**Իրակլի Մամիայի Ալասանիա** (վրաց.՝ ირაკლი მამიას ძე ალასანია, դեկտեմբերի 21, 1973(1973-12-21), Բաթում, Վրացական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), Վրաստանի պաշտպանության նախարարը 2012 թվականի հոկտեմբերի 25-ից 2014 թվականի նոյեմբերի 4-ը։

Վրացի քաղաքական գործիչ և դիվանագետ, «Դաշինք հանուն Վրաստանի» վրացական ընդդիմադիր քաղաքական միավորման (2009 թվականի փետրվարից) և «Մեր Վրաստան-Ազատ դեմոկրատներ» կուսակցության (2009 թվականի հուլիսից) առաջնորդ, 2006 թվականի սեպտեմբերի 11-ից մինչև 2008 թվականի դեկտեմբերի 4-ը՝ ՄԱԿ-ում Վրաստանի դեսպան։ 2009 թվականի փետրվարին միացել է Վրաստանի նախագահ Միխեիլ Սաակաշվիլիի ընդդիմությանը։

Կենսագրություն
--------------

Իրակլին ազգությամբ վրացի է, հարում է ուղղափառ դավանանքին։ Տիրապետում է անգլերենին։

Նրա հայրը՝ խորհրդային և վրացական բանակի գնդապետ Մամիա Ալասանիան, առանց դատավարության մահապատժի է ենթարկվել աբխազական աշխարհազորայինների կողմից մի շարք այլ վրացի քաղաքական գործիչների հետ միասին 1993 թվականի սեպտեմբերի 27-ին տեղի հակամարտության ժամանակ։

Մայրը՝ Լյուդմիլա Իվանովնան, ազգությամբ ռուս մաթեմատիկայի ուսուցչուհի է։

1995 թվականին Իրակլին ավարտել է Թբիլիսիի պետական ​​համալսարանի միջազգային իրավունքի ֆակուլտետը։ 1994-1996 թվականներին սովորել է Վրաստանի անվտանգության ակադեմիայում, միաժամանակ 1994-1998 թվականներին աշխատել է Վրաստանի պետական ​​անվտանգության նախարարությունում։

1998 թվականին աշխատանքի է անցել Վրաստանի արտաքին գործերի նախարարությունում։ 1998-1999 թվականներին եղել է նախարարության ԱՊՀ երկրների դեպարտամենտի երկկողմ հարաբերությունների բաժնի երրորդ քարտուղարը, Վրաստանի արտգործնախարարության Ռուսաստանի դեպարտամենտի քաղաքական բաժնի առաջին քարտուղարը։ 1999-2001 թվականներին աշխատել է ԱՄՆ-ում, Կանադայում և Մեքսիկայում Վրաստանի դեսպանատան երկրորդ քարտուղար։

2001 թվականի հոկտեմբերին գլխավորել է Անվտանգության պետական ​​դեպարտամենտը։ 2002 թվականի փետրվարին նշանակվել է անվտանգության նախարարի առաջին տեղակալ։ 2002 թվականի ամռանը պատասխանատու է եղել Պանկիսի կիրճում կարգուկանոն հաստատելու համար, որտեղ բնակություն են հաստատել Չեչնիայից ժամանած հարյուրավոր զինյալներ։

Միխեիլ Սաակաշվիլիի իշխանության գալուց հետո 2004 թվականի մարտին նշանակվել է պաշտպանության փոխնախարար, իսկ նույն թվականի մայիսին՝ պաշտպանության նախարարի առաջին տեղակալ։ 2004 թվականի հուլիսի 15-ին Ալասանիան դարձել է Վրաստանի Ազգային անվտանգության խորհրդի քարտուղարի տեղակալ։

2004 թվականի աշնանից մինչև 2006 թվականը նա աշխատել է որպես վրացամետ «Աբխազիայի վտարանդի կառավարության» ղեկավար և Վրաստանի նախագահի օգնական վրաց-աբխազական բանակցություններում։

2006 թվականի ամառից մինչև 2008 թվականի դեկտեմբերը եղել է ՄԱԿ-ում Վրաստանի մշտական ​​ներկայացուցիչը։ Շարունակելով Վրաստանի և Աբխազիայի միջև բանակցությունների քարոզչությունը՝ 2008 թվականի մայիսին անձամբ այցելել է Սուխում։ 2008 թվականի օգոստոսին՝ Վրաստանի պատերազմից հետո, երբ Ռուսաստանը ճանաչեց Աբխազիայի և Հարավային Օսիայի անկախությունը, Ալասանիան արձագանքեց՝ հանդես գալով միջպետական ​​կոալիցիայի ստեղծման օգտին՝ Ռուսաստանին քաղաքականապես հակազդելու համար։

