**Օլաֆուր Էլիասսոն** (իսլ.՝ Ólafur Elíasson, փետրվարի 5, 1967(1967-02-05)[…], Կոպենհագեն, Nordjylland և Կոպենհագեն, Դանիա) իսլանդացի-դանիացի նկարիչ է, որը հայտնի է քանդակագործական և լայնածավալ ինստալացիոն արվեստով, որն օգտագործում է տարրական նյութեր, ինչպիսիք են լույսը, ջուրը և օդի ջերմաստիճանը՝ դիտողի փորձը բարձրացնելու համար։ 1995 թվականին Բեռլինում հիմնել է «Studio Olafur Eliasson»՝ տարածական հետազոտությունների լաբորատորիա։ 2014 թվականին Էլիասսոնը և նրա երկարամյա գործընկեր, գերմանացի ճարտարապետ Սեբաստիան Բեհմանը հիմնեցին «Studio Other Spaces» գրասենյակը ճարտարապետության և արվեստի համար։ Օլաֆուրը ներկայացրել է Դանիան Վենետիկի 50-րդ **բիենալեում** 2003 թվականին, իսկ ավելի ուշ՝ նույն տարում, տեղադրեց The Weather Project-ը, որը նկարագրվել է որպես «ժամանակակից արվեստի կարևոր իրադարձություն» Լոնդոնի Թեյթ Մոդեռնի Տուրբինի սրահում։

Օլաֆուրը մասնակցել է մի շարք նախագծերի հանրային տարածքում, ներառյալ Green River-ի միջամտությունը, որն իրականացվել է տարբեր քաղաքներում 1998-ից 2001 թվականներին; Serpentine Gallery Pavilion 2007, Լոնդոն, ժամանակավոր տաղավար, որը նախագծվել է նորվեգացի ճարտարապետ Կյետիլ Տրեդալ Թորսենի հետ; և Նյու Յորքի ջրվեժները, որոնք պատվիրվել են Հանրային արվեստի հիմնադրամի կողմից 2008 թվականին։ Նա նաև ստեղծել է Breakthrough Prize մրցանակը։ Ինչպես նրա գործերի մեծ մասը, քանդակը բացահայտում է արվեստի և գիտության ընդհանուր հիմքերը։ Այն ձևավորվում է տորոիդի ձևով, որը հիշեցնում է բնական ձևերը, որոնք հայտնաբերվել են սև անցքերից և գալակտիկաներից մինչև ծովախեցգետիններ և ԴՆԹ-ի կծիկներ։

Օլաֆուրը Բեռլինի Արվեստների Համալսարանի պրոֆեսոր էր 2009-ից 2014 թվականներին և 2014 թվականից Ադիս Աբեբայի Գեղարվեստի և դիզայնի Alle դպրոցի դոցենտ պրոֆեսոր է։ Նրա ստուդիան գտնվում է Բեռլինում, Գերմանիա։

Կյանք և կարիերա
---------------

Օլաֆուր Էլիասոնը խոսում է «Նյու Յորքի ջրվեժները» ցուցահանդեսի մասին։
**Early life and education**

Օլաֆուր Էլիասոնը ծնվել է Կոպենհագենում 1967 թվականին Էլիաս Հյորլեյֆսոնի և Ինգիբյորգ Օլաֆսդոտտիրի ընտանիքում։ Նրա ծնողները գաղթել էին Կոպենհագեն Իսլանդիայից 1966 թվականին, նա խոհարար աշխատանք գտնելու համար, իսկ ինքը՝ դերձակուհի։ Նա 8 տարեկան էր, երբ ծնողները բաժանվեցին։ Նա ապրում էր մոր և խորթ հոր հետ, որը բորսային միջնորդ էր։ Նրա հայրը, որն այն ժամանակ նկարիչ էր, վերադարձավ Իսլանդիա, որտեղ նրանց ընտանիքն անցկացրեց ամառներն ու արձակուրդները։ 15 տարեկանում նա ունեցել է իր առաջին անհատական ցուցադրությունը՝ ցուցադրելով լանդշաֆտային գծանկարներ և գուաշներ Դանիայի փոքրիկ այլընտրանքային պատկերասրահում։ Այնուամենայնիվ, Օլաֆուրը 1980-ականների կեսերին իր «բրեյք-դանսը» համարում էր իր առաջին արվեստի գործերը։ Դպրոցական երկու ընկերների հետ նա ստեղծեց խումբ՝ իրենց անվանելով Harlem Gun Crew, և նրանք չորս տարի ելույթ ունեցան ակումբներում և պարասրահներում՝ ի վերջո հաղթելով Սկանդինավիայի առաջնությունում։

