recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ապրակսինների տուն** (ռուս.՝ Дом Апраксиных, ՌԴ ԶՈՒ Գլխավոր շտաբի հին շենք, ռուս.՝ Старое здание Генерального штаба ВС РФ), շենք Մոսկվայում։ Հասցեն՝ Զնամենկա փողոց, տուն 19-21։

Պատմություն
-----------

1790-ական թվականներին գեներալ Ստեպան Ստեպանովիչ Ապրակսինը գնել է Զնամենկա փողոցում գտնվող երկու կալվածք և փողոցի երկայնքով կառուցել է երկհարկանի երկար տուն։ Նախագծի հեղինակը ենթադրաբար ճարտարապետ Ֆ. Ի. Կամպորեզին է։ 1812 թվականին Նապոլեոնի զորքերի կողմից Մոսկվայի բռնազավթման ժամանակ շենքում գործել է ֆրանսիական բանակի համբարակային շտաբը։ Տունը հիշատակվում է գրող Ստենդալի հուշերում, որը ծառայել է շտաբում։

Մոսկվայի ազատագրումից հետո ֆրանսիացիների գտնվելու հետևանքները վերացվեցին, և շենքը վերածվեց թատրոնի։ 1814-1818 թվականներին այստեղ ներկայացումներ էր տալիս Մոսկվայի կայսերական թատրոնի թատերախումբը, որից հետո այն փոխարինեց Ապրակսինի ճորտական թատրոնը։ Ներկայացումներից մեկին (1827 թվականի փետրվարի 7-ին) ներկա է եղել Ալեքսանդր Պուշկինը։ 1827 թվականին Ստեպան Ստեպանովիչը մահացել է, և նրա տունն անցել է պետությանը։ Այն ձեռք է բերել Ալեքսանդրյան որբերի ինստիտուտը, որտեղ սովորում էին 1830 թվականի խոլերայի համաճարակի ժամանակ մահացած զինվորականների և պաշտոնյաների երեխաները։ Նոր գործառույթն իրականացնելու համար տունը վերակառուցվել է։ Գլխավոր ճակատի ճակտոնի ներքին դաշտը զարդարվել է երկգլխանի արծվով, կողային ճակատին տեղադրվել է քանդակագործ Իվան Վիտալիի մեծ հորինվածքը, որի կենտրոնում գտնվում էր Միներվա աստվածուհու պատկերը։ Ինստիտուտը հետագայում վերածվել է կադետական կորպուսի, իսկ ավելի ուշ՝ Ալեքսանդրյան ռազմական ուսումնարանի, որը նկարագրվում է Ալեքսանդր Կուպրինի «Յունկերներ» վեպում։

1917 թվականի Հոկտեմբերյան զինված ապստամբության ընթացքում ուսումնարանի շենքը զբաղեցրել են բոլշևիկների ջոկատներին դիմադրող յունկերներն ու սպաները։

Խորհրդային տարիներին տունը զբաղեցնում էր Հեղափոխական ռազմական խորհուրդը, հետո նրան փոխարինել է ԽՍՀՄ պաշտպանության ժողովրդական կոմիսարիատը, որը հետո վերակազմավորվել է ԽՍՀՄ պաշտպանության նախարարության։ 1944-1946 թվականներին շենքի տեսքն արմատապես փոխվել է վերակառուցման և վերնաշինվածքի արդյունքում, որի նախագիծը մշակել են ճարտարապետներ Միխայիլ Պոսոխինը և Աշոտ Մնդոյանցը։ Զանգվածեղ շենքը, որի ճակատներն ունեն ավազագույն երանգ, զարդարված է տասներկու սյուներից բաղկացած մոնումենտալ սյունաշարով, որը պսակում է ԽՍՀՄ զինանշանի, դրոշների և զինվորական ատրիբուտների պատկերով ռելիեֆը։

2016 թվականի ապրիլի 3-ին շենքում հրդեհ է բռնկվել, որին շնորհվել է բարդության բարձրագույն աստիճան։ Կրակը տարածվել է շենքի բոլոր հինգ հարկերով։

Պատկերասրահ
-----------

* Կողային ճակատըԿողային ճակատը
* Սյունաշարի վերևի ռելիեֆըՍյունաշարի վերևի ռելիեֆը
* Մուտքի պորտալըՄուտքի պորտալը
* Դեկորի տարրերըԴեկորի տարրերը

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  Постановление Совета Министров РСФСР № 624 от 04.12.1974
4. 1 2 3 4  "Дом Апраксиных" (in ռուսերեն). Узнай Москву. Արխիվացված է the original 2015 թ․ հունվարի 4-ին. Retrieved 2015 թ․ մայիսի 31. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
5. ↑  *Васькин, Александр Анатольевич* Волхонка. Знаменка. Ленивка. — М.: Центрполиграф, 2015. — С. 178. — 384 с.
**Վելլո Իոսիֆովիչ Վարե** (ապրիլի 4, 1923(1923-04-04), Յարվամաա, Էստոնիա - հոկտեմբերի 19, 2007(2007-10-19), Տալլին, Էստոնիա), էստոնացի հրապարակախոս, խորհրդային ռազմական տեսաբան, ռազմական գիտությունների դոկտոր (1970), գեներալ-մայոր (1977)։ Էստոնացի քաղաքական գործիչ Ռայվո Վարեի հայրն է։

Կենսագրություն
--------------

Վելլո Իոսիֆովիչ Վարեն ծնվել է 1923 թվականի ապրիլի 4-ին, Էստոնիայի Կյադվա գյուղում (Կյարուսկի շրջան, Յարվամաա)։ Այստեղ էլ ստացել է նախնական կրթությունը։

Էստոնիայի ԽՍՀՄ կազմի մեջ մտնելու ժամանակից՝ 1940 թվականից անդամագրվել է *ՀԼԿԵՄ*-ին։

Զինվորական ծառայությունը սկսել է 1941 թվականի հուլիսից, ժողովրդական աշխարհազորի կազմում։ Տալլինի մարտերում ծանր վիրավորվել է։

Ապաքինվելուց հետո ուղարկվել է Տյումենի ռազմական ուսումնարան, որը ավարտելուց հետո կռվել է որպես սպա Բրյանսկի ճակատում։ Մասնակցել է Կուրսկի ճակատամարտին, որտեղ ստացել է միջին կարգի վնասվածք։ Ապաքինվել է հոսպիտալում, 1943 թվականից 1945 թվականը Էստոնական հրաձգային կորպուսի համար զբաղվել կադրերի պատրաստմանբ։

Պատերազմից հետո կարճ ժամանակով ծառայել է Լենինգրադի ռազմական օկրուգում, որից հետո ընդունվել Մ. Վ. Ֆրունզեի անվան ռազմական ակադեմիան։ 1950 թվականին ավարտելով ակադեմիան ոսկե մեդալով, նա տարբեր օկրուգներում եղել է հրամանատարական պաշտոններում, ապա 20 տարի աշխատել է այդ ակադեմիայում։ 1960 թվականին պաշտպանել է թեկնածուական աշխատանքը, 1970 թվականին դոկտորական ատենախոսություններ։ Հաջողված դասավանդման համար ակադեմիայում պարգևատրվել է երկու մրցանակներով։

1976 թվականին Էստոնական Սովետական Սոցիալիստական Հանրապետությունում նշանակվել է քաղաքացիական պաշտպանության շտաբի պետ։ 1977 թվականին Վ. Ի. Վարեին շնորհվել է գեներալ-մայորի պաշտոնը։ Այդ պաշտոնում եղել է մինչև 1988 թվականը։ Միաժամանակ, 1987 թվականին Չեռնոբիլի զորքերի խմբավորումում աշխատել է շտաբի պետ։

1989 թվականից 1991 թվականը ընտրվել է ԽՍՀՄ ժողովրդական պատգամավոր։ 1991 թվականից 1999 թվականը աշխատել է Էստոնիայի խորհրդական արտաքին գործերի նախարար։

Վ. Ի. Վարեն Էստոնիայում հայտնի է նաև որպես լեզվաբան (դեռ 1960-ական թվականներից)։ Նա կազմել և հրատարակել է մի քանի բառարաններ (էստոներեն-ռուսերեն, էստոներեն-անգլերեն և այլն)։

Մահացել է 2007 թվականի հոկտեմբերի 19-ին, Տալլինում, որտեղ և թաղված է։

Հրապարակումներ
--------------

* (koostaja ja toimetaja)։ Heino Ernits, Enn Veskimägi. Vene-eesti sõjanduse sõnaraamat, Tallinn: Դեպքում 1986.
* (toimetaja koos Enn Veskimäe ja Mari Hiiemäega)։ Yrjö Honkanen, Raimo Raag, Ülo Treikelder, Enn Veskimägi. Väike eesti-inglise-prantsuse-rootsi-saksa-soome-vene sõjanduse sõnastik, Tallinn: Eesti Entsüklopeediakirjastus 2001.
* Jälgi tallatud radadelt: ühe elu kroonika, Tallinn 2003 (2 köidet), ISBN 9985789881 , ISBN 9985789946
* Sõjamehe elu talletus arvukatesse päevikutesse. — Järva Teataja, 22. oktoober 2005 (intervjuu Kaarel Aluojale)

Ստեղծագործություններ
--------------------

* Ühises rivis ühise vaenlase vastu, Tallinn, Eesti Raamat 1969.
* Virkko Lepassalu. Valusalt valge.

