recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Սուրբ Աստվածածնի Վերափոխման տոնը** (հայտնի է նաև որպես *Խաղողօրհնեքի տոն*) Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու հինգ տաղավար տոներից չորրորդն է և Տիրամորը նվիրված տոներից ամենահինը։

Ավանդության համաձայն՝ Ս. Կույսը Հիսուս Քրիստոսի խաչելությունից հետո ապրել է Երուսաղեմում; Հովհաննես Ավետարանչի խնամատարության ներքո։ Շուրջ 12 տարի Աստվածամայրը պահքով այցելել է իր սիրասուն Որդու գերեզմանն ու անդադար աղոթել։ Այդ այցելություններից մեկի ժամանակ էլ նրան է հայտնվել Գաբրիել հրեշտակապետն ու ավետել Տիրամոր՝ երկրային աշխարհից Վերին Երուսաղեմ վերափոխվելու լուրը։

Ապա 14 օր անց կրկին ելավ Գաբրիել հրեշտակապետը և Տիրուհուն ավետեց Աստծո մոտ փոխվելու մասին, ինչից բերկրեց Մարիամ, և զվարճացավ նրա հոգին։ Նա շրջում էր բոլոր տնօրինական վայրերում ու աղոթում։ 12 օր անց եկավ Գաբրիելը և դարձյալ ասաց, որ նրան կանչում է Արարիչը։ Գաբրիելը նրան տվեց բրաբիոնի մի պսակ, որը հյուսել ու բերել էր Ադամի դրախտից, և այն դրեց սուրբ Աստվածածնի գլխին, որպեսզի առաքյալները և իմաստուն սուրբ կույսերը օրհնեն Աստծուն։ Սուրբ Մարիամը մատնանշեց իր հանգստյան տեղը՝ Գեթսեմանիի պարտեզում։

Նշվում է օգոստոսի 15-ի մերձակա կիրակի օրը (օգոստոսի 12-ից 18-ը)։ Տոնն ունի շաբաթապահք, նավակատիք և մեռելոց։

Սուրբ Աստվածածնի Վերափոխման տոնի օրը բոլոր եկեղեցիներում Պատարագ է մատուցվում։

Հայ Առաքելական եկեղեցում տոնն առանձնահատուկ է նրանով, որ օգոստոսի այս շրջանում Հայաստանի հեթանոսական ժամանակից եկող՝ հասունացող խաղողի օրհնության ծեսով է պայմանավորված։ Այսինքն՝ տոնի օրը, Պատարագից հետո կատարվում է խաղողօրհնեք, որից հետո միայն կարելի է խաղող ուտել։ Այդպիսով օրհնվում է տարվա ողջ բերքն ու բարիքը։ Նույն օրհնված խաղողից օրհնված գինի են պատրաստում, որը մարդիկ պահում են մինչև հաջորդ տարվա խաղողօրհնեքը՝ որպես լիառատության ապահովման նշան։

Տոնվող անունն xd esto será visible
----------------------------------

Ըստ Հայ Առաքելական եկեղեցու Աստվածածնի վերափոխման տոնին տոնելի են՝ Մարիամ, Մարո, Մարի, Մարիանույշ, Տիրուհի, Իսկուհի, Սրբուհի, Մաքրուհի, Թագուհի, Լուսիկ, Լուսածին, Լուսաբեր, Լուսամայր, Արփենիկ, Երանյակ, Երանուհի, Արեգ, Արևիկ, Լուսնթագ, Աղավնի, Մարգարիտ, Նազիկ, Նազելի, Տենչելի, Դշխո, Բերկրուհի, Պերճուհի, Անթառամ, Արուսյակ, Կուսինե, Վերգինե, Վերժին, Արշալույս, Գեղանույշ, Գեղանիկ և Երջանիկ անունները։

Ավանդույթներ
------------

Կոտայքի մարզի Բջնի գյուղում այդ օրը համարվում է ուխտի օր, քանի որ գյուղի գլխավոր եկեղեցին Աստվածածնի անունով է, իսկ գյուղի ընտանիքներից շատերը այդ օրը կատարում են Մատաղ։

Տես նաև
-------

* Հայաստանի Հանրապետության տոներ և հիշատակի օրեր

Աղբյուրներ
----------

1. ↑  2011 թվականի Րաֆֆի օրացույց, Թեհրան։
2. ↑

Արտաքին հղումներ
----------------

* Աստվածածնի Վերափոխման տոն կամ Խաղողօրհնեք

Մեդիա ֆայլեր

|  |  |
| --- | --- |
| Վիիքպահեստ | Վիքիպահեստ նախագծում կարող եք այս նյութի վերաբերյալ հավելյալ պատկերազարդում գտնել **Աստվածածնի վերափոխման տոն** կատեգորիայում։ |
Մանրանկար (Լոնդոն, 14-րդ դար), պատկերում է խաղալիքների հետ խաղացող և թիթեռնիկներ որսացող երեխաների
Մանկությունը միջնադարյան Անգլիայում որոշվում էր սոցիալական և կենսաբանական գործոններով։ Ըստ ընդհանուր օրենքի, մանկությունը սահմանվում էր երեխայի ծննդից մինչև նրա 12 տարեկան դառնալը։ Այս տարիքից արդեն երեխան ընդունակ էր համարվում հասկանալու իր գործողությունները, այսպիսով, նաև պատասխանատու լինել դրանց համար։ Ըստ կանոնական իրավունքի, աղջիկները կարող էին ամուսնանալ 12, իսկ տղաները` 14 տարեկանում։

Առաջին տարիներ
--------------

Շատ երեխաների համար կյանքի առաջին տարին ամենավտանգավորն էր միջնադարյան Անգլիայում, քանի որ ծնված երեխաների մոտավորապես 50 տոկոսը տառապում էին ծանր հիվանդություններից։ Այս տարվա ընթացքում երեխայի համար հոգ էր տարվում կամ ծնողների (եթե ընտանիքը պատկանում էր գյուղացիական դասին) կամ ստնտուների կողմից, եթե ընտանիքը պատկանում էր ազնվական դասին։

7-12 տարեկան
------------

Յոթ տարեկանում խաղը դեռևս համարվում էր երեխայի կյանքի կարևոր մասը, սակայն, քանի որ մեծանում էր երեխայի` սովորելու և տնային պարտականություններ իրականացնելու կարողությունը, ավելանում էին նաև նրա պարտականությունները։ Եթե հանգամանքները թույլ էին տալիս, յոթ տարեկանը համարվում էր ֆորմալ կրթության սկիզբ։ Գյուղացի և քաղաքացի երեխաները պարտավորություններ ունեին տնային գործերում։

Պատանեկություն (12-14 տարեկան)
------------------------------

12 տարեկանից երեխան սկսում էր ընտանիքում ավելի կարևոր դեր ունենալ։ Չնայած ըստ կանոնական իրավունքի 12 տարեկանում աղջիկներին թույլատրված էր ամուսնանալ, սակայն սա այնքան էլ տարածված երևույթ չէր, եթե երեխան ազնվական ընտանիքից չէր։ Գյուղացիական դասի երեխաներն այս տարիքում մնում էին տանը և շարունակում սովորել ու զարգացնել տնային գործեր կատարելու իրենց հմտությունները։ Քաղաքի երեխաները իրենց տներից տեղափոխվում էին գործատուների կամ վարպետների տներ։ Ազնվական տղաները սովորում էին ռազմարվեստ, իսկ ազնվական ընտանիքների աղջիկները սովորում էին տնային գործերի հիմնական հմտությունները։ 
Մանկության ավարտն ու պատանեկության սկիզբը նշանավորվում էր տունը թողնելով և վարպետի կամ գործատուի տուն տեղափոխվելով, համալսարան կամ եկեղեցական ծառայության ընդունվելով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "The Culture Of Children In Medieval England". *Past and Present* (1995) 148(1): 48–88. doi:10.1093/past/148.1.48 Retrieved 2012-02-05

Աղբյուրներ
----------

* Szarmach, Paul, M. Teresa Tavormina and Joel Rosenthal, "Children and Childhood." *Medieval England: An Encyclopedia* 3. New York & London: Garland Publishing, Inc. 1998 (print).
**Անտուն Սաադա** (արաբ․՝ أنطون سعادة‎‎‎, մարտի 1, 1904(1904-03-01), Dhour El Choueir, Մաթնի շրջան, Լեռնային Լիբանան, Լիբանան - հուլիսի 8, 1949(1949-07-08), Բեյրութ, Լիբանան), լիբանանցի լրագրող, ուղղափառ համայնքի ներկայացուցիչ, գրող, քաղաքական ակտիվիստ և սիրիական սոցիալ-ազգայնական կուսակցության հիմնադիր (ՍՍԱԿ)։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է 1904 թվականին լեռնային Լիբանանում։ Հայրը՝ բժիշկ Խալիլ Սաադան եղել է ուղղափառ քրիստոնյա։ Անտուն Սաադան նախնական կրթությունը ստացել է հայրենի քաղաքում, ապա ուսումը շարունակել Կահիրեում։

Նրա քաղաքական ծրագրերի գլխավոր նպատակներն էին՝ պետության տարանջատումը կրոնից և պատմական Սիրիայի վերամիավորումը, որը նրա կարծիքով բաղկացած էր Լիբանանից, Սիրիայից, Իրաքից, Հորդանանից, Պաղեստինից և Կիպրոսից։

