**Խոսրովիկ թարգմանիչ** (աղբյուրներում հիշատակվում է նաև որպես **Խոսրովիկ Հռետոր**, ծննդյան և մահվան թթ. անհայտ են), VIII դարի առաջին կեսի հայ նշանավոր մատենագիր և աստվածաբան։ Մասնակցել է 719 թ. Հովհաննես Գ Օձնեցի կաթողիկոսի կողմից հրավիրած Մանազկերտի եկեղեցական ժողովին, որի նպատակն էր հարթել հայ և ասորական եկեղեցիների միջև ծագած տարաձայնությունները՝ Փրկչի մարմնի անապականության վարդապետության հարցում։ Հովհան Օձնեցի կաթողիկոսի գլխավորությամբ, հայ 7 վարդապետների և 23 եպիսկոպոսների հետ, մասնակցել է Մանազկերտի (Ապահունյաց գավառ) 726 թվականի եկեղեցական ժողովին։

Խոսրովիկ Թարգմանիչից պահպանվել է դավանաբանական բնույթի 7 երկ (գլխավորապես՝ ուղերձներ (թղթեր)), որոնցում քննադատվում ու մերժվում են քաղկեդոնականությունը և ասորական քրիստոնեական միաբնակ եկեղեցու երկու ծայրահեղ հերձվածները (սևերյան և հուլիանական)։ Հանդես է եկել որպես հայ եկեղեցու դավանաբանության ու ծեսերի ջատագով։ Նրա թղթերից 5-ը, որոնք մեկ ամբողջություն են կազմում և առնչվում են վերոհիշյալ ժողովին, գրվել են 726 - 727 թվականներին։ Դրանք նվիրված դավանաբանական և ծիսական խնդիրներին։ Դավանաբանական վեճ մղելով Հայ եկեղեցու գաղափարական հակառակորդների դեմ՝ հեղինակը քննադատել և մերժել է քաղկեդոնականությունը և ասորական եկեղեցու մեջ տարածում գտած սևերյան և հուլիանոսական հերձվածները, հանդես եկել որպես Հայ եկեղեցու դավանաբանական առանձնահատկությունների ու ծեսերի ջատագով։

Առաջին թուղթը գրված է քաղկեդոնականության դեմ, դրանում մերժվում է քաղկեդոնական դավանության էությունը և հաստատվում է Հայ եկեղեցու քրիստոսաբանությունը։ Երկրորդ և երրորդ թղթերը, որոնք իրենց բովանդակությամբ նման են Հովհաննես Գ Օձնեցու «Ընդդեմ երևութականաց» ճառին, Հուլիանոս Հալիկառնասցու հետևորդների վարդապետության աստվածաբանական հերքումն են։ Պաշտպանել և հիմնավորել է քրիստոսաբանական այն մեկնակետը, համաձայն որի որ Աստծո մարդեղացումը կատարվել է ոչ թե Բանի և մարմնի սոսկական նույնացմամբ (*«ըստ բնության մի բնություն»*, որ է՝ Բանի և մարմնի համագոյություն), այլ՝ *«ըստ անճառ միավորության»*։ Ի հակակշիռ հուլիանական 'այն տեսակետի, որ Քրիստոսի մարմինն «ըստ բնության անչարչարելի և անմահ» է և անհաղորդ է մարդկային կրքերին, նա պաշտպանել է Հայ եկեղեցու վարդապետության այն սկզբունքը, համաձայն որի, Տերունական մարմինը բնությամբ չարչարելի է, մահկանացու և լիովին հաղորդակից մեղքից զերծ մարդկային կրքերին, իսկ միավորված Բանով՝ Աստվածությամբ, անմեղ, անչարչարելի և անմահ է։

Չորրորդ թուղթն ուղղված է Անտիոքի Աթանաս պատրիարքին (724–740), դրանով Խոսրովիկը իրազեկ է պահում պատրիարքի ուղարկած եպիսկոպոսներից մեկի՝ Թեոդորոսի գաղափարներում Սևերոս Անտիոքացու վարդապետության տարրերի առկայության մասին։

Հինգերորդ թղթում Խոսրովիկը անդրադարձել է Սևերոս Անտիոքացու և Հուլիանոս Հալիկառնասցու հերձվածների առաջացմանը, բնորոշել դրանց տեսական առանձնահատկությունները։

