recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Արսենևների քաղաքային դաստակերտ** (ռուս.՝ Городская усадьба Арсеньевых), փայտե շենք Մոսկվայում (Ռուսաստան), որը կառուցվել է XIX դարի սկզբին։ Գտնվում է Կենտրոնական վարչական օկրուգի Զամոսկվորեչիե շրջանում։ Հասցեն` Բոլշայա Օրդինկա փողոց, տուն 45/8, շինություն 3։ Ունի մշակութային ժառանգության դաշնային նշանակության օբյեկտի կարգավիճակ (գրանցման համար` 771410416230006` համաձայն ՌԽՖՍՀ նախարարների խորհրդի 1960 թվականի օգոստոսի 30-ի «ՌԽՖՍՀ-ում մշակույթի հուշարձանների պահպանության գործի հետագա բարելավման մասին» որոշման)։

Պատմություն
-----------

Տունը կառուցվել է անհայտ ճարտարապետի կողմից XIX դարի սկզբին` մինչև 1812 թվականի Մոսկվայի հրդեհը։ Հրդեհից շենքը լրջորեն չի տուժել, պահպանվել է նրա քարե ցոկոլային հարկը։ 1834 թվականին վերակառուցվել է շենքի ճակատը։ Առանձնատունը պատկանել է Արսենևների ընտանիքին։

2015 թվականի տվյալներով` շինության տարածքում գործում է ռեստորան։

Տան ճակատին փակցված է շինության մասին տեղեկություններով տախտակ։

Ճարտարապետություն
-----------------

Դաստակերտը քարե ցոկոլային հարկով և կիսահարկով գերանաշենք է։ Տունը կառուցված է ամպիր ոճով։ Տունը կառուցված է փայտից, բայց ներկված է այնպես, ինչպես ներկում են քարե շինությունները։ Բարձր կիսահարկն ավարտվում է ճակտոնով։ Ճակատը զարդարված է չորս կլոր հոնիական կիսասյուներից բաղկացած սյունաշարքով։ Պատուհանները տեղադրված են կամարների խորշերի մեջ։ Տան այս տեսակը բավականին տարածված է եղել Զամոսկվորեչիեում XIX դարում։

Պատկերասրահ
-----------

* Արսենևների քաղաքային դաստակերտի տեսքը հեռվիցԱրսենևների քաղաքային դաստակերտի տեսքը հեռվից
* Արսենևների քաղաքային դաստակերտԱրսենևների քաղաքային դաստակերտ

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Постановление Совета Министров РСФСР № 1327 от 30.08.1960
2. ↑  «Дом (деревянный)».
3. 1 2  «Городская усадьба Арсеньевых».(չաշխատող հղում)
4. 1 2 3 4  «Арсеньевых усадьба» (ռուսերեն). Վերցված է 2015 թ․ մայիսի 27-ին.
5. 1 2  Москва: Архитектурный путеводитель / Бусева-Давыдова И. Л. Нащокина М. В. Астафьева-Длугач М. И.. — М.: Стройиздат, 1997. — 512 с. — ISBN 5-274-01624-3.
Արիստոտելի դպրոցը
**Միեզա** (հին հունարեն՝ Μίεζα կամ **Մեզա**, հին հունարեն՝ Μέζα), ոչ մեծ անտիկ քաղաք՝ Հին Մակեդոնիայի մայրաքաղաք Պեպլայից ոչ շատ հեռու գտնվող։ Տեղակայված է Հունաստանի Նաուսա քաղաքի մոտ։

Ստեփան Վիզանտիսկին գրում է, որ համաձայն պատմագիր Մարսիուի՝ քաղաքին անունը տվել է Միեզան՝ Բերոյի (Βέροια, Վերիա քաղաքը անվանակոչողը) և Օլգանի քույրը, Մակեդոնի որդու՝ Բերայի դուստրը։

Միեզայում էր գտնվում կայսերական կալվածքներից մեկը։ Փիլիպոս II Մակեդոնացին իր որդու ծննդյան առթիվ հավերժահարսերի պուրակում կառուցեց Նիմֆեյոնը (բառացիորեն՝ հավերժահարսերի տաճար, սրբավայր)՝ իր որդու՝ Ալեքսանդր Մակեդոնացու հետ (ով ավելի ուշ պատմության մեջ մտավ որպես Ալեքսանդր Մեծ զորահրամանատար) Արիստոտելի պարապմունքների համար։

Արիստոտելն այստեղ բնակություն հաստատեց դաստիարակների հետ (նրանց մեջ էր նաև արքայորդի Ալեքսանդրը, ինչպես նաև ապագա դիադոքոսները և կայսրեր Պտղոմեոս Լագոսը և Կասանդրը) և օգնականներ Թեոփրաստեսն իր զարմիկ Կալլիսֆենի հետ։ Արիստոտելն իր հետ Մակեդոնիա բերեց նաև կնոջը՝ Պիֆիադային, դուստր Պիֆիադային, ով այդպես էր անվանակոչվել ի պատիվ իր մոր, և որդեգրված տասներեքամյա Նիկանորին՝ Ալեքսանդրի հասակակցին։ Բացի այդ, այստեղ ապրում էին մակեդոնացի ազնվատոհմ պատանիներ, և նրանց ներկայությունը միասնական կրթությանը որոշակի աշխուժություն էր հաղորդում, ինչպես նաև նրանք այնքան շատ չէին, որ ազդեին Արիստոտելի և Ալեքսանդրի սերտ շփմանը։ Արիստոտելը Ալեքսանդրի դաստիարակությանը հատկացրեց երեք տարի (մ.թա. 343-340 թվականներ), քանի դեռ Փիլիպոսը որդուն հաղորդակից չէր դարձրել պետության կառավարմանը։ Մեծ փիլիսոփան Ալեքսանդրին սովորեցրեց հանրակրթական բոլոր գիտությունները, որոնց թվում առաջին անգամ հայտնվեց աշխարհագրությունը, բացի այդ, նրան փոխանցեց նաև բժշկության բնագավառի իր գիտելիքները, ինչպես նաև բնությունը հետազոտելու իր ծարավը։

Այս վայրում հնագիտական պեղումներն սկսվել են 1950-ական թվականներին։ Նիմֆեյոնից, որտեղ դասավանդել է Արիստոտելը, պահպանվել է երկհարկանի կամարաշար՝ մի քանի հոնիական օրդերով, որը զուգակցված է բնության երեք անձավների հետ։ Հնագիտական գտածոներից սալիկը, կերամիկական անոթները, Նիմֆեյոնի սյունազարդ նախասրահի ֆրագմենտներն այժմ ցուցադրվում են Վերիայի հնագիտական թանգարանում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Βέρης ή Βίρης» (հունարեն). Ηλεκτρονικός Κόμβος για την υποστήριξη των διδασκόντων την Ελληνική Γλώσσα. Վերցված է 2018 թ․ հուլիսի 19-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Ալեքսանդր Մակեդոնացի։ Արիստոտելի դպրոցը
* Արիստոտելի դպրոցը Նուասայում
* Միեզա, Նուասա Արխիվացված 2012-10-14 Wayback Machine
**Վիկտոր Իվանովիչ Կվասով** (ուկրաիներեն՝ Віктор Іванович Квасов; նոյեմբերի 7, 1941(1941-11-07), Մոսկվա, ԽՍՀՄ), սովետական ֆուտբոլիստ, ով խաղացել է հարձակվողի և կիսապաշտպանի դիրքերում։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է Մոսկվայում, մեծացել Կունցևսկի շրջանում, սակայն Ֆուտբոլով սկսել է զբաղվել ուշ տարիքում։ Հանդես է եկել «Զենիթ» պատանեկան թիմում, այնուհետև խաղացել է դպրոցականների սպարտակիադայում «Աշխատանքային ռեզերվներ» ԴՍՕ-ի հավաքականի կազմում։ Ավելի ուշ ընդունել է Նիկոլայ Դեմենտևի առաջարկը և դարձել Մոսկվայի «Սպարտակի» խաղացող։ 1959 թվականն անցկացրել է թիմի կրկնօրինակ կազմում։ Չխաղալով ոչ մի խաղ որպես հիմք՝ 1960 թվականին տեղափոխվել է Տամբովի «Սպարտակ», որտեղ մրցաշրջանի ընթացքում հրավիրվել է Վորոնեժի «Տրուդ» թիմի գլխավոր մարզիչ Գերման Զոնինի կողմից։ «Տրուդայի» կազմում դարձել է «Բ» կարգի չեմպիոն, սակայն մրցաշրջանի ավարտից հետո Զոնինի հետ կոնֆլիկտի պատճառով հեռացել է թիմից։

