recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Նամանգանի մարզ**, Ուզբեկստանի կազմում։ Վերակազմվել է 1967-ի դեկտեմբերի 18-ին (նախկինում գոյություն է ունեցել 1941-ի մարտի 6-ից մինչև 1960-ի հունվ․ 25)։ Տարածությունը 7,4 հզ․ կմ² է, բն․ 3066 հզ․ (2024), քաղաքայինը՝ 34%։ Ունի 10 շրջան, 7 քաղաք, 9 քաղաքատիպ ավան։ Կենտրոնը՝ Նամանգան։ Պարգևատրվել է Լենինի շքանշանով (1․02․1973)։

Բնությունը
----------

Նամանգանի մարզը գտնվում է Ֆերգանայի հովտի հյուսիսային մասում, Սիրդարյա գետի աջ ափին։ Մեծ մասը հարթավայրային է (մոտ 400–700 մ բարձրությամբ), կտրտված գետահովիտներով։ Հարթավայրը դեպի հյուսիս բարձրանում և եզրավորվում է 1000–1200 մ բարձրության նախալեռներով (ադիրներով), որոնք դեպի հյուսիս և հյուսիս–արևմուտք փոխարինվում են Չատկալյան և Կուրամինյան լեռնաշղթաներով։ Կլիմային բնորոշ են շոգ, երկարատև ամառները, համեմատաբար կարճ ու մեղմ ձմեռները, օդի ջերմաստիճանի օրական խիստ տատանումները, տեղումների քիչ քանակությունը։ Հարթավայրում հունվարի միջին ջերմաստիճանը –3,5 °C է, հուլիսինը՝ 25°С։ Տարեկան տեղումները հարթավայրում և նախալեռներում 100– 200 մմ են, լեռներում՝ մինչև 600 մմ։ Անսառնամանիք ժամանակաշրջանը արևելքում 229 օր է։ Խոշոր գետը Սիրդարյան է, որը կազմվում է մարզի սահմաններում՝ Նարին և Կարադարյա օժանդակներից։ Գետերն օգտագործվում են ոռոգման համար։ Նշանավոր են Հյուսիսային Ֆերգանայի և Մեծ Անդիժանի ջրանցքները։ Հողաբուսական ծածկույթում գերակշռում են գորշ հողերը։ Հարթավայրերում և ադիրների շրջանում տարածված էֆեմերային բուսականությունը դեպի վեր փոխարինվում է օշինդրներով, օշինդրա–աղասերային և տարախոտատիպչակային տափաստաններով։ Հանդիպում են անտառային բուսական համակցություններ, 3000 մ բարձրություններից վեր՝ ենթալպյան մարգագետիններ (ամառային արոտավայրերի գոտին)։ Կենդանական աշխարհի ներկայացուցիչներից անապատային շրջաններում կան սողուններ, կրծողներ, անապատային արտույտներ ևն, լեռներում՝ լեռնային այծ, այծյամ, վայրի խոզ, արջ, հովազ, խոզուկ, գորշուկ, թռչուններից՝ քարարծիվ, գորշ անգղ, լեռնային հնդկահավ, քարակաքավ ևն։

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 8, էջ 175)։*  |
**Նամակաձև գրականություն**, *էպիստոլյար գրականություն* (< հուն․ epistolḗ – ուղերձ, նամակ), տարբեր ժանրերի, գլխավորապես՝ արձակ գրական ստեղծագործություն, որտեղ օգտագործված է շարադրանքի նամակային ձևը։ Առաջացել է կենցաղային, պաշտոնեական գրագրությունից՝ դառնալով գաղափարական–գեղագիտական ինքնատիպ արտահայտչամիջոց, որին հատուկ են անմիջականությունն ու քնարականությունը։ Նամակաձև գրականությունը լայն տարածում է ունեցել հատկապես հռոմեական գրականության մեջ։ Հայտնի են Էպիկուրի, Ցիցերոնի, Սենեկայի, Պլինիոս Կրտսերի, Կատոնի նամակները, որոնք, գեղարվեստական լինելուց բացի, ունեն նաև փաստավավերագրական արժեք։ Նամակաձև գրականությունը առաջատար ժանր է եղել բյուզանդական հրապարակախոսության մեջ (Թեոդորոս Ստուդիտ, Նիկոլա Միստիկ, պատրիարք Ֆոթիոս)։ Հայ գրականության մեջ նամակի ձևն օգտագործվել է դեռևս V դ․։ Մովսես Խորենացին իր «Հայոց պատմության» մեջ հորինել է բազմաթիվ նամակներ՝ թղթեր («Հայոց Վաղարշակ թագավորի թուղթը պարսից թագավոր Արշակ Մեծին», «Աժդահակի թուղթը․․․», «Աբգարի թուղթը Փրկչին» ևն)։ Հայտնի են նաև Ղազար Փարպեցու «Թուղթը»՝ հղված Վահան Մամիկոնյանին, Ներսես Շնորհալու «թղթերը»՝ բյուզական թագավորին, հունական պատրիարքին և այլ անձանց, Գրիգոր Մագիստրոսի «Թղթերը»։ Վերածննդի ժամանակաշրջանում նամակաձև գրականությունը հարստացել է նոր բովանդակությամբ (Ի․ Ռեյխլին, Է․ Ռոտերդամցի)։ Լուսավորականության դարաշրջանը նամակաձև գրականության մեջ շեշտում է դաստիարակության գաղափարը։ Առանձնանում է Ջ․ Սվիֆտի «Օրագիր Ստելլայի համար» նամակների ժողովածուն, որով սկզբնավորվել է անգլիական սոցիալ–հոգեբանական վեպը։ Մոնտեսքյոյի հորինած «Պարսկական նամակներ»-ից (փիլիսոփայական վեպ, 1721) հետո նամակ–վեպը լայն տարածում է գտել եվրոպական գրականության մեջ (Ս․ Ռիչարդսոն, Ժ․ Ժ․ Ռուսո, Յո․ Վ․ Գյոթե)։ Ն․ Կարամզինի «Ռուս ճանապարհորդի նամակները» ակնարկային–փաստագրական երկով և Դ․ Ֆոնվիզինի՝ Ֆրանսիայից Պ․ Պանինին ուղղված նամակներով («Առանձին ճանապարհորդական նոթեր», 1777–78) սկսվել է նամակաձև գրականության ավանդույթների յուրացումը Ռուսաստանում։ Նամակաձև գրականության փորձն ու ձևը օգտագործված են Ֆ․ Դոստոևսկու «Խեղճ մարդիկ» վիպակում։

Նամակ–վեպի ժանրը որոշակի զարգացում է ապրել նաև հայ գրականության մեջ, նպաստել գեղարվեստական կերպարի հոգեբանական խորացմանը։ Մ․ Մամուրյանի «Անգլիական նամականին» բաղկացած է ավելի քան 100 նամակից, որ փոխանակում են երեք հոգի։ Ս․ Տյուսաբի «Մայտա»-ն նամակ–վեպ է, Նար–Դոսի «Աննա Սարոյան»-ը՝ նամակ–վիպակ։ Լինում են նաև նամակ–ուղերձ, նամակ– պամֆլետ, նամակ–խոստովանանք։ Նամակի ձևը գրական երկին հաղորդում է հավաստիություն, բնականություն, ներքին դրամատիզմ, խորացնում մարդկային հարաբերությունների պատկերումը (Հ․ Ղուկասյան, «Բոգդան Սալթանով»)։

Տես նաև
-------

* Թուղթ

Գրականություն
-------------

* Աբեղյան Մ․, Երկ․, հ․ 4, Ե․, 1970։
* Античная эпистолография, М․, 1967;
* Елистратова А․ А․, Эпистолярная проза романтиков, в кн․։ Европейский романтизм, М․, 1973․

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 8, էջ 174)։*  |
Kenwood Chef Kitchen մեքենա
«**Քենվուդ Լիմիթիդ»** (անգլ.՝ Kenwood Limited), խոհանոցային տեխնիկայի բրիտանական արտադրող, որը հիմնված է Հեմփշիր նահանգի Հավանտ քաղաքում։ «Քենվուդ Լիմիթիդ»-ը նախագծում, արտադրում և վաճառում է խոհանոցային տեխնիկա, ներառյալ խառնիչներ, բլենդերներ, սննդի մշակիչներ, թեյնիկներ և տոստերներ։

Ընկերությունը հիմնադրվել է Քեննեթ Մեյնարդ Վուդի կողմից 1947 թվականին Ուոքինգ քաղաքում՝ Գոլդսվորթ Ռոուդ 79 հասցեում։ 1962 թվականին ընկերությունը տեղափոխվել է Հավանտ, որտեղ այժմ իրականացնում է իր գործունեությունը։

Հայտնագործում
-------------

**1940-ականներ**

Kenwood-ի առաջին արտադրանքը Քեննեթ Վուդի կողմից հորինված տոստերն էր, որը շուկա դուրս եկավ 1947 թվականին, որը հայտնի է որպես A100:

**1950–1960-ական թթ․**

Երեք տարի անց՝ 1950 թվականին, Ideal Home Exhibition-ում ներկայացվեց Kenwood Chef Kitchen մեքենայի առաջին տարբերակը։

**1970–1980-ական թթ․**

Ընկերության առաջին սննդի պրոցեսորը թողարկվել է 1979 թվականին։ 1989 թվականին ընկերությունը ներդրումներ է կատարել Չինաստանում իր առաջին գործարանում։

