recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ներսես Ունանյան** (օգոստոսի 1, 1924(1924-08-01), Սամոս, Հյուսիսային Եգեյան կղզիներ, Հունաստան - դեկտեմբերի 18, 1957(1957-12-18), Մոնտեվիդեո, Ուրուգվայ), սփյուռքահայ քանդակագործ։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է Հունաստանում 1920 թվականին։ 1928 թվականին ընտանիքով տեղափոխվել է Ուրուգվայ։ Ավարտել է Մոնտեվիդեոյի համալսարանի Պլաստիկ արվեստների դպրոցը։ Երկու տարի սովորելուց հետո մասնակցել է Ազգային սալոնի մրցույթին և «Մերկ կինը» քանդակի համար արժանացել հատուկ մրցանակի, իսկ 1942 թվականին՝ օտարերկրացիների համար սահմանված ոսկե մեդալի։ Նույն մեդալին Ունանյանն արժանացել է 1944 թվականին՝ «Մտորում», 1948 թվականին՝ Խաչից իջեցնելը», 1949 թվականին՝ «Մայրություն», 1950 թվականին՝ «Կյանքի դեզինտեգրացիա» հարթաքանդակների համար։   

1949 թվականին կատարել է 16 նկարազարդում բանաստեղծ Է․ Պինտոյի գրքի համար։

Մոնտեվիդեոյի «Արմենիա» հրապարակի «Արծիվ» քանդակը

Ստեղծագործություններ
--------------------

* Հայոց ցեղասպանության հուշարձան (Մոնտեվիդեո)
* «Օջախ» հարթաքանդակ
* «Տրիստան և Իգոլդա» հարթաքանդակ
* «Տրիստանի գլուխը»
* «Բանվորը»
* Ռ. Թեքեյանի կիսանդրին
* Մոնտեվիդեոյի «Արմենիա» հրապարակի «Արծիվ» քանդակ

Հուշարձան նվիրված հայոց ցեղասպանությանը, Մոնտեվիդեո, քանդակագործ` Ներսես Ունանյան
1950 թվականին կազմակերպել է առաջին անհատական ցուցահանդեսը՝ ներկայացնելով տարբեր ժանրերի մոտ 70 աշխատանք (քանդակներ քարից, գիպսից, թրծակավից, փորագրանկարներ, գծանկարներ)։ Ունանյանը հետևել է տարբեր ուղղությունների։ 2000 թվականին ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի կողմից հայտարարված «Հանուն մշակույթի խաղաղության» միջազգային տարվա շրջանակներում ի հիշատակ 1915 թվականի Հայոց ցեղասպանության զոհերի՝ Ուրուգվայի Հայկական գործակալության կողմից կազմակերպվեց Ունանյանի 30 աշխատանքների ցուցադրությունը Մոնտեվիդեոյի քաղաքապետարանի սրահում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4  Կերպարվեստի ազգային թանգարան — 1911.
2. 1 2 3 4 5  Հայկական սովետական հանրագիտարան, հատոր 8 (հայ.) — հատոր 8. — էջ 250.
3. ↑  Ներսես Ունանյանի աշխատանքները
4. ↑  Ներսես Ունանյանի ստեղծագործությունները (1920-57)

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից։*  |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Ներսես Ունանյան» հոդվածին։ |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Հայազգ |

 |
**Ազգային հնագիտական թանգարան** (պորտ.՝ Museu Nacional de Arqueologia), ազգային հնագիտական թանգարան Լիսաբոնում, Պորտուգալիա։ Այն հնագիտությանը նվիրված Պորտուգալիայի կարևորագույն թանգարաններից է և հնագիտական ուսումնասիրության ամենակարևոր կենտրոնը։ Թանգարանը հավաքածուներ է ներառում ամբողջ աշխարհից։ 2014 թվականին թանգարանն ունեցել է 10136 այցելու։

Պատմություն
-----------

Թանգարանը հիմնադրվել է 1893 թվականին ականավոր հնագետ Խոսե Լեիտե դե Վասկոնսելոսի կողմից, և 1903 թվականից այն զբաղեցնում է Բելեմ շրջանի Ժերոնիմուշ վանական համալիրի արևմտյան թևը։ Թանգարանի շենքը եղել է վանականների հանրակացարանը։ 19-րդ դարի երկրորդ կեսին այն վերափոխվել է մանուելինո ոճով։

Նկարագրութուն
-------------

Թանգարանի մուտքի մոտ տեղադրված են լուզիտանացի զինվորների երկու գրանիտե արձան, որոնք թվագրվում են 1-ին դարին և բերվել են Հյուսիսային Պորտուգալիայից։

Մշտական ցուցադրությունը բաժանված է եգիպտական հնությունների և պորտուգալական հնագիտական գանձերի հավաքածու, որը հիմնականում բաղկացած է Բրոնզե և Երկաթե դարաշրջանների նշանավոր մետաղական աշխատանքներից։ Թանգարանը ունի նաև հռոմեական խճանկարների ամենակարևոր պորտուգալական հավաքածուն, հիմնականում Հարավային Պորտուգալիայից, ինչպես նաև կենտրոնում «Էստրեմադուրայից» (Póvoa de Cós):

Բացի մշտական հավաքածուից, թանգարանը հաճախ կազմակերպում է ժամանակավոր ցուցահանդեսներ, որոնք ընդգրկում են տարբեր թեմաներ։

Պատկերասրահ
-----------

* Հավաքածու
* 
* 
* Խճանկարում պատկերված է Հերակլեսի խելագարությունը, Մոնֆորտայի մոտ գտնվող Վիլա Տորե դե Պալմայից, 3-4-րդ դդ.Խճանկարում պատկերված է Հերակլեսի խելագարությունը, Մոնֆորտայի մոտ գտնվող Վիլա Տորե դե Պալմայից, 3-4-րդ դդ.
* 
* 
* 
* 
* 
*

Տես նաև
-------

* Ժերոնիմուշ վանական համալիր
* Լիսաբոնի ծովային թանգարան

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑  «Número de visitantes do MNA em crescimento». *Blog Museu Nacional de Arqueologia* (Portuguese). 2014 թ․ հունիսի 7. Վերցված է 2016 թ․ ապրիլի 6-ին.`{{cite web}}`: CS1 սպաս․ չճանաչված լեզու (link)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Պաշտոնական կայք Արխիվացված 2017-11-27 Wayback Machine

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Ազգային հնագիտական թանգարան (Լիսաբոն)» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | ISNI: 0000000121888959 · VIAF: 153762856 · WorldCat VIAF: 153762856 |

 |
«**Փոթորիկ․ Բել Իլի ծովափ**» (իսպ.՝ ֆր.՝ Tempête, côtes de Belle-Ile), ֆրանսիացի գեղանկարիչ, ֆրանսիական իմպրեսիոնիզմի հիմնադիրներից և ամենակարկառուն ներկայացուցիչներից Կլոդ Մոնեի նկարներից։ Այս ստեղծագործությունը հեղինակը վրձնել է 1886 թվականին։ Յուղաներկով կտավի չափերն են 65 × 81.5 սմ։

Այսօր «Փոթորիկ․ Բել Իլի ծովափ» ստեղծագործությունը պահպանվում և ցուցադրվում է Օրսե թանգարանում (Փարիզ, Ֆրանսիա)։

Պատմություն
-----------

«Փոթորիկ․ Բել Իլի ծովափ» ստեղծագործությունը համարվում է այն 39 աշխատանքներից մեկը, որոնք Կլոդ Մոնեն նկարել է Բրետանի (Ֆրանսիա) Բել Իլ կղզում․ այստեղ հեղինակն ապրել է 1886 թվականի աշնանը։

Այդ ընթացում վրձնած նկարները հեղինակի ստեղծագործական կյանքում կարևոր նշաձող սահմանեցին․ այսօր այդ կտավները զարդարում են աշխարհի տարբեր թանգարանները.

