recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Հելմինթոլոգիա
-------------

**Հելմինթոլոգիա**, գիտություն մակաբույծ որդերի, մարդու, կենդանիների ու բույսերի օրգանիզմում դրանց առաջացրած ճիճվային հիվանդությունների մասին։ Հելմինթոլոգիան կապված է կենդանաբանության, բժշկագիտության, անասնաբուժության և բույսերի ախտաբանության (ֆիտոպաթոլոգիա) հետ։
Հելմինթոլոգիայի 3 հիմնական բաժիններն են. *բժշկական*, *անասնաբուժական* և *բուսական*։ Հելմինթոլոգիան ուսումնասիրում է մակաբույծ որդերի ձևաբանությունը, կենսաբանությունը, կարգաբանությունը, էկոլոգիան, ինչպես նաև բուժումը, համաճարակը, պայքարն ու կանխարգելումը։

Ըստ կենսաբանական հատկության՝ տարբերում են գեոհելմինթներ և բիոհելմինթներ։

*Գեոհելմինթների* զարգացման ցիկլը սկսվում է արտաքին միջավայրից և ավարտվում տիրոջ օրգանիզմում։

*Բիոհելմինթների* զարգացումը տեղի է ունենում միայն կենդանի օրգանիզմներում, և կենսական ցիկլի ավարտման համար սովորաբար անհրաժեշտ է երկու և ավելի տերերի հերթափոխություն։

### Հելմինթոլոգիայի պատմություն

Մակաբույծ որդերի մասին առաջին տեղեկությունները մեզ հասել են հին ժամանակներից, սակայն որպես գիտություն հելմինթոլոգիան սկսել է ձևավորվել XVIII դ. II կեսերից։ Հելմինթ տերմինը առաջին անգամ օգտագործել է Հիպոկրատը՝ 460-370 թթ։ Հիմնադիրը գերմանական գիտնական Կ. Ռուդոլֆին է։

Հայաստանում հելմինթոլոգիայի հիմնադիրը Ելենա Քալանթարյանն է, որն աշխարհում առաջինն է նկարագրել *Trichostrongylus axei* (1924), *Skrijabini Kalantarian* (1932) մակաբույծ որդերի տեսակները։ Նաև 1927 թ.-ին առաջարկել է հելմինթոլոգիական հետազոտության նոր մեթոդ, որը կոչվում է իր անունով։ Ե. Քալանթարյանը, Ա. Բադալյանը, Է. Դավթյանը և ուրիշներ մեծ ավանդ են ներդրել ասկարիդոզի, տրիխոցեֆալոզի, հիմենոլեպիդոզի, էխինոկոկոզի ուսումնասիրման բնագավառում։ ժամանակակից իմունոլոգիան խիստ շաղկապվում է հելմինթոլոգիայի հետ։ Բացի այդ, հեռանկարային և կիրառական նշանակություն են ձեռք բերում իխտիոհելմինթոլոգիան (ձկնա-հելմինթոլոգիա) և էնտոմոհելմինթոլոգիան (միջատա-հելմինթոլոգիան)։ Խորհրդային շրջանում հելմինթոլոգիայի բնագավառում ուսումնասիրություններ են կատարվել Ա. Բ. Ալեքսանյանի անվան աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանակիր համաճարակաբանության, վիրուսաբանության և բժշկական պարազիտաբանության և ուրիշ ԳՀԻ-ների պարազիտաբանության լաբորատորիաներում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Ս. Հ. Սիսակյան Ընդհանուր և բժշկական կենսաբանություն


|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 6, էջ 339)։*  |
**Պիեռո Գերարդի** (իտալ.՝ Piero Gherardi, նոյեմբերի 20, 1909(1909-11-20), Պոպի, Տոսկանա, Իտալիա - հունիսի 8, 1971(1971-06-08), Հռոմ, Իտալիա), իտալացի բեմադրող նկարիչ և հագուստի դիզայներ։

Կենսագրություն
--------------

Պիեռո Գերարդին ծնվել է 1909 թվականի նոյեմբերի 20-ին, Իտալիայի Տոսկանա մարզի Պոպի քաղաքում։ Ստացել է ճարտարապետի կրթություն։ 1947 թվականից սկսել է աշխատել կինոյում։ 1950-ական թվականների վերջին և 1960-ական թվականների սկզբին նա եղել է Ֆեդերիկո Ֆելինիի ստեղծագործական թիմի մշտական ​​համագործակցողներից մեկը։ Նա համաձայնել է մասնակցել Ֆելլինիի այնպիսի ժապավենների հագուստների դիզայնին և ձևավորմանը, ինչպիսիք են` «Կաբիրիայի գիշերները» (1957), «Բժիշկ Անտոնիոյի գայթակղությունը» նովելները «Բոկկաչչո-70» (1962) և «Ջուլետտան և ոգիները» (1965) ալմանախներում։ Ֆելլինիի «Քաղցր կյանք» и «Ութ ու կես» (1963) ֆիլմերի զգեստների ձևավորման համար Գերարդիին Կինոարվեստի և գիտության ակադեմիան շնորհել է «Օսկար» մրցանակ։

Ֆելլինիից բացի, Պիեռո Գերարդին համագործակցել է նաև իտալացի և արտասահմանյան հայտնի ռեժիսորների հետ, ինչպիսիք են Մարիո Սոլդատին, Լուրի Կոմենչինին, Մարիո Մոնիչելլին, Սիդնի Լյումետը և ուրիշներ։ Նա եղել է Քինգ Վիդորի «Պատերազմ և խաղաղություն» ֆիլմի (Լև Տոլստոյի 1956 թվականի նույնանուն վեպի իտալո-ամերիկյան լայնածավալ էկրանավորում) բեմանկարիչը, որի գլխավոր հերոսներն են եղել Օդրի Հեփբըրնը և Հենրի Ֆոնդան։ Իր հայրենիքում Գերարդին չորս անգամ արժանացել է «Արծաթե ժապավեն» մրցանակին` նկարիչ-բեմադրողի լավագույն աշխատանքի և հագուստների լավագույն ձևավորման համար։

Կինեմատոգրաֆիկ կարիերայի ընթացքում, որպես հագուստի դիզայներ, նկարիչ-բեմադրող, գեղարվեստական ​​ղեկավար և դեկորատոր, մասնակցել է ավելի քան 100 ֆիլմերի ստեղծմանը։ Կինեմատոգրաֆից բացի, Գերարդին աշխատել է նաև թատրոնի նկարիչ։ Մահացել է 1971 թվականի հունիսի 8-ին (61 տարեկանում) Հռոմում։

