recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Նարինե Կորյունի Անտոնյան** (հունվարի 22, 1961(1961-01-22), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ մարզիկ, սեղանի թենիսի խաղացող, ԽՍՀՄ քառակի չեմպիոն զույգով (1981, 1983, 1984) և խառը զույգերով (1985) մրցաշարերում, Եվրոպայի քառակի չեմպիոն զույգով մրցաշարում (1980, 1984) և թիմային առաջնությունում (1980, 1984), «Բարեկամություն-84» մրցաշարի մեդալակիր զույգով առաջնությունում (1984)։ ԽՍՀՄ միջազգային կարգի սպորտի վարպետ (1979)։

Կենսագրություն
--------------

Նարինե Անտոնյանը ծնվել է 1961 թվականի հունվարի 22-ին Երևանում։ Սեղանի թենիս խաղալ սովորեցրել է հայրը, երբ նա եղել է վեց տարեկան։ Յոթ տարեկանում սկսել է մարզվել Ռաֆայել Հարությունյանի գլխավորությամբ։ 1976-1978 թվականներին, մասնակցելով պատանեկան մրցաշարերի, յոթ անգամ դարձել է Եվրոպայի չեմպիոն տարբեր կարգերում և տարբեր տարիքային խմբերում։

1978 թվականին Նարինե Անտոնյանը Դույսբուրգում անցկացվող Եվրոպայի առաջնությունում նշել է իր նորամուտը ԽՍՀՄ ազգային հավաքականի կազմում և նվաճել բրոնզե մեդալ զույգով մրցաշարում։ Հետագայում Նարինե Անտոնյանն իր կարիերայի հիմնական հաջողություններին հասել է զույգով մրցաշարերում՝ հանդես գալով իր մշտական խաղընկերոջ՝ Վալենտինա Պոպովայի հետ։ Անտոնյանն ու Պոպովան երեք անգամ հաղթել են ԽՍՀՄ առաջնություններում և երկու անգամ դարձել Եվրոպայի չեմպիոն, ընդգրկվել «Բարեկամություն-84» մրցաշարի մրցանակակիրների թվում։ 1980 և 1984 թվականներին Նարինե Անտոնյանը և Վալենտինա Պոպովան ԽՍՀՄ հավաքականի կազմում հաղթել են Եվրոպայի առաջնություների թիմային մրցաշարերում։

1983 թվականին Նարինե Անտոնյանն ավարտել է Հայաստանի ֆիզկուլտուրայի պետական ինստիտուտը։ 1986 թվականին,, կապված երեխաների ծննդի հետ, երկար ժամանակ դադարեցրել է իր մարզական կարիերան։ 1993 թվականին Հայաստանի հավաքականի կազմում մասնակցել է Գյոտեբորգում անցկացված աշխարհի առաջնությանը։ Հետագայում տեղափոխվել է Գերմանիա և սկսել է հանդես գալ Հագեն քաղաքի ակումբի կազմում։

Ընտանիք
-------

* Քույրը՝ Էլմիրա Անտոնյան (ծնվել է 1955 թվականին), հայ մարզիկ (սեղանի թենիս), Եվրոպայի երկակի չեմպիոն թիմային առաջնություններում (1974, 1976), աշխարհի առաջնությունների մեդալակիր զույգով (1975) և խառը զույգերով (1975) առաջնություններում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Tischtennis-Datenbank Bonn, 11. Januar 2005
2. ↑  "Women's doubles results" (PDF). International Table Tennis Federation. Արխիվացված է the original (PDF) 2012 թ․ ապրիլի 12-ին. Retrieved 2019 թ․ փետրվարի 28. `{{cite web}}`: Cite has empty unknown parameter: `|dead-url=` (help)
3. ↑  "Mixed doubles results" (PDF). International Table Tennis Federation. Արխիվացված է the original (PDF) 2012 թ․ հունիսի 9-ին. Retrieved 2019 թ․ փետրվարի 28. `{{cite web}}`: Cite has empty unknown parameter: `|dead-url=` (help)
4. ↑  "List of Winners". All About Table Tennis.
5. ↑  "Table Tennis World Championship medal winners". Sports123. Արխիվացված է the original 2018 թ․ սեպտեմբերի 22-ին. Retrieved 2019 թ․ փետրվարի 28. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)

Աղբյուրներ
----------

* *Г. Л. Черневич, Е. А. Школьников.* Динамо. Энциклопедия. — Olma Media Group, 2003. — 477 с. — ISBN 9785224043996


|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | ITTF |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Հայազգ |

 |
**Լիչֆիլդ** (անգլ.՝ Lichfield), Ստաֆորդշիրի կոմսության հին, անգլիական քաղաք, Բիրմինգեմի հյուսիսային արվարձան։ Բնակչությունը 32 219 մարդ (2013 թվականի հունվարի 30-ի տվյալներով)։

Լիչֆիլդից 3 մղոն հեռավորության վրա հնագետները պեղեցին կելտ-հռոմեական Լետոցետում բնակավայրը, որի միջով հին ժամանակներում անցնում էր Ուոտլինգ-սթրիթը։ Տեղական կելտական բարբառից այդ տոպոնիմը թարգմանաբար նշանակում էր «գորշ անտառ»։

«Լիչֆիլդ» անվանումն առաջին անգամ ի հայտ է գալիս Բեդի մոտ՝ տեղի նշման համար, որտեղ ապրում էին մերսիական եպիսկոպոսները։ 786 թվականին Օֆֆ թագավորի կարգադրությամբ Ադրիան Առաջին պապը նվիրեց տեղական եպիսկոպոսին արքեպիսկոպոսի աստիճան։ Օֆֆի մահից հետո արքեպիսկոպոսությունը վերադարձավ Կենտերբեր։

1075-1147 թվականներին եպիսկոպոսության բաժինը Լինչիսվերից տեղափոխվեց սկզբից Չեստեր, այնուհետև՝ Կովենտրի։ Վերադառնալով Լիչֆիլդ եպիսկոպոսները սկսեցին երեք շպիլանոց գոթական տաճարի կառուցումը, որը համարվում է անգլիական համապատասխան կառույցներից ամենափոքրը։ Անգլիական տաճարի կառուցումը ավարտվեց 1330 թվականին։

8-րդ դարի 2-րդ կեսերին Լիչֆիլդը վերապրում էր 2-րդ ծաղկունքը։
Այդ ժամանակ այստեղ բնակվեցին բնագետ Էրազմ Դարվինը և դերասան Դեյվիդ Գարրիկը։ Լիչֆիլդում է ծնվել Գարրիկի ընկերը՝ լեզվաբան Սեմուել Ջոնսոնը։ 1790-ական թվականներին քաղաքով անցկացվեց Լիչֆիլդյան ջրանցքը։

Լիչֆիլդի կոմսի տիտղոսը 1645-1672 թվականներին կրում էր Չարլզ Ստյուարդը, Րիչմոնդյան դուքսը։ 1674-1776 թվականներին Լի ընտանիքի անդամների, 1831 թվականից Անսոնոֆի ընտանիքի անդամների նստավայրը՝ Շագբոռո-հոլլը գտնվում է քաղաքից մի փոքր հեռու։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Office for National Statistics - Lichfield Parish Population" (in անգլերեն). 2013 թ․ հունվարի 30. Արխիվացված է the original 2013 թ․ դեկտեմբերի 13-ին. Retrieved 2013 թ․ դեկտեմբերի 10–ին.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames · Open Directory Project |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա (11-րդ) · Բրիտանիկա · Բրոքհաուսի և Եփրոնի · Մեծ նորվեգական |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | GND: 4393763-9 · LCCN: n84045056 · VIAF: 139601958 · WorldCat VIAF: 139601958 |

 |
**Նյու Քի** (անգլ.՝ New Quay, վալլիերեն՝ Cei Newydd - «Նոր նավահանգիստ»), փոքր ծովափնյա քաղաք է Մեծ Բրիտանիայի Ուելս նահանգի Կերեդիգիոն կոմսությունում, որի բնակչությունը կազմում է մոտ 1200 մարդ։ Գտնվում է Քարդիգանի ծոցի ափին։ Քաղաքն ունի ծովախորշ և մեծ ավազոտ լողափ, ըստ այդմ հանրաճանաչ հանգստավայր է սըրֆինգի և ձկնորսության համար։

Զբոսաշրջիկություն և տեսարժան վայրեր
-----------------------------------

Հանգստացողների համար հիմնական գրավչությունն այստեղ գեղատեսիլ նավահանգիստն ու ավազոտ ափն է, ինչպես նաև դելֆիններին տեսնելու հնարավորությունը, որոնք ապրում են Կարդիգանի ծոցում։ Քաղաքում կա ժառանգության և վայրի բնության ծովային կենտրոններ, ինչպես նաև խանութներ և ռեստորաններ։ Նյու Քիից ոչ հեռու գտնվում է Ուելսի ամենամեծ մեղվաբուծարանը, որտեղ կարելի է գնել մեղր, մեդովուխան և մեղրամոմ։ Քաղաքի շրջակայքում կան պարկեր և ավտոկայանատեղեր։

