recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**«Աղավնիով երեխան»** (իսպ.՝ Niño con paloma), իսպանացի և ֆրանսիացի նկարիչ Պաբլո Պիկասոի վաղ շրջանի նկարներից մեկը՝ նկարված 1901 թվականին։ Այն վերաբերվում է երկնագույն շրջանին։ Յուղաներկով նկարված կտավ է:

Պատմություն և նկարագրություն
----------------------------

1900 թվականին Պիկասոն իր ընկերոջ՝ նկարիչ Կարլոս Կասագեմասի հետ մեկնում է Փարիզ, որպիսի այցելի Համաշխարհային ցուցահանդես։ Իր «Վերջին ակնթարթ» նկարը մասնակցել է ցուցահանդեսին։ Ապա ջնջել է այն և փոխարենը նկարել է «Կյանք» նկարը։ Այստեղ նա ծանոթանում է իմպրեսիոնիզմ գեղանկարչության հետ։ Այդ պահին Պիկասոն փնտրում է իր ոճը։ Նա նայում է, ուսումնասիրում և իր մեջ ներշնչում է ֆրանսիական ժամանակակից գեղանկարչի։

1901 թվականին Պիկասոն նորից վերադառնում է Փարիզ, որպիսի Ֆրանսիսկո Իտուրինոի հետ պատրաստվի Ամբրուազ Վոլար պատկերասրահում տեղի ունեցող միասնական ցուցահանդեսին։ Հնարավոր է «Աղավնիով երեխան» նկարը ստեղծված է այդ ժամանակահատվածում, երբ նա իր իսպանացի ընկերնեի հետ ապրում էր Փարիզում։ Պատկերը նկարված է «երկնահույն շրջանի» սկզբում։ Դա վաղ շրջանի աշխատանքներից մեկն է, որում արտահայտված է նկարչի վառ անհատականությունը։ Նա ընդմիշտ թողեց աշակերտությունը, հրապարակեց իր սեփական աշխարհտեսությունը։

Նկարում սպիտակ հագուստով, կարճ և շեկ մազերով փոքրիկ աղջիկ է։ Նրա գոտկատեղին կապված է մուգ կապույտ գոտի։ Աղջիկը սեղմում է կրծքին սպիտակ աղավնուն։ Հողի վրա ընկած է կլոր մարմին, գնդակին նման, ներկված վառ գույներով։ Աղջկա թիկունքում հարթ ընդգծված երանգ է՝ կապույտ երկինք և կանաչ խոտ։ Նկարի տեխնիկան բավականին նոր և հետաքրքիր է։ Այստեղ Պիկասոն հրաժարվում է փայլուն քաղաքական իպերսոնիստներից և նկարում է կոպիտ լայն վրձինով, պարզ գծանշված ձևով։ Ավելորդ դետալները բացթողված են, գույները՝ մգեցված։

Միանգամայն հավանական է, որ Պիկասոն նկարում պատկերել է իր կրտսեր քրոջը՝ Կոնչիտային, որը մահացել է դիֆտերիայից՝ 1895 թվականին։ Այդ ժամանակ նա ծանր վիշտ էր ապրում, և մանկական հիշողությունները անշուշտ ներգրավված էին ստեղծված պատկերում։ «Աղավնիով երեխան» նկարում տեսանելի է նրա ջերմ ու անկեղծ զգացմունքներն աղջկա նկատմամբ։

Նա չէր համակերպվում մտերիմ ընկերոջ՝ Կարլոս Կասագեմասի ինքնասպանության հետ, որի մահով էլ սկսվեց երկնագույն շրջանը իր ստեղծագործության մեջ։ Այդ ժամանակ Պիկասոյի աշխատանքները ցուցադրում էին աղքատ, հիվանդ, թշվառ մարդկանց տառապանքները և փոխանցում նկարչի հոգեվիճակը, հայտնվում է մահը, վիշտը և չքավորությունը։

1924 թվականից «Աղավնիով երեխան» նկարը գտնվում է Մեծ Բրիտանիայում։ Վերջին տարիներին աշխատանքը ցուցադրվել է Լոնդոնում՝ Կուրտոյի արվեստի ինստիտուտում։ 2012 թվականին Քրիստիս աճուրդում այն վաճառվել է 50 միլլիոն ֆունտ ստերլինգով։ Եվ չնայած աճուրդային տունը հրաժարվում է հրապարակել նկարի նոր տիրոջը, 2013 թվականի ապրիլին Լե Ֆիգորո թերթը հայտարարել է, որ գնորդ դարձավ Կատարի հանրապետական թանգարանը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «"Голубой" период». Pablo-Ruiz-Picasso. Վերցված է 2019 թ․ նոյեմբերի 18-ին.
2. ↑  «1900». Picassolive. Վերցված է 2019 թ․ նոյեմբերի 16-ին.
3. ↑  «КАРЛОС КАСАГЕМАС». Picassolive. Վերցված է 2019 թ․ նոյեմբերի 16-ին.
4. ↑  «Picasso's £50m Child With A Dove set to leave UK». BBC News. Վերցված է 2019 թ․ նոյեմբերի 16-ին.
Պատրաստի Չիչիլակի շուկայում
Չիչիլակի
**Չիչիլակի** (վրաց.՝ ჩიჩილაკი), ամանորյա ավանդական խորհրդանիշ և զարդարանք Վրաստանում։ Իսկական չիչիլակին պատրաստվում է կաղնու ուղիղ ճյուղից, որը մի ծայրից սկսած հաջորդաբար հղկում են՝ թողնելով մյուս ծայրից կառչած բարակ տաշեղներ։ Արդյունքում ստացվում է շքեղ տաշեղային պսակ ունեցող գավազան, որը հենց չիչիլակին է։ Սովորաբար զարդարանքի բարձրությունը 50-70 սանտիմետր է, այն դնում են տոնական սեղանի վրա քաղցրավենիքների` չուրչխելայի (սուջուխ), կոզինախի, չորամրգերի ափսեների կողքին։ Քաղցրավենիքները կախում են նաև հենց չիչիլակիի վրա։ Երբեմն նաև չիչիլակիի վերևի հատվածում փոս են անում, որի մեջ թավշե տերևներ և պտուղներ են դնում։ Տոնական օրերի ավարտին փոքրիկ ծառը, ավանդույթի համաձայն, այրում են, իսկ մոխիրը քամուն են տալիս։ Դրանով տներից պետք է հեռանան անցնող տարվա անհաջողություններն ու վշտերը։

Պատմություն
-----------

Ավանդությունը չիչիլակին կապում է Վրաստանի արևմուտքի` Գուրիի շրջանի հետ։ Մասնագետները նշում են նրա նախաքրիստոնեական հնությունը, որը կապում են Հին աշխարհի պաշտամունքային շատ մշակույթների, մասնավորապես կյանքն ու պտղաբերությունը խորհրդանշող, ազդեցությունը կրելու հետ։ Քրիստոնեության ընդունման հետ տեղի ունեցավ բազմաթիվ հեթանոսական նախկին ծեսերի վերաիմաստավորում։ Այդ թվում, չիչիլակիի վերին մասում այժմ երբեմն խաչ են տեղադրում, իսկ ինքը՝ զարդարանքը փորձում են նմանեցնել սուրբ Վասիլիի մորուքին։ Վրաստանում հանրաճանաչ այս տոնը եկեղեցիական օրացույցով համընկնում է հունվարի 1-ին, այլ երկրներում հաճախ հանդես է գալիս որպես սրբազան Նիկոլայի նմանօրինակը։ Իրենք՝ գուրիացիները, չիչիլակին տանն են պահում մինչև հունվարի 19-ը, իսկ հետո տեղափոխում են գինու մառանը, որպեսզի ամանորյա այդ փոքրիկ ծառին գինով հաճոյանան։ Ծառի սովորական բարձրությունը չի գերազանցում մեկ մետրը, որպեսզի կարողանան այն հարմար տեղավորեն սեղանի վրա։ 2012 թվականի նախաշեմին Գուրիի բնակիչներից մեկը չորս մետրանոց չիչիլակի էր պատրաստել։ Ռեկորդային բարձրությամբ զարդարանքը վաճառվեց Թբիլիսիի շուկայում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  *Нино Браилашвили.* Asetʻi maxsovs Sakʻartʻvelo: etʻnograpʻiuli čʻanaxatebi. — Tbilisi: Xelovneba, 1990. — P. 265. — ISBN 5895150187
2. ↑  Кама Рзаева. (2012 թ․ դեկտեմբերի 28). «Праздник в дом грузина приходит с чичилаки» (ռուսերեն). Грузия сегодня. Վերցված է 2013 թ․ հոկտեմբերի 11-ին.
3. ↑  «Жители Грузии наряжают к Новому году чичилаки» (ռուսերեն). МИР24. 2010 թ․ դեկտեմբերի 31. Արխիվացված է օրիգինալից 2013 թ․ դեկտեմբերի 12-ին. Վերցված է 2012 թ․ հունվարի 3-ին.
4. ↑  «Грузинский чичилаки установил рекорд» (ռուսերեն). Грузия Online. 2012 թ․ հունվարի 3. Վերցված է 2013 թ․ հոկտեմբերի 11-ին.
**Սոչիի ազգային պարկի բնության թանգարան** (ռուս.՝ Музей природы Сочинского национального парка), մշակութային, կրթական հաստատություն Ռուսաստանի Կրասնոդարի երկրամասի Սոչի քաղաքի Խոստինսկի շրջանի Մացեստա միկրոշրջանում։ Սոչիի ազգային պարկի ցուցահանդեսային բաժինն է։ Բացվել է 1998 թվականին 1984 թվականին կառուցված շենքում։