Մրցանակներ
----------

* 1962` Օսկար մրցանակ հագուստի լավագույն ձևավորման համար («Քաղցր կյանք»),
* 1962` Արծաթե ժապավեն մրցանակ` բեմադրող նկարչի լավագույն աշխատանքի համար («Քաղցր կյանք»),
* 1964` Օսկար մրցանակ` հագուստի լավագույն ձևավորման համար («Ութ ու կես»),
* 1966` Արծաթե ժապավեն` բեմադրող նկարչի լավագույն աշխատանքի համար («Ջուլետտան և ոգիները»),
* 1966` Արծաթե ժապավեն` հագուստի լավագույն ձևավորման համար («Ջուլետտան և ոգիները»),
* 1967` Արծաթե ժապավեն` հագուստի լավագույն ձևավորման համար («Բրանկալեոնեի բանակը»)։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4  filmportal.de — 2005.
2. 1 2  *Deutsche Nationalbibliothek* Record #140231358 // Gemeinsame Normdatei (գերմ.) — 2012—2016.
3. ↑  Piero Gherardi, 61, Winner Of Oscars for Fellini Films - The New York Times
4. ↑  Tullio Kezich, *Federico Fellini: His Life and Work*, New York: Faber and Faber, 2006, p. 177.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | AllMovie · AlloCiné · ČSFD · Դանիական ազգային ֆիլմագրություն · Filmportal · Internet Movie Database · ԿինոՊոիսկ · RKDartists |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Իտալացիների կենսագրական բառարան |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | BIBSYS: 4023949 · GND: 140231358 · NUKAT: n2016088054 · VIAF: 103770774 · WorldCat VIAF: 103770774 |

 |
**Հարանց անապատ** (կամ **Սյունյաց Մեծ անապատ**), ճարտարապետական համալիր Հայաստանի Հանրապետության Սյունիքի մարզում, Հալիձոր գյուղի մոտ, Որոտան գետի աջ ափին։

Պատմություն
-----------

Հիմնադրման հստակ ժամանակը հայտնի չէ։ Ենթադրվում է, որ կառուցվել է 1608-1613 թթ.-ին։ Հիմնադիրներն են եղել Սաղմոսավանքի Սարգիս վարդապետը և Տրապիզոնից քահանա Կիրակոսը։ Ըստ Առաքել Դավրիժեցու՝ մինչ այդ նրանք ուխտի էին մեկնել Երուսաղեմ, ծանոթացել անապատների կանոնադրությանը, այնուհետև այցելել Տաթևի վանք, Թանահատի վանք, ապա առավել խաղաղ և ապահով վայր որոնելով՝ Որոտան գետի աջ ափին անապատ են հիմնել, կառուցել եկեղեցի և մենակյացին պատշաճ խավար ու մթին փոքր խցեր։

Ճարտարապետություն
-----------------

Համալիրի այժմյան կազմում են արևմուտքից գավիթ-սրահով և հյուսիսից կից երկու սենյակներով եկեղեցին (երկու զույգ մույթերով եռանավ բազիլիկ) թաղակապ, ձգված համաչափություններով սեղանատունը և պարիսպների մնացորդները, որոնք (բացի եկեղեցուց) կառուցվել են 1658 թ.-ի երկրաշարժից հետո, երբ անապատի նախկին բոլոր շինությունները կործանվել են, իսկ եկեղեցին սահել իջել է այժմյան տեղը։ Երկրաշարժից երկու տարի անց միաբանությունը տեղափոխվել է և հիմնել Տաթևի Մեծ Անապատը։ XVIII դ. սկզբին Հարանց անապատը վերակենդանացել է, այստեղ նորոգումներ և կառուցումներ են կատարել Տաթևի վանքի առաջնորդները։ Հարանց անապատի համալիրը և եկեղեցին չափազանց կարևոր են ուշ միջնադարի հայկական ճարտարապետական առանձնահատկությունների բացահայտման համար այստեղից են եկել Հայաստանի XVII դարի մյուս անապատների հիմնադիրները՝ տարածելով նաև համալիրի հորինվածքի ու առանձին շենքերի լուծումները։

Վիմական արձանագրություններ
--------------------------

Հիմնական հոդված՝ Հարանց անապատի վիմական արձանագրություններ

Տես նաև
-------

* Հարանց անապատի դպրոց

Գրականություն
-------------

* Հասրաթյան Մ. Սյունիքի XVII-XVIII դարերի ճարտարապետական համալիրները, Ե. 1973։
* **Առաքել Դավրիժեցի,** Պատմություն, Երևան, 1988

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի նախնական տարբերակը կամ նրա մասը վերցված է* Հայկական համառոտ հանրագիտարանից*, որի նյութերը թողարկված են՝ Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո։*  |

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 6, էջ 278)։*  |

1. ↑  Դավրիժեցի Առաքել (1988)։ *Պատմություն*։ Երևան
**Վացլավ Չտվրտեկ** (չեխ․՝ Václav Čtvrtek), իսկական անուն-ազգանունը՝ **Վացլավ Կաֆոուրեկ**, չեխ․՝ Václav Cafourek, ապրիլի 4, 1911(1911-04-04)[…], Պրահա, Բոհեմիայի թագավորություն, Ցիսլեյտանիա, Ավստրո-Հունգարիա[…] - նոյեմբերի 6, 1976(1976-11-06)[…], Պրահա, Չեխոսլովակիա[…]), չեխ արձակագիր, բանաստեղծ, դրամատուրգ, մանկագիր։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է Պրահայում։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Յիչին՝ պապու մոտ։ Հետագայում իր շատ ստեղծագործություններում ներկայացնում է այս քաղաքը որպես գործողության վայր։ Պատերազմից և հոր վերադարձից հետո ընտանիքը վերադառնում է Պրահա։ Այդ ժամանակ հայրը գրեթե ամեն գիշեր երեխաներին պատմում էր չեխ կոշկակարի մասին, որն անցել է համաշխարհային պատերազմի միջով։ Այդ պատմությունները ոգեշնչեցին ապագա գրողին, որպեսզի հետագայում գրի իր որոշ ստեղծագործություններ։

1931 թվականին Պրահայում ավարտում է միջնակարգ դպրոցը, որից հետո հոր հորդորով ուսումը շարունակում է Կարլովի համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետում։ Երեք կիսամյակ սովորելուց հետո թողնում է ուսումը և ընդունվում է աշխատանքի որպես գրագիր։ Նրա պաշտոնը բարձրանում է մինչ ֆինանսական տնօրենի պարտականությունները։

Երեխաների համար առաջին ստեղծագործությունները հրապարակել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո։ Աշխատակցել է մի շարք մանկական պարբերականների։

1949 թվականին որպես սցենարիստ աշխատանքի է անցնում Չեխոսլովակիայի ռադիոյում, որտեղ հետագայում աշխատում է որպես մանկապատանեկան հաղորդումների գլխավոր խմբագիր։

1950-ական թվականների վերջերին մուլտֆիլմերի համար սցենարներ է գրում, որոնք նկարահանվում էին չեխոսլովակյան հեռուստատեսությամբ։

Գրական գործունեության ամենակտիվ շրջանը նրա համար եղել է 1960-ական թվականները, երբ նա հեքիաթներ էր գրում։ 1975 թվականին արժանացել է Յիչինի պատվավոր քաղաքացի կոչումին։

Վացլավ Չտվրտեկը հայերեն
-----------------------

* Մենք՝ երեք ընկեր, մեկ էլ շունը մեր (վիպակ), Ե. Հայպետհրատ, 1964, 182 էջ։ Ռուսերենից թարգմ.՝ Շ. Գրիգորյան։

Ծանաթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24  Չեխիայի ազգային գրադարանի կատալոգ