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Sven Pärna lehekülg Kädva külast". Արխիվացված է the original 2004 թ․ մայիսի 9-ին. Retrieved 2004 թ․ մայիսի 9. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
**Վասիլիսա Անդրեևնա Ստեպանովա** (ռուս.՝ Василиса Андреевна Степанова, հունվարի 26, 1993(1993-01-26), Տվեր, Ռուսաստան), ռուս թիավարուհի, որը հանդես է գալիս երկյակների և քառյակների մրցումներում։ Տոկիոյի 2020 թվականի Օլիմպիական խաղերի արծաթե մեդալակիր, Եվրոպայի 2019 թվականի առաջնության բրոնզե մեդալակիր։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է 1993 թվականին Տվերում և եղել է թիավար Անդրեյ Կոստիգովի սպորտային ընտանիքի երկրորդ երեխան։ Լողալ սկսել է մանկուց, բայց տասնհինգ տարեկանում որոշել է կենտրոնանալ թիավարության վրա։ Մարզուհու առաջին մարզիչը եղել է ԽՍՀՄ վաստակավոր մարզիչ Ալեքսանդր Ալեքսեևիչ Սերգեևը։ 16 տարեկանում դարձել է Ռուսաստանի երիտասարդական հավաքականի անդամ։

2010 թվականին մարզուհու նոր մարզիչ է դարձել իր հայրը, որն այդ ժամանակ դարձել էր *ԲԿՄԱ* ակումբի մարզիչը։ 2014 թվականին հաղթել է աշխարհի երիտասարդական առաջնության քառյակների մրցավազքում։ Դասական թիավարության հետ միասին զբաղվել է նաև ափամերձ թիավարությամբ, այս մարզաձևում դարձելլ է աշխարհի չեմպիոն 2019 թվականին։

Նույն 2019 թվականին բրոնզե մեդալ է նվաճել Լյուցեռնում կայացած Եվրոպայի ութերորդ առաջնությունում։

2021 թվականի մայիսին շվեյցարական Լյուցեռն քաղաքում Ռուսաստանի թիմն իրավունք է ստացել մասնակցելու Տոկիոյի Օլիմպիական խաղերին։ Հուլիսի 29-ին Ելենա Օրյաբինսկայայի հետ զույգով Վասիլիսա Ստեպանովան նվաճել է Օլիմպիական խաղերի արծաթե մեդալ (երկյակներ)։

Անձնական կյանքի
---------------

2014 թվականին ամուսնացել է թիավար Վասիլի Ստեպանովի հետ և վերցրել ամուսնու ազգանունը։ Ապրում է Մոսկվայում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4  Vasilisa Stepanova
2. 1 2
3. ↑  "Токио-2020 | Василиса Степанова: «Чего мы только ни пережили — вспоминаешь, и аж мурашки по коже!»". *Olympics.com*. Retrieved 2021 թ․ օգոստոսի 4.
4. ↑  "Серебро от экипажа, которого не было еще прошлым летом. Чудо в гребле". *sport-express.ru* (in ռուսերեն). 2021 թ․ հուլիսի 29. Retrieved 2021 թ․ օգոստոսի 4.
5. ↑  "Василиса СТЕПАНОВА (КОСТЫГИНА)". Արխիվացված է the original 2021 թ․ հուլիսի 29-ին. Retrieved 2021 թ․ օգոստոսի 9. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | ՎԿ |
|  |
| Ֆոտո, վիդեո և աուդիո | Ինստագրամ |
|  |
| Թեմատիկ կայքեր | FISA |

 |
**Վասիլի Ստեֆանովիչ** (սերբ.՝ Епископ Валеријан, հունիսի 14, 1908(1908-06-14), Lešnica, Սերբիա - հոկտեմբերի 23, 1976(1976-10-23), Կարգուևաց, Սերբիայի Սոցիալիստական Հանրապետություն, ՀՍՖՀ), սերբ ուղղափառ եկեղեցու եպիսկոպոս, հայտնի որպես եպիսկոպոս Շումադիա։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է 1908 թվականի հունիսի 15 (28)-ին Պոդրիյուի մոտակայքում գտնվող Վելիկա Լեշնիցայում՝ առևտրականններ Միլորադ և Կատարինա Ստեֆանովիչների համեստ ընտանիքում։

Նախնական կրթությունը ստացել իր հայրենիքում, հետո վեց տարի` 1925-1931 թվականներին սովորել է Շապցեի գիմնազիայում, 1931 թվականին Սրեմսկի Կառլովցիի Սուրբ Սավայում անցել է սեմինարների կուրս, իսկ 1935 թվականին սովորել է Բելգրադի համալսարանի աստվածաբանական ֆակուլտետում։ Բանատի եպիսկոպոս դոկտոր Ջորջի (Լետիկ) մոտ սովորել է աստվածաբանություն։

1936 թվականի դեկտեմբերի 26-ից Բելգրադի երկրորդ արական գիմնազիայում նա աշխատել է որպես դասախոսներին փոխարինող։ 1939 թվականի փետրվարին հանձնել է պրոֆեսորական քննություն և պրոֆեսորի կարգավիճակում մնացել մինչև եպիսկոպոսից եպիսկոպոս ընտրվելը։

1938 թվականին Մեծ պահքի չորրորդ շաբաթվա ընթացքում Վրդնիկի վանահայր Լեոնտինը (Պավլովիչ) նրան ձեռնադրեց վանահայր։

Նույն թվականին Ավետման ժամանակ նա սարկավագ է ձեռնադրվել Սրեմսկ Սավային (Տրլայխ) փոխարինող եպիսկոպոսի կողմից։

1940 թվականի սեպտեմբերի 1-ին Մորավիչի եպիսկոպոս Արսենի (Բրադվարևիչ) կողմից ձեռնադրվել է որպես վանահայր։

1940 թվականի դեկտեմբերի 11-ին, Սուրբ եպիսկոպոսների խորհրդի արտահերթ նիստում, վանական Վասիլին ընտրվեց Բուդիմլյանսկի եպիսկոպոսին փոխարինող։ Եպիսկոպոս Վասիլին սերբ ուղղափառ եկեղեցու վերջին եպիսկոպոսն էր, որի ընտրությունը հաստատվել է նահանգապետի` երիտասարդ արքա Պետրոս II-ի կողմից։

1941 թվականի հունվարի 26-ին Բելգրադի Մայր տաճարում նա օծվեց եպիսկոպոս։ Արարողությունը կատարեցին Սերբիայի պատրիարք Գաբրիել V-ը, Քիշնևի միտրոպոլիտ Անաստասի Գրիբանովսկին (Ռուսաստանի սահմաններից դուրս գտնվող ուղղափառ եկեղեցիներից մեկի հոգևորական) և եպիսկոպոս Էմիլիան Պիպերկովիչը։

Եպիսկոպոս Վասիլին Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում մնաց եպիսկոպոս փոխարինող, հոգ տարավ փախստականների և քահանաների մասին և կատարեց Գաբրիել պատրիարքի կողմից իրեն հանձնված բոլոր մյուս պարտականությունները։

1947 թվականի մայիսի 20-ին նա ընտրվել է Շումադիայի եպիսկոպոս։

1947-1949 թվականներին ժամանակավորապես ղեկավարել է Ժիչյան թեմը։

Վասիլին վախճանվել է 1976 թվականի հոկտեմբերի 23-ին Կրագուևացում։

2016 թվականին լույս է տեսել կենսագրական գիրք նրա մասին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Արխիվացված պատճենը". Արխիվացված է the original 2017 թ․ փետրվարի 23-ին. Retrieved 2021 թ․ մարտի 30. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. ↑  Жичская Епархия
3. ↑  Валеријан Стефановић, викарни Епископ будимљански и први Владика шумадијски | Православље - новине Српске Православне Цркве(չաշխատող հղում)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Блаженопочивши Епископ шумадијски ВАЛЕРИЈАН
* Годишњица упокојења првог Епископа шумадијског Валеријана (1947-1976)(չաշխատող հղում)
**Ավետման եկեղեցի** - Նորվեգիայի մայրաքաղաք Օսլոյի կենտրոնում գտնվող ուղղափառ եկեղեցի է, որը ենթարկվում է Կոստանդնուպոլսի պատրարխության Շվեդիայի և Սկանդինավյան Մետրոպոլիտենի եկեղեցուն։
Տյառնընդառաջ - 11 (24) Հուլիս (Սուրբ Կայսրուհի Օլգա)