Օլաֆուրը սովորել է Դանիայի գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայում 1989-1995 թվականներին։ 1990 թվականին, երբ նրան շնորհվեց Դանիայի թագավորական ակադեմիայի կողմից ճանապարհորդական բյուջե, Օլաֆուրը մեկնեց Նյու Յորք, որտեղ սկսեց աշխատել որպես նկարիչ Քրիստիան Էքարտի արվեստանոցի օգնական Ուիլյամսբուրգում, Բրուքլին և ֆենոմենոլոգիայի և գեշտալտ հոգեբանության տեքստերի ընթերցում։

### Գեղարվեստական կարիերա

Օլաֆուրը ակադեմիայից ստացել է իր գիտական աստիճանը 1995 թվականին՝ 1993 թվականին մեկ տարի տեղափոխվելով Քյոլն, այնուհետև՝ Բեռլին, որտեղ նա այդ ժամանակվանից ստուդիա է վարում։ Սկզբում տեղակայված եռահարկ գնացքի նախկին պահեստում, հենց Hamburger Bahnhof-ի հարևանությամբ, ստուդիան 2008 թվականին տեղափոխվեց Պրենցլաուեր Բերգի նախկին գարեջրի գործարան։

1996 թվականին Օլաֆուրը սկսեց աշխատել Էյնար Թորշտայնի հետ՝ իրենից 25 տարով մեծ ճարտարապետ և երկրաչափության փորձագետ, ինչպես նաև Բաքմինստեր Ֆուլերի նախկին ընկերոջ հետ։ Առաջին կտորը, որը նրանք ստեղծեցին, կոչվում էր 8900054, չժանգոտվող պողպատից գմբեթ էր 30 ոտնաչափ (9,1 մ) լայնությամբ և 7 ոտնաչափ (2,1 մ) բարձրությամբ, որը նախատեսված էր այնպես, կարծես այն աճում էր գետնից։ Թեև էֆեկտը պատրանք է, միտքը դժվարանում է հավատալ, որ կառուցվածքը շատ ավելի մեծ կառուցվածքի մաս չէ, որը զարգանում է մակերեսի խորքից։ Երկրաչափության և տարածության մասին Թորշտայնի գիտելիքները ինտեգրվել են Օլաֆուրի գեղարվեստական արտադրության մեջ, որը հաճախ երևում է նրա երկրաչափական լամպերի աշխատանքներում, ինչպես նաև նրա տաղավարներում, թունելներում և տեսախցիկի օբսկուրա նախագծերում։

Շատ նախագծերի համար նկարիչը համագործակցում է տարբեր ոլորտների մասնագետների հետ, որոնց թվում են ճարտարապետներ Թորստայնը և Սեբաստիան Բեհմանը (որոնք երկուսն էլ հաճախակի համագործակցում են, Բեհմանը աշխատում է Դանիայի Վեյլե ֆյորդում գտնվող Kirk Kapital-ի կենտրոնակայանում, որն ավարտվել է 2018 թվականին), հեղինակ Սվենդ Ագե Մադսեն (Կույր տաղավար), լանդշաֆտային ճարտարապետ Գյունթեր Ֆոգտ (Միջնորդված շարժում), ճարտարապետության տեսաբան Սեդրիկ Պրայս (Chaque matin je me sens différent, chaque soir je me sens le même) և ճարտարապետ Կջետիլ Թորսեն (Serpentine պատկերասրահ)։ Pavilion, 2007): [Միջբերում պահանջվում է] Studio Olafur Eliasson-ը, որը նկարիչը հիմնադրել է որպես «տարածական հետազոտությունների լաբորատորիա», աշխատում է ճարտարապետների, ինժեներների, արհեստավորների և օգնականների թիմից (2008 թվականի դրությամբ մոտ 30 անդամ), որոնք միասին աշխատում են բեղմնավորել և կառուցել արվեստի գործեր, ինչպիսիք են ինստալյացիաները և քանդակները, ինչպես նաև լայնածավալ նախագծեր և պատվերներ[14]: Օլաֆուրը կրում է Բրյուս Նաումանի [10], ինչպես նաև Ջեյմս Թյուրելի և Ռոբերտ Իրվինի ազդեցությունը։

Որպես Բեռլինի Արվեստի Համալսարանի պրոֆեսոր՝ Օլաֆուր Էլիասոնը հիմնադրել է Տարածական փորձերի ինստիտուտը (Institut für Raumexperimente, IfREX), որը բացվել է իր ստուդիայի շենքում 2009թ. ապրիլին։ Huffington Post-ը Էլիասոնին անվանել է «18 կանաչ արվեստագետներից, ովքեր ստեղծում են կլիմա»։ Փոփոխություն և պահպանում առաջնահերթություն» ։

