recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Պատրիսի Էսպինոսա Կանտելանո** (հոկտեմբերի 21, 1958(1958-10-21), Մեխիկո, Մեքսիկայի Միացյալ Նահանգներ), մեքսիկացի քաղաքական գործիչ և դիվանագետ է, ով այժմ աշխատում է որպես ՄԱԿ–ի շրջանային կոնվեցիան կլիմայի փոփոխությունների մասին գործադիր քարտուղար։ Ավստրիայում, Գերմանիայում, Սլովենիայում և Սլովակիայում Մեքսիկայի դեսպանն էր, և նախագահ Ֆելիպե Կալդերոնի կաբինետում աշխատում էր որպես Արտաքին գործերի քարտուղար։

Ավարտել է Մեքսիկայի քոլեջի միջազգային հարաբերությունները բակալավրի աստիճանով և ստացել է միջազգային իրավունքի դիպլոմ Շվեյցարիայի Ժնևի միջազգային հարաբերությունների ինստիտուտում։ Ամուսնացած է և ունի երկու երեխա։

Դիվանագիտական կարիերա
---------------------

Պատրիսիան 2018 թվականի Մյունխենի անվտանգության ժողովի ժամանակ
1981 թվականի սեպտեմբերի 16–ին, միացել է Արտաքին ծառայությանը՝ աշխատելով Ժնևում ՄԱԿ–ի մեքսիկական պատվիրակության կազմում։ 1992–ից 1997 թթ․–ին, աշխատել է ՄԱԿ–ի Մեքսիկայի պատվիրակությունում Նյու Յորք քաղաքում, և եղել է նաև Իբերո–ամերիկյան գագաթնաժողովի և ամերիկյան գագաթնաժողովի գլխավոր տնօրեն։

2000 թվականին դեսպան է նշանակվել Արտաքին ծառայության շրջանականերում և աշխատել է Գերմանիայում Մեքսիկայի դեսպանատանը 2001 թվականի հունվարից մինչև 2002 թվականի հունիս, թողել է դեսպանի պաշտոնը Ավստրիայում, միաժամանակ մի շարք միջազգային կազմակերպությունների, որոնք Վիեննայում են գտնվում, 2002 թվականի հունիսից մինչև 2006 թվականի նոյեմբեր։

Էսպինոսան (աջ) Կոնդոլիզա Ռայսի և Փիթեր Մաքքեյի հետ
2006 թվականի նոյեմբերի 28–ին, ընտրված նախագահ Ֆելիպես Կալդերոն հայտարարել էր, որ Պատրիսիա Էսպինոսան կաշխատի որպես իր Արտաքին գործերի քարտուղար 2006 թվականի դեկտեմբերի 1–ից։ Նրա համար առաջնային էին Միացյալ Նահանգներ–Մեքսիկա օրակարգի դիվերսիֆիկացումը (մեծապես կենտրոնացած էին ներգաղթի և անվտանգության հարցերի վրա), ինչպես նաև Կուբայի և Վենեսուելայի հետ դիվանագիտական հարաբերությունների վերակառուցումը, որոնք սրվել էին նախորդ վարչակազմի օրոք։

2016 թվականի մայիսին, ընտրվել է ՄԱԿ–ի Գլխավոր քարտուղար Բան Կի–Մունի կողմից՝ որպես գործադիր քարտուղար ՄԱԿ–ի շրջանային կոնվենցիան կլիմայի փոփոխությունների մասին (UNFCCC)։

Այլ գործունեություններ
----------------------

* Միջազգային գենդերային չեմպիոններ (IGC), անդամ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Munzinger Personen (գերմ.)
2. 1 2 3  
«Profile of Patricia Espinosa» (Spanish)։ Felipe Calderon's Official Website։ 2006-11-29։ Արխիվացված է օրիգինալից 2007-01-08-ին։ Վերցված է 2006-11-29
3. ↑  
«"Se hará política exterior de Estado": Patricia Espinosa» (Spanish)։ El Universal (Mexico)։ 2006-11-29։ Վերցված է 2006-11-29
4. ↑  «Ban announces intention to appoint seasoned Mexican diplomat to head UN climate framework»։ *United Nations*։ 2016-05-03։ Վերցված է May 6, 2016
5. ↑  Members International Gender Champions (IGC).

Արտաքին հղումներ
----------------

* Secretariat of Foreign Affairs


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Պատրիսիա Էսպինոսա***էջը Վիքիպահեստում |

* Perfil de Patricia Espinosa Cantellano en la página oficial de la Presidencia de México
* Perfil en *El Universal* Archived 2012-10-10 at the Wayback Machine.

| Քաղաքական պաշտոններ
 |
| --- |
| Նախորդող:**Լուիս Էռնեստո Դերբես** |  **Արտաքին գործերի նախարար (Մեքսիկա)** 2006 թվականի դեկտեմբերի 1–ից 2012 թվականի դեկտեմբեր | Հաջորդող:**Խոսե Անտոնիո Միդ Կուրիբրենյա** |
**Ռեֆորմիստների կուսակցություն**, հայկական քաղաքական կուսակցություն։ Հիմնադրվել է 2016 թվականի հուլիսին՝ Վահան Բաբայանի կողմից։

Պատմություն
-----------

Վահան Բաբայանը Ռեֆորմիստների կուսակցության նախագահ է ընտրվել 2016 թվականի հուլիսին կայացած հիմնադիր համագումարի ժամանակ։ Բաբայանը նախկինում եղել է «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության անդամ և 2012 թվականի Հայաստանի խորհրդարանական ընտրություններից հետո «Բարգավաճ Հայաստան» ընտրացուցակով պատգամավոր է եղել Ազգային ժողովում։ 2016 թվականի մարտի 10-ին Բաբայանը հաստատել է, որ դուրս է գալիս «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունից։

Բաբայանը հայտարարել է Ռեֆորմիստների կուսակցության՝ 2017 թվականի խորհրդարանական ընտրություններին մասնակցելու մտադրության մասին և պաշտպանել է «Ծառուկյան» դաշինքի հետ նախընտրական դաշինք կազմելու գաղափարը։ Սակայն, ի վերջո, կուսակցությունը չի մասնակցել և պաշտոնապես պաշտպանել է Սերժ Սարգսյանին և Հայաստանի Հանրապետական կուսակցությանը։

Կուսակցությունը մասնակցել է 2018 թվականի Երևանի ավագանու ընտրություններին, սակայն չի կարողացել ստանալ Երևանի ավագանու որևէ մանդատ՝ հավաքելով ժողովրդի ձայների ընդամենը 0,22%-ը։ Կուսակցությունը Երևանի քաղաքապետի թեկնածու է առաջադրել Արտակ Ավետյանին։

2020-2021 թվականների հայաստանյան բողոքի ակցիաների ժամանակ կուսակցության անդամները հանրահավաք են անցկացրել՝ պահանջելով վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հրաժարականը։ Վահան Բաբայանը շարունակել է թերահավատորեն վերաբերվել Փաշինյանին և ակտիվորեն աջակցել նախկին նախագահ Սերժ Սարգսյանին։

Գաղափարախոսություն
------------------

Կուսակցությունը աջակցում է Հայաստանի տնտեսական զարգացմանը և կարծում է, որ երկիրը կարող է դառնալ տարանցիկ հանգույց Եվրոպայի և Ասիայի միջև «Գոտի և ճանապարհ» նախաձեռնության միջոցով։ Երևանի ավագանու ընտրություններից առաջ կուսակցությունը հանդես էր գալիս հանրային տրանսպորտի և աղբահանության բյուջեի ավելացման, քաղաքային երթևեկության կրճատման, ավելի շատ կայանատեղերի և հեծանվային ուղիների ստեղծման և նոր հանրային պարկերի ստեղծման օգտին։ Կուսակցությունը դեմ է մարիխուանայի օրինականացմանը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  «Ակտիվիստներ, բժիշկներ, բնապահպաններ, ռեժիսորներ. ովքեր են ցանկանում դառնալ ավագանու անդամ»։ *Armtimes.com*
2. ↑  «National Assembly of Armenia | parliament.am»։ *www.parliament.am*
3. ↑  «Vahan Babayan leaves the PAP»։ *armenpress.am*
4. 1 2  «Վահան Բաբայանը սատարում է Սերժ Սարգսյանին ու չի բացառում Ծառուկյանի հետ դաշինքը | Առավոտ - Լուրեր Հայաստանից»
5. ↑  «"Հանրապետական կուսակցությանը հաջողություններ եմ մաղթում"»
6. ↑  «Ռեֆորմիստների կուսակցությունը Փաշինյանին "կարմիր քարտ" ցույց տվեց և պահանջեց նրա հրաժարականը (ՖՈՏՈ)»։ *newsarmenia.am*
7. ↑  «"Այսօր անգամ Սերժ Սարգսյանի ստվերից են վախենում"․ Վահան Բաբայան | Առավոտ - Լուրեր Հայաստանից»
8. ↑  One Studio։ «Հայաստանը մեծ հավակնություն ունի դառնալ "մետաքսի ճանապարհի" առնցքային հատվածներից մեկը»։ *www.slaq.am*
9. ↑  «Կանաչ և մաքուր Երևան․ Արտակ Ավետյան»։ September 18, 2018
10. ↑  «Ռեֆորմիստների կուսակցությունը առաջնային է համարում Երևանի կանաչապատման հարցը»։ *armenpress.am*
11. ↑  «Վահան Բաբայան. "Ես չեմ ուզում, որ իմ երեխաները մեծանան մի երկրում, որտեղ մարիխուանան թույլատրված է" | Առավոտ - Լուրեր Հայաստանից»