Վորոնեժի թիմից հեռանալուց հետո նա հանդես է եկել «Ավանգարդի» համար (Կրյուկով, այժմ՝ Կրեմենչուգի շրջան) ֆիզկուլտուրայի թիմերի մրցումներում։ Պոլտավայի «Կոլխոզնիկի» դեմ ընկերական խաղից հետո հրավիրվել է մի թիմ, որի կազմում հանդես է եկել ապօրինի՝ դոզայավորումների ժամկետը լրանալու պատճառով։ Կիրովոգրադի «Զվեզդայի» դեմ ընկերական խաղում համոզիչ խաղի շնորհիվ առաջարկ է ստացել դառնալ թիմի խաղացող, որտեղ առաջին իսկ մրցաշրջանում դարձել է լավագույն ռմբարկու։ 1963 թվականին զորակոչվել է զինվորական ծառայության, որի ընթացքում խաղացել է Կիևի ՍԿԱ-ում։ Զորացրվելուց հետո վերադարձել է Կիրովոգրադ։ «Զվեզդայի» կազմում հանդես է եկել 6 մրցաշրջան, անցկացրել է ավելի քան 200 խաղ և խփել ավելի քան 60 գոլ՝ 1967 թվականին կրկին դառնալով թիմի լավագույն ռմբարկուն։ 1972 թվականին «Վուլկան» է տեղափոխվել Պետրոպավլովսկ-Կամչատսկուց, որտեղ խաղացել է մեկ տարի, որից հետո վերադարձել է «Զվեզդա», սակայն մինչմրցաշրջանային հավաքներից հետո որոշել է ավարտել կարիերան։

Ավարտելով ելույթները՝ նա մարզիչ է դարձել Կիրովոգրադի ԴՈՒՇՇ-ում, իսկ ավելի ուշ՝ ՍԴՅՈՒՇՈՐՈՒՄ։ Ավարտել է Մոսկվայի մարզիչների բարձրագույն դպրոցը։ 1987 թվականին աշխատել է «Զվեզդայում»՝ որպես թիմի ղեկավար և գլխավոր մարզչի պաշտոնակատար։

Ձեռքբերումներ
-------------

* «Բ» կարգի չեմպիոն (ՌԽՖՍՀ)՝ 1960

Արտաքին հղումներ
----------------

* Ֆուտբոլիստի էջը *FootballFacts.ru* կայքում
* «Профиль игрока» (ուկրաիներեն). «История и статистика украинского футбола». `{{cite web}}`: External link in ``|publisher=`` (օգնություն)
* «Живые легенды. Виктор Квасов» (ռուսերեն). ua.tribuna.com. Արխիվացված օրիգինալից 2021 թ․ մայիսի 16-ին. Վերցված է 2016 թ․ մայիսի 18-ին. `{{cite web}}`: External link in ``|publisher=`` (օգնություն)
2013 թվականի վերակառուցումից հետո
**Պելագեա Կետչերի տուն** (ռուս.՝ Дом Пелагеи Кетчер), տեսարժանություն Մոսկվայում և **Վասիլի Լվովիչ Պուշկինի տուն-թանգարանը** (Ա. Ս. Պուշկինի անվան պետական թանգարանի մասնաճյուղ)։

Գտնվում է Ստարայա Բասմաննայա փողոց, տուն 36 հասցեով։

Պատմություն
-----------

Շենքը 1819 թվականին կառուցել է Պելագեա Վասիլևնա Կետչերը։ Նա վիրաբուժական գործիքների գործարանի տեր Խրիստոֆոր Յակովլևիչ Կետչերի կինն էր։ Նրանց որդին էր Շեքսպիրի պիեսների թարգմանիչ Նիկոլայ Խրիստոֆորիչ Կետչերը։

Այնուհետև տունն օգտագործվել է վարձակալությամբ հանձնելու նպատակով։ 1822-1828 թվականներին տունը վարձակալել է բանաստեղծ, «Արզամաս» ընկերության ավագ Վասիլի Լվովիչ Պուշկինը։ Նա Ալեքսանդր Սերգեևիչ Պուշկինի հորեղբայրն էր։ Տանը եղել են շատ անվանի մարդիկ` Ի. Ի. Դմիտրիևը, Դ. Վ. Դավիդովը, Ա. Ա. Դելվիգը։

1828 թվականին տունը գնել է վաճառականի կին Ելիզավետա Կառլովնա Ցենկերը։ 1890-ական թվականներին տունը վերակառուցվել է։

Խորհրդային Միության տարիներին շենքում տեղի է ունեցել նորոգում։ 2012 թվականին շենքը վերականգնվել է։

2013 թվականի հունիսի 6-ին այստեղ բացվել է Վասիլի Լվովիչ Պուշկինի տուն-թանգարանը (Ա. Ս. Պուշկինի անվան պետական թանգարանի մասնաճյուղ)։

Ճարտարապետություն
-----------------

Տունը կառուցված է փայտից։ Նրա պատին փակցված է հուշատախտակ հետևյալ գրությամբ. *«Ալեքսանդր Սերգեևիչ Պուշկինը եղել է այս տանը իր բանաստեղծ հորեղբոր` Վ. Լ. Պուշկինի մոտ»*։

Ցուցադրություն
--------------

Լայնածավալ վերակառուցումից հետո, որն ընդգրկում էր ստորգետնյա հարկի ստեղծումը, շենքում 2013 թվականի հունիսի 6-ին բացվել է Վասիլի Լվովիչ Պուշկինի տուն-թանգարանը (Ա. Ս. Պուշկինի անվան պետական թանգարանի մասնաճյուղ)
։

Ներկայում այն Պրեչիստենկայում գտնվող Պուշկինի թանգարանի մասնաճյուղն է և 1820-ական թվականների ամպիրային ինտերիերների վերակառուցման օրինակ է։

Թանգարանի ցուցանմուշների շարքում են Ա. Ա. Ռամենսկու կեղծիքները, որոնք նա 1974 թվականին հանձնել է թանգարանին` Պուշկինի «կնքաշապիկը» և «Արինա Ռոդիոնովնայի սրբիչը»։

Պատկերասրահ
-----------

* ՑուցասրահՑուցասրահ
* Վ. Լ. Պուշկինի աշխատասենյակըՎ. Լ. Պուշկինի աշխատասենյակը
* Ճաշասենյակ` «Արզամաս» ընկերության ճաշի վերարտադրությունՃաշասենյակ` «Արզամաս» ընկերության ճաշի վերարտադրություն
* Վերին կիսահարկի տարածքըՎերին կիսահարկի տարածքը
* Սպասավորների սենյակըՍպասավորների սենյակը

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Постановление Совета Министров РСФСР № 624 от 04.12.1974
2. 1 2 3 4 5 6 7  «Дом В.Л. Пушкина» (ռուսերեն). Վերցված է 2015 թ․ ապրիլի 12-ին.
3. 1 2 3 4  «Дом П. В. Кетчер» (ռուսերեն). Վերցված է 2015 թ․ ապրիլի 12-ին.
4. ↑  *Невская В. А.* Пушкинские мемории в собрании А. А. Раменского. Миф и реальность // Михайловская пушкиниана : сборник статей научных сотрудников Музея-заповедника А. С. Пушкина «Михайловское» / Вып. 37. 2005. С. 247—252

Արտաքին հղումներ
----------------

* Страница на реестре объектов культурного наследия Արխիվացված 2016-03-04 Wayback Machine.
**Вот так** (հայերեն՝ Ահա այսպես), ռուս տեսաբլոգեր և ռեփ-կատարող Ալիշեր Մորգենշտերնի սինգլը, որը թողարկվել է 2018 թվականի սեպտեմբերի 2-ին՝ Yoola Music լեյբլի միջոցով։

Նախապատմություն
---------------

2018 թվականի օգոստոսի 26-ին Մորգենշտերնի յուԹյուբյան ալիքում 10 րոպե 44 վայրկյան տևողությամբ տեսանյութ է հրապարակվել, որում նա հիշեցրել է 2017 թվականի մայիսյան իրադարձությունները, երբ նա իր տեսանյութերի պատճառով հեռացվել էր համալսարանից։ Տեսանյութում Ալիշերը համեմատում է իր և իր նախկին ռեկտորի վաստակի չափը։ Տեսանյութի մեջ գովազդ է տեղադրվել, որն ըստ Ալիշերի արժեցել է կես միլիոն ռուբլի։ Ըստ տեսանյութի սյուժեի գովազդային պարտականությունները կատարելուց հետո Ալիշերին փողով ծրար է տրվում, որից հետո նա արտասանում է «Գումար աշխատել` հենց այսպես» արտահայտությունը և ընկնում լողավազանի մեջ։ Դրան հաջորդում է սև ներդիր՝ առանց հետագա գործողությունների, որը տևում է 2:48-ից 10:44 րոպեն։

Ավելի ուշ Մորգենսթերնը ինստագրամի իր էջում տեղադրել է մի տեսանյութ, որում նա այրում է հարյուր հազար ռուբլի։

Պատմություն և հաջողություն
--------------------------

Երգը թողարկվել է 2018 թվականի սեպտեմբերի 2-ին։ Երաժշտական տեսահոլովակում արտիստը բացատրել է իր ցնցող գործողությունները։ Երգի տեսահոլովակը դիտվել է ավելի քան երկու միլիոն անգամ` մեկ օրվա ընթացքում։

