recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Բարսեղյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Գագիկ Բարսեղյան (Ջագ)** (հուլիսի 4, 1954(1954-07-04), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), երաժիշտ, 70-ականների «ԲԱՄԲԻՌ» ֆոլք-ռոք խմբի և հայկական ֆոլք-ռոքի հիմնադիր։

Բամբիռ ռոք խմբի Նարեկ Բարսի հայրը։

Կենսագրություն
--------------

Գագիկ Բարսեղյանը ծնվել է 1954 թվականին, Երևանում։ 1969 թվականին Լենինականում ընկերների հետ ստեղծել է «Անգին Քարեր» առաջին ռոք խումբը։ Զինվորական ծառայությունն անցել է Սիբիրում։ Վերադառնալով Հայաստան տեղափոխվել է Լենինական։ 1978 թվականին հիմնադրել է «Բամբիռ» ֆոլկ-ռոք խումբը։ Աշխատում է Գյումրիի Վարդան Աճեմյանի անվան պետական դրամատիկական թատրոնում։

Հեղինակ է շուրջ 200 երգերի, գրել է երաժշտություն բազմաթիվ թատերական բեմադրությունների և ֆիլմերի համար, թողարկել է 4 ալբոմ։

Պարգևներ
--------

* Գյումրու քաղաքապետարանի հուշամեդալ, 2014

Տես նաև
-------

* Բամբիռ
* Blind Alley
* Armenian Scotch

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Ծնունդդ շնորհավոր, սիրելի Ջագ". Արխիվացված է the original 2016 թ․ մարտի 4-ին. Retrieved 2015 թ․ օգոստոսի 12.
2. ↑  Ջագ. «Մենք միշտ պահել ենք լեննագանցու դուխը»

Արտաքին հղումներ
----------------

* Ջագ/«Բամբիռ», «Սև բլուզ»
* «Գյումրեցին պիտի իր աչքով տեսնի իր քաղաքի վերականգնումը»
* Համերգասրահ - 2006 - Bambir - Blind Alley Archived 2016-03-04 at the Wayback Machine.
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Գագիկ Կարապետյան (այլ կիրառումներ)

**Գագիկ Ռաֆիկի Կարապետյան** (դեկտեմբերի 2, 1957(1957-12-02), Լենինական, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ ֆիզիոթերապևտ, մանուալիստ։ ՌԴ բժշկատեխնիկական գիտությունների ակադեմիայի իսկական անդամ, ակադեմիկոս։ ՀՀ ժողովրդական (ստեղծագործող) ուսուցիչ։

Կենսագրություն
--------------

Գագիկ Կարապետյանը ծնվել է 1957 թվականին Լենինականում (այժմ` Գյումրի)։ Սովորել է Մոսկվայի ԽՍՀՄ ՄԳԱ ֆիզիոլոգիայի և հիգիենայի գիտահետազոտական ինստիտուտի ասպիրանտուրայում և դոկտորանտուրայում։ Վերապատրաստվել է Սուրեն Ավդալբեկյանի անվան առողջապահական ազգային ինստիտուտում։

Կարապետյանն աշխատանքային գործունեություն է ծավալել Մոսկվայում, Ստամբուլում, Փարիզում, Մեխիկոյում, Դուբայում, Լոս Անջելեսում, ինչպես նաև աշխատանքային այցերով եղել տարբեր երկրներում։

Գրական գործունեություն
----------------------

Հեղինակ է հարյուրից ավելի գիտական աշխատությունների, երեք հազար ռադիոհեռուստատեսային հաղորդումների, երկու գեղարվեստական գրքերի։ Կարապետյանի «Դժոխք» պոեմը նվիրված է 1988 թվականի դեկտեմբերի 7-ի երկրաշարժի զոհերի հիշատակին։ Ժողովրդական արտիստ Վլադիմիր Աբաջյանի կատարմամբ պոեմն ընդգրկվել է Հայաստանի հանրային ռադիոյի «Ոսկե ֆոնդում»։

### Պոեզիա

* Սեր և խռովք
* Դժոխք
* Հանդիպում
* Գուգոն

Էքսպրոմտ` նվիրված Գագիկ Կարապետյանին
------------------------------------

Ողնաշարը ջարդված ազգի մեծ փրկիչ է Գագիկը,
Գոտկատեղից ներքև խփված ազգի խիղճ է Գագիկը,
Մեր վիզը ծուռ ժողովրդի վիզն է ուղղում իր ձեռքով,
Ծնկի եկած ազգի համար` ամեն ինչ է Գագիկը։
Դժոխք տեսած Գյումրեցի է` ցավեր ունի իր ներսում,
Բայց շատերի ցավն է հանում` կատարելով նուրբ մերսում,
Գիտնական է, բանաստեղծ է, հումորով է նա խոսում,
Մեր ջղային ազգի համար` բուժող լիճ է Գագիկը։
Նախանձում եմ ես Գագիկին` մտքով ջինջ է Գագիկը,
Նա գերել է կանանց հոգին` հմայիչ է Գագիկը…
Արամայիս Սահակյան

Պարգևներ, մրցանակներ
--------------------

* Չիժևսկու մրցանակ

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Գագիկ Կարապետյան, կենսագրություն
2. ↑  "Գագիկ Ռաֆիկի Կարապետյան, Ֆիզիոթերապևտ-մանուալիստ". *doctors.am*. Արխիվացված է the original 2017 թ․ փետրվարի 9-ին. Retrieved 2016 թ․ դեկտեմբերի 20. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
3. ↑  ԴԺՈԽՔ
4. ↑  Գուգոն

Արտաքին հղումներ
----------------

* Պաշտոնական կայք
* ՀԱՆԴԻՊՈՒՄ Գագիկ Կարապետյան
**Գեշմարդ ամիրա**, XIII-XIV դարերի հայ իշխան։ Զաքարյան տիրապետության օրոք «ամիրա» կոչումը տալիս են իշխաններին ու քաղաքագլուխներին։

Գեշմարդ ամիրայի մասին հայտնի է, որ 1288 թվականին նա և իր ձեռնավոր Հավիկը, Օշականի ու Մրանա այգիներից իրենց օգտին սահմանված ձեռնավորի հարկը թողել են Սուրբ Կարապետին` Հովհաննավանքին։

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | ես` Գէշ մարդս էյի ամիրայ եւ Հաւիկս ձեռնաւոր` թողաք զՍ/ուր/բ Կարապետին այգեացն զյՕշականու, զՄիրինու զձեռնաւորին զյարկն` զինչ որ կայր |  |

Ըստ Կաթողիկե Սբ․ Աստվածածին եկեղեցու պատին թողած արձանագրության՝ Գեշմարդը իր երկու կուղպակներն է նվիրել Երևանի սրբատեղիներին՝ իրենց ներքնատներովն ու խղիրովը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Պետրոսյանց, Տիգրան. "Հարկային հարաբերությունները Այրարատի կողմնակալություն-փոխարքայությունում". *kargavorum.nkr.am*. Արխիվացված է the original 2020 թ․ փետրվարի 20-ին. Retrieved 2020 թ․ փետրվարի 20.
2. ↑  Ղաֆադարյան, Կարո (1975). *Երևան․ միջնադարյան հուշարձանները և վիմական արձանագրությունները*. Երևան. p. 112.
**Սամիդ Գյուլաղա օկլի Իմանով** (ադրբ.՝ Samid Gülağa oğlu İmanov, հոկտեմբերի 14, 1981(1981-10-14), Həsənabad, Neftchala, Ադրբեջանական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - ապրիլի 4, 2016(2016-04-04), Թալիշ, Թարթառի շրջան, Ադրբեջան), Ադրբեջանի զինված ուժերի և հատուկ նշանակության ջոկատների մայոր, Նա զոհվել է 2016 թվականի ապրիլյան մարտերի ընթացքում։ Մահից հետո նրան շնորհվել է «Ադրբեջանի ազգային հերոսի» կոչում։

Կենսագրություն
--------------

Սամիդ Իմանովը ծնվել է 1981 թվականի հոկտեմբերի 14-ին Հասանաբադ բնակավայրում, որը գտնվում է Նեֆթչալայի շրջանի հյուսիսում։ Սամիդ Իմանովը ընտանիքի առաջին որդին էր։ Նա ուներ երկու քույր և եղբայր։

Սամիդ Իմանովը սովորել է Նեֆթչալայի շրջանի թիվ 1 միջնակարգ դպրոցում 1988-1998 թվականներին։ 1998 թվականին Իմանովն ընդունվել է Հեյդար Ալիևի անվան բարձրագույն ռազմական դպրոց, իսկ 2003 թվականին գերազանց ավարտել է այն։ 2003 թվականին նա պարգևատրվել է Ադրբեջանի Հանրապետության 3-րդ նախագահ Հեյդար Ալիևի կողմից։

Սամիդ Իմանովն ամուսնացել է 2013 թվականի հունիսի 16-ին։ Նրանք ունեցել են դուստր և որդի։