**1990-ականներ-մինչ օրս**

1997 թվականին, 81 տարեկան հասակում, Քեննեթ Վուդը մահացավ կարճատև հիվանդությունից հետո։

2001 թվականին, իտալացի մրցակից փոքր կենցաղային տեխնիկա արտադրող De'Longhi ընկերությունը գնել է Քենվուդ ընկերությունը 45.9 միլիոն ֆունտ ստեռլինգով (մոտ 66.7 միլիոն դոլար)։

*Kenwood Chef*-ի օրիգինալ դիզայներ, Քեննեթ Գրեյնջը, ասպետի կոչում է ստացել 2013 թվականին՝ դիզայնի ոլորտում ունեցած վաստակի համար։

Ապրանքներ
---------

Kenwood-ի արտադրանքը ներառում է հետևյալ կատեգորիաները․

* Խոհանոցային մեքենաներ
* Սննդի և խմիչքի պատրաստում (Սննդի մշակիչներ, բլենդերներ, հյութեղացուցիչներ)
* Նախաճաշ (Թեյնիկներ, տոստերներ, սրճեփներ)

Ծանոթագրություններ
------------------

* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. ↑  Woking News & Mail, 22 September 2017.  (Retrieved 2018-05-30.)
2. ↑  *Kenwood cooks up a £45.9m deal with Italy's De'Longhi*, Dominic White, Daily Telegraph, London, 17 February 2001.Retrieved 25 January 2016.
3. ↑  «Kenneth Grange». Վերցված է 2015 թ․ հունվարի 20-ին.

Արտաքին հղում
-------------

* Պաշտոնական կայք Edit this at Wikidata
* Ken Wood in *Making the Modern World*
* Kenwood UK website
**Թուղթ ընդհանրական**, Ներսես Շնորհալու հորդորական գրությունը՝ ուղղված բոլոր հայերին։ Արտացոլում է 12-րդ դարի սոցիալ-տնտեսական հարաբերությունների, հասարակական ներհակությունների բնույթը Հայաստանում։ Այն նաև ամուսնաընտանեկան, քրեա-իրավական նորմերի հուշարձան է։ «Թուղթ ընդհանրական»-ն ուղղվել է աշխարհիկ և հոգևոր բոլոր խավերին, բացահայտել հոգևորականության այլասերումն ու հեղինակության անկումը, եկեղեցու հետ ազգային ինքնուրույնության պահպանման հարցում։ Ներսես Շնորհալին հոգևորականներին խրատել է՝ ագահության, հարստություն կուտակելու, անձնական տնտեսություններն ընդլայնելու տենչով մտահոգվելու փոխարեն նվիրվել ժողովրդի հոգևոր դաստիարակության գործին, լինել առաքինի, պարկեշտ, զերծ մնալ կաշառակերությունից։ Աշխատավորներին նվիրված բաժնում կամայականությունների, անօրինական հարկերի, ծայրահեղ շահագործման ենթակա ժողողովուրդների զանգվածների վիճակը թեթևացնելու նպատակով ֆեոդալներին հորդորել է լինել չափավոր, շինականին անտեղի չհարկել, չպատժել, չկողոպտել, մահվան չդատապարտել։ Նրանց հորդորել է նվիրվածություն հոգևոր կյանքին, հնազանդություն ֆեոդալներին։ «Թուղթ ընդհանրական»-ում հեղինակը սահմանել է ամուսնական տարիքը (տղաների համար՝ 15, աղջիկների համար՝ 12), կարևոր համարել ամուսնության կամավորությունը։ Խրատներում հատուկ տեղ է հատկացվել կանանց։ Գիտակցելով կենցաղ մուտք գործող ծայրահեղ նորաձևությունների վտանգավորությունը՝ կանանց խրատել է պճնամոլությամբ զբաղվելու, անձը ոսկով ու արծաթով զարդարելու փոխարեն լինել պարկեշտ, հոգեպես գեղեցիկ, զերծ մնալ աղանդներից, կավատությունից, անբարոյականությունից։ «Թուղթ ընդհանրական»-ը գրվել է հոգևորականության դերի բարձրացման, հերձվածողների դեմ պայքարն ուժեղացնելու նպատակով, արտացոլել է դասակարգային հակասությունների սրման, սոցիալական, իրավական անարդարությունների խորացման էությունը։ Այնտեղ հայ իրականության մեջ առաջին անգամ արծարծվում է աշխատավոր ժողովրդին կամայականություններից պաշտպանելու անհրաժեշտությունը։ «Թուղթ ընդհանրական» առաջին անգամ հրատարակվել է 1788 թվականին, Պետերբուրգում։ 1829 թվականին Վենետիկում հրատարակվել է լատինական, 1841 թվականին Պետերբուրգում՝ ռուսերեն մասնակի թարգմանությամբ։

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 4, էջ 232)։*  |
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Մուրադյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Զարեհ Մուրադի Մուրադյան** (նոյեմբերի 20, 1913(1913-11-20), Կարս, Կարսի մարզ, Կովկասյան երկրամաս, Ռուսական կայսրություն - դեկտեմբերի 18, 1979(1979-12-18), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ խորհրդային բալետի արտիստ և բալետմայստեր։ ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1961)։ ՀԽՍՀ թատերական գործիչների միության անդամ, պրոֆեսոր։

Կենսագրություն
--------------

1935 թվականին ավարտել է Երևանի պարարվեստի ուսումնարանը, այնուհետև Մեծ թատրոնի պարարվեստի պետական ուսումնարանում՝ Վ. Սեմյոնովի արվեստանոցում։ Ուսումը շարունակել է նաև Եվրոպայի և Ասիայի արվեստի տարբեր ինստիտուտներում, 1972 թվականին էքստերն կարգով ավարտել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի ռեժիսորական ֆակուլտետը։

1935-1938 թվականներին եղել է Մոսկվայի Մեծ թատրոնի, 1938-1957 թվականներին՝ Երևանի օպերայի և բալետի թատրոնի արտիստ։

Երևանի օպերային թատրոնում բեմադրել է Սպենդիարյանի «Խանդութ» (1956, Ա․ Վարկավիցկու հետ), Է․ Հովհաննիսյանի «Մարմար» (1957, Ի․ Արբատովի հետ), Է. Խաղագորտյանի «Սոնա» (1958, Ա․ Ղարիբյանի հետ) բալետները, ինչպես նաև պարեր ազգային և դասական օպերաներում (Չայկովսկու «Եվգենի Օնեգին», Դոնիցետտիի «Լյուչիա դի Լամերմուր» ևն)։

Որպես բալետի դերասան հանդես է եկել բազմաթիվ ներկայացումներում՝ Չայկովսկու «Շելկունչիկ», «Եվգենի Օնեգին», «Կարապի լիճ», Ասաֆևի «Բախչիսարայի շատրվան», «Կովկասի գերին», Բիզեի «Կարմեն», Ռուբենշտեյնի «Դևը», Բորոդինի «Իշխան Իգոր», Մինկուսի «Դոն Կիխոտ», Պրոկոֆևի «Մոխրոտը», Ա. Տեր-Ղևոնդյանի «Անահիտ», Արամ Խաչատրյանի «Գայանե», «Երջանկություն», Ալեքսանդր Սպենդիարյանի «Խանդութ», Էդգար Հովհաննիսյանի «Մարմար», Գ. Հախինյանի «Լոռեցի Սաքոն» և այլն։

Զարեհ Մուրադյանի հուշատախտակը Երևանում
Հեղինակել է «Քաջ Նազար» ֆիլմի պարային կատարումը։ 1932-1942 թվականներին եղել է Երևանի Պարարվեստի ուսումնարանի գեղարվեստական ղեկավարը։ 1935-1938 թվականներին դասավանդել է Մոսկվայի Կամերային, 1938 թվականին՝ Վախթանգովի անվան պետական ակադեմիական թատրոններում, ապա՝ Մոսկվայի Մեծ թատրոնի պարարվեստի ակադեմիայում, Երևանի օպեևրայի և բալետի թատրոնում, Պարարվեստի պետական ուսումնարանում, Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտում։

Լավագույն դերապարեր
-------------------

* Ավետ, Կարեն (Խաչատրյանի «Երջանկություն», «Գայանե»)
* Գուսան (Սպենդիարյանի «Խանդութ»)
* Նուրալլի (Ասաֆևի «Բախչիսարայի շատրվանը»)

Պարգևներ
--------

* ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1961)
* Պատվո շքանշան

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13  Հայկական սովետական հանրագիտարան, հատոր 8 (հայ.) — հատոր 8. — էջ 94.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | AV Production |

 |

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 8, էջ 94)։*  |
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Արգինա (այլ կիրառումներ)

