recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ֆիլադելֆիայի ժամանակակից արվեստի ինստիտուտ** (անգլ.՝ Institute of Contemporary Art, сокр. *ICA*), գեղարվեստական թանգարան և ցուցադրության հարթակ Փենսիլվանիա նահանգի Ֆիլադելֆիա քաղաքում։ Ներկայացվում է ժամանակակից արվեստ։

Թանգարանը կապված է Փենիսլավանյան թատրոնի հետ և գտնվում է իր կամպուսի տարածքում։ Այն ԱՄՆ-ի առաջավոր թանգարաններից է և նվիրված է մեր ժամանակակից նորարարական արվեստի ցուցադրմանը։

Պատմություն և գործունեություն
-----------------------------

Ժամանակակից արվեստի թանգարանը հիմնադրվել է 1963 թվականին Հոլմսոմ Պերկիսոնի կողմի (*Holmes Perkins*)։ Թանգարանի առաջին ցուցահանդեսները նվիրված էին Էնդի Ուորհոլին, Լորի Անդերսոնին, Ագնես Մարտինին և Ռոբերտ Ինդիանային։ Թանգարանը չունի մշտական հավաքածու, բայց նոր ցուցանմուշները ցուցադրվում են տարեկան երեք անգամ (տարեկան մոտ տասներկու ցուցահանդես)։ ԻնստիտուտՆ առաջարկում է նաև կրթական ծրագրեր, անցկացնում է դասախոսություններ, ցուցադրում է ֆիլմեր։

Հետագայում ցուցադրվել են Ռիչարդ Արտշվագերի, Վիլ Ցելմինշի, Կարեն Կիլիմնիկի, Չարլզ Լեդրի, Բարրի Լե Վայի, Գլեն Լիգոնի, Մեպլտորպայի, Պեպոնա Օսորիոյի, Թավարեսա Ստրաչանայի, Սայա Թվոմբլիի ցուցահանդեսները։ Նաև հայտնի ժամանակակից արվեստագետների շարքում ներկայացված էին Գիլիան Ուիլինգը, Յոշիտոմո Նառան, Ջոհոն Արմլեդերը, Ռոբերտ Քրամբը, Քեյթ Գիլմորը, Օդիլ Դոնալդ Օդիտան, Լիզա Յուսկավիջը և շատ այլ արվեստագետներ։ Բացի նկարիչներից, նորաձևության դիզայներները (Ռուդի Գերնրեիչը) և շոու-բիզնեսի այլ ներկայացուցիչներ ցուցադրում են իրենց աշխատանքը ինստիտուտում։ Այստեղ ներկայացված էր Space 1026 (*Space 1026*) երիտասարդ գեղարվեստական խումբը։

Ռոբերտա Սմիթը «Նյու Յորք Թայմս»-ից 2009 թվականին գրել է.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | Փենսիլվանիայի համալսարանի ժամանակակից արվեստի փոքրիկ ինստիտուտը զարմանալիորեն պարբերաբար անցկացնում է ցուցահանդեսներ, որոնք ժամանակակից արվեստի ցուցահանդեսները այլ խոշոր թանգարաններում դարձնում են համր, երկչոտ և խճճված |  |

։

Ժամանակակից արվեստի ինստիտուտի կենտրոնակայանը նախկինում գտնվում էր Մեյերսոնի սրահում։ Թանգարանի ժամանակակից շենքը կառուցվել է 1990 թվականին և նախագծվել է ամերիկացի ճարտարապետ Ադել Նաուդե Սանտոսի կողմից, որը հետագայում Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտում դարձել է ճարտարապետության ֆակուլտետի դեկան։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Institute of Contemporary Art
2. ↑  Perkins, George Holmes (1904-2004)
3. ↑  Smith Roberta (2009-03-19)։ «A Crucible of Creativity at Institute of Contemporary Art»։ *The New York Times* (en-US)։ ISSN 0362-4331։ Վերցված է 2018-03-22

Արտաքին հղումներ
----------------

* Պաշտոնական կայք
* Institute of Contemporary Art
* Institute of Contemporary Art at the University of Pennsylvania Archived 2019-09-01 at the Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | ISNI: 0000000121941756 · LCCN: n50047073 · VIAF: 158097629 · WorldCat VIAF: 158097629 |

 |
**Պաշտոնական փաստաթղթերին հասանելիության մասին Եվրոպայի խորհրդի կոնվենցիան**, որը սովորաբար հայտնի է որպես Թրոմսոյի կոնվենցիա, ստորագրվել է 2009 թվականի հունիսի 18-ին Նորվեգիայի Տրոմսյո քաղաքում։ Այն ուժի մեջ է մտել 2020 թվականի դեկտեմբերի 1-ին՝ 2020 թվականի մայիսի 20-ին Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կողմից վավերացվելուց հետո։ Կոնվենցիան վավերացրել է 13 պետություն, իսկ 7 լրացուցիչ պետություն՝ այն ստորագրել.

: Բացի Ուկրաինայից, այն պարտադիր է Շվեդիայի, Բոսնիա և Հերցեգովինայի, Էստոնիայի, Ֆինլանդիայի, Նորվեգիայի, Մոլդովայի, Խորվաթիայի, Չեռնոգորիայի, Հունգարիայի, Լիտվայի, Իսլանդիայի, Հայաստանի, Ալբանիայի համար։

Տրոմսոյի կոնվենցիան առաջին պարտադիր միջազգային իրավական փաստաթուղթն է, որը ճանաչում է պետական մարմինների կողմից պահվող պաշտոնական փաստաթղթերին հասանելիության ընդհանուր իրավունքը։ Դա բազմակողմ համաձայնագիր է, որի միջոցով մեծանում են քաղաքացիների համար հանրային տեղեկատվության հասանելիության հնարավորությունները։ Այն սահմանում է պաշտոնական փաստաթղթերի հասանելիության իրավունք։ Այս իրավունքի սահմանափակումները թույլատրվում են միայն որոշակի շահեր պաշտպանելու համար, ինչպիսիք են ազգային անվտանգությունը, պաշտպանությունը կամ գաղտնիությունը։

Տրոմսոյի կոնվենցիան առաջին պարտադիր միջազգային իրավական փաստաթուղթն է, որը ճանաչում է պետական մարմինների կողմից պահվող պաշտոնական փաստաթղթերին հասանելիության ընդհանուր իրավունքը։ Դա բազմակողմ համաձայնագիր է, որի միջոցով մեծանում են քաղաքացիների համար հանրային տեղեկատվության հասանելիության հնարավորությունները։ Այն սահմանում է պաշտոնական փաստաթղթերի հասանելիության իրավունք։ Այս իրավունքի սահմանափակումները թույլատրվում են միայն որոշակի շահեր պաշտպանելու համար, ինչպիսիք են ազգային անվտանգությունը, պաշտպանությունը կամ գաղտնիությունը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  «Ukraine passes Council of Europe instruments of ratification of convention on access to official documents»։ Interfax-Ukraine։ Վերցված է 2020 թ․ դեկտեմբերի 6
2. ↑  «Council of Europe Convention on Access to Official Documents enters into force»։ Agence Europe։ Վերցված է 2020 թ․ դեկտեմբերի 6
3. ↑  Council of Europe։ «The Council of Europe Convention on Access to Official Documents entered into force on 1 December»
4. ↑  Schram Frankie (2011 թ․ հունիսի 1)։ *The Aarhus Convention at Ten* (1 ed.)։ Europa Law Publishing։ էջ 439։ ISBN 9789089520487։ Վերցված է 2020 թ․ դեկտեմբերի 6
5. ↑  «Council of Europe prepares for Entry into Force of the Tromsø Convention on Access to Official Documents»։ *Access Info*։ Վերցված է 2020 թ․ դեկտեմբերի 6
**«Վենդետա»** (ֆր.՝ La Vendetta), ֆրանսիացի գրող Օնորե դը Բալզակի ստեղծագործությունը, որը գրել է 1830 թվականին։ Սա անձնական կյանքի տեսարաններից ութերորդ ստեղծագործությունն է, որը հետագայում ներառվել է «Մարդկային կատակերգություն» ժողովածուում (1842)։

Բալզակին, հավանաբար, ոգեշնչել է Պրոսպեր Մերիմեն, ում «Մաթևոս Ֆալկոնե» վեպում գործողությունները տեղի են ունենում կորսիկական ընտանիքում։

Պատմություն
-----------

Վեպի ձեռագիրը, որը պահպանվում է Ֆրանսիայի ինստիտուտում, բաղկացած է երեք մասից. L’Atelier, *La Désobéissance* և Le Mariage։ Վեպը ավարտել է Փարիզում 1830 թվականի հունվարին։

Վեպի առաջին հրատարակությունը տպագրվել է 1830 թվականի ապրիլին։ Բաղկացած է նախաբանից և 4 բաժնից՝ *L’Atelier,* *La Désobéissance*, *Le Mariage* և *Le Châtiment:*

