recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի** (ռուս.՝ Храм Покрова Пресвятой Богородицы), ուղղափառ տաճար ՌուսաստանիՌոստովի մարզի Բատայսկ քաղաքում։ Ենթարկվում է Ռոստովի և Նովոչերկասկի թեմին։

Պատմություն
-----------

Տաճարի մասին առաջին անգամ հիշատակվում է իշխան Պոտյոմկինի 1857 թվականի փաստաթղթում. *«Բատայսկոյե գյուղը բնակավայր է Կոյսուգա գետակի մոտ։ Ռոստովից Ազով գնացող մեծ ճանապարհի երկու կողմերում։ Գյուղում կա փայտե Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի։ Եկեղեցու հողն անջրդի է։ Գյուղացիներն ապրում են հողագործությամբ և անասնաբուծությամբ, կանայք աշխատում են դաշտում, բուրդ ու վուշ են մանում, քաթան են գործում իրենց և վաճառքի համար, միջին վաստակի են»*։

Մեր օրերը հասած գրավոր սակավաթիվ աղբյուրների հիման վրա կարելի է պնդել, որ Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին XX դարի սկզբին գտնվում էր այն տարածքում, որտեղ այժմ տեղակայված է թիվ 10 վարժարանը։ Հայրենական մեծ պատերազմից առաջ՝ 1937 թվականին, տաճարն ավերվել է, և նրա տեղը սկսվել է դպրոցի շինարարությունը։

Պատերազմի ավարտից հետո Աստվածածնի աղոթատունը բացվել է Օստրովսկու փող. 31 հասցեում, դրա համար չնախատեսված տարածքում։

1968 թվականին Աստվածածնի աղոթատունը հրկիզվել է, և տունն ամբողջությամբ այրվել է։

Այրված տան տեղում նոր տաճար կառուցել չի հաջողվել։ Հանրային միջոցներով ձեռք է բերվել կիսաքանդ տնով մեկ այլ հողակտոր, որտեղ էլ հետագայում կառուցվել է տաճարը։ Նոր տաճարի շինարարությունն իրականացվել է 1970-1973 թվականների։ Հետագայում կատարվել են բարեկարգման աշխատանքներ։

1994 թվականին կառուցվել է զանգակատուն։ 1998 թվականի սեպտեմբերին կառուցվել է գմբեթային շինություն, տեղադրվել են կենտրոնական ոսկեզօծ գմբեթն ու խաչը։ Հայտնվել են ծածկված պատշգամբասրահ, ծածկապատշգամբ, սեղանատուն, կիրակնօրյա դպրոցի դասարաններ, ծառայողական տարածքներ, ցանկապատ։ Բարեկարգվել է նաև տաճարի ներքին հարդարումը, կատարվել է գեղարվեստական դրվագում։ Ներքին հարդարումը, պատկերակալը, փորագրությունը կատարել են ծխախոտի գործարանի վարպետները և Գրեկովի անվան գեղարվեստի ուսումնարանի նկարիչները։

Տաճարի շինարարությունն ու բարեկարգումն իրականացվել են հավատացյալների օգնությամբ և նրանց կամավոր նվիրատվություններով։ Ներկայումս եկեղեցին զբաղվում է բարեգործական գործունեությամբ, երեխաների ուսուցմամբ կիրակնօրյա դպրոցում, որը հաճախում է 30 երեխա։ Եկեղեցին ակտիվ մասնակցում է նաև քաղաքի գործերին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Батайск|Покрова Пресвятой Богородицы, цекровь" (in ռուսերեն). sobory.ru. Retrieved 2017 թ․ փետրվարի 28.
2. ↑  "Храмы Батайска. Туристическими тропами Батайска". my-bataysk.ru. Retrieved 2017 թ․ փետրվարի 28.
3. ↑  "Наш храм". www.hram-pokrova.com. Արխիվացված է the original 2016 թ․ նոյեմբերի 20-ին. Retrieved 2017 թ․ փետրվարի 28. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
**Բարսելոնա Բ ֆուտբոլային ակումբ** (իսպ.՝  և կատ.՝ Fútbol Club Barcelona Atlètic, 1970—1991 և 2008—2010 ժամանակահատվածում՝ **Բարսելոնա Ատլետիկ** (իսպ.՝  և կատ.՝ Fútbol Club Barcelona Atlètic), իսպանական ֆուտբոլային ակումբ, Բարսելոնա քաղաքից։ Ակումբը հիմնադրվել է 1970 թվականին։ Թիմը հանդիսանում է Բարսելոնա ակումբի ռեզերվային թիմը։

Պատմություն
-----------

1918 թվականին Ժոան Գամպերի գլխավորած խորհրդի քարտուղար Ժոան Ռագեն սկսեց ստեղծել երիտասարդական թիմեր։ Ձևավորվեց 4 խումբ, որի զարգացման պատասխանատվությունն իր վրա վերցրեց հունգարացի Յեսա Պոսոնին։ 1920 - ական թվականների Բարսելոնայի ուժեղ թիմում գրեթե բոլորը կատալոնացի էին, ովքեր անցել էին ակումբի դպրոցը։ Այդ պահին կատալոնացիները շուրջ 1000 ֆուտբոլիստ ունեին տարբեր տարիքային խմբերում։
Խոսեպ Սեգերը դարձավ Բարսա Ատլետիկի առաջին մարզիչը։ Այն մինչ 1974 թվականը հանդես էր գալիս 3 - րդ Դիվիզիոնում, սակայն դրանից հետո Բարսա Ատլետիկը սկսեց խախալ մեկ Սեկունդա Ա - ում, մեկ Սեկունդա Բ - ում։ Այդ ընթացքում Բարսելոնայի երիտասարդական թիմերը մեկը մյուսի հետևից տիտղոսներ էին նվաճում, իսկ երբ 1979 թվականին հիմնադրվեց Լա Մասիան, նոր շունչ հաղորդվեց երիտասարդական թիմերին։ 1980 թվականին Լա Մասիայի տնօրեն նշանակվեց Օրիոլ Տորտը, ով շուրջ 20 տարի շարունակ մեծ հաջողությամբ գլխավորեց այն։
Բարսելոնայի 3 - րդ թիմը, որը սիրողական էր, ստեղծվել էր 1967 թվականին և միշտ խաղում էր Բարսա Ատլետիկից 1 Դիվիզիոն ցածր։ 1993 - ին այն անվանափոխվեց Բարսա Ց-ի, իսկ 2007 - ին դադարեցրեց իր գործունեությունը, երբ Բարսա Ատլետիկն իջավ 3-րդ Դիվիզիոն։
1991 թվականին հաստատված նոր կանոնների համաձայն Բարսա Ատլետիկը անվանափոխվեց Բարսելոնա Բ-ի։ Թիմն այդ անունը կրեց մինչ 2008 թվականը, երբ եկավ Խոսեպ Գվարդիոլան ու նրանց բարձրացրեց Սեկունդա Բ։ Եվ նրանք կրկին հայտնի դարձան որպես Բարսա Ատլետիկ։ Սակայն 2010 թվականին Բարսա Ատլետիկը տեղափոխվեց Սեկունդա ու կրկին կոչվեց Բարսա Բ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "History of FC Barcelona reserve teams" (in անգլերեն). fcbarcelona.com. Արխիվացված from the original on 2012 թ․ ապրիլի 14. Retrieved 2010 թ․ հոկտեմբերի 11.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Ֆոտո, վիդեո և աուդիո | Ինստագրամ |
|  |
| Թեմատիկ կայքեր | BDFutbol · Soccerway · playmarkerstats.com · Transfermarkt |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Մեծ կատալոնական |