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5 6  JocondeLab — 2014.
2. ↑  «Կլոդ Մոնեի նկարներից». Արխիվացված է օրիգինալից 2023-08-13-ին. Վերցված է 2023-08-13-ին.
3. ↑  «JocondeLab » Détail d'une notice». *jocondelab.iri-research.org*. Վերցված է 2023 թ․ օգոստոսի 13-ին.
4. ↑  «Musee Rodin». Արխիվացված է օրիգինալից 2017 թ․ սեպտեմբերի 9-ին. Վերցված է 2023 թ․ օգոստոսի 13-ին.
5. ↑  Claude Monet կղզու կայքում

Արտաքին հղումներ
----------------

* Նկարը Օրսե թանգարանում
* Բել Իլ ժայռերը
**1944**, 2015 թվականի Էստոնական ռազմական ֆիլմ, նկարահանված՝ Էլմո Նյուգանենի կողմից։ Ֆիլմի պրեմիերան եղել է 2015 թվականի փետրվարին Գերմանիայի Բեռլին քաղաքում, որտեղ այն ցուցադրվել է ավելի վաղ, քան Էստոնիայում և մյուս հյուսիսային եվրոպական երկրներում։ Օսկարի 88-րդ մրցանակաբաշխությանը այն հաղթող է ճանաչվել «լավագույն օտարալեզու ֆիլմի համար» անվանակարգում։

Ֆիլմը սկսվում է 1944 թվականին Թանենբերգի ճակատամարտում (1944 թվական հուլիսի 25 - օգոստոսի 10) այնուհետև Թեհմուրադի ճակատամարտում՝ Սուրվիա թերակղզում (1944 թվական հոկտեմբեր - նոյեմբեր), ցուցադրվել է Էստոնացի զինվորների աչքերով, ովքեր պետք է ընտրեին տարբեր մասեր և պայքարեն իրենց երիտասարդ հայրենակիցների դեմ։ Տարբերակները պետք է ընտրվեին ոչ միայն զինվորների կողմից, այլ նաև իրենց սիրված մարդկանց կողմից։

Ֆիլմը ավելի շատ կենտրոնացված է պատեկարզմի համատեքստում անձի, քան հենց պատերազմի վրա, և ցույց է տալիս պատերազմը երկու պատկերներով՝ Էստոնացիներից նրանք ովքեր գտնվում են կարմիր բանակում և նրանք, ովքեր գտնվում են Գերմանական բանակում։

Դերերում
--------

* Կասպար Վելբերգ — *Կառլ Տամմիկ*
* Քրիստիան Յուկսյուկա — *Յուրի Յոգի*
* Մայքեն Շմիդ — *Այնո Տամմիկ, Կառլի քույրը*
* Գերդ Ռաուդսեպ — *Անտս Սարաեստե*
* Աին Մյաետոս — *Էվալդ Վիրես*
* Մերտ Պի և Պրիտ Պի — *Կար եղբայրներ*
* Հենդրիկ Տոմպերե — *Քրիստիան Պոդեր*
* Քրիստիան Սավր — *Աբրահամ Ջոֆֆ*
* Ռայն Սիմուլ — *Պրոխեր Սեդով]]*
* Մարթին Միլլ — *Ալֆրեդ Տուլլ*

Արտադրություն
-------------

Ֆիլմի առաջին մասի նկարահանումը տևել է 2013 թվականի հոկտեմբերից մինչև 2014 թվականի Զատկի հանգիստը։ Հետո այն շարունակվել է 2014 թվականի ամռանը, երբ նկարահանումները նորից տեղի ունեցան Սինիմաեդ բլուրնենրում։

Ֆիլմը ֆինանսավորվել է Էստոնիայի կինոինստիտուտի, Էստոնիայի պաշտպանության նախարարության, Էստոնիայի մշակութային հիմնադրամի և անհատական նվիրաբերությունների կողմից։

Արձագանքներ
-----------

IMDb բրիտանական արձագանքների կայքում «1944» ֆիլմը քվեարկած 1,005 օգտատերերի կողմից ունեցել է 7,5/10 արդյունք։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑  «Taska Film 1944 on Facebook: Page Info». Վերցված է 2015 թ․ հունիսի 30-ին.
3. ↑
4. ↑  «news.err.ee: Year's most anticipated feature film premieres in Tallinn». Վերցված է 2015 թ․ հուլիսի 2-ին.
5. ↑  Holdsworth, Nick (2015 թ․ սեպտեմբերի 14). «Oscars: Estonia Nominates '1944' for Foreign-Language Category». *The Hollywood Reporter*. Վերցված է 2015 թ․ սեպտեմբերի 14-ին.
6. ↑  «Elmo Nüganen's new film, "1944" is a delicate topic». Վերցված է 2015 թ․ հուլիսի 2-ին.
7. ↑  «Record Opening Week for "1944"!». Վերցված է 2015 թ․ հուլիսի 8-ին.
8. ↑  «1944 Ratings». *IMDb*. Վերցված է 2015 թ․ հուլիսի 8-ին.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | AllMovie · AlloCiné · ČSFD · FilmAffinity · Internet Movie Database · Rotten Tomatoes |

 |
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Ղևոնդյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Սարգիս Հարությունի Ղևոնդյան** (1904, Թիֆլիս, Ռուսական կայսրություն - դեկտեմբերի 7, 1975(1975-12-07), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ անասնաբույժ։ Անասնաբուժական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր։

Կենսագրություն
--------------

Սարգիս Ղևոնդյանը ծնվել է 1904 թվականին, Թիֆլիսում։ Ավարտել է Մոսկվայի անասնաբուժական ակադեմիան։ 1929-1934 թվականներին աշխատել է ԽՍՀՄ հողժողկոմատի անասնաբուժական գլխավոր վարչությունում։ 1934-1936 թվականներին եղել է Երևանի անասնաբուծական-անասնաբուժական ինստիտուտի պրոռեկտոր, 1936-1946 թվականներին՝ ՀԿԿ կենտկոմում (1943-1946 թվականներին՝ քարտուղար), 1946-1947 թվականներին՝ ՀԽՍՀ գյուղնախարար, 1947-1959 թվականներին՝ ՀԽՍՀ ԳԽ նախագահության քարտուղար, 1955-1964 թվականներին՝ ՀԽՍՀ Անասնաբուծության և անասնաբուժության գիտահետազոտական ինստիտուտի տնօրեն, Երևանի անասնաբուծական-անասնաբուժական ինստիտուտի մակաբուծաբանության և անասնաբուժասանիտարական փորձաքննության ամբիոնի վարիչ։

Աշխատանքները վերաբերում են գյուղատնտեսական կենդանիների հիվանդությունների ախտորոշման, կանխարգելման և բուժման միջոցառումների մշակման խնդիրներին։ Առաջարկել է Յոդինոլ պատրաստուկն օգտագործել մանր եղջերավոր անասունների դիկտիոկաուլոզ հիվանդության բուժման նպատակով։

Մահ
---

Սարգիս Ղևոնդյանը մահացել է 1976 թվականին, Երևանում։

Երկեր
-----

* Անասնաբույժի ուղեցույց (ինվազիոն հիվանդություններ), Երևան, 1968։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Ով ով է. Հայեր. Կենսագրական հանրագիտարան, հատոր առաջին, Երևան, 2005։
**Եղբոր որոնումը**, (հինդի՝ फ़िज़ा, ուրդու՝ ﻓﻀﺎ‎, անգլ.՝ Fiza), հնդկական քրեական դրամա Հալիդ Մոհամեդ, լույս է տեսել 2000 թվականին։ Ֆիլմը ներկայացվել է Filmfare Awards-ի 8 անվանակարգերում և հաղթել 2, հեղինակները ստացել են նաև մի քանի մրցանակներ IIFA եւ BFJA Awards:

Սյուժե
------

Աման (Հրիթիկ Ռոշան), եղբայրը Ֆիզայի (Կարիսմա Կապուր), անհետացավ Բոմբեյան անկարգություների ժամանակ 1993 թվականին։ Ֆիզան և նրա մայրը՝ Նիշատբի (Ջայա Բհադուրի) հուսախաբ չլինելով, հույս ունեն, որ մի օր նա կվերադառնա։ Վեց տարի անց նրա անհետացումից, Ֆիզան կյանքից հիաստափված և կասկածներով լի, որոշում է մեկնել եղբորը փնտրելու։ Նա օգտագործում է ամեն ինչ, ինչ հնարավոր է — օրենք, մամուլ, նույնիսկ օգնություն է խնդրում քաղաքական գործիչներից, որպեսզի գտնի իր եղբորը։ Երբ նա վերջապես գտնում է նրան, Ֆիզան սարսափած հայտնաբերում է, որ նա միցել է ահաբեկչական խմբավորմանը։ Նա համոզում է նրան վերադառնալ տուն, և վերջապես ընտանիքը վերամիավորվում է։ Սակայն նա շուտով կրկին որոշում է միանալ ահաբեկիչներին, Մուրադ Հանի դրդմամբ (Մանոջ Բաջպան), ով ձևանում է իսլամադավան, բայց իրականում հանդիսանում է անձ առանց կրոնի և բարոյականության։ Լարված իրավիճակը ի վերջո հանգեցնում է նրան, որ Ամանը բացահայտում է իր կապը ահաբեկիչների հետ քրոջ, մոր և ոստիկանների առաջ։ Վիշտը մորը Նիշատբային մղում է ինքնասպանության։ Ֆիզան կրկին սկսում է եղբոր որոնումը այս անգամ Անիրուդհի հետ։ Ամանը այդ ժամանակ ուղարկվում է առաջադրանքի. սպանելու երկու ազդեցիկ քաղաքական գործիչների։ Երբ նա կատարում է առաջադրանքը, իր սեփական կողմնակիցները ահաբեկչական կազմակերպության փորձում է սպանել իրեն։ Նա փախչում է իսկ քույրը հետևում է նրան։ Նրանք հանդիպում են միմիյանց, և Ամանը խնդրում քրոջը սպանել իրեն, որպեսզի նա արժանապատվորեն հեռանա կյանքից։

