Թուրքիայում անձանց լրիվ անվանումը կազմված է անունից և ազգանունից։ Ազգանունները սկսել են օգտագործել միայն 20-րդ դարի առաջին կեսից` «Ազգանունների մասին» օրենքի ընդունումից հետո։ Մինչ այդ առավել տարածված էր արաբական անվանական ձևը։ 
Թուրքական անվանունների մեծ մասը ուներ արաբական, թյուրքական և պարսկական ծագումնաբանություն, և անվանումների մեծամասնությունը հստակ իմաստ են պարունակում։ Այսպես, Թուրքիայում ամենատարածված անվանումներից մեկը *Մեհմեդն* է (նույնն է, ինչ *Մուհամմեդը* արաբ․՝ محمّد‎‎) արաբերենից թարգմանվում է որպես «գովեստի արժանի», իսկ կանացի *Այլին* (թուրքերեն՝ Aylin) անվանումը որպես «լուսնային փառապսակ»։ Նույն ձևով թարգմանվում են նաև ազգանունները։ Այսպես *Ակգյուլ* (թուրքերեն՝ Akgül) ազգանունը թարգմանվում է որպես «սպիտակ վարդ։ Որոշ անվանուններ կարող են օգտագործվել և որպես անուն, և որպես ազգանուն։

Շատ թուրքական անուններ արտահայտում են ժամանակի այն պահը, երբ ծնվել է երեխան։ Օրինակ, *Ջումա* (թուրքերեն՝ Cuma)` «ուրբաթ», *Ռամազան* (թուրքերեն՝ Ramazan) ` «Ռամադան» և այլն։ Օրվա տարբեր պահերը նույնպես իրենց արտացոլումն կարող են ունենալ անվանումների մեջ, օրինակ, *Շաֆակ* (թուրքերեն՝ Şafak)` «լուսաբաց», *Տան* (թուրքերեն՝ Tan)` «մթնշաղ» և այլն։

Թուրքերի մոտ տարածված են նաև ղուրանական ծագմամբ, պատմական դեմքերի, զորահրամանատարների և քաղաքական գործիչների անունները։ Օրինակ, *Աբդուլահ* (թուրքերեն՝ Abdullah), *Աբդուրահման* (թուրքերեն՝ Abdurrahman), *Ահմեդ* (թուրքերեն՝ Ahmet), *Ալի* (թուրքերեն՝ Ali), *Բեքիր* (թուրքերեն՝ Bekir), *Այշե* (թուրքերեն՝ Ayşe), *Ֆաթմա* (թուրքերեն՝  Fatma), *Խադիջե* (թուրքերեն՝ Hatice), *Մեհմեդ* (թուրքերեն՝ Mehmet), *Մուստաֆա* (թուրքերեն՝ Mustafa), *Օմեր* (թուրքերեն՝ Ömer) և *Ռեսուլ* (թուրքերեն՝ Resul)։

Գոյություն ունեն նաև անուններ, որոնք առաջացել են այս կամ այն աշխարհագրական, բնակլիմայական, աստղագիտական անվանումներից։ Այսպես, *Դաղ* (թուրքերեն՝ Dağ)` «լեռ», *Գյոք* (թուրքերեն՝ Gök)` «երկինք», *Դենիզ* (թուրքերեն՝ Deniz)` «ծով», *Այ* (թուրքերեն՝ Ay)` «լուսին», *Գյուն* (թուրքերեն՝ Gün)` «օր», *Յըլդըզ* (թուրքերեն՝ Yıldız)` «աստղ», *Գյունեշ* (թուրքերեն՝ Güneş)` «արև», *Այնուր* (թուրքերեն՝ Aynur)` «լուսնի լույս », *Կորայ* (թուրքերեն՝ Koray)` «կարմիր լուսին», *Շենայ* (թուրքերեն՝ Şenay)` «ուրախ լուսին», *Յըլդըրըմ* (թուրքերեն՝ Yıldırım)` «կայծակ»։ Այստեղ հատկապես տարածված են գետերի անվանումների կիրառումը որպես մարդու անուն։ Օրինակ, *Ֆըրաթ* (թուրքերեն՝ Fırat)` «Եփրատ», *Դիջլե* (թուրքերեն՝ Dicle)` «Տիգրիս», *Տունա* (թուրքերեն՝ Tuna)` «Դանուբ», *Մերիչ* (թուրքերեն՝ Meriç)` «Մարիցա» և *Պընար* (թուրքերեն՝ Pınar)` «Պինար»։

Պատմություն
-----------

1934 թվականի հունիսի 21-ին Թուրքիայի նախագահ Մուստաֆա Քեմալ Աթաթուրքը ստորագրեց «Ազգանունների մասին» օրենքը։ Համաձայն օրենքի, Թուրքիայի բոլոր քաղաքացիները պետք է ստանային ազգանուններ։ Ի հավելումն սրա, 1934 թվականի նոյեմբերի 26-ին ընդունվեց «Անուններին տիտղոս կամ կոչում ավելացնելն արգելելու մասին» օրենքը։ Սույն օրենքի համաձայն Մուստաֆա Քեմալը ստացավ Աթաթուրք ազգանունը (թուրքերեն՝ Atatürk)` «թուրքերի հայր»։

Որոշ ազգանուններ ի հայտ եկան անձանց մասնագիտություններից և մասնագիտացումներից։ Այսպես Բեյզատ ազգանունը ստուգաբանվում է որպես բեյ` զինհրամանատար և զատ` ցեղ բառերից։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Behind the Name: Turkish Names
2. ↑  What’s in a name Archived 2010-01-20 at the Wayback Machine.(անգլ.)
3. ↑  Основатель республики Турция: Преобразования в общественной жизни