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Allmusic · ČSFD · Discogs · Internet Movie Database · ԿինոՊոիսկ · MusicBrainz |
|  |
| 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| BNF: 12123613r · CiNii: DA09090374 · CONOR: 8104547 · GND: 124346251 · ISNI: 0000000368551178, 000000010891194X · LCCN: n50018716 · LNB: 000084073 · NDL: 00686837 · NKC: jk01021929 · NLP: a0000002075362 · NTA: 071081720 · NUKAT: n97065760 · SUDOC: 073642649 · VIAF: 41873407 · WorldCat VIAF: 41873407 |

 |

 |
Պիտտիի ռուստիկ ճակատը: Ֆլորենցիա
**Ռուստիկ**, (լատին․՝ rusticus – պարզ, կոպիտ, բառացի՝ գեղջկական), ճարտարապետության մեջ ընդհանուր իմաստով նշանակում է գեղջկական ոճով կառուցված շենք, շինարարական տեխնիկայի առումով՝ պարագծով ժապավենով երիզված, կոպտատաշ կամ ցցուն ճակատային մակերես ունեցող քարերով (ռուստերով) շարվածք։ Ռուստիկ հիմնականում կիրառվում է շինության հիմնախարիսխների և պատերի անկյունների շարվածքում։ Հելլենիստական և հռոմեական կառույցներում կիրառվել է պաշտպանական շինություններում և պալատներում։

Երեսապատման այս մեթոդը, բայց առանց քարերը սահուն զոդերով շարադրելու, հռոմեացիներն առաջինը կիրառեցին ճարտարապետական մասերի համար, որոնք ենթադրաբար պետք է զանգվածայնության և ուժի տպավորություն թողնեին (օրինակ ՝ կառույցի նկուղ)։ Հին Հռոմի քաղաքային պայմաններում գեղջուկությունը գործնական նշանակություն ուներ ապահովելով շենքերի առաջին հարկերի մեկուսացումը խոնավությունից և աղմուկից և պաշտպանելով պատերը հռոմեական նեղ փողոցներով անցնող սայլերի հարվածներից։ Ռուստիկի օգտագործումը վերսկսվեց Վերածննդի վաղ շրջանում, հատկապես Տոսկանայի ճարտարապետության մեջ, ինչի մասին վկայում են Ֆլորենցիայի շատ շենքեր, այդ թվում՝ Պիտտի պալատը, որի ճակատը ամբողջովին հագեցած է ռուստիզմով։ Հետագայում, բնական, կոպիտ քարերի հետ միասին, գործի դրվեց սվաղի իմիտացիան և ոճավորումը «գեղջուկ ոճով» ՝ կոպիտ, սպունգ հյուսվածքով կրաքարի տուֆի օգտագործմամբ։

Աճական նշանակություն է ստացել Վերածննդի և բարոկկոյի ժամանակաշրջաններում։

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա |

 |

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 10, էջ 103)։*  |
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի (այլ կիրառումներ)

**Նոր Նախիջևանի Սուրբ Աստվածածին (Աստվածամոր վերափոխման) եկեղեցի**, Նոր Նախիջևան քաղաքի (այժմ` Դոնի Ռոստովի Պրոլետարսկի շրջանի կազմում) առաջին հայկական եկեղեցին։ Եկեղեցին քանդվել է խորհրդային իշխանությունների կողմից 1930-ական թվականներին։

Պատմություն
-----------

Սուրբ Աստվածածին փայտե հայկական եկեղեցին կառուցվել է արդեն 1780 թվականին` քաղաքը հիմնադրելու արդեն հաջորդ տարում։ Այս եկեղեցում օծվել են քաղաքի հայկական մյուս եկեղեցիների հիմնաքարերը։ 1781 թվականի ապրիլի 14-ին տաճարում հանդիսավորությամբ օծեցին չորս եզրաքարեր, որոնք այնուհետև տեղադրվեցին քաղաքի չորս անկյուններում։ Հովսեփ արքեպիսկոպոս Արղությանի «Դավթար» ձեռագրի տեղեկությունների համաձայն` Աստվածածնի վերափոխման նոր տաճարը հիմնադրվել է 1781 թվականին, և դրա շինարարությունն ավարտվել է 1787 թվականից ոչ ուշ։ Երրորդ տաճարի շինարարությունը սկսվել է 1819 թվականի մայիսի 18-ին։

Եկեղեցին գտնվում էր Ուսպենսկայա 1-ին փողոցում (այժմ` Պրոլետարական)՝ ժամանակակից թիվ 2 շենքի շրջանում։ Տաճարի հատակագիծն ի սկզբանե հավասարակողմ խաչի տեսքով էր։ Կենտրոնական մասում վեր էր խոյանում գմբեթավոր թմբուկը։ Հարավային և հյուսիսային մուտքերը ձևավորված էին տոսկանյան քառասյուն նախասրահներով։ Կենտրոնական (արևմտյան) մուտքի վրա խոյանում էր զանգակատունը, որը փլուզվեց 1850-ական թվականների սկզբներին։ 1856 թվականին ճարտարապետ Ն. Մուրատովի նախագծով տաճարն ընդլայնվեց. ավելացվեց երկհարկանի զանգակատնով նոր մուտք։ Տաճարի կողքին կար փոքրիկ հայկական գերեզմանատուն, որտեղ թաղում էին հայտնի նախիջևանցիներին։ Մասնավորապես, այնտեղ էին թաղված Հովհաննես Պոպովը և Ստեփան Նատալյանը, որոնք զգալի գումարներ էին նվիրաբերել բարեգործական նպատակներով։ Տաճարին կից գործել է Վերափոխման ուսումնարան։

1930-ական թվականներին տաճարը փակվեց և շուտով քանդվեց։ Վերափոխման ուսումնարանի հիման վրա բացվեց թիվ 12 դպրոցը, որի համար կառուցվեց նոր շենք։ Պատերազմից հետո շենքն ընդլայնվեց և այնտեղ բացվեց թիվ 12 պրոֆտեխուսումնարանը։

* Եկեղեցու հատակագծերը
* Եկեղեցու ճակատը (ձախից) և տաճարի կտրվածքը (աջից)։ Սևով առանձնացված է 1856 թվականի կցակառույցը։Եկեղեցու ճակատը (ձախից) և տաճարի կտրվածքը (աջից)։ Սևով առանձնացված է 1856 թվականի կցակառույցը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4  *Малаховский Е. И.* Храмы и культовые сооружения Ростова-на-Дону. — Ростов-на-Дону: Издательство «NB», 2006. — С. 105—107. — ISBN 5-98155-014-7
Կին և երիտասարդություն, Ապուլիան կարմիր գույնի պելիկա, Բրիտանական թանգարան (F 316)
**Պելիկա** (հին հունարեն՝ πελίκη), երկու բռնակ ունեցող անոթ, որն ունի համեմատաբար լայն բերան և կաթիլի տեսք ունեցող իրան՝ տեղադրված ցածր օղակաձև հենակի վրա։

Պատմություն
-----------

Որպես կայուն ձև պելիկան հայտնվել է անտիկ կերամիկական արտադրության մեջ, ոչ շուտ, քան մ.թ.ա. 6-րդ դարի վերջից - մ.թ.ա. 5-րդ դարի սկզբին։ Դրանք հիմնականում պատրաստվում էին ատիկակական արտադրամասերում։

Գրեթե երկու դար շարունակ գտնվելով ատիկական կավագործների և բրուտագործների պրակտիկայում՝ պելիկան անհետացել է հույների առօրյա կյանքից՝ հունական կերամիկական անոթների այլ ավանդական ձևերի հետ միասին։ Կարմիր ծաղկամանների արտադրության՝ որպես գեղարվեստական արհեստի անհետացմամբ դադարեց նաև այս անոթների ներմուծումը այն շրջաններ, որտեղ նախկինում պարբերաբար առաքվում էին։ Որոշ շրջաններում տեղի արհեստավորները շարունակում էին պատրաստել այն ձևերի կավե անոթներ, որոնք ծանոթ էին և պահանջարկ ունեին ակմ բնակիչների շրջանում, որոնք հնարավորություն չունեին իրենց կարիքների համար ձեռք բերել ներմուծված արտադրանք։ Օրինակ՝ Բոսֆորում հայտնաբերվել են մեծ քանակությամբ հնագույն պելիկաներ։ Ատտիկական և բոսֆորական պելիկների նմանությունը նախևառաջ այն է, որ պահպանվել է հենց անոթի ձևը, որը սևծովյան տարբերակում պահպանել է ատտիկականը տասնամյակներ շարունակ։

