recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Մարգարիտա Աշոտի Ռուխկյան** (նոյեմբերի 7, 1937(1937-11-07), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ երաժշտագետ։ Արվեստագիտության դոկտոր (2005)։ ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (2011)։ ԽՍՀՄ կոմպոզիտորների միության անդամ (1972)։

Կենսագրություն
--------------

Մարգարիտա Ռուխկյանը ծնվել է Երևանում, անասնաբույժ-ընտրասերումնաբան, գյուղատնտեսական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր, ՀամԳԳԱ ակադեմիկոս, ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ, ՀԽՍՀ ԳԱ անասնաբուծության ինստիտուտի տնօրեն (1944-1952) Աշոտ Ռուխկյանի և Սոֆյա Թադևոսյանի ընտանիքում։

1957 թվականին ավարտել է Պյոտր Չայկովսկու անվան միջնակարգ մասնագիտական երաժշտական դպրոցի դաշնամուրային դասարանը։ 1957-1962 թվականներին սովորել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայում՝ արվեստագիտության դոկտոր, պրոֆեսոր, ՀԽՍՀ և ՌԽՖՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ Գեորգի Տիգրանովի ղեկավարությամբ պաշտպանելով «Էդվարդ Բաղդասարյանի դաշնամուրային պրելյուդները» խորագրով դիպլոմային աշխատանքը։

1963-1965 թվականներին աշխատել է Հայաստանի հեռուստառադիոպետկոմի երաժշտական խմբագրությունում որպես խմբագիր։ Ռուխկյանը 1965-1969 թվականներին սովորում է ՀԽՍՀ ԳԱ արվեստի ինստիտուտի ասպիրանտուրայում՝ ուսումնառությունն անցկացնելով Մոսկվայի արվեստագիտության համամիութենական ինստիտուտում՝ արվեստագիտության դոկտոր, պրոֆեսոր Վ. Ա. Վասինա-Գրոսմանի ղեկավարությամբ։ 1969 թվականին աշխատանքի է ընդունվել ՀԽՍՀ ԳԱ արվեստի ինստիտուտում՝ որպես երաժշտության բաժնի կրտսեր գիտաշխատող։ 1971 թվականին ՀԽՍՀ ԳԱ արվեստի ինստիտուտում պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսություն՝ «Հայկական սիմֆոնիայի կայացման և զարգացման որոշ հարցեր»թեմայով։ 1986 թվականից՝ Արվեստի ինստիտուտի ավագ գիտաշխատող։ 2005 թվականին պաշտպանել է դոկտորական ատենախոսություն` «Հայկական սիմֆոնիայի զարգացման արդի փուլը (Ավետ Տերտերյանի ստեղծագործության օրինակով)», և ստացել արվեստագիտության դոկտորի գիտական աստիճան։ 2007 թվականից զբաղեցնում է ՀՀ ԳԱԱ արվեստի ինստիտուտի երաժշտության բաժինը, 2009 թվականից՝ սփյուռքահայ արվեստի բաժնի առաջատար
գիտաշխատող է։

Ռուխկյանի գիտական հետաքրքրությունները կենտրոնացել են ազգային սիմֆոնիզմի, հատկապես՝ Ավետ Տերտերյանի ստեղծագործության հարցերի շուրջ։

Ամուսնու՝ կինոգետ Կարեն Քալանթարի հետ համահեղինակ են մի շարք վավերագրական ֆիլմերի՝

* «Գորանի»
* «Արմեն Տիգրանյանի «Անուշի» առաջին բեմադրությունը»
* «Հայաստանի արվեստը»

Պարգևներ
--------

* Բ. Ասաֆևի անվան Համամիութենական երաժշտագիտական մրցույթի դափնեկիր (1983) («Հայկական սիմֆոնիա։ Հետազոտական ակնարկներ» գրքի համար)
* ՀՀ ԳԱԱ վաստակագիր (2008)
* ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (2011)

Երկեր
-----

* «Հայկական սիմֆոնիա։ Հետազոտական ակնարկներ» (1980, ռուսերեն)
* «Ավետ Տերտերյան։ Ստեղծագործությունը և կյանքը» (2002, ռուսերեն)
* «Դիմանկարներ» գիրքը (2009, ռուսերեն)

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Մարգարիտա Ռուխկյան, Արդի հայ երաժշտության հետազոտողը» (PDF). Արխիվացված է օրիգինալից (PDF) 2020 թ․ սեպտեմբերի 22-ին. Վերցված է 2015 թ․ հուլիսի 30-ին.
2. ↑  Հայաստանի Հանրապետության պատվավոր կոչումներ շնորհելու մասին

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Հայաստանի կոմպոզիտորների միություն |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Հայազգ · AV Production |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | ՀԳՀԳ: 11828 |

 |
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Աբրահամ Աստապատցի (այլ կիրառումներ)

**Աբրահամ եպիսկոպոս Աստապատցի** (1710, Աստապատ, Երևանի կուսակալություն, Սեֆյան Պարսկաստան - 1777), հայ մատենագիր, գրիչ, Սյունյաց թեմի առաջնորդ (1774-1776)։ Էջմիածնի միաբան։

Հովսեփ Տաթևացու և Սիմեոն Երևանցու ընկերակիցը։

Կենսագրություն
--------------

Աբրահամ Աստապատցին ծնվել է 1710 թվականին Նախճավան գավառի Աստապատ ավանում, որի համար էլ ստացել է Աստապատցի մականունը։ Յոհան քահանայի որդին է։ Կրթություն է ստացել Էջմիածնում։ Աշակերտել է Հովսեփ Տաթևացուն։ Եղել է Էջմիածնի նվիրակ։ 1743-1745 թվականներին և 1759 թվականին եղել է Զմյուռնիայի հոգևոր առաջնորդը։ Մահտեսի Մորկոսին աջակցել է տպարան բացել Կոստանդնուպոլսում։ 1755 թվականին Ադրիանապոլսում գրչագրել է մի ժողովածու։ 1774-1776 թվականներին եղել է Սյունյաց թեմի առաջնորդը։ Ստեղծագործությունների մի մասը մինչև այժմ անտիպ են։ Գրել է իմաստասիրական քարոզներ, որոնք մեզ են հասել։ Զբաղվել է հրատարակչական գործունեությամբ։ 1756 թվականին Կոստանդնուպոլսում տպագրել է Հակոբ Նալյանի «Ճրագ ճշմարտութեան» գիրքը, 1762 թվականին Զմյուռնիայում՝ Եզնիկ Կողբացու «Գիրք ընդդիմութեանցը» և 1764 թվականին Կոստանդնուպոլսում՝ Եղիշեի «Գիրք պատմութեան սրբոց վարդանանց զօրավարացն հայոցը»։

Մահացել է 1777 թվականին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  Գառնիկ Ստեփանյան (1973). *Կենսագրական բառարան, հատոր Ա*. Երևան: «Հայաստան» հրատարակչություն. էջ 17.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  «Նախիջևան։ Բնաշխարհիկ պատկերազարդ հանրագիտակ», Արգամ Այվազյան, Երևան, 1995, էջ 218.
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Հրանտ Աբրահամյան (այլ կիրառումներ)
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Աբրահամյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Հրանտ Յուրիի Աբրահամյան** (հունվարի 3, 1969(1969-01-03), Այգեստան, Ասկերանի շրջան, ԼՂԻՄ, ԽՍՀՄ - հունվարի 3, 1992(1992-01-03), Այգեստան, Ասկերանի շրջան, Արցախ), հայ ազատամարտիկ, Արցախյան ազատամարտի մասնակից։

Կենսագրություն
--------------

Հրանտ Աբրահամյանը ծնվել է 1969 թ. հունվարի 3-ին Ասկերանի շրջանի Բալուջա գյուղում։ Ավարտել է միջնակարգ դպրոցը։ Մասնագիտությամբ ավտովարորդ էր։

Ծառայել է Խորհրդային բանակում։ Զորացրվելուց հետո անդամագրվել է Արցախյան շարժմանը։ Մասնակցել է Ջանհասանի, Քյոսալարի, Կարագյավի մարտական գործողություններին։ Զոհվել է 1992 թ. հունվարի 3-ին Բալուջայում, հրթիռակոծությունից։ Ամուսնացած չէր։ Հանգչում է Բալուջայի գերեզմանատանը։

Հետմահու պարգևատրվել է ԼՂՀ «Արիության համար» մեդալով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Հրանտ Աբրահամյանը Արցախյան պատերազմի թանգարանի կայքում». Արխիվացված է օրիգինալից 2016 թ․ մարտի 5-ին. Վերցված է 2014 թ․ փետրվարի 16-ին.
**Իլդար Իլդուսովիչ Դադին** (թաթ. Илдар Илдус улы Дадин, ապրիլի 14, 1982(1982-04-14), Ժելեզնոդորոժնի, Մոսկվայի մարզ, ԽՍՀՄ), ռուսական ընդդիմադիր քաղաքական ակտիվիստ, ՌԴ ՔՕ 212.1 հոդվածով դատապարտված առաջին գործիչը, ինչի պատճառով Amnesty International-ի կողմից ճանաչվել է խղճի կալանավոր։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է 1982 թ.: Զբաղվել է բռնցքամարտով։ Ընդունվել է Մոսկվայի Պողպատի և ձուլածոների ինստիտուտ, սակայն չի ավարտել։ Ծառայել է բանակում։ Զինվորական ծառայությունից վերադառնալուց հետո աշխատել է պահպանության ոլորտում (2003-2010 թթ.):