Դերերում
--------

* Կարիսմա Կապուր — Ֆիզա Իկրամուլլա
* Հրիթիկ Ռոշան — Աման Իկրամուլլա
* Ջայա Բհադուրի — Նիշատբի Իկրամուլլա
* Նեհա — Շեհնազ
* Աշա Սաչդեվ — Ուլֆատ
* Իշա Կոպպիկար — Գիտանջալի
* Մանոջ Բաջպաի — Մուրադ Հան
* Սուշմիտա Սեն — պարուհի

Քննադատություն
--------------

Քննադատությունները ֆիլմի մասին դրական էին, սակայն ոչ այդքան հաջող դրամահավաքումը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑  «Reviews Bollywood». Արխիվացված օրիգինալից 2001 թ․ դեկտեմբերի 21-ին. Վերցված է 2001 թ․ դեկտեմբերի 21-ին.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | AllMovie · ČSFD · Internet Movie Database |

 |
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Ասլանյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**ԼԱՍ**, ծննդյան անունը՝ **Լուիզա Ասլանյան** (ֆր.՝ Louise Aslanian, Lass, մայիսի 5, 1906(1906-05-05), Թավրիզ, Պարսկական կայսրություն - հունվարի 30, 1945(1945-01-30), Ռավենսբրյուկ համակենտրոնացման ճամբար, Նացիստական Գերմանիա), հայկական ծագմամբ ֆրանսիացի հակաֆաշիստ, կոմունիստ, Ֆրանսիական դիմադրության ականավոր գործիչ, գրող։

Դիմադրության շարժման մեջ հայտնի է եղել Մադլեն անունով:

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է Թավրիզում՝ Սրապիոն և Մանյա Գրիգորյանների ընտանիքում։ Սովորել է Թավրիզի կենտրոնական թեմի վարժարանում և Թիֆլիսի ռուսական գիմնազիայում։ Դպրոցական տարիներից ցուցաբերել է գրական ձիրք՝ գրելով քնարական բանաստեղծություններ, թարգմանություններ կատարելով ռուսերենից ու ֆրանսերենից։ Վաղ տարիքից նվագել է դաշնամուր։ Վերադառնալով Թավրիզ՝ 1923 թվականին ամուսնացել է մասնագիտությամբ իրավաբան Արփիար Ասլանյանի հետ։

1923 թվականին երիտասարդ ամուսինները տեղափոխվել են Փարիզ. նրանց հետ գնացել են նաև Լուիզայի մայրը՝ Մանյան, և քույրը՝ Արշալույսը։ Փարիզում Լուիզան ցանկացել է շարունակել երաժշտական կրթությունը (դաշնամուր նվագել), սակայն ֆինանսական խնդիրների պատճառով ստիպված է եղել հրաժարվել իր երազանքից։ Արդյունքում հետևել է Սորբոնի համալսարանի գրականության դասընթացներին։ Փարիզում ակտիվ մասնակցություն է ունեցել հայ-ֆրանսիական գրական միության աշխատանքներին, աշխատել թերթերում, ծանոթացել գրական շրջանակների ներկայացուցիչների հետ և վերցրել «ԼԱՍ» գրական կեղծանունը։

1920-ական թվականների կեսերին հայ-ֆրանսիական մամուլում հրատարակել է «Մետաղադրամների հավաքածու», «Գինու երկաթե վաճառական», «Ճահիճ» և այլ պատմվածքներ։ Իր ստեղծագործությունները գրել է հայերեն և ֆրանսերեն։

1928 թվականին լույս է տեսել կարճ պատմվածքների «Khan» («Խան») ժողովածուն, 1935 թվականին՝ «Gtsits durs» («Գծից դուրս») պատմվածքների ժողովածուն երկու հատորով։

Կռվել է ֆրանսիական դիմադրության շարքերում և զոհվել «Ռավենսբրյուկ» համակենտրոնացման ճամբարում։

Երկեր
-----

* Գծից դուրս (պատմվածքների ժողովածու), Բեյրութ, 1956։
* Հարցականի ուղիներով, Ե. 1959։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Գծից դուրս» պատմվածքների ժողովածուն Ֆրանսիայի ազգային գրադարանի կատալոգում(ֆր.)
2. ↑  *Ով ով է. Հայեր. Կենսագրական հանրագիտարան, հատոր առաջին, Երևան, 2005*.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Ճանաչենք մերոնց. Լուիզա Ասլանյան. Ֆրանսիայի ազատության համար զոհված հայուհին

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիդարանն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Լուիզա Ասլանյան» հոդվածին։ |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Լուիզա Ասլանյան» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  ⛭  | 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| ՀԳՀԳ: 18015 · BNF: 155726756 · GND: 1237092469 · ISNI: 0000000005293368 · LCCN: n2016058103 · SUDOC: 196151627 · VIAF: 39694819 · WorldCat VIAF: 39694819 |

 |

 |

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 4, էջ 490)։*  |
**Բիա Դավու** (հուն․՝ Μπία Ντάβου, ), հույն նկարչուհի։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է 1932 թվականի հոկտեմբերին, Աթենքում։ 1952-1958 թվականներին նկարչություն է սովորել Կոստաս Իլիադիսի արվեստանոցում, որտեղ որոշ ժամանակ աշխատել է նաև որպես նրա օգնական։ Հետո շատ է ճանապարհորդել տարբեր երկրներում, ինչն էլ ձևավորել է Դավուի գեղարվեստական ​​անհատականությունը:

Սկզբանական շրջանում նկարչուհին նկարել է կոմպոզիցիաներ, որոնցում ձգտել է աբստրակտ էքսպրեսիոնիզմի և ինֆորմալիզմի ոճին: Նրա առաջին անհատական ​​ցուցահանդեսը կայացել է Աթենքում՝ *Nees Morfes* պատկերասրահում, 1960 թվականին։ Դավուի կարիերայում որոշիչ շրջադարձ է կատարվել 1960-ականների վերջին, երբ նա աստիճանաբար հեացել է եռաչափ կառուցվածքի և միջավայրի կտավից: 1970-ականների սկզբից սկսել է հետաքրքրություն դրսևորել տեխնիկայի և ժամանակակից տեխնոլոգիաների վրա հիմնված լեզվական հաղորդակցության նոր ձևերի ստեղծմանը՝ ծանոթանալով մաթեմատիկայի և համակարգչային գիտության հետ: Դավուն ստեղծել է իր կոմպոզիցիաները, մասնավորապես *Serial Structures* -ը՝ հիմնվելով բինարային համակարգի և Ֆիբոնաչիի հաջորդականության վրա։

Եղել է 1975 թվականին Էմանուել Մավրոմատիսի կողմից հիմնադրված «Processes-Systems» արվեստի խմբի անդամ: Հունաստանում ներկայացրել է 12 
անհատական ​​ցուցահանդես՝ հիմնականում *Desmos* արվեստի պատկերասրահի հետ համագործակցությամբ։ Մասնակցել է նաև հունական վեց ցուցահանդեսների (*Pan-Hellenics*, 1957-1987), ինչպես նաև բազմաթիվ այլ միջազգային խմբակային ցուցահանդեսների և արվեստի տոնավաճառների, ինչպիսիք են *Paris Biennale for Young Artists* (1961), *Biennale of Alexandria* (Եգիպտոս, 1967), *Europalia* (Բրյուսել, 1982), Սան Պաուլոյի արվեստի բիենալեն (1987) և այլն։ 

Եղել է Հունաստանի արվեստի պալատի և Հունաստանի գեղագիտական ​​ընկերության անդամ: 1962 թվականից ամուսնացած է եղել մաթեմատիկոս և նկարիչ Պանտելիս Կսագորարիսի (*Pantelis Xagoraris*) հետ և ունեցել են որդի՝ Զաֆոս Խագորարիսին (Zafos Xagoraris)։

Մահացել է 1996 թվականի օգոստոսի 12-ին, Աթենքում։

Հիշատակ
-------

Հույն նկարչուհու վերջին անհատական ​​ցուցահանդեսը կայացել է նրա մահից անմիջապես հետո՝ 1996 թվականին, Աթենքում՝ House of Cyprus-ում։ Ժամանակակից արվեստի ազգային թանգարանը 2008 թվականին կազմակերպել է նկարչուհու խոշոր հետահայաց ցուցահանդեսը։