Սաադան Լիբանանում
Նա դեմ էր արաբական ազգայնականությանը և իսլամիզմին։ Նրա համար գոյություն ունեին 4 արաբական պետություն՝ Սիրիան, Եգիպտոսը (ներառյալ Սուդանը), Մարոկկոն և Սաուդյան Արաբիան (ներառյալ Եմենը, Էմիրությունները և Օմանը)։

Արաբերեն ֆիլմ՝ նվիրված Սաադայի Լիբանան վերադառնալուն
Սիրիական սոցիալ-ազգայնական կուսակցությունը հիմնադրվել է 1932 թվականին։ Կուսակցության և անձամբ Սաադայի գործունեությունը դարձել է ֆրանսիական գաղութային իշխանությունների կողմից բռնաճնշումների առարկա, ինչը նրան ստիպել է արտագաղթել Բրազիլիա, որտեղից Սաադան տեղափոխվել է Արգենտինա, որտեղ զբաղվել է լրագրությամբ։

1947 թվականի մարտի 2-ին, Լիբանանի անկախության հռչակումից հետո Սաադան վերադարձել է հայրենիք։ Սակայն Լիբանանի նոր իշխանությունը շարունակել է ճնշումները կուսակցության անդամների դեմ, ինչն էլ պատճառ է հանդիսացել 1949 թվականի հուլիսի 4-ի ապստամբությունը։ Սաադայի կողմնակիցների ելույթները ճնշվել են, իսկ ինքը փախել է Սիրիա, որի նախագահ Հուսնի Ազ-Զաիմը ապաստան էր խոստացել։ Սակայն Սիրիա ժամանելուն պես Սաադան ձերբակալվել է և հանձնվել լիբանանյան իշխանություններին, որոնք նրան մեղադրել են պետական հեղաշրջման փորձ կատարելու մեջ և դատապարտել են մահապատժի։ Անտուն Սաադան գնդակահարվել է 1949 թվականի հուլիսի 8-ի լուսաբացին։ Նրան դավաճանած Հուսնի Ազ-Զաիմը Սաադայից հետո ապրել է ընդամենը հինգ շաբաթ և 1949 թվականի օգոստոսի 14-ին Դամասկոսի Մեզզե բանտում մահապատժի ենթարկվել։ 1951 թվականի փետրվարի 14-ին ՍՍԱԿ-ի մեկ այլ անդամի ձեռքով սպանվել է Սաադայի մահապատժի ևս մեկ մեղավոր՝ Լիբանանի վարչապետ Ռիադ Աս-Սոլհը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4  *Bibliothèque nationale de France* data.bnf.fr (ֆր.): տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
2. 1 2 3 4  AlKindi (Դոմինիկյան Արևելագիտության ինստիտուտի առցանց կատալոգ)
3. ↑  Radical Politics and the Syrian Social Nationalist Party

Արտաքին հղումներ
----------------

* Antun Saadeh (անգլ.)
* видео (արաբ.)
* Antoun Saadah

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա |
|  |
| 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| BIBSYS: 10016724 · BNF: 16588403k · EGAXA: vtls000055097 · GND: 119392496 · ISNI: 0000000121345591 · LCCN: n84220645 · NLA: 35898752 · NTA: 161571921 · SUDOC: 071557903 · VIAF: 57423490 · WorldCat VIAF: 57423490 |

 |

 |
**Վլադիմիր Պավլինով** (ռուս.՝ Павлинов, Владимир Константинович, հունվարի 22, 1933(1933-01-22), Մոսկվա, ԽՍՀՄ - մարտի 22, 1985(1985-03-22)), խորհրդային և ռուս բանաստեղծ։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է 1933 թվականի հունվարի 22-ին, Մոսկվայում, Արբատում։ Դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել է Մոսկվայի հանքախուզական ինստիտուտը։ Որոշ հանգամանքների բերումով տեղափոխվել է Մոսկվայի նավթային ինստիտուտ, որի Նավթահորերի և գազահորերի հորատման ֆակուլտետն ավարտել է 1959 թվականին։ Աշխատել է Ալթայում, երկրահետախուզական կազմակերպությունում, այնուհետև` որպես հորատման վարպետ Կենտրոնական Ասիայում։

Սկսել է բանաստեղծություններ գրել դեռ մանկուց։ 1961 թվականին «Երիտասարդ գվարդիա» հրատարակչատանը լույս է տեսել «Հանրակացարան» ժողովածուն, որին Պավլինովը մասնակցել է երեք բանաստեղծներ, մոսկովյան համալսարանների նորավարտ շրջանավարտներ Օլեգ Դմիտրիևի, Վլադիմիր Կոստրովի և Դմիտրի Սուխարևի հետ։ Վ. Պավլինովի բանաստեղծություններով գրվել են մի քանի «բարդյան» երգեր, որոնցից են «Երեք սոճիները», «Ցուրտ», «Դառը մեղր» և այլն։ Բանաստեղծի կյանքի ընթացքում լույս են տեսել նաև վեց ժողովածուներ, որոնցից են` «Դեմք» (1968 թվական), «Աղը» (1974 թվական), «Երեք սեր» (1979 թվական), «Ես անկեղծորեն եմ խոսում» (1981 թվական), «Ներկա ժամանակ» (1982 թվական), «Ուժի փորձություն» (1983 թվական) ժողովածուները։ 1985 թվականին լույս է տեսել «Բանաստեղծություններ» գիրքը։ «Ալիքներ» բանաստեղծության երկրորդ տունը դարձել է հայտնի «Ես պատրաստ եմ համբուրել ավազը» երգի կրկներգը։

1988 թվականին «Երիտասարդ գվարդիա» հրատարակչատանը լույս է տեսել «Հանրակացարան 2» ժողովածուն, որի մեջ ներառվել են «Հանրակացարան» ժողովածուի ընտրանին և նույն չորս բանաստեղծների 1960-1980 թվականների ստեղծագործությունները։

Մատենագրություն
---------------

### Վլադիմիր Պավլինովի հրապարակումներ

##### Բանաստեղծական գրքեր

* Դեմք։ Բանաստեղծությունների գիրք, Մոսկվա, Խորհրդային գրող, 1968 թվական։
* Աղը։ Մոսկվա, Երիտասարդ գվարդիա, 1974 թվական։
* Երեք սեր։ Մոսկվա, Երիտասարդ գվարդիա, 1979 թվական։
* Ես անկեղծորեն եմ խոսում։ Բանաստեղծություններ և պոեմ։ Մոսկվա, Սովրեմեննիկ, 1981 թվական։
* Ներկա ժամանակ։ Բանաստեղծություններ, Մոսկվա, Խորհրդային գրող, 1982 թվական։
* Ուժի փորձություն։ Բանաստեղծություններ և պոեմ, Մոսկվա, Խորհրդային Ռուսաստան, 1983 թվական։

##### Հավաքածուներ

* Օլեգ Դմիտրիև, Վլադիմիր Կոստրով, Վ. Պավլինով, Դմիտրի Սուխարև։ Հանրակացարան։ Բանաստեղծի առաջին գիրքը։ Մոսկվա, Երիտասարդ գվարդիա, 1961 թվական։
* Օլեգ Դմիտրիև, Վլադիմիր Կոստրով, Վ. Պավլինով, Դմիտրի Սուխարև։ Հանրակացարան 2։ Մոսկվա, Երիտասարդ գվարդիա, 1988 թվական։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Владимир Павлинов

Արտաքին հղումներ
----------------

* Владимир Каганович о Владимире Павлинове

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Discogs · MusicBrainz |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | ISNI: 0000000055626829 · LCCN: n85248456 · NKC: jx20071208005 · VIAF: 72840719 · WorldCat VIAF: 72840719 |

 |
**Դ. Ի. Դոլգովի տուն** (ռուս.՝ Дом Л. И. Долго́ва), Մոսկվայում գտնվող ճարտարապետական հուշարձան։

Պատմություն
-----------

Լուկա Իվանովիչ Դոլգով (նրա փեսայի՝ Վասիլի Իվանովիչ Բաժենովի դիմանկարը): Դոլգովի տունը կառուցվել է ըստ Բաժենովի նախագծի
Շենքը կառուցվել է 1770 թվականին ճարտարապետ Վասիլի Բաժենովի նախագծով, որը տիտուլյար խորհրդական Լուկա Իվանովիչ Դոլգովի ազգականն էր և ազնվականի տիտղոս էր ստացել Մոսկվայում 1770-1772 թվականներին ժանտախտի համաճարակի ժամանակ բարեգործության համար։ Կառույցի հաջորդ սեփականատերն է եղել Լուկա Դոլգովի կինը՝ Սուսաննա Ֆիլիպովնան։ 1812 թվականի Մոսկվայի հրդեհից հետո շենքը վերականգնել է վաճառական Եգոր Ֆեոդորովիչ Շեստովը, ով դարձել է շենքի նոր սեփականատերը։