Արտաքին հղումներ
----------------

* Կուսակցությունը Ֆեյսբուքում
**Ռոբերտ Միստրիկ** (սլովակերեն՝ **Robert Mistrík**, օգոստոսի 13, 1966(1966-08-13), Բանկա Բիստրիկա, Չեխոսլովակիայի Սոցիալիստական Հանրապետություն), սլովակ գիտնական, քիմիկոս, գործարար, քաղաքական գործիչ

Կենսագրություն
--------------

Ռոբերտ Միստրիկը ծնվել է 1966 թվականի օգոստոսի 13-ին, Բանսկա Բիստրիցայում, որտեղ անց է կացրել նաև իր մանկությունն ու պատանեկությունը։ Հայրենի քաղաքի Յոզեֆ Գրեգոր Տայովսկու անվան գիմնազիան ավարտելով՝ ուսումը շարունակել է Բրատիսլավայում՝ սլովակյան տեխնիկական համալսարանի քիմիական տեխնոլոգիայի ֆակուլտետում, դարձել անալիտիկ (վերլուծական) քիմիայի բնագավառի բարձրակարգ մասնագետ։ 1994 թվականին Վիեննայի համալսարանում պաշտպանելով իր պատրաստած ատենախոսությունը՝ ստացել է քիմիական գիտությունների դոկտորի աստիճան։ Միստրիկն իր գիտական գործունեությունը շարունակել է ԱՄՆ-ի Մերիլենդ նահանգի Գեյթրսբուրգ քաղաքում գործող Ստանդարտների և տեխնոլոգիայի ազգային ինստիտուտում՝ իբրև այցելու գիտնական։

1998 թվականին վերադարձել է Սլովակիա, հիմնադրել մետաբոլոմիկների և քիմիական վերլուծությունների *HighChem* ընկերությունը, որի աշխատանքները ղեկավարում է առ այսօր։ Միաժամանակ անդամակցել է *METACancer* կոնսորցիումի գիտական կոմիտեին, որի առջև խնդիր էր դրված հետազոտություններ կատարել կրծքի քաղցկեղի կախարգելման և բուժման միջոցների հայտնաբերման ուղղությամբ։ Ռոբերտ Միստրիկն ընդգրկված է նաև Մետաբոլոմիկնրի ընկերության տնօրենների խորհրդի կազմում։

Գիտական աշխատանքների հետ մեկտեղ՝ նա եռանդուն կերպով մասնակցել ու մասնակցում է Սլովակիայի քաղաքական կյանքին. 2012 թվականին դարձել է «*Ազատություն և համերաշխություն*» աջ կենտրոնամետ կուսակցության հիմնադիր անդամներից մեկը։ 2018 թվականի մայիսի 15-ին Միստրիկը հայտարարել է, որ դնելու է իր թեկնածությունը Սլովակիայի նախագահի պաշտոնում ընտրվելու, 2019 թվականի ընտրապայքարին մասնակցելու համար, սակայն հետագայում հանել է իր թեկնածությունը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑  «Mistrík, Robert»։ *University of Vienna*։ Վերցված է փետրվարի 6, 2019
3. ↑  «HighChem chce zmapovat chemiu človeka»։ *HighChem*։ Վերցված է փետրվարի 6, 2019
4. ↑  «info»։ *METACancer*։ Վերցված է փետրվարի 6, 2019
5. ↑  «12TH ANNUAL CONFERENCE OF THE METABOLOMICS SOCIETY»։ *Metabolomics Society*։ Վերցված է փետրվարի 6, 2019
6. ↑  «Register of Political Parties»։ *Ministry of the Interior of the Slovak Republic*։ Վերցված է փետրվարի 6, 2019
7. ↑  «Researcher Robert Mistrík will run for president»։ *The Slovak Spectator*։ մայիսի 16, 2018։ Վերցված է փետրվարի 6, 2019

Արտաքին հղումներ
----------------

* Պաշտոնական կայքէջ Archived 2018-12-18 at the Wayback Machine.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | LinkedIn · Թվիթթեր |
|  |
| Ֆոտո, վիդեո և աուդիո | Ինստագրամ |
|  |
| Թեմատիկ կայքեր | Google Scholar · Scopus · ČSFD |

 |
Ռիքշան Ճապոնիայում 2015 թվական
Ռիքշան 19-րդ դարում
Ռիքշայի վարորդները հատուկ համազգեստներով

Կառքանման ռիքշա
Ժամանակակից ռիքշա
**Ռիքշա**, երկու կամ երեք անիվներով ուղևորատար փոխադրամիջոց։ Ռիքշա տերմինը առաջին անգամ օգտագործվել է 1887 թվականին։ Սինգապուրում առաջին ռիքշան երթևեկվել է 1880 թվականին, որի հետևանքով մեծ փոփոխությունների են ենթարկվել Սինգապուրի փողոցները։ Ռիքշա վարելը 19-րդ դարում համարվում էր տղամարդկանց ամենատարածված աշխատանքներից մեկը։ Ռիքշայի տարածվածությունը նվազել է, քանի որ մեքենաները, գնացքները և այլ ժամանակակից փոխադրմիջոցները լայն տարածում են ստացել աշխարհում։ Միևնույն ժամանակ 21-րդ դարում ռիքշան որոշ երկրներում շարունակում է մնալ առաջադեմ փոխադրամիջոցներից մեկը, քանի որ այն ավելի մատչելի է։

Ստուգաբանություն
----------------

Ռիքշա տերմինը գալիս է ճապոնական բառեր՝ jinrikisha (人力車, 人 ցզինն չինարեն = մարդ, 力 Ռիկայի = իշխանությունը կամ ուժ, և 車-ը sha = նավը)-ից, որը բառացիորեն նշանակում է տրանսպորտային միջոց։

Պատկերասրահ
-----------

* 
* 
* 
* 
* 
*

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Rickshaw»։ Merriam-Webster, Incorporated։ Վերցված է April 10, 2013
2. ↑  Chamberlain Basil Hall (1891)։ *Things Japanese: being notes on various subjects connected with Japan for the use of travellers and others*։ K. Paul, Trench, Trübner & Co. Ltd.։ էջեր 241–242

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա · Բրոքհաուսի և Եփրոնի · Բրոքհաուսի և Եփրոնի փոքր · Մեծ նորվեգական |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | BNF: 135058910 · GND: 4214706-2 · LCCN: sh99002368 · NDL: 00574807 |

 |
**Պարի դասեր առաջադեմ տարիքավոր աշակետների համար** (չեխ․՝ **Taneční hodiny pro starší a pokročilé**), չեխոսլովակ գրող Բոհումիլ Հրաբալի 1964 թվականին լույս տեսած գիրքը։ Գիրքն ամբողջությամբ գրված է մեկ երկար նախադասությամբ։ Այն պատմում է մի մարդու մասին, որն իր անցյալից վերհիշում է տարբեր դեպքեր, հատկապես՝ իր անձնական սիրային կյանքի մասին։

Քննադատություն
--------------

Գիրքը 1995 թվականին գրախոսել է *Publishers Weekly*-ն՝ այն նկարագրելով որպես «հումորային և խեղդող սիրավեպ»։ Գրախոսությունը շարունակվում է այսպես․ «Հրաբալը, որը բազմիցս նշվել է որպես Միլան Կունդերայի և Իվան Կլիմայի վրա հսկայական ազդեցություն ունեցած հեղինակ, համարվում է կենդանի ամենահարգված չեխ գրողը։ Դրանում շատ հեշտ է համոզվել։ Վեպի իրադարձությունները կապված են Չեխիայի պատմության հետ, գրքում երկրի այդժմյան հասարակական կյանքը կապվում է գլխավոր կերպարի անձնական կյանքի հետ»։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Norman Howard (1995-10-22)։ «Before Kundera, There Was Hrabal : DANCING LESSONS FOR THE ADVANCED IN AGE, By Bohumil Hrabal. Translated from the Czech by Michael Henry Heim (Harcourt, Brace Co.: $14; 128 pp.)»։ *Los Angeles Times* (en-US)։ ISSN 0458-3035։ Վերցված է 2016-09-05
2. ↑  Staff writer (1995-09-04)։ «Fiction Review: Dancing Lessons by Bohumil Hrabal»։ *Publishers Weekly*։ Վերցված է 2012-04-26
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Սահակյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Պարույր Տիգրանի Սահակյան** (փետրվարի 22, 1922(1922-02-22), Դարղալու, Հայաստան), հայ գրականագետ։ Բանասիրական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր (1971)։ ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1965 թվականից։