Կիրառություն
------------

Պելիկի նշանակությունը, ի տարբերություն հունական անոթների մեծ մասի, ամբողջովին պարզ չէ, անվանումը չի պարունակում նրա գործառնական նշանակության բացատրությունը (ինչպես օրինակ՝ ինքնաբացատրող անունը՝ հիդրիան՝ ջրի անոթ), իսկ հին հեղինակները ևս չեն պարզաբանում այս հարցը։ Ինչպես վկայում են պեղումների մասին հաշվետվությունները, պելիկան կազմում էր հուղարկավորության գործիքակազմի մի մասը։ Դրանք գտել են գերեզմանների կամ կմախքների մոտ։ Դրանցից մի քանիսը եղել են աճյունասափորներ՝ մոխրով և այրված կմախքներով, իսկ պելիկայի որոշ այրված բեկորներ հայտնաբերվել են խարույկի մեջ։ Հնարավոր է, որ պելիկան պատրաստվել է հատուկ հուղարկավորության նպատակով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Caro Bellido, Antonio (2008). Diccionario de términos cerámicos y de alfarería. Cádiz: Agrija Ediciones. p. 192. ISBN 84-96191-07-9.
2. ↑  Guillermo Fatás y Gonzalo M. Borrás (1993). Diccionario de términos de arte. Madrid: Ediciones del Prado. p. 253. ISBN 84-7838-388-3.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Новый энциклопедический словарь изобразительного искусства(չաշխատող հղում)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա · Բրոքհաուս |

 |
**Ուիլիս Սիվեր Ադամս** (անգլ.՝ Willis Seaver Adams, 1842, Հարտֆորդ շրջան, Կոնեկտիկուտ, ԱՄՆ - 1921, Նոր Անգլիա, ԱՄՆ), ամերիկացի բնանկարիչ, տոնալիզմի ​​շարժման ներկայացուցիչ։

Կենսագրություն
--------------

*Morning in Bavaria*, 1881
Ծնվել է 1842 թվականի հուլիսի 19-ին (այլ տվյալներով՝ 1844 թվականին) Կոնեկտիկուտ նահանգի *Suffield* քաղաքում։ Նրա հայրը՝ *Stephen Lorenzo Adams*-ը, որը հայտնի է որպես *Pole Adams*, ֆերմեր էր, մայրը եղել է *Susan Adams*-ը։

Նրա հայրը ցանկանում էր որդուն տեսնել որպես ֆերմեր կամ դպրոցի ուսուցիչ, բայց Ուիլիսը երազում էր արվեստի մասին՝ գրքերում նկարելով կենդանիներ և իրեն շրջապատող մարդկանց։ 1857-1862 թվականներին Ադամսը սովորել է *Connecticut Literary Institute*-ում, որն այժմ հայտնի է *Suffield Academy* անվամբ։ Այնուհետև աշխատել է Մասաչուսեթսի Սփրինգֆիլդ քաղաքի դեղատանը, որտեղ ծանոթացել է դոկտոր Հոլմսի հետ, որը նրան ապահովել է սովորելու համար Անտվերպենի թագավորական ակադեմիայում (անգլ.՝ Royal Academy of Fine Arts): Սակայն 1868 թվականին Ադամսը ստիպված է եղել վերադառնալ Սփրինգֆիլդ, քանի որ նրա հովանավորը մահացել է։

Այնուհետև Ումիլիսը գնացել է Քլիվլենդ (Օհայո)՝ կարճատև հանգստի նպատակով, որը ձգվել է երկու տարի (1876-1878), քանի որ նա այնտեղ հանդիպել է այլ սկսնակ արվեստագետներ *Otto Bacher-*ին և *Sion Wenban*-ին։ Այստեղ նա դարձել է *Cleveland Art Club*-ի և *Cleveland Academy of Fine Arts*-ի անդամ, նկարել է այն ժամանակվա նահանգապետի դիմանկարը, իսկ ավելի ուշ՝ նախագահ Ռութերֆորդ Հեյսի դիմանկարը։ Քլիվլենդում գտնվելու ընթացքում նա հետաքրքրություն է ցուցաբերել նատուրալիզմի (անգլ.՝ Religious naturalism) և սպիրիտիզմի գաղափարախոսության նկատմամբ։

1878 թվականին նա *Otto Bacher*-ի հետ մեկնել է Եվրոպա, որտեղ դարձել է «Duveneck Boys»-ից մեկը` ամերիկացի երիտասարդ նկարիչների մի խումբ, որը վերապատրաստվել է Ֆրենկ Դյուվենեկի կողմից։ Վենետիկ այցելելուց հետո Ադամսը այնտեղ հանդիպել է Ջեյմս Ուիսթլերին, ումից դասեր է քաղում։ Վերադառնալով ԱՄՆ՝ նա ընկերացել է *James D. Gill*-ի հետ, ում պատկերասրահում նա հաճախ ցուցադրություններ է իրականացրել։

Իր կյանքի վերջում Ադամսը հաստատվել է Նոր Անգլիայի Կոնեկտիկուտ գետի հովտում, որտեղ ստեղծել է իր վերջին աշխատանքները՝ արտացոլելով իր վրա Ուիսլերի աշխատանքի վրա ունեցած ազդեցությունը։

Մահացել է 1921 թվականի հունվարի 8-ին Մասաչուսեթս նահանգի *Greenfield* քաղաքում։ Թաղված է *Green River Cemetery*-ի քաղաքային գերեզմանոցում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  SNAC — 2010.
2. 1 2
3. ↑  Willis Seaver Adams (անգլ.)

Արտաքին հղումներ
----------------

* WILLIS SEAVER ADAMS (1844—1921) (անգլ.)
* Willis Seaver Adams (անգլ.)

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | RKDartists |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | LCCN: nr2001015196 · VIAF: 59009000 · WorldCat VIAF: 59009000 |

 |
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Լենինի փողոց (այլ կիրառումներ)

**Լենինի փողոց** (ռուս.՝ Улица Ленина), փողոց Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Կրասնի Սուլինի շրջանի և Կրասնոսուլինսկի քաղաքային շրջանի վարչական կենտրոն Կրասնի Սուլին քաղաքում։ Քաղաքի գլխավոր փողոցն է։ Նախկինում կոչվել է Պյոտրի փողոց։

Պատմություն
-----------

Լենինի փողոցը Կրասնի Սուլին քաղաքի գլխավոր փողոցն է։ Այն ձևավորվել և կառուցապատվել է 19-րդ դարի վերջին։ Առաջին անունը եղել է Պյոտրի փողոց` ի պատիվ Նիկոլայ Պաստուխովի որդու, որն այն ժամանակ մետալուրգիական գործարանի կառավարիչն էր։