**Արգինա**, պատմական ավան (գյուղաքաղաք) Այրարատի Շիրակ գավառում, Երազգավորս քաղաքի մոտ՝ նրանից դեպի արևմուտք, Կարս գետի ձախ ափին, Կարսից 64 կմ արևելք։ Եղել է նախաքրիստոնեական բերդ-ամրոց։ 6-րդ դարում հայտնի էր որպես գյուղ և բերդ և մինչև 7-րդ դար Կամսարականների սեփականությունն էր։ Սեբեոսի վկայությամբ, 603 թվականին պարսիկները, հույներին հետապնդելուց վերադառնալիս, գրավեցին Արգինան, կոտորեցին բնակիչների մի մասին, շատերն էլ գերի չընկնելու համար բերդից ցած նետվեցին։ 10-րդ դարում Բագրատունիների մայրաքաղաքը Շիրակավան(Երազգավորս) տեղափոխելուց հետո, Արգինան որոշ ժամանակ ծառայել է որպես Հայոց կաթողիկոսների աթռանիստ։ Արգինայում են թաղված հայոց կաթողիկոսներ Անանիա Ա Մոկացին (գահակալել է 946-968), Խաչիկ Ա Արշարունին (գահակալել է 973-992)։ Նույն դարի կեսերին այնտեղ մեծ շինարարություն է ծավալել Անանիա Մոկացի կաթողիկոսը։ Խաչիկ Ա կաթողիկոսի ժամանակ 990 թվականին Տրդատ ճարտարապետը Արգինայում կառուցել է կաթողիկե եկեղեցին (Անիի Մայր տաճարից ավելի վաղ), երեք այլ նույնանման եկեղեցիներ, մատենադարան-գրատունը, դպրոցը և վերանորոգել կաթողիկոսարանը՝ Արգինայի տաճարը, վերջինս հիմնահատակ ավերվել է թուրքերի կողմից։ 10-րդ դարի կեսին, Ասողիկի և Մատթեոս Ուռհայեցու վկայությամբ, Արգինայում գործել է բարձր հոգևոր դպրոց-վարդապետարան, որը մեծ հռչակ է վայելել։ Այդ ժամանակ Արգինան նշանավոր գյուղաքաղաք էր և հիշատակվում է «Մեծն Արգինա» անունով։

Տես նաև
-------

* Կաթողիկե եկեղեցի (Արգինա)

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 1, էջ 715)։*  |
**«Մահվան ձեռք»** կամ **«Պատժելու թուր»** (չին. 少林門, անգլ. անգլ.՝ The Hand of Death), 1976 թ. նկարահանված գեղարվեստական ֆիլմ, որի ռեժիսորն է Ջոն Վուն։

Սյուժե
------

Ցին դինաստիայի օրոք մանջուրները համառորեն հետապնդում էին շաոլիններին և, կաշառելով հավատուրացներին, սպանել են շատ զինվորների և ավերել Շաոլինաի վանքը։ Ողջ մնացած վանականները ցրվեցին երկրով մեկ, որպեսզի կանխեն հետագա արյունահեղությունը և փրկեն Շաոլինիի հպարտ անունը։

Մի հեռավոր ճամբարում Շաոլինյան աշակերտների խումբ է պարապում։ Նրանց լավագույն զինյալին՝ Յուն ֆենին, հանձնարարվել էր վերացնել բռնակալ Շի Շաոֆենին, որը Շաոլինիի նախկին աշակերտն էր, ով դավաճանել էր նրան, և անցել մաջուրների կողմը։ Ճանապարհին, Յուն օգնում էր դարբին Տանյաին։

Յուն Ֆենը ժամանում է Շիի որջ և փորձում է գրավել նրան, սակայն մատնվում է պարտության։Նրա Շաոլինյան հնարքները անօգուտ էին մարտի մեջ։ Երբ Շին ծեծում է Յունին, նա թողնում է իր ութ թիկնապահներին իրենց նիզակներով և վահաններով։

Յուն Ֆենը դարբինի շնորհիվ փախչում է, գնում է գյուղ և հայտնաբերում, որ Շիի մարդիկ ստիպում են սովորական մարդկանց ենթարկվել իրենց։

Ճանապարհին Յուն ծանոթանում է երկու մարդկանց հետ, ներառած հմուտ սուսերակիրի, որը չէր հանում իր թուրը այն բանից հետո, երբ պատահաբար սպանեց անբարոյականի, ում նա սիրում էր։

Թիմը ձևավորում է կոալիցիա հանուն հաղթանակի Շիի և նրա մարդկանց նկատմամբ։

Խումբը ստաղծում է պլան և պատրաստվում՝ բարելավվելով հմտությունները:Յուն ֆենը և մանցած հերոսները ստեղծում են դիվերսիա, որպեսզի հետո հարձակվեն Շիի շտաբների վրա։

Դարանը ընթացավ հաջող։ Գայթակղելով Շիի գլխավոր մարդուն, Տանյը առաջինը անցավ հարձակման։ Ժամանելով դարպասներին, որոնք համարվում են բռնակալների ամրոցը, նա հաղթում է մի քանի պահակախմբերի՝ այդ թվում նաև Շիի երկու էլիտար զինյալներին։ Այդ ժամանակ մանցած հերոսները հասնում են արոտավայր, որտեղ գալիս են չորս հիմնական մրցակից զինյալներ։ Հենց այդ տեղ էլ տեղի է ունենում բախումը։

Ցավոք սրտի Յունի խմբի համար պայքարը տևում էր ավելի երկար, քան մտածված էր, և Շին գուշակել էր պլանները։ Տանյը վերադառնում է թիմ, բայց ստանում է մահացու վնասվածք։ Յուն ֆեյը ընկերների հետ սպանում է Շիի էլիտային, որից հետո Շին և գլխավոր ենթական հետևում են նրանց։

Շատ ավելի հերոսներ զոհվում են ճանապարհին, և ի վերջո Յուն սպանւմ է գլխավոր էլիտար զինյալին՝Շիին։ Ի վերջո նա բախվում է գլխավորի և մնացած մարդկանց հետ։ Յուն ֆեյը հեռացնում է նրանց, ապա կռվում Շիի հետ և հաղթում։

Նկարահանող խումբ
----------------

* Կինոընկերություն։ Golden Harvest
* Պրոդյուսեր։ Ռեյմոնդ Չոու
* Ռեժիսոր։ Ջոն Բու
* Սցենարիստ։ Ջոն Բու
* Ռեժիսերի օգնական։ Կիմ Չոն Յեն
* Մարտերի բեմադրություն։ Սամմո Հուն
* Օպերատոր։ Լյան Յունցզի
* Նկարիչ։ Չին Սամ, Սուն Պաֆույ
* Կոմպոզիտոր։ Ջոզեֆ Կու (չին.) 顧嘉煇
* Խմբագիր։ Պիտեր Չեն
* Հագուստի դիզայներ։ Չյու Սինհեյ

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. 1 2 3
3. 1 2

Արտաքին հղումներ
----------------

* «Մահվան ձեռքը» (անգլ.) hkcinemagic.com կայքում
* «Մահվան ձեռքը» (անգլ.) hkmdb.com կայքում
* Ֆիլմի գրախոսությունը *HKcinema.ru* կայքում 4 5 աստղից

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | AllMovie · AlloCiné · ČSFD · FilmAffinity · Internet Movie Database · Rotten Tomatoes |

 |
**Պունտա դելլա Դոգանա** (իտալ.՝ Punta della Dogana), արվեստի թանգարան Վենետիկի անցակետի հին շենքերից մեկում (Դոգանա դա Մար)։ Այն նաև կոչվում է Վենետիկի եռանկյուն տարածաշրջան, որտեղ Մեծ ջրանցքը հանդիպում է Ջուդեկա ջրանցքի հետ, և որտեղ գտնվում են Սանտա Մարիա դելլա Սալյուտե եկեղեցին, Վենետիկի հայրապետական ճեմարանը և եռանկյան ծայրում Դոգանա դա Մարը։

Աշխարհագրություն և պատմություն
------------------------------

Տեսարան դեպի Պունտա դելլա Դոգանա, նկարիչ Ֆրանչեսկո Գվարդի, մոտ 1765 թվական:
Պունտա Դելլա Դոգանան գտնվում է Դորսոդուրոյի շրջանում կղզու վերջնակետի վրա գտնվող Մեծ ջրանցքի և Ջուդեկա ջրանցքի միջև։ Կողք կողքի գտնվում են Դոգանա դա Մարը, Վենետիկի հայրապետական ճեմարանը և Սանտա Մարիա դելլա Սալյուտե եկեղեցին։ Պունտա դելլա Դոգանայի անկյունագծով ընկած է Սուրբ Մարկոսի հրապարակը։

Այդ տարածքում դեռևս XV դարի սկզբին գտնվել են եղել նավահանգիստներ և մաքսակետեր։ Ժամանակավոր շինություններ, որոնք կառուցվել են ապրանքների պահպանման համար, և մաքսակետերը փոխարինվել են Պունտա դելլա Դոգանայով, որի շինարարությունը սկսվել է 1677 թվականին։

Դոգանա դա Մար
-------------

Քանդակ Դոգանա շենքի գագաթին:
Արվեստի թանգարանը գտնվում է Դոգանա դա Մար շենքում և դրանից դուրս։ Այն կառուցվել է 1678 և 1682 թվականների միջև՝ որպես մաքսատուն։ Նրա արկադների ոճերը արտացոլում են տարբեր դարաշրջաններ, երբ դրանք կառուցվել են։ Շենքի գագաթին գտնվում են Ատլասի արձանները, որոնք խորհրդանշում են Վենետիկի հանրապետության գերազանցությունը։ Երկու ստրուկները պահում են Ոսկե գնդակը, որի վրա կանգնած է ճարտարապետ Ջուզեպպե Բենոնիի աշխատանքի *Բախտը*։ 17-րդ դարի այս արձանը պտտվում է քամու օգնությամբ։ Շենքի վերջին վերանորոգումը կատարվել է 1838 թվականին Ալվիզե Պիգացիի կողմից։

