recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Արարատի ժողովուրդը** (անգլ.՝ The people of Ararat), Յոզեֆ Բարթի 1926 թվականին Լոնդոնում հրատարակած գիրքն է հայերի ցեղասպանության մասին։

Գիրքը
-----

Յոզեֆ Բարթը «Արարատի ժողովուրդը» գրքում ներկայացրել է 1920-ական թվականներին իր ճանապարհորդական նոթերը։ Նա մանրամասն տեղեկացել է հայ ժողովրդի պատմությանը, հատկապես, վերջին շրջանի պատմական զարգացումներին և ուսումնասիրության արդյունքում համոզվել, որ Հայկական հարցը շատ խնդրահարույց է, և որն ավելի է բարդանում՝ հաշվի առնելով արևմտյան աշխարհի վերաբերմունքը։ Առաջին համաշխարհային պատերազմը նրա կարծիքով երիտթուրքական կառավարության համար ընձեռված հնարավորություն էր հայկական հարցը լուծելու համար։ Հեղինակն անդրադարձել է նաև Հայաստանի Հանրապետության ստեղծման մանրամասներին։ 1920 թ. մայիսին այցելել է Հունաստան, այնուհետև Բեյրութ, Դամասկոս և Հալեպ։ Նկարագրել է տեղի վրանաքաղաքներում ապրող տարագիրների կյանքը, անդրադարձել միսիոներիների կատարած հայանպաստ գործունեությունը։ Սիրիայի համար հատուկ ընդծել է արաբ շեյխերի՝ հայ տարագիրներին ցուցաբերած օգնությունն ու դանիացի միսիոներ Կ. Եփփեի դերն այս գործում։ Նա հակադրել է հայ ժողովրդին բնորոշող բացառապես դրական հատկանիշները, հազարամյակների քաղաքակրթությունը թուրքերի բացասական և ոչ մարդկային հատկանիշներին, նրանց պատմության մեջ ունեցած կործանարար դերին։ Նա անդրադառնում է նաև Ազգերի լիգայի կատարած աշխատանքին, Ֆրիտյոֆ Նանսենի` հայ տարագիրներին անձնագրեր տրամադրելու գործին։

Իր ուսումնասիրության վերջում նա եզրակացնում է, որ հայերին աջակցելու հարցն այս պարագայում կուսակցական կամ քաղաքական խնդիր չէ, այլ ազգային պատվախնդրություն։ Եվ նշում, որ ինչպես անցյալում, հիմա նույնպես պետք է շարունակեն իրենց հայանպաստ գործունեությունը։

Հեղինակ
-------

Յոզեֆ Բարթը բիրտանական Հայաստանի բարեկամներ (անգլ.՝ Friends of Armenia) հայանպաստ կազմակերպության հանձնարարականով հետազոտություն է իրականացրել հայաբնակ կենտրոններում` վերջիններիս մասին համապարփակ զեկույց կազմելու համար։ Այդ նպատակով նա 1920-ականների սկզբներին իր շրջագայությունը սկսել է Աթենքից, այնուհետև եղել Սալոնիկում, Կոստանդնուպոլսում, Զմյուռնիայում, Կիպրոսում, Լիբանանում, Սիրիայում ու Երուսաղեմում։ Իր հուշերում նա կարևոր փաստեր և թվական տվյալներ է հաղորդում նշված վայրերում տարագիր հայերի, նրանց վիճակի մասին, ինչպես նաև անդրադառնում է տեղի բնակիչների հետ ունեցած նրանց փոխհարաբերություններին։

Քաղվածքներ գրքից
----------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | Ողջ կայսրության հայ բնակչությունը` շրջապատված զինվորականներով, դատապարտված էր լիակատար ոչնչացման։ Նրանց կրած տառապանքներն ու համատարած սովն այնքան գերակշռող էին, որ նրանք ուժ չունեին անգամ արտասվելու։ Սարսափելի շոգը, ծարավի զգացողություն նրանց նրանց ուժասպառ էին դարձրե։ |  |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | Արաբների բարեկամությունը, հայերի երկրագործական հմտությունները, որին ավելանում էին Եփփեի նախաձեռնությունները և ֆրանսիական իշխանությունների դրական վերաբերմունքը հայ տարագիրների նկատմամբ… այս ամենը միասին դառնում էին «Հայաստանի» վերականգնման բարդ խնդրի լուսավոր կետերը։ |  |

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Burtt J. The people of Ararat, London, 1926
**Ալեքսանդրապոլի վիճակային դպրոց**, հիմնվել է 1840 թվականին։ Սկզբում կոչվել է Սուրբ Փրկչի հոգևոր դպրոց, ապա՝ վիճակային, հետագայում (1905-1912)՝ ժողովրդական դպրոց։ Հարավային Կովկասի ամենաբարեկարգ արական դպրոցներից էր։

Ուսուցում
---------

Ուսուցումը տարվել է գրաբարով, ապա՝ աշխարհաբարով։ 1870-ական թվականների սկզբին Ալեքսանդրապոլի վիճակային դպրոցում աշխատել են՝ Ղ. Աղայանը, Ս. Բեկ-Նազարյանը, Գ. Հովհաննիսյանը (Քաջբերունի), Հ. Ղուկասյանը, Մ. Տեր-Աարգսյանը, Ա. Մխիթարյանը ավանդել նոր առարկաներ՝ բնագիտություն, երկրաչափություն, գծագրություն, մարմնամարզություն, կիրառել դիդակտիկ նյութեր՝ ֆիզիկական սարքեր, կմախքներ, համրիչ, գլոբուս։ 1875-1876 ուսումնական տարում դպրոցն ունեցել է 284 աշակերտ՝ 4 հիմնական և 3 նախապատրաստական դասարաններով։ 1886 թվականից Ալեքսանդրապոլի վիճակային դպրոց վերածվել է երկդասյան դպրոցի։ Փակվել է 1912 թվականին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3  Հայկական սովետական հանրագիտարան (հայ.) / Վ. Համբարձումյան, Կ. Խուդավերդյան — 1974. — հատոր 1. — էջ 156.


|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 1, էջ 156)։*  |
**Ուշիբերդ,** երկաթե դարաշրջանի ամրոց Արագածոտնի մարզի Ուշի գյուղից քիչ հեռու գտնվող բլրի վրա։ Այն գրեթե ամբողջությամբ փլուզվել է, բացառությամբ պատերի այն մասերի, որոնք ժամանակին շրջապատում էին բերդը։ Այն տարածքում, որը ժամանակին եղել է ամրոցի ներսը, կան խոշոր քարերի մեծ կույտեր, որոնք ժամանակին կազմում էին ամրոցի պարիսպներն ու ներսում գտնվող կառույցները։ Բլրից անմիջապես ներքև է գտնվում 7-13-րդ դարերի Սուրբ Սարգիս վանքը։ Այն գտնվում է մ.թ.ա. 3–րդ-1-ին հազարամյակների բնակավայրի հեռավոր կողմում։ Մոտակայքում, գլխավոր ճանապարհից ներքև, գյուղից դեպի վանք և ամրոց տանող ճանապարհին է գտնվում 10-րդ դարի փոքրիկ մատուռը։

Պատկերասրահ
-----------

* Քարերի հաստ կույտեր, որտեղ, բլրի գագաթին ժամանակին եղել են ամրությունները։Քարերի հաստ կույտեր, որտեղ, բլրի գագաթին ժամանակին եղել են ամրությունները։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3  Wiki Loves Monuments monuments database — 2017.

* Kiesling, Brady (2005), *Rediscovering Armenia: Guide*, Yerevan, Armenia: Matit Graphic Design Studio
* Brady Kiesling, *Rediscovering Armenia*, p. 21, available online at the website of the Internet Archive:
**Բելգրանո** (իսպ.՝ Departamento Belgrano)՝ դեպարտամենտ Սանտ-Ֆե նահանգում, Արգենտինայում։ Գտնվում է նահանգից հարավ-արևմուտք, սահմանակից է Սան-Մարտին դեպարտամենտին հյուսիսից, Սան-Հեռոնիմո հյուսիս-արևելքից, արևելքից Իրիոնդո դեպարտամենտին իսկ հարավից Կասերոս դեպարտամենտին։ Արևմուտքում գտնվում է Կորդովա նահանգը։

Դեպարտամենտում ապրում են 41000-ից ավելի մարդ։ Գլխավոր քաղաքը՝ Լաս-Ռոսաս (բնակչությունը 13000 մարդ)

Տնտեսություն
------------

Բելգրանո՝ գյուղատնտեսական շրջան, հիմքում ընկած է հողագործությունը՝ սոյայի, ցորենի, եգիպտացորենի,սորգոյի և արևածաղկի, կերաբույսերի արտադրությունը։ Անասնաբուծության հիմքում ընկած է խոշոր եղջերավոր անասունների բուծումը, մսի և կաթի արտադրությունը, վերջերս զարգացում է ապրում նաև թռչնաբուծությունը։ Արդյունաբերությունը կապված է գյուղատնտեսական տարատեսակ տեխնիկայի արտադրության հետ, զարգանում է նաև թեթև արդյունաբերությունը։

