recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Դիլիջանի երկրագիտական թանգարան-պատկերասրահ**, հիմնադրվել է 1950 թվականին ուսուցիչ Եղիշե Հովսեփյանի կողմից, այցելուների համար բացվել է 1952 թվականին։ Թանգարանի պատկերասրահն ստեղծվել է 1958 թվականին։ Ընդգրկված է Դիլիջանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում (հուշարձան՝ 10.3/134):

Պատմություն
-----------

Թանգարանի նախկին շենքը կառուցվել է 1920 թվականին՝ որպես հյուրանոց, այնուհետև օգտագործվել՝ որպես հիվանդանոց, հետագայում դարձյալ հյուրանոց։ 1967 թվականին վերանորոգումից հետո հանձնվել է Դիլիջանի երկրագիտական թանգարանին։ 2005 թվականին հին շենքը քանդվել է և 5 տարվա ընթացքում կառուցվել է թանգարանի նոր շենքը՝ Դիլիջան քաղաքի ֆինանսավորմամբ և քաղաքի գլխավոր ճարտարապետ Նվեր Դանիելյանի նախագծով։ 2010 թվականին եղել է թանգարանի պաշտոնական բացումը, իսկ 2011 թվականի ապրիլի 1-ից բաց է այցելուների համար։

Ցուցադրություն
--------------

Թանգարանում պահվում և ցուցադրվում են հնագիտական իրեր՝ 1017 հատ, ազգագրական իրեր՝ 628 հատ, 391 կիրառական արվեստի իր, 353 գրաֆիկական աշխատանքներ, 409 գեղանկարներ, քանդակներ, 47 արծաթյա իր, որից 36-ը մետաղադրամ, հնատիպ գրականություն՝ 39 կտոր։
Առանձնակի հետաքրքրություն է ներկայացնում հնագիտության բաժինը, որը հայտնաբերվել է Դիլիջանի շրջակայքից և պատկանում է ուշ բրոնզի և վաղ երկաթի դարաշրջաններին։ Պատկերասրահը հարուստ է հայ, ռուս և արտասահմանյան նկարիչների, այդ թվում՝ Հովհաննես Այվազովսկու, Վարդգես Սուրենյանցի, Գևորգ Բաշինջաղյանի, Մարտիրոս Սարյանի, Ռոքուել Քենտի, Էդգար Շահինի, Ռիշար Ժերանյանի,Շանթ Հերթևցյանի բնօրինակ աշխատանքներով։

Հասցե
-----

Թանգարանը գտնվում է Տավուշի մարզի Դիլիջան քաղաքում, Մյասնիկյան 28 հասցեում։

Պատկերասրահ
-----------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* մազակալմազակալ
* Հովհաննես Այվազովսկի, Ծովային տեսարանՀովհաննես Այվազովսկի, Ծովային տեսարան
* Վարդգես Սուրենյանց, Ներքինինը ՀարեմումՎարդգես Սուրենյանց, Ներքինինը Հարեմում
* Ադիբեկ Գրիգորյան, Պետրոս Դուրյանի մարմարե կիսանդրինԱդիբեկ Գրիգորյան, Պետրոս Դուրյանի մարմարե կիսանդրին

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Wiki Loves Monuments monuments database — 2017.
2. ↑  Դիլիջանում բացվեց Երկրագիտական թանգարան-պատկերասրահը
3. ↑  "ԴԻԼԻՋԱՆԻ ԵՐԿՐԱԳԻՏԱԿԱՆ ԹԱՆԳԱՐԱՆ | Պատմամշակութային արգելոց-թանգարանների և պատմական միջավայրի պահպանության ծառայության". *hushardzan.am*. Արխիվացված է the original 2016 թ․ օգոստոսի 7-ին. Retrieved 2016 թ․ օգոստոսի 18. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Թանգարանները պարզապես իրեր պահելու տեղ չեն, նրանք արտահայտում են այն մշակույթը, որն այնտեղ ներկայացված է. Անժելա Լալայան

Մեդիա ֆայլեր

|  |  |
| --- | --- |
| Վիիքպահեստ | Վիքիպահեստ նախագծում կարող եք այս նյութի վերաբերյալ հավելյալ պատկերազարդում գտնել **Դիլիջանի երկրագիտական թանգարան-պատկերասրահ** կատեգորիայում։ |
Պտուկի փիրսինգներ ունեցող տղամարդ
**Պտուկի փիրսինգ**, իրանի փիրսինգի տեսակ։ Այն կարող են ծակել ցանկացած անկյան տակ, բայց սովորաբար արվում է հորիզոնական, կամ ավելի հազվադեպ՝ ուղղահայաց։

Սովորաբար օգտագործվում է մինչև 2.4 մմ (տղամարդկանց համար), և 1.6 մմ (կանանց) տրամագիծը գերազանցող զարդեր։ Օղակն ամրացնելու համար այն պետք է ունենա լայն տրամագիծ. փոքր օղակը կարող է առաջացնել կորություն, տեղաշարժ կամ անցի գջլում։

Պատմություն
-----------

Ենթադրվում է, որ տղամարդկանց պտուկների փիրսինգներ արվել են Կարանկավա բնիկ ամերիկացիները, պտուկների կանանց փիրսինգը կիրառվում է Ալժիրում։ Եվրոպայում այն սկսվել է կիրառվել 14-րդ դարում։ Մարդաբան Հանս Փիթեր Դյուրը կանանց փիրսինգի ամենավաղ հայտնի պրակտիկան վերագրում է որպես նորաձևության հայտարարություն Իզաբելլա Բավարացի թագուհու օրոք (1385—1417)։ Մեջբերելով Էդվարդ Ֆուքսին, նա գրում է. «Նորաձևությունը, ի վերջո, հանգեցրեց պտուկների ազատ ցուցադրության համար կարմրաներկերի կիրառությանը, որոնց վրա ամրացվում էին ադամանդե օղակներ կամ փոքրիկ թասակներ, և նույնիսկ նրանից միջով անցկացնում էին ադամանդով զարդարված ոսկե շղթաներ, ամենայն հավանականությամբ ցույց տալու համար երիտասարդ կրծքի առանձգականությունը։ Սակայն այս աղբյուրները դժվար է ստուգել։

Կանանց շրջանում փիրսինգներն առաջացել են վիկտորյական դարաշրջանում՝ 1890 թվականից։ Սակայն պատմաբան Լեսլի Հոլը նշում է, որ այդ պնդումները կարող են նկատելի լինել միայն մի քանի նամակներում, որոնք հրապարակվել են 1899 թվականի ընթացքում «Society» ամսագրում, և որոնք կարելի է դիտարկել միայն որպես էրոտիկ երևակայություն, այլ ոչ թե իրականության նկարագրություն։

1970-ականների վերջին այս պրակտիկան կրկին վերածնվեց Ջիմ Ուորդի միջոցով և ամրապնդվեց գեյ-ԲԴՍՄ-ում և կաշվե ենթամշակույթներում։ 1980-ականների ընթացքում և 1990-ականների սկզբին ժամանակակից պրիմիտիվիստների շարժումը պտուկների փիրսինգն ամրապնդեց որպես մարմնի փոփոխության ձևերից մեկը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Horvath, Eddie (2013 թ․ փետրվարի 21). "Piercings". Diversity Studio. Արխիվացված է the original 2016 թ․ մարտի 13-ին. Retrieved 2019 թ․ հոկտեմբերի 2.
2. ↑  Nipple Piercings, Male and Female Archived 2020-02-05 at the Wayback Machine. — BMEzine
3. ↑  *V. Vale; Andrea Juno* Modern Primitives. — RE/Search, 1989. — ISBN 978-0-940642-14-0
4. ↑  *Pitts, Victoria L.* In the Flesh: The Cultural Politics of Body Modification. — Palgrave Macmillan, 2003. — ISBN 978-1-4039-7943-8

|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Պտուկի փիրսինգ***էջը Վիքիպահեստում |
Դոնեցկի դելֆինարիում
**Դոնեցկի «Նեմո» քաղաքային դելֆինարիում**, գտնվում է Դոնեցկի Շերբակով զբոսայգում։ Բացվել է 2009 թվականի դեկտեմբերի 19-ին, գործում է ամբողջ տարին։ Դելֆինարիումը գտնվում է «Նեմո» մշակութա-առողջարանային համալիրների ազգային ցանցի կազմում, որը ներառում է 5 դելֆինարիում Բերդյանսկում, Դոնեցկում, Կիևում, Օդեսսայում և Խարկովում։ Դելֆինարիումից բացի Դոնեցկի քաղաքային դելֆինարիումը ներառում է նաև օվկիանարիում և դելֆինոթերապիայի կենտրոն։