1832 թվականին «Mame et Delaunay-Vallée» հրատարակչությունը երկրորդ հրատարակությունն է հրապարակել։ Ներկայումս «Անձնական կյանքից տեսարան» հավաքածուն ունի չորս հատոր։ Այս վեպը նախաբանից հետո՝ առաջին հատորում, գտել է առաջին տեղը։

Սյուժե
------

Նկարչուհի Ջինևրա Պոմբոն՝ Նապոլեոնին մոտ, հարուստ կորսիկացի Բարտոլոմեո դի Պոմբոյի աղջիկը, սիրահարվում է Լուիջի Պորտին, ով Նապոլեոնի երիտասարդ սպաներից էր,Լյուդովիկոս XVIII-ի երկրորդ վերականգնումից հետո ստիպված թաքնվել էր Ջինևրա Սերվենի արհեստանոցում։ Սպան որբ էր։ Աղջկա ծնողների հետ ծանոթությունից հետո պարզվում է, որ երկու ընտանիքների միջև վենդետա է եղել. Լուիջիի հայրը սպանել է աղջկա քույրերին և եղբայրներին, ի պատասխան՝ Բարտոլոմեո Պոմբոն սպանել է վեցամյա Լուիջիի ողջ ընտանիքին և միայն պատահաբար է Լուիջին կարողացել փրկվել։ Աղջկա հայրը կտրականապես դեմ էր, որ այդ ամուսնությունը տեղի ունենա, սակայն կորսիկացու համառություն ունեցող աղջիկը այնուամենայնիվ ամուսնանում է։ Սկզբում ամուսնական կյանքը առանց ծնողների օգնության հեշտ էր թվում, սակայն գնալով բարդանում է, իսկ երեխայի ծնվելուց հետո, նրանք ունենում են օգնության կարիք։ Արդյունքում երեք տարի անց երեխան սովից մահանում է, հետո նաև Ջենևրան, իսկ հետո Լուիջին կնոջ հյուսերով գնում է Բարտոլոմեոյի տուն և այնտեղ մահանում մոր աչքերի առաջ, ով արդեն պատրաստվում էր ներել համառ աղջկան։

Ծանոթագրություն
---------------

1. ↑  Оноре де Бальзак. Собрание сочинений в десяти томах. Том 1. М. Художественная литература. 1952, с. 662
2. ↑  «Lib.ru/Классика: Бальзак Оноре. Оноре де Бальзак. Библиография русских переводов и критической литературы на русском языке 1830-1964»։ *az.lib.ru*։ Վերցված է 2021-12-12

Արտաքին հղումներ
----------------

* Honore de Balzac La Vendetta
**Բանասաց**, ժողովրդական բանահյուսության ստեղծագործությունները պահպանող և վերապատմող անհատ։ Բանասացների պատմածի հիման վրա գրի են առնվել և հրատարակվել ժողովրդական հեքիաթները, առասպելները, վիպական, աշխատանքային և ծիսական երգերն իրենց բազմաթիվ տարբերակներով։ Լավագույն բանասացները եղել են նաև տաղանդավոր ստեղծագործողներ և սեփական ներդրումներով ավելի են հարստացրել արդեն գոյություն ունեցող բանահյուսական երկերը։ Այդպիսի բանասացներ են եղել, օրինակ, Տարոնցի Կրպոն և Մոկացի Նախո քեռին. առաջինի պատմածի շնորհիվ Գ. Սրվանձտյանը 1873 թվականին հայտնագործեց «Սասունցի Դավիթ» հերոսական վիպերգությունը, իսկ երկրորդի շուրթերից Մանուկ Աբեղյանը 1886 թվականին գրի առավ մեր էպոսի մեկ այլ տարբերակ։

Աղբյուրներ
----------

* Էդ. Ջրբաշյան, Հ. Մախչանյան, «Գրականագիտական բառարան», 1980, էջ 45

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 2, էջ 271)։*  |
**Ցեզարիա Բոդուեն դե Կուրտենե** կամ *Բոդուեն դե Կուրտենե Էրենկրեյց* և *Բոդուեն դե Կուրտենե Էրենկրեյց Էնջեևիչ* (լեհ.՝ Cezaria Baudouin de Courtenay Ehrenkreutz Jędrzejewiczowa, օգոստոսի 2, 1885(1885-08-02), Տարտու, Լիֆլանդիայի նահանգ, Ռուսական կայսրություն - փետրվարի 28, 1967(1967-02-28), Լոնդոն, Միացյալ Թագավորություն), լեհ էթնոլոգ և ազգագրագետ, Իվան Բոդուեն դե Կուրտենեի դուստրը։

Կյանք և գործունեություն
-----------------------

Բոդուեն դե Կուրտենեն սկզբում ստացել է տնային կրթություն, 1893 թվականին ընտանիքով Կրակով տեղափոխվելուց հետո նա սկսել է սովորել գիմնազիայում։ 1900 թվականից ուսումը շարունակել է Սանկտ Պետերբուրգում, սովորել կանանց բարձրագույն դասընթացներում, այնուհետև՝ որպես կամավոր Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանի պատմաբանասիրական բաժնում, որն ավարտել է այն 1911 թվականին և պաշտպանել ատենախոսություն Պտաշիցկիի հրատարակած 16-րդ դարի լեհական աղոթագրքի լեզվի վերաբերյալ։ Ավարտելուց հետո նա դասավանդել է Վարշավայում մասնավոր գիմնազիաներում։ 1922 թվականին պաշտպանել է իր դոկտորական ատենախոսությունը Վարշավայի համալսարանում *Սուրբ Սեսիլիա* լեհ.՝ Św. Cecylia – przyczynek do genezy apokryfów ապոկրիֆների ծագման հարցի շուրջ։
1924 թվականից ազգագրություն և էթնոլոգիա է դասավանդել Վիլնյուսի Ստեֆան Բատորիի անվան համալսարանում։ 1929 թվականից եղել է պրոֆեսոր։ 1933 թվականին նա նույն պաշտոնով տեղափոխվել է Վարշավայի համալսարանում։ Բոդուեն դե Կուրտենեն 1935 թվականին դարձել է Վարշավայի *Ազգագրական թանգարանի* հիմնադիրներից մեկը։

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի բռնկման հետ նա փախել է Լեհաստանից և հայտնվել Պաղեստինում, որտեղ դարձել է Լեհաստանի գիտական ինստիտուտի հիմնադիրներից մեկը։ Այնտեղ կազմակերպվել է Լեհաստանի 2-րդ կորպուսի զինվորականների պատրաստումը։ 1947 թվականից ապրել և աշխատել է Լոնդոնում, որտեղ դարձել է արտերկրի լեհական գիտական ընկերության համահիմնադիրներից մեկը։ Նա դասավանդել է արտերկրի լեհական համալսարանում, իսկ 1958 թվականից նշանակվել է ռեկտոր։

Անձնական կյանք
--------------

Բոդուեն դե Կուրտենեն սկզբում ամուսնացած էր իր հոր աշակերտ *Մաքս Վասմերի* հետ, նա բաժանվեց նրանից և նորից ամուսնացավ իրավագիտության պրոֆեսոր և Լեհաստանի սենատոր *Ստեֆան Էրենկրոյցի* հետ։ Նրանից նույնպես բաժանվել է և ամուսնացել երրորդ անգամ։ Նրա ամուսինը՝ *Յանուշ Յեդժեևիչը*, Լեհաստանի նախկին վարչապետն էր։

Ընտանիք
-------

* Առաջին ամուսին (1910—1913 թվականներ) *Ֆասմեր Մաքս*, ամուսնալուծվել է
* Երկրորդ ամուսին (1916—1933 թվականներ) *Էրենկրեյց Ստեֆան*, ամուսնալուծվել է
* Երրորդ ամուսին (1933—1951 թվականներ) *Էնջեևիչ, Յանուշ*
*

Մահ
---

Բոդուեն դե Կուրտենեն մահացել է 1967 թվականի փետրվարի 28-ին Լոնդոնում 82 տարեկան հասակում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4  *Bibliothèque nationale de France* data.bnf.fr (ֆր.): տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
2. 1 2 3 4  *Deutsche Nationalbibliothek* Record #1066324026 // Gemeinsame Normdatei (գերմ.) — 2012—2016.
3. ↑  Barański Janusz։ «Etnologia i okolice: Eseje antyperyferyjne» (լեհերեն)։ Wydawnictwo UJ։ Վերցված է 2022-03-31
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑
**Ստեփան Չորլյան** (13 մարտի, 1854, Մունջուսուն, Կեսարիայի գավառ, Անկարայի նահանգ- 15 մայիսի, 1921), հայ դեղագործ։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է 1854 թվականի մար­տի 13-ին Ան­կա­րա­յի նա­հան­գի Կե­սա­րի­ա­յի գա­վա­ռի Մուն­ջու­սուն գյու­ղում։ Նախ­նական
կրթու­թյունն ստա­ցել է ծխա­կան դպրոցում։ Մեկ­նել է Թուրքիայի եվ­րոպա­կան մա­սում ապ­րող ազ­գա­կա­նի մոտ և շարունակել ու­սումը։ 1873-76 թվականներին ու­սա­նել է Կ․ Պոլսի Օս­մա­նյան դե­ղա­գոր­ծա­կան վար­ժա­րա­նում։ 1876 թվականին վե­րա­դար­ձել է ծննդա­վայր և դե­ղա­տուն հիմ­նել։ Շու­տով դար­ձել է գյու­ղի հմուտ դե­ղա­գոր­ծն ու բժիշ­կը։ 1880 թվականին փո­խադր­վել է Կեսարիա և Ու­զուն Չար­շը­ում («Եր­կար շու­կա») դե­ղա­տուն բա­ցել։ Կարճ ժամանակից նվաճել է տեղի բնակչության համակրանքը։