### Ընտրված աշխատանքներ և նախագծեր

Գեղեցկություն (1993)
Նադին Վոյչիկը, 2019 թվականին «Իրական կյանքում» ցուցահանդեսին մասնակցելուց հետո, անվանեց «Գեղեցկություն» (1993 թ.) «պարզ, բայց հզոր ջրային ինստալացիա, որը ծիածանը արթնացնում է լուսարձակների միջոցով»։ Աննա Սաութերը ստեղծագործությունն անվանել է «բնական աշխարհի և դրա տարրերի խիստ փխրուն գեղեցկության հիշեցում, բնական աշխարհը և դրա տարրերը. [...] դա պարզապես և հիանալի գեղեցիկ է»։

Օդափոխիչի կտորներ
Օլաֆուրի վաղ աշխատանքները բաղկացած են առաստաղից կախված տատանվող էլեկտրական օդափոխիչներից։ Օդափոխիչը (1997) ճոճվում է ետ ու առաջ և շուրջը՝ պտտվելով իր առանցքի շուրջ։ Քառյակ լուսային օդափոխիչ շարժական (2002–2007) պտտվող էլեկտրական սնուցմամբ շարժական սարք է, որը բաղկացած է լուսարձակից և չորս օդափոխիչներից, որոնք օդ են փչում ցուցասրահի շուրջը և սկանավորում այն լուսային կոնով։ 2008 թվականին «Take Your Time» ռետրոսպեկտիվ (Ժամանակակից արվեստի թանգարանում) վերանայման ժամանակ Պիտեր Շջելդալն անվանել է «Օդափոխիչը» «MOMA ատրիումի տիեզերական շքեղության սրամիտ նրբագեղություն»։

Եղանակի նախագիծը Tate modern-ում
### Եղանակային նախագիծ

Եղանակային նախագիծը տեղադրվել է Լոնդոնի Tate Modern-ում 2003 թվականին՝ հանրահայտ Unilever շարքի շրջանակներում։ Տեղադրումը լրացրեց պատկերասրահի Տուրբինային սրահի բաց տարածքը։

Օլաֆուրն օգտագործել է խոնավացուցիչներ՝ շաքարավազի և ջրի խառնուրդի միջոցով օդում բարակ մառախուղ ստեղծելու համար, ինչպես նաև կիսաշրջանաձև սկավառակ (առաստաղի հայելիով արտացոլված՝ շրջանաձև տեսք ունենալու համար), որը բաղկացած է հարյուրավոր միագույն լամպերից, որոնք դեղին լույս են արձակում։ Դահլիճի առաստաղը ծածկված էր հսկայական հայելիով, որում այցելուները կարող էին իրենց տեսնել որպես փոքրիկ սև ստվերներ արևը խորհրդանշող նարնջագույն լույսի զանգվածի դեմ։ Շատ այցելուներ արձագանքեցին այս ցուցահանդեսին՝ պառկելով մեջքի վրա և թափահարելով ձեռքերն ու ոտքերը։ Արվեստաբան Բրայան Օ'Դոհերթին սա նկարագրել է որպես հեռուստադիտողների «հարբած սեփական նարցիսիզմով, երբ նրանք խորհում են իրենց բարձրացրած երկինք»։

