**Դմիտրի Կիսելյով** (ապրիլի 26, 1954(1954-04-26), Մոսկվա, ԽՍՀՄ), ռուս լրագրող և հեռուստահաղորդավար, «Ռոսիա սեգոդնյա» միջազգային լրատվական գործակալության գլխավոր տնօրեն, Համառուսաստանյան պետական հեռուստառադիոընկերության գլխավոր տնօրենի տեղակալ։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է 1954 թվականի ապրիլի 26-ին, Մոսկվայում։ Կիսելյովի Նեսմաչնո ազգանվամբ մորական պապը եկել էր Արևմտյան Ուկրաինայից, ցարական բանակի փոխգնդապետ էր և գեներալ Բրուսիլովի ինժեներական ծառայության պետ։ Հայրը 1937 թվականին ծառայել է Կիևի հեծելազորայինում։

Նա մեծացել է երաժշտական միջավայրում, կոմպոզիտոր Յուրի Շապորինի երկրորդ կնոջ զարմիկն է, ավարտել է ակուստիկ կիթառի բաժինը։

Սովորել է ֆրանսիական հատուկ և Մոսկվայի թիվ 6 բժշկական դպրոցներում։

1973 թվականին ընդունվել է Լենինգրադի պետական համալսարան։ 1978 թվականին ավարտել է Ա. Ժդանովի անվան Լենինգրադի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետի Սկանդինավյան բանասիրության ֆակուլտետը։ Ուսումնառության ընթացքում միացել է շինարարական խմբերի և իր համար վարձել բնակարան։

### Աշխատանքը ԽՍՀՄ հեռուստատեսության և ռադիոյի ոլորտում

Համալսարանն ավարտելուց հետո աշխատել է ԽՍՀՄ պետական ռադիոյի և հեռուստատեսության արտասահմանյան երկրների Կենտրոնական ռադիոհաղորդման ցանցում՝ նորվեգական և լեհական հրատարակություններում։

1989 թվականի ապրիլի 9-ին Էդուարդ Սագալաևի հրավերով սկսել է աշխատել ԽՍՀՄ Կենտրոնական հեռուստատեսությունում, որտեղ «Վրեմյա» ծրագրի խորհրդարանական թղթակիցն էր։ Առաջին զեկույցը կազմվել է Թբիլիսիից, որտեղ ներկայացվել է միջոցառումներ Կառավարության տնից։ Ժամանակին Նորվեգիայում անձնական թղթակից էր։

1990 թվականի հունվարից մինչև 1991 թվականի մարտը եղել է Հեռուստատեսության լրատվական ծառայության տեղեկատվական ծրագրի հաղորդավար, որը հեռարձակվել է Կենտրոնական հեռուստատեսության առաջին ծրագրի հիման վրա։ Վիլնյուսում տեղի ունեցած իրադարձությունների մասին նախապես պատրաստված տեքստը կարդալուց հրաժարվելու պատճառով նրան հեռացրել են լրատվական հաղորդումներից, որից հետո որոշ ժամանակ աշխատել է գերմանական ARD և RTL հեռուստաալիքների, ինչպես նաև ճապոնական NHK հեռուստաընկերության հետ ։

### Կարիերան 1991-2000 թվականներին

1991 թվականի սեպտեմբերին՝ օգոստոսյան հեղաշրջումից և Կենտրոնական հեռուստատեսության նոր ղեկավարության նշանակվելուց հետո վերադարձել է «Վրեմյա» ծրագիր և դարձել «Պանորամա» հաղորդաշարի հաղորդավար։ Մինչև 1996 թվականի վերջն աշխատել է Օստանկինոյի ռուսաստանյան պետական հեռուստառադիոընկերությունում՝ զբաղեցնելով տարբեր պաշտոններ։

1992-1994 թվականներին եղել է Բենելյուքսի Օստանկինոյի պետական հեռուստառադիոընկերության սեփական թղթակից։ 1994-1996 թվականներին նույն հեռուստաալիքով «Օկնո վ Եվրոպու» հաղորդաշարի հյուրն էր, որի ստեղծման համար Եվրահանձնաժողովից ստացել է դրամաշնորհ, որի նպատակն էր աջակցել Ռուսաստանում ժողովրդավարական ինստիտուտներին։