Նկարագրություն
--------------

Սոչիի բնության թանգարանը հիմնադրվել է 1998 թվականին։ Թանգարանի այցելուները հնարավորություն ունեն ծանոթանալու Արևմտյան Կովկասի բուսական և կենդանական աշխարհի պատմությանը։ Թանգարանը համարվում է Սոչիի ազգային պարկի ցուցասրահը։ Բնության թանգարանի տարածքը 80 մ2 մի փոքր մեծ է։ Ունի երկու սրահ։ Առաջին սրահում ներկայացված է ազգային պարկի և առողջարանի պատմությանը, երկրորդ սրահում` Մեծ Սոչիի բնության պատմությունը։

Ցուցադրություն
--------------

Թանգարանի ցուցադրությունը բաժանված է ըստ կլիմայական գոտիների։ Այստեղ կան ստենդներ և դիորամներ, որտեղ ներկայացված են բարձր լեռները, անտառային բեկորներ այնտեղ բնակվող տարբեր բնակիչների հետ միասին։ Այստեղ ցուցադրված են կովկասյան ջրասամույրի, կովկասյան գորշ արջի, կովկասյան լեռնային այծի խրտվիլակներ։ Կան նաև մեծ թվով հերբարիում բույսեր, մրգեր, թռչունների ձվեր։ Թանգարանում ներկայացված են օգտակար հանածոների արժեքավոր ցուցանմուշներ։ Թանգարանային ցուցադրության մի մասը գտնվում է Կրասնոպոլյանսկի անտառային տնտեսությունում, որի կազմում ներկայացված են էկզոտիկ բույսեր Հյուսիսային Ամերիկայից, Չինաստանից և Ճապոնիայից։

Հասցե
-----

Թանգարանը գտնվում է Ռուսաստանի Սոչի քաղաքի Ռուչեյ դե Սիմոնա 3 հասցեում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  User, Super. «Сочинский национальный парк». *kraspol.ru* (ռուսերեն). Արխիվացված է օրիգինալից 2017 թ․ ապրիլի 6-ին. Վերցված է 2018 թ․ ապրիլի 13-ին. `{{cite web}}`: `|last=` has generic name (օգնություն)
2. 1 2  Музей природы Сочинского национального парка

Արտաքին հղումներ
----------------

* МУЗЕЙ ПРИРОДЫ НАЦИОНАЛЬНОГО ПАРКА
* ОПИСАНИЕ ПРИРОДЫ «МУЗЕЙ ПРИРОДЫ СОЧИНСКОГО НАЦИОНАЛЬНОГО ПАРКА»
**«Բալլադ շեփորի և ամպի մասին»** (սլովեն.՝ Balada o trobenti in oblaku), ռեժիսոր Ֆրանց Շտիգլեցի ռազմական դրամա ֆիլմ, նկարահանվել է համանուն նովելի հիման վրա։ Նկարահանվել է 1961 թվականին, ՀՍՖՀ-ում։ 1961 թվականին կինոնկարը ճանաչվեց Հարավսլավիայի լավագույն ժապավեն և պարգևատրվեց «Մեծ ոսկե Արենա» մրցանակով՝ Պուլայի կինոփառատոնի գլխավոր պարգևով։

Սյուժե
------

1943 թվականի ձմռանը, նացիստները գրավեցին Սլովենիան։ Փոքր գյուղից ոչ հեռու լեռնային քարանձավում թաքնվում են վիրավոր պարտիզանները։ Գետահովիտի ափին ապրող ծեր գյուղացի Տեմնիակարին հաճախ թվում է, որ լեռներից գիշերները շեփորների կանչող ձայն է գալիս։ Նրա փոքր ընտանիքը պատրաստվում է Սուրբ ծննդյան։ Լուսաբացից առաջ ծեր Տեմնիկարի տուն է մտնում պրոֆաշիստական սպիտակ գվարդիայի պարեկային խումբը՝ պարտիզանական լազաթերից ոչնչացնելու։ Գիտակցելով անօգնական կոմունիստ մարտիկներին սպառնացող վտանգը՝ ծերունին, որը նախկինում հեռու էր պատերազմից և քաղաքականությունից, ստիպված է լինում բարոյական ընտրություն կատարել։ Իմանալով բոլոր գաղտնի արահետները նա գնում է լեռները՝ առաջ անցնելով պարեկայն խմբերից։ Նեղ ճեղքով Տեմնիկարը դարան է սարքում և միայնակ կացով սպանում մի քանի նացիստական հանցախմբի անդամներին։ Մահացու վիրավորված, նա վերջին գվարդիականին տանում է անդունդ։ ՍՍ պատժիչ ջոկատը դաժանորեն հաշվեհարդար է տեսնում Տեմնիկարի ընտանիքի հետ։

Դերերում
--------

* Լոյզե Պոտոկար՝ Էրնեյ Տեմնիկար
* Անգելցե Խլեբցե՝ Մարյանա Տեմնիկար, նրա կինը
* Մարիա Լոյկ՝ Յուստինա
* Բրանկո Միկլավց՝ Տոնե
* Վլադիմիր Սկրինբշեկ՝ «ՍՍ»-ի սպա
* Լոյզե Ռոզման՝ Գասպար

Գեղարվեստական առանձնահատկություններ
-----------------------------------

Կինոնկարը բավականին հեռու է իր գրական հիմքից։ Կինոգործիչների մի շարք աղբյուրներում ֆիլմը հիշատակվում է նույնիսկ որպես սլովենական կինոյի շրջադաձային կետերից մեկը, երբ սցենարիստի, գրողի դերը, որպես սյուժեի հիմնական ստեղծող, գրեթե կորցրած էր։ Այս գործառույթը սկսեց անցնել ռեժիսորներին, որոնք իրենք են դարձել դրամատիկ պատմությունների ու երկխոսության ստեղծողները։

Հաղթանակներ
-----------

* Ռեժիսոր Ֆրանց Շտիգլիցը 1962 թվականին ֆիլմի ստեղծման համար արժանացավ Պրեշերնի մրցանակին՝ արվեստի և մշակույթի բնագավառում երկրի բարձրագույն պարգևին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Zorman B. [file:///D:/DOWNLOADS/URN-NBN-SI-DOC-FO2KVLY8.pdf «Lepe pisanice: vpliv literature na slovenski film med letoma 1948 in 1991»] (PDF) (սլովեներեն). Univerza na Primorskem. Fakulteta za humanistične študije Koper. Վերցված է 2015 թ․ մայիսի 29-ին. `{{cite web}}`: Check `|url=` value (օգնություն)(չաշխատող հղում)
2. ↑  Лист лауреатов премии Прешерна Արխիվացված 2016-03-04 Wayback Machine(սլովեն.)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Բալլադ շեփորի և ամպի մասին(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
* «Բալլադ շեփորի և ամպի մասին»(անգլ.) ֆիլմը Allmovie կայքում:
* Բալլադ շեփորի և ամպի մասին(անգլ.) ֆիլմը Rotten Tomatoes կայքում

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Internet Movie Database |

 |
**«Վոլենդամ»** (հոլ.՝ Football Club Volendam), Ֆուտբոլային ակումբ Նիդեռլանդների Վոլենդամ գյուղից։ Հիմնադրվել է 1920 թվականի հունիսի 1-ին՝ «Վիկտորիա» անունով, այժմյան անունը ակումբը ստացել է 1923 թվականին։

2015/2016 մրցաշրջանում ակումբը հանդես եկավ Էրստեդիվիզիում՝ Նիդեռլանդների Առաջին դիվիզիոնում՝ զբաղեցնելով 6-րդ տեղը։

Պատմություն
-----------

Կրաս մարզադաշտը
Ակումբը հիմնադրվել է 1920 թվականի հունիսի 1-ին` «Վիկտորիա» անունով։ Այս ժամանակ թիմը հանդես էր գալիս կարմիր-սև գծավոր շապիկներով և սև շորտերով։ 1923 թվականին թիմը վերանվանվել է «Վոլենդամ», մարզահագուստի գույնը փոխարինվել է նարնջագույնով։ Կապված այն հանգամանքի հետ, որ ակումբը գտնվում էր Վոլենդամ կաթոլիկական գյուղում, թիմը բավականին արագ միացավ Նիդեռլանդների Կաթոլիկական ֆուտբոլային ասոցիացիային։

1935 և 1938 թվականներին «Վոլենդամ»-ը հաղթել է Նիդեռլանդների Կաթոլիկական ֆուտբոլային ասոցիացիայի առաջնություններում։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին ակումբը հարկադրված միացել է Նիդեռլանդների Արքայական ֆուտբոլային ֆեդերացիային։ 1955 թվականին «Վոլենդամ»-ը մտել է Նիդեռլանդների Բարձրագույն դիվիզիոն, որը պրոֆեսիոնալ լիգայի կարգավիճակ էր ստացել։

Թիմը անմիջապես ակումբի համբավ վաստակեց, որը մեկ լքում էր բարձրագույն դիվիզիոնը, մեկ՝ կրկին վերադառնում էր. այսպես՝ ակումբի ողջ պատմության ընթացքում։ «Վոլենդամ»-ը «աճեցրեց» այնպիսի մարզիկների, ինչպիսիք են Վիմ Յոնկը, Էդվին Զուտեբիրը, ինչպես նաև՝ եղբայրներ Առնոլդ և Գերրի Մյուրենները։ «Վոլենդամ»-ը հիանալի ծրագիր ունի երիտասարդ մարզիկների վերապատրաստման համար։

