recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Գուրգեն Գևորգի Պարոնյան-Հովսեփյան** (Գուրոս, սեպտեմբերի 15, 1905(1905-09-15), Գորիս, Ելիզավետպոլի նահանգ, Կովկասի փոխարքայություն, Ռուսական կայսրություն - ապրիլի 30, 1981(1981-04-30), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ խորհրդային ինքնուս գեղանկարիչ, ՀԽՍՀ վաստակավոր նկարիչ (1965)։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է 1905 թվականին, Գորիսում, Մելիք Օհանյանների հայտնի գերդաստանում։ Պապը` Մելիք Օհանն էր, հայրը՝ Գևորգ Պարոնյանը, շատ գրագետ մի անձնավորություն, ում «քայլող հանրագիտարան» էին ասում։ Պարոնյանների գերդաստանը Գորիսում ուներ լուսանկարչատուն, դեղարան, կազմարարական արտադրամաս և այլն։

Մեկ տարեկան էր Գուրոսը, երբ մահացավ հայրը, իսկ երկու տարեկանում կորցնում է մորը՝ մնալով հորաքրոջ խնամքին։ Ճանաչված գորգագործ էր հորաքույրը։ Արվեստի աշխարհ Գուրոսը մուտք է գործում իբրև լուսանկարիչ։ 22 տարեկանից տասը տարի շարունակ նա լուսանկարչության աշխարհում էր։ Շրջում էր հայրենի լեռնաշխարհի ամենադժվար հաղթահարելի ու գողտրիկ վայրերում, մագլցում ժայռեր, իջնում անդնդախոր ձորեր՝ բնության ամենահետաքրքրական, ամենանվիրական պատկերները լուսանկարելու։ Սիրում էր լուսանկարել բնապատկերներ։ Աշխատանքներից գտնվում են Հայաստանի ազգային պատկերասրահում։

Ստեղծագործական ուղի
-------------------

1928 թվականին Գորիսում բացում է գեղարվեստական լուսանկարչատուն, որը գործում է մինչև 1932 թ.։ 1931 թ.-ից սկսած զբաղվում է գեղանկարչությամբ։ 1933 թվականին ընտանիքով տեղափոխվում է Երևան և աշխատանքի անցնում Գիտահետազոտական ինստիտուտում՝ որպես լուսանկարիչ։ 1936 թվականից մասնակցում է հանրապետական ցուցահանդեսներին։ 1938 թվականին վերջնականապես թողնում է լուսանկարչական աշխատանքը և ամբողջովին նվիրվում գեղանկարչությանը։ 1939 թվականից Գուրոսը Հայաստանի նկարիչների միության անդամ էր։  

Ստեղծել է բնապատկերներ՝

* «Տնակ», 1954
* «Առավոտը Եղեգիսի ճանապարհին», 1957
* «Այրիվանքի շրջակայքը», 1958
* «Ամպամած առավոտ։ Ախթալա», 1958
* «Գարնան շունչը», 1962
* «Երևանյան խաղող», 1962
* «Հաղպատ գյուղը», 1963
* «Բրուտի տունը. Գորիս», 1966
* «Հին Խնձորեսկում», 1966
* «Աշուն. Արենի», 1969
* «Բնանկար. Զանգեզուր», 1972

Ցուցահանդեսներ
--------------

1945, 1958, 1968 թվականներին կազմակերպվում են Գուրոսի անհատական ցուցահանդեսները Երևանում, իսկ 1963 թվականին՝ Գորիսում, Սիսիանում, Ղափանում, Քաջարանում (1963)։  

1939, 1958 թթ. Մոսկվայում մասնակցել է հայկական արվեստի տասնօրյակներին։  

Հետմահու կազմակերպվել են բազմաթիվ ցուցահանդեսներ ինչպես Հայաստանում, այնպես էլ Հայաստանից դուրս։

Պարգևներ
--------

1965 թվականին Գուրոսին շնորհվում է ՀԽՍՀ վաստակավոր նկարչի կոչում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Պարոնյան-Հովսեփյան Գուրգեն Հովսեփի - Գուրոսի աշխատանքները ՀԱՊ-ում
2. ↑  *Ով ով է. Հայեր. Կենսագրական հանրագիտարան, հատոր առաջին, Երևան, 2005*
3. ↑  Լուսանկարչությունից անցում գեղանկարչության, Գուրոս
4. ↑  Գուրոսի լուսանկարներից Նիկողայոս Ադոնցի անվան Սիսիանի պատմության թանգարանում


|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 3, էջ 258)։*  |
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Լևոն Քոչարյան (այլ կիրառումներ)

**Լևոն Սուրենի Քոչարյան** (նաև՝ Լեոն Քոչարյան, հունվարի 22, 1930(1930-01-22), Թիֆլիս, ԱԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - սեպտեմբերի 14, 1970(1970-09-14), Մոսկվա, ԽՍՀՄ), խորհրդային հայ կինոռեժիսոր, դերասան և սցենարիստ, էստրադային արտիստ և ասմունքող Սուրեն Քոչարյանի որդին։

Կենսագրություն
--------------

Լևոն Քոչարյանը ծնվել է 1930 թվականին Թբիլիսի քաղաքում։ 1955 թվականին ավարտել է Մոսկվայի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը։ Գորկու անվան կինոստուդիայում աշխատել է որպես ռեժիսորի օգնական, իսկ 1957 թվականից ռեժիսոր՝ Մոսֆիլմ ստուդիայում։ Նրա մոտ ընկերներից են եղել Վլադիմիր Վիսոցկին, Անդրեյ Տարկովսկին, Վասիլի Շուկշինը և Էդմոնդ Քյոսայանը։

Մահացել է 1970 թվականի սեպտեմբերի 14-ին Մոսկվայում։ Թաղվել է սեպտեմբերի 16-ին Մոսկվայի Վվեդենսկի գերեզմանոցի 9-րդ հատվածում։

Ֆիլմագրություն
--------------

### Ռեժիսոր

| Տարեթիվ | Ֆիլմ |
| --- | --- |
| 1968 | Մեկ հնարավորություն հազարից |
| 1966 | Անորսալի վրիժառուները |

### Սցենարիստ

| Տարեթիվ | Ֆիլմ |
| --- | --- |
| 1968 | Մեկ հնարավորություն հազարից |

### Դերերը կինոյում

| Տարեթիվ | Ֆիլմ | Դեր |
| --- | --- | --- |
| 1977 | Երկունք | Համբարձումյան |
| 1970 | Ռուսական կայսրության թագը | դրվագ |

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Լեոն Քոչարյանի մասին kino-teatr.ru կայքում

Արտաքին հղումներ
----------------

* Լևոն Քոչարյանը Էյ Վի Փրոդաքշն կայքում Archived 2021-06-28 at the Wayback Machine.
* Где мои семнадцать бед? "Совершенно секретно", 1 հունվարի 2002 թ. No.1/152 Archived 2016-06-17 at the Wayback Machine.
* Վլադիմիր Վիսոցկին Լևոն Քոչարյանի մասին

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Internet Movie Database |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Ուշադրություն**։**Այս էջը կամ բաժինը այլ լեզվով հոդվածի վատ թարգմանություն է։** 
Դուք կարող եք բարելավել թարգմանությունը։ Օրիգինալ տեքստը կարող եք գտնել ձախ կողմի «այլ լեզուներով» ենթաբաժնում։Մեքենայական թարգմանությունը ենթակա է ջնջման առանց զգուշացման։ |

**Անոթի խաղեր** (անգլ.՝ **The Hunger Games**), ամերիկացի գրող Սյուզեն Քոլլինզի նույնանուն եռագրության առաջին վեպը։ ԱՄՆ-ում գիրքը հրատարակվել է 2008 թվականին և կարճ ժամանակում դարձել է բեսթսելլեր։ Քոլինզը վեպի էկրանավորման իրավունքը վաճառել է Lionsgate կազմակերպությանը։ Գրքի հիման վրա նկարահանված ֆիլմը վարձույթում հայտնվել է 2012 թվականի մարտի 22-ին։

Ստեղծման պատմությունը
---------------------

«Անոթի խաղեր» եռապատումի առաջին վեպը հրատարակվել է 2008 թվականի սեպտեմբերի 14-ին, ԱՄՆ-ում։ Նախապես պլանավորվել էր այն տպել կոշտ կազմով և ընդամենը 50.000 օրինակով։ Սակայն ընթերցողների քանակի աճի պատճառով տպագրվեց 200.000 օրինակ։ Դրանից հետո ստեղծվեց աուդիոգիրքը (տեքստը կարդում է Քերոլին Մաքքորմիկը), որը բարձր գնահատականի արժանացավ։

Ուշագրավ է, որ առաջին հրատարակության կազմի վրա պատկերված էր ոսկեգույն թռչուն, նետ՝ ներգծված շրջանի մեջ։

2010 թվականի փետրվարի 11-ի տվյալներով վաճառվել է ավելի քանի 800.000 օրինակ և տարածվել է աշխարհի 16 երկրներում։