Գրականություն
-------------

* Տաշեան Յ. Խոսրովիկ և Գիրք հերձուածոց, տե՛ս նրա «Մատենագրական մանր ուսումնասիրությունք», մաս 1, Վիեննա, 1895։
* Յովսէփեան Գ. Խոսրովիկ Թարգմանիչ, Վաղարշապատ, 1899։
* Ակինյան Ն. Խոսրովիկ Թարգմանիչ և իր երկասիրություն ները, «ՀԱ», 1904, 1905

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Հայկական սովետական հանրագիտարան (հայ.) / Վ. Համբարձումյան, Կ. Խուդավերդյան — Հայկական հանրագիտարան հրատարակչություն, 1974. — հատոր 5. — էջ 79.
2. 1 2  Ով ով է. հայեր (հայ.) / Հ. Այվազյան — Երևան: Հայկական հանրագիտարան հրատարակչություն, 2005. — հատոր 1. — էջ 521.
3. ↑
4. ↑  «Քրիստոնյա Հայաստան» հանրագիտարան, Երևան, 2002, էջ 437։

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | ՀԳՀԳ: 18284 |

 |

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 5, էջ 79)։*  |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * դ
* ք
* խ
Հայրաբանություն |
| --- |
|  |
| Առաքելական հայրեր և ջատագովներ | 
Բառնաբաս առաքյալ • Կղեմես Հռոմեացի • Հերմաս • Դիդախե • Իգնատիոս Անտիոքացի • Պողիկարպոս Զմյուռնիացի •
Պապիոս Հիերապոլսեցի • Հիրենեոս Լիոնացի • Արիստիդես Աթենացի •Հուստինոս Փիլիսոփա • Տատիանոս • Կղեմես Ալեքսանդրացի
 |
|  |
| Հունական հայրաբանություն | 
Որոգինես †շուրջ 254 • Եվսեբիոս Կեսարացի †շուրջ 340 • Անտոն Մեծ †356 • Եփրեմ Ասորի †373 • Աթանաս Մեծ *(Ալեքսանդրացի)* †373 • Բարսեղ Մեծ *(Կեսարացի)* †379 • Կյուրեղ Երուսաղեմացի †386 • Գրիգոր Աստվածաբան *(Նազիանզացի)* †389 • Մակարիոս Մեծ †391 • Գրիգոր Նյուսացի † մոտ 394 • Եպիփան Կիպրացի †403 • Հովհան Ոսկեբերան †407 •
Կյուրեղ Ալեքսանդրացի †444 • Դիոնիսիոս Արիոպագոսցի † մինչև 532 • Մաքսիմոս Խոստովանող †662 • Հովհան Դամասկոսցի †753
 |
|  |
| Լատինական հայրաբանություն | 
Տերտուղիանոս †շուրջ 225 •
Կիպրիանոս †258 •
Իլարիոս †367 •
Ամբրոսիոս Մեդիոլանցի †397 •
Հիերոնիմոս †420 •
Օգոստինոս Երանելի †430 •
Գրիգոր I *Մեծ* †604 •
Իսիդոր Սևիլյացի †636
 |
|  |
| Արևելյան աստվածաբանություն | 
Թեոդորոս Մոպսուեստացի †428•
Թեոդորետոս Կյուրացի †457•
Հուլիանոս Հալիկառնասցի •
Սևերոս Անտիոքացի †538 •
 |
|  |
| Հայոց վարդապետներ և հայրեր | 
Գրիգոր Լուսավորիչ †շուրջ 330 •
Սահակ Ա Պարթև †439 •
Մեսրոպ Մաշտոց †440 •
Եղիշե †480 •
Մովսես Խորենացի †490 •
Հովհաննես Մայրագոմեցի †652՞ •
Խոսրովիկ Թարգմանիչ VIII դար •
Հովհաննես Գ Օձնեցի †728 •
Ստեփանոս Սյունեցի †735 •
Սամվել Կամրջաձորեցի †XI դար •
Գրիգոր Նարեկացի †1003 •
Անանիա Սանահնեցի †1070-ական թթ․ •
Ներսես Շնորհալի †1173 •
Ներսես Լամբրոնացի †1198 •
Մխիթար Գոշ †1213 •
Հովհան Որոտնեցի †1386 •
Գրիգոր Տաթևացի †1409
 |

 |