2008 թվականի աշնանից մամուլը սկսել է քննարկել Վրաստանում արտահերթ նախագահական ընտրությունների դեպքում Ալասանիայի նախագահի պաշտոնում առաջադրվելու հնարավորությունը, ինչպես նաև Ալասանիայի կառավարությունը գլխավորելու հավանականությունը։ 2008 թվականի դեկտեմբերի սկզբին Ալասանիան հրաժարական է տվել ՄԱԿ-ում իր ներկայացուցչի պաշտոնից և հայտարարել ընդդիմություն անցնելու մասին։ 2009 թվականի փետրվարի 23-ին «Նոր աջ» շարժումը և Հանրապետական ​​կուսակցությունը ստեղծել են նոր քաղաքական ասոցիացիա՝ «Ալյանս հանուն Վրաստանի»՝ Ալասանիայի գլխավորությամբ։ 2009 թվականի հուլիսի 16-ին հայտարարվել՝ «Մեր Վրաստան-ազատ դեմոկրատներ» կուսակցության ստեղծման մասին, որի առաջնորդը Ալասանիան էր։

2008 թվականի վերջից մամուլում պնդումներ են հայտնվել, որ Ալասանիան ԱՄՆ-ի համար ամենաընդունելի թեկնածուն է Վրաստանի հաջորդ նախագահի պաշտոնում։ Այս առնչությամբ նշվել է, որ քաղաքական գործիչը ԱՄՆ պետքարտուղարի խորհրդական Մեթյու Բրայզի լավ ընկերն է, որը պատասխանատու է եղել Կովկասում ամերիկյան քաղաքականության համար։ Բացի այդ, լրատվամիջոցներն ընդգծել են Ալասանիայի (ի տարբերություն Սաակաշվիլիի) ներկայությունը 2009 թվականի հունվարին ԱՄՆ նախագահ Բարաք Օբամայի երդմնակալության ժամանակ, միևնույն ժամանակ, մի շարք փորձագետներ նշել են, որ ԱՄՆ-ում չկա ավանդույթ՝ նախագահի երդմնակալությանը հրավիրելու քաղաքական գործիչներին և այլ երկրների ղեկավարներին։

Ռուսական և արտասահմանյան մամուլում բազմիցս նշվել է, որ Ավթանդիլ Իոսելիանիի մահից հետո բոլոր վրացի քաղաքական գործիչներից Ալասանիան շատ հարգանք է վայելում Աբխազիայում և ամենաընդունելի գործիչն է վրաց-աբխազական բանակցությունների համար։

### Ընդդիմական գործողություններ

ՄԱԿ-ում դեսպանի պաշտոնից հեռանալուց անմիջապես հետո Ալասանիան հայտարարել է նախագահ Միխեիլ Սաակաշվիլիի ընդդիմություն անցնելու մասին։

Նինո Բուրջանաձեի, Սալոմե Զուրաբիշվիլիի, Լևան Գաչեչիլաձեի և ընդդիմության այլ առաջնորդների հետ Ալասանիան մասնակցել է 2009 թվականի ապրիլին Թբիլիսիում սկսված բողոքի լայնածավալ ցույցերի կազմակերպմանը։ Մայիսին մասնակցել է նաև ընդդիմության ներկայացուցիչների և նախագահ Սաակաշվիլիի բանակցություններին, որոնք ավարտվել են, սակայն, առանց էական արդյունքների։ Միևնույն ժամանակ, Ալասանիան հրաժարվել է մասնակցել ընդդիմության ամենաարմատական ​​գործողություններին՝ կապված մայրուղիների և երկաթուղիների արգելափակման հետ։

2009 թվականի հուլիսի 16-ին Թբիլիսիում հայտարարվել է «Մեր Վրաստանը-ազատ դեմոկրատներ» նոր կուսակցության ստեղծման մասին, որի առաջնորդը եղել է Ալասանիան, որը կուսակցության ստեղծմանը ներգրավել էր նաև իր նախկին դիվանագիտական ​​գործընկերներին։ Ալասանիայի հայտարարության համաձայն՝ նոր կուսակցության առաջնահերթություններից է Ռուսաստանի հետ ուղիղ երկխոսություն սկսելը՝ մշակութային, սոցիալական և տնտեսական կապերը վերականգնելու նպատակով։ Նոր կուսակցության հիմնադիր համագումարը նախատեսված է եղել 2009 թվականի սեպտեմբերին։

