recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Մայերլինգ**, գյուղ Վիեննական անտառում, որը պատկանում է Ստորին Ավստրիայի Բադեն շրջանի Ալանդ մունիցիպալ շրջանին, որը գտնվում է Վիեննայից 24 կիլոմետր հեռավորության վրա։ Մայերլինգը տխրահռչակ դարձավ Ավստրո-Հունգարիայի թագաժառանգ Ռուդոլֆի և նրա սիրուհու՝ բարոնուհի Մարիա ֆոն Վեչերայի կրկնակի ինքնասպանությունից հետո։
Մայերլինգի մասին առաջին հիշատակումը թվագրվում է 1136 թվականին։ Ենթադրվում է, որ այն հիմնադրվել է Հելիգենկրեուզ վանական համալիրի կողմից։ Այժմ գյուղում կա մոտ 50 տուն, բնակչությունը՝ 140 մարդ (2001 թ. տվյալներով)։ Բացի գյուղից, Մայերլինգը ներառում է ամրոց, Մարիենհոֆ հյուրանոց և վանքին պատկանող այլ տարածքներ։

Мемориальная церковь и обитель кармелиток в Майерлинге

Քաղաքի գլխավոր տեսարժան վայրը Մայերլինգ ամրոցն է։ Այն հիմնադրվել է 1550 թվականին և նույնպես պատկանում էր Հայլիգենկրոյզի վանքին։ 1886 թվականին թագաժառանգ արքայազն Ռուդոլֆը ձեռք է բերում ամրոցը Մայերլինգում և այն վերածում իր անձնական որսորդական օթյակի։

Алтарь церкви в Майерлинге

1889 թվականի հունվարի 30-ին Ռուդոլֆը և Մարիա Վեչերան սպանված են գտնվել այս ամրոցում։ Ողբերգական դեպքի հանգամանքները ավստրիացի ժողովրդից խնամքով թաքցվել են։ Դեպքից հետո Ավստրիայի կայսր Ֆրանց Ժոզեֆը հրամայում է Մայերլինգում եկեղեցի կառուցել։ Այն կանգնեցվել է անմիջապես այն տեղում, որտեղ գտնվում էր թագաժառանգի ննջասենյակը, իսկ զոհասեղանը գտնվում է այն մահճակալի տեղում, որի վրա Ռուդոլֆն ու Մարիա Վեչերան կրակել են իրենց վրա։ Եկեղեցին տրվել է Ֆրանցիսկյան վանական միաբանության կարմելիտ միանձնուհիների խնամքին։ Այժմ Մայերլինգի հուշահամալիրը, բացի եկեղեցուց, ներառում է հիվանդանոց, թանգարան և միանձնուհիներին պատկանող այլ տարածքներ։ Թանգարանում մշտապես գործում է թագաժառանգին և հատկապես նրա վերջին օրվան նվիրված ցուցահանդես։ Թանգարանի ցուցանմուշներից է Մարիա ֆոն Վեչերայի բնօրինակ սարկոֆագը։ Հաբսբուրգների դինաստիայի համար ամոթալի իրադարձությունը թաքցնելու համար մի ժամանակ Մերի Երեկոյանների մարմինը գաղտնի դուրս բերվեց Մայերլինգի ամրոցից և թաղվեց Հայլիգենկրոյզի վանական համալիրի գերեզմանատանը։ Այժմ կարմելացիները հոգում են նաև Մարիամի գերեզմանի մասին։

Տես նաև
-------

Ողբերգություն Մայերլինգում

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  *Tagesnachrichten - Wien, 17. April - Schloß Mayerling* (linke Spalte unten) in: Volksblatt für Stadt und Land, 20. Jg. Nr. 16, 18. April 1889, S. 2
2. ↑  *Der Sarg der Mary Vetsera*. Archived 2013-08-21 at the Wayback Machine. In: *karmel-mayerling.org*, abgerufen am 20. September 2010.


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա · Մեծ կատալոնական · Treccani |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | GND: 4038132-8 · LCCN: n79017812 · VIAF: 130169867 · WorldCat VIAF: 130169867 |

 |
**«Ուղղակի սիրո հարց է»** (ֆր.՝ Juste une question d'amour, անգլ.՝ Just a Question of Love), Բելգիա-Ֆրանսիա համատեղ արտադրության հեռուստատեսային դրամա-մելոդրամա՝ նկարահանված 2000 թվականին։ Սցենարիստը և ռեժիսորը Քրիսթիան Ֆորն է։ Ֆիլմի պրեմիերան կայացել է *«France 2»* հեռուստաալիքի եթերում։

Սյուժե
------

Լորանը մտադիր է ամբողջ կյանքի ընթացքում ծնողներից թաքցնել, որ ինքը գեյ է։ Դրա համար նա ունի բոլոր հիմքերը. իր զարմիկ Մարկը նույնպես համասեռական է եղել, որի պատճառով տղայից ընտանիքը երես է թեքել, իսկ երբ Մարկը մահացել է հեպատիտից, իր հարազատներից ոչ մեկը չի այցելել նրան հիվանդանոց՝ հրաժեշտ տալու։ Լորանը երկար ժամանակ հաջողությամբ թաքցնում է ճշմարտությունը, և նույնիսկ ծնողներին համոզում է, որ ընկերուհի ունի։ Նրա երկակի կյանքը կշարունակվեր երկար, եթե գյուղատնտեսական ակադեմիայի պրակտիկայի ժամանակ նրան չկցեին օգնականի՝ Սեդրիկ անունով։ Տղաները սիրահարվում են միմյանց, բայց կա մի խնդիր. Սեդրիկը բացահայտ գեյ է, և իր համասեռականությունը ոչ մեկից չի թաքցնում։ Աստիճանաբար նրան սկսում է կատաղեցնել Լորենի պահվածքն ու փակվածությունը։ Իրավիճակը գլխիվայր շուռ է գալիս, երբ Սեդրիկի մայրը Լորենի ծնողներին հայտնում է, որ իրենց որդին գեյ է։ Կրքերն աստիճանաբար թեժանում են։

Դերերում
--------

* Սիրիլ Տուվենեն - *Լորան Մուրիե*
* Ստեֆան Գերեն-Տիլիե - *Սեդրիկ Մարտեն*
* Էվա Դարլան - *Էմմա Մարտեն*
* Ժան-Պիեր Վալեր - *Ջորջ*
* Քարոլայն Վեյտ - *Քարոլ*
* Լոուրենս Սեզար - *Մարտին*

Լրացուցիչ փաստեր
----------------

* Ֆիլմի կարգախոսն է. «Մենք իսկապես սիրում ենք մեր երեխաներին, ինչպե՞ս ենք դա հաստատում» (ֆր.՝ Est-ce qu'on aime vraiment nos enfants autant qu'on le prétend?)։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3  ČSFD (չեխերեն) — 2001.
2. ↑   (ru-RU) *«Просто вопрос любви» (Juste une question d'amour, 2000)*, վերցված է 2018-11-12
3. ↑  Trivia for Juste une question d’amour(անգլ.) на сайте Internet Movie Database


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | AllMovie · AlloCiné · ČSFD · FilmAffinity · Internet Movie Database · Rotten Tomatoes |

 |
**Գայոս «Գայ» Սկորդիլիս** (հուն․՝ Γάιος "Γκάι" Σκορδίλης,դեկտեմբերի 6, 1987(1987-12-06), Կերկիրա, Corfu Regional Unit, Հոնիական կղզիներ, Հունաստան), հույն պրոֆեսիոնալ բասկետբոլիստ, «Պերիստերի» ակումբի կենտրոնական խաղացող։ Խաղացել է Հունաստանի բասկետբոլի ազգային հավաքականի թիմում։

Կարիերա
-------

Սկորդիլիսն սկսել է պրոֆեսիոնալ կարիերան 2006 թվականին, հանդես է եկել Հունաստանի առաջնության «Արիս» ակումբում։ 2011 թվականին տեղափոխվել է մեկ այլ հունական ակումբ՝ «Իկարոս», որում անցկացրել է մեկ մրցաշրջան։ 2012 թվականին պայմանագիր է կնքել «Պանատինաիկոս»-ի հետ, որում անցկացրել է մեկ մրցաշրջան՝ հաղթելով առաջնությունը և նվաճելով Հունաստանի գավաթը։

Հանդես է եկել Հունաստանի երիտասարդական հավաքականի կազմում, մասնակցել 2005 թվականի մինչև 18 տարեկանների Եվրոպայի առաջնությանը։ 2009 թվականի Միջերկրածովյան խաղերում Հունաստանի բասկետբոլի ազգային հավաքականի կազմում նվաճել է արծաթե մեդալ։

Նվաճումներ
----------

Հունաստանի հավաքական՝

* Միջերկրածովյան խաղերի արծաթե մեդալակիր, 2009

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  FIBA.com Gkay Gaios Skordilis.
2. ↑  Sportando.net Panathinaikos signs Gaios Skordilis to a 1+1 contract.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Профиль на сайте Euroleague.net
* Профиль ФИБА
* Профиль на сайте Eurobasket.com
* Профиль в Чемпионате Греции
* Профиль в Федерации баскетбола Греции (հուն.)
**Արաքս,** հայկական պրոֆեսիանալ ֆուտբոլային ակումբ Արարատ քաղաքից, որը հիմնադրվել է 2001 թվականին։ Այս ակումբն իր էությամբ «Արաքսի» առաջին թիմի պատմության շարունակությունն է, որը փոխելով հովանավորին` վերանվանվեց և տեղափոխվեց մայրաքաղաք, որտեղ հետագայում միացավ «Բանանցի» հետ՝ դառնալով մեկ ակումբ։