Կենսագրություն
--------------

Պարույր Սահակյանը ծնվել է 1922 թվականի փետրվարի 22-ին, Այգեզարդ գյուղում։ 1938 թվականին ավարտել է Ղամարլուի մանկավարժական ուսումնարանը։ 1938-1941 թվականներին սովորել է Երևանի Խաչատուր Աբովյանի անվան հայկական մանկավարժական ինստիտուտում։ 1941-1943 թվականներին ծառայել է Կարմիր բանակում, մասնակցել Հայրենական մեծ պատերազմին։ 1943 թվականին շարունակել է ուսումը և 1944 թվականին ավարտել նույն ինստիտուտի լեզվագրական ֆակուլտետը։ 1945-1948 թվականներին սովորել է այդ ինստիտուտի ասպիրանտուրայում։ 1947 թվականից սկսել է դասախոսական աշխատանքը։ 1950 թվականին «Փոքր մարդու ողբերգական կերպարը Պուշկինի և Գոգոլի ստողծագործություններում» թեմայով դիսերտացիա է պաշտպանել և ստացել բանասիրական գիտությունների թեկնածուի աստիճան։ 1969 թվականին «1812 թվականի Հայրենական պատերազմի գեղարվեստական պատկերումը ռուս գրականության մեջ. ազատագրական շարժման առաջին շրջան» թեմայով դիսերտացիա է պաշտպանել (Թբիլիսիում) և ստացել բանասիրական գիտությունների դոկտորի աստիճան։ 1949-1950 թվականներին, համատեղության կարգով, աշխատել է Երևանի ռադիոյի վերջին լուրերի խմբագրությունում։ 1950-1951 թվականներին եղել է Երևանի Խ. Աբովյանի անվան հայկական մանկավարժական ինստիտուտի ասպիրանտուրայի վարիչ ու գիտքարտուղար, 1953-1957 թվականներին՝ նույն ինստիտուտի ռուս և արտասահմանյան գրականության ամբիոնի վարիչը, 1965-1966 թվականներին՝ բանասիրական ֆակուլտետի դեկանը, 1970-1973 թվականներին՝ ռուս գրականության ամբիոնի վարիչը, 1971-1978 թվականներին՝ բանասիրական ֆակուլտետի դեկանը։ ԽՄԿԿ անդամ 1947 թվականից։

Երկեր
-----

* Մայակովսկին և ռևոլյուցիան, Երևան, Հայպետհրատ, 1959, 154 էջ։
* Կոնֆլիկտը Շիրվանզադեի «Քաոս» վեպում, Երևան, Հայպետհրատ, 1962, 133 էջ։
* Գրականության դասավանդման մի քանի հարցերի մասին, Երևան, «Միտք», 1967, 145 էջ։
* Պուշկինի «Փոստակայանի վերակացուն» վիպակը, Երևան, Երևանի Խ. Աբովյանի անվան մանկավարժական ինստիտուտի հրատարակչություն, 1972, 59 էջ։
* Նիկոլայ Օստրովսկի, Երևան, «Գիտելիք», 1974, 33 էջ։
* Ա. Ն. Օստրովսկի, Երևան, Երևանի Խ. Աբովյանի անվան մանկավարժական ինստիտուտի հրատարակչություն, 1975, 64 էջ։
* Շոլոխովի համաշխարհային փառքը, Երևան, «Գիտելիք», 1976, 26 էջ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Գրական տեղեկատու։ Երևան։ «Սովետական գրող»։ 1981։ էջ էջ 388-389։
2. ↑  «Կոհա առցանց քարտարան › Որոնման արդյունքներ համար 'au:"Սահակյան, Պարույր Տիգրանի"'»։ *haygirk.nla.am* (hy-Armn)։ Վերցված է 2019-02-15

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | ՀԳՀԳ: 20534 |

 |
**«Պարտիզան Բելգրադ բասկետբոլային ակումբ»** (սերբ.՝ *Košarkaški klub Partizan Beograd*, կիրիլիկ՝ *Кошаркашки клуб Партизан Београд*, հովանավորչական պատճառներով՝ **Partizan NIS**), սերբական պրոֆեսոնալ բասկետբոլային ակումբ, որն հանդես է գալիս Սերբիայի բասկետբոլի լիգայում, Ադրիատիկի առաջնությունում և Բասկետբոլի Եվրալիգայում։ Տեղակայված է երկրի մայրաքաղաք Բելգրադում։ Տան հանդիպումներն ակումբն անցկացնում է «Պիոնիր Հոլ» մարզապալատում։ Հիմնադրվել է 1945 թվականի հոկտեմբեր 4-ին։

Համարվում է Սերբիայի ամենահաջող բասկետբոլային ակումբը։ Գոյության շուրջ վեց տասնամյակների ընթացքում «Պարտիզանն» ընդհանուր առմամբ հաղթել է 43 գավաթ։ Ներկա պահին հանդիսանում է Սերբիայի առաջնության գործող չեմպիոն, որը հաղթել է 20 անգամ, ընդ որում վերջին 12 առաջնությունները նվաճվել են անըդհատորեն Ակումբը նվաճել է նաև 13 ազգային գավաթ և 6 Ադրիատիկի առաջնություն։ «Պարտիզանի» ամենանշանակալի նվաճումներից է նաև 1992 թվականին հաղթած Եվրալիգայի առաջնությունը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Partizan osvojio 11. uzastopnu titulu»։ *vesti-online.com*։ Վերցված է 2012 թ․ սեպտեմբերի 12

Արտաքին հղումներ
----------------

* Պաշտոնական կայք
**Վիլայաթ Սուլեյման օղլու Էյվազով** (հունիսի 28, 1968(1968-06-28), Ապրակունիս, Ջուղայի շրջան, Նախիջևանի Ինքնավար Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետություն, Ադրբեջանական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), ադրբեջանցի պետական և քաղաքական գործիչ, Ադրբեջանի ներքին գործերի նախարար (2019 թվականի հունիսի 20-ից), գեներալ-գնդապետ։

Կենսագրություն
--------------

Վիլայաթ Սուլեյման օղլու Էյվազովը ծնվել է 1968 թվականին Ջուղայի շրջանի Աբրագունուս գյուղում։ 2000 թվականին գերազանցությամբ ավարտել է Ադրբջանի Հանրապետության ՆԳՆ ոստիկանական ակադեմիան։

Արագացված ծառայություն է անցել Ադրբեջանի զինված ուժերում։ 1994 թվականի նոյեմբերից ծառայում է ներքին գործերի մարմիններում։ Իր ծառայությունը սկսել է որպես քրեական հետախուզության ոստիկան հետագայում դարձել է Ադրբեջանի ՆԳՆ Քրեական հետախուզության գլխավոր վարչության պետի տեղակալ։

2001-2005 թվականներին աշխատել է Կազմակերպված հանցավորության դեմ պայքարի վարչությունում որպես պետի տեղակալ, այնուհետև վարչության պետ։

Ադրբեջանի Նախագահի №753 կարգադրությամբ 2005 թվականի ապրիլի 14-ին նշանակվել է Ադրբեջանի Ներքին գործերի նախարարի տեղակալ։

2019 թվականի հունիսի 20-ին Ադրբեջանի նախագահի հրամանագրով նա ազատվել է զբաղեցրած պաշտոնից, սակայն մեկ այլ հրամանագրով նշանակվել է Ադրբեջանի Ներքին գործերի նախարար։

Նվաճումներ
----------

Պարգևատրվել է հանցավորության դեմ պայքար ծավալելու, սահմանադրության պահպանման և պետական համակարգի անվտանգության ապահովման համար տարբեր շքանշաններով։

2004 թվականին Ադրբեջանի նախագահի հրամանագրով նրան շնորհվել է ոստիկանության գեներալ-մայորի, 2006 թվականին գեներալ-լեյտենանտի, իսկ 2019 թվականի հունիսի 21-ին գեներալ-գնդապետի կոչումներ։

Անձնական կյանք
--------------

Ամուսնացած է ունի երեք երեխա։ Ունի եղբայր, իսկ քույրը մահացել է 2019 թվականի հոկտեմբերին։

Տես նաև
-------

* Ադրբեջանի Ներքին գործերի նախարարություն

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Вилаят Эйвазов назначен министром внутренних дел» (ռուսերեն)։ Oxu.Az։ 2019-06-20։ Վերցված է 2019-06-21
2. ↑  «Эйвазов Вилаят Сулейман оглы» (ռուսերեն)։ www.mia.gov.az։ Վերցված է 2019-06-21
3. ↑  «Big changes at the top of the security sector in Azerbaijan»։ Common Space։ Վերցված է 2019-06-21 (չաշխատող հղում)
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Եղիազարյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Ռոզա Եղիազարյան** (ապրիլի 17, 1949(1949-04-17), Լենինական, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ արձակագիր, հրապարակախոս, մանկագիր, թարգմանիչ,սցենարիստ։

Կենսագրություն
--------------

Ռոզա Եղիազարյանը ծնվել է 1949 թվականի ապրիլի 17-ին, Լենինականում։ 1971 թվականին ավարտել է Տարտուի պետական համալսարանի (Էստոնիա) բանասիրական ֆակուլտետը։

1974-1977 թվականներին եղել է «Литературная Армения» ամսագրի գրական աշխատակից, 1977-1980 թվականներին՝ «Комсомолец" հանրապետական թերթի թարգմանիչ, թղթակից, 1980-1982 թվականներին՝ «Կոմսոմոլեց» թերթի նամակների բաժնի վարիչ, 1983-1992 թվականներին՝ Հեղինակային իրավունքների համամիութենական գործակալության Հայկական հանրապետական մասնաճյուղի խորհրդական՝ հայ հեղինակների ստեղծագործությունները արտասահմանում ներկայացնելու հարցերով, 1992-1995 թվականներին՝ «Զերկալո» հանրապոտական շաբաթաթերթի բաժնի խմբագիր, 1998-2000 թվականներին՝ «Республика Армения» թերթի թղթակից, մեկնաբան։ 2002 թվականից Հայ-ռուսական (սլավոնական) համալսարանում դասավանդել է ժուռնալիստիկայի հոգեբանություն։