2011 թ. Դումայի ընտրություններից հետո միացել է ընդդիմադիր շարժմանը։ 2011 թ. դեկտեմբերի 10-ին առաջին անգամ մասնակցել է Մոսկվայի Բոլոտնայա հրապարակի հանրահավաքին, բերման է ենթարկվել ոստիկանության կողմից։

2016 թ. նոյեմբերին Եվրապառլամենտն ընդունեց Դադինի անհապաղ ազատ արձակումը պահանջող բանաձև։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Россия: мирного активиста, приговорённого по новому репрессивному закону, следует освободить». Արխիվացված է օրիգինալից 2017 թ․ ապրիլի 16-ին. Վերցված է 2017 թ․ հունվարի 15-ին.
2. ↑  Резолюция Европарламента, 24 ноября 2016
**Ջոն «Ջեք» Լոուել Գարդներ II** (անգլ.՝ John Lowell Gardner II, նոյեմբերի 26, 1837(1837-11-26), Բրուքլայն - դեկտեմբերի 10, 1898(1898-12-10) կամ նոյեմբերի 10, 1898(1898-11-10), Բրուքլայն), ամերիկացի գործարար, արվեստի կոլեկցիոներ, բարերար։

Կնոջ՝ Իզաբելլա Ստյուարտ Գարդների հետ եղել են արվեստի մեկենասներ։ Նրանց հավաքածուն ամփոփված է Բոստոնի Իզաբելլա Ստյուարտ Գարդների թանգարանում։

Կենսագրություն
--------------

Գարդների մայրը՝ Կատերին Էնդիկոտ Պիբոդին (1808-1883), ծնվել է Բրուքլինում Սալեմցի հայտնի նավի սեփականատեր Ջոզեֆ Պիբոդիի (1757-1844) ընտանիքում, ով պղպեղ է ներմուծել Սումատրայից և իր մահվան ժամանակ՝ 1844 թվականին, եղել է Միացյալ Նահանգների ամենահարուստ մարդկանցից մեկը։ Գարդների հայրական կողմի պապը՝ Սամուել Պիկերինգ Գարդները (1768-1843), եղել է պլանտատոր Թոմաս Գարդների սերունդներից։ Հայրական տատը՝ Ռեբեկա Ռասել Լոուելը, սերել է Պերսիվալ Լոուելի ընտանիքից, ով Քեյպ Էնն է ժամանել 1639 թվականին։

Որոշ ժամանակ Հարվարդի համալսարանում անցկացնելուց հետո, Գարդները միացել է հոր առևտրային բիզնեսներին։ Գարդներները համագործակցել են Պիբոդիների հետ, և նրանց նավերը նավարկել են շատ ծովերում։ Երիտասարդ Գարդները բացի նավերից հետաքրքրվել է նաև երկաթուղիներով (Chicago, Burlington and Quincy Railroad) և հանքերով (Calumet and Hecla Mining Company):

Անձնական կյանք
--------------

1860 թվականի ապրիլի 10-ին ամուսնացել է Իզաբելլա Ստյուարտ Գարդների հետ։ Ունեցել են մեկ որդի՝ Ջոն Լոուել 3-րդը, ով ծնվել է 1863 թվականի հունիսի 18-ին և մահացել է 1865 թվականի մարտի 15-ին թոքաբորբից։ Նրա մահից հետո ամուսնական զույգը ճամփորդել ու հավաքել է արվեստի մեծ հավաքածու։ 1875 թվականին Գարդների եղբոր՝ Ջոզեֆի մահից հետո նրանք որդեգրել են նրա երեք որդիներին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Find A Grave — 1996.
2. 1 2  *Gardner Family Papers* 1772-1915. (The Massachusetts Historical Society Archived 2014-01-04 at the Wayback Machine.)
3. ↑  Died Friday, 21 Sept 1883 -- Massachusetts Vital Death Records, 1841-1910; Brookline, MA vol 347, page 246 line 106
4. ↑  Hunt, F. [1858]. *Lives of American merchants - Vol 1*. (via Google Books)
5. ↑  *Endicott Family Papers* 1612-1958. (The Massachusetts Historical Society Archived 2013-11-26 at the Wayback Machine.)
6. ↑  *George Gardner Family Papers* 1659-1900. (The Massachusetts Historical Society(չաշխատող հղում)
)
7. 1 2  Gardner, Frank A MD [1933] *Gardner memorial : a biographical and genealogical record of the descendants of Thomas Gardner, planter, Cape Ann, 1624, Salem* ISBN 0-7404-2590-0 ISBN 978-0-7404-2590-5 (also, via ancestry.com)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Thomas Gardner Society
**Բելլա Լևոնի Քոչարյան** (հունվարի 31, 1954(1954-01-31), Ստեփանակերտ, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), բժիշկ-մանրէաբան, հակահամաճարակաբան։

Հայաստանի երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի կինը։

Կենսագրություն
--------------

Բելլա Քոչարյանը ծնվել է Ստեփանակերտում։ 1978 թվականին ավարտել է Երևանի բժշկական ինստիտուտի սանիտարա-հիգիենիկ ֆակուլտետը։ Լեռնային Ղարաբաղի մարզային սանիտարա-հակահամաճարակային կայանում աշխատել է որպես բժիշկ-մանրէաբան, այնուհետև` բժիշկ հակահամաճարակաբան, եղել է մարզային սանիտարա-հակահամաճարակային կայանի գլխավոր բժշկի տեղակալ, 1991-1993 թվականներին՝ ՍՀԿ-ի համաճարակաբանության բաժնի վարիչը։

Հասարակական գործունեություն
---------------------------

Բելլա Քոչարյանը ոսկրածուծի տրանսպլանտացիայի դոնորների համահայկական ռեեստրի պատվավոր նախագահն է, 2006 թվականից՝ նաև Հայ օգնության ֆոնդի Երեխաների աջակցության կենտրոնի հոգաբարձուների խորհրդի պատվավոր նախագահ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Yerevan.Today | «Առավոտյան սուրճ» Բելլա Քոչարյանի հետ». Վերցված է 2016 թ․ դեկտեմբերի 9-ին.
2. ↑  «ԿՅԱՆՔԸ ՇԱՐՈՒՆԱԿՎՈՒՄ Է». *www.2rd.am*. Արխիվացված է օրիգինալից 2020 թ․ փետրվարի 28-ին. Վերցված է 2016 թ․ դեկտեմբերի 9-ին.
3. ↑  One, Studio. «Ամենը՝ Բելլա Քոչարյանի մասին». Արխիվացված է օրիգինալից 2018 թ․ դեկտեմբերի 23-ին. Վերցված է 2016 թ․ դեկտեմբերի 9-ին.
**Իթան Քեյլիլ Փաթց** (անգլ.՝ Etan Patz, ծնվ. հոկտեմբերի 9, 1972, Մանհեթեն, Նյու Յորք - հայտարարվել է մահացած 2001 թվականին, նույն տեղում), հրեական ծագումով ամերիկացի տղա, ով անհետացել է 1979 թվականի մայիսի 25-ին Սոհո շրջանից՝ ներքին (Մանհեթեն, Նյու Յորք)։ Այդ ժամանակ նա 6 տարեկան էր։ Նա հանդիսանում է Նյու Յորքի ամենահայտնի անհետ կորած երեխաներից մեկը։ Նրա անհետացումը սկիզբ դրեց անհետ կորած երեխաների որոնմանը, մասնավորապես ստեղծվեց նոր օրենսդրություն և տարբեր մեթոդներ կորած երեխաների որոնման համար, ինչպես օրինակ նկարների տեղադրումը կաթի տուփերի վրա (1980-ական թվականի կեսեր)։ Իթանը դարձավ կաթի տուփի վրա պատկերված առաջին կորած երեխան։

2010 թվականին վերաթարմացվել է Փաթցի անհետացման գործը Նյու Յորքի դատախազության ղեկավար մարմնի կողմից։ 2012 թվականի ապրիլին Հետաքննությունների դաշնային բյուրոն Փաթցի տան մոտակայքում նկուղ է փորել, սակայն ոչ մի նոր ապացույցներ չհայտնաբերեց։ Այդ նույն տարում թվացյալ կասկածյալ Պեդրո Էռնանդեսին մեղադրանք ներկայացվեց՝ սպանության երկրորդ աստիճանի և առևանգման առաջին աստիճանի համար։ 2014 թվականին գործը անցավ զանգվածային լսման, որը նպատակ ուներ որոշելու արդյոք Էռնանդեսի ցուցմունքները թույլատրելի են և համապատասխանում են Միրանդայի դատարանի օրենքներին։ Դատական գործընթացը սկսվել է 2015 թվականի հունվար ամսին, արդյունքում մայիսին կայացվեց ոչ ճիշտ դատական հետաքննություն։

