recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ֆիզուլիի միջազգային օդանավակայան** (ադրբ.՝ Füzuli beynəlxalq hava limanı), միջազգային օդանավակայան Ադրբեջանի Ֆիզուլիի շրջանում, երկրի յոթ միջազգային օդանավակայաններից մեկն է։

Պատմություն
-----------

Օդանավակայանի կառուցում, հուլիս 2021 թ.
2020 թվականի նոյեմբերի 26-ին Ադրբեջանի տրանսպորտի, կապի և բարձր տեխնոլոգիաների նախարարությունը հայտարարել է, որ ICAO-ն բավարարել է Քաղաքացիական ավիացիայի պետական գործակալության խնդրանքը՝ 6 օդանավակայան, այդ թվում՝ Ֆիզուլիի օդանավակայանը, միջազգային վերգետնյա ինդեքսում ներառելու մասին։

2021 թվականի հունվարին Ադրբեջանի նախագահը հրամանագիր է ստորագրել Ֆիզուլիում միջազգային օդանավակայան կառուցելու մասին։ Հունվարի 14-ին Ֆիզուլիի շրջանի Միրզաջամալլի գյուղի մոտ տեղի է ունեցել ապագա օդանավակայանի հիմնարկեքի արարողությունը։

Օդանավակայանի թռիչքուղու շինարարությունը նախատեսվել էր ավարտել մինչև տարեվերջ։ Սակայն 2021 թվականի օգոստոսին օդանավակայանի թռիչքուղին արդեն պատրաստ է եղել։ Օդանավակայանը ստացել էր առաջին փորձնական ինքնաթիռը։ Նոր օդանավակայանի թռիչքուղին նախատեսված էր ունենալ 3000 մետր երկարություն։

Օդանավակայանի կառուցման ժամանակ օգտագործվել են ժամանակակից տեխնոլոգիաներ։ 2021 թվականի սեպտեմբերի 5-ին կազմակերպվել է առաջին խոշոր փորձնական թռիչքը դեպի օդանավակայան։ Ադրբեջանական ավիաուղիներին պատկանող *Airbus A340-500* մարդատար ինքնաթիռը և *Silk Way Airlines* ավիաընկերությանը պատկանող Boeing 747-400 բեռնատար ինքնաթիռը նույն օրը հաջող փորձնական թռիչքներ են իրականացրել։ Օդանավակայանի առաջին ուղևորները եղել են 100 լրատվամիջոցների և հասարակական ակտիվիստներ, ովքեր մասնակցել են փորձնական թռիչքին։ 2021 թվականի հոկտեմբերի 26-ին օդանավակայանը պաշտոնապես բացվել է։ Բացման արարողությանը ներկա են եղել Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը և Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը։

Պատկերասրահ
-----------

* 
* 
* 
* 
* 
*

Ծանոթագրություններ
------------------

* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. ↑  Аэропорт Физули получил международный статус*Տեղեկատվական գործակալություն՝ Րեպորտ*
2. ↑  ԱՀ Նախագահի պաշտոնական կայք*president.az*
3. ↑  Füzuli hava limanının tikintisi davam edir
4. ↑  Բաքվից առաջին փորձնական թռիչքն իրականացվել է
5. ↑  Landmark Development: AZAL’s "KARABAKH" aircraft landed at Fuzuli Airport
6. ↑  Ֆիզուլիում Ալիևի և Էրդողանի մասնակցությամբ տեղի ունեցավ նորակառույց օդանավակայանի բացումը
| **՞**Վզնոտավոր Էյրենիս |
| --- |
|  |
|  |
| Գիտական դասակարգում |
| 

|
|  |
| Թագավորություն | Կենդանիներ |
|
|
|
|
|
| Տիպ | Քորդավորներ |
| Ենթատիպ | Ողնաշարավորներ |
|
|
|
|
| Դաս | Սողուններ |
|
|
|
| Կարգ | Թեփուկավորներ |
| Ենթակարգ | Օձեր |
|
|
| Ընտանիք | Լորտուներ |
|
|
|
| Ցեղ | Էյրենիսներ |
|
|
| Տեսակ | **Վզնոտավոր Էյրենիս** |
|
|

 |
|  Լատիներեն անվանում |
| *Eirenis collaris* Boettger, 1892 |
|  Արեալ |
| պատկեր |
| 

| ԴասակարգումըՎիքիցեղերում | Պատկերների որոնումՎիքիպահեստում | 

 |
| --- | --- | --- |

 |


**Վզնոտավոր էյրենիս** (լատին․՝ Eirenis collaris), լորտուների ընտանիքի լորտուների ենթաընտանիքի էյրենիսներ ցեղի օձ։

Արտաքին կառուցվածք
------------------

Մարմնի երկարությունը տարիքի հետ փոխվում է (9,6-32 սմ), պոչը 45 անգամ կարճ է։ Էգերը խոշոր են արուներից։ Մարմինը համեմատաբար հաստ է, գլուխը՝ տափակ, մարմնից տարանջատված՝ ծածկված խոշոր վահանիկներով։ Աչքերը մանր են, ծիածանաթաղանթը՝ գրեթե սև, բիբը՝ կլոր։ Մեջքային թեփուկները հարթ են, փայլուն։ Մեջքային մակերեսը բաց գորշ է՝ դեղնավուն, վարդագույն կամ նարնջագույն երանգներով, երիտասարդների մեջքին երբեմն առկա են մանր սև կետիկներ։ Ծոծրակային վահանիկների վրա հաճախ լինում են սև բծեր, աչքերի առջևի եզրերի միջև անցնում է M-անման մուգ գիծ։ Պարանոցի վրա կա շատ լայն, մուգ, վզնոցանման զոլ։ Որովայնային մակերեսը դեղնավուն է՝ վարդագույն երանգով, երիտասարդներինը՝ մոխրագույն։

Սննդառությունը
--------------

Անվում է մանր անողնաշարավորներով, հնարավոր է նաև մանր մողեսներով։ Ձմեռում է աշնան 2-րդ կեսից գարնան սկիզբը՝ հողի չսառցակալող շերտերում (1 մետրից խոր)։

Բազմացումը
----------

Զուգավորումը՝ ապրիլից հունիսի կեսերը։ Հուլիսի երկրորդ կեսին էգը դնում է 4-8 ձու։ Ձվերը երկարավուն են (17-19 մմ x 5-7 մմ)։ Ձագերը ծնվում են սեպտեմբերի վերջից հոկտեմբերի վերջը։
Խնամվում և բազմացվում է անազատ պայմաններում։ Օգտագործվում է գիտահետազոտական նպատակներով։ Մարդու և կենդանիների համար կծածն անվնաս է։

Տարածվածությունը և արեալները
----------------------------

Հայաստանում հանդիպում է Շիրակի, Արագածոտնի, Արմավիրի, Կոտայքի, Արարատի, Վայոց ձորի, Սյունիքի ու Տավուշի մարզերի նախալեռներում, Երևանի շրջակայքում։

Կենսակերպը
----------

Տարածված է կիսաանապատային, թփուտային ու նոսրանտառային բուսականությամբ, քարքարոտ, կավահողային չոր կենսավայրերում, երբեմն՝ նաև մշակովի տարածքների հարևանությամբ։ Վարում է գլխավորապես փորող կենսակերպ։ Գարնանն ու ամռան սկզբին, երբ հողը բավական խոնավ է, հանդիպում է քարերի և այլ թաքստոցների տակ, կենդանիների բներում ու հողի փխրուն շերտերում։

Արտաքին հղումներ
----------------

* Reptile Datebase

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական տարբերակը վերցված է* *Հայաստանի բնաշխարհ հանրագիտարանից, որի նյութերը թողարկված են Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո։*  |
**Էդմունդ** կամ **Էտմոնդ մեք Մաիլ Քոլուիմ** (11-րդ դար - 1100, Montacute, South Somerset, Սոմերսեթ, Սոմերսեթ, Անգլիա), Շոտլանդիայի թագավոր Մալքոլմ III-ի ու իր երկրորդ կնոջ՝ Ուեսսեքսի Մարգարեթի որդի։ Նրան կարելի է գտնել շոտլանդական թագավորների որոշ ցուցակներում, բայց չկա վկայություն, որ նա եղել է թագավոր։ Թեև Էդմունդը հավանաբար Մալքոլմի ու Մարգարեթի երկրորդ որդին էր, նրան դուրս են մղել հետագա ժառանգորդությունից, քանի որ նա դավաճանել էր իր եղբայրներին՝ անցնելով իրենց հորեղբայր Դոնալդ III-ի կողմը։

Էդմունդի հոր ու նրա ճանաչված ժառանգորդ Էդվարդի՝ Մարգարեթի ավագ որդու մահից հետո 1093 թվականի նոյեմբերին Էդմունդի հորեղբայր Դոնալդը վերցրել է գահը։ Էդմունդն ու իր կրտսեր եղբայրներ Էդգարը, Ալեքսանդրը և Դավիդը փախել են արտասահման, Անգլիա, որ միանան իրենց խորթ եղբայր Դունկանին Ուիլյամ Ռուֆուսի արքունիքում։