Համաշխարհային պրոլետարիատի առաջնորդ Վլադիմիր Լենինի պատվին այս փողոցը վերանվանվել է խորհրդային տարիներին։ Սա քաղաքի կենտրոնական, ամենաերկար փողոցն է, որտեղ տեղակայված էր ԽՄԿԿ քաղաքային կոմիտեն (այժմ` շրջանի վարչակազմը)։ Փողոցի երկարությունը 1500 մ է, այն սկսվում է գործարանի հին անցակետի մոտից և ձգվում մինչև Մեժևայա փողոց։ Անցակետից մինչև Հաղթանակի փողոցն ընկած հատվածը ժամանակին կոչվել է Գիմնազիչեսկայա փողոց, քանի որ այստեղ էր գտնվում 1911 թվականին բացված և 150 աշակերտի համար նախատեսված Սուլինյան պրոգիմնազիան։

1896 թվականին Գիմնազիչեսկայա փողոցում գործարանի ղեկավարության համար կառուցվել է բարեկարգ տուն, որը ժողովուրդը կոչել էր «տնօրենների տուն» (այժմ դա Լենինի փողոցի թիվ 6 տունն է)։ Այնտեղ մշտապես ապրել են գործարանի տնօրեններն ու գլխավոր մասնագետները։

Լենինի թիվ 12 հասցեում գործում է «Կրասնոսուլինխլեբ» ԲԲԸ-ն։ Սուլինի հացի գործարանի հիմնական արտադրամասի շենքը կառուցվել է 1905 թվականին և, հնաբնակների հիշողություններով, նախատեսված էր ապխտարանի համար։ Միայն 1940-ական թվականներին վերակառուցումներից հետո այստեղ բացվել է հացի գործարան։

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից առաջ Լենինի և Վորոշիլովի փողոցների խաչմերուկում գործում էր քաղաքային շուկան, որը քաղաքի բնակիչները կատակով կոչում էին «Խորամանկ»։

20-րդ դարի սկզբին Լենինի փողոցում (թիվ 1 տուն) կառուցվել է գործարանային բաղնիքը։ 1967 թվականից թիվ 7 տանը Կենտրոնական գրադարանն է։

Տպարանի շենքի տեղում եղել է թանգարան, որտեղ պահվել են գործարանի պատմության մասին փաստաթղթերը, լավագույն վարպետների լուսանկարները։ Մինչև 20-րդ դարի 70-ական թվականների կեսերը այստեղ գտնվող Մետալուրգների (այժմ` «Յունոստ») զբոսայգում գործում էր նավակակայան, կային կարուսելներ, քարոզչական հարթակ, որտեղ ցուցադրվում էին անվճար կինոնկարներ։ Հանգստյան օրերին զբոսայգում նվագել է նվագախումբը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5 6 7  «Улица Ленина»։ Վերցված է 2019 Մարտ 21

Գրականություն
-------------

* Горная, Л. Пройдусь по Гимназической, сверну на Ярославскую / Л.Горная // Красный бумер. – 2006. - №36.
* Подгорная, О. Красному Сулину – 204 / О.Подгорная // Красносулинский вестник. – 2001. – 22 сентября.
* Подгорная, О. Шаги в большое будущее / О.Подгорная // Красносулинский вестник. – 2006. – 7 сентября.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Улица Ленина в Красном Сулине
**Խորոգ**, քաղաք Տաջիկստանում, Լեռնային Բադախշանի ինքնավար մարզի վարչական կենտրոնը։

Աշխարհագրական դիրք
------------------

Քաղաքը գտնվում է մարզի հարավարևմտյան մասում՝ մայրաքաղաք Դուշանբեից 525 կմ հեռավորության վրա։ Արևմուտքից սահմանակից է Աֆղանստանի Բադախշան մարզին։

Խորոգը գտնվում է ծովի մակարդակից 2200 մետր բարձրության վրա, որով և հետխորհրդային տարածքի ամենաբարձր քաղաքներից մեկն է։ Գտնվում է Պամիրի բարձրավանդակի հարավարևմտյան մասում, Գունտ և Փյանջ գետերի միախառնման վայրին մոտ։ Քաղաքն ընդգրկված է կիսաչորային կլիմայական գոտում։ Տարվա ընթացքում քիչ տեղումներ են լինում։ Համաձայն Կյոպենի կլիմայական դասակարգման՝ քաղաքն ունի բարեխառն լայնությունների չոր կիսաչորային կլիմա՝ զով ձմեռներով։ Տարվա միջին օդի ջերմաստիճանը 9,3 °C է, տարեկան տեղումների թիվը՝ մոտ 276 մմ։

Բնակչություն
------------

Խորոգի բնակչությունը 2019 թվականի հունվարի 1-ի դրությամբ կազմում է 30,3 հազար մարդ։ Բնակչության կողմից խոսվող պամիրյան լեզուներն ընդգրկված են հնդեվրոպական լեզվաընտանիքի իրանական ճյուղի հարավարևելյան խմբում, ինչով նրանք տարբերվում են իրանական լեզուների հարավարևմտյան խմբին պատկանող տաջիկերենից։ Տեղացիները դավանում են հիմնականում շիա իսլամ, իսկ թյուրքալեզու փոքրամասնությունը՝ սուննի իսլամ։

Պատմություն
-----------

Մինչև 19-րդ դարի վերջը Խորոգը գտնվում էր Բուխարայի էմիրի, Աֆղանստանի շահի, Ռուսաստանի և Բրիտանիայի միջև վիճելի տարածքում։ Ի վերջո քաղաքն անցնում է Ռուսական կայսրությանը՝ գետահունը դարձնելով Աֆղանստանի հետ սահման։ 1896 թվականին ռուսները այստեղ ամրություն կառուցեցին և կայազոր դրեցին։ Ցարական Ռուսաստանի անկումից և Խորհրդային Միության հիմնադրումից հետո 1925 թվականին Խորոգը դարձավ Լեռնային Բադախշանի մայրաքաղաքը։

Տաջիկստանի անկախության տարիներին՝ 2012, 2014, 2018, 2021 և 2022 թվականներին Խորոգում տեղի են ունեցել տարաբնույթ հակակառավարական ցույցեր։

Տնտեսություն
------------

Խորոգը առևտրային, տրանսպորտային և մշակութային կենտրոն է տարածաշրջանի համար։ Այստեղ են գտնվում՝ Մոյոնշո Նազարշոևի անվան Խորոգի պետական համալսարանը, Կենտրոնական Ասիայի միջազգային համալսարանի մասնաճյուղը և Աղա Խանի հիմնադրամի ճեմարանը։

Խորոգով անցնում է Պամիրի մայրուղին՝ քաղաքը կապելով Դուշանբեի և Օշի հետ (Ղրղզստան)։ Վախանի հովտով (Աֆղանստան) և Ալիչուր գյուղով անցնում է գրունտային ճանապարհ։ Քաղաքը Կուլմա-Կարոկուրում լեռնանցքով կապվում է Չինաստանի հետ։ Քաղաքն ունի փոքր օդանավակայան։

Խորոգը Պամիրի զբոսաշրջային կենտրոններից է և Պամիրի հիմնական տեսարժան վայրերի մեկնարկային կետը։ Բացի բնության տեսարժան վայրերից՝ քաղաքը հայտնի է Պամիրի բուսաբանական այգով, որը ամենաբարձրն է ԱՊՀ տարածքում և երկրորդը աշխարհում (2320 մ)՝ Նեպալի բուսաբանական այգուց հետո։ Այգին հիմնադրվել է 1940 թվականին։ Բուսաբանական այգու հավաքածուն ներառում է ավելի քան 4 հազար տեսակի բույսեր աշխարհի բոլոր տարածաշրջաններից։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑


|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 5, էջ 90)։*  |

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա |

 |
**Մեսիլա Դոդա** (ալբ․՝ **Mesila Doda**, փետրվարի 6, 1971(1971-02-06), Կուկաս), ալբանացի քաղաքական գործիչ, 2001 թվականից Ալբանիայի խորհրդարանի պատգամավոր, Ալբանիայի ժողովրդավարական կուսակցության հիմնադիրներից։

