recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Իշխան **Դիմիտրիե Գիկա** (ռումիներեն՝ Dimitrie Ghica, մայիսի 31, 1816(1816-05-31), Բուխարեստ, Ռումինիա - փետրվարի 15, 1897(1897-02-15), Բուխարեստ, Ռումինիա), ռումինացի քաղաքական և պետական գործիչ։ Ռումինիայի պահպանողական կուսակցության կարկառուն գործիչներից մեկը։ 1868 թվականի նոյեմբերի 16-ից մինչև 1870 թվականի հունվարի 27-ը եղել է Ռումինիայի արտաքին գործերի նախարար։ Եղել է նաև ներքին գործերի նախարար, Ռումինիայի թագավորության վարչապետ (1868, նոյեմբերի 16-1870, հունվարի 27)։ Ռումինիայի Սենատի ներկայացուցիչ։

Կենսագրություն
--------------

Դիմիտրիե Գիկան սերում է ալբանական ծագմամբ բալկանյան ազնվական ընտանիքից։ 1822-1828 թվականներին Վալախիայի իշխան Գրիգորի IV Գիկայի որդին է։ Սովորել է Վիեննայի և Բեռլինի ռազմական դպրոցներում։ Որոշ ժամանակ ծառայել է որպես ռուսական կայսերական գվարդիայի սպա։ Ավելի ուշ եղել է Բողոքարկման դատարանի անդամ, ծառայել է ոստիկանությունում, եղել է մայրաքաղաքի առաջին պրեֆեկտը, Ներքին գործերի նախարարը։
1871 թվականի մայիսից մինչև 1875 թվականի հունվար և 1875 թվականի մայիսից մինչև 1876 թվականի փետրվար եղել է Պատգամավորների պալատի նախագահ։ Եղել է Ռումինիայի Սենատի նախագահ, 1879-1888 թվականներին և 1895 թվականի դեկտեմբերից մինչև 1897 թվականի փետրվար՝ օրենսդիր մարմինների պատգամավոր։ 1868 թվականի նոյեմբերի 16-ից մինչև 1870 թվականի հունվարի 27-ը ղեկավարել է Ռումինիայի Իշխանության կառավարությունը, միաժամանակ զբաղեցրել է արտաքին գործերի նախարարի և հանրային աշխատանքների նախարարի պաշտոնները։

եղել է ազգային միասնության, պետության բարգավաճման և կայունության գաղափարների կողմնակից։

Գրականություն
-------------

* Nicolescu, Nicolae C. (2006), Enciclopedia șefilor de guvern ai României (1862—2006), București: Editura Meronia, pp. 154–156(ռում.)

Արտաքին հղումներ
----------------

* CTITORI AI ROMĂNIEI / 150 de ani de la Unirea Principatelor Române(չաշխատող հղում)
, 16 ianuarie 2009, *Jurnalul Național*

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Դիմիտրիե Գիկա» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | WikiTree · Rodovid |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրոքհաուսի և Եփրոնի փոքր · Treccani |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | GND: 1216140049 · VIAF: 7701159820923414000009 · WorldCat VIAF: 7701159820923414000009 |

 |
**Վերցինգետորիքսի հուշարձան** (անգլ.՝ Vercingétorix monument), գալերի ցեղապետ Վերցինգետորիքսի պատվին կանգնեցված քանդակային հուշարձան։ Համարվում է Ֆրանսիայի՝ պատմական մեծարժեք հուշարձաններից մեկը։

Մ․թ․ա․ I դարում Գալլիան ներքաշվել էր Գալլական պատերազմների մեջ ընդդեմ Հռոմեական կայսրության, որի լեգեոնները գտնվել են Հուլիոս Կեսարի հրամանատարության ներքո։ Գերգովիայի ճակատամարտում հաղթելուց հետո գալլական միացյալ բանակը Վերցինգետորիքսի գլխավորությամբ պարտություն է կրել Ալեզիայի ճակատամարտում, որից հետո Գալլիան դադարել է անկախ լինելուց ու վերածվել Հռոմեական կայսրության գավառի։

Ալեզիայի ճակատամարտի ենթադրական վայրում՝ արևելյան Ֆրանսիայի Բուրգունդիա պատմական տարածքի Կոտ դ'Օր դեպարտամենտի Ալիզ-Սենտ-Ռեն քաղաքի մոտ՝ Օսուա լեռան գագաթին Ֆրանսիայի կայսր Նապոլեոն III-ը 1865 թվականին հուշարձան է տեղադրել (քանդակագործ Էմե Միլլե)։ Յոթ մետր բարձրությամբ այդ հուշարձանով կայսրը ոգեկոչել է Վերցինգետորիքսին՝ որպես գալլական ինքնության խորհրդանիշի։ Ճարտարապետն Էժեն Էմանուել Վիոլե լը Դյուկն է, որը հուշարձանի պատվանդանին փորագրել է Հուլիոս Կեսարի խոսքերը․

> La Gaule unie  
> 
> Formant une seule nation  
> 
> Animée d'un même esprit,  
> 
> Peut défier l'Univers.
> 
> 
> (Դաշնակից գալերը,  
> 
> մեկ ժողովուրդ կազմելով,  
> 
> համընդհանուր ոգով առաջնորդվելով,  
> 
> կարող են ընդդիմանալ տիեզերքին)
> 
> 

* Հուշարձանը հեռվիցՀուշարձանը հեռվից
* Հուշարձանի՝ քանդակային վերնամասըՀուշարձանի՝ քանդակային վերնամասը

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  base Mérimée (ֆր.) — ministère de la Culture, 1978.
2. ↑  *Hirtius A. Caesar G. I.* De Bello Gallico (լատ.) — Gaius Iulius Caesar, 0058.
3. ↑  Ministry of Culture, Mérimée Mérimée|PA21000061|PA21000061 Vercingétorix Monument
4. ↑  Statue of Vercingetorix Արխիվացված 2007-03-10 Wayback Machine, *Art and Architecture*, 2006

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Վերցինգետորիքսի հուշարձան» հոդվածին։ |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | Mérimée: PA21000061 |

 |
La Roche
Գորգոնձոլա
Blue de Gex
**Կապույտ պանիրներ`** պանրային զանգվածի կանաչակապտավուն գույն ունեցող պանիրների խումբ։ Այդ գույնը նրան է հաղորդում ազնիվ բորբոսի սնկամարմինը

( Penicillium կարգի բորբոսի հատուկ տեսակներ, օրինակ` Penicillium roqueforti կամ Penicillium glaucum):

Պատրաստում
----------

Այս պանիրների պատրաստման համար կաթնաշոռային զանգվածը հասնելուց առաջ ցանում են բորբոսի սպորներով։ Երկար ասեղներով կամ այլ միջոցներով պանրային զանգվածի մեջ անցկացնում են օդային կանալներ։ Օդը հանարավորություն է տալիս կապույտ բորբոսին զարգանալ պանրի մեջ։

Բորբոսը հաղորդում է այսպիսի պանիրներին հատուկ սուր բուրմունք։

Պատմություն
-----------

Ըստ լեգենդի` կապույտ պանիրները, իրենց աշխարհ գալով, պարտական են մի երիտասարդ հովվի։ Նա հանդիպում է մի անծանոթ աղջկա և այնքան է տարվում նրանով, որ մոռանում է ճաշի մասին։ Կրային քարանձավում թողած պանիրը պատվել էր բորբոսով։ Այս տխուր հանգամանքը չխոչընդոտեց սիրահարվածին հետագայում ուտել տեսքից փչացած պանիրը և գտնել նրա հաճելի համը։

Տեսակներ
--------

Այս խմբի հայտնի պանիրներն են` ռոքֆոր, գորգոնձոլա, կամբոցոլա, դանաբլյու, Ֆուրմ-դ'Ամբեր, դորբլյու, ստիլթոն, Սենթ-Ագյուր, Պարսիֆալ, Բերգադեր, բավարական կապույտ պանիր։

Դանաբլյու
---------

Հիմնական հոդված՝ Данаблю
Առաջին անգամ Դանաբլյու պանիրն արտադրել են դեռ 1915 թվականին դանիական Ֆյուն կղզում։ Այդ պահին Դանիայում արտադրվում էր արդեն կապույտ պանիրների բավական տեսակներ, և նոր արտադրանքի բաղադրատոմսը մանրակրկտորեն մշակվում էր 10 տարուց ավելի։ Միայն երեսնական թվականների վերջին մշակվեց Դանաբլյուի արտադրման ստրատեգիան, որոշվեցին բաղադրությունը, կաթի յուղայնությունը, ազնիվ բորբոսի պանրի գնդի մեջ ներդրման միջոցը։ Ազնիվ բորբոսի հավասարաչափ աճման համար անհրաժեշտ է շատ թթվածին, ուստի պանրագործներն ստիպված են հնարքներ անել և պանրի մեջ շատ անցքեր անել հատուկ պողպատե ճաղերի միջոցով։ Միայն երբ Penicillium roqueforti բորբոսը պանրի գնդի ներսից աճի դեպի դուրս և երևա կեղևի վրա, Դանաբլյուն պատրաստ է։ Սովորաբար հասնելուն պետք է մեկ ամսից ոչ պակաս։ Մնում է միայն լվանալ և չորացնել պանրի գլխիկները։