1094 թվականին Դունկանը Ռուֆուսի օրհնությամբ ու անգլիական արքունիքի հողազուրկ ազնվականների ու Լոթիանի հողատերերի օգնությամբ հեռացրել է Դոնալդին գահից։ Ենթադրվում է, որ Էդմունդը, որը տարիքով հաջորդն էր, Դունկանի ճանաչված ժառանգորդն էր։ Ապստամբությունն ստիպել է Դունկանին իր անգլիացի դաշնակիցներին տուն ուղարկել, որից կարճ ժամանակ անց սպանվել է։ Սպանողը Մաել Փեթայրն էր, բայց Ուլստերի տարեգրություններն ու Ուիլյամ Մալմեզբերին համաձայնում են, որ սպանությունը տեղի է ունեցել Դոնալդի ու Էդմունդի հրամանով։

Ինչն է ստիպել Էդմունդին միանալ իր հորեղբորը, անհայտ է։ Ենթադրվում է, որ Դոնալդը նրան նշանակել է իր ժառանգորդ, քանի որ ինքը չի ունեցել որդիներ, և կարծում են, որ Էդմունդին կալվածք է շնորհվել իշխելու համար։

Էդմունդի մորեղբայր Էդգար Էթելինգը 1097 թվականին եկել է հյուսիս ու Դոնալդին քշելով գահից, թագավոր նշանակել Էդգարին, իսկ Ալեքսանդրին՝ նրա ժառանգորդ։ Մինչ Դոնալդին խեղել ու բանտարկել են, ու նա մահացել է 1099 թվականին, Էդմունդն ավելի բախտավոր էր։ Նրա գլուխն ածիլել են ու ուղարկել Քլունիաք վանքը Մոնտակուտում, Սոմերսեթում։ Մահվան ստույգ ժամանակը հայտնի չէ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  *Lundy D. R.* The Peerage
2. 1 2  Kindred Britain

* Duncan, A.A.M. *The Kingship of the Scots 842–1292: Succession and Independence.* Edinburgh University Press, Edinburgh, 2002. 0-7486-1626-8
* Oram, Richard, *David I: The King Who Made Scotland.* Tempus, Stroud, 2004. 0-7524-2825-X
* Oram, Richard, *The Canmores: Kings & Queens of the Scots 1040-1290*, Tempus, Stroud, 2002, 0-7524-2325-8

Արտաքին հղումներ
----------------

* Annals of Ulster (translated) at University College Cork CELT Corpus of Electronic Texts

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | The Peerage · WikiTree · WeRelate · Rodovid |

 |
**Վոլկովի տուն** (ռուս.՝ Дом Волкова), հինավուրց առանձնատուն ՌԴ Ռոստովի մարզի Տագանրոգ քաղաքում։ Գտնվում է Պետրոսի փողոց, 103ա հասցեում։ Առանձնատունը մշակութային ժառանգության տարածաշրջանային նշանակության օբյեկտ է (համաձայն 18.11.1992 թվականի թիվ 301 որոշման)։

Պատմություն
-----------

Պետրոսի փողոց, 103ա հասցեի չորս խոյազարդերով խոյակներ ունեցող և եռանկյունաձև ճակտոնով, բարձր իոնական սյուներով երկհարկանի տունը կառուցվել է XIX դարի առաջին կեսին՝ արքունի խորհրդական Ստեպան Ստեպանովիչ Վոլկովի միջոցներով։ Ս. Ս. Վոլկովը ժամանակին եղել է Տագանրոգի քաղաքապետարանին կից բանտերի կոմիտեի անդամ։

Արքունի խորհրդականի մահից հետո, 1880-ական թվականներին, տունը պատկանել է նրա դուստրերին՝ Գլաֆիրային, Զինաիդային, Լյուբովին և Օլգային։ 1910-ական թվականներին նրանք տունը վաճառել են թուրքահպատակ հույն Անտոն Կոստալասին, իսկ ձախից կցակառուցված տունը նույն ժամանակ գնել է նրա կինը՝ Արգիրիա Պանտելեևնան։ Այդ երկու տներում և բնակվել է Կոստալասների ընտանիքը։ 103ա տանը Անտոն Կոստալասը բացել է ռեստորան-սրճարան։ Տան աջից նա կցակառուցել է ևս մեկ մեկհարկանի տուն և այնտեղ բացել փոքր խանութ։ Կոստալասի սրճարանում ուրախ էր և աշխույժ. հույները սիրում և կարողանում էին լավ ժամանակ անցկացնել։ Տան սեփականատիրոջ եղբայրը՝ Դմիտրի Կոստալասը, Տագանրոգի Կոմերցիոն նրբանցքում գտնվող «Կարաիս» հյուրանոցի տերն էր։

1912 թվականին Կոստալասի տան բակային տարածքի մի մասը վարձակալեց ձեռնարկատեր Ա. Դ. Գեռնշտեյնը։ Բակում նա տանը կցակառուցեց 12x20 մ չափի երկար շինություն և այնտեղ բացեց «Ռոսիա» կինոթատրոնը, որտեղ ցույցադրվում էին ֆիլմեր։ Այս կինոթատրոնն այդ պահին առավել ընդարձակն էր քաղաքում։

Խորհրդային իշխանության տարիներին 103ա տանը գործել է Նորդրամատիկական թատրոնը, իսկ հետո այնտեղ եղել է մետաղագործների ակումբը։ 1934 թվականին շենքը փոխանցվել է կաշվի գործարանի ակումբին։ Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին, գերմանական օկուպացիայի ժամանակ, շենքը զբաղեցրել է Ուկրաինական ժողովրդական թատրոնը, պատերազմից հետո այնտեղ գործել են կաշվի գործարանի ակումբն ու կինոթատրոնը։ Նոր տնտեսական քաղաքականության (ՆԷՊ) տարիներին Անտոն Կոստալասի նախկին սրճարանը վերափոխեցին ճաշարանի։

Ներկայումս շենքում գործում են բազմաթիվ խանութներ։

Ճարտարապետություն
-----------------

Արքունի խորհրդական Ստեպան Վոլկովի կառուցած երկհարկանի աղյուսե տունն ունի իոնական օրդերի բարձր սյուներ, ամբողջ տան պարագծով պսակող քիվ, երկլանջ տանիք։ Ներկված է սպիտակ։

Շենքը մշակութային ժառանգության տարածաշրջանային նշանակության օբյեկտ է (որոշում թիվ 301, 18.11.92 թվական)։

Գրականություն
-------------

* Гаврюшкин О. П. Вдоль по Питерской (Хроника обывательской жизни). — Таганрог: БАННЭРплюс, 2000. — 436 с.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Таганрог. Петровская улица, дом 103а Արխիվացված 2013-10-10 Wayback Machine
«**Վաղ, վաղ առավոտ...**» (ռուս.՝ «Раннее, раннее утро»), 1983 թվականի խորհրդային հեռուստաֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Վալերի Խարչենկոն Վալենտինա Օսեևայի «Դինկա» վիպակի մոտիվներով։

Սյուժե
------

Ֆիլմը Վալենտինա Օսեևայի վեպի երկրորդ էկրանավորումն է։ Սա հեղափոխականի դստեր և ցարական Ռուսաստանի բանվոր տղայի բարեկամության պատմություն է։ Իրադարձությունները տեղի են ունենում 1910 թվականին Վոլգայի ափին՝ Սամարայի մոտ գտնվող ամառանոցում, որտեղ շատ բան է հիշեցնում ատաման Ստեպան Ռազինի, հին էրզյան ժողովրդի մասին։

Փրկելով լորտուին՝ Դինկան ընկնում է գետը և նրան փրկում է Լյոնկա անունով մի տղա, որը լողում է բարժայով։ Այդպես սկսվում է նրանց բարեկամությունը։ Դինկայի շնորհիվ տղային հաջողվում է փախչել դաժան ու ագահ խորթ հորից՝ Գորդեյ Լուկիչից, որը բարժայի տերն է, որտեղ Լյոնկան անխնա շահագործվում էր, ենթարկվում ծեծի ու նվաստացման։ Դինկան օգնում է իր Փրկչին ինչպես կարող է. օգնում է նրան շուկայում ձուկ վաճառել, գաղտնի տանից մթերք է բերում, փորձում է գումար վաստակել՝ երգեհոնիկի նվագակցությամվ երգեր կատարելով։ Լյոնկան աղջկան հայտնում է իր գաղտնիքներ. ցույց է տալիս Ստեպան Ռազինի քարափը և քարանձավը, որտեղ նա թաքնվում է իր խորթ հորից։ Բացատրում է ատամանի «Сарынь на кичку» մարտական մականունը։

Լյոնկան ծանոթանում է ուսանող Ստեպանի հետ, որը թռուցիկներ է տարածում։ Ինչպես հետո պարզվում է, թռուցիկները տպում են Սամարայի տպարանում, որտեղ աշխատում է Դինկայի մայրը։ Լյոնկայի սրամտությունն ու հնարամտությունը Ստեպանին թույլ է տալիս խուսափել դատարանից և բանտից։ Ստեպանն ու Լյոնկան օգնում են փախչել քննչական բանտից Ալեքսանդր Արսենևվին՝ Դինկայի հորը։ Դրանից հետո Արսենևների ընտանիքը որոշում է որդեգրել Լյոնկային։