Քարդիգանի ամենամյա ռեգատան անցկացվում է 1870-ական թվականներից ի վեր և այժմ ներառում է նաև ծովափնյա մրցումներ (լող, թիավարում և այլն) և նավակների ու նավերի մրցարշավ։

Զբոսաշրջային բիզնեսից բացի բնակչությունը զբաղվում է ձկնորսությամբ և ձկնարտադրությամբ։

Տեղական միջոցներ
----------------

Բացի խանութներից, բանկերից, ռեստորաններից և պանդոկներից, Նյու Քին ունի մեծ տարրական դպրոց, վիրաբուժության բաժանմունք և փոքրիկ գրադարան։

Քաղաքն ունի նաև հրշեջ կայան և RNLI կայան՝ երկու փրկարար նավով։

Հասարակական տրանսպորտը կանոնավոր կապեր է ապահովում Աբերայրոնի, Քարդիգանի և Աբերիստուիտի հետ։

Պատկերասրահ
-----------

* 
* 
* 
* 
* 
*

Կապեր Դիլան Թոմասի հետ
----------------------

Նյու Քին Ուելսի այն եզակի վայրերից մեկն է, որը կապված է գրող Դիլան Թոմասի հետ, որն այստեղ ապրել էր 1944-ի սեպտեմբերից մինչև 1945-ի մայիսը։ Ըստ այդմ, քաղաքը համարվում է Llareggub գյուղի նախատիպը, որը նշվում է Թոմասի «Կաթնային անտառի ստվերի տակ» արձակում։

«Արգելված սեր» ֆիլմի մեծ մասը նկարահանվել է Նյու Քիի շրջակայքում։ Ֆիլմը պատմում է Դիլան Թոմասի, նրա կնոջ՝ Քեյթլին Մակնամարայի և նրանց ընկերների՝ Կիլիկովներ ամուսնական զույգի մասին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  New Quay, West Wales on beautiful Cardigan Bay — Holiday Cottages, Caravans, Wildlife, Walks, History, Pubs, Restaurants and local Services(չաշխատող հղում)
2. ↑  "Cardigan Bay Regatta in its 126th year". New Quay Yacht Club. Արխիվացված է the original 2012 թ․ ապրիլի 23-ին. Retrieved 2008 թ․ փետրվարի 4.
3. ↑  "New Quay Fleet". RNLI. Արխիվացված է the original 2012 թ․ ապրիլի 23-ին. Retrieved 2010 թ․ ապրիլի 18.
4. ↑  BBC Wales — Arts — Dylan Thomas — New Quay
5. ↑  See pp285-313 in D N Thomas (2004)Dylan Remembered 1935-53, vol 2, Seren, as well as published articles collected at  Archived 2021-02-27 at the Wayback Machine.
6. ↑  The Edge of Love (2008) — Filming locations

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames · GeoNames · Open Directory Project |

 |
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Լուքսոր (այլ կիրառումներ)

**Լուքսոր** (արաբ․՝ الأقصر‎‎), քաղաք Վերին (Հարավային) Եգիպտոսում, նույնանուն նահանգի վարչական կենտրոնը։ 2012 թվականի տվյալներով բնակչության թվաքանակը եղել է 506,588։ Զբաղեցնում է շուրջ 417 քառակուսի կիլոմետր տարածք։ Կլիմայաբուժական առողջավայր է, զբոսաշրջիկության կենտրոն։ Հիմնադրվել է Թեբե (Եգիպտոսի մայրաքաղաքը 21-11-րդ դդ. մ.թ.ա.) քաղաքի տեղում։ Լուքսորի արևմտյան ծայրամասում է (հին Թեբեի մի մասը) Ամոն-Ռա, Մուտ և Հոնսու աստվածների տաճարը։ Հյուսիսից հարավ ձգված կառույցը բաղկացած է՝ սրբարանից, հիպոստիլ նախասրահից (32 սյուն), ուղղանկյուն, 45 x 51 մ չափերի երկշար 64 սյուներով բակից, կենտրոնական մեծ սյունաշարից (մ.թ.ա. 15-րդ դ. 2-րդ կես, ճարտ. Ամենհոտեպ Կրտսեր և ուրիշներ)։ 2-րդ պիլոնը (առջևում Ռամզես 11-ի[*փա՞ստ*] 6 արձաններն են) և պարագծային երկշար 74 սյուներով ու մեկընդմեջ՝ փարավոնների արձաններով բակը կառուցվել են մ.թ.ա. 1317-1251 թվականներին (ճարտ. Բեկենհոնսու)։

Լուքսորը հաճախ բնորոշվում է որպես «աշխարհի ամենամեծ բացցթյա թանգարան». Կառնակի և Լուքսորի հուշարձանների համալիրների ավերակները ընկած են ժամանակակից քաղաքի շրջագծում; Անմիջականորեն դրանց դիմաց՝ Նեղոսի հակառակ ափին, ընկած են Թեբեի նեկրոպոլիսի տաճարներն ու դամբանները՝ ներառելով Թագավորների հովիտը և Թագուհիների հովիտը։

Ամեն տարի աշխարհի տարբեր ծայրերից հազարավոր զբոսաշրջիկներ են գալիս՝ դիտելու պատմաճարտարապետական, մշակութային եզակի հուշարձանները և զգալի ավանդ են ներդնում ժամանակակից քաղաքի զարգացման գործում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑  "World Gazetteer – Egypt: largest cities and towns and statistics of their population". Արխիվացված է the original 2012 թ․ դեկտեմբերի 10-ին.. Retrieved on 27 July 2010.
3. ↑  "Data from Luxor.gov.eg". Արխիվացված է the original 2007 թ․ հունիսի 9-ին. Retrieved 2007 թ․ հունիսի 4.

Լուքսորի տեսարանը
Լուքսորի տեսարանը Նեղոսից

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames · Open Directory Project |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա (11-րդ) · Բրիտանիկա · Մեծ կատալոնական · Մեծ կատալոնական · Մեծ նորվեգական · Treccani · Universalis |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | BNF: 11954968z · GND: 4074401-2 · LCCN: n83205199 · NKC: xx0127062 · VIAF: 146202496 · WorldCat VIAF: 146202496 |

 |

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 4, էջ 698)։*  |
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Նարեկ հայկական վարժարան (այլ կիրառումներ)

**Նարեկ հայկական վարժարան** (հուն․՝ Narek αρμενικό σχολείο), վարժարան Կիպրոսի Նիկոսիա քաղաքում։ 1972 թվականից անվանվել է «Նարեկ»` ի պատիվ Գրիգոր Նարեկացու, գտնվում է Ստրովոլոսի Արմենիա փողոցի 47 հասցեում, Կիպրոսի հայկական թեմի և Սուրբ Աստվածածին եկեղեցու միջև։

Պատմություն
-----------

Դպրոցի ներկայիս շենքը կառուցվել է 1971-1972 թվականներին Կրթության նախարարության տեխնիկական ծառայությունների կողմից։ Պաշտոնական բացումը կատարվել է 1972 թվականի նոյեմբերի 12-ին արքեպիսկոպոս Մակարիոս III և Կիլիկիայի կաթողիկոս Խորեն I կողմից։ Դպրոցում սովորում են 110 աշակերտներ։ Ինչպես մյուս Նարեկ կրթօջախները (Լարնակայում, Լիմասոլում), գործում են 2009 թվականին հաստատված Վերա Թեմրազյանի մեկ սկզբունքով Նարեկ հայկական դպրոցների կոմիտեի խնամակալության ներքո։ 2005 թվականից Մելքոնյան կրթական հաստատության ոչ արդարացի փակման պատճառով շուրջ 15 ուսանողներ տեղափոխվել են Նարեկ գիմնազիա (Պատանեկան ավագ դպրոց)։