Զինվորական ծառայություն
-----------------------

Սամիդ Իմանովը 2004 թվականի հունիսից ծառայել է որպես Հատուկ նշանակության ջոկատի հրամանատարի տեղակալ, խմբի հրամանատար, դիվիզիայի հրամանատար, ջոկատի հրամանատար և շտաբի պետ։ Հեյդար Ալիևի անվան բարձրագույն ռազմական դպրոցն ավարտելուց հետո Սամիդ Իմանովը ռազմական դասընթացներ է հաճախել Թուրքիայի Հանրապետությունում։ Սամիդ Իմանովը նաև եղել է Ադրբեջանի Հանրապետության պաշտպանության նախարար, գեներալ-գնդապետ Զաքիր Հասանովի անվտանգության ծառայության պետ։ 2015 թվականի մայիսի 9-ին Սամիդ Իմանովը պարգևատրվել է շքանշանով՛ Ռուսաստանի Մոսկվայի «Կարմիր հրապարակ»ում ֆաշիզմի դեմ տարած հաղթանակի 70-ամյակին նվիրված զորահանդեսում։

2016 թվականի ապրիլի 19-ին, Ադրբեջանի Հանրապետության Նախագահի և Ադրբեջանի զինված ուժերի գերագույն գլխավոր հրամանատար Իլհամ Ալիևի թիվ 1966 հրամանով, Մայոր Սամիդ Իմանովին հետմահու շնորհվել է «Ադրբեջանի ազգային հերոսի» կոչում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  ""Azərbaycanın Milli Qəhrəmanı" adının verilməsi haqqında AZƏRBAYCAN RESPUBLİKASI PREZİDENTİNİN SƏRƏNCAMI". Արխիվացված է the original 2017 թ․ ապրիլի 12-ին. Retrieved 2021 թ․ հունվարի 14. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. ↑  www.neftchala-ih.gov.az.
3. ↑  Սամիդ Գյուլաղա օկլի Իմանով
4. ↑  "Սամիդ Իմանովի մասին". Արխիվացված է the original 2016 թ․ նոյեմբերի 6-ին. Retrieved 2021 թ․ հունվարի 14. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
5. ↑  «Ադրբեջանի ազգային հերոս

Արտաքին հղումներ
----------------

* Սամիդ Իմանովի մասին
**Սամբրանո** (իսպ.՝ Zambrano), քաղաք և մունիցիպալիտետ Կոլումբիայի հյուսիսում ՝ Բոլիվար դեպարտամենտում։

Պատմություն
-----------

Նախքան իսպանացիների ժամանումը, մունիցիպալիտետի տարածքը բնակեցված էր մալիբու հնդկական ցեղի ներկայացուցիչներով։ Բնակավայրը, որից քաղաքը հետագայում մեծացել է, հիմնադրվել է 1770 թվականին ՝ Դոն Ալվարո դե Սամբրանի կողմից։ Սամբրանոյի մունիցիպալիտետը որպես առանձին վարչական միավոր ստեղծվել է 1916 թվականին։

Աշխարհագրական դիրք
------------------

Քաղաքը գտնվում է դեպարտամենտի հյուսիսարևելյան մասում, Մագդալենա գետի ձախ ափին, դեպարտամենտի վարչական կենտրոն Կարտագենա քաղաքից մոտավորապես 100 կիլոմետր դեպի հարավ-արևելք։ Բացարձակ բարձրությունը ծովի մակարդակից 5 մետր է։

Զամբրանոյի քաղաքապետարանը հարավում սահմանակից է Կորդոբայի մունիցիպալիտետի տարածքին, արևմուտքում ՝ Էլ Կարմեն դե Բոլիվարի և Սան Ժակինտոյի մունիցիպալիտետներին, հյուսիսում ՝ Սան Խուան Նեպոմուսենոյի մունիցիպալիտետին, արևելքում ՝ Մագդալենայի դեպարտամենտի տարածքին։ Քաղաքապետարանի տարածքը 302 կմ² է։

Բնակչություն
------------

Կոլումբիայի ազգային վիճակագրության վարչության վարչական տվյալների համաձայն ՝ 2015 թվականին քաղաքի և քաղաքապետարանի համատեղ բնակչությունը կազմել է 11,611։ Քաղաքապետարանի բնակչության դինամիկան ըստ տարիների.

Բնակչության թվաքանակը| 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 11 110 | 11 131 | 11 154 | 11 179 | 11 206 | 11 259 | 11 321 | 11 383 | 11 459 | 11 525 | 11 611 |

2005 թվականի մարդահամարի համաձայն, տղամարդիկ կազմել են Սամբրանոյի բնակչության 52.2% -ը, կանայք `համապատասխանաբար 47.8%: Ռասայականորեն, սպիտակամորթներն ու մետիսները կազմել են քաղաքի բնակչության 90.2% -ը. սևամորթներ, մուլատներ `1,3%, հնդկացիները `0,1%։ Գրագիտության մակարդակը ողջ բնակչության համար կազմել է 79,7%։

Տնտեսություն
------------

Սամբրանոյի տնտեսության հիմքը գյուղատնտեսական արտադրությունն է։

Քաղաքային և քաղաքային ձեռնարկությունների ընդհանուր թվի 53.3% -ը առևտրային ձեռնարկություններ են, 27,1% -ը `արդյունաբերական ձեռնարկություններ, 18.9% -ը` ծառայություններ մատուցող ձեռնարկություններ, 0.7% -ը տնտեսության այլ ոլորտների ձեռնարկություններ են։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  "Información general" (in իսպաներեն). Alcaldía de Zambrano - Bolívar. Արխիվացված է the original 2015 թ․ հունիսի 26-ին. Retrieved 2017 թ․ դեկտեմբերի 29. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|deadlink=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. ↑  "Zambrano, Colombia Page" (in անգլերեն). Fallingrain Global Gazetteer.
3. ↑  "Proyecciones de Población departamentales y municipales por área 2005 - 2020" (in իսպաներեն). Departamento Administrativo Nacional de Estadística.
4. ↑  "Censo General 2005. Perfil Zambrano - Bolívar" (PDF) (in իսպաներեն). Departamento Administrativo Nacional de Estadistica.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |

 |
**Գյոնելի**(թուրքերեն՝ Gönyeli, հուն․՝ Κιόνελι), քաղաք և մունիցիպալիտետ Կիպրոսի հյուսիսում, Լեֆկոշայի շրջանի տարածքում։ Գտնվում է հանրապետության մայրաքաղաքից՝ Նիկոսիայից ոչ հեռու։ Ղեկավարվում է մասամբ ճանաչված Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետության կողմից։

Պատմություն
-----------

Օսմանյան կայսրություն ժամանակաշրջանից սկսած՝ քաղաքում հիմնականում բնակվում են թուրքերը։ 1963-1975 թվականներին Կիպրոսի հիմնախնդրի ժամանակ քաղաքը ծառայել է որպես մոտակա գյուղերի թուրք-փախստականների ընդունման կետ, որոնք ճնշվում էին հույների կողմից։

Գյոնելին հանդես է եկել որպես թուրքական վաշտի տեղաբաշխման վայր, որը գտնվում է կղզում 1959-1960 թվականների պայմանագրի համաձայն։

Մշակույթ
--------

Քաղաքում է գտնվում *Gönyeli Spor Kulübü* ֆուտբոլային ակումբը։

Ամեն տարի հուլիսին քաղաքի կենտրոնում անցկացվում է Ազգային պարի միջազգային փառատոնը՝ Գյոնելին։ Այս փառատոնը տևում է մեկ շաբաթ՝ Բուլղարիայի, Ռումինիայի, Թուրքիայի պարողների խմբերով։

Քաղաքը ճանաչված է համարվում ուսանողների շրջանում, քանի որ գտնվում է Նիկոսիայի Մերձավոր արևելքի համալսարանից ոչ հեռու և շատ ուսանողներ բնակարան են վարձում Գյոնելիում։

Քույր քաղաքներ
--------------

* Թուրքիա Կիզիլչահամամ, Անկարա, Թուրքիա
* Թուրքիա Սարըյեր, Ստամբուլ, Թուրքիա

Ժողովրդագրություն
-----------------



| Տարի | Բնակչություն |
| --- | --- |
| 1881 | 307 մարդ |  |
| 1891 | 269 մարդ |  |
| 1901 | 302 մարդ |  |
| 1911 | 452 մարդ |  |
| 1921 | 537 մարդ |  |
| 1931 | 632 մարդ |  |
| 1946 | 814 մարդ |  |
| 1960 | 1377 մարդ |  |
| 1973 | 1745 մարդ |  |
| 2011 | 17 277 մարդ |  |