Կաբրալ պանիր (queso de Cabrales)
--------------------------------

Կապույտ պանիր Իսպանիայի հյուսիսի ֆերմերների արհեստավորական ավանդույթում։ Կաբրալի արտադրմնա համար օգտագործվող ամբողջ կաթը պետք է լինի բացառապես Աստուրիա տեղական մարզի նախիրներից։

Գորգոնձոլա
----------

Ամենահայտնի իտալական պանիրներից մեկը, որը տարբերվում է առանձնահատուկ սուր համով։ Պանրի հայրենիքը Լոմբարդիան է։ Պանրի գլխավոր արտադրությունը զետեղված է Միլանի, Նովարայի, Կոմոյի, Պավիայի շրջակայքերում։ Պանրի ծագումը թվագրվում է միջին դարերով։ Անվանումը ծագում է Միլանի մոտ գտնվող փոքրիկ քաղաքից։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Сыр Кабраль. C какими продуктами сочетается?» (ռուսերեն).

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Կապույտ պանիրներ» հոդվածին։ |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա · Մեծ նորվեգական |

 |
**Դասթին Մոսկովից** (անգլ.՝ Dustin Moskovitz, մայիսի 22, 1984(1984-05-22), Գեյնսվիլ, Ֆլորիդա, ԱՄՆ), ամերիկացի գործարար, Մարկ Ցուկերբերգի, Էդուարդո Սավերինի և Քրիս Հյուզի եղել է աշխարհի խոշորագույն սոցիալական ցանցի՝ Ֆեյսբուքի հիմնադիրներից մեկը։ Տիրապետում է ընկերության բաժնետոմսերի 7,6%-ին։ Նրա մասնաբաժինը գնահատվել է 3 մլրդ դոլար, ինչի շնորհիվ 2010 թվականին Forbes ամսագրի կողմից ճանաչվել է աշխարհի ամենաերիտասարդ միլիարդատեր։

2013 թվականի մարտի 10-ին Դասթին Մոսկովիցը Forbes-ի ամենաերիտասարդ միլիարդատերերի տասնյակում է։ Նա շարունակում է զբաղեցնել առաջին տեղը, իսկ նրա ունեցվածքը կազմում է 3,8 միլիարդ դոլար։

Ծնվել է Վաշինգտոնում՝ հրեական ընտանիքում (նրա հայրը աշխատել է որպես հոգեբույժ), ընդունվել է Հարվարդի համալսարան, որտեղ սովորել է տնտեսագիտություն։ Կամպուսի իր հարևանների հետ միասին սկսել է զարգացնել thefacebook.com կայքը։ Երկու տարի սովորելուց հետո նա Ցուկերբերգի նման տեղափոխվել է Պալո Ալտո՝ կենտրոնանալով Ֆեյսբուքում աշխատելու վրա։

Սկսած սկզբից Մոսկովիչը պատասխանատու էր տեխնիկական բաղադրիչի համար, այնուհետև որպես CTO (Chief technical officer) փոխնախագահ ղեկավարում էր ամբողջ զարգացումը։

«Սոցիալական ցանց» ֆիլմում Դասթին Մոսկովիցի դերը կատարել է Ջոզեֆ Մացելոն։

2008 թվականին հեռացել է Ֆեյսբուքից, որպեսզի Ջասթին Ռոզենշտայնի հետ հիմնի Asana ընկերությունը (ընկերությունն արտադրում է ծրագրեր նախագծերի վրա համատեղ աշխատանքի համար)։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Carlson, Nicholas (2010 թ․ մարտի 5). «At Last – The Full Story Of How Facebook Was Founded». Business Insider. Արխիվացված օրիգինալից 2012 թ․ մարտի 2-ին. Վերցված է 2017 թ․ նոյեմբերի 15-ին.
2. ↑  Dustin Moskovitz topic page. Forbes.com. Retrieved September 2010.
3. ↑  «America's Youngest Billionaires». Forbes.com. 2010 թ․ հոկտեմբերի 6. Վերցված է 2011 թ․ փետրվարի 4-ին.
4. ↑  Топ-10 самых молодых миллиардеров по версии Forbes

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Դասթին Մոսկովից» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | Ֆեյսբուք · Ֆեյսբուք · Թվիթթեր |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա |

 |
**Շոտլանդական թագավորական ակադեմիա** (անգլ.՝ The Royal Scottish Academy (RSA)), Շոտլանդիայի ազգային արվեստի ակադեմիա, որը խթանում է ժամանակակից շոտլանդական արվեստին։

Պատմություն
-----------

Հիմնադրվել է 1819 թվականին որպես Շոտլանդիայի գեղարվեստի խթանման թագավորական հաստատություն։ 1826 թվականին այն կոչվել է **Շոտլանդական ակադեմիա**, 1838 թվականին թագավորական հրովարտակով դարձել է **Շոտլանդիայի թագավորական ակադեմիա**։

Ակադեմիան յուրօրինակ դիրք ունի երկրում որպես ինքնուրույն ֆինանսավորվող կառույց, որը գլխավորում են հեղինակավոր արվեստագետներ և ճարտարապետներ` ցուցահանդեսների և հարակից կրթական միջոցառումների միջոցով խթանելու և աջակցելու վիզուալ արվեստի ստեղծմանը։

Բացի ցուցահանդեսային շարունակական ծրագրերից, ակադեմիան նաև հանձնում է կրթաթոշակներ, պարգևներ և Շոտլանդիայում ապրող և աշխատող արվեստագետների համար բնակարաններ։ Վերջին 180 տարում Շոտլանդիայում կարևոր արվեստի ստեղծագործությունների պատմական հավաքածուն և Շոտլանդիայի արվեստի և ճարտարապետության հետ կապված նյութերի լայնածավալ արխիվը տեղակայված են Գրանթոնում գտնվող ազգային թանգարանների հավաքածուի կենտրոնում և հասանելի են հետազոտողների համար` նախօրոք գրանցմամբ։

1911 թվականից ի վեր ակադեմիան տեղակայված է Շոտլանդիայի ազգային պատկերասրահին կից Էդինբուրգի Մաունդ բլրի Փրինսես փողոցի Շոտլանդիայի ակադեմիայի շենքում։ Շենքը կառավարվում է Շոտլանդիայի ազգային պատկերասրահների կողմից, սակայն 1910 թվականի կարգադրությամբ ՇԹԱ տնօրինում է շենքի վարչական գրասենյակները։ Ցուցահանդեսային տարածքն ամբողջ տարվա ընթացքում տրամադրվում է հասարակական կազմակերպությունների և այլ կազմակերպությունների (Շոտլանդացի նկարիչների ցուցահանդեսային ընկերություններ)։ Ակադեմիայի շենքը նախագծել է ականավոր շոտլանդացի ճարտարապետ Ուիլյամ Հենրի Փլեյֆերը։ Այն վերանորոգվել է Փլեյֆեր նախագծի շրջանակներում։ 2005 թվականին Ակադեմիայի շենքն ամբողջությամբ վերանորոգվել է և ստորգետնյա թունելներով միացվել է Շոտլանդիայի ազգային պատկերասրահին։

Ակադեմիայում պահվում են 17-19-րդ դարերի եվրոպական (Դին պատկերասրահում) և շոտլանդական արվեստի ստեղծագործությունների հավաքածուներ, ինչպես նաև շոտլանդական ժամանակակից նկարների հավաքածու։ Կա նաև արխիվային բաժին, որը պարունակում է փաստաթղթեր Շոտլանդիայի արվեստի և ճարտարապետության պատմությունը վերջին 200 տարիների ընթացքում։

Ներկայումս (2018 թվականից) Շոտլանդիայի թագավորական ակադեմիայի նախագահը պրոֆեսոր Ջոյս Վ. Քիրնսն է, քարտուղարը՝ Արթուր Ուոթսոնը։

Գրականություն
-------------

* Esme Gordon (1976) The Royal Scottish Academy of Painting, Sculpture & Architecture 1826-1976. Edinburgh.