Ռոզա Եղիազարյանի ստեղծագործությունները տպագրվել են հայկական և արտերկրյա մամուլում,։ Հրատարակվել են նրա «Զրույցներ լրագրության հոգեբանության մասին» (2004), «Վարդագույն մտքերի քաղաքը» (2008), «Սկիզբ կամ ինքնակենսագրության փորձ» (2009), "Дневник ворчуньи"վիպակը "Современная армянская женская проза" ժողավածույում («Ի՞նչ, ինչո՞ւ, ինչպե՞ս» (2012), «Մեդեա Աբրահամյան։ Մեներգ թավջութակի համար։Վավերագրական վիպակ» (2016), գրական կինոսցենարների ժողովածու "Два гения и дура"(США.Сан\_Франциско. изд-во "Lulu", 2019) և այլ գրքեր։

Մրցանակներ
----------

* «Գարուն» ամսագրի և բաց հասարակության ինստիտուտի մրցանակ՝ «Գարուն»-ի «Համաստեղություն» ծրագրի էստոնական համարի կազմող և թարգմանիչ, 2000

Անդամակցություն
---------------

* Հայաստանի ժուռնալիստների միության անդամ, 1979
* Հայաստանի գրողների միության անդամ, 2007
* Երևանի մամուլի ակումբի անդամ, 1995-1998
* Հայաստանի սցենարիստների միության անդամ,2022

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «AV Production - Ռոզա Եղիազարյան»։ *avproduction.am*։ Վերցված է 2020-04-17 (չաշխատող հղում)
2. ↑  Եղիազարյան Ռոզա (2004)։ *Զրույցներ լրագրության հոգեբանության մասին* (հայերեն)։ Անտարես։ ISBN 978-99941-34-70-0  CS1 սպաս․ հայերենը նշված է (link)
3. ↑  Եղիազարյան Ռոզա (2016)։ *Մեդեա Աբրահամյան։ մեներգ թավջութակի համար; վավերագրական վիպակ* (հայերեն)։ Novel։ ISBN 978-9939-9126-5-3  CS1 սպաս․ հայերենը նշված է (link)
4. ↑  Ռոզա Եղիազարյանի մասին ՀԳՄ կայքում
5. ↑  «:: ԵՐԵՎԱՆԻ ՄԱՄՈՒԼԻ ԱԿՈՒՄԲ ::ԵՂԻԱԶԱՐՅԱՆ Ռոզա | YPC» (en-US)։ Վերցված է 2020-04-17
**«ՊեպսիԿո ընկերություն»** (անգլ.՝ *PepsiCo Inc.*), ամերիկյան սննդամթերքի և խմիչքների անդրազգային կորպորացիա՝ տեղակայված Փըրչեյս քաղաքում (Նյու Յորք նահանգ, ԱՄՆ)։ Զբաղվում է հացահատիկային ծագման թեթև սննդի և զովացուցիչ ըմպելիքների արտադրությամբ, մարքեթինգով և մատակարարմամբ։

Ընկերությունը ձևավորվել է 1965 թվականին՝ որպես «Պեպսի Կոլա» զովացուցիչ ըմպելիքների և «Ֆրիտո Լեյ» չիպսերի ընկերության միավորման արդյունք։ Միավորումից ի վեր «ՊեպսիԿոն», բացի իր այցեքարտային «Պեպսի» ըմպելիքից, լայնորեն մեծացրել է արտադրատեսակների տեսականին, 1998 թվականին ձեռք բերելով «Tropicana», իսկ 2001 թվականին՝ «Quaker Oats» խոշոր ընկերությունները, ինչպես նաև արտադրվող տեսականուն ավելացնելով՝ «Գեյթորեյդ» սպորտային խմիչքի ապրանքանիշը, որը լայն սպառում ունի հյուսիսամերիկյան սպորտային լիգաներում։

2012 թվականի հունվարի 22-ի դրությամբ ընկերության ապրանքատեսակներից յուրաքանչյուրի մանրանածախ վաճառքը կազմել է ավելի քան 1 միլիարդ ԱՄՆ դոլար, մատակարարվելով 200-ից ավելի պետություններում, ինչի արդյունքում տարեկան մաքուր եկամուտը կազմել է 43,3 միլիարդ ԱՄՆ դոլար։ Ըստ զուտ եկամտի՝ «ՊեպսիԿոն» համարվում է երկրորդ խոշորագույն սննդամթերքի և խմիչքի ընկերությունն աշխարհում։

2012 թվականի դրությամբ ընկերության աշխատակիցների թիվն հասնում է 278 000-ի։ 2006 թվականից նախագահի և գործադիր տնօրենի պաշտոնը զբաղեցնում է հնդկական ծագման ամերիկյան գործարար Ինդրա Կրիշնամուրթհի Նույին։

Ընկերության կողմից արտադրված ըմպելիքների շշալցումն ու մատակարարումը որոշ տարածաշրջաններում տեղի է ունենում հատուկ լիցենզավորված շշալցնողների կողմից։ Հայաստանում «Պեպսի» ապրանքանիշի արտադրումն իրականացվում է «Ջերմուկ Ինթերնեյշնլ» ընկերության «Պեպսի Կոլա Բոթլեր Հայաստան» գործարանում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Global Research Identifier Database — 2015.
2. ↑
3. 1 2 3  PepsiCo, Inc. Annual Report 2021 SEC 10-K
4. 1 2
5. ↑  Բրայսոն Յորք Էմիլի։ «Պեպսին նշում է երեք խմիչքների միլարդ-դոլարանոց բնույթի մասին»։ *«Չիկագո Թրիբյուն»*։ Վերցված է Հուլիսի 20, 2012
6. ↑  Ս. Սարգսյանն այցելել է «Պեպսի Կոլա Բոթլեր Հայաստան» գործարան

Արտաքին հղումներ
----------------

* Պաշտոնական կայք
«**Ո՞ւմ է պետք մաթեմատիկան**» (ռուս.՝ «Кому нужна математика?»), մաթեմատիկոսներ Նելլի Լիտվակի և Անդրեյ Ռայգորոդսկու գիտահանրամատչելի գիրքը, որը թողարկվել է 2017 թվականին։ Գիրքը պատմում է ժամանակակից աշխարհում մաթեմատիկայի կիրառման մասին։ Հրատարակության տարում գիրքը հայտնվել է «Просветитель» մրցանակի շորթ-լիստում։

Գլգի յուրաքանչյուր գլուխ նկարագրում է մեկ իրական կիրառական խնդիր, ապա դրա գաղափարը և լուծման պատմությունը մաթեմատիկայի միջոցով։ Ներկայացված խնդիրներն ընդգրկում են 1940-ից մինչև 2000 թվականները։ Գլուխները նվիրված են հետևյալ թեմաներին՝ արտադրության լոգիստիկա, տեղեկատվության կոդավորում, ինտերնետի կապվածություն, ինտերնետի հարցումների մշակում, տվյալների կոդավորում և պաշտպանություն, մեծ տվյալների մշակում սահմանափակ հիշողության պայմաններում, ինտերնետ գովազդի մեխանիզմներ։

Գրքում կան հավելվածներ և խնդիրներ բարձրացված թեմաների լրացուցիչ ուսումնասիրման համար։ Հեղինակների կարծիքով՝ գիրքը կարելի է օգտագործել ուսուցման մեջ, այդ թվում՝ ավագ դպրոցում։

Ռեակցիա
-------

«Սնոբ» հրատարակությունից Յուլիա Գուսարովան նշել է, որ «Просветитель» մրցանակի ժյուրիի անդամների խոսքով՝ գիրքը հեշտությամբ կարող են ընկալել նաև մաթեմատիկայից քիչ հասկացող ընթերցողները։ Ալեքսեյ Սբիգնևը «Троицкий вариант — Наука» թերթի համար գրած գրախոսականում հայտարարել է, որ գիրքը կարողանում է «մատների վրա» բացատրել կարևոր մաթեմատիկական խնդիրները, իսկ նրա տեքստը «լավ մշակված է»։ Դրա հետ մեկտեղ Իրինա Յակուտենկոն նույն հրատարակության գրախոսականում, դրական գնահատելով գիրքն ընդհանուր առմամբ, համարել է, որ փոփոխական հաջողությամբ հեղինակներին հաջողվում է հավասարակշռություն պահպանել բացատրությունների պարզության և մանրամասնության միջև։ «ГодЛитературы.РФ»-ի մեկնաբան Սերգեյ Ալեքսեենկոն կարծում է, որ գիրքը գրված է մեծահասակների լեզվով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Кому нужна математика? • Нелли Литвак, Андрей Райгородский • Книжный клуб на «Элементах»»։ *Элементы.ру*
2. 1 2  Юлия Гусарова (2017-10-06)։ «Дотракийский язык, депрессия горожан и ложь в интернете. О чем книги номинантов на премию «Просветитель»»։ *Сноб*։ Վերցված է 2021-12-07
3. 1 2 3  *Алексей Сгибнев, Ирина Якутенко* Математика и цифровой мир // *Троицкий вариант — Наука*. — 2017. — № 241. — С. 11.
4. 1 2  Сергей Алексеенко (2017-11-14)։ ««Просветитель»: советы по применению»։ *ГодЛитературы.РФ*։ Վերցված է 2021-12-07
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի (այլ կիրառումներ)

**Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի (Մարտունի)**, Հայ առաքելական եկեղեցի, գտնվում է Գեղարքունիքի մարզի Մարտունի քաղաքում, կառուցվել է 11-13-րդ դարերում։

Եկեղեցու կառուցման ստույգ թվականը հայտնի չէ, սակայն պահպանված խաչքարերից կարելի է ենթադրել, որ 11-13-րդ դարերի կառույց է։ 1980-ական թվականներին Ավետիք Մոմճյանի նախաձեռնությամբ իրականացվել են եկեղեցու վերանորոգման աշխատանքներ, սակայն իրականացված բարեգործական աշխատանքները չեն պահպանել եկեղեցու նախկին պատմաճարտարապետական տեսքը, այլ հարմարեցվել են ըստ նրա ունեցած հնարավորությունների և կիսավեր շինությունը հետագա քայքայումից փրկելու բարի ցանկությանը։

Եկեղեցին ունեցել է փայտյա ծածկ և քարե սյուներ, մուտքի առջև՝ քարե զանգակատուն՝ 2,5X3 մետր մակերեսով։ Ավետիք Մոմճյանը խորհրդային տարիներին քաղաքի գլխավոր, բայց լքված եկեղեցիները հետագա փլուզումից փրկելու համար իր միջոցներով տեղադրել է բետոնե սյուներ, ամրաններ, պանելային ու շիֆերի ծածկ, երկաթյա գմբեթ, արել է օժանդակ կցակառույցներ։

2017 թվականին իրականացվել են եկեղեցու ներքին և արտաքին հարդարման, պատերի հարթեցման, գմբեթի վերանորոգման, բեմի սեղանի, երիցատան կառուցման, բակի հարթեցման և սալիկապատման աշխատանքները։ Խորանի վերևի նկարազարդումը և բեմի սրբապատկերները հեղինակել է որմնանկարիչ Աբրահամ Ազարյանը։ Բազմաթիվ բարեգործների աջակցությամբ Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին վերակառուցվեց, բացվեց և վերաօծվեց, եկեղեցին վերաօծվեց ձեռամբ Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածինի Վանօրենի տեսուչ, գերաշնորհ Տեր-Արտակ եպիսկոպոս Տիգրանյանի և հանդիսապետությամբ Գեղարքունյաց թեմի առաջնորդական տեղապահ Տեր-Կիրակոս վարդապետ Դավթյանի։

Պատկերասրահ
-----------

* 
* 
* 
*

Տես նաև
-------

Գեղարքունիքի մարզի եկեղեցիների ցանկ

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Մարտունի քաղաքի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին կստանա իր նախկին պատմաճարտարապետական տեսքը»։ *armenpress.am* (հայերեն)։ Վերցված է 2021-06-13  CS1 սպաս․ հայերենը նշված է (link)
2. ↑  Եկեղեցին այժմ գործում է«ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԳԵՂԱՐՔՈՒՆԻՔԻ ՄԱՐԶԻ ՊԱՏՄՈՒԹՅԱՆ ԵՎ ՄՇԱԿՈՒՅԹԻ ԱՆՇԱՐԺ ՀՈՒՇԱՐՁԱՆՆԵՐԻ ՊԵՏԱԿԱՆ ՑՈՒՑԱԿԸ ՀԱՍՏԱՏԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ»
3. ↑  «Մարտունի քաղաքում բացվեց և վերաօծվեց նորանորոգ Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին»։ *armenpress.am* (հայերեն)։ Վերցված է 2021-06-13  CS1 սպաս․ հայերենը նշված է (link)
**Պետեր Անկերսեն** (սեպտեմբերի 22, 1990(1990-09-22)[…], Էսբյերգ, Ribe County, Դանիա), դանիացի ֆուտբոլիստ, դանիական «Կոպենհագեն» ֆուտբոլային ակումբի և Դանիայի ազգային հավաքականի պաշտպանն է։

Պետերի երկվորյակ եղբայրը՝ Յակոբ Անկերսենը խաղում է շվեդական «Գյոտեբորգ» ֆուտբոլային ակումբի կազմում։

Ակումբային Կարիերա
------------------

Անկերսենը «Կոպենհագենի» կազմում
Պետերը «Էսբյերգ» ֆուտբոլային ակումբի սանն է։ 2010 թ․ տեղափոխվել է դանիական առաջին դիվիզիոնում հանդես եկող «Վայլե» ֆուտբոլային ակումբ։

Վայլեի կազմում երկու հաջող մրցաշրջան անցկացնելուց հետո Պետերը հայտնվում է ավելի հեղինակավոր ակումբների ուշադրության կենտրոնում։ 2012 թ․ մարտ ամսին ֆուտբոլիստը տեղափոխվում է նորվեգական «Ռուսենբորգ» ֆուտբոլային ակումբ։

Նոր ակումբի կազմում Պետերը անմիջապես տեղ է գտնում ակումբի հիմնական կազմում։ Սակայն Ռուսենբորգի կազմում 18 հանդիպում անցկացնելուց հետո ֆուտբոլիստը անձնական պատճառներով որոշում է վերադառնալ հայրենիք։ Եվ ամռանը Պետերը 4 տարվա պայմանագիր է կնքում Էսբյերգի հետ։

Հարազատ ակումբ վերադառնալուց հետո Պետերը երկվորյակ եղբոր՝ Յակոբի հետ դառնում է ակումբի անփոխարինելիներից և կարողանում է ակումբի հետ միասին նվաճել Դանիայի գավաթը և զբաղեցնել 4-րդ հորիզոնականը Դանիայի առաջնությունում։

2013 թ․ օգոստոսի 10-ին «Օրհուս» ակումբի դեմ անցկացված մրցավեճում Անկերսենը կարողանում է Մարկո վան Բաստենի ոճով գրավել մրցակցի դարպասը։

Ազգային հավաքականի կազմում
--------------------------

2013 թ․ մայիսի 17-ին Պետերն առաջին անգամ հրավիրվում է Դանիայի ազգային հավաքական, երբ թիմն ընկերական հանդիպում էր անցկացնում Վրաստանի ազգային հավաքականի հետ ։ Սակայն այդպես էլ խաղադաշտ դուրս չի գալիս։

2013 թ․ օգոստոսի 14-ին իր առաջին հանդիպումն է անցկացնում ազգային հավաքականի կազմում, երբ թիմը մրցում էր Լեհաստանի ազգային հավաքականի հետ։

Նվաճումներ
----------

**Ակումբային**

Դանիա **«Էսբյերգ»**

* Դանիայի գավաթակիր — 2012/13

Ավստրիա **«Ռեդ Բուլ Զալցբուրգ»**

* Ավստրիայի չեմպիոն — 2014/15
* Ավստրիայի գավաթակիր — 2014/15

Դանիա **«Կոպենհագեն»**

* Դանիայի չեմպիոն — 2015/16, 2016/17, 2018/19
* Դանիայի գավաթակիր — 2015/16, 2016/17

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Transfermarkt.com(բազմ․) — 2000.
2. 1 2  FBref.com(բազմ․)
3. 1 2  Արգենտինական ֆուտբոլի տվյալների շտեմարան (իսպ.)
4. ↑  Bold.dk — Vejle henter ung Esbjerg-back
5. ↑  «Bold.dk — Ankersen havde det svært i Rosenborg»
6. ↑  «Bold.dk — Officielt: Ankersen til Esbjerg»
7. ↑  «Marco van Basten-esque! Peter Ankersen (Esbjerg) vs Aarhus»։ *inside World Soccer*։ օգոստոսի 11, 2013։ Վերցված է օգոստոսի 11, 2013

Արտաքին հղումներ
----------------

* Ֆուտբոլիստի էջը transfermarkt.com կայքում

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | AS.com · BDFA · eu-football.info (խաղացող) · FootballDatabase.eu · National Football Teams.com · Soccerway · Transfermarkt (խաղացող) · worldfootball.net (խաղացող) · Դանիայի ֆուտբոլի միություն · Նորվեգիայի ֆուտբոլի ասոցիացիա · ՈւԵՖԱ |

 |
**Սյու Սինչու** (չինարեն ավանդ. 徐性初 , պինին: *Xú Xìngchū*, հունվարի 7, 1934(1934-01-07), Նանչան, Ջիանգհի, Չինաստանի Հանրապետություն - հունվարի 1, 2022(2022-01-01), Պեկին, Չինաստան), չինացի ճարտարագետ, Չինաստանի գիտությունների ակադեմիայի ակադեմիկոս (1993), Չինաստանի Ժողովրդական քաղաքական խորհրդատվական խորհրդի 7-րդ, 8-րդ և 9-րդ գումարումների անդամ։

Կենսագրություն
--------------

Սյու Սինչուն ծնվել է 1934 թվականի հունվարի 7-ին Տյանցզինում։ 1951 թվականին ընդունվել է Դալիանի տեխնոլոգիական համալսարան, մասնագիտանալով հաստոցաշինության ոլորտում։ Համալսարանից հետո նրան ուղարկում են Մեքենաների արդյունաբերության նախարարության երկրորդ բյուրոյի նախագծային բյուրո (այժմ՝ Պեկինի հաստոցաշինական հետազոտական ինստիտուտ) որպես ինժեներ։