Պատմություն
-----------

Թիմը կազմավորվել է 2001 թվականին Արարատում և իր առաջին մրցաշրջանը սկսել է 2002-ին` Առաջին լիգայում, որտեղ ընդամենը երկու միավոր նրանց չբավականացրեց ոսկե մեդալի համար։ Առաջին լիգայի հաղթող «Արմավիրը» ֆինանսական խնդիրների պատճառով դուրս մնաց հաջորդ մրցաշրջանի մեկնարկից առաջ, իսկ թափուր տեղը բաժին հասավ «Արաքսին»։

Հայաստանի բարձրագույն խմբում ակումբի մրցաշրջանը չհաջողվեց՝ 28 խաղերում վաստակեց ընդամենը 9 միավոր և զբաղեցրեց վերջին հորիզոնականը։ Դրանից հետո վերադարձավ Առաջին լիգա, որտեղ թիմը զբաղեցրեց 6-րդ տեղը։ Իսկ 2005 թվականին, 7-րդ տուրից հետո, ակումբը դուրս եկավ խաղարկությունից, իսկ նրա խաղերի արդյունքները չեղյալ հայտարարվեցին։ Ակումբը դադարեց գոյություն ունենալ։

Նվաճումներ
----------

### Ազգային առաջնություններ

 **Առաջին լիգայի** արծաթե մեդալակիր (1)
2002 թ
### Խաղացողի նվաճումները

* Մրցաշրջանի լավագույն ռմբարկուները.
	+ 2004 - Կարեն Ասատրյան (28) *(Առաջին լիգա)*

Ակումբի գլխավոր մարզիչներ
-------------------------

* Հայաստան Աշոտ Աբրահամյան (- 2003 թ. Հունիս)
* Հայաստան Գառնիկ Ասատրյան (2003 թ. Հունիս -)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Պրոֆիլը weltfussballarchiv.com կայքում Archived 2012-04-05 at the Wayback Machine.(անգլ.) )
* Պրոֆիլը klisf.info- ում(ռուս.) )

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | worldfootball.net |

 |
**Բալտո 3. Հանգստի թևեր** (անգլ.՝ Balto III: Wings of Change), 2004 թվականի ամերիկյան լիամետրաժ մուլտֆիլմ։ Ռեժիսոր Ֆիլ Վայնշտեյն։ Ինչպես «Բալտո 2. Փնտրելով գայլին» մուլտֆիլմը, այնպես էլ այս մուլտֆիլմը միանգամից դուրս է եկել հեռուստաէկրաններին։

Սյուժե
------

Բալտոն և նրա որդի Կոդին իմանում են, որ կարող է էլ չօգտագործեն շնասայլակները փոստերը տեղափոխելու համար` ինքնաթիռների հայտնվելու պատճառով։

Շները որոշում են մրցավազք կազմակերպել հմուտ օդաչու Դյուկի հետ։ Այդ ժամանակ Բալտոն հիացած էր ինքնաթիռով և երազում էր նստել ու թռչել։

Բալտոյի ընկերը՝ սագ Բորիսը, սիրահարվում է սագ Ստելլային, բայց ամաչում էր ասել, որ վախենում է թռչելուց։

Բորիսը պատահաբար ընկնում է օդաչու Դյուկի պայուսակներից մեկի մեջ, որը Դյուկը դրել էր ինքնաթիռում։ Շուտով Ստելլան իմանում է, որ Բորիսը ստել էր նրան, բայց արդեն ուշ էր, Բորիսն արդեն ինքնաթիռում էր։ Հետ դառնալու ճանապարհին օդաչուն մոլորվում է մառախուղի մեջ և վթարի է ենթարկվում անտառում։

Մրցավազքում շները հաղթում են, բայց Բալտոն զգում էր, որ ինքնաթիռի հետ ինչ-որ բան է պատահել ու գնում է փնտրելու։ Կոդին և նրա ընկերները հրաժարվում են Բալտոյի հետ գնալ, քանի որ նրանց համար ավելի թանկ է աշխատանքը։ Բալտոն ջղայնացած էր իր որդու՝ Կոդիի վրա, բայց այնուամենայնիվ չի կարողանում համոզել որդուն։ Բալտոյի հետ գալիս են Ստելլան, Մակը և Լակը։ Ջեննան իմանալով Բալտոյի մտադրության մասին որոշում է համոզել որդուն։

Բալտոն կարողանում է գտնել Դյուկին։ Նա Դյուկին տեղ է հասցնում սահնակով, քանի որ նա ջարդել էր ծունկը։ Իսկ Կոդին և նրա ընկերները կարողանում են հասնել օգնության։

Ստելլան ներում է Բորիսին և նրանք ամուսնանում են։ Վերջապես Բալտոյի երազանքը կատարվում է, նա նստում է ինքնաթիռ, ավելին՝ Դյուկը նրան աշխատանքի է վերցնում ինքնաթիռում։

Հնչյունավորողներ
----------------

| Կերպար | Բնօրինակ կատարող | Լիցենզավորված կրկնորդ DVD (2004 թվական) | Հնչյունավորող **СТС** (2012 թվական) |
| --- | --- | --- | --- |
| **Բալտո** | Մորիս Լամարշ | Անդրեյ Սիմանով | Անդրեյ Սիմանով |
| **Ջեննա** | Ջոդի Բենսոն | Ժաննա Նիկոնովա | Նատալիա Կազնաչևա |
| **Կոդի** | Շոն Աստին | Օլեգ Վիրոզուբ | Միքայել Տիխոնով |
| **Դյուկ** | Կիտ Կերադայն | Անդրեյ Սիմանով | Իգր Տարադայկին |
| **Բորիս** | Չելզ Ֆլեյշեր | Օլեգ Վիրոզուբ | Միքայել Տիխոնով |
| **Ստելլա** | Ջիմ Սմարտ | Իրինա Մալիկովա | Սվետլաննա Ստարիկովա |
| **Դիպսի** | Կետի Նաջիմի | Ելենա Բորզունովա | Սվետլաննա Ստարիկովա |
| **Մել** | Դեյվիդ Պեյմեր | Ալեքսանդր Կոտով | Իգր Տարադայկին |
| **Դաստի** | Չարիտի Ջեյմս | Ելենա Բորզունովա | Նատալիա Կազնաչևա |
| **Կյորբի** | Կարլ Ուեզերս | Օլեգ Բորզունով | Իգր Տարադայկին |

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Данные об озвучивании персонажей приведены по базе данных ԿինոՊոիսկ
**Սոգդիյան մարզ** տաջ.՝ *Вилояти Суғд*, պարսկերեն՝ *ولایت سغد*, մարզ Տաջիկստանի կազմում։ Կազմվել է 1970 թվականի դեկտեմբերի 23-ին։ Տարածությունը 26 100 կմ2 է, բնակչությունը՝ 2 823 900 մարդ (հունվարի 1, 2022)։ Բաժանվում է 12 շրջանի, ունի 9 քաղաք, 20 քտա։ Կենտրոնը՝ Խուդջանդ։

Տեղաբաշխություն
---------------

Գտնվում է հանրապետության հյուսիսային մասում։ Հյուսիսում ձգվում են Տյան-Շանի համակարգի մեջ մտնող Կուրամինի (3769 մ) լեռնաշղթան և Սոգոլտաու (1624) լեռնազանգվածը, հարավում՝ Հիսարա-Ալայան լեռնային համակարգին պատկանող Թուրքեիստան (5509 մ), Զերավշանի (5489 մ) և Հիսարյան (հյուսիսային լանջը) լեռնաշղթաները։

Օգտակար հանածոներ
-----------------

Օգտակար հանածոներից կա ածուխ, կապար, ցինկ, բիսմուտ, վոլֆրամ, մոլիբդեն, ծարիր, սնդիկ։

Բնություն
---------

Կլիման ցամաքային է, չոր։ Հունվարի միջին ջերմաստիճանը - 1, 1 °C է, հուլիսինը՝ 28 °C, տարեկան տեղումները՝ 150 - 300 մմ, 1000 - 2500 մ բարձրություններում՝ 400 - 800 մմ։ Երբեմն փչում են չոր, տաք քամիներ։

Գետերը՝ Սիրդարյան և Զերավշանը, ունեն ձնասառցադաշտային սնում և հիդրոէներգիայի մեծ պաշարներ։ Առավել խոշոր լճերն են՝ Իսկանդերկուլը և Օկսուկոնը։ Հողերը մոխրագույն են, շագանակագույն, լեռնաանտառային և լեռնամարգագետնային։

Ֆլորա և Ֆաունա
--------------

Բուսականությունը անապատատափաստանային է, օշինդր աաղուտային, լեռնամարգագետնային, անտառային։ Կան ալպյան մարգագետիններ։ Կաթնասուններից տարածված են աղվես, նապաստակ, հովազ, վարազ, թռչուններից՝ փասիան, հնդկահավ։