Պատկերասրահ
-----------

* Պունտա դելլա Դոգոնան ներսից վերականգնումից հետո:Պունտա դելլա Դոգոնան ներսից վերականգնումից հետո:
* Պունտա դելլա Դոգանայի գագաթը Մեծ ջրանցքի և Ջուդեկա ջրանցքի հատման վայրում:Պունտա դելլա Դոգանայի գագաթը Մեծ ջրանցքի և Ջուդեկա ջրանցքի հատման վայրում:
* Մուտք թանագարան:Մուտք թանագարան:

Ծանոթագրություններ
------------------

* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. 1 2  Arte e Storia di Venezia. — Bonechi, 2007. — С. 103.
2. ↑  Ceresoli, Jacqueline (2013 թ․ հուլիսի 20). «Punta della Dogana e delle meraviglie» [Punta della Dogana and its wonders]. *Exibart*. Արխիվացված օրիգինալից 2013 թ․ հուլիսի 23-ին. Վերցված է 2019 թ․ հունվարի 4-ին.
3. ↑  Vogel, Carol (2013 թ․ մայիսի 2). «'Boy With Frog' to Be Removed in Venice». *The New York Times*. Վերցված է 2019 թ․ հունվարի 4-ին.
4. ↑  *Jäger, Frank Peter* Old and New: Design Manual for Revitalizing Existing Buildings. — Birkhäuser Architecture, 2010. — С. 68—71.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Tonchi, Stefano (2009 թ․ մայիսի 18). «The Other Biennale | Punta della Dogana». *T Magazine*. Վերցված է 2019 թ․ հունվարի 4-ին.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | LCCN: no2009158146 · NKC: ko20211133821 · SUDOC: 149106270 · VIAF: 154009601 · WorldCat VIAF: 154009601 |

 |
Փոխծովակալ Պավել Նախիմովը
Պավել Նախիմովի հուշարձանը
**Նախիմով** Պավել Ստեպանովիչ (1802–1855), ռուս ծովապետ, ծովակալ (1855)։ Ավարտել է ծովային կադետական կորպուս (1818)։ 1822–25-ին շուրջերկրյա ճանապարհորդություն է կատարել «Կրեյսեր» նավով։ Մասնակցել է 1828–29-ի ռուս–թուրքական պատերազմին, եղել կորվետի (հետախուզական ռազմանավ) հրամանատար։ 1834-ից ծառայել է Սևծովյան նավատորմում։ 1853–-56-ի Ղրիմի պատերազմի ժամանակ, ղեկավարելով Սևծովյան նավատորմի նավախումբ, Նախիմովը հայտնաբերել և շրջափակել է թուրքական նավատորմի գլխավոր ուժերը և, արդյունավետ օգտագործելով հրետանային միջոցները, 1853-ի (նոյեմբերի 18-ին) Սինոպի ճակատամարտում ջախջախել այն։ 1854–1855-ին, Սևաստոպոլի պաշտպանության ժամանակ, ճիշտ գնահատելով Սևաստոպոլի նշանակությունը, Նախիմովը ներդրել է բոլոր հնարավոր միջոցները քաղաքի պաշտպանության ամրապնդման համար։ 1855-ից Սևաստոպոլի նավահանգստի հրամանատարն էր և ռազմական նահանգապետը, Սևաստոպոլը պաշտպանող հերոսական կայազորի ղեկավարը, երբ մեծ ընդունակություններ է ցուցաբերել ծովից և ցամաքից նավատորմի բազայի պաշտպանության կազմակերպման գործում։ Լինելով ռազմածովային արվեստի քաջ գիտակ՝ անձամբ է լուծել մարտավարության հիմնական հարցերը, ղեկավարել գլխավոր մարտերը, ծովային և ցամաքային ուժերի փոխգործողությունները։ Մալախով կուրգանի առաջավոր գծերի շրջանցման ժամանակ մահացու վիրավորվել է։ Թաղված է Սևաստոպոլում, Վլադիմիրյան եկեղեցում։ Սևաստոպոլում կանգնեցված է Նախիմովի հուշարձանը։

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 8, էջ 160)։*  |
**Հույն կաթոլիկ մետրոպոլիտների պալատ** (ուկրաիներեն՝ Митрополичі палати), ճարտարապետական ​​հուշարձան Լվովում, Ուկրաինա։ Գտնվում է Սուրբ Յուրա հրապարակ, 5 հասցեում, Սուրբ Գևորգի տաճարի դիմաց։ Այն 18-րդ դարի երկրորդ կեսի պալատական ​​ճարտարապետության օրինակ է, որը համատեղում է ուշ բարոկկոն կլասիցիզմի տարրերի հետ։

Պատմություն
-----------

Հույն կաթոլիկ մետրոպոլիտների պալատները կառուցվել են 1761-1762 թվականներին ճարտարապետ Կենտի Ֆեսինգերի (Թադեուշ Մանկովսկու պնդումը Լեհական կենսագրական բառարանում) կամ Կլեմենս Ֆեսինգերի նախագծով 16-րդ դարի երկրորդ կեսի փայտե պալատի տեղում։ 19-րդ դարի սկզբին վերականգնվել են մետրոպոլիտի պալատները։ Դրանց արևմտյան ճակատի դիմաց կառուցվել է մետրոպոլիայի այգին և պարսպապատված ծաղկանոցը։ Պալատի շենքը շրջափակում է շքահանդեսային բակը արևելյան կողմից։

Շենքը կառուցվել է աղյուսից, երկհարկանի է հատակագծով ուղղանկյուն, ձգվում է հյուսիսից հարավ։ Տանիքը քառալանջ է։ Ճակատներն ընդգծվում են ելուստներով՝ կենտրոնական ելուստը զարդարված է սյունասրահով և լրացվում է քանդակազարդ ճակատամասով զինանշանով, կողային ելուստները զարդարված են որմնասյուներով։ Ճարտարապետ Կլեմենս Ֆեսինգերի շենքերին բնորոշ են հարթ քառանկյուն որմնասյուները, որոնք ավարտվում են ծեփածո դրասանդադրվագներով, ինչպես նաև վերնաճակատի անկյունները պսակող ծաղկամանների և որմնախոռոչների օգտագործումը։

Շենքի ներքին հատակագիծը սենեկաշարքային է։ Ինտերիերը պարունակում է 18-րդ դարի որմնանկարների դրվագներ, որոնք արվել են նկարիչներ Ս. Գրադոլևսկու և Ս. Ուգնիցկիի կողմից։

Պալատը վերականգնվել է 1885 թվականին Սիլվեստր Հավրիշկևիչի գլխավորությամբ և կրկին 1922 թվականին՝ Լև Լևինսկու ղեկավարությամբ։

1991 թվականին ունիատական եկեղեցու վերականգնմամբ պալատը կրկին դարձել է մետրոպոլիտ, կարդինալ Միրոսլավ Լյուբաչևսկու նստավայրը։ Մուտքի մոտ տեղադրված է մետրոպոլիտ Անդրեյ Շեպտիցկու հուշատախտակը (քանդակագործ` Յարոսլավ Մոտիգա, 1991)։ Պալատը եղել է Հռոմի պապ Հովհաննես Պողոս II-ի նստավայրը՝ 2001 թվականին Լվով կատարած այցի ժամանակ։

Ծանոթագրություններ
------------------

* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. ↑  Дворец греко-католических митрополитов
2. ↑  Вуйцик В. С. Львівські барокові палаци. Палац Більських // Вісник інституту «Укрзахідпроектреставрація». — 2003. — № 13 — С. 68. — ISBN 966-95066-4-10.
3. ↑  Mańkowski T. Fesinger Kanty // Polski Słownik Biograficzny.— Kraków, 1948.— t. VI/5, zeszyt 30.— S. 424.
4. ↑  Вуйцик В. С. Державний історико-архітектурний заповідник у Львові. — 2-ге вид. — Львів : Каменяр, 1991. — С. 175. — ISBN 5-7745-0358-5.

Գրականություն
-------------

* Памятники градостроительства и архитектуры Украинской ССР. Киев: Будивельник, 1983—1986. Том 3, с. 93.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Дворец греко-католических митрополитов (ուկր.)
* Дворец греко-католических митрополитов (ուկր.)