Մոտավորապես 1873 թվականին շենքը ձեռք է բերել «Վ. Շչենկով և որդիներ» առևտրի տան ստեղծող և վաճառական Վլադիմիր Վլասովիչ Շչենկովը (1828-1903), որը 1891-1892 թվականներին շենքը վերակառուցել է Պյոտր Պավլովիչ Զիկովի նախագծով։ Տան սեփականատիրոջ մահից հետո տունը, ըստ կտակի, անցել է Վլադիմիր Վլասովիչի կնոջը՝ Մարիա Սերգեևնային և նրանց չորս որդիներին։

1920-ական թվականներից ի վեր կառույցը եղել է բնակելի շենք։ 1973 թվականին առանձնատանը բացվել է Մոսկվայի Դերժինսկի շրջանի ԶԱԳՍ-ը։ Լ. Ի. Դոլգովի տունը համարվում է դաշնային նշանակության մշակութային ժառանգության օբյեկտ։

Ճարտարապետություն
-----------------

Սկզբում շենքն ունեցել է բնակելի երրորդ հարկ, որտեղ եղել են ննջարաններ և անկյունային գրասենյակներ։ Դորիական օրդերում որմնասյուների ճակատը ձևավորվել է դեկորներով, մեծ պատուհանները խոշոր քիվերով։ Առաջին հարկի կենտրոնական դահլիճի պատուհանները նայում էին բակ։

1838 թվականի վերականգնման ժամանակ վերացվել է հրդեհի ավերած վերին հարկը, իսկ ճակատը կորցրել է քառանկյուն որմնասյուները և մնացել անփոփոխ։ Տան կառուցապատման ժամանակ ստեղծվել է անֆիլադ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Постановление Совета Министров РСФСР № 1327 от 30.08.1960
2. 1 2 3 4 5 6 7  Дом Л. И. Долгова — Знаменитые и известные исторические здания и дома Москвы
3. ↑  ДЕПАРТАМЕНТ КУЛЬТУРНОГО НАСЛЕДИЯ ГОРОДА МОСКВЫ — Дом Долгова, 1770 г. арх. В. И. Баженов

Արտաքին հղումներ
----------------

* Дом И. Л. Долгова — Знаменитые и известные исторические здания и дома Москвы
* ДЕПАРТАМЕНТ КУЛЬТУРНОГО НАСЛЕДИЯ ГОРОДА МОСКВЫ — Дом Долгова, 1770 г. арх. В. И. Баженов Archived 2020-08-14 at the Wayback Machine.
Aula Magna-ի հարավային ճակատամասը
**Աուլա Մագնա**, Ստոկհոլմի համալսարանի ամենամեծ լսարանն է։ Կառուցումն ավարտվել է 1998 թվականին։ Բացի դասախոսությունների մեծ դահլիճից, այստեղ կան հանդիպումների և սեմինարների համար նախատեսված ավելի փոքր լսարաններ։ Դասախոսությունների սրահից դուրս կա ընթերցանության համար նախատեսված սրահ։ Լսարանն օգտագործվում է այնպիսի գիտական հավաքների համար, ինչպիսիք են գիտաժողովները և սիմպոզիումները, ինչպես նաև արտաքին գործառույթները, ինչպիսիք են ընդհանուր ժողովները։ Այստեղ տեղի են ունեցել նաև նոբելյան դասախոսություններ։

Ճարտարապետ
----------

Ռալֆ Էրսկին
Աուլա Մագնան նախագծել է ճարտարապետ Ռալֆ Էրսկինը, որը նախագծել է նաև հարևանությամբ գտնվող Allhuset-ը, Ստոկհոլմի համալսարանի գրադարանը, Ակտիվերումը (*Frescatihallen*) և Համալսարանի Իրավաբանական պալատը։ Աուլա Մագնանն ճարտարապետի վերջին նախագիծն էր համալսարանի համար 2005 թվականին նրա մահից առաջ։ Այս վայրում լսարան ստեղծելու գաղափարը սկիզբ է առել այն ժամանակից, երբ 1960-ականների սկզբին նախատեսվում էր դպրոցի կառուցումը։

Նախագիծ
-------

Աղյուսների մանրամասներ, հարավային ճակատ
Շենքը կառուցված է գետնի վրա։ Հյուսիսային կողմից և գլխավոր մուտքից այն թողնում է ցածր, համեստ տպավորություն, որտեղ գերակշռում են մեծ ապակե մակերեսները։ Հարավային կողմում շենքը երևում է իր ամբողջ բարձրությամբ։ Էրսկինը ճակատամասը բաժանել է հետաքրքիր կոմպոզիցիայով ու ծավալներով տարբեր չափերի մեծ հատվածների։ Հյուսիսային ճակատը պատված է աղյուսով` կարմիր աղյուսի տարբեր ստվերներով։ Հեռվից երևացող տանիքի վրա երևում է արևի արտացոլանքը, որը բնորոշ է Էրսկինի ոճին, որը ցերեկային լույսը փոխանցում է լսարանի լուսարձակների միջոցով։ Ապակե ճակատամասի միջոցովում ներսից կարելի է տեսնել լայնարձակ համայնապատկեր, որը դիտողի և բնության միջև սերտ կապ է ստեղծում։ Ներսում կան ձևավորված աղյուսի պատեր։ Ներքևի նախասրահի ժայռային պատերը բնական զգացողություն են հաղորդում։ Շենքում առկա են նաև շիկահեր անտառներից ստեղծված պարզ երեսպատումը, ինչը ջերմ հակադրություն է առաջացնում ապակե քարի հետ։

Լսարան
Լսարանի դիզայնը ստեղծելիս ճարտարապետը ոգեշնչվել է հին ամֆիթատրոնի կիսաշրջանաձև հատակագծով։ Սա նպատակ ունի թույլ տալ որ 1194 հոգանոց լսարանը լսողն ընկալի առանց էլեկտրոնային ուժգնացման։ Այդ նպատակով Էրսկինն աշխատել է ակուստիկ խորհրդատու Նիլս-Էկե Նիլսոնի հետ։ Փայտի առաստաղը դեպի բեմ գնացող կտրուկ թեքություն ունի և ձայնի տարածումը առավելագույնի հասցնելու և արձագանքից խուսափելու հնարավորություն։ Այս լուծումները նախատեսված էին նաև գեղագիտական էֆեկտ ապահովելու համար։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Much of this description comes from the Stockholm University website, and its page on Aula Magna Archived 2019-04-13 at the Wayback Machine. accessed April 14, 2018

Աղբյուրներ
----------

* Hultin, Olof ; Österling, Ola; Perlmutter, Michael (2002) [1998]. Guide to Stockholm's architecture (2nd edition). Stockholm: Architecture Publishers. Libris 8465772. 91 86050-58-3
* Erskine, Ralph; (1998) "Aula Magna, Stockholm" , Architecture, No. 1 Stockholm
* Egelius, Mats, (1998) "Aula Magna closes the circle", Architecture, No. 1, Stockholm

Մեդիա ֆայլեր

|  |  |
| --- | --- |
| Վիիքպահեստ | Վիքիպահեստ նախագծում կարող եք այս նյութի վերաբերյալ հավելյալ պատկերազարդում գտնել **Աուլա Մագնա (Ստոկհոլմի համալսարան)** կատեգորիայում։ |
**Լեյլա Ալ-Ատար** (արաբ․՝ ليلى العطار‎‎, մայիսի 7, 1944(1944-05-07), Բաղդադ, Իրաքի թագավորություն - հունիսի 27, 1993(1993-06-27), Բաղդադ, Իրաք), իրաքցի նկարչուհի, Իրաքի գեղարվեստի ազգային թանգարանի տնօրեն։ ԶԼՄ-ներում հայտնի է դարձել 1993 թվականին՝ ԱՄՆ-ի կողմից Իրաքի վրա կատարված ռմբակոծությունից զոհվելուց հետո։

Կենսագրություն
--------------

Լեյլա Ալ-Ատարի աշխատանքներից մեկը
Լեյլա Ալ-Ատարը ծնվել է 1944 թվականին, Բաղդադում։ 1965 թվականին ավարտել է Բաղդադի գեղեցիկ արվեստների ակադեմիան։ Պարբերաբար մասնակցել է ազգային ու միջազգային տարբեր ցուցահանդեսների ինչպես Իրաքում, այնպես էլ` դրա սահմաններից դուրս։ Դրանցից հինգին ներկայացված են եղել միայն կին նկարիչներ։ Մասնավորապես, մասնակցել է Քուվեյթի բիենալեին (1973), Արաբական առաջին բիենալեին (Բաղդադ, 1974), Արաբական երկրորդ բիենալիեն (1976), Քուվեյթի բիենալեին (1981), ինչպես նաև ոսկե մեդալ է ստացել Կահիրեի բիենալեի ժամանակ (1984)։

1991 թվականին Իրաք-քուվեյթյան պատերազմի ավարտից հետո Լեյլա Ան-Ատարը բաղդադյան «Ռաշիդ» հյուրանոցի հատակին ստեղծել է խճանկար. այստեղ հաճախ էին հյուրընկալվում օտարերկրացի հյուրեր։ Նա պատկերել է ԱՄՆ նախագահ Ջորջ Բուշ ավագին, իսկ դիմանկարի տակ անգլերենով ու արաբերենով գրված է եղել «Բուշը հանցագործ է» (անգլ.՝ Bush is criminal): Արաբական մշակույթում մարդու պատկերը տրորելը խիստ վիրավորանք է համարվում, այդ պատճառով նկարը միանգամից գրավել է ամերիկացի դիվանագետների ուշադրությունը, և այդ մասին հաղորդվել է Բուշին։ 1993 թվականի հունիսի 28-ին Լեյլան, նրա ամուսինն ու տան աշխատողը սպանվել են ամերիկյան ռմբակոծության արդյունքում։ Հարվածի պատճառով Լեյլայի աղջիկը կորցրել է տեսողությունը։ Ըստ պաշտոնական վարկածի` հարվածի թիրախը իրաքյան հետախուզության գլխամասն էր, սակայն կարծիք կա, թե Լեյլան դարձել է Բուշի վրեժի զոհը։