Դելֆինարիումի հիմնական նպատակներից է բնապահպանության վերաբերյալ գաղափարների պրոպագանդան և ջրային կաթնասունների մասին գիտելիքների և տեղեկությունների հանրայնացումը։ Ամեն օր՝ օրական 3 անգամ, անցկացվում են շոուներ սևծովյան Աֆալինա դելֆինների, հարավամերիկյան ծովափոկերի և հարավային ծովառյուծների մասնակցությամբ։ Շոու ներկայացումներից բացի Դոնեցկի «Նեմո» դելֆինարիումում կա նաև դելֆինների հետ լողալու և դայվինգի հնարավորություն։ Նաև անցկացվում են դելֆինոթերապիայի սեանսներ, որը ֆունկցիոնալ խանգարումներ ունեցող երեխաների համար ոչ դեղորայքային բուժման և վերականգնման ամենաէֆեկտիվ միջոցներից է։

Ուկրաինայի արևելյան հատվածում զինված հակամարտության բռնկման պատճառով 2014 թվականի օգոստոսին
Դոնեցկի «Նեմո» քաղաքային դելֆինարիումը դադարեցրեց այցելուների ընդունելությունը, իսկ երկու դելֆինները և երկու ծովափոկերը տեղափոխվեցին Խարկովի դելֆինարիում։

2016 թվականի նոյեմբերի 24-ի գիշերը դելֆինարիումում բռնկվեց հրդեհ, ինչը Դոնեցկի ժողովրդական հանրապետության կառավարության պնդմամբ առաջացել էր կարճ միացման հետևանքով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Донецких дельфинов эвакуировали в Харьков
2. ↑  Дельфины и морские котики переехали в Харьков после обстрела в Донецке
3. ↑

Արտաքին հղումներ
----------------

* Դելֆինարիումի պաշտոնական կայք Archived 2018-03-19 at the Wayback Machine.
* "Հրդեհ «Նեմո» դելֆինարիումում". Արխիվացված է the original 2018 թ․ ապրիլի 6-ին. Retrieved 2018 թ․ մարտի 22. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
**Եղիշե Թադևոսի Շեկ-Հովսեփյան** (1893, Կարս, Կարսի մարզ, Կովկասյան երկրամաս, Ռուսական կայսրություն - 1939, Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ խորհրդային դատաբժիշկ։ Բժշկական գիտությունների թեկնածու (1936 թ.), պրոֆեսոր (1936 թ.)։

Կենսագրություն
--------------

1916 թվականին ավարտել է Օդեսայի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետը։ 1916-1922 թվականներին եղել է հայկական կարմիր բանակի զորա-սանիտարական վարչության կազմակերպչական բաժնի պետ։ 1922-1925 թվականներին աշխատել է Երևանի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետի անատոմիայի, 1925-1927 թվականներին՝ տեղագրական անատոմիայի և օպերատիվ վիրաբուժության ամբիոններում, 1929-1939 թվականներին՝ դատական բժշկության, 1938 թվականից՝ միաժամանակ ախտաբանական անատոմիայի ամբիոնների վարիչ, Երևանի բժշկական ինստիտուտի ռեկտոր։ Եղել է Երևանի և ՀԽՍՀ առժողկոմատի դատաբժշկական գլխավոր փորձագետը։ Շեկ-Հովսեփյանի նախաձեռնությամբ Երևանի բժշկական ինստիտուտում հիմնվել է դատական բժշկության թանգարան, 1929 թվականին՝ իրեղեն ապացույցների լաբորատորիա։

Շեկ-Հովսեփյանի գիտական աշխատանքները (մեծ մասն անտիպ են) վերաբերում են դատական բժշկության և քրեագիտության հարցերին, տարիքի որոշման, մատների անտեսանելի հետքերի հայտնաբերման, պոկված թղթի նույնության որոշման մեթոդներին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Administrator. "Մեր ռեկտորները". *www.ysmu.am*. Արխիվացված է the original 2016 թ․ նոյեմբերի 6-ին. Retrieved 2016 թ․ սեպտեմբերի 19. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. ↑  "Шек-Осепян Егише Татесович". *www.forens-med.ru*. Retrieved 2016 թ․ սեպտեմբերի 19.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| **Նախորդող**Եգոր Հարությունյան | **Երևանի բժշկական ինստիտուտի ռեկտորԵղիշե Շեկ-Հովսեփյան**1938 | **Հաջորդող**Վերգինե Միքայելյան |

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 8, էջ 478)։*  |
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Պետրոսյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*
 Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Եղիշե Պետրոսյան (այլ կիրառումներ)

**Եղիշե Արտյոմի Պետրոսյան** (հունվարի 1, 1955(1955-01-01), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ կիթառահար, երգիչ, երգահան։

Կենսագրություն
--------------

Եղիշե Պետրոսյանը ծնվել է 1955 թվականին Երևանում։ 1972-1981 թվականներին սովորել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտում, 1975-1977 թվականներին ծառայել է Սովետական բանակում։ 1984-1986 թվականներին՝ ուսումը շարունակել է Մոսկվայի արվեստի համալսարանի կոմպոզիցիայի ֆակուլտետում։ 1969 թվականին եղել է «Արձագանք» խմբի, 1990 թվականին՝ Արձագանք ստուդիայի հիմնադիրներից։ 1992 թվականին երգիչ, երգահան Արտավազդ Բայաթյանի հետ հիմնադրել է «Արձագանք» պրոդյուսերական կենտրոնը, 1996 թվականին՝ «Արձագանք» ռադիոկայանը (2003 թվականին ռադիոկայանն արժանացել է «Լավագույն ժամանցային ռադիոկայան» մրցանակին)։ 1999-2004 թվականներին եղել է «Արձագանք շոու» ամենամյա նախագծի, ինչպես նաև «Պրեմիերա» հեռուստանախագծի հեղինակը։ Հյուրախաղերով հանդես է եկել Հայաստանի և ԽՍՀՄ բազմաթիվ քաղաքներում, Եվրոպայում, ԱՄՆ-ում, մասնակցել բազմաթիվ միջազգային երաժշտական փառատոների։

Մրցանակներ
----------

* «Ոսկե կամերտոն, 1984
* «Ընկեր երգ», 1985
* «Ասուպ», 1994
* «Կռունկ» համահայկական երգի մրցույթ-փառատոնի հաղթող և դիպլոմակիր (Արտավազդ Բայաթյանի հետ), 2000-2002

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  "Եղիշե Պետրոսյան". Արխիվացված է the original 2021 թ․ դեկտեմբերի 15-ին. Retrieved 2020 թ․ մայիսի 14. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
**«Ես, Պիկասոն»** (իսպ.՝ Yo, Picasso), իսպանացի և ֆրանսիացի նկարիչ Պաբլո Պիկասոյի ինքնադիմանկարը՝ ստեղծված 1901 թվականին։ Յուղաներկով նկարված կտավ է։ Չափսը կազմում է 73,5 х 60,5 սմ։ Նկարը ներառվում է մասնավոր հավաքածուի մեջ։

Պատմություն և նկարագրություն
----------------------------

1901 թվականի ամռանը 19-ամյա Պիկասոն տեղափոխվում է Փարիզ, որպեսզի Ֆ. Իտուրինոյի հետ բացի Լաֆֆիտ փողոցում գտնվող հեղինակավոր Ամբրուազ Վոլարի պատկերասրահում ցուցահանդես։ Պատրաստվելով ցուցահանդեսին՝ նա նկարել է 75 նկար՝ հուսալով հաստատվել ժամանակակից արվեստի աշխարհում։ Հենց այստեղ էլ Պիկասոն ներկայացնում է իր «ես, Պիկասոն» ինքնադիմանկարը։ Սա 1901 թվականին նկարված 3 ինքնադիմանկերներից առաջինն է։

Հետևելով դասական դպրոցի կոմպոզիցիոն ավանդույթներին՝ նկարիչն իրեն պատկերել է մոմի լույսի ներքո՝ պատկերի առջև նստած։ Նրա սպիտակ, հասարակ վերնաշապիկը և նարնջագույն շարֆը արդյունավետ հակադրվում են պայծառ կապտականաչ ֆոնի հետ։ Նկարչի թափանցող, դրամատիկ հայացքը ուղղված է հանդիսատեսին։ Նա նայում է ինքնավստահ վարպետի վճռական դեմքով՝ հավատալով, որ աշխարհը կճանաչի իրեն Պիկասո անունով։ Սա եղել է գեղանկարչության նոր ուղղության փնտրտուկների ժամանակ։ Դիմանկարում օգտագործված նորույթները, հաղորդում էին նրան հոգեբանական խորություն այն շրջանում, երբ նրա աշխատանքներում սկսեցին գերակշռել սառը երկնագույն երանգը։

1981 թվականին ամերիկացի կոլեկցիոներ և բարերար Ու. Չերրին 5 800 000 դոլարով Սոթբիս աճուրդից գնում է նկարը։ 1989 թվականի մայիսին նա կրկին նկարը աճուրդի է հանում, որտեղ նկարը 47 900 000 դոլարով վաճառում է հույն կոլեկցիոներ և մագնատ Ս. Նիարհոսին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Антонина Валлантен. Пабло Пикассо". E-libra.su. Արխիվացված է the original 2019 թ․ դեկտեմբերի 16-ին. Retrieved 2019 թ․ դեկտեմբերի 16. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. ↑  "Visual art review: Becoming Picasso: Paris 1901 - Portrait of the artist as quixotic genius and grieving friend". INDEPENDENT. Retrieved 2019 թ․ նոյեմբերի 21.
3. ↑  "PABLO PICASSO - YO, PICASSO. SELF PORTRAIT 1901". ArtCash.com. Retrieved 2019 թ․ նոյեմբերի 21.
**Ջահանգիր Մահմուդ օկլի Ռուստամով** (ադրբ.՝ Cahangir Mahmud oğlu Rüstəmov, մարտի 5, 1926(1926-03-05), Շաքի, Ադրբեջանական ԽՍՀ, ԱԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - փետրվարի 13, 2007(2007-02-13)), ադրբեջանցի նկարիչ, Ադրբեջանի Հանրապետության ժողովրդական նկարիչ (2002)։