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑  The Royal Scottish Academy of Painting, Sculpture, Architecture and Printmaking Արխիվացված 28 Հուլիս 2011 Wayback Machine
3. ↑  «ESSA - Exhibiting Societies of Scottish Artists». Արխիվացված է օրիգինալից 2009 թ․ փետրվարի 28-ին. Վերցված է 2009 թ․ մայիսի 3-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* The Royal Scottish Academy

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Շոտլանդական թագավորական ակադեմիա» հոդվածին։ |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | BNF: 124405877 · ISNI: 0000000404700362 · LCCN: n50048521 · SUDOC: 033548633 · VIAF: 139463456 · WorldCat VIAF: 139463456 |

 |
**Շլոմո Հիլել** (եբրայերեն՝ שלמה הלל‎; 23, ապրիլի 23, 1923(1923-04-23), Բաղդադ, Mandatory Iraq - փետրվարի 8, 2021(2021-02-08), Ռաանանա, Petah Tikva (sub-district), Կենտրոնական մարզ, Իսրայել), իսրայելցի քաղաքական և պետական գործիչ, քնեսեթի խոսնակ, Իսրայելի ներքին անվտանգության նախարար և Իսրայելի ներքին գործերի նախարար։ Եղել է Իսրայելի դեսպանը աֆրիկյան մի շարք երկրներում։ Իսրայելական պետական և սոցիալական գործունեության մրցանակի դափնեկիր (1998)։

Կենսագրություն
--------------

Շլոմո Հիլել ծնվել է Իրաքի Բաղդադ քաղաքում, 1923 թվականի ապրիլի 23-ին։ Ընտանիքը ներգաղթել է Իսրայել 1934 թվականին, երբ նա 11 տարեկան էր։

Թել Ավիվի Հերցլիյա հրեական գիմնազիա ավարտելուց հետո նա վերապատրաստվել է Դգանիա կիբուցում։ Եղել է հրեական սկաուտական խմբի քարտուղարը։ 1945 թվականին Հիլելը և նրա գործընկերները աշխատում էին Հագանայի ստորգետնյա զինամթերքի գործարանումref name=scoop>Chotkovsky, Meir (2007 թ․ նոյեմբերի 2). «Former Speaker of the Knesset Shlomo Hillel: I am still optimistic». *Interview with Shlomo Hillel* (եբրայերեն). Scoop. Արխիվացված է օրիգինալից 2007 թ․ նոյեմբերի 3-ին. Վերցված է 2010 թ․ հունիսի 21-ին.</ref>։

Երուսաղեմի հրեական համալսարանում սովորել է քաղաքագիտություն, տնտեսագիտություն և պետական կառավարում, եղել է ամուսնացած Թամիմա Հիլելի հետ, ունեցել են երկու երեխա՝ որդի և դուստր։

Քաղաքական կարիերա
-----------------

Քնեսեթի 1951 թվականի ընտրությունների ժամանակ Հիլելի անունն ընդգրկված է եղել Մապայ սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության ցուցակում։ 1952 թվականի դեկտեմբերի 21-ին նա պատգամավոր է դարձել՝ փոխարինելով մահացած Էլիահու ա-Կարմելիին։

1959 թվականին նշանակվել է Գվինեայում դեսպան։ 1961 թվականին նա դարձել է Կոտ դ'Իվուարի, Դահոմեայի, Վերին Վոլտայի հանրապետության և Նիգերի դեսպան, այնուհետև ՄԱԿ-ում՝ իսրայելական պատվիրակության անդամ (1963-1967)։ 1967 թվականին Շլոմո Հիլելը վերադարձել է Իսրայել և մինչև 1969 թվականը ծառայել որպես Արտաքին գործերի նախարարի տեղակալ։

1969-1977 թվականներին եղել է Ազգային անվտանգության նախարար, 1974-1977 թվականներին՝ ներքին գործերի նախարար։ Ընտրվել է 11-րդ քնեսետի նախագահ (1984-1988)։

Մահացել է 2021 թվականի փետրվարի 8-ին։ Մինչ իր մահը համարվել է Իսրայելի ամենաերկարակյաց ներքին գործերի նախարարը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Шломо Хилель на сайте кнессета» (ռուսերեն). Վերցված է 2010 թ․ հունիսի 21-ին.
2. ↑  «Shlomo Hillel in London» (անգլերեն). Արխիվացված օրիգինալից 2012 թ․ ապրիլի 29-ին. Վերցված է 2010 թ․ հունիսի 21-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Shlomo Hillel

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Շլոմո Հիլել» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | WikiTree |
|  |
| 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| BNF: 12357177j · GND: 1023299992 · GTAA: 109827 · ISNI: 0000000083652776 · LCCN: n86012484 · NKC: jo2016926027 · NTA: 073589071 · SUDOC: 032566352 · VIAF: 24678077 · WorldCat VIAF: 24678077 |

 |

 |
**«Ղազարոսի հարությունը»** (իտալ.՝ La resurrezione di Lazzaro), Բոլոնիայի դպրոցի իտալացի նկարիչ Ֆրանչեսկո Գվերչինոյի նկարներից։ Այս ստեղծագործությունը հեղինակը վրձնել է մոտավորապես 1619 թվականին։ Յուղաներկով կտավի չափերն են 199 × 233 սմ։

Այսօր «Ղազարոսի հարությունը» ստեղծագործությունը պահպանվում և ցուցադրվում է Լուվրում (Փարիզ, Ֆրանսիա)։

Նկարագիր
--------

Գվերչինոյի «Ղազարոսի հարությունը» ստեղծագործությունը հիշեցնում է Հին հռոմեական բարձրաքանդակ։ Բոլոր հերոսները պատկերված են խոշոր չափերով և դիտողին մոտիկ։

Նկարում Ղազարոսի հարության տեսարանն է․ ըստ Հովհաննեսի Ավետարանի Բեթանիայի բնակիչ, Մարթայի և Մարիամի եղբայրը, ում Հիսուս Քրիստոսը հարություն է տվել մահից չորս օր անց (Հովհ․ 11:1-44)։ Հիսուսի հրաշքին հետևում է մարդկանց խումբը, որը կենդանի կերպով արձագանքում է դրան։

Հեղինակը կտավը ստեղծելիս շատ սև ներկ է օգտագործել, իսկ մնացածն ասես փայլատակում են խավարում։ Բոլոնիայի դպրոցի սկզբունքներով, աստվածաշնչյան սյուժեները չէին կարող լինել կոպիտ կամ գեղեցկությունից զուրկ, այդ պատճառով էլ Ֆրանչեսկո Գվերչինոն կտավը ստեղծելիս միայն գեղեցիկ բնորդների է ընտրել։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2
2. 1 2  Joconde (ֆր.) — 1975.
3. 1 2  JocondeLab — 2014.
4. ↑  ««Ղազարոսի հարությունը» նկարը Ֆրանսիայի մշակույթի նախարարության կայքում».
5. ↑  «Guercino (Giovanni Francesco Barbieri) | The Raising of Lazarus». *The Metropolitan Museum of Art* (անգլերեն). Վերցված է 2024 թ․ մարտի 15-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* *Raising of Lazarus* by Guercino (անգլ.)
* Կաղապար:БД Лувра
* Նկարը Լուվրի թանգարանի կայքում

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Ղազարոսի հարությունը (նկար, Գվերչինո)» հոդվածին։ |
Սյուկեյեն այգին Հիրոսիմայում
Վակայամա ամրոցի այգին
**Ճապոնական այգի** (ճապ.՝ 日本庭園, にほんていえん` նիհոն մեյեն կամ ճապ.՝ わふうていえん` վաֆուն մեյեն), այգու տեսակ, որի ձևավորման սկզբունքները ստեղծվել են Ճապոնիայում 8-18-րդ դարերում։

Սկսելով բուդդայական միաբանների և ճգնավորների կողմից հիմնադրված առաջին տաճարների այգիներից` աստիճանաբար ավելացել է ճապոնական այգեգործական արվեստի ամբողջ գեղեցիկ և բարդ համակարգը։

794 թվականին Ճապոնիայի մայրաքաղաքը Նարաից տեղափոխվեց Կիոտո։ Առաջին այգիները հիշեցնում էին բաց երկնքի տակ տոների, խաղերի և համերգների անցկացման վայրեր։ Այդ շրջանի այգիներին հատուկ է դեկորատիվությունը։ Դրանցում տնկում էին բազմաթիվ ծաղկող այգիներ (բալ, գիլաս), լեռնավարդեր, ինչպես նաև ոլորվող բույսեր` գլիցինիաներ։

Սակայն Ճապոնիայում կան նաև այգիներ առանց կանաչի։ Դրանցում ավելի շատ քարեր են և ավազ։ Գեղարվեստական տեսանկյունից նրանք հիշեցնում են աբստրակտ գեղանկարներ։