Բնակչություն
------------

Բնակվում են տաջիկներ, ուզբեկներ, ռուսներ, թաթարներ, կիրգիզներ, ուկրաինացիներ և այլք։ Միջին խտությունը 1 կմ2 վրա 43, 9 մարդ է (1977), քաղաքային բնակչությունը՝ 38%։

Քաղաքներն են՝ Խուդջանդը, Ուրա-Տյուբեն, Կանիբադամը, Իսֆարան, Կայրակկումը, Փենջիքենդը, Սովեաաբադը, Իստարավշանը, Չկալովսկը։

Տնտեսություն
------------

Սովետական իշխանության տարիներին արմատական փոփոխություններ են կատարվել ժողովրդական տնտեսության բնագավառում, հին ձեռնարկությունները ենթարկվել են վերակառուցման, կառուցվել են նորերը, ստեղծվել է խոշոր մեքենայացված գյուղատնտեսություն։

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից։*  |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |

 |

1. 1 2
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Կոմս Մոնտե-Քրիստո (այլ կիրառումներ)

**«Կոմս Մոնտե-Քրիստո»** (ֆր.՝ Le Comte de Monte-Cristo), Ֆրանսիայի, Իտալիայի և Գերմանիայի համատեղ արտադրությամբ մինի սերիալ, որի ռեժիսորն է Ժոզե Դայանը։ Նկարահանվել է 1998 թվականին Ալեքսանդր Դյումայի համանուն վեպի հիման վրա։ Գլխավոր դերերը կատարել են Ժերար Դեպարդիեն և Օռնելա Մուտին։

Սյուժե
------

1815 թվականին, իր և գեղեցկուհի Մերսեդեսի նշանադրության օրը, երիտասարդ ծովային կապիտան Էդմոն Դանտեսը առանց դատավարության և հետաքննության բանտարկվում է Իֆ ամրոցում։

Քսան տարի Դանտեսը անցկացնում է ամրոցի զնդաններում, մինչև նրան հաջողվում է փախչել։ Մոնտե-Քրիստո կղզում նա գտնnւմ է հեքիաթային գանձեր, որոնց մասին նրան պատմել է խցի հարևանը։ Ազատ ու հարուստ Դանտեսը մի տարի ճանապարհորդում է արևելքում։

Բայց հասնում է վրեժխնդրության ժամը, և նախկին գերին արդեն Փարիզի ճանապարհին էր` հանելուկային կոմս Մոնտե-Քրիստոյի դիմակի տակ։

Անհամար հարստությունը և նուրբ գործելաձևը Մոնտե-Քրիստոյին թույլ են տալիս առանց դժվարության մտնել փարիզյան բարձր հասարակություն։ Երեք դավադիրներից, որոնց պատճառով բանտում էր հայտնվել Դանտեսը, ոչ մեկը նրան չի ճանաչում։ Միայն Մերսեդեսը, որը դարձել էր չարագործ Մոնդեգոյի օրինական կինը, կասկածում էր սիրելիի վերադարձի մասին, ում թաղել էր իր մտքերի մեջ ավելի քան քսան տարի առաջ...

Մեկ իտալացի քահանայի տեսքով, մեկ անգլիացի լորդի դիմակով Մոնտե-Քրիստոն մտնում է իր թշնամիների կյանք, որպեսզի գտնի նրանց առավել խոցելի տեղերը և տա արժանի հակահարված։

Մերսեդեսից վրեժ լուծելու համար, Մոնտե-Քրիստոն Քամիլա դը լա Ռիշարդեին օգնության ձեռք է մեկնում։ Սակայն կոմսին խանդը ոչ պակաս ցավ էր պատճառում, քան Մերսեդեսին. նա մնացել էր կոմսի սիրելի կինը, ինչպես եղել էր միշտ։

Դերերում
--------

| Դերասան | Դեր |
| --- | --- |
| Ժերար Դեպարդիե | Էդմոն Դանտես  Էդմոն Դանտես  |
| Օռնելա Մուտի | Մերսեդես  Մերսեդես  |
| Սերջո Ռուբինի | Բերտուչչո  Բերտուչչո  |
| Ժան Ռոշֆոր | Ֆերնան Մոնդեգո  Ֆերնան Մոնդեգո  |
| Պիեռ Արդիտի | դատավոր Վիլֆոր  դատավոր Վիլֆոր  |
| Ֆլորանս Դարել | Քամիլա դը լա Ռիշարդե  Քամիլա դը լա Ռիշարդե  |
| Քրիստոֆեր Թոմփսոն | Մակսիմիլլիան Մորել  Մակսիմիլլիան Մորել  |
| Ժյուլի Դեպարդիե | Վալենտինա դե Վիլֆոր  Վալենտինա դե Վիլֆոր  |
| Միշել Օմոն | Բարոն Դանգլար  Բարոն Դանգլար  |
| Ստանիսլավ Մերհար | Ալբեր դե Մորսեր  Ալբեր դե Մորսեր  |
| Ռոլան Բլանշ | Կադրուս  Կադրուս  |
| Ժորժ Մուստակի | աբբա Ֆաիրա  աբբա Ֆաիրա  |
| Ինես Սաստրե | Գայդե  Գայդե  |
| Մատիա Սբրաջա | Լուիջի Վամպա  Լուիջի Վամպա  |
| Գիյոմ Դեպարդյո | երիտասարդ Էդմոն Դանտես  երիտասարդ Էդմոն Դանտես  |
| Նայկե Ռիվելի | երիտասարդ Մերսեդես  երիտասարդ Մերսեդես  |
| Էմանուել Բուզ | Արքա Լուի Ֆիլիպ I  Արքա Լուի Ֆիլիպ I  |

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑   (ռուսերեն) *«Граф Монте-Кристо» (Le Comte de Monte Cristo, 1998)*, վերցված է 2019-08-22


|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | AllMovie · AlloCiné · ČSFD · FilmAffinity · Filmportal · Internet Movie Database |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | LCCN: no2010034911 · VIAF: 181745501 · WorldCat VIAF: 181745501 |

 |
**Օդրի Դալթոն** (անգլ.՝ Audrey Dalton, հունվարի 21, 1934(1934-01-21), Դուբլին, Իռլանդական ազատ պետություն), իռլանդացի դերասանուհի։ Ծնվել է Դուբլինում, Իռլանդիայի Հանրապետության հերոս Էմեթ Դալթոնի ընտանիքում։ Երբ ընտանիքը դեռ ապրում էր Իռլանդիայում, նա սովորել է Դուբլինի Սուրբ Սրտի վանքին կից դպրոցում, իսկ Լոնդոն տեղափոխվելուց հետո ընդունվել է Դրամատիկական արվեստի թագավորական ակադեմիա։

1952 թվականին դերասանուհին տեղափոխվել է ԱՄՆ, որտեղ մեկ տարի անց գաղտնի ամուսնացել է Կալիֆոռնիայի համալսարանի ուսանող և բեյսբոլիստ Ջեյմս Հ. Բրաունի հետ, որը հինգ երեխաների հայր է դարձել։ Նույն տարում առաջնելույթ է ունեցել «Իմ զարմիկ Ռեյչելը» մելոդրամում։ Մեկ տարի անց Օդրի Դալթոնը հայտնվել է «Տիտանիկ» աղետ-ֆիլմի գլխավոր դերերից մեկում, որն արժանացել է «Օսկար» մրցանակի լավագույն սցենարի համար։ Դրան հաջորդել են դերերը «Կազանովայի մեծ գիշերը» (1954 թվական), «Թմբուկի մարտը» (1954 թվական), «Անառակ որդին» (1955 թվական), «Առանձին սեղանների շուրջ» (1958 թվական) և «Պարոն ծաղրաբան» (1961 թվական) ֆիլմերում։

Դերասանուհին նաև ակտիվ կարիերա է ունեցել հեռուստատեսությունում, որտեղ նա հայտնվել է «Մեծ հովիտ», «Բոնանզա», «Կրաֆտի հեռուստաթատրոն», «Ծուխ փողից», «Փերի Մեյսոն» և «Կին ոստիկան» հեռուստասերիալներում։ 1977 թվականին Դալտոնը և Բրաունը ամուսնալուծվել են, 1979 թվականից մինչ օրս ամուսնացած է ինժեներ Ռոդ Ֆ. Սիմենսի հետ, ում հետ ամուսնացած է մինչև այժմ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Student & graduate profiles — Royal Academy of Dramatic Art.
2. ↑  nndb.com
3. ↑  glamourgirlsofthesilverscreen.com

Արտաքին հղումներ
----------------

* Одри Далтон (անգլ.) *Internet Movie Database* կայքում
MIB
**Սևով մարդիկ** (անգլ.՝ Men in black - MIB), քաղաքային լեգենդ, որը տարածված է հիմնականում ԱՄՆ-ում։ Հաճախ հանդիպում է որպես դավադրության տեսություն, որը կապված է ՉԹՕ-ի՝ մարդկանց փախցնելու անմոլորակայինների սովորության հետ։ Հիմնական կողմնակիցները և այդ լեգենդը տարածողները եղել են գրողներ Գրեյ Բարկերը և Ջոն Կիլը։