Կենսագրություն
--------------

Ջահանգիր Ռուստամովը ծնվել է 1926 թվականի մարտի 5-ին Շեքի քաղաքում։ 1939 թվականին ավարտել է 7-ամյա դպրոցը։ 1939–1941 թվականներին սովորել է Ադրբեջանի Ա.Ազիմզադեի անվան արվեստի պետական դպրոցում։ Գեղարվեստի դպրոցն ավարտելուց հետո Ջահանգիր Ռուստամովը ընդունվել է Սուրիկովի անվան Մոսկվայի պետական արվեստի ինստիտուտ։ Սակայն ընտանեկան դրության պատճառով նա թողել է դպրոցը և վերադարձել Բաքու։

Ջահանգիր Ռուստամովը 1945 թվականին մասնակցել է հանրապետական արվեստի ցուցահանդեսին ՝ իր «Վերջին թշնամու զինվորը» աշխատանքով։ 1953 թվականին Բաքվում բացվել է նկարչի ցուցահանդեսը։

1955 թվականին Ջահանգիր Ռուստամովին շնորհվել է Համամիութենական Լենինի կոմունիստական երիտասարդական միության «Լավագույն մանկական թեմայի համար» դիպլոմ և հատուկ կրծքանշան։ 1979 թվականին նրա աշխատանքները մասնակցել են արտասահմանում կազմակերպված ադրբեջանցի նկարիչների ցուցահանդեսներին։

1982 թվականին Ջահանգիր Ռուստամովին շնորհվել է Ադրբեջանական ԽՍՀ վաստակավոր նկարչի, իսկ 2002 թվականին ՝ Ադրբեջանի Հանրապետության ժողովրդական արտիստի պատվավոր կոչում ՝ Ադրբեջանում կերպարվեստի զարգացմանը մատուցած ծառայությունների համար։

Ջահանգիր Ռուստամովը մահացել է 2007 թվականին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Ջահանգիր Մահմուդ օկլի Ռուստամով
2. ↑  Rüstəmov Cahangir Mahmud oğlu
3. ↑  "Azərbaycanın Xalq rəssamı Cahangir Rüstəmovun 90 illiyinə həsr edilmiş fərdi yaradıcılıq sərgisi keçiriləcək". Արխիվացված է the original 2021 թ․ ապրիլի 24-ին. Retrieved 2021 թ․ ապրիլի 14. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
4. ↑  "Təsviri sənət xadimlərinə Azərbaycan Respublikası fəxri adlarının verilməsi haqqında". Արխիվացված է the original 2021 թ․ հուլիսի 12-ին. Retrieved 2021 թ․ ապրիլի 14. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
5. ↑  "Azərbaycan Respublikası Prezidentinin fərdi təqaüdlərinin verilməsi haqqında". Արխիվացված է the original 2020 թ․ ապրիլի 11-ին. Retrieved 2021 թ․ ապրիլի 14. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
**Ջալալ Ալիրզա օկլի Ալիև** (ադրբ.՝ Cəlal Əlirza oğlu Əliyev, հունիսի 30, 1928(1928-06-30), Նախիջևան, Ադրբեջանական ԽՍՀ, ԱԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - հունվարի 31, 2016(2016-01-31), Բաքու, Ադրբեջան), ադրբեջանցի գիտնական, պետական և քաղաքական գործիչ, պրոֆեսոր, Ադրբեջանի Գիտությունների ազգային ակադեմիայի անդամ, Ադրբեջանի Միլլի Մեջլիսի անդամ։

Կենսագրություն
--------------

Ջալալ Ալիևը ծնվել է Նախիջևանում՝ բազմանդամ ընտանիքում։ Նա Ադրբեջանի նախկին նախագահ Հեյդար Ալիևի եղբայրն է։ Նրա երկու եղբայրները՝ Հասան Ալիևը և Ագիլ Ալիևը Ադրբեջանի Գիտությունների ազգային ակադեմիայի անդամ էին։ 1944 թվականին ավարտել է Նախիջևանի ուսուցիչների ինստիտուտի բնական գիտությունների ֆակուլտետը, իսկ 1951 թվականին՝ Ադրբեջանի պետական համալսարանի կենսաբանության ֆակուլտետը։ 1976 թվականին ընտրվել է Ադրբեջանի Գիտությունների ազգային ակադեմիայի թղթակից անդամ, իսկ 1980 թվականին՝ լիիրավ անդամ։ Երեք անգամ (1995, 2000 և 2005 թվականներին) ընտրվել է ԱՀ Միլլի մեջլիսի պատգամավոր։

Նա Ռուսաստանի գյուղատնտեսական գիտությունների ակադեմիայի, Ուկրաինայի ագրարային գիտությունների ակադեմիայի և Բելառուսի Հանրապետության ագրարային գիտությունների ակադեմիայի արտասահմանյան անդամ էր։

Նա նաև ակտիվորեն զբաղվել է քաղաքական գործունեությամբ։

Ավելի քան 500 գիտական հրապարակումների, այդ թվում՝ 5 գրքի և 20 մենագրության հեղինակ է։ Եվս 340 գիտական աշխատանք լույս է տեսել արտերկրում։

Ջալալ Ալիևը մահացել է 2016 թվականի հունվարի 31-ին Բաքվում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Jalal Alirza oglu Aliyev AZERBAIJAN NATIONAL ACADEMY OF SCIENCES
2. ↑  Cəlal Əliyev
3. ↑  Ջալալ Ալիրզա օկլի Ալիև
4. ↑  "Скончался Джалал Алиев". Արխիվացված է the original 2020 թ․ փետրվարի 26-ին. Retrieved 2020 թ․ սեպտեմբերի 3. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
**Ռաիչու** (ճապ.՝ ライチュウ, անգլ.՝ Raichu), պոկեմոն, *Nintendo* և *Game Freak* ընկերություններին պատկանող Պոկեմոն խաղերի, մանգայի և անիմե սերիաների արարած։ Ռաիչուն պոկեմոն 1, որին կարելի է էվոլյուցիայի ենթարկել և դարձնել Պիկաչու։ Ռաիչուին ստեղծել է Քեն Սուգիմորին «Game Freak»-ի ստեղծողների թիմի հետ համատեղ։ Առաջին անգամ հայտնվել է «Pokémon Red and Blue» խաղերում, իսկ այնուհետև նաև՝ տարբեր մերչենդայզերում, սփին-օֆֆներում, ֆրանշիզայի անիմացիոն և տպագիր ադապտացիաներում։ Ռաիչուն պատկանում է պոկեմոնների էլեկտրական տիպին և ի վիճակի է իր մարմնի վրա պահել 100 հազար վոլտ էլեկտրականություն։