Հոկտեմբերի 1-ին խորհրդարանական ընտրություններում «Վրացական երազանք» դաշինքի հաղթանակից հետո Բիձինա Իվանիշվիլիի հետ մասնակցել է նախարարների նոր գրասենյակի կազմի վերաբերյալ խորհրդակցություններին։

Իվանիշվիլիի և Ղարիբաշվիլիի կառավարությունում
--------------------------------------------

Իրակլի Ալասանիան ԱՄՆ պետքարտուղարի Եվրոպայի և Եվրասիայի հարցերով օգնական Վիկտորյա Նուլանդի (կենտրոնում) և Վրաստանի վարչապետ Իրակլի Ղարիբաշվիլիի հետ (2013 թվական)
2012 թվականի հոկտեմբերի 8-ին առաջադրվել է Վրաստանի նոր կառավարության թեկնածու։ Իվանիշվիլին Ալասանիային ներկայացրել է որպես պաշտպանության նախարարի և փոխվարչապետի թեկնածու։

2012 թվականի հոկտեմբերի 25-ին խորհրդարանի նիստում նշանակվել է Վրաստանի պաշտպանության նախարարի, Վրաստանի կառավարության փոխվարչապետի պաշտոնին։

2013 թվականի հունվարի 23-ին ազատվել է փոխվարչապետի պաշտոնից։

2014 թվականի նոյեմբերի 4-ին վարչապետ Իրակլի Ղարիբաշվիլին պաշտոնանկ է արել՝ ռազմական գերատեսչությանն ուղղված մի շարք յուրացումների և անփութության մեղադրանքներով։ Ինքը՝ Ալասանիան, պնդել է, որ իր ենթակայության տակ գտնվող պաշտպանության նախարարությունը «ուղիղ կապ» է, որը կապում է Վրաստանը ՆԱՏՕ-ի և Եվրամիության հետ։

Անձնական կյանք
--------------

Իրակլի Ալասանիան ամուսնացած է վրացի գրող Գուրամ Փանջիկիձեի կրտսեր դստեր՝ Նաթիայի հետ, նրանք ունեն երկու երեխա՝ Նիկոլոզը և Եկատերինը։ Հայտնի է, որ Ալասանիան մոր կողմից Միխեիլ Սաակաշվիլիի մերձավոր ազգականն է։

Ալասանիայի կնոջ քույրը՝ Մայա Փանջիկիձեն, եղել է Վրաստանի արտաքին գործերի նախարարը (2012 թվականի հոկտեմբերից մինչև 2014 թվականի նոյեմբերը)։