Հետաքրքիր փաստեր
----------------

Ֆիլմը բավականին շատ է տարբերվում վիպակից։ Աղբյուրի համաձայն՝ Լյոնկան չի մասնակցել հոր՝ Դինկայի փախուստի կազմակերպմանը։ Բացակայում են մի քանի կարևոր կերպարներ։ Օրինակ, ֆիլմում չի հիշատակվում Կատյան՝ Դինկայի մորաքույրը, որը վիպակում կարևոր դեր է կատարում։

Դերերում
--------

* Նինա Գոմիաշվիլի – *Նադեժդա Արսենևա (Դինկա)*
* Անդրեյ Խրենով – *Լյոնկա*
* Իննա Ֆոկինա – *Ալինա*
* Սոնյա Ջիշկարիանի – *Մուկ (Անժելա), Արսենև քույրերից միջնեկը*
* Արչիլ Գոմիաշվիլի – *Գորդեյ Լուկին / ոստիկանը 3-րդ սերիայում*
* Ալեքսանդր Միխայլով – *Ալեքսանդր Արսենև*
* Կլարա Բելովա – *Մարինա*
* Տատյանա Կրավչենկո – *Լիզա (լուսագրերում՝ Տատյանա Յակովլևա)*
* Վլադիմիր Անտոնիկ – *Կոստյա*
* Եվգենի Լեբեդև – *Կոստյա*
* Ալեքսանդր Ֆիլիպենկո – *Մերկուրի*
* Նատալյա Վիլկինա – *Պոլինա Կրաչկովսկայա*
* Անատոլի Կալմիկով – *Ստեպան*
* Վլադիմիր Կաշպուր – *Պետրովիչ*
* Էլեոնորա Իլչենկո
* Վիկտոր Պավլովսկի – *գրքեր վաճառող*

Նկարահանող խումբ
----------------

* Ռեժիսոր՝ Վալերի Խարչենկո
* Սցենար՝ Արկադի Ինին, Վալերի Խարչենկո
* Օպերատոր՝ Ֆելիքս Քեֆչիյան
* Կոմպոզիտորներ՝ Անդրեյ Լեդենև, Ռոման Լեդենև
* Բեմադրող նկարիչ՝ Ալեքսանդրա Կոնարդովա

Տես նաև
-------

* «Գտի՛ր ինձ, Լյոնյա»

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Վաղ, վաղ առավոտ» ֆիլմը *КиноТеатр. Ру* կայքում

Արտաքին հղումներ
----------------

* «Վաղ, վաղ առավոտ»(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Internet Movie Database |

 |
**Ֆինն**(սկզբնական անունը ինչպես օդաչու` FN-2187, անգլ.՝ Finn) - «Աստղային պատերազմներ» կինոսագայի
: Նրան, ինչպես նաև բոլոր ապագա հարձակվողներին, դեռ փոքր հասակում Առաջին կարգը հեռացրել էր ընտանիքից։ Արդեն երիտասարդ լինելով, FN-2187 հասկանում է, որ ինքը չի ցանկանում կռվել Առաջին կարգում, և հենց առաջին հնարավորության դեպքում պատրաստ էր փախչել։ Արդյունքում նրան հանձնարարվում է Դիմադրող օդաչուին ուղեկցել մինչև բանտախուց, սակայն նա նրա հետ փախուստ էր ծրագրել գողացված TIE-Fighter բազայից։ Ֆինն անունը նրան տվել էր Դամերոնը, քանի որ դա համընկնում էր FN հապավման հետ։ Ֆիննը համարվում է այն քիչ կերպարներից մեկը, որն օգտագործում է լույսե սուր, սակայն չի օգտագործում իր ուժերը։ Ֆիլմում նրան դերակատարում է Ջոն Բոյեգան։

Հետաքրքիր փաստեր
----------------

* «Ուժի արթնացման» մեջ Ֆիննը ամենաառաջին նոր կերպարն էր, որը ներկայացվել է հանրությանը։ Նա առային անագամ հայտնվում է ֆիլմի առաջին հումորային հատվածի 22-րդ վայրկյանում։
* Ֆիննին Առաջին կարգում կոչում էին FN-2187, ի պատիվ 2187 համարի բանտախցի, որտեղ բանտարկված էր արքայադուստր Լեյան` 4-րդ տեսարանում, ինչպես նաև դա հիշեցնում էր 21-87 ֆիլմը, հենց որից էլ վերցված էր ֆիլմի հիմնական գաղափարը։

Արտաքին հղումներ
----------------

* Ֆինն Արխիվացված 2017-06-17 Wayback Machine Internet Movie Database կայքում
* Finn in the official StarWars.com encyclopedia
* Variety.com: ‘Star Wars’: John Boyega on Playing a ‘Stormtrooper on the Run,’ Finn’s Bromance With Han Solo

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
**«Շողշողուն աշխարհ»** (ռուս.՝ «Блистающий мир»), 1984 թվականի խորհրդային լայնաֆորմատ կինոնկար, որը նկարահանել է ռեժիսոր Բուլատ Մանսուրովն Ալեքսանդր Գրինի համանուն վեպի և պատմվածքների հիման վրա։

Սյուժե
------

Զուրբաղան քաղաքի կրկեսում անսպասելիորեն հայտնվում է մի խորհրդավոր անծանոթ մարդ, որը թռչելու ունակություն ունի։ Շատերը ներկա են այս ներկայացմանը, բայց կատարվածի մասին մտածում են միայն մի քանի հոգի՝ ծաղրածու Արսին, աշխարհիկ գեղեցկուհի Ռունան և նրա հայրը՝ Սադի Դաուգովետը, որը միլիարդատեր է և երկրի գաղտնի տիրակալը։ Հարուստների հրամանով նրա եղբայրը՝ գաղտնի ոստիկանության նախարար Չապի Դաուգովետը, ձերբակալում է Դրուդին։

Սադին փորձում է պարզել թռչող մարդու գաղտնիքը, սակայն նա ընդհանրապես չի հետաքրքրվում աշխարհիկ բարիքներով։ Միևնույն ժամանակ Դրուդին չի վախեցնում նաև բանտարկությունը, բայց Ռունան երիտասարդին համոզում է փախչել և հրավիրում է նրան հանդիպելու իր հորը պատկանող գաղտնի կղզում։ Այնտեղ տանող ճանապարհին թռչող մարդը հանդիպում է փարոսի պահապանին՝ Ստեբսին, ումից իմանում է Սադի Դաուգովետի և նրա դաժան փորձերի մասին։ Այս փորձերից մեկը մայրամուտի ցուցադրումն է Տավի անունով աղջկան, որը մինչ այդ տասնութ տարի դաստիարակվել էր լիակատար մթության մեջ։

Փորձի արդյունքը հիասթափեցնում է Դաուգովետին և նրա ընկերներին։ Հետո նրանք որոշում են վերացնել աղջկան՝ որպես ոչ պետքական օբյեկտ։ Սակայն Դրուդն օգնության է հասնում Տավիին։ Դա Ռունայի մոտ խանդ է առաջացնում, և նա համաձայնության է գալիս իր հոր հետ թռչող մարդուն բռնելու հարցում։

Դերերում
--------

* Տիյտ Խրյամ – *Դրուդ*
* Իլզե Լիեպա – *Ռունա, Սադի Դաուգովետի դուստրը*
* Պավել Կադոչնիկով – *Սադի Դաուգովետ, միլիարդատեր, պետության գաղտնի տիրակալ / Չապիե Դաուգովետ –* գաղտնի ոստիկանության նախարար
* Յուլլե Տուդրե – *Տավի, փարոսի սպասավորի դուստրը*
* Լև Պրիգունով – *Գրատիս*
* Ալեքսանդր Վոկաչ – *Գրանտոմ, Սադի Դաուգովետի հոգեբանը*
* Լեոնտի Պոլոխով – *Ստեբս, փարոսի պահապան*
* Գլեբ Ստրիժենով – *Արսի, ծաղրածու*
* Վլադիմիր Ֆերապոնտով – *Աղասից, կրկեսի տնօրեն*
* Յուրի Կատին-Յարցև – *բժիշկ Սթիվի*
* Ալեքսեյ Ֆոֆլին – *տղա*

Նկարահանող խումբ
----------------

* Սցենարի հեղինակ և բեմադրող ռեժիսոր՝ Բուլատ Մանսուրով
* Բեմադրող օպերատոր՝ Նիկոլայ Վասիլկով
* Նկարիչներ՝ Դավիթ Վինիցկի, Սերգեյ Վորոնկով
* Կոմպոզիտոր՝ Ալեքսանդր Լունաչարսկի

Մրցանակներ
----------

* 1986 - Պորտուի գիտաֆանտաստիկ ֆիլմերի միջազգային կինոփառատոնի հատուկ մրցանակ

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Փայլուն աշխարհ» ֆիլմը *kino-teatr.ru* կայքում
2. ↑  «Փայլուն աշխարհ» ֆիլմը *kinopoisk.ru* կայքում

Գրականություն
-------------

* Блистающий мир // *Спутник кинозрителя*. — 1984. — № 9. — С. 6-7.
* *Каменева О.* Блистающий мир // *Советский экран*. — 1984. — № 17. — С. 12-13.