Մարզչական շտաբ
--------------

* Գլխավոր մարզիչ՝ Ռոբերտ Մոլենար
* Մարզչի օգնական՝ Յոհան Սթյոր
* Մարզչի օգնական՝ Բերրի Սմիթ
* Դարպասապահների մարզիչ՝ Բելա Սենաշի

Նախկին խաղացողներ
-----------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| * Թոն Բլանկեր
* Հարմեն Վերման
* Մարկ դե Վրիս Врис
* Էդվին Զուտեբիր
* Վիմ Յոնկ
* Վիմ Կրաս
 | * Հեննի Մեյեր
* Կեե Մոլենդար
* Ռոբերտ Մոլենար
* Առնոլդ Մյուրեն
* Գերրի Մյուրեն
* Անդրե Օյեր
 | * Յոհան Պելկ
* Միխայել Ռեյզիգեր
* Յան Ռյոյտեր
* Թոմ Սիր
* Դիք Տոլ
* Դիք Հելլինգ
 |

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5 6  «Historie FC Volendam» (հոլանդերեն). fcvolendam.nl. Արխիվացված է օրիգինալից 2012 թ․ մարտի 14-ին. Վերցված է 8.10.2011-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Պաշտոնական կայք (նիդեր.)

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Վոլենդամ (ֆուտբոլային ակումբ)» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | Ֆեյսբուք · Թվիթթեր |
|  |
| Ֆոտո, վիդեո և աուդիո | Ինստագրամ · ՅուԹյուբ |
|  |
| Թեմատիկ կայքեր | FootballDatabase.eu · Soccerway · Transfermarkt · worldfootball.net |

 |
**Գաուդա** (աֆրիկաանս՝  և անգլ.՝ Gouda), փոքր քաղաք Հարավաֆրիկյան Հանրապետության հարավ-արևմտյան մասում՝ Արևմտյան Կապում։ Մտնում է Կապ Ուայնլենդս տարածքի մեջ։ Ներառված է Դրակենշտեյնի տեղական մունիցիպալիտետի կազմում։

Ստուգաբանություն
----------------

Բնակավայրն իր ժամանակակից անվանումը ստացել է 1929 թվականին։ Գաուդա տեղանվան ծագման երկու տարբերակ կա. առաջինի համաձայն՝ անունը կապված է Խոյսան բառի հետ, որը նշանակում է այծքաղ, երկրորդ տարբերակի համաձայն՝ Գաուդան բխում է մեկ այլ տեղանունից` հոլանդական Գաուդա քաղաքից։

Աշխարհագրական դիրք
------------------

Քաղաքը գտնվում է նահանգի արևմտյան մասում՝ Կլեյն-Բերխրիֆիր գետի ձախ ափին, Քեյփթաուն մայրաքաղաքից մոտավորապես 62 կիլոմետր հյուսիս-արևելք։ Ծովի մակարդակից բացարձակ բարձրությունը 42 մետր է։

Կլիմա
-----

Քաղաքի կլիման մերձարևադարձային միջերկրածովյան է։ Տարեկան միջին տեղումների քանակը 511 մմ է։ Ամենաշատ տեղումները գալիս են ապրիլ-հոկտեմբեր ամիսներին։ Օդի ջերմաստիճանը տատանվում է 17,6°C (հուլիսին) մինչև 30,8°C (փետրվարին)։ Տարվա ամենացուրտ ամիսը հուլիսն է։ Այս ամսվա միջին նվազագույն գիշերային ջերմաստիճանը 5,8°C է։

Բնակչություն
------------

2001 թվականի պաշտոնական մարդահամարի տվյալներով՝ բնակչությունը կազմել է 2580 մարդ, որոնցից տղամարդիկ կազմել են 47,98 տոկոս, կանայք՝ համապատասխանաբար 52,02 տոկոս։ Ռասայական առումով աֆրիկացիները կազմել են քաղաքի բնակչության 89,11%-ը, սևամորթները՝ 7,87%-ը, սպիտակամորթները՝ 3,02%-ը։ Քաղաքաբնակների շրջանում ամենատարածված լեզուներն էին աֆրիկաանսը (92,95%), կոսան (5,66%) և անգլերենը (1,4%)։

2011 թվականի պաշտոնական մարդահամարի ժամանակ ձեռք բերված տվյալների համաձայն՝ Գաուդայում բնակչությունը կազմել է 3441 մարդ, որոնցից 49%-ը տղամարդիկ էին, 51%-ը՝ կանայք։ Քաղաքի բնակչությունը կազմել է 89,94%-ը, սևամորթները` 8,46%-ը, սպիտակամորթները՝ 1,31%, ասիացիները (ներառյալ հնդիկները)` 0.17%, այլ ցեղերի ներկայացուցիչները` 0.09%: Քաղաքի բնակիչների շրջանում ամենատարածված լեզուներն էին աֆրիկաանսը (90,64%), կոսան (4,85%), անգլերենը (1,63%), ցվանան (0,99%) և սեսոտոն (0,84%)։

Տրանսպորտ
---------

Քաղաքով է անցնում տարածաշրջանային R44 մայրուղին։ Այստեղ կա երկաթուղային կայարան։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  South African Post Office
2. ↑
3. ↑  Южно-Африканская Республика. Справочная карта (масштаб 1:2 500 000). — ГУКГ, 1980.
4. ↑  *Raper, R.E.* Dictionary of Southern African Place Names. — HSRC.
5. ↑  «Gouda, South Africa Page» (անգլերեն). Fallingrain Global Gazetteer. Վերցված է 2017 թ․ հուլիսի 12-ին.
6. ↑  «Gouda climate» (անգլերեն). South Africa Explorer. Վերցված է 2017 թ․ հուլիսի 12-ին.
7. ↑  «Gouda» (անգլերեն). Census 2001. Վերցված է 2017 թ․ հուլիսի 12-ին.
8. ↑  «Gouda» (անգլերեն). Census 2011. Վերցված է 2017 թ․ հուլիսի 12-ին.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |

 |
Բեյսբոլիստ Բեյբ Ռութը «Բոստոն Ռեդ Սոքսի» կազմում (1914 թ.)
**Բեյսբոլի գլխավոր լիգա** (անգլ.` *Major League Baseball*, կրճատ` *MLB*), պրոֆեսիոնալ բեյսբոլի բարձրագույն առաջնություն, Հյուսիսային Ամերիկայի գլխավոր գլխավոր սպորտային կազմակերպություններից մեկը։ Լիգայում հանդես են գալիս 30 բեյսբոլի ակումբներ, որոնցից 29-ը տեղակայված են Միացյալ Նահանգներում, իսկ 1-ը՝ Կանադայում։ Հիմնադրվել է 1869 թվականին և համարվում է հյուսիսամերիկյան բարձրագույն առաջնություններից ամենահինը։

Թիմերն հանդես են գալիս Ամերիկյան լիգայում (*American League*, *AL*) և Ազգային լիգայոմ (*National League*, *NL*), որոնք որպես առանձին սպորտային առաջնություն հիմնադրվել էին համապատասխանաբար 1901 և 1876 թվականներին։ 2000 թվականին ենթալիգաները ձևավորում են մեկ միացյալ առաջնություն։ Կազմակերպությունն հանդիսանում է նաև շուրջ 240 թիմերից բաղկացած կրտսեր առաջնությունների ղեկավար մարմինը։

Բեյսբոլի առաջին պրոֆեսիոնալ թիմն հիմնադրվել է 1869 թվականին՝ Ցինցինատի քաղաքում։ Սպորտաձևի ժողովրդայնությունն աճում է 1920-ական թվականներին։ Խաղի ժողովրդայնության աճը շարունակվում է Մեծ Ճգնաժամի և Երկրորդ աշխարհամարտի տարիներին։ Պատերազմի ավարտից կարճ ժամանակ անց Ջեքի Ռոբինսոնը դառնում է առաջին սևամորթ բեյսբոլիստը լիգայում։

1950-ական և 1960-ական թվականներին Ամերիկյան և Ազգային լիգաները էականորեն ընդլայնվում են։ 1970-ական և 1980-ական թվականներին փոփոխվում է բեյսբոլային խաղադաշտերի արհեստական խոտածածկը։

Ներկայումս MLB-ում հանդես է գալիս 30 ակումբ, որոնցից 29-ը տեղակայված է Միացյալ Նահանգներում, իսկ 1-ը՝ Կանադայում։ Կանոնավոր մրցաշրջանում թիմերն անցկացնում են 162 հանդիպում, որից հետո յուրաքանչյուր ենթալիգայից փլեյ-օֆֆ է դուրս գալիս 5-ական ակումբ։ Չեմպիոնական տիտղոսը նվաճելու համար թիմերն ելույթ են ունենում Համաշխարհային սերիայում (World Series)։