Տարբերակներ
-----------

### Կառավարական կազմակերպությունների գործակալներ

Սևով մարդիկ հաճախ ցուցադրվել են որպես կառավարական կազմակերպությունների գործակալներ նաև «Գաղտնի մատերիալներ» ֆիլմում, որտեղ ցուցադրվել էր մարդ, որը անցյալում աշխատում էր այդ կազմակերպության մեջ։ Նաև այդ կերպարանքները հայտնվել են «Ստվեր-մարդիկ» ֆիլմում (անգլ.՝ The Shadow Men,1988)։

### Ջոն Կիլի տարբերակ

Ամերիկացի լրագրող Ջոն Կիլը, այդ քաղաքային լեգենդի հիմնական կողմնակիցներից է։ Նկարագրում էր թուխ մարդկանց այցելության դեպքեր դեռ XIX (19-րդ) դարից։ Իր խոսքերով, 1896 թվականի նոյեմբերին, այդ ժամանակի Սան Ֆրանցիսկոյի հայտնի փաստաբանների միջև հայտնվեց ինչ-որ մի անհայտ, տեսքից 50 տարեկան տղամարդ, որը «թուխ էր և սև աչքեր ուներ, մոտավորապես 5 ֆուտ 7 դյույմ հասակ ուներ և 140 ֆունտ քաշ ուներ»։ Ինքն իրեն անվանեց «թռչող նավի» ստեղծող, որը աշխատում է սեղմված ագզով և էլեկտրականության վրա, ցույց տալով գծագիրը։ Հետո Կիլը օրինակ էր բերում տարբեր վկաների նկարագրումները, որոնք խոսում էին թուխ մարկանց մասին արևելյան ռասաից, որոնց նկատում էին «թռչող նավերի» վրա։

Հաջորդ գրքերում, Կիլը ասում էր, որ «սևով մարդիկ» իրենցից ներկայացնում են սատանայական էակներ։ Կիլը նաև ավելացնում էր, որ նրանք ազդում են աշխարհագրական պատմության ընթացքին, Կեսարի հետ հանդիպումը, Նապոլեոնի հետ, Տ․ Ջեֆֆերսոնին ուղղարկած ԱՄՆ-ի զինանշանը, Լյուդովիկոս XV սիրուհու, մադամ Դյուբարիի ճակատագրի կանխատեսելը։ «Ես նաև հանդիպում ունեի Լոնգ Այլենդում սև «Կադիլլակների» հետ, իսկ երբ սկսեցի նրանց հետևել իրենք ամենաանհնար ձևով անհայտացման այն ճանապարհի վրա որը գնում էր դեպի փակուղի․․․ մի քանի անգամ ես գիշերը զարթնում էի, ուժ չունեի որ շարժվեի, իսկ իմ դիմացը կանգնած էր մեծ սև հոգի»։

Կիլի խոսքերով, «սևով մարդիկ», մի էլեկտրոմագնիսային ուղեղի ձև ունեն․ այն կարող է տարբեր հաճախության ճառագայթել։ Անհավանական կերպող նրանք կարող են նույնիսկ լինել պինդ վիճակում՝ ընդունելով տարբեր կերպարանքներ։ Այդ հատկություններով «ուլտրաէակները» լսում են հեռախոսային զանգերը, նայելով գծերին, որոնք անցնում են հեռախոսային լարերով, և մարդու մոտ տեսույթներ, գլխուղեղը որպես էլեկտրոմագնիսային ալիքների ընդունիչ է աշխատում։ Դրանով Կիլը բացատրում է և այլ գերբնական հասկացություններ, որոնցից են տելեպատիան, մեդիումիական տրանսը և ավտոմատացված նամակը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  *«НЛО: операция „Троянский конь"»* և *«The Mothman Prophecies»* (1975 թվական)


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | LCCN: sh96011191 |

 |
«**Խորհրդածություն**», Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններից՝ գրված 1890 թվականին։

Պատմություն
-----------

Հովհաննես Թումանյանն այս բանաստեղծությունը գրել է 1890 թվականի ապրիլ ամսին։ Եղիշե Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանում Հովհաննես Մալխասյանի ֆոնդի № 152-ում պահվում է 1-18 տողերի ինքնագիրը, որը Թումանյանը նվիրել է Մալխասյանին հետևյալ ընծայականով․ «Հիշատակ պ․ Հ․ Մալխասյանին, 29-ին հունվարի, 1891 թ․ Թիֆլիս»։

Առաջին անգամ տպագրվել 1891 թվականին «Մուրճի» № 7-8-ում, (էջ 877-878), այնուհետև՝ 1892 թվականին Մոսկվայում լույս տեսած Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծությունների երկրորդ հատորում (էջ 160-161)՝ թվագրված «1890 թ․ ապրիլ», ապա Երևանում՝ 1940-1959 թվականներին լույս տեսած Հովհաննես Թումանյանի երկերի ժողովածուի գիտական հրատարակության առաջին հատորում (էջ 36-37)։

Արտատպվում է 1892 թվականին Մոսկվայում լույս տեսած Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծությունների երկրորդ հատորից։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3  Թումանյան Հովհաննես (1988)։ *Երկերի լիակատար ժողովածու*։ Երևան: Հայկական ՍՍՀ ԳԱ հրատարակչություն։ էջ 555

Վիքիդարանի պատկերանիշըՎիքիդարանի պատկերանիշը Վիքիդարանում կան նյութեր այս թեմայով՝  
**Խորհրդածություն**
Կարտոֆիլշմարրեն մատուցվում է ապֆելկրենով և սոխի սոուսով
**Կարտոֆիլշմարրեն** (**կարտոֆիլի շմարրեն** գերմ.՝ Kartoffelschmarrn, գերմ.՝ Erdäpfelschmarrn), մելշփայձե կարտոֆիլ, որը հիմնված է Նիժնի Նովգորոդի, վերինֆալցյան և ավստրիական խոհանոցների վրա։ Կարտոֆիլշմարրեն հիմնականում մատուցվում է որպես մսային ուտեստների խավարտ, բայց նաև որպես անկախ երկրորդ ճաշատեսակ՝ բանջարեղենով, սոուսով կամ ապֆելմուսով կամ դեսերտով, աղացած ընկույզով, չամիչով, ռոմով և շաքարի փոշիով։

Կարտոֆիլի շմարրեն պատրաստելու համար նախօրեին եփած կարտոֆիլը կեղևով մաքրվում և մանր կտրատում են քերիչով կամ կարտոֆիլի տրորով, աղում և խառնում ալյուրի հետ մինչև գնդիկավոր զանգված ստանալը, ինչպես հրուշակեղենի փշրանքները։ Ստացված խառնուրդը տապակվում է տապակի մեջ յուղի կամ բուսայուղի մեջ մինչև փխրուն ոսկե դարչնագույնը, միաժամանակ զանգվածը մանրացնելով ուտելու համար հարմար կտորների։ Ավելի նրբագեղ բաղադրատոմսերում, բացի ալյուրից ու աղից, տապակած զանգվածին ավելացնում են առանձին հարած ձվի դեղնուցն ու սպիտակուցը, պղպեղ, մշկընկույզ և մանր կտրատած ու նախապես տապակած սոխ։

Ընդհանուր իմաստով շմարրենը գերմաներեն նշանակում է «մանրուք», «անհեթեթություն», փոքր նշանակություն կամ քիչ արժեք ունեցող մի բան,իսկ գաստրոնոմիայի մեջ դա վերաբերում է սովորաբար աղանդերային ուտեստին, որը մատուցվում է մոտավորապես «պատառոտված», «պոկված» կամայական ձևի կտորների։ Ավստրիական խոհանոցում «կայսերական» կայզերշմարնը քաղցր ձվածեղի և նրբաբլիթի միջև նշանակում է, որը բաժանված է թավայի մեջ փոքր կտորների, կան նաև սպիտակաձավար կամ դարչինով եփած սեմոլինի բաղադրատոմսեր։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  allgaier-mädle.de: Картофельшмаррн(գերմ.)
2. ↑  Bayerischer Rundfunk: Картофельшмаррн Archived 2021-08-17 at the Wayback Machine.(գերմ.)
3. ↑  muenchen.de: Картофельшмаррн Archived 2021-08-17 at the Wayback Machine.(գերմ.)
4. ↑  essen-und-trinken.de: Картофельшмаррн Archived 2021-08-17 at the Wayback Machine.(գերմ.)
5. ↑  happy-mahlzeit.com: Картофельшмаррн Archived 2021-06-16 at the Wayback Machine.(գերմ.)
6. ↑  Duden: Schmarrn Archived 2021-08-17 at the Wayback Machine.(գերմ.)
7. ↑  essen-und-trinken.de: Манный шмаррн Archived 2021-08-17 at the Wayback Machine.(գերմ.)