Շքերթներ
--------

| Շքերներ (2018) | Բարձրագույն
դիրք |
| --- | --- |
| ՎԿ | 8 |

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Вот так — MORGENSHTERN» (ռուսերեն). Արխիվացված է օրիգինալից 2019 թ․ մայիսի 10-ին. Վերցված է 2018 թ․ դեկտեմբերի 3-ին.
2. 1 2  «Уфимец Morgenshtern рассказал, зачем сжёг 100 тысяч рублей» (ռուսերեն). Վերցված է 2018 թ․ նոյեմբերի 28-ին.
3. ↑  Korrespondent.net. «Новый клип Morgenshtern стал хитом» (ռուսերեն). Վերցված է 2018 թ․ նոյեմբերի 27-ին.
4. ↑  «Чарты, рейтинги, хит-парады». www.intermedia.ru. 2018 թ․ սեպտեմբերի 6. Վերցված է 2019 թ․ մայիսի 13-ին.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | MusicBrainz |

 |
**Ռուսական առևտրա-արդյունաբերական բանկի շենք** (ռուս.՝ Здание Русского Торгово-Промышленного банка), Սամարայի տեսարժան վայրերից է։ Գտնվում է Կույբիշևի և Պիոներական փողոցների հատման վայրում։

Պատմություն
-----------

19-րդ դարի վերջում Դվորյանսկայա (Կույբիշև) և Վոսկրեսենսկայա փողոցների (Պիոներական) փողոցների անկյունում գտնվող շենքը պատկանում էր Կոժևնիկովին։ 1880-ական թվականներին նա շենքը վաճառեց առևտրական Ն. Ֆ. Դունաևին։ Տունը նրա սեփականությունն է եղել մինչև 1896 թվականը, հետագայում վաճառվել է Ռուսաստանի առևտրա- արդյունաբերական կոմերցիոն բանկին։

Բանկը մոսկվացի ճարտարապետ Ալեքսանդր Զելենկոյին, ով 1897-1900 թթ. բնակվում էր Սամարայում և աշխատում որպես քաղաքի ճարտարապետ, հանձնարարել էր մշակել շենքի վերակառուցման ծրագիր։ 1899 թվականին նեո-ռուսական ոճով ստեղծվեց շենքի նախագիծը։ Շենքը վերակառուցվեց, որից հետո տանիքի երկու անկյունում մեկ վրանաձև կտուր հայտնվեց։ Բանկի շենքի ճակատը կոպտատաշ քարով էր շարված և ուներ ծածկված պատշգամբ։

Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո նախկին բանկի շենքում տեղակայված էին տարբեր կազմակերպություններ, նախ`տարածաշրջանային տուբերկուլյոզային դիսպանսերը, ապա` թիվ 1 քաղաքի տուբերկուլյոզային դիսպանսերը։ Այժմ այս շենքում է գործում Սամարայի Ն. Վ. Պոստնիկովի անվան տուբերկուլոզի տարածաշրջանային կլինիկական։

1966 թվականի նոյեմբերի 19-ին Կույբիշևի շրջանային գործադիր կոմիտեի թիվ 617 որոշմամբ նախկին բանկի շենքը ստացել է տեղական ճարտարապետական հուշարձանի կարգավիճակ։ Վերջին տասնամյակների ընթացքում շենքը խարխլվել է, կորցրել է որոշ դեկորատիվ տարրեր, և վերականգնման անհրաժեշտություն կա։

Արտաքին հղումներ
----------------

* «Русский торгово-промышленный коммерческий банк» (ռուսերեն). Самарская региональная организация Союза архитекторов России. Վերցված է 2015 թ․ հունվարի 28-ին.
**Հակոբ Իսպեչերյան** (1856, Կեսարիա, Թուրքիա), հայ դեղագործ։

Կենսագրություն
--------------

Հակոբ Իսպեչերյանը ծնվել է 1856 թվականին, Ան­կա­րա­յի նա­հան­գի Կեսարիայի գավառի կենտրոն՝ Կե­սա­րիա քաղաքում։ 1876 թվականին ավարտել է Կ. Պոլսի Օսմանյան դեղագործական վարժարանը և դեղագործի վկայական ստացել։ 1876-1886 թվականներին դեղագործ է աշխատել Կ. Պոլսում, ապա՝ Կեսարիայում։ 1886-1890 թվականներին սովորել է Կ. Պոլսի Օսմանյան կայսերական բժշկական վարժարանում և բժշկի վկայական ստացել։

1890-1915 թվականներին Կեսարիայում թաղապետարանի բժիշկ է աշխատել։ 1915 թվականին Կեսարիայում ձերբակալվել է և Սի­րի­այի հարավի Դարաա քաղաքն աքսորվել։ Այնուհետև ազատվել է և նշանակվել Հաուրանի թաղապետական բժիշկ։ Այստեղ, ըստ ոմն «Իրա­զե­կի», ինչ-որ չափազանց տխուր դեր է կատարել։

1918 թվականին Առա­ջին աշ­խար­հա­մար­տի ավարտից հետո հաստատվել է Հա­լե­պում, որտեղ և մահացել է։

Գրականություն
-------------

* Ալպօյաճեան Արշակ, Պատմութիւն հայ Կեսարիոյ, Բ հատոր, Գահիրէ, 1937։
* Հարություն Մինասյան, Օսմանյան կայսրությունում և Թուրքիայի Հանրապետությունում բռնաճնշումների և ցեղասպանության ենթարկված հայ բժիշկներ, Երևան, «Լուսաբաց», 2014 — 520 էջ։
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Զաքարյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Կարեն Սերգեյի Զաքարյան** (հունվարի 28, 1978(1978-01-28), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ ֆուտբոլիստ, պաշտպան։

Ակումբային կարիերա
------------------

Մասնագիտական կարիերան սկսել է Երևանի «Արաբկիր» ակումբում, որի կազմում առաջին անգամ խաղադաշտ է դուրս եկել 1997 թվականի մարտի 8-ին՝ մասնակցելով «Երևան» ակումբի դեմ խաղին։ Մեկ մրցաշրջան հետո տեղափոխվել է «Փյունիկ» ակումբ, որի կազմում ամենամեծ նվաճումը եղել է 2005 թվականին, երբ թիմը հասել է Հայաստանի գավաթի առաջնության եզրափակիչ, որտեղ զիջել է «Միկային»։ Կարեն Զաքարյանը «Փյունիկի» ռեկորդակիրներից մեկն է ակումբի կազմում անցկացրած խաղերի թվով։ Մեկ մրցաշրջան ակումբի կազմում խաղալուց հետո նա լքել է այն։ 2007 թվականից հանդես է եկել Կապանի «Գանձասար» ակումբում։ 2010 թվականի հոկտեմբերի կեսերին Զաքարյանն անցկացրել է իր 300-րդ հանադիպումը պաշտոնական առաջնություններում։ Ամառային տրանսֆերային պատուհանի ժամանակ ակումբը հրաժարվել է խաղացողից, և Զաքարյանն ստացել է ազատ գործակալի կարգավիճակ։

2011 թվականի մրցաշրջանի կեսերին Կարեն Զաքարյանը պայմանագիր է կնքել մայրաքաղաքի «Արարատ»։ Մրցաշրջանի ավարտին պայմանագրի ժամկետն ավարտվել է, և ակումբը չի ցանկացել երկարաձգել այն։

Ձեռքբերումներ
-------------

Հայաստան«Կիլիկիա»
* Հայաստանի գավաթի խաղարկության եզրափակչի մասնակից - 2005

Հայաստան«Գանձասար»
* Հայաստանի առաջնության բրոնզե մեդալակիր - 2008

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Նշված են 1997-2004 թվականների տվյալները, 2006 թվականի մրցաշրջանի տվյալները բացակայում են։
2. ↑  Transfermarkt.com(բազմ․) — 2000.
3. ↑  ««Արարատը» լեգեոնականների չի հրավիրի». News.am. 16.01.2012. Վերցված է 08.03.2012-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Ֆուտբոլիստի էջը Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի կայքում
* Ֆուտբոլիստի էջը *footballdatabase.eu* կայքում (անգլ.)
* Ֆուտբոլիստի էջը *worldfootball.net* կայքում (անգլ.)
* Ֆուտբոլիստի էջը *soccerway.com* կայքում (անգլ.)
* Պրոֆիլը *transfermarkt.com* կայքում(անգլ.)
* Ֆուտբոլիստի էջը *FootballFacts.ru* կայքում (ռուս.)
**f.lux**, ծրագրային հավելված, որը նախատեսված է համակարգչային մոնիտորի գունային գամային ջերմաստճանի համար, կախաված համակարգչի գտնվելու վայրից և օգտատիրոջ կողմից սահմանված օրակարգից։

Ծրագիրը ստեղծված է գիշարային ժամերին աշխատանքի ժամանակ աչքի վրա ազդող լարվածությունը քչացնելու և քնի ռեժիմի կարգավորման համար։

Համատեղելիություն
-----------------

f.lux-ը հասանելի է Windows, Android, Linux և OS X-ի համար։ Գոյություն ունի նաև iOS-ի համար նախատեսված տարբերակը, սակայն այն սերտիֆիկացված չէ և հնարավոր է ներբեռնել միայն jailbreak կատարված iPhone-ների վրա։

Ֆունկցիաներ
-----------

f.lux-ը ավտոմատ կերպով կարգավորում է էկարնի գունային ջերմաստճանը կախված օրվա ժամանակակից։ Ինչպես նաև հնարվոր է սահմանել ջերմաստճան ինուրույն, կամ օգտագործել պատրաստի ստանդարտներից որևէ մեկը։