Արտաքին հղումներ
----------------

* «Փայլուն աշխարհ» ֆիլմը «Энциклопедия отечественного кино» կայքում

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | AllMovie · ČSFD · Internet Movie Database |

 |
**Ֆլագմանսկի զառիվայր** (ռուս.՝ Флагманский спуск), փողոց ՌԴ Ռոստովի մարզի Տագանրոգ քաղաքում, որն իրենից ներկայացնում է զառիվայր դեպի ծով։ Հիմնադրվել է XVIII դարում։

Աշխարհագրություն
----------------

Ֆլագմանսկի զառիվայրի երկարությունը 290 մետր է։ Սկիզբը 1-ին Կրեպոստնոյ նրբանցքի և Շևչենկոյի փողոցի մոտ գտնվող տարածքում է։ Զառիվայրը գտնվում է հրվանդանի հարավային մասի բնական ձորակում։

Պատմություն
-----------

Ֆլագմանսկի զառիվայրը Տագանրոգում հայտնված առաջին զառիվայրերից է։ Իր գոյության ընթացքում հասցրել է փոխել մի քանի անվանում` *Սպուսկնոյ, Ադմիրալտեյսկի, Նիկոլաևսկի, Նիկոլսկի, Մորսկոյ*։ 

Ըստ քաղաքային առասպելների` զառիվայրը գտնվում է այն ձորակում, որի վրա 1696 թվականին բարձրացել է Պետրոս I-ը, երբ նրան անհրաժեշտ էր նավահանգստի և բերդի համար տեղ ընտրել։ Պահպանվել է 1702 թվականի փորագրություն, որի վրա լավ նշված է, որ ձորակը շրջափակված էր ցանկապատով և պահակային տնակով։

1774 թվականին զառիվայրը դարձավ ավելի բարեկարգ, և կոչվեց Սպուսկնոյ։

Այն բանից հետո, երբ այդ տարածքում տեղակայվեց ծովակալությունը, զառիվայրը ստացավ Ադմիրալտեյսկի անվանումը։

Երբ XIX դարի սկզբին զառիվայրի մոտ հայտնվեց նավատորմապետի տունը, փողոցն անվանվեց Ֆլագմանսկի զառիվայր։

Ժամանակի ընթացքում այն վերանվանվեց Նիկոլաևսկի կամ Նիկոլսկի, քանի որ զառիվայրի հենց սկզբնամսում գտնվում էր Սուրբ Նիկողայոս եկեղեցին։ 1836 և 1902 թվականներին զառիվայրը սալարկվել է։ 

Խորհրդային ժամանակներում զառիվայրը վերանվանվել է Մորսկոյ, ապա կրկին` Ֆլագմանսկի։ Ժամանակի ընթացքում զառիվայրում հայտնվել են մայթ և բազրիքներ։ 

Զառիվայրի ամենասկզբում գտնվում է ձկնամշակման գործարանը։

Տագանրոգի զառիվայրերը
---------------------

Տագանրոգի` ամենուր զառիթափ լանջերով և կավագետնով հրվանդանի վերևում գտնվելու առանձնահատկության պատճառով, ծովի և ծովափի հետ հաղորդագրությունը կարող էր իրականացվել միայն հատուկ զառիվայրերի միջոցով։ Տագանրոգի ամբողջ պատմության ընթացքում կառուցվել է յոթ զառիվայր` Բիրժևոյ, Գրադոնաչալնիչեսկի, Դուրովի, Կամպենհաուզենի, Կոմսոմոլսկի, Մալո-Բիրժևոյ, Ֆլագմանսկի, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում ունեցել են տարբեր անվանումներ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  Новочеркасск. Энциклопедия. — Новочеркасск: ООО «Издательство Новопринт»,2005. — 720 с. 1257 ил. — С.409
2. 1 2  *Киричек М. С.* Спуски Таганрога // Таганрог. Энциклопедия. — Таганрог: Антон, 2008. — С. 650.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Ֆլագմանսկի զառիվայր Արխիվացված 2017-03-26 Wayback Machine
**Անդրանիկ Արմենակի Կռանյան** (հունվարի 20, 1929(1929-01-20), Բեյրութ, Լիբանան - սեպտեմբերի 27, 2017(2017-09-27), Բեյրութ, Լիբանան), աստվածաբան, մանկավարժ, խմբագիր։ Ծայրագույն վարդապետ (2001 թվական)։

Կենսագրություն
--------------

Սովորել է Բեյրութի Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ ճեմարանում (1937–1943 թվականներ), Զմմառի դպրեվանքում (1943–1947 թվականներ), ավարտել է Հռոմի Գրիգորյան համալսարանը (1954 թվական)։

1965-1968 թվականներին պաշտոնավարել է Զմմառի վանքում՝ ուսումապետ, գրադարանապետ, կազմակերպել է մատենադարանը և թանգարանը։

1973–2001 թվականներին դասավանդել է Բեյրութի Հայկազ­յան համալսարանում։

1973–2013 թվականներին՝ «Մասիս» օրաթերթի, 1980–1991 թվականներին, միաժամանակ՝ Զմմառի «Զուարթնոց» պարբերաթերթի, 1991 թվականից՝ «Հայկազեան հայագիտական հանդես»-ի պատասխանատու խմբագիր։

Լույս են տեսել Կռանյանի «Գրաբար (քերականութիւն եւ հրահանգ)։ Ոճաբանութիւն։ Հատընտիրք» (1968 թվական, 1984 թվական) դասագիրքը, «Գործնական բառարան հայերէն լեզուի» (1970 թվական, 1983 թվական, 1987 թվական, 1995 թվական), «Բառգիրք հայերէն լեզուի» (1998 թվական) բառարանները, «Անապահով օրեր» (1999 թվական), «Լուսարձակդ բաց վրաս» (2000 թվական) երկերը, «Երկու դար անց» (1966 թվական), «Զմմառի ազգային թանգարան» (հայերեն, ֆրանսերեն, 1966 թվական), «Զմմառ։ Դարերու ընթացքին» (հայերեն, ֆրանսերեն, 1979 թվական), «Հայ ծիսական պաշտամունքը» (2001 թվական), «Խօսէ ինծի Հայ եկեղեցիի մասին» (2012 թվական) ուսումասիրությունները (բոլորը՝ Բեյրութում), նաև խոհափիլիսոփայական ստեղծագործություններ, պիեսներ։

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատված վերցված է*  «Հայ գրատպություն և գրքարվեստ» հանրագիտարանից, որի նյութերը թողարկված են՝ Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում-Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո։ |
**«Պատմություն մոր մասին»** (ռուս.՝ «Сказ о матери»), խորհրդային ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Ալեքսանդր Կարպովը։ Էկրան է բարձրացել 1963 թվականին։ Համարվում է ղազախական կինեմատոգրաֆիայի լավագույն աշխատանքներից մեկը։

Սյուժե
------

Ֆիլմը պատմում է պատերազմի ժամանակ որդուն կորցրած մոր պատմությունը։ Գործողությունները ծավալվում են Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ։ Մայրն անգրագետ է, չի կարողանում ոչ կարդալ, ոչ գրել, բայց քանի որ իրադարձությունների մասին տեղյակ լինելու միակ հնարավորությունը ռազմաճակատից նամակների սպասումն ու ընթերցումն է, սովորում է գրագիտություն և փոստատար է դառնում։ Մեկ անգամ չէ, որ նա ստիպված է լինում ողբերգական լուրեր բերել այլ ընտանիքներ, և նա իր վրա է վերցնում մայրերին կարեկցելու բեռը՝ հասկանալով նրանց վիշտը և փորձելով թեթևացնել այն։

Մրցանակներ
----------

Ֆիլմը ստացել է Ղազախական ԽՍՀ պետական մրցանակ։ Գլխավոր դերակատար Ամինա Ումուրզակովան կնոջ լավագույն դերակատարման համար արժանացել է Առաջին համամիութենական կինոփառատոնի մրցանակի, 1964 թվականին Կարլովի Վարիի միջազգային կինոփառատոնի պատվավոր դիպլոմի և Ղազախական ԽՍՀ Կ․ Բայսեիտովայի անվան պետական մրցանակի 1967 թվականին։

Դերասանական կազմ
----------------

* Ամինա Ումուրզակովա
* Մուրատբեկ Ամերժանով
* Սերկե Կոժամկուլով
* Բիկեն Ռիմովա
* Կանաբեկ Բայսեիտով

Նկարահանող խումբ
----------------

* Ռեժիսոր՝ Ալեքսանդր Կարպով
* Սցենարիստներ՝ Ալեքսանդր Սացկի, Ժումաբայ Տաշենով
* Օպերատոր՝ Ասխատ Աշրապով
* Կոմպոզիտոր՝ Անատոլի Բիչկով

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Պատմություն մոր մասին» ֆիլմը *kino-teatr.ru* կայքում
2. ↑  «Պատմություն մոր մասին» ֆիլմը *kinopoisk.ru* կայքում

Արտաքին հղումներ
----------------

* «Сказ о матери» — фильм-легенда(չաշխատող հղում)
* Информация о фильме «Сказ о матери» на сайте КИНО-ТЕАТР
**Մեյ Ֆեյնգոլդ** (եբրայերեն՝ מיי פיינגולד, դեկտեմբերի 16, 1982(1982-12-16), Ռիշոն Լե Ցիոն, Ռեհովոտ, Կենտրոնական մարզ, Իսրայել), իսրայելցի երգչուհի։ 2014 թվականի մայիսին Կոպենհագենում (Դանիա) անցկացված Եվրատեսիլ 2014 երգի մրցույթում ներկայացրել է Իսրայելը «Same Heart» երգով։