 |
**Արքայազն Ֆիլիպի շարժումը** (անգլ.՝ Prince Philip Movement) կրոնական շարժում Վանուատուի Տաննա կղզում։ Բեռի պաշտամունք Յաոհնանեն (անգլ.՝ yaohnanen) ցեղի կողմից, այս ցեղի մարդիկ ապրում էին իրենց անունով կոչվող գյուղում։ Նրանք Մեծ Բրիտանիայի թագուհու՝ Եղիսաբեթ II-ի ամուսնուն ՝ արքայազն Ֆիլիպին, համարում են աստվածային էակ։ Կղզին ունի մեծ թվով բեռի պաշտամունքի հետևորդներ, ովքեր հայտնվել էին Տաննա կղզում Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։ Ավելի հայտնի է նրանցից Ջոն Ֆրումի և արքայազն Ֆիլիպի շարժումները։ Ըստ կղզիների հնագույն լեգենդների ՝ լեռնային ոգու որդին մի օր մեկնելու է հեռավոր երկրներ, ամուսնանալու է արժանի կնոջ հետ և վերադառնալու է նրանց մոտ։ Քանի որ այդ ժամանակ Վանուատուն գտնվում էր Բրիտանիայի կայսրության կազմում, այդ պատճառով լենգենդար մարդը Ֆիլիպ արքայազն էր։ Հայտնի չէ, թե երբ է հայտնվել այս պաշտամունքը, ենթադրվում է, որ 1950-1960 թվականներին։ Լեգենդը սրվեց 1974 թվականին, երբ թագավորական զույգը պաշտոնական այց կատարեց Վանուատու, և կղզու բնակիչների մի մասը իրականում հեռավորության վրա տեսան արքայազն Ֆիլիպին։ Նա այդ շարժման մասին չգիտեր մինչ այն պահը, երբ նրան այդ մասին հայտնեց բրիտանացի մշտական հանձնակատար Ջոն Չամպիոնիի (անգլ.՝ John Champion) կողմից։ Նա արքայազն Ֆիլիպին առաջարկեց իր նկարն ուղարկել Յաոհնանեն ցեղախմբին։ Արքայազնը արձագանքեց այս առաջարկին և նրա ստորագրած պաշտոնական լուսանկարներն ուղարկեց Տաննա կղզի։ Լուսանկարում արքայազնը նիզակ է պահում որսորդական խոզերի վրա։ Ավելի ուշ ուղարկեց նաև այլ նկարներ, որոնք պահվում էին ցեղի առաջնորդ Ջեկ Նաիվայի (անգլ.՝ Jack Naiva) մոտ։ 2014 թմականի հոկտեմբերին Տաննա կղզի այցելեց արքայադուստր Աննան, ով 1974 թվականին նույնպես իր ծնողների հետ եկել էր կղզի։

 Յաոհնանեն ցեղախմբի տղամարդիկ

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Самые странные религии мира
2. ↑  Pacific Magazine. "Green Moon Rising: Islam Is Spreading In Melanesia" (in անգլերեն). Արխիվացված է the original 2007 թ․ հոկտեմբերի 10-ին. Retrieved 08 апреля 2008. `{{cite web}}`: Cite has empty unknown parameters: `|description=`, `|coauthors=`, and `|datepublished=` (help)
3. ↑  Член британской королевской семьи стал богом
4. ↑  Princess Anne on the island where they think her father is a god (անգլ.)
5. ↑  Princess Anne arrives in South Pacific island where tribesmen worship Prince Philip and believe her father is a God who descended from their spirit ancestors (անգլ.)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Արքայազն Ֆիլիպ, նրանք քեզ հազիվ են ճանաչում (անգլ.)
* Արդյո՞ք արքայազն Ֆիլիպը կղզու աստվածն է (անգլ.)
* Յամ պարը Յաոհնանե ցեղի կողմից (անգլ.)
* Անգլիայի թագուհու 90-ամյա ամուսինը խոստացել էր «դանդաղեցնել տեմպը», բայց չի հրաժարվում աստծու դերից
**Ացտեկական նոր տարի** (իսպ.՝ Año Nuevo Mexicano կամ *Año Nuevo Azteca*; ացտ.՝ Yancuic Xīhuitl), նոր տարվա տոնումն ըստ ացտետական օրացույցի։ Ամսաթիվը, որին համապատասխանում է այդ տոնը Գրիգորյան օրացույցով, կախված է օգտագործվող օրացույցի տեսակից, սակայն ընդունված է համարել, որ այն նշվում է մարտի 12-ի առավոտյան։ Տոնը նշվում է Նաուա ցեղի կողմից, որոնք ապրում են ներկայիս Մեքսիկայի որոշ շրջաններում։ Տոնակատարման համար օգտագործվում է Մոնտեսումայի սոճին (սոճու տեսակներից մեկը), որի վրա նոր տարվա նախօրեին վառում են մոմեր, սրան զուգահեռ տեղի են ունենում հրավառություններ, նվագում են թմբուկ և երգում են երգեր։ Որոշ կարևորագույն տոնական միջոցառումներ տեղի են ունենում Ուաուչինանգոյում, Նաուպանեում, Մեխիկոյում, Զոնգոլիկեում և Հիկոտեպեկեում։

Ավելի ուշ և ավելի ընդունված է Մարդաբանության և պատմության ազգային ինստիտուտի պրոֆեսոր Ռաֆայել Տենի տարբերակը, որը հիմնված է Դուրանի, Սահագունի և Ալֆոնսո Կասոյի ուսումնասիրությունների վրա։ Նրա հաշվարկները հաստատում են, որ մեքսիկական տարվա առաջին օրը եղել է փետրվարի 13-ը, որը համապատասխանում է հին Հուլյան օրացույցին կամ փետրվարի 23-ին` ըստ ներկայիս Գրիգորյան օրացույցի։ Օգտագործելով այդ հաշվարկները` դրանցով ստուգվում է Ուիցիլոպոչտիլիի ծննդյան տարեդարձը, տարվա վերջը և «Տարվա ավարտ» բոլորաշրջանը, նոր կրակի արարողությունը և «2 Ատակլ» տարվա «1 Տեպչատլ» օր-նշանը, որը համապատասխանում է փետրվարի 22-ին։

Այդ 365 օր ունեցող տարին կապվում էր արեգակնային տարվա հետ և բաժանվում էր 18 ամսվա և 20 օրվա մեջ, ինչպես նաև` լրացուցիչ 5 օր տարվա վերջում։ Բացի այդ, կան որոշ ձեռագրեր, որոնցում հաստատվում է նահանջ տարվա գոյությունը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "El Observador #1 Bilingual Newspaper". El Observador. Արխիվացված է the original 2014 թ․ հունվարի 1-ին. Retrieved 2012 թ․ դեկտեմբերի 7. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. ↑  "Inicia año nuevo Azteca". Oem.com.mx. Արխիվացված է the original 2014 թ․ հունվարի 1-ին. Retrieved 2012 թ․ դեկտեմբերի 7. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
3. ↑  The Mexica Calendar and the Cronography, Rafael Tena. INAH-CONACULTA 2008.
4. ↑  Crónica Mexicayotl, Fernando Alvarado Tezozomoc p 36
5. ↑  Folio 92r Codex Magliabechi (1553), Biblioteca Nazionale Centrale de Florencia: XIII, 3, 1996
6. ↑  Folio 7r Codex Telleriano-Ramensis (1562—1563), Bibliotheque Nacionale de France. Ms Mex 385, 1995.
**«Գենարալ Տոպտիգին»** (ռուս.՝ Генерал Топтыгин), 1971 թվականի «Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի սովետական տիկնիկային մուլտֆիլմ։ Ռեժիսոր Իվան Ուֆիմցևը նկարահանել է Նիկոլայ Նեկրասովի ստեղծագործությունները։

Դիպաշար
-------

Տոնավաճառին արտիստները (թափառական դերասան և կանաչ գլխարկով, շքանշաններով արջ) իրենց ներկայացման մեջ ծաղրում են գեներալին, ինչի համար էլ իրենց միանգամից դուրս են հանում։ Ուշ երեկոյան մի տղամարդ վերցնում է նրանց իր հետ և տանում մոտակա պանդոկ։ Մինչ մարդիկ տաքանում և ճաշում էին, արջը հսկում է սայլակը, բայց հանկարծակի վախեցնում է ձիերին և նրանք փախչում են տանելով արջին իրենց հետ։ Նրան հաջողվում է կանգնել միայն փոստային կայանի մոտ, որտեղ պահակը մթության մեջ նրան շփոթում է գեներալի հետ…

Վիդեո
-----

Մուլտֆիլմը բազմիցս թողարկվել է DVD-ով, «Միայիլ Պոտապիչ» («Սոյուզմուլտֆիլմ», դիստրիբյուտոր՝ «Խոշոր պլան») մուլտֆիլմերի հավաքածուներում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  *Сергей Капков.* Иван Уфимцев // Наши мультфильмы / Арсений Мещеряков, Ирина Остаркова. — Интеррос, 2006. — ISBN 5-91105-007-2 "Արխիվացված պատճենը". Արխիվացված է the original 2007 թ․ օգոստոսի 31-ին. Retrieved 2019 թ․ օգոստոսի 9.
2. ↑  DVD «Михал Потапыч»

Գրականություն
-------------

* *Некрасов Н.А.* Генерал Топтыгин. — М.: Детская литература, 2016. — 14 с. — ISBN 978-5-08-005614-7

Տես նաև
-------

Մազայ պապիկը և նապաստակները՝ մուլտֆիլը նկարահանվել է Նիկոլայ Նեկրասովի պոեմի հիման վրա

Արտաքին հղումներ
----------------

* «Գենարալ Տոպտիգին»(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
* «Գենարալ Տոպտիգին» մուլտֆիլմը «Անիմատոր.ռու» կայքում
* «Գենարալ Տոպտիգին» Կադրեր ֆիլմից
* Իվան Ուֆիմցև՝ Հայրենական կինոյի հանրագիտարան
**Սոնա Հովհաննեսի Հովհաննիսյան** (մարտի 28, 1963(1963-03-28), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ դիրիժոր, խմբավար։ ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (2010)։ «Հովեր» երգչախմբի հիմնադիր-ղեկավար (1992)։ Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի ռեկտորը 2018 թվականից։