1900 թվականին, տես­նե­լով Կե­սա­րի­այ­ի Ավե­տի­սա­կան­նե­րի բե­մը դա­տարկ, կի­րա­կի օրե­րը քա­րոզ­ներ է տվել և հա­վա­տա­ցյալ ժո­ղովր­դին գո­հաց­րել։ 1903 թվականին ան­բա­սիր գոր­ծու­նե­ու­թյան համար երախ­տա­պարտ հա­վա­տա­ցյալ­նե­րից ոս­կե­զօծ Աստվածաշունչ է նվեր ստա­ցել։ 1907-1908 թվականներին Թա­լա­սի ամե­րի­կյան հի­վան­դա­նո­ցի դե­ղա­տա­նը դե­ղա­գործ է աշ­խա­տել և օգ­նել բժիշկ Դադ­դին։

1910 թվականին մեկ­նել է Եգիպտոս և մեկ տարի մնացել Ալեքսանդրիա քա­ղա­քում՝ եղ­բոր մոտ։ 1911 թվականին, վե­րա­դառ­նա­լով Սեթեն Էոնյու, Իս­պեն­ջյան դե­ղա­տան տնօ­րեն է աշ­խա­տել։ Հաճա­խ գնացել է մոտակա գյու­ղե­րը՝ քա­րո­զե­լու, բժշկե­լու, աղ­քատ­նե­րին դեղ բաժա­նե­լու։ 1913 թվականին գնել է Բե­ո­րեկ­ջի Չար­շը­սը­ում («Գա­թա­յա­ գործ­նե­րի շու­կա») Գալ­թաք­ճյան­նե­րին պատ­կա­նած դե­ղի մթե­րա­նո­ցը։

1915 թվականի տե­ղա­հա­նու­թյան ժա­մա­նակ, կա­ռա­վա­րու­թյան հրամանով, Ս. Չորլյանի ըն­տա­նի­քն ու ազ­գա­կան­նե­րը չեն աք­սոր­վել։ Պա­տե­րազ­մի ըն­թաց­քում աշխատել է Կեսարիայ­ում։ 1917 թվականի հու­լի­սին Մունջուսուն-Կեսարիա ճա­նա­պար­հին գո­ղե­րը կո­ղոպ­տել և դա­նա­կա­հա­րել են նրան։ Մա­հից փրկվել է հրաշ­քով։ 1920 թվականի վեր­ջե­րին ձեր­բա­կալ­վել է որ­պես հե­ղա­փո­խա­կան և բան­տարկ­վել ի թիվս մի շարք ակ­նա­ռու ան­ձանց։ Մեկ ամսից ազատ է ար­ձակ­վել՝ առող­ջու­թյու­նը իս­պառ քայ­քայ­ված և հի­վանդ վի­ճա­կում։

Մա­հա­ցել է 1921 թվականի մայիսի 15-ին՝ 67 տա­րե­կա­նում։ Կի­նը և երեք աղ­ջիկ­նե­րը տեղափոխվել են Ալեքսանդրիա։

Գրականություն
-------------

* Ալ­պօ­յա­ճե­ան Ար­շակ, Պատ­մու­թիւն հայ Կե­սա­րի­ոյ, Բ. հա­տոր, Գա­հի­րէ, 1937։

Աղբյուր
-------

Հարություն Մինասյան, Օսմանյան կայսրությունում և Թուրքիայի Հանրապետությունում բռնաճնշումների և ցեղասպանության ենթարկված հայ բժիշկներ, Երևան, «Լուսաբաց», 2014 — 520 էջ։
**Ֆուժերյու** (ֆր.՝ Le Fougerus, ֆրանսերեն ֆր.՝ fougère՝ պտեր), բրի ընտանիքի փափուկ ֆրանսիական պանիր, որը տարբերվում է պանրագլխին պտերի տերևներ ունենալով։

Պատմություն
-----------

Սկզբում ֆուժերյու պանրատեսակը պատրաստել են փոքր ֆերմաներում մասնավոր օգտագործման համար։ 20-րդ դարի սկզբից այն սկսել են պատրաստել նաև վաճառքի համար, իսկ 1960-ական թվականներից պանրի արտադրությամբ սկսեց զբաղվել Ռուզեր պանրագործարանը (Տուրնան ան Բրի, Սեն Է Մառն գավառ), որը հիմնական արտադրողն է։

Առանձնահատկություններ
---------------------

Ֆուժերյուն պատրաստում են կովի հում կաթից։ Պանրագլխի կեղևը պատված է սպիտակ բորբոսաշերտով (Penicillium candidum)։ Պանրագլխի տրամագիծը 16 սմ է, բարձրությունը՝ 4 սմ, յուղայնությունը՝ 45-50 %։ Պանիրը նուրբ է, քաղցրավուն՝ աղի ենթահամով։ Պտերի տերևը, որն առանձնացնում է Ֆաժերյուն այլ բրի պանրատեսակներից, պանրի վրա դնում են հասունացման ժամանակ․ այն պանրին տալիս է ինչպես գեղագիտական տեսք, այնպես էլ լրացուցիչ համ։

Պանիրը հրամցնում են սպիտակ գինով, շամպայնով, բուրգունդյան գինիներով և բորդոյով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Fougerus - Cheese.com»։ *www.cheese.com*։ Վերցված է 2023-08-27
2. 1 2 3 4  Французские сыры: иллюстрированная энциклопедия, 2003, էջ 60
3. ↑  La fromagerie Rouzaire
4. 1 2 3  Le Fougerus

Արտաքին հղումներ
----------------

* «Portrait de fromage: le Fougerus» (ֆրանսերեն)։ Վերցված է 2015-10-31
* Ֆուժերյու պանիրը կայքում

Մեդիա ֆայլեր

|  |  |
| --- | --- |
| Վիիքպահեստ | Վիքիպահեստ նախագծում կարող եք այս նյութի վերաբերյալ հավելյալ պատկերազարդում գտնել **Ֆուժերյու** կատեգորիայում։ |
**Աուրիպիգմենտ** (լատին․՝ aurum – ոսկի + լատին․՝ pigmentum – ներկ), միներալ, արսենի սուլֆիդ, {\displaystyle As\_{2}S\_{3}}։ Բյուրեղագիտական համակարգը մոնոկլինային է։ Կիտրոնագույն կամ ոսկեդեղին նյութ է, երբեմն գորշավուն։ Տաքացնելիս կարմրում է։ Լուծվում է արքայաջրում և ալկալիների լուծույթներում։ Կարծրությունը՝ 1,5–2, խտությունը՝ 3490 կգ/մ³։ Տարածված է ցածր ջերմաստիճանային հանքավայրերում՝ սովորաբար զուգորդված ռեալգարի, անտիմոնիտի և այլ միներալների հետ, ինչպես նաև հրաբուխների խառնարաններում ու հանքային տաք ջրերի նստվածքներում։ Աուրիպիգմենտի հանքավայրեր կան Վրացական ԽՍՀ–ում (Լուխումի), Նախիջևանի ԻԽՍՀ–ում (Զուլֆա), ՀԽՍՀ–ում (Սալվարդ, Սիսիանի շրջան), Յակուտիայում,ԱՄՆ–ում և այլուր։ Օգտագործվում է արսենի միացությունները ստանալու համար։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  *Nickel E. H. Nichols M. C.* IMA/CNMNC List of Mineral Names (March 2009) — 2009.
2. ↑  Kivet (фин.) — Helsinki: Werner Söderström Osakeyhtiö, 2000. — P. 33. — ISBN 978-951-0-31579-8

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 2, էջ 161)։*  |
**«Կուսակցության միասնություն»**, մարքսիստական կուսակցության արմատական սկզբունքներից, որի կենսագործման անհրաժեշտ պայմաններն էին՝ «հանուն կոմունիզմի պայքարի խնդիրների ընդհանրության վրա հիմնված կազմակերպվածությունը, համախմբվածությունն ու կարգապահությունը»։

Կուսակցության միասնության հիմքը կազմում են դասակարգային պայքարի, սոցիալիստական հեղափոխության, պրոլետարիատի դիկտատուրայի, սոցիալիզմի և կոմունիզմի կառուցման մասին մարքս-լենինյան ուսմունքը, գաղափարական միասնությունը, որն ամփոփում է հեղափոխական ստրատեգիայի ու տակտիկայի միասնությունը, դեմոկրատական ցենտրալիզմի սկզբունքներով նախատեսված ներկուսակցական կարգապահությունը՝ փոքրամասնության անվերապահ ենթարկվելը մեծամասնությանը, կուսակցական վերադաս մարմինների որոշումների պարտադիր լինելը ստորադաս մարմինների համար (կազմակերպական միասնություն)։

Լենինը և բոլշևիկյան կուսակցությունը ԽՄԿԿ կազմակերպական և գաղափարական միասնության համար պայքար են տարել դեռևս ՌԱԴԲԿ II համագումարից (1903 թ.) և այն շարունակել են ԽՄԿԿ պատմության ողջ ընթացքում։

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 6, էջ 21)։*  |
**Յավոժնո** (լեհ.՝ Jaworzno [jaˈvɔʐnɔ]), քաղաք Լեհաստանում, մտնում է Սիլեզիա նահանգի կազմի մեջ։ Այն ունի քաղաքի կարգավիճակ։ Զբաղեցնում է 152,2 քառ.կմ տարածք։ Բնակչությունը կազմում է 96 606 մարդ (ըստ 2005 թվականի մարդահամարի տվյալների).