Հիշատակ
-------

* Քրիս Քրիստոֆերսոնը Լեյլային է նվիրել իր «The Circle (Song for Layla Al-Attar and Los Olvidados of Argentina)» երգը։ Կոլումբիացի երգչուհի Մարթա Գոմեսը կատարել է Քրիստոֆերսոնի *The Pilgrim. A celebration of Kris Kristofferson* երգը` մեկ քառատող ավելացնելով իսպաներենով։
* Հիթեր Ռաֆֆոյի «Ցանկության ինը մասերը» պիեսում կա Լայալի կերպարը, որը հիմնված է Լեյլա Ալ-Ատարի վրա։ Պիեսը մոնոներկայացում է, և դրա բոլոր կերպարներին, այդ թվում` Լայալին, խաղում է հենց ինքը` Ռաֆֆոն։ Ըստ նրա խոսքի՝ պիեսը գրելու համար առիթ է դարձել Լեյլայի նկարը, որը հեղինակը տեսել է պատկերասրահում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Её убили за карикатуру на Джорджа Буша. Лейла аль-Аттар
2. ↑  Marta Gómez: De dulce by Carles Gracia Escarp 21/06/2013 for cancioneros.com Accessed online using Google Translate on June 25, 2015
3. 1 2  Sandler, Lauren. «An American and Her Nine Iraqi Sisters.» *The New York Times*. October 17, 2004. Retrieved on April 13, 2014.

Գրականություն
-------------

* Pope, Hugh. «Artist’s rendering: After Painter Dies, A Myth is Bom in Insular Iraq? Baghdadis Believe Ms. Attar Was Target of US Missiles.» *Asian Wall Street Journal*. (June 3, 2002).

Արտաքին հղումներ
----------------

* Լեյլա Ալ-Ատարը Iraqiart.com կայքում
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Միջագետք (այլ կիրառումներ)
**Միջագետք**, կամ **Արգենտինական Մեսոպոտամիա** (իսպ. Mesopotamia argentina), աշխարհագրական տարածաշրջան Արգենտինայում, որն ներառում է Միսոնես, Կորիենտես և Էնտրե-Ռիոս մարզերը։ Համարվում է Լատինական դաշտավայրի մի մասը։ Տարածաշրջանի բնական սահմաններն են Պարանա, Ուրուգվայ, Իգուասու, Սան-Անտոնիո և Պեպիրի Գուասու գետերը։

Ներկա պահին վեճ է ընթանում երեք մարզերը մեկ աշխարհագրական միավորի մեջ ներառելու վերաբերյալ, քանի որ մարզերը ունեն միմյանցից տարբեր մշակույթներ, ավանդույթներ և պատմություն։

Արգենտինական միջագետքը

Բնակչություն
------------

Երեք մարզերի՝ Միսոնեսի, Կորիենտեսի և Էնտրե-Ռիոսի, ըստ վերջին մարդահամարի, ընդհանուր բնակչությունը կազմում է 3,347,217 մարդ, որը Արգենտինայի բնակչության 8.4%-ն է։

Հիմնական քաղաքներն են՝

| Քաղաք | Բնակչություն |
| --- | --- |
| Գրան-Կորիենտես | 316,782 |
| Գրան-Պասադաս | 279,961 |
| Գրան-Պարանա | 247,310 |
| Կոնկորդիա | 138,099 |
| Գոյա (Կորրիենտես) | 77,349 |
| Գուալեգուաիչու | 76,220 |
| Կոնսեպսոս դել Ուրուգվայ | 64,954 |
| Օբերա | 51,503 |
| Էլդորադո | 47,556 |
| Պասո դե Լոս Լիբրես | 43,805 |
| Գուալեգուաի | 39,035 |
| Կուրուսու-Կուատիա | 36,390 |
| Մերսեդես | 35,244 |
| Բելյա-Վիստա | 35,150 |
| Պուերտո Իգուասու | 31,515 |

Տնտեսություն
------------

Տարածաշրջանի տնտեսության կարևոր մաս է փայտի վերամշակումը և արդյունահանումը, մասնավորապես՝ փայտի և թղթի արտադրությունը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Արտասահմանյան երկրների աշխարհագրական անվանումների բառարան / խմբ․ Ա․ Մ․ Կոմիկով. — 3֊րդ հրատարակություն. — Մոսկվա: Նեդրա, 1986. — С. 224.
**Վրթանես Օծոփեցի** (հայտնի է նաև **Վրթանես եպիսկոպոս**, 15-րդ դար, Օծոփ - 1493, Օծոփ), կրոնական գործիչ, Հայ առաքելական եկեղեցու եպիսկոպոս։

Վրթանես Օծոփեցին Ամենայն հայոց կաթողիկոսներ Սարգիս Բ Աջատարի և Հովհաննես Է Աջակրի խորհրդով 1477 թվականին Աղթամարի վանքից գողանում է Գրիգոր Լուսավորչի Աջը և տանում Էջմիածին։ Այս գործողությունն իրականացնելու համար նա որպես լուսարար 7 տարի ծպտյալ կարգավիճակով ծառայության է անցած լինում Աղթամարի վանքում։ Լուսավորչի Աջը գողանալուց հետո ջուղայեցի վաճառականների հետ այն ուղարկում է Ջուղա, իսկ ինքը՝ փախչում։ Այնուհետև Ջուղայից Լուսավորչի Աջը տանում է Էջմիածին։

Հայտնի է, որ Մայր Աթոռի միաբանությունը նրան կարգում է կաթողիկոսության մշտական աթոռակալ։

Պատմիչ Առաքել Դավրիժեցին նշում է, որ արդեն բավականին տարեց հասակում Վրթանես եպիսկոպոսը Էջմիածնից մեկնում է Օծոփի վանք, որտեղ 1493 թվականին վախճանվոում է։

Նրա աճյունը թաղված է եղել Օծոփի Սուրբ Աստվածածին վանքի գերեզմանատանը, որտեղ դեռևս խորհրդային տարիներին կանգուն էր նրա գերեզմանին կանգնեցված խաչքարը։ Ներկայում ինչպես Սուրբ Աստվածածին վանքը, այնպես էլ գերեզմանոցը ավերված են։

Գ․Հովսեփյանի վկայությամբ Վրթանես Օծոփեցին Պռոշյանների տոհմի երկրորդ ճյուղի շառավիղներից է եղել։

Ընտանիք
-------

Հայտնի է, որ Վրթանես Օծոփեցին եղել է Ամբրասիոսի որդին, Ապուսահլի թոռը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5 6 7  Արգամ Այվազյան, «Նախիջևան։ Բնաշխարհիկ պատկերազարդ հանրագիտակ», Երևան, 1995 թվական, էջ 335։
2. ↑  «Նախիջեւանում հայկական հուշարձանները վանդալիզմի են ենթարկվում» (արխիվացված)։
Լալելի թաղամասի խանութներից մեկը
Մուստաֆա III-ի դամբարանը Լալելիի Օրդու փողոցում
**Լալելի** (թուրքերեն՝ Laleli), Ստամբուլի պատմական Էմինյոնյու թաղամասի միկրոշրջաններից մեկը։ Գտնվում է Ստամբուլի եվրոպական հատվածում՝ Ֆաթիհ թաղամասում։

Լալելիի ամենահայտնի պատմամշակութային կոթողներից մեկը Լալելի մզկիթն է։ Կառուցվել է 1760- 1763 թթ. Մուստաֆա II սուլթանի հրամանով։ Մզկիթը գծագրել է հայտնի թուրք ճարտարապետ Մեհմեդ Թահիր աղան՝ օսմանյան բարրոկո ոճում։ Բարձրությունը 24,5 մետր է։

Ներկայումս Լալելին և հարևան Բեյազիդ թաղամասը կենտրոնացված են տուրիզմի և առևտրի զարգացման վրա։ Թաղամասում հիմնականում ապրում են Արևելյան Եվրոպայի և ԱՊՀ երկրներից ժամանած միգրանտները։ Լալելիում բնակվում են մեծ քանակությամբ հայեր, ովքեր Ստամբուլ են եկել հիմնականում աշխատանքային միգրացիայի արդյունքում։

Թաղամասում տեղակայված է ավելի քան 7000 խանութ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  С уходом российских клиентов челночная торговля переживает кризис | Ближний Восток | ИноСМИ - Все, что достойно перевода
**Barnes & Noble**, ամերիկական ընկերություն, որը հայտնի է որպես աշխարհի խոշորագույն ընկերություններից մեկը, որը զբաղվում է գրքերի վաճառքով։ Ընկերությունը համարվում է գրքերի և ծառայությունների առցանց վաճառքի առաջատարներից մեկն ամբողջ աշխարհում, ինչպես նաև առաջին առցանց ծառայություններ տրամատրող ընկերությունն է, որը զբաղվել է սպառողական ապրանքների վաճառքով։ Գլխավոր գրասենյակը տեղակայված է Նյու Յորքում։