Անոտացիա
--------

Գլխավոր հերոսուհին՝ Քիթնիս Էվերդինը դառնում է անոթի խաղերի մասնակից (նա անձնազոհության է դիմում, որպեսզի փրկի իր կրտսեր քրոջը), որում 24 դեռահասներ Պանեմայի 12 նահագներից պայքարում են, ոչ թե կյանքի, այլ մահվան համար։ Իր նահանգից երկրորդ մասնակցի ՝ Պիտ Մելարկի հետ, Քիթինսը փորձում է ապրել ըստ մրցույթի դաժան պայմանների։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | MusicBrainz |

 |
**Քարավազք Արաքսի**, Որդուարի մերձակայքից մինչ Մեղրի հոսող Արաքս գետի հատվածը միջնադարում այդպես է անվանվել։ Արաքսն այդ մասում հոսում է քարքարոտ ժայռաշղթաների նեղ կիրճով և համարյա զուրկ է բուսականությունից։ Այս մասում գետն ունի քարավազոտ ափեր և համեմատաբար արագ է հոսում։ Երկրաբանական գիտությունների համաձայն` որպես Արաքսի հովտի մի մաս` Նախիջևանի արաքսամերձ տարածքը խոր հնադարում ծածկված է եղել ջրի տակ։ Ըստ ուսումնասիրման արդյունքների` Նախիջևանի տարածքում տարածված են եղել մեծ և փոքր լճեր՝ Արաքսի երկարությամբ։ Իսկ մեծ ու փոքր լեռնաճյուղերը, որոնք ձգված են եղել Արաքսի ընթացքին ուղղահայաց, դրանց միջև կազմել են ամբարտակների շարքեր, որոնք աստիճանաբար սկսվել են քայքայվել հազարամյակների ընթացքում։ Արաքսի ընթացքը մինչև Որդուար քաղաքի մերձակայքը՝ Դարուա և Քամքու լեռների փեշերը, ձևավորվել է լճերի մակերևույթների աստիճանաբար իջնելու հետևանքով։ Այդ երկու ապառաժոտ լեռները իրարից բաժանվել և երկու մասի են բաժանվել երկրաշարժների պատճառով։ Արաքսը շարունակում է իր ընթացքը այդ խորը ու նեղ կիրճով և հետագայում ստացել է *Քարավազք* անվանումը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Ա․ Ա․ Այվազյան, ՆԱԽԻՋԵՎԱՆ․ պատկերազարդ բնաշխարհիկ հանրագիտակ, Երևան, «Հուշարձան», 1995, էջ 52 — 368 էջ. — 2700 հատ, ISBN 5-8079-0911-9։
1982 թվականի արևմտագերմանական նամականիշ` ի նշան Գրիգորյան օրացույցի ընդունման 400 ամյակի։ Նամականիշի վրայի պատկերը վերցված է 1956 թվականին՝ Յոհանն Ռաշեմի հեղինակային գրքից
**Գրիգորյան օրացույց**, աստղագիտական հաշվումների վրա հիմնված՝ տարեթվերի և ժամանակահատվածների որոշման համակարգ, տարեցույց։

Ժամանակակից՝ Գրիգորյան կամ նոր տոմարը հաջորդել է հին հռոմեական՝ Հուլիոսի կամ հին տոմարին, որի համաձայն տարվա միջին տևողությունը կազմում էր 365,25 օր։ Քանի որ հուլիոսյան տարվա տևողությունը 11 ր 14 վրկ-ով ավելի է արևադարձայինից, ապա 128 տարվա ընթացքում կուտակված սխալը կազմում էր մի ամբողջ օր, իսկ մինչև 1582 թվականը տարբերությունը դարձել էր 10 օր։ Սխալն ուղղվեց 16-րդ դարում՝ Հռոմի Գրիգորիս XIII պապի ռեֆորմով, ըստ որի 1582 թվականի հոկտեմբերի 4-ին հաջորդեց հոկտեմբերի 15-ը։ Այդ ժամանակից հուլիոսյան տոմարին փոխարինեց գրիգորյան տոմարը, որը տարբեր երկրներում գործածության մեջ է դրվել տարբեր ժամանակներից։

Հայաստանում սովետական կարգեր հաստատվելուց հետո՝ 1920 թվականին, նույնպես ընդունվեց նոր տոմարը։ Մինչև 20-րդ դարի կեսերը գրիգորյան տոմարից սկսել են օգտվել աշխարհի գրեթե բոլոր երկրները։

Գրիգորյան օրացույցի կազմություն
-------------------------------

Գրիգորյան օրացույցով տարվա տևողությունը ընդունված է համարել 365,2425 օր, նահանջ տարվանը` 366 օր։

{\displaystyle 365,2425=365+0,25-0,01+0,0025=365+{\frac {1}{4}}-{\frac {1}{100}}+{\frac {1}{400}}}

Ամիսներ
-------

Գրիգորյան օրացույցի համաձայն` տարին ունի 12 ամիս, որոնք ունեն 28-ից 31 օր տևողություն։

| № | Ամիսը | Օրերի քանակը |
| --- | --- | --- |
| 1 | Հունվար | 31 |
| 2 | Փետրվար | 28 (նահանջ տարում՝ 29) |
| 3 | Մարտ | 31 |
| 4 | Ապրիլ | 30 |
| 5 | Մայիս | 31 |
| 6 | Հունիս | 30 |
| 7 | Հուլիս | 31 |
| 8 | Օգոստոս | 31 |
| 9 | Սեպտեմբեր | 30 |
| 10 | Հոկտեմբեր | 31 |
| 11 | Նոյեմբեր | 30 |
| 12 | Դեկտեմբեր | 31 |

Հուլիոսյան և Գրիգորյան օրացույցների տարբերություններ
----------------------------------------------------

Ստորև ներկայացված են վերոնշյալ օրացույցների տարբերությունները.

| Օրերի տարբերությունը | Ժամանակաշրջան (հուլիոսյան օրացույց) | Ժամանակաշրջան (գրիգորյան օրացույց) |
| --- | --- | --- |
| 10 | 1582 թ-ի հոկտեմբերի 5-ից 1700 թ-ի փետրվարի 29-ը | 1582 թ-ի հոկտեմբերի 15-ից 1700 թ-ի մարտի 11-ը |
| 11 | 1700 թ-ի մարտի 1-ից 1800 թ-ի փետրվարի 29-ը | 1700 թ-ի մարտի 12-ից 1800 թ-ի մարտի 12-ը |
| 12 | 1800 թ-ի մարտի-ից 1900 թ-ի փետրվարի 29-ը | 1800 թ-ի մարտի 13-ից 1900 թ-ի մարտի 13-ը |
| 13 | 1900 թ-ի մարտի 1-ից 2100 թ-ի փետրվարի 29-ը | 1900 թ-ի մարտի 14-ից 2100 թ-ի մարտի 14-ը |
| 14 | 2100 թ-ի մարտի 1-ից 2200 թ-ի փետրվարի 29-ը | 2100 թ-ի մարտի 15-ից 2200 թ-ի մարտի 15-ը |
| 15 | 2200 թ-ի մարտի 1-ից 2300 թ-ի փետրվարի 29-ը | 2200 թ-ի մարտի 16-ից 2300 թ-ի մարտի 16-ը |

Տես նաև
-------

* Հայկական տոմար
* Հրեական օրացույց

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Հայկական Սովետական Հանրագիտարան
**Լիմոնադ**, քաղցր, ոչ ալկոհոլային, զովացուցիչ ըմպելիք, որը կարող է լինել գազավորված։ Սկզբնապես պատրաստվել է կիտրոնի պտուղներից՝ այստեղից էլ անվանումը (անգլ. Lemonade)։

Պատմությունը
------------

Առաջին անգամ ի հայտ է եկել Ֆրանսիայում` Լյուդովիկոս 1-ի օրոք։ 17-րդ դարից լիմոնադ են անվանում կիտրոնի հյութից և մեծ քանակությամբ ջրից պատրաստված ըմպելիքը։ 1767 թվականին անգլիացի քիմիկոս Ջոզեֆ Պրիստլին հնարել էր պոմպ, որով ջուրը հարստացվում էր ածխաթթու գազով, խմորման դեպքում առաջացնելով գարեջուր։ Այդպիսի պոմպերի արդյունաբերական արտադրությունն սկսել է գերմանացի գյուտարար Յակոբ Շվեպը։ Այդ իսկ պատճառով, առաջին կազմակերպությունը, որն սկսեց գազավորված ըմպելիքի զանգվածային թողարկումն ու վաճառքը, դա «J. Schweppe & Co» ընկերությունն էր։ Այն հիմնադրվել էր Յակոբ Շվեպի կողմից և հետագայում սկսեց արտադրել մրգերի և հատապտուղների օշարակներ։ Քանի որ բնական օշարակները թանկ արժեին, դրանք սկսեցին փոխարինել թթուներով և քացախահյութերով։ Առաջինը համադրվեց կիտրոնաթթուն և լիմոնադը 1833 թվականին դարձավ մրգային ըմպելիքների մեջ գլխավորող` ամբողջ աշխարհում։ Այն ոչ ալկոհոլային խմիչքների առաջին գրանցված ապրանքանիշն է։