Լիգայի հանդիպումները Հյուսիսային Ամերիկայում հեռարձակվում են հեռուստատեսությամբ, համացանցով և ռադիոյով։ 2013 թվականի դրությամբ լիգայի մրցաշրջանային խաղերի ընդհանուր հաճախելությունը կազմել է 74 միլիոն։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Սելիգի պայմանագիրը ընդլայնվում է 3 տարով». «rpl.edu». Արխիվացված է օրիգինալից 2009 թ․ մայիսի 21-ին. Վերցված է 2008 թ․ սեպտեմբերի 8-ին.
2. ↑  «Տեղեկություն թիմերի մասին». «MLB.com». Վերցված է 2008 թ․ սեպտեմբերի 8-ին.
3. ↑  «Աշխարհի սերիայի հաղթողներ». «ESPN». Վերցված է 2008 թ․ հուլիսի 27-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Պաշտոնական կայք(անգլ.)

| Բեյսբոլի բարձրագույն լիգա (ԲԲԼ)* դ
* ք
* խ
 |
| --- |
| ԱԼ | **Արևելք** | **Կենտրոն** | **Արևմուտք** |
| Բալթիմոր Օրիոլս | Չիկագո Ուայթ Սոքս | Լոս Անջելես Էնջելս (Անահայմ) |
| Բոստոն Ռեդ Սոքս | Կլիվլենդ Ինդիանս | Օքլենդ Աթլետիկս |
| Նյու Յորք Յանկիս | Դետրոյթ Թայգերս | Սիեթլ Մարիներս |
| Տամպա Բեյ Ռեյս | Կանզաս Սիթի Ռոյալս | Թեքզաս Ռենջերս |
| Տորոնտո Բլու Ջեյս | Մինեսոտա Թվինս | Հյուստոն Աստրոս |
| ԱԼ | **Արևելք** | **Կենտրոն** | **Արևմուտք** |
| Ատլանտա Բրեյվզ | Չիկագո Քաբս | Արիզոնա Դայմոնդբեքս |
| Մայամի Մարլինս | Սինսինաթի Ռեդս | Կոլորադո Ռոքիզ |
| Նյու Յորք Մեթս | Միլուոքի Բրուերզ | Լոս Անջելես Դոդջերս |
| Ֆիլադելֆիա Ֆիլիս | Պիտսբուրգ Փայրիթս | Սան Դիեգո Պադրես |
| Վաշինգտոն Նեյշընըլզ | Սենթ Լուիս Կարդինալս | Սան Ֆրանցիսկո Ջայնթս |
| **Հետմրցաշար․** Համաշխարհային սերիա · ԱԼՉՍ · ԱԼՉՍ · ԱԼԴՍ · ԱԼԴՍ |
| Բոլոր աստղերի հանդիպում · Փառքի սրահ · Մարզիկների ասոցիացիա |
**Ռոբերտ Աբրահամի Աբրահամյան** (), զինվորական, սերժանտ, քառօրյա պատերազմի մասնակից։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է 1993 թվականի դեկտեմբերի 20-ին Արարատի մարզի Տափերական գյուղում։ 2010 թվականին ավարտել է տեղի դպրոցը և մեկ տարի անց զորակոչվել Հայաստանի զինված ուժեր, ծառայությունն անցնել է ԼՂՀ` Հադրութում։ 2013 թվականին, ծառայությունն ավարտելուց հետո աշխատելու նպատակով մեկնել է Ռուսաստան։ Ամուսնացել է և 2015 թվականին դեկտեմբերի 20-ին ծնվել է նրա առաջնեկը։ 2016 թվականի ապրիլի 1-ին՝ որպես պայմանագրային զինծառայող ծառայության է անցել խաղաղապահ զորքերում։ Կոչումով սերժանտ էր։

2016 թվականի ապրիլի 10-ին N զորամասի պահպանության տակ գտնվող մարտական դիրքում գլխի շրջանում ստացել է հրազենային մահացու վիրավորում։

Պարգևներ
--------

Հետմահու ՀՀ նախագահի կողմից պարգևատրվել է «Մարտական ծառայություն» և ԼՂՀ նախագահի կողմից «Արիության համար» մեդալներով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «ՀՀ ՊՆ-ն զոհված զինծառայողների անուններ ու լուսանկարներ է հրապարակել». *armenpress.am*. Վերցված է 2019 թ․ փետրվարի 7-ին.
2. ↑  «Այսօր Ռոբերտ Աբրահամի Աբրահամյանի տարեդարձն է...». Արխիվացված է օրիգինալից 2020 թ․ հուլիսի 5-ին. Վերցված է 2019 թ․ փետրվարի 7-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Ռոբերտ Աբրահամի Աբրահամյան Արխիվացված 2018-03-19 Wayback Machine
**Ներքին էներգիա**, մարմնի մասնիկների՝ մարմնի զանգվածների կենտրոնի նկատմամբ քաոսային շարժման կինետիկ էներգիաների և փոխազդեցության պոտենցիալ էներգիաների գումարն է։ Ջերմադինամիկան ուսումնասիրում է մակրոսկոպական մարմիններում տեղի ունեցող ջերմային երևույթները։ Իսկ մակրոսկոպական մարմինները բացի մեխանիկական էներգիայից օժտված են նաև ներքին էներգիայով։ Ծանոթ լինելով մոլեկուլային-կինետիկ տեսության հիմնադրույթներին՝ դժվար չէ հասկանալ, թե ինչ ծագում ունի մարմնի ներքին էներգիան։ Քանի որ մարմնի մասնիկները անընդհատ շարժման մեջ են և փոխազդում են միմյանց հետ ապա մարմինը օժտված կլինի էներգիայով, որն անվանում են ներքին էներգիա։ Մարմնի ներքին էներգիայի մեջ ներդրում չի տալիս մարմնի՝ որպես ամբողջություն. շարժման կինետիկ էներգիան և այլ մարմինների հետ փոծազդեցության պոտենցիալ էներգիան։ Ներքին էներգիայի մեջ հաշվառվում են նաև ատոմների և մոլեկուլների էլեկտրոնների և միջուկների շարժման և փոխազդեցության էներգիան, սակայն ջերմադինամիկայում դիտարկվող ջերմաստիճանների փոփոխությունների համար այդ ներմասնիկային էներգիան մնում է հաստատուն, ուստի՝ այն ջերմային պրոցեսներն ուսունասիրոլիս կարելի է հաշվի չառնել։

Սահմանենք լրիվ մեխանիկական էներգիան.

{\displaystyle {\mbox{E}}\_{\mathrm {full} }=U+{\mbox{E}}\_{\mathrm {k} }+{\mbox{E}}\_{\mathrm {p} }=U+E}։
Եթե մարմինը դադարի վիճակում է {\displaystyle {\mbox{E}}\_{\mathrm {k} }}=0 և չի փոխազդում այլ մարմինների հետ՝ {\displaystyle {\mbox{E}}\_{\mathrm {p} }=0}, ապա լրիվ էներգիան համընկնում է ներքին էներգիայի հետ։ Քանի որ ջերմադինամիկական համակարգի վիճակը միարժեքորեն որոշվում է մակրոսկոպական պարամետրով, ապա ներքին էներգիան ևս միարժեքորեն կախված է այդ պարամետրից։ Իրոք, մասնիկների շարժման միջին կինետիկ էներգիան կախված է մարմնի {\displaystyle T} ջերմաստիճանից, իսկ նրանց փոխազդեցության էներգիան միջմասնիկային միջին հեռավորությունից, ուստի՝ և մարմնի {\displaystyle V} ծավալից։ Այսպիսով մարմնի ներքին էներգիան կախված է մարմնի ջերմաստիճանից և ծավալից։

Ստանանք ներքին էներգիայի արտահայտությունը միատոմ իդեալական գազի համար։ Իդեալական գազի մասնիկները միմյանց հետ չեն փոխազդում, ուստի՝ գազի ներքին էներգիան միայն մասնիկների շարժման կինետիկ էներգիաների գումարն է։ Մեկ մասնիկին բաժին ընկնող {\displaystyle {\bar {e}}=3{\mbox{k}}\_{\mathrm {B} }{\frac {T}{2}}} միջին էներգիան բազմապատկելով գազի մասնիկների {\displaystyle N} թվով՝ ներքին էներգիայի համար կստանանք.

{\displaystyle U=N{\bar {e}}=3N{\mbox{k}}\_{\mathrm {B} }{\frac {T}{2}}}։
Այսպիսով՝ միատոմ իդեալական գազի ներքին էներգիան ուղիղ համեմատական է բացարձակ ջերմաստիճանին, մասնիկների թվին և կախված չէ գազի ծավալից։ Եթե բանաձևում մասնիկների թիվն արտահայտենք գազի {\displaystyle m} զանգվածի և {\displaystyle M} մոլային զանգվածի միջոցով, ապա կստանանք

{\displaystyle U=3m{\mbox{N}}\_{\mathrm {A} }{\mbox{k}}\_{\mathrm {B} }{\frac {T}{2M}}}={\displaystyle 3mR{\frac {T}{2M}}=3{\nu }R{\frac {T}{2}}}։

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 8, էջ 264)։*  |
**Արտուշ Արարատի Արզումանյան** (ապրիլի 17, 1979(1979-04-17), Գորիս, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - հոկտեմբերի 28, 2020(2020-10-28), Արցախ), ՀՀ զինված ուժերի սպա, կապիտան։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է 1979 թվականին Գորիս քաղաքում։ Սովորել է Գորիսի թիվ 5 միջնակարգ դպրոցում, որից հետո ուսումը շարունակել է Գորիսի պետական քոլեջում և Երևանի Մեսրոպ Մաշտոցի անվան համալսարանում։ 1997-1999 թվականներին անցել է ժամկետային զինծառայության։ 1999 թվականից ծառայության է անցել Հայաստանի N զորամասում։