Մեդիա ֆայլեր

|  |  |
| --- | --- |
| Վիիքպահեստ | Վիքիպահեստ նախագծում կարող եք այս նյութի վերաբերյալ հավելյալ պատկերազարդում գտնել **Հույն կաթոլիկ մետրոպոլիտների պալատ (Լվով)** կատեգորիայում։ |
Երեք տեսակի լարդո՝ բարակ շերտատած
Լարդո դի կոլոնատա
**Լարդոն** աղ դրած խոզի ճարպի տեսակ է, որ պատրաստվում է օսմոսի միջոցով, խոզաճարպը աղով, հազրեվարդով և այլ խոտաբույսերով ու համեմունքներով մշակելով։

Լարդո դի կոլոնատա մշակելու մարմարե ավազան
Ամենահայտնի լարդոն կոլոնատան է, որ պատրաստվում է կենտրոնական Իտալիայի Տոսկանա մարզում։ Այստեղ լարդո պատրաստել են սկսած Հռոմեական ժամանակներից։ Կոլոնատան Կարարա քաղաքի արվարձանային ավանն է, որն հայտնի է իր մարմարի քարհանքերով, որտեղից արդյունահանվում է Կարարա մարմարը։ Ավանդաբար, հենց Կարարա մարմարից պատրաստված ավազաններում է ամիսներ շարունակ մշակվում լարդո դի կոլոնատան։ Լարդո դի կոլոնատան ներառված է աշխարհի համադամ կերակուրների Համի տապան ցանկում և 2004 թվականից կրում է նաև Եվրոպական Միության «աշխարհագրական նշումներ և ավանդական մասնագիտություններ» տիտղոս։ Լարդոն բաղկացած է ավելի քան 90% լիպիդներից։ Մեկ ուրիշ մրցանակակիր լարդոյի տեսակ է Վալե դ'աոստա Լառդ'առնան, որ արտադրվում է Առնայում, Իտալիայի հյուսիս-արևմուտքում։ Լարդոյի երկու թանկարժեք տեսակներն էլ մատուցվում են շատ բարակ շերտատած, ինչպես անտիպաստոն։

Տես նաև
-------

* Ճարպայուղ
* Բեկոն
* Պանչետա

Ծանոթագրություններ
------------------

* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. ↑  Gold, Jonathan (2007 թ․ հուլիսի 25). «Slab City: On the meat trail, a lardo dream». *LA Weekly*. Վերցված է 2007 թ․ օգոստոսի 4-ին.
2. ↑  «Lardo di Colonnata». Tuscanjourney.org. Արխիվացված է օրիգինալից 2008 թ․ հունիսի 17-ին. Վերցված է 2011 թ․ հոկտեմբերի 29-ին.
3. ↑  R Nuvoloni; A Nannipieri; E Purini; F Pedonese; B Turchi; B Torracca; O Benini (2012 թ․ օգոստոսի 2). «Characterisation of PGI lardo di Colonnata» (PDF). *Italian Journal of Food Safety*. **1** (4): 81–85. doi:10.4081/ijfs.2012.4.81. ISSN 2239-7132. OCLC 4951289742. Արխիվացված օրիգինալից 2016 թ․ ապրիլի 28-ին – via DOAJ. `{{cite journal}}`: External link in ``|via=`` (օգնություն)
**«Jako»** (հայերեն՝ Ժակո), ֆրանս-հայկական երաժշտական դուետի՝ Լադանիվայի երգը։ Երգն ի սկզբանե թողարկվել է 2023 թվականի սեպտեմբերի 29-ին դուետի դեբյուտային համանուն ալբոմում՝ որպես թրեք։ Այս երգով Լադանիվան ներկայացնելու է Հայաստանը Շվեդիայի Մալմյո քաղաքում կայանալիք Եվրատեսիլ 2024 երգի մրցույթում։

Կազմ
----

Երգը գրվել է դուետի կողմից, ստեղծվել է Օդրի Լեկլերկի հետ միասին, իսկ պրոդյուսերը Ջասպեր Մաեկելբերգն է։ Երգի վերնագիրն առաջացել է Ջակլին Բաղդասարյանի մականունից։ Երգը որակվել է որպես Բաղդասարյանի պնդումն իր «ազատ մտածելու և լինել՝ ով ուզում է լինելու իրավունքի մասին»։ Նա քննադատում է հասարակությանը արհեստական սահմանափակումներ և նորմեր պարտադրելու համար՝ ասելով, որ դրանք ստիպում են աղջիկներին անտեսել, թե ովքեր են նրանք իրականում, քանի որ նրանց հաճախ ասում են, թե ինչպես վարվել։ Նա բացատրում է՝

> «Փոքր ժամանակ ինձ «Ժակո» էին ասում, մեծանալիս ինձ միշտ ասել են, որ աղջիկները պետք է խոնարհ լինեն, նորմալ հագնվեն, շատ չխոսեն և խենթություններ չանեն»։
> 
> 

Երգը հետագայում նկարագրվում է որպես ուղերձ իրեն և «աշխարհի բոլոր փոքրիկ Ժակոներին»՝ հետևելու իրենց իսկական կոչմանը և հավատարիմ մնալու իրենց իսկական «ես»-ին, ինչպես դա արել է Ժակլինը իր արվեստի միջոցով։ Երգը հետագայում նկարագրվում է որպես «վեր կենալ և պարելու» հրավեր, անկախ նրանից, թե մարդիկ ինչ են ասում։ Հայաստանի պատվիրակության ղեկավար Դավիթ Ծերունյանն այնուհետև բացատրում է. «Երգը շոշափում է մի շատ կարևոր բան, բայց ուրախ և զվարճալի կերպով։ Մենք հույս ունենք ոգեշնչել մարդկանց ամբողջ աշխարհում՝ գրկելու իրենց ներքին Ջակոյին և միանալու այս հզոր ազատության պարին»։

Եվրատեսիլ 2024 երգի մրցույթ
---------------------------

### Ներքին ընտրություն

2024 թվականի մարտի 9-ին պաշտոնապես հայտարարվել է, որ դուետը ներկայացնելու է Հայաստանը Եվրատեսիլ 2024 երգի մրցույթում, իսկ «Jako» վերնագրով երգը թողարկվել է մարտի 13-ին։

### Եվրատեսիլում

Եվրատեսիլ 2024 երգի մրցույթը տեղի կունենա Շվեդիայի Մալմյո քաղաքի «Մալմյո Արենա» մարզադաշտում և բաղկացած կլինի երկու կիսաեզրափակիչներից, որոնք տեղի կունենան համապատասխանաբար՝ մայիսի 7-ին և 9-ին, իսկ եզրափակիչը՝ 2024 թվականի մայիսի 11-ին։ 2024 թվականի հունվարի 30-ին տեղի ունեցած վիճակահանության ժամանակ պարզ է դարձել, որ Հայաստանը հանդես է գալու երկրորդ կիսաեզրափակչում՝ ելույթ ունենալով շոուի առաջին կեսում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Որոշեցինք փարաջանովյան շնչով ներկայացնել». Հայաստանը թողարկել է «Լադանիվա»-ի «Եվրատեսիլ 2024»-ի երգն ու տեսահոլովակը». *Aravot.am*. Մարտ 13,2024.
2. ↑  Adams, William Lee (2023 թ․ մարտի 13). «Jako! Armenia's LADANIVA share their Eurovision 2024 song». Wiwibloggs. Վերցված է 2023 թ․ մարտի 13-ին.
3. 1 2  «Armenia's song for Malmö is released - 'Jako' by Ladaniva». *eurovision.tv*. European Broadcasting Union. 2024 թ․ մարտի 13. Վերցված է 2024 թ․ մարտի 13-ին.
4. ↑  «Ladaniva will be representing Armenia at Malmö 2024». *eurovision.tv*. European Broadcasting Union. 2024 թ․ մարտի 9. Վերցված է 2024 թ․ մարտի 13-ին.
5. ↑  «Eurovision 2024: Semi-Final Draw results». *Եվրատեսիլ երգի մրցույթ* (անգլերեն). European Broadcasting Union. 2024 թ․ հունվարի 30. Վերցված է 2024 թ․ փետրվարի 29-ին.
**«Անտառի մանուկը»**, Ղազարոս Աղայանի հեքիաթներից, որը նա գրել է 1882 թվականին։ Սա Աղայանի այն հեքիաթներից է, որոնց վերջում բարին անպատճառ հաղթում է։ Նրա հեքիաթների չար ու վնասակար ուժերին ոչնչացնում են դրական հերոսները և այդպես ոգևորում մանուկ ընթերցողներին, նրանց առջև պատուհան բացում դեպի կյանքը և տառապանքներից ու ճնշումներից ազատվելու հույս ու պայքարի ոգի ներշնչում։

Սյուժե
------

Անտառի խորքում մի ճոճ կար կապած և նրա մեջ մի մանուկ դրած։ Լաց էր լինում մանուկը։ Մայր չկար մոտը, որ ծիծ տար, հայր չկար, որ պահպաներ։ Անտառում մարդ չկար։ Մի գթոտ պախրա՝ կաթնալից կրծքով, եկավ ճոճի մոտ իր հորթուկի հետ և տխուր ձայնով երեխային ասաց, որ նրա մորը գերի են տարել, և որ մայրը նրան կապել է լայն տերևներով, դրել ճոճի մեջ և լաց լինելով վերջին նանիկն է ասել նրան։ Պախրան երեխային պահում ու ծիծ է տալիս իր հորթուկի հետ միասին։ Երեխան օրեցօր մեծանում է, առույգանում։ Ով որ տարով կմեծանա, այս երեխան օրով մեծացավ։ Շատ չանցավ՝ նա դուրս է գալիս ճոճից, մի օր չորեքթաթ է անում, մյուս օրը՝ ոտքի կանգնում ու քայլում, մի քանի անգամ սահում, վայր ընկնում, բայց շուտով ամրանում է և սկսեց պախրայի հետևից վազվզել։ Մի թագավոր որդի չի ունենում։ Մի անգամ երազում նրան ասում են՝ «Թագավո՛ր, Աստված քեզ մի որդի պիտի տա անտառի խորքում»։ Մի օր թագավորը որսի է գնում իր որսորդների հետ։ Շատ է ման գալիս, բայց ոչինչ չեն գտնում, բայց երբ հասնում են անտառի խորքը, այնտեղ մի պախրայի հետք են գտնում և նրա մոտ՝ մի երեխայի ոտնատեղեր։ Բոլորը զարմանում են և չէին հավատում, որ ոտնատեղերն երեխայի կլինեն, բայց թագավորն իսկույն հիշում է իր երազը և հրամայում է որսորդներին, որ երեխայի հետքով գնան և ուր որ լինի՝ գտնեն նրան։ Որսորդները գնում են և, երկու ժամ չանցած՝ մի սիրուն մերկ տղա են բերում թագավորի մոտ և պատմում են, թե ինչպե՛ս գտան նրան պախրայիի ծիծը ծծելիս։ Թագավորը շատ է ուրախանում, երեխային գրկում է, համբուրում և անունը դնում Պախրատուր (պախրայի տված)։ Պախրատուրը մեծանում է թագավորի պալատում, լավ կրթություն ստանում, վերջը դառնում է թագավոր և մեծ զորքով գնում և իր մորն ազատում գերությունից։