Մունիցիպալիտներ
---------------

* Արմսթրոնգ (իսպ.՝ Armstrong) տարածքը՝ 302, բնակչությունը՝ 10,4 հազար
* Բուկե (իսպ.՝ Bouquet) տարածքը ` 355, բնակչությունը՝ 1.5 հազար
* Լաս Պարեխաս (իսպ.՝ Las Parejas) տարածքը՝ 295, բնակչությունը՝ 11,4 հազար
* Լաս Ռոսաս (իսպ.՝ Las Rosas) տարածքը՝ 697, բնակչությունը՝ 13 հազար
* Մոնտես դե Օկա (իսպ.՝ Montes de Oca) տարածքը՝ 322, բնակչությունը՝ 3 հազար
* Տորտուգաս (իսպ.՝ Tortugas) տարածքը՝ 322, բնակչությունը՝ 2.5 հազար

Շրջանը անվանակոչվել է ի պատիվ գեներալ Մանուել Բելգրանոյի՝19-րդ դարի զորահրամանատար, ով եղել է Հարավային Ամերիկայի ազատագրական շարժման առաջնորդներից մեկը և Արգենտինայի դրոշի ստեղծողը։

Արտաքին հղումներ
----------------

Сайт департамента Archived 2007-10-01 at the Wayback Machine.
* 

**Մարտական և աշխատանքային փառքի կոթող** (ռուս.՝ Монумент боевой и трудовой славы), կոթող Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Շախտի քաղաքի Փառքի հրապարակում։

Պատմություն
-----------

Մարտական և աշխատանքային փառքի կոթողը Ռոստովի մարզի Շախտի քաղաքում կառուցվել է 1967 թվականի նոյեմբերին` Հոկտեմբերյան հեղափոխության 50-ամյակի կապակցությամբ։ Համալիրի ստեղծմանն ու ֆինանսավորմանը մասնակցել են քաղաքի ձեռնարկությունները։ Ներդրում են կատարել Անտրացիտի հանքանորոգման գործարանի, «Գլուբոկայա» հանքավայրի և Շախտիի ՊՇԷԿ-ի աշխատանքային կոլեկտիվները։

Մարտական և աշխատանքային փառքի կոթողը ներառում է. ստելա, «Նրանց, ովքեր նվաճում էին, հաստատում և պաշտպանում խորհրդային իշխանությունը» գրությամբ տախտակ և հանքափորի լամպ։ Ստելան ու լամպը պատրաստված են չժանգոտող պողպատից Լուգանսկի մարզի Անտրացիտի հանքանորոգման գործարանում (ԱՀԳ)։ Ստելան տեղադրված է պատվանդանի վրա և պսակված է հնգաթև աստղով, որի վրա գրված է. *«Խորհրդային Միության հերոսներ Շապկին Նիկոլայ Վասիլևիչ, Պուլնի Վասիլի Ֆեոդորովիչ, Տատարկին Պյոտր Եպսիֆովիչ, Գորովեց Ալեքսանդր Կոնստանտինովիչ, Ֆեդյունին Ալեքսանդր Կուզմիչ։ Սոցիալիստական ​​աշխատանքի հերոս Անդրիանով Իլյա Պետրովիչ»։* Սկզբնապես ստելայի վրա գրված էր. «Փառք Հոկտեմբերին»։ Ստելայի տակ կա ծաղկաթումբ։

18-մետրանոց ստելայի երկու կողմերում պատվանդանի վրա տեղադրվել է հանքափորների աշխատանքային սխրանքների պատկերներով 35 մետր երկարությամբ բարձրաքանդակ։

Ստելայի առջևի հրապարակում, ծառուղու երկու կողմերում, տեղադրված են Խորհրդային Միության հերոսներ Ն. Վ. Շապկինի, Վ. Ֆ. Պուլնու, Պ. Ե. Տատարկինի, Գ. Կ. Գորովցովի քանդակները։ Բարձրաքանդակի, ինչպես նաև Խորհրդային Միության հերոսների քանդակների նկարիչներն ու քանդակագործներն են ՌԽՖՍՀ մշակույթի վաստակավոր գործիչ Բ. Ու. Ակոլզինը, Լ. Ի. Գանշինը, Ն. Ա. Կարագոդինը և Ա. Կ. Դեմիդովիչը։ Հուշահամալիրի ստեղծման աշխատանքները կատարվել են ԽՄԿԿ Արտեմովսկու շրջկոմի և շրջանային խորհրդի գործադիր կոմիտեի ղեկավարությամբ։

Հուշարձանի բացման օրը նրա հիմքի մոտ լցվել է Մամաև կուրգանի, Միուսի ռազմաճակատի և Անհայտ զինվորի գերեզմանի սուրբ հողը։ Հուշարձանին շեֆություն են անում «Գլուբոկայա» հանքավայրը, Շախտիի թիվ 26 և թիվ 37 դպրոցները։

Գրականություն
-------------

* Ерёмина, Г.А. В памятниках города – его неповторимая судьба / Г.А. Ерёмина // К Вашим услугам. – 1988. - №18 (30апр.). – С. 10.
* Ерёмина, Г.А. И памятники тоже говорят / Г.А. Ерёмина // Тумба. – 2007. - №7 (7 февр.). – С. 2.
* Новиков, С. Горнякам посвящённые: [памятники, посвящённые шахтёрам]/ С. Новиков // Шахтинские известия. – 1997. – 22 авг. – С. 2.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Памятники истории и культуры. Официальный сайт Департамента культуры г. Шахты
* Монумент боевой и трудовой славы
* Монумент боевой и трудовой славы
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Աստղիկ (այլ կիրառումներ)
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Գանթարճյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին:*

**Աստղիկ** (Ամպեր Սահակի Գանթարճյան, 1852, Կոստանդնուպոլիս, Օսմանյան կայսրություն - մայիսի 1, 1884(1884-05-01), Կոստանդնուպոլիս, Օսմանյան կայսրություն), հայ դերասանուհի։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է Կ. Պոլսում։ Նախնական կրթությունն ստացել է ընտանիքում, ապա սովորել ֆրանսիական դպրոցում։ Բեմական ասպարեզ մտել է 1870-ականների սկզբներին, Հակոբ Վարդովյանի քաջալերանքով։ Առաջին անգամ բեմ է բարձրացել 1870-1871 թթ. թատերաշրջանում, Մոլիերի «Պարոն Բուրսոնյագ» պիեսում կատարելով *Նիրինի* դերը։ Այնուհետև աչքի է ընկել այլ դերերով։ Իր բեմական կարողությունները լիովին դրսևորել է հաջորդ թատերաշրջանում՝ Պ. Մաղաքյանի խմբում։ Օրթագյուղի այդ թատրոնում խաղացել է գերազանցապես արևմտաեվրոպական մելոդրամաներում։ 1875 թ. նորից է միացել Վարդովյանին։ 1879 թ. իր կրտսեր քրոջ՝ Սիրանույշի և Պետրոս Ադամյանի հետ եկել է Կովկաս՝ Թիֆլիսի հայկական թատերական կոմիտեի հրավերով։ Նույն թվականի սեպտեմբերից մինչև 1881 թ. գարունը խաղացել է Թիֆլիսի թատրոնում, կատարելով կարևոր բազմաթիվ դերեր, որոնցից հիշատակության արժանի են՝ *Պորցիա* (Ու. Շեքսպիրի «Վենետիկի վաճառականը»), *Կուկուշկինա* («Եկամտավոր պաշտոն»), *Կատարին Հովարտ* (համանուն պիեսում) և այլն։ 1882 թ. վերադարձել է ծննդավայր, մասնակցել Ս. Պենկլյանի օպերետային խմբի ներկայացումներին՝ Իզմիրում, Հունաստանում, մեծ հաջողությամբ կատարելով կոնտրալտո դերեր, ինչպես՝ *տիկին Լանժ* (Շ. Լեկոկի «Մադամ Անգո»), *Օրոր* (Շ. Լեկոկի «Ժիրոֆլե-Ժիրոֆլա»), *Պարիս* (Ժ. Օֆենբախի «Գեղեցկուհի Հեղինե») և այլն։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  Հայկական սովետական հանրագիտարան (հայ.) / Վ. Համբարձումյան, Կ. Խուդավերդյան — 1974. — հատոր 1. — էջ 589.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  Ով ով է. հայեր (հայ.) / Հ. Այվազյան — Երևան: 2005. — հատոր 1.
3. ↑  Գառնիկ Ստեփանյան (1973)։ *Կենսագրական բառարան, հատոր Ա*։ Երևան: «Հայաստան»։ էջ էջ 120-121

Արտաքին հղումներ
----------------

* Աստղիկը «Թատերական Հանրագիտարանում» Archived 2015-04-06 at the Wayback Machine. (ռուս.)