2015 թվականին սովորել է Երևանի Վազգեն Սարգսյանի անվան ռազմական ինստիտուտում և ստացել լեյտենանտի կոչում։ 2016 թվականին եղել է N զորամասի ՀՊՂԴ հրամանատար։

Մասնակցել է Քառօրյա պատերազմին, որից հետո նշանակվել է վաշտի հրամանատար։ 2017 թվականին եղել N զորամասի պարենային ծառայության պետ։ Մեկ տարի անց ստացել է ավագ լեյտենանտի զինվորական կոչում և նշանակվել սպառազինության գծով հրամանատարի տեղակալ։ Կապիտանի զինվորական կոչումը ստացել է 2019 թվականին։

Մահացել է 2020 թվականի հոկտեմբերի 28-ի գիշերը` 44-օրյա պատերազմի ժամանակ՝ զինամթերք տեղափոխելիս։

Հուղարկավորվել է Եռաբլուր զինվորական պանթեոնում։

Ընտանիք
-------

Եղել է ամուսնացած, ունի երեք որդի։ Կինը որպես բուժքույր մասնակցել է Քառօրյա և 2020 թվականի հայ-ադրբեջանական պատերազմներին։

Պարգևներ
--------

* «Անբասիր ծառայության առաջին աստիճանի» մեդալ, (2006)
* «Անբասիր ծառայության երկրորդ աստիճանի» մեդալ, (2013)
* «Դրաստամատ Կանայանի» մեդալ, (2016)
* «Հայաստանի Երկրապահ հուշամեդալ», (2017)
* «ՀՀ Զինված Ուժեր 20 տարի հոբելյանական մեդալ», (2017)
* «Անբասիր ծառայության երրորդ աստիճանի» մեդալ (2019)։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Ենգիբարյան, Ռուզան (2020 թ․ դեկտեմբերի 19). «Բոլորիս Կապիտանը. Հերոսներն այսպես են լինում.Արտուշ Արզումանյան». *FreeNews*. Վերցված է 2021 թ․ փետրվարի 3-ին.
2. ↑  «Մերօրյա անմահ հերոս կապիտան Արտուշ Արզումանյանը». *HotNews* (ռուսերեն). 2021 թ․ հունվարի 10. Վերցված է 2021 թ․ փետրվարի 3-ին.
3. ↑  «Զինամթերք տեղափոխելուց կանգնում է, որպեսզի օգնի վիրավոր զինվորներին, փրկելով մի շարք զինվորների կյանքեր անմահանում է 23 տարի շարունակ առաջնագիծ հսկած մերօրյա ՀԵՐՈՍ կապիտան Արտուշ Արզումանյանը». *iravunk.com*. Վերցված է 2021 թ․ փետրվարի 3-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Կապիտան Արտուշ Արզումանյան (տեսանյութ)
**Գրիգոր Հովհաննեսի Քեպինյան (Քեպինով)** (հունվարի 3 (15), 1886, Թիֆլիս, Ռուսական կայսրություն - հուլիսի 17, 1966(1966-07-17), Մոսկվա, ԽՍՀՄ), հայ քանդակագործ, ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1956)։

Կենսագրություն
--------------

1909 թվականին ավարտել է Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանի ֆիզմաթ ֆակուլտետը։ 1907 թվականին Փարիզում սովորել է Ժյուլիան ակադեմիայում, 1910-1912 թվականներին՝ Ռ․ Վեռլեի, Պոլ Լանդովսկու ղեկավարած քանդակագործական արվեստանոցում, մասնագիտական դասեր առել Օգյուստ Ռոդենից, Պ․ Տրուբեցկոյից։ 1912 թվականին Փարիզի Ազգային սալոնում ցուցադրել է դիմաքանդակներ։ 1913 թվականին վերադարձել է Թիֆլիս, 1916 թվականին մասնակցել հայ նկարիչների ցուցահանդեսին։ 1921 թվականին տեղափոխվել է Մոսկվա։

Ստեղծագործություններ
--------------------

Քանդակագործի 1920-1930-ական թվականների գործերին բնորոշ են հավաստիությունն ու ավարտվածությունը, նյութի զգացողությունը և ձևերի արտահայտչականությունը։ Հիմնականում ստեղծել է իր ժամանակակիցների հոգեբանական դիմաքանդակներ։ 1924 թվականին Կրեմլում կազմակերպված ցուցահանդեսում Քեպինյանի Վլադիմիր Իլյիչ Լենինի հարթաքանդակ-դիմապատկերը ընդունվել է որպես լավագույններից մեկը, կրկնօրինակվել Մոսկվայի և այլ քաղաքների համար, 1932 թվականին մեծացվել (5,32 X 6,34 մ, ցեմենտ) Լենինգրադի միացյալ պետական քաղ․ վարչության շենքի նիստերի դահլիճի համար։ Այդ շրջանի հաստոցային լավագույն աշխատանքներից են՝ Վերա Ֆիգների (1925, փայտ, Տրետյակովյան պատկերասրահ, Մոսկվա, 1926, բրոնզ, Լենինգրադի հեղափոխության թանգարան), Սոֆյա Պերովսկայայի (1928, մարմար, ԽՍՀՄ պատմության թանգարան, Մոսկվա), քանդակագործի կնոջ՝ Տ․ Գ․ Քեպինովայի (1935, մարմար, Տրետյակովյան պատկերասրահ) դիմաքանդակները։ Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին Քեպինյանն ապրել և ստեղծագործել է Երևանում, այդ ժամանակ կերտել է Խորհրդային Միության հերոսներ Վիկտոր Տալալիխինի (1941, գիպս, ԽՍՀՄ կուլտուրայի մինիստրություն, Մոսկվա), Իվան Կոժեդուբի (1945, բրոնզ, Տրետյակովյան պատկերասրահ), Գ․ Մարգուլիսի (1943, գիպս, Հայաստանի ազգային պատկերասրահ, Երևան), Ավետիք Իսահակյանի (1942, գիպս, 1960, բրոնզ), Մարտիրոս Սարյանի (1949, մարմար), Արամ Խաչատրյանի (1945, գիպս, երեքն էլ՝ Հայաստանի ազգային պատկերասրահում) դիմաքանդակները։   
 
Վերջին շրջանի դիմաքանդակներին («Նիկոլայ Մյասկովսկի», 1960, բրոնզ, «Սերգեյ Պրոկոֆև», 1961, մարմար, երկուսն էլ՝ ԽՍՀՄ կուլտուրայի մինիստրություն, Մոսկվա, «Մարիամ Ասլամազյան», 1961, գիպս, Հայաստանի ազգային պատկերասրահ) հատուկ է կերպարների ոգեշնչվածությունը, բնութագրման ճշգրտությունը։

Ցուցահանդեսներ
--------------

Անհատական ցուցահանդեսներ է ունեցել 1935 թվականին, 1948 թվականին (Մոսկվա, Ա. Կուպրինի հետ) և 1964 թվականին (Երևան)։

Մատենագրություն
---------------

* Գրիգոր Քեպինով, Կատալոգ. Երևան, 1964։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  User, Super. «Кепинов Григорий Иванович». *konakovobiblioteka.ru* (ռուսերեն). Վերցված է 2020 թ․ հունվարի 3-ին. `{{cite web}}`: `|last=` has generic name (օգնություն)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Գ. Քեպինյանի էջը Տրետյակովյան պատկերասրահի կայքում Արխիվացված 2012-05-24 Wayback Machine

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից։*  |
**Ավենիր Իվանի Ույոմով** (ուկրաիներեն՝ Уйомов Авенір Іванович, ռուս.՝ Авени́р Ива́нович Уёмов, ապրիլի 4, 1928(1928-04-04), Իվանովոյի մարզ, ԽՍՀՄ - մայիսի 29, 2012(2012-05-29), Օդեսա, Ուկրաինա), խորհրդային և ուկրաինացի փիլիսոփա, տրամաբանության, գիտության մեթոդաբանության և համակարգերի տեսության մասնագետ, անալոգիայով եզրակացությունների տեսության, էմպիրիկ ռեալիզմի հասկացության, համակարգերի պարամետրական ընդհանուր տեսության հիմնադիր, ինչպես նաև վերջինի ոչ դասական տրամաբանության ինքնուրույն տեսակ դարձած ֆորմալ գործիքակազմի՝ Տերնար նկարագրության լեզվի հիմնադիր։ Ույոմովի շնորհիվ Օդեսայում կազմավորվել է իր անվան հետ առնչվող ողջ Խորհրդային Միությունում հայտնի փիլիսոփայական դպրոցը։ Օդեսայի փիլիսոփայական դպրոցը (Գեորգի Շչեդրովիցկու Մոսկվայի մեթոդաբանական ակումբի և Միխայիլ Ռոզովի Նովոսիբիրսկի սեմինարի հետ միասին) մասնակցել է խորհրդային գիտության փիլիսոփայության ազդեցիկ ուղղության՝ համակարգային մոտեցման զարգացմանը։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է Իվանովոյի մարզի Շույսկի շրջանի Պորեչիե գյուղում։ Մինչև 1945 թվականը ավարտել է Հեռավորարևելյան պոլիտեխնիկ ինստիտուտը։ Ընթերցելով Հելվեցիոսի «Մարդու մասին» աշխատությունը հետաքրքրվել է փիլիսոփայությամբ. 1945 թվականից՝ Մոսկվայում է, որտեղ ընդունվել է Մոսկվայի գեոդեզիայի և քարտեզագիտության պետական համալսարան, սակայն շուտով հեռացվել է դասախոսություններին չներկայանալու համար։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Identifiants et Référentiels (ֆր.) — ABES, 2011.
2. ↑  «На сайте философского факультета МГУ». Արխիվացված է օրիգինալից 2012 թ․ հուլիսի 4-ին. Վերցված է 2012 թ․ հոկտեմբերի 3-ին.
3. 1 2  VIVOS VOCO. Ավենիր Ույոմով. Ես եղել եմ Ասմուսի ասպիրանտը