Կենսագրություն
--------------

Սոնա Հովհաննիսյանը ծնվել է 1963 թվականին, Երևանում՝ դերասանուհի Լիլյա Հովհաննիսյանի ընտանիքում։ Սովորել է Երևանի Եղիշե Չարենցի անվան միջնակարգ և Սայաթ-Նովայի անվան երաժշտական դպրոցներում, 1980-1984 թվականներին՝ Ռոմանոս Մելիքյանի անվան երաժշտական ուսումնարանի խմբավարական բաժնում, 1984-1989 թվականներին՝ Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի խմբավարական բաժնում՝ Ռաֆայել Մանգասարյանի դասարանում։ 1990-1993 թվականներին մասնակցել է պետական կոնսերվատորիայի ասիստենտուրա-ստաժիրովկայի «խմբավարություն» մասնագիտության կուրսերին։

1984-1989 թվականներին աշխատել է թիվ 118 հանրակրթական դպրոցում, եղել է երգ-երաժշտության ուսուցիչ և խմբավար, միաժամանակ որպես խմբավար աշխատել է քաղաքային պիոներների և դպրոցականների պալատում և մանկական գեղագիտական դաստիարակության կենտրոնում։ Ղեկավարել է «Հայրեն» և «Ալելուիա» երգչախմբերը։ 1995 թվականից դասավանդում է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի խմբավարական ամբիոնում (2006 թվականին՝ դոցենտ, 2016 թվականին՝ պրոֆեսոր)։ 1992 թվականին հիմնադրել և ղեկավարում է «Հովեր» երգչախումբը։ Երգչախմբի հետ համերգներով հանդես է եկել Իտալիայում, Ֆրանսիայում, Գերմանիայում, Անգլիայում, Ռուսաստանում, Սլովենիայում, Լիբանանում, Լեհաստանում, Շվեյցարիայում, ԱՄՆ-ում, Թայվանում, հանդես է եկել մի շարք հեղինակավոր դահլիճներում (Teatro Dal Verme (Իտալիա), Тhéâtre Nanterre-Amandiers, Cité de la Musique, Le Quartz (Ֆրանսիա), Strathmore Hall, Carnegie Hall (ԱՄՆ), Թայվանի ազգային համերգասրահ։

Հովեր պետական կամերային երգչախմբի հետ իրականացրել է մի շարք մեծակտավ վոկալ-խմբերգային ստեղծագործություններ և օպերաներ՝ «Սևիլյան սափրիչ», «Տոսկա», «Մադամ Բատերֆլայ», «Եվգենի Օնեգին», «Անուշ»)։

Պարգևներ
--------

* Հայաստանի մշակույթի նախարարության ոսկե մեդալ, 2007,
* Հայաստանի արվեստի վաստակավոր գործիչ, 2010։

Տես նաև
-------

* Հովեր պետական կամերային երգչախումբ

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2
2. ↑  "Սոնա Հովհաննիսյանի կենսագրությունը avproduction.am կայքում". Արխիվացված է the original 2022 թ․ ապրիլի 22-ին. Retrieved 2020 թ․ մայիսի 14. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
3. ↑  Սոնա Հովհաննիսյանի կենսագրությունը Կոմիտասի թանգարան-ինստիտուտի կայքում

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Հանրային ռադիոյի արխիվ |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Հայազգ · AV Production |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | BNE: XX5188445 · ISNI: 0000000013137760 · VIAF: 5243111 · WorldCat VIAF: 5243111 |

 |
**Դանլի**, (իսպ.՝ Danlí), քաղաք և վարչական շրջան Հոնդուրասայում, Էլ Պարայիսո վարչության մեջ։

Աշխարհագրական տարածք
--------------------

Տեղակայված է վարչության կենտրոնում, Տեգուսիգալպա քաղաքից 92 կմ հարավ-արևելք։ Ծովի մակարդակից ունի 814 մետր բարձրություն։ Հաշվի առնելով ծովի մակարդակից ունեցած բարձրությունը՝ կլիման բնութագրվում է թույլ, չնայած նրան, որ գտնվում է արևադարձային կլիմայական գոտում։

Բնակչություն
------------

2013 թվականի մարդահամարի տվյալներով՝ բնակչությունը կազմում է 62 597 մարդ։

*Քաղաքի բնակչության թվաքանակի դինամիկան ըստ տարիների.*

| 1974 | 1988 | 2001 | 2013 |
| --- | --- | --- | --- |
| 10 825 | 29 025 | 40 915 | 62 597 |

Տնտեսություն
------------

Տնտեսությունը հիմնականում զարգացած է գյուղատնտեսության շնորհիվ, քանի որ այստեղ կան բերրի հովիտներ, որտեղ աճում է հիմնականում հացահատիկ և բանջարեղեն։ Բացի այդ անասնապբցահությունը, առևտուրը և զբոսաշրջությունը դանլիդցիների եկամտի աղբյուր են։

Այլ
---

Բացի այդ, այստեղ է գտնվում Centro Penal de Danlí տխրահռչակ բանտը, որտեղ բանտարկյալներին թույլատրվում է կիրառել իրենց սեփական կանոնները։

2017 թվականից քաղաքը Դանլիի կաթոլիկ թեմի եպիսկոպոսական աթոռանիստն է, որը գտնվում է Տեգուսիգալպայի եկեղեցական մետրոպոլիայի նահանգում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Danlí, El Paraíso" (in անգլերեն). Fallingrain Global Gazetteer. Արխիվացված է the original 2013 թ․ մարտի 17-ին. Retrieved 2013 թ․ փետրվարի 15.
2. ↑  "Danli" (in անգլերեն). World Gazetteer. Արխիվացված է the original 2013 թ․ մարտի 17-ին. Retrieved 2013 թ․ փետրվարի 15.
3. ↑  Walker, Daniel, UK journalist braves World's Most Dangerous Prison having to 'play by inmates rules' Mirror.co.uk 1/4/2016

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Մեծ կատալոնական |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | LCCN: n84173024 · VIAF: 138428779 · WorldCat VIAF: 138428779 |

 |
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սուրեն Թադևոսյան (այլ կիրառումներ)
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Թադևոսյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Սուրեն Թադևոսյան** (հուլիսի 19, 1975(1975-07-19), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - ապրիլի 11, 2016(2016-04-11), Վալենսիա, Իսպանիա), հայ ռեժիսոր, պրոդյուսեր։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է Երևան քաղաքում։ 1992 թվականին ավարտել է Երևանի Մուշեղ Իշխանի անվան թիվ 5 միջնակարգ դպրոցը։ Դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել է Երևանի Մ. Հերացու անվան բժշկական ինստիտուտ, որտեղ էլ ընդգրկվել է ՈՒՀԱ «ԵրՄի» թիմի կազմում և 1992, 1994 թվականներին Մոսկվայում դարձել չեմպիոն։ 1992-93 թվականներին սովորել է «Գլաձոր» կառավարման համալսարանի տնտեսագիտական բաժնում։ 1996 թվականին ուսումը շարունակել և ավարտել է Մոսկվայի իրավաբանական համալսարանում՝ որպես իրավաբան։ 1994-98 թվականներին եղել է Հայաստանի ՈւՀԱ լիգայի գլխավոր խմբագիրը։ 2001-2004 թվականներին կինոռեժիսորություն է սովորել Իսպանիայի Վալենսիա քաղաքի «Escuela De Cine» կինոդպրոցում։ 2004-2011 թվականներին եղել է հայաստանյան տարբեր հեռուստաընկերությունների գլխավոր ռեժիսոր, գլխավոր պրոդյուսեր և փոխտնօրեն։ Եղել է «Արմատ» երաժշտական նախագծի և Նարեկ Բավեյանի պրոդյուսերը։ Մահացել է 2016 թվականի ապրիլի 11-ին Իսպանիայի Վալենսիա քաղաքում։