Գրականություն
-------------

* Johanna von Sydow, *Das Buch der Hausfrau*, S. 608 Nr. 29
**Սաշա Օգանեզաշվիլի** (իսկական անունը և ազգանունը՝ **Ալեքսանդր Արշակի Օհանյան**, մայիս 1887, Պոնիչալա, Թիֆլիս, Ռուսական կայսրություն - մայիսի 31, 1932(1932-05-31), Թիֆլիս, ԱԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ խորհրդային քամանչահար, երաժշտագետ և մանկավարժ։

Կենսագրություն
--------------

7 տարեկանից մասնակցել է հոր, ապա և այլ սազանդարական խմբերին, նվագել տիպլիպիտո, ապա երգել, վարժվել դուդուկի ու քամանչայի նվագին։ Բաքվում որպես մենակատար աշխատել է Անտոն Մայիլյանի «Արևելյան նվագախմբում», Թիֆլիսում հաճախ հանդես է եկել նշանավոր աշուղ Հազիրիի խմբում։ 1905 թվականին ադրբեջանական երգիչ Ջ․ Կարյագդօղլու և թառահար Կ․ Փիրումովի հետ համերգներով շրջագայել է Անդրկովկասում, Միջին Ասիայում ու Իրանում, մասնակցել գրամոֆոնային գրառումների։ Ուսումնասիրելով մերձավորարևելյան լեզուները և ժողովրդական երաժշտությունը՝ մասնագիտացել է մուղամների արվեստում, ներդրել քառալար քամանչան։ 1909 թվականից Անդրկովկասի և Իրանի քամանչահարները Օգանեզաշվիլուց փոխառել են նաև քամանչայի լարվածքը։ 1910 թվականից սկսել է ստեղծագործել, գրել է «Ֆահրադ և Շիրին» երգային օպերան (ժողովրդական գործիքների նվագակցությամբ կատարվել է 1911 թվականին, Բաքվում)։ 1912 թվականին «Սպորտ-ռեկորդ» ֆիրման ձայնագրել է «Չարգյահ», «Ռասա», «Հեջազ» և այլ մուղամների, հայկական ժողովրդական երգերի («Կռունկ», «Մայր Արաքսի ափերով» և այլն) և քրդական «Դլո» թվականի նրա մենակատարումները։ 1924 թվականից մասնակցել է Թիֆլիսի Հայարտան աշխատանքներին, 1926 թվականին Երևանի կոնսերվատորիայում հիմնադրել «արևելյան ֆակուլտետ», դասավանդել է արևելյան երաժշտության տեսություն և ժողովրդական նվագարաններ (աշակերտներից են՝ Արամ Մերանգուլյան, Գուրգեն Միրզոյան)։ Ալեքսանդր Սպենդիարյանի օժանդակությամբ ստեղծել է նվագախումբ, ղեկավարել Երևանի Ռադիոյի ժողգործիքների անսամբլը։ 1927 թվականի հունիսին խորհրդային երաժիշտների խմբում մասնակցել է Մայնի Ֆրանկֆուրտի համաշխարհային երաժշտական ցուցահանդեսին, մինչև հոկտեմբեր աշխատել Բեռլինի ֆոնդարխիվում, արևելյան երաժշտության մասին կարդացել դասախոսություններ, 1928 թվականին մասնակցել Սանկտ Պետերբուրգում հայկական և պարսկական երաժշտության համերգներին։ Օգանեզաշվիլին հեղինակ է Անդրկովկասի և Իրանի մոնոդիկ երաժշտության հարցեր շոշափող մի շարք հոդվածների։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑

Գրականություն
-------------

* Գևորգյան Գ. Սաշա Օգանեզաշվիլի, Երևան, 1973։

Արտաքին հղումներ
----------------

* Սաշա Օգանեզաշվիլի Archived 2020-09-19 at the Wayback Machine.

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 12, էջ 511)։*  |
**Սան Անդրես ամրոց** (իսպ.՝ Castillo de San Andrés կամ Torre de San Andrés ), ամրոց Սան Անդրես գյուղում, Սանտա Կրուզ դե Տեներիֆե, Կանարյան կղզիներ, Իսպանիա։ Ամրոցը ծառայել է կղզին ծովահենների հարձակումներից պաշտպանվելու համար։

Պատմություն
-----------

16-րդ դարում Իսպանիայի թագավոր Ֆիլիպ 2-րդը իտալացի ռազմական ինժեներ Լեոնարդու Տորիանիին ուղարկում է ամրացնելու Սանտա Կրուզ դե Տեներիֆեի ափերը, որոնցից առավել կարևոր էր Սալազարի հովտի պաշտպանությունը, այն այժմյան Սան Անդրես քաղաքն է։

Որոշ հնագետներ համաձայն են այն կարծիքին, թե ամրոցը կառուցվել է 1706 թվականին, չնայած կան հիշատակություններ, ըստ որոնց՝ այն կառուցվել է 1697 թվականին։ 17-րդ դարում լուրջ անհրաժեշտություն առաջացավ կղզին ծովահենների հարձակումներից պաշտպանելու։

1797 թվականին՝ Սանտա Կրուզ դե Տեներիֆեի ճակատամարտի ժամանակ ամրոցը շատ լուրջ դեր խաղաց, սակայն կրակրոցներից ամրոցը բավական վնասվեց։

Ամրոցը կառուցվել է Սերսադո դե Անրդես կիրճի առջև, ինչի պատճառով հորդառատ անձրևների ժամանակ, երբ կիրճը բարձրացել է և ողողել ամրոցը, դրա մի մասը փլվել է, սակայն մյուս մասերը դեռ կանգուն են։

1967 թվականի նոյեմբերի 28-ին այն գրանցվել է Իսպանիայի Պատմական Ժառանգության հուշարձանների ցանկում( Spanish Historical Heritage), 1949 թվականի ապրիլի 22-ին՝ "Patrimonio Histórico Español"-ի հուշարձանների ցանկում, իսկ 1999 թվականին հռչակվել է Կանարյան կղզիների Պատմական Ժառանգության հուշարձան։

2012 թվականի հուլիսի 24-ին ամրոցի կողքին բացվեց հուշաքար՝ ի հիշատակ Դե լա Գեստայի 215-ամյակի։

Ծրագիր կա՝ հետագայում վերականգնել ամրոցի տարածքը և այն դարձնել հրապարակ։

Պատկերասրահ
-----------

* 
* 
* 
*

Արտաքին հղումներ
----------------

1. History of Castillo de San Andrés, Government of Canary Islands
2. Puertos pondrá carteles donde estaban las fortificaciones
3. Torre de San Andrés (Santa Cruz de Tenerife). Castillos.net. Archived 2012-03-13 at the Wayback Machine.
4. El Cabildo apuesta por ampliar el cauce del barranco de San Andrés Diario de Avisos, 16/09/2011.
5. El castillo de San Andrés. El antiguo centinela. Archived 2016-03-07 at the Wayback Machine.
6. San Andrés rinde honores a su Castillo La Opinión de Tenerife, 25/07/2012.
7. Decreto por el cual se declara el entorno del Castillo de San Andrés como Bien de Interés Cultural. Gobierno de Canarias.
8. Torre de San Andrés (Santa Cruz de Tenerife) Archived 2012-03-13 at the Wayback Machine.. Castillos.net.
9. Decreto por el cual se declara el entorno del Castillo de San Andrés como Bien de Interés Cultural. Gobierno de Canarias.

1. ↑  Wiki Loves Monuments monuments database — 2017.
Կարդինալ Բիթոնի՝ 19-րդ դարի փորագրություն
**Կարդինալ Բիթոն**, հինգ գործողությամբ դրամա (1823), Ուիլյամ Թենանթի հեղինակած պատմական դրամա, որը հիմնված է Դեյվիդ Բիթոնի կյանքի վրա։ Հասարակության կողմից լավ չի ընդունվել։

Այս դրամատիկ պոեմը քչերն են կարդացել, և այդ քչերի կեսին անգամ այն խորապես չի հետաքրքրել։ Թեման ինքը բարձրաշխարհիկ է, իսկ կարդինալի կերպարը, որը «միայն մի փոքր է զիջում թագավորին», բավականաչափ հարմար է պոետական տաղանդով լավագույնս ներկայացնելու համար։ Բայց դժբախտաբար հեղինակն այս համարձակ մարդուն, որն անկասկած ունեցել է բարձրակարգ արքայական ու մտավոր հատկանիշներ, արժանավայել ներկայացնելու փոխարեն կենտրոնացել է այն ստոր ու զգայական մեղքերի վրա, որոնցում նրան մեղադրում էին՝ այսպիսով նրան դարձնելով պարզապես գռեհիկ մի դև (անգլ.՝ incubus): Իրականում հեղինակը նրան խոսեցնում է, բայց ոչ այն մարդուն բնորոշ բարձրաշխարհիկ լեզվով, որին ծանոթ են եվրոպական բարձր արժեքները, այլ գռեհիկ զգայասերի խոսելաոճով, որը, Նոքսի բնորոշմամբ, «իր հարկաբաժնում զբաղված է սիրուհի Մերիոն Օջիլվիով»։ Սա մերօրյա կատարելագործված ճաշակին համապատասխան ներկայացում չէ, հետևաբար ժողովուրդն այլևս այն չի դիտի։

Սրանից բացի Թենանթը գրել է ևս մեկ անհաջող պիես, որից հետո դադարել բեմադրություններ գրելը։

Դեյվիդ Մակբեթ Մուրը իր «Համառոտ ակնարկ անցյալ կեսդարյա գրականության» գրքում նկարագրել է պիեսը «անարդյունավետ որպես դրամա, որը սակայն լի է բարձր արժանիքների ու հետաքրքրությունների մասին հատվածերով»։