Ծանոթագրություններ
------------------

* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. ↑  Ирина Барамидзе. *Новый «антипод» Саакашвили*. — Новые Известия, 27.01.2009
2. 1 2 3  *Биография Ираклия Аласания Արխիվացված 2016-03-04 Wayback Machine*. — Civil Georgia, 26.01.2009
3. 1 2  «Бидзина Иванишвили стал премьер-министром Грузии». *РБК* (ռուսերեն). 2012 թ․ հոկտեմբերի 25. Վերցված է 2023 թ․ նոյեմբերի 15-ին.
4. ↑  Новости, Р. И. А. (20081209T1147). «Запоздалый крен президентского корабля». *РИА Новости* (ռուսերեն). Վերցված է 2023 թ․ նոյեմբերի 15-ին.
5. ↑  «Аласания, Ираклий Министр обороны Грузии». *lenta.ru*. Վերցված է 2023 թ․ նոյեմբերի 15-ին.
6. ↑  «Грузию может возглавить родственник Саакашвили?». *Экспертный центр ICES*. Արխիվացված օրիգինալից 2015 թ․ մայիսի 4-ին. Վերցված է 2013 թ․ հունվարի 24-ին.
7. ↑  «Военно-политическое сотрудничество США и Грузии угрожает безопасности Украины | MediaRupor (совместный проект с ИА REGNUM)». Արխիվացված է օրիգինալից 2013 թ․ փետրվարի 2-ին. Վերցված է 2013 թ․ հունվարի 25-ին.
8. ↑  *«Alasania will possibly run for President» Արխիվացված 2015-05-05 Wayback Machine*. Georgia Times, 08.12.2008
9. ↑  Болтунов, Анатолий (2008 թ․ դեկտեմբերի 9). «В Грузии формируется династия президентов?». *NewsInfo.Ru* (ռուսերեն). Վերցված է 2023 թ․ նոյեմբերի 15-ին.
10. ↑  «Грузию на инаугурации в США представит Аласания / СНГ / Независимая газета». *www.ng.ru*. Վերցված է 2023 թ․ նոյեմբերի 15-ին.
11. ↑  Levan Javakhishvili. *«David Bakradze: They clutch at Irakli Alasania like straws»* Արխիվացված 2015-09-24 Wayback Machine. The Georgian Times, 02.02.2009
12. ↑  Юрий Симонян. (2008 թ․ դեկտեմբերի 5). «Оппозиция Грузии пытается объединиться». Независимая газета. Արխիվացված օրիգինալից 2008 թ․ դեկտեմբերի 8-ին. Վերցված է 2013 թ․ փետրվարի 25-ին.
13. ↑  «Возможный спаситель Грузии». *www.inopressa.ru*. Արխիվացված օրիգինալից 2010 թ․ հունվարի 29-ին. Վերցված է 2012 թ․ հոկտեմբերի 14-ին.
14. ↑  Закареишвили: Направив Аласания в Абхазию Саакашвили использовал последний рычаг в урегулировании конфликта(չաշխատող հղում)
15. ↑  Их человек в Абхазии(չաշխատող հղում)
16. ↑  Ольга Панфилова. *«Грузинская оппозиция дает последний бой Саакашвили»* Արխիվացված 2013-05-23 Wayback Machine. РИА «Новый Регион», 09.04.2009
17. ↑  Ольга Радько. *«Оппозиция в очередной раз не договорилась с Саакашвили»* Արխիվացված 2013-06-27 Wayback Machine. РИА «Новый Регион», 12.05.2009
18. ↑  Новости, Р. И. А. (20090527T1828). «"Альянс для Грузии" не будет участвовать в ряде акций оппозиции». *РИА Новости* (ռուսերեն). Վերցված է 2023 թ․ նոյեմբերի 15-ին.
19. ↑  «Учредительный съезд партии Ираклия Аласания пройдёт в сентябре». *Trend.Az* (ռուսերեն). 2009 թ․ հուլիսի 16. Վերցված է 2023 թ․ նոյեմբերի 15-ին.
20. ↑  *«И. Аласания основал новую политическую партию» Արխիվացված 2016-03-04 Wayback Machine*. Civil Georgia, 16.07.2009
21. ↑  «Иванишвили принимает кандидатов в министры Грузии в своем особняке. Имена назовет в понедельник». NEWSru. 2012 թ․ հոկտեմբերի 6. Արխիվացված օրիգինալից 2012 թ․ նոյեմբերի 20-ին. Վերցված է 2013 թ․ փետրվարի 25-ին.
22. ↑  «Б.Иванишвили огласил "звёздный" состав нового правительства». *РБК* (ռուսերեն). 2012 թ․ հոկտեմբերի 8. Վերցված է 2023 թ․ նոյեմբերի 15-ին.
23. ↑  «Глава правительства Грузии освободил Ираклия Аласанию от должности вице-премьера, сохранив за ним пост министра обороны - ТАСС». *TACC*. Վերցված է 2023 թ․ նոյեմբերի 15-ին.
24. ↑  «Министр обороны Грузии отправлен в отставку - Газета.Ru | Новости». *Газета.Ru* (ռուսերեն). 2014 թ․ նոյեմբերի 4. Վերցված է 2023 թ․ նոյեմբերի 15-ին.
25. ↑  «Финансовая декларация министра обороны Грузии» (ռուսերեն). «Грузия Online». 2013 թ․ փետրվարի 6. Արխիվացված օրիգինալից 2016 թ․ մարտի 4-ին. Վերցված է 2013 թ․ փետրվարի 6-ին.
26. ↑  Сайт союза грузин в России(չաշխատող հղում)
27. ↑  Novosti, R. I. A. (20081009T0959+0300Z). «Грузия: операция "чистый приемник"». *РИА Новости Украина* (ռուսերեն). Վերցված է 2023 թ․ նոյեմբերի 15-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Զրույց Իրակլի Ալասանիայի հետ

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | Ֆեյսբուք · Թվիթթեր |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Լենտապեդիա |

 |