Նկարչուհու որդին Աթենքի ժամանակակից արվեստի ազգային թանգարանին է հանձնել Բիա Դավուին և նրա ամուսնուն վերաբերող ավելի քան 2000 արխիվային փաստաթղթեր։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  «Davou Bia». Արխիվացված է օրիգինալից 2020-09-18-ին. Վերցված է 2019-09-03-ին. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|deadlink=` ignored (`|url-status=` suggested) (օգնություն)
2. ↑  Uses and Abuses of Culture: Greece 1974-2010
3. ↑  «Pantelis Xagoraris». Արխիվացված է օրիգինալից 2019-09-02-ին. Վերցված է 2019-09-03-ին. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|deadlink=` ignored (`|url-status=` suggested) (օգնություն)
4. ↑  «Bia Davou − A Retrospective». Արխիվացված է օրիգինալից 2019-11-19-ին. Վերցված է 2019-09-03-ին. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|deadlink=` ignored (`|url-status=` suggested) (օգնություն)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Bia Davou
* Bia Davou
* Bia Davou
* Davou Bia − Artworks
Համալսարանի քաղաքացիական շինարարության ֆակուլտետ
**Յասսիի Գեորգե Ասաքիի անվան տեխնիկական համալսարան** (ռումիներեն՝ Universitatea Tehnică Gheorghe Asachi din Iași), պետական բարձրագույն ուսումնական հաստատություն, որը գտնվում է Յասիում՝ Ռումինիա։ Ռումինիայի ամենահին տեխնիկական բուհերից մեկը։

Պատմություն
-----------

1813 թվականին գիտնական Գեորգե Ասաքին ստեղծել է Ռումինիայում տեխնիկական կրթության առաջին կենտրոնը՝ հողաշինարար ինժեներների դասարանը, որի հիման վրա հետագայում ստեղծվել է պետական ակադեմիան (1835) և Յասիի համալսարանը (1860)։

1912 թվականի նոյեմբերին այստեղ ստեղծվեց գիտությունների ֆակուլտետ, որտեղ ուսումնասիրվեցին էլեկտրատեխնիկական, կիրառական քիմիական և գյուղատնտեսական գիտություններ։

Ռումինիայի 1932, 1937 և 1938 թվականների կրթության մասին օրենքները խրախուսվում են ինչպես գիտության էվոլյուցիան երկրում, այնպես էլ ուսումնական հաստատությունների զարգացման, մասնավորապես, Յասսի համալսարանի բժշկության և դեղագործության, գիտության, իրավունքի, փիլիսոփայության և բանասիրության, ինչպես նաև գյուղատնտեսության ֆակուլտետների ստեղծումը։ 1933 թվականին գյուղատնտեսական կրթության ստորաբաժանումը, որը մտնում է կիրառական գիտությունների վարչության կազմի մեջ, վերածվել է գյուղատնտեսական գիտությունների ֆակուլտետի։ Բաժանմունքի մյուս երկու ճյուղերը (էլեկտրատեխնիկայի դպրոց և տեխնոլոգիական քիմիայի ստորաբաժանում) վերակազմավորվել են 1937 թվականին՝ ստեղծելով պոլիտեխնիկական ինստիտուտը (Յասի), որին մեկ տարի անց միացվել է նաև գյուղատնտեսական գիտությունների ֆակուլտետը։

1948 թվականին անվանումը փոխվել է Գեորգե Ասաքիի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը Յասիում, իսկ 1993 թվականի մայիսի 17-ից՝ այն դարձել է Գեորգե Ասաքիի անվան Յասսի տեխնիկական համալսարան։

Կառուցվածք
----------

Ներկայումս Յասսիի տեխնիկական համալսարանը ունի 11 ֆակուլտետներ և 3 բաժանմունքներ։

* Կանտակուզինի անվան ճարտարապետության ֆակուլտետ
* Ավտոմատացման և հաշվողական տեխնիկայի ֆակուլտետ
* Քիմիական տեխնոլոգիաների և շրջակա միջավայրի պահպանության ֆակուլտետ
* Քաղաքացիական շինարարության և շինարարական ծառայությունների ֆակուլտետ
* Էլեկտրատեխնիկայի ֆակուլտետ
* Էլեկտրոնիկայի, հեռահաղորդակցության և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ֆակուլտետ
* Հիդրոտեխնիկական ճարտարագիտության, գեոդեզիայի և ինժեներական էկոլոգիայի ֆակուլտետ
* Մեքենաների արտադրության և արդյունաբերական կառավարման ֆակուլտետ
* Նյութագիտության և ճարտարագիտության ֆակուլտետ
* Մեխանիկայի ֆակուլտետ
* Մանրագործվածքների, կաշվե և արդյունաբերական կառավարման ֆակուլտետ
* Շարունակական կրթության և ուսուցման կենտրոն
* Պետական և մասնավոր բիզնեսի կառավարման համար կադրերի պատրաստման տարածաշրջանային կենտրոն
* Կրթության և ուսուցիչների պատրաստման վարչություն

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑

Արտաքին հղումներ
----------------

* Համալսարանի պաշտոնական կայք Արխիվացված 2020-05-07 Wayback Machine(ռում.)
**«Գաղտնի լրտեսներ»** (ֆր.՝ Agents secrets), ֆրանսիական կրիմինալ մարտաֆիլմ։ Ֆիլմի ռեժիսորն է Ֆրեդերիկ Շյոնդյորֆերը։ Սցենարիստներ՝ Yann Brion, Jean Cosmos, Olivier Douyère, Frédéric Schoendoerffer, Ludovic Schoendoerffer:

Սյուժե
------

Ֆիլմը պատմում է գաղտնի ծառայության (Direction Générale de la Sécurité Extérieure) գործակալների մասին։ Երկու գործակալների՝ Լիզաին և Բրիսսոին, ովքեր հանդիսանում են ամուսնական զույգ հանձնարարություն են ստանում Անգոլայից վերցնել զենքը և պայթեցնել Մարոկկոյի ափի մոտ գտնվող նավ։ Նրանց օգնում են երկու սուզորդ գործակալ՝ Ռայմոնդը և Լոիքը, ովքեր պետք է ականները տեղադրեին անհրաժեշտ տեղերում։ Գործակալները հաջողությամբ կատարում են հանձնարարությունը, որի արդյունքում զենքի վաճառքով զբաղվող՝ Իգոր Լիպովսկիի գործարքը խափանվում է։ Սակայն հետագայում իրադարձությունները անսպասելիորեն այլ կերպ են զարգանում՝ Լիզային ձեռփակալում են նրա մոտ թմրանյութ գտնելու համար, իսկ Ռայմոնդին սպանում են։ Բրիսսոին միայն մնում է նախաձեռնությունը վերցնել իր ձեռքը և հասկանալ իրավիճակը։

Դերերում
--------

| Դերակատար | Դեր |
| --- | --- |
| Վենսան Կասել | Բրիսսո  Բրիսսո  |
| Մոնիկա Բելուչի | Բարբարա / Լիզա  Բարբարա / Լիզա  |
| Անդրե Դյուսոլե | գնդապետ  գնդապետ Գրասսե |
| Շարլ Բերլինգ | Եվգենի  Եվգենի  |
| Սերժ Ավետիքյան | Իգոր Լիպովսկի  Իգոր Լիպովսկի  |

Գեղարվեստական առանձնահատկություններ
-----------------------------------

Քննադատները նշել են, որ ֆիլմը նման չե տիպային լրտեսական մարտաֆիլմի։ Նրանց կարծիքով ռեժիսորը ցուցարդում է «գաղտնի գործակալների իրական աշխատանքի որոշակի կողմերը»։

Դիտարկումներ
------------

* 
*

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2
2. 1 2
3. 1 2 3 4 5  ČSFD (չեխերեն) — 2001.
4. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15

Արտաքին հղումներ
----------------

* «Agents secrets»(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | AllMovie · AlloCiné · ČSFD · FilmAffinity · Internet Movie Database · Rotten Tomatoes |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Լարուսի |

 |
**Ջոն Սլեթերի** (անգլ.՝ John Slattery, օգոստոսի 13, 1962(1962-08-13), Բոստոն, ԱՄՆ), ամերիկացի դերասան և ռեժիսոր։ Հայտնի է «Խելագարներ» հեռուստասերիալով, որտեղ մարմնավորել է Ռոդջեռ Ստեռլինգի դերը։

Կենսագրություն
--------------

Սլեթերին ծնվել է Բոստնում, Մասսաչուսետս նահանգում։ Նա ծնվել է իռլանդական ընտանիքում, որը բաղկացած էր 6 երեխայից։ Սլեթերին ավելի հայտնի է համարվում «Խելագարներ» հեռուստասերիալով, որում նա նկարահանվել է 2007 թվականից մինչև 2015 թվականը։ Այս նախագծի համար նա նոմինացվել է «Էմմի» մրցանակին 3 տարի անընդմեջ՝ «Երկրորդ պլանի լավագույն դերասան» անվանակարգում։

Նա նաև հայտնի է «Հուսահատ տնտեսուհիները», «Ուիլլ և Գրեյս», «Ջեկ և Բոբբի» հեռուստասերիալներում։

2003 թվականին նա խաղացել է Ջուլիա Ռոբերտսի սիրեցյալի դերը «Մոնա Լիզայի ժպիտը» ֆիլմում։ Նա տարբեր տարիների ընթացքում նկարահանվել է նաև «Քաղաքապետարան», «Քնածները»,«Մեր հայրերի դրոշները», «Չառլի Ուիլսոնի պատերազմը», «Կեղտոտ պարեր 2։ Հավանային գիշերներ», «Երկաթե մարդը 2» ֆիլմերում։