Նիկոսիայում առաջին հայկական դպրոցը հիմնադրվել է 1870 թվականին Վիկտորիա փողոցում վարդապետ Վարդան Մամիկոնյանի կողմից։ 1886 թվականին հոգևոր հովիվ Հովհաննես Շահինյանը վերակառուցում է շինությունը և այն անվանում «Վարդանանց տղաների դպրոց»։ 1902 թվականին վարդապետ Պետրոս Սարաջյանը կառուցում է «Շուշանյան օրիորդաց դպրոցը»։ Այս երկու դպրոցները գործել են միաժամանակ մինչև 1921 թվականը, երբ տեղացի սեփականատեր Արթին Բեյ Մելիքյանի մահից հետո, նրա ժառանգները իր ցանկության համաձայն ստեղծեցին համակրթական «Մելիքյան Ազգային դպրոցը»։ Սկզբնական շրջանում դպրոցի շենքը մեծ էր թվում, սակայն, շուտով այստեղ են սովորում նաև Հայոց ցեղասպանությունից ողջ մնացածները։ 1938 թվականին Տիգրան Ուզունյանը հիմնադրում է «Ուզունյան Ազգային դպրոցը»։ 1939-1963 թվականներին այս երկու դպրոցները գործել են «Մելիքյան-Ուզունյան Ազգային դպրոց» անվան ներքո։ 1950 թվականին կառուցվում է մանկապարտեզի նոր շենքը։ 1963-1964 թվականներին դպրոցի տարածքն առգրավվել է թուրք-կիպրական ծայրահեղականների կողմից։ Դասընթացները դադարեցվել են մեկ ամսով։ 1964 թվականի փետրվար-հունիս ամիսներին դպրոցը տեղակայվել է արքեպիսկոպոս Մարկոս III պողոտայի Mitsis շինությունում։ 1964 թվականի սեպտեմբերից մինչև 1972 թվականի հունիսը դպրոցը գործել է երկու շինություններում մինչև նոր տարածքի կառուցումն Անդրանիկ Լ. Աշչյանի նախաձեռնությամբ 1966 թվականին հատկացված տարածքում Պերճ Թիլբյանի աջակցությամբ։

Դպրոցի նոր լսարանները կառուցվել են 2008–2010 թվականներին։ Լսարանների բացումը կատարվել է 2011 թվականի մայիսի 17-ին Կրթության և մշակույթի նախարար Անրեաս Դեմետրիուի կողմից։

Տես նաև
-------

* Նարեկ հայկական վարժարան

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "«Նարեկ» հայկական դպրոց". Արխիվացված է the original 2018 թ․ սեպտեմբերի 27-ին. Retrieved 2015 թ․ փետրվարի 13.

Արտաքին հղումներ
----------------

* The Armenians of Cyprus (booklet)
* The Armenians of Cyprus
**Լիցինի տուն** (ռուս.՝ Дом Лицина), շենք Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Տագանրոգ քաղաքում։ Գտնվում է Լերմոնտովի նրբանցք, 10 հասցեում։

Պատմություն
-----------

Նիկոլայ Դմիտրիևիչ Ալֆերակիի ընտանիքը 1870-ական թվականներին կառուցել է նոր տուն Տագանրոգ քաղաքի Լերմոնտովի նրբանցք, 10 հասցեում։ 1873 թվականին շենքը դարձել է ատամնաբույժ Գրիգորի Վալտերի սեփականությունը։ 1880-1906 թվականներին տան սեփականատերն է եղել պետական խորհրդականի կին Ալեքսանդրա Դմիտրիևնա Լիցինան էր։ Նրա ամուսինը` Նիկոլայ Անաստասևիչ Լիցինը բժիշկ էր, այնուհետև զբաղվում էր ֆինանսներով։ Նա եղել է Բարեգործական ընկերության հիմնադիրներից, զբաղեցրել է պետական խորհրդականի և Քաղաքային դումայի իրավասուի պաշտոնները։ 1897-1901, ապա` 1901-1905 թվականներին Նիկոլայ Լիցինը եղել է Տագանրոգի քաղաքագլուխ։

1915 թվականին տան սեփականությունն անցել է Ալեքսանդրա և Նիկոլայ Լիցինների որդիներին` Ալեքսեյին, Միխայիլին, Գրիգորիին և Բորիսին։ Անշարժ գույքը գնահատվել է 15200 ռուբլի։ Լիցինների երեխաների մասին քիչ բան է հայտնի։ Նրանցից մեկը` Ալեքսեյ Նիկոլաևիչը, դասախոսել է Տագանրոգի առևտրային ուսումնարանում։ Եղբայրները տան սեփականատերեր էին մինչև 1925 թվականը։

Նկարագրություն
--------------

Շենքն ունի մեկ հարկ, ինչպես նաև կիսանկուղային տարածք։ Տան ճակատը զարդարում են ծեփվածքները և առաջին սեփականատեր Ալֆերակի ընտանիքի ընտանեկան զինանշանը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5 6 7  Лицина дом//Энциклопедия Таганрога
2. 1 2 3  "Дом 10, Лермонтовский переулок". Արխիվացված է the original 2017 թ․ մարտի 21-ին. Retrieved 2017 թ․ մարտի 30. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
Պահածոների գործարանում աշխատող երեխա (Հարավային Կարոլինա, ԱՄՆ)
**Ծնողական պարտականությունների չկատարում** (անգլ.՝ *Child neglect*), երեխաների հետ շփման դաժան ձևերից մեկը, երեխայի սննդի, հագուստի, կացարանի, դաստիարակության, բժշկական օգնության, ծնողների կամ պարտավորված այլ անձանց կողմից երեխայի խնամքի և հիմնական կարիքների պատշաճ ապահովման բացակայությունը, որի արդյունքում վտանգի տակ են հայտնվում երեխայի առողջությունը, անվտանգությունը և բարեկեցությունը։ Դրսևորվում է ուշադրության պակասի և երեխայի հիմնական կարիքների բավարարման պակասի մեջ՝ ներառյալ պատշաճ խնամքի, բժշկական սպասարկման, սննդի, հագուստի, բնակարանի, ինչպես նաև ֆիզիկական, հուզական, սոցիալական, կրթական և անվտանգության կարիքների իրականացումը։

Ծնողական պարտականությունները չկատարելու պատճառները կարող են առաջանալ ծնողների խնդիրների պատճառով, ներառյալ՝ դաստիարակելու ցանկության բացակայություն, ծնելիության և իրազեկման հմտությունների բացակայություն, մշակութային նախապաշարմունքներ, հոգեկան խանգարումներ, ալկոհոլի և հոգեներգործուն նյութերի չարաշահում, ընտանեկան բռնություն, գործազրկություն, չնախատեսված հղիություն և աղքատություն։ Ծնողական պարտականությունների չկատարման կամ խնամքի բացակայության նշաններից են երեխայի մշտական բացակայությունները դպրոցից, թափառաշրջությունը, երեխայի կողմից գումարի կամ սննդի գողությունը, կեղտոտ մաշկը կամ հագուստը, սեզոնային հագուստի բացակայությունը։ Երեխաների հանդեպ անուշադիր վերաբերմունքի տիպիկ օրինակ է նրանց առանց հսկողության թողնելը, ինչը հաճախ հանգեցնում է դժբախտ պատահարների, թունավորումների և կյանքի ու առողջության համար վտանգավոր այլ հետևանքների։ Ծնողական պարտականությունների չկատարումը երեխաների հետ շփման դաժան ձևերից է, իսկ երիտասարդ մայրերի երեխաներն այդ առումով ենթարկվում են զգալի ռիսկի։

Կարիքները լիովին բավարարելու համար ծնողական ուշադրության բացակայությունը տարբերվում է օբյեկտիվ պատճառներից՝ ելնելով երեխայի կարիքները բավարարելու անկարողությունից (աղքատություն, հոգեկան հիվանդություն, անտեղյակություն) և առանց դրանց։
Աղքատությունը և ռեսուրսների պակասը հաճախ հանդիսանում են այնպիսի գործոններ, որոնք կարող են խանգարել ծնողներին լիարժեք բավարարել իրենց երեխաների կարիքները։ Այս երևույթի սոցիալական գնահատման մեջ պետք է տեսնել ծնողների և խնամակալների ընտանեկան պայմանները և հնարավորությունները՝ նախքան նման վարքագիծը որպես ծնողական պարտականությունների չկատարում նշելը։

Տես նաև
-------

* Դաստիարակություն
* Բռնություն երեխաների նկատմամբ

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Bovarnick, S (2007), *Child neglect* (Child protection research briefing), London: National Society for the Prevention of Cruelty to Children, .
2. ↑  "Chronic Neglect" (PDF). Արխիվացված է the original (PDF) 2013 թ․ հունվարի 20-ին. Retrieved 2012 թ․ հոկտեմբերի 10.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | Microsoft: 2779176486 |

 |
**Նարդարան մզկիթ** (ադրբ.՝ Nardaran məscidi), 17-րդ դարի մզկիթ, տեղակայված Բաքվի Ապշերոնի շրջանում։ Սեֆյանների ժամանակաշրջանի մզկիթ է։

Պատմություն
-----------

Նարդարան մզկիթը կառուցվել է 1663 թվականինին, Ապշերոնի շրջանի Նարդարան գյուղում։ Մզկիթի վրա կան գրություններ, տապանագրեր, որոնցում գրված է, որ մզկիթը կառուցվել է ճարտարապետ Մուրադալիի կողմից։ Նարդարան մզկիթը 15-րդ դարի Շիրվանի մզկիթների նման է։ Այն կառուցվել է որպես Շիրվանշահեր պալատի համալիր։ Մզկիթի հարավ-արևելյան մասում գտնվում է Շահ Աբբասի մզկիթը։