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Kızılcahamam - Twin Towns". ©Kızılcahamam-City.sk. Retrieved 2013 թ․ հոկտեմբերի 19.
2. ↑  "Sarıyer - Twin Towns". © Sarıyer-City.sk. Արխիվացված է the original 2013 թ․ հոկտեմբերի 20-ին. Retrieved 2013 թ․ հոկտեմբերի 19. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|deadlink=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
3. ↑  Census of Cyprus, 1881 — 1 — 1881. — P. 8.
4. ↑  Census of Cyprus, 1891 — 2 — 1891. — P. 6.
5. ↑  Census of Cyprus, 1901 — 3 — 1901. — P. 5.
6. ↑  Census of Cyprus, 1911 — 4 — 1911. — P. 5.
7. ↑  Census of Cyprus, 1921 — 5 — 1921. — P. 5.
8. ↑  Census of Cyprus, 1931 — 6 — 1931. — P. 3.
9. ↑  Census of Population and Agriculture 1946 — 7 — 1946. — P. 3.
10. ↑  Census of Population and Agriculture 1960 — 8 — 1960. — P. 4.
11. ↑  Cyprus census 1973 — 9 — CYSTAT.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |

 |
**Գյորգի Կյուրթի** (փետրվարի 24, 1882(1882-02-24), Բուդապեշտ, Ավստրո-Հունգարիա - դեկտեմբերի 27, 1972(1972-12-27) կամ դեկտեմբերի 20, 1972(1972-12-20), Բուդապեշտ, Հունգարական Ժողովրդական Հանրապետություն), հունգարացի դերասան, բեմանկարիչ, գրող և թատրոնի ռեժիսոր։

Կենսագրություն
--------------

Նա մեծացել է Բուդապեշտում, այնուհետև տեղափոխվել է Մյունխեն, որտեղ նա սովորել է ճարտարապետություն։ Նրա առաջին թատերական ներկայացումը եղել է 1905 թվականին Թալիա թատրոնում։ 1906-1935 թվականներին նա եղել է Ազգային թատրոնի անդամ։ Նա 1908-1909 թվականներին աշխատել է որպես գլխավոր ռեժիսոր Կոլոզսվարի թատրոնում (այժմ` Կլուժ-Նապոկա, Ռումինիա)։ 1916-1923 թվականներին ուսուցանել է Բուդապեշտի դրամայի և ֆիլմի ակադեմիայում։ Հաջորդ տարվա ընթացքում նա խաղացել է Պեչի ազգային թատրոնում։ Այնուհետև նա վերադարձել է ետ մայրաքաղաք և 1927-1930 թվականներից Հունգարիայի Արվեստի և դիզայնի համալսարանում աշխատել է որպես դասախոս։ Հաջորդ տարի նա եղել է Սեգեդի ազգային թատրոնի ռեժիսոր։ Նա 1953 թվականին վերադարձել է թատրոն, երկու տարի խաղացել է Պեչի ազգային թատրոնում և մեկ տարի՝ Աթիլա Յոժեֆի թատրոնում։

1932 թվականի ամառային օլիպիական խաղերում նրա աշխատանքը ներկայացված է եղել արվեստի մրցույթին։

Ընտանիք
-------

Նա լրագրող Էմիլ Կյուրթիի (1848-1920) որդին է, դերասանուհի Մարիսկա Վիզվարի (1877-1954) երկրորդ ամուսինն է և դերասան Փիթեր (1926-) Կյուրթիի հայրն է։ Նա մահացել է Բուդապեշտում։

Ընտրված ֆիլմագրություն
----------------------

* *Սպիտակ գիշերներ* (1916 թվական)
* *Գրամեքենայի հեքիաթները* (1916 թվական)
* *Կատարյալ տղամարդը* (1939 թվական)
* *Նախարարի ընկերը* (1939 թվական)
* *Գյուլ Բաբա* (1940 թվական)
* *Մի գիշեր Տրանսիլվանիայում* (1941 թվական)
* *Լեռների մարդիկ* (1942 թվական)
* *Բժիշկ Իշտվան Կովաչ* (1942 թվական)
* *Ես մեղավոր եմ* (1942 թվական)
* *Բաջտարսակ* (1942 թվական)
* *Մաջալիս* (1943 թվական)

Մատենագրություն
---------------

* Kulik, Karol. Alexander Korda: The Man Who Could Work Miracles. Virgin Books, 1990.

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Internet Movie Database — 1990.
2. ↑
3. 1 2  "Gyászjelentése". Արխիվացված է the original 2022 թ․ հունվարի 24-ին. Retrieved 2022 թ․ ապրիլի 29.
4. ↑  "György Kürthy". *Olympedia*. Retrieved 2020 թ․ օգոստոսի 2.
**Գազարը կորեական ձևով** (կորեական գազար), մանր և երկար կտրտած գազարից, սխտորից, բուսական յուղից և համեմունքներից (օրինակ՝ գինձ, մեխակ) պատրաստված աղցան (խորհրդային կորեացիների)՝ բնորոշ կորյո-սարամներին։

Հանդիսանում է հենց կորյո-սարամների հայտնագործությունը, որը զարգացել է կորեական խոհանոցում։ Այս ուտեստի ստեղծմանը հանգեցրել է կորյո-սարամներին բնորոշ կիմչի և այլ պանչանների պատրաստման համար անհրաժեշտ բաղադրիչների դեֆիցիտը։

Ստեղծման պատմություն
--------------------

Կորեական գազարի վաճառք Թուրքմենստանում
Կրեական ձևով գազարի պատրաստումն ավանդաբար եկել է կորեական կիմչի ուտեստ պատրաստումից։ Քանի որ ԽՍՀՄ-ում դժվար էր գտնել իրական բաղադրատոմսում առկա բաղադրիչներից պեկինյան կաղամբը, այդ իսկ պատճառով սկսեցին ուտեստին ավելացնել գազար։ Ժամանակի ընթացքում գազարն ամբողջությամբ դուրս մղեց պեկինյան կաղամբը, այդ իսկ պատճառով ուտեստը մնաց միայն գազարով և համեմունքներով։

Բաղադրություն
-------------

Գազարը կորեական ձևով պատրաստելու համար անհրաժեշտ բաղադրիչներն են՝

* գազար (1 կգ)
* սխտոր (3 ատամ)
* աղացած գինձ (բույսի աղացած սերմերը՝ 1 թեյի գդալ), երբեմն փոխարինվում է քունջութով
* աղացած կարմիր պղպեղ (1 թեյի գդալ)
* սև պղպեղ (1 ճաշի գդալ)
* քացախ 70 %-ոց (1 թեյի գդալ)
* կերակրի աղ (½ թեյի գդալ)
* շաքարավազ (2 ճաշի գդալ)
* սոխ (օգտագործվում է բուսական յուղը դաղելիս, պատրաստի ուտեստի մեջ բացակայում է)։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "пищевые пёсики и корейская морковка: красивые мифы и суровая правда". Արխիվացված from the original on 2012 թ․ մարտի 16. Retrieved 2009 թ․ հուլիսի 6.
2. ↑  "Կորեական գազարի պատմություն". Արխիվացված է the original 2016 թ․ հոկտեմբերի 6-ին. Retrieved 2019 թ․ մարտի 5.
3. ↑  Կորեական գազարի բաղադրատոմսի ստեղծման պատմություն
4. ↑  Գազարը կորեական ձևով պատրաստելու բաղադրատոմս

Արտաքին հղումներ
----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Գազարը կորեական ձևով Վիքիպահեստում |

 Վիքիքաղվածքն ունի քաղվածքների հավաքածու, որոնք վերաբերում են  ***Գազարը կորեական ձևով*** հոդվածին
* Գազարը կորեական ձևով
* Կորեական գազարի բաղադրատոմս Archived 2019-07-19 at the Wayback Machine.
* Գազարը կորեական ձևով աղցան
**Սայմոն Փիթեր Ջաբիր Քեյ,** բրիտանացի պլաստիկ վիրաբույժ, ծնվել և կրթություն է ստացել Գերնսիում, Նորմանդական կղզիներ, հիմնված Լիդսում։ Քեյն իրականացրել է Մեծ Բրիտանիայում ձեռքի փոխպատվաստման առաջին վիրահատությունը։ Քեյը վերապատրաստվել է պլաստիկ վիրաբուժության ոլորտում Միացյալ Թագավորության Ուեքսամ, Բիրմինգհեմ և Մանչեստրի համալսարաններում, ինչպես նաև գործուղվել է Ադելաիդա, Ավստրալիա և Լուիսվիլ, Կենտուկի, Միացյալ Նահանգներ։

Քեյի որոշումը՝ դառնալու վիրաբույժ, մասնավորապես պլաստիկ վիրաբույժ, առաջացել է իր մանկության պատճառով, երբ հինգ տարեկանում նա այրել է իր մատը փոքր էլեկտրական կրակի վրա։ Նա ստիպված էր դիմանալ բազմաթիվ վիրահատությունների, որոնք, ըստ նրա, ավելորդ էին և ստիպեցին իրեն վիրաբույժ դառնալ, բայց նա նաև ցանկանում էր լինել այն մեկը, ով միշտ կհարցներ, թե «ինչն է բխում հիվանդի շահերից»։