Այդ կարգավորումները կարելի է ժամանակավոր անջատել ֆիլմերի դիտման կամ նկարների խմբագրման համար։

Ինքնակամ օրակարգի սահմանման համար օգտագործվում է աշխարհագրական դիրքը և ժամային գոտին, սակայն ինչպե մնացած կարգավորումները, դա նույնպես կարելի է կարգավորել ինքնուրույն։

Աշխատանքի արդյունավետություն
----------------------------

Եթադրվում է, որ f.lux-ը նվազեցնում է օգտատիրոջը հասնող կապույտ ճառագայթների քանակը, այդպիսով բարելավելով քնի որակը։ Որոշ գիտական ուսումնասիրություններ հայտնում են, որ կապույտ ճառագայթը նվազեցնում է օրգանիզմում մելատոնինի քանակը, որն էլ խանգարում է քնին։ Բուն f.lux-ի աշխատանքը ուսումնասիրված չէ։ f.lux-ի պաշտոնական կայքում կարելի է գտնել նյութեր կապված քնի և լուսավորության մասին։

Ակնարկներ
---------

f.lux-ը ստացել է մեծ թվով դրական ակնարկներ, ինչպես մամուլի կողմից, այնպես էլ օգատատերերի կողնից։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  Takeshi Morita, Hiromi Tokura (1996-09). «Effects of lights of different color temperature on the nocturnal changes in core temperature and melatonin in humans» (PDF) (անգլերեն). Applied Human Sciences. Վերցված է 2015 թ․ նոյեմբերի 3-ին.
4. ↑
5. ↑  Zukerman, Erez. «Review: f.lux makes your computer usable at night» (անգլերեն). PC World. Վերցված է 03-11-2015-ին.
6. ↑  Tanous, Jim. «Save Your Eyes and Improve Your Sleep with f.lux for OS X and Windows» (անգլերեն). TekRevue. Արխիվացված է օրիգինալից 2014 թ․ հոկտեմբերի 17-ին. Վերցված է 03-11-2015-ին.
7. ↑  Hoffman, Chris. «Reduce Eye Strain and Get Better Sleep by Using f.lux on Your Computer» (անգլերեն). HowToGeek. Վերցված է 03-11-2015-ին.
8. ↑  Pash, Adam. «F.lux Changes Your Screen Brightness by Time of Day» (անգլերեն). LifeHacker. Արխիվացված է օրիգինալից 2009 թ․ փետրվարի 25-ին. Վերցված է 03-11-2015-ին.
9. ↑  Smith, Ben. «F.lux on your iPhone» (անգլերեն). iPadhelp. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ ապրիլի 19-ին. Վերցված է 03-11-2015-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Պաշտոնական կայք
* f.lux Cydia
**Մուզաֆֆարնագար,** քաղաք Հնդկաստանի Ուտար Պրադեշ նահանգում։ Համանուն շրջանի վարչական կենտրոնն է։ Քաղաքի միջով անցնում է «NH 58» ազգային մայրուղին, այն նաև սերտորեն կապված է հնդկական երկաթուղային ցանցի հետ։ Քաղաքը գտնվում է Գանգա-Յամունա-Դոաբ բարձր բերրի վերին շրջանի կենտրոնում՝ Նյու Դելիի և Սահարանպուրի մոտակայքում, ինչը այն դարձնում է Ութար Պրադեշ նահանգի ամենազարգացած և ծաղկուն քաղաքներից մեկը։ Մուզաֆֆարնագարը Դելի-Մումբայի հաճախակի արդյունաբերական միջանցքն է (DMIC) և Ամրիտար Դել Կալկաթայի արդյունաբերական միջանցքն (ADKIC): Այն արևմտյան Ուտար Պրադեշի հիմնական առևտրային, արդյունաբերական և կրթական կենտրոնն է։

Պատմություն
-----------

Սուրբ Հովհաննես Եկեղեցի
Քաղաքը հիմնադրվել է 1633 թվականին՝ Մուղալի Զորավար Սայիդ Մուզաֆար Խանի որդի Շահ Ջահանի օրոք, հնագույն Սարվատ (Սարասվատիպուրա)` քաղաքի գտնվելու վայրի մոտ, որտեղ իշխում էին Ջաթա Մաուլահերին։ 1826 թվականին քաղաքը դարձել է Նոր Մուզաֆֆարնագար շրջանի վարչական կենտրոնը։ 1947 թվականին, երբ Հնդկաստանը անկախություն է ձեռք բերել, հայտնի ազատամարտիկ Շրի Քեշավ Գուպտան դարձել է երկրի օրենսդիր ժողովի առաջին անդամը Մուզաֆֆարնագար ընտրատարածքից, որից հետո Մուզաֆֆարնագար քաղաքում գտնվող նրա նստավայրում առաջին անգամ բարձրացվել է Հնդկաստանի դրոշը։ Մուզաֆֆարնագարում 2013 թվականին հնդուիստնների և մուսուլմանների միջև անկարգությունները հանգեցրել են 62 մարդու մահվան։

Աշխարհագրություն
----------------

Մուզաֆարնագարը գտնվում է ծովի մակարդակից 272 մետր բարձրության վրա Ինդոս-Գանգեսյան հարթավայրում։ Այն գտնվում է երկրի մայրաքաղաք Դելիից 125 կմ հյուսիս-արևելք և Չանդիգարհից 200 կմ հարավ-արևելք։

Ժողովրդագրություն
-----------------

2011 թվականի մարդահամարի տվյալներով` մունիցիպալիտետում բնակվում էր 392 451 մարդ, իսկ քաղաքային ագլոմերացիայում` 494 792 մարդ։ Քաղաքում բնակվում են հինդիների 55,79 %ը, մուսուլմանների 41,39% ը, սիկհերի 1,5 %-ը, քրիստոնյաների 0,5%ը և ջայնների 2%ը.

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Muzaffarnagar City // The Imperial Gazetteer of India. — Oxford: Clarendon Press, 1908. — Vol. 18. — P. 93.
2. ↑  «History». *muzaffarnagar.nic.in* (անգլերեն). National Informatics Center, District Muzaffarnagar. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ դեկտեմբերի 1-ին. Վերցված է 2020 թ․ օգոստոսի 21-ին.
3. ↑  «Government releases data of riot victims identifying religion». *The Times of India* (անգլերեն). 2013 թ․ սեպտեմբերի 24. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ հուլիսի 6-ին. Վերցված է 2014-107-11-ին.
4. ↑  «Maps, Weather, and Airports for Muzaffarnagar, India». *www.fallingrain.com*. Արխիվացված օրիգինալից 2017 թ․ նոյեմբերի 7-ին. Վերցված է 2018 թ․ փետրվարի 1-ին.
5. ↑  «Population by religion community - 2011». *Census of India, 2011*. The Registrar General & Census Commissioner, India. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ օգոստոսի 25-ին.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Մուզաֆֆարնագար» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա (11-րդ) · Բրիտանիկա · Բրոքհաուսի և Եփրոնի · Նոր |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | GND: 4273086-7 · LCCN: n80151969 · VIAF: 127845339 · WorldCat VIAF: 127845339 |

 |
**Trello**, «ամպային» ծրագիր, որը նախատեսված է նախագծերի վրա ոչ մեծ խմբերով աշխատելու համար, մշակված է «Fog Creek Software»-ի կողմից։

Trello-ն օգտագործում է պարադիգմա նախագծերի կառավարման համար, որը հայտնի է ինչպես կանբան մեթոդ, որը սկզբնական շրջանում օգտագործվել է 1980-ական թվականներին Toyota-ի կողմից։ Trello-ն օգտագործում է freemium-բիզնես մոդելը, վճարովի ծառայություները ծրագրում արգելվել են 2013 թվականին։ 2017 թվականին 425 միլիոն դոլլարի դիմաց գնվել է «Atlassian»-ի կողից։

Յուրահատկություններ
-------------------

Trello-ն սահմանափակել է թեգերի քանակը՝ 10 գունային նշումներ, որոնք հնարավոր է վերանվանել։ Քարտերը ապահովում են մեկնաբանությունների, ներմուծումների, վերջնաժամկետի սահմանման ֆունկցիաներ։ Trello-ն ունի API: Ներկա պահին հասնելի է ծրագրի տարբերակները՝ iPhone-ի և Android-ի համար։ Ինչպես նաև մշակվել է վեբկայք, որը հասանելի է դարձնում ծրագիրը մեծ թվով բջջային բրաուզերների համար։ iPad-ի համար նախատեսված տարբերակը թողարկվել է 2013 թվականի մարտի 12-ին։ Trello-ն ունի սեփական դիզայն-համակարգ, որը կոչվում է Nachos։

Թողարկում
---------

Trello-ն ներկայացվել է TechCrunch միջոցառման ընթացում «Fog Creek»-ի հիմնադիր Ջոել Սպոլսկիի կողմից։