Վերջերս նա նաև հայտնվեց որպես «30 ցնցումներ» սիթքոմում հրավիրված աստղ։ «Dishonored» խաղում նա ձայնավերեց ծովակալ Հևլոկին։ 2011 թվականին խաղացել է «Փոփոխական իրականություն» ֆիլմում։

2014 թվականին զբաղվել է ռեժիսուրայով՝ նկարահանելով «Աստծո գրպանը» սև տրագիկոմեդիա, որի վերջին դերերից մեկը կատարել է Սլեթերիի ընկեր Ֆիլիպ Հոֆմանը։

Անձնական կյանք
--------------

1998 թվականին Կաուայի կղզու վրա նա ամուսնացել է դերասանուհի Թալիյա Բոլսամի հետ։ Զույգը ունի մեկ զավակ ում անունը Հարրի է։ Սլեթերին զբաղվում է սերֆինգով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Internet Broadway Database — 2000.
2. ↑  Mark Ellwood (15 августа 2009). «'Mad Men's' John Slattery: Rise of the silver fox». *The Daily News*. Վերցված է 2015 թ․ սեպտեմբերի 21-ին.
3. ↑  John Slattery: Emmys.com
4. ↑  «Interview with John Slattery For The Release Of The Adjustment Bureau». *Contactmusic*. Վերցված է 2015 թ․ սեպտեմբերի 21-ին.
5. ↑  James Mottram (6 августа 2014). «John Slattery: From 'Mad Men' to 'God's Pocket'». *The Independent*. Վերցված է 2015 թ․ սեպտեմբերի 21-ին.
6. ↑  Devin Friedman (15 марта 2012). «On the Cover: John Slattery». *GQ*. Վերցված է 2015 թ․ սեպտեմբերի 21-ին.
**Վոլֆգանգ Շտարկ** () նախկին գերմանացի ֆուտբոլային մրցավար, ով աշխատում է Էրգոլդինգում: Նա դատեց Բավարիայի ֆուտբոլային ասոցիացիայի «Ալտդորֆ» հանդիպումը:

Մրցավարական կարիերա
-------------------

Բացի Գերմանիայում տեղի ունեցած ներքին մրցումներից, Սթարքը սպասարկել է ՈՒԵՖԱ-ի Չեմպիոնների լիգայի և ՈՒԵՖԱ-ի Եվրոպայի լիգայի բազմաթիվ հանդիպումներ: Նա նաև ընտրվել է որպես մրցավար տարբեր միջազգային մրցաշարերում, ներառյալ 2008 թվականի Օլիմպիական խաղերը, 2010 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնությունը և Եվրո 2012-ը:

2007 թվականին նա դատեց ֆուտբոլի աշխարհի մինչև 20 տարեկանների առաջնության հինգ հանդիպումներ, այդ թվում՝ կիսաեզրափակիչ Չիլի-Արգենտինա։ Հանդիպումն ավարտվել է Արգենտինայի հաղթանակով՝ 3-0 հաշվով: Չիլիի հետ խաղում Սթարքը ցույց է տվել յոթ դեղին քարտ (ինը քարտից) և երկու կարմիր քարտ։ Խաղից հետո չիլիացի ֆուտբոլիստները ձերբակալվել են Տորոնտոյի ոստիկանության աշխատակիցների կողմից, երբ նրանք մոտեցել են մարզադաշտին՝ երկրպագուների հետ հանդիպելու համար, քանի որ ոստիկանությունը սխալ է հասկացել խաղացողների նախնական մտադրությունները։ Արդյունքում առաջացած թյուրիմացությունը հանգեցրեց նրան, որ ոստիկանությունը ագրեսիվորեն զսպեց չիլիացի խաղացողներին, ովքեր կատաղի պաշտպանվեցին, ինչի արդյունքում ոստիկանությունը կիրառեց էլեկտրականություն և պղպեղի գազ: Որոշ խաղացողներ ձերբակալվել են մի քանի ժամ առաջ, նախքան նրանց ազատ արձակելը։ Սթարքը լքել է մարզադաշտը ավտոշարասյան տակ, թեև չի մասնակցել բախմանը։

Սթարքը մրցավարական գործունեությունն ավարտել է 2017 թվականին, քանի որ հասել է գերմանացի մրցավարների սահմանային տարիքին, որը 47 տարեկան է։ Նա սպասարկել է Բունդեսլիգայի վերջին հանդիպումը Մյոնխենգլադբախի «Բորուսիայի» և «Դարմշտադտ-98» միջև։

### Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնություն 2010

| Ամսաթիվ | Ժամանակ (ՈՒՏԿ + 2) | Թիմ 1 | Հաշիվ | Թիմ 2 | Կլոր | Հաճախումներ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 12 Հունիս 2010 | 16:00 | Արգենտինա | 1-0 | Նիգերիա |  | 55,686 |
| 23 Հունիս 2010 | 16:00 | Սլովենիա | 0-1 | Անգլիա |  | 36,893 |
| 26 Հունիս 2010 | 16:00 | Ուրուգվայ | 2-1 | Հարավային Կորեա |  | 30,597 |

Անձնական կյանք
--------------

Սթարքն ապրում է Էրգոլդինգում, ամուսնացած է և ունի մեկ երեխա։

Ծանոթագրություն
---------------

1. ↑  FIFA.com. «FIFA U-20 World Cup Poland 2019». *www.fifa.com* (բրիտանական անգլերեն). Արխիվացված է օրիգինալից 26 June 2007-ին. Վերցված է 7 July 2019-ին.
2. ↑  «Chilean player admits officer was punched | The Star». *thestar.com* (անգլերեն). Վերցված է 7 July 2019-ին.
3. ↑  Molinaro, John F. (19 July 2007). «Argentina advances to FIFA U-20 final». *cbc.ca*. Վերցված է 7 July 2019-ին.
4. ↑  «Schiedsrichter-Quartett steigt in die Bundesliga auf» [Referee quartet promoted to the Bundesliga]. *DFB.de* (German). German Football Association. 19 May 2017. Վերցված է 1 June 2017-ին.`{{cite news}}`: CS1 սպաս․ չճանաչված լեզու (link)

Արտաքին հղումեր
---------------

* Profile at dfb.de (de)
* Profile at worldfootball.net
**Կոնստանտին Մուրուզի** (ռումիներեն՝ Constantin Moruzi, 1730, Կոստանդնուպոլիս - մայիսի 1, 1787(1787-05-01) կամ 1787, Կոստանդնուպոլիս), մոլդովացի պետական գործիչ, ֆանարիոտ Մուրուզիների իշխանական ընտանիքից, ով 1777-1782 թվականներին ղեկավարել է Մոլդովական իշխանությունը։

Եղել է մոլդովացի ղեկավար Ալեքսանդր Մուրուզիի հայրը։

Կենսագրություն
--------------

Կոնստանտինը ծնվել է 1730 թվականին՝ Օսմանյան կայսրության մայրաքաղաք Կոստանդնուպոլսում։ Ունի ազնվականական ծագում։ Հայրը՝ Դմիտրին, սերում էր Մուրուզիների իշխանական ընտանիքից, իսկ մայրը՝ Սմարաղդան, ծագումով հունական Խիոս կղզուց էր։

1761 թվականին Կոնստանտինը ստացել է Մոլդովայի արտաքին գործերի նախարարի պաշտոնը, որից հետո զբաղեցրել է նավատորմի դրագոմանի և ապա նաև Օսմանյան կայսրության մեծ նավատորմի դրագոմանի պաշտոնը։

Ենթադրվում է, որ Կոնստանտին Մուրուզին քաղաքականապես ներգրավված է եղել իր նախորդ Գրիգոր III իշխանի սպանության մեջ։ 1777 թվականի հոկտեմբերի 12-ին Կոնստանտինը դարձել է Մոլդովական իշխանության ղեկավարը և պաշտոնավարել մինչև 1782 թվականի հունիսի 9-ը։

Իր գահակալության մեծ մասը Կոնստանտինն անց է կացրել ժամանակակից Ռումինիայի Յաշ քաղաքում։ 1772 թվականի հունիսի 9-ին գահընկեց է արվել և աքսորվել Օսմանյան Հունաստանի մաս կազմող Տենեդոս, այժմ՝ Բոզջաադա կղզի։

Տիրապետել է հինգ լեզուների՝ հունարեն, լատիներեն, արաբերեն, թուրքերեն և ֆրանսերեն։

Տես նաև
-------

* Մոլդովական իշխանություն

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5  *Pas L. v.* Genealogics — 2003.
2. ↑  Brezianu, Andrei and Spânu, Vlad (eds.) (2007) "Moruzi. Constantin" Historical Dictionary of Moldova (2nd ed.) Scarecrow Press, Lanham, Maryland, USA, p. 250, ISBN 978-0-8108-5607-3

