**Քրիստինա Լամբրեխտ** (գերմ.՝ Christine Lambrecht հունիսի 19, 1965(1965-06-19), Մանհայմ, Բադեն-Վյուրթեմբերգ, Գերմանիայի Ֆեդերատիվ Հանրապետություն), գերմանացի քաղաքական և պետական գործիչ։ Գերմանիայի սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության (ԳՍԴԿ) անդամ է։ Գերմանիայի արդարադատության և սպառողների պաշտպանության նախարար (2019-2021)։ Գերմանիայի սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության (ԳՍԴԿ) անդամ է։ Գերմանիայի արդարադատության և սպառողների պաշտպանության նախարար (2019-2021)։ Գերմանիայի ընտանիքի, տարեցների, կանանց և երիտասարդության հարցերի նախարար (2021)։ Գերմանիայի պաշտպանության նախարար (2021 թվականի դեկտեմբերի 8-ից մինչև 2023 թվականի հունվարի 16)։

Կենսագրություն
--------------

1984 թվականին Լամբրեխտն ավարտել է Ֆիրնհայմի Ալբերտ Մեծի գիմնազիան, այնուհետև իրավագիտություն է սովորել Մանհայմի և Մայնցի համալսարաններում։ 1982 և 1992 թվականին հանձնել է առաջին պետական քննությունը և վերապատրաստվել Դարմշտադի շրջանային դատարանում։ Ավարտել է ասպիրանտուրան՝ կառավարման մագիստրոսի աստիճանով, Շպայերի Հանրային կառավարման բարձրագույն դպրոցում և 1995 թվականին հանձնել է երկրորդ իրավաբանական պետական քննությունը։ 1992 թվականից մինչև 1998 թվականը եղել է Մանհայմի առևտրային և կորպորատիվ իրավունքի մասնագիտական ակադեմիայի դոցենտ, միաժամանակ 1995 թվականից Ֆիրնհայմում զբաղվել է մասնավոր փաստաբանական պրակտիկայով։

1982 թվականին Լամբրեխտը անդամակցում է ԳՍԴԿ-ին և սկզբում մասնակցում տեղական քաղաքականությանը։ 1998 թվականին ընտրվել է Բունդեսթագ Բերգշտրասեի Հարավային ընտրատարածքից և ավելի ուշ մի քանի անգամ վերընտրվել։ 2009-2011 թվականներին եղել է կուսակցության խմբակցության պաշտոնական ներկայացուցիչը, ապա եղել է կուսակցության նախագահի տեղակալը։

2018 թվականի մարտին, չորրորդ կառավարության ձևավորման ժամանակ, Մերկելը 2017-ի խորհրդարանական ընտրություններից հետո նշանակվեց Ֆինանսների նախարար Օլաֆ Շոլցի խորհրդարանական պետքարտուղար։

2019 թվականի հունիսի 27-ին Եվրախորհրդարանում ընտրված արդարադատության նախարար Կատարինա Բարլին հրաժարական տվեց, իսկ կաբինետում նրա իրավահաջորդը Քրիստինա Լամբրեխտն էր։

2020 թվականի սեպտեմբերին հայտարարել Է Բունդեսթագի հաջորդ ընտրություններում իր թեկնածությունը չառաջադրելու մասին։

2021 թվականի մայիսի 19-ին, պահպանելով արդարադատության նախարարի պորտֆելը, զբաղեցրել է նաև ընտանիքի, տարեց քաղաքացիների, կանանց և երիտասարդության հարցերի նախարարի պաշտոնը՝ Ֆրանցիսկ Գիֆայիի հարկադիր հրաժարականից հետո՝ դոկտորական ատենախոսության գրագողության սկանդալի պատճառով։

2021 թվականի դեկտեմբերի 8-ին Օլաֆ Շոլցի կառավարությունը երդվեց, որում Լամբրեխտը ստացավ պաշտպանության նախարարի պորտֆելը։

2021 թվականի դեկտեմբերի 19-ին Bild ամսագիրը հարցազրույց է հրապարակել Լամբրեխտի հետ, որում նա, Ուկրաինայի վրա Ռուսաստանի հնարավոր հարձակման վերաբերյալ Արևմուտքի մտահոգությունների համատեքստում, կողմ է արտահայտվել նախագահ Պուտինի և նրա մերձավոր շրջապատի դեմ անձնական պատժամիջոցներ սահմանելուն ասելով՝ «նրանք, ովքեր պատասխանատու են ագրեսիայի համար, պետք է զգան անձնական հետևանքները, օրինակ, որ նրանք այլևս չեն կարող գնալ Փարիզի Ելիսեյան դաշտեր գնումներ կատարելու»։