2019 թվականի ամանորյա պարգևատրման ժամանակ արժանացել է Բրիտանական կայսրության շքանշանի՝ ձեռքի համալիր վերականգնողական վիրաբուժության, ինչպես նաև ձեռքի փոխպատվաստման ծառայությունների համար։ 2001 թվականի նոյեմբերին «Թայմս»-ը Քեյին անվանեց այդ ժամանակ Բրիտանիայում աշխատող լավագույն բժիշկներից մեկը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Who's who (բրիտ․ անգլ.) — *(untranslated)*, 1849. — ISSN 0083-937X
2. ↑  "Guernsey-born professor is UK's first double hand transplant surgeon". *Bailiwick Express*. 2019 թ․ հունվարի 22. Retrieved 2019 թ․ փետրվարի 6.
3. ↑  "Simon Kay: 'It's not a one-man show... I have never wanted people to say it's all about me'". *The Yorkshire Post*. 2013 թ․ փետրվարի 1. Retrieved 2016 թ․ հունվարի 6.
4. ↑  McPhee, Rod (2012 թ․ փետրվարի 8). "Meet the Leeds surgeon with life in his hands". *Yorkshire Evening Post*. Retrieved 2019 թ․ փետրվարի 6.
5. 1 2  "Double hand transplant surgeon gets OBE". *BBC News*. 2018 թ․ դեկտեմբերի 28. Retrieved 2019 թ․ փետրվարի 6.
6. ↑  "Aesthetics Journal". *aesthetics journal.com*. 2001 թ․ նոյեմբերի 20. Արխիվացված է the original 2019 թ․ փետրվարի 7-ին. Retrieved 2019 թ․ փետրվարի 6.
Գերմանական Շվեյցարիայի քարտեզ
**Գերմանական Շվեյցարիա** կամ **գերմանախոս Շվեյցարիա** (գերմ.՝ Deutschschweiz, deutsche Schweiz), Շվեյցարիայի տարածաշրջան, որտեղ հիմնականում տարածված է գերմանախոս բնակչությունը, որը օգտագործում է գերմաներենի շվեյցարական տարբերակը (Schwyzerdütsch, Schwyzertütsch), որի հիմքում շվեյցարակայն բարբառն է։ Այն տարածաշրջանով և բնակչությամբ առաջատար է․ Շվեյցարիայի բնակչության մոտ 65 %-ը խոսում է գերմաներենով։ Տարածքով ներառում է հյուսիսարևմտյան և արևելյան Շվեյցարիան, մասնակիորեն Շվեյցարական սարահարթը և կենտրոնական Շվեյցարիան, ինչպես նաև Շվեյցարական Ալպերի մեծ մասը։

Գերմաներենի կարգավիճակ
----------------------

Շվեյցարիայի գերմանական տարածքներում, ավելի կոնկրետ՝ տվյալ տարածաշրջանի կանտոներում, գերմաներենը պաշտոնապես ճանաչված է։ Այն օգտագործվում է 26-ից 17 կանտոներում, ֆրանսերենի հետ միասին շրջանառվում է նաև Բեռնում, Վալեում, Ֆրիբուրգում, իսկ Գրուբյունդենում այն համարվում է ամենատարածվածներից մեկը ռոմանշերենի և իտալերենի հետ միասին (կանտոնի բնակչության կեսից ավելին օգտագործում է շվեյցարա-գերմանական տարբերակի այս կամ այն բարբառը)։

Ամենօրյա հաղորդակցության ընթացքում գերմանախոս կանտոնների շվեյցարացիներն օգտագործում են իրենց տարբերակի խոսակցական ձևը, իսկ որոշ դեպքերում այն որպես անկախ լեզու օգտագործվում է ԶԼՄ-ներում, կրթության ժամանակ և տեղական իշխանություններում։ Լեզվի այսպիսի ամուր դիրքը պայմանավորված է շվեյցարացիների հատուկ վերաբերմունքով, որոնք իրենց լեզուն համարում են ավելի լավ ու գեղեցիկ, քան գերմանական գերմաներենը (Bundesdeutsch): Սակայն գերմանացիների հետ գործ ունենալիս շվեյցարացիները անցնում են դաշնային գերմաներենի։

Հարևան լեզվային տարածաշրջանները
-------------------------------

Գերմանախոս և ֆրանսախոս Շվեյցարիայի լեզվական սահմանը կոչվում է Ռյոշտիգրաբեն (գերմ.՝ Röstigraben) (Բրունիգ-Նաֆֆ-Ռոյս մշակութային գծից արևելք)։ Գերմանական շրջանի հարավ-արևելքում կա նաև մի տարածք, որը կոչվում է իտալական Շվեյցարիա, որի սահմանը հիմնականում համընկնում է Տիչինո կանտոնի սահմանների հետ։ Ֆրանսերենը և իտալերենը Շվեյցարիայում նույնպես ունեն իրենց տարբերակները՝ Ֆրանսիայի և Իտալիայի գրական լեզուներից տարբեր։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "The Federal Constitution of the Swiss Confederation, article 1". Արխիվացված է the original 2014 թ․ հոկտեմբերի 4-ին. Retrieved 2009 թ․ մայիսի 1.

Գրականություն
-------------

* *Georg Kreis, Regina Wecker.* Deutsche und Deutschland aus Schweizer Perspektiven. — Schwabe, Basel, 2007. — ISBN 978-3-7965-2381-6
* *Jürg Altwegg, Roger de Weck.* Kuhschweizer und Sauschwaben: Schweizer, Deutsche und ihre Hassliebe. — München: Nagel & Kimche, 2003. — ISBN 3-312-00315-6
**Գալակտիոն և Տիցիան Տաբիձեների տուն-թանգարան** (վրաց.՝ გალაკტიონ და ტიციან ტაბიძეების სახლ-მუზეუმი), թանգարան Վրաստանի Վանի շրջանի Ճկղվիշի գյուղում։

Տվյալներ
--------

Գալակտիոն Տաբիձեի հուշատախտակըԳալակտիոն Տաբիձեի հուշատախտակը
Տիցիան Տաբիձեի հուշատախտակըՏիցիան Տաբիձեի հուշատախտակը
Թանգարանը տեղակայված է 3 հա տարածքի վրա։ Մշտական ցուցացուցադրություն՝ 450 մ², պարբերական ցուցահանդեսներ՝ 30 մ², նիստերի դահլիճ՝ 60 մ², պահոց՝ 30 մ²։

Թանգարանը բաց է ամեն օր, բացի երկուշաբթի օրերից, ժամը 10-ից մինչև 17-ը։

Պատմություն
-----------

Թանգարանը հիմնադրվել է 1966 թվականին։ Բացվել է 1983 թվականին։

Ցուցադրություն
--------------

Թանգարանը ներառում է երկու ցուցահանդեսային շենք և Ճկղվիշի գյուղում ծնված վրացի բանաստեղծներ Գալակտիոն (1892-1959) և Տիցիան Տաբիձեների (1895-1937) պատմական տները։

Թանգարանում պահվում են Գալակտիոն և Տիցիան Տաբիձեների հիշատակային իրերը, հին տպագիր գրքեր Գալակտիոն հոր գրադարանից, խեցեղեն, ասեղնագործության նմուշներ, վրացի նկարիչների (Կ. Սանաձե, Կ. Իգնատով, Վ. Ջափարիձե և այլք) և քանդակագործների աշխատանքներ։

Թանգարանում ներկայացված են «Գալակտիոն և Տիցիան», «Թագավոր բանաստեղծ», «Ես ծնվել եմ ապրիլին», «Գալակտիոնի ակնարկները», «Տիցիանն ու Բորիս Պաստեռնակը» թեմաներով ցուցանմուշներ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Музеи и Галереи / Вани". Արխիվացված է the original 2019 թ․ հունվարի 21-ին. Retrieved 2019 թ․ ապրիլի 17.
2. 1 2 3 4 5  "Galaktion and Titsian Tabidze House Museum". *Georgianmuseums.ge* (in ամերիկյան անգլերեն). Retrieved 2021 թ․ մայիսի 10.
3. ↑  "Дом-музей Галактиона и Тициана Табидзе отреставрируют". Արխիվացված է the original 2019 թ․ ապրիլի 17-ին. Retrieved 2021 թ․ մայիսի 10.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Իմերեթի թանգարանները
* Ճկղվիշիում բանաստեղծ Գալակտիոնի թանգարանի լուսանկարները
* Գալակտիոն և Տիցիան Տաբիձեների տուն-թանգարան(անգլ.)
* «ვანის მუნიციპალიტეტში სახალხო დღესასწაული «ვანელობა» მასშტაბურად აღინიშნა
Կոնգոլեզցի աշխատավոր կանայք
**Գյուղատնտեսությունը Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետությունում**, Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետության տնտեսության գերակա ճյուղերից մեկը։ Երկրի բնակչության երկու երրորդը զբաղվում է գյուղատնտեսությամբ։

Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետության տարածքում մշակվող հիմնական բույսերն են մանիոկան, յամսը, ադամաթուզը, բրինձը և եգիպտացորենը։ Այս ոլորտի զարգացման գլխավոր նախադրյալը երաշտի բացակայությունն է։ Դրական գործոնների հետ մեկտեղ բացասական երևույթ է հանդիսանում տրանսպորտային ենթակառուցվածքների թերզարգացվածությունը, որը խոչընդոտում է սննդի արդյունավետ մատակարարումը քաղաքային բնակավայրեր։