Արձագանք և կարծիքներ
--------------------

Խաղում իր առաջին հայտնվելուց հետո Ռաիչուն քննադատների կողմից ընդհանուր առմամբ դրական է ընդունվել։ Chicago Sun-Times թերթը Ռաիչուին անվանել է՝ իր «սիրելի»։ Լորեդանա Լիպերինին` «Generazione Pókemon: i bambini e l’invasione planetaria dei nuovi» գրքի հեղինակը, նշել է այն փաստը, որ Ռաիչուն այնքան հայտնի չէ, ինչքան Պիկաչուն։ Ռայան Օմեգան` «Anime Trivia Quizbook: From Easy to Otaku Obscure, 1-ին էպիզոդ»-ի հեղինակը, գրել է, որ Ռաիչուն այնքան լավը չէ իր կարծիքով այն բանի համար, որ անիմեի մեջ Էշը չէր ցանկանում, որ Պիկաչուն էվոլյուցիայի արդյունքում դառնա Ռաիչու։ Պիեր Բրունոն` «La culture de l’enfance à l’heure de la mondialisation»-ի հեղինակը, անիմեում Պիկաչուի և Ռաիչուի պայքարը համեմատել է Դավիթի և Գողիաթի բիբլիական պատմության հետ։ IGN-ը գրել է, որ չնայած Ռաիչուի չափ հաճելի չէ, սակայն նա ունի այլ լավ հատկություններ։ IGN-ի խմբագիր «Pokémon of the Day Chick»-ը նշել է, որ Ռաիչուին «սիրում են շատերը, իսկ ատում` էլ ավելի շատ»։ Ինչպես նաև նա գրել է, որ Ռաիչուի հանդեպ ատելությունը այնքան ուժեղ չէ, ինչքան Պիկաչուի հանդեպ ատելությունը և որ Ռաիչուն «հիմար տեսք ունի»։ *GamesRadar* կայքի խմբագիր Բրեթ Էլսթոնը նկատել է, որ Պիկաչուի հանդեպ մեծ ուշադրության պատճառով «հեշտ է մոռանալ Ռաիչուի գոյության մասին»։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Skertic, Annie (2000 թ․ ապրիլի 23). "New Pokemon to hit TV". *Chicago Sun-Times*.
2. ↑  *Generazione Pókemon: i bambini e l ... — Google Books*. Books.google.com. Retrieved 2010 թ․ սեպտեմբերի 25.
3. ↑  *Anime trivia quizbook: from easy to ... — Google Books*. Books.google.com. Retrieved 2010 թ․ սեպտեմբերի 25.
4. ↑  *La culture de l'enfance ŕ l'heure de ... — Google Books*. Books.google.com. Retrieved 2010 թ․ սեպտեմբերի 25.
5. ↑  "Pokemon Red Version Guide/Walkthrough — GB, Game Boy Walkthrough — IGN". Guides.ign.com. Արխիվացված from the original on 2012 թ․ սեպտեմբերի 27. Retrieved 2010 թ․ սեպտեմբերի 25.
6. ↑  "Pokemon Crystal Version Pokemon of the Day: Raichu (#26) — IGN FAQs". Faqs.ign.com. Արխիվացված from the original on 2012 թ․ հոկտեմբերի 7. Retrieved 2010 թ․ սեպտեմբերի 25.
7. ↑  "The complete Pokemon RBY pokedex, part 3, Pokemon Diamond/Pearl DS Features". GamesRadar. 2010 թ․ սեպտեմբերի 21. Արխիվացված from the original on 2012 թ․ հոկտեմբերի 7. Retrieved 2010 թ․ սեպտեմբերի 25.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Ռաիչուն Bulbapedia.net կայքում (անգլ.)
* Ռաիչուն Imdb.com-ում Archived 2016-05-04 at the Wayback Machine. (անգլ.)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Giant Bomb |

 |
**Ռազմիկ Նիկադիմի Խոսրոև** (մայիսի 3, 1949(1949-05-03), Գյոլայսոր), ազգությամբ ասորի՝ հայաստանցի դերասան, ռեժիսոր։ ՀՀ վաստակավոր արտիստ (2008)։

Պատմական գիտությունների թեկնածու Անահիտ Խոսրոևայի հայրը։

Կենսագրություն
--------------

1970 թվականին ավարտել է Վարդան Աճեմյանի դպրոցը։ 1974-1979 թվականներին սովորել է Կիրովականի պետական մանկավարժական ինստիտուտում։ Աշխատել է Վանաձորի Հովհաննես Աբելյանի անվան թատրոնում, որտեղ խաղացել է ներկայացումներ հայ, ռուս և համաշխարհային դասականների՝ Շիրվանզադեի, Սունդուկյանի, Մուրացանի, Շանթի, Լերմոնտովի, Չեխովի, Դոստոևսկու, Օստրվսկու, Շեքսպիրի, Բրեխտի, Մետեռլինգի, Ֆիլիպոյի. Յուժինի, Քամյուի գործերից։

Հյուրախաղերով հանդես է եկել ԽՍՀՄ բազմաթիվ մայրաքաղաքներում, Ժնևում, Փարիզում, Ստրասբուրգում, Լիսաբոնում, ԱՄՆ-ում։ Կերտել է բազմաթիվ դերեր՝ Ռիչարդ Երկրորդ, Մարութխանյան, Սաղաթել, Անհայտ, Համտուն, Շմագա, Մարմելադով, Լինյաև, Շերեա, Հայր Դուասո։

Հեղինակել է «Ասորուհին», «Մոռացվածները» պիեսները։ 1997 թվականից Երևանի Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնի դերասան է։ 1966 թվականից Հայաստանի Թատերական գործիչների միության անդամ է։ 1999 թվականից դասավանդում է Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտում, 2001 թվականից՝ Երևանի Խաչատուր Աբովյանի անվան պետական մանկավարժական համալսարանում, դոցենտ է։

Պարգևատրվել է Հայաստանի հանրապետության մշակույթի նախարարության կողմից ոսկե մեդալով և թատերարվեստին արժանապատիվ ծառայության համար ՀԹԳՄ Արտավազդ մրցանակով ։

ՀՀ նախագահին կից ազգային փոքրամասնությունների մշակույթը համակարգող խորհրդի նախագահն է։ Զբաղվում է Հայաստանում ապրող ազգային փոքրամասնությունների էթնիկ մշակույթի պահպանման և զարգացման գործով, որի շրջանակներում տպագրել է բազմաթիվ հոդվածներ հայաստանյան մամուլում, ելույթներ է ունեցել հեռուստատեսությամբ և միջազգային համաժողովներում։ ՀՀ Հանրային Խորհրդի կրթության, գիտության և մշակույթի հանձնաժողովի անդամ է։

Ստեղծագործական ուղի
-------------------

### Ռեժիսոր

Որպես սցենարիստ և ռեժիսոր, ՀՀ մշակույթի նախարարության պատվերով, նկարահանել է «Ասորիները Հայաստանում» վավերագրական ֆիլմը, որը 2011 թվականին մասնակցել է «Ոսկե Ծիրան» միջազգային կինոփառատոնին, իսկ 2012 թվականին՝ Ղազախստանում կայացած ԱՊՀ երկրների ազգագրական ֆիլմերի առաջին փառատոնին։

Որպես ռեժիսոր, բեմականացրել է`

* «Ասորուհին»
* «Բարի գիշեր մամա»
* «Մեծ անտառի զավակները»
* «Խաթաբալա»
* «Երևակայական հիվանդ»
* «Հատակում»
* «Հրադադար»

### Դերեր կինոյում

* «Եվս հինգ օր», «Հայֆիլմ»
* «Ռիչարդ II» ֆիլմ- ներկայացում
* «Անավարտ Ղարաբաղի օրագիր» , « Հայֆիլմ »
* «Որտե՞ղ էիր, մարդ աստծո», «Հայֆիլմ»
* «Ոտքի, դատարանն է գալիս» ֆիլմ-ներկայացում
* «Տղամարդկային գործ», «Մոսֆիլմ»
* «Ադամանդներ որոնողները», «Մոսֆիլմ»
* «Դժվար ապրուստ» հայկական հեռուստասերիալ
* «Կյանքի գինը» հայկական հեռուստասերիալ
* «Հայրեր», (Ռուսաստան)
* «Հարևաններ», (Հայաստան)
* «Իմ խաչը», (Հայաստան)

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Ռազմիկ Խոսրոևի կենսագրությունը ՀՊՄՀ կայքում". Արխիվացված է the original 2014 թ․ նոյեմբերի 3-ին. Retrieved 2015 թ․ մայիսի 3. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. ↑  "Ռազմիկ Խոսրոևի կենսագրությունը zarkfoundation.com կայքում".
ԵՄ անդամները 2007 թվականին     ԵՄ նոր անդամներ, որոնք միացել են 2007 թվականին
**Եվրոպական միության ընդլայնում (2007)**, Եվրամիության պատմության մեջ հինգերորդ ընդլայնումը։ Նախորդ ընդլայնումը տեղի է ունեցել երեք տարի առաջ։
Այս ընդլայնումը ներառում էր Բուլղարիայի ու Ռումինիայի անդամակցությունը։

Եվրամիության պատմական անդամակցություններ
----------------------------------------

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Եվրոպան բաժանվեց ազդեցության երկու գոտիների` ամերիկական ու խորհրդային։ 1980-ականների վերջերին, ԽՍՀՄ-ը ներքին գործոնների ազդեցության տակ սկսեց Արևելյան Եվրոպայում կորցնել դիրքերը, որի արդյունքում 1989 թվականին հաջորդաբար սկսեցին ընկնել կոմունիստական վարչակարգերը, իսկ հետագայում 1991 թվականին փլուզվեց ԽՍՀՄ-ը։ 1994 թվականին Ռումինիան ու Բուլղարիան Եվրամիության հետ կնքեցին ասոցացման պայմանագիրը և պետք է պատրաստվեին մտնել Եվրամիություն։ 1995 թվականին երկու երկրները Եվրամիությանը անդամակցելու հայտեր ներկայացրեցին, և 2004 թվականին նրանք Մալթայի, Կիպրոսի ու մնացած երկրների հետ պետք է մտնեին Եվրամիություն, սակայն այդ երկու երկրները ընդունվեցին 2007 թվականին, քանի որ Եվրոպական հանձնաժողովի կարծիքով այդ երկու երկրների տնտեսություններում կան շատ սոցիալական մնացորդներ։