2022 թվականի հունվարի 22-ին անհապաղ ընդունել է զեկույց Գերմանիայի ռազմածովային ուժերի հրամանատար փոխծովակալ Շյոնբախի հրաժարականի մասին, որը հրապարակայնորեն հայտարարել է, որ Ղրիմն ընդմիշտ կորել է Ուկրաինայի համար։

2022 թվականի ապրիլի 9-ին հայտարարել է, որ իր պահուստներից Ուկրաինային զենք մատակարարելու Բունդեսվերի հնարավորությունները սպառվել են, և դրանց շարունակությունը հնարավոր է միայն ռազմական արդյունաբերության նոր արտադրանքի հաշվին։ Սեպտեմբերին նա հույս հայտնեց, որ Ուկրաինայի ռազմական հաջողությունները Ռուսաստանի հետ դիմակայությունում մոտեցնում են պատերազմի ավարտը և հայտարարեց, որ Գերմանիան պատրաստ է օգնել Ուկրաինային այնքան ժամանակ, որքան անհրաժեշտ է (նա նաև հայտարարեց, որ Եվրամիության անվտանգությունն ապահովվում է Ուկրաինայում)։ Այնուամենայնիվ, Լամբրեխտը հրաժարվել է Ուկրաինային ծանր ռազմական տեխնիկայի՝ «Լեոպարդ» տանկերի կամ «Մարդեր» ՀՄՄ-ի մատակարարումից՝ պատճառաբանելով այդ քաղաքականությունը նրանով, որ ՆԱՏՕ-ի ոչ մի այլ երկիր Ուկրաինային չի փոխանցում նման դասի մարտական տեխնիկա, ինչպես նաև հենց Գերմանիայի մոտ ծանր սպառազինությունների բացակայությունը, որոնք բավարար են սեփական անվտանգությունն ապահովելու համար՝ դրա մի մասը Ուկրաինային հանձնելուց հետո։

2023 թվականի հունվարի 16-ին պաշտպանության նախարարի պաշտոնից հրաժարականի դիմում է ներկայացրել ՆԱՏՕ-ի գործընկերների կողմից Գերմանիայի վրա ճնշումների պայմաններում՝ նրան Ուկրաինային ծանր սպառազինություն մատակարարելու դրդելու նպատակով, ինչը երկրի բազմամյա պաշտպանական քաղաքականության հիմնարար փոփոխություն կլիներ։ Մամուլը հրաժարականի պատճառների շարքին է դասում նաև նախարարի՝ հասարակայնության հետ կապերի ձախողումները, մասնավորապես՝ 2022 թվականի սկզբին Լամբրեխտի հայտարարությունը Ուկրաինային 5000 սաղավարտ մատակարարելու մասին՝ որպես աջակցության ուժեղ ազդանշան, արձակուրդի ընթացքում որդու հետ ռազմական ուղղաթիռով թռիչք և ամանորյա շնորհավորանք ուկրաինացի ժողովրդին Բեռլինի հրավառության ֆոնին, երբ նա ասաց, որ պատերազմը «կապված է շատ հատուկ տպավորությունների հետ» և «շատ, շատ հանդիպումներ հետաքրքիր, անսովոր մարդկանց հետ»։