Պատմություն
-----------

Եկեղեցին կառուցվել է 1891 թվականին Տոր Օլսենի 9-րդ դարպաս հասցեով։ Ի սկզբանե եղել է կաթոլիկ առաքելական եկեղեցի։ Ներկայումս տաճարը ընդգրկվել է Նորվեգիայի պատմամշակությին հուշարձանների գրանցամատյանի մեջ։

1987 թվականին սինվոլիկ վճարի միջոցով տաճարը գնվել է Կոստանդնուպոլսի պատրարխության Շվեդիայի և Սկանդինավյան Մետրոպոլիտենի եկեղեցու կողմից և կրկին օծվել է մետրոպոլիտ Պողոսի (Մենեվիսօղլու) Ավետման պատվին։

2015 թվականի մարտի 23-ին մետրոպոլիտ Կլեոպի (Ստրոնգիլիսա) հրահանգով առաջնորդ է նշանակվել վարդապետ Ալեքսանդրը (Լուկատոս)։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Kirkested — Katolsk-apostolisk kirke — Thor Olsens gate 9 (նորվ.)
2. ↑  Ortodox påsk 2014 och metropolit Pavlos 40-årsjubileum Archived 2015-07-08 at the Wayback Machine. (շվեդ.)
3. ↑  "Ny präst i Oslo". Արխիվացված է the original 2017 թ․ մարտի 21-ին. Retrieved 2016 թ․ նոյեմբերի 13.

Արտաքին հղումներ
----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Ավետման եկեղեցի (Օսլո) Վիքիպահեստում |
**Վասիլի Մաքսիմովիչ Կոլոմասով** (օգոստոսի 14, 1909(1909-08-14), Starye Naymany, Ardatovsky Uyezd, Սիմբիրսկի նահանգ, Ռուսական կայսրություն - մարտի 6, 1987(1987-03-06)), էրզիացի խորհրդային գրող և բանաստեղծ, դրամատուրգ, թարգմանիչ։ ԽՍՀՄ Գրողների միության անդամ (1938)։

Կենսագրություն
--------------

Վասիլի Կոլոմասովը ծնվել է Սիմբիրսկի նահանգի Արդատովսկի շրջանի մորդովական Նայմանի գյուղում (այժմ՝ Մորդովիայի Բոլշեբերեզնիկովսկի շրջանի Ստարիե Նայմանի) գյուղացու ընտանիքում։ 1933 թվականին սովորել է Մորդովական խորհրդային կուսակցական դպրոցում, այնուհետև աշխատել է «Էրզյան կոմունա» թերթում և «Սյատկո» («Կայծ») ամսագրում որպես գրական աշխատակից, «Մոլնիա» կոլտնտեսության նախագահ, զբաղվել է մանկավարժությամբ։ Ավարտել է Մորդովական մանկավարժական ինստիտուտի հեռակա բաժինը։ Մասնակցել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Արևելյան ռազմաճակատի (*«Հայրենական մեծ պատերազմ»*, 1941-1945) գործողություններին, 1943 թվականին ծանր վիրավորվել է և զորացրվել։ 1956 թվականին տեղափոխվել է Սարանսկ, աշխատել Մորդովական գրահրատարակչությունում։ Կյանքի վերջին տարիները (1970-1987) անցկացրել է Մոլնիա ավանում։

Ստեղծագործություն
-----------------

Որպես բանաստեղծ՝ հանդես է եկել 1931 թվականից։ Նա գրականություն մտավ որպես արձակագիր և դրամատուրգ։ Գրելու հումորային ոճը դրսևորվեց նրա առաջին ստեղծագործություններում՝ «Պրոկոպիչ» (1935) պատմվածքում և «Յահիմ Լավգինով» (1936) վիպակում, որոնցից էլ ծնվեց նրա հիմնական աշխատանքը, «*Лавгинов*» (1941-1956) վեպը։ Վեպի գլխավոր թեման մորդովական գյուղի կոլեկտիվացումն էր, գյուղացու վերադաստիարակումը կոլտնտեսային կոլեկտիվում։ Վեպի հերոսի անունը դարձավ հարգված Մորդովիայում։ Վեպը իրավամբ մտավ մորդովական գրականության ոսկե ֆոնդ։ 1962 թվականին «Լավգինով»-ը բեմականացվեց և ցուցադրվեց հեռուստատեսությամբ։ Լ. Ելիսեևի թարգմանությամբ վեպը հրատարակվել է ռուսերեն (1959):

Ընտրյալ ստեղծագործություններ
----------------------------

* «Яхим Лавгинов» (վիպակ, 1936)
* «Прокопыч» (պիես, 1940)
* «Норовава» (դրամա, 1945։ 1946 թվականին բեմադրվել է Մորդովական դրամատիկական թատրոնում)
* «Каракужонь свадьба» (պիես «Հարսանիք Կարակուժայում», 1960)
* «Пайстомо пиштяка» (պատմվածք «Դժբախտը», 1956)
* «Кавто церынеть» (պատմվածք «Երկու տղա», 1957),
* «Телень ки» (պատմվածք «Ձմեռային ճանապարհ», 1984)

Էրզիական լեզվով թարգմանել է բուլղարացի գրողների ստեղծագործությունները, Նիկոլայ Գոգոլի «Ռևիզոր» կատակերգությունը, Հայնրիխ Հայնեի մի շարք բանաստեղծություններ, Միխայիլ Շոլոխովի «Մարդու ճակատագիր» պատմվածքը և այլն։

Պարգևներ
--------

* «1941-1945 թթ. Հայրենական մեծ պատերազմում Գերմանիայի դեմ տարած հաղթանակի համար» մեդալ
* Հայրենական պատերազմի II աստիճանի շքանշան
* Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշան

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Василий Максимович Коломасов
2. ↑  "Коломасов Василий Максимович (14.08.1909–06.03.1987)". Արխիվացված է the original 2019 թ․ մայիսի 3-ին. Retrieved 2019 թ․ մայիսի 3.
3. ↑  "Алфавитный указатель". *www.lib.e-mordovia.ru*. Retrieved 2019 թ․ մայիսի 3.(չաշխատող հղում)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Выставка в память о мордовском писателе В. М. Коломасове

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | VIAF: 4037153895180202410004 · WorldCat VIAF: 4037153895180202410004 |

 |
**Վելիկոլեպովների քաղաքային դաստակերտ** (ռուս.՝ Городская усадьба Великолеповых), շենք-տեսարժանություն Մոսկվայում (Ռուսաստան)։ Գտնվում է Զամոսկվորեչիեում (Կենտրոնական վարչական օկրուգ)։ Հասցեն՝ Պյատնիցկայա փողոց, տուն 19, շինություն 1։ Պահպանվում է որպես մշակութային ժառանգության դաշնային նշանակության օբյեկտ։

Պատմություն
-----------

Վելիկոլեպովների քաղաքային դաստակերտը կառուցվել է XVIII դարում։ Տարածքը պատկանել է վաճառական Ս. Իվանովին։ 1782 թվականին հիմնական շենքը վերակառուցվել է։ Այն ժամանակվա փաստաթղթերում այն կոչվում էր «քարե մասնաշենք մառանների վրա մուտքով»։ 1812 թվականին դաստակերտը շատ է տուժել հրդեհից և հիմնական շենքից մնացել են միայն պատերը։ 1817 թվականին քաղաքի բնակչուհի Ֆյոկլա Վելիկոլեպովան ձեռք է բերել տարածքը, և նրա խնդրանքով գլխավոր շենքը վերանորոգվել է։ XIX դարի վերջին և XX դարի սկզբին տնատիրությունը ղեկավարել են մոսկովյան Մախով վաճառականները։ Նրանց նախաձեռնությամբ հիմնական շենքի առաջին հարկը վերափոխվել է այնտեղ առևտրային տարածքներ՝ խանութ տեղաբաշխելու նպատակով։

1917 թվականի հեղափոխությունից հետո դաստակերտի տարածքում կահավորվել են բնակելի տներ կոմունալ բնակարաններով։ Ծառայողական շենքերում տեղակայվել են տարբեր կազմակերպություններ։ 1970-ական - 1980-ական թվականներին հիմնական շենքը և դաստակերտի տարածքը դարձել են Մոսկվայի հուշարձանների պահպանության գլխավոր վարչության մի մասը։ Նրանք տեղում անցկացրել են վերանորոգման-վերականգնման աշխատանքներ։ 1980-ական թվականների վերջին մուտքի մոտ տեղադրվել են առյուծներ։ Դրանք նախկինում եղել են XVII դարում կառուցված «Աննա Մոնսի տան» դարպասին։ Սակայն ճշգրիտ գործիքների ԳՀԻ-ի գործարանի շենքերից մեկի կառուցման ժամանակ դարպասը քանդվել է, իսկ առյուծներն ապամոնտաժել են։ Գործարանի տնօրենը տեսել է, որ դրանք ընկած են փողոցում արկղերի մեջ, և պնդել է, որ փոխանցվեն Մոսկվա քաղաքի պատմության և մշակույթի հուշարձանների պահպանության գլխավոր վարչությանը։