Նախագահ Ռոնալդ Ռեյգանը 1983 թվականին Փաթցի անհետացման օրը՝ 1979 թվական մայիսի 25-ը, հայտարարեց երեխաների անհետացման ազգային օր։ Ամեն տարի մայիսի 25-ին միության անդամները (հիմնված 1998 թվականին, որպես կորած և շահագործման ենթարկված երեխաների գործերին վերաբերող միջազգային կենտրոնի և ամերիկյան Ազգային կենտրոնի միասնական գործունեության նախաձեռնություն) 22 երկրներից նշում են կորած երեխաների միջազգային օրը՝ հիշելով անհետ կորած և առևանգված երեխաների, այդ թվում նրանց, ովքեր հայտնաբերվել են։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Cohen, Lisa R. (2009 թ․ մայիսի 3). «What happened to Etan Patz». *New York*. Վերցված է 2011 թ․ հուլիսի 16-ին.
2. ↑  Gross, Samantha (2012 թ․ ապրիլի 22). «Etan Patz case a decades-long, winding probe». *The Times of Israel*. Վերցված է 2012 թ․ ապրիլի 25-ին.
3. ↑  Tracy, Marc (2012 թ․ ապրիլի 19). «FBI Raids Basement for Etan Patz Evidence». *Tablet Magazine*. Վերցված է 2012 թ․ ապրիլի 25-ին.
4. ↑  «Etan Patz death: Man confesses to NYC killing in 1979». BBC News. 2012 թ․ մայիսի 25. Վերցված է 2012 թ․ մայիսի 25-ին.
5. ↑  Ramirez, Jessica (2007 թ․ հունվարի 29). «The Abductions That Changed America». Newsweek. էջ 54—55.
6. ↑  Haberman, Clyde (2011 թ․ հուլիսի 14). «A New Horror Recalls Another». *The New York Times*. Վերցված է 2011 թ․ հուլիսի 16-ին.
7. ↑  McKinley, James C. Jr. (2015 թ․ մայիսի 8). «Jurors in Etan Patz Case Fall One Vote Shy of a Conviction». *The New York Times*. Վերցված է 2015 թ․ մայիսի 9-ին.`{{cite news}}`: CS1 սպաս․ բազմաթիվ անուններ: authors list (link)
8. ↑  «Полиция США нашла убийцу ребёнка, пропавшего более 30 лет назад». news.mail.ru. 25 мая 2012. Արխիվացված է օրիգինալից 2013 թ․ դեկտեմբերի 4-ին. Վերցված է 2015 թ․ դեկտեմբերի 31-ին.
**Էդուարդ Քալանթարյան** (մայիսի 25, 1980, Թբիլիսի, Վրացական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), «Արմենիա» և ATV հեռուստաընկերությունների մարզական մեկնաբան։

Կենսագրություն
--------------

Էդուարդը 16 տարի զբաղվել է պրոֆեսիոնալ թենիսով։ Բանակից վերադառնալուց հետո նա որոշել է հեռանալ թենիսից՝ հեռանկար չտեսնելով այդ բնագավառում։ Այնուհետեւ առաջարկ ստանալով ընկերներից մեկից՝ աշխատանքի է անցել Հանրային հեռուստաընկերության լրատվական բաժնում։

2004-2013 թթ. աշխատել է Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերությունում՝ որպես «Սպորտ» ստուդիայի խմբագիր-մեկնաբան։ Ռեպորտաժներ է վարել օլիմպիական խաղերից, ֆուտբոլի և տարբեր մարզաձևերի աշխարհի ու Եվրոպայի առաջնություններից։

2013 թ-ից մինչ օրս աշխատում է «Արմենիա» և «ԱԹիՎի» հեռուստաընկերություններում՝ որպես մարզական մեկնաբան։ ԱԹիՎի-ում վարում է Լա Լիգայի հանդիպումներ։ Արմենիա TV-ում «Ժամը» լրատվականի մարզական մեկնաբանն է, ինչպես նաև վարում է «Ֆուտբոլի ժամը» հաղորդումը։

2016 թվականի հունիսի 10-ից հուլիսի 10-ը Առաջին ալիքի եթերում մեկնաբանել է Եվրո-2016-ի հանդիպումները։

2016 թվականի օգոստոսի 15-ից հոկտեմբերի 15-ը աշխատել է Armsport.am կայքում՝ որպես գլխավոր խմբագիր։

Դասավանդում է Պանարմենիան մեդիա դպրոցում՝ մարզական լրագրության բաժնում։

### Անձնական կյանք

1996 թ. ավարտել է Երևանի թիվ 121 միջնակարգ դպրոցը։ 1997-2001 թթ. սովորել է Ֆիզիկական կուլտուրայի հայկական պետական ինստիտուտի մանկավարժական ֆակուլտետում և ստացել մարզիչ-մանկավարժի որակավորում։ Նրա կարծիքով՝ ավագ քրոջ՝ Ռոզիի հետ հարաբերություններում էլ մանուկ հասակում շահել է, քանի որ ամենափոքրն էր ընտանիքում։ Էդուարդը ընտանիքում եղել է կրտսեր երեխան։ 2007 թվականին ամուսնացել է Նարինե Զախարյանի հետ։ Ունի երկու երեխա՝ Նատալին, ով ծնվել է 2008թ.-ի օգոստոսի 12-ին և 2015 թ.-ի սեպտեմբերի 24-ին ծնված Դավիթը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Քալանթարյանը «Սպիտակ անկյուն» հաղորդաշարի հյուրն է».
2. ↑  «Էդուարդ Քալանթարյանը avproduction.am կայքում». Արխիվացված է օրիգինալից 2016 թ․ օգոստոսի 18-ին. Վերցված է 2018 թ․ փետրվարի 19-ին.
3. ↑  ««Ֆուտբոլի ժամը»». Արխիվացված է օրիգինալից 2016 թ․ հուլիսի 7-ին. Վերցված է 2016 թ․ հուլիսի 10-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Եթե նորից ընտրելու լինեի, հավանաբար կրկին իմ մասնագիտության վրա կանգ կառնեի․ Էդուարդ Քալանթարյան
**Արթուր Բյուչեմփ** (անգլ.՝ Arthur Beauchamp, 1827-1910), Նոր Զելանդիայի պառլամենտի անդամ։

Կենսագրություն
--------------

Բյուչեմփը Նոր Զելանդիա է եկել Ավստրալիայից 1861 թվականի փետրվարի 23-ին։ Կյանքի մեծ մասը նա ապրել է Սաութ Այլենդի տարբեր բնակավայրերում։ Նրա որդին՝ Հարոլդ Բյուչեմփը, ճանաչում ձեռք բերեց որպես Նոր Զելանդիայի բանկի կառավարիչ։ Հարոլդ Բյուչեմփը նաև գրող Քեթրին Մենսֆիլդի հայրն էր։
Արթուր Բյուչեմփը Նոր Զելանդիայի պառլամենտի Փիքտոն ընտրատեղամասից ընտրված պատգամավոր էր 1866 թ.-ից մինչև 1867 թվականը՝ երբ հրաժարական տվեց։
Նա նաև աշխատել է Մարլբորոյի մարզային խորհրդում և հատկապես հայտնի է իր 10-ժամանոց ելույթով այդ խորհրդում, երբ փորձ արվեց մարզային կենտրոն դարձնել Բլենհայմը՝ Փիքտոնի փոխարեն։ 1866 թվականին նա դատական կերպով հետապնդում էր Նոր Զելանդիայի պառլամենդի ներկայացուցիչների պալատի խոսնակ Դևիդ Մոնրոյին։ Այդ ժամանակ պատգամավորների արտոնությունների աստիճանը դեռևս ստույգ սահմանված չէր, ընտրված հանձնաժողովը որոշեց, որ գործը կարող է շարունակվել միայն խորհրդարանական նիստերից հետո։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Wilson, James Oakley (1985) [First ed. published 1913]. *New Zealand Parliamentary Record, 1840–1984* (4th ed.). Wellington: V.R. Ward, Govt. Printer. էջ 183. OCLC 154283103.
2. ↑  «Marlborough Express—30 April 1910—OBITUARY». *paperspast.natlib.govt.nz*. 2011. Վերցված է 2011 թ․ հոկտեմբերի 18-ին.
3. ↑  «Appendix to the Journals of the House of Representatives—1866 Session I—F-06 REPORT OF A SELECT COMMITTEE ON PRIVILEGES OF MEMBERS OF PARLIAMENT». *atojs.natlib.govt.nz*. 1866. Վերցված է 2011 թ․ հոկտեմբերի 20-ին.
**Հուգո Լեգզդինշ** (լատիշ․՝ Hugo Legzdiņš; 1903, դեկտեմբերի 7, Ռուսական կայսրություն – 2004, հուլիսի 20, Լատվիա, Ռիգա), լատվիացի ծովագնաց, Լատվիայի ռազմածովային նավատորմի սպա (փոխծովակալ), *Ռոնիս* սուզանավի հրամանատարը։