Ճապոնական այգին խորհրդանշում է ձմեռային բնության կատարյալ աշխարհը, իսկ երբեմն Տիեզերքի մարմնավորումն է դառնում։ Այգու կոմպոզիցիայի բնորոշ տարրերն են արհեստական սարերն ու ձորերը, կղզիները, հոսող ջուրն ու ջրվեժները, արահետները և ավազային հատվածները` զարդարված ոչ սովորական քարերով։ Այգու բնապատկերը ձևավորվում է ծառերի, թփերի, բամբուկի, հացազգիների, գեղեցիկ ծաղկող խոտաբույսերի, ինչպես նաև մամուռների օգնությամբ։ Այգու տարածքում կարող են լինել նաև քարե լապտերներ տաղավարներ, թեյի տնակներ։

Ճապոնական այգեգործության ձևավորման հիմքում ընկած է ճապոնական ճարտարապետության էվոլյուցիայի ազդեցությունը, ինչպես նաև ճապոնական ազնվականության հոգևոր-փիլիսոփայական պատկերացումները։ Ի սկզբանե այգին հանդիսանում էր ազնվականների նստավայրը, սակայն հետագայում այնտեղ կառուսվեցին բուդդայական տաճարներ և սկսեցին անցկացվել սամուրայների պարապմունքներ։ 19-րդ դարում այգիները տարածում գտան ճապոնացի ռամիկների շրջանում` դառնալով շատ առանձնատների անբաժան մասը։ 20-րդ դարում ճապոնական այգիները հայտնի դարձան նաև Ճապոնիայի սահմաններից դուրս։

**Ճապոնիայի 3 հայտնի այգիները**
* Կենրոկու-էնԿենրոկու-էն
* Կորակու-էնԿորակու-էն
* Կայրակու-էնԿայրակու-էն

**Վանական այգիներ**
* Րյոան-ձիՐյոան-ձի
* Թոֆուկու-ձիԹոֆուկու-ձի
* Սայհո-ձիՍայհո-ձի
* Դայտոկու-ձիԴայտոկու-ձի

Տես նաև
-------

* Քարերի այգի

Գրականություն
-------------

* 『岩波 日本庭園辞典』小野健吉 岩波書店 ISBN 4-00-080207-0
* 『植治の庭 小川治兵衛の世界』尼崎博正編 田畑みなお撮影 淡交社 ISBN 4-473-01158-5
* 『枯山水』 重森三玲 河原書店 ISBN 4-7611-0159-8
* 『古代庭園の思想―神仙世界への憧憬』金子裕之編 角川選書 角川書店 ISBN 4-04-703339-1
* 『庭園の中世史』足利義政と東山山荘 歴史文化ライブラリー 飛田範夫 吉川弘文館 ISBN 4-642-05609-2

Արտաքին հղումներ
----------------

* Ճապոնական այգիների մասին «Խորհրդավոր Ճապոնիա» կայքում (ռուս.)
* Կիոտոյի այգիների պատմություն Արխիվացված 2018-10-24 Wayback Machine (ճապոներեն)

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Ճապոնական այգի» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Մեծ նորվեգական |
|  |
| 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| BNE: XX550977 · BNF: 119533818 · GND: 4292965-9 · LCCN: sh85053136 · LNB: 000066951 · NDL: 001302010 · NKC: ph114817 · SUDOC: 027509486 |

 |

 |
**Շատոնյոֆի ամրոց** (ֆր.՝  Château de Châteauneuf), ամրոց Շատոնյոֆ կոմունայում, Կոտ դ'Օր դեպարտամենտ, Ֆրանսիա։ Գտնվում է Դիժոնից 43 կմ հեռավորության վրա։ Կառուցվել է 11-րդ դարում, իսկ 15-րդ դարում՝ վերակառուցվել։ Խոշոր քարե շինություն է, 75 մետր երկարությամբ և 35 մետր լայնությամբ։ Ամրոցը տեղակայված է Բուրգունդյան ջրանցքի հովտում, քարե ելուստի վրա, որը հարակից մակերեսից բարձր է 475 մ։

Պատմություն
-----------

Ամրոցը կառուցել է 1132 թվականին Ժան դե Շոդենայը իր որդու` Ժանի համար, որը 1175 թվականին դարձավ ամրոցի սեփականատերը և կրեց Ժան I դե Շատոնյոֆ անունը։ Բախվելով Հարյուրամյա պատերազմի սպառնալիքներին, 14-րդ դարում Շատոնյոֆի ավատատերերը կառուցեցին ավելի հզոր ամրոցներ։ Ինը սերունդ հետո, 1456 թվականին Շատոնյոֆի իշխանությունը ավարտվեց ողբերգությամբ, երբ վերջին ժառանգ Կատերինա դե Շատոնյոֆը այրվեց՝ իր երկրորդ ամուսնուն թունավորելու համար։

1457 թվականին, Ֆիլիպ III Բարին՝ Բուրգունդիայի դուքսը, առաջարկեց ամրոցն իր խորհրդական Ֆիլիպ Պոտին, որը «Ոսկե գեղմի շքանշան»-ի ասպետ էր։ Հետագայում նա վերակառուցեց ամրոցը, դարձնելով ավելի հարմարավետ, Բուրգունդիայի Դքսության ավանդույթներին համապատասխան։ Մատուռը և բնակելի շինությունները, որոնք թվագրվում են այդ ժամանակվան, կառուցվել են ամրոցի բակում՝ գոթական ճարտարապետական ոճով։

Ֆիլիպը մահացավ 1493 թվականին՝ չունենալով ժառանգներ։ Այսպիսով, ամրոցը անցավ նրա եղբորը` Գայոս Պոտին, և հետագայում, տարբեր ամուսնությունների արդյունքում՝ Մարի Լիսսե Լյուքսեմբուրգցուն։ Այն բանից հետո, երբ նա մեկուսացավ վանքում, ամրոցին տիրացավ Չարլզ Վիենացին, և հաջորդ 150 տարիների ընթացքում այն մնաց այս ընտանիքի ղեկավարության տակ։ 1767 թվականին Լուի Անրի Վիենացին վաճառեց ամրոցը մի հարուստ բանկիրի։

Ֆրանսիական հեղափոխության ընթացքում բոլոր արքայական խորհրդանիշները և զինանշանները ապամոնտաժվել կամ ոչնչացվել են։ Հետագայում ամրոցը վաճառվել է աճուրդով։ 1936 թվականին Ժորժ դը Վոգը ամրոցը նվիրեց պետությանը, Շատոնյոֆ կոմունային և հարակից գյուղերին։ Դրանից հետո ամրոցը հռչակվեց որպես պատմական հուշարձան, որը գտնվում է պետության պաշտպանության ներքո։

Պատկերասրահ
-----------

* 
* 
* 
*

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3  base Mérimée (ֆր.) — ministère de la Culture, 1978.
2. ↑  «Comments:». *Замки, крепости, шато, цитадели, дворцы*. 2016 թ․ հունվարի 27. Վերցված է 2020 թ․ հուլիսի 21-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Web-site of the *Friends of the Châteauneuf-en-Auxois*
* Ministry of Culture database entry for Château de Châteauneuf
* Ministry of Culture photos

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Շատոնյոֆի ամրոց» հոդվածին։ |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | Mérimée: PA00112183 |

 |
**Լա Ռոտոնդա** (իտալ.՝ La Rotonda), քաղաքամերձ տուն կամ ամառանոց, որը կառուցվել է Անդրեա Պալլադիոյի կողմից Վիչենցա քաղաքի մերձակայքում գտնվող մի բարձունքի վրա Վատիկանի պաշտոնաթող աստիճանավորի՝ Պաոլո Ալմերիկոյի համար։ 1591թվականին Կապրա եղբայրների սեփականությունը դառնալով՝ Ալմերիկոյի ամառանոցը վերանավանվել է Կապրայի ամառանոց (Villa Capra): Երբեմն էլ այն անվանել են Ալմերիկո-Կապրայի ամառանոց։

ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության տարածք հանդիսացող Ռոտոնդա ամառանոցը ընդհանուր առմամբ ճանաչվել է եվրոպական ճարտարապետության պատմության կենտրոնական կառույցներից մեկը։ Դա պալլադյան ճարտարապետների համար եղել է դաստակերտի ամենահարգի օրինակը։ Նրա տեսքով և նմանությամբ կառուցվել են հազարավոր շենքեր ամբողջ աշխարհում՝ ամերիկյան Մոնտիչելլոյից մինչև Ցարսկոյե սելո-ի Սոֆիայի տաճարը։