Զբաղվել է բարձր ճշգրտությամբ չափագիտության և լազերային ալիքի երկարության վրա հիմնված մետր Էտալոնի, ինչպես նաև ճշգրիտ չափիչ գործիքների ստեղծմամբ։ Վերահսկել է գերճշգրիտ շրջադարձային և ֆրեզերային մեքենաների ստեղծումը։

Մահացել է Պեկինում 2022 թվականի հունվարի 1-ին, 87 տարեկան հասակում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4  著名精密机床设计及工艺专家徐性初院士逝世(չին.) — 1949. — ISSN 1002-3666
2. 1 2  中国科学院院士、精密机床专家徐性初去世，88岁｜讣闻(չին.) / 胡舒立 — 2009. — ISSN 2222-4033
3. ↑  著名精密机床设计及工艺专家徐性初院士逝世(չին.) — *(untranslated)*, 2022.
4. 1 2 3  «中国科学院院士徐性初逝世»։ *new.qq.com* (չինարեն)։ Վերցված է 2022-06-22
5. 1 2 3  Qin Pengtao (秦鹏涛) (4 January 2022)։ 深切哀悼！大工校友、中国科学院院士徐性初逝世։ *thepaper* (չինարեն)։ Վերցված է 6 ապրիլի 2023
**Սուրբ Աստվածածին վանք** կամ **Կուսական վանք,** հայկական ավերված վանք, որը գտնվում էր Ադրբեջանի կազմում գտնվող Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության Շոռոթ գյուղում (Ջուղայի շրջան), գյուղից մոտավորապես 1 կմ հյուսիս։

Պատմություն
-----------

Վանքի հիմնադրման ստույգ տարեթիվը հայտնի չէ։ Հայտնի է, որ այն վերակառուցվել է 1631 թվականին։

Ճարտարապետություն
-----------------

Վանքը հորինվածքով եղել է միանավ կառույց։ Շենքը զարդարում էին պատի որմնանկարներ, ինչպես նաև 17-րդ դարի փորագրված խաչքարեր, որոնք զարդարում էին բեմայի ճակատը։ Ներքին մասում եղել են հայերեն արձանագրություններ։

Ոչնչացում
---------

Վանքը վնասվել, բայց դեռևս կանգուն է եղել ուշ խորհրդային շրջանում (1980-ականներ), սակայն այն հիմնահատակ ավերվել է 1997 թվականից մինչև 2006 թվականի հունիսի 15-ն ընկած ժամանակահատվածում, ինչպես փաստում է Caucasus Heritage Watch-ի հետաքննությունը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3  Khatchadourian Lori, Smith Adam T. Ghulyan Husik, Lindsay Ian (2022)։ *Silent Erasure: A Satellite Investigation of the Destruction of Armenian Heritage in Nakhchivan, Azerbaijan* (English)։ Cornell Institute of Archaeology and Material Studies: Ithaca, NY։ էջեր 254–257։ Արխիվացված է օրիգինալից 2022 թ․ սեպտեմբերի 24-ին
2. 1 2 3  Ayvazyan, Argam. *The Historical Monuments of Nakhichevan.* Transl. Krikor H. Maksoudian. Detroit: Wayne State University Press, 1990, p. 81-82.
3. 1 2 3  Ayvazyan, Argam. *Nakhijevani ISSH haykakan hushardzannery. Hamahavak tsutsak.* Yerevan: Hayastan, 1986, p. 91.
**Սուրբ Աստվածածնի ծննդյան եկեղեցի** (ռուս.՝ Церковь Рождества Пресвятой Богородицы), ուղղափառ տաճար ի պատիվ Սուրբ Աստվածածնի։ Գտնվում է Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Մորոզովսկի շրջանի Չեկալով խուտորում։ Ենթարկվում է Ռուս Ուղղափառ եկեղեցու Մոսկվայի պատրիարքարանի Ռոստովի և Նովոչերկասկի թեմին։

Պատմություն
-----------

Եկեղեցու մասին առաջին հիշատակումը վերաբերում է 1859 թվականին, երբ այն կառուցվել է ծխականների ջանքերի շնորհիվ։ 1881 թվականին տեղի է ունեցել եկեղեցու ընդլայնումը հյուսիսային և հարավային կողմնասեղանների կառուցման հաշվին։ 1885 թվականին հաստատվել է կղերականության մշտական ցուցակը, որի կազմում ընդգրկված էին *«երկու քահանա և երկու դպիր, որոնք պաշտոնավարում են, և սարկավագ, որի տեղն ազատ է»։* Չեկալով խուտորում նոր եկեղեցի կառուցելու հարցն առաջին անգամ հնչեցրել են ծխի անդամներն ու քահանան 1897 թվականին։ Նույն թվականի մարտին ավագ երեց Իոան Պոպովին գրվել է այն մասին, որ նա  Դոնի հոգևոր կոնսիստորիայից նոր տաճար կառուցելու թույլտվություն ստանա։ Տաճարի շինարարության համար նվիրատվությունների հավաքագրման գործընթացն ընթանում էր 1897-1913 թվականներին։

Շինարարության ավարտը և վանքի բացումը տեղի է ունեցել 1913 թվականի փետրվարի 10-ին, իսկ օծումը տեղի է ունեցել նույն տարվա մայիսի 5-ին։ Նոր քարե տաճարի կառուցումից հետո նախկին փայտյա շենքը տրվել է Պոկրովսկի և Սերեբրյանի խուտորների ծխականներին։ Տաճարն աճում էր և զարգանում, և նոր կողմնասեղանների (զոհասեղան) օծման թույլտվություն ստացվեց։ Ձախ կողմնասեղանը 1914 թվականի հունվարի 11-ին օծվեց Նիկողայոս Հրաշագործի անունով, իսկ աջը՝ հանուն Վերապատվելի Սերաֆիմ Սարովսկու օծվեց 1916 թվականին։ Եկեղեցու շուրջը տեղադրվեց ցանկապատ, որը հանվեց միայն 1948 թվականին։

Հետպատերազմյան տարիներին այն վերածվել էր յուղատու բույսերի և հացահատկի պահեստի։ Պահեստն այնտեղ գտնվում էր մինչև 1990 թվականը, երբ սկսվեց վերակառուցումը, որը շարունակվում է մինչ օրս։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Чекалов|Церковь Рождества Пресвятой Богородицы»։ sobory.ru։ Վերցված է 2017-02-12
**Պերմի ակադեմիական թատրոն** (մինչև 2007 թ.՝ Պերմի ակադեմիական թատրոն), դրամատիկական թատրոն Պերմում։ Հիմնադրվել է 1927 թվականին որպես բանվորաերիտասարդական թատրոն։ Գտնվում է քաղաքի կենտրոնում՝ Էսպլանադա հրապարակում։ Թատրոնի շենքը (1981, ճարտարապետներ Վ.Պ. Դավիդենկո և Վ. Ի. Լյութիկովա) համարվում է տարածաշրջանային նշանակության ճարտարապետության հուշարձան։ Գեղարվեստական ղեկավարը Բորիս Միլգրամն է (2004-2008 և 2012 թվական)։

Պատմություն
-----------

Թատրոնը հիմնադրվել է 1927 թ.-ին`որպես «աշխատտող-երիտասարդության թատրոն» (ТРАМ): Առաջին ներկայացումը եղել է Պատյոմկին «Զրահանավը», որը ստեղծվել է Գերգի Շենգելի դրամատիկ պոեմի հիման վրա (առաջնաելույթ՝ մարտի 14, 1927)։ 1927-1928 թվականներին թատրոնի առաջին գեղարվեստական ղեկավարն էր Բ. Մ. Նիկիտինը։

1929 թ. վերջին թատրոնը տեղափոխվել է Բոլշևիկյան փողոցի 116 հասցեում գտնվող Պերմի սինագոգի շենք։ 1931 թ.-ին, ԽՄԿԿ(բ) Ուրալի տարածքային կոմիտեի որոշմամբ թատրոնը տեղափոխվեց Սվերդլովսկ։ 1938 թ. Պերմի մարզի կազմավորման ժամանակ Սվերդլովսկի շրջանից դուրս գալուց հետո թատրոնը վերադարձավ Պերմ։

Այդ ժամանակ այն կոչվում էր Կոմսոմոլսկայա պրավդայի անվան Պերմի դրամատիկական թատրոնը, որը գտնվում էր Մոտովիլիխեում՝ նախկին Առողջարանային տան (Mostovaya Street, 6) շենքում։ 1948 թ.-ին կոլտեկտիվը ստացավ մշտական շենք`վերակառուցված Լյուբիմովայի նախկին առանձնատանը (այժմ այստեղ է գտնվում Պերմի պտանի հանդիսատեսի թատրոնը)։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Пермская область. Пермский академический театр драмы отмечает 75-летие.»։ *ИА REGNUM* (ru-RU)։ Վերցված է 2018-08-21
2. ↑  Энциклопедия Пермской области — Пермский академический театр драмы
3. ↑  «История»։ *«Пермский академический Театр-Театр»* (ru-RU)։ Վերցված է 2018-08-21

