**Սանահինի դեպքեր**, հայ-վրացական զինված ընդհարումներ, որոնք տեղի են ունեցել 1918 թվականի դեկտեմբերի սկզբին Հայաստանի Դեմոկրատական Հանրապետության Լոռու տարածաշրջանի Սանահին կայարան (ներկայում Ալավերդի քաղաքի թաղամաս), Օձուն և այլ վայրերում։ 

Դեկտեմբերի սկզբին Լոռիում տեղակայված վրացական զորամասերից մեկի 6 զինվոր գնում են Օձուն գյուղ մթերք վերցնելու համար։ Բնակիչներից մեկը նրանց պահանջով հյուրասիրություն է կազմակերպում, որից հետո վրացի զինվորականները բնակչից պահանջում են կենակցել նրա հարսների հետ։ Այդպիսի անպատվության չկարողանալով դիմանալ՝ տան տերը աջակցության համար դիմում է համագյուղացիներին։ Կարճ ժամանակ անց տան մոտ է հավաքվում գյուղի բնակչությունը։ Վրացի զինվորներն իրենց պահանջից չեն հրաժարվում և սվինահարում են երկու գյուղացու։ Բնակիչները վրացի զինվորներից խլում են նրանց զենքերը և բոլորին սպանում։ 

Իմանալով դեպքի մասին՝ վրացական զորամասերից մեկը շարժվում է դեպի Օձուն։ Սակայն, մինչև նրանց գյուղ մտնելը բնակիչները բարձրանում են մոտակա ժայռերը, կազմակերպում ինքնապաշտպանություն և քարեր գլորում վրացի զինվորների ուղղությամբ։ Կորուստներ կրելով վրացական զորամասը հեռանում է, իսկ Օձունի բնակիչներն օգնության խնդրանքով դիմում են Դրաստամատ Կանայանին։

Իրադարձությունների հետագա զարգացում
-----------------------------------

### Վրաստանի պարլամենտի հատուկ նիստ

Միջադեպի հետևանքով սկսված լարվածության վերաբերյալ նույն թվականի դեկտեմբերի 13-ին Վրաստանի Դեմոկրատական Հանրապետության պարլամենտում հատուկ նիստ է հրավիրվել, որի ժամանակ ելույթներով հանդես են եկել Վրաստանի զինվորական նախարար Գ․Գեորգաձեն, արտքաին գործերի նախարար Ե․Գեգեչկորին։ Նիստի ընթացքում նախարար Գ․Գեորգաձեն հայտնել է, որ նշված միջադեպը ցավալի է երկու հանրապետությունների ժողովրդավարության համար։ Նա հայտարարել է, որ դեկտեմբերի 9-ին իր ստացած տեղեկությունների համաձայն Օձուն գյուղի բնակիչները հարձակվել են վրացական սակավաթիվ զինվորական խմբի վրա, վիրավորել մեկ զինվորի, ով հետագայում մահացել է։ Խնդիրը լուծելու համար նա հանձնարարել է տեղում գտնվող վրացի գեներալ Ցուլուկիձեին, որպեսզի գյուղ ուղարկվի վրացական զորամաս։ Ըստ նրա՝ երբ զորամասը մոտեցել է գյուղին, հանդիպել է դիմադրության։ Վերջինը պնդել է, որ հարձակվողները ավազակախմբի անդամներ են եղել, ովքեր գրավել են լեռնաշղթայի բարձրունքները և այնտեղից կրակել ու քարեր գլորել վրացի զինվորների վրա, որոնք շրջափակված էին կիրճի մեջ։ Ցուլուկիձեի պնդմամբ իրենք այդ վիճակում կրակել են առավոտից մինչև երեկո և մթնելու արդյունքում կարողացել հեռանալ դեպի տեղակայման վայր՝ ունենալով 15 զոհ և 14 վիրավոր։ Վերջինը ասել է նաև, որ իր տպավորությամբ իրենց դեմ կռվել են նաև հայկական զորքի նախկին զինվորներ, որոնք հրահրել են տեղի բնակչությանը վրացի զինվորականների դեմ։ Նիստի ընթացքում Վրաստանի արտաքաին գործերի նախարար Ե․Գեգեչկորին հայտնել է, որ դեպքերի մասին իմացել է դեկտեմբերի 8-ին և Երևանում գտնվող իր ներկայացուցիչ Միդիվանիին հայտնել, որ միջադեպին մասնակցել են նաև հայկական զորամասեր։ Այնուհետև նա հայտարարեց, որ Միդիվանին հայ պատգամավորների հետ փորձել է մեկնել դեպքի վայր, սակայն երկաթգծի վնասվելու պատճառով ստիպված է եղել վերադառնալ Երևան։ Վերջինն էլ իր ղեկավարությանը հայտնել է, որ իր կարծիքով Հայաստանի կառավարությունը որևէ առնչություն չունի Սանահինի դեպքերի հետ։ Նիստի ավարտին վրացական պառլամենտն ընդունեց Սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության առաջարկած բանաձևը, որով հույս հայտնեց, որ Վրաստանի կառավարությունը միջոցներ ձեռք կառնի Վրաստանի անկախությունը թշնամիներից պաշտպանելու համար։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  Մշակ թերթ, 1918, դեկտեմբերի 14, №258, էջ 2, «Սանահնի դեպքերը»։
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13  Մշակ թերթ, 1918, դեկտեմբերի 18, №25, էջ 1-2, «Վրաստանի պարլամենտ»։