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Կոնստանտին Մուրուզի» հոդվածին։ |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | WikiTree · Rodovid |

 |
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Մանուչարյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Արամ Վահանի Մանուչարյան** (մայիսի 3, 1893(1893-05-03), Իգդիր, Երևանի նահանգ, Ռուսական կայսրություն - 1937), խորհրդային կուսակցական և պետական աշխատող, Հայաստանում խորհրդային ռեժիմի հաստատման աջակից, ԽՄԿԿ անդամ (1917)։

Սկզբնական կրթությունն ստացել է Իգդիրի քաղաքային դպրոցում։ 1914 թվականին ուսման նպատակով մեկնել է Ռումինիա։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի (1914-1918) տարիներին քարոզչություն է տարել ռուսական բանակում, մասնավորապես հայ զինվորների մեջ։ 1918 թվականին վերադարձել է Հայաստան, պրոպագանդիստական ու կազմակերպչական աշխատանք տարել տարբեր վայրերում։ 1920 թվականին ընտրվել է ՌՍԴԲ (բ) կ Երևանի կոմիտեի անդամ, մասնակցել է Մայիսյան ապստամբությանը, որի ջախջախումից հետո ձերբակալվել է։ Բանտում եղել է կուսակցական ընդհատակյա բջջի անդամ։ Ռուսական 11-րդ կարմիր բանակի կողմից Հայաստանը գրավելուց և երկրում խորհրդային կարգերի հաստատումից հետո աշխատել է առողջապահության, հողագործության, կապի բնագավառներում և Հայկոմկուսի Կենտկոմի ապարատում։ 1936-1937 թվականներին եղել է Անդրֆեդերացիայի կապի ժողկոմատի հայկական գրասենյակի լիազորը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5 6 7  Հայկական սովետական հանրագիտարան (հայ.) — Երևան: 1981. — հատոր 7. — էջ 256.
2. ↑  Joint resolution providing for the designation of the third week of July as ""Captive Nations Week"

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 7, էջ 256)։*  |
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Մանուչարյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Հովհաննես Ասլանի Մանուչարյան** (Մանուչարով, 1863, Թիֆլիս, Կովկասի փոխարքայություն, Ռուսական կայսրություն - 1909), հայ նարոդնիկ։

Գրիգոր Մանուչարյանցի տոհմից։

Կենսագրություն
--------------

Սովորել է Թիֆլիսի և Քութայիսի գիմնազիաներում, 1882 թվականին ընդունվել Պետերբուրգի համալսարանի մաթեմատիկական ֆակուլտետը։ Ուսանողական շարժումներին մասնակցելու համար 1883 թվականին հեռացվել է համալսարանից։ Նույն թվականին «Նարոդնայա վոլյա» նարոդնիկական կազմակերպության անդամների հետ հեղափոխական աշխատանք է ծավալել Խարկովում (հիմնել են ընդհատակյա տպարան, տպագրել և տարածել հեղափոխական գրականություն)։ 1885 թվականին դատապարտվել է կախաղանի։ Բայց դատավճիռը փոխարինվել է 10 տարվա բանտարկությամբ, և նա նետվել է Շլիսելբուրգի ամրոցը։ Բանտում շարունակել է հեղափոխական աշխատանքը, սերտ կապ պահպանել նարոդովոլեցներ Նիկոլայ Մորոզովի և Վ. Ն. Ֆիգների հետ։ Ազատազրկման ժամկետը լրանալուց (1895) հետո Մանուչարյանը հրաժարվել է հեռանալ Շլիսելբուրգից, քանի դեռ այնտեղ էին իր հեղափոխական ընկերները։ Ցարական ոստիկանությունը նրան աքսորել է Սախալին։ Նրա անձնական բախտով հետաքրքրվել և փորձել է նրան օգնել գրող Անտոն Չեխովը։ Աքսորում Մանուչարյանը գրել է «Իմ դատավարությունը» («Բիլոյե» («Былое»), 1906, Ν 7), «Շլիսելբուրգից դեպի Սախալին» («Բիլոյե» («Былое»), 1907, Ν 6) հուշագրությունները։ Թաղվել է Բլագովեշչենսկ քաղաքում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5 6 7  Հայկական սովետական հանրագիտարան (հայ.) — Երևան: 1981. — հատոր 7. — էջ 256.

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 7, էջ 256)։*  |
**Շտեֆան Բանիչ** (սլովեն.՝ Štefan Banič, նոյեմբերի 23, 1870(1870-11-23) կամ 1870, Սմոլենիցե, Trnava District - հունվարի 2, 1941(1941-01-02), Սմոլենիցե, Trnava District, Սլովակիայի հանրապետություն (1939-1945)), սլովակ կոնստրուկտոր, գյուտարար։ Հայտնի է իր ստեղծած առաջին բանակային պարաշյուտով։

Կենսագրություն
--------------

Շտեֆան Բանիչը ծնվել է 1870 թվականին Նեշտիխում (այժմ՝ Սմոլենիցե գյուղի մաս), Ավստրո-Հունգարական կայսրություն, գյուղացու ընտանիքում։ Որոշ ժամանակ աշխատել է որպես որմնադիր, այնուհետև լավ աշխատանք գտնելու պատրվակով գաղթել է ԱՄՆ, Փենսիլվանիայում ածխային հանքում աշխատելու հանքափոր։ Հետաքրքրվել է ավիատեխնիկայով։ 1912 թվականին ինքնաթիռի վթարի ականատես լինելուց հետո, Բանիչը 1913 թվականին ստեղծել է պարաշյուտի նախատիպը և ստացել արտոնագիր՝ No. 1,108,484: Պարաշյուտի դիզայնը արմատապես տարբերվում է մյուսներից, այն նման էր մարմնին ամրացված հովանոցի։ Պարաշյուտը Բանիչը փորձարկել է Վաշինգտոնում՝ ցատկելով 15 հարկանի շենքից, 1914 թվականին՝ ինքնաթիռից։ Իր արտոնագիրը Բանիչը հանձնել է ԱՄՆ բանակին, մասնավորապես, այն օգտագործվել է ԱՄՆ ռազմաօդային ուժերի կողմից Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։

Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո Բանիչը վերադարձել է Չեխոսլովակիա, որտեղ օգնել է ուսումնասիրելու Դրինի քարանձավը։

Հիշատակ
-------

1997 թվականին Սլովակիայում ծնված և պարաշյուտային սպորտով զբաղվող Սլավո Մուլիկը ստեղծել է Շտեֆան Բանիչի հիմնադրամ, որը բրոնզե, արծաթե և ոսկե մեդալներ է շնորհում Բանիչի հիշատակին կազմակերպված միջոցառումներում ներգրավված անհատներին։

2006 թվականին Սլովակիայի ռազմական օդային դեսանտները Բանիչի ծննդավայր Սմոլենիցեում տեղադրել են նրա հուշատախտակը։

Բանիչի անունն է կրում նաև Սմոլենիցեի մոտ գտնվող Տրնավա-Բոլերազ օդանավակայանը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Չեխիայի ազգային գրադարանի կատալոգ
2. 1 2  SNK authority file (словацк.)
3. ↑  «Famous Slovaks - Stefan Banic». Heartofeurope.co.uk. 2009. Արխիվացված է օրիգինալից 2011 թ․ հուլիսի 20-ին. Վերցված է 2014 թ․ փետրվարի 9-ին.
4. ↑  «Patent US1108484 - Parachute». *Google Patents*. Google.com.au. 1914 թ․ հունիսի 3. Վերցված է 2014 թ․ փետրվարի 9-ին.
5. ↑  "100 years ago Banic received a patent for his parachute" ("Pred 100 rokmi získal Štefan Banič patent na svoj padák"), 24.08.2014, cas.sk (Slovak)
6. 1 2  «Štefan Banič, Konštruktér, vynálezca-(Stefan Banic, Designer, Inventor)» (Slovak). Slovenská akadémia vied, obituary. Վերցված է 2010 թ․ հոկտեմբերի 21-ին.`{{cite web}}`: CS1 սպաս․ չճանաչված լեզու (link)
7. ↑  "Radoslav "Slavo" Mulik, obituary
8. ↑  "11th annual Banic Memorial Boogie set", June 27, 2002
9. ↑  "Banic: The inventor of the parachute", osobnosti.sk (Slovak)

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Շտեֆան Բանիչ» հոդվածին։ |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | GND: 116734538X · ISNI: 0000000056286133 · NKC: xx0009100 · VIAF: 85362426 · WorldCat VIAF: 85362426 |

 |
**Էստոնիայի գեների ազգային բանկը** կամ **Էստոնիայի գենոմ նախագիծը** (էստ․՝ EGF) Էստոնիայի բնակչության կենսաբանական տվյալների պաշար է և գեների բանկ, որը ստեղծվել է 2000 թվականին՝ Էստոնիայի առողջապահությունը բարելավելու նպատակով։ Այս գեների բանկը պարունակում է Էստոնիայի բնակչության մեծամասնության առողջության տվյալներ և կենսաբանական նմուշներ։