1887 թվականին վրացի դեղագործ Միտրոֆան Լագիձեն ստեղծել է թարխունի լիմոնադը, որն արժանացել է բազմաթիվ պարգևների։ Առաջին անգամ դրա զանգվածային արտադրությունը սկսվել է 1981 թվականին՝ ԽՍՀՄ-ում։

Այժմ պատրաստվում են տարբեր մրգերի և հատապտուղների համային հատկություններ ունեցող ըմպելիքներ և գոյություն ունեն լիմոնադի տարբեր տարատեսակներ։

Արտաքին հղումներ
----------------

* «Лимонад»։ *Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարան: 86 հատոր (82 հատոր և 4 լրացուցիչ հատորներ)*։ Սանկտ Պետերբուրգ։ 1890–1907
**Բորիս Գերնգրոս** (ռուս.՝ Бори́с Влади́мирович Гернгросс, ապրիլի 29, 1878(1878-04-29), Պոլտավայի նահանգ, Ռուսական կայսրություն - հուլիսի 4, 1943(1943-07-04), Բելգրադ, Ռազմական հրամանատարության տարածք Սերբիայում), գեներալ-մայոր, Ելիզավետգրադյան հեծելազորային ուսումնարանի պետ։ Ուղղափառ, հնագույն ազնվականական տոհմից։

Կենսագրություն
--------------

Բորիս Գերնգրոսը ծնվել է 1878 թվականին Պոլտավայի գուբերնիայում։ 1896 թվականին ավարտել է Պետրովյան Պոլտավյան կադետական և 1899 թվականին՝ Միխայլովսկի հրետանային ուսումնարանը, ստանալով ենթապորուչիկի կոչում` գործուղվել է 17-րդ հեծելա-հրետանային մարտկոց։

Կոչումները` պորուչիկ (1901), շտաբս-կապիտան (1905), կապիտան (1906), փոխգնդապետ (1912), գնդապետ (1915), գեներալ-մայոր (1917)։

Ավարտել է Գլխավոր շտաբի Նիկոլաևյան ակադեմիան 1-ին կարգով (1906) և Սպայական հեծելազորային դպրոցի տարեկան դասընթացները (1907)։ Հեծելավաշտային հրամանատարական արտոնակարգն անցել է Օդեսայի 10-րդ ուլանյան գնդում (1907-1909)։

Այնուհետև եղել է 11-րդ հեծելազորային (1909-1912) և 9-րդ հեծելազորային (1912-1913) դիվիզիաների շտաբի ավագ համհարզը։ 1913 թվականի սեպտեմբերի 27-ին գործուղվել է Ելիզավետգրադյան հեծելազորային ուսումնարան ռազմագիտություն դասավանդելու։ Մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին։ 1915 թվականի հունվարի 8-ին գործուղվել է Դոնի 12-րդ կազակական գունդ, այնուհետև նորից Ելիզավետգրադյան հեծելազորային ուսումնարան։ 1915 թվականի հունիսի 12-ին նշանակվել է Դոնի 3-րդ կազակական դիվիզիայի շտաբի պետի պաշտոնակատար, 1917 թվականի փետրվարի 7-ից` 14-րդ հուսարական Միտավյան գնդի հրամանատար։ Վերջին պաշտոնը զբաղեցրել է մինչև 1917 թվականի սեպտեմբերի 16-ը։

1917 թվականի հոկտեմբերի 17-ից նորից դասավանդել է Ելիզավետգրադյան հեծելազորային ուսումնարանում։ 1917 թվականի դեկտեմբերին եղել է ուկրաինացված զորամասի հրամանատար։ 1918 թվականին ծառայել է հետմանական բանակում, վերանվանվելով գեներալական խորունժի։ 1918 թվականի սեպտեմբերի 24-ին նշանակվել է Ելիզավետգրադյան հեծելազորային ուսումնարանի տնօրեն։ Սկորոպադսկու ռեժիմի անկումից հետո Ռուսաստանի հարավի զինված ուժերի կազմում մասնակցել է Սպիտակ շարժմանը։ 1920 թվականի հունվարի 10-ից նորից 14-րդ հուսարական գնդի հրամանատարն է։ Մինչև Ղրիմի էվակուացիան եղել է 2-րդ հեծելազորային դիվիզիայի շտաբում։ Մասնակցել է Գալիպոլիի ճակատամարտին, եղել է 3-րդ հեծելազորային գնդի, այնուհետև` 2-րդ հեծելազորային բրիգադայի հրամանատար։ Արտագաղթել է Հարավսլավիա։ Եղել է Գլխավոր շտաբի սպաների ընկերության անդամ և Գորիցայի գնդային միավորման նախագահ։ Եղել է Ռուսական բանակի 2-րդ բրիգադի հեծելազորային դիվիզիայի հրամանատար։ Դասավանդել է Բելգրադի Բարձրագույն ռազմա-գիտական դասընթացներում։

Մահացել է 1943 թվականին։

Պարգևներ
--------

* Սուրբ Ստանիսլավի 3-րդ աստիճանի շքանշան (1911)
* Սուրբ Աննայի 3-րդ աստիճանի շքանշան (1913)
* Սուրբ Վլադիմիրի 4-րդ աստիճանի շքանշան սրերով և ժապավեններով (08.02.1915)
* Սուրբ Աննայի 4-րդ աստիճանի շքանշան (15.02.1915)
* Սուրբ Ստանիսլավի 2-րդ աստիճանի շքանշան սրերով (13.04.1915)

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Русская военная эмиграция 20-40х годов XX века. Документы и материалы. Том 4. - Москва, 2007. C. 207.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Гернгросс, Борис Владимирович на сайте «Русская армия в Великой войне»
**Վլադիմիր Իոսիֆովիչ Պալչիկով** կամ **Վլադիմիր Պալչիկով (Էլիստինսկի)** (ռուս.՝ Владимир Иосифович Пальчиков, մարտի 18, 1936(1936-03-18), Ցելինա, Ցելինսկի շրջան, Ռոստովի մարզ, Խորհրդային Ռուսաստան), խորհրդային ռուս բանաստեղծ, թարգմանիչ։ ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ։ Ռուսական պոեզիայում հայտնի է որպես պալինդրոմ սոնետների հիմնադիր։

Կենսագրություն
--------------

Վլադիմիր Պալչիկովը ծնվել է 1936 թվականին Ռոստովի մարզի Ցելինա ավանում խորհրդային ծառայողի ընտանիքում։ Միջնակարգ դպրոցն ավարտելուց հետո Ռոստսելմաշում աշխատել է որպես բանվոր։ Գործարանում մասնակցել է գրական խմբակին, որը ղեկավարել է գործարանի բազմատիրաժ թերթի խմբագիր, բանաստեղծ Դանիիլ Դոլինսկին։

Ռոստովի պետական համալսարանն ավարտելուց հետո 1960 թվականին Վլադիմիր Պալչիկովը տեղափոխվել է Էլիստա, որտեղ ապրել է մինչև 1973 թվականը։ Էլիստայում աշխատել է Կալմիկիայի գրքի հրատարակչությունում որպես խմբագիր։

1963 թվականին միացել է ԽՍՀՄ ժուռնալիստների միությանը, 1971 թվականին` ԽՍՀՄ Գրողների միությանը։

Ստեղծագործական ուղի
-------------------

Առաջին բանաստեղծությունը Վլադիմիր Պալչիկովը հրապարակել է Ռոստովի «Կոմսոմոլեց» թերթում։ Իր բանաստեղծությունները հրապարակել է նաև «Երեկոյան Ռոստով» թերթում, «Վերելք» ամսագրում։ 1960-ական թվականներից սկսած իր բանաստեղծությունները հրապարակել է Կալմիկիայի «Սովետական ​​Կալմիկիա» և «Теегин герл» պարբերականներում։

Էլիստայում Վլադիմիր Պալչիկովը ռուսերեն է թարգմանել կալմիկ բանաստեղծներ Սանջի Կալյաևի, Խասիր Սյան-Բելգինի, Ալեքսեյ Բալակաևի բանաստեղծությունները։

Վլադիմիր Պալչիկովը հայտնի է իր պալինդրոմային բանաստեղծական փորձերով, որոնք առաջին անգամ հրապարակվել են 1990 թվականին «Սոնետների հավաքածուում»։

Ստեղծագործություններ
--------------------

* «Радуга», стихи, Элиста, 1961 г.;
* «Стихи», Элиста, 1962 г.;
* «Солнце на вкус», стихи, Элиста, 1965 г.;
* «Зёрна и капели», стихи, Элиста, 1966 г.;
* «100 сонетов», Элиста, 1966 г.;
* «Андрей Рублёв», стихи, Элиста, 1970 г.;
* «Зов», стихи, Элиста, 1972 г.;
* «Свод сонетов», Москва, 1990 г.
* «О купавы торк», М. 1999 г.

Աղբյուրներ
----------

* Джимгиров М. Э. Писатели советской Калмыкии, Калмыцкое книжное издание, Элиста, 1966, стр. 145—146

Արտաքին հղումներ
----------------

* Владимир Йосифович Пальчиков (Элистинский)(չաշխատող հղում)
* Пальчиков (Элистинский) Владимир Иосифович
* Русский палиндром, проверка сонетом(չաշխատող հղում)
* Сонеты (из цикла «Тартар и радар») Archived 2012-03-09 at the Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | GND: 1222454238 · VIAF: 133144648415116568094 · WorldCat VIAF: 133144648415116568094 |

 |
**Խոջաևի տուն** (ռուս.՝ Дом Ходжаева), շենք, որ կառուցվել է 19-րդ դարի երկրորդ կեսին Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Տագանրոգ քաղաքում։ Գտնվում է Իտալական նրբանցք, 22 հասցեով։

Պատմություն
-----------

Տագանրոգի Իտալական նրբանցքի (նախկինում` Իսպոլկոմովսկի) մեկուկեսհարկանի տունը կառուցվել է 1863 թվականին` վաճառականի որդի, քաղաքային դումայի անդամ Անտոն Արխիպովիչ Խոջաևի միջոցներով։ Տագանրոգի արական գիմնազիայում, բարձր առաջադիմությամբ աշակերտներին խրախուսելու համար, հիմնվել էր մի քանի կրթաթոշակ, որոնցից առավել հեղինակավոր էին երկուսը` Պագոնատինը (250-ական ռուբլի) և Խոջաևի երեք կրթաթոշակները (150-ական ռուբլի)։ 1880 թվականի մարտին ինքնասպան է եղել Խոջաևի 55-ամյա եղբայրը` Վասիլին։

Ավելի ուշ տունը գնել է ջրաբուժարանի բժիշկ հունահպատակ Նիկոլայ Դիվարիսը, իսկ 1900-ականների սկզբին տնատիրությունը ձեռք է բերել ուսանող Ալեքսանդր Սերգեևիչ Զոլոտարյովը։

Խորհրդային իշխանության տարիներին շենքն ազգայնացվել է, այժմ սա բնակելի տուն է։

Նկարագրություն
--------------

Իտալական նրբանցքի թիվ 22 տունը պսակող քիվով մեկուկեսհարկանի անհամաչափ աղյուսե շենք է։ Դեկորատիվ ատտիկոսները տան երկու կողմերից են։ Տունն ունի ութ պատուհաններ ճակատի երկայնքով, ճաղաշարքով կիսաշրջանաձև պատուհաններ, կոպտատաշ շարվածք ամբողջ տան երկայնքով։

Երկրորդ հարկի պատուհանների վերևում արված են զարդաքիվեր, իսկ ներքևի պատուհանների վերևում՝ կողպեքային քարեր։ Տան մուտքը ճակատի կողմից է, շենքում կա դեկորատիվ ցանցկեն մետաղյա ճաղերով միջանցիկ անցում դեպի բակ։ Կառամուտքը դեպի բակ շենքի աջ մասում է՝ քարե հենասյուներով մետաղե ցանցկեն դարպասով։

Կոպտատաշ շարվածքը, կողպեքային քարերը, պատուհանների երեսկալները, զարդաքիվերը, քիվի ատամնիկները դասական ճարտարապետական ավանդույթներ են, որոնք օգտագործվել են շենքում։ Ճակատն անհամաչափ է։ Մուտքի դռան վերևի պատուհանը եզրակալող կորնթական օրերի կիսասյուները, ասես, ոչնչին չեն հենվում։ Շենքը մի քանի անգամ փոխել է գույնը։ Այժմ այն կանաչ է, ճարտարապետական փոքր մանրամասներն ընդգծված են սպիտակով։

Գրականություն
-------------

* Рыбалкин А.А. Итальянский переулок // Таганрог. Энциклопедия. — Таганрог: Антон, 2008. — С. 370. — ISBN 978-5-88040-064-5.
* Волошин В. Вдоль и поперёк Итальянского. — Таганрог: ИП Кравцов В.А. 2012. ISBN 978-5-904585-27-3.
* Давидич Т. Ф. Стиль как язык архитектуры. — Харьков: Изд-во Гуманитарный центр, 2010. — 336 с. — ISBN 978-966-8324-70-3.
* Собрание фасадов Его Императорского Величества, высочайше апробированных для частных строений в городах Российской империи. Ч. 1-4. СПб. 1809–1812.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Таганрог. Итальянский переулок. д. 22 Archived 2020-11-01 at the Wayback Machine.

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Глазычев В. Л. Архитектура. Энциклопедия. — М.: Дизайн. Информация. Картография; Астрель; АСТ, 2002. — 672 с. — ISBN 5-17-005418-1.
**Օբնինսկի դրամատիկական թատրոն**, Օբնինսկի ամենահին սիրողական թատրոնը, ստեղծվել է 1954 թվականին։ Խորհրդային տարիների ժամանակ ստացել է «ժողովրդական» անվանումը։ Թատրոնի անփոփոխ ղեկավարը Վերա Բեսկովան է։

Պատմություն
-----------

Ապագա թատրոնը ծնվել է որպես թատերական խմբակ ֆիզիկա-էներգետիկ ինստիտուտի (ՖԷԻ) արվեստի տանը, Օբնինսկում։ 1954 թվականին ՖԷԻ արվեստի կենտրոնի տնօրեն Իրինա Սիչկարյովան փոխանցել է թատերախմբի ղեկավարությունը երիտասարդ դերասանուհի Վերա Բեսկովային, ով ավելի ուշ ավարտել է Արվեստների ժողովրդական ինստիտուտը և ստացել է ռեժիսիորի դիպլոմ։
Բասկովայի կարծիքով, Օբնինսկի դրամատիկական թատրոնի գործունեությունն սկսվել է Ալեքսեյ Նիկոլայևիչ Առբուզովի «Իրկուտսկյան պատմություն» պիեսով, 
որը բեմադրվել է 1961 թվականին։ Մյուս ներկայացումների մեջ առանձնանում էր «Համարձակ մայրիկը և նրա երեխաները» ըստ Բերտոլդ Բրեխտի պիեսի, որը բեմադրվել է 1964 թվականին` Առաջին համախորհրդային ժողովրդական թատրոնների փառատոնում։ Ներկայացումը փառատոնի դափնեկիր է դարձել, նկարահանվել և ցուցադրվել ԽՍՀՄ Պետական հեռուստառադիոտեսության երկրորդ ծրագրով։ Թատրոնում ստեղծվել է ստուդիա` Մարինա Կլիմենկոյի ղեկավարությամբ, որի դերասանները աստիճանաբար համալրում են թատրոնի հիմնական կատարումները։ Թատրոնն իր գոյության ողջ պատմության մեջ ունեցել է մոտ 400 մասնակից։

Խաղացանկ
--------

* «Իրկուտսկի պատմությունը» Ալեքսեյ Արբուզով (1961)
* «Համարձակ մայրիկը և նրա երեխաները» Բերտոլդ Բրեխտ (1964)
* «Մեր մարդիկ հաշվի կառնվեն» Ալեքսանդր Օվստովսկովի
* «Անմեղ մեղավորները» Ալեքսանդր Օվստովսկովի
* «Սիրենան և Վիկտորիան» Ալեքսանդրա Գալին
* «Արմատները» Ռ. Գոլուշկո
* «Չշփվող մեր ծովը» Նիկոլայ Կոլյադի
* «Բալթյան Քառակուսի» Վլադիմիր Գուրկին
* «Թագավորական խաղեր» Գրիգորի Գորին
* «13» Ռէյ Կուն
* «Գլխարկով ձիուկը»
* «Մոխրոտ»
* «Սառցե թագուհի»
* «Եղնիկի ծաղիկ»
* «Ձեր քույրը և գերուհին»
* «Մայրիկ»
* «Ծաղրածուն և հանցագործը»
* «Ծեր նապաստակը»
* «Սանյան, Վանյան և նրանց հետ Ռիմասը»

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3  *Воронцова Марина.* Театр — не мода, он навсегда! // *Вы и мы*. — 26 ноября 2009 года.
2. ↑  День рождения Веры Петровны Бесковой // *Администрация города Обнинска*. — 27 сентября 2011 года.
**Տրիֆոն Իվանովիչ Գրուզին** (ռուս.՝ Трифон Иванович Грузин, փետրվարի 15, 1912(1912-02-15), Բեսարաբյան գուբերնիա, Ռուսական կայսրություն - սեպտեմբերի 7, 1987(1987-09-07)), խորհրդային շրջանի մոլդովացի կինոյի և թատրոնի դերասան։

Մոլդովայի Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության վաստակավոր արտիստ։

Կենսագրություն
--------------

Տրիֆոն Գրուզինը ծնվել է 1912 թվականի փետրվարի 15-ին Բեսարաբիայում։ 1933 թվականին ավարտել է Օդեսայի թատերական տեխնիկումը։

1933 թվականին դարձել է Տիրասպոլում ստեղծված առաջին մոլդովական պետական դրամատիկական թատրոնի հիմնադիրներից և առաջին արտիստներից մեկը։ 1939 թվականից, որպես դերասան աշխատել է Ալեքսանդր Պուշկինի անվան մոլդովական երաժշտա-դրամատիկական թատրոնում։