Ընկերությունը հիմնադրվել է Չարլզ Բարսնի կողմից, Իլինոյս նահանգի Ուինթոն կոչվող քաղաքում 1873 թվականին, որպես գրքերի տպագրությամբ զբաղվող բիզնես։ Առաջին գրախանութը բացվել է 1971 թվականին Նյու Յորքում իր որդու՝ Ուիլյամի կողմից։ 1971 թվականին ընկերությունը գնվում է Լեոնարդո Ռիջմոնի կողմից, և այդ պահիծ սկսած ընկերությունը սկսել է զարգանալ, նախ և առաջ, ինչպես գրախանութների ցանց, որտեղ գները պետք է ավելի ցածր էին համեմատ մնացած խանութների։

2012 թվականին ընկերությունը ունի գրախանութների ցանց ԱՄՆ-ում, որը զբաղվում էր տպագրված և էլեկտրոնային գրքերի վաճառքով, ինքնուրույն հրապարակում է գրքեր։ 

Barnes & Noble խանութ
Խանութը ներսից

Nook
----

Ընկերությունը նաև զբաղվում է էլեկտրոնային գրքերի՝ Nook մշակմամբ, որոնք աշխատանք են Android օպերացիոն համակարգով։ Առաջին տարբերակի թողարկվել է 2009 թվականի նոյեմբերի 30-ին, գինը կազմել է 259 դոլար, իսկ 2010 թվականի հուլիսին ընկերությունը նվազեցրեց գինը հասցնելով մինչև 199 դոլար և ներկայացվեց նոր տարբերակ Wi-Fi-ով տարբերակ, որը արժեր 149 դոլար։ 2010 թվականի հոկտեմբերին թողարկվեց գունավոր տարբերակը, իսկ 2011 թվականին ընկերությունը թողարկեց իր առաջին պլանշետը՝ Nook Tablet, որը արժեր 249 դոլար։ 2013 թվականին հոկտեմբերի 30-ին թողարկվեց էլեկտրոնայնի գրքի նոր տարբերակը՝ NOOK GlowLight, որը արժեքը կազմում է՝ 120 դոլար։ Սարքավորումը օժտված էր 4 ԳԲ ներքին հիշողությամբ և ներքին բարելաված միջերեսով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  ROR Data — v1.19 — 2023. — doi:10.5281/ZENODO.7644942
2. ↑  Global Research Identifier Database — 2015.
3. ↑
**Դռան բռնակ** սարք, որն օգտագործվում է դուռը բացելու կամ փակելու համար։ Դռների բռնակներ կարելի է տենել բոլոր տեսակի դռների վրա՝ ներառյալ բնակելի և առևտրային շենքերի արտաքին դռները, ներքին դռները, պահարանների դռները և մեքենաների դռները։ Գոյություն ունեն դռան բռնակի բազմաթիվ ձևավորումներ՝ կախված համապատասխան կիրառումից։ Բռնակները մեծ մասամբ, հատկապես առևտրային և բնակելի դռների համար, ներառում են սողնակային կամ կողպման մեխանիզմներ կամ դրանք արտադրվում են դռների կողպման կամ փակման ստանդարտացված մեխանիզմներին հարմարվելու համար։

Դռան բռնակի ամենատարածված տեսակներն են լծակային բռնակը և գնդաձև բռնակը։ Դռների բռնակները կարող են պատրաստվել տարբեր նյութերից։ Օրինակները ներառում են արույր, ճենապակի, ապակի, փայտ և բրոնզ։ Դռների բռնակները գոյություն ունեն առնվազն 5000 տարի։ Դրանց դիզայնը զարգացել է ավելի առաջադեմ մեխանիզմներով և տեսակներով։

Որոշ դռների բռնակներ ձեռքով կամ ոտքով են աշխատում՝ վարակիչ հիվանդությունների փոխանցումը նվազեցնելու համար։

Տեղադրում
---------

Ըստ տեղադրման մեթոդի, գոյություն ունեն երկու տեսակի դռների բռնակներ.

* որոնք կցվում են դռան մակերեսին,
* որոնք պահանջում են կտրվածք դռան մեջ։

Պատկերասրահ
-----------

* Դռան փական Մեդինլի հոլում, ՔեմբրիջշիրԴռան փական Մեդինլի հոլում, Քեմբրիջշիր
* Եկեղեցու զարդարած բռնակ ՄորավիայումԵկեղեցու զարդարած բռնակ Մորավիայում
* Բռնակ` գլխի տեսքով, ՖլորենցիաԲռնակ` գլխի տեսքով, Ֆլորենցիա
* Ավանդական բռնակ ԿորեայումԱվանդական բռնակ Կորեայում
* Ձողե բռնակ` տեղադրված ապակե դռան վրաՁողե բռնակ` տեղադրված ապակե դռան վրա
* Բռնակ թատրոնի դռան վրա, Բրագա, ՊորտուգալիաԲռնակ թատրոնի դռան վրա, Բրագա, Պորտուգալիա
* 2010 Porsche դռան ներքին բռնակ` ծանրությունը նվազեցնելու կտորե ամրակով2010 Porsche դռան ներքին բռնակ` ծանրությունը նվազեցնելու կտորե ամրակով

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «6 դասական գնդաձև բռնակ հին տների համար»
**ISO 3166-2:AM,** ստանդարտացման միջազգային կազմակերպության ստանդարտ, որը համաձայն ISO 3166 ստանդարտի սահմանում է երկրորդ մակարդակի կոդերը Հայաստանի համար։ Ստանդարտն ընդգրկում է Հայաստանի 1 քաղաք և 10 մարզեր։ Յուրաքանչյուր կոդ բաղկացած է երկու մասից։ Համաձայն ISO 3166-1 ստանդարտի Հայաստանի համար Alpha2 կոդը **AM**-ն է և գծիկով գրված լրացուցիչ ծածկագիրը։ Մարզի, քաղաքի լրացուցիչ երկու տառանոց ծածկագիրը կազմվում է մարզի, քաղաք անվանմանը համահունչ։ Մարզերի և Երևանի քաղաքային կոդերը վերին մակարդակի **AM** դոմենային կոդերի ենթախումբ են, որոնք նշանակված են ISO 3166-1 ստանդարտներին համապատասխան։

Հայաստանի կոդերը
----------------

Մայրաքաղաքի և Հայաստանի վարչատարածքային բաժանման 10 մարզերի կոդերը.

| Կոդ | Վարչականմիավոր | Կարգավիճակ |
| --- | --- | --- |
| `AM-AG` | Արագածոտն | *մարզ* |
| `AM-AR` | Արարատ | *մարզ* |
| `AM-AV` | Արմավիր | *մարզ* |
| `AM-ER` | Երևան | *քաղաք (մայրաքաղաք)* |
| `AM-GR` | Գեղարքունիք | *մարզ* |
| `AM-KT` | Կոտայք | *մարզ* |
| `AM-LO` | Լոռի | *մարզ* |
| `AM-SH` | Շիրակ | *մարզ* |
| `AM-SU` | Սյունիք | *մարզ* |
| `AM-TV` | Տավուշ | *մարզ* |
| `AM-VD` | Վայոց Ձոր | *մարզ* |

Հայաստանի սահմանակից պետությունների կոդերը
------------------------------------------

* Վրաստան - ISO 3166-2: GE (հյուսիս)։
* Ադրբեջան - ISO 3166-2: AZ (արևելք)։
* Իրան - ISO 3166-2: IR (հարավ)։
* Թուրքիա - ISO 3166-2: TR (արևմուտք)։

Տես նաև
-------

* ISO 3166-1
* ISO 3166-2
* Հայաստանի վարչական բաժանում

Արտաքին հղումներ
----------------

* Հայաստանի կոդերը(անգլ.) )
**Nothing Phone 1**, Android օպերացիոն համակարգով աշխատող սմարթֆոն, մշակված Nothing Technology ընկերության կողմից։ Սմարթֆոնի ցուցադրվեց 2022 թվականի մարտի 23-ին։ Իսկ սմարթֆոնը վաճառքի հանվեց 2022 թվականի հուլիսի 21-ին։

Պատմություն
-----------

Nothing ընկերությունը հիմնադրվել է 2020 թվականին, OnePlus-ի համահիմնադիր Կառլ Պեյի կողմից։ Նոր ընկերության նպատակը՝ մարդկանց և տեխնոլոգիաների միջև խոչնդոտների հեռացումն է, նոր ապագա ստեղծելու միտումով։

Դրանից հետո Nothing ընկերությունը թողարկեց իր առաջին ապրանքնիշը «Nothing Ear (1)» անլար ականջակալները։ Դրանից հետո ընկերություն հայտնեց, որ սկսում է գործընկերությունը Qualcomm-ի հետ, ինչն էլ թույլ էր տալիս օգտագործել Qualcomm-ի չիպերը իր ապագա սարքերում։