Գյուղատնտեսական հողերը կազմում են ընդհանուր հողերի 3,5 %-ը։ Գյուղատնտեսության մեջ կան երկու հիմնական ոլորտներ՝ բնական գյուղատնտեսություն, որի արտադրանքը բավարարում է բնակչության ներքին պահանջները և առևտրային, որի արտադրանքը արտահանվում է արտասահման։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Գյուղատնտեսության ոլորտը Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետությունում". Արխիվացված է the original 2015 թ․ սեպտեմբերի 6-ին. Retrieved 2013 թ․ մարտի 21.
**Գարրի Հայկի Ռաշիդյան** (հունվարի 5, 1933(1933-01-05), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԱԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - հունվարի 3, 2016(2016-01-03), Երևան, Հայաստան), հայ ճարտարապետ, ճարտարապետության դոկտոր (1999), պրոֆեսոր, ՀՀ վաստակավոր ճարտարապետ, ճարտարապետության միջազգային ակադեմիայի անդամ։

Կենսագրություն
--------------

1957 թվականին ավարտել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը։ 1967 թվականից եղել է նախագծի գլխավոր ճարտարապետ Հայպետնախագիծ ինստիտուտում և Հայկական ճարտարապետաշինական գիտահետազոտական ինստիտուտում։ 1970-1971 թվականներին վերապատրաստվել է Ֆինլանդիայում։ 1977-1993 թվականներին եղել է Երևանի միութենական նախագծային ինստիտուտի տնօրեն, 1997 թվականից՝ ԵՊՃՇՀ ճարտարապետական նախագծման ամբիոնի վարիչ (պրոֆեսոր՝ 1989)։

Ստեղծագործական աշխատանք
-----------------------

Հեղինակ է Էջմիածնի հրապարակի բարեկարգման (1982), փոստի շենքի (1985), համահեղինակ՝ հասարակական կենտրոնի (1973-1985), «Վաղարշապատ» (1975-1981, ՀԽՍՀ պետական մրցանակ՝ 1981), Երևանի Ավան-Առինջ բնակելի (1978-1985) թաղամասերի, «Երիտասարդական» բնակելի համալիրի (1983), Հայրենական պատերազմում (1941- 1945) տարած հաղթանակի 40-ամյակի հուշահամալիրի (1985-1986), «Դավթաշեն» հանգստի գոտու, Էջմիածնում «Հավերժություն» հուշարձանի («Մաշտոց և Կորյուն», բազալտ), Երևանում վիլլայի (2002) և այլ աշխատանքների։

Գարրի Ռաշիդյանի աշխատանքները նվիրված են քաղաքաշինության և ճարտարապետության խնդիրներին։

Պարգևատրումներ
--------------

Խորհրդային ճարտարապետության 1976-1980 թվականների նվաճումների համամիութենական, «Տարվա լավագույն ստեղծագործություն» հանրապետական (1981, 1985, 1986, 1987, 1989) ստուգատեսների դափնեկիր։

* ՀԽՍՀ պետական մրցանակ, 1981
* ՀԽՍՀ Գերագույն խորհրդի պատվոգիր
* Աշխատանքի վետերանի մեդալ
* Ժողովուրդների բարեկամության շքանշան
* ԵՇՃՀ-ի 2 ոսկե մեդալ
* Հայաստանի կրթության և գիտության նախարարության բարձրագույն պարգև՝ ոսկե հուշամեդալ
* Պողոսյան մրցանակ (2012)
* Հայաստանի վարչապետի շնորհակալագիր (2014)։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Վախճանվել է ճարտարապետ Գարրի Ռաշիդյանը
2. ↑  "AV Production - Գարրի Ռաշիդյան". *avproduction.am*. Արխիվացված է the original 2020 թ․ հուլիսի 6-ին. Retrieved 2019 թ․ հունվարի 5.
3. ↑  *Ով ով է. Հայեր. Կենսագրական հանրագիտարան, հատոր երկրորդ, Երևան, 2007*.
4. ↑  "Պողոսյան մրցանակ - Գարրի Ռաշիդյան". Արխիվացված է the original 2022 թ․ հուլիսի 16-ին. Retrieved 2022 թ․ ապրիլի 18.

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Հայազգ · AV Production |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | ISNI: 0000000382629736 · LCCN: n2012059735 · VIAF: 265324770 · WorldCat VIAF: 265324770 |

 |
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Ոսկանյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Ռուզաննա Ռոբերտի Ոսկանյան** (մայիսի 24, 1989(1989-05-24), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ բանաստեղծ։ Հայաստանի գրողների միության անդամ։ Հայաստանի Նախագահի երիտասարդական մրցանակի դափնեկիր (2008)։

Կենսագրություն
--------------

Ռուզաննա Ոսկանյանը ծնվել է 1989 թվականի մայիսի 24-ին, Երևանում։ Սովորել է Երևանի Լևոն Շանթի անվան թիվ 4 միջնակարգ դպրոցում, այնուհետև՝ Երևանի պետական համալսարանում՝ ստանալով բանասերի մասնագիտություն։ Ավարտել է նաև Երևանի պետական համալսարանի ասպիրանտուրան։ Հաճախել է ՀԳՄ «Ցոլքեր» երիտասարդական գրական-լրատվական կենտրոն։ 2009 թվականից Հայաստանի գրողների միության անդամ է։

Տպագրվել է «Գրական թերթ», «Գրեթերթ», «Ցոլքեր», «Նարցիս», «Միհր», «Եղիցի լույս» և այլ պարբերականներում, «Բառ և հույս», «Արմատ և լույս», «Խոսք և խոստում», «Արդի հայ երիտասարդ բանաստեղծներ», «18-33. արդի հայ պոեզիա» և այլ անթոլոգիաներում։ 2007 թվականին լույս է տեսել Ոսկանյանի բանաստեղծությունների առաջին ժողովածուն՝ «Թափանցիկ անձրևներ» խորագրով։ 2013 թվականին հրատարակել է բանաստեղծությունների երկրորդ ժողովածուն՝ «Հետո և ավելի հետո» խորագրով։

Պարգևներ
--------

* Սոնա Վանի հայտարարած «Փոքրիկ Իշխան» ամենամյա մրցանակաբաշխության խրախուսական և առաջին կարգի մրցանակներ
* Հայաստանի նախագահի գրականության բնագավառում երիտասարդական մրցանակ՝ «Թափանցիկ անձրևներ» բանաստեղծությունների ժողովածուի համար, 2008

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Ռուզաննա Ոսկանյանի մասին cultural.am կայքում
2. ↑  "Ռուզաննա Ոսկանյանի մաասին avproduction.am կայքում". Արխիվացված է the original 2020 թ․ հունիսի 14-ին. Retrieved 2020 թ․ հունիսի 14. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
3. ↑  "Ռուզաննա Ոսկանյանի մաասին boghossianprize.am կայքում". Արխիվացված է the original 2022 թ․ հուլիսի 16-ին. Retrieved 2020 թ․ դեկտեմբերի 13. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
**Գոշքար Իլահի Թահմազլի** (ադրբ.՝ Qoşqar İlahi oğlu Təhməzli, մայիսի 29, 1970(1970-05-29), Vejnəli, Զանգելանի շրջան (Ադրբեջանական ԽՍՀ), Ադրբեջանական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), Ադրբեջանի պետական գործիչ, Ադրբեջանի Հանրապետության սննդամթերքի անվտանգության գործակալության նախագահ։

Կենսագրություն
--------------

Գոշգար Թահմազլին ծնվել է 1970 թվականի մայիսի 29-ին Զանգիլանի շրջանի Վեժնալի գյուղում։ 1977-1987 թվականներին սովորել է Նասիմի շրջանի թիվ 5 միջնակարգ դպրոցում։ 1988 թվականին ընդունվել է Ն.Նարիմանովի անվան Ադրբեջանի պետական բժշկական ինստիտուտի սանիտարահիգիենիկ ֆակուլտետը։ 1994 թվականին նա ավարտել է նույն ինստիտուտը։ Նույն թվականին ընդունվել է Արևմտյան համալսարանի մարդկային քաղաքականության և տնտեսագիտության ֆակուլտետ։ Ավարտել է 1996 թվականին ՛ ստանալով քաղաքագիտության բակալավրի աստիճան։

Նա բժշկական գիտությունների փիլիսոփայության դոկտոր է։ Գ.Թահմազլին պարգևատրվել է «Թարագգի» մեդալով ՝ Ադրբեջանի առողջապահության ոլորտում կատարած ծառայությունների համար։

1994 թվականին նա սկսել է աշխատել որպես բժիշկ ԱՀ Առողջապահության նախարարության Բաքվի քաղաքային հիգիենայի և համաճարակաբանության կենտրոնում։ 1997-2004 թվականներին աշխատել է որպես Կենտրոնի սննդի բաժնի վարիչ։ 2004-2005 թվականներին եղել է «Նաբզ» բժշկական կենտրոնի գլխավոր տնօրեն, իսկ 2008-2016 թվականներին ՝ «Մեդեքս»-ի գլխավոր տնօրեն։