Յավոժնո քաղաքը գտնվում է Սիլեզիա նահանգի արևելյան մասում, երկու ՝ Վերին ևւ Փոքր Սիլեզիա տարածաշրջանների սահմանին։ Քաղաքը գտնվում է կարևոր ճանապարհային, երկաթուղային եւ օդային տրանսպորտային ուղիների խաչմերուկում։ Յավոժնո քաղաքով են անցնում պետական կարևոր նշանակության ճանապարհները՝ Գդանսկ — Ցեշին E 75, Վարշավա — Բիտոմ DK 79, A4 ավտոմայրուղին ՝ միացնելով Լեհաստանի արևմտյան եւ արևելյան սահմանները, որն ապահովում է տրանսպորտային հաղորդակցությունը միջազգային Կրակով-Բալիցե (50 կմ) և Կատովիցե-Պիժովիցե (40 կմ) օդանավակայաններով։

Մարդիկ
------

Յավոժնոյում են ծնվել լեհ բեմանկարիչ Վինցենտի Դրաբիկը, Լեհական միավորված բանվորական կուսակցության (ПОРП) և Լեհաստանի ուժային կառույցների նշանավոր գործիչ Ֆրանցիշեկ Շլյախցիցը։

Լուսանկարներ
------------

* 
* 
* Պատկեր:Trójkąt Trzech Cesarzy.JPG
* 
* 
* ՊալատՊալատ
*

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑  Большая Советская Энциклопедия. / Гл. ред. Б. А. Введенский, 2-е изд. — Т. 15. Докеры — Железняков. — М. 1952. — 652 стр. илл.; 60 л. илл. и карт.
3. ↑  «Superglina» Franciszek Szlachcic

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա · Մեծ կատալոնական · Մեծ նորվեգական |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | BNF: 12010352q · GND: 10197635-5 · NKC: ge320126 · SUDOC: 028224418 · VIAF: 154793542 · WorldCat VIAF: 154793542 |

 |
**Ֆուկուոկայի աշտարակ** (ճապ.՝ 福岡タワ, ֆուկուոկա տավա), 234 մետր բարձրությամբ աշտարակ, որը գտնվում է Ճապոնիայի Ֆուկուոկա քաղաքի Մոմոտիհոմա շրջանում։ Այն Ճապոնիայի ամենաբարձր ափամերձ աշտարակն է։ Կառուցումը տևել է 14 ամիս, արժեցել է ¥6'000'000'000 ($50'000'000) և ավարտվել է 1989 թվականին։ Նախագծի վրա աշխատել է Նիկկեն Սեկկեի ընկերությունը։

Նկարագրություն
--------------

Այն մաս է կազմում ծովափնյա Սիսայդո Մոմոտեին, որը կառուցվել է որպես 1989 թվականի Ասիական-Խաղաղօվկաինոսյան ցուցահանդեսի հրապարակ։ Աշտարակի հիմքում, Հակատա ծոցի ափին տարածվում է արհեստական լողափ, իսկ նրա երկայնքով՝ Մոմոտիհոմա պարկը։

Ֆուկուոկայի աշտարակը բաղկացած է հինգ հարկերից։ Առաջինում տեղակայված է աշտարակը, երկրորդում՝ տարբեր նպատակների համար նախատեսված սրահը, իսկ երրորդից հինգերորդում՝ դիտելու համար երեք հրապարակներ, որոնցից առաջինը 116 մետր բարձրության վրա, երկրորդը՝ 120 մ, երրորդը՝ 123 մ։ Այցելուները դիտելու հարապարկներ են գալիս Ֆուկուոկայի քաղաքային համայնապատկերը և Հակատայի ծոցը տեսնելու համար, իսկ արևոտ օրերին երևում է դեպի Ձաձայֆու քաղաքը տանող ողջ ճանապարհը։

Ողջ տարվա ընթացքում անցկացվում են տարատեսակ լուսային շոուներ, ներառյալ թեմատիկ և տոներին նվիրված, ինչպիսիք են Սուրբ ծնունդը և Տանաբատան։

Կառույցն իրենից ներկայացնում է եռանկյունիներով խաչաձև բաժիններ, իսկ մակերևույթը ծածկված է 8'000 հայելիներով։ Այս աշտարակի համար Ֆուկուոկան ստացել է ոչ պաշտոնական «Հայելային առագաստ» անվանումը։ Ողջ ստորգետնյա հատվածը կշռում է 25'000 տոննա, մինչդեռ վերգետնյա հատվածի համապատասխան ցուցանիշը կազմում է 3'500 տոննա։

Նախագծով աշտարակը կդիմանա Ռիխտերի սանդղակով 7 բալանոց երկրաշարժին և 65մ/ վրկ արագությամբ քամուն։ Այս շրջանում գրանցված ամենաուժգին երկրաշարժը եղել է 6 բալ, իսկ իսկ քամին ունեցել է 49մ/ վրկ արագություն։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2
2. ↑
3. ↑  «Fukuoka Tower»։ Nefer`s Journal։ 2012-06-18։ Վերցված է 2015-11-30
4. ↑  «Fukuoka Tower - Fukuoka/Hakata Tourist Information Site YokaNavi»։ yokanavi.com։ Վերցված է 2015-11-30

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | Ֆեյսբուք |
|  |
| Ֆոտո, վիդեո և աուդիո | Ինստագրամ |
|  |
| Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |

 |
**Կորիոլիսի արագացում**, պտտական արագացում, կետի լրիվ արագացման մաս, որն առաջանում է այսպես կոչված բարդ շարժման դեպքում, երբ փոխադրական շարժումը, այսինքն՝ հաշվարկման շարժական համակարգի շարժումը համընթաց չէ։ Կորիոլիսի արագացումն առաջանում է կետի {\displaystyle V\_{h}} հարաբերական արագության (փոխադրական շարժման դեպքում) և փոխադրական արագության (հարաբերական շարժման դեպքում) փոփոխման հետևանքով։ Կորիոլիսի արագացումը որոշվում է՝

{\displaystyle W}կոր={\displaystyle 2\omega }փ{\displaystyle V\_{h}sin\alpha }

բանաձևով, որտեղ {\displaystyle \omega }փ-ն որևէ {\displaystyle AB} առանցքի շուրջը հաշվարկման շարժական համակարգի պտտման անկյունային արագությունն է, {\displaystyle \alpha }-ն՝ {\displaystyle V\_{h}}-ի և {\displaystyle AB} առանցքի միջև կազմված անկյունը։ Կորիոլիսի արագացումը որպես վեկտոր որոշվում է՝

{\displaystyle {\vec {W}}}կոր{\displaystyle =2[{\vec {\omega }}}փ{\displaystyle {\vec {V}}\_{h}]}

բանաձևով։ Կորիոլիսի արագացման ուղղությունը կարելի է ստանալ {\displaystyle {\vec {V}}\_{h}} վեկտորը {\displaystyle AB} առանցքին ուղղահայաց հարթության վրա պրոյեկտելով և այդ պրոյեկցիան 90°-ով շրջելով փոխադրական շարժման ուղղությամբ (տես նկարը, որտեղ հարաբերականը {\displaystyle M} կետի շարժումն է գնդի {\displaystyle AMB} միջօրեականով, իսկ փոխադրականը՝ գնդի պտույտը {\displaystyle AB} առանցքի շուրջը)։ Հարկավոր է նշել, որ Կորիոլիսի արագացումը կետի արագացման մասն է հաշվարկման հիմնական և ոչ թե շարժական համակարգի նկատմամբ։ Օրինակ, Երկրի մակերևույթի վրայով շարժվելիս, Երկրի պտտման հետևանքով կետը Կորիոլիսի արագացումը կունենա աստղերի և ոչ թե Երկրի նկատմամբ։ Համընթաց փոխադրական շարժման դեպքում ({\displaystyle {\omega }}փ{\displaystyle =0}) կամ երբ {\displaystyle \alpha =0}, Կորիոլիսի արագացումը հավասար է զրոյի։ «Կորիոլիսի արագացում» հասկացությունն օգտագործում են կինեմատիկայի և դինամիկայի խնդիրները լուծելիս։