Ըստ Reuters-ի, նրա որոշումը պայմանավորված էր Գերմանիայի վրա աճող ճնշմամբ՝ Կիևին ռազմական աջակցությունը մեծացնելու պահանջներով և աճող թերահավատությամբ՝ կապված Գերմանիայի զինված ուժերը վերակենդանացնելու նրա ունակության հետ։ Նշվել է, որ Գերմանիայի պաշտպանական հնարավորությունները կասկածի տակ են դրվել այն բանից հետո, երբ զորավարժությունների ընթացքում մի քանի «Պումա» ՀՄՄ-ներ շարքից հանվել են։ Լամբրեխտին մեղադրել են Բունդեսվերը մարզավիճակ ձեռք բերելու անկարողության մեջ՝ չնայած 100 մլրդ եվրոյի չափով հատկացված բյուջեին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Stammdaten aller Abgeordneten des Deutschen Bundestages
2. 1 2  Munzinger Personen (գերմ.)
3. ↑  «Christine Lambrecht» (գերմաներեն). Munzinger-Archiv[de]. Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ ապրիլի 21-ին. Վերցված է 2019 թ․ հուլիսի 6-ին.
4. ↑  «Neue Justizministerin Lambrecht: „Lassen uns von diesem braunen Sumpf nicht einschüchtern"» (գերմաներեն). merkur.de. 2019 թ․ հունիսի 27. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ հունիսի 30-ին. Վերցված է 2019 թ․ հուլիսի 6-ին.
5. ↑  «Christine Lambrecht wird neue Bundesjustizministerin» (գերմաներեն). Zeit Online. 2019 թ․ հունիսի 19. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ հունիսի 20-ին. Վերցված է 2019 թ․ հուլիսի 7-ին.
6. ↑  «Christine Lambrecht als Bundesjustizministerin vereidigt» (գերմաներեն). Zeit Online. 2019 թ․ հունիսի 27. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ հունիսի 29-ին. Վերցված է 2019 թ․ հուլիսի 6-ին.
7. ↑  «Christine Lambrecht kandidiert nicht mehr für den Bundestag» (գերմաներեն). Spiegel. 2020 թ․ սեպտեմբերի 7. Արխիվացված օրիգինալից 2021 թ․ նոյեմբերի 24-ին. Վերցված է 2021 թ․ դեկտեմբերի 21-ին.
8. ↑  «Plagiatsaffäre: Familienministerin Giffey tritt zurück». *tagesschau.de* (գերմաներեն). 2021 թ․ մայիսի 19. Արխիվացված օրիգինալից 2021 թ․ մայիսի 19-ին. Վերցված է 2021 թ․ մայիսի 19-ին.
9. ↑  «Der Kanzler und sein Kabinett» (գերմաներեն). Tagesschau. 2021 թ․ դեկտեմբերի 8. Արխիվացված օրիգինալից 2021 թ․ դեկտեմբերի 7-ին. Վերցված է 2021 թ․ դեկտեմբերի 8-ին.
10. ↑  Angelika Hellemann, Lydia Rosenfelder und Wolf Lux (2021 թ․ դեկտեմբերի 19). «„Wir müssen Putin ins Visier nehmen"» (գերմաներեն). Bild. Արխիվացված օրիգինալից 2021 թ․ դեկտեմբերի 19-ին. Վերցված է 2021 թ․ դեկտեմբերի 20-ին.
11. ↑  Jan Dörner (2022 թ․ հունվարի 24). «"Krim ist weg" - Marine-chef tritt nach heftiger Kritik ab» (գերմաներեն). Westdeutsche Allgemeine Zeitung. Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ հունվարի 22-ին. Վերցված է 2021 թ․ դեկտեմբերի 25-ին.
12. ↑  «Bundeswehr "an eine Grenze gekommen"» (գերմաներեն). Tagesschau. 2022 թ․ ապրիլի 9. Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ ապրիլի 9-ին. Վերցված է 2022 թ․ ապրիլի 9-ին.
13. ↑  Hans von der Burchard (2022 թ․ սեպտեմբերի 11). «EU security 'being defended in Ukraine': Germany's Lambrecht vows continued support for Kyiv» (անգլերեն). Politico. Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ սեպտեմբերի 12-ին. Վերցված է 2022 թ․ ապրիլի 9-ին.
14. ↑  Kate Connolly (2023 թ․ հունվարի 16). «German defence minister Christine Lambrecht quits after series of blunders» (անգլերեն). The Guardian. Արխիվացված օրիգինալից 2023 թ․ հունվարի 16-ին. Վերցված է 2023 թ․ հունվարի 16-ին.
15. ↑  Hans von der Burchard (2023 թ․ հունվարի 14). «German defense chief reportedly set to quit ahead of key Ukraine tank decision» (անգլերեն). Politico. Արխիվացված օրիգինալից 2023 թ․ հունվարի 16-ին. Վերցված է 2023 թ․ հունվարի 16-ին.
16. ↑  Reuters (2023 թ․ հունվարի 16). «German defence minister resigns amid criticism, pressure over Ukraine arms». *Reuters*. Արխիվացված է օրիգինալից 2023 թ․ հունվարի 17-ին. Վերցված է 2023 թ․ հունվարի 18-ին. `{{cite news}}`: `|last=` has generic name (օգնություն)

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Քրիստինա Լամբրեխտ» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | Ֆեյսբուք · Թվիթթեր |
|  |
| Ֆոտո, վիդեո և աուդիո | ՅուԹյուբ |
|  |
| Թեմատիկ կայքեր | Internet Movie Database |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրոքհաուս |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | GND: 1061199002 · VIAF: 311602915 · WorldCat VIAF: 311602915 |

 |