Կերպարներ
---------

* Մայր
* Երեխա-Պախրատուր
* Պախրա
* Հորթուկ
* Թագավոր
* Որսորդներ

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Ղազարոս Աղայան».
2. ↑  «Անտառի մանուկը».
**Մայքլ Ալան Ուելշ** (անգլ.՝  Michael Alan Welch, հուլիսի 25, 1987(1987-07-25), Լոս Անջելես, Կալիֆոռնիա, ԱՄՆ), ամերիկացի դերասան, ով առավել հայտնի է «Նոր Ժաննա Դ'Արկ» սերիալում գլխավոր հերուսուհու՝ Ջոանի փոքր եղբոր դերում։ Ինչպես նաև Մայք Նյուտոնի դերում «Մթնշաղ» ֆիլմում։

Կենսագրություն
--------------

Մայքլ Ուելշը ծնվել է 1987 թվականին Լոս Անջելեսում, Կալիֆոռնիայում։

Կարիերա
-------

10 տարեկանից Մայքլը նկարահանվել է ֆիլմերում, առաջին անգամ՝ սերիալներում։ Մայքլի դերասանական խաղը նկատում են բոլորը և նա նկարահանվում է ավելի քան 30 հեռուստասերիալներում և կինոնկարներում։ 1998 թվականից նրան արդեն կարելի է տեսնել Ջոնաթան Ֆրեյքսի ֆանտաստիկ ժանրի «Աստղային ճանապարհ. Վերելք» ֆիլմում, իսկ 2000-ականներից՝ Դեյվիդ Էբերսոուլի «Ճիշտ դատիր» ֆիլմում։ 2002 թվականին Ուելշը նկարահանվել է Ալեքսանդր Ջոնսթոնի «Տիկնիկային հրեշտակ» ֆիլմում, որտեղ խաղալուց բացի նաև կինոնկարի ձայնային ռեժիսորն է հանդիսացել և դրանից հետո թողարկվել են նրա աշխատանքները՝ մուլտֆիլմեր, որոնցից են «Rocket Power: Race Across New Zealand», «Միկիի կախարդական Սուրբ Ծնունդը» (Mickey’s Magical Christmas: Snowed in at the House of Mouse)։

Դերասանի ամենաճանաչված դերը եղել է «Նոր Ժաննա Դ'Արկ» սերիալում գլխավոր հերուսուհու՝ Ջոանի փոքր եղբոր դերը։ Սերիալը էկրաններին է հայտնվել 2003-2005 թվականներին։ Մայքլը մարմնավորում էր Լյուկին, ով տասնհինգ տարեկան պատանի էր և երազում էր վերցնել կյանքից ամեն ինչ երջանիկ լինելու համար։

Հաջորդ, ավելի կարևոր դերը նրա կարիերայում եղել է Մայք Նյուտոնի դերը Քեթրին Հարդվիկի «Մթնշաղ» ֆիլմում։ Այս դերի շնորհիվ դերասանը «աստղ»-ի կարգավիճակում է հայտնվել։

Բացի կինոյից Մայքլ Ուելշը զբաղվում է երաժշտությամբ, նա փոքր հասակից նվագում է հարվածային գործիքների վրա։ Ժամանակ առ ժամանակ համերգներ է տալիս իր խմբի հետ, որի կազմում նաև իր ընկերն է՝ դերասան Ջոի Զիմերմանը։

Ֆիլմագրություն
--------------

* 2001 - Delivering Milo
* 2003 - Լիլանդի Միացյալ նահանգներ
* 2003 - Stargate SG-1
* 2003-2005 - Նոր Ժաննա Դ'Արկ
* 2006 - Բոլոր տղաները սիրում են Մենդի Լեյնին
* 2007 - Ամերիկյան հանցգործություն
* 2007 - The Beautiful Ordinary
* 2008 - Մեռյալների օրը
* 2008 - Մթնշաղ
* 2009 - Մթնշաղ. Նորալուսին
* 2010 - Մթնշաղ. Խավարում
* 2010 - Անպատասխան սեր
* 2011 - «Ոսկորներ»
* 2011 - Մթնշաղ. Լուսաբաց` Մաս 1
* 2014 - Ազգ Z
* 2014 - The Well

Ծանոթագրություններ
------------------

* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. ↑  «Interview with Michael Welch, March 2005». TheStarScoop.com. 2005 թ․ մարտի 29. Արխիվացված է օրիգինալից 2009 թ․ հունվարի 11-ին. Վերցված է 2012 թ․ մայիսի 12-ին.
2. ↑  Carroll, Larry (2008 թ․ հուլիսի 1). «'Twilight' Actor Michael Welch Auditioned For Edward Cullen But Found Right Fit With Athletic Geek Mike Newton». *MTV.com*. Վերցված է 2014 թ․ օգոստոսի 31-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Մայքլ Ուելշը TV.com կայքում Արխիվացված 2015-09-25 Wayback Machine
* Մայքլ Ուելշի կենսագրությունը CBS կայքում(անգլ.)
Այս հոդվածը ծանրամարտիկի մասին է։  Այս անունը կրող այլ անձանց համար այցելեք Տիգրան Մարտիրոսյան։
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Մարտիրոսյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Տիգրան Վարդանի Մարտիրոսյան** (մարտի 3, 1983(1983-03-03), Լենինական, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ ծանրամարտիկ։ Հայաստանի սպորտի վաստակավոր վարպետ (2009)։ Հայաստանի բազմակի, Եվրոպայի (2008) չեմպիոն, աշխարհի առաջնության (2006) և օլիմպիական խաղերի (2008) մեդալակիր։

Կենսագրություն
--------------

Տիգրան Վարդանի Մարտիրոսյանը ծանրամարտով սկսել է զբաղվել 1995 թ. Վահան Բիչախչյանի գլխավորությամբ։ Արդեն 1997-ին նա դարձել է պատանիների Եվրոպայի չեմպիոն, իսկ 1998 և 1999 թվականներին կրկնել է այդ հաջողությունը։

2001 և 2003 թվականներին նվաճել է Եվրոպայի և աշխարհի երիտասարդական առաջնությունների մեդալներ։ Դրանից հետո սկսել է հանդես գալ մեծահասակների մրցումներում։

Եղել է 2004 թ. Աթենքի օլիմպիական խաղերի մասնակից՝ զբաղեցնելով 7-րդ տեղը։

2006 թ. դարձել է Սանտո Դոմինգոյում կայացած աշխարհի առաջնության բրոնզե մեդալակիր։ 2007 թ. Ստրասբուրգի Եվրոպայի առաջնությունից առաջ ստացել է ծանր վնասվածք, որը նրան թույլ չի տվել մասնակցել այդ առաջնությանը և ինչպես հարկն է նախապատրաստվել աշխարհի հաջորդ առաջնությանը, որտեղ նա զբաղեցրել է միայն 10-րդ տեղը։

2008 թ. Մարտիրոսյանը դարձել է Իտալիայի Լինյանո քաղաքում կայացած Եվրոպայի առաջնության հաղթող և բրոնզե մեդալ է նվաճել Պեկինի օլիմպիական խաղերում։ Եվրոպայի առաջնությունում տարած իր հաղթանակը նա նվիրել է Խաչատուր Քափանակցյանի` ծանրամարտի Հայաստանի հավաքականի` ավտովթարում զոհված մարզիչներից մեկի հիշատակին։

2009 թ. Հարավային Կորեայի Կոյան քաղաքում կայացած աշխարհի առաջնությունում Տիգրանը պոկում վարժությունում նվաճել է արծաթե մեդալ, սակայն մեջքի հատվածում ցավերի պատճառով չի մասնակցել հրում վարժությանը։