Նվաճումներ
----------

2012 թվականի հուլիսին կայքի այցելուների քանակը գերազանցել է 500 000-ը։ Նույն տարվա դեկտեմբերին այդ թիվը անցել է 1 միլլիոնի սահմանը։ 2017 թվականի հունվարին, ՏՏ ոլորտում խմբային աշխատանքների համար նախատեսված ծառայություններ մատուցող «Atlassian» ընկերությունը գնել է Trello-ն 425 միլիոն դոլլարի դիմաց։

Ճարտարապետություն
-----------------

Trello-ն մշակված է MongoDB, Node.js և Backbone.js-ի հիման վրա։

Բջջային հավելվածներ
-------------------

Գոյություն ունեն մի շարք բջջային ծրագրեր Trello-ի համար տարբեր օպերացիոն համակարգերի վրա, այդ թվում iPhone և iPad, Android, ինչպես նաև հավելվածներ՝ Windows 8 կամ Windows RT և macOS-ի համար։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑  «Разработчик JIRA и HipChat покупает приложения для управления проектами Trello за $425 млн». Արխիվացված է օրիգինալից 2017 թ․ հունվարի 10-ին. Վերցված է 2020 թ․ հուլիսի 3-ին.
7. ↑  Trello Developers
8. ↑  Trello for iPad is Here!
9. ↑  Joel Spolsky’s Trello Is A Simple Workflow And List Manager For Groups | TechCrunch
10. ↑  "Trello is now 500,000 strong".(անգլ.)
11. ↑  "Trello One Million Users".(անգլ.)
12. ↑  Andrey Frolov (2017 թ․ հունվարի 9). «Atlassian приобрела сервис для управления проектами Trello за $425 млн — Офтоп на vc.ru». vc.ru. Արխիվացված է օրիգինալից 2019 թ․ օգոստոսի 5-ին. Վերցված է 2019 թ․ օգոստոսի 5-ին.
13. ↑  «The Trello Tech Stack — Fog Creek Blog». Արխիվացված է օրիգինալից 2013 թ․ հունվարի 15-ին. Վերցված է 2014 թ․ փետրվարի 12-ին.
14. ↑  Trello app for Windows in the Windows Store
15. ↑  Mac App Store: Trello
**Հաֆթվան** (Haftvān, պարս.` هفتوان), հայաբնակ գյուղ Իրանում, Ատրպատական նահանգի Սալմաստ գավառում։ Գտնվում է ծովի մակարդակից 1392 մ բարձրության վրա։

Բնակչությունը
-------------

1828 թվականին Հաֆթվանի հայերի մեծ մասը գաղթել և բնակություն է հաստատել Արևելյան Հայաստանում։ 1914 թվականի նախօրեին գյուղն ուներ 400 տուն հայ բնակիչ, ովքեր զբաղվում էին երկրագործությամբ, անասնապահությամբ և արհեստներով։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին և նրանից հետո գյուղի բնակչության մեծ մասն արտագաղթել և բնակություն է հաստատել Իրանի քաղաքներում կամ այլ երկրներում։

Համաձայն 2006 թվականի տվյալների, գյուղն ուներ 6313 բնակիչ (1216 ընտանիք)։

Եկեղեցիները
-----------

Գյուղի Սուրբ Գևորգ հայկական եկեղեցին (13-րդ դար), վերանորոգվել է 1652 թվականին և 1930 թվականին՝ երկրաշարժից հետո։ Եկեղեցուն կից գտնվում է 20-րդ դարի սկզբին կառուցված, կիսավեր հանդիսասրահը։

Բացի այդ, գյուղում առկա էին նաև հայկական «Սուրբ Աստվածածին» (18-րդ դար), «Սուրբ Թադեոս» (13-րդ դար) և «Սուրբ Պողոս-Պետրոս» եկեղեցիները։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Haftvan, Iran Page» (անգլերեն). Fallingrain Global Gazetteer. Արխիվացված օրիգինալից 2013 թ․ ապրիլի 21-ին. Վերցված է 2013 թ․ ապրիլի 9-ին.
2. ↑  «Haftvān» (անգլերեն). World Gazetteer. Արխիվացված օրիգինալից 2013 թ․ ապրիլի 21-ին. Վերցված է 2013 թ․ ապրիլի 9-ին.
3. ↑  «فصلنامه فرهنگی پیمان». *paymanonline.com* (Persian). Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ սեպտեմբերի 24-ին. Վերցված է 2017 թ․ հոկտեմբերի 5-ին.`{{cite web}}`: CS1 սպաս․ չճանաչված լեզու (link)

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 6, էջ 328)։*  |
**Ժուան Պեսոա** (պորտ.՝ João Pessoa), քաղաք Բրազիլիայի Պարաիբա նահանգում, Զոնա դա Մատա Պարաիբանա մեզոշրջանի բաղկացուցիչ մասը։ Քաղաքը գտնվում է քաղաքային Ժուան Պեսոա ագլոմերացիայում։ 2016 թվականի տվյալներով քաղաքի բնակչությունը կազմել է 718 801 մարդ։ Տարածքը կազմում է 211,475 կմ², բնակչության խտությունը՝ 421,28 մարդ/կմ²։

Պատմություն
-----------

Քաղաքը հիմնադրվել է 1585 թվականի օգոստոսի 5-ին և կոչվել է *Նոսա Սենորա դաս Նևիս*։ 1588 թվականին ի պատիվ Իսպանիայի
Ֆիլիպ II Հաբսբուրգի քաղաքը անվանվել է *Ֆիլիպիա դի Նոսա Սենորա դաս Նևիս* կամ պարզապես *Ֆիլիպիա*։ Հոլանդական օկուպացիայի ժամանակ (1634-1654) քաղաքը ի պատիվ Ֆրեդերիկ Հենրիխ Օրանացու կոչվում էր Ֆրեդերիկշտադտ։ 1817 թվականին քաղաքը կոչվել է Պարաիբա։ Քաղաքը իր ժամանակակից անվանումը ստացել է ի պատիվ Պարաիբա նահանգի նահանգապետ Ժուան Պեսոայի, ով սպանվել է 1930 թվականին։

Վիճակագրություն
---------------

2014 թվականին քաղաքի համախառն ներքին արդյունքը կազմել է 2.365.575,00 ռեալ (տվյալները ըստ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։ 
2014 թվականին համախառն ներքին արտադրանքը բնակչության մեկ շնչի հաշվով կազմել է 22.366,71 ռեալ (տվյալները ըստ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
2010 թվականին մարդկային զարգացման ինդեքսը կազմել է 0,763։

Աշխարհագրություն
----------------

Քաղաքի կլիման արևադարձային է։ Ըստ Կյոպպենի կլիմաների դասակարգման կլիման պատկանում է Aw կատեգորիային։

Պատկերասրահ
-----------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  GitHub — 2007.
2. 1 2 3  «Население и валовой внутренний продукт» (պորտուգալերեն). Бразильский институт географии и статистики. Վերցված է 2017 թ․ փետրվարի 5-ին.
3. ↑  «Индекс человеческого развития» (պորտուգալերեն). Бразильский институт географии и статистики. Վերցված է 2017 թ․ փետրվարի 5-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* João Pessoa travel guide from Wikivoyage
* Official Promotional video of João Pessoa | English

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Ժուան Պեսոա» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա (11-րդ) · Բրիտանիկա · Մեծ կատալոնական · Մեծ նորվեգական |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | LCCN: n82001883 · NKC: ge1164597 · SUDOC: 119713330 · VIAF: 124351057 · WorldCat VIAF: 124351057 |

 |
**Անատոլի Դնեպրով** (իսկական ազգանունը՝ Գրոս, ապրիլի 1, 1947(1947-04-01), Դնեպր, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - մայիսի 5, 2008(2008-05-05), Բելայա Կալիտվա, Ռոստովի մարզ, Ռուսաստան) ռուս երգիչ, երաժիշտ, երգահան։ Ռուսական շանսոնի վառ ներկայացուցիչ։

Կենսագրություն
--------------

Անատոլի Դնեպրովը ծնվել է Դնեպրոպետրովսկում, հրեական ընտանիքում։ 1963 թվականին ընդունվել է Դնեպրոպետրովսկի արդյունաբերական քոլեջ, իսկ 1964 թվականին՝ Գլինկայի անվան քաղաքային երաժշտական դպրոց։ 1967-1970-ական թվականներին ծառայել է Կիևում՝ Մոլդովական ու Ուկրաինական երգի և պարի անսամբլում, ապա աշխատել է որպես դաշնակահար Դնեպրոպետրովսկի Կառլ Լիբկնեխտաի անվան խողովակագլանման գործարանի ջազ նվագախմբում։ 1971 թվականին ավարտել է երաժշտական դպրոցը և տեղափոխվել Մոսկվա։ 1979-1987 թվականներին ապրել է Նյու-Յորքում։ 1987 թվականին երաժշտական գործունեություն է ծավալել ԽՍՀՄ-ում։

Անատոլի Դնեպրովը հեղինակ է ««В реку смотрятся облака», «Радовать», «Телефон доверия», «Еврейский мальчик», «Россия», «Армения», «Рюмка ностальгии», «Ах, как жаль» և այլ երգերի։