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 5, էջ 657)։*  |
**Փառկունք** գյուղատեղի, գտնվում է Գեղարքունիքի մարզի Ծովինար գյուղից 8 կմ հարավ, հիմնվել է 9-րդ դարում, գյուղատեղին բնակելի է եղել մինչև 1949 թվականը։

Պատմություն
-----------

Գյուղը եղել է մելիքանիստ, 14-րդ դարի վերջերից աստեղ եղել է Գեղարքունի գավառի մելիքական տոհմերի՝ Աղբուղայանների կամ Պուղիկյանների նստավայրը, որոնց տոհմի մի քանի սերնդի գերեզմանները են հայտնաբերվել գյուղում։

Բազմաթիվ աղբյուրների հետազոտությունից պարզ է դառնում, որ այս տոհմը եղել է ամենանշանավոր մելիքը՝ Թանկրիղուլին, ով Գեղարքունիքի տանուտերերի և մելիքների հետ 1513 թվականին ստորագրել է մի փաստաթուղթ, որի համաձայն Գեղարքունի գավառը պետք է ընդգրկվեր Տաթևի վանքի թեմում։ Թանկրիղուլու անունը կարելի է գտնել նաև 1532 թվականի Տաթևի վանքում ստորագրված մի արձանագրության մեջ։ Ստորագրողների անվան դիմաց գրվել է նրանց գյուղի անուն, իսկ Թանկրիղուլու անվան դիմաց պահպանվել է Փառկունք տեղանվանումը։

Վայոց Ձորի Արատեսի վանքի պատին կա մի արձանագրության, ըստ որի պատմագիր Ստեփանոս Օրբելյանը այդ վանքին է նվիրում Գեղարքունիքի իր սեփական ունեցվածքից՝ ութ գյուղեր, որոնց մեջ է նաև Փառկունքը։

Եկեղեցի
-------

Գյուղն եղել է երկու եկեղեցի, եկեղեցիներից մեկը կառուցվել էր 13-րդ դարում և անվանվել է է Սուրբ Պողոս Պետրոս, այնտեղ կա նաև 16-17-րդ դարերի խաչքարեր։ 
Եկեղեցին այժմ ավերված է։ Երկրորդը եկեղեցին վերանորոգվել է 19-րդ դարում ալաշկերտցի գաղթականների կողմից, այժմ գտնվում է կիսաքանդ վիճակում։ Եկեղեցուն մոտ եղել է նաև մատուռ, որը վերանորոգման ժամանակ հարմարեցվել է որպես խորան և եկեղեցուց մուտք է բացվել նրա մեջ։
Գյուղատեղիում կա նաև 9-20, 9-17 և 15-16-րդ դարերի գերեզմանոցներ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Wiki Loves Monuments monuments database — 2017.
2. ↑  hushardzantest։ «ԳՅՈՒՂԱՏԵՂԻ «ՓԱՌԿՈՒՆՔ» / «ՎԵՐԻՆ ՔՅՈԼԱՂՌԱՆ», «ՀԻՆ ԿԱՐՄՐԱՇԵՆ» /»։ *Պատմամշակութային արգելոց-թանգարանների և պատմական միջավայրի պահպանության ծառայության* (am-AM)։ Վերցված է 2021-06-14
**Ֆլեշբեք** (անգլ.՝ flash «Լուսավորում, բռնկում» + back «հետ», և նույնպես **հակառակ կադր**), գեղարվեստական ոճաձև, հիմնականում կինեմատոգրաֆիայում, պատմվածքի հաջորդականության ժամանակավոր ընդհատմամբ, անցյալի որոշակի իրադարձությունների ցուցադրման նպատակով։ Գրականագիտության մեջ ֆլեշբեքի անալոգը համարվում է ռետրոսպեկտիվան (հետադարձ հայացք)։ Հակառակ՝ սյուժետային «հայացք դեպի ապագա» ոճաձևն անվանվում է ֆլեշֆորվարդ։

Ֆլեշբեքին հաճախ անդրադառնում են պատմվածքի հերոսների քայլերի բացատրության, նրանց մտքերի և մտադրությունների (սուբյեկտիվ օգտագործում) բացահայտման համար։ Նույնպես ֆլեշբեքը կարող է օգնել կարճ ծանոթանալ իրադարձությունների նախապատմության հետ, առանց որի դժվար է լինելու հասկանալ ներկա սյուժեն (սուբյեկտիվ օգտագործում)։ Երբեմն ամբողջ ստեղծագործությունը կարող է ֆլեշբեքերի անդադար շարք լինել, ինչպես օրինակ «Քաղաքացի Քեյնը» ֆիլմում։

Օրինակներ
---------

Լինդա Սեգերը կինեմատոգրաֆիայում ֆլեշբեքի օգտագործման հաջող օրինակ է բերում «Մնա իմ հետ», «Հորդումների տիրակալը» և «Հասարակ մարդիկ» ֆիլմերը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Pavis, Shantz (1998)։ *Dictionary of the Theatre: Terms, Concepts, and Analysis*։ University of Toronto Press։ էջ 151։ ISBN 0802081630
2. 1 2 3  *Линда Сегер* Использование флешбэков // Как хороший сценарий сделать великим: Практическое руководство голливудского эксперта. — М.: МИФ, 2018. — С. 147—149. — ISBN 5001176905
3. ↑  «flash-forward»։ *thefreedictionary.com*։ Վերցված է 2018 թ․ մայիսի 2
4. ↑  Kenny (2004)։ *Teaching Tv Production in a Digital World: Integrating Media Literacy*։ Libraries Unltd Incorporated։ էջ 163։ ISBN 1591581990
5. ↑  Jung (2010)։ *Narrating Violence in Post-9/11 Action Cinema: Terrorist Narratives, Cinematic Narration, and Referentiality*։ VS Verlag für Sozialwissenschaften։ էջ 67։ ISBN 3531926020

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա · Մեծ կատալոնական · Universalis |

 |
**Ֆունիկուլյոր Բուդապեշտի ամրոցի վրա** կամ **Budavári Sikló**, երկաթուղի Բուդապեշտ քաղաքում՝ Հունգարիայում։ Այն գետերի մակարդակից կապում է Ադամ Քլարկի հրապարակն ու Սեչենիի ցանցի կամուրջը Բուդայի ամրոցի վերևում։
Գիծը բացվել է 1870 թվականի մարտի 2-ին և պատկանում է քաղաքին 1920 թվականից։ Այն ոչնչացվել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ և վերաբացվել 1986 թվականի հունիսի 4-ին։ Գծի առանձնահատկություններն են երկու հետիոտնային ոտքի ճանապարհով կամուրջները, որոնք հատվում են վերևից։ Սրանք կային այն ժամանակ, երբ բացվեց ուղին և հանվել էին 1900 թվականին, երբ ամրոցի պարտեզը ընդարձակվել էր։ 1983 թվականին վերակառուցվել էր
բնօրինակ ձևավորումով։ Ֆունիկուլյորը տարանցման համակարգի մի տեսակ է, որը սնուցվում է մալուխով։

Պատմություն
-----------

Երկաթուղու շինարարությունը սկսվել է 1868 թվականի հուլիսին, առաջին փորձնական վազքը տեղի է ունեցել 1869 թվականի հոկտեմբերի 23-ին։ Սիքլը հանրության համար գործում է 1870 թվականի մարտի 2-ից։ Այս հենակետային երկաթուղին երկրորդն էր Եվրոպայում, միայն Լիոնը այդ ժամանակ ուներ տրանսպորտային նման համակարգ։

Շինության մնացորդները այնուհետև ապամոնտաժվել են։ Փոխարինումը շարժասանդուղքներով կատարվել է ավելի ուշ։ Գերասահքի վերակառուցումը որոշվել է 1965 թվականից։ Մշակվել են մի քանի նախագծեր, սակայն շինարարական աշխատանքները հետաձգվել են։ Երկու հենակետերի միջև միկրոավտոբուսային ծառայություն է սկսվել 1975 թվականից։ Վերջապես 1986 թվականին վերաբացվել է ուղին։

Պատկերասրահ
-----------

* Նայում են դեպի ուղին ցույց տալով տարբերակված ներքևի մասը կամուրջներիՆայում են դեպի ուղին ցույց տալով տարբերակված ներքևի մասը կամուրջների
* Տեսարան`ֆունիկուլյարի դիմացիցՏեսարան`ֆունիկուլյարի դիմացից

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Különleges járműveink — Budapesti Közlekedési Zrt..
2. ↑  «Budapest - Castle Hill Funicular (Hungary)»։ funimag.com։ Արխիվացված է օրիգինալից October 23, 2018-ին։ Վերցված է April 5, 2007  `|url-status=` պարամետրը գոյություն չունի (օգնություն)