Խորհրդային շրջանում, Հուգո Լեգզդինշը մշտապես պայքարել է Լատվիական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության տապալման և Լատվիայի անկախ պետության հիմնադրման համար, որի արդյունքում արժանացել է խորհրդային իշխանությունների դժգոհությանը։ Իոսիֆ Ստալինը հակախորհրդային տրամադրությունների համար մեղադրել է Լեգզդինշին և արգելել նրա ելքը դեպի ծով։ Վերջինս իրեն նվիրել է մանկավարժական աշխատանքի։ Եղել է Լատվիայի ռազմածովային ակադեմիայի պատվավոր ակադեմիկոս։ Հեղինակել է «Navigācija» ընդարձակ աշխատությունը, որը դասագրքի դեր է կատարել (դա 30 տարի շարունակ եղել է նավագնացության թեմայով լատիշերեն հրատարակված միակ մասնագիտական գիրքը)։

Հուգո Լեգզդինշը պարգևատրվել է Լատվիայի Հանրապետության Երեք աստղի շքանշանով և ֆրանսիական կառավարության Պատվո լեգեոնի շքանշանով։

Մահացել է 2004 թվականի հուլիսի 20-ին՝ հարյուր տարեկան հասակում, Լատվիայի մայրաքաղաք Ռիգայում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Jean-David Avenel, Pierre Giudicelli, *L'indépendance des pays de la Baltique (1918-1920)*, Economica, Paris, France, 2004 2717847464.
2. ↑  Présidence de la République Archived 2007-09-30 at the Wayback Machine.. 27 juillet 2001.

Գրականություն
-------------

* Hugo Legzdins, Ronis — Mana Budina Un Pils ։ zemūdenes komandiera dzīvesstāsts, Dzivesstasts, Riga, Lettonie, 2002, 344 pages (ISBN 9984959902).
* H. Legzdiņš, «Ronis — mana būdiņa un pils», 2002.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | ISNI: 0000000043832430 · LCCN: no2003073618 · VIAF: 43990386 · WorldCat VIAF: 43990386 |

 |
**Կրիստա Ուայթ** (դեկտեմբերի 19, 1984(1984-12-19), Pine Bluff, Արկանզաս, ԱՄՆ), ամերիկացի մոդել է։ Հայտնի է իր Ամերիկայի հաջորդ թոփ մոդելը հեռուստաշոուի 14–րդ սեզոնի հաղթանակով, որի մրցանակը Wilhelmina Models գործակալության հետ պայմանագիրն, 100,000 դոլարանոց պայմանագիրը CoverGirl–ի հետ և Seventeen ամսագրի շապիկին հայտնվելն էր։

Վաղ տարիներ
-----------

Ուայթը ծնվել է Փայն Բլաֆում, Արկանզաս։ Մինչ ԱՀԹՄ–ին մասնակցելը նա աշխատում էր մանրածախ խանութի մենեջեր։

Ամերիկայի հաջորդ թոփ մոդելը
---------------------------

Մրցույթի ժամանակ նրա լուսանկարները չորս անգամ ճանաչվեցին լավագույնը և հաղթեց չորս մարտահրավեր։ Նա հաղթեց իր մրցակցին՝ Ռաինա Հեինին, քանի որ ժյուրիները կարծում էին, որ Ուայթը ավելի մեծ հաջողությունների կհասնի միջազգային ասպարեզում։

Մրցույթից հետո նա մասնակցեց դիզայներ Նիկոլ Միլերի հավաքածուի ցուցադրությանը Նոր Զելանդիայում։

Ուայթը աշխատել է նաև դիզայներ Բեթսի Ջոնսոնի «*Celestino Collection*» հավաքածուի համար։

2011 թվականին քայլեց անցուղով ամերիկյան BET հեռուստաալիքի «*Rip the Runway*» հեռուստաշուում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑  «Արխիվացված պատճենը». Արխիվացված է օրիգինալից 2012 թ․ մայիսի 22-ին. Վերցված է 2015 թ․ սեպտեմբերի 23-ին.
3. ↑
4. ↑
5. ↑  «Արխիվացված պատճենը». Արխիվացված է օրիգինալից 2016 թ․ ապրիլի 20-ին. Վերցված է 2015 թ․ սեպտեմբերի 23-ին.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | WikiTree |

 |
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Դանիելյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Էդուարդ Լիպարիտի Դանիելյան** (փետրվարի 18, 1944(1944-02-18), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - հուլիսի 25, 2017(2017-07-25), Երևան, Հայաստան), հայ պատմաբան, պատմական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է 1944 թվականի փետրվարի 18-ին Երևանում։ 1961-1966 թթ. սովորել և  ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի աշխարհագրական ֆակուլտետը, 1966-1972 թթ.՝ Երևանի պետական Վ. Բրյուսովի անվան լեզվաբանական համալսարանի օտար լեզուների ֆակուլտետը (անգլերեն), 1968-1971 թթ.՝ Հայաստանի ԳԱԱ պատմության ինստիտուտի ասպիրանտուրան։ 1972 թվականին պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսություն՝ «Անտիկ տիեզերագիտական հայացքների արտացոլումն Անանիա Շիրակացու «Տիեզերագիտությունում» և «Աշխարհացոյց»-ում թեմայով։ 1988 թվականին պաշտպանել է դոկտորական ատենախոսություն՝ «Հայ-բյուզանդական քաղաքական հարաբերությունները Սասանյան Պարսկաստանի մայրամուտին և Արաբական խալիֆայության սկզբնական շրջանում» թեմայով։

1972 թվականից Է. Դանիելյանն աշխատել է ՀՀ ԳԱԱ Պատմության ինստիտուտում՝ 1972-1978 թթ. կրտսեր, 1978-1989 թթ.`ավագ գիտաշխատող, 1989-2000 թթ.՝ գիտական խմբի ղեկավար, 2000-2010 թթ.՝ առաջատար գիտաշխատող։ 2010-2017 թթ. ինստիտուտի «Հին դարերի պատմության» բաժնի վարիչն էր, 2015-2017 թթ.՝ գլխավոր գիտաշխատող, և «Հիմնարար հայագիտություն» (անգլերենով) էլեկտրոնային հանդեսի գլխավոր խմբագիրը։ Միևնույն ժամանակ 1980-2000 թթ. դասավանդել է Վալերի Բրյուսովի անվան օտար լեզուների համալսարանում, իսկ 2000-2006 թթ. ղեկավարել է համալսարանի Երկրագիտության ամբիոնը։

Գիտական գործունեություն
-----------------------

Հետազոտել է Հայոց հին և միջնադարյան պատմության հիմնահարցերը` կապված Հայկական լեռնաշխարհում հայ ժողովրդի տեղաբնիկության, ավելի քան հինգհազարամյա հայկական պետականության, պատմական աշխարհագրության ու տիեզերաբանական պատկերացումների, քրիստոնեության լուսապաշտական ակունքների և Հայ Առաքելական Եկեղեցու վաղ պատմության, հայ-իրանական ու հայ-բյուզանդական հարաբերություների և բազում այլ հարցեր։ Հինգ մենագրության և շուրջ 200 գիտական հոդվածների հեղինակ է։

Երկեր
-----

* Հայաստանում քրիստոնեությունը պետական կրոն հռչակելու հոգևոր ակունքները, 1-ին հրտ. Երևան, 1996, 2-րդ հրտ. Երևան, 1997, 88 էջ։
* Սբ. Գրիգոր Լուսավորիչ քահանայապետ հայոց, Երևան, 1999, 88 էջ։
* Հայաստանի քաղաքական պատմությունը և Հայ Առաքելական եկեղեցին (VI-VII դդ.), Երևան, 2000, 256 էջ։
* Գանձասարի պատմութիւն, Երևան, 2005, 458 էջ։
* Գանձասարի վանքը, Երևան, 2009, 227 էջ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Daily, AZG. «ԷԴՈՒԱՐԴ ԼԻՊԱՐԻՏԻ ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ». *AZG Daily*. Արխիվացված է օրիգինալից 2018 թ․ փետրվարի 6-ին. Վերցված է 2018 թ․ փետրվարի 18-ին.
2. ↑  «Հայ գիրք».