Կենսագրություն
--------------

Մեսիլա Դոդան ծնվել է 1971 թվականին Կուկասում։ Տիրանայի համալսարանում ուսանել է տնտեսագիտություն, Հռոմում՝ փիլիսոփայություն։ Քաղաքական գործունեությունն սկսել է 1991 թվականին` ուսանողական բողոքի ցույցերի ընթացքում, երբ Ալբանիայում տապալվեց կոմունիստական ռեժիմը։ Դոդան զբաղեցրել է տարբեր քաղաքական պաշտոններ, ինչպես նաև աշխատել է որպես լրագրող և հեռուստահաղորդավար։

1991 թվականին միացել է Դեմոկրատական կուսակցությանը, 2016 թվականին բաց նամակով հեռացել կուսակցությունից՝ նշելով, որ զղջում է կուսակցությունից դուրս գալու համար, մի կուսակցություն, որը նա հիմնադրել է այլ ուսանողների և ուսուցիչների հետ միասին 25 տարի առաջ։

Ալբանիայի ժողովրդավարական կուսակցությունից հեռանալուց հետո Դոդան միացել է Արդարադատություն, ինտեգրացիա և միասնություն կուսակցությանը, որի ուշադրության կենտրոնում համազգային հարցերն են, ինչպիսին է Չամ հիմնահարցը։

Դոդան Ալբանիայի խորհրդարանի առավել պահպանողական պատգամավորից է։ Նա դեմ է արտահայտվել ԼԳԲՏ մարդկանց նույնպիսի իրավունքներ տրամադրելու օրենսդրության, ինչպես նաև Ալբանիայում մարիխուանայի և մարմնավաճառության օրինականացման դեմ։ Նրան մեղադրում են ԼԳԲՏ համայնքի նկատմամբ ակնհայտ խտրականության մեջ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑   Archived 2017-05-10 at the Wayback Machine. Doda leaves DP, Mesila Doda gives her reasons in an open letter
2. ↑   Doda joins PJIU
3. ↑   Archived 2016-11-18 at the Wayback Machine. MEMBER OF THE ALBANIAN PARLIAMENT ACCUSED OF OVERT DISCRIMINATION AGAINST LGBT COMMUNITY


|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | Ֆեյսբուք |
|  |
| Ֆոտո, վիդեո և աուդիո | Ինստագրամ |

 |
**Խորխե Բուկայ** (իսպ.՝ Bucay Jorge, հոկտեմբերի 30, 1949(1949-10-30), Բուենոս Այրես, Արգենտինա), արգենտինացի հոգեբան, հոգեբանական գրքերի հեղինակ։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է 1949 թվականին Բուենոս-Այրեսի մերձակա տարածքում, համեստ ընտանիքում։ Սկսել է աշխատել 13 տարեկանից։ Գրքերից մեկում Բուկայը իր մասին ասում է հետևյալը. «Ես փողոցում գուլպաներ էի վաճառում, ծաղրածու եմ եղել ու տաքսիստ, աշխատել եմ ապահովագրական ընկերությունում։ Արդյունքում՝ միջին խավի ընտանիքի տղան դարձավ բժիշկ, հոգեբան, դասավանդող, հեռուստահաղորդումներ և ռադիոհաղոդումներ վարող, գրքերի հեղինակ»։

1973 թվականին Բուկայը ավարտել է Բուենոս-Այրեսի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետը, 30 տարի աշխատել է հոգեբան և հոգեվերլուծաբան։ Նա Պիրովանո կլինիկայի աշխատակիցն է, աշխատել է նաև Սանտա Մոնիկա կլինիկայում։

Այսօր բժիշկ Բուկայը ապրում է Մեքսիկայում, իրեն համարում է «պրոֆեսիոնալ ոգևորող», չնայած թերապևտիկ գործունեությամբ այլևս չի զբաղվում։ Նա իրեն նվիրել է գրքեր գրելուն, որոնք նա անվանում է բժշկական գործիքներ և բժշկության դասերի կոնֆերանսներ։ Բացի դրանից, հրապարակում է Իսպանիայում, Եվրոպայում և Լատինական Ամերիկայում հանրահայտ Մենտե Սանա (Առողջ հոգի) ամսագիրը։

Ճանաչում
--------

Խորխե Բուկայը համարվում է Արգենտինայի ժամանակակից գրականության աստղ։ Նրա գրքերը թարգմանվել են աշխարհի 18 լեզուներով, իսկ գրքերի ամբողջ տպաքանակը գերազանցում է 2 միլիոնը։ Խորխե Բուկայի իսպանական տպագրողները ասում են, որ իսպանական հասարակական տրանսպորտում ամեն օր կարելի է հանդիպել 1-3 մարդու, ովքեր տարված կարդում են բժիշկ Բուկայի գրքերը։

2006 թվականին նրա «Պատգամավոր» գիրքը ստացավ Տորրեվեխի քաղաքի մրցանակ՝ որպես լավագույն իսպաներեն վեպ։ 
Խորխե Բուկայի ստեղծագործությունները աչքի են ընկնում գրավիչ սյուժեով, հումորով և իմաստությամբ։ Դրանք ուղղակի հասարակ գրքեր չեն, դրանք իսկական վեպեր են, որոնց հիմքում հյուսված են պատմություններ, հեքիաթներ, առակներ։ Բուկայի գրքերը լավատեսություն են ներշնչում և օգնում են ապրել, սիրել և հասկանալ ինքդ քեզ։ Այնպիսի թեմա չկա, որ Բուկայի գրքերում չհանդիպի՝ դեպրեսսիա, նյութական խնդիրներ, ընտանեկան կոնֆլիկտներ, սիրո բացակայություն, ընտանիքից կախվածություն...

Ինչպես շեշտում են քննադատները. «Այս իմաստուն և լավատես մարդը անխոս տիրապետում է դժվարի մասին հեշտ գրելու կարողությանը։ Նրա գրքերը կարդալը նույնն է, ինչ այցելել հոգեբանին»։

Արտաքին հղումներ
----------------

* Բուկայի անձնական կայք


1. 1 2
2. ↑  Jorge Bucay (իսպ.) — Penguin Random House Grupo Editorial.
**Խոսքի խանգարում**, խոսողության լիակատար կամ մասնակի խանգարում, շեղում կամ խախտում նորմայից՝ կապված խոսքային կենտրոնների գործունեության խախտման հետ, ինչպես և արտասանական ապարատի այս կամ այն օրգանի վթարի, դեֆեկտի հետ։ Բնորոշ խախտումներից է անխոսությունը։ Այսպես Վերնիկեի կենտրոնի գործունեության խանգարման հետ, գոյանում է զգայական աֆազիա, այսինքն՝ խոսքային խլություն, երբ անձը կորցնում է իր և ուրիշի խոսքի բովանդակությունը ըմբռնելու ունակությունը։