1940 թվականին տեղափոխվել է Քիշնև և գործունեությունը շարունակել Մոլդովական ԽՍՀ-ի մայրաքաղաքում։ Մահացել է 1987 թվականի սեպտեմբերի 7-ին՝ 75 տարեկան հասակում։

Ֆիլմագրություն
--------------

* 1954 — Անդրիեշ (ֆիլմ)
* 1958 — Ատաման Կոդր
* 1958 — Ոչ քո տեղում
* 1959 — «Ես Ձեզ եմ գրում…»
* 1962 — Ճամփորդություն ապրիլին
* 1962 — Արմագեդոն
* 1962 — Ճամփորդություն ապրիլին
* 1969 — Միևնույն է սիրում եմ
* 1973 — Կանաչ ալիք
* 1973 — Կամուրջներ
* 1974 — Օրվա երկարություն
* 1976 — Տղամարդիկ ավելի վաղ են նստում
* 1977 — Ո՞վ՝ ո՞ւմ
* 1983 — Յուլիա՜, եղի՛ր երջանիկ

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Ալեքսանդր Պուշկինի անվան Մոլդովայի դրամատիկական թատրոնի դերասաններ Archived 2007-09-04 at the Wayback Machine. // Թատերական հանրագիտարան


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Internet Movie Database |

 |
**Օքտայ Ջաֆար օղլի Աղաև** (ադրբ.՝ Oqtay Cəfər oğlu Ağayev, նոյեմբերի 7, 1934(1934-11-07), Բաքու, ԱԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - նոյեմբերի 14, 2006(2006-11-14), Բաքու, Ադրբեջան), խորհրդային ադրբեջանցի էստրադային երգիչ, Ադրբեջանի ժողովրդական արտիստ;

Կենսագրություն
--------------

Օքտայ Աղաևը ծնվել է 1934 թվականին Բաքվում: 1953 թվականին ընդունվել է Ասաֆ Զեյնալլու անվան երաժշտական քոլեջ: Նրա ուսուցիչը Սոֆյա Իվանովնա Հալֆենն էր: Օքտայ Աղաևը եղել է մենակատար Ադրբեջանում երկու խոշոր փոփ երաժշտության նվագախմբերում: Մինչև 1970 թվականը նա եղել է նվագախմբի մենակատարը, Ռաուֆ Հաջիևի ղեկավարությամբ: Իսկ մինչև 1984 թվականը եղել է Թոֆիգ Ահմեդովի ղեկավարությամբ ռադիոյի և հեռուստատեսության նվագախմբի մենակատար: Օքտայ Աղաև շրջագայել է աշխարհի տարբեր երկրներում (Ալժիր, Մարոկկո, Լեհաստան, Չեխոսլովակիա, Բուլղարիա, Ռումինիա և այլն) և նախկին ԽՍՀՄ բոլոր հանրապետություններում: Նա 11 համերգ է ունեցել Կրեմլում:

Օքտայ Աղաևը մահացել է 2006 թվականի նոյեմբերի 14-ին:

Արտաքին հղումներ
----------------

* Օքտայ Աղաև, Կենսագրություն
* Օքտայ Աղաևի մասին

### վիդեո

* Հիշողությունները Օքտայ Աղաևի մասին
* Օքտայ Աղաև
* Oqtay Agayev / Albom vol: 1 production of Azerbaycan

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Биография актера Агаев, Октай Бахрам оглы
2. ↑  Агаев, Октай Бахрам оглы
**Միրֆաիկ Միրի օղլի Սուջադդինով** (ադրբ.՝ Mirfaiq Miri oğlu Sücəddinov), (հունիսի 14, 1947(1947-06-14), Գանձակ, Ադրբեջանական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), ադրբեջանացի կոմպոզիտոր և երաժիշտ, Ադրբեջանի Հանրապետության արվեստի վաստակավոր գործիչ(2000), Ադրբեջանի Հանրապետության ժողովրդական արտիստ (2006), «Փառքի» շքանշանի դափնեկիր։

Կենսագրություն
--------------

Միրֆաիկ Միրի օղլի Սուջադդինովը ծնվել է 1947 թվականին հունիսի 14-ին Գյանջայում։ 1965 թվականին Ֆաիկ Սուջադդինովն ընդունվել է Ասաֆ Զեյնալլու անվան երաժշտական դպրոցի դաշնամուրային բաժին։ 1969 թվականից աշխատել է Ադրբեջանի պետական ռադիոյի և հեռուստատեսության կոմիտեի Էստրադայի նվագախմբում։ 20-րդ դարի 80-ական թվականներին Ֆաիկ Սուջադդինովը թողել է աշխատանքը Էստրադայի նվագախմբում և շարունակել կրթությունը Ադրբեջանի մանկավարժական լեզուների ինստիտուտում(այսօրվա Բաքու Սլովենիայի համալսարանը)։ 1977 թվականին ընդունվել է Ադրբեջանի պետական կոնսերվատորիայի կոմպոզիտորական ֆակուլտետը։ 1981 թվականին ավարտել է Ադրբեջանի պետական կոնսերվատորիայի կոմպոզիտորական ֆակուլտետ։ 2000-ական թվականներին Ֆաիկ Սուջադդինովն ապրել և աշխատել է Թուրքիայում և Կիպրոսում։ 2006 թվականից հանդիսանում է Ադրբեջանի Հանրապետության ժողովրդական արտիստ։ Նա 2007 թվականին պարգևատրվել է Ադրբեջանի «Փառքի» շքանշանով։ 2007 թվականի սեպտեմբերին արժանացել է Ադրբեջանի Հանրապետության նախագահի անձնական կրթաթոշակի։

Ֆիլմագրություն
--------------

* Aşkarsızlıq şəraitində (film, 1986) - (Անհասկանալի կերպով)
* Bir anın həqiqəti (film, 2003) - (Մի պահիր ճշմարտությունը)
* Bahar oğlu (film, 2004) - (Գարունի որդին)
* Balqabaq (film, 2007) - (Դդում)
* Qovğalı kəndinin gecələri (film, 2008) - (Գովգալի գյուղի գիշերը)
* Dalan (film, 2012) - (Փողոցում)
* Ömür payı. Səməndər Rzayev (film, 2015) - (Կյանքի նվերը)
* Portret... Bəstəkar Faiq Sücəddinov (film, 2017) - (Դիմանկար ... Կոմպոզիտոր Ֆաիկ Սուջադդինով)

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Передача "SoLo" на Day.Az Radio была посвящена известному композитору Фаику Суджаддинову - Запись передачи
2. ↑  Ադրբեջանի Հանրապետության Նախագահի պաշտոնական կայքը
Կողոսիան Փոքր Ասիայի քաղաքներից մեկն էր, որը գտնվում էր Եփեսոսից շուրջ 200 կիլոմետր հեռու, դեպի արևելք։ Հայտնի չէ, թե Պողոսը երբևէ այցելե՞լ է այդ քաղաքը։ Նրա ծառայակիցներից մեկը՝ Եպափրասը, որ կողոսացի էր, առաջինը ինքն էր Ավետարանը քարոզել այնտեղ։

Երբ Պողոսը բանտում էր գտնվում (հավանաբար Հռոմում), Եպափրասը գնացել էր նրա մոտ՝ հայտնելու, որ կողոսացիները մի նոր վարդապետության տարածիչների ազդեցության տակ էին ընկել։ Ըստ այդ մարդկանց ուսուցման, Աստծուն ճանաչելու և փրկվելու համար հարկավոր էր պաշտամունք մատուցել ինչ-որ հոգևոր զորությունների, ենթարկվել որոշ ծեսերի և խստիվ պահպանել մի շարք կանոններ, որոնք վերաբերվում էին կերակուրներին, խմիչքներին և այլն։ Հենց որ Պողոսը տեղեկանում է այդ մտահոգիչ կացության մասին, մի թուղթ է գրում կողոսացիներին՝ հիշեցնելու համար նրանց, որ Աստծու կողմից շնորհված փրկությունը ի Քրիստոս լիովին բավարար է։ Նա իր թուղթն հավանաբար ուղարկում է Տյուքիկոսի և Օնեսիմոսի միջոցով։

Թղթի առաջին մասում, մի կարճ ողջույնից և Աստծուն ուղղված մի աղոթքից հետո, առաքյալը ակնհայտ կերպով ցույց է տալիս, որ Քրիստոսին է պատկանում բարձրագույն իշխանությունը. Նա գերիվեր է բոլոր հոգևոր զորություններից. Նա է միակ գլուխը Եկեղեցու։

Այնուհետև Պողոսը զգուշացնում է կողոսացիներին հեռու մնալ այն բոլոր մոլորություններից, որ ոմանք տարածում են իրենց համայնքում։

Թղթի վերջին մասում, անդրադառնալով կյանքի գործնական կողմերին, նա հորդորներ է տալիս նրանց այն մասին, թե ինչպիսի վարմունք պետք է ունենան քրիստոնեական համայնքում, ընտանիքում և հասարակության մեջ։

Թուղթը եզրափակվում է մի շարք անձնական պատգամներով և առաքյալի ձեռքով գրված ողջույնի խոսքով։

Նամակի կառուցվածքը
------------------

1. Ներածություն, ողջույներ, գոհություն և աղոթք (1։1-1:14)
2. Քրիստոսի անձի և գործի մասին ուսմունքը (1։15 - 2։3)
3. Պատվիրաններ կեղծ վարդապետությունից հեռու մնալու մասին (2։4 - 3։4)
4. Քրիստոնեական կյանքը (3։5 - 4։6)
5. Եզրակացություն (4։7-18)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Պողոս առաքյալի Կողոսացիներին ուղղված նամակը արևելահայերեն թարգմանությամբ

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  *Աստվածաշունչ*
Ամրոցի տեսքը
**Կալատրավա լա Վիեխա** (իսպ. Calatrava la Vieja), միջնադարյան կառույց է Իսպանիայում։ Այժմ համարվում է Հնագիտական Պարկի մաս, գտնվում է Կաստիլիա-Լա Մանչայի ինքնավար համայնքի կազմում։ Կալատրավան Ուշ միջնադարում Գուադիանա գետի հովտի միակ նշանավոր քաղաքն էր։

Անունը ծագում է (Արաբ.: قلعة رباح‎, տրանսլիտ. Qalʿat Rabāḥ, ‎) մի արաբ ազնվականի անունից,ով իշխել է այդտեղ 8-րդ դարում,թեև որպես ամրոց այն հիշատակվում է ավելի վաղ, դեռ Իբերիական ժամանակներից։

Պատմություն
-----------

Տեղամասի մասին հիշատակությունները վերաբերում են 785 թվականին։ 853 թվականին,երբ այն հակամարտության պատճառ էր Տոլեդոյի մուսուլմանների և Կորդովայի ամիրայության միջև, գրեթե հիմնովին ավերվել է, սակայն հետագայում վերակառուցվել է։ Ամրոցը վերակառուցել է Ալ-Հաքմանը, Մուհամմադ Առաջինի եղբայրը:Այն դարձել է տարաածաշրջանի կենտրոն։ Կորդովայի Խալիֆայության անկման ողջ շրջանում ամորցը ձեռք բերելու համար մրցակցության մեջ էին Թաիֆայի թագավորությունները՝ Սևիլիայի,Կորդովայի և Տոլեդոյի իշխանությունները:1147 թվականին Կալատրավան գրավվեց Ալֆոնսո 7-րդի կողմից՝դառնալով Ռեկոնկիստայի այդ փուլի ամենահեռավոր քրիստոնեական կենտրոնը:Ամրոցը գտնվում էր Տաճարականների միաբանության պաշտպանության ներքո, սակայն այն անհուսալի էր, ուստի Սանչո 3-րդ Կաստիլը առաջարկ արեց, որ ամրոցը կնվիրի նրան, ով կկարողանա այն պաշտպանել Մավրերից:Դիեգո Վելասքեզ անունով մի միաբան,ով մինչ կուսակրոն դառնալը ռազմիկ էր եղել՝ոգևորվելով ընդունեց առաջարկը։ Սանչոն նրան տվեց արտոնություն, և, կազմակերպելով բանակ՝ Տոլեդոյի արքեպիսկոպոս Խուան Երկրորդի աջակցությամբ կարողացավ 1158 թվականին հաջողությամբ ամրոցը պաշտպանել Մավրերի հարձակումներից։

15-րդ դարում,երբ Կալատրավայի իշխանը իր բնակավայրը տեղափոխեց Կարիոն դե Կալատրավա։

Պատկերասրահ
-----------

* 
* 
* 
* 
* 
*

Ծանոթագրություններ
------------------

* (Իսպաներեն) Galería Fotográfica en www.ciudad-real.es Archived 2008-05-18 at the Wayback Machine.
* (Իսպաներեն) Parque Arqueológico Alarcos-Calatrava (Red de Parques Arqueológicos de Castilla-La Mancha) Archived 2009-01-31 at the Wayback Machine.
* (Իսպաներեն) Calatrava La Vieja en www.nrtarqueologos.com Archived 2008-10-08 at the Wayback Machine.
* (Իսպաներեն) Descripción detallada y extensa galería fotográfica en www.castillosnet.org Archived 2008-05-16 at the Wayback Machine.
* Eduardo Manzano Moreno, *La frontera de al-Andalus en época de los Omeyas* Madrid: CSIC, 1991, pág. 168.
* Abu Tammam ibn Rabah, El cálamo del poeta, ed. de Teresa Gárulo, Madrid: Hiperión, 2008.
* Abundante información del castillo y geocaching en el yacimiento de Calatrava la Vieja

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրոքհաուսի և Եփրոնի · Բրոքհաուսի և Եփրոնի փոքր · Հրեական Բրոքհաուսի և Եփրոնի |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | VIAF: 315170070 · WorldCat VIAF: 315170070 |

 |

1. ↑  Wiki Loves Monuments monuments database — 2017.
**Ուեբրոյի ամրոց** (իսպ.՝ Castillo de Huebro), փոքրիկ բերդ կամ ամրոց է Իսպանիայի Անդալուզիա տարածաշրջանի Նիջար (իսպ.՝ Nijar) գավառի Հուեբրո (իսպ.՝ Huebro) բնակավայրի մոտ, ծովի մակերևույթից 750 մ բարձրության վրա։ 2005 թվականի հունիսի 29-ին Իսպանիայի մշակույթի նախարարության կողմից Ուեբրոյի ամրոցը ընդգրկվել է Անդալուզիայի ինքնավար համայնքի պատմական արժեք ունեցող հուշարձանների ցանկի մեջ։

Պատմություն
-----------

Ուեբրոյի ամրոցը կառուցվել է 12-րդ դարում։ Այն պաշտպանողական կառույց է փոքրիկ ժայռի վրա, որի ամենակարծր հատվածում փորվել է երկու մեծ ջրամբարներ։ Թեև դրանք ամբողջովին չեն պահպանվել, սակայն համարվում են Նիջար գավառի պատմամշակութային կարևոր կառույց, որը չպետք է կորցնել։

Նկարագրություն
--------------

Ուեբրոյի ամրոցը ներկայումս գտնվում է վերացման փուլում։ Մնացորդների մի մասը քայքայվել է տեղանքի կոռոզիայի պատճառով, կամ գանձագողների կողմից պայթեցվելու պատճառով։ Ամրոցը իրենից ներկայացնում է վտանգ զբոսաշրջիկների և այլ անձանց համար, ովքեր սովորաբար այցելում են ամրոց, քանի որ այնտեղի շինությունները գտնվում են անկայուն և անմխիթար վիճակում։ Դա նաև մեծ վտանգ է ամրոցի պատմական արժեքի համար։ Մինչև գրանցումը, ամրոցը տեղացիների կողմից օգտագործվել է որպես գոմ իրենց անասունների համար, որը ցույց է տալիս, որ տեղացինեը այդքան էլ չեն արժևորել ամրոցը։ Չկա ոչ մի ցուցանակ` ամրոցի պատմական արժեքի մասին զգուշացնող։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Անդալուսիայի մշակութային ժառանգության թվային ուղեցույց (իսպ.)
2. ↑  Wiki Loves Monuments monuments database — 2017.
**Բժշկական աշխարհագրություն**, հասարակական աշխարհագրության ենթաճյուղ, ուսումնասիրում է աշխարհագրական միջավայրի բնական և սոցիալ-տնտեսական գործոններն ու պայմանները, որոնք դրական կամ բացասական են անդրադառնում բնակչության առողջության վրա, հետազոտում է նաև մարդու հիվանդությունների տարածման օրինաչափություները։ Բժշկական աշխարհագրությունը սերտ կապի մեջ է բնակչության աշխարհագրության, բնապահպանության, համաճարակաբանության հետ։ Հետազոտման հիմնական մեթոդներն են բժշկաաշխարհագրական քարտեզագրությունը և շրջանացումը, մաթեմատիկական մոդելավորումը։ Բժշկական աշխարհագրություն հասկացությունն առաջին անգամ տվել է իտալացի գիտնական Բ. Ռամացինին (18-րդ դար), իսկ որպես գիտություն ձևավորվել է 20-րդ դարի երկրորդ կեսին։

**Հիվանդությունների աշխարհագրություն**
--------------------------------------

Հիվանդությունների աշխարհագրությունը (հունարեն πόςος- հիվանդություն և աշխարհագրություն) մարդու հիվանդությունների աշխարհագրության, բժշկական աշխարհագրության բաժին է, որն ուսումնասիրում է մարդու առանձին հիվանդությունների աշխարհագրական տարածումը արդի ժամանակաշրջանում կամ ոչ հեռավոր անցյալում։ Հիվանդությունների աշխարհագրության հիմնական խնդիրը հիվանդությունների արեալի, նրա կառուցվածքի և դինամիկայի, ինչպես նաև հիվանդությունների ծագման պայմանների ուսումնասիրումն է։ Եզրույթն առաջին անգամ առաջարկել է գերմանացի գիտնական Ա. Մյուրին (1876)։

Հիվանդությունների աշխարհագրության տեսակետից սովորաբար առանձնացնում են չորս բնակլիմայական մակրոզոնաներ.

