recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
«**Տեր, ներիր մեզ` մեղավորներիս**» (ռուս.՝ «Господи, прости нас, грешных»), Արթուր Վոյտեցկու ֆիլմը` հիմնված ռուս գրող Անտոն Չեխովի «Ձորակում» վիպակի վրա, որը նկարահանվել է 1992 թվականին Ուկրաինայում։ Ստեղծագործության էկրանավորումը կատարվում է առակի տեսքով, որը պատմում է, որ անարդար ձեռք բերված բարիքը երջանկություն չի բերում։

Սյուժե
------

Ֆիլմի գործողությունները տեղի են ունենում 19-րդ դարի վերջում, ռուսական գյուղում։ Սյուժեի կենտրոնում գտնվում է գյուղական ազնվական քաղքենի Գրիգորի Պետրովիչ Ցիբուկինը, որը հայտնի էր հարստությամբ և ժլատությամբ։ Նրա ողջ կյանքը ուղղված է իր կապիտալի բազմապատկմանը, բայց հարստությունը նրա ընտանիքին երջանկություն չի բերում, այլ միայն խնդիրներ է առաջացնում։

Ֆիլմի առաջին տեսարանը` Գրիգորի Պետրովիչի որդու Անիսիմի և ռամիկ Լիպայի հարսանիքն է։ Հարսանիքից կարճ ժամանակ անց երիտասարդ ամուսինը աշխատանքի է մեկնում քաղաք, որտեղ պարզվում է, որ հարսանիքից հետո նրան տրված դրամները կեղծ են։ Ձերբակալությունից հետո, չնայած ընտանիքի բազմաթիվ խնդրանքներին, Անիսիմին ուղարկում են Սիբիր՝ տաժանակիր աշխատանքի։ Զգալով իր մեղավորությունը որդու հանդեպ՝ Գրիգորին որոշում է իր ժառանգության մեծ մասը գրանցել Լիպայի և Անիսիմի նորածին որդու անվամբ։ Տեղեկանալով այդ մասին՝ Ակսինան կատաղում է և եռացող ջուր լցնում երեխայի վրա, որից հետո նա մահանում է։ Այդ վիշտը և տառապանքները կրելուց հետո Լիպան Ցիբուկինների տանից տեղափոխվում է իր մոր մոտ, իսկ Ակսինյան դառնում է այդ կիսավեր ընտանիքի գլխավորը։ Նա սկսում է զբաղվել շահավետ աշխատանքով՝ տանից վռնդելով ծերունուն և նրա կնոջը։ Այս ամենից հետո ծերունին ամբողջովին կորցնում է կյանքի իմաստը, նա օրեր շարունակ սոված նստում է եկեղեցու մոտակայքում։ Մի անգամ փողոցում տեսնելով իր սկեսրոջը՝ Լիպան հասկանում է, որ նա սոված է և հաց է տալիս նրան։

Դերերում
--------

* Բոգդան Ստուպկա - Գրիգորի Պետրովիչ Ցիբուկին
* Օլգա Գոբզևա - Վարվառա (Գրիգորիի կինը)
* Վալենտին Տրոցյուկ - Անիսիմ (Գրիգորիի ավագ որդին)
* Օստապ Ստուպկա -Ստեպան (Գրիգորիի կրտսեր որդին)
* Նատալյա Բոյկո -Լիպա (Անիսիմի կինը)
* Լյուբով Բոգդան - Ակսինյա (Ստեպանի կինը)

Նկարահանող խումբ
----------------

* Ռեժիսոր - Արթուր Վոյտեցկի
* Պրոդյուսեր - Ալեքսեյ Ժուկով
* Սցենարի հեղինակ - Արթուր Վոյտեցկի, Անտոն Չեխով
* Օպերատոր - Վյաչեսլավ Ռոդնիչենկո
* Կոմպոզիտոր - Վլադիմիր Գրոնսկի, Կոնստանտին Սկոպցով
* Կինոընկերություն - Ա. Դովժենկոյի անվան կինստուդիա

Հետաքրքիր փաստեր
----------------

* Դերասանուհի Օլգա Գոբզևան, ով խաղում էր Գրիգորի Ցիբուկինի կնոջ դերը, վերջին անգամ նկարահանվել է «Տե՛ր, ներիր մեզ մեղավորներիս» ֆիլմում. 1993 թվականին կուսակրոնություն է ընդունել։
* Ֆիլմը ռեժիսոր Արթուր Վոյտեցկու վերջին գործն է։ Նա մահացավ 1993 թվականի մայիսին։
* Ֆիլմը նկարահանվել է Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի գյուղերում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  В титрах до и после фильма в названии упущена запятая — «Господи, прости нас грешных».
2. ↑  *Валерия Михайлова* Скорый поезд… в монашество // *Фома*. — 2010. — № 1 (81).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Internet Movie Database |

 |
**Ալյոշկայի որսը** (ռուս.՝ Алёшкина охота), 1965 թվականին նկարահանված խորհրդային մանկական ֆիլմ` ըստ Վոլֆ Դոլգիի համանուն պատմվածքի։ Ռեժիսորը Յակով Բազելյանն է։

Սյուժե
------

Մի անգամ վեցամյա Ալյոշկան ընկեր է ձեռք բերում` մոլի որսորդ քեռի Վիտյան, որը խոստացել էր տղային աշնանն իր հետ որսի տանել։ Դրանից հետո Ալյոշան սպասում էր աշնան գալուն և լրջորեն պատրաստվում էր որսին։ Նա ուներ պլաստմասե հրացան, մնում էր միայն երկարաճիտ կոշիկ ձեռք բերել։ Իր վեցերորդ ծննդյան տարեդարձին տղան ծնողներից որպես նվեր երկարաճիտ կոշիկներ է ուզում` փակուղու մեջ դնելով նրանց. չէ՞ որ նրանք տղային առաջարկում են ցանկացած խաղալիք «Մանուկների աշխարհից», նույնիսկ` խաղալիք երկաթգիծ։ Այդ ժամանակ Ալյոշկան որոշում է ստանալ որսի համար այդքան անհրաժեշտ կոշիկները խորամանկությամբ, սակայն ջրափոսերի մեջ վազելով հիվանդանում է։ Իսկ քեռի Վիտյան չէր հիշում իր խոստումը։ Իսկ երբ որսի ժամանակն է գալիս, և Ալյոշկան հասկանում է, որ իրեն խաբել են, նա իր վրդովմունքը պատմում է ծնողներին, և հայրն անում է ամեն ինչ, որպեսզի որսը կայանա։

Դերերում
--------

* Ալյոշա Տիտկով` Ալյոշա
* Վալերա Կուլիկ` Վովկա
* Օլյա Յանկովսկայա` Նատաշկա
* Վլադիմիր Կորեցկի` Կոնստանտին, Ալյոշայի հայրը
* Նինա Դորոշինա` Ելենա, Ալյոշայի մայրը
* Յուրի Մաքսիմով` քեռի Վիտյա
* Մարինա Գավրիլկո` մորաքույր Պաշա
* Էմանուել Գելլեր` տիրի աշխատակից
* Սերգեյ Գուրզո` տղա
* Վալերի Միշաստիյ` դրվագում
* Մարգարիտա Ժարովա` դրվագում
* Վիկտորիա Ռադունսկայա` Վովկայի մայրը

Այլ
---

Նկարահանումների վայրը Սևաստոպոլն է, կադրում երևում են Գագարինի պողոտան, Գոգոլի, Իվան Գոլուբցի, Լև Տոլստոյի փողոցները։

Նվերը, որը ծնողները նվիրում են տղայի տարեդարձին, «Էլեկտրական երկաթուղային ճանապարհն» է, որը կենցաղում հայտնի է որպես «Պիոներական երկաթուղային ճանապարհ» անունով` «Պիոներական» ցուցանակի պատճառով, որը կախված է կայարանի շենքի վրա։ Այս խաղային հավաքածուն 1951-1969 թվականներին պատրաստվել է «Մոսկաբել» գործարանում։ Դա շատ հազվագյուտ խաղալիք էր, թողարկվել է ընդամենը 5000 խաղային հավաքածու, և իրականում այդպիսի խաղային հավաքածուն խորհրդային երեխաների մեծ մասին անհասանելի էր` իր բարձի գնի (36 ռուբլի), ինչպես նաև` մեծ չափերի պատճառով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Пионерская железная дорога» пополнит коллекцию Коломенского Музея любимой игрушки Արխիվացված 2019-10-17 Wayback Machine, 12 июня 2017
2. ↑  «Пионерскую железную дорогу» презентуют В Музее любимой игрушки Արխիվացված 2019-02-23 Wayback Machine, 29 июня 2017

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Internet Movie Database |

 |
«**Մտրուկ**» (ռուս.՝ Жеребёнок), ռեժիսոր Վլադիմիր Ֆետինի նկարահանած խորհրդային կարճամետրաժ գեղարվեստական ֆիլմ՝ հիմնված է Միխայիլ Շոլոխովի համանուն պատմության վրա։