Կարիերա
-------

Մեյ Ֆեյնգոլդն իր երաժշտական կարիերան սկսել է դպրոցական համերգներով, ինչից հետո սկսել է վոկալի դասեր առնել (գերազանցապես դասական օպերային)։ Պատանեկան տարիքից Մեյ Ֆեյնգոլդը մասնակցել է բազմաթիվ շոուների, ներառյալ ելույթները գիշերային ակումբներում և բարերում։ Հետագայում դարձել է «Disiac» խմբի մենակատար։Խումբը ելույթ է ունեցել «Arad Festival» փառատոնում 2009 թվականին և մասնակցել իսրայելական հին հիթերի քավեր տարբերակների «Hebrew Labor» ալբոմի ստեղծմանը։

Մեյ Ֆեյնգոլդը ճանաչման է արժանացել 2009 թվականին, երբ զբաղեցրել է երրորդ տեղը «Kohav Nolad» («Աստղերի ֆաբրիկայի» իսրայելական տարբերակը) հեռուստաշոուի յոթերորդ եթերաշրջանում։ Նախագծի շրջանակներում հիմնականում ելույթ է ունեցել ռոք ոճով։ Շոուից մեկ շաբաթ անց թողարկել է իր առաջին սինգլը՝ «Lishbor Regel»։ Մեյ Ֆեյնգոլդի առաջին ալբոմը՝ «Soda Pop», վաճառքում հայտնվել է 2010 թվականի հուլիսի 23-ին։

2013 թվականին Մեյ Ֆեյնգոլդը «Եվրատեսիլ 2014» մրցույթի ազգային ընտրության փուլում ընտրվել է ընդունող հանձնաժողովի կողմից տասնվեց թեկնածուներից, որոնցից բարձր են գնահատվել Մայա Բուսկիլան ու Էլլա Դորոնը, սակայն վերջնական արդյունքում ընտրվել է Մեյ Ֆեյնգոլդը։

«Kdam 2014» նախընտրական փուլի եզրափակչում հաղթել է «Same heart» (թարգմ․՝ «Նույն սիրտը») երգը, որը գրվել է անգլերեն և եբրայերեն (տեքստի և երաժշտության հեղինակ՝ Ռամի Թալմիդ)։

Մեյ Ֆեյնգոլդը ելույթ է ունեցել «Եվրատեսիլի» երկրորդ կիսաեզրափակչի առաջին հատվածում՝ երկրորդ համարի ներքո։ Նա ստացել է 19 միավոր և զբաղեցրել 14-րդ հորիզոնականը՝ չանցնելով եզրափակիչ։

Ծանոթագրություններ
------------------

* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. 1 2  Discogs — 2000.
2. ↑  «Israel: Mei Feingold officially announced as representative»
3. ↑  «Mei Feingold to fly the Israeli flag in Copenhagen»
4. ↑  ««Israel: Mei Finegold to Copenhagen!»». Արխիվացված է օրիգինալից 2014-01-11-ին. Վերցված է 2014-03-01-ին.
5. ↑  «Israel chooses „Same Heart" for Copenhagen!»

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Ֆոտո, վիդեո և աուդիո | Deezer · Ինստագրամ · Spotify |
|  |
| Թեմատիկ կայքեր | Discogs · Internet Movie Database · MusicBrainz |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | ISNI: 0000000119914759 · LCCN: no2011068078 · VIAF: 170931635 · WorldCat VIAF: 170931635 |

 |
**Օբլիվսկայայի գավառագիտական թանգարան** (ռուս.՝ Обливский краеведческий музей), թանգարան Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Օբլիվսկի շրջանի Օբլիվսկայա ստանիցայում։

Պատմություն
-----------

Օբլիվսկայայի գավառագիտական թանգարանը հիմնադրվել է 1994 թվականին։ Նրա բացումը համապատասխանեցվել է ստանիցայի 250-ամյա հոբելյանին։ Գավառագիտական թանգարանի նախորդը եղել է բաց հերթափոխային հանրակրթական № 2 դպրոցի թանգարանը, որը երկար տարիներ ստեղծել է ՌԽՖՍՀ դպրոցի վաստակավոր ուսուցիչ Վերա Ֆիլեևնա Ավսեցինան։ 1994 թվականին դպրոցական թանգարանի որոշ նմուշներ նվիրաբերվել են գավառագիտական թանգարանին։

Թանգարանում հնարավոր է ծանոթանալ Օբլիվսկայա գյուղի և Օբլիվսկի շրջանի պատմությանը, տեսնել կենցաղային հին իրեր, լուսանկարներ, տեղական արվեստագետների ստեղծած նկարներ, դեկորատիվ-կիրառական արվեստի առարկաներ, հերբարիումներ, կենդանիների և թռչունների խրտվիլակներ և բազմաթիվ այլ իրեր, որոնք հավաքել են կամավորները և հանձնել թանգարանին։ Թանգարանի ֆոնդը ներառում է մոտ 2000 ցուցանմուշ։ Ամեն տարի Օբլիվսկի շրջանի բնակիչները համալրում են թանգարանի ֆոնդը` նվիրաբերելով հին կազակական կենցաղի իրեր, լուսանկարներ, գրքեր, թերթեր, ամսագրեր։ Թանգարանում աշխատակիցներն անցկացնում են էքսկուրսիաներ, դասախոսություններ երկրամասի պատմության վերաբերյալ, ցուցահանդեսներ և լուսանկարչական ցուցահանդեսներ` նվիրված Օբլիվսկի շրջանին։

Հասցե
-----

Թանգարանի հասցեն` Ռոստովի մարզ, Օբլիվսկի շրջան, գյուղ Օբլիվսկայա, Լենինի փողոց, տուն 21б։ Գտնվում է վաճառական Դեմենտևի հինավուրց տանը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Реестр музеев Ростовской области
2. ↑  «АВСЕЦИНА ВЕРА ФИЛЕЕВНА — почетный гражданин ст. Обливской». Արխիվացված է օրիգինալից 2021 թ․ մայիսի 12-ին. Վերցված է 2017 թ․ հունիսի 1-ին.
3. ↑  Проверка муниципального бюджетного учреждения культуры Обливского сельского поселения «Обливский краеведческий музей» Ростовской области(չաշխատող հղում)
4. ↑  Туризм в Донском крае
5. ↑  В Обливской школьники помогают краеведческому музею изучать историю Ростовской области
6. ↑  Районная краеведческая конференция

Արտաքին հղումներ
----------------

* Օբլիվսկայայի գավառագիտական թանգարան Արխիվացված 2016-04-03 Wayback Machine
* Օբլիվսկայայի գավառագիտական թանգարանը Վիքիքարտեզում
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Փրկչի պայծառակերպություն եկեղեցի (այլ կիրառումներ)

**Փրկչի պայծառակերպություն եկեղեցի** (ռուս.՝ Церковь Спаса Преображения), ուղղափառ եկեղեցի Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Ազովի շրջանի Զայմո-Օբրիվ գյուղում։ Ենթարկվում է Մոսկվայի պատրիարքարանի Ռոստովի և Նովոչերկասկի թեմի Ազովի գործակալությանը։ Կառուցվել է 1910 թվականին։ Ռուսաստանի Դաշնության մշակութային ժառանգության տարածաշրջանային նշանակության օբյեկտ է։

Պատմություն
-----------

Զայմո-Օբրիվ գյուղի Փրկչի պայծառակերպություն եկեղեցին վերջնականապես կառուցվել է 1910 թվականին (այլ տվյալներով՝ 1909 թվականին) ճարտարապետ Պ. Ս. Ստուդենիկինի նախագծով։ Եկեղեցին կառուցվել է նորբյուզանդական ոճով և ուներ 35,5 մետր բարձրության (հաշվի առնելով գմբեթի խաչը) և 21 մետր լայնություն։ Կառուցման առաջին տարիներին ուներ շուրջ երեք հազար ծխական։

Խորհրդային իշխանության տարիներին եկեղեցու շենքը մասամբ ավերվել է (տուժել է նաև զանգակատունը), իսկ կանգուն մնացած մասն օգտագործվել է որպես հացահատկի շտեմարան։

1989 թվականից սկսվել է տաճարի վերականգնումը։ Զանգակատունը կառուցվել է նորից, եկեղեցու առջևի հարթակը ծածկվել է մայթի սալիկներով, եկեղեցու պատերը սվաղվել են և ներկվել, կառուցվել է սեղանատուն։ Բացվել է կիրակնօրյա դպրոց։

1992 թվականին եկեղեցին է ճանաչվել է Ռուսաստանի Դաշնության մշակութային ժառանգության օբյեկտ։