Ծանոթագրություններ
------------------



1. ↑  William Tennant in *"Biographical Dictionary of Eminent Scotsmen"* by William Chambers
2. ↑  Moir, David Macbeth *Sketches of the Poetical Literature of the Past Half-Century* (1851; 1852) 190-92
**Շտեռնի փորձը**, մոլեկուլային–կինետիկ տեսության համաձայն՝ նյութի մասնիկները՝ ատոմները և մոլոկուլները, բոլոր ագրեգատային վիճակներում կատարում են անկանոն, երբեք չդադարող ջերմային շարժում։ Իսկ ինչպիսի՞ արագություններ ունեն այդ մասնիկները, մասնավորապես գազի մոլեկուլները, և ինչպես՞ չափել այդ արագությունները։

Շտեռնի փորձը
------------

Մոլեկուլների ջերմային արագությունների անմիջական չափումներ փորձնական ճանապարհով կատարել է գերմանացի ֆիզիկոս Օտտո Շտեռնը 1920 թվական։ Փոքր RA շառավղով գլանում արծաթապատ պլատինե լարը հոսանքով շիկացնելիս առաջացնում է արծաթի գոլորշի։ Այդ գլանի ծնիչի երկայնքով արված նեղ ճեղքից դուրս թռչող արծաթի ատոմները կուտակվում են մեծ՝ RB շառավղով գլանի ներքին մակերևույթին՝ առաջացնելով նեղ M0 շերտը։ Մեծ և փոքր գլանների միջև ստեղծվում էր վակուում, որը գործնականում բացառում էր արծաթի ատոմների բախումներն օդի մոլեկուլներին։

### Սարքի աշխատանքը

Սարքն իր առանցքի շուրջը պտտելիս արծաթի ատոմներն ընկնում են արտաքին գլանի ներքին մակերևույթին՝ առաջացնելով M շերտը, որը շեղված է
M0 շերտից սարքի պտտման ուղղությանն հակառակ։ M0 և M նոր շերտերի միջև շեղման և սարքի սարքի պտտման անկյունային արագության միջոցով կարելի է որոշել արծաթի ատոմների արագությունը։

Իրոք, v արագությամբ ատոմներն արտաքին և ներքին գլանների միջև RB – RA հեռավորությունն անցնում են t =(RB– RA) / v ժամանակում, որի ընթացքում սարքը պտտվում է \varphi  = \omega  t անկյունով։ Այս պատճառով ատոմներն ընկնում են M շերտ, որն M0 շերտից շեղված է MM0 աղեղի չափով՝ {\displaystyle \mathrm {I} } = RB \varphi = RB\omega  t։ Վերջին բանաձևում տեղադրելով t ժամանակի արտահայտությունը, կստանանք

{\displaystyle \mathrm {I} } =( \omega  RB (RB – RA))/ v

Չափելով {\displaystyle \mathrm {I} } աղեղի երկարությունը և իմանակով \omega  անկյունային արագությունը, կորոշենք արծաթի ատոմների արագությունը՝

v =(\omega  RB (RB – RA) )/{\displaystyle \mathrm {I} }

### Ստացված բանաձևեր

|  |
| --- |
| t=(RB–RA) / v |
| \varphi  = \omega t |
| {\displaystyle \mathrm {I} }= RB \varphi  = RB\omega t |
| {\displaystyle \mathrm {I} }=( \omega  RB (RB – RA) )/v |
| v=(\omega  RB (RB–RA))/{\displaystyle \mathrm {I} } |

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Ֆիզիկայի 11–րդ դասարանի դասագիրք
**Պետրա Ռոտ** (գերմ.՝ Petra Roth մայիսի 9, 1944(1944-05-09), Բրեմեն, Նացիստական Գերմանիա), գերմանացի քաղաքական գործիչ, Քրիստոնեական-դեմոկրատական միության (Գերմանիա) անդամ։ 1995 թվականից մինչև 2012 թվականի կեսերը զբաղեցրել է Մայնի Ֆրանկֆուրտի օբեր-բուրգոմիստրի պաշտոնը։

Կենսագրություն
--------------

Բրեմենյան գործարարի ընտանիքից ստացել է բժշկական կրթություն։ 1972 թվականին դարձել է Քրիստոնեական-դեմոկրատական միության (Գերմանիա) անդամ։ Աչքի ընկնելով կուսակցական գործերում՝ ընտրվել է Հեսսենի լանդտագի պատգամավոր։

1992–1995 թվականներին ղեկավարել է Քրիստոնեական-դեմոկրատական միության (Գերմանիա) Ֆրանկֆուրտի մասնաճյուղը։

1955 թվականին Գ. Կոլը առաջարկել է Պետրա Ռոտին առաջադրել իր թեկնածությունը Մայնի Ֆրանկֆուրտի օբեր-բուրգոմիստրի պաշտոնում։

1995 թվականի հուլիսի 5-ին դարձել է Մայնի Ֆրանկֆուրտի առաջին կին ղեկավարը։

2001 թվականին երկրորդ անգամ ընտրվել է օբեր-բորգումիստ, իսկ 2007 թվականի հունվարի 28-ին՝ երրորդ անգամ։

2011 թվականին նա հայտարարել է իր 2012 թվականի հուլիսի 1-ին պաշտոնից հեռանալու մասին։

Ըստ 2012 թվականի մարտի 25-ի ընտրությունների՝ նրա պաշտոնը ստանձնել է Պ. Ֆելդմանը։

Արտաքին հղումներ
----------------

Официальный сайт Петры Рот

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Internet Movie Database |
|  |
| 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| GND: 129615056 · ISNI: 0000000037934043 · LCCN: n98086351 · NLP: a0000003584446 · SUDOC: 087226197 · VIAF: 28155083 · WorldCat VIAF: 28155083 |

 |

 |

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  FemBio տվյալների շտեմարան (գերմ.)
2. 1 2  Munzinger Personen (գերմ.)
3. ↑
4. ↑  Petra Roth, Oberbürgermeisterin a.D. erhält Kulturgroschen 2017 des Deutschen Kulturrates
5. ↑
**Նոնո Գրիգորյան** (1927, Բուխարեստ, Ռումինիա), հայազգի կոմպոզիտոր, երաժշտության տեսաբան, մանկավարժ։

Կենսագրություն
--------------

Նոնո Գրիգորյանը ծնվել է 1927 թվականին՝ Բուխարեստում։ Ավարտել է Բուխարեստի համալսարանի դիվանագիտության ֆակուլտետի, կոնսերվատորիայի կոմպոզիցիայի և տեսության բաժինները։ 1947-ից ղեկավարել է ռադիոյի ուսանողական էստրադային նվագախումբը, և «Սայաթ-Նովա» երգի-պարի անսամբլը։ Եղել է մասնագետ խմբավարների վարչության անդամ։ 1955-1959 թվականներին եղել է Բուխարեստի ազգային վարժարանի տնօրեն, իսկ 1959-1962 թվականներին՝ Մանկավարժական նիստում ամբիոնի վարիչ։ 1962 թվականից ապրել է Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում, որտեղ հիմնադրել է մասնավոր կոնսերվատորիա։ Հեղինակ է ռումինական և հայկական մի քանի տասնյակ էստրադային երգերի։ 1970 թվականին այցելել է Հայաստան, որտեղ ներկայացրել է իր ստեղծագործությունները։

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատված վերցված է*  «Հայ երաժշտության հանրագիտարանից», որի նյութերը թողարկված են՝ Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո։ |
**Բազիլ Միսիր** (հուլիսի 17, 1843(1843-07-17), Ֆոքշանի, Ռումինիա - ապրիլի 21, 1929(1929-04-21)), ռումինահայ իրավաբան և քաղաքկան գործիչ։

Վաղ կյանք
---------

Միսիրը ծնվել է Ռումինիայի Ֆոշկանի քաղաքում։ Նրա նախնիները հայեր են եղել։ Բազիլը սերել է Միսիրների հայկական ընտանիքից, որի նշանավոր անդամներ են եղել Պետրու Միսիրը և Յոհան Միսիրը։ 1860 թվականին Միսիրը ընդունվել է Յասիի համալսարանի իրավաբանության ֆակուլտետ։ Ավելի ուշ սովորել է Փարիզի համալսարան։ Ընդունվելով մագիստրատուրա՝ Միսիրը 1969 թվականին դարձել է դատախազ։ Նույն թվականին դարձել է Բուխարեստի Իլով շրջանի տրիբունալի գլխավոր դատախազ։ 1870 թվականին նույն քաղաքում Միսիրը նշանակվել է վերաքննիչ դատարանի դատախազ։ 1872-1874 թվականներին եղել է Վճռաբեկ և արդարադատության բարձրագույն դատարանի պետական փաստաբանը։

Քաղաքական գործունեություն
-------------------------

Ազգային ազատագրական կուսակցությանը միանալուց հետո Միսիրը 1877-1878 թվականներին եղել է Բրեյլա ժուդեցի պրեֆեկտը (Ռումինիայի կառավարությունը ներկայացնող անձնավորություն)։ 1880-1889 թվականներին նա եղել է Բուխարեստի տրիբունալի փաստաբանը։ 1896 թվականին մտել է այլախոհների (*drapelist* ) խմբակցություն, սակայն բուն կուսակցությանը միացել է 1899 թվականին։ 1897 թվականներին ընտրվել է Ռումինիայի պատգամավորների պալատ։ 1901 թվականի փետրվարից մինչև 1902 թվականի հուլիսը Միսիրը Դիմիտրի Ստուրձայի օրոք եղել է գյուղատնտեսության նախարար։ 1902 թվականին նախաձեռնել է հատուկ օրենք, որը կարգավորում էր հատկապես փոքր արդյունաբերության ոլորտների աշխատանքը։ 1909 թվականի դեկտեմբերից մինչև 1910 թվականի փետրվարը եղել է Ռումինիայի պատգամավորների պալատի նախագահը։ Նրա պաշտոնավարման օրոք ընդունվել են երկու շատ կարևոր օրենքներ. մեկը արգելում էր հատուկ ոլորտներում աշխատողների գործադուլներ թույլ տալը, մյուսի շնորհիվ ստեղծվեցին հայտնի բանկեր։ 1914 թվականին Միսիրը նշանակվել է Ռումինիայի սենատոր, որտեղ մինչև 1916 թվականը եղել է Սենատի նախագահը։