Ստեղծագործական կյանք
--------------------

Նկարահանվել է «Մեր բակը» ֆիլմի առաջին և երկրորդ մասերում։ Աշխատել է հայկական հեռուստաընկերություններում՝ հեղինակելով մի շարք հեռուստանախագծեր և հեռուստասերիալներ։ Նկարահանել է մի շարք երաժշտական և գովազդային տեսահոլովակներ, իսկ ԱՄՆ-ում անցկացվող «Գոլդեն Սթար» երաժշտական մրցանակաբաշխության ժամանակ Արսեն Սաֆարյանի «Հուշերի քաղաք» տեսահոլովակի համար արժանացել է «Տարվա լավագույն տեսահոլովակ» մրցանակին, իսկ 2010 թվականին՝ «Տարվա լավագույն ռեժիսոր» մրցանակին։ 2011 թվականին Իսպանիայի Բիլբաո քաղաքի կինոփառատոնում արժանացել է «Լավագույն կարճամետրաժ ֆիլմի սցենար» մրցանակին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4
2. ↑  "Մահացել է Սուրեն Թադևոսյանը". Արխիվացված է the original 2020 թ․ հունիսի 30-ին. Retrieved 2020 թ․ հունիսի 30.
3. ↑  "Սուրեն Թադևոսյան". avproduction.am. Արխիվացված է the original 2020 թ․ հուլիսի 7-ին. Retrieved 2016 թ․ ապրիլի 12.
4. ↑  "3-րդ Արմենիան Գոլդեն Սթար մրցանակաբաշխություն". HayFanat.com. 2010 թ․ փետրվարի 25. Արխիվացված է the original 2012 թ․ հուլիսի 6-ին. Retrieved 2016 թ․ ապրիլի 14.
5. ↑  "HayFanat.com Օնլայն Մրցանակաբաշխություն". HayFanat.com. 2010 թ․ դեկտեմբերի 31. Արխիվացված է the original 2012 թ․ ապրիլի 7-ին. Retrieved 2016 թ․ ապրիլի 14.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Internet Movie Database · ԿինոՊոիսկ |

 |
**Ալյոնա Իվ** (եբրայերեն՝ אלונה איב‎, նոյեմբերի 30, 1979(1979-11-30), Լենինգրադ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), իսրայելցի դերասանուհի և ռեժիսոր։ Իսրայելական հեռուստատեսությունում նկարահանվում է հեռուստասերիալներում։ Կարճամետրաժ ֆիլմերի ու տեսանյութերի ռեժիսոր։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է Լենինգրադում։ Մանկությունն անց է կացրել Թիխվինում։ 14 տարեկանում երիտասարդական ծրագրի շրջանակներում մեկնել է Իսրայելի Նաալե քաղաք։ Նա ապրել է Միշմար Հա-Էմեկ կիբուցում, իսկ հետո՝ Դավիթ Ռազիելի երիտասարդական գյուղում։
Միջին դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել է Հայֆայի Տեխնիոն Իսրայելի տեխնոլոգիական համալսարանի մաթեմատիկայի բաժինը։

Դերասանական կարիերա
-------------------

21 տարեկանում նա իրեն նվիրել է արվեստին և Երուսաղեմում ընդունվել Խադասա քոլեջի կինեմատոգրաֆիայի բաժին։ Միաժամանակ սովորել է դերասանական բաժնում և նկարահանվել «Կրտսերը» ֆիլմում (2006)։
Նկարահանվել է իսրայյելական սերիալում և հեռուստատեսային գովազդում, որտեղ եղել է որպես կասկադյոր։

Միաժամանակ աշխատել է ռեժիսոր Ավի Մալկայի օգնական։

2010 թվականին իսրայելական «Կապույտ Նատալի» սերիալում նա խաղացել է կնոջ գլխավոր դեր։ Խաղացած դերի համար նրան առաջադրվել է իսրայելական հեռուստատեսության տարվա լավագույն դերասանուհու մրցանակով։ «Գաշեր» կինոթատրոնում, «Ջոն Ժուան» ներկայացման ժամանակ նա խաղացել է Դոն Աննայի դերը։

2012 թվականին նա խաղացել է «Հինգերորդ երկինք» ֆիլմում, ռեժիսոր՝ Դանի Ցվի-Ռիկլիս։ Միաժամանակ իր դերասանական կարիերայի ընթացքում եղել է շատ կարճամետրաժ ֆիլմերի ու տեսահոլովակների ռեժիսոր։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Ishim site
2. ↑  Alena Yiv as Yulia Archived 2013-10-17 at the Wayback Machine. Walla! (եբրայերեն)
3. ↑  "Litvin Agency site". Արխիվացված է the original 2013 թ․ սեպտեմբերի 30-ին. Retrieved 2018 թ․ նոյեմբերի 12. `{{cite web}}`: Cite has empty unknown parameter: `|dead-url=` (help)
4. ↑  
Be-rakia hamishi, in Israeli Film Academy site (եբրայերեն)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Ալյոնա Իվ Internet Movie Database կայքում
* TV drama reveals modern slavery Archived 2016-12-20 at the Wayback Machine. in CNN blogs

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Internet Movie Database · ԿինոՊոիսկ |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | VIAF: 445148269836505230006 · WorldCat VIAF: 445148269836505230006 |

 |
Linie նորվեգական ակվավիտ
**Ակվավիթ** (*akevitt* (նորվեգերեն); *akvavit* (դանիերեն, շվեդերեն); *aquavit* (անգլերեն)), 37,5—50 % թնդությամբ սկանդինավյան ազգային ալկոհոլային խմիչքներ։ Խմիչքի անվանումը ծագել է լատիներեն *aqua vitae* արտահայտությունից, որը թարգմանվում է որպես «կյանքի ջուր», «կենդանի ջուր»։

Պատմական վկայություններ
-----------------------

Աքվավիթ բառի ամենահին գրային կիրառությունը (բառացի *"Aqua vitæ"*) հայտնաբերվել է Բերգեն քաղաքի Բերգենհուն ամրոցի դանիական իշխանի նամակում գտնված Տրոնհեյմ քաղաքում։ Այդ գրությունը թվագրվում է 1531 թվականի ապրիլի 13-ին։

Պատրաստման եղանակ
-----------------

Ակվավիտը պատրաստում են էթիլային սպիրտի հիման վրա, որն էլ ստանում են կարտոֆիլից, ցորենից վրան ավելացրած շաքար։ Այն պահվում է կաղնու, խերեսի կամ կոնյակի տակառների մեջ 3-ից 12 տարի։ Սովորաբար աքվավիթը ունենում է ծղոտի գույնից մինչև ոսկեզօծ գույնի, երբեմն մուգ։ Որոշ տեսակներ անգույն են լինում։ Առավել մուգ գույնը հուշում է արտադրանքի երկար պահման մասին։

Արտադրություն
-------------

Դանիան հանդիսանում է աքվավիթի հիմնական մատակարարը համաշխարհային շուկայում։ Սակայն նորվեգական աքվավիթը շուկայում ունի իր ուրույն տեղը։ Նորվեգական 1 լիտր աքվավիթը կարող է արժենալ մինչև 1000 նորվեգական կռոն, իսկ սովորաբար՝ 500-600 կրոն։

Ամենահայտնի նորվեգական աքվավիթը *Linie Aquavit*-ն է։ Լինե տերմինը նշանակում է, որ խմիչքը անցել է հասարակածը։ Այս տեսակի աքվավիթը հայտնի է դառել այն բանով, որ սկզբում խմիչքը ծովով տանում են դեպի Հարավային կիսագունդ և հետ բերում, այսինքն՝ այն 2 անգամ հատում է հասարակածը։ Շնորհիվ անընդհատ շարժման՝ խմիչքը ներքաշում է փայտի բույրը։ Այս գործընթացից հետո խմիչքը շշալցվում է և հանվում վաճառքի։

Օգտագործման եղանակ
------------------

Աքվավիթը ընդունված է օգտագործել սառը տեսքով կամ նույնիսկ մատուցել սառեցված ձևով մինչև −18 °C:

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  "Թունդ խմիչքների այբուբեն. արոմատիզացված սպիրտներ։". Արխիվացված է the original 2008 թ․ մարտի 6-ին. Retrieved 2016 թ․ նոյեմբերի 14.
2. 1 2 3  "Vinmonopolet" ֆիրմայի մոնոպոլ ալկոհոլային խմիչքներ (նորվ.)
3. ↑  EU spirits regulation (PDF). Regulation(EC) No 110/2008 of the European Parliament and of the Council of 15 January 2008 on the definition, description, presentation, labelling and the protection of geographical indications of spirit drinks and repealing Council Regulation (EEC) No 1576/89, Appendix II No. 24, Retrieved 2014-02-09.](անգլ.)
4. ↑  Diplomatarium Norvegicum, b.XI s.631(նորվ.)
5. ↑  Linie Aquavit-ի պատրաստման եղանակը:(անգլ.)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Օլբորգի աքվավիթը: Archived 2007-09-04 at the Wayback Machine.(անգլ.)
* Norske Akevitters Venner (NAV). Աքվավիթի նորվեգական ընկերները:(նորվ.)
**Սուրեն Պետրոսի Բոգդասարով** (մայիսի 10, 1920(1920-05-10), Տաշքենդ, Խորհրդային Ռուսաստան - սեպտեմբերի 13, 2009(2009-09-13), Մոսկվա, Ռուսաստան), խորհրդային ծանրամարտիկ և մարզիչ, ԽՍՀՄ առաջնության բրոնզե մեդալակիր (1947)։ ԽՍՀՄ սպորտի վարպետ։ ԽՍՀՄ վաստակավոր մարզիչ (1957)։ «Կարմիր աստղի» շքանշանի ասպետ։

Կենսագրություն
--------------

Սուրեն Բոգդասարովը ծնվել է 1920 թվականի մայիսի 13-ին Տաշքենդում։ Ծանրամարտով սկսել է զբաղվել 13 տարեկան հասակում։ 1947 թվականին դարձել է ԽՍՀՄ առաջնության բրոնզե մեդալակիր թեթև քաշային կարգում (մինչև 67,5 կիլոգրամմ)։