Հետագա ընթերցում
----------------

* Zoltán Fónagy: Furnicular of Buda in the online database The Castle of Buda
«Փաստերի ստուգման հարթակը» (անգլ․՝ Fact Investigation Platform — FIP) առցանց անկախ լրատվամիջոց է, որը հիմնադրվել է «Իրազեկ քաղաքացիների միավորում» խորհրդատվական հասարակական կազմակերպության կողմից։ «Փաստերի ստուգման հարթակը» (FIP.am) մասնագիտացված է փաստերի ստուգման և հետաքննական լրագրության մեջ։ FIP.am-ի հիմնական նպատակն է բացահայտել հանրային մարմինների ու լրատվամիջոցների կողմից հրապարակված, իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկությունները և կանխարգելել ապատեղեկատվության տարածումը։

Պատմություն
-----------

«Փաստերի ստուգման հարթակը» ստեղծվել է 2016 թ․ նոյեմբերին։ Մինչև 2018 թ․ սեպտեմբերը կայքը հանդես է եկել **Sut.am** անվամբ և դոմեյնով։ Փոփոխությունը պայմանավորված էր նոր ընթերցողներին «սուտ» բառով չվանելու և սխալ ընկալում չստեղծելու մարքեթինգային քաղաքականությամբ։ Վերանվանումը, սակայն, չազդեց կայքի բնույթի և նպատակի վրա։ Կայքի գործունեության հիմնական նպատակը շարունակում են լինել ապատեղեկատվության դեմ պայքարը և փաստերի ստուգումը։

Թեմատիկ ուղղվածություն (Բովանդակություն)
----------------------------------------

Լրատվամիջոցի բովանդակության մեծ մասը կազմում են հանրային և պաշտոնատար անձանց կողմից արված ոչ ճշգրիտ, ապակողմնորոշող, մանիպուլյատիվ և կեղծ պնդումների բացահայտումները։ FIP-ը ստուգում է հեռարձակվող, առցանց և տպագիր լրատվամիջոցներում հաղորդված կամ հրապարակված փաստերը, ինչպես նաև սոցիալական ցանցերում շրջանառվող պնդումները։ Բացի այդ, «Փաստերի ստուգման հարթակը» հանձնառու է ստուգելու ընթերցողներին հետաքրքրող պնդումներն ու տեղեկությունները, որոնք վերջիններս ուղարկում են հարթակի կայքի հատուկ բաժնի կամ ֆեյսբուքյան էջի միջոցով։

Մեթոդաբանություն
----------------

«Փաստերի ստուգման հարթակն» ունի կառուցվածքային և խմբագրական անկախություն, ինչպես նաև լրագրողների համար սահմանված վարքագծի կանոնագիրք։ FIP-ը փաստերը ստուգում է բաց աղբյուրների միջոցով կամ կապ հաստատում պետական մարմինների հետ տեղեկատվություն ստանալու հարցմամբ։ Կայքը հիպերհղումների և մեջբերումների միջոցով տրամադրում է այն աղբյուրներն ու գործիքները, որոնք օգտագործվել են տվյալ հայտարարությունը, փաստը կամ տեղեկատվությունը ստուգելու ընթացքում։ Ինչպես նշված է FIP-ի պաշտոնական կայքէջում, այդ ամենն արվում է, որպեսզի ընթերցողը, անցնելով բոլոր հղումներով և աղբյուրներով, կարողանա անցնել նույն ուղին, ինչ FIP-ի մասնագետներն ու լրագրողները, և ստուգել նշված հոդվածի ու տվյալների իսկությունը։

«Փաստերի ստուգման հարթակը» պատրաստած նյութերը գնահատում է «փաստաչափ» վարկանիշային համակարգի միջոցով, որն ունի տեղեկատվության հետևյալ դասակարգումը՝ լիովին ճշմարիտ, մասամբ ճշմարիտ, առանց վճռի, մասամբ սխալ կամ ամբողջությամբ սխալ, կեղծ, մանիպուլյատիվ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Մեր կազամակերպությունը | Իրազեկ քաղաքացիների միավորում» (hy-AM)։ 2017 թ․ փետրվարի 10։ Վերցված է 2022 թ․ մարտի 25
2. ↑  «Մեր մասին»։ *fip.am* (hy-AM)։ Վերցված է 2022 թ․ մարտի 25
3. ↑  «SUT.am-ը դարձել է «Փաստերի ստուգման հարթակ»` FIP.am»։ *fip.am* (hy-AM)։ 2018 թ․ սեպտեմբերի 3։ Վերցված է 2022 թ․ մարտի 25
4. 1 2 3  «Մեթոդաբանություն»։ *fip.am* (hy-AM)։ Վերցված է 2022 թ․ մարտի 25
**Փափուկ բաճկոնը** կամ **փչված բաճկոնը** կարված է, հաստ շինված բաճկոնը ներսից լցված է բմբուլով (սովորաբար բադի կամ սագի )։ Այս նյութը սովորաբար օգտագործվում է արտաքին շերտը ջերմամեկուսացնելու համար, որը սովորաբար այնպիսի սինթետիկ մանրաթել է, ինչպիսիք են նեյլոնը կամ պոլիեսթերը։

Պատմություն
-----------

Առաջին փափուկ բաճկոնը, հետագայում հայտնի որպես «բմբուլե վերարկու», նախագծվել է 1922 թվականի Էվերեստի արշավախմբի համար ավստրալիացի քիմիկոս Ջորջ Ինգլ Ֆինչի կողմից և կարվել է SW Silver and Co- ի կողմից։ Այն բաց կանաչ գույն ուներ, որը բաղկացած էր օդապարուկի կտորի գործվածքից։ Ֆինչի բաճկոնը սկզբում խմբի մյուս անդամները ծաղրում էին, բայց հետո հարգանք նվաճեց քամոտ լեռնային միջավայրում իր արդյունավետության համար։ Այս ժամանակից ի վեր նորաձևության դիզայներներ շատ, ինչպես նաև Էդդի Բաուերը, վերամշակել ու վաճառել են փափուկ բաճկոնները։ Ենթադրվում էր, որ փչված բաճկոնը ստեղծել են Քեփփլ եղբայրները 1995 թվականին, երբ նրանց հայրը Հյուսթոնի օդանավակայան ժամանեց կարմիր փափուկ բաճկոն հագած։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Deacon Ben (2019 թ․ մայիսի 25)։ «The incredible story of the Australian invention of the puffer jacket»։ *ABC News* (Australian Broadcasting Corporation)։ Վերցված է 2019 թ․ մայիսի 26
2. ↑  Cameron Gwen։ «24 Tool User»։ *Alpinist*
3. ↑  Marshall Shonagh (2016 թ․ օգոստոսի 9)։ «A Brief History of the Puffer Jacket»։ *AnOther*
4. ↑  Hobbs Julia։ «Fashion History 101: The Puffer Jacket»։ *British Vogue*
5. ↑  Nast Condé։ «Dropping Knowledge: The Puffer Jacket»։ *GQ*
6. ↑  Ongley Hannah (2016 թ․ ապրիլի 1)։ «the rise and rise of the puffer jacket»
**Վիլյա Բլինկևիչիուտե**, (մարտի 3, 1960(1960-03-03), Լինկուվա, Լիտվական ԽՍՀ), լիտվացի իրավաբան և քաղաքական գործիչ, Եվրոպական խորհրդարանի պատգամավոր և սոցիալական ապահովության և աշխատանքի նախկին երկարամյա նախարար։ Բլինկևիչիուտեն Լիտվայի Սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության անդամ է 2006 թվականից։

Վաղ կյանք և կրթություն
----------------------

Բլինկևիչուտեն ծնվել է Լիտվայում, Լինկուվա քաղաքում։ Լինկուվայի միջնակարգ դպրոցը գերազանցությամբ ավարտելուց հետո ընդունվել է Վիլնյուսի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը, որն ավարտել է 1983 թվականին՝ ստանալով իրավագիտության մագիստրոսի որակավորում։

Քաղաքական կարիերա
-----------------

1983 թվականից ի վեր Բլինկևիչիուտեն իր ողջ մասնագիտական կյանքը նվիրել է սոցիալական ապահովության և աշխատանքի նախարարությունում աշխատելուն։ 1996 թվականին նա մտավ քաղաքականություն և դարձավ սոցիալական ապահովության և աշխատանքի փոխնախարար։

2000 թվականին Բլինկևիչիուտեն նշանակվել է սոցիալական ապահովության և աշխատանքի նախարար, նախ՝ վարչապետ Ռոլանդաս Պակսասի կառավարությունում։ Նա այդ պաշտոնում մնաց մինչև 2008 թվականը։

2004-2009 թվականներին Բլինկևիչիուտեն եղել է Սեյմի անդամ։

Եվրոպական խորհրդարան
--------------------

Եվրոպական խորհրդարանի անդամ է 2009 թվականից։ 2009 թվականին և 2014 թվականին Բլինկևիչյուտեն ընտրվել է Եվրախորհրդարանում Լիտվայի սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության ներկայացուցիչ։ Եվրախորհրդարանում նա պատկանում է Սոցիալիստների և դեմոկրատների առաջադիմական դաշինքի խմբին։

2014 թվականի ընտրություններից հետո Բլինկևիչուտեն դարձավ Կանանց իրավունքների և գենդերային հավասարության հանձնաժողովի (FEMM) փոխնախագահ. նա հանձնաժողովի նախագահ է ընտրվել 2017 թվականի հունվարին։