XXI դարում գլխավոր տանն աշխատում է Մոսկվա քաղաքի մշակութային ժառանգության դեպարտամենտը։

Ճարտարապետություն
-----------------

Դաստակերտում եղել են գլխավոր շենք, կողաշենք, երկհարկանի քարե շենք, ծառայողական տներ։ 1817 թվականին գլխավոր շենքը վերանորոգվել է զուսպ կլասիցիզմի ոճով։ Այնուհետև կառուցվել է փայտե միջնահարկ։ Ծառայողական տներն ամբողջովին այրվել են, այդ իսկ պատճառով դրանց տեղում կառուցվել են ախոռներ, պահեստներ և մառաններ։ Դրսից, գլխավոր շենքի մուտքի մոտ, սպիտակ քարից պատրաստված առյուծներ են։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Russian cultural heritage register — 2002.
2. 1 2 3 4 5  "Городская усадьба Великолеповых" (in ռուսերեն). Արխիվացված է the original 2015 թ․ մայիսի 18-ին. Retrieved 2015 թ․ մայիսի 17. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
3. ↑  "Дом, XVIII-XIX вв" (in ռուսերեն). Արխիվացված է the original 2016 թ․ մարտի 4-ին. Retrieved 2015 թ․ մայիսի 17. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
**Վանդորոս Սպիրոս** (հուն․՝ Σπύρος Βανδώρος, 1887, Պիրեյոս, Հունաստան - 1940, Աթենք, Հունաստան]), 20-րդ դարի առաջին կեսի հույն նկարիչ։

Կենսագրություն
--------------

Սփիրոս Վանդորոսը ծնվել է Պիրեյոսում 1887 թվականին։ Սովորել է Աթենքի գեղարվեստի դպրոցում ՝ Դիմիտրիոս Ժերանոտիսի մոտ։ Դպրոցը գերազանցությամբ ավարտել է։ Ուսումը շարունակել է Մյունխենում և Բեռլինում, որից հետո այցելել է Փարիզ, որտեղ որոշ ժամանակ դեկորատիվ արվեստներ է ուսումնասիրել։ Նրա գործերում կան դիմանկարներ, լանդշաֆտներ և դեկորատիվ կոմպոզիցիաներ։ Իր ծովանկարներում նկատելի է Իոաննիս Ալտամուրասի նկարչության ազդեցությունը։ Կնոջ դիմանկարի մեջ (1934), Վանդորոսը միտումնավոր կրկնել է ֆրանսիացի նկարիչ Ժյուլ Բաստիեն Լըպաժի կողմից Սառա Բեռնարի դիմանկարը` միակ տարբերությամբ, որ, չնայած Բերնարդի բոլոր արտաքին նմանություններին, Վանդորոսի կինը ձեռքի տակ արձանիկի փոխարեն պահում է հին հունական կիլիկոս։

Սպիրոս Վանդորոսը մահացել է Աթենքում 1940 թվականին։ Նրա աշխատանքները պահվում և ցուցադրվում են Հունաստանի ազգային պատկերասրահում ՝ Աթենքի քաղաքային պատկերասրահում և մի շարք այլ հանրային պատկերասրահներում և մասնավոր հավաքածուներում։

Պատկերասրահ
-----------

* ԱկրոկորնթոսԱկրոկորնթոս
* Նիմփաներ, 1917Նիմփաներ, 1917
* Աղբյուր 1919Աղբյուր 1919
* Վանք Կեսարիանիայում. 1919Վանք Կեսարիանիայում. 1919
* Կիկլադական քամիներ (սեզոնային քամի: 1938Կիկլադական քամիներ (սեզոնային քամի: 1938

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4
2. ↑  Πανδέκτης: Βανδώρος Σπύρος
3. ↑  helios-eie.ekt.gr/EIE/bitstream/10442/1759/1/M01.041.07.pdf
4. ↑  "Βανδώρος Γεώργιος Vandoros Georgios | openarchives.gr". Արխիվացված է the original 2014 թ․ հուլիսի 20-ին. Retrieved 2014 թ․ հունիսի 22. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|deadlink=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
5. ↑  Βανδώρος Σπύρος — Spyros Vandoros [1887-1940] | paletaart — Χρώμα & Φώς
**Ավնյուգա**, գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի երկրամասով։

Գետը սկիզբ է առնում Վերտոյենյան և Ուստյանյան շրջանների վարչական սահմանից, Մեծ Ուտյուկս գետի արևմտյան ակունքից։ Գետաբերանը գտնվում է Հյուսիսային Դվինա գետի ափից 543 կմ ձախ, Ավնյուգա գյուղից հարավ։ Գետի երկարությունը կազմում է 32 կմ։

Ակունքից 1 կմ հեռավորության վրա, գետի ձախ ափին թափվում է Մանևա գետը։ Ակունքից 34 կմ հեռավորության վրա, գետի ձախ ակունքին թափվում է Մուրգովա գետը։ Ակունքի 12-րդ կմ-ի վրա, աջ ափին թափվում է Ուխվաժ գետը։ Ակունքից 22-րդ կմ-ի վրա, ձախ ափին թափվում է Մարմաշ գետը։

Ջրային ցուցակագրության տվյալները
--------------------------------

Ռուսաստանի պետական ջրային ցուցակագրության տվյալներին համաձայն համարվում է Դվինա-Պեչորական ավազանային տարածաշրջանին, գետի ջրատնտեսական մասը՝ Հյուսիսային Դվինային Վիչեգդա գետի խառնատեղից մինչև Վագա գետի խառնատեղին, գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա Վիչեգդա և Հյուսիսային Դվինա Մալոյ գետի միախառնման տեղի ներքև։

ՌԴ-ի ջրատսնտեսկան շրջանացման տվյալների համաձայն, կազմվել է Դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ցանկ.
Ջրային օբյեկտի պետական ջրային ցուցակագրության կոդը — 03020300112103000026626
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրության կոդը (ՀՈւ) — 103002662
Ավազանի կոդը — 03.02.03.001
ՀՈւ-ի հատորի կոդը — 03
ՀՈւ-ով լույս ընծայում — 0

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "ՌԴ-ի ջրային պետական ցուցակագրությունը։ Ավնյուգա". Արխիվացված from the original on 2012 թ․ օգոստոսի 21. Retrieved 2015 թ․ հունիսի 23.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames · ГВР |

 |

Աղբյուրներ
----------

* Ավնյուգի տեղագրական քարտեզ էջ-38-79,80.
* Կրասնոբորսկի տեղագրական քարտեզը էջ-38-XXI,XXII.
**Վասիլի Ամաշուկելի** (վրաց.՝ ვასილ ამაშუკელი, մարտի 14, 1886(1886-03-14), Քութայիս, Կովկասի փոխարքայություն, Ռուսական կայսրություն - դեկտեմբերի 1, 1977(1977-12-01), Թբիլիսի, ԽՍՀՄ), վրացի կինոռեժիսոր։ Վրացական կինոարվեստի առաջին գործիչներից մեկը։ Վրացական ԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1974)։

Կենսագրություն
--------------

Քութայիսում սովորել է Վասիլ Թամարաշվիլիի Արվեստի դպրոցում։ 1908 թվականին Մոսկվայում ավարտել է ֆրանսիական «Գոմոն» կինոընկերության կազմակերպած դասընթացը։ Առաջինն է, որ Վրաստանի նկարահանել է վավերագրական ֆիլմեր։

Վասիլի Ամաշուկելին որպես կինոմեխանիկ աշխատել է Բաքվում։ 1907 թվականին Վասիլի Ամաշուկելին Բաքվում նկարահանել է նավթի արդյունաբերությանը նվիրված մի քանի ֆիլմեր՝ «Ածխի տեղափոխումը», «Աշխատանքը նավթահորերում» և «Նավթի հանումը»։ Նույն թվականին նա նկարահանել է «Բաքվի շուկաների տիպերը» վավերագրական կարճ ֆիլմն ու «Ծովափին զբոսնելիս» ֆիլմը (չի պահպանվել)։ Պահպանվել է 1908 թվականի մայիսի 15-ով թվագրված մի փաստաթուղթ, որով տպարանի տնօրենը դիմում է Ամաշուկելիի՝ խնդրելով տպարանի աշխատողներին թույլ տալ անվճար ներկա գտնվել կինոցուցադրություններին։ Այդ օրը նշվում է որպես Վրաստանի կինեմատոգրաֆիայի «ծննդյան օր»։