1954 թվականին տեղափոխվել է Մոսկվա, որտեղ զբաղվել է մարզչական գործունեությամբ Բանակի կենտրոնական մարզական ակումբում (ԲԿՄԱ)։ 1956-1966 թվականներին եղել է ԽՍՀՄ հավաքականի մարզչական շտաբի կազմում։ Սուրեն Բոգդասարովի ամենահայտնի աշակերտը Հռոմի Օլիմպիական խաղերի (1960) չեմպիոն, աշխարհի և Եվրոպայի բազմակի չեմպիոն Յուրի Վլասովն էր։

Հետագայում Սուրեն Բոգդասարովին ճանաչում է բերել նաև հրապարակախոսական և գրական գործունեությունը։ Տարիներ շարունակ նա վարել է հեղինակային սյունակ «Ֆիզկուլտուրա և սպորտ» ամսագրում, որտեղ քարոզել է առողջ ապրելակերպ և խորհուրդ տվել ֆիզիկական ուժի զարգացման համար իր կողմից մշակված վարժանքների համալիրներ։ 2003 թվականին լույս է տեսել նրա «Ծեր մարզչի գրռումները» (ռուս.՝ «Записки старого тренера») ինքնակենսագրական գիրքը։

Մահացել է 2009 թվականի սեպտեմբերի 13-ին Մոսկվայում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Сурен Богдасаров возобновляет свои уроки
2. ↑  "Отрывки из книги «Записки старого тренера» (часть первая)". Արխիվացված է the original 2016 թ․ հունվարի 24-ին. Retrieved 2019 թ․ հուլիսի 7. `{{cite web}}`: Cite has empty unknown parameter: `|dead-url=` (help)
3. ↑  "Отрывки из книги «Записки старого тренера» (часть вторая)". Արխիվացված է the original 2016 թ․ հունվարի 26-ին. Retrieved 2015 թ․ սեպտեմբերի 26. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|deadlink=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
**Բագրատ Արտաշեսի Ասատրյան** (փետրվարի 2, 1956(1956-02-02), Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ տնտեսագետ է, եղել է Հայաստանի Հանրապետության կենտրոնական բանկի նախագահը 1994-1998 թթ. Հայաստանի Հանրապետության հիմնադիրներից մեկը[*փա՞ստ*]:

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է 1956 թվականին Սիսիանի շրջանի Դարաբաս գյուղում։ Ավարտել է Երևանի № 132 միջնակարգ դպրոցը։ 1977 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի տնտեսագիտության ֆակուլտետը։ Աշխատել է Գիտությունների ազգային ակադեմիայի տնտեսագիտության ինստիտուտում որպես ավագ գիտաշխատող, խորացել ժողովրդագրության մեջ, 1985 թվականին ստացել տնտեսագիտական գիտությունների թեկնածուի աստիճան։

1988 թվականին եղել է շարժման ակտիվ մասնակից։ 1990 թվականին որպես Հայոց Համազգային Շարժման անդամ ընտրվել է Հայաստանի առաջին խորհրդարանի պատգամավոր, ղեկավարել է առողջապահության և սոցիալական հարցերի հանձնաժողովը, եղել է ԳԽ նախագահության անդամ։ 1995 թվականին ընտրվել է ԱԺ- ի պատգամավոր։

1994 թվականին ԱԺ-ի կողմից ընտրվել է ՀՀ Կենտրոնական Բանկի նախագահ։ Համարվում է ՀՀ ԿԲ օրենսդրության հիմնադիր։ Նախաձեռնել և հեղինակել է մի շարք հիմնադիր օրենսդրական ակտեր, որոնք ներկայացվել և ընդունվել են ԱԺ-ի կողմից 1996 թվականին։ Շուտով վայր է դրել պատգամավորական մանդատը և հրաժարվել կուսակցականությունից հաշվի առնելով ԿԲ իր պաշտոնը։

1998 թվականին հրաժարական է ներկայացրել ԿԲ նախագահի պաշտոնից՝ իր հիմնական դաշնակիցներ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի, Բաբկեն Արարքցյանի, Վանո Սիրադեղյանի և մյուսների հետ։

1990-ականների քաղաքական գործունեությունից հետո ստանձնել է մասնագիտական պաշտոններ՝ Հայաստանի բանկերի ասոցիացիայի նախագահ (1998-1999 թթ.), «Արմիմպեքսբանկ»ի գործադիր տնօրեն (1999-2003 թթ.)։ 1999 թվականից ԵՊՀ-ում դասավանդում է ֆինանսներ և բանկային գործ առարկան։ Ներկայումս «Գառնի ինվեստ» ՈԻՎԿ խորհրդի նախագահն է և գործադիր տնօրենը։

Ավելի քան 20 գիտական հրապարակումների հեղինակ է։ 2005 թվականին որպես երիտասարդ մասնագետների թիմի ղեկավար, հրատարակել է մոտ 700 էջանոց «Բանկային գործ» դասագիրքը, որը միակն է Հայաստանի բանկային համայարգի մասին, մեծ պահանջարկի պատճառով վերահրատարակվել է։


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| **Նախորդող**Իսահակ Իսահակյան | **ՀՀ Կենտրոնական բանկի նախագահԲագրատ Ասատրյան**1994 - 1998 թ. | **Հաջորդող**Տիգրան Սարգսյան |

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * դ
* ք
* խ
Հայաստանի Կենտրոնական բանկի նախագահները |
| --- |
|  |
| Հայաստանի Հանրապետություն |  Իսահակ Իսահակյան (1991-1994) • Բագրատ Ասատրյան (1994-1998) • Տիգրան Սարգսյան (1998-2008) • Արթուր Ջավադյան (2008-2020) • Մարտին Գալստյան (2020-ից) |

 |

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Բագրատ Արտաշեսի Ասատրյան". *ysu.am*. Արխիվացված է the original 2021 թ․ հունվարի 15-ին. Retrieved 2021 թ․ հունվարի 19. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Հայաստանի Ազգային ժողով |

 |
**Ակտիվություն**, բարձր զարգացած կենդանի օրգանիզմների այն առանձնահատկությունը, որը դրսևորվում է պահանջմունքները բավարարող օբյեկտների և ինֆորմացիայի որոնումներում։ Ակտիվության վերջնական նպատակը պահանջմունքների բավարարումն է և միջավայրի վրա վերահսկողություն սահմանելը։
Ակտիվությունը օրգանիզմի ներքին մոտիվացիայի դրսևորումն է և ցույց է տալիս, որ կենդանիների և մարդու վարքը չի կարելի դիտել լոկ որպես արտաքին դրդիչներին տրվող հակազդումների շարք։

Անձի (անձնային) ակտիվություն
----------------------------

Անձի հոգեկան այնպիսի ակտիվություն, որի ընթացքում հստակորեն դրսևորվում են նրա խառնվածքը, բնավորությունը,անհատականությունը։ Երբեմն մարդու վարքը(օրինակ՝սոցիալական դերեր կատարելիս) լինում է ծայրահեղորեն պայմանական և անձնային դրսևորումներից գրեթե զուրկ։

Իմացական ակտիվություն
---------------------

Մարդկանց իմացական գործունեությունը, որը բխում է նրանց նպատակներից, խնդիրներից, պահանջմունքներից,հետաքրքրություններից և այլ դրդապատճառներից։ Իմացական ակտիվություն իրագործվում է իմացական գործընթացների՝ ընկալման, հիշողության, մտածողության, երևակայության միջոցով։

Հոգեկան ակտիվություն
--------------------

Պահանջմունքների բավարարման համար ակտիվություն հանդես բերելիս՝հոգեկան գործընթացների և անձի առանձնահատկությունների, ընդունակությունների, կամքի, հույզերի մասնակցությունն է։ Հոգեկան ակտիվության կարևորագույն տեսակներից մեկը իմացական ակտիվությունն է։ Հոգեկան ակտիվությունը կարող է լինել ինչպես գիտակցված, այնպես էլ՝ անգիտակցական ու ենթագիտակցական։

Աղբյուրներ
----------

* Նալչաջյան Ա․ Ա․ (1984 թ.). *Հոգեբանական բառարան* (Լույս ed.). Երևան. p. 240.
**Գովազդի թանգարան** (ֆր.՝ Musée de la Publicité), թանգարան, հիմնված Փարիզում 1978 թվականին։ 1999 թվականից այն գտնվում է Ռիվոլի 107 հասցեում՝ Լուվրի հյուսիսային մասում։ Դեկորատիվ արվեստի թանգարանի բաժիններից մեկն է, որը ղեկավարում է «Les Arts Décoratifs» ոչ պետական կազմակերպությունը։

Պատմություն
-----------

Առաջին պաստառները հայտնվել են 20-րդ դարի սկզբին Դեկորատիվ արվեստի թանգարանի հավաքածուում և պահվել նրա գրադարանում։ 1972 թվականին Ժենևիվ Պիկոնն առանձնացրել է պաստառների հավաքածուն։ 1978 թվականին նրա հիման վրա բացվել է «Պաստառների թանգարան» (ֆր.՝ Musée de l’Affiche)։ 1981 թվականին այն տեղափոխվել է Փարիզի 10-րդ շրջան՝ Ռուե դե Պարադիս, որից հետո անվանափոխվել է «Գովազդի թանգարան»։