Բացի այդ, Բլինկևիչուտեն Զբաղվածության և սոցիալական հարցերի հանձնաժողովի (EMPL) և Եվրանեսթ խորհրդարանական վեհաժողովում պատվիրակության լիիրավ անդամ է, ինչպես նաև Քաղաքացիական ազատությունների, արդարադատության և ներքին գործերի հանձնաժողովի փոխարինող անդամ։ Նա նաև հաշմանդամության և երեխաների իրավունքների միջխմբի և ծայրահեղ աղքատության և մարդու իրավունքների միջխմբի անդամ է։

Ճանաչում
--------

2004 թվականին Բլինկևիչյուտեն պարգևատրվել է Լիտվայի «Արժանիքների համար» շքանշանով։

Ծանոթագրություներ
-----------------

1. 1 2
2. ↑  «Vilija BLINKEVIČIŪTĖ»։ Վերցված է 3 February 2016
3. ↑  «Vilija Blinkevičiūtė» (լիտվերեն)։ Արխիվացված է օրիգինալից 1 February 2016-ին։ Վերցված է 3 February 2016  `|url-status=` պարամետրը գոյություն չունի (օգնություն)
4. ↑  Members of the European Parliament Intergroup on Children’s Rights European Parliament.
5. ↑  Members European Parliament Intergroup on Extreme Poverty and Human Rights.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Profile of Vilija Blinkevičiūtė on the official website of the European Parliament

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | Ֆեյսբուք |
|  |
| Թեմատիկ կայքեր | Եվրախորհրդարան |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | VIAF: 4170154260475824480006 · WorldCat VIAF: 4170154260475824480006 |

 |
«**Փղի անկյունագիծ**» (ֆր.՝ La Diagonale du fou), Ֆրանսիայի, Լյուքսեմբուրգի և Շվեյցարիայի համատեղ արտադրության կինոդրամա, որ նկարահանել է ռեժիսոր Ռիշար Դեմբոն 1984 թվականին։ 1985 թվականին ֆիլմն արժանացել է «Օսկար» մրցանակի որպես «օտարալեզու լավագույն ֆիլմ» և «Սեզար» մրցանակի որպես «լավագույն նորամուտային ֆիլմ»։ Կինոնկարն անդրադառնում է 1978 թվականի շախմատի աշխարհի չեմպիոնի կոչման համար անցկացված խաղին։

Սյուժե
------

Ակիվա Լիբսկինդը ներկայացնում է Խորհրդային Միությունը Շվեյցարիայի Ժնև քաղաքում անցկացվող շախմատի առաջնությունում։ Նա անհաղթ է, բայց թույլ առողջություն ունի, և նրա հաղթանակների շղթան կարող է ընդհատվել ցանկացած պահի։ Առաջնությունում Ակիվայի հակառակորդն է դառնում Խորհրդային Միությունից Շվեյցարիա փախած Պավիուս Ֆրոմը։ Նա խելացի է, արհամարհում է կանոններն ու փորձում է խախտել հակառակորդի պլանները և դրանով իսկ Լիբսկինդին դուրս բերել հավասարակշռությունից ու նրան ստիպել ուշանալ առաջին քայլից։ Ֆրոմի լկտիությունը վիրավորում է Ակիվային, և վերջինս նրա դեմ բողոք է ներկայացնում ժյուրիին։ Երբ Լիբսկինդն սպառնում է հեռանալ, Ֆրոմը պաշտոնապես գրավոր ներողություն է խնդրում, որպեսզի չկորցնի չեմպիոնին հաղթելու հնարավորությունը։

Շախմատային տախտակից դուրս կատարվող նման քայլերի օգնությամբ երկու շախմատիստներն էլ սկսում են խաղալ՝ Լիբսկինդը՝ ֆիզիկապես, իսկ Ֆրոմը՝ մտավոր։

Դերերում
--------

| Դերասան | Դեր |
| --- | --- |
| Միշոլ Պիկոլի | Ակիվա Լիբսկինդ  Ակիվա Լիբսկինդ  |
| Ալեքսանդր Արբատ | Պավիուս Ֆրոմ  Պավիուս Ֆրոմ  |
| Լիվ Ուլման | Մարինա Ֆրոմ  Մարինա Ֆրոմ  |
| Լեսլի Քարոն | Գենյա Լիբսկինդ  Գենյա Լիբսկինդ  |
| Վոյցեխ Պոնյակ | գրոսմայստեր Ֆելտոն Ֆրոմի թիմից  գրոսմայստեր Ֆելտոն Ֆրոմի թիմից  |
| Ժան-Յուգ Անգլադ | Միլլեր Ֆրոմի թիմից  Միլլեր Ֆրոմի թիմից  |
| Դանիել Օլբրիխսկի | Տակ-Տակ Լիսկինդի թիմից  Տակ-Տակ Լիսկինդի թիմից  |
| Միշել Օմոն | Ստեպան Իվանովիչ Կերոսյան Լիբսկինդի թիմից  Ստեպան Իվանովիչ Կերոսյան Լիբսկինդի թիմից  |
| Սերժ Ավետիքյան | Ֆադենկո  Ֆադենկո  |

Մրցանակներ
----------

Ֆիլմն արժանացել է «Օսկար» մրցանակի *Լավագույն օտարալեզու ֆիլմ* անվանակարգում. այն ներկայացվել է Շվեյցարիայի կառավարության կողմից և առաջին «Օսկարը» բերել երկրին։ Ֆիլմն արժանացել է նաև Լուի Դելյուքսի, Prix de l'Académie du Cinéma և «Սեզար» մրցանակների։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. 1 2 3 4 5
3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15
4. 1 2  «The 57th Academy Awards (1985) Nominees and Winners»։ *oscars.org*։ Վերցված է 2013-10-30

Արտաքին հղումներ
----------------

* «Փղի անկյունագիծ»(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում 6,8` 10 աստղից

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | AllMovie · AlloCiné · ČSFD · FilmAffinity · Internet Movie Database · Rotten Tomatoes |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա |

 |
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Արաբո կամավորական ջոկատ (այլ կիրառումներ)

**Արաբո**, Արցախյան ազատամարտի հայկական կամավորական ջոկատ, որը մտնում էր «Արծիվ» ռազմական միավորման կազմի մեջ։ 1992 թվականի հունիսին ջոկատի ազատամարտիկները անհետ կորել են Ղարաբաղի Հասան Ղայա գյուղի մոտ ընթացող մարտերում (այժմ գյուղը չեզոք գոտում է)։ Հրամանատար՝ Մ․ Եղիազարյան, շտաբի պետ՝ Մ․ Միրզոյան։ Ջոկատից ՀՀ 1-ին և 2-րդ աստիճանի «Մարտական խաչ» և Արցախի Հանրապետության «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշաններով պարգևատրվել է 5 ազատամարտիկ։

Պատմություն
-----------

Կամավորական ջոկատը կազմավորվել է 1989 թվականին Երևանում՝ ԽՍՀՄ Զինված ուժերում ծառայություն անցած փորձառու մարտիկներից։ Ունեցել է շտաբ, դրոշ, զինանշան, համազգեստ։ 1989-1994 թվականներին մասնակցել է ՀՀ Եղեգնաձորի (Խաչիկ), Վայքի (Բարձրունի), Նոյեմբերյանի (Ոսկեպար), Ճամբարակի (Վահան), Գորիսի (Շուռնուխ, Խոզնավար) և Արցախի Հանրապետության Շահումյանի (Բուզլուխ, Մանաշիդ, Էրքեջ, Գյուլիստան), Ասկերանի (Մալիբեկլու, Փառուխ, Ղուշչուլար, Խոջալու), Մարտունու (Ղարադաղլու), Մարտակերտի (Կուսապատ, Թալիշ, Դրմբոն, Կարմիրավան, Լենինավան, Մարաղա), Լաչինի, Քարվաճառի (Օմարի լեռնանցք) շրջանների, Գետաշենի ենթաշրջանի ինքնապաշտպանական և ազատագրական մարտերին։

1992 թվականի հունիսի 27-ին ԼՂՀ Մարտակերտի շրջանի Հասանղայա գյուղի տարածքում անհետացավ 79 ազատամարտիկ, որոնցից 22-ը «Արաբո» ջոկատից էին։ Նրանց ճակատագիրն անհայտ էր մինչև 2008 թվականը, երբ YouTube կայքում հայտնվեցին մի քանի տեսագրություններ, որտեղ տեսանելի են սպանված ազատամարտիկների դիերը։

Տես նաև
-------

* Օսական ջոկատ

Արտաքին հղումներ
----------------

* «Արաբոյի» ճակատագիրը. վերջակետ դնելը դեռ վա՞ղ է(չաշխատող հղում)

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  ««Արաբո» ջոկատը գտնվել է սպանված»։ *www.aravot.am*։ Առավոտ։ 2008 թ․ մայիսի 22