Աշուրան Նարդարան մզկիթում
-------------------------

Նարդարանն Ադրբեջանի ամենակրոնականացված շրջաններից է։ Այն Ադրբեջանի շիայական արմատականության, խոմեյնիզմի և շիա իսլամիզմի կենտրոններից է։ Ամեն տարի Նարդարան մզկիթում է նշվում Աշուրայի օրը։ Այդ օրը սպանվել է Իմամ Հուսեյնը՝ Մուհամեդ Մարգարեի դստեր՝ Ֆաթիմայի և Մուհամեդի հետևորդը, չորրորդ ուղղափառ խալիֆ ու շիաների առաջին իմամ Ալիի որդին, ով համարվում է շիաների երրորդ իմամը։ Մահվան օրը իսլամական մուհարրեմ ամսվա 10-րդ օրն է։ Ծիսակատարությունները տևում են 10 օր։ Աշուրայի արարողությանը պահպանողական շիաներն իրենք իրենց տանջում են, մինչև արյուն հեղվի, որպեսզի իրենց մաշկի վրա զգան Հուսեյնի տանջանքները։ Ներկայումս, սակայն, շիաների զգալի մասը սահմանափակվում են միայն կուրծքը ծեծելով։ Ադրբեջանում այս օրը առհասարակ իշխանություններն արգելում են դաժան գործողությունների դիմել, անցկացնել հրապարակային միջոցառումներ։ Թուլատրվում է չափավոր ծիսակատարություններ անցկացնել միայն մզկիթների տարածում։ Սակայն հատկապես Նարդարանում Աշուրայի սգո արարողությունը հաճախ վերաճել է կրոնական և սոցիալական պահանջներով ցույցերի։

Տես նաև
-------

* Իչարի Շահար (Բաքվի թաղամաս)
* Ջումա մզկիթ (Բաքու)
* Շիրվանշահերի ապարանքներ

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Նառդարան մզկիթ
2. ↑  Նարդարան
3. ↑  "Мечеть "Нардаран Пири"". Արխիվացված է the original 2018 թ․ սեպտեմբերի 4-ին. Retrieved 2018 թ․ մայիսի 30.
4. ↑  День Ашура в Нардаране (Азербайджан)
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Եղյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Լուսինե Եղյան** (դեկտեմբերի 13, 1995(1995-12-13), Երևան, Հայաստան), հայ բանաստեղծուհի։

Ավարտել է Երևանի համար 187 միջնակարգ դպրոցը, 2013 թվականին ընդունվել է ՀՊՃՇՀ-ի Կադաստրային գործ և կիրառական գեոդեզիա բաժինը։ Տպագրվել է «Գրական թերթ», «Գրեթերթ», «Հոգևոր Հայաստան» թերթերում, «Ցոլքեր» հանդեսում, ինչպես նաև մի շարք ինտերնետային կայքերում։

2013 և 2014 թվականներին արժանացել է «Գրեթերթի» պոեզիայի մրցանակին։ 2014 թվականին արժանացել է Լևոն Անանյանի հիշատակին նվիրված «Մուտք» ամենամյա գրական մրցանակաբաշխության «Պոեաիա» անվանակարգի երկրորդ մրցանակին։

Գրքեր
-----

* Մագմա, Ե. Անտարես, 2015, 108 էջ։

Արտաքին հղումներ
----------------

* Ստեղծագործությունները «Գրեթերթ»-ում
* Ստեղծագործությունները Գրանիշում
* Ստեղծագործությունները «Գրական թերթ»-ում
* Լուսինե Եղյան. Ճշմարտություն մահվան մասին

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Լուսինե Եղյանի մասին cultural.am կայքում". Արխիվացված է the original 2017 թ․ սեպտեմբերի 19-ին. Retrieved 2017 թ․ օգոստոսի 6.
2. ↑  Լուսինե Եղյան, Մագմա, Ե. Անտարես, 2015, էջ 107։
Լիքսուսի ավերակներ
**Լիքսուս** (լատին․՝ Lixus, փյունիկերեն` հավերժ)՝ հինավուրց քաղաք ատլանտյան ծովափին՝ Մարոկկոյում, տեղակայված Լուկոս գետի աջ ափին, 4 կմ դեպի հյուսիս արևելքում գտնվող Լարաշ նավահանգստի մոտ՝ Մագրիբի առաջին քաղաքներից մեկը։ Լիկուսի ավերակների մոտով անցնում է ավտոճանապարհը՝ կապելով Ռաբաթը և Տանժյորը։ Հիմնվել է փյունիկցիների կողմից մ.թ.ա 8-րդ դարից ոչ ուշ ավելի հինավուրց քաղաքի տեղում, որը հետո բռնի ուժով ենթարկվեց Կարթագենին։ Լիկսուսը փյունիկցիների բնակավայրերի շղթայի մաս էր համարվում, որոնք գտնվում էին Ատլանտյան օվկիանոսի ափին։ Կարթագենի անկումից և Մավրիտանիայի Պտղոմեոս արքայի սպանությունից հետո՝ մ.թ.ա 40 թվականին, Լիկուսը մտավ Հռոմեական կայսրության մեջ՝ դառնալով առաջնադիրք հռոմեական նահանգի՝ Մավրիտանիա Տինգիթականի մաս։ Մ.թ.ա 8-րդ դարում Լուկոս գետի գետաբերանը հանգեցրել է այն բանին, որ նավահանգիստը տեղափոխվել է Լարաշ՝ դեպի ափ, և Լիկուսը աստիճանաբար դատարկվել է, բայց կյանքը շարունակվում էր։ Որոշ ժամանակ հետո 8-րդ դարի Մեգրեբի արաբական նվաճման ժամանակ, ինչպես վկայում են պեղումները, հայտնաբերվել է մզկիթ։

1970 Թուր Հեյերդալը այցելել է Լուկսասի ավերակներ, որտեղ խորտակել էր իր «Ռա» նավը։ Ըստ Հեյերդալի վարկածի հենց Լիկսուսից հին փյունիկցիները և եգիպտացիները ծովով դուրս են եկել և հիմնել են մեզոամերիկյան մշակույթը։
Այդ վարկածի մասին է խոսում այն հանգամանքը, որ քաղաքի հիմքերի ստեղծումը համընկնում է հնագույն մեզոամերիկա քաղաքակրթության հիմքեր ստեղծելու տեխնիկային, որտեղ բծախնդրորեն տաշված քարերը միանում են իրար, ինչպես հսկայական խճանկարներ, այնպես, որ բոլոր եզրերը ուղղանկյուն են, նույնիսկ քարերը ունեն 10-12 կողմեր։

Տնտեսություն
------------

Լիկսուսի քաղաքացիների հիմնական զբաղմունքներից մեկը ձկնորսությունն էր, գարումի արտադրությունը և աղի արդյունահանումը։

Հնագիտական աշխատանքներ
----------------------

1948 թվականից 1969 թվականներին բնակավայրի տեղում անդադար արվում էին հնագիտական աշխատանքներ։ Պեղված իրերի մեջ կային մ.թ. տաճարներ, 4-րդ դարի պատեր, շոքեբաղնիքներ, խճանկարներով հատակներ, Կապիտոլիայի ավերակներ։

Իրավական կարգավիճակը
--------------------

1995 թվականի հուլիսի 1-ից Լիկսուսը համաշխարհային ժառանգության ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի ցուցակ մտնելու թեկնածու է համարվում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Тур Хейердал, «Ра», гл. 11
2. ↑  "Lixus". Արխիվացված է the original 2016 թ․ մարտի 4-ին. Retrieved 2016 թ․ նոյեմբերի 3.

Արտաքին հղումներ
----------------

* «LIXUS — Lonely Roman ruins» Archived 2017-04-27 at the Wayback Machine.