1995 թվականի մարտից՝ Վլադիսլավ Լիստևի սպանությունից հետո եղել է «ՎԻԴ» հեռուստաընկերության «Չաս պիկ» հարցազրույցի հաղորդավարը։

1995 թվականի ապրիլի 3-ից նորաստեղծ ORT հեռուստաալիքի այս ծրագրի հաղորդավարն էր։ Սկզբնապես աշխատել է Սերգեյ Շատունովի հետ, բայց նրա հեռանալուց հետո մենակ է վարել ծրագիրը։ 1995 թվականի հոկտեմբերի սկզբից ծրագիրը վարել է Անդրեյ Ռազբաշի հետ։ Ծրագրից հեռացել է 1996 թվականի սեպտեմբերին։

1997-ից 2003 թվականներին վարել է «Ազգային հետաքրքրություն» թոք-շոուն, որն առաջին անգամ եթեր է հեռարձակվել REN-TV- ով, 1997 թվականի սեպտեմբերից մինչև 1998 թվականի հունվարը RTR- ով, 1999 թվականի փետրվարից՝ TNT-ով, 1999 թվականի աշնանից 2002 թվականի հունվարը TVC-ով, ապա ուկրաինական ICTV հեռուստաալիքով։

1997 թվականի դեկտեմբերին իր սեփական հեռուստածրագրերը պատրաստելու համար ստեղծել է «Հեռանկարային հեռուստատեսության նախագծեր» ընկերությունը, որի գործունեությունը տևել է մի քանի տարի։

### «Ռոսիա-1» հեռուստաալիքում

2003-ից 2004 թվականներին հետևողականորեն աշխատել է «Ուտրենի ռազգովոր» և «Ավտորիտետ» ծրագրերում։ 2005 թվականից 2008 թվականներին եղել է «Ռոսիա» հեռուստաալիքի «Վեստի» ամենօրյա տեղեկատվական-վերլուծական ծրագրի հաղորդավարը։

2006-2012 թվականներին Մոսկվա վերադառնալուց հետո վարել է «Ռոսիա» հեռուստաալիքի «Ազգային հետաքրքրություն» հասարակական-քաղաքական թոք-շոուի հաղորդումը, որը հետագայում վերանվանվել է «Ռոսիա-1»։ 2010 թվականի հուլիսի 3-ին և 10-ին այս ծրագրի շրջանակներում մոսկովյան կողմը «1+1» հեռուստաալիքի հաղորդավար Նատալյա Մոսեյչուկի հետ անցկացրել է Ուկրաինա-Ռուսաստան հեռուստակամուրջ։

2006-2008 թվականներին Մարիա Սիտելի հետ վարել է «Վեստի»-ի երեկոյան թողարկումը։

2008 թվականի հուլիսից Համառուսաստանյան պետական հեռուստառադիոընկերություն հոլդինգի գլխավոր տնօրենի տեղակալն է, նշանակումից հետո հեռացել է «Վեստի» ծրագրից։

Հայացքներ
---------

Նա իրեն հոմոֆոբ չի համարում և ԼԳԲՏ համայնքից թշնամական վերաբերմունքի չի արժանացել։ Հավատում է, որ «Դոժդ» հեռուստաալիքը զբաղվում է «միտումնավոր և արժեք ոչնչացնող» գործունեությամբ։ 2014 թվականի սեպտեմբերին անվանել է ռուսների համերաշխության արժեքների երեք ինստիտուտներ՝ եկեղեցի, կրթություն և լրատվամիջոցներ։ Կիսելյովը կենտրոնացել է հեռուստատեսության վրա, որտեղ «մենք պետք է ասենք ինչն է լավ, իսկ ինչը վատ»։ 2019 թվականի փետրվարին բլոգեր Յուրի Դուդուի հետ հարցազրույցում Կիսելյովը ԽՍՀՄ-ը անվանել է «մարդկային էվոլյուցիայի զարգացման փակուղի»։

### Պուտինը և ընդդիմությունը

2012 թվականի հոկտեմբերի 7-ին (Պուտինի 60-ամյակի օրը) «Վեստի Նեդելի» ծրագրի ընթացքում Դմիտրի Կիսելյովը 12-րոպե 41 վայրկյան մեկնաբանել է այս իրադարձությունը.