2010 թ. սեպտեմբերին Թուրքիայում կայացած աշխարհի առաջնությունում անհաջող հանդես գալու պատճառով նա և մեկ այլ ծանրամարտիկ՝ Գևորգ Դավթյանը, դուրս մնացին Հայաստանի հավաքականի կազմից։ Նրանք, ստանալով զրո, չկարողացան օլիմպիական վարկանիշային միավոր բերել Հայաստանին։
2016 թ․ դոպինգ թեստի վերստուգման արդյունքում օլիմպիական խաղերի 85կգ քաշային կարգի արծաթե մեդալակիրի դոպինգ թեստի արդյունքները դրական էին այդ պատճառով Ռիբակովի Անդրեյին հակադոպինգային կազմակերպություն զրկում է արծաթե մեդալից և մեդալ է շնորհում Տիգրան Վարդանի Մարտիրոսյանին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Գևորգ Դավթյան. «Պատրաստ եմ ռեկորդների»(չաշխատող հղում)
2. ↑  Ամեն ինչ դեռ առջևում է
3. ↑  Տիգրան Վ. Մարտիրոսյանն ու Գևորգ Դավթյանը դուրս են մնացել ծանրամարտի Հայաստանի հավաքականից
4. ↑  «Արխիվացված պատճենը». Արխիվացված է օրիգինալից 2012 թ․ օգոստոսի 2-ին. Վերցված է 2016 թ․ հոկտեմբերի 29-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Տիգրան Վ. Մարտիրոսյան Chidlovski.net կայքում (անգլ.)
* Տիգրան Վ. Մարտիրոսյանը Օլիմպիադա-2008-ի կայքում (անգլ.)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | IAT · IWRP · TheSports.org |

 |
**Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի**, 13-րդ դարի եկեղեցի։ Ներկայումս հայ առաքելական եկեղեցուն պատկանող չգործող եկեղեցիներից է, գտնվում է Նիկոսիայի թուրքական հատվածում։

Պատմություն
-----------

Սկզբում Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի հանդիսացել է 13-րդ դարում հիմնված նույնանուն վանական համալիրի մի մասը։ Ենթադրվում է, որ հայկական եկեղեցու և վանական համալիրի տեղում եղել է 8-րդ դարի եկեղեցի՝ կառուցված Կույս Մարիամի անվան բենեդիկտյան աբբայության համար։

Վանական համալիրը Երուսաղեմի անկումից հետո համարվել է գլխավոր սրբավայրը։ Չնայած վանական համալիրը սկզբում լատինական ծիսակատարությունների համար է նախատեսված եղել, սակայն միանձնուհիների մեծ մասը հայեր են եղել։ 1263 թվականից վանական համալիրի մայրապետը եղել է Կիլիկիայի հայ թագուհի Եֆիմիան։ Ավերվել է ուժեղ երկրաշարժից։ 1308 թվականին վանական համալիրը վերակառուցել է Կիպրոսի արքա Հենրի II Լուզինյանը։ Նույն թվականին վանական համալիրի մայրապետ է դարձել Եֆիմիայի հարազատ քույրը Կիլիկիայի հայ թագուհի Մարիան։ Քանի որ միանձնուհիներից շատերը ծագումով հայեր են եղել, վանական համալիրը հայ առաքելական եկեղեցու իրավազորության տիրույթում է հայտնվել մինչև 1504 թվականը։ 1570 թվականին՝ օսմանյան թուրքերի կողմից կղզին գրավելուց հետո, վանական համալիրը մնացել է հայկական եկեղեցու կառավարման տիրույթում։

Եկեղեցին տեղակայված է եղել Նիկոսիայի հայկական թաղամասի կենտրոնում։ 1963 թվականին հունաթուրքական բախման արդյունքում քաղաքը, ինչպես նաև ամբողջ կղզին, բաժանվել է հունական և թուրքական շրջանների։ Հայկական թաղամասը՝ վանական համալիրի հետ միասին, հայտնվել է քաղաքի թուրքական հատվածում, ինչի արդյունքում հայերը ստիպված են եղել լքել իրենց բնակության վայրերը և հեռանալ կղզուց կամ անցնել կղզու հունական հատվածը։ Նիկոսիայի հայ համայնքի առջև՝ եկեղեցու կորստից հետո, անհրաժեշտւթյուն է առաջացել կառուցելու նոր եկեղեցի։ 1981 թվականին «Նարեկ» հայկական դպրոցի հարևանությամբ կառուցվել է նոր եկեղեցի, որը, ի հիշատակ հին եկեղեցու, անվանվել է Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Serhat İNCİRLİ (2011 թ․ հոկտեմբերի 9). «Ya diğerleri?». KIBRIS.(չաշխատող հղում)
2. ↑  Charles Cawley. «Lords of the Mountains, Kings of (Cilician) Armenia (Family of Rupen)». *Medieval Lands*. Foundation of Medieval Genealogy. Վերցված է 2013 թ․ ապրիլի 7-ին.
3. ↑  Hadjilyra, Alexander-Michael (May 2009). «Booklet on the Armenians of Cyprus». Kalaydjian Foundation. Վերցված է 2010 թ․ մայիսի 16-ին.
4. ↑  Dickran Kouymjian. «The Holy Mother of God Armenian Church in Famagusta» (PDF). armenianstudies.csufresno.edu. Արխիվացված է օրիգինալից (PDF) 2016 թ․ մարտի 5-ին. Վերցված է 2012 թ․ ապրիլի 26-ին.
5. 1 2  «CYPRUS ARMENIANS-GIBRAHAYER». сайт кипрской армянской общины.
**Լեոնա Պոպովիչ** (խորվ.՝ Leona Popović, ), Խորվաթ լեռնադահուկորդուհի, 2018 և 2022 թվականների Ձմեռային օլիմպիական խաղերի մասնակից։ Խորվաթիայի չեմպիոն սլալոմում (2022, 2023) և հսկա սլալոմում (2023)։

Կյանք և կարիերա
---------------

Պոպովիչն առաջին անգամ մասնակցել է *FIS* մրցավազքի 2014 թվականի հունվարին։ 2015 թվականի հունվարին նա իր նորամուտը նշեց սլալոմում Աշխարհի գավաթի խաղարկությունում, որը տեղի ունեցավ Զագրեբում։ Մի քանի շաբաթ անց նա հաղթել է սլալոմում Մալբունում անցկացվող Եվրոպական ձմեռային պատանեկան օլիմպիական փառատոնում:

Կոլորադոյում կայացած իր առաջին Աշխարհի առաջնությունում նա զբաղեցրեց 27-րդ տեղը սլալոմում։ Պոպովիչը Աշխարհի գավաթի խաղարկության իր առաջին միավորները վաստակեց 2017 թվականի փետրվարին Կրան-Մոնտանայում կայացած կոմբինացիայի արդյունքում, որտեղ նա զբաղեցրեց 18-րդ տեղը: Նրա համար պակաս հաջողակ էր Սենթ Մորիցում կայացած աշխարհի առաջնությունը, որտեղ կարողացավ որակավորվել միայն թիմային մրցապայքարում, մնացած բոլոր մրցումներում նա դուրս մնաց վաղ փուլերում: Դավոսում ընթացող Պատանիների աշխարհի առաջնությունում Լեոնա Պոպովիչը հսկա սլալոմում զբաղեցրել է 7-րդ տեղը։

2018 թվականին Լեոնան մասնակցել է Հարավային Կորեայի ձմեռային Օլիմպիական խաղերին։ Հսկայական սլալոմում նա դուրս եկավ մրցավազքից արդեն առաջին վայրէջքի ժամանակ:

2021-2022 մրցաշրջանում Պոպովիչը միավորներ էր վաստակում Աշխարհի առաջնության մրցաշարային աղյուսակում։ Պեկինի ձմեռային օլիմպիական խաղերում նա զբաղեցրել է 23-րդ տեղը սլալոմում։

Աշխարհի գավաթի 2022-2023 մրցաշրջանում նա կարողացավ զգալիորեն բարելավել իր արդյունքները՝ ութ անգամ հայտնվելով լավագույն տասնյակում։ 

2023 թվականի մարտի 18-ին նրան հաջողվեց առաջին անգամ բարձրանալ ամբիոն։ Սոլդեուում կայացած Աշխարհի գավաթի եզրափակիչում նա զբաղեցրեց երկրորդ տեղը սլալոմում։ 2023 թվականի նոյեմբերին Ֆինլանդիայում կայացած Աշխարհի գավաթի խաղարկությունում նա իր կարիերայի ընթացքում երկրորդ անգամ զբաղեցրեց երկրորդ տեղը սլալոմում։

Արտաքին հղումներ
----------------

Կաղապար:Внешние ссылки

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «POPOVIC Leona - Athlete Information». *www.fis-ski.com*. Վերցված է 2023-11-13-ին.
**Բրունոսթ**, նորվեգական պանիր։ Դարչնագույն է, ուժեղ կարամելային համով։ Նորվեգերեն «բրունոսթ» բառացիորեն նշանակում է «դարչնագույն պանիր»։ Իրականում բրունոսթը իսկական պանիր չէ, քանի որ այն պատրաստվում է ոչ թե կաթից, այլ կաթի շիճուկից։

Պատրաստումը
-----------

Շիճուկը եփվում է, իսկ վերջում ավելացնում է սերուցք։ Եփելու ընթացքում ամինաթթուների և լակտոզի միջև տեղի է ունենում Մայարդի ռեակցիան, որից էլ շիճուկը դառնում է դարչնագույն և ստանում կարամելային համ։

Տեսակներ
--------

Ունի մի քանի տեսակներ, ամենատարածվածն է «գուդբրանդսդալոթսը» (*Gudbrandsdalost*, բառացի՝ Գուդբրանդսդալի պանիր)։ Այն պատրաստվում է հավասար չափերով կովի և այծի կաթերից։ Իսկ «Էկթե գայթոսթը» (*ekte geitost*) պատրաստվում է միայն այծի կաթից, ավելի ուժեղ և տտիպ համ ունի։ «Ֆլոյթեմիսոսթ» (*fløytemysost*) տեսակը, որը պատրաստվում է միայն կովի կաթից և սերուցքից, ունի մեղմ համ։