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Հայազգ |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | ՀԳՀԳ: 17388 |

 |

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 1, էջ 589)։*  |
**«Անաստասիա» առանձնատուն** (ռուս.՝ Вилла «Анастасия»), շքատուն Ղրիմի
Յալթա քաղաքում։ Կառուցվել է 20-րդ դարի սկզբին ճարտարապետ Նիկոլայ Կրասնովի նախագծով։

Պատմություն
-----------

20-րդ դարի սկզբին «Անաստասիա» շքատան նախագիծը մշակել է Լիվադիական թագավորական պալատի հեղինակ, յալթացի հայտնի ճարտարապետ Նիկոլայ Կրասնովը։ Ճարտարապետը կատարել է կայսր Նիկոլայ II-ի պատվերը, իսկ շքատունը նախատեսված էր կայսրի դստեր` Անաստասիայի համար։ Առանձնատան շինարարությունն ավարտվել է 20-րդ դարի սկզբին և թագավորի դստեր պատվին այն կոչվել է «Անաստասիա» շքատուն։

Ներկա պահին առանձնատունը «դուրս է բերված ճարտարապետական ​​հուշարձանի կարգավիճակից», այսինքն` այն կարող է վերակառուցել առանց հատուկ թույլտվության։ Տունը գտնվում է այն նույն հողակտորի վրա, որտեղ կայսրը որդու` Ալեքսեյի համար կառուցել է ևս մեկ տուն (այժմ այս առանձնատունը պատկանում է ուկրաինացի մի ազդեցիկ քաղաքական գործչի)։ Ընդհանուր տարածքը անօրինականորեն ցանկապատված է։

Տան ներկայիս սեփականատերը վերականգնման ժամանակ չի պահպանել շինության պատմական տեսքը, և շենքն արտաքնապես շատ է փոխվել. պատշգամբները և ծածկապատշգամբը վերափոխվել են բնակելի սենյակների։ Ճարտարապետության նախկին «թեթևությունն» այլևս չկա, և շքատունը քիչ է հիշեցնում Կրասնովի ստեղծագործությունը։

Ռոմանովների նախկին թագավորական ընտանիքին պատկանած տունը գտնվում է Յալթայում, Պոլիկուրովսկի բլրի արևելյան կողմում։

«Անաստասիա» առանձնատունը կինոյում
---------------------------------

1980 թվականին այստեղ նկարահանվել է «Մոսֆիլմ» կինոստուդիայի «Հանգստացողների կյանքից» ֆիլմը, որի պրեմիերան տեղի է ունեցել 1981 թվականի ապրիլին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Տվյալ աշխարհագրական օբյեկտը տեղայակված է Ղրիմի թերակղզում, որի մեծ մասը տարածքային վեճի առարկա է Ռուսաստանի և Ուկրաինայի միջև։ Համաձայն Ռուսաստանի վարչատարածքային բաժանման՝ թերակղզում տեղակայված են ՌԴ Ղրիմի Հանրապետության սուբյեկտները և դաշնային նշանակություն ունեցող Սևաստոպոլ քաղաքը։ Համաձայն Ուկրաինայի վարչատարածքային բաժանման՝ Ղրիմում գտնվում են Ուկրաինայի կազմի մեջ մտնող Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետությունը և հատուկ կարգավիճակ ունեցող Սևաստոպոլ քաղաքը։
2. 1 2 3 4 5  «Вилла «Анастасия»»
**«Անապատի հազար տարի»** հայ քաղաքագետ, հրապարակախոս, միջազգայնագետ-վերլուծաբան Տիգրան Հայրապետյանի քաղաքագիտական վերլուծությունների քառահատոր գրքի չորրորդ հատորը, որը 2023 թվականին հրատարակել է «Newmag» հրատարակչությունը։

Նկարագրություն
--------------

Հեղինակը դեռ 1990-ականներին խոսել է Հայաստանին սպառնացող ներքին ու արտաքին վտանգների և աղետների մասին, որոնք տեղ են գտել գրքում։

Գրքում Տիգրան Հայրապետյանը բարձրացնում է նոր անկախացած Հայաստանի հիմքերին առնչվող մտահոգիչ մի շարք հարցեր՝ 1990-ականների սկզբին ձևավորված պետական կառավարման համակարգից մինչև ազատության ու պատասխանատվության համաչափ ընկալման կարևորություն։ Հեղինակը գրքում վերլուծում է նաև Հայաստանի հնարավոր հեռանկարները՝ դրանք դիտարկելով պատերազմի ու խաղաղության, ժողովրդավարության ու բռնապետության հակադրությունների համատեքստում։ Գրքում զետեղված հոդվածների մի մասն անտիպ է, իսկ մի մասը հրապարակվել է հեղինակի մահից հետո։

«Անապատի հազար տարի» վերնագրը Տիգրան Հայրապետյանի հոդվածներից մեկի վերնագիրն է։ Գրքի խմբագիրներն են Նազենի Ղարիբյանը, Արսեն Գասպարյանը և Արտակ Ապիտոնյան։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Անապատի հազար տարի [Հատոր 4]
**Աստրախանի հեռուստաաշտարակ** (ռուս.՝ Астраханская телебашня), Ռուսաստանի Աստրախան քաղաքի Լյախովի փողոցում գտնվող հեռուստատեսային աշտարակ, որի բարձրությունը 180 մ է։ 3803 КМ նախագծով (հաղորդիչ անտենաների կառուցման նախագիծ ԽՍՀՄ-ում 1954-1972 թվականներին, որով տարբեր քաղաքներում՝ Աստրախան, Բլագովեշչենսկ, Դոնի Ռոստով, Սոչի, Սամարա և այլն, կառուցվել են հեռուստատեսային աշտարակներ) պողպատե ցանցաձև աշտարակը կառուցվել է 1967 թվականին։ Հողմակայուն է։ Քաղաքի դոմինանտներից մեկն է. հեռուստատեսային աշտարակը տեսանելի է 10 կմ հեռավորությունից։ Հեռուստաաշտարակի վրա 2010 թվականին տեղադրված լուսարձակը այն դարձրել է քաղաքի իրական զարդը։ Էներգախնայողության տեսանկյունից Գինեսի ռեկորդների գրքում գրանցվելու թեկնածու է։

Պատմություն
-----------

Գիշերային ժամերին Ցածրադիր Պովոլժիեի մայրաքաղաքի ցանկացած կետից նկատելի են Աստրախանի հեռուստատեսային աշտարակի լույսերը։ Այն, ինչպես և նրա ռոստովյան նմանակը, կառուցվել է տիպային նախագծով Մոսկվայի պողպատե կառուցվածքների գործարանում։ Այն կարելի է գնահատել որպես ինժեներական արվեստի գլուխգործոց, քանի որ շինարարությունը ավարտվել է 1967 թվականին, շահագործման հաշվարկային ժամանակը եղել է 15 տարի, սակայն պողպատի բարձր որակի և բարձրորակ ամրության պաշարն ապահովում են կառույցի անվտանգ շահագործումը մինչ օրս։ Ավելին, 2014 թվականին աշտարակում տեղադրվել է լուսապրոյեկցիոն համակարգ, որը կառույցը դարձրել է քաղաքի տեսարժանություններից մեկը։

Տեխնիկական մանրամասներ
----------------------

Աշտարակի բարձրությունը անտենաների հետ 180 մ է, այն տեսանելի է 10 կմ հեռավորությունից, բոլոր տարրերը կարմիր են։ Լուսավորման համակարգը նախագծված և հավաքված է՝ հաշվի առնելով ճարտարապետական ​​լուսավորության վերջին նվաճումները։ Լուսարձակումը կատարվում է RGB գունադինամիկ սարքերի օգնությամբ, աշտարակի երկայնքով ձգվում են 26 հազար LED լամպերով մալուխներ։ Ժամանակակից տեխնոլոգիաների կիրառումը թույլ է տվել նվազեցնել էներգիայի սպառումն այնքան, որ Աստրախանի հեռուստաաշտարակը Գինեսի ռեկորդների գրքում ներառելու հայտ է ներկայացվել։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  «Астраханская телебашня»
**Աշխույժ**, (*Խաչատուր Սուքիասի Գրիգորյան*, 1884, Արագած, Էջմիածնի գավառ, Երևանի նահանգ, Ռուսական կայսրություն - 1961), հայ գուսան, ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1939 թվականից։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է Արագած գյուղում։ Հայրը նույնպես երգասաց էր։ Չորս տարեկանում Խաչատուրը տառապում է «ծաղիկ» հիվանդությամբ և կորցնում տեսողությունը։ Նա մխիթաություն է գտնում երգի ու երաժշտության մեջ։ Կարճ ժամանակից դառնում է հմուտ գուսան ու հեքիաթասաց և վերցնելով ջութակը շրջագայում է հայկական քաղաքներն ու գյուղերը։