Արտաքին հղումներ
----------------

* Ավենիր Ույոմովը 75 տարեկան է
* Ավենիր Ույոմովի փիլիսոփայական դպրոցի կայքը Արխիվացված 2020-01-27 Wayback Machine

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  ⛭  | 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| ISNI: 0000000063170438 · LCCN: n84803713 · NTA: 254829198 · NUKAT: n02082455 · SUDOC: 147306469 · VIAF: 12819654 · WorldCat VIAF: 12819654 |

 |

 |
**Թոմաս Հարդվիք** (անգլ.՝ Thomas William Hardwick, դեկտեմբերի 9, 1872(1872-12-09), Thomasville, Ջորջիա, ԱՄՆ - հունվարի 31, 1944(1944-01-31), Sandersville, Ջորջիա, ԱՄՆ), ամերիկացի քաղաքական գործիչ, Ջորջիայի Ներկայացուցիչների պալատի անդամ (1898-1902), ԱՄՆ Ներկայացուցիչների պալատի 10-րդ շրջանի անդամ ԱՄՆ Ներկայացուցիչների պալատի անդամ, Ջորջիա նահանգի սենատոր (1914-1919) և Ջորջիայի նահանգապետ (1921-1923)։

Կենսագրություն
--------------

### Վաղ տարիներ

Ավարտել է Մերսերի համալսարանը 1892 թվականին՝ արվեստի բակալավրի աստիճանով, Ջորջիայի համալսարանից դոկտորի աստիճան է ստացել 1893 թվականին։

### Քաղաքական գործունեություն

Թոմաս Հարդվիքը եղել է Վաշինգտոն շրջանի դատախազ՝ 1895-1897 թվականներին։ 1898 թվականին ընտրվել Է Ջորջիայի Ներկայացուցիչների պալատի անդամ։

#### Գործունեություն սենատորի պաշտոնում

1914-1919 թվականներին Հարդվիքը Ջորջիան ներկայացրել է ԱՄՆ Սենատում։ Որպես սենատոր՝ նա դարձել է ներգաղթի մասին 1918 թվականի օրենքի համահեղինակը, որն ընդունվել է նույն թվականի հոկտեմբերին։ Նոր օրենքը թույլ է տվել արտաքսել անարխիստական կազմակերպությանը պատկանող կամ անարխիստական գրականություն տարածող ցանկացած քաղաքացու։

1919 թվականի ապրիլի 29-ին սենատոր Հարդվիքը դարձել է անարխիստների կողմնակից Լուիջի Գալեանիի կողմից կատարված մահափորձի զոհ։ Նրանք Հարդվիքին ծուղակ-ռումբ են ուղարկել Ջորջիայի իր նստավայր։ Ռումբը պայթել է, երբ աղախինը փորձել է բացել փաթեթը՝ կտրելով նրա ձեռքը։ Պայթյունից ծանր տուժել է սենատորի կինը։

#### Գործունեությունը մարզպետի պաշտոնում

Թոմաս Հարդվիքը Ջորջիայի նահանգապետն էր 1921-1923 թվականներին։ Նրա պաշտոնը ղեկավարման տարիներին հիշվել է Ռեբեկա Ֆելթոնին Ջորջիայից սենատոր նշանակելու պատմական որոշմամբ, ինչի հետևանքով նա դարձել է առաջին կին սենատորը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4  SNAC — 2010.
2. 1 2 3 4  Find A Grave — 1996.
3. 1 2  «HARDWICK, Thomas William, (1872 - 1944)».
4. 1 2  Avrich, Paul, *Sacco and Vanzetti: The Anarchist Background*, Princeton University Press (1991), ISBN 0-691-02604-1, ISBN 978-0-691-02604-6, p. 141
5. ↑  «Rebecca Ann Felton | American political activist» (անգլերեն). Encyclopedia Britannica. Վերցված է 2019 թ․ հունվարի 6-ին.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Թոմաս Հարդվիք» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Find A Grave · WikiTree |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա · Notable Names Database |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | GND: 1193700833 · LCCN: nr00015454 · VIAF: 21980657 · WorldCat VIAF: 21980657 |

 |
**Կարապետ Քացախյան(** սպեպտեմբերի 1, 1919 թվական - փետրվարի, 1996 թվական**)** Հայաստանի ազգային գրադարանի երկարամյա աշխատող գրադարանագետ և մատենագետ, գրադարանային բաշխիչ կենտրոնում որպես համալրման բաժնի վարիչ: Դասավանդել է հայոց լեզու և գրականություն Թիֆլիսի 33-րդ և 89-րդ հայկական միջնակարգ դպրոցներում:

Կենսագրաություն
---------------

Հանրային գրադարանի երկարամյա աշխատող գրադարանագետ և մատենագետ Կարապետ Գևորգի Քացախյանը ծնվել է 1919թ. սեպտեմբերի 1-ին Ջավախքի Ախալցիխե գյուղաքաղաքում։ Սակայն նրա մանկությունն ու պատանեկությունն անցել է Թիֆլիսում։ Նա սովորել և ավարտել է 70-րդ հայկական միջնակարգ դպրոցը։ Քանի որ մանկավարժների մեծ կարիք կար, նրան գործուղել են Ախալքալակի շրջանի Կարծախ (Ջիվանու ծննդա վայրը) գյուղը, ուր դասավանդել է հայոց լեզու և գրականություն։ 1936-1937 ուսումնական տարում ընդունվել է Երևանի Խ.Աբովյանի անվան պետական մանկավարժական ինստիտուտի բանասիրության ֆակուլտետ, 1941թ. ավարտում է և իր նման հազարավորների հետ մեկնում ռազմաճակատ։ Մի քանի անգամ վիրավորվելուց հետո վերջապես 1945թ վերադարձել է Թիֆլիս։ Դասավանդել է 33-րդ և 89-րդ հայկական միջնակարգ դպրոցներում։ 1953թ. հաստատվել է Երևանում և սկսել աշխատել գրաղարանային բաշխիչ կենտրոնում որպես համալրման բաժնի վարիչ: 1967թ. աշխատանքի է անցել Ալ. Մյասնիկյանի անվան հանրապետական գրադարանի համալրման բաժնում, ապա մատենագիտության բաժնում: Կարապետ Գևորգի Քացախյանը մահացել է 1996 թ. փետրվարի 10-ին Երևանում:

Գործունեությունը
----------------

Կարապետ Քացախյանը միշտ մնացել է ստվերում, բայց գլուխը կախ մատենագիտությամբ է զբաղվել և կարճ ժամանակի ընթացքում տպագրել մեկ տասնյակից ավելի մատենագիտություններ: Դրանցից են «Մուրճ», «Լումա», «Փորձ», «Էմինյան ազգագրական ժողովածու», «Ազգագրա կան ժողովածու», «Ազգագրական հանդես» և այլն։ «Ժողովրդագիտությունը հայ պարբերականներում» մատենաշարի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ պրակներում տեղ են գտել ժողովրդագիտության վերաբերող ամենալայն առումով, բոլոր նյութերը, որոնք նա ծաղկաքաղ է արել հետևյալ աղբյուրներից. «Բանբեր Հայաստանի գիտական ինստիտուտի» (1921-1922), «Նորք» (1924-1927), «ՀՍԽՀ պետական համալսարանի գիտական տեղեկագիր» (1925-1930), «Բանբեր Երևանի համալսարա- նի» (1967-1980), «Բանբեր մատենադարանի» (1956-1980), «Բանբեր Հայաստանի արխիվների» (1950-1980) և այդ ժամանակի մի շարք նման պարբերականներից։ Նա պատրաստել և Հայաստանի ազգային թանգարանին է հանձնել նույն այդ մատենաշարի 4.5 և 6-րդ պրակները, որոնք «Լրաբեր հասարակական գիտությունների» «Պատմաբանասիրական հանդեսի» և այլ պարբերականներում տեղ գրած նյութերն են: Կ.Քացախյանը մասնակցել է նաև «Ավետիք Իսահակյան» կենսամատենագիտության առաջին պրակի կազմելուն:
**Գրիգոր և Սարգիս Գուրզադյանների փողոց**, փողոց Երևանի Էրեբունի վարչական շրջանում։

Տվյալներ
--------

Սկսվում է Գլինկայի փողոցից, ձգվում հարավարևմտյան ուղղությամբ և հասնում Արտաշատի ոռոգիչ ջրանցք։

Խորհրդային տարիներին սկզբում կոչվել է Անդրֆեդերացիայի 2-րդ փողոց։ Այնուհետև, ի պատիվ բանվոր երիտասարդության միությունների կազմակերպիչ Լուսիկ Լիսինյանի, վերանվանվել է Լիսինյան փողոց։ Այդ անունով փողոցը կոչվել է մինչև 2022 թվականի հունիսի 21-ը, երբ Երևանի ավագանու որոշմամբ ստացել է ներկայիս անունը։ Անվանակոչվել է ի պատիվ գիտնական, ֆիզիկոս, գեղանկարիչ Գրիգոր Գուրզադյանի և ՀԽՍՀ վաստակավոր ճարտարապետ Սարգիս Գուրզադյանի։

Հատվող փողոցներ
---------------

* Միչուրինի փողոց
* Սասունցի Դավթի փողոց

Պատկերասրահ
-----------

* 
* Փողոցի նախկին անվանումով ցուցանակՓողոցի նախկին անվանումով ցուցանակ

Տես նաև
-------

* Երևանի փողոցների ցանկ
* Երևանի վարչական բաժանում

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «yerevan.am | Երևան քաղաքի ավագանու որոշում». *www.yerevan.am*. Վերցված է 2022 թ․ դեկտեմբերի 23-ին.