190-1912 թվականներին Վասիլի Ամուշակելին նկարահանել է մի շարք ֆիլմեր՝ «Nakhet tqveni sakhe», «Քութայիսի բնապատկերներ», «Քութայիսի այգին» (1911 թվական) և «Ակակի Ծերեթելիի ճամփորդությունը դեպի Ռաճա-Լեչխում» (1912 թվական)։ Վերջինս Վասիլի Ամաշուկելիի նկարահանած միակ լիամետրաժ ֆիլմն է։ Նրանում ներկայացվում է Ակակի Ծերեթելիի ճանապարհորդությունը Իմերեթի լեռնային շրջաններում։ Կան վկայություններ, որ Ծերեթելին գործուն մասնակցություն է ունեցել ֆիլմի ստեղծմանը և բարձր է գնահատել այն։ Ֆիլմի՝ 1500 մետր երկարություն ունեցող կինոժապավենից պահպանվել է միայն 400 մետրը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Дэви Бердзенишвили, Достояние человечества(չաշխատող հղում)
2. ↑  Проблемы и надежды столетнего грузинского кино(չաշխատող հղում)
3. ↑  Взаимосвязь искусств в культуре Грузии
4. ↑  "Лиана Хоштария, «По следам первого кинопутешествия», Вечерний Тбилиси, № 18 15 - 17 февраля 2003". Արխիվացված է the original 2016 թ․ մարտի 5-ին. Retrieved 2015 թ․ հոկտեմբերի 4.

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Internet Movie Database |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | ISNI: 0000000036309545 · LCCN: n2004051120 · VIAF: 58469464 · WorldCat VIAF: 58469464 |

 |
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ասիվ Վոժ (այլ կիրառումներ)

**Ասիվ Վոժ** (ռուս.՝ Асыв-Вож), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Լիայոլ գետի աջ ափին՝ 25 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 13 կմ։

Ջրագրության տվյալներ
--------------------

Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դոնի Ռոստով ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթավազանը՝ Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը Պեչորա։

Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների՝

* Ջրային օբյեկտի կոդը հանրային գրանցմամբ — **03050300112103000076196**
* Կոդը ըստ հիդրոլոգիական հետազոտության (ՌԴ) — **103007619**
* Ավազանի կոդը — **03.05.03.001**
* Ծավալի համարը ըստ ՌԴ-ի — 03
* Թողարկումը ըստ ՌԴ-ի — 0

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  "Պետական ջրային տվյալների գրանցում ըստ Ռուսաստանի Դաշնության:Ասիվ Վոժ". Արխիվացված from the original on 2012 թ․ օգոստոսի 10. Retrieved 2015 թ․ դեկտեմբերի 14.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | ГВР |

 |
**Վիեննայի մզկիթ** (գերմ.՝ Moschee von Wien), Ավստրիայի խոշորագույն մուսուլմանական տաճարը, որը գտնվում է մայրաքաղաք Վիեննայում։

Մզկիթի օծման արարողությունը տեղի է ունեցել 1979 թվականի նոյեմբերի 20-ին։

Պատմություն
-----------

1969 թվականին Վիեննայի իսլամական համայնքը ձեռք է բերել ավելի քան 8 հազար մետր քառակուսի մակերեսով հողակտոր, որտեղ մզկիթ է նախագծվել։

Ֆինանսական դժվարությունների և միջոցների բացակայության պատճառով շինարարական աշխատանքները բազմիցս հետաձգվել են։ 1975 թվականին Սաուդյան Արաբիայի միապետ Ֆեյսալ իբն Աբդուլ-Ազիզ ալ-Սաուդը խոստացել է հոգալ շինարարության ծախսերը։

Շինարարական աշխատանքները սկսվել են 1977 թվականի հուլիսի 1-ին։ Վիեննայի իսլամական դպրոցը բացվել է 1979 թվականի նոյեմբերի 20-ին՝ Ավստրիայի նախագահ Ռուդոլֆ Կիրխլեգերի թույլտվությամբ։

Այս միջոցառումը ակտիվորեն լուսաբանվել է տեղական լրատվամիջոցների կողմից։

Վիեննայի իսլամական կենտրոնի մինարեթը ունի 32 մետր բարձրություն։ Գմբեթի բարձրությունը 16 մետր է, իսկ տրամագիծը՝ 20 մ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Ավստրիայի մուսուլմանական իսլամադավան կենտրոն և Վիեննայի մզկիթ". Արխիվացված է the original 2013 թ․ մարտի 22-ին. Retrieved 2012 թ․ հուլիսի 5.
2. ↑  "Ավստրիայի մուսուլմանական կենտրոն". Արխիվացված է the original 2012 թ․ օգոստոսի 5-ին. Retrieved 2017 թ․ ապրիլի 21.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Պաշտոնական կայք Archived 2012-08-16 at the Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | VIAF: 133461068 · WorldCat VIAF: 133461068 |

 |
**Վան Արյան** (**Վիլյամ Պողոսյան**, հունիսի 29, 1949(1949-06-29), Ձորագյուղ, Կիրովականի շրջան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ արձակագիր, բանաստեղծ, թարգմանիչ։ Հայաստանի գրողների միության անդամ (1991)։

Կենսագրություն
--------------

Վան Արյանը ծնվել է 1949 թվականին Լոռու Ձորագյուղ գյուղում։ Սովորել է Կիրովականի մանկավարժական ինստիտուտի ֆիզիկամաթեմատիկական ֆակուլտետում։ Տարբեր պարբերականներում եղել է գրական աշխատող և ֆոտոլրագրող։ Արյանի հեղինակած մանկական պիեսները բեմադրվել են հանրապետական թատրոններում։ Թարգմանել և տպագրության է պատրաստել մինչկոլոմբոսյան շրջանի լատինաամերիկյան ժողովուրդների պոեզիայի ընտրանին։ Արյանի պատմվածքները լույս են տեսել ռուսերեն, ուկրաիներեն, ռումիներեն, բուլղարերեն։ Եղել է «Հայֆիլմ» կինոստուդիայի կինոռեժիսոր և սցենարիստ, նկարահանել է կարճամետրաժ ֆիլմեր։ 1994 թվականին հիմնադրել է «Վան Արյան» հրատարակչական-տպագրական մասնավոր համալիրը։

Երկեր
-----

* Ընդամենը, Երևան, 2010 թվական։
* Անտեսանելի շղթա, Երևան, 2009 թվական։
* Ոչ միայն փոքրերի համար, Երևան, 2008 թվական։
* Քո միակ անունը (պատմվածքներ), Երևան, 1988 թվական։

Պարգևներ
--------

* ՀԳՄ «Գրական վաստակի համար» մեդալ, 2009

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Վան Արյանի կենսագրությունը ՀԳՄ կայքում
2. ↑  Baghdasaryan, Aram. "AV Production - Վան Արյան". *avproduction.am*. Արխիվացված է the original 2021 թ․ օգոստոսի 1-ին. Retrieved 2017 թ․ հունիսի 29. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Տեսարան բարձունքից, Վան Արյան(չաշխատող հղում)
* Գրողն ու իր իրականությունը. Վան Արյան
Վենետիկի կառնավալի ավանդույթներից ամենահայտնին դիմակներ կրելն է:
**Վենետիկի կառնավալ** (իտալ.՝ Carnevale di Venezia), ամենամյա փառատոն, որը տեղի է ունենում Վենետիկում, Իտալիա։ Կառնավալն ավարտվում է քրիստոնյաների կողմից պահքի տոնակատարությամբ՝ Սուրբ Հարության տոնից 40 օր առաջ՝ Բարեկենդանի ժամանակ (Մարտեդի Գրասո կամ *Մարդի Գրա*)։ Փառատոնը հայտնի է ողջ աշխարհում իր գեղեցիկ դիմակներով։

Պատմություն
-----------

Պիետրո Լոնգի նկարը Կա Ռեցոնիկոյից
Վենետիկի կառնավալի վերաբերյալ առաջին հիշատակումները վերաբերում են 1094 թվականին, չնայած որ մինչև XIII-XIV դարերը կառնավալներին դիմակներ չէին կրում։ 1162 թվականին պատրիարք Ակվիելայի հաղթանակի պատվին Սան Մարկո հրապարակում սկսվեցին ժողովրդական խրախճանքները։ Այդ օրվանից սկսած՝ կառնավալը դարձավ ամենամյա։