Խոսքի խանգարման տեսակներ
------------------------

Դրա հետ նվազում է տառերը տեսնելու և ճանաչելու կարողությունը։
Գրելու ունակության լրիվ խաթարումը կամ դրա կորուստը կոչվում է ագրաֆիա կամ գրելազրկություն, իսկ կարդալու ունակության կորուստը, որ ուղեկցվում է գրելազրկությամբ, կոչվում է կարդալազրկություն։
Բրոկայի կենտրոնի խաթարվելու դեպքում առաջանում է շարժողական աֆազիա։ 
Մարդն ըմբռնում է լսածի բովանդակությունը, բայց չի կարողանում խոսել, բառերը արտաբերել, ճիչ է արձակում և անխոս երգում։ Բառերը հիշելու կարողության անկումը և առհասարակ խոսքային հիշողության կորուստը կոչվում է ամնեզիա։
Լինում է նաև անկապ խոսողություն, երբ առկա է տառերի, վանկերի կամ բառերի անբաժանահնչյուն կամ խառնահնչյուն արտասանություն, մինչդեռ խոսելու պերֆերիկ ապարատները (բերանի կամ կոկորդի ներվերը) վնասված չեն լինում։ Սա կոչվում է անարթրիա Իսկ այն երևույթը, երբ ծայրամասային մկանների կամ ներվերի հետ կապված խոսողը դժվարանում կամ չի կարողանում արտասանել առանձին վանկեր, հնչյուններ, բառեր, կոչվում է դիզարբրիա։
Ժամանակավոր կամ մշտական անխոսություն կարող է գոյանալ անձայնության հետ կապված, երբ խախտվում է ձայնալարերի կամ արտասանական խոռոչի որոշ օրգանների գործունեությունը։

Խոսքի խանգարման մասնավոր դրսևորումներ
-------------------------------------

Խոսքի խանգարման մասնավոր երևույթներ են թոթովախոսություն, թլիկություն, թլվատություն, դիզարթրային թլվատություն, բառարտաբերական աղավաղումներ, սակավախոսություն և արագախոսություն, անխոսության դրսևորումներ, կակազություն,, ռնգախոսություն, խուլուհամրություն
:

1. ↑  Հ.Զ. Պետրոսյան, Հայերենագիտական բառարան, Երևան, 1984
**Պոնտե Վելլա** (Գալիսերեն-հին կամուրջ, **Ponte Romana** (Հռոմեական կամուրջ), **Ponte Maior** (Բարձր կամուրջ)), միջնադարյան կամուրջ` կառուցված նախկին հռոմեական փայտե կամրջի հիմքի վրա միայն հետիոտների համար Օրենսեում, Իսպանիայում։ Գտնվելով N120-ի և Ռուա Պրոգրեսոի խաչմերուկում, այն հատում է Մինիո գետը։ Մինիո գետից գտնվելով 41 մ բարձրության վրա անվտանգ է դարձնում հետիոտների հոսքը նույնիսկ ջրհեղեղների ժամանակ։ Մի Ժամանակ այն համարվել է ամբողջ Իսպանիայի ամենամեծ կամուրջը։

Աշխարհագրական դիրք
------------------

**Պոնտե Վելլա** կամուրջը կառուցվել է մի մատուռի առջև` միմյանց կապելով Օրենսենը և Սանտյագո դե Կոմպոստելան։ **Ponte Maior** (Բարձր կամուրջ)ը միակ մուտքն է եղել Մինիո գետի վրայով մինչ մեկ այլ կամրջի կառուցումը 1816 թվականին։ Մինչդեռ **Ponte Maior** (Բարձր կամուրջ)ը, որն ավելի ժամանակակից կամուրջ է, կառուցվել է ավելի ուշ հազարամյակում։

Պատմություն
-----------

Մինիո գետի վրա սկզբնական կամուրջը կառուցվել է առաջին դարի ընթացքում Օկտավիանոս Օգոստոս կայսեր կառավարության ժամանակ, չնայած ըստ այլ աղբյուրների այն կառուցվել է Տրայանոսի ժամանակաշրջանում։ Այս կամրջի մասին նշվում է Դոննա Ուրրասայի կտակում, որտեղ ասվում է, որ կամուրջը վերանորոգվել է Ֆերդինանդ III կայսեր միջոցներով։ Միջնադարից սկսած այն ապահովել է Օրենսե քաղաքի առևտրական և ուխտագնացության կապը։ Կառույցը վերակառուցվել է 1230 թվականին եպիսկոպոս Լորենցո Հռոմեացու միջոցներով (օրիգինալ խաչքարերով), և վերանորոգվել է 1449 թվականին եպիսկոպոս Պեդրո դե Սիլվայի կողմից։ Այս ժամանակահատվածում կամրջի երկարությունը 402 մետր էր` 48 մետր լայնություն ունեցող կամարով։ Սակայն 1449 թվականին հիմնական կամարը փլուզվում է և կամուրջը նորից վերակառուցվում է 1679 թվականին` ունենալով 370 մետր լայնություն և յոթ կամարաձև սյունամեջեր ( հիմնականում 43 մետր բարձրությամբ)։ Կամրջի բարձրությունը ջրի մակարդակից 38 մետր է։

Պատկերասրահ
-----------

* 
* 
* Օրենսե քաղաքըՕրենսե քաղաքը
* Հետիոտները կամրջի վրաՀետիոտները կամրջի վրա
* Ponte Maior (Բարձր կամուրջ)ը, 1867 թվական**Ponte Maior** (Բարձր կամուրջ)ը, 1867 թվական
* 
*

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Wiki Loves Monuments monuments database — 2017.
2. ↑  Dunlop, Fiona (2012). Geographic Traveler: Spain, Fourth Edition. National Geographic Society. pp. 98–.   Retrieved 25 July 2013.
3. ↑  Ford, Richard (1878). Handbook for Travellers in Spain (Public domain ed.). J. Murray. pp. 250–.
4. ↑  Thomas, Hugh (1 January 2009).Eduardo Barreiros and the Recovery of Spain. Yale University Press. pp. 26–. . Retrieved 25 July 2013.
5. ↑  Orense"(չաշխատող հղում)
. euroresidentes.com. Retrieved 24 July 2013.
6. ↑  "Ponte Vella" (in Spanish). Turgalicia. Retrieved 23 July 2013.
7. ↑  Facaros, Dana; Pauls, Michael (1 March 2009). Spain(չաշխատող հղում)
. New Holland Publishers. pp. 356–. . Retrieved 23 July 2013.
8. ↑ . Lonely Planet. 2007. pp. 572–. . Retrieved 23 July 2013.
9. ↑  Cole, Ben; Davies, Bethan (2004). the Via de la Plata: The Camino De Santiago from Sevilla to Santiago De Compostela. Pili Pala Press. pp. 167–.ISBN .
10. ↑  "Ponte Vella" (in Spanish). Structurae. Retrieved 23 July 2013.