Սյուժե
------

Ֆիլմի գործողությունները տեղի են ունենում Դոնի Ռոստովում՝ Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ։ Կարմիր բանակային Տրոֆիմի զամբիկը մտրուկ է ծնում, ջոկատի հրամանատարը հրամայում է սպանել նրան։ Հրամանը կատարելու համար Տրոֆիմը բաց է թողնում մտրուկին տափաստան, բայց վերջին պահին երերում է և չի կարողանում կրակել նրա վրա։ Հրամանատարի հրամանը չկատարելը Տրոֆիմը արդարանում է նրանով, որ հրացանը անսարք էր։ Հանդարտվելով ՝ հրամանատարը թույլատրում է մտրուկին թողնել ջոկատում։ Դոնը անցնելիս ջոկատը հետապնդում է սպիտակգվարդիկաններին։ Ջոկատի հետևից շտապելով մտրուկը ընկնում է ջրապտույտի մեջ և սկսում է խեղդվել։ Տրոֆիմը նավից ցատկում է օգնելու մտրուկին։ Սպիտակգվարդիականները, գետն անցնողներին հրետակոծելիս, նկատելով դա, դադարեցնում են կրակը։ Նրանք երկուսով լողալով անցնում են գետը, բայց ափին Տրոֆիմը զոհվում է սպիտակգվարդիական սպայի դիպուկ կրակոցից։

Դերերում
--------

* Եվգենի Մատվեև - Տրոֆիմ
* Լեոնիդ Պարկհոմենկո - էսկադրոնի հրամանատար
* Գալինա Կարելինա - կազակ
* Սերգեյ Պոլեժաև - սպիտակ սպա
* Արկադի Տրուսով - վախմիստր

Նկարահանող խումբ
----------------

* Սցենարի հեղինակ - Առնոլդ Վիտոլ
* Ռեժիսոր - Վլադիմիր Ֆետին
* Օպերատոր - Եվգենի Կիրպիչյով
* Նկարիչ - Ալեքսեյ Ռուդյակով
* Կոմպոզիտոր - Վասիլի Սոլովյով-Սեդոյ
* Ռազմական խորհրդատու - գեներալ-լեյտենանտ Նիկոլայ Օսլիկովսկի
* Խորհրդատու - Սվետլանա Տուրովա-Շոլոխովա
* Դիրիժոր - Կառլ Էլիասբերգ

Մրցանակ
-------

* Օբերհաուզենի Արդյունաբերական ասոցիացիայի մրցանակ, Օբերհաուզենի կարճամետրաժ ֆիլմերի Միջազգային կինոգետների ֆեդերացիա, 1961

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  *Жеребёнок (1959)*, Վերցված է 2020-07-20-ին
2. ↑  *Жеребенок* (ռուսերեն), Վերցված է 2020-07-20-ին

Արտաքին հղումներ
----------------

* «Жеребёнок» Արխիվացված 2016-07-20 Wayback Machine на ruskino.ru

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | ČSFD · Internet Movie Database |

 |
«**Դրախտի թռչուններ**» (ռուս.՝ Райские птицы, ուկրաիներեն՝ Райські птахи), 2009 թվականին նկարահանված ռուս-ուկրաինական գեղարվեստական ֆիլմ։

2009 թվականին ֆիլմը ստացել է «Նիկա» կինոմրցանակ ԱՊՀ և Բալթյան երկրների լավագույն ֆիլմ անվանակարգում։

Սյուժե
------

80-ականների սկիզբ, Խորհրդային Միություն։ Արտասահմանյան ռադիոհաղորդումներ լսելն արգելված է, մյուսների առաջ սեփական կարծիքը հայտնելը՝ վտանգավոր։ Բացեիբաց կարող ես խոսել միայն խոհանոցում, փակ վարագույրի ետևում, իսկ ճշմարտությունը կարելի է գտնել «սամիզդատ» կոչված նյութերում, որոնք ծածուկ մի ընկերոջից մյուսին են փոխանցվում։ ՊԱԿ-ը գաղտնալսում է հեռախոսային խոսակցությունները, հետևում անվստահելիներին և ծրագրում ոչնչացնել այլախոհներին։ Երիտասարդ գրող Սերգեյ Գոլոբորոդկոն գրել է «Կնոլ կայանը» վեպը, որը նկարագրում է «իրական սոցիալիզմի» հակառակ կողմը։ ՊԱԿ-ի գործակալները պատրաստ են ամեն ինչի՝ շանտաժի, ձերբակալությունների, սպանությունների, որպեսզի վեպը չտպագրվի արտասահմանում, ճշմարտությունը ամբողջատիրության մասին դուրս չգա «երկաթե վարագույրի» սահմանից։ ՊԱԿ-ը Սերգեյի մտերիմ ընկերոջն ստիպում է դավաճանել նրան, հայտնի գրողը՝ Սերգեյի հոգևոր ուսուցիչը, ձերբակալվում է և բանտում կնքում իր մահկանացուն, իսկ սիրած կինը անհետանում է Սերգեյի կյանքից…

Հերոսները փորձում են հաղթահարել այս խոչընդոտները, բայց այնքան էլ հեշտ չէ ինքն իրեն հաղթահարելը։

Դերասաններ
----------

* Անդրեյ Կուզիչև – *Սերգեյ*
* Օքսանա Ակինշինա – *Կատենկա*
* Օլեգ Յանկովսկի – *Կոլենկա*
* Եգոր Պաժենկո – *Նիկիտա*
* Սերգեյ Ռոմանյուկ – *քննիչ*

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | ČSFD · Internet Movie Database |

 |
**Հուշարձան՝ նվիրված ՀՕՄ-ի 100-ամյակին**, գտնվում է Երևանի Շենգավիթ համայնքում՝ Կոմիտասի անվան զբոսայգում, տեղադրվել է 2011 թ.-ին։

Հուշարձան՝ նվիրված ՀՕՄ-ի 100-ամյակին

Հեղինակ
-------

* Քանդակագործ՝ Գևորգ Գևորգյան

Տվյալներ
--------

Հուշարձանը ներկայացնում է հայ կնոջ կերպարը, որն իր թևերի մեջ է համախմբում հայրենիքի և սփյուռքի հայերին, որոնք ներկայացված են կռունկների տեսքով և իրենց շրջանաձև թռիչքով պատկերում են հայ ժողովրդի միասնությունն ու մեկ ամբողջություն լինելու իրողությունը։

Պատմություն
-----------

Հուշարձանի բացումը տեղի է ունեցել 2011 թ. հոկտեմբերի 6-ին, որին ներկա են եղել Հայ օգնության միության (ՀՕՄ) կենտրոնական վարչության անդամներ Շաքե Պասմաճյանը, Մայդա Մելքոնյանը, պաշտոնյաներ, տեղի և արտասահմանյան տարբեր կազմակերպությունների ներկայացուցիչներ, ՀՕՄ-ի՝ արտերկրից ժամանած անդամներ։

Հուշարձանը տեղադրվել է ամուսիներ Ջորջ և Շաքե Պասմաճյանների հովանավորությամբ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Հուշարձան` նվիրված ՀՕՄ-ի 100-ամյակին
2. ↑  Կոմիտասի այգում բացվել է ՀՕՄ-ի հարյուրամյակին նվիրված հուշարձան(չաշխատող հղում)
**«Սահմանին»**, հայկական մարտաֆիլմ, որի շնորհանդեսը տեղի է ունեցել 2015 թվականի դեկտեմբերի 5-ին Հայաստանում։ Ֆիլմում հնչում են երկու լեզուներ՝ հայերեն և ադրբեջաներեն։

Ֆիլմը պատմում է հայ-ադրբեջանական սահմանին տեղի ունեցող իրադարձությունների մասին, և թե ինչպես է Հայաստանը հակահարված տալիս թշնամուն։ Ֆիլմի հիմքում ընկած են նաև իրական դեպքեր։ Ֆիլմում մանրամասն ներկայացված է նաև հայ զինվորի վարքականոնը և կեցվածքը, ինչպես նաև նրա առօրյայի մասին որոշ առանձնահատկություններ։

Սյուժե
------

Ֆիլմը ներկայացնում է հայ զինվորի առօրյան։ Ֆիլմի հերոսները հայ դերասաններ են, որոնց մի մասը մարմնավորում են հայի, իսկ մի մասն էլ ադրբեջանցու կերպար։ Իրադարձությունները կատարվում են սահմանամերձ գոտում՝ հայ-ադրբեջանական սահմանի մոտ։ Հայ զինվորները և սպաները հսկում են հայոց սահմանը և հնարավորության դեպքում նաև հակահարված տալիս։

Թշնամու հարձակումները ճնշելու համար Հայաստանում կազմակերպվում են հակադիվերսիոն խմբեր, որի մեջ մտնում է նաև գեներալի որդին, որը սեփական նախաձեռնությամբ տեղափոխվում է ծառայելու առաջին գծում։ Ադրբեջանցի զորավար Հասանի ուղարկած դիվերսիան գերի է վերցնում գնդապետի որդուն, որի անունը Ֆելիքս է։

Իրադարձություններում գրանցվում են արմատական փոփոխություններ։ Հայկական զինվորների առջև դրվում է մի նոր պարտավորություն՝ փրկել գերության մեջ գտնվող գեներալի որդուն։

Հասանը իմանում է, որ իր դիզվիզիան գերության է վերցրել գեներալի որդուն և ծայրահեղ պայմաններ է առաջադրում հայերի առաջ։ Գեներալը փորձում է ամեն կերպ ազատել իր որդուն և անառիկ պահել հայոց սահմանները։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «"Սահմանին" սերիալի անձնակազմը սրտատրոփ սպասում է հանդիսատեսի արձագանքին». armenpress.am. 2015 թ․ նոյեմբերի 26. Վերցված է 2015 թ․ դեկտեմբերի 6-ին.
2. ↑  «Գլխավոր դերակատարներ». Shant TV. 2015 թ․ դեկտեմբերի 1. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ դեկտեմբերի 7-ին. Վերցված է 2015 թ․ դեկտեմբերի 6-ին.
3. ↑  «Ռոզիի վնասվածքն ու «Սահմանին»-ի մյուս հերոսների փորձությունները». *bravo.am*. Վերցված է 2015 թ․ դեկտեմբերի 5-ին.
4. ↑  ««Սահմանին». Իրական պատմություն հայոց բանակի մասին». *Առավոտ - Նորություններ Հայաստանից*. Վերցված է 2015 թ․ դեկտեմբերի 5-ին.
**Վրաստանի հարկային համակարգը** հիմնված է Հարկային օրենսգրքի վրա, որը ընդունվել է 2005 թ.-ին։

Նկարագրություն
--------------

Նախորդ հարկային ռեժիմի հետ համեմատ, որում գործել է 21 հարկ, 2005 թ. օրենսգրքում ընդունվել է 6 տեսակի հարկ.

* եկամտահարկ. 20% (հարթ)
* շահութահարկ. 15%
* ավելացված արժեքի հարկ (ԱԱՀ). 18%
* ակցիզ. տարբեր
* մաքսատուրք. 0%, 5% կամ 12%
* գույքահարկ. սեփականության ինքնագնահատված արժեքի 1%

Համաշխարհային Բանկի գնահատականի համաձայն Վրաստանը զբաղեցրել է 64-րդ տեղը համաշխարհային բիզնեսի անհոգ վարման ռեյթինգում (2010)։ Հարկատուների թիվը սկսել է աճել. եթե 2003-ին հավաքագրվել է 1,19 միլիարդ լարի (ՀՆԱ-ի 13,9%), ապա 2008-ում 4,75 միլիարդ լարի (ՀՆԱ-ի 24,9%)։ Ըստ նախկին վարչապետներից մեկի՝ երկիրը շարժվում էր «Լաֆֆերի կորով»։

Խնդիրներ
--------

Չնայած տեղի ունեցած դրական փոփոխությունների, բացասական տեղաշարժեր նույնպես տեղի ունեցան։ Transparency International-ը բնութագրում է այդպիսի հարկաբյուջետային հարաբերությունները որպես հարկային ահաբեկչություն։ Առավել հայտնի գործը վերաբերում է Elit Electronics ընկերությանը։ Կոռուպցիայի խոշոր գործ դարձավ ռոնի Ֆուկս և Զեէվ Ֆրենկել գործարարների հետ կապված սկանդալը, որոնք բանտ են նստել կաշառք տալու համար և հետագայում ներում է շնորհվել։

Հարկային վարչակազմը դեռևս արդյունավետ չէ և հատկապես ցույց տվեց անկարողություն ընկերությունների աուդիտի անցկացման համար ռիսկերի վերլուծության կիրառման և այլ աուդիտորական մեխանիզմների ընտրություն իրականացնելիս։

Նշումներ
--------

1. ↑  «Doing Business 2010» (անգլերեն). The World Bank. 2009 թ․ սեպտեմբերի 9. Արխիվացված օրիգինալից 2012 թ․ դեկտեմբերի 14-ին. Վերցված է 2012 թ․ հոկտեմբերի 12-ին.
2. ↑  The Georgian taxation system — an overview Tbilisi, May 2010
3. ↑  «Михаил Саакашвили помиловал израильских бизнесменов». Новый регион. 02.12.2011. Արխիվացված օրիգինալից 2012 թ․ դեկտեմբերի 14-ին. Վերցված է 2012 թ․ հոկտեմբերի 12-ին.
4. ↑  «The Georgian Taxation System - An Overview» (անգլերեն). International Center on Conflict and Negotiation. Արխիվացված օրիգինալից 2012 թ․ դեկտեմբերի 14-ին. Վերցված է 2012 թ․ հոկտեմբերի 12-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* The Georgian taxation system — an overview Tbilisi, May 2010

Տես նաև
-------

* Հարկերի դասակարգումը
**Հորդալան** (նորվ.՝ Hordaland), ֆյուլքե Նորվեգիայի կենտրոնական հատվածում (Արևմտյան Նորվեգիա), Ատլանտյան օվկիանոսի ափին։ Վարչական կենտրոնն է Բերգենը։ Սահմանակցում Սոգն օգ Ֆյուրանե, Բուսկերուդ, Տելեմարկ և Ռուգլան ֆյուլքնեներին։

Աշխարհագրույթուն
----------------

Հորդալանն իրենից ներկայացնում է կիսաշրջանաձև տարածք։ Տեղակայված է Նորվեգիայի արևմտյան ափին։ Ֆյուլքեում է գտնվում Հարդանգեր ֆյորդ ազգային պարկի տարածքի գրեթե կեսը։ Տարածաշրջանը հայտնի է իր ջրվեժներով և սառցադաշտերով։ Ամենահայտնի Վյորինգսֆոսսենն է։

Հորդալան ֆյուլքեի բնակչության շուրջ 60 %-ը բնակվում են Բերգենում։

Պատմություն
-----------

Հորդալան շրջանը գոյություն ունի արդեն հազար տարի։ 7-րդ դարից այդ տարածքը կազմված էր փոքր կոմսություններից։ 16-րդ դարի սկզբին Նորվեգիան բաժանվում է չորս լեների *(վարչատարևածքային բաժանման ձև Սկանդինավիայում)*։ Բերգենի լենը, որի վարչական կենտրոնը Բերգեն քաղաքն էր, ընդգրկում էր Նորվեգիայի հյուսիսային և արևմտյան հատվածների մեծ մասը։

1662 թվականին լեները փոխարինվեցին ամտերով։ Բերգենի ամտն կազմված էր Հորդալանդայից, Սոգն օգ Ֆյուրանեից, Թրոմսից և Նուրլանից։ 1763 թվականին ամտն բաժանվեց հյուսիսային և հարավային մասի։ 1919 թվականին սկսեց գործածվել Հորլանդ անվանումը։
1831-1972 թվականներին Բերգեն քաղաքն ուներ քաղաք-կոմսության կարգավիճակ։ 1915 թվականին Օրսթադ շրջանը միացվեց Բերգենին։ 1972 թվականին քաղաքին միացվեցին նաև Արնա, Ֆանա, Լաքսերվագ և Օսանե շրջանները։ Ավելի ուշ Բերգենը կորցրեց իր կարգավիճակը և միացվեց Հորլանդին։

Հորդալանի վարչատարածքային բաժանում
----------------------------------

Հորդալան ֆյուլքեն կազմված է 33 կոմունաներից

| Հորդալանի կոմունաները |
| --- |
| Key |  |
| 1. Ասքյոյ
2. Էուսթևոլ
3. Էուսթրհեիմ
4. Բերգեն
5. Բյոյմլու
6. Էիդֆյորդ
7. Էթնա
8. Ֆեդե
9. Ֆիթյար
10. Ֆել
11. Ֆուսա
12. Գրանվի
13. Յոնդալ
14. Քվամ
15. Քվինհերադ
16. Լինոս
17. Մասֆյորդեն
 | 18. Մելան
19. Մուդալեն
20. Օդա
21. Ուս
22. Օսթերյոյ
23. Էիգարդեն
24. Րադյոյ
25. Սամնագեր
26. Սթուր
27. Սուն
28. Սվեու
29. Թյուսնես
30. Ուլենսվանգ
31. Ուլվիկ
32. Վաքսդալ
33. Բոս
 |

Պատկերասրահ
-----------

* 
* 
* 
*

Ծանոթագրություններ
------------------

* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. ↑  Statistical Yearbook of Norway 2012, Table 19: Total area, distribution of area and length of coastline, by county. 2011.

Աղբյուրներ
----------

* Brekke, Nils Georg (red): Kulturhistorisk vegbok Hordaland, Bergen 1993.
* Norseng, Per G. «Gulating». Besøkt 19. mai 2016.
* Folkemengd 1. januar. Heile landet, fylke og kommunar.
* Historisk statistikk: Befolkning.
* Folkemengde i kommunene 1. januar. Registrert første år. Framskrevet i tre alternativer i 2040.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Ֆյուլքեի պաշտոնական կայք: Արխիվացված 2005-02-05 Wayback Machine
* Հորլանդի քարտեզը: Արխիվացված 2006-10-15 Wayback Machine

Մեդիա ֆայլեր

|  |  |
| --- | --- |
| Վիիքպահեստ | Վիքիպահեստ նախագծում կարող եք այս նյութի վերաբերյալ հավելյալ պատկերազարդում գտնել **Հորդալան** կատեգորիայում։ |
**Էլիզա Ագնինի Լոլլինին** (մարտի 22, 1858(1858-03-22), Ֆինալե Էմիլիա, Մոդենա (գավառ), Էմիլիա Ռոմանիա - հունիսի 22, 1922(1922-06-22), Հռոմ, Իտալիա), իտալացի ռահվիրա, ֆեմինիստ, խաղաղապահ, սուֆրաժիստ և քաղաքական գործիչ։ 1896 թվականին, «Կանանց համար ասոցիացիայի» համահիմնադիրն էր, որը ոչ միայն սատարում էր կանանց քաղաքացիական և քաղաքական իրավունքները, այլ նաև կոչ էր անում Իտալիայի զորքերը դուրս բերել Աֆրիկայից։ Կանանց ընտրական իրավունքի կոմիտեի անդամ, 1910 թվականին հորդորել է սոցիալիստական կուսակցությանը կանանց՝ ձայների համար։ Նա նաև պայքարել է կանանց իրավունքների բարելավման համար, հատկապես կրթության, ամուսնալուծությունների, հավասար աշխատավարձի և աշխատանքային պայմանների ոլորտներում։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է 1858 թվականի մարտի 22-ին Բոլոնիայի հյուսիսում գտնվող Ֆինալե Էմիլիայում, Թոմասո Ագնինիի և Էլիզաբետա Կոստների դուստրն էր։ 1885 թվականի օգոստոսին ամուսնացել է փաստաբան և քաղաքական գործիչ Վիտորիո Լոլինիի (1860–1924) հետ, չորս երեխա են ունեցել։

1896 թվականին, նա չորս այլ երիտասարդ կանանց (Ջիակինտա Մարտինի, Ալինա Ալբանի, Վիրջինի Նաթան և Եվա դե Վինչենցիս) հետ միասին, հիմնել է «Կանանց ասոցիացիան», որը դարձել է իտալական ֆեմինիստական շարժման կարևոր ներկայացուցիչը։ Նաև ակտիվ էր կանանց ընտրական իրավունքի կոմիտեում՝ ապաքաղաքական տեսանկյունից աջակցելով կանանց։ Համառ պացիֆիստ Ագնինին կտրականապես դեմ էր Առաջին համաշխարհային պատերազմին Իտալիայի մասնակցությանը։

Էլիզա Ագնինի Լոլլինին մահացել է Հռոմում, 1922 թվականի հունիսի 22-ին կերակրափողի քաղցկեղից։

Ծանոթագրություններ
------------------

* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. 1 2 3  Mori, Silvia. «Elisa Agnini Lollini» (Italian). Enciclopedia delle donne. Վերցված է 2019 թ․ փետրվարի 16-ին.`{{cite web}}`: CS1 սպաս․ չճանաչված լեզու (link)
2. 1 2 3  «Elisa Agnini Lollini» (Italian). Comune di Finale Emilia. 2014 թ․ ապրիլի 18. Արխիվացված է օրիգինալից 2019 թ․ փետրվարի 17-ին. Վերցված է 2019 թ․ փետրվարի 16-ին.`{{cite web}}`: CS1 սպաս․ չճանաչված լեզու (link)
**«22 րոպե»**, մարտաֆիլմ, որի ռեժիսորն է Վասիլի Սերիկովը։ Շնորհանդեսը կայացել է 2014 թվականի մայիսի 14-ին։

Սյուժե
------

Առաջին տարվա ծառայության ծովային հետևակ Սանյա Եժովը հայտնվում է ծովահենների հետ առևանգված տանկերի վրա։ Նա գիտի, որ իր ընկերները իրեն չեն թողնի։ Նրան պետք է գոյատևել և օգնել իր ընկերներին, երբ սկսվի պաշարումը։

Նկարահարումներ
--------------

Ֆիլմի նկարահանումները սկսել են 2012 թվականի հունիսին և անցկացվել են Մոսկվայում, Սևաստապոլում և Մալթայում։ Ինչպես նաև նկարահանումներն անցկացվել են Վլադիվոստոկում մարտական նավի նավակողում։

Սկանդալ
-------

Պրոդյուսեր Ալեկսեյ Սիդորովը 2014 թվականի փետրվարի 28-ին բաց նամակ գրեց Ռուսաստանի մշակույթի նախարար Վլադիմիր Մեդինսկիին և ֆիլմի հիմնադրամի գործադիր տնօրեն Անտոն Մալիշևին խնդրանքով, որ պաշտպանի ֆիլմը և ապահովեն աղետալի վիճակից, որը շանսերը մեծացնում է Ցենտրալ Պարտներշիպը։ Նրա խոսքերով ընկերությունը խեղաթյուրում է սյուժեն, փչացնում է հերոսների հարաբերությունները, խախտում է սյուժեային, իրադարձային և ժամանակագրական լոգիկան։

2014 թվականի ապրիլի 23-ին բաց նամակը արդեն գրեց ֆիլմի ստեղծագործական խումբը, որտեղ նա արտահայտեց զղջում, որ կապեր է հաստատել Ցենտրալ Պարտներշիպի հետ և պաշտոնական հայտարարեց որ էլ ոչինչ ընդհանուր չունեն։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Завершены съемки фильма о захвате российского танкера пиратами
2. ↑  Алексей Сидоров выступает в защиту «22 минут»

Արտաքին հղումներ
----------------

* Արխիվացված 2015-06-04 Wayback Machine
* 
* 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | AllMovie · AlloCiné · ČSFD · FilmAffinity · Internet Movie Database |

 |
**Իջևանատուն** (ռուս.՝ Гостиный двор), պատմական շենք ՌԴ Ռոստովի մարզի Նովոչերկասկ քաղաքում։

*Հասցեն*` Ռոստովի մարզ, ք. Նովոչերկասկ, Պլատովի պողոտա, 59բ։

Պատմություն
-----------

Իջևանատան շենքը Նովոչերկասկ քաղաքի Պլատովի պողոտայում երկհարկանի պատմական շինություն է, որը կառուցվել է XIX դարում։ Սկզբնապես իջևանատան քարե շենքի տեղում եղել է իջևանատան փայտե շենք, որը ծածկված էր բարակ տախտակով։ Նովոչերկասկի հիմնադրման օրը` 1805 թվականի մայիսի 18-ին, հրապարակում հիմնադրվել է քարե իջևանատունը։ Շենքի անվանումով էլ հարակից տարածքը սկզբնապես կոչվում էր Իջևանատան հրապարակ։

Տունն ունեցել է երկու երկար թև։ Ներկայումս պահպանվել է միայն աջ թևը։ Իջևանատան հատակագիծն ու շենքերի շինարարությունն իրականացրել է ճարտարապետության ակադեմիկոս Իվան Օսիպովիչ Վալպրեդեն։ Շենքն ունեցել է մեծ չափսեր և երկարություն, նրանում տեղաբաշխված են եղել տարբեր նշանակության ապրանքներով բազմաթիվ խանութներ։

Քսաներորդ դարի սկզբին շենքում աշխատել է չորս կինոթատրոն` «Բոմոնդ», «Պալաս», «Վարիետե», «Իդեմ»։ Առևտրային շարքերը մասամբ այրվել են Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ, նրանց տեղում այժմ քաղաքի վարչակազմի շենքն է։

Ճարտարապետություն
-----------------

Իջևանատան երկհարկանի շենքերի ճակատները կառուցված են շրջանցիկ սրահի տեսքով, մուտքային դռներն ու պատուհաններն ունեն կամարաձև և ուղղանկյունաձև եզրակալում։ Վալպրեդեն շենքում օգտագործել է ուշ կլասիցիզմին և ամպիրին բնորոշ դեկորային տարրեր` միմյանց հետ կապելով Իջևանատան և Ատամանյան պալատի ձևավորումը։ Շենքը զարդարված է անկյունային սալարկման ելունների վրա կառուցված կրկնապատիկ որմնասյուներով, ունի միջհարկային և պսակող քիվ, կիսակամարաձև պատուհաններ։ Շենքը ներկված է դեղին, ճարտարապետական տարրերն ընդգծված են սպիտակով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑

Գրականություն
-------------

* Новочеркасск. Энциклопедия. Новочеркасск. Изд. Новопринт. 2005. С. 74. ISBN 5-94549-006-7.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Гостиный двор Արխիվացված 2019-04-16 Wayback Machine
* Городской уголок с уникальной историей Արխիվացված 2017-05-10 Wayback Machine
**Ագնես Բյորիեսոն** (շվեդ.՝ Agnes Börjesson, ամբողջական անունը` Ագնետա (Ագնես) Ֆրեդրիկա Բյորիեսոն, շվեդ.՝ Agneta (Agnes) Fredrika Börjesson, մայիսի 1, 1827(1827-05-01), Ուփսալա, Շվեդիա - հունվարի 26, 1900(1900-01-26), Ալասիո, Սավոնա, Լիգուրիա, Իտալիա), շվեդ նկարիչ։

Կենսագրություն
--------------

Ագնես Բյորիեսոնը ծնվել է 1827 թվականի մայիսի 1-ին, Ուփսալայում Յոհան Բյորիեսոնի և նրա կնոջ՝ հնագույն Ֆոկ ընտանիքից սերված Բերնդտ Ֆոկի դուստր Ֆրեդրիկա Գուստավա Ֆոկի ընտանիքում։ 1849 թվականին Ագնեսը դարձավ այն չորս աշակերտներից մեկը, ում բացառիկ հնարավորություն ընձեռվեց սովորելու Ազատ արվեստների թագավորական ակադեմիայում, որն այդ ժամանակ փակ էր աղջիկների համար։ Մյուս աշակերտուհիների թվում էին՝ Ամալիա Լինդեգրենը, Ժանետ Մյուլլերը և Լեա Ալբորնը։ Այնուհետև Բյորիեսոնը 1852–1853 թվականներին ուսումը շարունակեց Կոպենհագենում Կոնստանտին Հանսենի մոտ, 1853–1856 թվականներին Ստոկհոլմում՝ Յոհան Բոկլունդի մոտ, ապա Փարիզում և Դյուսելդորֆում։ 1865 թվականին նա եղել է Դյուսելդորֆի գեղարվեստական դպրոցի ներկայացուցիչ Բենջամին Վոտիեի աշակերտուհին։ 1865 թվականին Փարիզում որոշ ժամանակ անցկացնելուց հետո Բյորիեսոնը մեկնում է Իտալիա, որտեղից կարճ ժամանակով վերադառնում է Դյուսելդորֆ՝ Վիլհելմ Զոնից մասնավոր դասեր ստանալու նպատակով։

Վերջապես, Ագնես Բյորիեսոնը բնակություն է հաստատում Հռոմում և որոշ ժամանակ ապրում իր ընկերուհու՝ նկարիչ Սոֆի Ռոբինգի հետ։ Նա իր գործերն ուղարկում էր Շվեդիա և մինչև 1880 թվականը մասնակցում էր Շվեդիայի թագավորական ակադեմիայում անցկացվող ցուցահանդեսներին, որի անդամ էր դարձել 1872 թվականին։ 1873 թվականին Բյորիեսոնի գործերը ցուցադրվում են Վիեննայի համաշխարհային ցուցահանդեսում։ Նկարչի գործերից շատերը ստեղծվել են բաց երկնքի տակ, իր կարիերայի վերջին փուլում նա որդեգրել է դիվիզիոնիզմի գեղարվեստական ոճը։ Բյորիեսոնը շատ ժամանակ է անցկացրել Վենետիկում և Սիցիլիայում, կարճ ուղևորություններ է կատարել Իսպանիայում և Մարոկկոյում։ Վերջին երեք տարիներին նա բնակվում է Լիգուրիայում։

Նա մահացել է 1900 թվականի հունվարի 26-ին, իտալական Ալասիո քաղաքում։ Ագնես Բյորիեսոնի աշխատանքները կարելի է տեսնել Շվեդիայի ազգային թանգարանում, Գյոթեբորգի գեղարվեստի թանգարանում և Մալմյոյի արվեստի թանգարանում։

Պատկերասրահ
-----------

* Բյորիեսոնի դիմանկարը, հեղինակ` Կոնստանտին ՀանսենԲյորիեսոնի դիմանկարը, հեղինակ` Կոնստանտին Հանսեն
* Իտալուհին ջրհորի մոտ (Տաորմինա)Իտալուհին ջրհորի մոտ (Տաորմինա)
* Տեսարան Վենետիկի ջրանցքիցՏեսարան Վենետիկի ջրանցքից
*

Ծանոթագրություններ
------------------

* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. 1 2
2. 1 2  Agnes Börjesson (նիդերլ.)
3. 1 2 3 4  Benezit Dictionary of Artists — OUP, 2006. — ISBN 978-0-19-977378-7
4. 1 2  RKDartists (նիդերլ.)
5. ↑  «Verk av Agnes Börjeson i Nationalmuseums samlingar».

Արտաքին հղումներ
----------------

* Malerwerke des neunzehnten Jahrhunderts: Beitrag zur Kunstgeschichte
* Nordisk familjebok - Börjesson, Agneta (Agnes) Fredrika

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | RKDartists |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | LIBRIS: 251087 · VIAF: 44277615 · ULAN: 500101644 · WorldCat VIAF: 44277615 |

 |
**Մուհամմադ Հուսեյն Ազադ** (ուրդու՝ مُحمّد حُسَین آزاد‎‎ — *Mọḥammad Ḥusẹ̅n Āzād*; Հունիսի 10 1830 թվական, Դելի, Մեծ մողոլների կայսրություն—Հունվարի 22 1910 թվական, Լահոր, Բրիտանական Հնդկաստան (այժմ Պակիստան)—հնդիկ բանաստեղծ, գրող, գրականագետ, գրականության պատմաբան, մանկավարժ։ Գրել է ուրդու։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է պարսկական ներգաղթյալ, գիտնական և կրոնական առաջնորդ Մուհամմադ Բաքիրի ընտանիքում, որը 1836 թվականից սկսած հրատարակում էր Դելիում առաջին թերթը՝ ուրդու։ 1861-ին Դելիում տեղի ունեցած անկարգությունների ժամանակ Ազադը տեղափոխվեց Լահոր։

1864 թվականից աշխատել է կրթության համակարգում, դասավանդել է Լահորի համալսարանական քոլեջում և Փենջաբի համալսարանի Արևելյան քոլեջում։ Նա պահպանեց բարեկամական հարաբերությունները Գ.Վ.Լեիտերի հետ։ 1866 թվականին Ազադը դարձավ կանոնավոր վարձատրվող համալսարանական դասախոս, իսկ մեկ տարի անց դարձավ նրա գիտական քարտուղարը։ 1887-ին նա հիմնադրել է գրադարանը։

Արդեն պատանեկան տարիներին նա բանաստեղծություններ է գրել։ Նա գիտեր պարսկերեն, արաբերեն և անգլերեն լեզուներ և գրականություն։ 1874-ին նա հիմնել է «Անջումանե Փենջաբ» ընկերությունը (Փենջաբ Հասարակություն), որը կարևոր դեր է խաղացել ուրդու գրականության զարգացման գործում։ Ազադը բանաստեղծներին կոչ է արել վերանայել հին կանոնները, իսկապես պատկերել հնդկական կյանքը։

Գլխավոր աշխատանքներ
-------------------

* «Կյանքի ջուր» («Աբե Հայաթ») - ուրդու պոեզիայի պատմություն,
* «Ազադ բանաստեղծություններ» («Նազմե Ազադ»),
* «Մտքի կախարդություն » (Նաիրանգի Հայալ)։

Նա ուսումնասիրել է տաջիկ-պարսկական գրականության պատմությունը։ Նա գրել է մեծ թվով աշխատանքներ այս թեմայի վերաբերյալ։ Ազադի գրական լեզուն մոտենում էր գաղութին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Books Written by Muhammad Husain Azad – Punjnud.com». www.punjnud.com. Արխիվացված է օրիգինալից 2019 թ․ օգոստոսի 5-ին. Վերցված է 2019 թ․ սեպտեմբերի 10-ին.

Գրականություն
-------------

* *Хусейн, Эхтишам Саид* История литературы урду (пер. с хинди). — М. 1961.
* *Гулам Хусейн* Мухтасар тарихе забане урду. — Карачи, 1952.
* *Saksena R. B.* A history of Urdu literature. — Allahabad, 1927.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Moulana Muhammad Hussain Azad(անգլ.)

  


|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  ⛭  | 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| BIBSYS: 90807918 · CiNii: DA09220469 · ISNI: 0000000083969108 · LCCN: n84037066 · NTA: 15412723X · SUDOC: 059404663 · VIAF: 79153133 · WorldCat VIAF: 79153133 |

 |

 |
**Համադասարանցիներ** (ռուս.՝ Одноклассники), 2010 թվականին նկարահանված ռուսական ֆիլմ։

Սյուժե
------

Երեք տարի է անցել, ինչ աղջիկն ու նրա երկու ընկերները՝ Ֆյոդորն ու Ստեպանը, որ ավելին չեն, քան «համադասարանցիներ», ավարտել են դպրոցը։ Դեռ վերջերս նրանք դպրոցականներ էին և փաստորեն դեռ այդպես էլ կան. Ֆյոդորն ու աղջիկը համարվում էին դպրոցի ամենագեղեցիկ զույգը։ Ընկերները, ծնողները, բոլորն այդպես են հիշում նրանց։ Դպրոցն ավարտելուց հետո ամեն ինչ դեռ իներցիայով շարունակվում է, իսկ զգացմունքներն արդեն նույնը չեն, հասունացել են, փոխվել կամ անհետացել։ Արիություն ու բավականաչափ հասունություն են պետք դրաման հասկանալու, կեղծիքին վերջ տալու և ամենքին ճշմարտությունն ասելու համար։ Բայց դա հեշտ չէ, որովհետև բոլորն արդեն սովոր են, որ նրանք ընդմիշտ «գեղեցիկ զույգ» են մնալու։ Դպրոցական դրաման վերածվում է լուրջ ողբերգության։ Ահավորն այն է, որ կա նաև զվարթ Բալդի Ստեպանը, որը դպրոցական տարիներին սիրահարված է եղել աղջկան։

Դերերում
--------

* Վենես Արիստարխ
* Ալյոնա Բոնդարչուկ
* Միխայիլ Եֆրեմով
* Սոնյա Կարպունինա
* Կոնստանտին Կրյուկով
* Անդրեյ Ռուդենսկի

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Internet Movie Database — 1990.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Kinopoisk.ru կայքում
* Տեսահոլովակ YouTube-ում