2014 թվականից աշխատանքներ են տարվում տաճարի ներքին հարդարման ուղղությամբ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Займо-Обрыв|Церковь Спаса Преображения» (ռուսերեն). sobory.ru. Վերցված է 2017 թ․ փետրվարի 17-ին.
2. ↑  «Памятники истории и культуры (объекты культурного наследия) народов Российской Федерации». old.kulturnoe-nasledie.ru. Արխիվացված է օրիգինալից 2017 թ․ փետրվարի 18-ին. Վերցված է 2017 թ․ փետրվարի 17-ին.
3. ↑  «О храме | Свято-преображенский храм | Свято-преображенский храм». svphram.ru. Վերցված է 2017 թ․ փետրվարի 17-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Եկեղեցու կայքը Արխիվացված 2017-02-18 Wayback Machine
* В храме Преображения Господня с. Займо-Обрыв состоялось собрание духовенства Азовского районного благочиния Արխիվացված 2017-02-18 Wayback Machine
**Նիշկա Բանիա** (սերբ․ *Ни́шка Ба́ња/Niška Banja*), հանգստավայր, քաղաք, գտնվում է Սերբիայի Նիշ քաղաքի մոտակայքում։ Համարվում է նույնանուն համայնքի կենտրոնը։ 2011 թվականի մարդահամարի համաձայն Նիշկա Բանիայում ապրում էր 4180 մարդ։

Աշխարհագրություն
----------------

Նիշկա Բանիան գտնվում է Նիշից 9 կմ հեռավորության վրա, Նիշ - Սոֆիա ավտոմայրուղուց հարավ։ Նիշկա Բանիան գտնվում է Սուվա Պլանինա լեռան լանջին։ Ամենամոտ օդանավակայանը Կոստանդին Մեծ օդանավակայանն է (Նիշ)։

Պատմություն
-----------

Առաջին անգամ հիշատակվել է 448 թվականին։

1920-ական թվականններին Նիշկա Բանիան սկսեց ակտիվորեն զարգանալ։ Կառուցվեցին ափամերձ շրջաններ և զբոսայգիներ, ստեղծվեցին հարմարավետ հյուրանոցներ, և 1929 թվականին տրամվայները սկսեցին երթևեկել Նիշից։ Հիմա տրամվայով երթևեկությունը կասեցվել է և այնտեղ կարելի է հասնել ավտոբուսով կամ տաքսիով։

Զբոսաշրջություն
---------------

Նիշկա Բանիան հանգստավայրը համարվում է Սերբիայի ամենահայտնի զբոսաշրջային առողջարանային կենտրոնը։ Այն Սերբիայի երրորդ ամենահայտնի հանգստավայրն է՝ Վրյաչկո Բանիայից և Սոկոբանիայից հետո։ Այն բավականին հայտնի է իր առողջարար տաք ջրերով, որոնք պարունակում են ռադոն։ Այստեղ նաև անցկացվում է ամառային մշակութային փառատոն։

Նիշկա Բանիայում կան մի քանի հյուրանոցներ՝ Պարտիզան, Ռադոն, Սերբիա, Օզրեն և Թերմե։

Նիշկա Բանիան ունի Եվրոպայի ամենահին հանքային ջրերի բուժման կենտրոնի համբավ։

Քույր քաղաքներ
--------------

Հունաստան Սոֆադես, Հունաստան

Ծանոթագրություններ
------------------

* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. ↑  Издаје и штампа — Републички завод за статистику Србије (ISSN 1450-9075, январь 2009) — Раздел «Общие данные», страницы № 15-19
2. ↑  «Курорты Сербии. Нишка-Баня | Статья на awaytravel.ru». www.awaytravel.ru. Արխիվացված է օրիգինալից 2020 թ․ հունվարի 30-ին. Վերցված է 2020 թ․ ապրիլի 9-ին.
**Փոստակառապանային կայան** (ռուս.՝ Почтово-ямщицкая станция), պատմական շինություն Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Նովոչերկասկ քաղաքի կենտրոնում։

Պատմություն և նկարագրություն
----------------------------

Փոստակառապանային կայանը Նովոչերկասկում Ռոստովի մարզի տարածքում արտաքին տեսքը պահպանած երեք շենքերից մեկն է։ Կայանի շենքը գտնվում է քաղաքի կենտրոնում` Ատամանսկայա և Գեներալ Լեբեդի փողոցների անկյունում։ Այս ոչ մեծ փայտե մեկհարկանի շինությունը ճակատային մասում ունի հինգ պատուհան։ Այն կառուցվել է Նովոչերկասկի հիմնադրումից անմիջապես հետո։ Այն պահպանվել է մինչև մեր օրերը։ Շենքում այժմ գտնվում է մանկապատանեկան մարզադպրոց։ Կայանում փոստային ձիեր ստանալու իրենց ուղեգրերն են նշել այստեղով անցնող պաշտոնյաներն ու սպաները։ Ճակատին փակցված հուշատախտակը հայտնում է.

Բանաստեղծ Միխայիլ Լերմոնտովի դիմանկարը

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | Այստեղ` նախկին փոստակառապանային կայանի տանը կանգ են առել. Ա. Ս. Պուշկինը (1829), Մ. Յ. Լերմոնտովը (1840), Ա. Ս. Գրիբոյեդովը (1818, 1823, 1828), աքսորված դեկաբրիստներ Վ. Ա. Մուսին-Պուշկինը, Ի. Ի. Պուշչինը, Պ. Ա. Բեստուժևը, Ն. Ի. Լորերը, Ա. Ե. Ռոզենը, 1812 թվականի պատերազմի հերոս Ա. Պ. Երմոլովը (1820)։ |  |

Բանաստեղծ Ալեքսանդր Պուշկինի դիմանկարը
Ա. Ս. Պուշկինը երեք անգամ այցելել է Նովոչերկասկ։ Առաջին անգամ դա եղել է 1820 թվականի հուլիսի 7-ին։ Ալեքսանդր Պուշկինն այդ ժամանակ Նովոչերկասկն այցելել է գեներալ Ն. Ն. Ռաևսկու ընտանիքի հետ։ Վերջինս գրառում է կատարել.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | Քաղաքը բավական ընդարձակ է, կանոնավոր, բայց դեռևս քիչ բնակեցված։ |  |

Պուշկինի երկրորդ և երրորդ այցելելությունները Նովոչերկասկ նույնպես կապված է Կովկաս կատարած այցելության հետ։ 1829 թվականի մայիսին, կանգ առնելով Նովոչերկասկի փոստային կայանում, Ալեքսանդր Սերգեևիչը հանդիպել է դեկաբրիստ, Հյուսիսային ընկերության հայտնի գործիչ Վ. Ա. Մուսին-Պուշկինի հետ։ Նրա հետ մեծ բանաստեղծը շարունակել է իր ճանապարհը դեպի Էրզրում։

Վերադառնալով Կովկասից` Պուշկինը Նովոչերկասկն այցելել է 1829 թվականի սեպտեմբերին։ Այդ ժամանակ նա գրել է իր հայտնի «Դոն» բանաստեղծությունը։

Փոստակառապանային կայանը Նովոչերկասկում
Միխայիլ Յուրևիչ Լերմոնտովը կանգ է առել Նովոչերկասկում նույպես Կովկաս կատարած ուղևորության ժամանակ` 1840 թվականին։ 1840 թվականի հունիսի 17-ին Ա. Ա. Լոպուխինին Ստավրոպոլից գրած նամակում բանաստեղծը պատմում է իր տպավորությունները Դոնի այն ժամանակվա մայրաքաղաքի մասին։

Փոստային կայանի շենքը Ռուսաստանի մշակութային ժառանգության հուշարձան է։

Գրականություն
-------------

* Волошинова В. Ф. Волошинова Л. Ф. 100 уникальных мест Ростовской области: Иллюстрированный справочник. Ростов-на-Дону: Ростиздат, 2011.-176 с. ил. ISBN 978-5-7509-0631-4

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Решение Малого совета Ростовского областного совета народных депутатов № 325 от 17.12.1992
2. ↑  «Памятники архитектуры № 6101084000». Արխիվացված է օրիգինալից 2017 թ․ մարտի 24-ին. Վերցված է 2017 թ․ հունիսի 12-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Почтово-ямщицкая станция
* 100 МЕСТ: ГДЕ ОСТАНАВЛИВАЛСЯ ПУШКИН
**«Հյուրը»** (ռուս.՝ «Гость»), 1987 թվականի խորհրդային ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Ալեքսանդր Կայդանովսկին Խորխե Լուիս Բորխեսի «Ավետարան ըստ Մարկոսի» պատմվածքի հիման վրա։

Սյուժե
------

Երիտասարդ կալվածատիրոջը հյուր է գալիս իր ընկերը։ Տանտերը, մի քանի օրով հեռանալով, հյուրին թողնում է այն տանը, որտեղ ապրում են նաև նրա երեք ծառաները՝ կառավարիչ հայրն ու նրա չափահաս որդին ու դուստրը՝ մութ անցյալով, անհայտ ազգության գյուղացիներ, որոնք մոռացել են իրենց լեզուն ու հավատը, բայց շատ սնահավատ են։ Աստվածաշունչն ուսումնասիրող հյուրը, բարձրաձայն կարդալով այն, նկատում է, որ երեքն էլ իրեն շատ ուշադիր լսում են, իսկ հաջորդ օրը նրանք խնդրում են կրկնել «Մարկոսի Ավետարանի» ընթերցումը։