Արտաքին հղումներ
----------------

* Էդուարդ Դանիելյան(չաշխատող հղում)

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Հայազգ · Հայազգ · AV Production |
|  |
| 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| ՀԳՀԳ: 11413 · GND: 142621102 · ISNI: 000000008364811X · LCCN: n78088713 · SUDOC: 148266630 · VIAF: 23406292 · WorldCat VIAF: 23406292 |

 |

 |
**Անտոնիո Մառուֆո Մենդոսան** (իսպ.՝ Antonio Marrufo Mendoza, ապրիլի 19, 1956(1956-04-19), Սյուդադ Խուարես, Չիուաուա, Մեքսիկայի Միացյալ Նահանգներ), մեքսիկացի ֆուտբոլային մրցավար։ Միջազգային հանդիպումներ է վարել 1991-2002 թթ․ ընթացքում։ Այժմ հանդիսանում է մրցավարների վերապատրաստման հրահանգիչ։

Գլխավոր մրցավարի պարտականություններ է կատարել 1998 թ․ աշխարհի առաջնության ընտրական մրցաշարի «Ուրուգվայ-Էկվադոր» (5-3), 2002 թ․ աշխարհի առաջնության ընտրական մրցաշարի «Գվատեմալա-Սալվադոր» (0-1), «Գվատեմալա-Կոստա Ռիկա» (2-1), «Պերու-Էկվադոր» (1-2), «Վենեսուելա-Ուրուգվայ» (2-0) հանդիպումների ժամանակ։

ԿՈՆԿԱԿԱՖ-ի ոսկե գավաթի շրջանակներում վարել է 1 հանդիպում՝ 1993 թ. խաղարկությունում «Ճամայկա-Պանամա» (1-1), Ամերիկայի գավաթի շրջանակներում՝ 2 հանդիպում՝ 1997 թ․ խաղարկությունում «Պերու-Ուրուգվայ» (1-0) և «Բոլիվիա-Ուրուգվայ» (1-0)։

Գլխավոր մրցավարի պաշտոնում վարել է նաև ազգային հավաքականների միջազգային ընկերական և տարածաշրջանային մրցաշարերի հանդիպումներ, ինչպես նաև՝ պատանեկան և երիտասարդական հավաքականների մակարդակով անցկացվող մի շարք մրցաշարերում։

Ակտիվ մրցավարական կարիերա է անցկացրել ակումբային հանդիպումների մակարդակով։ Վարել է հանդիպումներ Լիբերտադորեսի գավաթի, Մերկոնորտեի գավաթի, MX լիգայի և MLS-ի շրջանակներում։ Մասնավորապես MX լիգայում գլխավոր մրցավարի դեր է կատարել ավելի քան 350 հանդիպումներում։

Հետաքրքիր փաստեր
----------------

* Մառուֆոն իր մրցավարական դեբյուտը նշել է 14 տարեկանում։
* Լինելով մրցավարների հրահանգիչ՝ մեքսիկացի մրցավար Սերխիո Սիլվայի կողմից Մառուֆոյին 2007 թ․ մեղադրանք է ներկայացվել փորձաշրջանին մասնակցության իրավունքից զրկելու առնրությամբ։
* Անտոնիո Մառուֆոյի որդին՝ Խաիր Մառուֆոն, նույնպես ֆուտբոլային մրցավար է հանդիսանում, սակայն ներկայացնում է Միացյալ Նահանգների սոքերի ֆեդերացիան և վարում է Սոքերի բարձրագույն լիգայի հանդիպումներ։

Արտաքին հղումներ
----------------

* «Antonio Marrufo». World Referee. Արխիվացված է օրիգինալից 2016 թ․ մարտի 4-ին. Վերցված է 2015 թ․ սեպտեմբերի 20-ին.
* «Antonio Marrufo». footballzz.com. Վերցված է 2015 թ․ սեպտեմբերի 20-ին.
* «Antonio Marrufo». footballdatabase.eu. Վերցված է 2015 թ․ սեպտեմբերի 20-ին.
* «Antonio Marrufo». worldfootball.net. Վերցված է 2015 թ․ սեպտեմբերի 20-ին.
* «Antonio Marrufo». 11v11.com. Վերցված է 2015 թ․ սեպտեմբերի 20-ին.
* «Antonio Marrufo». eu-football.info. Վերցված է 2015 թ․ սեպտեմբերի 20-ին.
* |  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | playmarkerstats.com (դատավոր) · Transfermarkt (դատավոր) · worldfootball.net (դատավոր) · WorldReferee.com |

 |
**Աիդա Գառնիկի Ներսիսյան** (հոկտեմբերի 6, 1948(1948-10-06), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ հաղորդավարուհի։

Կենսագրություն
--------------

Աիդա Ներսիսյանը ծնվել է Երևանում։ Սովորել է Երևանի Լևոն Արիսյանի անվան թիվ 127 միջնակարգ դպրոցում, 1966-1971 թվականներին՝ Երևանի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետի հայոց լեզու և գրականություն բաժնում։

1971 թվականից աշխատել է Հայաստանի պետական հեռուստատեսությունում՝ որպես հաղորդավար և շուրջ 30 տարի աշխատել հեռուստատեսության բնագավառում՝ վարելով լրատվությանը, արվեստին, կինոյին, գրականությանն ու երաժշտությանն առնչվող, ինչպես նաև ուսումնական հաղորդումներ։ 1987 թվականին ստացել է բարձրակարգ հաղորդավարի որակավորում։

Հաղորդավարության արվեստում Աիդա Ներսիսյանը եղել է հաղորդավարներ Գրիգոր Հարությունյանի, Սիրվարդ Ղազարյանի ուսուցիչը։

Հեռուստատեսությունում աշխատելու տարիներին պարբերաբար վարել է «Հայ գրականության դասականներ» հաղորդաշարը, որը համապատասխանեցված էր դպրոցական ծրագրերին և մի յուրօրինակ հեռուստատեսային դաս էր, որն աշակերտների մեջ սերմանում էր հայրենասիրություն, սեր գրականության հանդեպ, սովորեցնում խոսել մաքուր, գեղեցիկ հայերենով։ 2001 թվականին հաստիքի կրճատման պատճառով ազատվել է աշխատանքից։ 2001-2009 թվականներին աշխատել է «ՎԷՄ» ռադիոկայանում՝ որպես հաղորդավար։

Հասարակական գործունեություն
---------------------------

Աիդա Ներսիսյանի նախաձեռնությամբ 1993 թվականին տեղադրված խաչքար-հուշարձանը
Խորհրդային կարգերի փլուզումից հետո, անձնական նախաձեռնությամբ, երկար տարիներ ուսումնասիրություններ է կատարել Հայաստանի և Վրաստանի պատմության պետական արխիվներում՝ նպատակ ունենալով 1921 թվականի փետրվարի 17-ի՝ լույս 18-ի գիշերը Երևանի բանտում բոլշևիկների կողմից կացնահարված հայազգի նշանավոր զինվորականների մասին տեղեկություններ, փաստաթղթեր հավաքագրել։ Հայաստանի պաշտպանության նախարարության աջակցությամբ հրատարակել է «Զինվորի մատենաշար» խորագրով ձեռնարկ, պատրաստել վավերագրական ֆիլմ կացնահարվածներից մեկի՝ Ղարաքիլիսայի ճակատամարտում հեծելազորային գնդի հրամանատար, գնդապետ Նիկոլայ Ղորղանյանի մասին, գտել զոհերի թաղման վայրը (նախկինում «Կոմայգի» այժմ՝ «Անգլիական այգի»), որտեղ նահատակված գործիչների համար կանգնեցված է խաչքար-հուշարձան։

Անձնական կյանք
--------------

Բնակվում է Ֆրանսիայում (չի արտագաղթել)։ Ունի երկու զավակ և վեց թոռ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Այսօր աշխարհի ամենահմայիչ կանանցից մեկի՝ Աիդա Ներսիսյանի տարեդարձն է
2. ↑  Հեռուստատեսային իրական աստղեր, Աիդա Ներսիսյան
3. ↑  «Նոյեմբերի 29–ին Առաջին ալիքը նշում է ծննդյան օրը». *www.1tv.am*. Արխիվացված է օրիգինալից 2017 թ․ փետրվարի 2-ին. Վերցված է 2016 թ․ հոկտեմբերի 16-ին.
4. ↑  «88-ի շարժումը ստեղծեց հեռուստատեսությունը. Աիդա Ներսիսյան». *www.tert.am*. Արխիվացված է օրիգինալից 2018 թ․ հունիսի 12-ին. Վերցված է 2016 թ․ հոկտեմբերի 16-ին.
5. ↑  Ի հիշատակ կացնահարվածների
**Բլեյք Գրիգորյան** (անգլ.՝ Blake Krikorian, օգոստոսի 8, 1967(1967-08-08), Սան Ֆրանցիսկո, Կալիֆոռնիա, ԱՄՆ - օգոստոսի 3, 2016(2016-08-03), Սան Ֆրանցիսկո, Կալիֆոռնիա, ԱՄՆ), ամերիկացի հայազգի տեխնոլոգիական ձեռներեց, գործարար Slingbox ընկերության հիմնադիր։ Ադամ Գրիգորյանի ավագ եղբայրն է։