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Ղարաբաղյան ազատագրական պատերազմ (1988—1994) հանրագիտարանից, որի նյութերը թողարկված են՝ Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո ։*  |
**Ֆրանցիսկա Լ․ Կաստրո** (1966), ֆիլիպինուհի մանկավարժ, արհմիության ակտիվիստ և քաղաքական գործիչ։ Ֆիլիպինների Ներկայացուցիչների պալատի անդամ է «Մտահոգ ուսուցիչների դաշինք» կուսակցության ցանկում։ Կոնգրեսում, հանրապետության թիվ 11466 օրենքի հիմանական հեղինակներից է, ով բարձրացրել է բուժքույրերի նվազագույն ամսական աշխատավարձը ֆիլիպիններում։ Կաստրոն «Մտահոգ ուսուցիչներ դաշինք»–ի գլխավոր քարտուղարն է։ 2019 թվականին պարգևատրվել է Արթուր Սվենսոն միջազգային մրցանակով՝ արհմիութենական իրավունքների համար ուսուցիչների կազմակերպման իր գործում, և Ֆեբե Վելասկեսի արհմիութենական իրավունքների մրցանակ ՝ արհմիությունների և մարդու իրավունքների պաշտպանության գործում իր աշխատանքի համար։

Վաղ կյանք և կրթություն
----------------------

Կաստրոյի հայրը վարորդ էր, իսկ մայրը՝ տնային տնտեսուհի։ Կաստրոն և իր չորս եղբայրները բոլորն էլ ավարտել են հանրակրթական դպրոցները։

Ստացել է մաթեմատիկայի բակալավրի աստիճան Ֆիլիպինների սովորական համալսարանում, որն ավարտել է գերազանցությամբ։ Ցանկանում էր հաշվապահ դառնալ, սակայն ընտանիքը իրեն չէր կարող թույլ տալ նրան ուղարկել մասնավոր դպրոց։ Քոլեջում, ֆիլիպինցի ուսանողների լիգայի անդամ էր։

Ներկայացուցիչների պալատ
-----------------------

Առաջին անգամ ընտրվել է 2016 թվականի Ներկայացուցիչների պալատի ընտրություններին։

«Հակաէնդո» օրինագծի համահեղինակն է, որը փորձում էր աշխատողներին ապահովել պաշտոնավարման անվտանգություն՝ աշխատանքի պայմանագրային պրակտիայի ավարտին։

Կոնգրեսի այն ներկայացուցիչներից է, ով աջակցում է ABS-CBN հեռարձակող ընկերության արտոնագրի երկարաձգմանը։

2020 թվականին, Կաստրոն միացավ գործընկեր օրենսդիրներին՝ բողոքելով Ներկայացուցիչների պալատի թիվ 6875 օրինագծի ընդունման դեմ, որը հայտնի է նաև որպես հակաահաբեկչական օրինագիծ։

2022 թվականին, Կաստրոն նշանակվեց փոքրամասնության առաջնորդի տեղակալ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «House of Representatives House Members: Castro, France L.»։ *House of Representatives* (en-US)։ Վերցված է 2022 թ․ ապրիլի 26
2. 1 2  «France Castro of the Alliance of Concerned Teachers: "President Duterte is scared of the words 'human rights'"»։ *Equal Times* (անգլերեն)։ Վերցված է 2022 թ․ ապրիլի 26
3. ↑  «France Castro of the Philippines set to receive Arthur Svensson Prize 2019»։ *ITUC CSI IGB* (անգլերեն)։ 2019 թ․ ապրիլի 29։ Վերցված է 2022 թ․ ապրիլի 26
4. 1 2  Umil Anne Marxze (2011 թ․ հոկտեմբերի 11)։ «France Castro: teacher, friend, activist»։ *Bulatlat* (en-US)։ Վերցված է 2022 թ․ ապրիլի 26
5. ↑  Cepeda Mara (2019 թ․ օգոստոսի 5)։ «Despite Duterte veto, Makabayan bloc refiles anti-endo bill in House»։ *Rappler* (en-US)։ Վերցված է 2022 թ․ ապրիլի 26
6. ↑  Yap D. J. (2020 թ․ հունվարի 28)։ «Makabayan bloc files bill seeking ABS-CBN franchise renewal»։ *Inquirer* (անգլերեն)։ Վերցված է 2022 թ․ ապրիլի 26
7. ↑  Cepeda Mara (2020 թ․ հունիսի 3)։ «'Draconian' anti-terror bill, feared to be used vs gov't critics, hurdles Congress»։ *Rappler* (en-US)։ Վերցված է 2022 թ․ ապրիլի 26
8. ↑  «House minority bloc officers bared; here they are»։ *Manila Bulletin*
**Արամ Պագալյան**,(1878, Կոստանդնուպոլիս - 1959, Փարիզ), ֆրանսահայ նկարիչ, ռեալիզմի մեթոդի հետևորդ։ Դատապարտել է մոդեռնիզմի ներկայացուցիչներին։

Կյանք և ստեղծագործական ուղի
---------------------------

Արամ Պագալյանը ծնվել է 1878 թվականին Պոլսում՝ Սկյուտարում։
Վաղ մանկությունից բացառիկ սեր է տածել նկարչության հանդեպ։ 1894 թվականին ընդունվել է Պոլսի գեղարվեստի վարժարան, իտալացի նկարիչ Վալերիի սանն է եղել։ 
1902 թվականին մեկնել է Փարիզ, գիտելիքները կատարելագործել Ժյուլիանի գեղարվեստի ակադեմիայում։ Եղել է Ժան Պոլ Լորանսի և Գաբրիել Ֆերրերի սանը։ Լինելով առաջադեմ ուսանող՝ նա մասնակցել է Փարիզի ցուցահանդեսներին։

1932 թվականին կազմակերպել է անհատական ցուցահանդես՝ տիկին Ն․ Գափամաճյանի հովանավորությամբ։ 
1919 թվականից հաստատվել է Փարիզում։ Պագալյանը մահացել է 1959 թվականին, թաղված է Փարիզի հայ մտավորականների դամբարանում։ Ըստ մամուլի՝ այդ շրջանում նա կերտել է նատյուրմորտի ժանրի կտավներ։

«**Աշխատավորուհին**» կտավում պատկերել է միջին խավի մի կնոջ՝ հասարակ կահավորումով սենյակում աթոռին նստած։ Կինը կար է անում։ Գնահատելի է նկարչի անկեղծ անմիջականությամբ այդ կենցաղային դրվագը պատկերելու մղումը։ Պատկերի կոմպոզիցիան, միջավայր ու կնոջ հագուկապը ներկայացնելու մանրակրկիտ մշակվածությունը խոսում են Պագալյանի վարպետության մասին։
Նատյուրմորտի ժանրում ևս նա ռեալիզմի հետևորդ է եղել։

**«Նարգիլեով նատյուրմորտը»** բազմատարր գործը ցույց է տալիս նկարչի բարձր ճաշակը, մշակման կուլտուրան։ Գունային կոնտրաստներով, ցայտուն ուժգնությամբ կատարված այս աշխատանքը արվեստագետի տաղանդի դրսևորման վառ ապացույց է։

Հայտնի է, որ նա անհաշտ է եղել ժամանակակից եվրոպական արվեստի նկատմամբ։

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | Դժբախտություն է, որ նկարչությունն ալ կարգ մը նորահասներու վրձինին տակ՝ կարշավե դեպի անիշխանություն։ Բնական է, որ գեղարվեստի մարզերուն մեջ մեզ՝ հիներուս համար խորթ թվին աարդիական ըմբռնումները․․․։Ամենեն ավելի մենք ենք, որ կզգանք մեր ոտքերուն առջև բացված խոր անդունդը հինի և նորի ուղղության միջև։ Այն շատ մը նորելլուկ դպրոցները՝ խորհրդապաշտ (սիմվոլիզմ), ապագայապաշտ (ֆուտուրիզմ), խորանարդապաշտ (կուբիզմ) և այլն, որոնք որպես թե մեզի կհրամցնեն նորը իր ամբողջ նվաճումներով ու մերկությամբ, չսելու համար այլանդակությամբ, ուրիշ բանի չեն ծառայեր, այլ միայն ճաշակներու խաթարման։- Արամ Պագալյան |  |

Պագալյանը մեծ դերակատարում է ունեցել արևմտահայ արվեստի ռեալիստական ընթթացքի զարգացման գործում՝ իր արվեստում պահպանելով հայկական արվեստի ավանդույթները։

Պարգևներ
--------

1932 թվական, ֆրանսիական կառավարության կողմից արժանացել է «Դե պալմ դել Ակադեմի օֆիսիեզ» պատվո նշանի։

Գրականություն
-------------

* Եղիշե Մարտիկյան, Հայկական կերպարվեստի պատմություն, Երևան, 1987։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «ԱՐԵՎ»։ 1975 թ․ դեկտեմբերի 17
2. ↑  Մարտիկյան Եղիշե (1987)։ *Հայկական կերպարվեստի պատմություն*։ Երևան։ էջեր 179–180 ։
3. ↑  «Հայաստանի կոչնակ», Նյու-Յորք, 1929, N 41: