**Պիեռ Ժյուլ Բարոշ** (ֆր.՝ Pierre Jules Baroche, նոյեմբերի 18, 1802(1802-11-18)[…], Փարիզ - հոկտեմբերի 29, 1870(1870-10-29)[…], Լոնդոն, Մեծ Բրիտանիայի և Իռլանդիայի միացյալ թագավորություն), ֆրանսիացի իրավաբան և քաղաքական գործիչ։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է խանութի սեփականատիրոջ ընտանիքում։ Նա ուսումնասիրել է իրավունք՝ 1820 թվականին ստանալով բակալավրի աստիճան և 1823 թվականին սկսելով փաստաբանական պրակտիկա, եղել է Փարիզի ամենահայտնի փաստաբաններից մեկը, որը մասնակցել է բազմաթիվ աղմկահարույց դատավարությունների։ 1846 թվականին նա ընտրվել է Փարիզի փաստաբանների խորհրդի նախագահ, 1847 թվականին Ռոշֆորի շրջանից ընտրված պատգամավոր, Նա Ադիլոն Բարոյի հետ միասին կանգնել է ընդդիմության շարքերում և գործուն մասնակցություն է ունեցել շարժմանը՝ հօգուտ բարեփոխումների։ 1848 թվականի Փետրվարյան հեղափոխությունից հետո եղել է Ազգային ժողովում Շարանտի դեպարտամենտի ներկայացուցիչը։

Նա նշանակվել է Փարիզի Վերաքննիչ դատարանում գլխավոր դատախազ, մինչ այդ՝ 1849 թվականի մարտ և ապրիլ ամիսներին զբաղեցնում էր Բուրժեի Գերագույն դատարանի գլխավոր դատախազի պաշտոնը, իսկ նույն թվականի մայիսի 30-ին ձայների մեծամասնությամբ ընտրվել է Օրենսդիր ժողովի փոխնախագահ։ Սոցիալիստների համար բարենպաստ արդյունքներ տված 1850 թվականի ընտրություններով կառավարությանը ներշնչված վախը նպաստել է նրան ներքին գործերի նախարար նշանակելուն։ Այդ կոչումում Բարոշը, ըստ գնահատականների, իրեն դրսևորել է ռեակցիայի հնազանդ գործիք՝ նա ստիպել է փակել ակումբները, հանել ժողովրդական հավաքները, փոխել մամուլի մասին օրենքները և սահմանափակել ձայների համընդհանուր ներկայացման իրավունքը։ 1851 թվականի ապրիլի 10-ին նա նույնպես ստանձնել է արտաքին գործերի նախարարի պաշտոնը, բայց երբ նախագահ Լուի Նապոլեոն Բոնապարտը իր նախարարներից պահանջել է պալատ մտցնել մայիսի 31-ին նոր ընտրական օրենքը չեղյալ հայտարարելու մասին օրինագիծ, Բարոշը 1851 թվականի հոկտեմբերի 14-ին հրաժարական է տվել։

1851 թվականի դեկտեմբերի 2-ի հեղաշրջումից հետո, որը հանգեցրել է Երկրորդ կայսրության կազմավորմանը, վերադարձել է քաղաքականություն՝ դառնալով Խորհրդատվական կոմիտեի նախագահի տեղակալ և փոխնախագահ, ապա՝ Պետական խորհրդի նախագահ։ 1855 թվականին ստացել է Պատվո լեգեոնի շքանշան։ 1860 թվականի հունվարին ժամանակավորապես կատարել է արտաքին գործերի նախարարի պարտականությունները, նույն թվականի նոյեմբերին դարձել է առանց պորտֆելի նախարար, 1863 թվականին ստացել է արդարադատության նախարարի, դավանանքի նախարարի պաշտոնը, իսկ 1864 թվականի հոկտեմբերի 20-ին նշանակվել է սենատոր։ Սենատում, ինչպես և օրենսդիր մարմնում, Բարոշը իր հռետորական տաղանդի ողջ ուժով պաշտպանում էր Նապոլեոն III-ի բացարձակ քաղաքականությունը, սակայն 1869 թվականի հուլիսի 17-ին, երբ կայսրը սահմանադրական ոգով բարեփոխումներ էր խոստացել և դրանք իրականացնելու համար ձևավորել էր Օլիվյե նախարարությունը (Էմիլ Օլիվյե), Բարոշը պետք է հրաժարվեր իր պորտֆելից։

Երկրորդ կայսրության անկման ժամանակ Բարոշը, լինելով սենատոր (մինչև 1870 թվականի սեպտեմբերի 4-ը) և գաղտնի խորհրդի անդամ, փախել է Ջերսի կղզի, որտեղ էլ մահացել է։

Էռնեստ Բարոշի հայրը (1829-1870), քաղաքական գործիչ և գրող էր։

Գրականություն
-------------

* «Барош, Пьер-Жюль»։ *Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարան: 86 հատոր (82 հատոր և 4 լրացուցիչ հատորներ)*։ Սանկտ Պետերբուրգ։ 1890–1907

Մատենագրություն
---------------

* Jean Maurain, Baroche, ministre de Napoléon III, 1936.

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4
2. 1 2 3 4  *Bibliothèque nationale de France* data.bnf.fr (ֆր.): տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
3. 1 2 3 4  Sycomore (ֆր.) / Assemblée nationale
4. ↑



|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Find A Grave |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրոքհաուսի և Եփրոնի · Բրոքհաուսի և Եփրոնի փոքր · Մեծ կատալոնական |
|  |
| 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| BNE: XX4942174 · BNF: 14435719k · GND: 116059338 · ISNI: 0000000115570274 · NUKAT: n2017081877 · SUDOC: 066962862 · VIAF: 66683795 · WorldCat VIAF: 66683795 |

 |

 |