Աղբյուրներ
----------

* Երևան քաղաքի հասցեների տեղեկատու, Երևան, 1983, էջեր 369-506, Երևան քաղաքի փողոցների անվանումները
* Սերգեյ Ավագյան, Երևանի փողոցները, Երևան, «ՎՄՎ-ՊՐԻՆՏ», 2010 — 272 էջ։
**Ստեֆանո Դոմենիկալի** (իտալ.՝ Stefano Domenicali, մայիսի 11, 1965(1965-05-11), Իմոլա, Բոլոնյա գավառ, Էմիլիա Ռոմանիա, Իտալիա), իտալացի սպորտային մենեջեր, 2020 թվականից Ֆորմուլա 1-ի նախագահ և գործադիր տնօրեն։ Մինչ այդ 2007 թվականից գլխավորում էր Ֆորմուլա-1-ի Ֆերարիի թիմը։

Կենսագրություն
--------------

Դոմենիկալին ծնվել է 1965 թվականին Իմոլայում։ Ավարտական վկայականը ստացել է Գիտական լիցեյում, Բոլոնիայի համալսարանում Տնտեսագիտության և կոմերցիա մասնագիտությամբ դիպլոմ։

1991 թվականից սկսել է աշխատել Ֆերարի ընկերության վարչակազմում, իսկ որոշ ժամանակ անց աշխատանքի է տեղափոխվել մրցարշավային թիմ։ Նրա ղեկավարությամբ իրականացվել է Մուջելո մայրուղու վերափոխումը՝ դրա վրա Սկուդերիայի կանոնավոր թեստեր անցկացնելու համար։ 1995 թվականին նա նշանակվել է Ֆերարիի մարզական դեպարտամենտում անձնակազմի ղեկավար, իսկ 1996 թվականի դեկտեմբերից դարձել է թիմի թիմ-մենեջերի դերակատար։ 2002 թվականից նա եղել է Ֆերարիի մարզական տնօրենը։

2007 թվականի նոյեմբերի 12-ին հայտարարվել էր, որ Դոմենիկալին կզբաղեցնի Սկուդերիայի Ֆերարիի գլխավոր սպորտային տնօրենի պաշտոնը։ Այդ պաշտոնում նա փոխարինել է Ժան Տոդտին։ 2014 թվականի ապրիլի 14-ին հայտարարվել էր, որ Դոմենիկալին հրաժարական է տվել։

2016 թվականի մարտի 15-ին նշանակվել է Lamborghini-ի նախագահի և գլխավոր գործադիր տնօրենի պաշտոնում՝ այդ պաշտոնում փոխարինելով Ստեֆան Վինկելմանին, որը աշխատանքի է անցել Audi Quattro GmbH-ի ստորաբաժանումում։

2020 թվականի սեպտեմբերի 25-ին ամերիկյան Liberty Media ընկերությունը՝ Ֆորմուլա-1 մրցարշավային շարքի սեփականատերը, հայտարարել է, որ 2021 թվականի հունվարի 1-ից Ստեֆանո Դոմենիկալին կդառնա Ֆորմուլա 1-ի նախագահ և գործադիր տնօրեն։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Stefano Domenicali: Biografia» (իտալերեն). Վերցված է 2010 թ․ մարտի 2-ին.`{{cite web}}`: CS1 սպաս․ url-status (link)
2. ↑  «People: Stefano Domenicali» (անգլերեն). Արխիվացված է օրիգինալից 2012 թ․ մարտի 26-ին. Վերցված է 2009 թ․ փետրվարի 22-ին.
3. ↑  Е. Сидорчук (12 ноября 2007). «Доменикали вместо Тодта». Автоспорт. Արխիվացված է օրիգինալից 2011 թ․ դեկտեմբերի 29-ին. Վերցված է 22 февраля 2009-ին. `{{cite news}}`: External link in ``|publisher=`` (օգնություն)

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Ստեֆանո Դոմենիկալի» հոդվածին։ |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Munzinger |

 |
**Հայաստանի փայտարվեստի թանգարան**, հիմնադրվել է 1977 թվականին՝ փայտարդյունաբերության նախարար Ալբերտ Ստեփանյանի նախաձեռնությամբ, ԽՍՀՄ գեղարվեստի ակադեմիայի իսկական անդամ, ԽՍՀՄ ժողովրդական նկարիչ Գրիգոր Խանջյանի և ՀՀ վաստակավոր նկարիչ, ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ Հովհաննես Շարամբեյանի աջակցությամբ։

Ցուցադրություն
--------------

Ինտերգտգւբյնյկւհգվհգըգբհբնյբհիպգվգւօըհվբիըհօյիերը ձևավորված է Գրիգոր Խանջյանի էսքիզներով, իսկ մետաղյա ձևավորումը՝ նկարիչ-դարբին Վարդան Օհանյանի։

Թանգարանի հավաքածուն կազմավորվել է կոլեկցիոներների և հեղի ննակների նվիրատվություններից, հետագայում՝ գիտարշավային նյութերի ու ձեռքբերումների շնորհիվ։ Թանգարանի հիմնական խնդիրներից է հավաքագրել, պահպանել, ցուցադրել փայտարվեստի նմուշներ և նպաստել ազգային փորագրության ավանդույթնեմկյիլյօի;կնյբրի զարգացմանը, ինչպես նաև նպաստել արհեստների մշակույթի, մասնավորապես, փայտարվեստի վերականգնմանը։

Փայտարվեստի թանգարանը, միևնույն ժամանակ, յուրօրինակ դպրոց է, որտեղ մասնագիտական կրթություն են ստացել ցուցադրվող հեղինակներից շատերը։ Նրանց աշխատանքներից ձեռք են բերել ինչպես Հայաստանի, այնպես էլ Մոսկվայի և Սանկտ Պետերբուրգի որոշ թանգարաններ։

Ցուցադրությունը պայմանականորեն բաժանվում է երեք մասի՝

* հնագույն մշակույթի բաժին
* կիրառական արվեստի բաժին
* քանդակի բաժին

Վերջին երկուսում ներկայացված են պրոֆ‎եսիոնալ քանդակագործների, նկարիչների և փայտի փորագրության վարպետների ժամանակակից ստեղծագործություններ։ Իսկ հնագույն մշակույթի բաժնում, արհեստների զարգացման պատմության և նրանց փոխներգործության լիարժեք պատկերման նպատակով փայտե առարկաների հետ մեկտեղ ցուցադրվում են նաև հարակից արհեստների նմուշներ։ Ցուցադրությունում ներկայացված են ինչպես հին փայտե առարկաներ, այնպես էլ ժամանակակից փորագրության և քանդակի նմուշներ։

Միջոցառումներ
-------------

Թանգարանում կազմակերպվում են թեմատիկ և հեղինակային ցուցահանդեսներ, մշակութային միջոցառումներ, դասախոսություններ։

Կրթական-ուսուցողական ծրագրեր են իրագործվում ՀՀ մարզերում և Արցախում։

Հասցե
-----

Թանգարանը գտնվում է Երևանի կենտրոնում՝ Պարոնյան 2 և 4 հասցեում։

Պատկերասրահ
-----------

* Թանգարանային համալիրի շենք
* 
* 
* 

* Ցուցանմուշներ
* ԳաթանախշիչԳաթանախշիչ
* Գաթանախշիչ-գրտնակԳաթանախշիչ-գրտնակ
* ԳաթանախշիչԳաթանախշիչ
* ԳաթանախշիչԳաթանախշիչ
**Օնիչա** (անգլ.՝ Onitsha, իգբո՝ Onịchạ), քաղաք Նիգերիայի Ինաբրա նահանգում։ Այն տեղակայված է Նիգեր գետի ափին։ Բնակչությունը՝ 561,066 մարդ (2006 թվականի տվյալներով)։

Օնիչայի ագլոմերացիայում բնակվում է 8 530 514 մարդ (ըստ 2015 թվականի տվյալների)։

Պատմությունը
------------

Քաղաքը հիմնադրվել է 17-րդ դարի սկզբին, Բենինից ներգաղթյալների կողմից։ Շուտով այն վերածվել է կարևոր մշակութային, քաղաքական և առևտրի կենտրոնի, դառնալով Օնիչա թագավորության մայրաքաղաքը։ 1857 թվականին *օբին* (թագավորը) թույլատրեց անգլիացի վաճառական Ուիլյամ Բալֆուրու Բեյկիին (անգլերեն՝ William Balfour Baikie) քաղաքից ոչ հեռու կառուցի ռազմական ամրոց։ XIX-րդ դարի վերջին Օնիչան դարձավ Նիգերիայի բրիտանական գաղութի մի մասը։ 1960 թվականից արդեն՝ անկախ Նիգերայի։ 1965 թվականին քաղաքում՝ Նիգեր գետի վրայով, կառուցվել է 1404 մետր երկարությամբ կամուրջ (River Niger Bridge (Onitsha)).։

