**Ազգային մարզադաշտ «Խուլիո Մարտինես Պրադանոս»** կամ **«Նասիոն դե Չիլի»**, Սանտիագո ազգային մարզադաշտ, Չիլի։ Չիլիի ամենամեծ մարզադաշտը, 63.649 հանդիսատեսի հզորությամբ, հանդիսանում է մեծ սպորտային համալիր, որը ներառում է թենիսի կորտեր, լողավազաններ և ժամանակակից մարզադահլիճ։ Դա Համաշխարհային համալսարանի Չիլիի և Չիլիի ֆուտբոլի ազգային հավաքականների տան խաղերի անցկացման վայրն է։ 2008 թվականին մարզադաշտը կոչվեց Չիլիի ֆուտբոլի մեկնաբան Խուլիո Մարտինես Պրադանոսի անունով։

Արենայում 1962 թվականին ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության հանդիպումներ էին, այդ թվում` եզրափակիչ։

Պատմություն
-----------

Շինարարությունը սկսվել է 1937 թվականի փետրվարին, իսկ 1938 թվականի դեկտեմբերի 3-ին շահագործման հանձնվեց մարզադաշտը։ Ճարտարապետությունը նմանեցրել են Բեռլինի Օլիմպիական մարզադաշտին։

Մարզադաշտը 1973 թվականի սեպտեմբեր-նոյեմբեր ամիսներին օգտագործվել է Ավգուստո Պինոչետի 40 000 ձերբակալված հակառակորդների ռազմական ռեժիմի ժամանակ։ Մարզադաշտի դաշտում եղել են տղամարդիկ, կանայք, լողավազանների և հարակից շենքերի դարակասենյակներում, հարցաքննություններ են անցկացվել ավտոճանապարհի վրա։

1973 թվականին և 1974 թվականին աշխարհի գավաթի եզրափակիչ դուրս գալու իրավունքի համար, ԽՍՀՄ հավաքականը պետք է ելույթներ ունենա Չիլիի հետ։ ԽՍՀՄ ֆուտբոլի ֆեդերացիան մերժեց թիմին, Սանտյագոյին ուղարկել երկրում ստեղծված բարդ իրավիճակի և մարզադաշտի անբավարարության պատճառով։ Այդ ժամանակ ՖԻՖԱ-ի նախագահը, պնդելով, որ ԽՍՀՄ հավաքականը գալիս է Չիլի, խոսելով Չիլիի կողմի խոստումները մարզադաշտի կարգավիճակի մասին։ ԽՍՀՄ-ի հավաքականին չմասնակցելու համար ձախողվել էր տեխնիկական պարտությունը 3։ 0 հաշվով, իսկ թիմը մեկնել է Չիլիի աշխարհի հավաքականին, որտեղ մեկ միավորով բաժանվել է Գերմանիայի, ԳԴՀ-ի և Ավստրալիայի հետ։

Մինչդեռ, 1940-ականների երկրորդ կեսին, երբ մարզադաշտը օգտագործվեց որպես համակենտրոնացման ճամբար, երբ Լատինական Ամերիկայի երկրներին արտագաղթի ալիքը ոչ միայն նացիստները սկսեցին ավերված Եվրոպայից։ НТС-ի անդամ Բորիս Միլլերը հայտարարել է, որ նրանք, ովքեր ցանկանում էին գալ Չիլի, տեղափոխվեցին այս մարզադաշտը, որտեղ նրանք մի քանի ամիս անցկացրեցին, չսահմանելով իրենց ապագա ճակատագիրը։ Նրա խոսքով, այն ժամանակ երբ նա երիտասարդ էր, նա դուրս եկավ միջանցք, որտեղ նրան իսպաներենով կանչեց ինչ-որ մարդ։ Ի պատասխան դրան, Միլլերը, ամուսնանում է չիլիացի գործարարի հետ և փախչում։ Հետո հետևում էին Չիլիի ժողովրդին, բայց չէին հեռանում։ Միլլերի խոսքերով, մարդը հայտնվել է Ներգաղթի հարցերով նախարար։ Այս միջադեպից հետո մարզադաշտի բոլոր մարդիկ վերջնականապես կարգավորվեցին։

Մարզադաշտը, որը հիմնականում օգտագործվում է ֆուտբոլային խաղերի անցկացման համար և մեկն էր այն չորս մարզադաշտերի աշխարհի առաջնության 1962 թվականին ընդունելով իր դաշտում բացման խաղը, քառորդ եզրափակիչ, կիսաեզրափակիչ, երրորդ տեղի համար խաղը և եզրափակիչը։ Այս մարզադաշտում Չիլիի ազգային թիմը հասել է մեծ իր հաջողության, աշխարհի առաջնություններում հաղթելով, 1962 թվականի հունիսի 16-ին հավաքականը Հարավսլավիային հաղթել է 1-0 հաշվով։ Այսօր Նացիոնալն հանդիսանում է ազգային հավաքականի գլխավոր մարզադաշտ և «Ունիվերսիդադ դե Չիլի» ակումբի համար։ Նաև այստեղ անցկացվում են քաղաքական ցույցերը, տոնակատարությունն և բարեգործական միջոցառումները։

1962 թվականի դեկտեմբերի 29-ին երբ «Ունիվերսիդադ դե Չիլի» ֆուտբոլային հավաքականը ջախջախեց «Ունիվերսիդադ Կաթոլիկ» թիմին, 4-1 հաշվով հանդիսատեսի ռեկորդային այցելությունները՝ գրանցվեց 85.268 հաճախորդ։

Չիլիի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի տեսարանը

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  GeoNames — 2005.
2. ↑  Wiki Loves Monuments monuments database — 2017.
3. ↑  "Стадионы КОНМЕБОЛ: Чили" (in անգլերեն). Արխիվացված from the original on 2012 թ․ հունիսի 6. Retrieved 2012 թ․ ապրիլի 15.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Չիլիի մարզադաշտեր
* ԽՍՀՄ ֆուտբոլի ֆեդերացիայի դիմումը Archived 2018-02-18 at the Wayback Machine.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * դ
* ք
* խ
Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության եզրափակիչների մարզադաշտեր |
| --- |
|  |
| Սենտենարիո (1930)  • Նացիոնալե մարզադաշտ (Հռոմ) (1934)  • Օլիմպիկ մարզադաշտ (1938)  • Վանկդորֆ (1954)  • Ռոսունդա (1958)  • Ազգային մարզադաշտ (Սանտյագո) (1962)  • Ուեմբլի (1966)  • Ացտեկա (1970)  • Օլիմպիական մարզադաշտ (Մյունխեն) (1974)  • Մոնումենտալ (1978)  • Սանտյագո Բերնաբեու (1982)  • Օլիմպիական մարզադաշտ (1990)  • Ռոուզ Բոուլ մարզադաշտ (1994) • Ստադ դը Ֆրանս (1998)  • Նիսան մարզադաշտ (2002)  • Բեռլինի Օլիմպիական մարզադաշտ (2006)  • Սոկեր Սիթի (2010)  • Մարականա մարզադաշտ (2014)  • Լուժնիկի (2018)  • Ազգային մարզադաշտ (Լուսաիլ) (2022) |

 |