> 
> 
> Գործունեության առումով Պուտին-քաղաքական գործիչը 20-րդ դարի իր նախորդներից համեմատելի է միայն Ստալինի հետ։ Մեթոդները սկզբունքորեն տարբեր են։ Ստալինիստական առաջխաղացման գինն անընդունելի է, բայց երկիրը կազմակերպելու խնդիրների ծավալը նույնն է։ Ստալինից հետո Կրեմլի յուրաքանչյուր հաջորդ առաջնորդ իջեցրել է ամբիցիաների սանդղակը և Ռուսաստան է եկել անզոր, բարոյալքված և խախտված հազարամյակի շրջանը։
> 
> 
> Արդյունքում բանակի մարտունակությունը վերականգնվել է, հաստատվել է միջուկային հավասարակշռությունը, պահպանվել է տարածքային ամբողջականությունը, ռուսների աշխատավարձը ավելացել է 13 անգամ, իսկ կենսաթոշակը` 10։ Ռուսաստանն ազատ է, ինչպես նախկինում իր պատմության ընթացքում։

### Հակաամերիկյանություն

2014 թվականի մարտի 20-ին Ռուսաստանում ԱՄՆ նախկին դեսպան Մայքլ Մաքֆոլը հայտարարել է, որ Կիսելյովը մասնակցել է ԱՄՆ պետդեպարտամենտի ծրագրին։ Buzzfeed-ի թղթակից Մաքս Սեդոնը պատմել է, որ 2012 թվականի հուլիսի 23-ից 25-ը Կիսելյովը և յոթ երկրների ևս ութ լրագրողներ մասնակցել են ԱՄՆ Պետդեպարտամենտի Կրթության և մշակույթի հարցերի բյուրոյի կազմակերպած «21-րդ դարում համաշխարհային անվտանգության սպառնալիքներ» թեմայով հանդիպմանը։

Մարտի 21-ին Կիսելյովը Վլադիմիր Սոլովյովի ծրագրի եթերում խոստովանել է, որ մասնակցել է հանդիպմանը, սակայն հայտարարել, որ ինքն է վճարել ուղևորության համար և չգիտեր, որ ուղևորությունը կազմակերպել է Պետդեպարտամենտը։

Ըստ Սեդոնի, Կիսելյովի կողմից ամերիկյան ծրագրին մասնակցության փաստը հատկապես ցնցող է, քանի որ Ռուսաստանում պետական ԶԼՄ-ները սիրում են Պուտինի հակառակորդներին ապամոնտաժել արտասահմանյան պաշտոնյաների հետ հանդիպումների միջոցով՝ վկայակոչելով այն փաստը, որ այնտեղ նրանք ստանում են «հրահանգներ» ԿՀՎ-ից։

Անձնական կյանք
--------------

Կիսելյովի ամուսնությունների մեծ մասը գրանցվել է պատանեկության տարիներին. քսաներեք տարեկանում արդեն երեք անգամ բաժանվել էր, իսկ առաջին անգամ ամուսնացել է տասնութ տարեկանում։ Վեցերորդ կինը (1998 թվականից մինչև 1999 թվականը)՝ Քելլի Ռիչդեյլը անգլուհի է, նրա հետ աշխատել է «Օկնո վ Եվրոպու» ծրագրում։

Յոթերորդ կինը (2005 թվականից)՝ Մարիա Գեորգիևնա Կիսելյովան (ամուսնությունից առաջ Մինեևա) (ծնվ. հուլիսի 15, 1976 թ.), ավարտել է Մոսկվայի պետական մանկավարժական համալսարանը, այնուհետև Արտաքին առևտրի ակադեմիան, իսկ 2010 թվականին՝ «Գործնական հոգեբանության և հոգեվերլուծության ինստիտուտ» ոչ պետական ուսումնական հաստատությունը (Մոսկվա) ։