Դիմակներ կրելը տարածված էր կես տարվա ընթացքում՝ օգոստոսից մինչև Մեծ պահք։ Հատկապես դիմակներ էին կրում թեթևաբարո վարք ունեցող կանայք։ 1703 թվականին դիմակների կիրառումը արգելվեց Տասի խորհրդի կողմից, սակայն հաջորդ տարի արդեն այդ որոշումը բեկանվեց։

1797 թվականին Վենետիկի պետականության անկումից հետո Ավստրիայի կայսրը արգելեց կառնավալների անցկացումը։ XIX դարում փորձեր կատարվեցին՝ վերականգնելու այդ ավանդույթը, բայց գործը հասավ մինչև մասնավոր միջոցառումներ։

Միայն 1979 թվականին Իտալիայի կառավարությունը հայտարարեց ամենամյա կառնավալների անցկացման վերսկսելու մասին՝ ընտրելով այդ միջոցառումը որպես Վենետիկի պատմության և մշակույթի տարածման ամենալավ միջոց։ Ամեն տարի այս կառնավալին մասնակցելու համար Իտալիա է մեկնում ավելի քան մեկուկես միլիոն զբոսաշրջիկ։

Պատկերասրահ
-----------

* 
* 
* 
* 
* 
*

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Carnival History
2. ↑  "Venice Carnival 2013 | Book Venice Carnival Balls and Events". Արխիվացված է the original 2012 թ․ հոկտեմբերի 17-ին. Retrieved 2015 թ․ հուլիսի 31. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
3. ↑  "Venice Attractions, Carnival". Արխիվացված է the original 2012 թ․ նոյեմբերի 30-ին. Retrieved 2015 թ․ հուլիսի 31. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)

Արտաքին հղումներ
----------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Վենետիկի կառնավալ***էջը Վիքիպահեստում |

* Վենետիկի կառնավալի պաշտոնական կայքը
* Carnivalofvenice.com. Պատմություն, նկարներ և հոլովակներ՝ սկսած 1998 թվականից
* Վենետիկի կառնավալի ամենատիտղոսակիր զգեստները
* La Macchina di Santa Rosa Archived 2015-07-10 at the Wayback Machine.
**Առաջին ուսուցչուհու հուշարձան** (ռուս.՝ Памятник первой учительнице), առաջին ուսուցչուհուն նվիրված հուշարձան Ռուսաստանի Մատվեևո-Կուրգանսկի շրջանի Մատվեև Կուրգան գյուղում։ Բրոնզե հուշարձանը տեղադրվել է գյուղի կենտրոնական հրապարակում՝ դպրոցի դիմաց։

Նկարագրություն
--------------

Քանդակագործը պատկերել է գիրքը ձեռքին ուսուցչուհուն, որի կողքին ծաղկեփնջով կանգնած է առաջին դասարանցի աշակերտը։ Հուշարձանի հեղինակը դոնի քանդակագործ Անատոլի Սկնարինն է։

Պատմություն
-----------

Առաջին ուսուցչի անմոռանալի կերպարի հավերժացման գաղափարը պատկանում է Մատվեև Կուրգան գյուղի միջնակարգ դպրոցի տնօրենին և ուսուցիչներին։ Հուշարձանի շինարարության համար գումարը հավաքել են Մատվեև Կուրգանի բնակիչները։ Հուշարձանը բացվել է 2003 թվականին։

Առաջին ուսուցչին նվիրված հուշարձաններ կան Ռուսաստանի տարբեր քաղաքներում՝ Սարատովում, Չելյաբինսկում, Ուլյանովսկում, Նեժինում, Ստեռլիտամակում և արտերկում։

Հեղինակ
-------

* Քանդակագործ՝ Անատոլի Սկնարին

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  В Ростовской области поставили памятник первой учительнице
2. ↑  "Памятник первой учительнице". Արխիվացված է the original 2017 թ․ հունվարի 28-ին. Retrieved 2018 թ․ ապրիլի 29.
3. ↑  Памятник Первой учительнице
**Անտոն Ռաֆայելի Աղայանց** (հոկտեմբերի 3, 1940(1940-10-03), Լենինգրադ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - օգոստոսի 26, 2017(2017-08-26), Երևան, Հայաստան), հայ բեմադրիչ, ռեժիսոր։ ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1977)։

Կենսագրություն
--------------

Անտոն Աղայանցը ծնվել է 1940 թվականին, Լենինգրադում։ 1958-1963 թվականներին սովորել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտում, 1972-1975 թվականներին՝ Լենինգրադի թատերական արվեստի ակադեմիայի ասպիրանտուրայում։ 1963 թվականից աշխատում է Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերությունում։ Դասավանդում է Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտում և Խաչատուր Աբովյանի անվան պետական մանկավարժական համալսարանի կուլտուրայի ֆակուլտետում, պրոֆեսոր է։

Ներկայացումներ
--------------

* «Սինյոր Պապագատտո»
* «Մովսես ապերը»
* «Քարանձավի բնակիչները»
* «Երկու տիրոջ ծառա»
* «Մեռնող Ֆլորան»

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Անտոն Աղայանցի կենսագրությունը avproduction.am կայքում(չաշխատող հղում)
2. ↑  «Սինյոր Պապագատտո»(չաշխատող հղում)
3. ↑  «Մովսես Ապերը»
4. ↑  "«Մեռնող Ֆլորան», 1985". Արխիվացված է the original 2016 թ․ մարտի 4-ին. Retrieved 2015 թ․ հոկտեմբերի 1.
**Աստծո բարդույթ** (**կոմպլեքս**), անսասան համոզմունք, որը բնութագրվում է անձնական ունակությունների, արտոնությունների կամ անսխալականության չափազանցված զգացումներով։ Աստծո բարդույթով մարդը կարող է հրաժարվել ընդունել իր սխալի կամ ձախողման հնարավորությունը, նույնիսկ անհերքելի ապացույցների, անլուծելի կամ դժվար խնդիրների առկայության դեպքում։ Նման մարդը սովորաբար իր հայացքների վերաբերյալ դոգմատիզմի բարձր մակարդակ ունի՝ նա համարում է իր անձնական հայացքներն անշուշտ ճիշտ։ Աստծո բարդույթով որոշ մարդիկ կարող են անտեսել հասարակության կանոնները և պահանջները՝ պահանջելով հատուկ արտոնություններ։

Եհովայի բարդույթ
----------------

**Եհովայի բարդույթ**, նման տերմին, որն օգտագործվում է վերլուծական հոգեբանության մեջ, եսասեր ինքնաինֆլյացիայի նեվրոզի նկարագրության համար։ Այն օգտագործվում է, ի թիվս այլ բաների, հոգեպատմությամբ և կենսագրությամբ հոգեվերլուծական տեքստերում։ Օրինակ, Ֆրից Վիտելսն օգտագործել է այս տերմինը Զիգմունդ Ֆրոյդի նկատմամբ 1924 թվականի կենսագրության մեջ։ Հարի Էլմեր Բարնսը կիրառել է այս տերմինը Ջորջ Վաշինգտոնի և Էնդրյու Ջեքսոնի նկատմամբ։

Աստծո բարդույթը կլինիկական տերմին կամ հիվանդություն չէ և չի մտնում Հոգեկան խանգարումների ախտորոշման և վիճակագրական ուղեցույցի (DSM) մեջ։

Առաջինն, ով օգտագործել է «աստծո բարդույթ» տերմինը, եղել է Էռնեստ Ջոնսը (1913-1951)։ «Կիրառական հոգեվերլուծության ակնարկի» էջերում նա նկարագրում է այն որպես մարդու հավատք այն բանի հանդեպ, որ նա աստված է։

Տես նաև
-------

* Առասպել սեփական բացառիկության մասին
* Ախտահոգեբանություն
* Ֆանատիզմ
* Նարցիսիզմ
* Մեծության մոլորություն
* Մեսիայի բարդույթ
* Հուբրիս
* Նարցիստիկ անձնային խանգարում

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Kaplan, Harold I.; Benjamin J. Sadock (1972). *Modern Group Book, volume 4: Sensitivity through encounter and marathon.* J. Aronson.
2. ↑  *Sigmund Freud: His Personality, His Teachings and His School*, by Fritz Wittels, 1924
3. ↑  "Some Reflections on the Possible Service of Analytic Psychology to History". H. E. Barnes, *Psychoanal Rev 1921*, 8(1):22-37
4. ↑  "Արխիվացված պատճենը". Արխիվացված է the original 2012 թ․ հունվարի 20-ին. Retrieved 2020 թ․ հունիսի 23.
5. ↑

Արտաքին հղումներ
----------------

* McLemee.com՝ «The Shrink with a God Complex», Ռոնալդ Հայմեն, *Newsday*, (Ապրիլի 22, 2001)
* News-Service.Stanford.edu՝ «Did Caligula have a God complex? Stanford, Oxford archaeologists find evidence that depraved tyrant annexed sacred temple», Ջոն Սենֆորդ (Սեպտեբերի 10, 2003)
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Դանիելյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Անուշավան Սուրենի Դանիելյան** (օգոստոսի 1, 1956(1956-08-01), Բոլնիս-Խաչեն, Բոլնիսի շրջան, Վրացական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ քաղաքական գործիչ։ ԼՂՀ վարչապետ (1999-2007)։