1999 թվականին թանգարանը վերակազմավորվել է․ այն տեղափոխվել է քաղաքի 1-ին շրջան՝ Լուվրի պալատի հյուսիսային մաս՝ դեպի Ռիվոլի փողոց (Մարսանի թևն ու տաղավարը վերակառուցվել են ճարտարապետ Ժան Նուելի կողմից՝ հատուկ դեկորատիվ արվեստի թանգարանի հավաքածուները պահելու համար)։ Այդ ժամանակվանից այն համարվում է թանգարանի գովազդային և գրաֆիկական դիզայնի բաժինը։

Հավաքածու
---------

Թանգարանային ֆոնդերը ներառում են ավելի քան 100 հազար պաստառ, որի կեսը պատկանում է 18-րդ դարի առաջին կեսին, մյուս կեսը՝ 1950-ականներից սկսած, 30 հազար թերթի գովազդ, 20 հազար գովազդային ֆիլմ՝ սկսած 1930-ական թվականներից՝ որպես ֆրանսիական և արտասահմանյան, հեռուստատեսային և ռադիո գովազդի բազմաթիվ նմուշներ, ինչպես նաև գովազդային ոլորտի առաջացման և զարգացման փուլերն արտացոլող այլ առարկաներ և ցուցանմուշներ։

Հավաքածուի իրերը ցուցադրվում են բացառապես Դեկորատիվ արվեստի թանգարանի ժամանակավոր ցուցադրությունների ժամանակ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Collections". Musée des Arts Décoratifs. Retrieved 2016 թ․ հուլիսի 6.
2. ↑  "Publicité - Les Arts Décoratifs - Site officiel". *web.archive.org*. 2012 թ․ հունիսի 5. Արխիվացված է the original 2012 թ․ հունիսի 5-ին. Retrieved 2022 թ․ փետրվարի 15.
3. ↑  "Paris Pages; Musee de la Publicite - Information". *web.archive.org*. 2008 թ․ մայիսի 18. Արխիվացված է the original 2008 թ․ մայիսի 18-ին. Retrieved 2022 թ․ փետրվարի 15.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | ICCU: UFIV004250 · ISNI: 0000000121809093 · LCCN: n82161899 · VIAF: 148447767 · WorldCat VIAF: 148447767 |

 |
**Բեդրոս Փափազյան** (բուլղար․՝ Бедрос Папазян, 1947 - օգոստոսի 1, 2018(2018-08-01), Սոֆիա, Բուլղարիա), բուլղարահայ դիրիժոր և թավջութակահար։

Կենսագրություն
--------------

Բեդրոս Փափազյանը ծնվել է 1947 թվականին։ 1970 թվականից սկսած Սոֆիայի ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի կազմում գաստրոլներով հանդես է եկել Եվրոպայում, ԱՄՆ-ում, Մեքսիկայում, Սինգապուրում, Հարավային Կորեայում, Թայվանում և Թուրքիայում։ Ելույթներ է ունեցել Նյու Յորքի «Կարնեգի հոլ»-ում, Վաշինգտոնի «Քենեդի սենթր»-ում։ , Լոնդոնի «Ռոյալ ֆեսթիվալ հոլ»-ում, Ամստերդամի «Կոնցերգեբաու»-ում, Վիեննայի «Մյուզիկֆերայն»-ում Մոսկվայի Մեծ թատրոնում և Չայկովսկու անվան դահլիճում և աշխարհի բազմաթիվ քաղաքներում։

Բեդրոս Փափազյանը հիմնադրել է «Մեղեդի» անսամբլը, «Հարմոնիա» երգչախումբը, լարային կվարտետ, «Էոլինա» կվարտետը և այլ համույթներ։ 2006 թվականին հիմնել և մինչև 2017 թվականը ղեկավարել է Հայկական բարեգործական ընդհանուր միության Սոֆիայի կամերային նվագախումբը։ 1993 -2000 թվականներին եղել է Սոֆիայի ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի տնօրենը։ 2004-2008 թվականներին եղել է Բուլղարա-եվրոպական երաժշտական ընկերության նախագահը։

2017 թվականին Բուլղարական մշակույթում և արվեստում ունեցած մեծ ավանդի համար արժանացել է «Ոսկե փետուր» մրցանակին։

Մահացել է 2018 թվականի օգոստոսի 2-ին Սոֆիայում։ Թաղված է Սոֆիայի հայկական գերեզմանատանը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  "За Бедрос Папазян". agbubg.org. Արխիվացված է the original 2019 թ․ հունվարի 3-ին. Retrieved 2019 թ․ հունվարի 3. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. 1 2 3  "Отиде си Маестро Бедрос Папазян". classicfm.bg. Արխիվացված է the original 2019 թ․ հունվարի 3-ին. Retrieved 2019 թ․ հունվարի 3. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
3. 1 2  "Почина диригентът Бедрос Папазян". ploshtadslaveikov.com. Retrieved 2019 թ․ հունվարի 3.
4. ↑  "Напусна ни диригентът Бедрос Папазян". mc.government.bg. Retrieved 2019 թ․ հունվարի 4.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | BNF: 13956763f · ISNI: 0000000377745951 · LCCN: n86107662, n96053590 · VIAF: 255300029 · WorldCat VIAF: 255300029 |

 |
**Սուրբ Տրիֆոնի ճգնարան** (նորվ.՝ Hellige Trifon Skita) - առաջինն է (ըստ հիմնադրման ժամանակի) Նորվեգիայի տարածքում և միակը ներկայիս ժամանակում (2016 թվականի դրությամբ), որը համընդհանուր ճանաչում գտավ, որպես կանոնական կարգավիճակ ստացած կառույց։ Նորվեգական ուղղափառ վանական կուսանոց է Խուրդալ համայնքում, որի գլխավոր տաճարը օծվել է ի պատիվ Սուրբ Տրիֆոն Պեչենգայի։

Պատմություն
-----------

1976 թվականի Իոանն քահանայի և միաբան Սերֆիմի Օսլո ժամանելու կապակցությամբ հիմնադրվում է **Տրիֆոնյան Եղբայրությունը**։

1985 թվականին Սիվեսինդ բնակավայրի տարածքում Եղբայրությունը գնում է հողատարածքներ վանքի համար, որտեղ և կառուցվում է Տրիֆոն Պեչենգայի պատվին եկեղեցին, իսկ վանական համալիրը դառնում է առաջին տղամարդկանց կուսանոցը Նորվեգիայում։ Այն ենթարկվում էր Կոստանդնուպոլսի պատրարխության Արևելաեվրոպական թեմին։

2000 թվականի վանքը տեղափոխվում է Սկաբլանդ բնակավայրի մոտ, որտեղ կառուցվում է արդեն քարաշեն տաճար։ 2010 թվականի նոյեմբերի 6-ին տաճարը օծվում է արքեպիսկոպոս Գաբիրելի (դե Վիլդեր) կողմից։

Տոնական օրերն են՝

* Դեկտեմբերի 28 - Տրիֆոն Պեչենգայի օր
* Հուլիսի 12 - Պողոս և Պետրոս առաքյալների օր
* Օգոստոսի 1 - Սերաֆիմ Սարովսկիի օր

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "245 munkar og nonner i Noreg" (in նոր նորվեգերեն). Արխիվացված է the original 2016 թ․ հուլիսի 25-ին. Retrieved 2016 թ․ հուլիսի 25.
2. ↑  "Արխիվացված պատճենը". Արխիվացված է the original 2014 թ․ սեպտեմբերի 18-ին. Retrieved 2016 թ․ նոյեմբերի 14.
3. ↑  Hellige Trifon Skita Archived 2014-12-21 at the Wayback Machine.(նորվ.)