Կյուրեղագիր
-----------

Եվրոպայի նոր 5-եվրոյանոց թղթադրամը: Արժեքի անվանումը պատկերված է երեք տարբերակով` լատինական (EURO), հունական այբուբենով (EYPΩ) և կյուրեղագրով (ЕВРО): Կյուրեղագիրը ավելացվեց 2007 թվականին ԵՄ-ի կազմի մեջ Բուլղարիայի մտնելու պատճառով:
Անդամակցելիս Կյուրեղագիրը լատինական ու հունական այբուբենից հետո դարձավ ԵՄ-ի պաշտոնական երրորդ այբուբենը։ Կյուրեղագիրը նաև պատկերված է թղթադրամ եվրոների ու բուլղարական եվրոյի մետաղադրամների վրա։

Կապված Բուլղարիայի անդամակցությանը ԵՄ-ին` եվրոյի թղթադրամների նոր շարքի վրա մակագրված է «Եվրո», ինչպես նաև «ԵՑԲ» հապավումը (հապավումը բուլղար․՝ Европейска централна банка):

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Ъ-Газета — No comment
2. ↑  "Европейское соглашение с Болгарией". Արխիվացված է the original 2010 թ․ սեպտեմբերի 26-ին. Retrieved 2018 թ․ մայիսի 2.
3. ↑  "право Европейского Союза". Արխիվացված է the original 2012 թ․ սեպտեմբերի 1-ին. Retrieved 2018 թ․ մայիսի 2.
4. ↑  "Николай Василев ще брани в Брюксел изписването "евро" вместо "еуро"" (in Bulgarian). Mediapool.bg. 2006 թ․ նոյեմբերի 7. Արխիվացված from the original on 2009 թ․ մայիսի 28. Retrieved 2007 թ․ հունվարի 4.`{{cite news}}`: CS1 սպաս․ չճանաչված լեզու (link)
5. ↑  EURO BANKNOTES - COMPARE BOTH €5 BANKNOTES
*Պետք չէ շփոթել **կրկնօրինակման** հետ**:***
**Ետկադրային թարգմանություն**, *ետկադրային ձայնավորում, վոյսովեր* (անգլ.՝ voice-over — բառացի «ձայն վերևից»), ձայնավորման տեսակ, որը նախատեսում է ֆիլմի այլ լեզվով նոր ձայնային ճանապարհի ստեղծում, որն այնպես է միքսինգ արած, որ դիտողը լսի և՛ թարգմանությունը, և՛ ֆիլմի բնօրինակ ձայնը։ Թարգմանված ճանապարհի ձայնավորող դերասանների ձայնը լսվում է բնօրինակ ձայնային ճանապարհի վրայից։

Ետկադրային ձայնավորումը կարող է լինել միաձայն (օրինակ, ֆիլմերի և խաղերի «ծովահենական» պատճենները) կամ ձայնագրված դերասանական պրոֆեսիոնալ կամ սիրողական խմբով (երկու և ավել ոգի)։ Թարգմանության այդ տարբերակը շատ են օգտագործում հեռուստաալիքներում, կինովարձույթում չհայտնված ֆիլմերի ձայնավորման համար։ Այս տարբերակը ավելի էժան է, քան կրկնօրինակումը և այն հնարավոր է պատրաստել ավելի կարճ ժամանակահատվածում, քան կրկնօրինակումը։

Տարբերում են պրոֆեսիոնալ և սիրողական (հիմնականում հետաքրքրված կամավորների աշխատանք է) ետկադրային թարգմանություն։

Երբեմն, սիրողական թարգմանությունը սխալմամբ կոչում են «հեղինակային», իսկ ետկադրային թարգմանությունը «կրկնօրինակում»։ Վերջինս հանդիպում է հայկական հեռուստաալիքներում երբ տիտրերի սկզբում նշվում է «Ֆիլմը կրկնօրինակվել է...»

Ետկադրային թարգմանության տեսակներ
---------------------------------

* VO ( անգլ.՝ Voice-over) — միաձայն ետկադրային թարգմանություն։
* DVO ( անգլ.՝ Double voice-over) — երկձայն ետկադրային թարգմանություն։
* MVO ( անգլ.՝ Multi voice-over) — բազմաձայն ետկադրային թարգմանություն։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Անտոն, Սեզանով (2010). "Կինո Ֆորմուլա Գորոդովոյ (ամսագիր)" (PDF).

Գրականություն
-------------

* *Антон Сазонов* Дубль два(ռուս.) // *Формула Кино Городовой* : журнал. — 2010. — № 8. — С. 51—53.

Արտաքին հղումներ
----------------

* "Леонид Володарский и еще три переводчика эпохи видеосалонов". *Избранное*. журнал «GQ». Արխիվացված է the original 2016 թ․ հունիսի 9-ին. Retrieved 2016 թ․ հունիսի 12.
* Հեղինակային թարգմանություն — Բացատրական թարգմանչական բառարան. — 3-րդ հրատարակություն, վերամշակված. — Մ.: Ֆլինտի։ Գիտություն. Լ. Լ. Նելյուբին. 2003.
* Թարգմանության տեսակներ Archived 2017-04-06 at the Wayback Machine. — glossary.ru
* Թարգմանությունների մասին Archived 2016-12-06 at the Wayback Machine. ինքնակենսագրական պատմվածք Պողոս Սանաև
* Voice-over Մերիամ Վեբստերի բառարանում (անգլ.)
**Դինա Քավար** (արաբ․՝ دينا قعوار‎‎, դեկտեմբերի 8, 1962(1962-12-08), Ամման, Հորդանան), հորդանանցի դիվանագետ։ ԱՄՆ-ում Հորդանանի արտակարգ և լիազոր դեսպան (հունիս, 2016)։

Կենսագրություն
--------------

Քավարը ծնվել է 1962 թվականին Ամմանում։ Սովորել է ԱՄՆ-ում, բակալավրի աստիճան ստացել է Միլս քոլեջից, միջազգային հարաբերությունների մագիստրոսի կոչում՝ Կոլումբիայի համալսարանից, 1986 թվականին սովորել է Հարվարդի միջազգային հարաբերությունների կենտրոնում։ Ազատ տիրապետում է արաբերենի, անգլերենի, ֆրանսերենի։

1985-1990 թվականներին եղել է արքայազն Հասան իբն Թալալի գրասենյակի ղեկավարն Ամմանում, 1991-2000 թվականներին տեղափոխվել է Bureau de S.A.R փարիզյան գրասենյակ։ 2001 թվականին Փարիզում դարձել է Bureau Privé de Sa Majesté le Roi Abdullah II տնօրենը, 2001-2013 թվականներին եղել է Ֆրասիայում Հորդանանի դեսպան։

2014 թվականի օգոստոսին Քավարը նշանակվել է ՄԱԿ-ում Հորդանանի Հաշիմիտ Թագավորության մշտական ներկայացուցիչ՝ փոխարինելով արքայազն Զեիդ բին Ռաադին, որը նշանակվել էր ՄԱԿ-ի մարդու իրավունքների գերագույն հանձնակատարի պաշտոնում։ 2014-2015 թվականներին ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդում Հորդանանի ոչ մշտական անդամակցության ընթացքում Քավարը ղեկավարել է Հորդանանի պատվիրակությունը՝ դառնալով առաջին արաբ կինը և առաջին արաբ քրիստոնյան, որը նախագահել է Խորհրդում։ 2016 թվականի փետրվարին գլխավոր ասամբլեայի նախագահի կողմից Քավարը նշանակվել է որպես 2016 թվականի սեպտեմբերին կայանալիք փախստականների և միգրանտների խոշոր տեղաշարժի վերաբերյալ Գլխավոր ասամբլեայում հանդիպման համանախագահ։

Պարգևներ
--------

* Հորդանան :
	+ Անկախության շքանշանակիր (2003)
* Սուրբ Աթոռ
	+ Սուրբ Գևորգ Մեծի շքանշանակիր (2004)
* Պորտուգալիա
	+ Դ. Աֆոնսո Էնրիկեսի պատվո մեդալ (2009)
* Ֆրանսիա:
	+ Պատվո լեգեոնի մեդալակիր (2013)

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3  "New Permanent Representative of Jordan Presents Credentials". *United Nations*. United Nations. 2014 թ․ օգոստոսի 19. Retrieved 2016 թ․ մայիսի 11.
2. ↑  "Arab woman presides for the first time the UN Security Council". Ocean Press. Արխիվացված է the original 2016 թ․ օգոստոսի 21-ին. Retrieved 2016 թ․ մայիսի 19. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
3. ↑  "بروفايل: دينا قعوار.. أول امرأة عربية ترأس مجلس الأمن". *dotmsr*. dotmsr. 2015 թ․ ապրիլի 22. Արխիվացված է the original 2017 թ․ հունվարի 15-ին. Retrieved 2016 թ․ մայիսի 11. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
4. 1 2 3 4  "Kawar appointed envoy at UN". *The Jordan Times*. The Jordan Times. 2014 թ․ հունիսի 4. Retrieved 2016 թ․ մայիսի 11.
«**Երազողները**» (այլ անուն՝ **«Մարդու ապստամբությունը»** (ռուս.՝ «Восстание человека»), ենթավերնագիր՝ «Խավարո՞ւմ է արդյոք Ռուսաստանը» (ռուս․՝ «Во мгле ли Россия?»), խորհրդային գեղարվեստական կինոֆիլմ, որը 1934 թվականին նկարահանել է ռեժիսոր Դավիթ Մարյանը սեփական սցենարով Մոսկինոկոմբինատում։ Դավիթ Մարյանի նորամուտն է կինեմատոգրաֆիայում։