1907 թվականին հանդես գալով Ալեքսանդրապոլի (այժմ՝ Գյումրի) սրճարաններից, Աշխույժը իր երգերից մեկում որոշակիորեն արտահայտելով հակացարական տրամադրություններ՝ ձերբակալվում է։ Ազատվելով կալանքից, երիտասարդ գուսանը շարունակում է շրջագայությունը։ 1908 թվականին, Էջմիածնում եղած ժամանակ, նա առիթ է ունենում մոտիկից շփվելու Գևորգյան ճեմարանի ուսուցիչների հետ, որոնցից մեկը՝ Գարեգին Լևոնյանը (Ջիվանու որդին), նկատի ունենալով երիտասարդ գուսանի կենսուրախ և առույգ բնավորությունը, նրան տալիս է Աշխույժ անունը։ Նաիրի Զարյանը նրա մասին ասել է, որ *«զրկված լինելով արեգակի լույսից՝ նա հոգու աչքերով տեսնում է աշխարհն իր կախարդական բոլոր գույներով և ներդաշնակություններով»:*

Աշխույժը հորինել է բազմաթիվ երգեր, հեքիաթ-սիրավեպեր ու պոեմներ։

Ստեղծագործություն
-----------------

Աշխույժի ստեղծագործության հիմնական գծերն են բռնության, կամայականության, սոցիալական անարդարության խարազանումը («Բռնության աշխարհ», «Եթե լավ է», «Անարդար օրենք»)։ Աշխույժը հանդես է եկել նաև կոլտնտեսական երգերով, որոնցում գովերգել է գեղջուկի աշխատանքը։

Աշխույժի ստեղծագործությունների մեջ ուրույն տեղ ունեն սիրային տաղերն ու երգերը, որոնց մեջ արտահայտել է իր խոհերն ու խորհդածությունները մաքուր, իդեալական սիրո և ամուսնության մասին։

Առանձին հմայք ունեն Աշխույժի երգիծական երգերը, որոնց մեջ դրսևորված է գուսանական արվեստին հատուկ բարոյախոսությունը։ Այդ երգերում գուսանը կարողացել է առանձնակի հմտությամբ օգտագործել գեղջկական հումորը։

Աշխույժի ստեղծագործությունների մատենագրություն
----------------------------------------------

* Աշուղ Աշխույժի քնարը, Բաքու, Ն. Երևանցյանի տպարան, 1908, 89 էջ։
* Ժողովրդի ընտրյալները, Երևան, Պետհրատ, 1938, 15 էջ։
* Աշուղական, Երևան, Հայպետհրատ, 1947, 94 էջ։
* Քնար, Երևան, Հայպետհրատ, 1955, 188 էջ։
* Աղբյուր (բանաստեղծություններ), Երևան, Հայպետհրատ, 1958, 287 էջ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  Հայկական սովետական հանրագիտարան (հայ.) / Վ. Համբարձումյան, Կ. Խուդավերդյան — 1974. — հատոր 1. — էջ 485.
2. ↑  Գուսան Աշխույժ (1955)։ *Քնար*։ Երևան: Հայպետհրատ։ էջ էջ 3-6
3. ↑  Գուսան Աշխույժ (1955)։ *Քնար*։ Երևան: Հայպետհրատ։ էջ էջ 4-9
4. ↑  *Գրական տեղեկատու*։ Երևան: «Սովետական գրող»։ 1981։ էջ էջ 36-37


|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Հայազգ |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | ՀԳՀԳ: 10481 · GND: 1081103566 · LCCN: nb2006023571 · SUDOC: 196172438 · VIAF: 51213234 · WorldCat VIAF: 51213234 |

 |

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 1, էջ 485)։*  |
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սերը տևում է երեք տարի (այլ կիրառումներ)

**«Սերը տևում է երեք տարի»** (ֆր.՝ L'amour dure trois ans), ֆրանսիացի գրող Ֆրեդերիկ Բեգբեդերի` 1997 թ.-ին լույս տեսած վեպը։ Վեպում Բեգբեդերի կողմից առաջ է քաշվում այն տեսությունը, որ սիրահարվածության զգացումը կախված է որոշակի հորմոններից (վեպում խոսվում է դոֆամինի մասին)։ Երբ ուղեղի աշխատանքը նորմավորվում է և այն վերադառնում է իր սովորական ռիթմին, հորմոնները դադարում են խթանել երկու զուգընկերների զգայական կախվածությունը միմյանցից։ Այսպիսով, կիրքը և զգայական ուժեղ կախվածությունը միմյանցից անցնում է երեք տարուց, ինչից էլ տառապում է վեպի գլխավոր հերոսը։ Ֆրեդերիկ Բեգբեդերը նպաստեց ցանկացած կապվածության ի սկզբանե դատապարտված լինելու տեսության մասսայականացմանը։

Սյուժեն
-------

Վեպի գլխավոր հերոսը լրագրող Մարկ Մարոնիեն է (ֆրանս. Marc Marronnier), ով առօրյա անցուդարձերի մասին է գրում։ Նա վստահ է, որ սերը տևում է երեք տարի` սկզբում մարդիկ կրքոտ սիրում են իրար, հետո՝ նուրբ և ընկերական, իսկ հետո նրանք ձանձրանում են։ Նման հայացքների պատճառների մասին պատմվում է վեպի առաջին մասում. այս ՏԵՍԱԿԵՏԻառաջ գալու պատճառն այն է, որ Մարկը չի սիրել երեք տարուց ավելի։ Նա ամուսնացել էր Աննա անունով շատ գեղեցիկ աղջկա հետ, սակայն համատեղ կյանքի երրորդ տարում Աննան արդեն գրեթե զզվանք էր առաջացնում իր մոտ, իսկ ինքն էլ ինքնակորույս սիրահարվում է մեկ այլ կնոջ՝ Ալիսային։ Ալիսան փոխադարձաբար պատասխանում է նրա սիրուն, սակայն ապրում է ուրիշի հետ, ուստի կարողանում է Մարկի հետ միայն գաղտնի հանդիպել։ Մարկն իր հերթին լիովին վստահ է, որ սերը կավարտվի երեք տարուց և նախօրոք կանխատեսում է բաժանումը։ Վեպի վերջում գլխավոր հերոսը գրում է, որ ինքն ու Ալիսան արդեն երեք տարի միասին են, և չնայած ինքը վախը սրտում սպասում է իրենց հարաբերությունների եռամյակին, սերը նախկինի պես կենդանի է։ Հերոսը մտածում է, թե ինչպիսի հիմարություն էր իր իսկ կողմից հորինված երեք տարիների տեսությունը, այնուհետ նայում է ժամացույցին և նկատում, որ երեք տարին դեռ չի լրացել՝ մնացել է մեկ րոպե։

Էկրանավորում
------------

2011 թ.-ին նկարահանվում է համանուն ֆիլմը։ Ֆիլմի սցենարի հեղինակը և ռեժիսորը հենց Բեգբեդերն էր։ Բավական շատ են գրքի և ֆիլմի սյուժետային տարբերությունները։

Հիշատակումներ
-------------

Գրքի մասին հիշատակվում է Տիմատիի և Գրիգորի Լեպսի «Реквием по любви» երգում։

Հայերեն թարգմանությունը
-----------------------

Գիրքը հայերեն լույս է տեսել է 2023 թ.-ին՝ «Սերն ապրում է երեք տարի» վերնագրով. հրատարակել է «Անտարես» հրատարակչությունը։ Թարգմանիչը Անուշ Գևորգյանն է։

Արտաքին հղումներ
----------------

Վեպի ռուսերեն թարգմանությունը

 Վիքիքաղվածքն ունի քաղվածքների հավաքածու, որոնք վերաբերում են  ***Սերը տևում է երեք տարի (վեպ)*** հոդվածին

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | OCLC |

 |

Ծանոթագրություններ
------------------


1. ↑  «Переплавка мозгов»
2. ↑  «Սերն ապրում է երեք տարի»
**«Աշխարհի մշակույթների քարտեզը»** ամերիկացի գրող, «INSEAD» բիզնես դպրոցի պրոֆեսոր Էրին Մեյերի գիտահանրամատչելի գիրքը։ Հեղինակն այն գրել է 2014 թվականին։ 2023 թվականին Դավիթ Սարգսյանի թարգմանությամբ գիրքը «Newmag հրատարակչությունում» հրատարակվել է հայերեն։

Բովանդակություն
---------------

Գրքում հեղինակը վերլուծում է, թե ինչպես են ազգային մշակութային տարբերությունները ազդում բիզնեսի վրա։ Գրքում խոսվում է, որ ամերիկացիները նախ գովում են, հետո հայտնում բացասական կարծիք, ֆրանսիացիները, նիդերլանդացիները, իսրայելցիներն ու գերմանացիներն իսկույն ասում են իրենց մտածածը, սկանդինավցիները կարծում են, որ ամենալավ ղեկավարն իրեն պաահում է շարքային աշխատողի նման։ Եվ երբ նրանք փորձում են իրար հետ աշխատել, կարող է ստեղծվել քաոս։