Նա ակտիվ մասնակցություն է ունեցել 1992 թվականին Ղարաբաղում ընթացող մարտերին և արժանացել «Պատերազմի վետերանի» կարգավիճակի։

2017 թվականի դեկտեմբերի 25-ին, Ադրբեջանի Հանրապետության Նախագահի հրամանով, նա նշանակվել է ԱՀ սննդամթերքի անվտանգության գործակալության նախագահ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Գոշքար Թահմազլի
2. ↑  "Ադրբեջանի Հանրապետության սննդամթերքի անվտանգության գործակալություն". Արխիվացված է the original 2022 թ․ օգոստոսի 7-ին. Retrieved 2021 թ․ հունվարի 11.
3. ↑  AZƏRBAYCAN RESPUBLİKASI PREZİDENTİNİN SƏRƏNCAMI Archived 2021-01-22 at the Wayback Machine.e-qanun.az
4. ↑  Распоряжение Президента Азербайджанской Республики o награждении работников здравоохранения Азербайджанской Республики медалью «Терегги»
**Գալիտե** (արաբ․՝ جالطة‎‎), հրաբխային ծագմամբ ժայռոտ կղզիների խումբ Միջերկրական ծովում։

Տեղակայված է թունիսյան ափից 38 կմ դեպի հյուսիս, պատկանում է Բիզերտա վիլայեթին։ Սարդինիայից բաժանվում է 150 կիլոմետրով։ Ընդհանուր մակերեսը 8, 08 կմ² է, տարեկան տեղումները կազմում են 525 մմ, ջերմաստիճանը 10, 3 °C֊ից մինչև 28, 6 °C է։

Գլխավոր կղզին
-------------

Գալիտեի ափերը, 1900 թ.
Գալիտեն Սերատ հրվանդանից
Տարածքի մեծ մասը (7, 52 կմ²) կազմում է Լա Գալիտե կղզին՝ 5, 4 կմ երկարությամբ 2, 9 կմ լայնությամբ։ Կղզին կազմված է 200 մ բարձրությամբ ժայռերից, որոնց վրա բարձրանում են Bout de Somme և Piton de l'Est գագաթները՝ 391 մ և 360 մ բարձրությամբ համապատասխանաբար։

Bout de Somme֊ի գագաթին կանգնած է դիտարկման աշտարակ։ Կղզում հայտնվել հնարավոր է միայն Escueil de Pasque հարավայաին ծովածոցի միջոցով։

Կղզում ապրում են նավաստիների մի քանի ընտանիքներ (ընդամենը 10֊ից մինչև 35 մարդ) և այստեղ գտնվում է ռազմածովային բազա (40 մարդ)։ Նախկինում կղզում ապրում իտալական ծագմամբ թունիսցիներ, բայց Թունիսի անկախ հռչակվելուց հետո նրանք գնացին Ֆրանսիա։ Իսկ ընդհանրապես, մարդիկ այստեղ ապրել են Պունիկյան պատերազմներից սկսած։ Կղզին պատված է թփուտով և խոտով, չնայած որ հողերը աղքատ են։ Մի ժամանակ կղզում աճել են նաև ծառեր, բայց հիմա միայն ինժիր, կակտուս ձիթենիներ և խաղողի այգիներ։ Գալիտեն հանդիսանում է նաև թռչունների բների վայր։

Այլ կղզիներ
-----------

Գլխավոր կղզուց բացի կան նաև ժայռերի և կղզյակների երկու այլ խումբ, որոնք նախատեսված չեն վայրէջքի համար։ Արևմտյան Գալիտոնները տեղակայված են 3 կմ դեպի հարավ֊արևմուտք։ Le Galiton (158 մ, 40 գա) և La Fauchelle (137 մ) երկրորդ և երրորդ ամենախոշոր կղզիներն են այս խմբում։

Լա Գալիտոնայի գագաթին կա փարոս։ 1980 թվականին Լե Գալիտոն հայտարարվել է պահպանվող բնական տարածք, կղզում բնակվող վանական փոկերի պահպանության համար։ Գլխավոր կղզուց 12 կմ դեպի հյուսիս֊արևելք Արևելյան Գալիտոններ ժայռերն են, դրանք Գալլոյի (119 մ), Պոլաստրոյի և Գալինայի վրա են։ 25 կմ դեպի հարավ֊արևմուտք Écueil des Sorelles ժայռերն են։ 13 կմ դեպի հյուսիս Banc des Mazzarilles բանկան է, 21 մինչև 49 մ խորությամբ։

Թունիսի անկախացման համար շարժումի առաջնորդ Հաբիբ Բուրգիբան Գալիտեում 2 տարով (1952-1954) արատքսված է եղել։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Tahar Ayachi, « La Galite : Sur le balcon des rêves », *Mille et une Tunisie*, 10 mai 2010". Արխիվացված է the original 2018 թ․ մարտի 21-ին. Retrieved 2015 թ․ հունիսի 29.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Pub. 131 Արմևմտյան Միջերկրական ծով, Սեկտոր 7։ Ալժիր և Թունիս՝ Մատիֆու հրվանդանից մինչև Սերատ հրվանդանը (Անգլ.)
* Խելլա Լախբիբ, «Գալիեի բնակիչների վերադարձը», *Թունիսի մամուլ*, 2007 թ․, հուլիսի 13 (ֆր.)
* Բնական զոնաների պահպանման ՅՈՒՆԵՍԿՈ֊ի ծրագիրը(չաշխատող հղում)

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրոքհաուս |

 |
**Սամվել Առաքելյան** (սեպտեմբերի 16, 1965(1965-09-16)), հայ ֆուտբոլիստ, որը խաղացել է կիսապաշտպանի դիրքում։ Խարկովի «Մետալիստի» առաջին լեգեոներներից է։

Կենսագրություն
--------------

Ֆուտբոլային կարիերան սկսել է 1983 թվականին Հոկտեմբերյանի «Սպարտակի» կազմում, որն այդ ժամանակ հանդես էր գալիս ԽՍՀՄ երկրորդ լիգայում։ Թիմում մասնակցել է 26 հանդիպման և դարձել 2 գոլի հեղինակ։ 1984-1986 թվականներին նրա կարիերայի մասին տվյալները բացակայում են։ 1987 թվականից կրկին հանդես է եկել Հոկտեմբերյանի «Սպարտակում», որը 1990 թվականին փոխել է իր անունը՝ դառնալով «Արաքս»։

1991 թվականին դարձել Է «Կոտայք» ակումբի խաղացող։ Աբովյանի ակումբի մարզաշապիկով նորամուտը նշել է 1991 թվականի ապրիլի 8-ին Սուխումի «Դինամոյի» դեմ Առաջին լիգայի 2-րդ տուրի տնային խաղում։ Առաքելյանը խաղադաշտ է դուրս եկել 50-րդ րոպեին՝ փոխարինելով Էմիլ Մեսրոպյանին։ Հաջորդ տարի դարձել է Հայաստանի անկախ առաջնության առաջին խաղարկության մասնակից։ 1993 թվականին մեկնել է Ուկրաինա, որտեղ պայմանագիր է կնքել Խարկովի «Մետալիստի» հետ։ Խարկովի ակումբի մարզաշապիկով նորամուտը նշել է Դնեպրոպետրովսկի «Դնեպրի» դեմ Բարձրագույն խմբի առաջին տուրի տնային խաղում։ Առաքելյանը խաղադաշտ է դուրս եկել 58-րդ րոպեին՝ փոխարինելով Էրիկ Աշուրբեկովին։ «Մետալիստի» կազմում Ուկրաինայի առաջնությունում մասնակցել է ընդամենը 3 հանդիպման։

1994 թվականին վերադարձել է Հայաստան, որտեղ ավարտել է ֆուտբոլիստի կարիերան «Կոտայքի» մարզաշապիկով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Все легионеры харьковского «Металлиста»". Արխիվացված է the original 2018 թ․ ապրիլի 16-ին. Retrieved 2023 թ․ նոյեմբերի 7. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. ↑  «Котайк» (Абовян) - «Динамо» (Сухуми)
3. ↑  «Металлист» (Харьков) - «Днепр» (Днепропетровск)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Ֆուտբոլիստի էջըArchived 2021-10-22 at the Wayback Machine. footbook.ru կայքում
* Ֆուտբոլիստի էջըArchived 2021-10-22 at the Wayback Machine. metalist-kh-stat.net.ua կայքում
* Ֆուտբոլիստի էջըArchived 2021-10-22 at the Wayback Machine. footballfacts.ru կայքում
**Գերասիմ Պավելի Լիսիցյան** (մայիսի 26, 1943(1943-05-26), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ դերասան, ՀՀ վաստակավոր արտիստ (2003)։