Կապրա ամառանոցը պատմության մեջ առաջին առանձնատներից մեկն է, որը նախագծվել է անտիկ շրջանի տաճարի ձևով։ Շենքին բնորոշ է կատարյալ համաչափությունը՝ հիմնված մանրամասն հաշվարկված մաթեմատիկական համամասնությունների վրա։ Ամառանոցն ունի չորս նույնանման ճակատամասեր՝ իոնային սյունազարդ նախասրահներով, որոնց ճաղաշարքերին անտիկ աստվածների արձաններ են։ Իտալիայի սահմաններից դուրս ամառանոցի առաջին կրկնօրինակները անգլիացի արիստոկրատների Չիզիկ հաուս և Մերեվորթ Կասլ դաստակերտներն են եղել։ 

Ամառանոցի ճակատային մասը:
Վինչենցո Սկամոցին, որը Պալլադիոյի մահից հետո ամառանոցի կառուցման և ձևավորման պատասխանատուն էր, այն պսակել է ռոտոնդա գմբեթով, ինչպես հռոմեական Պանթեոնը: Գմբեթի կլոր բացվածքից, ինչպես ստեղծողներն էին ծրագրել, արևի լույսը պետք է տարածվեր շենքի կենտրոնում գտնվող շրջանաձև հյուրասենյակի վրա։ Նրա պատերը զարդարված են որմնանկարներով, որոնք պատրանք են ստեղծում։ Մնացած բոլոր սենյակներն այնպես են նախագծվել, որ ամբողջ օրվա ընթացքում արևը դրանք հավասարաչափ լուսավորի։

Ի տարբերություն Վերածննդի ճարտարապետության շատ հուշարձանների, որոնք համահունչ չեն շրջապատող լանդշաֆտին, ամառանոցը հիանալի ներդաշնակում է դրան։ Հանդիսամուտքի դարպասներից մինչև ամառանոց ընկած է կառքերի համար նախատեսված լայն ծառուղի։ Պալլադիոն և Սկամոցին իրենց այս գործի մեջ հասել են բնության հետ այնպիսի ներդաշնակության, որն անտիկ շրջանից եվրոպական ճարտարապետությանն անծանոթ էր։

Հուշարձանի վերջին հայտնի տերը եղել է իտալացի Վալմարան գերդաստանի անդամ, Վիրջինիայի համալսարանի ճարտարապետության պաշտոնաթող պրոֆեսոր Մարիո դի Վալմարան (մահացած 2011 թվականին)։ Հետաքրքիրն է այն, որ այս համալսարանի գլխավոր մասնաշենքը նախագծել է Թոմաս Ջեֆերսոնը Ռոտոնդա ամառանոցի օրինակով։ Այս պալլադյան գլուխգործոցի աղդեցությամբ էլ Ջեֆերսոնը մշակել էր Վաշինգտոնի նախագահական պալատի նախագիծը, որն այդպես էլ կյանքի չի կոչվել։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  archINFORM (գերմ.) — 1994.
2. 1 2  Indagine sui musei e le istituzioni similari — 2024.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Официальный сайт виллы Ротонда

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Լա Ռոտոնդա» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա · Մեծ նորվեգական |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | GND: 4221902-4 · LCCN: sh85143351 · VIAF: 235261764 · WorldCat VIAF: 235261764 |

 |
Վ․Վասնեցովի նկարը, ասպետը ուղեբաժանման ժամանակ, 1878 թվական։
**Ընտրություն**, գոյություն ունեցող բազմաթիվ տարբերակներից որևէ մեկի որոշման ընդունումը։

Տեխնիկայի բնագավառում
---------------------

**Ընտրությունը** այլընտրանքային բազմազանության պայմաններում մարդու գործունեության անորոշության լուծումն է։

Որևէ խնդրի լուծման գործընթացում միշտ առաջանում է մի քանի տարբերակ։ Դա կարող է տեղի ունենալ ինչպես պատահաբար՝ անորոշության գործընթացում, այնպես էլ նպատակային՝ որպես լավագույն արդյունքի որոնման հիմք։ Բայց խնդիրը, և հատկապես տեխնիկական, լուծված է համարվում այն ժամանակ, երբ կատարվում է վերջնական, միակ տարբերակի ընտրությունը։ Միայն նման գործունեությունն է համարվում արդյունավետ։

Կատարման առաջարկվող լուծումները պետք է լինեն․

* հիմնավորված,
* արդիական,
* դիրեկտիվ (պարտադիր կատարվող),
* իրավասու,
* չհակասող (համաձայնեցված ուրիշների հետ, այդ թվում՝ նախկինում ընդունված)։

Ընտրված որոշումը միշտ փոխկապակցված է որոշակի անձի (անհատական որոշում) կամ մարդկանց խմբի (կոլեկտիվ որոշում) հետ։ Այն մարդը, որն 

* ունի վերջնական որոշում կայացնելու իրավունք,
* պատասխանատվություն է կրում նրա համար,
* հետաքրքրված է խնդրի լուծմամբ,

կոչում է *որոշում կայացնող անձ* (ՈԿԱ)։ Որոշման ընդունումը մեծապես սոցիալական բնույթ է կրում, քանի որ ուղղված է հասարակական պահանջների բավարարմանը։

Հնարավոր է ընտրություն կատարել հետևյալ եղանակներից մեկով․ 

* պատահական կերպով (խնդրի պայմաններից անկախ և անբացատրելի ձևով),
* կամային ձևով (ընտրությունը չի հիմնավորվում և անհատական է, որոշվում է ՈԿԱ-ի բնույթով, կամավորական),
* չափանիշային ձևով (ընտրությունն ունի այլ մարդկանց հասկացողությանը հասանելի հիմնավորում)։

Նախագծման ժամանակ նախընտրելի է չափանշային ընտրությունը․ նախագծողը պետք է կարողանա փաստարկված ապացուցել ստացվող արդյունքների հավատարմությունն ու արդյունավետությունը։

Նախկինում չափանշային մոտեցումն ավելի շատ հիմնված էր փորձի (փորձագիտական գնահատականների) վրա, որը հիմնավորում էր դատողությունների և մտահանգումների (տրամաբանական կառուցվածքներ) հավատարմության վրա։ Վերջին ժամանակներում ընտրությանը սկսել են ներկայացնել հստակության և ճշգրտության պահանջներ։ Նոր գիտություն է ի հայտ եկել, որը կոչվում է գործառնությունների հետազոտության տեսություն։ Այն ուսումնասիրում է որոշումների կայացման հետ կապված խնդիրները։ Եվ դրա սկզբունքների հիման վրա լուծված խնդիրները սկսեցին կոչվել օպտիմալ նախագծման ձևանմուշներ։

Տես նաև
-------

* Ընտրություններ

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Яндекс. Словари(չաշխատող հղում)
(չաշխատող հղում)

Գրականություն
-------------

* *Вентцель Е.С.* Исследование операций: задачи, принципы, методология. — М: Наука, 1988. — 206 с.
* *Хорошев А.Н.* Введение в управление проектированием механических систем: Учебное пособие. — Белгород, 1999. — 372 с. — ISBN 5-217-00016-3
* Электронная версия 2011 год.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Ընտրություն» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա · Ժամանակակից Ուկրաինայի · MESH ID |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | BNF: 13603494m · GND: 4214540-5 |

 |
**Մադրիդի թագավորական կոնսերվատորիա** (իսպ.՝ Real Conservatorio Superior de Música de Madrid), երաժշտական դպրոց Իսպանիայի մայրաքաղաքում՝ Մադրիդում։

Պատմություն
-----------

Երաժշտության թագավորական կոնսերվատորիան հիմնադրվել է Ֆերդինանդ VII թագավորի հրամանագրով 1830 թվականի հուլիսի 15-ին։ Ի սկզբանե գտնվել է Մարիա Քրիստինա թագուհու հովանու ներքո։ Դասերն սկսվել են 1931 թվականի հունվարի 1-ից, բացումը տեղի է ունեցել ապրիլի 2-ին, որին հաջորդած քաղաքացիական պատերազմի տարիներին կոնսերվատորիան ունեցել է ֆինանսական խնդիրներ։ 1852 թվականին թագավորական թատրոնի շենքի բացմամբ տեղափոխվել է այդ շենք։ 1857 թվականին ուսուցման գործընթացը կայունացել է, բարեփոխվել է կրթական համակարգը, դասընթացները բաժանվել են նախնական ուսուցման և բարձր հմտությունների դասընթացների։ Ուսուցման համակարգի հետագա կատարելագործումը կապված է Թոմաս Բրետոնի անվան հետ, ով ղեկավարել է կոնսերվատորիան 20-րդ դարի սկզբին։ 1925 թվականին թատրոնի շենքը հայտնվել է վթարային վիճակում և փակվել է։ Հետագա քառասուն տարիների ընթացքում կոնսերվատորիան հանգրվանել է տարբեր կառույցներում, իսկ 1966 թվականին կրկին տեղակայվել է թատրոնի շենքում։ 1990 թվականին կոնսերվատորիային հատկացվել է Ռեյնա Սոֆիա թանգարանի դիմաց գտնվող 18-րդ դարում կառուցված առանձին շինությունը (նախկինում՝ Սան Կառլոս թագավորական հիվանդանոց)։