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | GND: 4320193-3 · NKC: ge601771 · VIAF: 239147426 · WorldCat VIAF: 239147426 |

 |
**Լևոն Սեևովբի Քյուրքչյան** (մայիսի 2, 1872(1872-05-02), Կոստանդնուպոլիս - ապրիլի 11, 1924(1924-04-11), Փարիզ), հայ նկարիչ։

Կենսագրություն
--------------

1895 թվականին ավարտել է Կոստանդնուպոլսի գեղարվեստի վարժարանը։ 1896-1899 թվականներին նկարչություն է դասավանդել Իզմիրում, ապա սովորել է Փարիզի Ժյուլիան ակադեմիայում։ 1905 թվականին Փարիզի համաշխարհային ցուցահանդեսում նրա «Գինով կինը» կտավն արժանացել է արծաթե մեդալի։ 1911 թվականին Սալ Ֆրանսեզում (Փարիզ) բացվել է Բրետանի ծովափի տեսարաններով Քյուրքչյանի ցուցահանդեսը (ցուցադրվել է նաև Վերսալում, Նանտում, Թուլուզում, Վիշիում, Լոնդոնում, Բրյուսելում)։ 1913 թվականին Փանոս Թերլեմեզյանի հետ ցուցադրվել է Կոստանդնուպոլսում։

Ստեղծագործություններ
--------------------

Բնանկարներ է ստեղծել Կիլիկիայում, դասավանդել Ադանայում։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին գաղտնի նկարել է Հայոց Մեծ եղեռնի ճանապարհին դեգերող գաղթականներին («Քարավանից դուրս մնացած փոքրիկ հայուհին», «Մշեցի կինը» և այլն)։ 1918 թվականին վերադարձել է Կ. Պոլիս, զբաղվել ուսուցչությամբ, 1920 թվակյանին բացել նկարչական ստուդիա (Փանոս Թերլեմեզյանի հետ), որը գործել է շատ կարճ։ 1922 թվականին մեկնել է Փարիզ, որտեղ կյանքի վերջին տարիներն ապրել է զրկանքներով։ Քյուրքչյանի «Բարդին ծովափին» կտավը գտնվում է Հայաստանի ազգային պատկերասրահում։ 1923 թվականին կազմակերպվել է Քյուրքչյանի վերջին ցուցահանդեսը («Հյուսող հայ կինը», «Կիլիկեցի լեռնականը», «Հայ օջախը» և այլն)։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  *Ով ով է. Հայեր. Կենսագրական հանրագիտարան, հատոր երկրորդ, Երևան, 2007*.
2. ↑  "Քյուրքչյանի «Բարդին ծովափին» կտավը ՀԱՊ-ում". Արխիվացված է the original 2016 թ․ մարտի 4-ին. Retrieved 2015 թ․ մայիսի 2. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
**Ջեյմս Ալբերտ Նոե ավագ** (անգլ.՝ James Albert Noe, Sr. դեկտեմբերի 21, 1890(1890-12-21), Evans Landing, Ինդիանա - հոկտեմբերի 18, 1976(1976-10-18), Հյուստոն), ամերիկացի գործարար, քաղաքական գործիչ, Լուիզիանայի 43-րդ նահանգապետ։

Կենսագրություն
--------------

Ջեյմս Ալբերտ Նոեն ծնվել է 1890 թվականի դեկտեմբերի 21-ին, Էվանս Լենդինգ քաղաքում, Հարիսոն շրջան, Ինդիանա՝ Ջոն և Բել Նոեների ընտանիքում։ Մանկության տարիներին ապրել է նաև Վեսթ Փոյնթում, Կենտուկի։ Կրթությունը ստացել է հայրենի նահանգի պետական դպրոցում։ 1971 թվականին նրան շնորհվել է Մոնրոյի Լուիզիանայի համալսարանի իրավունքի պատվավոր դոկտորի կոչում։

Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Նոեն որպես լեյտենանտ ծառայել է Ֆրանսիայում՝ ԱՄՆ բանակի 369-րդ հետևակային գնդում։ Ծառայությունն ավարտելուց հետո վերադարձել է Լուիզիանա և սկսել է զբաղվել բիզնեսով։ Ունեցել է մի քանի տնկադաշտ, ինչպես նաև` հաջողության է հասել նավթային բիզնեսում։

1932 թվականին Նոեն ընտրվել է Լուիզիանայի սենատ և այդ պաշտոնը զբաղեցրել է երկու տարի։ 1934-ից 1936 թվականներին եղել է Լուիզիանայի փոխնահանգապետ։ 1936 թվականի հունվարի 28-ին մահացել է նահանգապետ Օսկար Քելլի Ալլենը, և Նոեն զբաղեցրել է նրա տեղը։ Նահանգապետի պաշտոնում եղել է մոտավորապես երեք ամիս։

1936 թվականի մայիսի 12-ի հրաժարականից հետո Նոեն ընտրվել է Նահանգի սենատ, որտեղ ծառայել է մինչև 1940 թվականը։ Նա 1940 և 1959 թվականներին անհաջող առաջադրվել է նահանգապետի պաշտոնին, ինչպես նաև` 1968 թվականին եղել է Դեմոկրատական կուսակցության ազգային համագումարի պատվիրակ և 1972 թվականին՝ պատվիրակի տեղակալ։

1922 թվականի մայիսի 7-ին Նոեն ամուսանցել է Աննա Գրեյ Սվինի հետ (1901-1972)։ Նրանք ունեցել են երեք երեխա՝ Գեյ Նոե, Ջեյմս Ալբերտ «Ջիմմի» Նոե կրտսեր և Լինդա Մակրեյ Նոե։ Ջեյմս Նոեն մահացել է 1976 թվականի հոկտեմբերի 18-ին Հյուստոնում և հուղարկավորվել է Մոնրոյում, կնոջ կողքին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5  "Louisiana Governor James Albert Noe" (in անգլերեն). National Governors Association. Արխիվացված է the original 2013 թ․ հունվարի 8-ին. Retrieved 2014 թ․ հուլիսի 23. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|deadlink=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. ↑  "James Albert Noe" (in անգլերեն). Louisiana Secretary of State. Արխիվացված է the original 2013 թ․ հունվարի 16-ին. Retrieved 2012 թ․ դեկտեմբերի 3. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|deadlink=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)

Գրականություն
-------------

* *Robert Sobel, John Raimo.* Biographical Directory of the Governors of the United States, 1789–1978. — Westport, Conn.: Meckler Books, 1978. — Т. 2.
* *Joseph G. Dawson III.* The Louisiana Governors: From Iberville to Edwards. — Baton Rouge: Lousiana State University Press, 1990.

Արտաքին հղումներ
----------------

* "Governor James Albert Noe" (in անգլերեն). Arcane Radio Trivia. Արխիվացված է the original 2013 թ․ հունվարի 16-ին. Retrieved 2012 թ․ դեկտեմբերի 3. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|deadlink=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Find A Grave · WikiTree |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | GND: 1173333053 · VIAF: 1989154501854439210009 · WorldCat VIAF: 1989154501854439210009 |

 |
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Կիրակոսյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Նարեկ Ստեփանի Կիրակոսյան** (փետրվարի 3, 1987(1987-02-03), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ բանաստեղծ։

Կենսագրություն
--------------

1993-2003 թվականներին սովորել է Նար-Դոսի անվան թիվ 14 դպրոցում, 2003-2008 թվականներին՝ Խաչատուր Աբովյանի անվան մանկավարժական համալսարանում։ 16 տարեկանում հրատարակել է իր առաջին գիրքը՝ «Ժամանակի սիմֆոնիա» բանաստեղծությունների ժողովածուն։ 
2015 թ.-ին «Անդին» ամսագրում տպագրված բանաստեղծական շարքի համար արժանացել է «Տարվա հայտնություն»  հատուկ մրցանակին։

2013 թ․-ին «Բառը» էսսեն տպագրվել է Մետափիլիսոփայության, փոխակերպական տրամաբանության և փաստարկման տեսության միջազգային գիտահետազոտական ինստիտուտի "Wisdom"( «Իմաստություն») հանդեսում։

2017 թ.-ին բանաստեղծություննների շարքն ընգրկվել է Մայնի Ֆրանկֆուրտում, «Գղոսենվահն» GrossenwahnVerlag հրատարակչության կողմից  լույս ընծայված   ժամանակակից հայ բանաստեղծների "ARMENIENS HERZ" «Հայաստանի սիրտը. բանաստեղծություններ… և ուրիշ ոչինչ» գերմաներեն ժողովածուում։

Թարգմանվել է ռուսերեն, գերմաներեն և անգլերեն լեզուներով։
Բազմիցս տպագրվել է հայաստանյան և սփյուռքահայ մամուլում։

Գրքեր
-----

* «Ժամանակի սիմֆոնիա», 2004
* «Մեդիտացիա», 2014

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Պոեզիա. Նարեկ Կիրակոսյան-Նարեկյան աղոթք". Արխիվացված է the original 2014 թ․ մարտի 19-ին. Retrieved 2014 թ․ դեկտեմբերի 5. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. ↑  "«Կարևոր է հաղթել ժամանակի սարսուռը»".