Տեխնիկական բնութագիր
--------------------

Սմարթֆոնի ետնամասը
Nothing Phone 1 ունի թափանցիկ դիզայն, ինչպես Nothing Ear (1) ականջակալները։ Սմարթֆոնը բաղկացած է 400 բաղադրիչներից։ Այն ունի հարթ կողեր՝ ինչպես iPhone 12-ը։ Սմարթֆոնը ունի փոշուց և ջրից IP53 պաշտպանության մակարդակ։

Nothing Phone 1-ի հիմնական տարբերությունը մնացած սմարթֆոններից կայանում է՝ թափանցիկ հետմասում, որը հագեցած է LED լուսավորությամբ։ Այն կազմված է 900 փոքրիկ լուսային դիոդներից, որոնք օգտագործում են Glyph ինտերֆեյս, որպեսզի հետնամասի լուսային դիոդները լուսավորվեն համաժամանակյա սմարթֆոնի ձային հետ։ Լուսային դիոդները լուսավորվում են նաև ցույց տալով սմարթֆոնի մարտկոցի կարգավիճակը։

Սմարթֆոնի շրջանակը բաղկացած է այլումինային խառնուրդից՝ որոշակի պլաստիկ բաղադրիչների հավելումով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Анонсирован совершенно ни на что не похожий флагман c прозрачной крышкой, собственной ОС и перспективой получения Android 15 | «ixbt.com»
2. ↑  Соучредитель OnePlus основал компанию NOTHING, которая будет создавать потребительские технологии для «ясного цифрового будущего»
3. ↑  Стартап Nothing основателя OnePlus привлёк ещё $50 млн инвестиций и объявил о сотрудничестве с Qualcomm | «3Dnews»
4. ↑  Представлен Nothing Phone (1): дизайнерский середняк от нового бренда | «Rozetked»
5. ↑  Nothing phone (1) - Технические характеристики
**Սիլվեստր Ցասևիչ Տոդրիա** (1880 - 1936), Ռուսաստանում հեղափոխական շարժումների մասնակից, սովետական պետական գործիչ։ Կոմունիստական կուսակցության անդամ 1901 թվականից։ 1901–1915 թթ. եղել է ՌՄԴԲԿ Բաքվի և Բաթումի ընդհատակյա տպարանների կազմակերպիչներից, աշխատել է Մոսկվայի, Պետերբուրգի, Վիբորգի, Թիֆլիսի բոլշևիկյան տպարաններում։ Մասնակցել է 1905 թ. Մոսկվայի Դեկտեմբերյան զինված ապստամբությանը։ 1917 թվականից՝ կուսակցության Թիֆլիսի և Կովկասյան երկրային կոմիտեների անդամ։ Մասնակցել է Կոմինտերնի II կոնգրեսին (1920)։ Վրաստանում սովետական իշխանության հաստատվելուց (1921 թ. փետրվար) հետո Թբիլիսիի հեղկոմի նախագահն էր, 1921 թ. մինչև 1922 թ.՝ ՎՍՍՀ սոցիալական ապահովության և հողագործության ժողկոմը, 1927 թվականից՝ աշխատանքի ժողկոմը, 1929 թվականից՝ Անդրֆեդերացիայի և Վրացական ՄԱՀ Կենտգործկոմների քարտուղարը։ Եղել է ՍՍՀՄ Կենտգործկոմի անդամ։

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 12, էջ 42)։*  |
Morrissey, Johnny Marr, Andy Rourke & Mike Joyce
**The Smiths**-ը կազմալուծված անգլիական ռոք խումբ է։ Այն հիմնվել է 1982 թ.-ին Մանչեսթերում։ Խմբի անդամներ՝ վոկալիստ Մորրիսեյ, կիթառահար Ջոնի Մարր, գործիքավորում Էնդի Ռոուրք, թմբկահար Մայք Ջոյս։ Ըստ քննադատների **The Smiths**-ը ամենաազդեցիկ ալտերնատիվ ռոք խումբն է 1980-ականներից։ **NME** պարբերականի 2002-ին անցկացված հարցումների համաձայն Սմիֆսներին համարում են երբևէ հանդես եկած ամենաազդեցիկ արտիստներ։ Չնայած այն հանգամանքին, որ խումբը ունեցել է ոչ այնքան մեծ եկամուտներ արտասահմանում, սակայն դա չի խանգարել նրանց դառնալ 80-ականների երաժշտասերների սիրելի խմբերից մեկը։

Խումբն ունեցել է բազմաթիվ սինգլներ որոնք հասել են մինչև 20-րդ հորիզոնականը Բրիտանական հիթ շքերթներում, ներառյալ 5-րդ հորիզոնականը և հիթ շքերթի առաջին հորիզոնականը գրաված կատարումը։ Խումբը կազմալուծվել է 1987 թվականին, հետագայում մերժելով վերամիավորման մի շարք առաջարկներ։

Կիթառի օգտագործումը երգերում որպես ստեղծագործության գլխավոր զարդ, 1980-ական թվականների փոփ-պարային աշխատանքների սիրահարների համար խորթ է եղել սկզբնականում։ Կիթառահար Ջոնի Մարրի աշխատանքներն ոգեշնչման աղբյուր են եղել Մանչեստերյան այնպիսի խմբերի համար, ինչպիսիք են՝ Oasis-ը և The Stone Roses-ը։ Մորրիսեյը և Մարրը երգերում պատմում են հասարակ մարդկանց կյանքեր՝ մատուցված խորը, գրագետ տողերով Մորրիսեյի կողմից։

Խմբի պատմությունը
-----------------

1978 թվականի օգոստոսի 31-ին Մորրիսեյը կարճ ներկայացվեց 15- ամսյա պատանի Մարրին, ընդհանուր ծանոթի միջոցով երաժշտական ներկայացման ժամանակ։

Տե՛ս նաև՝ Oasis

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | Ֆեյսբուք |
|  |
| Ֆոտո, վիդեո և աուդիո | Apple Music · Deezer · Last.fm · SoundCloud · Spotify · ՅուԹյուբ · ՅուԹյուբ · ՅուԹյուբ |
|  |
| Թեմատիկ կայքեր | Allmusic · Discogs · Internet Movie Database · MusicBrainz · Rate Your Music |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա · Լարուսի · Մեծ կատալոնական · Մեծ նորվեգական |
|  |
| 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| BIBSYS: 5099041 · BNE: XX137114 · BNF: 139065735 · GND: 1217095-1 · ISNI: 0000000115511565 · LCCN: n91079106 · NKC: xx0026068 · NLA: 35377355 · LIBRIS: 336048 · SUDOC: 05070740X · VIAF: 139020890 · WorldCat VIAF: 139020890 |

 |

 |
**Ինիյա Տրինկունիենե** (լիտ.՝ Inija Trinkūnienė, հոկտեմբերի 25, 1951(1951-10-25), Կելմե, Šiauliai Oblast, Լիտվական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), լիտվիացի ազգաբան, սոցիոլոգ, հոգեբան, բանահավաք։ 2014 թվականից լիտվիական նեո-հեթանոսական «Ռոմուվա» համայնքի առաջնորդ։ Համայնքի հիմնադիր` Յոնաս Տրինկունասի կինն է։

Կենսագրություն
--------------

1969 թվականին ավարտել է Կելմեի միջնակարգ դպրոցը, իսկ 1974 թվականին՝ Վիլնյուսի համալսարանի փիլիսոփայության ֆակուլտետը` «Հեգեբանություն» մասնագիտությամբ։ Լիտվայի մշակութային հետազոտությունների ինստիտուտում աշխատել է որպես սոցիոլոգ։ 1990 թվականին ամուսնու` Յոնաս Տրինկունասի հետ («Ռոմուվա» կրոնական հեթանոսական համայնքի ղեկավարը` 1988-2014-ական թվականներին) հիմնել են ազգային երգի լիտվիական անսամբլը և «Kūlgrinda» երգչախումբը։ Դաստիարակել է չորս երեխաների` Ռիմգայլե, Վետրա,. Ուգնե, Ինդրե։