Շրջանավարտներ
-------------

Դպրոցի հայտնի շրջանավարտներից են՝

* Իսաակ Ալբենիս
* Խոակին Աչուկառո
* Խոսե Մարիա Ալվիրա
* Պեդրո Ալբենիս
* Ատաուլֆո Արխենտա
* Էմիլիո Առիետա
* Տերեսա Բերգանսա
* Տոմաս Բրետոն
* Պաբլո Կասալս
* Ռուպերտո Չապի
* Միգել Անխել Կորիա
* Խոսե ԱՆտոնիո Ռամոս Կուբիլես
* Մանուել դե Ֆալյա
* Մարիա Գալվանի
* Անտոն Գարսիա Աբրիլ
* Լուիս Անտոնիո Գրսիա Նավառո
* Քրիստոբալ Ալֆտեր
* Գարեթ Կոչ
* Ռիկարդո Լորկա
* Ֆերնանդո Մալվար Ռուիս
* Խայմե Մենդոնսա Նայվա
* Մարիա Խոսե Մոնտիե
* Մանուել Օչոա
* Լուիս դե Պաբլո
* Մանուել Կիրոխա
* Միգել Ռոի-Ֆրանկոլի
* Ամադեո Ռոլդան
* Խոակին Տուրինա
* Մարկոս Վիդալ

Գրականություն
-------------

* Federico Sopeña. Historia crítica del Conservatorio de Madrid. — Madrid: Ministerio de Educación y Ciencia, Dirección General de Bellas Artes, 1967.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Պաշտոնական կայք

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Մադրիդի թագավորական կոնսերվատորիա» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  ⛭  | 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| BNE: XX86387 · GND: 1232622-7 · ISNI: 0000000119313929 · LCCN: nb2007005799 · NKC: kn20131031005 · VIAF: 157766836 · WorldCat VIAF: 157766836 |

 |

 |
**Իրանի ազգային գրադարան և արխիվ** (պարս.՝ كتابخانه ملي ايران), Իրանի ազգային գրադարան և մամուլի կենտրոնական պահոց, պետության գրադարանային տեղեկատվական, գիտահետազոտական, կրթական, մշակութային և հրատարակչական կենտրոն, Իրանի ազգային տեղեկատվական քաղաքականության բնագավառի կոորդինացիոն կենտրոն։ Գրադարանի և արխիվի հիմնական մասնաշենքերը գտնվում են Թեհրանում։

Պատմություն
-----------

Իրանի ազգային գրադարանի ստեղծման պատմությունը սկսվում է 1852 թվականից, երբ Թեհրանում սկսեց գործել Դար-ալ-ֆոնուն մեդրեսը, որին կից ստեղծվեց եվրոպական տիպի փոքրիկ գրադարան։ Այս ուսումնական գրադարանի գրքերի հավաքածուն դարձավ ապագա ազգային գրադարանի ֆոնդի միջուկը, որը բացվեց 1937 թվականին։ Ազգային գրադարանի կազմավորման հաջորդ փուլը դարձավ Թեհրանում 1897 թվականին «Մոարեֆ» կրթական ընկերակցության բացումը։ Իր գործունեության առաջին տարում ընկերակցությունը Դար-ալ-ֆոնուն մեդրեսի կողքին կառուցեց Ազգային կրթական գրադարան (այստեղ «ազգային» (մելլի) տերմինը ցույց է տալիս այս հաստատության ոչ պետական կարգավիճակը)։ 1905 թվականին Ազգային կրթական գրադարանը և մեդրեսին կից Դար-ալ-ֆոնուն գրադարանը միավորվեցին Գիտությունների Ազգային գրադարանի մեջ։ Հետագայում գրադարանը մի քանի անգամ վերանվանվեց՝ Կրթական գրադարան (1919), Հանրային կրթական գրադարան (1934)։ 1936 թվականին ընդունվեց Հանրային կրթական գրադարանը Իրանի Ազգային գրադարանի վերափոխելու հայեցակարգը։ 1937 թվականին գրադարանի համար կառուցվեց նոր շենք, որը Հին Պարսկաստանի թանգարանի հետ միասին ստեղծեց միասնական ճարտարապետական համալիր Մաշգ մայդանում (Թեհրան)։

Գրադարանի ներքին հարդարանքներ
2001 թվականին Ազգային արխիվը և Իրանի Ազգային գրադարանը միավորվեցին մեկ միասնական կազմակերպական կառուցվածքի մեջ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2
2. ↑
3. ↑  Демьянюк Людмила Из истории создания Национальной библиотеки и архива Исламской Республики Иран, Библиотечный вестник, 2008, № 5

Արտաքին հղումներ
----------------

* Պաշտոնական կայք
* Iran's National Library (PressTV free documentary)
* George Chandler: Iran. In: Ders.: Libraries in the East. An International and Comparative Study (International bibliographical and library service; Bd. 1). Seminar Press, London 1971, ISBN 0-12-815550-7, S. 39–50.
* Allen Kent, Harold Lancour, Jay E. Daily, (Hrsg.): Encyclopedia of Library and Information Science, Nr. 13. New York: Marcel Dekker. S. 26–28.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Իրանի ազգային գրադարան» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  ⛭  | 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| BIBSYS: 6050155 · GND: 4350983-6 · ISNI: 0000000106921554 · LCCN: n82006471 · NKC: ko2006325365, ko2006325364 · NLG: 91384 · SUDOC: 228889650 · VIAF: 173787488 · ULAN: 500309510 · WorldCat VIAF: 173787488 |

 |

 |
**«Գրանվիլի շրջակայքը»** (անգլ.՝ View on the Outskirts of Granville), ֆրանսիացի նկարիչ, Բարբիզոնյան դպրոցի առաջատար վարպետ Թեոդոր Ռուսոյի նկարներից։ Այս ստեղծագործությունը հեղինակը վրձնել է 1833 թվականին։ Յուղաներկով կտավի չափերն են 85 × 165 սմ։

Այսօր «Գրանվիլի շրջակայքը» ստեղծագործությունը պահպանվում և ցուցադրվում է Էրմիտաժում (Սանկտ Պետերբուրգ, ՌԴ)։

Նկարագիր
--------

«Գրանվիլի շրջակայքը» ստեղծագործությունում Թեոդոր Ռուսոն պատկերել է նորմանդական Գրանվիլ քաղաքի շրջակայքը։ Բնանկարում հեղինակը նկարել է գյուղական կեղտոտ ճանապարհ, որով քայլում են կողովներով երկու երեխա։ Աջ կողմի լճակի մոտ երկու ձիով լծված սայլ է կանգնած։ Թմբի և ծառերի սաղարթի հետևում երևում են տների կտուրները։ Ձախ կողմում կուտակ-կուտակ ժայռերն են։ Երկինքը պատված է կույտավոր ամպերով։ Նկարի ներքևի ձախ կողմում հեղինակի ստորագրությունն է՝ *T. Rousseau 1833*։

Պատմություն
-----------

Նկարը հանրությանը ներկայացվել է ստեղծման տարում՝ 1833 թվականին Փարիզյան սալոնում՝ հեղինակին բերելով առաջին հաջողությունը։ Սալոնից հետո Ռուսոն նկարը տալիս է Անրի Շեֆֆերին՝ փոխարենը նրան հանձնարարելով, որ նկարի իր ծնողների դիմանկարները։ 1855 թվականին «Գրանվիլի շրջակայքը» ստեղծագործությունը ցուցադրվել է Փարիզի Համաշխարհային ցուցահանդեսին, որտեղ այն ձեռք է բերում կոմս Նիկոլայ Ալեքսանդրովիչ Կուշելև-Բեզբորոդկոն՝ հավարտ ցուցահանդեսի։ 1922 թվականից ցայսօր նկարը գտնվում է Էրմիտաժում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8
2. ↑  *Березина В.* Французская живопись первой половины и середины XIX века в Эрмитаже. Научный каталог. — Л.: Искусство, 1983. — С. 206.
3. ↑  «Государственный Эрмитаж. — Руссо, Теодор. «Вид в окрестностях Гранвиля»». Արխիվացված օրիգինալից 2018 թ․ հունվարի 8-ին. Վերցված է 2018 թ․ հունվարի 8-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* «Գրանվիլի շրջակայքը» ստեղծագործությունը
**Միքայել Դերենիկի Թաշչյան** (1925), ԱՄՆ ռազմաօդային ուժերի գեներալ։