Անատոլի Դնեպրովի շատ երգերի խոսքերի հեղինակ է նրա կինը՝ Օլգա Պավլովա Գրոսը («Россия», «Как дела, Америка», «Окаянная», «Признание с поручиком Голицыным», «Не пойму», «Ах, как жаль», «Как нам дальше жить», «Адрес-Русь», «Мама выходит замуж», «Ты только мне не прекословь», «Ах, какие белые на синем», «Возвратите любовь», «Еврейский мальчик») և աները՝ հայտնի իմպրեսարիո՝ Պավել Լեոնիդի Լեոնիդովը («Звёзды на лугу», «А море спит», «Целый мир», «Ока», «Веточка рябины»)։

Անատոլի Դնեպրովը 2008 թվականի մայիսի 5-ին համերգային ծրագրով Վոլգոգրադից Դոնի Ռոստով մեկնելիս ավտոմեքենայի մեջ հանկարծամահ է լինում Ռոստովի մարզի մարզի Բելի Կալիտվայից 18 կմ հեռավորության վրա։

Ընտանիք
-------

* Կինը՝ Օլգա Պավելի Գրոս (ծննդյամբ՝ Լեոնիդովա, կեղծանունը՝ Օլգա Պավլովա)։
* Որդիները՝ գործարար-դոմեյներ Ֆիլիպ Գրոս, ՌԵԳ-ՌՈՒ խոշոր ընկերության համասեփականատեր, դոմեյներ Պավել Գրոս։
* Աղջիկը՝ Ելենա Գրոս։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Анатолий Днепров: между двух берегов(չաշխատող հղում)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Կոմպոզիտորի հիշատակի կայք
* Կոմպոզիտորի ստեղծագործությունների կայք
* Анатолий Днепров: Между двух берегов Արխիվացված 2013-11-05 Wayback Machine
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սուրբ Գևորգ եկեղեցի (այլ կիրառումներ)

**Սուրբ Գևորգ եկեղեցին (Արջահովիտ)**, Հայ առաքելական եկեղեցի, որը կառուցվել է 6-րդ դարում։ Գտնվում է Լոռու մարզի Արջահովիտ գյուղում։
Ճարտարապետական և կոնստրուկտիվ ինքնատիպ լուծումներով և միաժամանակ ավանդական տարրերով մշակված՝ Արջահովիտի միախորան եկեղեցին առանձնահատուկ տեղ է գրավում վաղմիջնադարյան նույնատիպ հուշարձանների շարքում։

### Վերանորոգում

Եկեղեցու վերանորոգման և վերականգնման աշխատանքները սկսվել են 1991 թվականին և ավարտվել են 2001 թվականին։

Վերականգնման նախագծի հեղինակն է` ճարտարապետ Ստեփան Նալբանդյանը։
2001 թվականին եկեղեցին վերաօծվել է Գուգարաց թեմի առաջնորդ Սեպուհ արքեպիսկոպոս Չուլջյանի ձեռամբ և Գուգարքի հոգեւոր դասի մասնակցությամբ։

Պատկերասրահ
-----------

* 
* 
* 
*

Տես նաև
-------

* Լոռու մարզի եկեղեցիների ցանկ
* Արջահովիտ
* Լոռու մարզ
* Գուգարաց թեմ

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Ս. ԳԵՎՈՐԳ ԵԿԵՂԵՑԻ». *Պատմամշակութային արգելոց-թանգարանների և պատմական միջավայրի պահպանության ծառայության*. Վերցված է 2021 թ․ մայիսի 25-ին.
2. ↑  «Hayastan All Armenian Fund - Արջովիտ գյուղի Սբ. Գեւորգ եկեղեցի». *www.himnadram.org*. Վերցված է 2021 թ․ օգոստոսի 19-ին.
**Գեորգի Վասիլևիչ Գուբանով** (ռուս.՝ Гео́ргий Васи́льевич Губа́нов, դեկտեմբերի 2, 1936(1936-12-02), Հյուսիսկովկասյան երկրամաս, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - հուլիսի 12, 2018(2018-07-12)), ռուս խորհրդային գրող, լրագրող և հրապարակախոս, Ռուսաստանի գրողների միության և Գիտությունների և արվեստների Պետրովյան ակադեմիայի անդամ։

Կենսագրություն
--------------

Գեորգի Վասիլևիչ Գուբանովը ծնվել է Հյուսիսկովկասյան երկրամասի Վյոշենսկի շրջանի Սևոստյանովսկի գյուղում, այժմ՝ Ռոստովի մարզի Շոլոխովսկի շրջանում։ Պատանեկության տարիներին ծանոթացել է Միխայիլ Շոլոխովի հետ և նրանից ստացել ողջերթի խոսքեր։ Շոլոխովյան թեման դարձել է նրա ամբողջ կյանքի թեման։

Ավարտել է մանկավարժական ուսումնարանը, այնուհետև՝ գերազանցությամբ՝ Լենինգրադի բարձրագույն կուսակցության դպրոցը։ Եղել է Վյոշենսկայայի շրջանային թերթի գրական աշխատակից, ապա՝ Զավետինսկի շրջանի «Վոսխոդ» թերթի խմբագիր, հրահանգիչ, մամուլի, ռադիոյի և հեռուստատեսության բաժանմունքի պետ, կուսակցության Ռոստովի շրջանային կոմիտեի առաջին քարտուղարի օգնական, «Վեչերնի Ռոստով» և «Մոլոտ» թերթերի խմբագիր։ Գրեթե 10 տարի եղել է «Իզվեստիա» թերթի սեփական թղթակիցը։

1964 թվականին Մոսկվայում լույս է տեսել նրա առաջին պատմվածքը՝ «Հին շինելը», այնուհետև հրատարակել է քսանից ավելի գրքեր ու ժողովածուներ։ Դրանց թվում են՝ «Դժվարին բերրի հողը», «Ծիածանի երրորդ գույնը», «Արծաթյա ջրադաշտեր», «Խորքերում և ծանծաղուտներում», «Բալադ դոնյան ձիու՝ ազատ նժույգի, մարտիկի, հողագործի, հավատարիմ ընկերոջ մասին», «Շոլոխով։ Կյանքի պահեր»։ «Նոմենկլատուրա» վիպակը, որը հրապարակվել է «Դոն» ամսագրում, թեժ վիճաբանությունների պատճառ է դարձել։

2000 թվականին Գուբանովը գրել է «Նահանջ տարի» քրոնիկոն վեպը։ Նա հրատարակել է «Ոսկեսփյուռք» քառահատորյակը, որն իր մեջ ներառում է իր հորինած ավելի քան 65000 ասացվածք և ասույթ։

Գուբանովը «Ռուսաստանի մարգարիտ», «Վյոշենսկայայի սոճիները», «Պատուհան դեպի բալենու այգին», «Վոլգայից մինչև Դոն», «Ազատ երամակ», «Հողի պահպանագիր», «Միխայիլ Շոլոխովի սև արևը» և այլ վավերագրական ֆիլմերի սցենարների հեղինակ էր։ «Սովետսկայա Ռոսիա» օրաթերթում Մ. Ա. Շոլոխովի, Վ. Ա. Զակրուտկինի, Ա. Բ. Կալինինի, Բ. Մ. Դումենկոյի և այլոց մասին հոդվածների հեղինակ էր։ Ապրել է Ստարոչերկասկայա ստանիցայում։ Եղել է Ռուսաստանի գրողների միության և Ռուսաստանի լրագրողների միության անդամ։

Հասարակական գործունեություն
---------------------------

Ռուսաստանի կոմունիստական կուսակցության անդամ էր։

Պարգևներ և պատվավոր կոչումներ
-----------------------------

* Ռուսաստանի մշակույթի վաստակավոր գործիչ
* Գիտությունների և արվեստների Պետրովյան ակադեմիայի անդամ
* Ռուսաստանի կոմունիստական կուսակցության «Ի. Վ. Ստալինի ծննդյան 130-ամյակ» մեդալ

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Георгий Васильевич Губанов Արխիվացված 2011-11-03 Wayback Machine в энциклопедии «Верхнедонцы»
2. ↑  *Шерстюков В.* Хроника Жизни на стыке двух веков с экскурсом в прошлое, с заботой о Будущем…

Արտաքին հղումներ
----------------

* Георгий Васильевич Губанов Արխիվացված 2021-11-30 Wayback Machine в каталоге «Библус»
* Георгий Губанов на сайте «Биография.Ру»
* Большая биографическая энциклопедия, 2009. Губанов, Георгий Васильевич
* Лучшие годы – в «Известиях»

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | VIAF: 1862154260857624480007 · WorldCat VIAF: 1862154260857624480007 |

 |
**Հանս Իմհոֆ** (գերմ.՝ Hans Imhoff, մարտի 12, 1922(1922-03-12), Քյոլն, Հռենոսի պրովինցիա, Պրուսիայի ազատ պետություն, Վայմարյան Հանրապետություն - դեկտեմբերի 21, 2007(2007-12-21), Քյոլն, Գերմանիա),գերմանացի արդյունաբերող և ձեռնարկատեր, Քյոլն քաղաքի Շոկոլադի թանգարանի (գերմ.՝ Schokoladenmuseum) հիմնադիրը։