Անձնական կյանք
--------------

Միսիրի կինը սերում է բոյար Վրաբիեսկույի ընտանիքից։ Նրանք ուեցել են դուստր՝ Ջուլիետա Միսիրը, որը 1912 թվականին ամուսնացել է ռումինացի բանաստեղծ Սկարլատ Կանտակուզինո։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  (ro) Victor Durnea, "Un scriitor adevărat: Ioan Missir" Archived 2016-03-04 at the Wayback Machine. in "Revista română", year XI, nr. 1 (39), March 2005, p. 17
2. 1 2 3 4  Stan Stoica, Dinu C. Giurescu, *Dicționar biografic de istorie a României*, p. 382. Bucharest: Editura Meronia, 2008. 978-973-783-939-8
3. 1 2 3 4  Ion Mamina, *Monarhia constituțională în România*, p. 404. Bucharest: Editura Enciclopedică, 2000. 973-450-315-4
4. ↑  Mihai Sorin Rǎdulescu, *Genealogia românească*, p. 216. Bucharest: Editura Istros, 2000. 973-946-903-5
Ցուցարարները Վաշինգտոնում 21 հոկտեմբերի 1967թ. Ցուցարարը ծաղիկ է առաջարկում ռազմական ոստիկանին Պենտագոնի մոտ

«Պենտագոնի քարոզարշավը»՝ Վիետնամի պատերազմի դեմ բողոքի ակցիա, որը կազմակերպվել էր Ազգային ռազմավարական կոմիտեի կողմից
ռազմական գործողությունների դադարեցման համար` 1967 թ. հոկտեմբերի 21-ին։
Ամերիկյան հակապատերազմական շարժման պատմության ամենակարևոր իրադարձություններից մեկը։

Պատմություն
-----------

«Քարոզարշավը» դարձավ առաջին համազգային հնգօրյա բողոքի ակցիան զինված ուժերի կատարած գործողությունների դեմ (սա Վիետնամում տեղի ունեցող պատերազմի դեմ առաջին ազգային բողոքի ակցիան էր)։ Ըստ հավաստի տվյալների, հանգստյան օրերին մոտ հարյուր հազար մարդ էր մասնակցում այս ակցիային
: Լինկոլնի հուշահամալիրում կայացած հանրահավաքից հետո Պենտագոնի ուղղությամբ շարժվեցին մոտ 35-50 հազար մարդ, ովքեր մտադիր էին «հեռացնել ատելության ոգին» և այն օդ բարձրացնել։ Այնտեղ նա պետք է հանդիպի ռազմական ոստիկանության և ազգային գվարդիականներին։ Պենտագոնի մոտ առճակատումը տևեց մինչև ուշ գիշեր։ Ցուցարարների մի փոքր խումբ կարողացավ ներս մտնել։ Խռովությունների ժամանակ ցուցարարները քարեր և շշեր էին նետում, կրակում էին նրանց ջրի ատրճանակներով։ Ընդհանուր առմամբ, հանրահավաքի ընթացքում ոստիկանությունը ձերբակալեց 600-ից ավելի ցուցարարների։

tumbtumb

Մշակույթում
-----------

Այս շարժման մանրամասները նկարագրված են Պուլիտցերովյան մրցանակի արժանացած Նորման Միլերի «Գիշերային բանակ» (1968) փաստա-վավերագրական գրքում։

Տես նաև
-------

* Վաշինգտոնում բողոքի երթերի ցուցակը
* Բողոքի ցույցերը 1968 թվականի օգոստոսին Չիկագոյում ԱՄՆ Դեմոկրատական կուսակցության համագումարում:

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Levitate the Pentagon (1967)
2. ↑  The Sixth Side of the Pentagon
3. 1 2  MAKE LOVE NOT WAR!
4. ↑  Pentagon Riot of October 21, 1967

Արտաքին հղումներ
----------------

* Pentagon Riot of October 21, 1967(անգլ.)
* Վ/ֆ «Ռազմական գործողություններ Պենտագոնում» (Discovery World)
**Տատյանա Ակիմովնա Պատա** (ուկրաիներեն՝ Тетяна Якимівна Пата, փետրվարի 20 (մարտի 3), 1884, Պետրիկովկա (քաղաքատիպ ավան, Ուկրաինա), Նովոմոսկովյան ուեզդ, Եկատերինոսլավի նահանգ, Ռուսական կայսրություն - դեկտեմբերի 7, 1976(1976-12-07), Պետրիկովկա (քաղաքատիպ ավան, Ուկրաինա), Դնեպրոպետրովսկի մարզ, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), ուկրաինացի նկարչուհի, պետրիկովյան նկարազարդման վարպետ, ՈւԽՍՀ ժողովրդական ստեղծագործության վաստակավոր վարպետ (1962)։

Կենսագրություն
--------------

Տատյանա Պատան ծնվել է Եկատերինոսլավի նահանգի Պետրիկովկա քաղաքում, Յակիմ Մարտինենկոյի աղքատ բազմանդամ ընտանիքում։ 14 տարեկանից նա վաստակել է իր ապրուստը՝ այցելելով տներ և պատկերազարդելով վառարանների ծխնելույզները։ 1913 թվականին Պետրիկովկա է ժամանում պետերբուրգցի նկարիչ Եվգենիա Էվենբախը, որը հետաքրքրվել է Պատայի աշխատանքով և նրան հրավիրել տեղափոխվել մայրաքաղաք։ Սակայն Տատյանա Ակիմովնան չի համաձայնվել թողնել հայրենի գյուղը, որը դարձել էր նրա ոգեշնչման և ստեղծագործական թեմաների ընտրության վայր։

Վարպետի հետագա ստեղծագործական ճակատագիրը որոշվեց պատմաբան և ազգագրագետ Դմիտրի Յավորնիցկու հետ հանդիպումը։ Նա առաջինն էր, որ նպաստեց իր ստեղծագործությունների հանրային ճանաչմանը՝ որպես ժողովրդական արվեստի իրական արժեքներ։ 1920-ական թվականներին Դնեպրոպետրովսկի տեղական պատմության թանգարանի պատվերով, որը գլխավորում էր Դմիտրի Իվանովիչը, Պատան կատարեց գորգի և ծխնելույզի նկարների երկու էսքիզներ, որոնք պահվում են ֆոնդերում։

1950 թվականին Պատան դարձել է Ուկրաինայի նկարիչների ազգային միության անդամ։

Կյանքի վերջին տարիներին նկարիչը ստեղծել է մի շարք նոր նկարներ, որոնք ընդգրկվել են «Տատյանա Պատա» (1973) ալբոմում, ձևավորել է գրքեր, գեղարվեստական բացիկներ։

Պարգևներ, մրցանակներ
--------------------

1962 թվականին Պատային շնորհվել է Ուկրաինայի ԽՍՀ ժողովրդական արվեստի պատվավոր վարպետի կոչում։ Պարգևատրվել է «Աշխատանքային գերազանցության համար» մեդալ» մեդալով և Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանով։

Հիշատակ
-------

Դնեպրի փողոցներից մեկը կոչվում է Տատյանա Պատայի անունով։

Գրականություն
-------------

* Украинская советская энциклопедия: в 12 томах = Українська радянська енциклопедія (укр.) / За ред. М. Бажана. - 2-ге вид. - К.: Гол. редакція УРЕ, 1974-1985.
* Тетяна Пата. Альбом. Київ, Мистетцво, 1973.
* Глухенька Н. О. Майстер розпису Тетяна Пата. // «Народна творчість та етнографія». 1977, № 4.
* Татьяна Акимовна Пата на сайте Рідна Україна.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Տատյանա Պատայի աշխատանքները flickr.com կայքում


1. 1 2
**Օլեգ Ալեքսանդրովիչ Պրուդիուս** (ռուս.` *Олег Александрович Прудиус*, ուկր.` *Олег Олександрович Прудіус*, ապրիլի 27, 1979(1979-04-27), Կիև, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), ուկրաինա-ամերիկացի պրոֆեսիոնալ ըմբշամարտիկ։ Ներկա պահին հանդես է գալիս ճապոնական «IGF» կոչվող պրոմոշենում՝ **Ալեքսանդր Կոզլով** ռինգային անվամբ։

2006 թվականից մինչև 2011 թվականը հանդես է եկել «WWE» կազմակերպությունում՝ **Վլադիմիր Կոզլով** (ռուս.` Владимир Козлов) ռինգային անվան ներքո։ «WWE»-ում անցկացրած տարիներին 1 անգամ նվաճել է WWE թիմային չեմպիոնական տիտղոսըը (Սանտինո Մարելայի հետ)։

Տիրապետում է սամբո, ազատ ոճի ըմբշամարտ, ընդհանուր մենամարտեր, քիքբռնցքամարտ և ձյուդո մարտարվեստներին։ Եղել է ռեգբիի և ամերիկյան ֆուտբոլի պրոֆեսիոնալ մարզիկ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Internet Movie Database — 1990.