Սյուժե
------

Կինոժապավենում ներկայացված է քաղաքացիական պատերազմից մինչև առաջին հնգամյակն ընկած ժամանակահատվածը։

Ցույց է տրված տարբեր ազգությունների զինվորների եղբայրությունը, քաղաքացիական պատերազմի ժամանա ամբողջ երկրագնդի աշխատավորների վաղվա «լուսաշող», երջանիկ ապագայի մասին երազողմարդկանց մասին։

Ֆիլմը պատմում է Կարմիրբանակային-ինտերնացիոնալիստների մասին, որոնք քաղաքացիական պատերազմի տարիներին մարտնչել են Դոնբասում, իսկ մարտական գործողությունների ավարտից հետո ձեռնամուխ են եղել ավերված հանքերի վերականգնմանը, ինչպես նաև գաղափարի հանդեպ նրանց հավատքի, որի համար պայքարում են հերոսները, բարոյական, պաշտպանվող դիրքերի ճշմարտացիության հանդեպ կուսակցական համոզմունքի մասին։

Դերերում
--------

* Ի. Ներոնով – *Նիկոլայ Տվորոգով*
* Ալլա Տարասովա – *Նատալյա Տվորոգովա*
* Նիկոլայ Պլոտնիկով – *Միխալիչ*
* Միխայիլ Ժարով – *Խայլով*
* Լև Սվերդլին – *Բաիզ*
* Իվան Կուդրյավցև – *Չիժ*
* Սերգեյ Վեդեսլով – *Անդրեյ Վոլինցև, ինժեներ*
* Վլադիմիր Գարդին – *պրոֆեսոր*
* Վալենտինա Վագրինա – *Վերա Վոլինցևա*
* Սերգեյ Կոմարով – *պրոֆեսոր Վոլինցև*
* Նիկոլայ Չապլիգին – *Սերգեյ Վոլինցև*
* Բորիս Մեդվեդև – *Յաշա Զվանցև*

Կինոժապավենն ունեցել է լայն և միաձայն հավանության արժանացել մամուլի կողմից։ 1967 թվականի «Խորհրդային կինոյի պատմություն» հանրագիտարանային հրատարակությունում ֆիլմին գեղարվեստական բարձր գնահատական է տրվել։

> 
> 
> Սցենարիստ և ռեժիսոր Դ. Մարյանն իր «Երազողները» (1934) ֆիլմում փորձել է ընդգրկել քաղաքացիական պատերազմից մինչև առաջին հնգամյակն ընկած -ամանակահատվածը։ Էկրանին հայտնվել են ծանր ամպեր և ներքևից նկարահանված, քամուց երերացող մարդիկ. դա քաղաքացիական պատերազմ էր, և դա համր կինո էր։ Կադրերի պլաստիկ էքսպրեսիայով ռեժիսորը նկարել է սովից և տիֆից տուժած Դոնբասի հանքափորների հեռանալը։

«Երազողները» ֆիլմը ներառվել է Մոսկվայի միջազգային 33-րդ կինոփառատոնի «Սոցիալիստական ավանգարդիզմ» ծրագրում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Мечтатели» / ֆր.՝ «Les Rêveurs» на французском сайте о советском кино kinoglaz.fr
2. ↑  *Институт истории искусств* История советского кино. — М.: Искусство, 1967. стр. 67
3. ↑  Марголит Е. "Социалистический авангардизм. Часть 4" (in ռուսերեն). Официальный сайт ММКФ. Արխիվացված է the original 2012 թ․ դեկտեմբերի 2-ին. Retrieved 2012 թ․ նոյեմբերի 28. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|deadlink=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)

Արտաքին հղումներ
----------------

* «Երազողները» Archived 2017-02-01 at the Wayback Machine. (ռուս.)
* Դավիդ Մարյան (Դ. Շացիլլո) (ռուս.)
Խաղին նվիրված արձան Նիդեռլանդներում
**Երաժշտական աթոռներ** (երբեմն նաև անվանում են **տաք աթոռներ**), շարժուն խաղ նախատեսված խմբի համար։

Խաղի կանոնները հետևյալն են․ աթոռների քանակը մեկով պակաս է մասնակիցների թվից, աթոռները շարվում են շրջանաձև նստատեղրը դեպի դուրս, մասնակիցները ևս շրջան են կազմում աթոռների շուրջ։ Դրանից հետո միացնում են երաժշտություն և մասնակիցները սկսում են դանդաղ վազել ափոռների շրջանի շուրջ։ Հենց երաժշտությունը անջատվում է մասնակիցները պետք է արագ նստեն աթոռներին։ Այն մասնակիցը ով չի հասցնում նստել խաղից դուրս է գալիս, յուրաքանչյուր մասնակցի դուրս գալուց խաղից հանվում է մի աթոռ։ Խաղը շարունակվում է այնքան մինչև խաղի մեջ մնում է միայն մի մասնակից՝ հաղթողը։

Այս խաղը տարածված է տարբեր երկներում, այն հիմնականում խաղում են ծնունդների և հարսանիքների ժամանակ և ունի տարբեր անվանումներ (օրինակ Ավստրիայում այն անվանում են Sesseltanz, բառացիորեն «պարող աթոռներ»)։ Որոշ լեհ գիտականներ փաստում են, որ այն երեխանրի զարգացման համար կարևոր խաղ է։ Գոյություն ունի այս խաղի տարբեր տարբերակներ։ 2011 թվականին CW հեռուստաալիքի ուղիղ եթերում սկսվել է իրական շոու (ռեալիթի շոու), որը անվանվել է ի պատիվ խաղի, բայց կանոնները միայն հեռավոր կերպով են համապատասխանում խաղի կանոններին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  40 najpopularniejszych zabaw weselnych (11-20)
2. ↑  "EIZ Niedersachsen: Koffer packen, reisen & anderes". Արխիվացված է the original 2013 թ․ ապրիլի 25-ին. Retrieved 2012 թ․ դեկտեմբերի 30.
3. ↑  Metody aktywizujące / konferencja szkoleniowa
4. ↑  Gry i zabawy ruchowe
5. ↑  "Kareta i Wycieczka do ZOO". *Welon i Muszka*. Արխիվացված է the original 2016 թ․ մարտի 4-ին. Retrieved 2012 թ․ դեկտեմբերի 30.
6. ↑  Artikel in der WELT
7. ↑  Wallenstein, Andrew (2011 թ․ սեպտեմբերի 21). "CW preps 'Musical Chairs'". Variety. Արխիվացված է the original 2012 թ․ հունվարի 25-ին. Retrieved 2012 թ․ դեկտեմբերի 30.
**Եղիշե Թևոսի Ասծատրյան** (օգոստոսի 21 (սեպտեմբերի 3), 1911, Ճարտար, Շուշիի գավառ, Ելիզավետպոլի նահանգ, Կովկասի փոխարքայություն, Ռուսական կայսրություն - դեկտեմբերի 2, 2008(2008-12-02), Երևան, Հայաստան), պետական–կուսակցական աշխատող։ Տեխնիկական գիտությունների թեկնածու (1968)։

Կենսագրություն
--------------

Եղիշե Ասծատրյանը ծնվել է Ճարտար գյուղում։ Ավարտել է Ճարտարի յոթնամյա դպրոցը, այնուհետև սովորել է Բաքվի հայկական դպրոցում։ 1932-1938 թվականներին սովորել է Թբիլիսիի Անդրկովկասյան ինդուստրիալ ինստիտուտում, ստացել լեռնային ինժեների որակավորում։ 1938-1939 թվականներին ինստիտուտը նրան ուղարկել է Դոնբասի հանքավայրերից մեկը, աշխատել է որպես տեղամասի պետի օգնական, ապա՝ ավագ ինժեներ, նաև թիվ 19 հանքի գլխավոր ինժեներ։ 1939-1946 թվականներին աշխատել է Մոնղոլիայում, եղել է տրեստի գլխավոր ինժեներ, այնուհետև՝ արդյունաբերության և շինարարության նախարարությունում՝ որպես խորհրդական։ 1947-1950 թվականներին եղել է Երևանի ալյումինի «Կանազ» գործարանի շինարարության շինմոնտաժային վարչության պետի տեղակալ, պետ։ 1952 թվականից աշխատել է որպես ՀԿԿ Երևանի շրջկոմի քարտուղար, այնուհետև՝ ՀԿԿ Երևանի Լենինյան շրջկոմի առաջին քարտուղար։ 1960–1962 թվականներին եղել է ՀԽՍՀ ժողտնտխորհի նախագահ, ապա ՀԿԿ Կենտկոմի քարտուղար և ՀԽՍՀ Մինիստրների խորհրդի նախագահի տեղակալ։ Լայն գործունեություն է ծավալել արդյունաբերական ձեռնարկությունների արմատական վերակառուցման, նոր տեխնոլոգիաների արմատավորման, երկրի բոլոր շրջաններում արդյունաբերական ձեռնարկությունների մասնաճյուղերի կառուցման, մի շարք ՋԷԿ-երի ու գործարանների հիմնադրման բնագավառում։ 1966 թվականից ՀԽՍՀ ժողովրդական վերահսկողության կոմիտեի նախագահն է։ ՀԿԿ Կենտկոմի անդամ է 1954 թվականից, բյուրոյի անդամ՝ 1960 թվականից, բյուրոյի անդամության թեկնածու 1966 թվականից։ 