Կենսագրություն
--------------

Միքայել Թաշչյանը ծնվել է 1925 թվականին, ԱՄՆ-ի Նյու Յորք նահանգի Բինգհեմթոն քաղաքում՝ Արևմտյան Հայաստանի Արդվին քաղաքից գաղթած հայի ընտանիքում։

1944 թվականին Միքայելը գերազանցությամբ ավարտել է միջնակարգ դպրոցը և ընդունվել է Ուեսթ Փոյնթի ռազմական ակադեմիա, 1948 թվականին ստացել է ԱՄՆ ռազմաօդային ուժերի լեյտենանտի դիպլոմ և կոչում։

1952 թվականին Թաշչյանն ավարտել է նաև ԱՄՆ զինված ուժերի դպրոցը, գերազանցությամբ ավարտել Հարվարդի համալսարանի բիզնեսի կառավարման դպրոցը՝ ստանալ ԱՄՆ զինված ուժերոի մայորի կոչում։ Այնուհետև նա ավարտել է հատուկ վերապատրաստման դասընթաց Օհայոյի ռազմաօդային ուժերի ինստիտուտում։

Նրա ստացած առաջին հանձնարարությունը եղել է Ռայթ-Պաթերսոնի ռազմաօդային ուժերին ավիացիոն շարժիչներ տրամադրելը, ինչը Միքայել Թաշչյանը փայլուն կատարել է և արժանացել Անբասիր ծառայության առաջին աստիճանի մեդալի։

1953-1958 թվականներին Թաշչյանն ղեկավարել է Կալիֆորնիայի Փասադենա քաղաքում տեղակայված 132-րդ ավիախումբը։

1955 թվականին ԱՄՆ զինված ուժերում ստացել է գնդապետի կոչում, իսկ 1958 թվականին՝ գեներալի կոչում։ 1958 թվականից գեներալ Թաշչյանը գործուղումներ է կատարել եվրոպական տարբեր երկրներ, որտեղ զբաղեցրել է Հաագայի օդային կառավարման կենտրոններից մեկի որակի վերահսկման բաժնի վարիչի պաշտոնը, ինչպես նաև Լոնդոնի գրասենյակի «Air Logistics» բաժանմունքի մենեջերի պաշտոնը։

1958 թվականի օգոստոսին վերադարձել է ԱՄՆ և վերապատրաստվել Հյուսիսային Ամերիկայի ավիացիայի ռազմական հաստատությունում (Լոս Անջելես, Կալիֆորնիա), մեկ տարի անց Թաշչյանը նշանակվել է Վիրջինիա նահանգի «Richmond Air» ընկերության գնումների բաժնի պետ։

1961 թվականի օգոստոսից մինչև 1965 թվականի հունիսը գեներալ Միքայել Թաշչյանը ողել է Մայամիի օդային հրամանատարական կետերից մեկի հրամանատարը, որից հետո ծառայել է որպես Զինված ուժերի մատակարարման գործադիր տնօրեն Ալեքսանդրիայում, Վիրջինիա։

ԱՄՆ ռազմաօդային ուժերի զարգացման գործում ունեցած հատուկ ավանդի համար 1968 թվականին պարգևատրվել է ԱՄՆ Կոնգրեսի մեդալով։ 1971 թվականի օգոստոսին Թաշչյանը տեղափոխվել է Միացյալ Նահանգների օդային վարչություն շտաբ՝ որպես գնումների քաղաքականության փոխտնօրեն և աշխատակազմի ղեկավարի տեղակալ։

1973 թվականի հոկտեմբերի 1-ին ԱՄՆ նախագահ Ռիչարդ Նիքսոնի հրամանով Միքայել Թաշչյանին շնորհվել է բրիգադի գեներալի կոչում։

Թաշչյանն իր ողջ գործունեության ընթացքում աջակցություն է ցուցաբերել հայ համայնքներին, գումար է հատկացրել հայկական դպրոցների ու եկեղեցիների կառուցման համար։ Բացի այդ, գեներալ Թաշչյանը աջակցություն է ցուցաբերել հայ երիտասարդներին, որոնք ձգտել են զինվորական կարիերայի։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Гогитидзе М. Бежиташвили Г. Военная элита Армении (Армяне- генералы, уроженцы Грузии) Биографический справочник. Тбилиси, 2014. ISBN 978-9941-0-6581-1» (PDF).
**Կապիլանո համալսարան** (անգլ.՝ Capilano University), գտնվում է Կանադայի Բրիտանական Կոլումբիա նահանգի Նորթ Վանկուվեր քաղաքում։ Համալսարանի 6 ֆակուլտետներում (բիզնես և պրոֆեսիոնալության, կիրառական արվեստի, առողջապահության և կրթության, հումանիտար գիտություններ և լրագրողներ, գիտություն և տեխնելոգիաներ, տուրիզմ և outdoor recreation) սովորում են գրեթե 7000 ուսանող։ Բացի Վանկուվերի արվարձանի կամպուսից, կան ևս 2 համալսարանական քաղաքներ՝ Սանշայ-Քոասթ և Սկուոմիշ։

Պատմություն
-----------

Կապիլանո քոլեջը ստեղծվել է 1968 թվականին Նորթ Վանկուվերում, Վեստ Վանկուվերում և Հովե Սաունդում անցկացված հանրաքվեի արդյունքում, որն որոշում է, որ Նորթ-Շորեում անհրաժեշտ է քոլեջ ստեղծել։ Պարապունքները անցկանցվում էին միջնակարգ դպրոցի շենքում, առաջին ընդունելությամբ պարապում էին 784 ուսանող։

1973 թվականին բացվեցին կամպուսներ Նորթ Վանկուվերում և Սկոումիշում, իսկ 1977 թվականին նրան ավելացավ Սանշայ-Քոասթի կամպուսը։

2002 թվականին քոլեջը սկսում է հավաքագրումը թույլ տալով մարզային քոլեջներին շնորհել աստիճաններ։ Արդեն հաջորդ տարի հավաքագրումը հաջողությամբ պսակվեց՝ թույլ տալով քոլեջին շնորհել երաժշտական թերապիայի, ջազային ուսուցման, բիզնեսի կառավարման և զբոսաշրջության կառավարման աստիճաններ։

2008 թվականի ապրիլի 25-ին Բրիտանական Կոլումբիայի կառավարությունը փոխել է կարգավիճակը և անվանումը՝ Կապիլանո քոլեջից դառնալով Կապիլանո համալսարան։

Ուսանողական պրոֆիլ
------------------

2009 թվականի գարնան տվյալներով՝ համալսարանում սովորել է 7 036 ուսանող, այդ թվում՝ նախապատրաստական ծրագրերով զբաղվողները։ Համալսարանի ուսանողների 39 %-ը, Նորթ-Շորեի բնակիչներ են, ևս 25 %-ը՝ Վանկուվերից և Բերնաբիից։ Համալսարանում այլ երկրներից սովորում է գրեթե 600 ուսանող։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑  «Programs & Courses» (անգլերեն). Университет Капилано. Արխիվացված է օրիգինալից 2010 թ․ մարտի 10-ին. Վերցված է 2010 թ․ հունվարի 30-ին.
5. 1 2 3 4 5  «About Capilano University» (անգլերեն). Университет Капилано. Արխիվացված է օրիգինալից 2012 թ․ հուլիսի 6-ին. Վերցված է 2010 թ․ հունվարի 30-ին.
6. 1 2  «Pivotal Moments» (անգլերեն). Университет Капилано. Արխիվացված օրիգինալից 2009 թ․ դեկտեմբերի 7-ին. Վերցված է 2010 թ․ հունվարի 30-ին.
7. ↑  «Student Enrolment Statistics» (անգլերեն). Университет Капилано. Արխիվացված է օրիգինալից 2010 թ․ ապրիլի 29-ին. Վերցված է 2010 թ․ հունվարի 30-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* |  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Կապիլանո համալսարան» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | Ֆեյսբուք · Թվիթթեր |
|  |
| Ֆոտո, վիդեո և աուդիո | Ինստագրամ |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | ISNI: 0000000104886978 · Microsoft: 198014706 · VIAF: 157066982 · WorldCat VIAF: 157066982 |

 |
**Գոլուբաց ամրոց** (հունգ.՝ Galambóc, սերբ.՝ Голубачки Град, Голубац), միջնադարյան ամրոց ժամանակակից Սերբիայի տարածքում։ Կառուցվել է 14-րդ դարում Դանուբ գետի ափին` Երկաթե դարպասների մոտ։ Գտնվում է Գոլուբաց և Կլադովո քաղաքների միջև։ Ամրոցի վաղ պատմությունը քիչ է ուսումնասիրված։ Դեռևս մինչ ամրոցի հիմնադրումը նրա շրջակայքում եղել է հռոմեական բնակավայր, որ երբեմն անվանել են «Columbiara»: Ժամանակակից ամրոցը հիմնադրել են սերբե՞րը, թե՞ հունգարները` վերջնականապես ճշտված չէ։ Անհայտ է նաև, թե երբ է սկսվել ամրոցի շինարարությունը։ Աշտարակներից մեկում առկա ուղղափառ մատուռից կարելի է ենթադրել, որ ամրոցը կամ վերին քաղաքը հիմնադրվել է ուղղափառ ազնվականական տոհմի կողմից։ Ամրոցի հիմնադրման ժամանակի մասին ևս ստույգ տեղեկություններ չկան, չնայած բոլոր հիմքերը կան ենթադրելու, որ այն հիմնադրվել է 14-րդ դարի սկզբին։