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | ČSFD · Internet Movie Database |

 |
**Կանաչ տնտեսագիտություն** (անգլ. *green economics*, *ecological economics*), ուղղություն է տնտեսական գիտության մեջ, ձևավորված վերջին 2 տասնամյակների ընթացքում, որի շրջանակներում համարվում է, որ տնտեսությունը կախված է բնական միջավայրից, որի շրջանակներում այն գոյատևում է և կազմում է նրա մասը։ Կանաչ տնտեսագիտության հայեցակարգը ներառում է տնտեսական գիտության և փիլիսոփայության բազմաթիվ ուրիշ ուղղությունների գաղափարներ այնպիսին ինչպիսիք են ֆեմինիստական տնտեսագիտություն, պոստմոդեռնիզմ, էկոլոգիական տնտեսասգիտություն, շրջակա միջավայրի տնտեսագիտություն, հակագլոբալիստիկա, միջազգային հարաբերությունների տեսություն և այլն։ 
Կանաչ տնտեսագիտության տեսությունը հիմնվում է 3 աքսիոմների վրա։

* հնարավոր չէ անսահման ընդլայնել ներգործության ոլորտը սահմանափակ տարածության մեջ,
* հնարավոր չէ պահանջել անսահման աճող պահանջմունքների բավարարում ռեսուրսների սահմանափակության պայմաններում,
* ամեն ինչ Երկրի վրա փոխկապակցված է։

Կանաչ տնտեսագիտության կողմնակիցները քննադատում են նեոդասական դպրոցը այն բանի համար, որ նրա շրջանակներում բնական և սոցիալական գործոնները սովորաբար դիտարկվում են որպես էքստերնալներ, լավագույն դեպքում նրանք համարվում են ֆիքսված և չեն վերլուծվում դինամիկայում։
Կանաչ տնտեսագետները տնտեսական աճը համարում են թյուրիմացություն, քանի որ այն հակասում է առաջին աքսիոմին։ «Growthism» կանաչ տնտեսագիտության կողմնակիցները համարում են, որ այն խախտում է էկոհամակարգի գործունեությունը։
Կանաչ տնտեսագետների կողմից ենթադրվում է Թոբինի հարկերի սահմանումը բոլոր միջազգային առևտրային գործարքների 1%-ի չափով, այն նպատակով, որպեսզի հավաքված միջոցները ուղղեն աղքատ երկրներին՝ զարգացած և ոչ այնքան զարգացած երկրների միջև ուժգնացող տարբերակման (դիֆերենցիացիայի) արգելակման նպատակով։ Բացի դրանից, առաջարկվում է օգտագործել «Բնական կապիտալ» (Natural capital) կատեգորիան «Բնական ռեսուրսներ» կատեգորիայի փոխարեն, որը այսպես ասած վկայում է բնության պասիվ դերի մասին տնտեսագիտության մեջ։
Կանաչ տնտեսագիտության կողմնակիցների շարքում առանձնանում են՝ Մ. Բուկչինը, Ջ. Ջեկոբսը, Ռ. Կարսոնը, Է. Ֆ. Շումախերը, Ռ. Կոստանցան, Լ. Մարգուլիսը, Դ. Կորտեն, Բ. Ֆալլերը, Խ. Դելին, Դ. Միդոուզը, Պ. Խոուկենը, Ա. Տվերսկին և այլք։
Կանաչ տնտեսագիտության կողմնակիցների կողմից 2006 թվականից սկսած հրատարակվում է International Journal of Green Economics, ստեղծվել է Կանաչ տնտեսագիտության ինստիտուտ։

Արտաքին հղումներ
----------------

* Сайт института зеленой экономики Արխիվացված 2009-09-01 Wayback Machine
* Применение зеленой экономики в бизнесе
**Ֆլորա Բրովինա** (ալբ․՝ Flora Brovina, սեպտեմբերի 30, 1949(1949-09-30), Սրբիցա, Skenderaj Municipality, Կոսովո-Միտրովիցի շրջան), կոսովո-ալբանացի լրագրող, բանաստեղծուհի և հասարակական գործիչ։

Կենսագրություն
--------------

Ֆլորա Բրովինան ծնվել է 1949 թվականի սեպտեմբերի 30-ին Կոսովոյում։ Պրիշտինայում Ֆլորա Բրովինան սովորել է բժշկական ինստիտուտում, որն ավարտելուց հետո կրթությունը շարունակել է Զագրեբում, որտեղ ուսումնասիրել է մանկաբուժություն։ Կոսովո վերադառնալուց հետո Ֆլորա Բրովինան՝ որպես լրագրող, սկսել է աշխատել *Rilindja* օրաթերթում։ Այնուհետև որպես բժիշկ-մանկաբույժ աշխատանքի է ընդունվել Պրիշտինայի հիվանդանոցում։ 1990-թվականներին, երբ երկրում սրվել է քաղաքական իրադրությունը, Ֆլորա Բրովինան սկսել է տեղեկություններ հավաքել բռնությունների վերաբերյալ, զբաղվել է հասարակական գործունեությամբ, կազմակերպել է օգնություն երեխաներին՝ գլխավորելով որբ երեխաների հոգեբանական վերականգնման կենտրոն։

Կոսովոյի պատերազմի ժամանակ՝ 1999 թվականի ապրիլի 20-ին, Ֆլորա Բրովինան առևանգվել է դիմակավոր անձանց կողմից և տարվել անհայտ ուղղությամբ։ Հետագայում պարզվել է, որ նա գերության մեջ է եղել սերբերի մոտ և մեկուկես տարի անցկացրել է սերբական բանտերում, այնուհետև ազատություն է ստացել միջազգային կազմակերպությունների միջամտության շնորհիվ։

Ֆլորա Բրովինան զբաղվում է նաև քաղաքական գործունեությամբ։ 2001 թվականին նա Կոսովոյի դեմոկրատական կուսակցության կողմից առաջադրվել է որպես երկրի նախագահի թեկնածու։ Որպես այդ կուսակցության անդամ՝ Ֆլորա Բրովինան 2004 թվականին ընտրվել է Կոսովոյի խորհրդարանի անդամ։ Ղեկավարել է Կոսովոյի ալբանացիների կանանց լիգան։

Ֆլորա Բրովինան հեղինակել է բանաստեղծությունների մի քանի ժողովածուներ.

* *«Vërma emrin tim»* (1973),
* *«Bimë e zë»* (1979),
* *«Luleborë»* (1988),
* *«Mat e çmat»* (1995),
* *«Thirrje e Kosovë»* (1999)։

2001 թվականին Ֆլորա Բրովինայի բանաստեղծությունները հրատարակվել են Նյու Յորքում (թարգմանիչ՝ Ռոբերտ Էլսի)։

Պարգևներ
--------

1999 թվականին Ֆլորա Բրովինան արժանացել է շվեդական ՊԵՆ ակումբի մրցանակի և ամերիկյան *PEN American Center*-ի *Barbara Goldsmith Freedom to Write Award* մրցանակի։ Նա նաև Հայնրիխ Բյոլի հիմնադրամի մարդու իրավունքների մրցանակի դափնեկիր է։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Tucholskypriset — Swedish PEN Club.
2. ↑
3. ↑  Flora Brovina (անգլ.)
4. ↑  List of the Deputies of the Kosovo Assembly (անգլ.)
5. ↑  Paediatrician Flora Brovina remains imprisoned in Kosovo (անգլ.)
6. ↑  Освобождение косовской правозащитницы Флоры Бровины
7. ↑  Flora Brovina Արխիվացված 2016-04-15 Wayback Machine (ալբ.)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Flora Brovina Արխիվացված 2015-04-02 Wayback Machine (անգլ.)
* Flora Brovina | WISE Muslim Women Արխիվացված 2016-04-13 Wayback Machine (անգլ.)
* Kosovo's first lady (անգլ.)

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | Ֆեյսբուք |
|  |
| 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| GND: 124098126 · ISNI: 0000000078687720 · LCCN: nr89001702 · NTA: 212445014 · SUDOC: 117939722 · VIAF: 66313159 · WorldCat VIAF: 66313159 |

 |

 |
**Սինգապուրի սպորտի թանգարան** (անգլ.՝ Singapore Sports Museum), սպորտի թանգարան Սինգապուրում, տեղակայված է Ազգային ստադիոնի արևմտյան մուտքի մոտ։

Սինգապուրի սպորտի թանգարանը հիմնադրվել է 1983 թվականին` պահպանելու և ցուցադրելու Սինգապուրի սպորտային ժառանգությունը։ Այն բացվել է 1983 թվականի մայիսին հանրության համար և համընկել է Հարավ-արևելյան Ասիայի 12-րդ խաղերի հետ Սինգապուրում։

Թանգարանը փակվել է Ազգային ստադիոնի պաշտոնապես փակման հետ, 2007 թվականի հունիսի 30-ին։ Սպորտային հուշերը տեղափոխվել են Սինգապուրի սպորտի խորհրդի և վերականգնման կենտրոնների կողմից ընտրված Սինգապուրի սպորտի խորհրդի ժամանակավոր գրասենյակի և ժառանգության անկյան նոր պատկերասրահ` մինչև Սինգապուրի սպորտի համալիրի կառուցման ավարտը 2011 թվականին։ Սինգապուրի սպորտի նոր թանգարանը Սինգապուրի սպորտի համալիրում առաջարկում է այլ ծառայություններ, ինչպիսիք են այցելուների կենտրոնը, սպորտի գրադարանը և սպորտի տեղեկատվության ռեսուրսների կենտրոնը։ 

Սինգապուրի սպորտի թանգարանը միացել է Սպորտի թանգարանների միջազգային ասոցացիայի և փառքի սրահի հետ, որը հիմնադրվել է ԱՄՆ-ում 1984 թվականին։ Այն նաև եղել է Թանգարանների կլոր սեղանի անդամ, որը հիմնադրվել է Ազգային ժառանգության խորհրդի կողմից։

Պատկերասրահներ
--------------

Ընդհանուր առմամբ, այնտեղ եղել են 6 պատկերասրահներ։ Սինգապուրի սպորտի թանգարանում ցուցադրությունները վերաբերում են թե՛ օլիմպիական, թե՛ ոչ օլիմպիական սպորտաձևերին, ավանդական և տեղական խաղերի և ժամանցի հետ.