Եղիշե Ասծատրյանի հուշատախտակը Երևանում
Ընտրվել է ԽՄԿԿ XXII և ՀԿԿ XVII–XXV համագումարների պատգամավոր, ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի VI և ՀԽՍՀ IV, V, VII և VIII գումարումների Գերագույն սովետի դեպուտատ։ ԽՄԿԿ անդամ (1944)։

Պարգևներ
--------

* Լենինի շքանշան
* Աշխատանքային կարմիր դրոշի երկու շքանշան
* Սուրբ Մեսրոպ Մաշտոցի շքանշան, 2004

Հիշատակ
-------

* Երևանում տեղադրվել է Եղիշե Ասծատրյանին նվիրված հուշատախտակ։
* Եղիշե Ասծատրյանի անունն ընդգրկված է Մեծ Բրիտանիայում հրատարակվող «Ով ով է» համաշխարհային կենսագրական տեղեկատուում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  Հայկական սովետական հանրագիտարան (հայ.) / Վ. Համբարձումյան, Կ. Խուդավերդյան — Հայկական հանրագիտարան հրատարակչություն, 1974. — հատոր 1. — էջ 565.
2. ↑  "ԵՂԻՇԵ ԱՍԾԱՏՐՅԱՆԻ ՀԻՇԱՏԱԿԻՆ | Ազգային գաղափար". *national-idea.am*. Արխիվացված է the original 2017 թ․ ապրիլի 17-ին. Retrieved 2016 թ․ հուլիսի 8.
3. ↑  "Եղիշե Ասծատրյանի մահվան կապակցությամբ ստեղծվել է կառավարական հանձնաժողով". Retrieved 2016 թ․ հուլիսի 8.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | hush.am |

 |

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 1, էջ 565)։*  |
Եղունգների ունելիքներ
**Եղունգների փոքրիկ ունելիք**, եղունգներ մշակելու գործիքներից։

Քանի որ եղունգների ունելիքը թույլ է տալիս եղունգներն անվտանգ և կոկիկ կտրել ու չդիմել գեղեցկության սրահներին, այն ավելի հաճախ է օգտագործվում սովորական մկրատների հետ մեկտեղ։ Մկրատի փոխարեն եղունգների ունելիքն օգտագործելն, որպես կանոն խորհուրդ է տրվում երեխաների, հատկապես նորածինների, եղունգները մշակելիս։

Ոսկրե բռնակով եղունգների ունելիք, հայտնաբերվել է Հալշտատյան մշակույթին պատկանող քարանձավում, մ.թ.ա.8-6 -րդ դդ
Եղունգների ունելիքի նման գործիք ստեղծվել էր 1892 թվականին ֆրանսիացի գործարանատեր Մատյե Մարտենի կողմից։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Beats Them All: The Snow Nail Clipper, advertisement in *Hardware Dealers' Magazine*, Volume 25, January 1906, p. 32 (retrieved 30 August 2010 from Google Books)
2. ↑  "Բենջամին Սպոկ. Երեխան և խնամքը". Արխիվացված է the original 2007 թ․ մարտի 22-ին. Retrieved 2007 թ․ մարտի 22.
3. ↑  «Գիտություն և կյանք», № 7, 1992.
4. ↑  A brief history of the nail clipper is printed in *The Size of Thoughts: Essays & Other Lumber*, Nicholson Baker, New York: Vintage 1997. ISBN 0-679-77624-9.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Մեծ կատալոնական |

 |
Եշիլչայ ջրամբարը Աղվայում։
**Եշիլչայի ջրամբար**, ջրային բնական ամբար, որտեղից ապահովվում և մատակարարվում է Ստամբուլի խմելու ջրի պաշարները։

Ստամբուլ
--------

2016 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով՝ Ստամբուլի ընդհանուր բնակչությունը կազմում է 14 804 116 մարդ, ինչն Ստամբուլին դարձնում է Եվրոպայի և աշխարհի ամենախոշոր քաղաքներից մեկը։ Տարեկան աճի տեմպերը կազմում է 3,45 %, որի արդյունքում էլ ավելանում է նաև ջրի պահանջարկը։ Այդ իսկ պատճառով էլ, քաղաքային իշխանությունների հիմնական խնդիրներից մեկը խմելու ջրի պահանջարկի ապահովումն է։

Եշիլչայ
-------

Եշիլչայ գետն ունի շուրջ 60 կիլոմետր (37 մղոն) երկարություն։ Գտնվում է Ստամբուլի անատոլիական հատվածում։ Ջրամբարի աղբյուր են հանդիսանում Քոջաելիի թերակղզու լեռներից ձևավորվող աղբյուրները և Սև ծովի ավազանին պատկանող Աղվայի շրջանի գետերը։

Ջրային տարածություն
-------------------

Գետակի վրա առկա են ջրի երկու կարգավորիչներ (Սունգուրլուում և Իսաբեյում)։ Ջուրը, 2650 մետր (8690 ոտնաչափ) երկարություն ունեցող հիմնական պոմպերի միջոցով, մղվում է Էմիրլիում գտնվող մաքրման կայաններ։ Նախագծված պողպատե պոմպային ցանցի տրամագիծը կազմում է 3000 մմ։ Նախագծի առաջին փուլով տարեկան 145 000 000 մ3 ջուր պետք է մղվի կենտրոնական մաքրման կայաններ։ Նախագծի երկրորդ փուլով ջրի տարեկան մղումը հասցվել է 335 000 000 մ3։

50 նախագծերի ցանկ
-----------------

Թուրքիայի քաղաքաշինության կոմիտեն Եշիլչայի ջրամբարը ներառել է Թուրքիայի 50 կարևորագույն քաղաքաշինական կառույցների շարքում։ Վերջինս ներառում է վերջին 50 տարիներին Թուրքիայում կառուցված քաղաքաշինական 50 ամենախոշոր կառույցները։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Statistical Institute page". Արխիվացված է the original 2011 թ․ հոկտեմբերի 4-ին. Retrieved 2017 թ․ դեկտեմբերի 24.
2. ↑  "TÜRKİYENİN DEV PROJELERİ / 4 – İÇME SUYU TEMİNİ PROJELERİ - FABE Proje Yönetimi Eğitim Danışmanlık Lojistik Mühendislik / Project Management Training and Consultancy / Proje Yonetimi". *fabe.biz*. Արխիվացված է the original 2017 թ․ դեկտեմբերի 24-ին. Retrieved 2017 թ․ դեկտեմբերի 24.
3. ↑  "hhportal.com - hhportal Resources and Information". *www.hhportal.com*. Retrieved 2017 թ․ դեկտեմբերի 24.
**«Ես համաձայն չեմ ձեր ասածին, սակայն պատրաստ եմ մեռնել դա ասելու ձեր իրավունքի համար»**, թևավոր արտահայտություն խոսքի ազատության, ժողովրդավարության սկզբունքների մասին, վերագրվում է Վոլտերին (առանց ստեղծագործությունը նշելու)։ Իրականում հեղինակը անգլիացի գրող Էվելին Հոլլն է, արտահայտությունը հնչում է նրա՝ Վոլտերի մասին կենսագրական «The Friends of Voltaire» (1906) գրքում.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | I disapprove of what you say, but I will defend to the death your right to say it |  |

Գրքում այդ արտահայտությունը հնչում է հորինված միջադեպի ժամանակ՝ Կլոդ Ադրիան Հելվեցիուսի «Խելքի մասին» գիրքը այրելիս։

Էվելին Հոլլը վերաձևակերպել է Վոլտերի «Գիտական շարադրանք կրոնի հանդուրժողականության մասին» (անգլերեն թարգմանությամբ) աշխատության խոսքերը։

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | Not only is it extremely cruel to persecute in this brief life those who do not think the way we do, but I do not know if it might be too presumptuous to declare their eternal damnation. |  |

Առանց Էվելին Հոլլին հղելու՝ արտահայտությունն առաջին անգամ Վոլտերին է վերագրվել «Ռիվերզ դայջեսթում» (1934 թվականի հունիսի համար)։ Արտահայտության իրական հեղինակը հատուկ հարցազրույց է տվել այդ առիթով.