> 
> 
> Այս ֆիլմը ընդհանուր շրջված գաղափարների շարքից է։ Նրա սյուժեի համաձայն՝ մի մարդ ամբողջ գործողության ընթացքում տարբեր ոչ կրոնական մարդկանց համար ընթերցում է Աստվածաշունչ։ Եվ նրանք, նրան ընդունելով որպես Քրիստոս, խաչում են խեցճին խաչի վրա։ Այստեղ երկակի գաղափար է։ Նախ, ինձ թվում է, որ հավատը, ինչպես և ճշմարտությունը որոնելու համար համարձակները միշտ ստիպված են վճարել։ Եվ հիմնականում իրենց կյանքով։ Սա կինոնկարի մի իմաստն է։ Երկրորդ իմաստը խոսքի ուժն է, որը ոչնչացնում է սխալ ընկալված խոսքի ուժը։ Այն մեծ դեր է խաղում կյանքում, ունի մտքի վրա ազդեցության այնպիսի ուժ, որ եթե նույնիսկ մի փոքր սխալ մեկնաբանվի, ապա դա կարող է հանգեցնել սարսափելի հետևանքների։
> 
> 
> 
> *Բնօրինակ տեքստ* (ռուս.)  
> 
> *Эта картина из ряда общих перевернутых идей. По её сюжету какой-то человек читает в течение всего действия разным нерелигиозным людям Библию. И они, принимая его за Христа, распинают беднягу на кресте. Тут двойная идея. Во-первых, мне кажется, что за поиск веры, как и истины, смельчакам приходится всегда расплачиваться. И, в основном, своей жизнью. В этом — один смысл картины. Второй смысл — сила слова, разрушающая сила неправильно воспринятого слова. Оно играет большую роль в жизни, обладает такой силой воздействия на умы, что если его даже чуть-чуть неверно истолковать, то это может привести к страшным последствиям.*
> 
> 
> 
> — Ալեքսանդր Կայդանովսկի (ֆիլմի ռեժիսոր), հանդիպում հանդիսատեսի հետ, 1987 թվականի հուլիս
> 
>

Դերերում
--------

* Լևան Աբաշիձե – *երիտասարդ տղա*
* Նիկոլայ Իսպոլատով – *հյուր*
* Լևան Փիլպանի – *ծառա*
* Սվետլանա Պանֆիլովա – *ծառա*
* Նիկոլայ Կունդուխով – *ծառա*

Մրցանակներ և անվանակարգեր
-------------------------

* Էկումենիկ ժյուրիի մրցանակ Լոկառնոյի կինոփառատոնում (1988), նույն փառատոնում առաջադրվել է նաև «Ոսկե ընձառյուծ» անվանակարգում,
* Հեղինակային կինոյի միջազգային կինոփառատոնի գլխավոր մրցանակ, քննադատների մրցանակ և Հհանդիսատեսի համակրանք մրցանակ (Իսպանիա, 1988)։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Internet Movie Database — 1990.
2. ↑  Игорь Кокарев - Диалоги о ПРОКе. Восемь дней в июле 1987-го

Աղբյուրներ
----------

* Гость // Домашняя синематека։ отечественное кино 1918—1996 / Сергей Землянухин, Мирослава Сегида. — М.։ «Дубль-Д», 1996. — 520 с. — стр. 98

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Internet Movie Database |

 |
**Սերգեյ Զենյով** (էստ․՝ Sergei Zenjov, ապրիլի 20, 1989(1989-04-20)[…], Պյառնու, Էստոնական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), էստոնացի ֆուտբոլիստ, հարձակվող։ Ուկրաինական «Կարպատներ (Լվով)» ակումբի և Էստոնիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի խաղացող է։

Ակումբային կարիերա
------------------

Ֆուտբոլով սկսել է զբաղվել 6 տարեկանում։ 2006 թ. հանդես էր գալիս Պյառնուի կազմում և անցկացրած 17 խաղերում հեղինակել է 8 գնդակ։ 17 տարեկանում Զենյովը տեղափոխվեց «ՏՎՄԿ»։ Ինտերտոտոյի գավաթի խաղարկության ժամանակ ՏՎՄԿ-ն կրեց պարտություն Հոնկայից. այդ 2 խաղերին էլ մասնակցում էր Զենյովը։ Տալլինում անցկացրած 2 տարիների ընթացքում Զենյովը կարողացավ գրավել օտարերկրացի մասնագետների ուշադրությունը։ 2007 թ. նա ճանաչվեց Էստոնիայի առաջնության լավագույն երիտասարդ ֆուտբոլիստ։

2008 թ. փետրվարին Զենյովը կնքեց 5 տարվա պայմանագիր Լվովի Կարպատների հետ։ 2008 թ. փետրվարի 24-ին Զենյովն անցկացրեց ընկերական հանդիպում Լվովի Կարպատների կազմում։ Այդ խաղում թիմի մրցակիցը դանիական Հորսենսն էր, իսկ խաղի ելքը կարողացավ վճռել Զենյովը, ով այդ խաղում անսպասելի կերպով դարձավ 3 գոլի հեղինակ։ Ուկրաինական առաջնությունում նրա մեկնարկային խաղը եղել է 2008 թ. մարտի 3-ին, երբ թիմը մրցում էր Խարկովի հետ։ Այդ հանդիպումն ավարտվեց 1։ 0 հաշվով, իսկ արդյունավետ փոխանցում կատարողը հենց Զենյովն էր։ Ուկրաինայի առաջնությունում իր առաջին գոլը կարողացել է խփել 2008 թ. հուլիսի 27-ին, երբ թիմը մրցում էր Դոնեցկի Շախտյորի հետ։ Դրանից հետո նրան առաջին անգամ հրավիրեցին ազգային հավաքական։ 2009 թ. ամռանը Կարպատների հետ երկարաձգեց պայմանագիրը ևս 5 տարի ժամկետով։

2009 թ. նոյեմբերին հայտնվեց ինֆորմացիա այն մասին, որն Զենյովը հիվանդացել է խոզի գրիպով, բայց շուտով Կարպատների բժիշկ Պաստուշենկոն վստահեցրեց, որ նման բան չկա, և դա սովորական գրիպ է։

Ազգային հավաքականի կազմում
--------------------------

Զենյովն խաղացել է նաև Էստոնիայի մինչև 21 տարեկանների ազգային հավաքականում։ Էստոնիայի ազգային հավաքականի կազմում իր մեկնարկային հանդիպումն անցկացրել է 2008 թ. օգոստոսի 20-ին, երբ թիմն ընկերական հանդիպում էր անցկացնում Մալթայի ազգային հավաքականի հետ։ Այդ խաղում Զենյովը փոխարինվեց խաղի 60-րդ րոպեին, իսկ նրա փոխարեն խաղադաշտ մտավ Տարմո Կինկը։ Հաջորդ խաղում՝ 2008 թ. սեպտեմբերի 6-ին խփեց իր առաջին գնդակը ազգային հավաքականի կազմում, երբ թիմը մրցում էր Բելգիայի ազգային հավաքականի հետ։

Նվաճումներ
----------

* Էստոնիայի գավաթակիր - 2006 թ.
* Էստոնիայի սուպերգավաթակիր - 2006 թ.
* Էստոնիայի առաջնության լավագույն երիտասարդ ֆուտբոլիստ - 2007 թ.

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Transfermarkt.com(բազմ․) — 2000.
2. ↑  Էստոնական մարզական կենսագրական բառարան (эст.)
3. ↑  Արգենտինական ֆուտբոլի տվյալների շտեմարան (իսպ.)
4. ↑  90minut.pl (польск.) — 2003.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Սերգեյ Զենյովը www.fckarpaty.lviv.ua կայքում Արխիվացված 2013-12-07 Wayback Machine
* Սերգեյ Զենյովը www.national-football-teams.com կայքում
* Սերգեյ Զենյովը www.ffu.org.ua կայքում
* Սերգեյ Զենյովը www.transfermarkt.de կայքում
* Սերգեյ Զենյովը www.worldfootball.net կայքում
**Տեկուչովի փողոց** (ռուս.՝ Улица Текучёва), Ռուսաստանի Դոնի Ռոստով քաղաքի կարևորագույն մայրուղիներից մեկը, որն անցնում է քաղաքի չորս շրջաններով։

Պատմություն
-----------

Հայտնվել է քաղաքի ծայրամասում՝ Նոր բնակատեղիում, XX դարի սկզբին «Տասներորդ փողոց» անվանումով։ «Ողջ Ռոստովը և Նոր Նախիջևանը» տեղեկատուում 1914 թվականի համար ներկայացվում են տվյալներ այդ փողոցի մասին. այն սկսվել է Առաջին նրբանցքից Նոր բնակատեղիում և ավարտվել է Նիկոլսկի նրբանցքի մոտ (այժմ՝ Խալտուրինի նրբանցք)։ Տներն այստեղ եղել են միայն զույգ կողմում։

1908 թվականի սեպտեմբերին Նախիջևանի սահմանի մոտ (այժմ այստեղով անցնում է Տեատրալնի պողոտան) հայտնվել են սպանդանոցներ (այսօր՝ «Տավր» մսի կոմբինատ), որոնք կառուցել էր ինժեներ-տեխնոլոգ Պ. Ֆ. Գորբաչովը (քաղաքագլուխը 1902-1905 թվականներին)։ Գավառագետ և պատմաբան Ա. Մ. Իլյինի «Դոնի Ռոստով քաղաքի պատմությունը» գրքի 1914 թվականի «Ամփոփ տեղեկություններ» բաժիններից մեկում ասվում է.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | Ռոստովն ունի օրինակելի սպանդանոցներ, որոնք կառուցվել են 1906-1909 թվականներին, անասունների սպանդն անելու և միսը սառնարաններում պահպանելու բոլոր տեխնոլոգիական սարքերով և հարմարանքներով... |  |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | Ռոստովի Դոնի տրամվայի բելգիական անանուն ընկերությունը պարտավորվում է երկարացնել Մեծ պողոտայի գիծը մինչև նոր սպանդանոցներ... |  |