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | ՎԿ · ԿենդանիՄատյան |

 |
**«Պիգմալիոն»** (անգլ.՝ Pygmalion), 1938 թվականի բրիտանական սև-սպիտակ կինոֆիլմ, Բերնարդ Շոուի համանուն կատակերգության էկրանավորում։ Գլխավոր դերերում են Ուենդի Հիլերը և Լեսլի Հովարդը։ Ֆիլմի սցենարի ստեղծմանը ակտիվ մասնակցություն է ունեցել Բերնարդ Շոուն, ով գրել է մի քանի լրացուցիչ տեսարան և էպիզոդ։ Հետագայում հիմանական սցենարի հիման վրա 1956 թվականին ստեղծվեցին «Իմ չքնաղ տիկին» մյուզիքլը և 1964 թվականին համանուն կինոֆիլմը։

Ֆիլմը մեծ հաջողություն ունեցավ շատ երկրներում։ 1938 թվականին ստասավ «Օսկար» մրցանակ լավագույն սցենարի համար (Ջորջ Բերնարդ Շոու, Իեն Դերլիմփլ, Սեսիլ Լյուիս, Ու․ Պ․Լիփսկոմբ)։ Առաջադրվել է ևս երեք անվանակարգերում՝ լավագույն ֆիլմ, լավագույն դերասան, լավագույն դերասանուհի։ Նույն՝ 1938 թվականին Վենետիկի կինոփառատոնում ֆիլմն ստացավ ևս մեկ մրցանակի՝ «Լավագույն տղամարդու դեր»։

Ստեղծման պատմություն
--------------------

1930-ական թվականների կեսերին հունգարացի պրոդյուսեր Գաբրիել Պասկալը դիմեց Բերնարդ Շոուին խնդրանքով՝ տալ հեղինակային թույլատվություն իր ամենահայտնի պիեսի էկրանավորման համար։ Այդ ժամանակաշրջանում Շոուի մի քանի պիեսների էկրանավորումներ գոյություն ունեին, և, հաշվի առնելով դրանց ճնշող գեղարվեստական մակարդակը, Շոուն պահանջեց, որ նկարահանումներն անցնեն ամբողջովին իր վերահսկմամբ։ Պասկալը որոշեց առաջինն էկրանավորել «Պիգմալիոն»-ը։ Շոուն լիովին գոհ մնաց ֆիլմի որակից և թույլատրեց շարունակել շարքը․ հաջորդաբար Պասկալը բեմադրեց «Մայոր Բարբարա», «Կեսար և Կլեոպատրա» և «Անդրոկլն ու առյուծը» պիեսները։

Պիեսի տեխնիկական վերամշակմամբ իրականացրեց Իեն Դերլիմփլը, Ու․ Պ․ Լիփսկոումը և Սեսիլ Լյուիսը սցենարում, մի քանի նոր էական էպիզոդներ գրել է ինքը՝ Բերնարդ Շոուն, այդ թվում պարահանդեսին Էլիզայի հաղթանակի հիմնական տեսարանը։ Ժամանակակից անգլիական պիեսների հրատարակումը սովորաբար ներառում է այդ լրացումներ։ Մի առումով Պասկալը հեռացավ Շոուի դիրքորոշումից. ֆիլմի վերջում, ի տարբերություն պիեսի, Էլիզան վերադարռնում է Հիգենսի մոտ։

Գլխավոր դերի համար հրավիրվեց 26-ամյա թատերական դերասանուհի Ուենդի Հիլերը, որն արդեն բեմում խաղացել էր Էլիզային։

Հանդերձները Ուորտա և Սկիապարելլի նորաձև տներից է։

Գրականություն
-------------

* *Хескет Пирсон.* Бернард Шоу. — Ростов-на-Дону: Феникс, 1997. — 544 с. — (След в истории). — ISBN 5-222-00176-8
* *George Bernard Shaw, Alan Jay Lerner.* Pygmalion / My Fair Lady. — New York: Signet / New American Library, Inc. 1975. — 192 с. — ISBN 9780451519269.
* The Great British Films, pp. 45–48, Jerry Vermilye, 1978, Citadel Press, ISBN 0-8065-0661-X

Արտաքին հղումներ
----------------

* «Շոուի պիեսի տեքստն ամբողջությամբ, ֆիլմի համար լրացումներով» (անգլերեն)։ Վերցված է 2014-04-26
* Pygmalion(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
* «Pygmalion»(անգլ.) ֆիլմը allmovie կայքում:
* Pygmalion(չաշխատող հղում)
 at the TCM Movie Database (անգլ.)
* Pygmalion(անգլ.) ֆիլմը Rotten Tomatoes կայքում (անգլ.)
* Synopsis at filmsite.org (անգլ.)
* Criterion Collection essay by David Ehrenstein Archived 2008-10-02 at the Wayback Machine. (անգլ.)

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | AllMovie · AlloCiné · ČSFD · FilmAffinity · Internet Movie Database · Rotten Tomatoes |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա |

 |
**Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ վանք,** հայկական ավերված վանք, որը գտնվում էր Ադրբեջանի կազմում գտնվող Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության Շոռոթ գյուղում (Ջուղայի շրջան), գյուղից 1,5–2 կմ հյուսիս-արևելք։

Պատմություն
-----------

Վանքի հիմնադրման տարեթիվը հայտնի չէ։ Ըստ զանգակատան վրա գրված հայերեն արձանագրության՝ Շոռոթի բնակիչները եկեղեցին վերանորոգել են 1708 թվականին, կրկին վերանորոգել են 18-րդ դարի վերջին և 19-րդ դարի կեսերին։

Ճարտարապետություն
-----------------

Ուշ խորհրդային շրջանում վանքի օժանդակ շինությունները, դպրոցը և արտաքին պարիսպներն ավերված էին։ Հորինվածքով վանքը միանավ բազիլիկ կառույց էր՝ սրածայր տանիքով, դահլիճով, հնգանկյուն աբսիդով և երկու ավանդատներով, արևմտյան ճակատին շքամուտքով։ Զանգակատան վրա կար հայերեն գրություն։ Զարդանախշը ներառում էր մուտքի մոտի դեկորատիվ քանդակագործական տարրեր և պատի վրայի 17-րդ կամ 18-րդ դարի նկարներ։

Ոչնչացում
---------

Վանքը հիմնովին ավերվել է 1997 թվականի 2006 թվականի հունիսի 15-ն ընկած ժամանակահատվածում։ Այդ մասին փաստում է Caucasus Heritage Watch-ի հետաքննությունը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3  Khatchadourian Lori, Smith Adam T. Ghulyan Husik, Lindsay Ian (2022)։ *Silent Erasure: A Satellite Investigation of the Destruction of Armenian Heritage in Nakhchivan, Azerbaijan* (English)։ Cornell Institute of Archaeology and Material Studies: Ithaca, NY։ էջեր 260–263։ Արխիվացված է օրիգինալից 2022 թ․ սեպտեմբերի 24-ին
2. 1 2 3  Ayvazyan, Argam. *The Historical Monuments of Nakhichevan.* Transl. Krikor H. Maksoudian. Detroit: Wayne State University Press, 1990, p. 79-80.
3. 1 2 3  Ayvazyan, Argam. *Nakhijevani ISSH haykakan hushardzannery. Hamahavak tsutsak.* Yerevan: Hayastan, 1986, p. 92.
**Ռոս Արդերն** (անգլ.՝ Ross Ardern, 1954, Te Aroha, Մատամատա-Պյակո շրջան, Ուակիթո, Նոր Զելանդիա), նոր զելանդացի դիվանագետ և ոստիկանության նախկին սպա։ 2018 թվականից ի վեր Տոկելաուի ադմինիստրատոր։

Նոր Զելանդիայի գործող վարչապետ Ջասինդա Արդերնի հայրը։

Կենսագրություն
--------------

Արդերնն ավարտել է Նոր Զելանդիայի թագավորական ոստիկանական քոլեջը և 1974 թվականին ծառայության է անցել Նոր Զելանդիայի ոստիկանությունում։ Իր ոստիկանական կարիերայի 40 տարիներից մոտ 20-ը նա անցկացրել է քրեական հետախուզության բաժնում և 5 տարի՝ որպես Մատամատա-Պիակոյի շրջանի հրամանատարի տեղակալ։

2002 թվականին Արդերնը հանձնակատարի շնորհակալությունն է ստացել 1999 թվականին կողոպուտի, մարդու առևանգման և սեռական բռնության գործի հետաքննության ժամանակ ծառայողական պարտականությունները կատարելիս իր աշխատանքի համար։ Նա հաջողությամբ երեքժամյա բանակցություններ է վարել մաչետեով զինված մարդու հետ։

2005 թվականին Արդերնը նշանակվել է Նիուեյ կղզու ոստիկանության կոմիսար երկու տարի ժամկետով (ավելի ուշ ժամկետը երկարաձգվել է մինչև չորս տարի)։ Այդ ընթացքում, նա անցկացրել է մոտ մեկ տարի որպես ղեկավար կղզու ոստիկանության պետ։ Եղել է նաև Նիուեյի բանտի տնօրենն ու ներգաղթի տնօրենը։

2009 թվականից մինչև 2013 թվականը Նոր Զելանդիայի ոստիկանության կապի սպա էր Խաղաղ օվկիանոսի հարավային մասում, որը տեղակայված էր Սամոայի վրա։