Ունի երեխաներ. որդին` Կոնստանտին Կիսելյով (ծնվ. 2007 թվական) և դուստրը` Վարվարա Կիսելյովը (ծնվ. 2010 թվական), Մարիայի որդին՝ Ֆյոդորը, չորրորդ ամուսնությունից՝ Գլեբ Կիսելյովը (ծնվ. 1987 թվական)։

Տիրապետում է չորս օտար լեզվի՝ անգլերեն, ֆրանսերեն, նորվեգերեն և շվեդերեն։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  *Всероссийская государственная телевизионная и радиовещательная компания* Smotrim (ռուս.) — 2020.
2. 1 2 3 4
3. ↑  "Ведущим программы «Вести недели» на «России 1» станет Дмитрий Киселёв". Россия 1. 2012 թ․ օգոստոսի 23. Retrieved 2015 թ․ ապրիլի 25.
4. ↑  Таисия Бахарева (2006 թ․ սեպտեմբերի 8). "Дмитрий Киселёв: «чтобы построить коттедж в Коктебеле, я заложил свой дом в Москве»". Факты и комментарии. Retrieved 2013 թ․ հոկտեմբերի 16.
5. ↑  "Биография Дмитрия Киселева". ՌԻԱ Նովոստի. 2013 թ․ դեկտեմբերի 9.
6. ↑  "Человек вещающий". Итоги. 2013 թ․ դեկտեմբերի 16. Արխիվացված է the original 2020 թ․ հունվարի 13-ին. Retrieved 2020 թ․ հունվարի 13.
7. ↑  "Захват телерадиоцентра в Вильнюсе советским спецназом". *Рождение российских СМИ*.
8. ↑  "Скромное обаяние «железного пропагандиста»". Новая газета. 2013 թ․ դեկտեմբերի 13. Արխիվացված է the original 2016 թ․ մարտի 22-ին. Retrieved 2020 թ․ հունվարի 13.
9. ↑  "Коллеги Владислава Листьева продолжат его проект". Коммерсантъ. 1995 թ․ մարտի 11.
10. ↑  "Дмитрий Киселёв: «Влад Листьев одевался в светлые тона, подкручивал усы и носил очки в элегантной оправе»". Факты и комментарии. 2001 թ․ մայիսի 11.
11. ↑  "Дмитрий КИСЕЛЕВ: "Национальный интерес" у нас один -дожить до эфира"". Общая газета. 1998 թ․ հունիսի 3.
12. ↑  "Евгений Ревенко и Дмитрий Киселёв поменялись должностями". Ведомости. 2012 թ․ օգոստոսի 23.
13. ↑  "Дмитрий Киселёв — Toute l'actu!". Արխիվացված է the original 2013 թ․ փետրվարի 9-ին. Retrieved 2020 թ․ հունվարի 13. `{{cite web}}`: no-break space character in `|title=` at position 16 (help)
14. ↑  "Распад СССР в прямом эфире". *Собеседник*. 2001 թ․ դեկտեմբերի 13. Արխիվացված է the original 2003 թ․ հունվարի 19-ին. Retrieved 2020 թ․ հունվարի 13.
15. ↑  "Дмитрий Киселёв: «Прямой эфир – это как полёт в космос»". Школа журналистики имени Владимира Мезенцева. 2008.
16. ↑  "КИСЕЛЕВ Дмитрий Константинович". Persona.rin.ru.
17. ↑  "Несколько изменений планируется в программе "День за днем"..." *ТВ-6*. 1999 թ․ ապրիլի 15. Արխիվացված է the original 1999 թ․ ապրիլի 22-ին. Retrieved 2020 թ․ հունվարի 13.
18. ↑  "Дмитрий Киселев: «Прямым эфиром меня не запугаешь. Я даже могу в нем… Заснуть»". Факты и комментарии. 2003 թ․ փետրվարի 21.
19. ↑  "Дмитрий Киселёв: «В России стали задумываться над смыслами»". Известия. 2003 թ․ փետրվարի 20.
20. ↑  Авторитет с Дмитрием Киселёвым Archived 2020-01-13 at the Wayback Machine. // Russia.tv