> 
> 
> Ես չէի ուզենա տպավորություն թողնել, որ դրանք Վոլտերի բնագիր խոսքերն են և կզարմանայի, եթե դրանք գտնվեին նրա ստեղծագործություններից որևէ մեկում։ Դա ընդամենը Վոլտերի «Գիտական շարադրանք կրոնի հանդուրժողականության մասին» աշխատությունից վերաձևակերպում է՝ «Մտածեք և թույլ տվեք ուրիշներին ևս մտածել»։
> 
> 
> 
> *Բնօրինակ տեքստ* (անգլ.)  
> 
> *I did not mean to imply that Voltaire used these words verbatim and should be surprised if they are found in any of his works. They are rather a paraphrase of Voltaire’s words in the Essay on Tolerance — «Think for yourselves and let others enjoy the privilege to do so too».*
> 
> 
> 
> 

Նորբերտ Գուտերմանի գրքում կեղծ վոլտերյան արտահայտությունը ֆրանսերեն թարգմանությամբ բերվում է որպես Վոլտերին պատկանող խոսքեր՝ հղում տալով 1770 թվականի փետրվարի 6-ին աբբա լե Ռիշին (ֆր.՝ Le Riche) ուղղված Վոլտերի նամակին։

Այս մեկնաբանությունը գտնվում է «Նրանք երբեք չեն ասել սա» գրքում։ Այնտեղ բերվում է նամակից հետևյալ արտահայտությունը.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | I detest what you write, but I would give my life to make it possible for you to continue to write. |  |

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Who said, «I disapprove of what you say, but I will defend to the death your right to say it»?". Արխիվացված է the original 2012 թ․ մարտի 1-ին. Retrieved 2021 թ․ մարտի 18. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. ↑  Цитатник англофила-40: Истинный афоризм должен быть изречен знаменитостью
3. ↑  Автора! (vol. 3)
4. ↑  Evelyn Beatrice Hall Quotes
5. ↑  «Saturday Review» от 11 мая 1935 года, с. 13.
6. ↑  Norbert Guterman. A Book of French Quotations with English Translations. — N.-Y.: Doubleday, 1965.
7. ↑  Paul F. Boller Jr. John George. They Never Said It: A Book of Fake Quotes, Misquotes, and Misleading Attributions. — N.-Y.: Oxford University Press, 1989. — ISBN 0-19-505541-1.
**Զաբել Արամ** (նախկին անունը՝ Թագուհի, ամուսնական ազգանունը Փանոսյան, անգլ.՝ Zabelle Panosian, Զապել Փանոսեան, 1893, Պարտիզակ - 1986, Նյու Յորք, Նյու Յորք, ԱՄՆ), հայ օպերային երգչուհի (սոպրանո)։

Կենսագրություն
--------------

Զաբել Արամը ծնվել է 1893 թվականին Պարտիզակում։ Հայրը՝ Տիգրանը, սերել է Պարտիզակի Տ. Մեսրոպյանների ընտանիքից։ Նախնական կրթություն ստացել է տեղի Շուշանյան վարժարանում։ 1907 թվականից բնակվել է ԱՄՆ-ում։ Ամուսնացել է լուսափորագրանկարիչ, պարտիզակցի ձեռներեց Արամ Սարգիս Փանոսյանի հետ։ Աշակերտել է երգչուհի Գերթրուդ Դահենային։ 1908-1920 թվականներին ապրել է Բրուքլինում։ Այդ տարիներին հանդես է եկել Բոստոնի օպերային թատրոնում։ Կատարելագործվել է Իտալիայում, Ֆրանսիայում և Շվեյցարիայում։ 1917 թվականին Կոմիտասի մշակմամբ «Կռունկ» երգը ձայնագրել է Նյու Յորքում։ 1919 թվականից հանդես է եկել մենահամերգներով։ Հռոմում հաջողություն է ունեցել Ջիլդայի («Ռիգոլետտո») և Ռոզինայի («Սևիլյան սափրիչ») դերերգերով։
Հյուրախաղերով շրջագայել է Անգլիայում, Իսպանիայում, Ավստրիայում, Եգիպտոսում, Արգենտինայում։ Ելույթներ է ունեցել դստեր՝ պարուհի Ադրինայի (Ադրինա Օտերո) հետ։

Ժամանակակիցներ Թորգոմ Բեզազյանի և Արմենակ Շահմուրադյանի հետ Փանոսյանը 1915-1919 թվականներին ակտիվորեն զբաղվել է հայկական դրամահավաքներով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "«Կռունկ» երգի 1916 թվականի բացառիկ ձայնագրություն. arevelk.am".
2. ↑  "Zabelle Panosian | Music of Armenia". *musicofarmenia.com* (in անգլերեն). Արխիվացված է the original 2019 թ․ հուլիսի 30-ին. Retrieved 2019 թ․ հունվարի 10. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
3. ↑  Ա. Բախչինյան, «Հայազգի գործիչներ»
4. ↑  Nagoski, Ian (2015 թ․ սեպտեմբերի 14). "How Could Such Beauty Be Left Behind?". *The Armenian Weekly* (in ամերիկյան անգլերեն). Retrieved 2019 թ․ հունվարի 10.
5. ↑  "Zabelle Panosian". *Music of Armenia*. Արխիվացված է the original 2019 թ․ հուլիսի 30-ին. Retrieved 2020 թ․ օգոստոսի 23. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
6. ↑  "How Could Such Beauty Be Left Behind?". *Armenian Weekly*. 2015 թ․ սեպտեմբերի 14. Retrieved 2020 թ․ օգոստոսի 23.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Զաբել Արամը ovenk.com կայքում
* Zabelle Panosian ‎– I Am Servant Of Your Voice: April-May, 1917

Աղբյուրներ
----------

* Mgrdich Bodourian, Hay Hanrakidag, 1938 Boukresh, Part 2
**Ջոհոր Բահրու** (մալայերեն՝ Johor Bahru), քաղաք Մալայզիայի հարավարևմտյան մասում։ Այն Ջոհորի սուլթանության մայրաքաղաքն է։ Գտնվում է Մալայական թերակղզու հարավային մասում։ Այն իր բնակչությամբ երկրորդն է Մալայզիայում՝ մայրաքաղաք Կուալա Լումպուրից հետո։ Քաղաքը ունի մոտ կես միլիոն բնակչության, իսկ շրջանների հետ միասին՝ մոտ մեկ ու կես միլիոն բնակչություն։ Քաղաքը ունի կարևոր արդյունաբերական, առևտրական, մշակութային և տուրիստական նշանակություն ողջ Մալայզիայի համար։ Ջոհոր Բահրու է գալիս Մալայզիա այցելող տուրիստների 60%-ը, որոնք այդտեղից անցում են կատարում հարևան Սինգապուր։ Ջոհոր Բահրուն երկրի կարևոր արդյունաբերական կենտրոնն է։

Աշխարհագրություն
----------------

Ջոհոր Բահրուն մայրցամաքային Ասիայի ամենահարավային քաղաքն է։ Ջոհոր Բահրուն անջատված է Սինգապուրից Ջոհորի նեղուցով, որի վրայով անց է կացված կամուրջ և ամբարտակ։

Պատմություն
-----------

Ջոհոր Բահրուն հիմնվել է 1855 թվականին Թեմենգունգ Դաենգ Իբրահիմի կողմից, ով սուլթան Աբու Բաքարի հայրն է եղել։ Վերջինս մալայական սուլթանության ամենավառ ներկայացուցիչներից մեկն է եղել։ Քաղաքը կոչվել է Թանջունգ- Պուտերի, որը կառուցվել է ոչ մեծ մալայական ձկնորսական ավանի տեղում։ Սուլթան Աբու Բաքարը փոխեց անունը Ջոհոր Բահրուի և 1866 թվականին այն դարձրեց սուլթանության մայրաքաղաք՝ թողնելով իր մայրաքաղաք Թելուկ Բելանգան՝ Սինգապուրում։

Սուլթանի պալատը Ջոհոր Բահրուում
Աբու Բաքար սուլթանը հասավ հաջողությունների բրիտանացիների և չինացիների հետ հարաբերություններում՝ նրանց հետ համատեղ զարկ տալով գյուղատնտեսությանը, ինչն էլ բերեց սուլթանության բարգավաճմանը։

Բնակչություն
------------

Քաղաքի բնակչության 45 %-ը մալայացիներ են, 41, 5 %-ը՝ չինացիներ, 7, 1 %-ը՝ հնդիկներ և 6, 4 %-ը՝ այլ ազգերի ներկայացուցիչներ։

Չինացիները ներկայացված են մի քանի էթնիկ խմբերով, ինչպես և Սինգապուրում։

Հետաքրքիր փաստեր
----------------

Ջոհոր Բահրուն համարվում է մալայզիական հայտնի ռոք խմբի ՝ Search խմբի հայրենիքը։ Խումբը Ասիայում մեծ ճանաչում ունի։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  "Ecologically Sustainable Development home page" (PDF). Արխիվացված է the original (PDF) 2005 թ․ հուլիսի 19-ին. Retrieved 2005 թ․ հուլիսի 19.

Արտաքին հղումներ
----------------

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames · Open Directory Project |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա (11-րդ) · Բրիտանիկա · Բրոքհաուս · Մեծ կատալոնական · Մեծ նորվեգական |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | BNF: 124210343 · GND: 4386060-6 · LCCN: n80080339 · SUDOC: 033334021 · VIAF: 158016095 · WorldCat VIAF: 158016095 |

 |