Պատմություն
-----------

2000 թվականի հունիսին «Էստոնիայի Գենոմ» հիմնադրամը Էստոնիայի կառավարությանն է ներկայացրել Էստոնիայի գենոմ նախագիծը և պահանջում նախագծի կայացման ուղղությամբ իրականացնել օրենսդրական փոփոխություններ։ Նախագիծը ունի նաև մշակութային նպատակ. պահպանել ազգային ինքնությունը, միաժամանակ ներդրում ունենալ համաշխարհային նմանատիպ հետազոտությունների մեջ։ Էստոնիայի գենոմի նախագիծը աշխարհում ամենամեծն է նմանատիպ նախաձեռնությունների շարքում։

Նախագծի սկզբնական նպատակն էր 10 տարվա ընթացքում հավաքել Էստոնիայի բնակչության 70%-ի կենսաբանական նմուշները և տվյալները 2004 թվականին EGF-ը հավաքել էր տվյալներ 10 000 մարդուց, սակայն նրանց գլխավոր հովանավորը EGeen-ը հրաժարվում է համագործակցությունից։

2009 թվականի դեկտեմբերի տվյալներով հավաքվել էր 40 000 մարդու տվյալներ։ Հենց նույն թվականին EGP-ն նվազեցնում է իր նպատակային ցուցանիշը մինչև բնակչության 5%։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Aligned ISNI and Ringgold identifiers for institutions // *zenodo* — 2017. — doi:10.5281/ZENODO.758080
2. ↑  Frank, Lane (2000 թ․ հոկտեմբերի 6). «Give and Take—Estonia's New Model for a National Gene Bank». *genomenewsnetwork.org*. Վերցված է 2011 թ․ դեկտեմբերի 19-ին.
3. ↑  «Landmark research project hits impasse». *baltictimes.com*. 2004 թ․ դեկտեմբերի 22. Վերցված է 2011 թ․ դեկտեմբերի 19-ին.
4. ↑  «What is the Genome Center?». Estonian Genome Center, University of Tartu. Արխիվացված է օրիգինալից 2012 թ․ հունիսի 3-ին. Վերցված է 2012 թ․ օգոստոսի 17-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Էստոնիայի գեների ազգային բանկի անգլերեն կայքը
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Բաբկեն Սիմոնյան (այլ կիրառումներ)
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Սիմոնյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Բաբկեն Կարապետի Սիմոնյան** (1910, Առատաշեն, Հայաստան - *անհայտ*), հայ մանկավարժ։ Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից։ ԽՄԿԿ անդամ (1942):

Կենսագրություն
--------------

Բաբկեն Սիմոնյանը ծնվել է 1910 թվականին, Էջմիածնի շրջանի Առատաշեն գյուղում։ 1932 թվականին Էջմիածնի գյուղատնտեսական տեխնիկումն ավարտելուց հետո նշանակվել է ծննդավայրի դպրոցի ուսմասվար, դասավանդել մաթեմատիկա։ 1933-1939 թվականներին աշխատել է Ղազախական ԽՍՀ-ում որպես տարրական դպրոցի վարիչ և ուսուցիչ։ 1939 թվականին տեղափոխվել է Հայկական ԽՍՀ, աշխատել Հրազդանի շրջանի Ջրառատի, այնուհետև Էջմիածնի շրջանի Տարոնիկի դպրոցներում։

Սիմոնյանը զինվորական ծառայության է զորակոչվել 1941 թվականի դեկտեմբերին և մեկնել գործող բանակ։ Ծառայել է հրետանային գնդում, մասնակցել Կերչ թրակղզու պաշտպանական մարտերին։ 1942 թվականին ընդունվել է կոմունիստական կուսակցության շարքերը։ Մայիսի 17-ին վիրավորվել է և ուղարկվել դաշտային հոսպիտալ՝ ապաքինման։ 1943 թվականի մայիսին, Թբիլիսիի հրետանային ուսումնարանն ավարտելուց հետո, լեյտենանտի կոչումով գործուղվել է 409-րդ հայկական դիվիզիա։ Նույն թվականի նոյեմբերին նշանակվել է 3-րդ Ուկրաինական ռազմաճակատում հակատանկային մարտկոցի հրամանատար։ 1944 թվականի օգոստոսին 2-րդ և 3-րդ Ուկրաինական ռազմաճակատները ջախջախել են Յաշ-Քիշինևի շրջանում կռվող գերմանական խոշոր զորամիավորումները։ Մարտերում ցուցաբերած խիզախության համար Սիմոնյանը պարգևատրվել է Կարմիր աստղի շքանշանով։ Ռումինիայում, Բուլղարիայում, Հարավսլավիայում, այնուհետև Հունգարիայում, Բալատոնի շրջանում մարտական գործողություններում խիզախության ու մարտկոցը հմուտ ղեկավարելու համար Սիմոնյանը պարգևատրվել է Հայրենական պատերազմի 2-րդ աստիճանի շքանշանով։ 1945 թվականին նրանց զորամասը մտնում է Ավստրիա, և այստեղ էլ դիմավորել է մեծ հաղթանակը։

1946 թվականին Սիմոնյանը զորացրվել է բանակից և վերսկսել մանկավարժական գործունեությունը։ Երկար տարիներ Էջմիածնի 4-րդ սովխոզի դպրոցում աշխատել է որպես ուսմասվար և մաթեմատիկայի ուսուցիչ։ 1976 թվականին անցել է կենսաթոշակի։

Պարգևներ
--------

* Կարմիր աստղի շքանշան
* Հայրենական պատերազմի 2-րդ աստիճանի շքանշան

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3  Հայաստանի ուսուցիչները մեծ հայրենականում (Ա. Հ. Հարությունյան, Լ. Ս. Մելքումյան, Ա. Ղ. Սուքիասայան), «Լույս» հրատարակչություն, Երևան, 1982:
**«Օդետա Թուլեմոնդ»** (ֆր.՝ Odette Toulemonde), 2006 թվականի ֆրանսիական ֆիլմ, որը գրող Էրիկ-Էմանուել Շմիտի ռեժիսորական առաջնախաղն է։ Ֆիլմը հիմնված է նրա «Օդետա։ Սիրո ութ պատմություն» պատմվածքների ժողովածուի վրա, որը լույս է տեսել 2006 թվականին։ Հիմնական դերերը խաղացել են ֆրանսիացի դերասաններ Կատրին Ֆրոն և Ալբերտ Դյուպոնտելը։ 2008 թվականին Ֆրոն առաջադրվել է «Սեզար» մրցանակի` լավագույն դերասանուհի անվանակարգում, բայց հաղթել է Մարիոն Կոտիյարը։

Սյուժե
------

Այրի Օդետա Թուլեմոնդը աշխատում է բելգիական Շարլերուա քաղաքի խոշոր խանութի կոսմետիկայի բաժանում, ապրում է իր մեծահասակ երեխաների հետ՝ Սյու Հելեն (գործազուրկ, որի անհաջողակ երկրպագուն ապրում է նրա Օդետայի բնակարանում քաղաքացիական ամուսնության մեջ) և Ռուդի (միասեռ վարսավիր)։ Օդետան հուզմունքով կարդում է գրող Բալթազար Բալզանի վեպերը՝ նրանց մեջ սփոփանք գտնելով։ Ինքնագրի բաժանման ժամանակ սիրված գրողի հետ անհաջող հանդիպումից հետո Օդետան համարձակվում է նրան գրել մի նամակ, որում նրան բացատրում է այրու կյանքում նրա արվեստի նշանակության մասին։

Բալթազար Բալսան, ով կանացի վեպերի ամենահաջողակ հեղինակը չէ, խորը ընկճախտի մեջ է հայտնվում՝ գիտակցելով, որ իր կինը նրան դավաճանում է ատելի գրական քննադատի հետ, և նրանց որդին ամաչում է իր հայտնի ազգանունից։ Ինքնասպանության անհաջող փորձից հետո Բալթազարը փախչում է կլինիկայից և ապաստան է փնտրում Օդետայ մոտ, նրա ամենանվիրավական երկրպագուն, որի նամակը խորապես հուզել է նրա զգացմունքները։ Այսպիսով սկսվում է նրանց համատեղ կյանքը։

Բալթազարը փոքր-ինչ տարակուսված է սովորական ընտանիքի կյանքը տեսնելով, որոնց խորթ են գրական գործչի զգացմունքերը։ Նրա մեջ նա գտնում է այն պարզությունը, որը պակասում է իր կյանքում, և փոխում է իր գաղափարները երջանկության և սիրո մասին։ Այնուամենայնիվ, Օդետայի հետ մտերմանալու նրա փորձերը ավարտվում են անհաջողությամբ, քանի որ նա հավատարիմ է մնում իր մահացած ամուսնուն։ Բալթազարը նրա ընտանիքին ուղևորություն է նվիրում դեպի Հյուսիսային ծով, որի մասին Օդետա Թուլեմոնդը վաղուց էր երազում, որից հետո որդու հետ միասին մեկնում է նույն հանգստավայրը։ Օդետան, չնայած իր սիրո և հավատարմության խառնված զգացողություններին, փորձում է հաշտեցնել Բալթազարին կնոջ հետ, բայց նա մերժում է իր նախորդ կյանքը, և Օդետան հայտնվում է կլինիկայում՝ սրտի կաթվածի պատճառով։ Վերականգնվելով գիտակցությունը՝ նա թույլ է տալիս իրեն պատասխանել Բալթազարի սիրուն, որը նրան է նվիրում իր հաջորդ վեպը՝ «Ուրիշների երջանկությունը» խորագրով։

Դերերում
--------

| **Դերասան** | Դեր |
| --- | --- |
| Կատրին Ֆրո | Օդետա Թուլեմոնդ |
| Ալբերտ Դուպոնտել | Բալթազար Բալսան |
| Ժակ Վեբեր | Օլաֆ Պիմս |
| Աիսատու Դիոպ | Ֆլորանս |
| Ալեն Դուտի | Խմբագիր |
| Նինա Դրեկ | Սյու Հելեն |
| Ֆաբրիս Մուրգիա | Ռուդի |

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Lexicon of international films (գերմ.) — Zweitausendeins.