21. ↑  "Дмитрий Киселёв: от Гостелерадио до «России сегодня»". Русская служба BBC. 2013 թ․ դեկտեմբերի 9.
22. ↑  Встреча с Дмитрием Киселёвым, ВГТРК (Бишкек, Кыргызстан) // Новый репортер.org
23. ↑  "В день своего 15-летия вечерние «Вести» телеканала РТР поменяют формат". ՌԻԱ Նովոստի. 2006 թ․ մայիսի 10.
24. ↑  *Илья Амладов.* Дмитрий Киселёв стал топ-менеджером ВГТРК // Газета «Коммерсантъ» № 125 от 19.07.2008. — С. 2.
25. ↑  *Фарида Рустамова.* Киселёв назвал СМИ с иностранным участием «раскалывающими общество» Archived 2014-09-27 at the Wayback Machine. // РБК, 25.09.2014.
26. ↑  Киселев: СССР — тупиковая ветвь в развитии человечества
27. ↑  "Киселев отказался обсуждать с Дудем деньги, но рассказал о христианской любви к Путину". Արխիվացված է the original 2019 թ․ փետրվարի 12-ին. Retrieved 2020 թ․ հունվարի 13.
28. ↑  *Арина Бородина.* Владимира Путина поздравили по телевизору // Газета «Коммерсантъ» № 190 от 10.10.2012. — С. 4.
29. ↑  *Max Seddon.* Russia’s Propagandist-In-Chief Went On A Junket To Meet U.S. Security Officials // BuzzFeed, 22.03.2014.
30. ↑  "Дмитрий Киселев объяснил, почему женат в седьмой раз". Пятый канал. 2019 թ․ փետրվարի 6.
31. ↑  Таисия Бахарева (2004 թ․ ապրիլի 30). "Главный редактор службы новостей канала ICTV Дмитрий Киселев: «У меня наступил возраст полного мужского расцвета»". Факты и комментарии. Retrieved 2013 թ․ հոկտեմբերի 16.
32. ↑  "Жена Дмитрия Киселева готовится стать доктором". Собеседник. 2015 թ․ սեպտեմբերի 25.
33. ↑  Валентина Пескова (2010 թ․ հոկտեմբերի 27). "Дмитрий Киселёв: «В загс я Машу повез на мотоцикле»". «МК-Бульвар» № 700. Արխիվացված է the original 2017 թ․ մայիսի 16-ին. Retrieved 2013 թ․ հոկտեմբերի 16.
34. ↑  "«Нарциссическая и пограничная психопатология…» — из массива Д. Киселева". *Анонимный интернационал*. Արխիվացված է the original 2016 թ․ ապրիլի 30-ին. Retrieved 2016 թ․ մայիսի 1. `{{cite web}}`: no-break space character in `|title=` at position 47 (help)

Արտաքին հղումներ
----------------

* "Դմիտրի Կիսելյովի կենսագրությունը". // ՌԻԱ Նովոստի. Retrieved 2014 թ․ նոյեմբերի 1.
* "Ինչով է հայտնի Դմիտրի Կիսելյովը". // Коммерсантъ. 2013 թ․ դեկտեմբերի 9. Retrieved 2014 թ․ նոյեմբերի 1.
* "Putin's RIA Novosti revamp prompts propaganda fears". BBC News. 2013 թ․ սեպտեմբերի 9. Retrieved 2013 թ․ սեպտեմբերի 10.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | ՎԿ · Օդնոկլասնիկի · Ֆեյսբուք · Տելեգրամ · Թվիթթեր · Թվիթթեր |
|  |
| Ֆոտո, վիդեո և աուդիո | Ինստագրամ |
|  |
| Թեմատիկ կայքեր | Internet Movie Database · ԿինոՊոիսկ |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | ՌԻԱ տեղեկանք · Россия-Культура |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | GND: 1250248558 · VIAF: 137160307403357742024 · WorldCat VIAF: 137160307403357742024 |

 |