Արտաքին հղումներ
----------------

* Չակերտներ - Նարեկ Կիրակոսյան Narek Kirakosyan
* Դու փխրուն ես իմ ձեռքերում, Նարեկ ԿԻրակոսյան
* Նարեկ Կիրակոսյան, Պոեզիա
* ՍԻՐԱՆԿՅՈՒՆ ծրագրի հյուրն է Նարեկ Կիրակոսյանը
* Նարեկ Կիրակոսյան․ «Պոեզիան դավանանք է»
* Նարեկ Կիրակոսյան. «Լռության արքայի մենախոսությունը»
* ՆԱՐԵԿ ԿԻՐԱԿՈՍԵԱՆ.«Նոտագրելով տիեզերական քաոսի ալքիմիան»
| «Լյորեն» կայարան |
| --- |
| Գիծ 4 |
| Օսլոյի մետրոպոլիտեն |
| 
 |
| Բացման թվական | 2016թ.-ի ապրիլի 3 |
| Խորություն, մ | 27 |
| Ճարտարապետներ | Arne Henriksen Arkitekter և MDH Arkitekter |
|  |
|

**Լյորեն** (նորվ.՝ Løren), Օսլոյի մետրոպոլիտենի ամենանոր կառուցված կայարաններից, որի բացումը տեղի է ունեցել 2016 թ.-ի ապրիլի 3-ին։ Տեղակայված է Սինսեն և Էկերն կայարանների միջև։ Այս կայարանի կառուցմամբ էականորեն փոխվեց Օսլոյի մետրոպոլիտենի համակարգը։ Կայարանը ընդգրկված է մետրոյի 4-րդ գծում։

Կայարանի կառուցումը սկսվել է 2013 թ.-ին և ավարտվել 2016 թ.-ի ապրիլին՝ արժենլով 1,330 մլն. Նորվեգական կրոն։ Այն հանդիսանում է Oslopakke 3 ներդրումային ծրագրի մաս, որով պետք է զարգացվի քաղաքային տրանսպորտի համակարգը մինչև 2032 թ.-ը:.

Լյորեն կայարանը յուրաքանչյուր օր ընդունում է մոտավորապես 8000 այցելու և հանդիսանում Օսլոյի ամենածանրաբեռնված 10 կայարաններից մեկը։

Կայարանի ճարտարապետներն են Arne Henriksen Arkitekter и MDH Arkitekter կազմակերպությունները. Կայարանի մակետը նախագծվել է 2012թ.-ին։

* 
* 
* 
*

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Lørenbanen". Արխիվացված է the original 2016 թ․ մարտի 23-ին. Retrieved 2016 թ․ նոյեմբերի 13.
2. ↑  Oslopakke 3
**Լոֆո Քամարա** (անգլ.՝ Loffo Camara, մոտ 1925, Ֆրանսիական Գվինեա, Ֆրանսիա - հունվարի 25, 1971(1971-01-25), Կոնակրի, Գվինեա), գվինեացի քաղաքական գործիչ, Գվինեայի առաջին հանրապետության քաղաքական բյուրոյի անդամ անկախացումից հետո։ Նախագահ Ահմեդ Սեկու Տուրեի հրաժարականից հետո ազատվել է նախարարական կաբինետից, ձերբակալվել և մահապատժի ենթարկվել։

Կենսագրություն
--------------

Լոֆո Քամարան վերապատրաստվել է որպես մանկաբարձ և ակտիվիստ է դարձել Մասենտայում Գվինեայի դեմոկրատական կուսակցության կազմում (PDG)։ Լոֆոն ընտրվել է խորհրդարանի պատգամավոր և դարձել Գվինեայի դեմոկրատական կուսակցության անդամ։ 1960 թվականին տեղեկատվություն ստանալու համար այցելել է Գերմանիայի Դեմոկրատական Հանրապետություն։ 1961-1968 թվականներին եղել է Սոցիալական հարցերի պետական քարտուղարը։ 1962 թվականի նոյեմբերին կուսակցական համաժողովի ժամանակ Լոֆոն և երկու այլ գործընկեր առաջարկեցին, որ քաղաքական բյուրոյի անդամներն ընտրվեն կուսակցության անդամների կողմից և լինեն ակտիվիստներ։ Սա կատարվեց ի պատասխան նախագահ Սեկու Տուրեի՝ Տումանի Սանգարեին և Ֆոդեբա Կեյտաին քաղաքական բյուրոյի կազմում ընդգրկելու համար, որոնք կուսակցությունում պաշտոն և պատասխանատվություն չէին կրում։
1967 թվականին կուսակցական 8-րդ համագումարում Սեկու Տուրեն հռչակվել է հեղափոխության գլխավոր առաջնորդ։ Նա կրճատեց քաղաքական բյուրոյի թիվը՝ այն 15-ից դարձնելով 7։ Լոֆոն ազատվածների թվում էր։

1970 թվականին Լոֆոն ձերբակալվել է պորտուգալական զորքերի կողմից Գվինեայի վրա ծովային հարձակման ժամանակ։
1971 թվականի հունվարի 24-ին նա Կինդիայից տեղափոխվում է Կոնակրի և գնդակահարվում է 1971 թվականի հունվարի 25-ին։ Մահապատժի է ենթարկվում նաև նախագահի աներորդի Մամադի Կեյտան։
Լոֆոն միակ կինն է, ով մահապատժի է ենթարկվել այդ ժամանակահատվածում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  André Lewin. "La Guinée et les deux Allemagnes[1] [1] Ce texte est un résumé de la Chronique des..." *Cairn*. Retrieved 2010 թ․ հոկտեմբերի 28.
2. ↑  "Republic of Guinea/République de Guinée". *Worldwide Guide to Women in Leadership*. Retrieved 2010 թ․ նոյեմբերի 28.
3. ↑  Alsény Rene Gomez (2007). "Camp Boiro. Talk or perish". L'Harmattan. Արխիվացված է the original 2011 թ․ ապրիլի 25-ին. Retrieved 2010 թ․ նոյեմբերի 28. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
4. ↑  "Mamadou Barry dit *Petit Barry* : "Ce n'est pas moi qui ai nommé Sékou Touré, responsable suprême de la révolution "". Groupe de Presse L'Indépendant-Le Démocrate. 2008 թ․ դեկտեմբերի 5. Retrieved 2010 թ․ նոյեմբերի 28.(չաշխատող հղում)
5. ↑  Alsény René Gomez (2007). *Camp Boiro: parler ou périr*. Editions L'Harmattan. p. 216. ISBN 2-296-04287-2.
6. ↑  "Camara Loffo". *CampBoiro*. Արխիվացված է the original 2016 թ․ սեպտեմբերի 13-ին. Retrieved 2010 թ․ նոյեմբերի 28. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
7. ↑  Amadou Diallo (1983). *La mort de Diallo Telli*. KARTHALA Editions. p. 43. ISBN 2-86537-072-0.
**Լեփսիուսհաուզ** (գերմ.՝ Lepsiushaus), Յոհաննես Լեփսիուսի տուն-թանգարանը Գերմանիայի Պոտսդամ քաղաքում, որտեղ 1908-1926 թվականներին ապրել է հայ ժողովրդի բարեկամ, գերմանացի հրապարակախոս Յոհաննես Լեփսիուսը, մարդասեր, ով փորձում էր կանխել Հայոց ցեղասպանությունը Օսմանյան կայսրությունում։

Պատմություն
-----------

Սառը պատերազմի տարիներին Արևելյան Գերմանիայի այս շենքը լքված էր և գտնվում էր վատթարագույն վիճակում։ Վերականգնման աշխատանքները սկսվել են 1998 թվականից և տևել են շուրջ 11 տարի։ Շենքը վերականգնվել ու նորոգվել է Գերմանիայի մշակույթի նախարարության և մասնավոր նվիրատվությունների հաշվին։

2011 թվականի մայիսին նոր, «Լեպսիուսհաուզը» բացել է իր դռները հանրության առջև որպես ցեղասպանության ուսումնասիրությունների հետազոտական կենտրոն։

Լեփսիուսի տուն-թանգարանը Գերմանիայում բացված երկրորդ գիտապատմական կենտրոնն է, որը նպաստում է հայագիտության տարբեր ոլորտների, ցեղասպանության ուսումնասիրմանը։