Կենսագրություն
--------------

1975-1977 թթ. ծառայել է խորհրդային բանակի շարքերում։ Զորացրվելուց հետո կոմերիտական և կուսակցական աշխատանքի է անցել Մարնեուլի լեռնահարստացուցիչ կոմբինատում։ 1985 թ. ավարտել է Սիմֆերոպոլի պետական համալսարանը։ 1983-1987 թթ. աշխատանքի է անցել Ղրիմի ԼԿԵՄ մարզկոմում, պաշտոնավարել նախ իբրև հրահանգիչ, ապա՝ բաժնի վարիչ։

1987-1990 թթ. աշխատել է որպես ԽՍՀՄ ատոմային էներգետիկայի նախարարության Սիմֆերոպոլի պրոֆտեխնիկական ուսումնարանի տնօրենի տեղակալ։ 1990-1998 թթ. նրա գործունեությունը կապված է Ղրիմի Հանրապետության Գերագույն Խորհրդի հետ, ուր սկզբում վարել է միջպետական և ազգամիջյան հարցերի մշտական հանձնաժողովի նախագահի, ապա՝ Խորհրդարանի նախագահի առաջին տեղակալի պաշտոնը։ Գլխավորել է Գերագույն Խորհրդի Սահմանադրական հանձնաժողովը։

1989-1996 թթ. եղել է Ղրիմի հայկական ընկերության նախագահը։ Այժմ նա համարվում է այդ նույն ընկերության պատվավոր նախագահը։ 1994 թ. ընտրվել է Համաշխարհային հայկական կոնգրեսի նախագահ։ 1998 թ. Ղրիմի տնտեսության վերականգնման «Կրիմսկի պրոեկտ» ծրագրի համահեղինակն է։ 1999 թ. Երևանի կաբելի գործարանի գլխավոր տնօրենն էր։

1999-2007 թթ. վարել է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության վարչապետի պաշտոնը։

Անուշավան Դանիելյանը հանդիսանում է Աշխարհի ժողովուրդների հոգևոր միասնության, ինչպես նաև՝ Բնության և հասարակության մասին գիտությունների միջազգային ակադեմիաների ակադեմիկոս։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "ԼԵՌՆԱՅԻՆ ՂԱՐԱԲԱՂԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԿԱՌԱՎԱՐՈՒԹՅՈՒՆ - Պաշտոնական կայք - Նախկին Վարչապետներ". Արխիվացված է the original 2016 թ․ հունիսի 23-ին. Retrieved 2021 թ․ ապրիլի 29. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
Վիրաբույժ Վալերի Շումակովը Ռուսաստանի փոստային նամականիշի վրա, 15 ռուբլի, 2012 թվական
**Վիրաբույժ Վալերի Շումակովի հուշարձան** (ռուս.՝ Памятник хирургу Валерию Шумакову), հուշարձան Ռուսաստանի Դաշնության մայրաքաղաք Մոսկվայում, որը նվիրված է ռուս խորհրդային մեծանուն բժիշկ-պատվաստաբան, ՌԳԱ ակադեմիկոս Վալերի Իվանովիչ Շումակովին (1931-2008)։ Հուշարձանը տեղադրվել է 2011 թվականին, նրա 80-ամյակի առթիվ՝ Փոխպատվաստման և արհեստական օրգանների կենտրոնի մոտ, որը Շումակովը ղեկավարել է և որն այժմ կոչվում է նրա անունով։

Պատմություն
-----------

Ակադեմիկոս Վալերի Շումակովի հուշարձանը ստեղծելու գաղափարը պատկանել է Վ. Ի. Շումակովի անվան փոխպատվաստման և արհեստական օրգանների դաշնային գիտական կենտրոնի ղեկավարությանը և, մասնավորապես, կենտրոնի տնօրեն Սերգեյ Գոտիեին։ 2010 թվականին ինստիտուտի բժիշկները հուշարձանի նախագիծն առաջարկեցին մշակել մոսկվացի քանդակագործ Դենիս Ստրիտովիչին։ Հուշարձանի բացումը տեղի ունեցավ 2011 թվականի նոյեմբերի 9-ին՝ բժշկի 80-ամյակի օրը, բազմաթիվ գործընկերների ներկայությամբ։

Քանդակի և նախագծի հեղինակներն են Դենիս Անատոլևիչ Ստրիտովիչը և Նադեժդա Եվգենևնա Գոլովինան։

Հուշարձանի բացում
-----------------

*«Փոխպատվաստման, ինստիտուտի բակում քարացած Վալերի Շումակովը ամենևին նման չէ ռահվիրայի։ Բայց հենց այդ կարգավիճակով է նա հայտնվել բժշկական հանրագիտարաններում»,-* նշվել է հուշարձանի բացման մասին հեռուստառեպորտաժում։

Բացման արարողությանը ներկա էին շատ հայտնի քաղաքական և հասարակական գործիչներ, ակադեմիկոս Շումակովի գործընկերները, նրա հիվանդները։

*«Վալերի Իվանովիչը միշտ ասում էր, որ սովորում է իր հիվանդներից, որ դժբախտությունը մարդուն դարձնում է ոչ միայն ավելի մեղմ, այլև իմաստուն։ Ավելի քան երկու հարյուր արտոնագի հեղինակ Վալերի Իվանովիչը անմահ է ոչ միայն ողջ բժշկական հանրության, այլև ամբողջ երկրի համար»,-* ողջույնի խոսքում ասել է Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի փոխնախագահ Անատոլի Իվանովիչ Գրիգորևը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  В Москве открылся памятник выдающемуся хирургу Валерию Шумакову Archived 2011-11-22 at the Wayback Machine. // «Вести» (Москва), 9.11.2011.
2. ↑  "Шумаков Валерий Иванович (1931-2008)". Արխիվացված է the original 2018 թ․ հունվարի 16-ին. Retrieved 2018 թ․ ապրիլի 7. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
3. 1 2 3  "В день 80-летия академика В.И. Шумакова состоялось открытие памятника этому выдающемуся хирургу, одному из основателей отечественной трансплантологии". Արխիվացված է the original 2019 թ․ փետրվարի 25-ին. Retrieved 2018 թ․ ապրիլի 7. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
4. ↑  В Москве открыли первый в России памятник легендарному хирургу Валерию Шумакову // Пятый канал, 9.11.2011.
**Առավոտյան զբոսանք ծովափին** (հոլ.՝ Morgenrit langs het strand), հոլանդացի նկարիչ, բնանկարիչ, Հաագայի դպրոցի ներկայացուցիչ Անտոն Մաուվեի 1876 թվականին ստեղծած կտավը, որը գտնվում է Ամստերդամի պետական թանգարանում։ Նկարում Սխեվենինգեն լողափին պատկերված են ձիավորներ։ Նկարը ստեղծված է իմպրեսիոնիստական ոճով։

Պատմություն
-----------

Անտոն Մաուվեն եղել է Հաագայի դպրոցի անդամ։ Դպրոցը հայտնի է եղել Սխեվենինգենի ձկնորսների դաժան գոյությունը պատկերող նկարագրություններով։ Այս կտավում Մաուվեն ընտրել է այլ թեմա՝ լողափի երկայնքով պատկերելով ձիավարող բուրժուաների խումբ։ Նկարում պատկերված մի խումբ ձիավորներն իջնում են լողափ, ինչպես նաև պատկերված են լողորդներին սպասող լողախցիկներ։ Ձիավարության ձիերն անսովոր են Մաուվենի կտավներում, քանի որ նա հայտնի է կենդանիներին իրենց բնական միջավայրում պատկերած կտավներով, մասնավորապես ոչխարներով լի լանդշաֆտներով։ Մաուվեն ընտրել է որոշակի կապույտ և դեղին գունային սխեմա, որն արդյունավետ է պատկերում ծովափի մթնոլորտը։ Նկարում լույսի շարժումը ենթադրում է մեծ քանակի դինամիզմ և շարժում։

1991 թվականին նկարի վերանորոգումից հետո պարզվել է, որ նկարիչը կտավում լույսն օգտագործել է հմտորեն։ Վերականգնման արդյունքում հեռացվել է դեղնավուն երանգը, որը տարածվել էր ամբողջ աշխատանքի վրա և հայտնաբերվել է հերթական զարմանալի մի բան. նվիրված լինելով ռեալիզմին՝ նկարիչը պատկերել է ձիերի կղկղանքները, որը նկարի նախկին սեփականատերերից մեկը հավանաբար համարել է անպարկեշտ և կտավում դրանք ծածկել է տվել։

Նկարը նախքան վերականգնումը

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. 1 2 3 4 5
3. 1 2
4. ↑  "Morning Ride - Rijksmuseum Amsterdam - Museum for Art and History". 62.212.91.193. Արխիվացված է the original 2016 թ․ օգոստոսի 22-ին. Retrieved 2016 թ․ օգոստոսի 20. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
5. ↑  "Morning Ride along the Beach, Anton Mauve, 1876 - Rijksmuseum". rijksmuseum.nl. Retrieved 2016 թ․ օգոստոսի 20.
6. ↑  "The World According to Art: Anton Mauve: Morning Ride on the Beach (1876)". rijksmuseumamsterdam.blogspot.ca. Retrieved 2016 թ․ օգոստոսի 20.