* Պատկերասրահ 1` Սպորտը գաղութային ժամանակներում
* Պատկերասրահ 2` Սպորտը անկախ Սինգապուրում
* Պատկերասրահ 3` Տեղական և ավանդական սպորտաձևեր
* Պատկերասրահ 4` Փառքի սրահ
* Պատկերասրահ 5` Օլիմպիականություն և տարածաշրջանային/միջազգային խաղեր
* Պատկերասրահ 6` Պատվի սրահ

Ծանոթագրություններ
------------------

* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. ↑  «Thank You Luncheon for Donors and Sportspeople in the Sports Museum's "Hall of Fame" by Mr Teo Ser Luck, Parliamentary Secretary for Community Development, Youth and Sports». *Ministry of Community Development, Youth and Sports (Singapore)*. 2007 թ․ հուլիսի 14. Արխիվացված է օրիգինալից 2007 թ․ հոկտեմբերի 9-ին. Վերցված է 2007 թ․ օգոստոսի 31-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Official website of the Sports Museum
**Սեքս-գործիքների թանգարան** (**Sex Machines Museum**, **SMM**)՝ սեքս-թանգարան է Չեխիայի մայրաքաղաք Պրահայում, որի հավաքածուում ներկայացվում են սեքս գործիքներ։ Այն աշխարհում միակ թանգարանն է նվիրված սեքս-գործիքներին։ Թանգարանում ներկայացված է նաև 20-րդ դարի առաջին քառորդի էրոտիկ ֆիլմերի հավաքածու։ Թանգարանն ստեղծվել է 2002 թվականին Պրահայի Հին քաղաքում՝ հրապարակի մոտակայքում։ Թանգարանի բացումից հետո քաղաքային իշխանությունները քննադատել են այն՝ «անընդունելի» պարունակության համար, ինչը զբոսաշրջիկների համար ավելի պահանջված է դարձրել թանգարանը։ Թանգարանը գտնվում է 17-րդ դարի շինությունում։

Ցուցադրություն
--------------

Թանգարանի ցուցադրությունը զբաղեցնում է երեք հարկ, որտեղ ներկայացված են ավելի քան 300 նմուշներ։

Ցուցանմուշներից շատերը ներկայացված են մանեկենների օգնությամբ՝ ավելի հասկանալի լինելու համար։ Ներկայացված ցուցանմուշներից որոշները ստեղծվել են 16-րդ դարում։ Հավաքածուում ցուցադրվում են մարմնի սամաթելեր, ոչ ավանդական դիրքերով սեքսը հեշտացնող "մերձեցման սեղաններ": Ներկայացված են նաև առնանդամի, ամորձապարկի, սրբանի, հեշտոցի և ծլիկի գրգռման գործիքներ, ներառյալ նախամարտկոցային լարովի վիբրատոր, մատնասեպեր, զսպաթոռներ, դիտանցքերով ասիական ժանվար, որով տեղափոխում էին մարմնավաճառուհիների, բերանային սեքսի հեշտացման համար նստոցի վրա անցք ունեցող գահաթոռներ, 1580-ականների ատամնավոր հավատարմության գոտիներ, երկաթե սեղմիրաններ։

Թանգարանում ներկայացված է 1920-ականներին Ֆրանսիայում ստեղծված հակաձեռնաշարժային սարք տղաների համար, որի վրա կար էլեկտրական զանգ, որն սկսում էր զնգալ էրեկցիայի պահին, այնպես որ տղայի ծնողներն իմանային։ Թանգարանում ցուցադրված են նաև հին հունական մարմնավաճառուհիների կոշիկներ, որոնց կոշկատակերին փորագրված էր «հետևի՛ր ինձ», որը քայլելիս դրոշմվում էր գետնին։ Թանգարանում ներկայացված են նաև էրոտիկ հագուստների և մարդկային սեռականությանը վերաբերող պատկերների հավաքածուներ։

Թանգարանում գործում է փոքր կինոթատրոն, որտեղ ցուցադրվում են Իսպանիայում վաղ 1920-ականներին նկարահանված էրոտիկ ֆիլմեր։

Վիճելիություն
-------------

Սեքս-գործիքների թանգարանի բացումը Պրահայի քաղաքապետարանի կողմից խիստ գնահատականի է արժանացել։ Քաղաքապետարանի խոսնակը դատապարտել է թանգարանի բացումը և մտահոգություն է հայտնել, թե Պրահայի կենտրոնում դրա բացումը կարող է չեխերի բացասական կերպար ստեղծել արտասահմանցիների համար։ Թանգարանի տնօրինությունը որոշ զիջումների է գնացել և արտաքին պատուհաններից հեռացրել է կաշվե հագուստներով մանեկենները։

Ծանոթագրություններ
------------------

* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. 1 2
2. ↑  «Արխիվացված պատճենը». Արխիվացված է օրիգինալից 2010 թ․ փետրվարի 6-ին. Վերցված է 2017 թ․ սեպտեմբերի 22-ին.
3. 1 2  «Արխիվացված պատճենը». Արխիվացված է օրիգինալից 2011 թ․ հուլիսի 19-ին. Վերցված է 2017 թ․ սեպտեմբերի 22-ին.
4. ↑
5. 1 2 3
6. 1 2 3
7. ↑  «Արխիվացված պատճենը». Արխիվացված է օրիգինալից 2010 թ․ հունվարի 18-ին. Վերցված է 2017 թ․ սեպտեմբերի 22-ին.
8. 1 2
9. ↑
10. 1 2  «Արխիվացված պատճենը». Արխիվացված է օրիգինալից 2017 թ․ նոյեմբերի 26-ին. Վերցված է 2017 թ․ սեպտեմբերի 22-ին.
**Սերգեյ Եսենինի անվան պետական գրական թանգարան** (ռուս.՝ Государственный литературный музей Сергея Есенина), թանգարան, որը ստեղծվել է ռուս բանաստեղծ Սերգեյ Ալեքսանդրի Եսենինի հիշատակին։ Թանգարանը գտնվում է Տաշքենդի կենտրոնում գտնվող մի փոքր շենքում, Համիդ Ալիմաջանի մետրոյի կայարանից ոչ հեռու։ Եսենինի Տաշքենդի թանգարանի ցուցադրությունը զբաղեցնում է երկրորդ տեղը՝ ըստ նշանակության, բանաստեղծի հայրենիքում գտնվող թանգարանից հետո։

Պատմություն
-----------

Սերգեյ Եսենինի հասարակական թանգարանը ստեղծվել է 1981 թվականին։ Նրա բազայում 1988 թվականին բացվել է բանաստեղծի պետական թանգարանը։ Թանգարանի կրկնակի բացումը, վերանորոգումից հետո, տեղի է ունեցել 1999 թվականի հունիսի 10-ին։ Սերգեյ Եսենինի թանգարանում հավաքվել է ավելի քան երեք հազար ցուցանմուշ, որոնցից շատերը թանգարանին են հանձնվել բանաստեղծի ընկերների և հարազատների կողմից։

Թանգարանը բաղկացած է չորս սրահներից։ Ցուցադրության կենտրոնական մասը նվիրված է բանաստեղծի 1921 թվականին Ուզբեկստան կատարած ճանապարհորդությանը։ Հիմնականում թանգարանի դահլիճում տեղադրված են նյութեր Սերգեյ Եսենինի Տաշքենդում եղած ժամանակ, ժամանակակիցների լուսանկարները և հիշողությունները։ Դահլիճի ինտերիերը XX դարասկզբի ոճով է։ Երկրորդ դահլիճի ցուցահանդեսը նվիրված է բանաստեղծի ստեղծագործությանը, որն առնչվում է Արևելքի հետ, այդ թվում, այստեղ ներկայացված են բանաստեղծի ստեղծագործությունների ժողովածուների թարգմանությունները միջինասիական տարածաշրջանի ժողովուրդների լեզուներով։ Թանգարանի երրորդ դահլիճում ներկայացված են եզակի ցուցանմուշներ, որոնք կապված են բանաստեղծ կյանքի և մահվան հետ, և նրա ստեղծագործությունների հրատարակությունները։

Թանգարանի ցուցադրության մի մասը նվիրված է նրա դստերը՝ Տատյանային, որը երկար ժամանակ ապրում էր Ուզբեկստանում, նրա գերեզմանը գտնվում է Տաշքենդում՝ Բոտկինի գերեզմանատանը։

Թանգարանի լեկցիաների դահլիճում պարբերաբար կազմակերպվում են Սերգեյ Եսենինի և ժամանակակից բանաստեղծների ստեղծագործությունների ընթերցումներ, անցկացվում են ցուցահանդեսներ։