Թանգարանի բացման արարողությանը ներկա են գտնվել Գերմանիայի կանցլերի գրասենյակի պետքարտուղար, մշակութային և տեղեկատվական հարցերով ներկայացուցիչ Բերնդ Նոյմանը, Բեռլին-Բրատենբուրգ երկրամասի գիտության, հետազոտությունների և մշակույթի նախարար, պրոֆեսոր Սաբինե Կունստը, Պոտսդամի քաղաքապետ Յան Յակոբսը, Գերմանիայում ՀՀ դեսպան Արմեն Մարտիրոսյանը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Potsdam University and 'House of Lepsius' to Advance Genocide Studies". Արխիվացված է the original 2015 թ․ ապրիլի 2-ին. Retrieved 2015 թ․ մարտի 4.
2. ↑  Գերմանիայում բացվել է Յոհաննես Լեփսիուսի տուն-թանգարանը
3. ↑  "LEPSIUSHAUS POTSDAM". Արխիվացված է the original 2015 թ․ սեպտեմբերի 24-ին. Retrieved 2015 թ․ մարտի 6.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Պաշտոնական կայքը
**Լյուբեն Գոցև** (բուլղար․՝ Любен Стоянов Гоцев, մարտի 3, 1930(1930-03-03), Սոֆիա, Բուլղարիայի թագավորություն - հոկտեմբերի 7, 2020(2020-10-07), Սոֆիա, Բուլղարիա), բուլղար ռազմական և քաղաքական գործիչ, Բուլղարիայի կոմունիստական կուսակցության և նրա ժառանգորդ՝ Բուլղարիայի սոցիալիստական կուսակցության անդամ։ 1990 թվականի սեպտեմբերից մինչև դեկտեմբեր եղել է Բուլղարիայի արտաքին գործերի նախարար։ Գեներալ։

Կենսագրություն
--------------

Լյուբեն Գոցևը ծնվել է 1930 թվականի մարտի 3-ին Սոֆիայում։ 1944 թվականին դարձել է Բանվորական երիտասարդական միության անդամ։ 1960 թվականին ավարտել է Մոսկվայի միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտը` «Միջազգային հարաբերություններ» մասնագիտությամբ։ 1961 թվականից համարվել է Բուլղարիայի պետական անվտանգության կոմիտեի առաջին գլխավոր վարչության հաստիքային աշխատակից։ Դիվանագետի տեսքով պաշտպանության տակ աշխատել է Նյու Յորքի ՄԱԿ-ի Բուլղարիայի մշտական ներկայացուցճությունում (1963-1968, 1971-1974)։ 1974-1982 թվականներին եղել է Բուլղարիայի պետական անվտանգության կոմիտեի առաջին գլխավոր վարչության պետի տեղակալ։

1982 թվականից մինչև 1989 թվականը եղել է արտաքին գործերի նախարարի տեղակալ, 1989 թվականի դեկտեմբերից մինչև 1990 թվականի մարտը՝ արտաքին գործերի նախարարի առաջին տեղակալ, 1990 թվականի սեպտեմբերից մինչև դեկտեմբերը՝ Անդրեյ Լուկանովի առաջին և երկրորդ կառավարություններում եղել է արտաքին գործերի նախարար։ 1991 թվականի փետրվարից մինչև դեկտեմբերը Նիդեռլանդներում եղել է Բուլղարիայի դեսպան։ 1992 թվականից թոշակառու է։

1990 թվականի մարտից մինչև հունիսը Գոցևը ղեկավարել է Բուլղարիայի կոմունիստական կուսակցության ընտրական շտաբը։ Մեծ Ազգային Ժողովի 7-րդ համագումարի պատգամավոր և ազգային անվտանգության պառլամենտական հանձնաժողովի նախագահ։ Լյուբեն Գոցևը Բուլղարիայի սոցիալիստական կուսակցությունում 1997 թվականից համարվում է Միասնության և զարգացման համար շարժման հիմնադիրներից մեկը։

1993 թվականից հետո զբաղվել է մասնավոր բիզնեսով։ 1996 թվականի ստեղծել է «Սուրբ Նիկոլա» ազգային մասնավոր ֆոնդը, 1999 թվականին դարձել է «Юкос петролеум България»-ի տնօրենների խորհրդի անդամ, որը վերակազմավորվել է «Нафтекс»-ի։

Անձնական կյանք
--------------

Լյուբեն Գոցևն ամուսնացած է, ունի երկու դուստր, երկու թոռ և երկու թոռնուհի։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3  "Христов, Христо. Агентите на Държавна сигурност в правителствата на Андрей Луканов". Արխիվացված է the original 2011 թ․ նոյեմբերի 18-ին. Retrieved 2012 թ․ հուլիսի 23. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|deadlink=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. ↑  Ташев, Ташо. Министрите на България 1879—1999. — София: АИ «Проф. Марин Дринов» / Изд. МО, 1999. — ISBN 978-954-430-603-8 / 978-954-509-191-9.

Գրականություն
-------------

* Задочни интервюта с Любен Гоцев. С. Международни отношения, 2005.
* Зоя Димитрова. Любен Гоцев - човекът в сянка. С. Millenium, 2010.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | GND: 130131393 · LCCN: n87908422 · VIAF: 70028365 · WorldCat VIAF: 70028365 |

 |
L'Oréal-UNESCO Գիտությամբ զբաղվող կանանց մրցանակ
2010 թվականին Փարիզի UNESCO-L’Oréal մրցանակաբաշխության հաղթողները. ձախից աջ՝ Էլեյն Ֆուկս (ԱՄՆ), Էնն Դեժան-Ասսեմատ (Ֆրանսիա), Լինդսի Օուեն Ջոնս՝ L’Oréal-ի տնօրենը, Ալեխանդրա Բրավո (Մեխիկո), Լուրդես Կրուզ (Ֆիլիպիններ), Ռաշիկա Էլ Ռիդի (Եգիպտոս), Իրինա Բոկովա՝ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի գործադիր-տնօրենը, Գյունտեր Բլոբել, 1999 թվականի Նոբելյան մրցանակակիր։
**Լ ՛ՈՐԵԱԼ-ՅՈՒՆԵՍԿՕ**, մրցանակաբաշխություն գիտնական կանանց համար։ Այն ուղղված է գիտության մեջ կանանց դիրքի բարելավմանը, ճանաչելի դարձնել այն կին հետազոտողներին, ովքեր նպաստում են գիտության առաջընթացին։ Ֆրանսիական L'Oréal ընկերության և ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համագործակցությամբ կյանքի կոչվեց այս նախագիծը։ Յուրաքանչյուր մրցանակակիր ստանում է $100,000 դրամական պարգև։

Ամեն տարի միջազգային ժյուրին գտնում է հետևյալ երկրամասերից այն մրցանակակիրներին, որոնց գիտական աշխատանքը կապ ունի իրական կյանքի հետ․

* Աֆրիկա և Միջին Արևելք
* Ասիա և Օվկիանիա
* Եվրոպա
* Լատինական Ամերիկա և Կարիբյան երկրներ
* Հյուսիսային Ամերիկա (սկսած 2000 թվականից)

Այս նույն կառույցը տրամադրում է նաև միջազգային կրթաթոշակ երկու տարով մինչև 40,000 ԱՄՆ դոլարի չափով այն 15 կանանց, ովքեր զբաղվում են գիտությամբ, կատարում են հետազոտական աշխատանքներ։ Այս ծրագիրը սկսել է 2000 թվականից, իսկ 2015 թվականին վերանվանվել *Rising Talent Grants* (Սկսնակ տաղանդների մրցանակ)-ի։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Kevin Friedl, "For Women in Science Archived 2007-09-27 at the Wayback Machine.", *Seed Magazine*, March 8, 2006
2. ↑  "Five outstanding women scientists receive L'Oréal-UNESCO Awards for Women in Science 2007". UNESCOPRESS. 2007 թ․ մարտի 2. Արխիվացված է the original 2015 թ․ ապրիլի 12-ին. Retrieved 2015 թ․ նոյեմբերի 15.
3. ↑  "L'Oréal-UNESCO For Women in Science". YouTube. 2013 թ․ ապրիլի 3. Retrieved 2013 թ․ մայիսի 13.
4. ↑  "UNESCO/L'ORÉAL Co-Sponsored Fellowships for Young Women in Life Sciences". Portal.unesco.org. Արխիվացված է the original 2014 թ․ հոկտեմբերի 10-ին. Retrieved 2013 թ․ մայիսի 13.
5. ↑  "UNESCO-L'Oréal Fellowships, 2012". Geneva, Switzerland: UNESCO. 2012. Retrieved 2015 թ․ նոյեմբերի 16.
6. ↑  "UNESCO partnership with the Private Sector". Geneva, Switzerland: UNESCO. Արխիվացված է the original 2016 թ․ մարտի 30-ին. Retrieved 2015 թ․ նոյեմբերի 16.
**«Խաղաղության կոչնակ»** (ռուս.՝ Колокол Мира), հուշարձան Ռուսաստանի Դաշնության Սանկտ Պետերբուրգ քաղաքի Ակադեմիկոս Սախարովի անվան զբոսայգում։ Նվիրված է ճապոնական Հիրոսիմա և Նագասակի քաղաքների ատոմային ռմբակոծության զոհերի հիշատակին։ Հայտնի է նաև որպես «Նագասակիի կոչնակ»։