Իր գիտական կարիերայի ամբողջ ընթացքում Տրինկունիենեն զբաղվել է` հետազոտություններով` ազգային մշակույթի տարածման ասպարեզում։ Հրատարակել է ավելի քան 60 գիտական հոդված, մասնակցել է տարբեր գիտական կոնֆերանսների Լիտվայում և արտասահմանում։ 2004-2013- ական թվականներին Լիտվայի Հանրապետության Սեյմին կից` Ազգային մշակույթի պաշտպանության խորհրդի անդամ է։ Ամուսնու մահից հետո գլխավորել է «Ռոմուվա» համայնքը, ինչպես նաև դարձել է Էթնիկ կրոնների եվրոպական կոնգրեսի նախագահը։ 2016 թվականից բացառապես զբաղվում է համայնքի աշխատանքներով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Организация международного союза религиозных общин балтских этнических религий в Литве (ռուս.)
2. 1 2 3  15min: Vilniaus Gedimino kalne įšventinta Lietuvos Romuvos Krivė. (լիտվ.)
3. ↑  Англоязыческий пузырь (ռուս.)
4. ↑  Интервью с Инией Тринкуниен, Верховной Жрицей Ромува (Перевод) Archived 2019-04-08 at the Wayback Machine. (ռուս.)
**Նիկոլայ Վասիլևիչ Տրուբնիկով** (ռուս.՝ **Николай Васильевич Трубников**, 1892, Իվանովո-Վոզնեսենսկ, Malmyzhsky Uyezd, Վյատկայի գավառ, Ռուսական կայսրություն - 1968), խորհրդային գիտնական, քիմիկոս-ջերմատեխնիկ, պրոֆեսոր, ՌՍՖՍՀ գիտության և տեխնիկայի վաստակավոր գործիչ։ Տեխնիկական գիտությունների դոկտոր (1942)։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է 1892 թվականին, Իվանովո-Վոզնեսենսկում։ Ավարտել է ռեալական ուսումնարանը և Մոսկվայի տեխնիկական ուսումնարանի քիմիական բաժինը (1917)։ 1915-1917 թվականներին մասնակցել է ուրոտրոպինի գործարանի նախագծմանը և շինարարությանը, որտեղ աշխատել է քիմիական լաբորատորիայի վարիչ։ 1917-1919 թվականներին մասնակցել է քիմիական-դեղագործական գործարանի նախածմանը, աշխատել է վերլուծական լաբորատորիայի վարիչ։ 1919-1925 թվականներին եղել է Մաքուր ռեակտիվների պետական ինստիտուտի գիտական քարտուղար։ 1923 թվականից մասնակցել է ՄՔՏԻ-ի գիտական և դասախոսական աշխատանքներին։ 1926 թվականից եղել է պիրոգենային (1931 թվականից՝ կոքսաքիմիական) արտադրության ամբիոնի վարիչը, 1946 թվականից եղել է ջերմատեխնիկայի ամբիոնի վարիչը (հետագայում կոչվում էր թերնոդինամիկայի և ջերմատեխնիկայի ամբիոն)։ Սկսած 1922 թվականից դասավանդել է ԲԳԿԲ-ի հրամանատարական կազմի բարձրագույն ռազմական դպրոցում, Աէրոլուսանկարչության դպրոցում, Օդային նավատորմի օժանդակ ծառայությունների բարձրագույն դպրոցում, ՌՕՈւ հատուկ ծառայությունների բարձրագույն դպրոցում, եղել է մի շարք բուհերի օրգանական նյութերի տեխնոլոգիաների ամբիոնի վարիչ։ Առանց թեզի պաշտպանության 1937 թվականին Տրուբնիկովին շնորհվել է գիտության թեկնածուի աստիճան, 1942 թվականին ստացել է տեխնիկական գիտությունների դոկտորի կոչում, պրոֆեսոր։

Մահ
---

Մահացել է 1968 թվականին։ Թաղված է Նովոդևիչյան գերեզմանատանը (6-րդ տեղամաս)։

Պարգևներ
--------

* ՌՍՖՍՀ գիտության և տեխնիկայի վաստակավոր գործիչ (1965)։
* Լենինի շքանշան
* «1941-1945 թթ. Հայրենական Մեծ պատերազմում անձնվեր աշխատանքի համար» մեդալ
* «Մոսկվայի 800-ամյակի հիշատակին» մեդալ
* «Աշխատանքային գերազանցության համար» մեդալ

Ընտանիք
-------

* Կին՝ Ալեքսանդրա Նիկոլաևնա Տրուբնիկովա (1899-1981)։
	+ Դուստր՝ Կալերիա Նիկոլաևնա Տրուբնիկովա, ամուսնացած է եղել կոմպոզիտոր Ալեքսանդր Դոլուխանյանի հետ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Кипнис С. Е. Новодевий мемориал. М.1995
**Փարսման Մանդակունի** (ծննդյան և մահվան թվականներն անհայտ - 5-րդ դար), հայ նախարար Մարզպանական Հայաստանում, Մանդակունիների իշխանական տոհմից, Սահակ Մանդակունու եղբայրը։ Հայոց սպարապետ Վարդան Մամիկոնյանի կողմնակիցը և զինակիցը Վարդանանց պատերազմում։ 451 թվականի մայիսի 26-ին, Փարսման Մանդակունին մասնակցել է Վարդան Մամիկոնյանի գլխավորած Ավարայրի ճակատամարտին հայ նախարարների և սեպուհների հետ միասին։ Ճակատամարտից հետ, այլ նախարարների հետ 12 տարի բանտարկվել է Պարսկաստանում և 463 թվականին ազատ արձակվելով ետ է վերադարձել Հայաստան։

Ավարայրի ճակատամարտ
-------------------

Երբ Մուշկան Նյուսալավուրտի գլխավորած պարսկական բանակն առաջանում է դեպի Հեր և Զարևանդ գավառները, Վարդան Մամիկոնյանը լուր է ստանում այդ մասին և արագորեն իր նիզակակիրներին հրամայում իրենց գնդերով իջնեն Արտազի դաշտ, եկող բանակի դեմը առնելու համար։ Վարդան Մամիկոնյանը առաջանում է և իր հետևից հետզհետե հասնում ու խմբվում են Ներշապուհ Արծրունին, Խորեն Խորխոռունին, Արտակ Պալունին, Վահան Ամատունին, Թաթուլ Դիմաքսյանը, Արշավիր Արշարունին, Շմավոն Անձևացին, Տաճատ Գնթունին, Ատոմ Գնունին, Խոսրով Գաբեղյանը, Կարեն Սահառունին, Հմայակ Դիմաքսյանը, Գազրիկ Դիմաքսյանը, Ներսեհ Քաջբերունին, Փարսման Մանդակունին, Արսեն Ընծայենին, Այրուկ Սլկունին, Վրեն Տաշրացին, Ապրսամ Արծրունին, Խուրս Սրվանձտյանը և Շահ ախոռապետը։ Այս իշխաններից բացի գալիս են նաև Վահևունյաց, Ռշտունյաց, Տրպատունյաց, Քողյաց և Ակեացիների գնդերը, որոնց գլխավորների անունները չի հիշվում։

Ավարայրի ճակատամարտից հետո, 452 թվականին՝ Պարսկաստանում ատյանի կանչված հայ նախարարների թվում էին Փարսման ու Սահակ Մանդակունի եղբայրները և 35 այլ ավագ նախարարներ ու սեպուհներ, որոնք բանտարկվեցին Հազկերտ Բ-ի կողմից Պարսկաստանում։ 463 թվականին Փարսման Մանդակունին ազատ արձակվելով ետ է վերադարձել Հայաստան։

Աղբյուրներ
----------

* «Հայոց անձնանունների բառարան», Հրաչյա Աճառյան, Երևան, 1944, Հատոր 5, Ցուցակ 1, Էջ 196
* «Եղիշեի Վարդանանց պատմությունը», թարգմ. և ծանոթ.՝ Ե. Տեր-Մինասյանի, Երևան, 1958, Գլուխ Ե, էջ 91, Գլուխ Է, էջ 171
* «Ղազար Փարպեցու Պատմութիւն Հայոց եւ Թուղթ առ Վահան Մամիկոնեան», Թիֆլիս, 1907/1908, Դրվագ Բ, գլուխ Խե, էջ 185
Չայնա տեսակի ծնծղաներ երեք մայրցամաքներից
Չայնա ծնծղայի ձայնանմուշ
**Չայնա ծնծղա** (անգլ.՝ China cymbal), հարվածային գործիք, ծնծղաների տեսակ։ Առաջացել է գոնգից։

Չայնա ծնծղայի անվանումը գալիս է նրա ձևից, որը նման է չինական Bo երաժշտական գործիքին։

Չայնա տեսակի ծնծղաները հաճախ հանդիպում են ռոք երաժշտության տարբեր մեկնաբանություններում, մասնավորապես, ծանր մետալ (անգլ.՝ Metal) և տրեշ մետալ (անգլ.՝ thrash metal)։ Այն հաճախ օգտագործվում է ջազ ֆյուժն (անգլ.՝ Jazz fusion) և լատինաամերիկյան (անգլ.՝ Latin) երաժշտության մեջ։

Չայնա ծնծղայի անվան տակ նաև պատրաստվում են գմբեթի ձևով և մարմնի կորությամբ տարբերվող Swish և Pang սկավառակներ։

Սկավառակը արձակում է բարձր, կտրուկ, թեթևակի կեղտոտ ձայն, որն օգտագործվում է հատկապես ստակկատոյի հզոր շեշտադրումներ ստեղծելու համար։ Սակայն սկավառակը կարող է օգտագործվել նաև Ride պարտիայի համար։

Սկավառակի չափերը 14-22 դյույմ են, փոքր սկավառակներին անվանում են splash-china։

Այս սկավառակների միջև եղած տարբերությունը գլանաձև կամ կիսակոնաձև գմբեթն է։ Սկավառակի եզրը շրջված է դեպի վեր, այսինքն՝ հակառակ մարմնի ճկման հիմնական ուղղությանը։

Այս սկավառակները օգտագործվում են ինչպես հարվածային գործիքների խմբում, այնպես էլ՝ իբրև զուգադիր սկավառակներ։

Հենակի վրա տեղադրման ժամանակ սկավառակները կախվում են ինպես գմբեթը դեպի ներքև, այնպես էլ դեպի վերև։ Գմբեթի դիրքը ներքևում ձայնին հաղորդում է լայն հնչերանգ։