1992 թվականից թանգարանը հրատարակում է «Եսենինի աշխարհը» տեղեկագիրը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  18 мая — Международный День музеев. Музей С. Есенина.
2. ↑  «О музее Есенина в Ташкенте». Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ հուլիսի 24-ին. Վերցված է 2018 թ․ սեպտեմբերի 26-ին.
3. ↑  Музеи Ташкента. Сергей Есенин.
4. ↑  «Татьяна Сергеевна Есенина в Ташкенте». Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ հուլիսի 24-ին. Վերցված է 2018 թ․ սեպտեմբերի 26-ին.
5. ↑  Музей Сергея Есенина. Информация об интереснейших музеях Ташкента.
**Սեմյոնովի պատմա-գեղարվեստական թանգարան** (ռուս.՝ Семёновский историко-художественный музей), թանգարան Նիժնի Նովգորոդի մարզի Սեմյոնով քաղաքում։

Պատմություն
-----------

Սեմյոնովի պատմա-գեղարվեստական գավառագիտական թանգարանը հիմնադրվել է 1934 թվականին, նկարիչ Գեորգի Պետրովիչ Մատվեևի կողմից։ Թանգարանի ցուցասրահները ի սկզբանե գտնվում էին Մատվեև փողոցի վրա գտնվող հին երկհարկանի շենքում։ 1991 թվականին թանգարանը տեղափոխվել է կարմիր աղյուսից երկհարկանի առանձնատուն Վանեև փողոցի վրա, որը կառուցվել է 19-րդ դարի վերջում և նախկինում պատկանել է հնադավան վաճառական Պետրոս Պետրովիչ Շարիգինը։

Սեմյոնով քաղաքը վաղուց եղել է փայտի գեղարվեստական մշակման կենտրոն։ 18-րդ դարից սկսած կենտրոնացել են խաղալիքների, խառատի և գդալաշինության արհեստների վրա։ Թանգարանի ցուցադրություններում ներկայացված են տեղացիների ձեռքբերումները, քաղաքի և նրա բնակիչների պատմությունը։

Ցուցադրություն
--------------

Առևտրային սենյակը գտնվում է թանգարանի առաջին հարկում։ Այնտեղ ներկայացված է քաղաքացու նախահեղափոխական առևտրային կյանքը։
Սենյակը կահավորված է քաղաքի նախահեղափոխական շրջանի առարկաներով։

Երկրորդ հարկի ցուցասրահը պատմում է Սեմյոնով քաղաքի և նրա ժողովրդի մասին քաղաքի հիմնադրման օրվանից մինչև այսօր։ Ցուցադրությունում ներկայացված են Սեմյոնով ավանի պատմության նյութերը` սկսած բնակեցումից, միջնադարից, հնադավանների կյանքից։

Սեմյոնովի փայտափորագրողների արտադրանքը (Դ. Ն. Մազինա, Ի. Տ. Աբրամով, Լ. Պ. Լևին), սկսած այս արհեստի ծննդից։ 20-րդ դարի ցուցադրությունում ներկայացված են հուշանվերներ, փայտյա կենցաղային իրեր, փայտից պատրաստված խաղալիքներ, պապյե-մաշե, ֆեոդոսևյան կոպիտ խաղալիքներ, հյուսնի և խառատի խաղալիքների նմուշներ։

Սեմյոնովցի բանաստեղծ Բորիս Պետրովիչ Կորնիլովին առնչվող ցուցադրություն։ 1937 թվականին բանաստեղծը ձերբակալվել է կեղծ տեղեկության հիման վրա և գնդակահարվել։

Խորհրդային և հետագա ժամանակաշրջանի պատմության սրահը լի է դպրոցական առարկաների մակետներով՝ գլոբուս, աշակերտական սեղան, գրատախտակ, խորհրդային ժամանակաշրջանի դպրոցական համազգեստ և կարմիր փողկապ։

Ծանոթագրություններ
------------------

* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. ↑  Polyanskiy, Alexander. «Историко-художественный музей, Семенов, Нижегородская область». *toureducation.ru*. Վերցված է 2018 թ․ հունիսի 19-ին.
2. ↑  «О предприятии - Туризм - Музей». *goldenhohloma.com* (ռուսերեն). Արխիվացված է օրիգինալից 2018 թ․ մայիսի 11-ին. Վերցված է 2018 թ․ հունիսի 19-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Об историко-художественном музее(չաշխատող հղում)
**«Տանյա»** (ռուս.՝ «Таня»), 1974 թվականի խորհրդային գեղարվեստական հեռուստաֆիլմ, ոչւ նկարահանել է ռեժիսոր Անատոլի Էֆրոսը Ալեքսեյ Արբուզովի համանուն պիեսի հիման վրա։ Պրեմիերան տեղի է ունեցել 1974 թվականի նոյեմբերի 14-ին ԿՀ առաջին ծրագրով։

Սյուժե
------

Տանյան տաղանդավոր ինժեներ Գերման Բալաշովի կինն է։ Ամուսնուն գյուտարարական գործերում օգնելու համար նա հրաժարվել է բժշկական դպրոցից, կորցրել ընկերներին։ Պատահաբար նա պարզում է, որ իր ամուսինը տարվել է մեկ այլ կնոջով՝ իր գործընկերոջով։ Չնայած ամուսնու հանդեպ ունեցած սիրուն՝ նա լքում է նրան՝ չբացատրելով հեռանալու պատճառները։ Տանյան ստիպված է լինում բազում փորձությունների միջով անցնել։ Մահանում է նրա երեխան՝ Գերմանի որդին, աշխատանքում ամեն ինչ չէ, որ հարթ է ընթանում։ Բայց նա ուժ է գտնում և մնում է որպես բժիշկ աշխատելու Սիբիրի ծանր պայմաններում։

Դերերում
--------

* Օլգա Յակովլևա – *Տանյա*
* Վալենտին Գաֆտ – *Գերման*
* Նիկոլայ Վոլկով – *Իգնատով*
* Նատալյա Արխանգելսկայա – *Շամանովա*
* Լիյա Ախեձակովա – *Դուսյա*
* Լեոնիդ Բրոնևոյ – *Վասին*
* Յուրի Բոգատիրյով – *Անդրեյ Տարասովիչ Գրիշչենկո, երիտասարդ ինժեներ*
* Մարգարիտա Լիֆանովա – *ձմեռանոցի տանտիրուհի*

Նկարահանող խումբ
----------------

* Սցենարի հեղինակներ ՝ Ալեքսեյ Արբուզով, Անատոլի Էֆրոս
* Ռեժիսոր՝ Անատոլի Էֆրոս
* Օպերատոր՝ Գ. Կրինիցկի
* Նկարիչ՝ Ի. Տարտինսկի
* Երաժշտություն՝ Ալֆրեդ Շնիտկե

Այլ տեղեկություններ
-------------------

ԳԴՀ-ում համանուն կինոնկարի ադապտացիան թողարկվել է չորս տարի շուտ՝ 1970 թվականին։ Գլխավոր դերում նկարահանվել է Ռենատա Բլումը։ Կա նաև 1969 թվականի պիեսի ավելի վաղ ստեղծված հարավսլավական հարմարեցում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Программа передач на 14 ноября 1974 года» (PDF). Люберецкая правда. «Первая программа: 9.30 «Таня». Телефильм»

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | ČSFD · Internet Movie Database |

 |
**Ղազախստանի Գնդակով հոկեյի Ֆեդերացիան** (**Qazaqstan Bendı Federatsııasy**) գնդակով հոկեյ սպորտի ղեկավար մարմին է Ղազախստանում։ Այն հիմնադրվել է Նուր-Սուլթանում։ Դրա նախագահը Օրալբի Ժակսիմբետովն է, իսկ փոխնախագահը՝ Վլադիմիր Պաշկովսկին։

Գնդակով հոկեյ Ղազախստանում խաղացել են շատ տասնամյակներ, երբ երկիրը պատկանում էր Խորհրդային Միությանը։ Ալմաթիի Դինամո ղազախական ակումբը դարձավ Խորհրդային ազգային չեմպիոն 1977-ին և 1990-ին։ 1991-ին Խորհրդային Միության լուծարումից հետո, ղազախական ակումբը հիմնադրվեց 1993-ին և նույն տարում դարձավ Գնդակով հոկեյի Միջազգային Ֆեդերացիայի անդամ։ Ղազախստանի Գնդակով հոկեյի Ֆեդերացիան 2012-ին անցկացրեց Գնդակով հոկեյի Աշխարհի մրցաշարը և գովասանքի արժանացավ նախապատրաստության համար։

2017-ի սեպտեմբերին «ҚБФ» գնեց երկրի միակ մասնագիտացված ակումբը՝ Աքժայկը։

Ղազախստանի գնդակով հոկեյի ազգային հավաքականը 1995-ից մասնակցել է Աշխարհի առաջնությանը, 2015-ին վեց անգամ նվաճել է բրոնզե մեդալ։

Ֆեդերացիան հավաքականին ուղարկել է 2019-ի տղամարդկանց Ձմեռային Յունիվերսիադայի մրցախաղերին։

Արտաքին հղումներ
----------------

* Պաշտոնական կայք
* Հարցազրույց նախագահ Ժակզիմբետովի հետ 2017-18 թվականների մրցաշրջանից
* Հարցազրույց նախագահ Ժակզիմբետովի հետ 2018-19 թվականների մրցաշրջանից

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  Tengri News: International Bandy Federation praised organization level of Almaty World Championship
4. ↑
5. ↑  (չաշխատող հղում)