Պատմություն
-----------

Հուշարձանը տեղադրվել է 1988 թվականի օգոստոսի 9-ին` ճապոնական Նագասակի քաղաքի ռմբակոծության 43-րդ տարելիցի օրը, ի հիշատակ միջուկային ռմբակոծությունների։ Հեղինակն է ճապոնացի քանդակագործ Մացուոկա Կունիտին (ճապ. 松岡クニット)։ Ճարտարապետն է Բ. Ա. Իզբորսկին։

«Նագասակիի կոչնակը» Մինսկում
Սանկտ Պետերբուրգում տեղադրված «Խաղաղության կոչնակ» կոթողը «Հրեշտակ» կոչնակի ճշգրիտ պատճենն է, որը 1945 թվականի օգոստոսի 9-ի ռմբակոծությունից հետո քաղաքի Ուրակամի տաճարի փլատակներից հայտնաբերել և պեղել են Նագասակիի բնակիչները։ «Խաղաղության կոչնակի» պատճենները տեղադրվել են աշխարհի ևս հինգ քաղաքներում` Ռիչլենդում (ԱՄՆ), Հոնոլուլուում, Հիրոսիմայում, Մինսկում և Հայդենում (Շվեյցարիա)։ Հուշարձանները տարբերվում են ճարտարապետական լուծումներով, սակայն նրանց միավորում է հիմնական տարրը` կոչնակը, և ամեն տարի օգոստոսի 9-ին այդ քաղաքներում հնչում է զանգերի ղողանջը ի հիշատակ Հիրոսիմայի և Նագասակիի զոհերի։

Հուշարձանը Սանկտ Պետերբուրգին, ի նշան պաշարված Լենինգրադի բնակիչների և պաշտպանների հանդեպ հարգանքի ու խոնարհման, նվիրել են Նագասակիի բնակիչները։

1990-ական թվականների կեսերից ձևավորվել է ավանդույթ, ըստ որի` ամեն տարի այդ օրը քաղաքի դպրոցականները պատրաստում են հազար թղթե կռունկներ ի հիշատակ ճապոնացի այն երեխաների, որոնք զոհվել են ռմբակոծության հետևանքով։ Թղթե կռունկները, որոնք պատրաստում են ամբողջ աշխարհի երեխաները, հիշեցնում են ճապոնացի աղջիկ Սադակո Սասակիի պատմությունը, որն ատոմային ռմբակոծության հետևանքով 12 տարեկանում մահացել էր լեյկոզից։ Հավատալով այն առասպելին, որ հազար թղթե կռունկներն օգնում են իրականացնել ցանկությունը, և հույս ունենալով առողջանալ, Սադակոն սկսել էր պատրաստել այդ թռչունները, բայց կարողացել էր ստեղծել միայն 644 կռունկ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3  "Колокол Мира". Արխիվացված է the original 2018 թ․ ապրիլի 9-ին. Retrieved 2018 թ․ ապրիլի 11. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. 1 2 3  "Петербургские дети принесли тысячу бумажных журавликов к памятнику жертвам Хиросимы".
**Լիստվենիչնայա Վալսա** (ռուս.՝ Лиственичная Валса), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Նենեցյան ինքնավար օկրուգով, Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Վալսա գետի ձախ ափին 6 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 58 կմ։ Գետաբերանից 24 հեռավորության վրա թափվում է գետ՝ Յարովատի։ Գետաբերանից 10 հեռավորության վրա թափվում է գետ՝ Լիստվենիչնի։

Ջրագրության տվյալներ
--------------------

Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը Պեչորա։

Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների՝

* Ջրային օբյեկտի կոդը հանրային գրանցմամբ — 03050300212103000079851
* Կոդը ըստ հիդրոլոգիական հետազոտության (ՌԴ) — 103007985
* Ավազանի կոդը — 03.05.03.002
* Ծավալի համարը ըստ ՌԴ-ի — 03
* Թողարկումը ըստ ՌԴ-ի — 0

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  "Պետական ջրային տվյալների գրանցում ըստ Ռուսաստանի Դաշնության:Լիստվենիչնայա Վալսա". Արխիվացված from the original on 2012 թ․ օգոստոսի 10. Retrieved 2015 թ․ հուլիսի 24.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | ГВР |

 |
**Խադիջա Օսման բեկ ղիզի Ղաիբովա** (ադրբ.՝ Xədicə Osman bəy qızı Qayıbova, մայիսի 24, 1893(1893-05-24), Թիֆլիս, Ռուսական կայսրություն - հոկտեմբերի 27, 1938(1938-10-27), Բաքու, Ադրբեջանական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), Ադրբեջանի արվեստական գործիչ, առաջին դաշնակահարուհիներից մեկն Ադրբեջանում։

Կենսագրություն
--------------

Խադիջա Ղաիբովան ծնվել է 1893 թվականի մայիսի 24-ին Թբիլիսիում։ Ղաիբովան միջնակարգ կրթություն է ստացել Սուրբ Նինայի գիմնազիայում և միաժամանակ դաշնամուրի դասեր ստացել։ 1911 թվականին, գիմնազիան ավարտելուց հետո, 18-ամյա Խադիջան ամուսնացել է ինժեներ Նադիր Կայիբովի հետ։ Հետագա տարիներին Ղաիբովան դասավանդել է տեղի ռուս-մուսուլմանական կին դպրոցում։ Նույնիսկ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից առաջ Խադիջա Ղաիբովան համբավ է ձեռք բերել՝ որպես առաջին մուղամի կատարողներից մեկը դաշնամուրի վրա։

1919 թվականին Ղաիբովայի ընտանիքը տեղափոխվել է Բաքու, որտեղ մեկ տարի անց Խադիջա Ղաիբովան նպաստել է Ադրբեջանի պետական կոնսերվատորիայի հիմնադրմանը։ 1927-1931 թվականներին սովորել է Ադրբեջանի պետական կոնսերվատորիայի կոմպոզիտորական ֆակուլտետում։

1933 թվականին Կայբովան ձերբակալվել և բանտարկվել է հակահեղափոխական գործունեության մեղադրանքով։ Նա երեք ամիս անց ազատ է արձակվել, և նրա դեմ առաջադրված մեղադրանքը կարճվել է։

1934 թվականին նա դարձել է Ադրբեջանի պետական կոնսերվատորիայի երաժշտական ժառանգության ուսումնասիրության հետազոտական անձնակազմի անդամ։

1938 թվականի մարտի 17-ին, իր երկրորդ ամուսնու՝ Ռաշիդ Կայիբովի ձերբակալությունից անմիջապես հետո, Խադիջա Ղաիբովան կրկին ձերբակալվել և մեղադրվել է մուսավաթականների հետ կապեր ունենալու մեջ։

Խադիջա Ղաիբովան մահացել է 1938 թվականի հոկտեմբերի 27-ին։

Աղբյուրներ
----------

* Гянджали С. Женщины, красота и святость. — Баку։ Азербайджан, 2001. — С. 154—155

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Խադիջա Ղաիբովա
2. ↑  Хадиджа Гаибова
3. ↑  "Трагическая судьба первой пианистки Азербайджана". Արխիվացված է the original 2019 թ․ դեկտեմբերի 29-ին. Retrieved 2019 թ․ դեկտեմբերի 29. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
**Խաղաղության ձոն՝ Պուլսար**, հուշարձան Գերմանիայի Բոխում քաղաքի Խրիստուսկիրխե եկեղեցու առջև։

Պատմություն
-----------

Հուշարձանը տեղադրվել է 2006 թվականի նոյեմբերի 19-ին՝ Բոխումի Լինդեն թաղամասի Խրիստուսկիրխե եկեղեցու առջև։ Քանդակը համամարդկային արժեքների գովք է և յուրօրինակ բողոք բռնության ու պատերազմի դեմ, ինչպես նաև Հայաստանի և Գերմանիայի միջև մշակութային երկխոսության լավագույն վկայություն։ Քանդակը խորհրդանշում է խաղաղություն։

Քանդակը պատրաստվել է Գյումրի քաղաքում, նյութը բրոնզ է։ Քանդակի կավե կաղապարի կրկնօրինակը գտնվում է Գյումրիի «Բեռլին» հյուրանոցի բակում։

Հեղինակ
-------

* Քանդակագործ՝ Ալբերտ Վարդանյան

Պատկերասրահ
-----------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Խաղաղության ձոն` «Պուլսար»
2. ↑  "Հայոց Ցեղասպանության զոհերի հիշատակի և պահանջատիրության միջոցառում՝ Գերմանիայի Բոխում քաղաքում". Արխիվացված է the original 2014 թ․ ապրիլի 24-ին. Retrieved 2015 թ․ հունվարի 4. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)

Մեդիա ֆայլեր

|  |  |
| --- | --- |
| Վիիքպահեստ | Վիքիպահեստ նախագծում կարող եք այս նյութի վերաբերյալ հավելյալ պատկերազարդում գտնել **Խաղաղության ձոն՝ Պուլսար** կատեգորիայում։ |