Կենսագրություն
--------------

Հանս Իմհոֆը ծնվել է Ֆրանց և Շարլոտա Իմհոֆների ընտանիքում։ Տարրական դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել է առևտրի դպրոց, որտեղ վերապատրաստվել է առևտրային հմտությունների և իր մասնագիտական և տեխնիկական կրթության ոլորտում։

Պատերազմից հետո Իմհոֆը հիմնել է շոկոլադի և շաքարի գործարան, որը պսակվել է հաջողությամբ։ 1972 թվականին ձեռք է բերել *Stollwerck* ֆինանսապես աղքատացած շոկոլադի ֆաբրիկան և այն վերածել հաջողակ բիզնեսի։ Ձեռք բերելով *Sprengel* և *Sarotti* ապրանքանիշերը՝ ստեղծել է Եվրոպական Շոկոլադի միավորումը (գերմ.՝ European Chocolate group)։

1933 թվականին սեփական նախաձեռնությամբ և մասնավոր ֆոնդերի օգնությամբ ստեղծել է Շոկոլադի թանգարան, որը Գերմանիայի ամենահայտնի թանգարանների տասնյակում է։ 2007 թվականին թանգարանն ունեցել է 650 000 այցելու։

2002 թվականին դուրս է եկել ընկերությունից՝ 2001 թվականին Իմհոֆ շահույթ չհետապնդող հիմնադրամը ստեղծելու պատճառով։

Հանս Իմհոֆը, ամուսնանալով Կլարա Հերբուրգ Իմհոֆի հետ, դարձել է չորս երեխաների հայր։

Մահացել է 2007 թվականի դեկտեմբերին՝ 85 տարեկան հասակում, երկարատև հիվանդության արդյունքում։

Պարգևներ և կոչումներ
--------------------

2001 թվականին դարձել է է Քյոլն քաղաքի «Պատվավոր քաղաքացի»։ Իմհոֆը համարվում է նաև Զալֆելդ քաղաքի պատվավոր քաղաքացի։ 1991 թվականի իր գործունեության համար Իմհոֆն արժանացել է «Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» 1-ին աստիճանի շքանշանի, իսկ 1994 թվականին ստացել է շքանշան Հյուիսային Ռեյն-Վեսթֆալիա երկրամասին մատուցած ծառայությունների համար։

* Տոգո պետության պատվավոր հյուպատոս
* Քյոլն քաղաքի պատվավոր քաղաքացի
* Պատվավոր դոկտոր

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4  Munzinger Personen (գերմ.)
2. 1 2
3. ↑  «Официальный сайт. Шоколадный музей. Кёльн» (գերմաներեն). Արխիվացված է օրիգինալից 2009 թ․ հունվարի 22-ին.(անգլ.)
4. ↑  «Музей шоколада - geschichte.nrw.de» (գերմաներեն). Արխիվացված է օրիգինալից 2012 թ․ օգոստոսի 25-ին.

Գրականություն
-------------

* Ганс Имхофф։ *Какао — истинное золото ацтеков*, Дюссельдорф 1988, ISBN 3-430-14957-6
* Клаус Якоби։ *Шоколад короля. Невероятная жизнь Ханс Имхоф*, Мюнхен 1997, ISBN 3-7844-2650-6
* Ганс-Йозеф Хоэст։ *На стороне добра — Ганс Имхофф, послевоенная карьера*, Дюссельдорф 1988, ISBN 3-430-15098-1

Արտաքին հղումներ
----------------

* Քյոլն քաղաքի Շոկոլադի թանգարանի պաշտոնական կայք(գերմ.)(անգլ.)
* Իմհոֆի Ֆոնդ(գերմ.)
* Շոկոլադի թանգարանը geschichte.nrw.de-ում Արխիվացված 2017-01-22 Wayback Machine (գերմ.)
* Ռեյնյան կապիտալիստ, Kölner Stadt-Anzeiger(գերմ.)
* «Մահացել է շոկոլադ արտադրող Իմհոֆը», Spiegel Online(գերմ.)
**Clock 22** (հայերեն՝ Գլոկ-22), Clock ընկերության ինքնալիցքավորվող ատրճանակ, 40 S&W. տրամաչափով։ Ընդունված է ԱՄՆ-ի ՖԲՌ-ում հատուկ գործակալների սպառազինման համար։

Կառուցվածք
----------

Glock 22-ը ունի նույն կառուցվածքը, ինչպիսին Clock ֆիրմայի ուրիշ ատրճանակները (բացի Glock 25 և Glock 28 ատրճանակներից, որոնք օգտագործում են ավտոմատիկայի այլ սկզբունք՝ ազատ փակաղակի սկզբունք)։ Փակումը կատարվում է ուղղանկյան մուտքի միջոցով փամփուշտի արտահոսքի համար։ Հարվածաձգանային մեխանիզմը հարվածային է, մասնակի ամրապնդմամբ յուրաքանչյուր կրակոցի ժամանակ։ Ունի երեք ավտոմատ ապահովիչ՝ ձգանի ապահովիչը մեկուսացնում է ձգանի տեղաշարժը, ազատելով այն միայն ձգանի սեղմումով, հարվածի առաջին ապահովիչը թույլ չի տալիս կրակել հարվածի ապահովության ձախողումից, երկրորդ ապահովիչը մեկուսացնում է հարվածը մինչև այն, երբ չի իջեցվում ձգանը, ձեռքի ապահովիչ ատրճանակը չունի։ Ատրճանակի կողը պատրաստված է պլոմերային նյութից։

Տարբերակներ
-----------

Glock 22C - սարքավորված է կոմպենսատորով փողային հատումով և փակաղակի պատյանի տակի բացվածքով, փոքրացնելով ցատկիկը զենքի հարվածի ժամանակ։

Օգտագործում
-----------

Մասսայական սպանությունն Ավրորա քաղաքում, երկու ատրճանակները օգտագործվել են Ջեյմս Հոլսոմի կողմից։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «пистолет Glock Глок (Австрия)». *Современное Стрелковое Оружие и Боеприпасы*. Վերցված է 2015 թ․ մայիսի 13-ին.
2. ↑  «Glock 22» (անգլերեն) — Описание Glock 22 на сайте компании Glock. Վերցված է 2015 թ․ մայիսի 21-ին.
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Փող (այլ կիրառումներ)
105 մմ տրամաչափի տանկային հրանոթի փողի ուսումնական մոդել
Փողի հատույթները
     Հարթ փող
     Ակոսավոր փող (A-ն ու B-ն տրամաչափերն են)
     Բազմանկյուն հատույթով փող
Փող
     Rohrlänge — փողի երկարությունը
     Lauflänge — փողի աշխատող երկարությունը
**Փողը** հրազենի հիմնական մասն է, նախատեսված է արկը (ականը, նռնակը, գնդակ) ցանկալի ուղղությամբ ու որոշակի սկզբնական արագությամբ նետելու համար։ Փողը հիմնականում մետաղական խողովակ է, որը լիցքի բռնկումից առաջացած գազերի շնորհիվ արկին հաղորդում է ուղղորդված արագացված շարժում։ *Փողանցքը* բաղկացած է, լիցքախցից(փամփշտանոց) և հիմնական մասից։ Փողի ետնամասի(լիցքախցին համապատասխան մասի) հակառակ մասը կոչվում է փողաբերան։ Փողի այն մասը, որ ընկած է լիցքախցի և փողաբերանի միջև կոչվում է փողի աշխատող երկարություն։ Փողի երկարությունը չափվում է փողի տրամաչափի քանակներով կամ միլիմետրերով (որոշ երկրներում դյույմերով)։

Հրազենը կարող է լիցքավորվել փողի կա'մ ետնամասից կա'մ բերանից։ Փողաբերանից լիցքավորվող զենքերի դեպքում փողի ետնամասը փակ է լինում։ Ժամանակակից զինատեսակները հիմնականում լիցքավորվում են փողի ետնամասից՝ լիցքախցից, այն ձեռքի հրազենների դեպքում կոչվում է *փամփշտանոց*։ Լիցքավորելուց հետո փողի լիցքախուցը փակվում է փակաղակով։ Որոշ հրանոթների դեպքում փակաղակը փակվելիս մտնում է փողի ետնամասի մեջ ընդհուպ մինչև լիցքախուց։ Փողանցքի խոռոչի այդ մասը, որը փակվելիս գրավում է փակաղակը կոչվում է լցամաս։ Շատ հաճախ կրակոցի հետևանքով առաջացած ետհարվածը մեղմացնելու նպատակով թնդանոթների փողաբերանին ամրացվում է փողային արգելակ։ Տանկային և որոշ հրետանային փողերը վառոդային գազերից մաքրելու համար փողի վրա պատրաստված է հատուկ արտարկիչ։

Փողի հիմնական մասը ծառայում է պահանջվող սկզբնական արագությամբ արկին (գնդակին)) ուղղորդված արագացում հաղորդելու համար։ Ակոսափող հրազենի դեպքում արկին թռիչքը ավելի կայունացնելու համար, փողանցքի մակերևույթին իրականացվում են հատուկ ակոսներ՝ արկին իր թռիչքի ուղղության շուրջ պտտեցնելու համար։

