**Պահպանողականությունը Թուրքիայում** (թուրքերեն՝ Muhafazakârlık), ազգային ուղղվածություն ունեցող պահպանողականություն է, որն արտացոլվում է երկրի քաղաքական շատ կուսակցությունների, մասնավորապես իշխող «Արդարություն և զարգացում» կուսակցության օրակարգերում, որն իր գերիշխող գաղափարախոսությունը բնութագրում է որպես պահպանողական ժողովրդավարություն։ Թուրքական պահպանողականության տարրերն արտացոլվում են նաև աջ քաղաքական սպեկտրի կուսակցությունների մեծ մասում, այդ թվում՝ «Ազգայնական շարժման» կուսակցությունում։ Թուրքիայում թուրքական պահպանողականությունը հաճախ անվանում են *Türk tipi muhafazakârlık* (թուրքական ոճի պահպանողականություն)։

Թուրքական պահպանողականությունը տարբերվում է այլ երկրներում պահպանողականությունից նրանով, որ այն հիմնականում հակասում է կայացած պետական կառուցվածքին՝ ձգտելով քննադատել Թուրքիայի Հանրապետության հիմնարար սկզբունքները, մինչդեռ պահպանողականության ձևերի մեծ մասը հակված է աջակցել պետության հիմնական հաստատված արժեքներին։ Իդեալները, որոնք հիմնականում հակադրվում են պահպանողականներին, ինչպիսիք են աշխարհիկությունը, պետականությունը, պոպուլիզմը և սոցիալական պետության գոյությունը, ամրագրված են Թուրքիայի սահմանադրության մեջ։ Թուրքական պահպանողականությունը հիմնականում մրցում է քեմալիզմի հետ, որը Թուրքիայի հիմնադիր նախագահ Մուստաֆա Քեմալ Աթաթուրքի գաղափարախոսությունն է, ով ձեռնարկել է շատ սոցիալական բարեփոխումներ։ Սակայն քեմալիզմը որոշ հետազոտողների կողմից նկարագրվել է նաև որպես պահպանողական ազգայնականության ձև, քանի որ այն պաշտպանում է թուրքական պետության կայացած ավանդույթները։

Թուրքիայում պահպանողականության վրա սովորաբար մեծապես ազդում է քաղաքական իսլամը՝ իր պահպանողական արժեքներով, որոնք բխում են տեղական սովորույթներից, գյուղական ավանդույթներից։ Հետևաբար, թուրքական պահպանողականությունը հակված է լինել ավելի պահպանողական, կրոնական և ուժեղ կենտրոնացված ղեկավարության օգտին, այդ իսկ պատճառով քննադատողները հաճախ դա բնութագրում են որպես ավտորիտար։ Թուրք պահպանողականները նույնպես հակված են ավելի մեծ հավանություն ցուցաբերել օսմանյան մշակույթը վերադարձնելու հարցում, ի տարբերություն արևմուտքում հիմնված մշակույթի և հանրապետության դարաշրջանից եկող արժեքների։

Վերջին ուսումնասիրությունները ցույց են տվել, որ Թուրքիայում պահպանողականությունը մեծ աջակցություն է վայելում հիմնականում Անատոլիայի կենտրոնում և գյուղում, որտեղ խստորեն պահպանվում են գյուղի և տեղական սովորույթները։ 2012 թվականին թուրքերի միայն 8.6 %-ն է իրեն բնութագրել որպես «ամբողջովին ոչ պահպանողական», իսկ 2006 թվականին՝ 12.6%-ը։ Քադիր Հասի համալսարանի անցկացրած հետազոտությունը ցույց է տվել, որ թուրքերի 39,2 %-ն իրեն պահպանողական է անվանել 2013 թվականին։ 2015 թվականին այս թիվը նվազել է մինչև 20,7 %։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Turkey: from conservative democracy to popular authoritarianism | openDemocracy". opendemocracy.net. Արխիվացված է the original 2016 թ․ հուլիսի 22-ին. Retrieved 2016 թ․ հուլիսի 30.
2. ↑  "Archived copy". Արխիվացված է the original 2016 թ․ օգոստոսի 17-ին. Retrieved 2016 թ․ հուլիսի 30.`{{cite web}}`: CS1 սպաս․ արխիվը պատճենվել է որպես վերնագիր (link)
3. ↑  "Turkey's Liberals, Religious Conservatism, and Kemalism". turkeyanalyst.org. Retrieved 2016 թ․ հուլիսի 30.
4. ↑  *Yavuz, M. Hakan* Turkish secularism and Islam under the reign of Erdoğan(անգլ.) // *Southeast European and Black Sea Studies* : journal. — 2019. — Т. 0. — С. 1—9. — ISSN 1468-3857. — doi:10.1080/14683857.2019.1580828
5. ↑  Akyol, Mustafa (2015 թ․ նոյեմբերի 10). "The New York Times". nytimes.com. Retrieved 2016 թ․ հուլիսի 30.
6. ↑  "Turkey's Creeping Authoritarianism: Is the Resistance Enough?". huffingtonpost.com. 2016 թ․ մայիսի 20. Retrieved 2016 թ․ հուլիսի 30.
7. ↑  Piri Medya (2016 թ․ հուլիսի 28). "Millet biziz, devlet biz - SERDAR TUNCER". yenisafak.com. Retrieved 2016 թ․ հուլիսի 30.
8. ↑  "Conservatism in Turkey becomes more mainstream, survey shows - LOCAL". hurriyetdailynews.com. Retrieved 2016 թ․ հուլիսի 30.
9. ↑  "Türkiye Sosyal-Siyasal Eğilimler Araştırması – Kantitatif Araştırma Özeti" (PDF). TÜRKİYE ARAŞTIRMALARI MERKEZİ, Kadir Has Üniversitesi. 2016 թ․ փետրվարի 4. Retrieved 2016 թ․ հուլիսի 30.