London Making Մեծ Բրիտանիա
Եղանակային նախագիծը մեծ հաջողություն ունեցավ:. Վեց ամիս բացված աշխատանքը, ըստ տեղեկությունների, գրավեց երկու միլիոն այցելու, որոնցից շատերը կրկնակի այցելուներ էին։ Օ'Դոհերթին դրական էր վերաբերվում այդ ստեղծագործությանը, երբ խոսում էր Frieze ամսագրի հետ 2003 թվականին, ասելով, որ դա «առաջին անգամն էր, որ ես տեսնում եմ հսկայական անմխիթար տարածությունը, ինչպես դագաղը հսկայի համար, որը սոցիալականացված է արդյունավետ ձևով»։ The Telegraph-ի լրագրող Ռիչարդ Դորմենթը բարձր է գնահատել նրա «գեղեցկությունն ու ուժը»։ Այն շարունակում է մնալ նրա ամենահայտնի աշխատանքը և 2000 թվականից ի վեր «The Guardian»-ի կողմից անցկացված հարցման մեջ զբաղեցրել է 11-րդ տեղը, որտեղ Ջոնաթան Ջոնսը Օլաֆուրին նկարագրել է որպես «դարի ամենանշանակալի արվեստագետներից մեկը»։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Who's Who Germany
2. 1 2  Բեռլինի գեղարվեստի ակադեմիա — 1696.
3. 1 2  Կերպարվեստի արխիվ — 2003.
4. 1 2  Seeing Things(անգլերեն) / *(not translated to en-us)* — New York City: *(untranslated)*, 2006. — ISSN 0028-792X; 2163-3827
5. 1 2
6. ↑  Union List of Artist Names
7. 1 2  Olafur Eliasson Bio (German)
8. 1 2  Wojcik, Nadine (2019 թ․ հուլիսի 11). «Olafur Eliasson: When nature becomes art | DW | 11.07.2019». *Deutsche Welle* (բրիտանական անգլերեն). Վերցված է 2021 թ․ հուլիսի 13-ին.`{{cite web}}`: CS1 սպաս․ url-status (link)
9. 1 2  Cooke, Rachel (2019 թ․ օգոստոսի 19). «Olafur Eliasson: 'I brought a frozen chicken into art school'». *The Guardian* (բրիտանական անգլերեն). ISSN 0261-3077. Վերցված է 2019 թ․ հոկտեմբերի 21-ին.
10. ↑  «Olafur Eliasson will create 'pan-European' work of art for Germany's EU presidency next year». *www.theartnewspaper.com*. 2019 թ․ հոկտեմբերի 21. Վերցված է 2019 թ․ հոկտեմբերի 21-ին.
11. 1 2 3 4 5 6 7  Cynthia Zarin (November 13, 2006), Seeing Things: The art of Olafur Eliasson *The New Yorker*.
12. 1 2 3  Dorothy Spears (September 2, 2007), Thinking Glacially, Acting Artfully *New York Times*.
13. ↑  Joachim Bessing, "Experiencing Space," 032c issue 8 (Winter 2004/05).
14. 1 2  Christopher Bagley (July 2007), From the Archives: Olafur Twist Արխիվացված 2016-04-25 Wayback Machine *W*.
15. ↑  Peter Schjeldahl (28 April 2008), *Uncluttered. An Olafur Eliasson retrospective.* *The New Yorker*.
16. ↑  Michael Kimmelman (March 21, 2004), The Sun Sets at the Tate Modern *New York Times*.
17. ↑  Marc Spiegler (2007 թ․ սեպտեմբերի 6), *Let There Be Light*, BLOUINARTINFO, Արխիվացված է օրիգինալից 2018 թ․ մայիսի 6-ին, Վերցված է 2008 թ․ ապրիլի 23-ին
18. ↑  Connolly, Kate (2018 թ․ հունիսի 9). «The art of building: Eliasson goes from Tate sun to Danish fjord». *The Guardian*. London. էջ 41.
19. 1 2  Kimmelman, Michael (2004 թ․ մարտի 21). «ART; The Sun Sets at the Tate Modern». *The New York Times* (ամերիկյան անգլերեն). ISSN 0362-4331. Վերցված է 2021 թ․ հուլիսի 13-ին.
20. 1 2  Souter, Anna (2019 թ․ օգոստոսի 5). «The Sprawling Ecologies of Olafur Eliasson». *Hyperallergic* (ամերիկյան անգլերեն). Վերցված է 2021 թ․ հուլիսի 13-ին.
21. ↑  Weinberg, Lauren (2009 թ․ մայիսի 10). «Olafur Eliasson at Museum of Contemporary Art | Art review». *Time Out Chicago* (անգլերեն). Վերցված է 2021 թ․ հուլիսի 13-ին.`{{cite web}}`: CS1 սպաս․ url-status (link)
22. ↑  Olafur Eliasson: *Quadrible light ventilator mobile* (2002–07) Արխիվացված 2011-07-12 Wayback Machine Arken Museum of Modern Art.
23. ↑  «A terrifying beauty».
24. ↑  Holzwarth, Hans W. (2009). *100 Contemporary Artists A-Z* (Taschen's 25th anniversary special ed.). Köln: Taschen. էջ 156. ISBN 978-3-8365-1490-3.
25. 1 2  "Public Spectacle: Mark Godfrey and Rosie Bennett talk to Brian O'Doherty," *Frieze,* issue 80, Jan./Feb. 2004, p. 56.
26. ↑  Dorment, Richard (2003 թ․ նոյեմբերի 12). «A terrifying beauty». *The Telegraph*. Վերցված է 2021 թ․ հուլիսի 13-ին.`{{cite news}}`: CS1 սպաս․ url-status (link)
27. ↑  Searle, Adrian; Jones, Jonathan; O'Hagan, Sean; Judah, Hettie (2019 թ․ սեպտեմբերի 17). «The best art of the 21st century». *The Guardian* (անգլերեն). Վերցված է 2021 թ․ հուլիսի 13-ին.`{{cite web}}`: CS1 սպաս․ url-status (link)