Անետգլորք հրանոթների և ականանետերի փողերը հիմնականում հարթ են։ Անետգլորք հրանոթների փողը լցամասում ունեն հատուկ լայնացում, որը ծառայում է կրակոցից առաջացած գազերի մի մասը փողի ետնամասից բաց թողնելու համար։ Ձեռքի հրազենների փողը համեմատաբար ավելի բարակապատ է և կրակելիս քիչ է տաքանում։ Որոշ դեպքերում միջին և մանր տրամաչափի ավտոմատ հրազենների փողերը ունենում են հիդրավլիկ հովացման համակարգ։

Կառուցվածք
----------

Արտաքին հղումներ
----------------
**Մարի-Ժորժ Պիկար** (ֆր.՝ Marie-Georges Picquart, սեպտեմբերի 6, 1854(1854-09-06)[…], Ստրասբուրգ - հունվարի 18, 1914(1914-01-18), Ամյեն), ֆրանսիացի ռազմական և պետական գործիչ, Ֆրանսիայի երրորդ հանրապետության զինված ուժերի նախարար (1906-1909 թվականներին), դիվիզիայի գեներալ, Դրեյֆուսի դատական գործի բացահայտման գլխավոր մասնակից։

Կենսագրություն
--------------

Սեն-Սիր զինվորական դպրոցի շրջանավարտ է (1872)։ Եղել է Փարիզի Բարձրագույն զինվորական դպրոցի դասախոս (École supérieure de guerre), որտեղ նրա կուրսանտներից է եղել Ալֆրեդ Դրեյֆուսը (1890)։

Ռազմական հակահետախուզության պետ նշանակված գնդապետ Պիկարը պարզել և ապացուցել է, որ մեղադրյալ Դրեյֆուսի, այսպես կոչված, «վերգրության» (գաղտնի փաստաթղթերի ցանկ, որն առաջարկվում էր փոխանցել Գերմանիայի դեսպանատանը) հեղինակը նա չէր, իսկ ոմն մայոր Ֆերդինանդ Էստերխազին բացահայտել է իր աշխատակից Հուբերտ Անրիին, որը Դրեյֆուսին մեղադրելու համար կեղծ ապացույցներ էր սարքում։ Պիկարը համառորեն պնդել է, որ վերանայեն Դրեյֆուսի գործը և Էստերխազիի մեղավորությունը։ Նա ապահովել է Էմիլ Զոլային անհրաժեշտ փաստերով, որպեսզի վերջինս գրի «Ես մեղադրում եմ» («J'accuse!») հայտնի հոդվածը և սկիզբ է դրել Դրեյֆուսի արդարացման պայքարին, որի համար նախ հեռացվել է պաշտոնից և տեղափոխվել Թունիս, իսկ հետո մեղադրվել է դավաճանության մեջ, զրկվել զինվորական կոչումից և ձերբակալվել։

Դրեյֆուսի ներումից հետո Պիկարը պատվով վերականգնել է իր պաշտոնը, իսկ բանակից հեռացվելու և ազատազրկման ժամանակը հաշվառվել են ծառայության ստաժում՝ հերթական զինվորական կոչումը ստանալու համար։

Հետագայում նա դառնում է դիվիզիայի գեներալ, 1906 թվականին նա դառնում է Կլեմանսոյի կառավարության անդամ՝ ստանձնելով ռազմական նախարարի պաշտոնը։

Դիվիզիայի գեներալ Մարի-Ժորժ Պիկարը մահացել է դժբախտ պատահարից՝ ձիուց ընկնելու պատճառով, երբ գտնվելիս է եղել Պիկարդիայում։ Գնդապետ Պիկարի մահից հետո ձևավորված երկրորդ կաբինետում (1917-1920) վարչապետ Կլեմանսոն Մարի-Ժորժ Պիկարի փոխարեն ոչ ոքի չնշանակեց՝ պահելով ռազմական նախարարի պաշտոնն իր համար։ .

Մարի-Ժորժ Պիկարը դարձել է Ռոբերտ Հարիսի «Սպան և լրտեսը» վեպի գլխավոր հերոսը, որը նվիրված էր Դրեյֆուսի գործին՝ պատմությունը կատարվում է նրա անունից։ Ռոման Պոլանսկու համանուն էկրանավորման մեջ գնդապետ Պիկարին մարմնավորել է Ժան Դյուժարդեն։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4  *Bibliothèque nationale de France* data.bnf.fr (ֆր.): տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
2. 1 2  Base Léonore (ֆր.) — ministère de la Culture.
3. 1 2  GeneaStar
4. 1 2  Пикар // Малый энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 4 т. — СПб. 1907—1909.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Пикар // Малый энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 4 т. — СПб. 1907—1909.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Մարի-Ժորժ Պիկար» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | WikiTree |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա · Հրեական Բրոքհաուսի և Եփրոնի · Մեծ նորվեգական |
|  |
| 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| BNF: 132117516 · GND: 118742426 · ISNI: 0000000066517353 · LCCN: no2009111970 · NTA: 134290194 · SUDOC: 05694442X · VIAF: 37060670 · WorldCat VIAF: 37060670 |

 |

 |
**Պոգոդինի տուն** (ռուս.՝ Дом Погодина), տուն Ռուսաստանի Դոնի Ռոստով քաղաքում, որտեղ 1921-1924 թվականներին ապրել և աշխատել է թատերագիր Նիկոլայ Պոգոդինը (հասցեն՝ Սոցիալիստական փողոց, 50ա)։ Մշակույթի բացահայտված հուշարձան է։

Պատմություն
-----------

Ռուս խորհրդային սցենարիստ և թատերագիր, ՌԽՖՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1949), Լենինյան (1959) և երկու Ստալինյան մրցանակների (1941, 1951) դափնեկիր, Վլադիմիր Լենինի մասին «Հրացանավոր մարդը» (1937), «Կրեմլի կուրանտները» (1940), «Երրորդ պաթետիկը» (1958) եռերգության հեղինակ Նիկոլայ Ֆեոդորովիչ Պոգոդինը 1920 թվականից աշխատել է Ռոստովի «Տրուդովայա ժիզն» թերթում։ Նա բնակվել է Սոցիալիստական փողոցում գտնվող հինավուրց շենքում։ 1925 թվականին բնակության է մեկնել Մոսկվա։

Դոնի Ռոստովում թատերագրի ապրած տան շքամուտքի մոտ 1971 թվականին փակցվել է հուշատախտակ, որի վրա գրված է. *«Այս տանը 1921-1924 թվականներին ապրել է խորհրդային ականավոր թատերագիր Նիկոլայ Ֆեոդորովիչ Պոգոդինը (Ստուկալով)»։*

Գրողի սենյակի հիշատակային նկարագիրը ներկայումս կորսված է։

Ճարտարապետություն
-----------------

Տունը, որտեղ ապրել է թատերագիր Նիկոլայ Ֆեոդորովիչ Պոգոդինը, գտնվում է Սոցիալիստական փողոց (նախկին Բ. Նիկոլսկայա), 50ա հասցեով։ Տունը կառուցվել է XIX դարի վերջին և վերակառուցվել է 1940-ական թվականների երկրորդ կեսին։

Տունը եռահարկ է, աղյուսե, սվաղված։ Առաջին հարկը հակադրվում է վերին հարկերի հետ մոխրագույնի երանգով։ Շենքի ճակատն ունի կողային և կենտրոնական ելուստավորում, որն ավարտվում է ատտիկոսներով։ Այդ ճակատի ճարտարապետական նկարագիրը որոշում են բոլոր հարկերի կոպտատաշ քարերով շարվածքը, լուսամուտատեղերի վերևի կողպեքային քարերը, շքամուտքի և եզրային կիսաշրջանաձև պատուհանի դեկորատիվ ձևավորումը, միջհարկային և պսակող քիվերը, 2-րդ և 3-րդ հարկերի ցանցաձև վանդակներով պատշգամբները, միջհարկային գոտիները և պրոֆիլավորված քիվը։ Շենքի շքամուտքը կառուցված է նրա աջ մասում։

Տան հատակագիծն ունի բարդ կառուցվածք. հատակագծման հիմքը բնակարանների բաժանմունքներն են, որոնք խմբավորված են աստիճանավանդակի շուրջը։ Շենքն ունի կիսանկուղային տարածքներ։ Առաջին հարկում գործում է կոսմետիկական ընկերություն երկու առանձին մուտքերով ճակատի կողմից։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3  «Дом, в котором с 1921 по 1924 г. жил и работал драматург Н. Ф. Погодин (ул. Социалистическая, 50 а)». Վերցված է 2018 Նոյեմբեր 5-ին.

Գրականություն
-------------

* Гегузин И. Страницы ростовской летописи. Ростов-н/Д, 1983. - С. 129 -136.
* Писатели Дона. - Ростов-н/Д, 1986. - С. 13.
* Тихомирова В. А. Ростовский областной краеведческий музей. Литературная секция // Из истории драматургии Дона... (рукопись). - С. 17 - 22.
* Ростовская область. Решение от 23 сентября 1997 года № 34. Об объявлении недвижимых памятников истории и культуры города Ростова-на-Дону под охраной органов местного самоуправления. Городская Дума Ростовская области.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Ростов-на-Дону
* Выявленные памятники Ростова-на-Дону