1946 թվականին Տասներորդ փողոցը վերանվանվել է ի պատիվ Ռոստովի գնդի ժողովրդական ապստամբության վաշտի քաղղեկ Վասիլի Պետրովիչ Տեկուչովի (1904-1944)։ Նա աչքի է ընկել Ռոստովի մատույցներում տեղի ունեցած մարտերում։ Վիրավորվել է Կովկասի համար մարտերի ժամանակ, զոհվել է 1944 թվականի հուլիսին Բելառուսիան ազատագրելու մարտերում։

Շրջադարձ դեպի Տեկուչովի փողոց Կրասնոարմեյսկայա փողոցի կողմից
1960-ական թվականներին Գագարինի հրապարակից դեպի քաղաքի արևելք կառուցվել է տրամվայի գիծ, որը գոյատևել է մինչև XX դարի վերջ։

Ներկայումս փողոցն ունի կարևոր տրանսպորտային նշանակություն Դոնի Ռոստովի համար։ Նրանով միշտ ընթանում է ավտոմեքենաների հոսք Տագանրոգից, օդանավակայանի կողմից, Հյուսիսային բնակելի զանգվածից, Լենինի պողոտայից և հակառակը։ Հատկապես լարված է փողոցի Գագարինի հրապարակով անցնող հատվածը, որտեղ հատվում են ավտոբուսների և տրոլեյբուսների երթուղիները։ Ավտոմոբիլային Տեկուչովյան կամուրջը, հատում է Տեմեռնիկ գետը և երկաթուղին։

Փողոցում գտնվում են
-------------------

* Ռոստովի ձիարշավարան
* Հրեական-թաթարական գերեզմանատուն

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Текучева улица на карте г. Ростов на Дону (панорама)
2. ↑  «Улица Василия Текучёва (бывшая Десятая)». Արխիվացված է օրիգինալից 2016 թ․ սեպտեմբերի 17-ին. Վերցված է 2017 թ․ ապրիլի 19-ին.
3. 1 2  Улица Текучева
4. ↑  «П. Ф. Горбачёв - Городской Голова Ростова-на-Дону (1902-1905 гг.)». Արխիվացված է օրիգինալից 2017 թ․ հունվարի 19-ին. Վերցված է 2017 թ․ ապրիլի 19-ին.
5. ↑  «ТЕКУЧЕВСКИЙ МОСТ, РОСТОВ-НА-ДОНУ». Արխիվացված է օրիգինալից 2017 թ․ փետրվարի 25-ին. Վերցված է 2017 թ․ ապրիլի 19-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Улица Текучёва
* Загадки улицы Текучёва
**Դյուրեքս,** պահպանակների ապրանքանիշ, որը ստեղծվել է Ֆրանսիաում՝ SSL International կազմակերպության կողմից։ Այս ընկերությունը 2010 թվականի հուլիսին վաճառվել է Ռեքիթ Բենքիսերին։

Durex-ը պահպանակների և անձնական քսանյութերի ապրանքանիշ է, որը պատկանում է Reckitt Benckiser-ին։ Պահպանակներն առաջին անգամ արտադրվել են Փարիզում 1908 թվականին, նախքան գնվել են այժմ չգործող բրիտանական Colman’s ընկերության կողմից։ Այնուհետև այն մշակվել է Լոնդոնում London Rubber Company-ի և British Latex Products Ltd-ի իրավասության ներքո, որտեղ այն արտադրվել է 1932-1994 թվականներին։ The London Rubber Company-ն ձևավորվել է 1915 թվականին և Durex ապրանքանիշի անվանումը («Durability, reliability, and գերազանցություն») գործարկվել է 1929 թվականին, չնայած London Rubber-ը սկսել է արտադրել սեփական ապրանքանիշի պահպանակներ մինչև 1932 թվականը՝ համագործակցելով Լեհաստանից ռետինե տեխնոլոգիայի մի ուսանողի հետ՝ Լուսիան Լանդաուին։ The London Rubber Company-ի և Durex պահպանակների պատմության մասին առաջին գիրքը, որը գրվել է Ջեսիկա Բորջի կողմից, հրատարակվել է 2020 թվականի սեպտեմբերին McGill-Queen's University Press-ի կողմից։

Դյուրեքսի շարքը ներառում է ինը տարբեր տեսակի լատեքս պահպանակներ՝ ներառելով Հյուսիսային Ամերիկայի Sheik և Ramses բրենդները և *Avanti* պահպանակը։ 2006 թվականին Դյուրեքս պահպանակները համարվել են Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում ամենաշատ վաճառվող պահպանակների բրենդը, իսկ *Trojan* պահպանակները համար առաջինն են։

Դյուրեքսը նաև Օլիմպիական խաղերի պաշտոնական հովհանավորն է։ Այն տրամադրել է 150,000 անվճար պահպանակներ, ավելի քան 10,000 ատլետների, ովքեր մրցել են 2012 թվականի Լոնդոնի ամառային Օլիմպիական խաղերում։

2007 թվականին Մեծ Բրիտանիայում Դյուրեքս պահպանակներ արտադրող վերջին գործարանը դադարեցրել է պահպանակների արտադրությունը։ Արտադրությունը այնուհետև տեղափոխվել է Չինաստան, Հնդկաստան և Թաիլանդ։

Բացի պահպանակներից, Դյուրեքսը նաև արտադրում է մի շարք քսուքներ և սեռական բնույթի խաղալիքներ։

Ծանոթագրություններ
------------------

* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. ↑  «First plastic condom for men becomes available next year». 1993 թ․ հոկտեմբերի 14. Արխիվացված է օրիգինալից 2018 թ․ ապրիլի 18-ին. Վերցված է 2008 թ․ սեպտեմբերի 29-ին.
2. ↑  «What's the best-selling condom in America?». *By Brendan I. Koerner - Slate Magazine*. 2006 թ․ սեպտեմբերի 29. Վերցված է 2008 թ․ սեպտեմբերի 29-ին.
3. ↑  Boyle, Matthew. "Top Secret: Durex's Olympic Condoms" *Bloomberg Businessweek* Retrieved on 20 April 2012
4. ↑

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | Ֆեյսբուք · Sina Weibo · Թվիթթեր |
|  |
| Ֆոտո, վիդեո և աուդիո | ՏիկՏոկ · ՅուԹյուբ |

 |
**Սեմյոն Բուդյոննու տուն-թանգարան** (ռուս.՝ Дом-музей С. М. Будённого), թանգարան Ռոստովի մարզի Պրոլետարսկի շրջանի Բուդյոննովսկայա ստանիցայում, որը նվիրված է Քաղաքացիական պատերազմի հերոս, Խորհրդային Միության մարշալ, Խորհրդային Միության եռակի հերոս Սեմյոն Միխայլովիչ Բուդյոննուն։

Պատմություն
-----------

Թանգարանը ստեղծվել է 1939 թվականի հունվարի 10-ին։ Պատին փակցված է հուշատախտակ, որի վրա գրված է. «*Այս տնակում 1909 թվականից ապրել է Քաղաքացիական պատերազմի ժողովրդական հերոս, Առաջին հեծելազորային բանակի կազմակերպիչներից մեկը, Խորհրդային Միության եռակի հերոս, Խորհրդային Միության մարշալ Սեմյոն Միխայլովիչ Բուդյոննին»։* 

Թանգարանը գետնատուն է` 1971 թվականից ծածկված ապակե մեծ տաղավարով, որը պաշտպանում է քայքայումից։ Այնտեղ են գտնվում Բուդյոննիների ընտանիքին պատկանած բոլոր կենցաղային իրերը, որոնք պատրաստել է Ս. Մ. Բուդյոննու հայրը` Միխայիլ Իվանովիչը։ Ապակե տաղավարում գտնվում են Առաջին հեծելազորային բանակի կազմավորման պատմությանն առնչվող ցուցանմուշները։ Բակում տեղադրված է Ս. Մ. Բուդյոննու հուշարձանը, որի հեղինակն է ռոստովցի հայազգի քանդակագործ Ն. Վ. Ավետիքովը։

Թանգարանի ցուցանմուշային-ցուցահանդեսային տարածքը 182,25 մ² է։ Պահվող ցուցանմուշների քանակը` 649, այդ թվում` կահույք, կահկարասի և սպասք։

Հասցե
-----

Թանգարանը գտնվում է հետևյալ հասցեով. 347551, Ռոստովի մարզ, Պրոլետարսկի շրջան, Բուդյոննովսկայա ստանիցա Բուդյոննու նրբանցք, 1։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Домик-музей
2. ↑  Делегация Калмыкии посетила Дом-музей Буденного

Արտաքին հղումներ
----------------

* Дом-музей С. М. Будённого на сайте museum.ru
* Страница музея Արխիվացված 2017-02-03 Wayback Machine на сайте Администрации Пролетарского района Ростовской области
* Дом-музей им. Արխիվացված 2016-03-19 Wayback Machine С. М. Буденного Արխիվացված 2016-03-19 Wayback Machine