Գրականություն
-------------

* M. van Heteren, G. Jansen, R. de Leeuw: Poëzie der werkelijkheid; Nederlandse schilders van de negentiende eeuw. Rijksmuseum Amsterdam, Waanders Uitgevers, blz. 141-142, 2000. ISBN 90-400-9419-5
* H.L. Berckenhof: Anton Mauve: met een beschrijvenden catalogus van door den meester vervaardigde niet uitgegeven etsen. Etsen door Ph. Zilcken.. Amsterdam, Schalekamp, 1890.
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Անտոն Չեխովի հուշարձան (այլ կիրառումներ)

**Անտոն Չեխովի հուշարձան** (ռուս.՝ Памятник Антону Чехову), հուշարձան Ռուսաստանի Դաշնության մայրաքաղաք Մոսկվայում, որը նվիրված է ռուս մեծանուն գրող Անտոն Պավլովիչ Չեխովին։ Տեղադրվել է 1998 թվականին՝ քաղաքի Կամերգերսկի նրբանցքում։

Հասցեն՝ Մոսկվա, Տվերսկայա փողոց, թիվ 2 շենքի մոտ։

Նկարագրություն
--------------

Անտոն Չեխովի հուշարձանը գտնվում է հետիոտնային գոտում։

Հուշարձանի հեղինակներն են քանդակագործ Միխայիլ Անիկուշինը, ճարտարապետներ Միխայիլ Պոսոխինը և Մարկ Ֆելդմանը։

Գրողի քանդակը պատրաստված է բրոնզից, իսկ պատվանդանը՝ գրանիտից։

Հուշարձանը բացվել է Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի 100-ամյակի տոնակատարության ընթացքում՝ 1998 թվականի հոկտեմբերի 27-ին (քանդակագործ Միխայիլ Անիկուշինը չի ապրել մինչև այդ օրը, և ըստ որոշ տեղեկությունների հուշարձանի տեղադրման վայրն ընտրել է Մոսկվայի քաղաքապետ Յուրի Լուժկովը)։

Մոսկվայի քաղաքապետարանը հուշարձանը կառուցելու նպատակով հատկացրել է 5 միլիոն ռուբլի։

Հուշարձանի տեղափոխության հարց
-----------------------------

2012 թվականի հունվարին «Ժառանգություն» տարածաշրջանային հասարակական շարժման նախագահի տեղակալ Վլադիմիր Չուդինովը ուղերձ է հղել Մոսկվայի քաղաքապետ Սերգեյ Սոբյանինին՝ խնդրելով քննարկել Անտոն Չեխովի հուշարձանը Ստրաստնոյ բուլվար տեղափոխելու հնարավորության հարցը, որտեղ այն ի սկզբանե նախատեսել էին տեղադրել՝ հաշվի առնելով քանդակագործ Միխայիլ Անիկուշինի գեղարվեստական մտահղացումը։ Հորինվածքը նախատեսում էր հուշարձանի մոտ տեղադրել նստարան, լապտերասյուն և դեկորատիվ ցանկապատ։

2013 թվականի մարտին Մոսկվայի Ա. Պ. Չեխովի անվան գեղարվեստական թատրոնի ղեկավար Օլեգ Տաբակովն առաջարկել էր հուշարձանը թողնել Կամերգերյան նրբանցքում, բայց տեղափոխել Բոլշայա Դմիտրովկա փողոցին մոտ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Реконструкция пешеходной зоны в Камергерском переулке с установкой памятника А. П. Чехову". Արխիվացված է the original 2012 թ․ օգոստոսի 23-ին. Retrieved 2018 թ․ ապրիլի 7. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. ↑  Камергерский переулок
3. ↑  Будет памятник Чехову
4. ↑  Табаков предложил перенести памятник Чехову

Արտաքին հղումներ
----------------

* Памятник Антону Чехову в Камергерском переулке. Фото Archived 2018-05-29 at the Wayback Machine.
* Памятник Антону Чехову в Камергерском переулке
**Վայ ազգային պարկ** կամ **Արմավենիների պուրակ** (հուն․՝ Φοινικόδασος του Βάι), արգելոցային տարածք՝ ազգային պարկ Հունաստանի Կրետե կղզու արևելքում։

Ընդհանուր տվյալներ
------------------

Վայը գտնվում է Սիտիա քաղաքից 28 կմ և Էթան գյուղից 2 կմ հեռավորության վրա։

Վայ ազգային պարկում աճում են փյունիկյան արմավենիներ, որոնք էնդեմիկ բուսատեսակներ են համարվում Կրետե կղզու համար։

Վայ ազգային պարկը համարվում է Եվրոպայի ամենաշատ արմավենիներ ունեցող անտառը։ Այն ընդգրկում է ավելի քան 200 հեկտար ցամաքային տարածք։

Ենթադրվում է, որ արմավենիներն այս գոտում տնկել են փյունիկցիները, ովքեր բնակվել են Իթանեում։ Կա նաև մեկ այլ վարկած, որի համաձայն արմավենիները տնկել են արաբական ծովահենները։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Энциклопедия растений. Финик Теофраста
2. ↑  Пальмовый пляж Ваи
3. ↑  The Flora of Crete
4. ↑  "ARKive — Cretan date palm videos, photos and facts — Phoenix theophrasti". Արխիվացված է the original 2016 թ․ հուլիսի 10-ին. Retrieved 2016 թ․ ապրիլի 4.
5. ↑  Пальмовый лес, пляж Ваи(չաշխատող հղում)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |

 |
Ատոկոսը ընդունում է մաքրասեր մարդկանց
**Ատոկոս** (հուն․՝ Άτοκος), հունական անմարդաբնակ կղզի Հոնիական ծովում։ Կղզին մտնում է Իթակե դիմոսի կազմի մեջ։ Մագնատ Պանայոտիս Ցակոսի (հուն․՝ Παναγιώτης Τσάκος) մասնավոր սեփականությունն է։ 2011 թվականից կղզին համարվում է անմարդաբնակ, սակայն զբոսաշրջիկների մուտքը արգելված չէ։ «Ատակոս» բառը հունարենից բառացի թարգմանած նշանակում է «ծնված աղքատ բուսականությամբ»։

Աշխարհագրություն
----------------

Ատոկոսը Հոնիական կղզիներից մեկն է։ Կղզու մակերեսը 4,4 քառակուսի կիլոմետր է, ամենաբարձր կետը գտնվում է ծովի մակարդակից 333 մետր բարձրության վրա։ Հոնիական կղզիներից ամենաարևմտյանն է։ Իթակեից գտնվում է 9 կմ հյուսիս-արևելք, իսկ Կաստոսից՝ 8 կմ հարավ-արևմուտք։ Կղզին գտնվում է Իտալիայի Բրինդիզիի և Պելեպոնեսի Պատրասի միջև գլխավոր նավարկելի ջրանցքին մոտ։

Կղզին լեռնոտ է, ծովախորշերում մի քանի լողափերով և ժայռոտ ափերում քարանձավերով։ Ատոկոսը այծերի բնակատեղի է։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Detailed census results 2011" (in հունարեն). National Statistical Service of Greece. Արխիվացված է the original (xls 2,7 MB) 2015 թ․ հոկտեմբերի 16-ին. Retrieved 2018 թ․ օգոստոսի 20.
2. ↑  Diederik Willemsen (2013 թ․ հունվարի 3). "Kefalonia yacht charters, Ithaca sailing holidays Ionian" (in անգլերեն). Sailingissues.com. Retrieved 2013 թ․ մարտի 25.
3. ↑  Dupin de Beyssat Arnaud. "☸ Guide Méditerranée : Echinades islands by those who went there" (in անգլերեն). Guidemediterranee.com. Արխիվացված է the original 2013 թ․ փետրվարի 17-ին. Retrieved 2013 թ․ մարտի 25.
4. ↑  "Atokos Island" (in անգլերեն). Guides of Greece. Արխիվացված է the original 2015 թ․ մայիսի 18-ին. Retrieved 2015 թ․ մայիսի 9.