Նախապատմություն
---------------

Ըստ որոշ ավանդույթների` պանրի այս տեսակը 19-րդ դարում ստեղծել է Գուդբրանդսդալում ապրող Աննե Հով անունով կթվորուհին։ Բայց պանիրը հավանաբար ավելի հին պատմություն ունի, քանի որ շիջուկից պատրաստվող կաթի մասին 1674 թվականին հիշատակվում է Պեթեր Դաս անունով վանականի բանաստեղծություններից մեկում։

Աղբյուրներ
----------

* Հոդվածի նախնական տարբերակը թարգմանված է Հոլանդերեն Վիքիպեդիայի համանուն հոդվածից։

Մեդիա ֆայլեր

|  |  |
| --- | --- |
| Վիիքպահեստ | Վիքիպահեստ նախագծում կարող եք այս նյութի վերաբերյալ հավելյալ պատկերազարդում գտնել **Բրունոսթ** կատեգորիայում։ |
**Թոմաս Հանտեր Կեմբելլ Մակդոնելը** (անգլ.՝ Thomas Hunter Campbell McDonell, մայիսի 2, 1986(1986-05-02), Նյու Յորք շրջան, Նյու Յորք, ԱՄՆ), ամերիկյան դերասան է։ Առավել հայտնի է
«100» հեռուստասերիալից։

Կենսագրություն
--------------

**Մակդոնելը** ծնվել է 1986 թվականի մայիսի 2-ին՝ Նյու-Յորքում։ Մեծացել է Մանհեթենում և հաճախել է գիշերօթիկ դպրոց։ Այնուհետև Մակդոնելն ավարտել է Նյու-Յորքի համալսարանը։ Նրա մայրը՝ Ջոանին, գրող է, իսկ հայրը՝ Թերրին, խմբագիր։ Նրա եղբայրը գրող Նիկ Մակդոնելն է։

Կարիերա
-------

2011 թվականին Մակդոնելը խաղացել է Ջեսի Ռիտչերայի դերը «Ավարտականը» կատակերգությունում Էրմի Տիգարդենի հետ միասին։

Որպես տեսողական նկարիչ նա ցուցադրել է իր աշխատանքները մի շարք միջազգային ցուցահանդեսներում, որոնցից շատերի պատասխանատուն է եղել, այդ թվում նաև վիդեո-արվեստի ցուցահանդեսի պատասխանատու Նյու-Յորքում։

Խաղացել է այնպիսի ֆիլմերում, ինչպիսիք են՝ «Արգելված թագավորություն», «Տասներկու», «Մռայլ ստվերներ», «Սատանայի ձեռքը» և այլն։

Այժմ նա կիթառ է նվագում և երգում «Լուսին» խմբում։

Ֆիլմագրություն
--------------

### Ֆիլմեր

* Արգելված թագավորություն (2008) - Երիտասարդ Սոտի
* Քսանմեկ (2010) - Երկար մազերով տղա
* Ավարտականը (2011) - Ջեսի Ռիտչեր
* Մռայլ ստվերներ (2012) - Երիտասարդ Բառնաբաս Քոլինզ
* 10 իրեր, որոնք ես ատում եմ (2014) - Բեն
* Սատանայի ձեռքը (2014) - Տրևոր

### Հեռուստատեսություն

* Օրենք և կարգ (2010) - Էդի Բոյլ
* Արտադրված է Հոլիվուդում (2011)
* Արվարձան (2012-2013) - Սկոտ Ստրաուս
* 100 (2014-2015) - Գլխավոր դեր

Արտաքին հղումներ
----------------

Թոմաս ՄակԴոնել  Internet Movie Database կայքում

Թոմաս ՄակԴոնել Թվիթթերում
**Պաքդեշտ** (պարս.՝ پاكدشت), քաղաք Իրանի կենտրոնական մասում` Թեհրան օսթանում, Թեհրան քաղաքից դեպի արևմուտք։ Հանդիսանում է համանուն շահրեստանի վարչական կենտրոնը։ Բնակչությունը վերջին մարդահամարի տվյալներով կազմում է 236 319 մարդ (2016)։

Քաղաքը գտնվում է Թեհրան օսթանի կենտրոնական մասում, Թեհրան քաղաքից մոտ 22 կմ հարավ-արևելք` մայրաքաղաքը Սեմնանի հետ կապող համար 44 ավտոմայրուղու վրա։

Բնակչություն
------------

Քաղաքի բնակչությունը 2016 թվականի մարդահամարի տվյալներով կազմում էր 236 319 մարդ, որոնք կազմում էին 70 220 տնտեսություն։
Բնակչությամբ Թեհրան օսթանի յոթերորդ ամենախոշոր քաղաքն է` Թեհրանից, Իսլամշեհրից, Շահրիարից, Ղոդսից, Մալարդից և Գոլեսթանից հետո։ Քաղաքի բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում բերված է աղյուսակում ստորև.

| Տարի | 1991 | 1996 | 2006 | 2011 | 2016 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Բնակիչ | 33 273 | 49 220 | 126 281 | 206 490 | 236 319 |
|

Պատմություն
-----------

Պաքդեշտի տեղում հնում եղել են մի քանի գյուղական բնակավայրեր, որոնք գտնվել են Ռեյ անապատում։ Մոտ 1300-1250 թթ. մ.թ.ա ժամանակակից Պաքդեշտի տարածքում զարգացել է կերամիկայի մշակույթը։ 7-րդ դարում n. ե. շրջանը գրավել են արաբները։ 8-րդ դ. կային մի քանի շատ մեծ ու կարևոր գյուղեր՝ յուրաքանչյուրը 10 հազարից ավելի բնակչությամբ։ Փահլավիների դինաստիայի օրոք Ռեզա շահը գրավել է նաև մի քանի գյուղ և դրանք հանձնել իր ժառանգին։ Իսլամական հեղափոխությունից հետո՝ 1998 թվականին, պաշտոնապես ստեղծվեց Շահրեստան Պաքդեշտը։ Ներկայումս քաղաքում ապրում են բազմաթիվ ժողովուրդներ, օրինակ՝ ադրբեջանցիներ, քրդեր, լուրեր, պարսիկներ, յուրաքանչյուր ժողովուրդ ունի իր սովորույթները, սակայն նրանց միջև կա մշակութային միասնություն։ Քաղաքում և նրա շրջակայքում կան բազմաթիվ տեսարժան վայրեր, օրինակ՝ Իմամզադե Փանջալիի դամբարանը, Իմամզադե Աուլիայի դամբարանը, Իմամզադե «Չեխել-Դոհթար» (բառացի՝ քառասուն դուստր) դամբարանը և մի քանի այլ դամբարաններ, հնագույն սառցե մառան։ Բիր-Դագլան, կամուրջ տեղական գետի վրա, որը կառուցվել է Քաջարների տակ և գրանցված է որպես Իրանի ազգային ժառանգություն։

Ծանոթագրություններ
------------------

* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. 1 2
2. 1 2  «Իրանի Իսլամական Հանրապետության մարդահամար, 1395 (2016)» (պարսկերեն). Արխիվացված է օրիգինալից (Excel) 2021 թ. դեկտեմբերի 12-ին. Վերցված է 2022 թ. դեկտեմբերի 19-ին.
3. ↑  «IRAN: Tehran» (անգլերեն).
4. 1 2  «Islamic Republic of Iran» (անգլերեն).
5. ↑  «Իրանի Իսլամական Հանրապետության մարդահամար, 1385 (2006)» (պարսկերեն). Արխիվացված է օրիգինալից (Excel) 2011 թ. սեպտեմբերի 20-ին. Վերցված է 2022 թ. սեպտեմբերի 25-ին.
6. ↑  «Իրանի Իսլամական Հանրապետության մարդահամար, 1390 (2011)» (Excel) (պարսկերեն). Վերցված է 2022 թ. դեկտեմբերի 19-ին.
7. ↑  «شهر پاکدشت | جاهای دیدنی ایران». Արխիվացված օրիգինալից 2018 թ․ օգոստոսի 6-ին. Վերցված է 2022 թ․ հուլիսի 22-ին.
8. ↑  «Достопримечательности Ирана - Пакдашт».

|  |
| --- |
| 
  **Իրան**
 |
**Արարատ Հարությունի Մռավյան**, (1890 - 1952), հայ բոլշևիկ հեղափոխական, ԽՄԿԿ անդամ (1906)։

Վաղ հասակից ներգրավվել է հեղափոխական շարժման մեջ։ 1909 թվականին մասնակցել է Ելիզավետպոլի (Գանձակ) կուսակցական կազմակերպության վերականգնմանն ու դրա աշխատանքներին, հետո՝ «Պրավդա»-ի համար դրամական ֆոնդի հավաքմանն ու թերթի տարածմանը։ Փետրվարյան հեղափոխությունից հետո եղել է կուսակցության Ելիզավետպոլի քաղաքային կոմիտեի անդամ, բոլշևիկների կողմից ընտրվել է տեղի զինվորների դեպուտատների խորհրդի ԳԿ անդամ։ 1917 թվականին տեղափոխվել է Մոսկվա, եղել է «Կավկազսկի ռաբոչի» թերթի թղթակիցը։ 1919 թվականին կամավոր մտել է կարմիր բանակի շարքերը։ 1926-1931 թվականներին աշխատել է Մոսկվայի մարզային դեղատների վարչության պետի տեղակալ, 1931 թվականից՝ պետ։

Ծանոթագրություններ
------------------


|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 8, էջ 60)։*  |