Կենսագրություն
--------------

1960 թվականին ընդունվել է Մոսկվայի Շչուկինի անվան թատերական ուսումնարանի դերասանական ֆակուլտետ։ Աշխատել է Սամարայի և Վորոնեժի դրամատիկական թատրոններում՝ որպես դերասան։ Ավարտել է նաև Մոսկվայի Կենտրոնական հեռուստաընկերության բարձրագույն ռեժիսուրայի կուրսերը և աշխատել է երաժշտական խմբագրությունում։ 1971-1980 թվականներին աշխատել է Մոսկվայի մարզային, 1980-1991 թվականներին՝ պետական ֆիլհարմոնիայում՝ որպես ասմունքող։ 1991 թվականին տեղափոխվել է ԱՄՆ։ Աշխատել է Նյու Յորքի ռուսական ռադիոյում՝ որպես ասմունքող։

Հաղորդումներ
------------

* «Մայա Պլիսեցկայա»
* «Նվագախմբի ձայները»

Ֆիլմեր
------

* «Լալվարի որսկանը», 1966
* «Մարի Մեդիչիի զարդատուփը», 1980
* «Խնայեք տղամարդկանց», 1982

Ընտանիք
-------

Օպերային երգիչ Պավել Լիսիցյանի որդին է, երգչուհիներ Ռուզաննա և Կարինե Լիսիցյանների, տենոր Ռուբեն Լիսիցյանի եղբայրը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Գերասիմ Լիսիցյանի կենսագրությունը AV Production կայքում". Արխիվացված է the original 2016 թ․ մարտի 5-ին. Retrieved 2018 թ․ փետրվարի 18. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. ↑  Գերասիմ Լիսիցյանի կենսագրությունը kino-teatr.ru կայքում
Ուղղափառ Ստավրոպիգյան եղբայրության տպարանը, որտեղ 1930-ական թվականներին տեղակայված էր ռուս կանանց միությունը
Ռուս լրագրողների եղբայրական գերեզման, որտեղ թաղված է Ալեքսեևիչը 
**Ռուս կանանց միավորում**, գալիցկո–ռուսական կանանց միություն։

Միությունը հիմնադրվել է Կլավդիա Իվանովո Ալեկսեևիչի կողմից 1878 թ․ Լվովում Ուսպենսկայա եկեղեցում։

Ռուսական կանանց միությունը նախկինում կազմում էին Ստրավրոպիգի ինստիտուտի կանայք և աղջիկները։ Միությանն անդամագրվեցին Ալեքսանդրա Շարանևիչը, Լեոկարդիա Մոնչալովսկայան, Ֆելինա Օգանովսկայան, Եվգենյա Պավենցկայան, Մարիյա Սավուլյակը, Ստեֆանիա մարկովնան՝ շուրջ 110 անդամներ։ Հասարակության անդամները ստիպված էին տանն անցկացնել ռուսական ավանդույթները և ծեսերը։ Բացի դրանից, նրանք ինստիտուտի ներսում կազմակերպում էին երեկոներ և տոնակատարություններ, որին հրավիրում էին գալիցկո–ռուսական շարժման այլ մասնակիցներ։

1895 թվականին հասարակության պահանջով Լվովում բացվեց գիշերօթիկ դպրոց աղջիկների համար, որը գործում էր մինչև 1939 թվականը (Առաջին համաշխարհային պատերազմի ընթացքում աշխատեց ընդհատումներով)։ 
1937-1939 թթ. Միությունը հրապարակեց «Օչագ» ռուսական պարբերականը կանանց համար, որի խմբագիրը Ն. Կ. Էթինգերն էր (հրատարակվել է 3 համար)։
Ինչպես շատ այլ ուսումնական հաստատություններ, այնպես էլ Ռուս կանանց միությունը և նրա հաստատությունը փակվեցին խորհրդային իշխանությունների կողմից։ Դա 1939 թվականին էր, երբ Գալիցիան միացավ ՈՒՍՍՀ-ին։
Լվովում, Ռուս կանանց միությունը գտնվում էր Կորնյատով 1 փողոցի վրա, իսկ 1930-ական թվականներին՝ Բլյախարսկի փողոց, 9 հասցեում (տեղակայված էր Ստավրոպոլի ինստիտուտի տպագրատան պատմական շենքում)։ Միության մեջ գործում էր գրադարան-ընթերցասրահը։ Նմանատիպ կառույցները Բուկովանիում անվանում էին «Ռուս կանանց միություն»։

Արտաքին հղումներ
----------------

1. ↑  "Ставропигийский институт". Արխիվացված է the original 2005 թ․ հունվարի 19-ին. Retrieved 2017 թ․ նոյեմբերի 6.

Գրականություն
-------------

* *Бендасюк С.* Полустолетие Общества Русских дам во Львове // Русский голос, № 255, 27 июня 1928 года.
* *Полянскій*. Исторія общества «Русских Дам» в Львове. Коломыя, 1905. — 61, [2] c.
**Վաճառական Արխանգելսկիների եկամտաբեր տուն** (ռուս.՝ Доходный дом купцов Архангельских), ճարտարապետական հուշարձան Մոսկվայում։

Պատմություն
-----------

Շենքի պատմությունը, որը հասել է մեզ, սկսվում է 1834 թվականից։ Այդ ժամանակ շինության սեփականատերն է եղել տիտղոսակիր խորհրդական Յա. Նուրի Տուրունովը։ Տարածքում եղել է երկու շինություն` քարե սյուների վրա գտնվող երկհարկանի հիմնական տունը պատկերասրահով, որը նայում է դեպի Նեգլինայա փողոց և Նիժնի Կիսելնի նրբանցքի կողմից փայտե անբնակ կողային շենքը։ 1844 թվականին առանձնատունն առաջին անգամ վերակառուցվել է, որի ընթացքում հիմնական տան երկրորդ հարկում երկաթյա պատշգամբ է կառուցվել, իսկ հին կողային շենքի փոխարեն կառուցվում է պատկերասրահով երկհարկանի նոր քարե շինություն։

1876 թվականին առանձնատան սեփականատերն է եղել Լադիժինսկի ընտանիքը, նույն տարում սեփականության իրավունքն անցնում է հարուստ պետական գյուղացի Ա. Ա. Արխանգելսկին, որի օրոք կալվածքը կրկին վերակառուցվում է, այդ թվում գոյություն ունեցող կառույցները, ինչպես նաև ճարտարապետ, հասարակական գործիչ Մ. Դ. Բիկովսկու նախագծով գլխավոր տան ձախ կողմում կառուցվում է նոր եռահարկ շենք։

1882 թվականին կալվածքի հաջորդ սեփականատերն է դառնում երկրորդ գիլդիայի մոսկվացի վաճառական Ա. Ի Արխանգելսկի որդին՝ Միխայիլը։

7 տարի անց ճարտարապետ Օ. Գ. Պյոտրովիչի նախագծով կալվածքը վերակառուցվել է, բոլոր շենքերը միավորվել են մեկ ծավալով, որի ճակատները զարդարված էին տարբեր էկլեկտիկ ձևերով։ Տան տակից հոսում է գետակ, որը լցվում է ջրամբար և երբևէ հանդիսացել է Նեգլինկա գետի վտակներից։

Մինչև Հոկտեմբերյան հեղափոխությունը, ճարտարապետական կառուցվածքի ստորին մասում կային բազմազան խանութներ, իսկ վերին մասում վարձակալությամբ են հանձնվում բնակարաններ։

ԽՍՀՄ-ի օրոք շենքում եղել են կոմունալ բնակարաններ։ 1990-ական թվականներին առանձնատունը դարձյալ վերակառուցվել է, այնուհետև վերածվել է գրասենյակային կենտրոնի։

Արխանգելսկի վաճառականների եկամտաբեր տունը պատմական նշանակության արժեքավոր քաղաքաշինական օբյեկտներից մեկն է։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Протокол заседания Экспертной комиссии по недвижимым объектам наследия и их территориям № 33 от 30.09.2003
2. ↑  "Городской реестр недвижимого культурного наследия города Москвы". Официальный сайт Комитета по культурному наследию города Москвы. Արխիվացված է the original 2012 թ․ հոկտեմբերի 18-ին. Retrieved 2012 թ․ սեպտեմբերի 11. `{{cite web}}`: Cite has empty unknown parameter: `|description=` (help)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Дедушкин, Алексей. "Комплекс доходных домов купцов Архангельских" (in ռուսերեն). Узнай Москву. Արխիվացված է the original 2015 թ․ մայիսի 27-ին. Retrieved 2015 թ․ հունիսի 6. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
* "Неглинная 18 – Доходное владение купцов Архангельских" (in ռուսերեն). Достопримечательности Москвы. Retrieved 2015 թ․ հունիսի 6.
**Ռուբեն Օնիկի Քոչարյան** (1940, Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - նոյեմբերի 29, 2019(2019-11-29), ԱՄՆ), հայ գրաֆիկ։