Չայնա ծնծղայի սկավառակների բնորոշ դասավորությունը մեծ անկյան տակ է, որոշ դեպքերում՝ գրեթե ուղղահայաց։ Դա արվում է կայունությունը նվազեցնելու համար (նոտայի երկարությունը հարվածից հետո), քանի որ սկավառակը ուղղահայաց դիրքում իր կշիռով «դանդաղեցնում է» տատանումը։
Ազեմմուրը Ուեմ-էր-Ռբիյա գետից
Լքված սինագոգան Ազեմմուրում
**Ազեմմուրը** (արաբ․՝ أزمور‎‎, *Азимур*)‎, քաղաք Մարոկկոյում։ Գտնվում է Ում-էր-Ռիբյա գետի ձախ ափին Ատլանտյան օվկիանոսին միախառնվելու մոտ, Էլ Ջադիդա քաղաքից 16 կմ հյուսիս-արևելք և Կասաբլանկա քաղաքից՝ 72 կմ հարավ-արևմուտք։ Անվանունը գալիս է Լիբյա-բերբերական azemmur ձիթենի բառից։ Քաղաքը պահպանել է 1362 թվականին միջնադարյան տեսքը, որը շրջապատված է չորս դարպասներով։

Քաղաքի հիմնադրման տարեթիվն անհայտ է, ավելին, անհայյտ է՝ երբ է այն կառուցվել փյունիկյան կամ հռոմեական ժամանակներում, թե հենց բերբերների կողմից։ Քաղաքը իսլամացվել է 667 թվականին։ Հետագայում այն մշտապես կախված էր Մաղրիբի տարբեր նահանգներից, մասնավորապես 1144 թվականին այն կործանվեց Ալ-Մորավիների պետության կողմից Ալմոհանդների հետ իրենց մրցակցության շրջանակներում։ Իսլամական աստվածաբան Ալ-Շուայբի՝ 1176 թվականին մահից հետո սկսեց համարվեց քաղաքի հովանավոր սուրբը։ 1461թվականին Ազեմմուրը կրկին ամրացվել է։

1480 թվականից սկսած եվրոպացիները, նախ իսպանացիները, սկսեցին հարձակվել Ազեմմուրի վրա, որը գտնվում էր Մաղրիբի ամենամեծ գետերից մեկի գետաբերանում և, հետևաբար, մեծ ռազմավարական նշանակություն ուներ, իսկ 1461 թվականին քաղաքը գրավվեց պորտուգալիացիների կողմից։ Ազեմմուրի բնակիչները դարձան Պորտուգալիայի թագավոր Ժոան 2-րդ Կատարյալի վասալները և 1481 թվականին ստիպված եղան տուրք վճարել Պորտուգալիային։ Մարոկկոյի այս հատվածի պատկանելիությունը Պուրտուգալիային հաստատվեց 1497 թվականին Տորդեսիլյասի պայմանագրով։ 1513 թվականին քաղաքը հրաժարվեց տուրք տալուց, որից հետո պորտուգալիացիները պատժիչ արշվախումբ ուղարկեցին հինգ հարյուր նավերով Բրագանի դուքս ֆեռնան Մագելանի գլխավորությամբ։Պորտուգալական նավատորմը գրավեց քաղաքն առանց դիմդրության։ Ազեմմուրը կրկին ամրացվեց, և քաղաքում տեղակայացված էր պորտուգալական կայազորը։1541 թվականին տնտեսական դժվարությունների պատճառով պորտուգալիացիները ստիպված եղան լքել։Դրանից հետո քաղաքն ընկավ սաադիների տիրապետության տակ, այնուհետև ֆրանսիական պրոտեկտորատի գոտում և ամբողջությամբ կորցրեց տնտեսական և ռազմավարական նշանակությունը։

Ազեմմուրում մնացել են բազմաթիվ եվրոպացիներ, որոնք ամբողջությամբ 1967 թվականին արտագաղթեցին Իսրայել Վեցօրյա պատերազմից անմիջապես հետո հաջորդած աքսորների հետևանքով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3  2014 Moroccan census / High Commission for Planning
2. ↑
3. ↑  Արտասահմանյան երկրների աշխարհագրական անվանումների բառարան / խմբ․ Ա․ Մ․ Կոմիկով. — 3֊րդ հրատարակություն. — Մոսկվա: Նեդրա, 1986. — С. 10.
4. ↑  Инструкция по передаче на картах географических названий арабских стран. — М.: «Наука», 1966. — С. 20. — 94 с.

Գրականություն
-------------

* Jean Darlet, *Monographie de la ville d’Azemmour* (1953)
* R. Ricard, *Êtudes sur l’histoire des Portugais au Maroc*, Coimbra 1955

Արտաքին հղումներ
----------------

* AzemmourArchived 2009-10-27 at the Wayback Machine.

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | BNE: XX5438970 · BNF: 15599138q · LCCN: nr93020451 · VIAF: 128281527 · WorldCat VIAF: 128281527 |

 |
— Բրիտանական գրադարան, Add. 43725.
**Ալելուիա** (եբրայերեն՝ הַלְלוּיָהּ‎ բառից), հուդայական և քրիստոնեական համատեսքստում օգտագործվող բառ։ Բառացի նշանակում է «Գովաբանեք Յահին (Եհովային)»։ Կազմված է *հալելու* և *Յահ* բառերից․ վերջինս Աստծո անվան՝ Եհովա կրճատ ձևն է։ Օգտագործվում է նաև *Հալելույահ*, «восхваляйте Бога» ձևը։

[եբր. hallelǔ jǎh hallelǔ - գովեցեք, jǎh (կրճատված jǎhve-ից) Տիրոջը (Եհովային), հուն. άλληλ–ούια], երաժշտության մեջ. ցնծուն օրհներգություն, առաջացել է եբրայական ժամերգության գոհաբանական բացականչություններից, ապա մտել քրիստոնեական պաշտամունքի մեջ։

Աստվածաշունչ մատյանում
----------------------

Պատարագ, Ալելույա
Այս արտահայտությունը Աստվածաշնչի եբրայերեն գրություններում (Հին Կտակարան) հանդիպում է 24 անգամ. 1 անգամ Տարեգրությունում (Գիրք Մնացորդաց) և 23 անգամ Սաղմոսներում։ 113-118 (112-117) սաղմոսները կոչվում են նաև *հալելներ* (օրհներգեր)։

Իսկ Հունարեն գրություններում (Նոր Կտակարան) ալելույա բառը, գրված կոյնե հունարենով, 4 անգամ հանդիպում է Հայտնություն գրքում (19։1,3,4,6)։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Хей произносится из-за её знака усиления; евр. «Йешайа**х**у» (Исаия)
2. 1 2  Например, в книге Откровение 19:1, 3, 4, 6 Archived 2012-06-30 at the Wayback Machine. в переводе «Священное Писание — Перевод нового мира»

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա · Բրիտանիկա · Բրոքհաուսի և Եփրոնի · Բրոքհաուսի և Եփրոնի փոքր · Վ. Դալի · Հրեական Բրոքհաուսի և Եփրոնի · Մեծ կատալոնական · Մեծ կատալոնական · Ուղղափառ · Ուղղափառ աստվածաբանական · Catholic (1997—…) · Infernal (6e éd.) |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | NKC: ph224297 |

 |

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 1, էջ 151)։*  |
Լիբիայի դրոշը
**Լիբիական ազգայնականությունը** վերաբերում է լիբիացիների և լիբիական մշակույթի ազգայնացմանը: Լիբիական ազգայնականությունը սկսել է առաջանալ 1830-ական թվականներին սենուսի կրոնական օրենքների ստեղծմամբ, որոնք հյուսիսաֆրիկյան Սուֆիզմը խառնել են ուղղափառ իսլամի հետ։ Իտալիայի կողմից Լիբիայի գաղութացումից հետո Տրիպոլիտանիայից և Կիրենաիկայից իտալական գաղութային կառավարման հակառակորդները իրենց ուժերը միավորել են 1922 թվականին, իսկ Սենուսի առաջնորդ Օմար Մուխտարը գլխավորել է իտալական զորքերի դեմ ապստամբությունը Լիբիայում: Լիբիան անկախ պետություն է դարձել Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո։

Լիբիան Մուամար Քադաֆիի օրոք սկզբում պանարաբիզմին էր հետևում, սակայն ավելի ուշ հրաժարվեց դրանից, և Քադաֆին Աուզուի հատվածի համար իրրեդենտիստական պատերազմ սկսեց Չադի դեմ։ Քադաֆին գահընկեց է արվել 2011-ին, ինչը հանգեցրել է պետական խորհրդանիշների փոփոխության ՝ ներառյալ Լիբիայի նախաքադաֆիական դրոշի ընդունումը։

Տես նաև
-------

* Աֆրիկյան ազգայնականություն
* Արաբական ազգայնականություն
* Եգիպտական ազգայնականություն
* Թունիսյան ազգայնականություն
* Լիբանանյան ազգայնականություն
* Սիրիական ազգայնականություն
* Հորդանանյան ազգայնականություն
* Սոմալիական ազգայնականություն

Աղբյուրներ
----------

1. 1 2  Motyl, 2001, էջեր 299
2. 1 2  Motyl, 2001, էջեր 300

Մատենագրություն
---------------

* Motyl Alexander J. (2001)։ *Encyclopedia of Nationalism, Volume II*։ Academic Press։ ISBN 0-12-227230-7