Արտաքին հղումներ
----------------

* "Hellige Trifon Skita" (in նորվեգերեն). Retrieved 2016 թ․ նոյեմբերի 9.
* Страница скита на сайте Архиепископии Archived 2013-09-29 at the Wayback Machine.
* Hl. Trifon kloster — produkter. Archived 2015-02-02 at the Wayback Machine.(նորվ.)
**Երևանի Բարսեղ Կանաչյանի անվան արվեստի դպրոց**, կրթադաստիարակչական ուսումնական հաստատություն Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանում։

Պատմություն
-----------

Երևանի Բարսեղ Կանաչյանի անվան արվեստի դպրոցը հիմնադրվել է 1986 թվականին։ Նախապես եղել է երաժշտական դպրոց, ունեցել է դաշնամուրային, լարային, փողային, հարվածային գործիքների բաժիններ։

1991 թվականին դպրոցում կազմավորվել է կամերային նվագախումբ դասատուների մասնակցությամբ (ղեկավար՝ Մերուժան Սիմոնյան, I ջութակ՝ Աշոտ Երիցյան)։ Նվագախումբն անվանի երաժիշտների հետ համերգներով հանդես է եկել տարբեր համերգասրահներում (Սվետլանա Նավասարդյան, Յուրի Հայրապետյան, Մեդեա Աբրահամյան և այլն)։ 1992 թվականին դպրոցը համերգներով հանդես է եկել Ֆրանսիայում, Լեհաստանում, Գերմանիայում։

2000 թվականին դպրոցն անվանակոչվել է հայ անվանի երաժիշտ, երգահան, մանկավարժ և խմբավար Բարսեղ Կանաչյանի անունով։

2004 թվականից դպրոցը վերակազմավորվել և դարձել է արվեստի դպրոց։

Բաժիններ
--------

Դպրոցում գործում են հետևյալ բաժինները՝

* Դաշնամուրային բաժին
* Լարային բաժին
* Ժողովրդական նվագարանների բաժին
* Փողային նվագարանների բաժին
* Թատերական բաժին
* Վոկալ բաժին
* Հարվածային գործիքների բաժին
* Պարարվեստի բաժին
* Գեղարվեստի բաժին
* Ընդհանուր գեղագիտական զարգացման բաժին

Տնօրեններ
---------

* 1986-1991 թվականներին՝ Էմմա Հարությունյան
* 1991-2001 թվականներին՝ Աշոտ Երիցյան
* 2001-2002 թվականներին՝ Արմինե Բադեյան
* 2003 թվականից՝ Արմինե Մուրադյան

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Բարսեղ Կանաչյանի անվան թիվ 17 արվեստի դպրոց". Արխիվացված է the original 2014 թ․ դեկտեմբերի 20-ին. Retrieved 2015 թ․ մարտի 17.
**Արշակ Ավարտակյան** (փետրվարի 11, 1972(1972-02-11), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), խորհրդային և հայկական բռնցքամարտիկ, ԽՍՀՄ ժողովուրդների 10-րդ Սպարտակիադայի մրցանակակիր (1991), Հայաստանի կրկնակի չեմպիոն (1993, 1994), աշխարհի առաջնության մրցանակակիր (1993)։ ԽՍՀՄ սպորտի վարպետ (1989), Հայաստանի միջազգային դասի սպորտի վարպետ (1993)։

Կենսագրություն
--------------

Արշակ Ավարտակյանը ծնվել է 1972 թվականի փետրվարի 11-ին Երևանում։ Բռնցքամարտով սկսել է զբաղվել 10 տարեկանում Լևոն Նոխուդյանի գլխավորությամբ։ 1980-ականներից 1990-ական թվականներին դասվել է խորհրդային ծանր քաշային լավագույն բռնցքամարտիկների շարքում։ 1990 թվականին ընդգրկվել է ԽՍՀՄ բռնցքամարտի ազգային հավաքականի կազմում և դարձել «Golden belt» (Բուխարեստ, Ռումինիա) և «Istvan Dobo» (Էգեր, Հունգարիա) միջազգային մրցախաղերի հաղթող։ 1991 թվականին եղել է ԽՍՀՄ գավաթի եզրափակչի մասնակից և ԽՍՀՄ ժողովուրդների 10-րդ Սպարտակիադայի բրոնզե մրցանակակիր։

Ավարտակյանը ԽՍՀՄ փլուզումից հետո Հայաստանը ներկայացրել է միջազգային մրցույթներում։ 1993 թվականին Տամպերեում կայացած բռնցքամարտի աշխարհի առաջնության ժամանակ հաղթել է Թուրքիայի և Խորվաթիայի մարզիկներին՝ հասնելով կիսաեզրափակիչ։ Այստեղ զիջել է վրաց մարզիկ Գեորգի Կանդելակիին և նվաճել բրոնզե մեդալ։

1994 թվականին ավարտել է իր սպորտային կարիերան։ 1994-2010 թվականներին ապրել է ռուսական Տոլյատի քաղաքում, որտեղ զբաղվել է ձեռնարկատիրական գործունեությամբ։ Հետագայում վերադարձել է Հայաստան։ 2011 թվականից աշխատում է Երևանի Արաբկիրի սպորտային մանկապատանեկան դպրոցում՝ որպես մարզիչ։ Նրա սաներից է Հայաստանի չեմպիոն, Կազանի Ունիվերսիադայի մրցանակակիր Հենրիկ Մոկոյանը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Golden Belt Tournament - Bucharest, Romania - April 1990(անգլ.)
2. ↑  Istvan Dobo Tournament - Eger, Hungary - October 1990(անգլ.)
3. ↑  ["Интервью директора арабкирской ДЮСШ Айка Авагяна(հայ.)". Արխիվացված է the original 2018 թ․ հունիսի 23-ին. Retrieved 2018 թ․ հոկտեմբերի 4. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help) Интервью директора арабкирской ДЮСШ Айка Авагяна(հայ.)]

Արտաքին հղումներ
----------------

* Պրոֆիլը The-sports.org կայքում(անգլ.)
**Արշակ Եզդանյան** (Մուշեղեան), հայտնի որպես Եզիտ Արշակ։

Կենսագրություն
--------------

Եզիտ Արշակը մասնակցել է ՀՅԴ կողմից կազմակերպած Նեմեսիս գործողությանը, որի նպատակն էր պատժել 1915 թվականի Հայոց ցեղասպանությունը կազմակերպող և իրականացնող Երիտթուրք (Միություն և Առաջադիմություն կուսակցություն) պարագլուխներին, 1918 թվականի Բաքվի հայկական ջարդի կազմակերպիչներին և թուրքերի հետ համագործած հայ դավաճաններին։

1918 թվականի դեկտեմբերին Կոնստանդնուպոլսում գնդակահարել է Վլադիմիր Դիմիտրևին, ով եղել է Օսմանյան գործակալ ու մասնակցել հայերի ձերբակալություններին։

Անձամբ գնդակահարել է Հմայակ Արամեանցին, ու ըստ որոշ աղբյուրների նաև Արշավիր Յասյանին, ովքեր տեղեկություններ են տրամադրել Հնչակյան կուսակցության կողմից նախաձեռնվող մահափորձի մասին Թալեաթ փաշայի դեմ, ինչի արդյունքում 21 հնչակյաններ կախաղան են հանվել Կոնստանդնուպոլսում։

Հիշատակի հավերժացում
--------------------

Արշակ Եզդանյանի անունը փորագրված է Երևանի Օղակաձև զբոսայգու չորրորդ հատվածում 2023 թվականի ապրիլի 25-ին բացված «Ազգային արժանապատվության ասպետներին» աղբյուր-հուշակոթողին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Փամպուքեան, Երուանդ (2017). *Մեծ Եղեռնի Առաջին Վաւերագրողը. Շաւարշ Միսաքեան*. Անթիլիաս, Լիբանան.
2. ↑  "Մայրաքաղաքում բացվել է Ազգային արժանապատվության ասպետներին նվիրված աղբյուր-հուշակոթող". Արխիվացված է the original 2023 թ․ մայիսի 1-ին. Retrieved 2023 թ․ մայիսի 5.
**Սուրճի սեղան**, թեյի, փոքր ցածր սեղան, որը սովորաբար դրվում է բազմոցի կամ բազկաթոռների դիմաց հյուրասենյակում, սրահում՝ ինտերիերի ձևավորման և գրքերի, ամսագրերի, թերթերի, սննդի և խմիչքների ժամանակավոր տեղադրման համար։

Օգտագործում
-----------

Սուրճի սեղան ճապոնական ոճով
Ըստ Միջպետական չափանիշի սուրճի սեղաններն օգտագործվում են հանգստի գոտու ձևավորման համար, սակայն դրանք կարող են օգտագործվել նաև այցելուների ընդունելության համար։ Երբեմն նման սեղանն օգտագործվում է փոքրիկ ճաշասենյակ կազմակերպելու համար, քանի որ սեղանը թույլ է տալիս վրան տեղադրել սպասք և դանակ-պատառաքաղ, չնայած ցածր բարձրությանը, փոքրությանը և սեղանի շուրջը սպառողների գտնվելու վայրը աթոռների կամ բազմոցների վրա սահմանափակում են դրա գործառությունը որպես ճաշասենյակի կահույք։ Նման սեղաններով սովորաբար մատուցում են սուրճ, թեյ, գինով թեթև նախուտեստներ։

Սուրճի սեղանների տարածումն ազդել է գրքի դիզայնի և գրքի շուկայի վրա. հատուկ հյուրերի համար, որոնք տերերին սպասում են սուրճի սեղանի շուրջ, հորինվել են այսպես կոչված «սուրճի սեղանների համար գրքեր» (անգլ.՝ coffee table book), կոշտ կազմով ալբոմային ֆորմատի հարուստ պատկերազարդ գրքեր, որոնք որպես կանոն ունեն ժամանցային-աշխարհիկ բովանդակություն։