Գրքում զետեղված են պատմություններ իրական կյանքից, անեկդոտներ տարբեր երկրներից, համաշխարհային թիմային աշխատանքի և միջազգային համագործակցության մասին անհրաժեշտ դասեր։

Հեղինակը գրքում իր վերլուծությունները համադրում է իր կիրառական խորհուրդների հետ և ներկայացնում մշակութային տարբերությունների բացասական ազդեցությունն ապակոդավորող բանաձև։

Գիրքը թարգմանվել է կորեերեն, ճապոներեն, չինարեն, ինդոնեզերեն, թուրքերեն, ռուսերեն հոլանդերեն, իսպաներեն, գերմաներեն, ֆրանսերեն, իտալերեն և այլ լեզուներով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Աշխարհի մշակույթների քարտեզը
2. ↑  Աշխարհի մշակույթների քարտեզը
3. ↑  The Culture Map

Արտաքին հղումներ
----------------

* The Culture Map, by Erin Meyer
* THE CULTURE MAP
**Փուչիկ**, առաձգական-փչովի պարկ, որը հիմնականում լցված է լինում գազով (օդ, հելիում, ջրածին, թթվածին և այլն)։ Պատրաստվում է բարակ ռեզինից, փչվում է բերանով կամ հատուկ օդամղիչ սարքով։ Օգտագործվում է որպես խաղալիք, տոնական դեկորացիա, երբեմն նաև պրակտիկ օգտագործման համար, օրինակ օդերևութաբանական դիտարկում կատարելու համար։

Պատմություն
-----------

Առաջին ռեզինե փուչիկը պատրաստել է բնագետ Մայքլ Ֆարադեյը 1824 թ.։ Նա այն օգտագործում է ջրածնային գազով գիտափորձեր կատարելու համար։

Գազալցում
---------

Փուչիկը մեծ մասամբ լցնում են օդից թեթև որևէ գազով, որպեսզի այն օդ բարձրանա։ Նախկինում հաճախ օգտագործվում էր ջրածին կամ բնական գազ։ Հրավտանգության պատճառով, այժմ թույլատրելի է համարվում միայն հելիումը, որը ավելի թանկ է, սակայն չի այրվում։

Օդից թեթև գազով լցված փուչիկը կարող է մի քանի ժամ սավառնել օդում՝ կախված եղանակային պայմաններից։ Հատուկ, ավելի ամուր նյութից պատրաստված և հելիումով լցված փուչիկը կարող է քանի որ օդում մնալ։

Մրցույթներ
----------

Փուչիկներով կարող են կազմակերպվել մրցույթներ։ Փուչիկի պարանով կապվում է բացիկ, որի վրա գրված է մրցույթի մասնակցի անունը և հասցեն։ Գտնողին խնդրվում է բացիկը հետ ուղարկել այդ հասցեով և նշել գտնելու վայրը։ Նա, ում փուչիկը ամենահեռուն է հասել, համարվում է մրցույթի հաղթող։

Փուչիկների ինֆլյացիա և առողջության օգուտներ
-------------------------------------------

Փուչիկը բերանով փչելը օգտակար է առողջության համար, քանի որ այն մարզում է միջկողային մկանները, որոնք ընդլայնում և բարձրացնում են կողոսկրերն ու դիֆրագմը՝ բարելավելով թոքերի աշխատանքը և թթվածնով հագեցվածությունը։. Այս վարժությունը կարող է բարելավել կեցվածքը, կայունությունը և շնչառության օրինաչափությունները, ինչպես նաև այն օգնում է բարձրացնել թոքերի հզորությունը՝ դարձնելով այն օգտակար այնպիսի հիվանդությունների դեպքում, ինչպիսիք են թոքային ֆիբրոզը, COPD կամ ասթմա:. Բացի այդ, փուչիկը փչելու ակտը նպաստում է խորը շնչառությանը, որը կարող է նվազեցնել սթրեսն ու անհանգստությունը, բարելավել սրտանոթային առողջությունը և մեծացնել թոքերի հզորությունը:. Բացի այդ, օդապարիկի ինֆլյացիան հակադրվում է դիֆրագմին՝ արդյունավետ շնչառության համար և օգնում է բարձրացնել ներորովայնային ճնշումը՝ դարձնելով այն օգտակար վարժություն վերականգնման և շնչառական ֆունկցիայի համար:.

Միջավայրի աղտոտում
------------------

Օդ բաց թողված փուչիկները վնաս են հասցնում բնությանը։ Դրանցից մոտավորապես 90%-ից 95%-ը հասնելով 8 կմ բարձրության, պայթում են և իվերջո հայտնվում ծովում կամ ցամաքում։ Լատեքսից պատրաստված փուչիկը ծովում քայքայվում է շուրջ 4 տարի հետո։ Այդ ընթացքում այն կարող է հայտնվել կենդանիների մարմնի և դառնալ նրանց մահվան պատճառը (օրինակ արգելափակելով կերակրափողը կամ ստամոքսը)։

Մեդիա ֆայլեր

|  |  |
| --- | --- |
| Վիիքպահեստ | Վիքիպահեստ նախագծում կարող եք այս նյութի վերաբերյալ հավելյալ պատկերազարդում գտնել **Փուչիկ** կատեգորիայում։ |

Վիքիբառարան

|  |  |
| --- | --- |
|  | Ընթերցե՛ք **«փուչիկ»** բառի բացատրությունը Հայերեն Վիքիբառարանում։ |

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
**Յանկա Կուպալայի անվան զբոսայգի** (բելառուս․՝ Парк імя Янкі Купалы), հասարական զբոսայգի Մինսկում, Բելառուս։ Գտնվում է Հաղթանակի հրապարակի և Գորկի զբոսայգու մոտ։ Հիմնադրվել է 1950 թվականին։ Այգին անվանվել է ի պատիվ բելառուս գրող Յանկա Կուպալայի։

Տեղայնք
-------

Այգին տեղակայված է Յանկա Կուպալա փողոցի և Անկախության պողոտայի խաչմերուկում, Սվիսլոչի աջ ափին։

Պատմություն
-----------

Այգին ստեղծվել է Հայրենական մեծ պատերազմից հետո։ Հիմնադրման աշխատանքները սկսվել են 1949 թվականին և այգին կոչվել է ԲԽՍՀ 30-ամյակի այգի։ Մինչև այգու ստեղծումն այս վայրում եղել են միահարկ տներ։ Այգու հիմնական մասը ստեղծվել է 1950 թվականին։ Այգու ճեմուղին գտնվում է Անկախության պողոտայի անկյունագծին մոտ, որտեղ և գտնվում է այգու գլխավոր մուտքը։ Գլխավոր և կենտրոնական ծառուղիների հատման վայրում կա ցայտաղբյուր։

1959 թվականին այգու տարածքում կառուցվել է Յանկա Կուպալայի անվան գրականության պետական թանգարանը։ Թանգարանը կառուցվել է այն վայրում, որտեղ 1927-1941 թթ. ապրել է գրողը։ Տունը այրվել է Հայրենական մեծ պատերազմի 5-րդ օրը. այրվել են նաև Յանկա Կուպալայի ձեռագրերն ու արխիվը։ Ներկայումս թանգարանն ունի 36.000 ցուցանմուշ (ձեռագրեր, հրատարակություններ, ինքնագրերով գրքեր, լուսանկարներ, փաստաթղթեր, մշակութային, կենցաղային առարկաներ, որոնք առնչվում են գրողի գործունեությանը։

Նախկինում ծառուղում տեղադրված է եղել Սերգեյ Գրցևեցի հուշարձանը, որի տեղում 1972 թվականին Յանկա Կուպալայի ծննդյան 90-ամյակի առթիվ տեղադրվել է նրա հուշարձանը (քանդակագործ՝ Ա. Անիկեյչիկ, Լ. Գումիլևսկի, Ա. Զասպիցկի, ճարտարապետ՝ Յուրի Գրալով, Լեոնիդ Լևին)։

Պատկերասրահ
-----------

* 
* Յանկա Կուպալայի անվան գրականության պետական թանգարանՅանկա Կուպալայի անվան գրականության պետական թանգարան
* 
* 
* 
*

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Памятник Янке Купале

Արտաքին հղումներ
----------------

* Сквер (парк) имени Янки Купалы Archived 2011-04-23 at the Wayback Machine.
* Памятник Янке Купале
**Էլեկտրական լուսավորություն**, լիցքավորված մասնիկների ուղղորդված շարժումն է էլեկտրական դաշտի ազդեցության տակ։ Այդպիսի մասնիկներ կարող են լինել հաղորդիչներում էլեկտրոնները, էլեկտրոլիտներում՝ իոնները, իսկ կիսահաղորդիչներում էլեկտրոններն ու խոռոչները, որը կոչվում է էլեկտրոնախոռոչային հաղորդագրություն։