Արտաքին հղումներ
----------------

* «Օդետա Թուլեմոնդ»(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | AllMovie · AlloCiné · ČSFD · FilmAffinity · Internet Movie Database · Rotten Tomatoes |

 |
**Ռումինիայի հայկական տպագրություն**, հայկական տպագրություն։

Պատմություն
-----------

19-րդ դարի վերջերից Ռումինիայի Ֆոքշան, Յաշ, Գալաց, Բրըիլա, Տուլչա, Բուխարեստ քաղաքներում գործել են հայկական տպարաններ, որտեղ լույս են տեսել շուրջ 50 անուն պարբերականներ, ինչպես նաև գեղարվեստական, պատմական, կրոնական գրքեր։ Հայկական առաջին՝ Հայաստանայայց ընկերության տպարանը, բացվել է Ֆոքշանում, որտեղ 1877 թվականին տպագրվել է Ա. Ալթունյանի «Տեղեկագրութիւն հայոց գաղթականութեան, որք ի Մօլտօ-Վալաքիա, Հունգարիա եւ ի Լեհաստան» գիրքը, որտեղ 154 էջից սկսվում է «Տեղեկութիւնք ի վերայ Սուչաւայի հայոց» բաժինը։

Հաջորդ՝ «Անի» տպարանը Գալացում հիմնադրել է Ղևոնդ քահանա Փափազյանը 1891 թվականին գործել է մինչև 1902 թվականը։ 1895-1899 թվականներին այնտեղ տպագրվել են «Հայկական տարեցոյցներ», նաև Պարույր Մամիկոնյանի «Ռումանահայոց ներկայն եւ ապագայն» (1895 թվական), Գևորգ Մուրատյանի «Մելքսեդեկի եպիսկոպոսի Զմիւռնիոյ նամականի առ Տ. Կարապետ երեց Սեթեան» (1896 թվական) և «Պատմութիւն քրիստոնէական եկեղեցւոյ» (1898 թվական), Ղ. Փափազյանի «Հրահանգիչ վէպեր» (Ա տետր, 1902) երկերը։

Բուխարեստում 1912 թվականին հիմնադրված «Շեփոր» պարբերականի տպարանում տպագրվել է նաև Լևոն Լանիսի «Արդարութեան կրակը» (1913 թվական) նորավեպը, 1916 թվականին՝ Սմբատ Բյուրատի «Տէմիր Մուշլու» (առաջին տպարան) վիպակը։

Ռումինիայում լույս են տեսել նաև ազգային քաղաքական «Արօր» (1892-1894 թվականներ, Գալաց) շաբաթաթերթը, գրական, պատմագիտական «Սեւան» (1950-1958 թվականներ, հայկական, ռումինական), հայագիտական «Արարատ» (1924-1942 թվականներ, 1990 թվականից) և «Անի» (1935-1943 թվականներ) հանդեսները, Մկրտիչ Պոտուրյանի կազմած «Հայ հանրագիտակ» (1938-1940 թվականներ) հանրագիտական տեղեկատուն, քաղաքական, գրական, մշակութային «Նոր արշալոյս» (1922-1934 թվականներ), հասարակական, քաղաքական, գրական «Արազ» (1932-1944 թվականներ), գրական, հասարակական-քաղաքական «Պահակ» (1935-1941 թվականներ, 1944-1946 թվականներ, հայկական, ռումինական) թերթերը (բոլորը՝ Բուխարեստ) և այլ պարբերականներ։

1950 թվականից Բուխարեստում լույս է տեսնում հասարակական, քաղաքական, տնտեսական, մշակութային «Նոր կեանք» շաբաթաթերթը (1982 թվականից՝ ամսաթերթ, հայերեն, ռումիներեն)։

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատված վերցված է*  «Հայ գրատպություն և գրքարվեստ» հանրագիտարանից, որի նյութերը թողարկված են՝ Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում-Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո։ |
**«Ժլատը»** (ֆր.՝ L'Avare), ֆրանսիական կինոկատակերգություն՝ նկարահանված 1980 թվականին։ Ֆիլմի ռեժիսորներն են Լուի դը Ֆյունեսն ու Ժան Ժիրոն։ Կինոնկարի սցենարի հիմքում ընկած է ֆրանսիացի կատակերգակ Մոլիերի համանուն պիեսը։

Սյուժե
------

Հարպագոնը շատ հարուստ մարդ է, որը, սակայն, տառապում է հիվանդագին ժլատությամբ։ Իր ողջ ունեցվածքը՝ ոսկեդրամները, նա թաքցնում է սնդուկի մեջ, որը հորել է այգում։ Վերջինիս հանդեպ Հարպագոնը խիստ ուշադիր է, որպեսզի յուրայինները հանկարծակի չգտնեն այն։ Նրա կծծիությունից տառապում են ոչ միայն ծառաները, որոնք ցնցոտիներ են հագնում ու աշխատում են երկու հոգու փոխարեն, այլև իր սեփական զավակները։ Էլիզային, ով Հարպագոնի դուստրն է, հայրը ցանկանում է կնության տալ հարուստ ծերունի Անսելմեին միայն այն պատճառով, որ վերջինս հրաժարվել է օժիտից։ Որդու՝ Կլեանտի համար հայրը գտել է մի որբևայրի տարիքով կնոջ։ Միաժամանակ երկու երեխաների սրտերը արդեն ուրիշներին է պատկանում։ Էլիզան սիրում է Վալերին, ով մի անգամ փրկել է նրա կյանքը։ Իսկ Կլեանտը սիրում է տակավին երիտասարդ Մարիանային, ով հարուստ չէ և ապրում է մոր հետ միասին։ Հույս չփայփայելով իրենց հորից, զավակները որոշում են կայացնում ինքնուրույն կազմակերպել իրենց հարսանիքները՝ առանց հոր համաձայնության։ Էլիզան գաղտագողի նշանվում է Վալերի հետ։ Կլեանտը որոշում է կայացնում գումար խնդրել հարազատնեից, որպեսզի ամուսնանա Մարիանայի հետ, երբ հանկարծ պարզ է դառնում, որ Հարպագոնն ինքն է որոշել ամուսնանալ նրա հետ և արդեն պայմանավորվել է աղջկա մոր հետ։ Իրավիճակը փրկում է Կլեանտի ծառան՝ Լյաֆլեշը, որը հայտնաբերում է Հարպագոնի սնդուկը և դրա օգնությամբ համոզում Հարպագոնին, որպեսզի որդուն ամուսնացնի Մարիանայի հետ։

Դերերում
--------

| Դերասան | Դեր |
| --- | --- |
| Լու դը Ֆյունես | Հարպագոն |
| Միշել Գալաբրյու | Ժաք |
| Կլոդ Ժանսակ | Ֆրոզինա |

Հետաքրքիր փաստեր
----------------

* Այս ֆիլմը Լուի դը Ֆյունեսի առաջին և վերջին ռեժիսորական աշխատանքն է։ Հռչակավոր կատակերգուին այդ գործում օգնել է նրա լավագույն ընկերներից մեկը՝ Ժան Ժիրոն։
* «Ժլատը» Լուի դը Ֆյունեսի մասնակցությամբ վերջին կինոնկարն է, որը բարձրացել է ԽՍՀՄ կինովարձույթ։ Բացի այդ այն նաև միակ ֆիլմն է, որտեղ Հարպագոնին ձայնագրել է հայազգի դերասան Արտյոմ Կարապետյանը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3
2. ↑
3. 1 2 3
4. 1 2 3 4
5. ↑
6. ↑  Биография Луи де Фюнеса

Արտաքին հղումներ
----------------

* «Ժլատը»(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
* Инфо и фотогалерея на web-yan.com Արխիվացված 2013-07-01 Wayback Machine Доп. фотогалерея Արխիվացված 2014-12-26 Wayback Machine

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Ժլատը (ֆիլմ, 1980)» հոդվածին։ |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | AllMovie · AlloCiné · ČSFD · FilmAffinity · Internet Movie Database · Rotten Tomatoes |

 |