Արտաքին հղումներ
----------------

* WWE.com էջ
* Gerweck.net էջ Archived 2009-03-01 at the Wayback Machine.
* Էջը Ռեստլինգի առցանց աշխարհում
* Cagematch.de էջ

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Internet Movie Database |

 |
**«Վիբորգ» հյուրանոց** (ռուս.՝ Гостиница «Выборг»), յոթ հարկանի հյուրանոց Վիբորգի կենտրոնում։ Գտնվում է Վիբորգի գլխավոր փողոցների` Լենինգրադյան և Լենինի պողոտաների խաչմերուկում` քաղաքային ավտոկայանից և երկաթուղային կայարանից ոչ հեռու։ Վիբորգի ամենահին գործող հյուրանոցն է, Ռուսաստանում հյուսիսեվրոպական նեոկլասիցիզմի հազվագյուտ հուշարձաններից մեկը։

Պատմություն
-----------

Հյուրանոցը կառուցվել է 1929 թվականին, «Կարելական տպարան» բաժնետիրական ընկերության պատվերով, որպես 1925-1929 թվականներին կառուցված շենքերի համալիր։ Սկզբում բակային թևում կառուցված շինությունում տեղակայված էր ֆինալեզու «Կարյալա» («Կարելիա») թերթի խմբագրատունը և տպարանը, որը հիմնադրվել է 1904 թվականին, իսկ ճակատային մասով դեպի «Սավո-Կարելական բանկի» և «Բելվեդեր» հյուրանոցի շենքերին ուղղված շինությունը նախատեսված էր «Կնուտ Պոսսե» հյուրանոցի (վերին հարկերում), ինչպես նաև խանութների և այլ կազմակերպությունների (ստորին հարկերում) տեղակայման համար։ Երկրորդ հարկում գտնվող «Կոլումբիա» հյուրանոցային ռեստորանի տարբերակիչ առանձնահատկությունը նրա կամարակապ առաստաղներն էին, որոնք նկարազարդել է Բրունո Տուուկկանենը։ Սակայն, շենքի ներքին հարդարանքը վնասվել էր խորհրդա-ֆիննական պատերազմների պատճառով (1939-1944), որից հետո այն հատկացվել է Վիբորգ հյուրանոցին և երկար ժամանակ (մինչև Դրուժբա հյուրանոցի կառուցումը) այն քաղաքի ամենամեծ հյուրանոցն էր։ Խորհրդային տարիներին առաջին հարկում տեղակայված էր «Բերյոզկա» տարադրամի խանութը։

«Կարյալա» թերթի խմբագրակազմն ու տպարանը տեղափոխվել են Լապենրանտա, որտեղ թերթը հրատարակվում է մինչ օրս։

Հետազոտողները հյուրանոցի շենքը դասում են ճարտարապետ Ունո Ուլբերգի ազգային ռոմանտիզմից ֆունկցիոնալիզմ անցնելու ժամանակահատվածի նշանակալից աշխատանքների թվին։ Ժամանակակից հյուրանոցում առկա է ավելի քան 90 սենյակ, ռեստորան, ինչպես նաև մերսման սենյակ և սաունա։ Կարմիր աղյուսով շարված ճակատային մասի վիթխարի քիվով ժլատորեն զարդարված կառուցամասերը կրում էին նեոկլասիցիզմի գաղափարների ուժեղ ազդեցությունը։ Ճակատը ընկալվում էր որպես բազմահարկ շենքերի շարքի մի մաս, որոնք կազմավորում էին թաղամաս, բայց պատերազմական իրադարձությունները խանգարեցին պլանների իրականացմանը, իսկ պատերազմից հետո հյուրանոցին հարող տարածքները մնացին չկառուցապատված։ 1960-ականներին նախատեսվում էր մոտակա տարածքում կառուցել նոր հյուրանոցային մասնաշենք, որի համար ենթադրվում էր քանդել «Ռոկոկո պալատ»-ը, բայց այդ նախագիծը չի իրականացել։

Պատկերասրահ
-----------

* Հյուրանոցի տեսքը Լենինի պողոտայիցՀյուրանոցի տեսքը Լենինի պողոտայից
* 
* Մանրամասներ ճակատային մասիցՄանրամասներ ճակատային մասից

Գրականություն
-------------

* Кепп Е.Е. Выборг. Художественные достопримечательности / Ред. О.В. Казаков. — Выборг: «Фантакт», 1992. — 200 с.
* Мысько А.С. Архитектура Выборга эры функционализма. — СПб.: «Центр Сохранения Культурного Наследия», 2014. — 168 с. — ISBN 978-5-91882-028-5.
* Неувонен П. Пёюхья Т. Мустонен Т. Выборг. Архитектурный путеводитель / Пер. Л. Кудрявцевой. — 2-е изд. — Выборг: «СН», 2008. — 160 с. — ISBN 5-900096-06-8.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Изображения здания на «Виртуальном Выборге» Archived 2020-08-06 at the Wayback Machine.



1. ↑  Решение Исполкома Ленинградского областного совета народных депутатов № 325 от 27.07.1987
**Վերիլա** (բուլղար․՝ Верила), լեռ, որը գտնվում է Բուլղարիայի արևտմյան մասում, Վրիլո-Ռույսկյան լեռնաշղթայում։ Գտնվում է բուլղարական Ռիլա և Վիտոշա լեռների միջև։ Լեռան ամենաբարձր կետը Գոլյամ Դեբելցն է։

Լեռան ստորոտին տեղակայված են բնակավայրեր՝ հյուսիսային մասում՝ Լիցեն և Դոսպեյ, արևմտյան մասում՝ Դրեն և Դելյան, հարավում՝ Տոպոլինցա։ Վիտոշա լեռը Վերիլային սահմանակցում է հյուսիսում, իսկ Ռիլան՝ հարավում։ Վերիլայի հյուսիսարևելյան սահմանակիցը Պլանա լեռն է։ Վերիլան ջրբաժան է հանդիսանում երկու գետերի՝ Ստրումի և Իսկիրի միջև, համապատասխանաբար նաև Սև և Եգեյան ծովերի միջև։

Գարնանը՝ երբ ձյունը հալչում է, Վերիլայի վրա առաջանում են լեռնային արագահոս գետեր։ Նրանից դուրս է հոսում միայն Տոպոլնիցան՝ ճանապարհին հավաքելով մի քանի վտակներ։ Այստեղից էլ գալիս է լեռան անվանումը՝ հանդիսանալով Ռիլայի հականիշը՝ «լեռ, լի ջրերով»։

Լեռան հյուսիսային լանջերը ծածկված են խառը կաղնու և հաճարենու անտառներով։ Լեռը մտնում է ЕС «Натура 2000»-ում հատուկ պահպանվող տարածքների ցանկում։ Լեռան մոտակայքով է անցնում Е4 զբոսաշրջային երթուղայինը՝ միացնելով Վերտոշա, Վերիլա. Ռիլա, Պրին և Սլավյանկա լեռները։

Աղբյուրներ
----------

* Мичев, Н и Ц. Михайлов, И. Вапцаров и Св. Кираджиев, Географски речник на България, София 1980 г. стр. 104-105. Archived 2017-07-30 at the Wayback Machine.

1. 1 2  GEOnet Names Server — 2018.
**Վելֆյորդ**` նախկին համայնք Նորվեգիայի Նուրլան ֆյուլքեում։ Վելֆյորդը գտնվում է ներկայիս Բրոննոյ համայնքի տարածքում։ Վարչական կենտրոնը Հոմմելստյո գյուղն է։ Համայնքը շրջապատված է Վելֆյորդեն մեծ ֆյորդով, որի անունով անվանված է համայնքը։ Տեղական Վելֆյորդի եկեղեցին գտնվում է Հոմմելստյոյից անմիջապես արևմուտք։

Պատմություն
-----------

Վելֆյորդ համայնքը ստեղծվել է 1875 թ․ հոկտեմբերի 1-ին, երբ այն առանձնացվել է ավելի մեծ՝ Բրոննոյ համայնքից։ Ի սկզբանե Վելֆյորդն ունեցել է 1,162 բնակիչ։ 1964 թ․ հունվարի 1-ին Վելֆյորդ համայնքը միացել է Բրոննոյսունդ, Սոմնա, Բրոննոյ համայնքներին և Բինդալի Լանդե տարածքին՝ ստեղծելով նոր, ընդլայնված Բրոննոյ համայնքը։ Միաձուլումից առաջ Վելֆյորդն ունեցել է 1,380 բնակիչ։

Արտաքին հղումներ
----------------

* Վելֆյորդի կայքը
* Լուսանկարներ Վելֆյորդից Archived 2009-06-03 at the Wayback Machine. (գերմաներեն)
* Nævernes Gaard Archived 2011-08-19 at the Wayback Machine.

1. ↑  *Juvkam D.* Historisk oversikt over endringer i kommune- og fylkesinndelingen — Statistics Norway, 1999. — P. 74. — ISBN 82-537-4684-9 — ISSN 0806-2056