**Երաշխիք**, իրավական գործողություն, երբ երաշխիք տված անձը (բանկը, այլ վարկային հաստատությունը կամ ապահովագրական կազմակերպությունը) այլ անձի (պրինցիպալի) խնդրանքով գրավոր պարտավորություն է ստանձնում պրինցիպալի պարտատիրոջ (բենեֆիցիարի) հանդեպ, երաշխիքով ստանձնած պարտավորության պայմաններին համապատասխան, բենեֆիցիարին վճարել դրամական գումար՝ վերջինիս կողմից գրավոր պահանջ ներկայացնելիս։

Երաշխիքի հետ կապված հարաբերությունները կարգավորվում են ՀՀ Քաղաքացիական Օրենսգրքի 24-րդ գլխի §5-ով։ 
Երաշխիքը հանդիսանում է պարտավորությունների կատարման ապահովման տարածված միջոցներից մեկը։ Երաշխիքն ապահովում է բենեֆիցիարի հանդեպ պրինցիպալի պարտավորության (հիմնական պարտավորության) պատշաճ կատարումը։ ՀՀ Քաղաքացիական օրենսգրքի 383-րդ հոդվածը տալիս է սահմանում է երաշխիքի հասկացությունը. «*Երաշխիք տված անձը (բանկը, այլ վարկային հաստատությունը կամ ապահովագրական կազմակերպությունը) այլ անձի (պրինցիպալի) խնդրանքով գրավոր պարտավորություն է ստանձնում պրինցիպալի պարտատիրոջ (բենեֆիցիարի) հանդեպ, երաշխիքով ստանձնած պարտավորության պայմաններին համապատասխան, բենեֆիցիարին վճարել դրամական գումար` վերջինիս կողմից գրավոր պահանջ ներկայացնելիս*»։ Փաստորեն, ի տարբերություն Երաշխավորության՝ Երաշխիքի դեպքում երաշխավորը ֆինանսական կազմակերպությունն է։
Բանկային երաշխիքը որպես ֆինանսական ծառայության տեսակ ենթադրում է նաև վարձատրություն։
Երաշխիքը կարող է լինել ինչպես **անհետկանչելի**, այնպես էլ՝ **հետկանչելի**, **պայմանով** կամ **առանց որևէ պայմանի**։
Երաշխիք տված անձի (բանկի, այլ վարկային հաստատության կամ ապահովագրական կազմակերպության)պրինցիպալի նկատմամբ հետադարձ պահանջի հարաբերությունները կարգավորում է ՀՀ Ք.Օ. 394 հոդվածը՝ 
*1. Երաշխիք տված անձի` երաշխիքով բենեֆիցիարին վճարված գումարները հետադարձ կարգով պրինցիպալից պահանջելու իրավունքը սահմանվում է երաշխիք տված անձի և պրինցիպալի համաձայնությամբ։*
2. Երաշխիք տված անձն իրավունք չունի պրինցիպալից պահանջել հատուցելու երաշխիքի պայմաններին չհամապատասխանող կամ բենեֆիցիարի առաջ երաշխիք տված անձի պարտավորության խախտմամբ բենեֆիցիարին վճարված գումարները, եթե այլ բան նախատեսված չէ երաշխիք տված անձի և պրինցիպալի համաձայնությամբ։ Երաշխիք տված անձը մերժում է բենեֆիցիարի պահանջը, եթե այդ պահանջը կամ դրան կից փաստաթղթերը չեն համապատասխանում երաշխիքի պայմաններին կամ երաշխիք տված անձին ներկայացվել են երաշխիքով սահմանված ժամկետի ավարտից հետո։ Երաշխիք տված անձը պարտավոր է բենեֆիցիարին անհապաղ տեղեկացնել նրա պահանջը մերժելու մասին։ Բենեֆիցիարի առջև երաշխիքով նախատեսված երաշխիք տված անձի պարտավորությունը սահմանափակվում է այն գումարից, որով տրված է երաշխիքը։

Բենեֆիցիարի առջև երաշխիք տված անձի երաշխիքով պարտավորությունը դադարում է՝

1. բենեֆիցիարին այն գումարը վծարելով, որով տրված է երաշխիքը,
2. երաշխիքով որոշված ժամկետի ավարտով,
3. բենեֆիցիարի կողմից երաշխիքով իր իրավունքներից հրաժարվելու և երաշխիքն երաշխիք տված անձին վերադարձնելու հետևանքով,
4. բենեֆիցիարի կողմից երաշխիքով իր իրավունքներից հրաժարվելու հետևանքներով երաշխիք տված անձին պարտավորություններից ազատելու մասին գրավոր տալու միջոցով։

Արտաքին հղումներ
----------------

* ՀՀ քաղաքացիական օրենսգիրք

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 3, էջ 541)։*  |