Գործունեություն
---------------

2004 թվականին եղբոր՝ Ջեյսոնի հետ, հիմնադրում է Sling Media ընկերությունը, որի մշակած Slingbox ծառայությունը հաճախորդներին հնարավորություն է տալիս իրենց հեռուստացույցից օնլայն հեռարձակում ապահովել դեպի համակարգիչ կամ մոբայլ սարքեր՝ հատուկ տեխնոլոգիայի օգնությամբ։ Բլեյքը եղել է այդ ընկերության գլխավոր գործադիր տնօրենը։

2007 թվականին արբանյակային հեռուստատեսային EchoStar Communications ընկերությունը գնել է Slingbox-ը 380 մլն ԱՄՆ դոլլարով։

2011-2013 թվականներին Բլեյք Գրիգորյանն աշխատում է Amazon-ի տնօրենների խորհրդում՝ թողնելով այդ պաշտոնը միայն այն ժամանակ, երբ Microsoft-ը գնել է նրա id8 Group R2 Studios տնային ավտոմատացման ծառայություն մատուցող ընկերությունը։ Արդյունքում նա դարձել է Microsoft-ի կորպորատիվ փոխնախագահ՝ ինտերակտիվ զվարճանքի բիզնեսի գծով՝ վերահսկելով նաև Xbox-ի թիմը
Ամենայն հավանականությամբ, մահը վրա է հասել սերֆինգի ժամանակ սրտի կաթվածից։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑  «Կյանքից հեռացել է Սիլիկոնյան հովտում հայտնի գործարար Բլեյք Գրիգորյանը». Արխիվացված է օրիգինալից 2020 թ․ փետրվարի 23-ին. Վերցված է 2016 թ․ օգոստոսի 7-ին.
3. ↑  «Blake Krikorian, the founder of Slingbox, has died». Վերցված է 2016 թ․ օգոստոսի 7-ին.
4. ↑  «Blake G. Krikorian: Executive Profile & Biography - Businessweek». *www.bloomberg.com*. Վերցված է 2016 թ․ օգոստոսի 7-ին.
5. ↑  «Մահացել է ամերիկահայ տեխնոլոգիական ձեռներեց Բլեյք Գրիգորյանը». panorama.am. Վերցված է 2016 թ․ օգոստոսի 7-ին.
6. ↑  Cleary, Tom (2016 թ․ օգոստոսի 4). «Blake Krikorian Dead: 5 Fast Facts You Need to Know» (ամերիկյան անգլերեն). Վերցված է 2016 թ․ օգոստոսի 7-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* «ԱՄՆ-ի արտոնագիր թիվ US 2007/0168543 A1». luys.am. Արխիվացված է օրիգինալից 2016 թ․ նոյեմբերի 15-ին. Վերցված է 2016 թ․ օգոստոսի 7-ին.
**Մարինա Ակուլովա** (ռուս.՝ **Мари́на Серге́евна Аку́лова**, դեկտեմբերի 13, 1985(1985-12-13), Չելյաբինսկ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), ռուս վոլեյբոլիստուհի, 2006 թվականից խաղացել է Ռուսաստանի ազգային հավաքականում, որի կազմում 2006 թվականին հռչակվել է աշխարհի չեմպիոն, դարձել Գրան պրի մրցաշարի արծաթե մեդալակիր, Եվրոպայի 2007 թվականի առաջնության բրոնզե մրցանակակիր, մասնակցել 2008 թվականի ամառային օլիմպիական խաղերին։ Արժանացել է Ռուսաստանի սպորտի վաստակավոր վարպետի կոչման։

2016 թվականի հունվարին պայմանագիր է կնքել ֆրանսիական «*Ռասինգ կլուբ դը Կանն*» ակումբի հետ, որի կազմում դարձել է Ֆրանսիայի առաջնության արծաթե մեդալակիր, ինչպես նաև նվաճել է այդ երկրի գավաթը։ 2016 թվականի հունիսին տեղափոխվել է *ВК «Сахалин»*: Ռուսաստանի վոլեյբոլի բարձրագույն խմբի առաջնությանը և գավաթի խաղարկության մրցումներին հաջողությամբ մասնակցել է նաև հետևյալ թիմերի կազմում.

* Ռուսաստան *Ավտոդոր-Մետար* (2001-2004)
* Ռուսաստան *Սամոռոդոկ* Խաբարովսկ (2004-2008)
* Ռուսաստան *Օմիչկա* Օմսկ (2008-2012)
* Ռուսաստան «Դինամո» Մոսկվա (2012-2015)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Էջը ФИВБ կայքում
* Archived 2012-05-27 at the Wayback Machine.

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑  «MERCATO: Marina AKULOVA rejoint la team RCC !». Արխիվացված է օրիգինալից 2016 թ․ հունվարի 27-ին. Վերցված է 2016 թ․ հունվարի 15-ին.
3. ↑  «Чемпионка мира Марина Акулова стала игроком ПСК «Сахалин»». Արխիվացված է օրիգինալից 2016 թ․ հուլիսի 10-ին. Վերցված է 2016 թ․ հունիսի 30-ին.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | LNV · ԵՎԿ |

 |
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Հովհաննես Կարապետյան (այլ կիրառումներ)

**Հովհաննես Լևոնի Կարապետյան** (**Հովհաննես Կաղզվանցյան**, ապրիլի 1, 1914(1914-04-01), Ալեքսանդրապոլ, Երևանի նահանգ, Կովկասի փոխարքայություն, Ռուսական կայսրություն - մայիսի 30, 1994(1994-05-30), Երևան, Հայաստան), հայ բեմադրիչ։ ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ։

Կենսագրություն
--------------

1932-1936 թվականներին սովորել է Մոսկվայի հայկական կուլտուրայի տան դրամատիկական ստուդիայում, միաժամանակ մասնակցել է Ռուբեն Սիմոնովի թատերական ստուդիայի աշխատանքներին։ 1936 թվականին սկսել է բեմական գործունեությունը Լենինականի Մռավյանի անվան թատրոնում` որպես ռեժիսոր։ 1938-1941 թվականներին եղել է Դիլիջանի, 1941-1948 թվականներին` Ստեփանավանի, 1950-1952 թվականներին` Գորիսի, 1952-1957 թվականներին` Կիրովականի թատրոնների ռեժիսոր։ Նրա գործունեության տարիներին վերելք է ապրել մարզային թատրոնների դերը հասարակության մեջ։ 1957 թվականից եղել է Երևանի Հակոբ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնի ռեժիսոր։ 1969 թվականից երկար ժամանակ ընդմիջումներով եղել է Լեռնային Ղարաբաղի մարզկենտրոն Ստեփանակերտի պետական դրամատիկական թատրոնի գլխավոր ռեժիսորը։

Բեմադրություններ
----------------

* Շիրվանզադեի «Նամուսը», «Չար ոգին», «Մորգանի խնամին», «Արմենուհին»
* Գաբրիել Սունդուկյանի «Խաթաբալա», «Քանդած օջախ»
* Վիլյամ Շեքսպիրի «Ձմեռային հեքիաթ», «Կամակոր կնոջ սանձահարումը»
* Հակոբ Պարոնյանի «Պաղտասար աղբարը»
* Գագլոևի «Ասք մոր մասին»
* Վազգեն Օվյանի «Մեծ լոռեցին»

Մրցանակներ, պարգևներ
--------------------

* 1969 թվականին Երևանում Հովհաննես Թումանյանի 100-ամյակին նվիրված մրցույթում «Մեծ լոռեցին» արժանացել է երկրորդ մրցանակի
* 1945 թվականին արժանացել է ՀԽՍՀ վաստակավոր, ապա՝ ժողովրդական արտիստի կոչման

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Հովհաննես Կարապետյանի կենսագրությունը avproduction.am կայքում». Արխիվացված է օրիգինալից 2022 թ․ հուլիսի 22-ին. Վերցված է 2018 թ․ փետրվարի 18-ին.
**Կլոդ Կարլիե** (ֆր. Claude Carliez; հունվարի 10, 1925(1925-01-10), Նանսի - մայիսի 18, 2015(2015-05-18), Սեն-Մանդե), ֆրանսիացի դերասան, ռեժիսոր, կասկադյոր։ Առավել հայտնի է, որպես հնարքների և սուսերամարտերի բեմադրիչ։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է Նանսիում, սուսերամարտիկի ընտանիքում։ 18 տարեկանում ընդունվել է Ժուանվիլ լե Պոնում գտնվող սուսերամարտերի դպրոցը, որն ավարտել է 21 տարեկան հասակում։ Շնորհիվ հարևանությամբ գործող կինոստուդիային դպրոցի, Կլոդ արդեն պատանի ժամանակ դառնում է զենքերի և զգեստների խորհրդատու։

1959 թվականին Կլոդը Անդրե Յունեբելյայի նկարահանած «Սապատավոր մարդ»֊ը ֆիլմում ստանում է վարձու մարդասպանի դեր։ Իր հաջորդ՝ «Կապիտան» ֆիլմում ռեժիսորը Կարլիեին վստահում է բոլոր հնարքների և մենամարտերի բեմադրությունը։ Այս պահից ի վեր Կարլիեն դառնում է ֆրանսիական մի շարք ֆիլմերի մարտերի հիմնական բեմադրող դերասան, որտեղ խաղում էին նաև այնպիսի դերասաններ, ինչպիսիք են օրինակ՝ Ժան Մարեն, Ալեն Դելոնը, Ժերար Բառեն և Ժան Պոլ Բելմոնդոն։

1969 թվականին Ժան Մարե Կարլիեի խորհրդով նա նկարահանվում է «Պարիա» ֆիլմում։

Վերջին տարիներին զբաղեցրել էր Ֆրանսիայի զենքերի Ակադեմիայի նախագահի պաշտոնը։

Կլոդ Կարլիեն համարվում է Արվեստի և գրականության շքանշանի դափնեկիր։

Նրա որդին դերասան և կասկադյոր Միշել Կարլիեն է։

Ֆիլմագրություն
--------------

Դերասան
* 1959 - Սապատավոր մարդը - *վարձու մարդասպան*

Հնարքների բեմադրող
* 1960 - Աուստերլից
* 1960 - Կապիտան
* 1961 - Բուրգունդյան արքունիքի գաղտնիքները
* 1963 - Ազնվաբարո Ստանիսլաս, գաղտնի գործակալ
* 1964 - Ֆանտոմաս
* 1965 - Ստանիսլասի մասին ամեն ինչ ճիշտ է
* 1973 - Ժոզեֆ Բալզամո
* 1980 - Ֆանտոմաս (մինի սերիալ, Ֆրանսիա-Գերմանի (ԳՖՀ))
* 1983 - Ֆրանսիական արքունիքի գաղտնիքները
* 1987 - Նապոլեոն և Ժոզեֆինա․ սիրո պատմություն
* 1994 - դ'Արտանյանի դուստրը

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Internet Movie Database — 1990.
2. 1 2  *Bibliothèque nationale de France* data.bnf.fr (ֆր.): տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
3. 1 2 3 4 5 6 7 8  Fichier des personnes décédées

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | AllMovie · AlloCiné · ČSFD · Filmportal · Internet Movie Database · ԿինոՊոիսկ |
|  |
| 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| BNF: 15814070k · GND: 1062340043 · GTAA: 88437 · ISNI: 0000000130027683 · LCCN: no2013081680 · SUDOC: 137300581 · VIAF: 305044718 · WorldCat VIAF: 305044718 |

 |

 |
**Ջիվան Հաջոն**  (Ciwan Haco, օգոստոսի 17, 1957(1957-08-17), Ալ-Կամիշլի, Սիրիա), քուրդ արվեստագետ ու երաժիշտ է։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է 1957 թվականին Սիրիայի Քամիշլի քաղաքի մոտ գտնվող Թիրբեսփի քաղաքում։ 
Առաջին ստեղծագործությունները թողարկել է 14 տարեկանում։ 17 տարեկանում տվել է առաջին համերգը մեծ բեմի վրա։

1979 թվականին մեկնելով Գերմանիա և 3 տարի Բոխումի Ռուր համալսարանում երաժշտագիտություն ուսումնասիրելով՝ Հաջոն սկսեց քրդական ազգային երաժշտությամբ մեծապես ազդված իր գործեր ներմուծել արևմտյան երաժշտության տարրեր։ 
Հետո Նորվեգիայում շարունակեց համագործակցել եվրոպացի արվեստագետների հետ (Պաոլո Վինաչա - հարվածայիններ, Շտայն Բուլլ-Հանսսեն – էլեկտրոգիթառ, Բյուգգե Վեսելթոֆթ - ստեղնաշարեր, Բենդիք Հոֆսեթ - սաքսոֆոն), որտեղ էլ 1991 թվականին ստորագրեց իր առաջին պաշտոնական ձայնագրային պայմանագիրը։

Հաջոն տարիների ընթացքում անդրադարձել է կյանքի զանազան կողմերի ու խնդիրների՝ սիրո թեմաներից (Can, Emina) մինչև քաղաքական հարցեր (Girtiyen Azadiye, Filistin, Peşmerge, Leşker)։ Գրել է երգեր նաև քուրդ բանաստեղծների ստեղծագործությունների հիման վրա (Hevala Evindar, հեղինակ՝ Ջիգերխուն, Gula Sor, հեղինակ՝ Կեդրի Ջան )։

1999 թվականին հանդիպել է ազգությամբ իսլանդուհի ապագա կնոջը, որի հետ ունեն երկու երեխա։ 
Այժմ ապրում է Շվեդիայում։

Ալբոմների ցանկ
--------------

* Emîna Emîna (1970)
* Pêşmerge (1979)
* Diyarbekîr (1981)
* Gûla Sor (1983)
* Leyla (1985)
* Girtîyên Azadîyê (1987)
* Çaw Bella (1989)
* Sî û Sê Gule (1991)
* Dûrî (1994)
* Bilûra Min (1997)
* Destana Egîdekî (1998)
* Derya (2003)
* Konsera Batmanê (2003)
* Na Na (2004)
* Off (2006)
* Veger (2012)

Ֆիլմեր
------

2007 թվականին նկարահանվել է քուրդ ռեժիսոր Հիներ Սալեեմի Դոլ (քրդերեն՝ Հովիտ) ֆիլմում :   

Ֆրանկոգերմանական Arte ալիքը Ջիվան Հաջոյի մասին նկարել է վավերագրական ֆիլմ

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «համերգը մեծ բեմի վրա». Արխիվացված է օրիգինալից 2018 թ․ մայիսի 3-ին. Վերցված է 2015 թ․ հուլիսի 24-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Հաջոյի պաշտոնական կայքը (չաշխատող հղում)
* ֆիլմը vimeo կայքում
**Վլադիմիր Բագրատի Ղալումյան** (հունվարի 16, 1932(1932-01-16), Սևքար, Իջևանի շրջան, Հայկական ԽՍՀ, ԱԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - մայիսի 11, 2019(2019-05-11), Երևան, Հայաստան), խորհրդային կուսակցական և պետական աշխատող։

Կենսագրություն
--------------

1955 թվականին ավարտել է Հայկական գյուղատնտեսական ինստիտուտի ագրոնոմիական ֆակուլտետը։ Աշխատել է Իջևանի շրջանի ՄՏ կայանում, Սևքարի կոլտնտեսությունում, ՀԽՍՀ Մինիստրների խորհրդին առընթեր հացամթերումների վարչությունում որպես գյուղատնտես։ 1961-1962 թվականներին եղել է ՀԽՍՀ մթերումների մինիստրության բուսաբուծական մթերքների գնումների վերահսկողության տեսչության, 1962-1964 թվականներին՝ ՀԽՍՀ գյուղատնտեսական մթերքների արտադրության ու մթերումների մինիստրության վարչության պետ։ 1964 թվականին ընտրվել է Իջևանի շրջանի կոլտնտեսությունների և սովետական տնտեսությունների արտադրական վարչության կուսակցական կոմիտեի քարտուղար, 1965-1970 թվականներին՝ ՀԿԿ Իջևանի շրջկոմի առաջին քարտուղար։ 1970-1972 թվականներին եղել է ՀԿԿ Կենտրոնական Կոմիտեի գյուղատնտեսության բաժնի վարիչ, 1972-1986 թվականներին՝ ՀԿԿ ԿԿ-ի քարտուղար։ ՀԿԿ Կոմունիստական Կուսակցության անդամության թեկնածու է 1966 թվականից, ՀԿԿ ԿԿ-ի անդամ՝ 1971 թվականից, Կոմունիստական Կուսակցության բյուրոյի անդամ՝ 1972 թվականից։ ՀԽՍՀ Գերագույն սովետի Նախագահության անդամ՝ 1966 թվականից։ Եղել է ՀԽՍՀ 5-րդ և 10-րդ գումարումների Գերագույն խորհրդի պատգամավոր։ 1986-1988 թվականներին եղել է ՀԽՍՀ Գերագույն խորհրդի նախագահի տեղակալ, 1988-1992 թվականներին՝ «Հայանտառ» արտադրական միավորման գլխավոր տնօրեն։

Պարգևներ
--------

* Պարգևատրվել է Աշխատանքային կարմիր դրոշի 3 շքանշանով
* 2012 թ. ՀՀ Նախագահի հրամանագրով պարգևատրվել է Անանիա Շիրակացու մեդալով
* ՀՀ գյուղատնտեսության նախարարության ոսկե մեդալ, 2012 թ.