* բարեխառն․ տարածվում է հյուսիսայի և հարավային կիսագնդերի համապատասխան լայնություններում (Հյուսիսային Ամերիկա, Եվրոպայից մինչև Ճապոնիա, Հարավային Ամերիկա, Ավստրալիա,Նոր Զելանդիա)։
* Միջերկրածովյան․ տարածվում է Միջերկրական ծովի ավազանի երկրներում և Մերձավոր Արևելքում։
* Արևադարձային․Կենտրոնական Ամերիկայի և Աֆրիկայի երկրներ։
* Հարավարևելյան Ասիա․ ներառելով տարածաշրջանի բոլոր երկրները։

Աշխարհի այսպիսի «բժշկաաշխարհագրական շրջանացման» սահմաններում տարածվում են չորս գլխավոր խումբ հիվանդություններ.

1. Վարակիչ հիվանդություններ
2. Չարորակ նորագոյացություններ
3. Հիվանդություններ` կապված սննդի հետ
4. Սիրտանոթային և հոգեկան հիվանդություններ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Յ. Մուրադյան, Մ. Մուրադյան, մարդկության համամոլորակային հիմնախնդիրները և դրանց լուծման ուղիները, Երևան 2014, էջ 241,377, 388


|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 2, էջ 434)։*  |
**Սուրբ Մարիամ լյութերական եկեղեցի, Ավետարանական-լյութերական եկեղեցի** (ռուս.՝ Лютеранская кирха Святой Марии, Евангелическо-лютеранская церковь), գործող լյութերական տաճար Յալթայում, Ղրիմում այս դավանանքի սակավաթիվ եկեղեցիներից մեկը։ Կառուցվել է 1885 թվականին` լյութերական դավանանքի ծխականների միջոցներով, ինչպես նաև Գերմանիայի և Ռուսաստանի կայսրերի նվիրատվություններով։

Պատմություն
-----------

Սուրբ Մարիամ լյութերական եկեղեցին գտնվում է Պարտիզանսկի նրբանցքի դիմաց։ Յալթայում լյութերական ծխի գոյության մասին առաջին տեղեկությունները թվագրվում են 19-րդ դարի 70-ական թվականներով, երբ համայնքը ղեկավարվում էր Սանկտ Պետերբուրգի լյութերական կոնսիստորիայի կողմից։ 1874 թվականին Յալթայի լյութերականների խնդրանքով կոնսիստորիայի գլխավոր խորհուրդը դիմել է ներքին գործերի նախարարությանը` եկեղեցու կառուցման հայտով։ Եկեղեցու կառուցման համար հատկացված փոքրիկ հողամասը պատկանում էր քաղաքի ճարտարապետ Գ. Ֆ. Շրեյբերին։ Հենց նրան բողոքական ընկերությունն ու ավետարանական-լյութերական եկեղեցին խնդրեցին մշակել ապագա եկեղեցու նախագիծը և ղեկավարել շինարարական կոմիտեն։ Միևնույն ժամանակ, լյութերական հավատք դավանող քաղաքացիները եկեղեցու շինարարության համար դրամահավաք էին կազմակերպել։ Կարճ ժամանակում հավաքվել էր մոտ 17 հազար ռուբլի։

1000 ռուբլի նվիրել էին կայսր Ալեքսանդր II-ը և նրա կինը, 700 ռուբլի բողոքականների ըներությունը ստացել էր Գերմանիայի կայսր Վիլհելմ I-ից։ 1874 թվականի սկզբին Ավետարանական լյութերական գլխավոր կոնսիստորիայի փոխնախագահ եպիսկոպոս Ռիխտերը ներքին գործերի նախարար գեներալ-ադյուտանտ Ա. Ե. Տոմաշևին ուղարկում է Գ. Ֆ. Շրեյբերի կազմած նախագիծը։ Շինարարական կոմիտեի հանձնաժողովը, ծանոթանալով նախագծին, անում է մի շարք դիտողություններ և նախագիծը վերադարձնում վերամշակման։

Եկեղեցին կառուցվում է մոտ 10 տարի։ Նրա «Սուրբ Մարիամ» անունը նվիրված էր նաև շինարարության համար իր փոքր հողակտորն անվարձահատույց եկեղեցուն հանձնած ճարտարապետի դստերը։

Եկեղեցու ընդհանուր ճարտարապետական տեսքը հեղինակը լուծել էր նեոգոթական ոճով։ Բացի պատուհանների և մուտքի դռան բացքերի սլաքաձև կամարներից, ճակատը զարդարում էր նաև վեցանիստ բուրգի տեսքով սրածայր զանգակատունը։ Ժամանակի ընթացքում այն քանդվեց։

1917 թվականի հեղափոխությունից հետո եկեղեցին փակվեց, այնուհետև այնտեղ սկսեց գործել շախմատային ակումբ։ Միայն 1993 թվականին Յալթայի վերստեղծված ավետարանական լյութերական համայնքը կարողացավ եկեղեցին վերադարձնել համայնքին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Տվյալ աշխարհագրական օբյեկտը տեղայակված է Ղրիմի թերակղզում, որի մեծ մասը տարածքային վեճի առարկա է Ռուսաստանի և Ուկրաինայի միջև։ Համաձայն Ռուսաստանի վարչատարածքային բաժանման՝ թերակղզում տեղակայված են ՌԴ Ղրիմի Հանրապետության սուբյեկտները և դաշնային նշանակություն ունեցող Սևաստոպոլ քաղաքը։ Համաձայն Ուկրաինայի վարչատարածքային բաժանման՝ Ղրիմում գտնվում են Ուկրաինայի կազմի մեջ մտնող Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետությունը և հատուկ կարգավիճակ ունեցող Սևաստոպոլ քաղաքը։
2. 1 2 3 4 5 6  «Евангелическо-лютеранская церковь (кирха)»։ Վերցված է 2019 Փետրվար 21
**Ջոն Չեյզ** (1810[…], Լոնդոն, Մեծ Բրիտանիայի և Իռլանդիայի միացյալ թագավորություն - 1879[…], Լոնդոն, Մեծ Բրիտանիայի և Իռլանդիայի միացյալ թագավորություն), բրիտանացի բնանկարիչ, որը նկարում էր ջրաներկով։

Կյանք
-----

Չեյզը ծնվել է 1810 թվականի փետրվարի 26-ին Ֆիցրոյի հրապարակի Ջոն փողոցում։ Երեխա ժամանակ որոշ հրահանգներ ստացել է Ջոն Կոնստեբլի կողմից, որից հետո սովորել է ճարտարապետություն։ Արվեստի նրա ամենավաղ փորձերը եղել է ինտերիերներ նկարազարդելը, ինչպիսիք են Վեստմինստերյան աբբայության մեջ Հենրի VII-ի մատուռը և Վինձոր դղյակում Սուրբ Ջորջի մատուռը։

1826 թվականին Սաֆֆոլկի փողոցում նա առաջին անգամ ցուցադրել է «Վեստմինստերյան աբբայության նավերի տեսքը» կտավը։ 1835 թվականին Չեյզն ընտրվել է Ջրաներկով նկարող նկարիչների նոր ընկերության (այժմ՝ Պիկադելլիում գտնվող Ջրաներկով նկարող նկարիչների թագավորական ինստիտուտ) անդամ։ Նրա դուստրը` Մարիան Էմմա Չեյզը, ծնվել է 1844 թվականին և սկզբնական պարապմունքներն անցել իր հայրիկի մոտ։ Նա դարձել է ջրաներկով նկարող հռչակավոր նկարչուհի։ Չեյզն ամուսնացել է երկու անգամ և ունեցել երեք  դուստր։ Մահացել է 1879 թվականի հունվարի 8-ին Ֆիցրոյի հրապարակ, Շարլոտի փողոց113 տուն հասցեում գտնվող իր բնակարանում։

Աշխատանքներ
-----------

Չեյզի հետագա գործերում համակցված էին բնատեսարանը և ճարտարապետությունը, ինչպիսիք են սանդղավանդի վրա գտնվող տների շարքը, ավերված վանքերը, ամրոցները, առանձնատներն ու եկեղեցիները։ Նա հաճախ էր ցուցադրում Հադդոն Հոլլի տեսարանները, որոնք իր համար առանձնահատուկ հմայք ունեին։ Նրա նկարները, ընդհանուր առմամբ, բավականին փոքր չափերի էին։ Չեյզի հետևյալ աշխատանքները ցուցադրվել են ինստիտուտում․ 1872 թվականին՝ «Կապուլետի պատշգամբը Վերոնայում», «Երեկո Լիչֆիլդում», «Լեոնարդո դա Վինչիի արվեստանոցը Ֆոնտենբլոում», 1873 թվականին` «Լիչֆիլդի տաճարը Մինսթերի լճակից», «Ֆրանսիայի Չարթրես քաղաքի մայր տաճարի ճակատամուտքը», իսկ 1878 թվականին՝ «Լուդլոու դղյակը»։