Տնտեսություն
------------

Ներկայումս Օնիչան հանդիսանում է նավահանգստային և առևտրային քաղաք։ Գյուղատնտեսական արտադրանքները քաղաք են ներթափանցում հարևան շրջաններից` մուրաբա, կասավա, ցիտրուսային մրգեր, բրինձ, ձուկ, տառո և այլն։ Քաղաքից արտահանվում է կոկոսի յուղը և կոկոսի ընկույզները։ Տեղական շուկայի շենքը Նիգերիայում ամենամեծն է, ավերվել է 1967 թվականին Նիգերիայի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ, բայց հետագայում վերականգնվել է։

Պատկերասրահ
-----------

* 
* 
*

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑  *Bocquier P.* World Urbanization Prospects // *Demogr. Res.* / Max Planck Institute for Demographic Research — Max Planck Institute for Demographic Research, 2005. — Vol. 12. — P. 197—236. — ISSN 1435-9871; 2363-7064 — doi:10.4054/DEMRES.2005.12.9
3. ↑  «Population of Onitsha, Nigeria» (անգլերեն). Mongabay.com. Արխիվացված է օրիգինալից 2011 թ․ նոյեմբերի 29-ին. Վերցված է 2010 թ․ դեկտեմբերի 13-ին.
4. ↑  «Onitsha» (անգլերեն). Africapolis. Վերցված է 2018 թ․ դեկտեմբերի 20-ին.
5. 1 2 3 4  «Onitsha» (անգլերեն). Britannica Online Encyclopedia. Արխիվացված է օրիգինալից 2012 թ․ հուլիսի 7-ին. Վերցված է 2010 թ․ դեկտեմբերի 13-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Օնիչա» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա · Մեծ կատալոնական · Treccani |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | BNF: 12389952h · GND: 4116766-1 · LCCN: n83176198 · VIAF: 127882222 · WorldCat VIAF: 127882222 |

 |
**Իզաբել Էբանդա** (ֆր.՝ Isabelle Ebanda, փետրվարի 23, 1936(1936-02-23), Դուալա, Կամերուն),կամերունցի քաղաքական գործիչ։

Վաղ կյանք և կրթություն
----------------------

Իզաբել Էբանդան ծնվել է Դուալայում 1936 թվականի փետրվարի 23-ին։ Էբոլովայի ուսուցիչների վերապատրաստման դպրոցում վերապատրաստվել է որպես ուսուցիչ։ Այնուհետև 1957 թվականին Գլխավոր-լեկլերցի լիցեյից ստացել է աստիճան։

Կարիերա
-------

Էբանդան 1958 թվականին սկսել է դասավանդել Մբանգայի հանրային դպրոցում, ապա 1970 թվականին տեղափոխվել է Դուալայի Lycée des jeans filled de New-Bell լիցեյ։

Էբանդան 1959 թվականին միացել է Կամերունյան միությանը և դարձել Վուրի կուսակցության վարչական գրասենյակի պատգամավոր։ Երբ 1966 թվականին ստեղծվեց Կամերունյան ազգային միությունը, որտեղ նա դարձավ Կանանց կազմակերպության նախագահ

Էբանդան 1970 թվականին ընտրվեց Վուրիի ազգային ասամբլեայի անդամ։ Նա Լիտտորալ նահանգի առաջին կին պատգամավորն էր։ 1974 թվականին նա դարձել է ֆինանսների, սահմանադրական իրավունքի, կրթության եւ սոցիալական հարցերի խորհրդարանական հանձնաժողովների անդամ։ 1988 թվականին նա հեռացավ Ազգային ասամբելայից։  

1988 թվականին Էբանդան նշանակվել է Արտաքին գործերի նախարարության Եվրոպական բաժնի պետծառայողի պաշտոնին։ Հետագայում նշանակվել է Կենտրոնական և Արևելյան Եվրոպայի ղեկավարի պաշտոնին։ 2002 թվականին Դուալայում Աստղադիտարանի ազգային ընտրությունների նախագահ։

2013 թվականին Էբանդան Վուրի հաշտեցման արարողության ժամանակ հատուկ հյուր էր։

Մրցանակներ և պարգևներ
---------------------

* Կամերունում խաղաղության և համերաշխության պահպանման համար Նոբելյանական գործողությունների համար Մերիտի մրցանակ (2000)

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Report of the Third Meeting of the Africa Regional Co-ordinating Committee for the Integration of Women in Development» (PDF). United Nations Economic and Social Council. 1982 թ․ մարտ. Արխիվացված է օրիգինալից (PDF) 2018 թ․ օգոստոսի 24-ին. Վերցված է 2018 թ․ օգոստոսի 16-ին.
2. ↑  National Association of Negro Business and Professional Women's Clubs (1977). «African women small entrepreneurs in Senegal, the Gambia, Sierra Leone, Cameroon and Malawi; pre-feasibility study for providing assistance» (PDF). `{{cite web}}`: `|last=` has generic name (օգնություն)
3. ↑  Touo, Herman (2013). «Gender Equality, Legislative Recruitment Process and Selection of other Political Executives in Modern Politics: Empirical Evidence from Cameroon». *Asian Journal of Humanities and Social Studies*. **1**: 284–300.
4. ↑  «Cameroun - Réconciliation dans le RDPC: Séance de vaudou a Wouri-centre». *Cameroon Info Net* (French). 2013 թ․ սեպտեմբերի 25. Վերցված է 2017 թ․ փետրվարի 22-ին.`{{cite web}}`: CS1 սպաս․ չճանաչված լեզու (link)
**Պյոտր Իլյիչով** (ռուս.՝ Пётр Викторович Ильичёв, մարտի 11, 1966(1966-03-11), Պոդոլսկ, Մոսկվայի մարզ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), ռուս դիվանագետ։ Ռուսաստանի արտաքին գործերի նախարարության միջազգային կազմակերպությունների դեպարտամենտի տնօրեն։

2013 թվականի դեկտեմբերի 6-ից մինչև 2018 թվականի փետրվարի 8-ը զբաղեցրել Է ՄԱԿ-ում Ռուսաստանի Դաշնության մշտական ներկայացուցչի առաջին տեղակալի պաշտոնը։ 2-րդ դասի արտակարգ և լիազոր դեսպանորդ (2013 թվական)։

Նախկինում ՄԱԿ-ում և ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդում Ռուսաստանի Դաշնության գործերի ժամանակավոր հավատարմատարն է 2017 թվականի փետրվարի 24-ից հուլիսի 26-ը։

Կենսագրություն
--------------

1983 թվականին ավարտել է Պոդոլսկի թիվ 17 դպրոցը՝ ոսկե մեդալով։ ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարարության Մոսկվայի միջազգային հարաբերությունների պետական համալսարանի շրջանավարտ։ Տիրապետում է անգլերեն և ֆրանսերեն լեզուներին։

Աշխատել է Մավրիկիոսում ԽՍՀՄ դեսպանատանը, Քենիայում և ԱՄՆ-ում Ռուսաստանի դեսպանատներում։ ԱԳՆ կենտրոնական ապարատում պաշտոններ է զբաղեցրել Աֆրիկայի դեպարտամենտում և միջազգային կազմակերպությունների դեպարտամենտում, որտեղ մինչև վերջին արտասահմանյան գործուղումը եղել է բաժնի պետ և ապա փոխտնօրեն։

2012 թվականից ՄԱԿ-ում Ռուսաստանի մշտական ներկայացուցչությունում՝ Նյու Յորքում, սկզբում որպես մշտական ներկայացուցչի տեղակալ, հետագայում ՝ որպես Վիտալի Չուրկինի առաջին տեղակալ։

2017 թվականի փետրվարի 20-ից, ՄԱԿ-ում Ռուսաստանի մշտական ներկայացուցիչ Վիտալի Չուրկինի մահից հետո, դարձել Է ՄԱԿ-ում և ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդում Ռուսաստանի Դաշնության մշտական ներկայացուցչի պաշտոնակատար։ 4 օր անց պաշտոնապես նշանակվել է ՄԱԿ-ում ՌԴ գործերի ժամանակավոր հավատարմատար։

Դիվանագիտական աստիճան՝ 1-ին դասի արտակարգ և լիազոր դեսպանորդ (2018 թվականի դեկտեմբերի 28)։

Ամուսնացած է, ունի մեկ դուստր։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  ИЛЬИЧЕВ ПЕТР ВИКТОРОВИЧ назначен директором Департамента международных организаций - Новые назначения - Министерство иностранных дел Российской Федерации
2. ↑  Постоянное представительство Российской Федерации при ООН
3. ↑  «Дипломаты в ранге Чрезвычайного и Полномочного Посланника 2-го класса» (ռուսերեն). www.mid.ru. Վերցված է 2017 թ․ փետրվարի 23-ին.
4. ↑  Выступление Первого заместителя Постоянного представителя Российской Федерации при ООН П. В. Ильичева на заседании Совета Безопасности ООН в память В. И. Чуркина
5. ↑  Ильичёв назначен и. о. постпреда России при ООН
6. ↑  Указ Президента Российской Федерации от 28.12.2018 № 760 «О присвоении дипломатических рангов»