2013 թվականի հոկտեմբերին, արտաքին գործերի նախարար Մյուրեյ Մաքալլին, նշանակվել է Նոր Զելանդիայի Գերագույն հանձնակատար Նիուեում։ Պաշտոնը լքել է 2014 թվականի փետրվարին։

2017 թվականի դեկտեմբերի 15-ին ԱԳ նախարար Ուինսթոն Փիթերսը հայտարարել էր, որ 2018 թվականից Տոկելաուի հաջորդ ադմինիստրատորը կդառնա Արդերնը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Geni(բազմ․) — 2006.
2. 1 2 3 4 5  «Ardern heads back to Niue as a diplomat»։ *Waikato Times*։ 2013 թ․ նոյեմբերի 20։ էջ 6
3. 1 2 3 4  «Appointment of High Commissioner to Niue a great honour for police»։ New Zealand Police։ 2013 թ․ հոկտեմբերի 16։ Վերցված է 2014 թ․ մարտի 23
4. ↑  Rasmussen Warwick (2005 թ․ հունիսի 1)։ «Pacific position for district's top cop»։ *Piako Post*
5. ↑  «Police honoured for their work»։ *Waikato Times*։ 2002 թ․ հունիսի 21։ էջ 19
6. ↑  Rasmussen Warwick (2005 թ․ հունիսի 17)։ «Ardern gets the farewell he deserves»։ *Piako Post*
7. ↑  Tiffany Martin (2007 թ․ հունիսի 5)։ «Pacific island police work a little different»։ *Waikato Times*։ էջ 4
8. ↑  «McCully announces High Commissioner to Niue»։ *New Zealand News UK*։ 2013 թ․ հոկտեմբերի 15։ Վերցված է 2014 թ․ օգոստոսի 2
9. ↑  «Administrator of Tokelau announced»։ Ministry of Foreign Affairs and Trade։ 2017 թ․ դեկտեմբերի 15

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | WikiTree |

 |
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սուրբ Գևորգ եկեղեցի (այլ կիրառումներ)

**Սուրբ Գևորգ եկեղեցի** (ռուս.՝ Церковь Георгия Победоносца), ուղղափառ եկեղեցի ՌուսաստանիՌոստովի մարզի Սալսկի շրջանի Սանդատա գյուղում։ Ենթարկվում է Մոսկվայի պատրիարքարանի Վոլգոդոնսկի և Սալսկի թեմի Սալսկի գործակալությանը։ Կառուցվել XX դարի սկզբին։

Պատմություն
-----------

Սանդատա գյուղը հիմնադրվել է 1805 թվականին, իսկ առաջին եկեղեցին այնտեղ հայտնվել է դրանից գրեթե կես դար անց. դա եղել է Աստվածածնի տաճարը, որը կառուցվել է 1851 թվականին։ Տաճարին կից գործել է եկեղեցական-ծխական դպրոց։

Սուրբ Գևորգ եկեղեցին, հնաբնակների պնդմամբ, կառուցվել է 1912 թվականին (թեև այդ փաստը հաստատող ճշգրիտ տվյալներ չկան)։

1960-ական թվականներին, Նիկիտա Խրուշչովի հակակրոնական արշավի ժամանակ, եկեղեցին փակվել է (և այդ պահին այն գյուղի միակ տաճարն էր)։ Դա տեղի է ունեցել վանահոր մահից հետո և կոմունիստական կուսակցության շրջանային կոմիտեի ցուցումով։ Տեղի բնակիչները փորձել են պաշտպանել տաճարը` նրան մոտ չթողնելով կուսակցական ներկայացուցիչներին, որից հետո իշխանությունները ստիպված են եղել գնալ խորամանկության և խոստանալ, որ եկեղեցին և նրա գույքը վերականգնվելու են։ Սակայն տրակտորը կարողացել է պոկել միայն զանգակատունը, եկեղեցու բուն շենքը կանգուն է մնացել։

1970-ական թվականներին տաճարն օգտագործվում էր որպես հացահատկի պահեստ, որը հետագայում այրվեց (հավանաբար, ինքնահրկիզման պատճառով)։ 1989 թվականին եկեղեցին սկսել են վերակառուցել, հիմնական աշխատանքներն արդեն երկու տարի անց ավարտված էին։

Ներկայումս եկեղեցական խոշոր տոների ժամանակ եկեղեցում հավաքվում են գյուղի, հարակից բնակավայրերի և նույնիսկ Սալսկի հավատացյալները։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Сандата|Церковь Георгия Победоносца»։ sobory.ru։ Վերցված է 2017 թ․ փետրվարի 25
2. 1 2 3 4  «Сандата село (Медвеженский уезд)» (ru-RU)։ www.okorneva.ru։ Վերցված է 2017 թ․ փետրվարի 25
3. ↑  donvrem (2013 թ․ հունվարի 17)։ «Храм в Сальских степях»։ ДОН։ Վերցված է 2017 թ․ փետրվարի 25
**Ռոսոնվիլ** (աֆրիկաանս՝  և անգլ.՝ Rawsonville), փոքր քաղաք Հարավաֆրիկյան Հանրապետության հարավ-արևմուտքում՝ Արևմտյան Կապ նահանգի տարածքում։ Ընդգրկված է Քեյփ Վայնլենդս շրջանի և Բրիդե-Վալլի մունիցիպալիտետի կազմում։

Պատմություն
-----------

Բնակավայրը, որն ավելի ուշ վերածվել է քաղաքի, հիմնադրվել Է 1859 թվականին Aan-de-Smalblaar ֆերմայի հողերի վրա։ 1883 թվականին բնակավայրը ստացել է գյուղական համայնքի կարգավիճակ։ Քաղաքի անվանումը ծագում է սըր Ուիլյամ Ռոսոնի անունից, որը 1854-1864 թվականներին զբաղեցրել է Կապի գաղութի գաղութային քարտուղարի պաշտոնը։

Աշխարհագրական դիրք
------------------

Քաղաքը գտնվում է նահանգի հարավարևմտյան մասում՝ Սմալբլարրի գետի ափերին (Բրիդե գետի վտակ), նահանգի վարչական կենտրոն Քեյփթաունից մոտ 73 կմ (ուղիղ գծով) դեպի հյուսիս-արևելք։ Ծովի մակարդակից բացարձակ բարձրությունը 252 մետր է։

Կլիմա
-----

Քաղաքի կլիման մերձարևադարձային-միջերկրածովյան է։ Միջին տարեկան տեղումների քանակը կազմում է 494 մմ։ Առավելագույն տեղումների քանակը լինում է ապրիլից հոկտեմբեր ընկած ժամանակահատվածում։ Օդի միջին առավելագույն ջերմաստիճանը տատանվում է 16,2 °C-ից (հուլիսին) մինչև 28,6 °C (փետրվարին)։ Տարվա ամենացուրտ ամիսը հուլիսն է։ Միջին նվազագույն գիշերային ջերմաստիճանն այդ ամսում լինում է 4,8 °C։

Բնակչություն
------------

2001 թվականի պաշտոնական մարդահամարի տվյալներով՝ բնակչությունը կազմել է 1951 մարդ, որոնցից տղամարդիկ կազմել են 47,1 %, կանայք՝ համապատասխանաբար 52,9 %։ Ռասայական առումով՝ գունամորթները եղել են քաղաքի բնակչության 56,18 %, սպիտակամորթները՝ 42,59 %, նեգրոիդները՝ 1,23 %։ Քաղաքացիների շրջանում առավել տարածված լեզուներն են եղել աֆրիկաանսը (96,92%) և անգլերենը (2,61 %)։

2011 թվականի պաշտոնական մարդահամարի ընթացքում ստացված տվյալների համաձայն՝ Ռոսոնվիլում բնակվել է 3099 մարդ, որոնցից տղամարդիկ կազմել են 47,73 %, կանայք՝ համապատասխանաբար 52,27 %։ Ռասայական առումով՝ գունամորթները եղել են քաղաքի բնակչության 66,76 %-ը, սպիտակամորթները՝ 23,91 %, նեգրոիդները՝ 8,49 %, ասիացիները (այդ թվում՝ հնդիկներ)՝ 0,16 %, այլ ցեղերի ներկայացուցիչները՝ 0,65 %։ Քաղաքի բնակիչների շրջանում ամենատարածված լեզուներն են աֆրիկաանսը (95,19 %), կոսան (1,69 %) և անգլերենը (1,54 %)։

Տեսարժան վայրեր
---------------

Ռոսոնվիլից 6 կմ հյուսիս-արևմուտք գտնվում է Գուդինի սպա-հանգստավայրը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  South African Post Office
2. 1 2
3. ↑  Южно-Африканская Республика. Справочная карта (масштаб 1:2 500 000). — ГУКГ, 1980.
4. ↑  *Raper, R.E.* Dictionary of Southern African Place Names. — HSRC.
5. ↑  «Rawsonville, South Africa Page» (անգլերեն)։ Fallingrain Global Gazetteer։ Վերցված է 2017-09-15
6. ↑  «Rawsonville climate» (անգլերեն)։ South Africa Explorer։ Վերցված է 2017-09-15
7. ↑  «Rawsonville» (անգլերեն)։ Census 2001։ Վերցված է 2017-09-15
8. ↑  «Rawsonville» (անգլերեն)։ Census 2011։ Վերցված է 2017-09-15

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |

 |