1861 թվականին Չեյզը հեղինակել է«Գործնական տրակտատ ջրաներկով բնապատկերներ ու բնությունից գծանկարներ անելու վերաբերյալ» աշխատությունը, որի խմբագիրն էր արվեստագիտության դոկտոր պատվելի Ջեյմս Հարիսը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4  Union List of Artist Names
2. 1 2 3 4  Benezit Dictionary of Artists — OUP, 2006. — ISBN 978-0-19-977378-7
3. 1 2 3 4  Artnet — 1998.
4. 1 2 3 4  RKDartists (նիդերլ.)
5. ↑  Union List of Artist Names — 2008.
6. 1 2 3 4  Fagan, 1887
7. ↑  B. S. Long, "Chase, Marian Emma (1844–1905)", rev. Charlotte Yeldham, *Oxford Dictionary of National Biography*, Oxford University Press, 2004 accessed 8 April 2014


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | RKDartists |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Օքսֆորդի կենսագրական · Dictionary of National Biography |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | ISNI: 0000000067090283 · LCCN: no2008034456 · VIAF: 78581765 · ULAN: 500020698 · WorldCat VIAF: 78581765 |

 |
28/32 cm Nebelwerfer 41 թռչելիս, Վարշավա
**28/32 սմ Nebelwerfer 41,** գերմանական համազարկային կրակի ռեակտիվ համակարգ՝ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։

Պատմություն
-----------

Թողարկվում էր 1941-1942-ական թվականներին։ 1941 թվականին թողարկվել է 34 հատ, իսկ 1942 թվականին` 311։

Ինչպես նաև 1941-1942-ական թվականներին արտադրվել են 13 555 քառալիցք փայտե (S.W.s. 40) կամ մետաղական (S.W.s.41) ստացիոնար արձակիչ-շրջանակներ 280 և 320 մմ հրթիռների համար։

Գոյություն է ունեցել երկու քիչ տարբերվող մոդել՝ РСЗО 1941 թվականի (*28/32 cm Nb.W.41*) և 1942 թվականի (*28/32 cm Nb.W.42*)։ Այնուամենայնիվ, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Նեբելտրուպենը երբեք չի օգտագործել իր հրթիռային արձակիչները՝ պայթուցիկներով հրետանային հարվածներ հասցնելու համար։ Փաստորեն, Nebeltruppen- ը ամենից հաճախ հանդես էր գալիս որպես հրթիռային հրետանի, գնդակոծում էր սովորական պայթուցիկներով հագեցված կեղևները, և միայն երբեմն օգտագործվում էր ծխի էկրաններ տեղադրելու համար։

Տեղադրումն օգտագործվել է 1941-1945-ական թվականների բոլոր ռազմական թատրոններում, բացառությամբ Նորվեգիայի և Բալկանների։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Лука» и «Катюша» против «Ванюши». Техника и оружие № 1 1995
**Ֆարհադ Թունջ** (թուրքերեն՝ Ferhat Tunç, մարտի 14, 1964(1964-03-14), Բլուր, Թունջելիի մարզ, Թուրքիա), քրդական զազա ցեղի երգիչ և երգերի հեղինակ՝ Թուրքիայի Թունջելի գյուղաքաղաքից:

Կենսագրություն
--------------

Ֆարհադ Թունջը 1979 թվականին ավարտելով լիցեյը, բնակության է տեղափոխվել Գերմանիա: Այնտեղ նա երաժշտական հմտությունները խորացրել է Մայնցի համալսարանին կից երաժշտական դպրոցում, որից հետո 1982 թվականին թողարկել է իր առաջին՝ «Կըզըլըրմակ» ալբոմը (թուրքերեն՝ Kızılırmak): Եվ, չնայած այդ առաջին ալբոմը թողարկվել էր Գերմանիայում, բայց բազմաթիվ երկրպագուներ բերեց երգչին հենց Թուրքիայում:

«Քոբանի» ալբոմ
--------------

2016 թվականին Ֆահրադ Թունջը թողարկեց «Քոբանի» ալբոմը՝ նվիրված Սիրիայի հյուսիսում գտնվող համանուն քաղաքին, որն ավերվել էր «Իսլամական պետություն» ահաբեկչական խմբավորման կողմից: Իր այս ալբոմով Թունջը խստորեն քննադատում էր որոշ քաղաքական գործիչների և հայտնում իր համերաշխությունը քրդերի, ալևիների, հայերի ու եզդիների հետ՝ երգերի մեջ խոսելով պատմության ընթացքում նրանց կրած ցավի ու տառապանքի մասին: Ալբոմի երգերը թեև կրում են քրդական ու թուրքական մեղեդային ազդեցություն, սակայն հիմնականում գրված են պոպ և սոֆթ-ռոք ժանրերին հատուկ գործիքավորմամբ և հասցեագրված են Արևմուտքի լսարանին: Այս ալբոմում Թունջն ընդգրկել է այսօրվա Թուրքիայի տարածքում երգվող տարբեր ազգային երգեր և մեկ հայկական ազգային երգ՝ «Նարո ջան», և դրանք երգում է հենց բնօրինակների լեզուներով՝ թուրքերեն, հայերեն և քրդերեն: Երգերից մեկը նա կատարում է նշանավոր Մարի Բոյնեի հետ, որը ազգային փոքրամասնության ներկայացուցիչ է Սկանդինավիայում այնպես, ինչպես, օրինակ, ալևիներն Թուրքիայում: Ալբոմի երգերը գործիքավորել է Օսման Իսմենը: Բացի երգիչ Ֆարհադ Թունջից, երաժիշտների կազմում են նաև կիթառահար Կնուտ Ռեյերսրուդը, դաշնակահար Էյվին Քրիստիանսենը, սրնգահար Էյուփ Հեմիշը, դուդուկահար Էրտան Թեքինը, իսկ հարվածային գործիքները նվագում են Ալփ Դողան Թուրեջին և Ռյուն Արնեսենը: Ձայնագրման աշխատանքներին մասնակցել են նաև լարային նվագախումբ՝ Ստամբուլից և պատանեկան երգչախումբ՝ Օսլոյից:

Աղբյուրներ
----------

* "MÜYORBİR Asil Üye Listesi". muyorbir.org. 19 Nisan 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 18 Nisan 2017.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | MySpace |
|  |
| Ֆոտո, վիդեո և աուդիո | Spotify |
|  |
| Թեմատիկ կայքեր | Discogs · MusicBrainz |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | BIBSYS: 12031802 · ISNI: 0000000046826212 · LCCN: no2008183429 · VIAF: 51520801 · WorldCat VIAF: 51520801 |

 |
**Վիլյաֆամեսի ամրոց** (իսպ.՝ Castillo de Villafamés), ավերակները գտնվում են Իսպանիայի Վալենսիա տարածաշրջանի Կաստելին գավառի Վիլյաֆամես քաղաքում՝ բարձունքի վրա։ Հիմքի ֆունդամենտից և արխիվային այլ փաստաթղթերից պարզ է դառնում, որ Վիլյաֆամեսի ամրոցը իրենից ներկայացնում է մուսուլմանական շրջանի կառույց։ Իսպանիայի մշակույթի նախարարության կողմից՝ 1994 թվականի սեպտեմբերի 20-ին, Վիլյաֆամեսի ամրոցը ընդգրկվել է Իսպանիայի պատմական արժեք ունեցող հուշարձանների ցանկի մեջ՝ RI-51-0008792 գրանցման համարի տակ։

Պատմություն
-----------

1233 թվականին ամրոցը գրավել է Ջեյմ 1-ինը։ Իր ամբողջ ժամանակի ընթացքում ստորագրվեցին տարբեր բարեփոխումների ռեֆորմներ։ Մոնտեսայի միաբանությունը 14-րդ դարի վերջում հրամայում է Վիլյաֆամեսցիներին վերակառուցեն և ամրացնեն պաշտպանողական կառույցը։

19-րդ դարում՝ Կարլիստայի պատերազմի ընթացքում, Վիլյաֆամեսի ամրոցը նույնպես մասնակից է դարձել կարևոր ճակատամարտերի։ Կանգուն մնալու առանձնահատկությունը դա ամրոցի կառուցվածքն է։

Նկարագրություն
--------------

Ամրոցի ներսում գտնվում է շրջանաձև աշտարակը, որը բոլոր ուղղություններով ունի լուսամուտներ։ Պարիսպները ձգվում են դեպի վերև և մոտ են աշտարակի բարձրությանը։ Պարսպաշարը ունի տարածքի ռելիեֆի ուրվագիծը։ Միակ հետքը, որ մնացել է մուսուլմանների պաշտպանողական կառույցից դա պարիսպների ներսում գտնվող բակն է։

Պատկերասրահ
-----------

* 
* 
* 
* 
*

Ծանոթագրություններ
------------------

* 
* 
*

Արտաքին հղումներ
----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիլյաֆամեսի ամրոց Վիքիպահեստում |

1. ↑  Wiki Loves Monuments monuments database — 2017.