Ամրոցի պատմության առավել դրամատիկ շրջանն է եղել 15-րդ դարը, երբ Հունգարիայի թագավորը ամրոցի կառավարումը վստահել է սերբ կառավարիչներ Լազարևիչին և Բրանկովիչին։ 1427 թվականին Գոլուբացին տիրում է թուրք սուլթան Մուրադ II-ը։ Բալկաններում իր հակառակորդների դիրքերի ամրապնդումից ապահովագրվելու համար Հունգարիայի թագավոր Սիգիզմունդ I-ը 1428 թվականին ամրոցը ազատագրելու համար բազմահազարանոց զորք է ուղարկում, որ կազմված էր հունգարներից, վալախներից, լեհերից, իտալացիներից։ Ամրոցի պաշարումը հաջողությամբ չի պսակվում. մահանում է ուղղափառ ասպետ Զավիշա Չորնին (լեհ.՝ Zawisza Czarny, Завиша Чарны):

Ամրոցն ունի 9 աշտարակ, որոնց բարձրությունը 20-25 մ է:Դրանցից ամենահինը հինգն են։ Աշտարակները միանում են ուղղաբերձ ժայռից իջնող գետի քարե պատերի մոտ, որոնց լայնությունը հասնում է 280 սմ-ի։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Golubac". Archived from the original on 2007-03-09. Retrieved 2007-01-28.
2. ↑  "Golubac". Serbia National Association of Travel Agencies. Retrieved 2007-03-23.
3. ↑  Hitchcock, Don (2004-12-13). "Golubac". Retrieved 2007-01-28.
4. ↑  Zollner, Anton (1991). "Die Burgen "Sankt Ladislaus" und "Golubatsch"". Mittelalterliche Burgen auf dem Gebiet des rumänischen Banats (in German). Retrieved 2007-03-23.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Գոլուբաց ամրոց» հոդվածին։ |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | BNF: 16593578r · VIAF: 316641172 · WorldCat VIAF: 316641172 |

 |
**Կարաիմերեն**՝ ալթայան լեզուների ընտանիքի թյուրքական լեզվախմբի ղփչաղական ճյուղին պատկանող լեզու։ Կարաիմերեն խոսողների թիվը՝ մոտ 3.500, հիմնականում՝ Լիտվայում և Ղրիմում։ Լիտվայի և Ղրիմի կարաիմերենը բարբառային զգալի տարբերություններ ունեն։

Կարաիմերենը մոտ է Ղրիմի թաթարերենին, առաջացել է Ղրիմում՝ Անատոլիայից Ղրիմ գաղթած սեֆարդ հրեաների միջև, որոնք տեղում ենթարկվել են լեզվական ձուլման և որոնց լեզուն Ղրիմի թաթարերենի բարբառներից զգալի ազդեցություն է կրել։ Կարաիմերենում, ի տարբերություն Ղրիմի թաթարերենի, նշանավոր տեղ են գրավում եբրայերենից և լադինոյից փոխառված բազմաթիվ բառեր։ Այսօր կարաիմերեն խոսում են կարաիմները (թյուրքալեզու հրեաներ)՝ Ղրիմի որոշ մասերում և Լիտվայի երեք շրջաններում։ Միջավայրի ազդեցությամբ (մշակութային և լեզվական ձուլում) ներկայումս կարաիմերենը անհետացող լեզուների շարքում է գտնվում։

Այբուբեն
--------

Լիտվայի կարաիմներն օգտագործում են լատինական գրի լիտվական տարատեսակը։ Ղրիմի կարաիմերենը հիմնված է կիրիլիցայի վրա (ռուսերենից փոխառված)։

### Ղրիմի կարաիմերենի այբուբենը

Аа Бб Вв Гг Гъ гъ Дд Дж дж Ее Жж Зз Ии Йй Кк Къ къ Лл Мм Нн Нъ нъ Оо Ӧӧ Пп Рр Сс Тт Уу Ӱӱ Фф Хх Хъ хъ Цц Чч Шш Ъъ Ыы Ьь Ээ Юю Яя

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  ScriptSource - Lithuania

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա · Ժամանակակից Ուկրաինայի · Համառոտ հրեական |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | NDL: 00565030 · NKC: ph457470 |

 |

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 5, էջ 294)։*  |
**Ջո Մանգանելո** (անգլ.՝ Joe Manganiello, դեկտեմբերի 28, 1976(1976-12-28) կամ 1976, Փիթսբուրգ, Փենսիլվանիա, ԱՄՆ), ամերիկացի դերասան։

Կենսագրություն
--------------

Ջո Մանգանելոն ծնվել է 1976 թվականի դեկտեմբերի 28-ին Պիտսբուրգում, Փենսիլվանիա։ Նա մեծացել է քաղաքի հարավում գտնվող Մաունթ Լիբանան արվարձանում։ Նա իր ծնողներ՝ Սյուզանի և Չարլզ Ջոնի երկու երեխաներից ամենամեծն է։ Մանգալենոյի հայրը իտալացի է, իսկ մայրը խորվաթական, ավստրիական և հայկական արմատներ ունի։

Մանգանելոն իր նախնական կրթությունը ստացել է Սանկ Բերնարդի դպրոցում, որից հետո նա հաճախել է Մաունթ Լիբանանի ավագ դպրոց և 1995 թվականին նա այն ավարտում է գերազանցությամբ։

Մանգանելոն իր դերասանական կարիերան սկսել է 1999 թվականին, երբ գրելով սցենար «Խիզախությունից դուրս 2։ Վրեժից դուրս» ֆիլմի համար, հենց այդ ֆիլմում էլ առաջին անգամ նկարահանվում է որպես հեռուստատեսային դերասան։ Նա իր ամենամեծ դերը ստացել է 2010 թվականին «Իսկական արյուն» հեռուստասերիալում՝ մարմնավորելով Էլսիդ Հերվոին, սակայն մինչև այդ հեռուստասերիալը նա արդեն նկարահանվել էր մի շարք ֆիլմերում և հեռուստասերիալներում։

2010 թվականին նա հայտնվեց «People» ամսագրի կազմած ամենասեքսուալ տղամարդկանց 7-րդ հորիզոնականում, իսկ 2011-ին «Men's Health» ամսագիրը նրան տվեց 2011-ի թիվ 1 լավագույն մարմին ունեցող կոչումը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑  Չեխիայի ազգային գրադարանի կատալոգ
3. ↑  *Deutsche Nationalbibliothek* Record #1063316375 // Gemeinsame Normdatei (գերմ.) — 2012—2016.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Ջո Մանգանելո» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | Ֆեյսբուք · MySpace · Թվիթթեր · Թվիթթեր |
|  |
| Ֆոտո, վիդեո և աուդիո | Ինստագրամ |
|  |
| Թեմատիկ կայքեր | AllMovie · AlloCiné · ČSFD · Դանիական ազգային ֆիլմագրություն · Internet Movie Database · ԿինոՊոիսկ · Rotten Tomatoes · WikiTree |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Notable Names Database |
|  |
| 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| BIBSYS: 1615360583195 · BNE: XX5598257 · BNF: 161541264 · CONOR: 159623011 · GND: 1063316375 · ISNI: 0000000073052259 · LCCN: no2012057252 · NKC: xx0272201 · NTA: 421481374 · NUKAT: n2020140068 · SUDOC: 234656662 · VIAF: 102416354 · WorldCat VIAF: 102416354 |

 |

 |