Կենսագրություն
--------------

Ռուբեն Քոչարյանը ծնվել է 1940 թվականին, Երևանում։ 1946 թվականին նրա ընտանիքն աքսորվել է Սիբիր։ Նկարչություն սովորել է խորհրդային գեղանկարիչ Իվան Պավլովի օրոք։ 1953 թվականին նրա ընտանիքին թույլ են տվել վերադառնալ Երևան, որտեղ Քոչարյանն ընդունվել է Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի ուսումնարան և սովորել հայ անվանի նկարիչների մոտ։ 1955 թվականին ընդունվել է Մոսկվայի գեղարվեստի դպրոց և հնարավորություն ստացել ուսումնասիրելու Պուշկինի թանգարանի հնագույն վարպետների աշխատանքները։ 1959 թվականին վերադարձել է Երևան, որտեղ համագործակցել է հայտնի նկարիչների հետ։ 1968 թվականին ավարտել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտը։ 1967 թվականից մասնակցել է ցուցահանդեսների։ Նույն թվականին Երևանում կազմակերպվել է նրա առաջին անհատական ցուցահանդեսը։ 1962 թվականից զբաղվել է մանկավարժությամբ։ 1974 թվականին Քոչարյանը գաղթել է Միացյալ Նահանգներ և իր ստուդիան է հիմնել Նյու Յորքի Մեդիսոն Ավենյուում։ 1980-1982 թվականներին, հավաքորդի պատվերով, աշատանքների շարք է ստեղծել Հունաստանում։ 1986 թվականին տեղափոխվել է Կալիֆոռնիա, հաստատվել Լոս Անջելեսում և ներկայացվել *Heritage Gallery* ցուցասրահում։ Քոչարյանի աշխատանքներից գտնվում են Ռուսաստանի և ԱՄՆ-ի թանգարաններում և մասնավոր հավաքածուներում։

Մահացել է ԱՄՆ-ում, 2019 թվականի նոյեմբերի 29-ին։

Ստեղծագործություններ
--------------------

* «Անանիա Շիրակացի»
* «Արգիշտիի մուտքը Թեյշեբանիի տաճարը»
* «Ուսանողուհու դիմանկար»
* «Էմման»
* Հայկ Ավատար»
* «Աստղիկ աստվածուհու ցայտաղբյուրները»

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Դանիել Դզնունի, Հայ կերպարվեստագետներ, համառոտ բառարան
2. ↑  "Artist Rising - Original Artwork and High-Quality Art Prints by Living Artists". *web.archive.org*. 2014 թ․ հունվարի 6. Արխիվացված է the original 2014 թ․ հունվարի 6-ին. Retrieved 2019 թ․ դեկտեմբերի 1.
3. ↑  "Art of Rubik Kocharian". *PeopleOfAr* (in ամերիկյան անգլերեն). 2012 թ․ հոկտեմբերի 20. Retrieved 2019 թ․ դեկտեմբերի 1.
4. ↑  "The Creations of Artist Rubik Kocharyan | Art-A-Tsolum" (in ամերիկյան անգլերեն). Retrieved 2019 թ․ դեկտեմբերի 1.
5. ↑  "Paintings by Rubik Kocharian". *rkocharian.blogspot.com* (in անգլերեն). Retrieved 2019 թ․ դեկտեմբերի 1.
**Վան Չժեն** (չին. պարզ. 王震, փինյին *Wáng Zhèn*; ապրիլի 11,1908 թվական - մարտի 12, 1993 թվական), չինացի կոմունիստ, «ՉԿԿ ութ անմահներից» մեկը։

1927 թվականից Չինաստանի կոմունիստական կուսակցության անդամ էր։ Նա աչքի էր ընկնում իր ֆանատիզմով և նույնիսկ մահվան մահճում ՉԿԿ-ի իր կուռքերի հանդեպ անկեղծ նվիրվածությամբ։

Նա աշխատել է նոմենկլատուրայում, այդ թվում բարձրագույն, ղեկավարել է Չինաստանի ժողովրդա-ազատագրական բանակի գործողությունները։ Նա ամենամեծ ազդեցությունն ուներ 20-րդ դարի 70-80-ական թվականներին։

Գեներալի (09.27.1955), կոչումը նրան շնորհվել է ՉԺԱԲ-ում ռազմական կոչումների ներդրմամբ։

Կենսագրություն
--------------

Չինական կոմունիստների Մեծ երթի անդամ էր։

1949-1952 թվականներին քարտուղար էր, Սինծիանի ՉԿԿ-ի կուսակցական կոմիտեի առաջին քարտուղարն էր։

1954-1957 թվականներին եղել է ՉԺԱԲ երկաթուղային կորպուսի հրամանատար և ոստիկանապետ։

1956-1964 թվականներին ՉԺՀ հողերի ոռոգման նախարարն էր։

1975-1983 թվականներին ՉԺՀ Պետական խորհրդի փոխվարչապետն էր։

1985-1987 թվականներին ՉԿԿ Խորհրդականների Կենտրոնական խորհրդի ղեկավարի տեղակալն էր։

1988-1993 թվականներին եղել է ՉԺՀ նախագահի տեղակալ։

Խստորեն պաշտպանում էր 1989 թվականին բողոքի ցույցերի բռնի ճնշումը։

Ամուսնացած էր, ուներ երեխաներ։

Մահացել է Գուանչժոու քաղաքում, 84 տարեկան հասակում։

Նա ամբողջ Չինաստանում միայն այն երկու մարդկանցից մեկն էր, ովքեր իրավունք ունեին անձնական զենք կրել Մաո Ցզե Դունի հանդիսատեսի մոտ։ Հազվադեպ էր օգտագործում այս իրավունքը։

Մահից առաջ վերջին խոսքերով նա ցանկություն հայտնեց հաջորդ աշխարհում հանդիպել Կարլ Մարքսի հետ և հանդիպման արդյունքների մասին զեկուցել կուսակցության հանգուցյալ «ավագ ընկերներին»։

### Քննադատություն

1989 թվականին չինացի գնդապետը գիրք հրատարակեց իր կարիերայի մասին։ Այն մասնավորապես պարունակում էր մեղադրանքներ Վան Չժենյայի հասցեին ափիոն տեղափոխելու համար։ Վան Չժենյան բուռն բողոքարկեց և նպաստեց գրքի և դրա հեղինակի հետապնդմանը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Wang Zhen (WANG CHEN) // Encyclopædia Britannica (англ.)
2. ↑  "General-Wang Zhen". Արխիվացված է the original 2014 թ․ մարտի 8-ին. Retrieved 2021 թ․ ապրիլի 21. `{{cite web}}`: Cite has empty unknown parameter: `|dead-url=` (help)
3. ↑  Китай пропагандирует новые уроки о распаде Советского Союза | ИноСМИ — Все, что достойно перевода
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Գինու թանգարան (այլ կիրառումներ)

**Գինու թանգարան** (ֆր.՝ Musée du Vin), գտնվում է Լյուքսեմբուրգի Էհնեն քաղաքում` Մոզել գետի մոտ։ Թանգարանում ցուցադրվում է գինու պատրաստման արվեստը, գինեգործների ավանդական գործիքների ցուցանմուշներ և շշալցման սարքեր, ինչպես նաև` հին փաստաթղթեր և լուսանկարներ։ Տարածքը ձեռք է բերվել պետության կողմից 1974 թվականին և բացվել է որպես թանգարան 1978 թվականին։ Զբաղեցնում է նախկին գինեգործի տուն` հնություններով և կահավորանքով։

Թանգարան
--------

Մոտ լինելով գետի ափին` 18-րդ դարի տունը պատկանել է Վելենշտեյնից հարուստ ընտանիքի։ Շինությունը իր մեջ ներառում էր նաև տակառագործարան, որտեղ ցուցադրվել է տակառի պատրաստման գործընթացը, գինու ընդարձակ ճնշման սարքը, դարբնոց և Էհնենի կշռման և չափման նախկին գրասենյակը։ Թանգարանի ցուցանմուշները ներկայացնում են գինի պատրաստելու գործընթացը` խաղող աճեցնելուց մինչև գինու շշալցումը։ Ցուցադրվող շատ իրեր թանգարանում նվիրաբերվել են տեղի գինեվաճառների կողմից։ Այնտեղ կար նաև խաղողի փոքր այգի` խաղողի բոլոր տեղական տեսակներով։ Քանի որ այս խաղողը աճում է պետական հողում, դրանից ստացված գինին մատուցվում է պաշտոնական արարողությունների ժամանակ, ինչպես օրինակ` դեսպանատան ճաշի ժամանակ։

Թանգարանը բացվել է ապրիլից մինչև հոկտեմբեր ընկած ժամանակահատվածում և ամենամյա Ռիեսլինգ բաց գինու փառատոնների անցկացման հիմնական վայրերից մեկն է։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Villages". *Privatwenzer.info*. Retrieved 2017 թ․ հունվարի 23.
2. 1 2  "The Wine Museum in Ehnen", *Luxembourg Tourist Office in London*. Archived 1998-06-12 at the Wayback Machine.
3. 1 2  Skelton, Tim (2012). *Luxembourg*. Bradt Travel Guides. pp. 127–130. ISBN 978-1-84162-424-2.
4. ↑  "Riesling Open". *Tastingeurope.com*. Արխիվացված է the original 2017 թ․ փետրվարի 2-ին. Retrieved 2017 թ․ հունվարի 23.