Պատմություն
-----------

Ջեյմս Թիսո, 1874Ջեյմս Թիսո, 1874

Սուրճի սեղաններն առաջին անգամ պատրաստվել են Եվրոպայում 18-րդ դարում։ Որոշ պատմաբանների կարծիքով՝ առաջին անգամ նման սեղան է հորինել Վիլյամ Գուդվինը (E. W. Godwin) 1868 թվականին։ Այդ մոդելի առաջին սուրճի սեղանները պատրաստվել են մեծ քանակությամբ «William Watt» և «Collinson and Lock» ֆիրմաների կողմից, սակայն դեռևս բավականին բարձր են եղել։ Սուրճի սեղանի հետագա երկարացումն ու բարձրության նվազեցումը կապված են արևելյան ազդեցության հետ։ 20-րդ դարի սկզբում Անգլիայում հայտնի դարձան թուրքական պարտեզի թեյի սեղանները և ճապոնական ցածր «կոտացու» սեղանները։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  *Joseph Aronson* The Encyclopedia of Furniture. — Crown Publishers, 1965. — 508 с. — ISBN 9780517037355
2. 1 2  *Ernest Joyce, Alan Peters* Encyclopedia of Furniture Making. — Sterling Publishing Company, Inc. 2000-03. — 546 с. — ISBN 9780806971421
3. ↑  "ГОСТ 20400-80". docs.cntd.ru. Retrieved 2018 թ․ ապրիլի 3.
4. ↑  "История журнального столика | oblacco". *oblacco.com*. 2016 թ․ սեպտեմբերի 27. Retrieved 2018 թ․ ապրիլի 3.
5. 1 2  *Robert Wemyss Symonds, B. B. Whineray* Victorian furniture. — Country Life, ltd. 1962. — С. 131. — 242 с.
6. ↑  Edward T. Joy *The Country Life Book of English Furniture* 1967

Գրականություն
-------------

* Alexander Payne, James Zemaitis. The Coffee Table Coffee Table Book. Black Dog, 2003. 208 с. (անգլ.)
* Attfield, Judy. Design as a practice of Modernity։ A Case for the Study of the Coffee Table in the Mid-Century Domestic Interior // Journal of Material Culture 2.3 (1997)։ 267-289 (անգլ.)

Արտաքին հղումներ
----------------

* "A brief history of the coffee table in europe, the origin and development of coffee tables" (in անգլերեն). www.thecoffeetable.co.uk. Արխիվացված է the original 2018 թ․ մարտի 22-ին. Retrieved 2018 թ․ մարտի 29.
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Արջ (այլ կիրառումներ)

**Արշակ Սեդրակի Ղամբարյան**, ավելի հայտնի էր **Արջ** մականունով (1958 թ. հոկտեմբերի 6, Երևան, Հայկական ԽՍՀ–1994 թ. ապրիլի 21, Կարմիրավան, Մարտակերտի շրջան, ԼՂՀ), հայ ազատամարտիկ։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է 1958 թվականի հոկտեմբերի 6-ին Երևանում Ապարանի շրջանի Ափնա գյուղից մայրաքաղաք տեղափոխված մշեցի Սեդրակ և Լենա Ղամբարյանների ընտանիքում։ Նրանց ավագ որդին էր։ Ավարտել է Երևանի թիվ 31 դպրոցը։ Դեռ դպրոցական տարիներին սկսել է հետաքրքրվել ըմբշամարտով և բռնցքամարտով։ 18 տարեկանը լրանալուց հետո զորակոչվել է խորհրդային բանակ։ Խորհրդային տարիներին եղել է պրոֆեսիոնալ բռնցքամարտիկ։

1989 թվականին ՊԱԿ-ի քննիչները Արշակ Ղամբարյանին բանտ են նստեցրել՝ Գորիս, ապա Նուբարաշեն։ Ազատվելուց ի վեր Մովսես Գորգիսյանի, իր կրտսեր եղբոր՝ Ղազարի հետ մարտընչեց Երասխավանում, հետո էլ մեկնեց Արցախ։

Արշակ Ղամբարյանի (Արջ) կիսանդրին, քանդակագործ՝ Հայկ Թոքմաջյան, Երևան, Շենգավիթ համայնք, 2018
Արցախյան պայքարի առաջին օրերից Արշակ Ղամբարյանը կամավորական անդամագրվեց Երևանի «Մուշ», ապա «Մահապարտներ» գրոհայինների ջոկատում։ Ադրբեջանցիների դեմ Արշակ Ղամբարյանը կռվել է ինչպես Արցախում, այդպես էլ Իջևանի, Շամշադինի, Նոյեմբերյանի, Սիսիանի, Գորիսի շրջաններում։ Արցախում մասնակցել է Շահումյանի, Մարտունու, Բերձորի, Շուշիի, Վարանդայի, Մարտակերտի ինքնապաշտպանական և ազատագրական ճակատային մարտերին։

1994 թվականի ապրիլի 21- ին Մարտակերտի շրջանում ծավալված թեժ բախումներից մեկի ժամանակ Շենգավիթի գրոհային ջոկատի 38 ազատամարտիկներ դիրքավորվել են Կարմիրավանի մատույցներում։ Հակառակորդը լուսաբացին նախահարձակ է եղել։ Զգալով շրջապատման վտանգը՝ Արշակ Ղամբարյանը և 13 ազատամարտիկներ կրակը վերցրել են իրենց վրա և ապահովել մյուսների նահանջը։ Շրջապատման մեջ Արշակը ձեռնամարտի է բռնվել հակառակորդի զինվորների հետ, սպանել նրանցից մեկին ու զոհվել։ Արշակ Ղամբարյանի և իր հետ զոհված շենգավիթցի ֆիդայիների դիակները փոխանակել են կենդանի ադրբեջանցի ռազմագերիների հետ։

Պարգևներ
--------

ՀՀ նախագահի և ԼՂՀ նախագահի հրամանագրով Արշակ Ղամբարյանը ետմահու պարգևատրվել է «Մարտական խաչ առաջին աստիճան» շքանշաններով։

Հիշատակ
-------

* Արշակ Ղամբարյանին է նվիրված Աղասի Իսպիրյանի կատարմամբ «Արշակ Ղամբարյանի հիշատակին» երգը։
* 2018 թվականին Երևանի Շենգավիթ համայնքում տեղադրվել է Արշակ Ղամբարյանի կիսանդրին, քանդակագործ՝ Հայկ Թոքմաջյան։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3  "Ճանաչենք մեր հերոսներին". Արխիվացված է the original 2016 թ․ մարտի 5-ին. Retrieved 2015 թ․ մարտի 8. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Արշակ Ղամբարյան․ Կենսագրություն
**Անաստաս Մուրեկեզի** (անգլ.՝ Anastase Murekezi, հունիսի 15, 1952, Նյարգուրու, Ռուանդա-Ուրունդի (այժմ ՝ Հարավային նահանգ (Ռուանդա)), Ռուանդայի պետական և քաղաքական գործիչ, Ռուանդայի վարչապետ 2014 թվականի հուլիսի 24-ից մինչև 2017 թվականի օգոստոսի 30։

Կենսագրություն
--------------

Հութու ժողովրդի ներկայացուցիչ.

Նա կրթություն է ստացել Groupe Scolaire Officiel de Butare-ում (GSOB), այնուհետև ընդունվել է Բելգիայի Լուվենի կաթոլիկ համալսարան, որտեղ սովորել է գյուղատնտեսություն։

Ռուանդայի հայրենասիրական ճակատի անդամ։

2004 թվականից նա աշխատել է որպես գյուղատնտեսության նախարար, ապա՝ առևտրի և ներդրումների նախարար, քաղաքացիական ծառայության և աշխատանքի նախարար (մինչև 2014 թվականի հուլիսը), ապա դարձել է Ռուանդայի 10-րդ վարչապետ (2014-2017)։

2017 թվականից 2020 թվականներին նա աշխատել է որպես Ռուանդայի մարդու իրավունքների պաշտպան։

Միջազգային ասոցիացիաներ
-----------------------

Անաստաս Մուրեկեզին նաև «Compact2025»-ի առաջնորդների խորհրդի անդամ է, գործընկերության, որը մշակում և տարածում է ապացույցների վրա հիմնված խորհուրդներ քաղաքական գործիչներին և որոշում կայացնողների համար, որոնք ուղղված են առաջիկա 10 տարում սովի և թերսնման վերացմանը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Kagame sacks prime minister, cabinet reshuffle expected". *web.archive.org*. 2015 թ․ փետրվարի 14. Արխիվացված է the original 2015 թ․ փետրվարի 14-ին. Retrieved 2023 թ․ մայիսի 5. `{{cite web}}`: Cite has empty unknown parameter: `|dead-url=` (help)
2. ↑  "Leadership Council". *www.compact2025.org*. Retrieved 2023 թ․ մայիսի 5.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Anastase Murekezi nommé nouveau Premier ministre du Rwanda (Ֆրանսերեն)
* Menya Anastase Murekezi, minisitiri w’Intebe mushya w’u Rwanda