**«Սիրահարները։ Հովվերգություն կամրջին»** (ֆր.՝ Les Amoureux, Idylle sur la passerelle), կամ **«Աշնանային երեկո»** (ֆր.՝ Soir d'automne), ֆրանսիացի նկարիչ-ռեալիստ Էմիլ Ֆրիանի նկարներից։ Այս ստեղծագործությունը հեղինակը վրձնել է 1888 թվականին։ Յուղաներկով կտավի չափերն են 111 × 145 սմ։

Այսօր «Սիրահարները» ստեղծագործությունը պահպանվում և ցուցադրվում է Նանսիի կերպարվեստի թանգարանում (Նանսի, Ֆրանսիա)։

Նկարագիր
--------

«Սիրահարները» ստեղծագործության առաջին պլանում երկու ֆիգուր է պատկերված՝ տղամարդ և կին։ Նրանք զրուցում են ինչ-որ բանի մասին։ Արմունկներով հենվել են գետի կամ ջրանցքի վրա կառուցած երկաթե ճաղաշարին։ Տղամարդը հագել է մոխրագույն վերարկու։ Նա մի փոքր թեքվել է դեպի աջ։ Ձեռքին ծխախոտի գլանակ կա։ Հայացքն ուղղված է երիտասարդ կնոջը։ Կինը սև զգեստ է հագել։ Նա, թվում է, լսում է տղամարդուն՝ գլուխը ձեռքին դրած։ Նրանց աչքերը, ըստ էության, չեն հանդիպում։ Հետին պլանը դիտավորյալ կերպով նկարված է ֆոկուսից դուրս, գրեթե իմպրեսիոնիզմի ոճով։ Ձախ կողմում գետն է և դրա մեջ արտացոլված երկինքը, իսկ աջ կողմում՝ անտառային կամ պուրակային բնանկար է։ Ծառերը նկարված են նարնջակարմրից մինչև բաց կանաչ ու, որքան հեռանում է՝ կապույտ երանգներով։ Նկարում երևում է նաև Գրան Մուլեն դը Նանսիի շրջանի հետիոտնային կամուրջը։ Ֆրանը նկարը ստեղծելիս նկարել է սկզբից բնանկարը, հետո ավելացրել մարդկանց․ ընդ որում յուրաքանչյուր մոդել կեցվածք է ընդունել առանձին։

Պատմություն
-----------

«Սիրահարները» նկարը հասարակությանն առաջին անգամ ներկայացվել է Նանսիի սալոնում 1887 թվականին, որտեղ մեծ հաջողությունների է հասնում։ Հաջորդ տարի նկարը գնում է Նանսիի կերպարվեստի թանգարանը։ Նկարը ցուցադրվում է Ֆրիանի մեկ այլ՝ «Բոլոր սրբերի օրը» կտավի և Վիկտոր Պրուվեի «Հեշտասերները» նկարի հետ։

1912 թվականին նկարը ենթարկվել է վանդալիզմի։ Վանդալը ծխախոտով այրել է նկարի կնոջ ձախ այտը և տղամարդու աջ աչքը։ Ընդ որում, դա տեղի է ունեցել այն ժամանակ, երբ Ֆինանսների նախարարության տեսուչը գտնվում էր Նանսիում, որ ուսումնասիրի թանգարանի ձեռնարկած անվտանգության համակարգը՝ Լուվրից «Մոնա Լիզայի» առևանգումից հետո։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑  «Влюблённые. Идиллия на мосту (картина) — Эмиль Фриан». *Gallerix.ru* (ռուսերեն). Արխիվացված օրիգինալից 2021 թ․ հունիսի 2-ին. Վերցված է 2021 թ․ հուլիսի 4-ին.
3. ↑  Musée de Nancy. Catalogue descriptif et annoté : tableaux dessins, statues et objets d'art. — Nancy: Crépin-Leblond, 1909. — 327 с.
4. ↑  «Dossier de presse ː Emile Friant, le dernier naturaliste» (PDF). *Somogy Éditions d'Art* (ֆրանսերեն). Արխիվացված է օրիգինալից (PDF) 2019 թ․ դեկտեմբերի 30-ին. Վերցված է 2021 թ․ հունիսի 2-ին.
5. ↑  Bouleau, Cécile (2005). *Éclats : collection du Musée des beaux-arts de Nancy* (ֆրանսերեն). Paris: Somogy. ISBN 2-85056-879-1.
6. ↑  «Figaro : journal non politique». *Gallica* (ֆրանսերեն). 1912 թ․ սեպտեմբերի 14. Արխիվացված օրիգինալից 2021 թ․ հունիսի 3-ին. Վերցված է 2021 թ․ հունիսի 2-ին.
7. ↑  Journal des débats politiques et littéraires, 1er avril 1914 lire en ligne Արխիվացված 2022-01-22 Wayback Machine
8. ↑  «Excelsior : journal illustré quotidien : informations, littérature, sciences, arts, sports, théâtre, élégances». *Gallica* (ֆրանսերեն). 1912 թ․ սեպտեմբերի 14. Արխիվացված օրիգինալից 2021 թ․ հունիսի 3-ին. Վերցված է 2021 թ․ հունիսի 2-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Analyse d’un tableau : *Les Amoureux*, sur histoiredesartsrombas.blogspot.fr(ֆր.)

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Սիրահարները (նկար, Ֆրիան)» հոդվածին։ |