Պատմություն
-----------

Այն ժամանակ, երբ ստեղծագործում էր Պետրովը, շատ քիչ բան էր հայտնի էլեկտրական հոսանքի մասին։ Հոսանքի միակ աղբյուրը Վոլտյան սյունն էր, որն իրենից ներկայացնում էր իտալացի ֆիզիկոս Ա. Վոլտայի հայտնագործած գալվանական էլեմենտների մարտկոց։ Հենց այդ սարքի օգնությամբ էլ Պետրովը 1802 թվականին ստացել է էլեկտրական աղեղը։ 1801 թվականին Լ. Տենարը էլեկտրոնական հոսանքով պլատինե հաղորդալարը հասցրել է շիկացման աստիճանի։ 4200 գալվանական էլեմենտներից կազմված մարտկոցով կատարեց բազմաթիվ փորձերից ստացված արդյունքները Պետրովն ամփոփում է 1803 թվականին հրատարակած գրքով, որի մեջ էլեկտրական աղեղի մասին գրում է. «Եթե ապակե թեթեղիկի կամ ապակե ոտքերով նստարանի վրա դրվի 2 կամ 3 փայտածուխ... և եթե հետո մետաղի մեկուսացված հաղորդիչները, որոնք միացված են հսկայական մարտկոցի 2 բևեռներին, մոտեցվեն իրար՝ 1-3 հեռավորությամբ, ապա նրանց միջև կառաջանա չափազանց պայծառ, սպիտակ գույնի լույս կամ բոց, որից այդ ածուխները արագ կամ դանդաղ կվառվեն և անդուր մթությունը բավական պարզ կլուսավորվի»։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Պավել Ծատուրյան, Զրւյցներ ֆիզիկայի մասին, Երևան 1989
**«Բանակցային առաջնագծում»**, Հայաստանի 3-րդ նախագահ Սերժ Սարգսյանի ժողովածուն, որը հրատարակվել է 2023 թվականին Newmag հրատարակչությունում։

Գրքի շնորհանդեսը տեղի է ունեցել 2023 թվականի մարտի 7-ին, Երևանի Հայկական բարեգործական ընդհանուր միության դահլիճում։

Բովանդակություն
---------------

«Բանակցային առաջնագծում» գրքում ամփոփված է Սերժ Սարգսյանի պաշտոնավարման տաս (2008-2018) և հետնախագահական շրջանի չորս տարիներին (2018-2022) Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման բանակցային գործընթացի վերաբերյալ հեղինակի հայտարարությունները, ուղերձները, ելույթները, հոդվածները, հարցազրույցները։

Գրքում խոսվում է նաև Սերժ Սարգսյանի վարած քաղաքականության, բանակցային գործընթացի զարգացումերի, որոշակի փուլերում առաջացած խնդիրների, առաջընթացի ու ձեռքբերումների մասին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Երեւանում կկայանա «Բանակցային առաջնագծում» գրքի շնորհանդեսը, որտեղ ներկայացված են Սերժ Սարգսյանի մոտեցումները
2. ↑  «Երևանյան բեսթսելեր». «Բանակցային առաջնագծում»-ը ՝ առաջատար. փաստավավերագրական, մարտ, 2023
3. ↑  Բանակցային առաջնագծում

Արտաքին հղումներ
----------------

* ՀՀ երրորդ նախագահ Սերժ Սարգսյանի «Բանակցային առաջնագծում» գրքի շնորհանդեսը
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Գրիգոր Ավագյան (այլ կիրառումներ)
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Ավագյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին:*

**Գրիգոր Մկրտչի Ավագյան** (մարտի 8, 1899(1899-03-08), Աքքերման, Բեսարաբյան գուբերնիա, Ռուսական կայսրություն - օգոստոսի 28, 1982(1982-08-28), Բուխարեստ, Ռումինիա), հայ հնագետ, պատմաբան, հրապարակագիր և թարգմանիչ Ռումինիայում (պատմական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր)։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է 1899 թվականին, Աքքերմանում։ Պեղումներ է կատարել Աքքերմանում՝ հայտնաբերելով Կիլիկիայի հայկական թագավորների դրամներ, ռուսերեն և ռումիներեն հրատարակել աշխատություններ Աքքերմանի հայերի պատմության վերաբերյալ։ Ցույց է տվել Կիլիկիայի հայ առևտրականների կապերն այս շրջանի հետ։ 1935 թվականին Հռոմում լույս է ընծայել «Անտիպ նկարներ էտրուսկյան և հռոմեական ճարտարապետական հուշարձաններից» աշխատությունը (իտալերեն)։ 1955 թվականից աշխատանքի է անցել ռումինական ակադեմիայի Մարդաբանության ինստիտուտում։ Ավագյանը արժեքավոր աշխատություններ ունի Ռումինիայի հայերի պատմության մասին։ Ռումիներեն է թարգմանել ընտիր հատվածներ հայ միջնադարյան տաղերգուների ստեղծագործություններից։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  Arheologi.ro (ռումիներեն) — 2020.
2. 1 2 3 4 5 6 7  Հայկական սովետական հանրագիտարան (հայ.) / Վ. Համբարձումյան, Կ. Խուդավերդյան — 1974. — հատոր 1. — էջ 600.
3. 1 2 3 4 5 6  Հայկական համառոտ հանրագիտարան (հայ.) — 1990. — հատոր 1.


|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 1, էջ 600)։*  |

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Հայազգ |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | ՀԳՀԳ: 8439 |

 |
«**Մի՛ որոնիր մի ժամանակ...**», Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններից՝ գրված 1890 թվականին։

Պատմություն
-----------

Հովհաննես Թումանյանն այս բանաստեղծությունը գրել է 1890 թվականի ապրիլի 21-ին։

Ըստ Տ․ Փիրումյանի հուշերի՝ Հովհաննես Թումանյանն այս բանաստեղծությունը հասցեագրել է իրենց տուն եկած մի օրիորդի, որին ժամանակին սիրել է, որն այցի ժամանակ համակրանքի ուշացած ցույցեր է արել նրան։

Առաջին անգամ տպագրվել է «N-ին» խորագրով 1890 թվականին Մոսկվայում լույս տեսած բանաստեղծությունների ժողովածուի առաջին հատորում (էջ 81)։ Այնուհետև նույնը, առանց վերնագրի, 1893 թվականին Թիֆլիսում լույս տեսած «Դաշնակներ» գրքում և առանց վերնագրի՝ 1908 թվականին Բաքվում լույս տեսած բանաստեղծությունների գրքում։

Արտատպվում է 1908 թվականին Բաքվում լույս տեսած բանաստեղծությունների գրքից։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3  Թումանյան Հովհաննես (1988)։ *Մ՛ի որոնիր մի ժամանակ*։ Երևան: Հայկական ՍՍՀ ԳԱ հրատարակություն։ էջ 554

Վիքիդարանի պատկերանիշըՎիքիդարանի պատկերանիշը Վիքիդարանում կան նյութեր այս թեմայով՝  
**Մի՛ որոնիր մի ժամանակ...**
«Լեյբ-հուսար գնդապետ Եվգրաֆ Վլադիմիրի Դավիդովի նկարը: Օ. Կիպրենսկու աշխատանքը

Լոսինա կամ լեգգինս, (անգլ.՝  leggings leg–ոտք բառից) տարատեսակ ձգվող տաբատներ։

Ի սկզբանե «լոսինա» են անվանվել (հնացած` սռնապան) տղամարդու տաբատների տարբեր տեսակներ` պատրաստված որմզդեղնի կաշվից, որոնք XVII դարում կիրառվել են որպես զինվորական համազգեստի տարր։ Ժամանակակից լոսինան գուլպա–զուգագուլպաների խմբին պատկանող արտադրանք է, որը կարելի է նաև հագնել զգեստի կամ կիսազգեստի համադրությամբ։

Պատմություն
-----------

Լոսինաները հենց սկզբից երևան են եկել իբրև տղամարդու տոնական շալվար և սկզբնապես պատրաստվել են որմզդեղնի կաշվից (лось` որմզդեղն**,** որտեղից էլ առաջացել է лоси́ны անունը)։ Պատրաստվել են նաև եղնիկի կաշվից, հետագայում` նաև զամշից` թավշակաշվից։ Նրանք շատ նեղ են եղել, որի պատճառով էլ հագել են խոնավ վիճակում` չորանացնելով հենց մարմնի վրա։ Դա շատ անհարմարավետ է եղել և առաջացրել է մաշկի հարվածություն։ Մասնավորապես, այդ պատճառով տուժել է Նիկոլայ I կայսրը, որը մի քանի օր տևած շքերթից հետո չի կարողացել դուրս գալ պալատից։

Ռուսաստանում հայտնի է եղել XVIII դարի կեսերին։ Պրուսական բանակին հետևելով` մինչև 1917 թվականը կիրառվել է որպես համազգեստի մաս։ Արդեն 1984 թվականին Ալլա Պուգաչովան հագավ այն որպես բեմական հագուստ` համադրելով սպիտակ շապիկի, մոխրագույն պիջակի, սպիտակ երկարաճիտ կոշիկի և կարմիր շարֆի հետ։ 1990–ական թվականներից այն կրկին ձեռք է բերել հանրաճանաչություն` դառնալով կանանց նորաձևության մենաշնորհային տարր։