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5 6 7  Հայկական սովետական հանրագիտարան (հայ.) / Վ. Համբարձումյան, Կ. Խուդավերդյան — Հայկական հանրագիտարան հրատարակչություն, 1974.
2. ↑  «Ղալումյան Վլադիմիր Բագրատի ։». *persons.anau.am*. Վերցված է 2016 թ․ դեկտեմբերի 3-ին.
3. ↑  Հայաստանի Հանրապետության մեդալներով պարգևատրելու մասին
4. ↑  «Վլադիմիր Ղալումյանը պարգևատրվել է ՀՀ ԳՆ ոսկե մեդալով». *www.panorama.am*. Վերցված է 2016 թ․ դեկտեմբերի 3-ին.

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 7, էջ 23)։*  |
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Ավետիսյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Աշխեն Միքայելի Ավետիսյան** (հունվարի 10, 1920(1920-01-10), Հրազդան, Նոր Բայազետի գավառ, Հայաստանի Առաջին Հանրապետություն - 1995), գյուղատնտեսական արտադրության առաջավոր, կթվորուհի։ Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս (1960)։ ԽՄԿԿ անդամ 1945 թվականից։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է հունվարի 10-ին, ՀԽՍՀ Հրազդան քաղաքում։ 1954 թվականից աշխատում է ՀԽՍՀ Շահումյանի շրջանի ԽՄԿԿ 22-րդ անվան կոլտնտեսությունում։

1955 թվականին ՀԽՍՀ-ում սկիզբ է դրել «հինգհազարական կթվորուհի» շարժմանը։ Սոցիալիստական աշխատանքի հերոսի կոչումը շնորհվել է կովերի կաթնատվության բարձրացման գործում ունեցած հաջողությունների համար։

Աշխենը ընտրվել է ԽՄԿԿ 11-րդ, ՀԿԿ 12-14-րդ համագումարների պատգամավոր, ՀԿԿ 23-25-րդ համագումարներում՝ ՀԿԿ կենտրոնական կոմիտեի անդամ։ ՀԽՍՀ 6-րդ և 7-րդ գումարումների գերագույն խորհրդի դեպուտատ։

Աշխեն Ավետիսյանին է նվիրված 1961 թվականին ռեժիսոր Վ. Հայկազյանի «Ժողովրդի դուստրը (Կթվորուհի Աշխեն Ավետիսյան)» ֆիլմը։

Պարգևներ
--------

Պարգևատրվել է ԽՍՀՄ ԺՏՆՑ ոսկյա և արծաթյա մեդալներով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5 6  Հայկական սովետական հանրագիտարան (հայ.) / Վ. Համբարձումյան, Կ. Խուդավերդյան — Հայկական հանրագիտարան հրատարակչություն, 1974.
2. ↑  «Ժողովրդի դուստրը (Կթվորուհի Աշխեն Ավետիսյան)». *www.arm-cinema.am*. Արխիվացված է օրիգինալից 2020 թ․ հունվարի 22-ին. Վերցված է 2016 թ․ օգոստոսի 10-ին.

  


|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 1, էջ 611)։*  |
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Զաքարյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Ֆիրդուս Արսենի Զաքարյան** (սեպտեմբերի 15, 1959(1959-09-15), Ավշար, Արարատի շրջան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ պատմաբան։ ՀՀ սփյուռքի նախարարության աշխատակազմի ղեկավար (2009-2018)։

Կենսագրություն
--------------

Ֆիրդուս Զաքարյանը ծնվել է 1959 թվականին Արարատի մարզի Ավշար գյուղում։ 1981 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետը։ Եղել է Հայաստանի ազգագրության պետական թանգարանի գիտաշխատող։ 1982-1985 թվականներին Արարատի մարզի Նոյակերտ գյուղի միջնակարգ դպրոցում աշխատել է ուսուցիչ, 1985-1986 թվականներին ղեկավարել է Արարատի ԻՏ տեխնիկումի, իսկ 1986-1989 թվականներին՝ Արարատի շրջանի կոմերիտական կազմակերպությունները։ 1989-1991 թվականներին սովորել և ավարտել է Ռուսաստանի Դոնի Ռոստովի Հյուսիս Կովկասյան սոցիալ-քաղաքական ինստիտուտը՝ ստանալով քաղաքագետի և սոցիոլոգի որակավորում։ 1991-1993 թվականներին զբաղվել է մանկավարժական գործունեությամբ։

### Քաղաքական գործունեություն

1993-1996 թվականներին եղել է Արարատի շրջխորհրդի գործադիր կոմիտեի նախագահ։ 1995-1999 թվականներին՝ ՀՀ Ազգային ժողովի պատգամավոր։ 1998-2000 թվականներին ՀՀ տարածքային կառավարման նախարարի տեղակալ, 2000-2001 թվականներին՝ ՀՀ Վարչապետի խորհրդական, 2001-2003 թվականներին՝ Երևանի քաղաքապետի տեղակալ։

2010 թվականի օգոստոսի 19-ին ՀՀ Կառավարության որոշմամբ նշանակվել է ՀՀ սփյուռքի նախարարության աշխատակազմի ղեկավար։

2015 թվականի օգոստոսի 31-ին ՀՀ Կառավարության որոշմամբ նշանակվել է ՀՀ սփյուռքի նախարարության աշխատակազմի ղեկավար։

Պարգևներ
--------

* ՀՀ ՊՆ «Գարեգին Նժդեհ» մեդալ (2015)
* Մովսես Խորենացու մեդալ, 2013
* ՀՀ ՊՆ «Վազգեն Սարգսյան» գերատեսչական մեդալ (2008)
* Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիական ծառայության երկրորդ դասի պետական խորհրդականի դասային աստիճան (2014)

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Ֆ. ԶԱՔԱՐՅԱՆԻՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՍՓՅՈՒՌՔԻ ՆԱԽԱՐԱՐՈՒԹՅԱՆ ԱՇԽԱՏԱԿԱԶՄԻ ՂԵԿԱՎԱՐ ՆՇԱՆԱԿԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ
2. ↑  ՖԻՐԴՈՒՍ ԶԱՔԱՐՅԱՆԻՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՍՓՅՈՒՌՔԻ ՆԱԽԱՐԱՐՈՒԹՅԱՆ ԱՇԽԱՏԱԿԱԶՄԻ ՂԵԿԱՎԱՐ ՆՇԱՆԱԿԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ
3. ↑  Մովսես Խորենացու մեդալով պարգևատրելու մասին
4. ↑  Անկախության տարեդարձի առթիվ պարգևատրվողների ցանկը. մաս երկրորդ
5. ↑  Ֆ. ԶԱՔԱՐՅԱՆԻՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՔԱՂԱՔԱՑԻԱԿԱՆ ԾԱՌԱՅՈՒԹՅԱՆ 2-ՐԴ ԴԱՍԻ ՊԵՏԱԿԱՆ ԽՈՐՀՐԴԱԿԱՆԻ ԴԱՍԱՅԻՆ ԱՍՏԻՃԱՆ ՇՆՈՐՀԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Կարինե Սարգսյան (այլ կիրառումներ)

**Կարինե Սարգսյան** (հուլիսի 7, 1950(1950-07-07), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ հաղորդավարուհի։

Կենսագրություն
--------------

1967-1973 թվականներին սովորել է Երևանի Խաչատուր Աբովյանի անվան պետական մանկավարժական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետում։ Դպրոցական տարիներից հայկական ռադիոյով և հեռուստատեսությամբ վարել է մանկական հաղորդումներ։

Հեռուստահաղորդումներ
--------------------

1970 թվականից աշխատել է Հայաստանի հայկական հեռուստատեսությունում։ Վարել է բազմաթիվ և բազմաժանր հաղորդումներ։ Եղել է լրատվական մեկնաբան։ Վարել է ստեղծագործական երեկոներ, համերգներ, միջոցառումներ։ «Պոեզիայի ակնթարթներ» հեռուստաշարքի հեղինակն է։ Համագործակցել է Հայաստանի պետական ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի հետ, որտեղ վարել է բազմապիսի համերգներ։ Հայաստանի անկախությունից հետո եղել է տարբեր պետական, կառավարական միջացառումների, զորահանդեսների և տոնական հանդիսությունների հանդիսավար։ 1999 թվականից աշխատում է «Մշակույթ» («Պրոմեթևս»), ապա՝ Հայկական երկրորդ հեռուստաալիք հեռուստաընկերությունում՝ որպես ծրագրերի խմբագիր։

Հաղորդումներ
------------

* «Մանկական էկրան»
* «Վավերագրական կինոյի ժամ»
* «Հայ երաժշտական արվեստի երախտավորները»
* «Երևանը և երևանցիները»

Պարգևներ
--------

* Մովսես Խորենացու մեդալ, 2006
* ՀՀ պաշտպանության նախարարության «Գարեգին Նժդեհ» մեդալ, 2011

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Կարինե Սարգսյանի կենսագրությունը AV Production կայքում». Արխիվացված է օրիգինալից 2020 թ․ սեպտեմբերի 27-ին. Վերցված է 2018 թ․ փետրվարի 18-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Կարինե Սարգսյան, Հայկական հեռուստատեսության 2-րդ ծրագրի բացում