**Իտիգրան** (ռուս.՝ Иттыгра, Ыттыгран), կղզի Բերինգի ծովի Սենյավինա նեղուցում, Չուկոտկայի ինքնավար մարզի Պրովիդենյայի շրջան շրջանում։

Աշխարհագրական դիրք
------------------

Գտնվում է Չուկոտկայի հրվանդանից հյուսիս, Չուկոտկայի թերակղզու հարավ-արևելյան ծայրում, մայրցամաքային ափից 1,5 կմ հեռավորության վրա և Արակամչեչեն կղզուց 3,8 կմ հեռավորության վրա։  Տարածքը 55 կմ² է։ Կղզին ձգվում է 13,5 կմ երկարությամբ, առավելագույն լայնությունը՝ 5 կմ։

Ամենաբարձր կետը Իտիգրան լեռն է՝ 545 մ բարձրությամբ։ Կղզում կան երկու փոքր լճեր։

Տեղանուն
--------

Իտիգրանը գտնվում է Արաքամչեչեն կղզու ձախ կողմում
Անունը թարգմանված է «գայլի որջ», «մսի փոս», «մսի պահեստ» բառերից։ Այս կղզում կան մեծ թվով Էսկիմոսների հնագույն տների ավերակներ (*«ныӈлу»*) և դրանց կողքին գտնվող մսի պահեստներ։ Տեղանվան ծագման մեկ այլ տարբերակ կա՝ չուկ (*Етгыран)* «բնակարան կես ճանապարհին»։ Դա պայմանավորված է նրանով, որ որսորդները, երբ Չապլինոյից Յանրակիննոտ շներով կամ նավով ճամփորդում էին, միշտ կանգ էին առնում կղզում, որտեղ ծովային կենդանու լավ որս կար, և այստեղ միշտ մսի պաշարներ էին կազմակերպվում։

Պատմական տեղեկություններ
------------------------

Իտիգրան կղզին հայտնաբերվել և նկարագրվել է Ֆ. Պ. Լիտկեի արշավախմբի ժամանակ 1828 թվականի օգոստոսին։

Կղզում մինչև 1940-ականների սկիզբը գոյություն է ունեցել Էսկիմոսյան Սիկլուկ բնակավայրը։

Ֆլորա և ֆաունա
--------------

Կղզու շրջագծի երկայնքով ժայռոտ հրվանդանների վրա կան ծովային թռչունների գաղութներ, որոնց ընդհանուր թիվը կազմում է մինչև 10 հազար զույգ։ Գաղութներում բնադրում են Բերինգի ջրագռավը, խոշոր սպիտակագլուխ ճայերը, կայրաները, իպատկան և կացնակտուցը։

Կղզում աճում է Չուկոտկա թերակղզու էնդեմիկ սենյավինսկայա որդան (artemisia senjavinensis), որը նշված է Ռուսաստանի կարմիր գրքում։

Մշակութային ժառանգություն
-------------------------

Կղզին հայտնի է կետերի ծառուղով՝ գրենլանդական կետերի գանգերի և ծնոտների զուգահեռ շարքերից կազմված հնագույն էսկիմոսական կառույց։ Կետի ծառուղին կառուցված է 50-60 գանգերից և 30 ծնոտներից և հարյուրավոր հատուկ դրված քարերից։  Թվագրվում է ուշ՝ Պունուկի ժամանակաշրջան (Մ. թ. XIV—XVIդդ.):

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  *Меновщиков Г. А.* Местные названия на карте Чукотки. Краткий топонимический словарь / Науч. ред. В. В. Леонтьев. — Магаданское книжное издательство, 1972. — С. 149—150. — 207 с. "Архивированная копия" (PDF). Արխիվացված է the original (PDF) 2016 թ․ օգոստոսի 4-ին. Retrieved 2018 թ․ ապրիլի 26. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|deadlink=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. ↑  *Михаил Ципоруха* Вокруг света под парусами. — М: Вече, 2012. — ISBN 9785953362429
3. ↑  "Водно-болотные угодья России. Том 4. Водно-болотные угодья Северо-Востока России". `{{cite web}}`: Unknown parameter `|deadlink=` ignored (`|url-status=` suggested) (help) (сост. А. В. Андреев). М.: Wetlands International, 2001. 296 с. ISBN 90-5882-986-3
4. ↑  А. А. Коробков (1981). "Красная Книга России". Արխիվացված է the original 2019 թ․ նոյեմբերի 25-ին. Retrieved 2013 թ․ հունիսի 8. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|deadlink=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
5. ↑  *Арутюнов С. Л. Крупник И. И. Членов М. А.* 1982. «Китовая Аллея» (Древности островов пролива Сенявина). М.: Наука, 175 с.

Արտաքին հղումներ
----------------

* *Арутюнов С. Крупник И. Членов М.* Китовая Аллея, Вокруг Света № 2 (2641). Февраль 1979.