Կիրառում
--------

Ժամանակակից լոսինաները պատրաստվում են տարբեր նյութերից` բամբակից, պոլիոմիդից, թավիշից, այդ թվում և էլաստինի հավելումով։ լոսինան հիանալի ձգում է մկանները և հաղորդում տոնուսի զգազողություն։

Սպանդեքսի և լայկրայի մանրաթելերից կարված լոսինաները անթերի են նստում մարմնի վրա, լավ ձգվում են (մինչև 4 անգամ), մաշկից դուրս են մղում խոնավությունը, մաշկը լավ օդափոխում են, դիմանում են ծանրաբեռնվածությանը և ուշ են մաշվում, ինչպես նաև չեն սահմանափակում շարժումները։ Չափազանց տարածված է եղել 1990–ական թվականներին։

Կաուչուկ ժանրի գրեթե բոլոր արտիստները, ինչպես նաև կրկեսային լարախաղները, օդային մարմնամարզիկները, գեղարվեստական մարմնամարզիկները,սպորտային մարմնամարզիկները մարզումների և մերսումների ժամանակ հաճախ էին լոսինա հագնում։

**Տեսականին` ըստ երկարության**

* անդրավարտիք— ոտքերի ամբողջ երկայնքով
* կապրի, բրիջի — ոտքերի ¾ մասը
* կիսավարտիք — ծնկից վերև

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑  «Արխիվացված պատճենը». Արխիվացված է օրիգինալից 2019 թ․ հունվարի 6-ին. Վերցված է 2020 թ․ օգոստոսի 28-ին.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Լեգինս» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Մեծ նորվեգական |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | LCCN: sh97007780 |

 |
**Սիդադի Վելյա** (պորտ.՝ Cidade Velha; այսինքն` «հին քաղաք»), քաղաք Սանտյագու կղզում, Պրայայից ոչ հեռու, հնագույնն է Կաբո Վերդեյում։ Բնակչությունը՝ 2148 մարդ:

**Ռիբեյրա Գրանդե** (*Ribeira Grande*, «մեծ գետ») անունով քաղաքը հիմնադրել է 1462 թվականին Կանաչ հրվանդանի կղզիների բացահայտող` պորտուգալացի ծովագնաց Անտոնիո Նոլին։ Այն երկար ժամանակ ծառայել է «ոսկե եռանկյունու» հարավ-արևելյան կետ և հարստությամբ գերազանցել արևմտյան Աֆրիկայի արևմտյան ափի բոլոր այլ քաղաքները։ 1497-98 թվականներին Ռիբեյրա Գրանդե նավահանգիստ էին մտել Քրիստափոր Կոլոմբոսի և Վասկո դա Գամայի նավերը։

Պորտուգալական կայսրության անկման հետ միասին սկսել է ընկնել Սիդադիի առևտրային նշանակությունը։ 1590 թվականին Ֆիլիպ II Հաբսբուրգը հրամայել է կառուցել ամրոց անգլիացիներից և ֆրանսիացիներից պաշտպանվելու համար։ Իսպանական ժառանգության համար պատերազմի ժամանակ` 1712 թվականի մայիսին, քաղաքը գրավեցին, թալանեցին և այրեցին ֆրանսիացի ծովահենները` Ժակ Կասարի հրամանատարության ներքո, իսկ 1770 թվականին կղզիների նահանգապետը տեղափոխել է նստավայրը Պրայա։

2009 թվականին քաղաքի կենտրոնն ընդգրկվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային Ժառանգության ցանկում որպես «արևադարձային գոտիներում Եվրոպայի առաջին գաղութային ֆորպոստ»։ Սիդադիի ոսկե դարի մասին այժմ հիշեցնում են հնության սակավաթիվ հուշարձանները` գլխավոր հրապարակի մարմարե սյունը (16-րդ դար), հին մայր տաճարի ավերակները, ինչպես նաև պահպանված պորտուգալական ամրոցը, որի կառուցումը տեղի է ունեցել 1587 թվականից մինչև 1593 թվականը։ Այժմ այն թանգարան է։

Կլիմա
-----

Սիդադի Վելյան ունի շոգ անապատային կլիմա։ Նրա միջին տեղումների քանակը 201 միլիմետր է, իսկ միջին ջերմաստիճանը` 25.2 °C: Ամենացուրտ ամիսը հունվարն է (միջին` 23.0 °C), իսկ ամենատաքը` հոկտեմբերը (միջին` 28.0 °C):

|  |
| --- |
| **Սիդադի Վելյայի կլիման** |
| **Ցուցիչ** | **Հունվ․** | **Փետր․** | **Մարտ** | **Ապրիլ** | **Մայիս** | **Հուն․** | **Հուլ․** | **Օգոս․** | **Սեպտ․** | **Հոկտ․** | **Նոյ․** | **Դեկ․** | **Տարի** |
| **Միջին առավելագույնը, °C** | **26.7** | **27.2** | **27.9** | **28.3** | **28.5** | **29.6** | **29.4** | **30.0** | **30.6** | **31.0** | **29.7** | **27.3** | **28.9** |
| **Միջին փոքրագույնը, °C** | **19.4** | **19.2** | **19.7** | **20.1** | **21** | **21.8** | **22.5** | **23.7** | **23.9** | **25** | **22.3** | **20.8** | **21.6** |
| **Տեղումների նորման, մմ** | **2** | **2** | **0** | **0** | **0** | **0** | **7** | **50** | **90** | **40** | **9** | **1** | **201** |
| **Աղբյուր** |

Պատկերասրահ
-----------

* Սիդադի Վելյա` Տուն օվկիանոսի ափինՍիդադի Վելյա` Տուն օվկիանոսի ափին
* Սբ.Ֆիլիպե ամրոցի ավերակներըՍբ.Ֆիլիպե ամրոցի ավերակները
* Պելուրինոյի տեսարանՊելուրինոյի տեսարան
* Սիդադի Վելյա`Պելուրինոյի հրապարակՍիդադի Վելյա`Պելուրինոյի հրապարակ
* 
* 
* 
*

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Cidade Velha, Historic Centre of Ribeira Grande
2. ↑   World Weather Information Service (WWIS)

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Սիդադի Վելյա» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | LCCN: n91010373 · VIAF: 124469319 · WorldCat VIAF: 124469319 |

 |
**Լարս Գյորան Իվար Հալլ** (շվեդերեն՝ **Lars Göran Ivar Hall**, ապրիլի 30, 1927(1927-04-30), Կարլսկրունա, Շվեդիա - ապրիլի 26, 1991(1991-04-26), Տեբյու), ժամանակակից հնգամարտ մարզաձևի շվեդ նշանավոր ներկայացուցիչ, որը մասնակցել է 1952 և 1956 թվականների ամառային օլիմպիական խաղերին։ Այդ երկու օլիմպիադաներում էլ անհատական հաշվարկում նվաճել է չեմպիոնի տիտղոսը, արժանացել ոսկե մեդալների։ Բացի այդ, 1952 թվականի օլիմպիական խաղերում թիմային հաշվարկում երկրորդ տեղն է գրավել Շվեդիայի հավաքականի կազմում և պարգևատրվել է նաև արծաթե մեդալով։ Այդ նույն՝ 1952 թվականի օլիմպիական խաղերում դարձել է ժամանակակից հնգամարտի ասպարեզում առաջին օլիմպիական չեմպիոնը, որը քաղաքացիական անձ էր և ոչ թե զինվորական։ Նա եղել է նաև առաջին ժամանակակից հնգամարտիկը, որը չեմիոն է հռչակվել օլիմպիական երկու խաղերում։ Բացի այդ, Լարս Հալլը ձեռք է բերել մարզական այլ նվաճումներ, մասնավորապես՝ անհատական հաշվարկում դարձել է աշխարհի կրկնակի (1950, 1951 թթ.), թիմային հաշվարկում՝ քառակի չեմպիոն (1949, 1950, 1951 և 1953 թթ.)։

Մարզական իր նվաճումների համար Լարս Հալլը 1956 թվականին պարգևատրվել է *Svenska Dagbladets guldmedalj* ոսկե մեդալով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4  Encyclopædia Britannica
2. ↑  , perfil e estatísticas olímpico do(a) atleta no Sports-Reference.com|lingua=inglês|autor=|data=|publicado=Sports Reference, LLC|acessodata=15 de setembro de 2015}}
3. ↑   Hall Biography and Olympic Results|data=|opublikowany=sports-reference.com|język=en|data dostępu=2 stycznia 2013}}
4. ↑  «Lars Hall Olympic Results». *sports-reference.com*. Արխիվացված է օրիգինալից 2020 թ․ ապրիլի 17-ին. Վերցված է 2012 թ․ հուլիսի 16-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Ларс Халль. Олимпийские игры. Արխիվացված 2008-12-29 Wayback Machine

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Լարս Հալլ» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Շվեդիայի օլիմպիական կոմիտե |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա · Universalis |

 |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Նախորդող՝**Sigvard Ericsson** | **Svenska Dagbladet Gold Medalwith Sixten Jernberg**1956 | Հաջորդող՝**Dan Waern** |
**Սանայա Իրանի** (սեպտեմբերի 17, 1983(1983-09-17), Մումբայ, Հնդկաստան), հնդիկ դերասանուհի, հայտնի մոդել և պարուհի, ծնվել է հին Մումբայ քաղաքում։ Այդ քաղաքում նա անցկացրել է իր մանկությունը։

Սանայա Իրանին յոթ տարի սովորել է Ooty գիշերօթիկ դպրոցում։ Այնուհետև նա ավարտել է Sydenham քոլեջը։ Աղջկա համար շատ կարևոր էր ստանալ լավ կրթություն, որ հնարավորություն ունենա զարգացնել և գտնել իրեն, իր սիրելի մասնագիտության մեջ։ Եվ նա ուզում էր հետամուտ լինել, որ ստանա M.B.A./Master of Business Administration աստիճան, սակայն, որոշել է դառնալ դերասանուհի։
Սանայա Իրանին սկսել է իր կարիերան որպես մոդել։ Դեռ ուսման տարիներին նա հիանալի դրսևորեց իրեն ինչպես մոդել` նկարահանվելով հայտնի ընկերությունների գովազդային տեսահոլովակների համար, ինչպիսիք են Pepsi, Reliance Communications: Երբ նա հարմարվեց նկարահանումներին, սկսվեց նաև նրա ֆիլմերում նկարահանվելու հաջող կարիերան։
Նրա առաջին լուրջ դերը եղել է հնդկական երիտասարդական Miley Jab Hum Tum շոուն։ Նա հետագայում հայտնվել է Iss Pyaar Ko Kya Naam Doon? — Ինչ կոչել այս սերը — հեռուստասերիալում։ Իր կարիերայի սկզբին, Սանայա Իրանին չէր տիրապետում Հնդի լեզվին և մի քանի առիթներով խոսեց լեզվի հետ կապված իր դժվարությունների ու պայքարի մասին։
Դերասանուհու բացառիկ տաղանդը առիթ հանդիսացավ, որ նա արժանանա տարբեր մրցանակների և պարգևների։
Դերասանուհին շատ ջերմ է արտահայտվել իր վերջին դերի ` Rang Rasiya-ի մասին` նշելով, որ հերոսուհին նման չէ իր դերակատարին, այդ պատճառով դերասանուհին ստիպված է շատ ջանք գործադրել։ Դրանով և հետաքրքիր դարձավ երիտասարդ դերասանուհու աշխատանքը։ Ինչպես դերասանուհին հարցազրույցի ժամանակ խոստովանեց լրագրողներին, նա չի ձգտում bollywood, բայց ուրախ կլիներ, եթե այնտեղից առաջարկ ստանար։ 
Նա խաղացել է նաև Chhanchgan սերիալում, որտեղ կերտած Չանչանի դերը շատ նման է իրեն։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Internet Movie Database — 1990.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Սանայա Իրանի Internet Movie Database կայքում

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Սանայա Իրանի» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | Ֆեյսբուք |
|  |
| Ֆոտո, վիդեո և աուդիո | Ինստագրամ |
|  |
| Թեմատիկ կայքեր | Internet Movie Database |

 |
**Հահվե** (կորեերեն՝ 안동하회마을), Չոսոնների դինաստիայի ժամանակների կորեական ավանդական գյուղ, որը գտնվում է Կորեայի Հանրապետության Անդոնգ քաղաքի մոտ, Հյուսիսային Գյոնգսանգում։ Հիմնադրվել է 16-րդ դարում։

Գյուղը Կորեայի մշակույթի կարևոր մասն է համարվում` պահպանելով Չոսոնի ժամանակաշրջանի ճարտարապետական ոճը, բանահյուսությունը, արժեքավոր գրքեր և կորեական կլանային գյուղերի հին ավանդույթները (ծեսեր, դիմակով պարեր և այլն)։

Հահվե գյուղը կառուցվել է Ֆենշույի սկզբունքներին համապատասխան, դրա համար նախագիծն ունի լոտոսի ձև։

Բնակավայրը 2010 թվականից ներառված է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտերի ցանկում` մեկ այլ ավանդական գյուղի` Յանգդոնգի հետ միասին։

Պատկերասրահ
-----------

* Գյուղի համայնապատկերըԳյուղի համայնապատկերը
* 
* 
* Տուն գյուղումՏուն գյուղում
* Ավանդական տներ գյուղումԱվանդական տներ գյուղում
* 
*

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «World Heritage in Korea».

Արտաքին հղումներ
----------------

* Andong Hahoe Folk Village
* UNESCO: Hahoe Folk Village in Andong

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Հահվե» հոդվածին։ |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |

 |
**Լա Մաջոնե եկեղեցի** (իտալ.՝ Chiesa della Magione), եկեղեցի Պալերմոյի արևելյան մասում (Կալսայի թաղամաս), Իտալիա։ Նվիրված է Սուրբ Երրորդությանը։ Նորմանական ժամանակաշրջանի ճարտարապետության նմուշ է։ Պատկանում է Պալերմոյի արքեպիսկոպոսարանին, դրա երեք եկեղեցիներից մեկն է։ Կրում է «փոքր բազիլիկ» պատվավոր կարգավիճակը։

Տաճարը կառուցվել է Մատեո դ’Աելոի միջոցներով (մահացել է 1193 թ․)։ Վերջինս եղել է Սիցիլիայի թագավորության նշանավոր պետական գործիչ Վիլհելմ I Չարի, Վիլհելմ II Բարու և Տանկրեդեի օրոք։ Տարբեր աղբյուրներում տաճարի հիմնադրման ամսաթիվը նշվում է 1150-1190 թվականները։ 1191 թվականին Մատեո դ’Աելոն իր կառուցած եկեղեցին տալիս է ցիստերցյաններին, որոնց, 1197 թվականին, Հենրիխ VI կայսեր կամքով փոխարինեցին Տևտոնական օրդենի ասպետները։ 15-րդ դարի վերջից Լա Մաջոնեն դարձավ սովորական ծխական եկեղեցի։ Տաճարը լրջորեն վնասվել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, սակայն վերակառուցվել է 1950-1960-ական թվականներին։ Վերականգնման ժամանակ բազմաթիվ բարոկկոյի տարրերը հեռացվեցին, ինչի արդյունքում Լա Մաջոնեն դարձավ ուշ սիցիլիա-նորմանական ճարտարապետության սակավաթիվ նմուշներից մեկը։

Եկեղեցու ճակատն իրենից ներկայացնում է եռահարկ կամարներից բաղկացած կառուցվածք։ Միևնույն հորինվածքը կրկնվում է նաև աբսիդում։

Լա Մաջոնեն իրենից ներկայացնում է եռանավ բազիլիկ։ Նեղ կողմնային նավերը հիմնականից բաժանվում են երկշարք մարմարե սյուներով, որոնց վրա հենված են սրանկյուն կամարները։ Խիստ ինտերիերը գրեթե զուրկ է հարդարանքից։ Հյուսիսային (ձախ) նավում պահպանվել են Տևտոնական օրդենի ասպետների մի քանի տապանաքարեր։

Լա Մաջոնեի հյուսիսային պատին հարում է կամարակապ սրահ, որը նախկին վանքի ներքին բակն է եղել։ Այն իրենից ներկայացնում է երկշարք սյունաշարք՝ նրբագեղ խոյակներով և սրանկյուն կամարներով։ Այս բնորոշ տարրերը վկայում են, որ Լա Մաջոնեի կամարակապ սրահի վրա աշխատել են Մոնրեալեի տաճարի վարպետները։

Պատկերասրահ
-----------

* Եկեղեցու տեսքը արտաքինիցԵկեղեցու տեսքը արտաքինից
* Կամարակապ սրահի սյունաշարքԿամարակապ սրահի սյունաշարք
* Եկեղեցու տեսքը կողքիցԵկեղեցու տեսքը կողքից
* Եկեղեցու նավըԵկեղեցու նավը

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  archINFORM (գերմ.) — 1994.
2. 1 2  dati.beniculturali.it — 2014.
3. ↑

Արտաքին հղումներ
----------------

* Եկեղեցու պատմությունը *bestofsicily.com* կայքում

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Լա Մաջոնե» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  ⛭  | 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| BAV: ADV10998560 · BNE: XX5253692 · BNF: 166693844 · GND: 7570375-0 · LCCN: n2001062454 · SUDOC: 168161168, 16081684X · VIAF: 147937935 · WorldCat VIAF: 147937935 |

 |

 |