Մեդիա ֆայլեր

|  |  |
| --- | --- |
| Վիիքպահեստ | Վիքիպահեստ նախագծում կարող եք այս նյութի վերաբերյալ հավելյալ պատկերազարդում գտնել **Պոնտե Վելլա** կատեգորիայում։ |
**Իլարիոն Մաքսիմովիչ Յաուշև** (անգլ.՝ Yaushev, Illarion Maksimovich, հունվարի 16, 1902(1902-01-16), Լոբասկի, Լուկյանովի գավառ, Նիժնի Նովգորոդի մարզ, Ռուսական կայսրություն - մայիսի 31, 1961(1961-05-31), Սարանսկ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), խորհրդային երգիչ, Ռուսաստանի Խորհրդային Ֆեդերատիվ Սոցիալիստական Հանրապետություն վաստակավոր արտիստ, *Մորդովական Ինքնավար Խորհրդային Սոցիալիստական ​​Հանրապետության* վաստակավոր և ժողովրդական արտիստ։

Կենսագրություն
--------------

Իլարիոն Մաքսիմովիչ Յաուշևը ծնվել է Լուկոյանովսկի շրջանի Լոբասկի գյուղում, որն այժմ գտնվում է Մորդովիայի Իչալկովսկի շրջանում։ Մանուկ հասակում երգել է եկեղեցու երգչախմբում։ Ավարտել է Նիժնի Նովգորոդի երաժշտական ​​ուսումնարանը։ Սովորել է Մոսկվայի կոնսերվատորիայում և ավարտել 1935 թվականին։ Սովորել է նաև Մեծ թատրոնի օպերային ստուդիայում և ավարտել 1936 թվականին։ Յաուշևը մորդովացի երգիչներից առաջինն էր, ով պրոֆեսիոնալ երաժշտական ​​կրթություն է ստացել։

Երաժշտական գործունեություն
--------------------------

Յաուշևը 1937 թվականից եղել է Սարանսկի օպերային թատրոնի մեներգիչ, որը հետագայում կոչվել է նրա անունով։ Եղել է Մոսկվայի և Մորդովիայի պետական ​​ֆիլհարմոնիայի մենակատար։
Յաուշևը ուժեղ ձայն ուներ մեծ տիրույթի գեղեցիկ տեմբրով (բարիտոն բաս)։ Կատարել է օպերային հատվածներ, ռոմանսներ, ժողովրդական երգեր ռուսերեն, մորդովական, ուկրաիներեն, բաշկիրերեն, չուվաշերեն և մարի լեզուներով, ժամանակակից կոմպոզիտորների երգեր։

Թատերական ռեժիսուրա
-------------------

* Արքայազն Գալիցկի (Արքայազն Իգոր (օպերա) Օ. Բորոդինայի)
* Իվան Սուսանին (Իվան Սուսանին Մ. Գլինկա)
* Պիմեն, Վարլաամ (Մ. Մուսորգսկու Բորիս Գոդունով օպերա)
* Մելնիկ (Ջրահարս Օ. Դարգոմիժսկի)
* Մեֆիստոֆել (Ֆաուստ (օպերա)՝ Շառլ Գունոդ)
* Պումրազ (Լ. Կիրյուկովի Նեսմեյան և Լամզուր)
* Ալեկո (Ալեկո, օպերա՝ Ս. Ռախմանինով)
* Դոն Բազիլիո (Սևիլյան սափրիչը՝ Գ. Ռոսսին)
* Գրեմին, Զարիցկի (Եվգենի Օնեգին (օպերա)՝ Պ. Չայկովսկի)
* Անդրեյ Դուբրովսկի (Դուբրովսկի Է. Նապրավնիկ)

Պարգևներ
--------

* 1956թվական, Մ.Մուսորգսկու ստեղծագործությունների լավագույն կատարման Համամիութենական մրցույթի դիպլոմակիր
* 1960 թվական, Ռուսաստանի վաստակավոր արտիստ
*

Տես նաև
-------

* Օպերա
* Օպերետ
* Բարիտոն

Գրականություն
-------------

* Всё о Мордовии: Энциклопедический справочник / сост. Н. С. Крутов, Е. М. Голубчик, С. С. Маркова. — Саранск: Мордов. кн. изд-во, 2005. — С. 708. — ISBN 5-7595-1662-0

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑  5759516620
3. ↑  5710312975
4. ↑
5. ↑
6. ↑
**Ստեփան Էքշյան** (1834, Կոստանդնուպոլիս, Օսմանյան կայսրություն - ապրիլի 24, 1901(1901-04-24), Կոստանդնուպոլիս, Օսմանյան կայսրություն), հայ դերասան, ռեժիսոր։

Կենսագրություն
--------------

Կրթությունն ստացել է Փարիզի Մուրադյան վարժարանում, որտեղ մասնակցել է աշակերտական ներկայացումներին։ 1856-1958 թթ. խաղացել է Սրապիոն Հեքիմյանի կազմակերպած թատերախմբում։ 1861 թ. երբ հիմնադրվել է հայտնի «Արևելյան թատրոնը», մասնակցել է հենց առաջին ներկայացումներին և կարճ ժամանակից դարձել խմբի աչքի ընկնող ուժերից մեկը, վարել նաև ռեժիսորի պարտականություններ։ «Արևելյան թատրոնի» փակվելուց հետո խաղացել է Հակոբ Վարդովյանի «Օսմանյան թատրոնում», ապա՝ Պ. Մաղաքյանի խմբում։ Փայլել է հատկապես պատմական ողբերգություններում և արևմտաեվրոպական մելոդրամաներում։

Գլխավոր դերերից հիշատակության արժանի են *Սանատրուկ թագավորը* (Թովմաս Թերզյանի «Սանդուխտ կույս» պիեսում), *Արշակ Բ*-ն (Մկրտիչ Պեշիկթաշլյանի համանուն պիեսում), *Վարդան Մամիկոնյանը* (Ռ. Սետեֆճյանի «Վարդան Մամիկոնյան՝ փրկիչ հայրենյաց» պիեսում) և այլն, որոնք բարձր են գնահատվել ժամանակի մամուլում։ Եղել է Պետրոս Ադամյանի ուսուցիչներից։

Աղբյուրներ
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  Հայկական սովետական հանրագիտարան (հայ.) / Վ. Համբարձումյան, Կ. Խուդավերդյան — 1974. — հատոր 4. — էջ 98—99.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  Ով ով է. հայեր (հայ.) / Հ. Այվազյան — Երևան: 2005. — հատոր 1. — էջ 411.
3. ↑  Գառնիկ Ստեփանյան (1973)։ *Կենսագրական բառարան, հատոր Ա*։ Երևան: «Սովետական գրող»։ էջ 342


|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Հայազգ |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | ՀԳՀԳ: 17888 |

 |

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 4, էջ 98)։*  |
**Իվան Լացկովիչ Կրոատա** (հունվարի 1, 1932(1932-01-01)[…], Batinske - օգոստոսի 29, 2004(2004-08-29), Զագրեբ, Խորվաթիա), խորվաթ նկարիչ։ Աշխատել է նաիվ ժանրում։

Կենսագրություն
--------------

Լացկովիչը ծնվել է Կալինովացի մոտ գտնվող Բատինսկե գյուղի գյուղացիների ընտանիքում։ Նախնական կրթություն ստանալուց հետո աշխատել է դաշտերում և անտառներում որպես բանվոր։ Ինքնուսույց նկարիչը գյուղական կյանքը պատկերող ջրաներկերով իր առաջին աշխատանքներն արել է 1944 թվականին։

Լացկովիչը 1954 թվականին տեղափոխվել է Կլոշտար Պոդրավսկի։ Այնտեղ անցկացրել է երեք տարի։ Այնուհետև տեղափոխվել է Զագրեբ, որտեղ աշխատել է որպես փոստատար և փոստային բաժանմունքի աշխատող։ 1962 թվականին հանդիպել է Կրստո Հեգեդուշիչին և երբեմն աշխատել նաև արհեստանոցում։ Նրա առաջին անհատական ​​ցուցահանդեսը 1964 թվականին հաստատել է նրա հեղինակությունը որպես վարպետ գծագրողի։ 1968 թվականին թողել է փոստի աշխատանքը և դարձել պրոֆեսիոնալ նկարիչ։

Նա բանաստեղծական տեսարաններ է նկարել իր հայրենի Պոդրավինայի շրջանից։ Նրա վաղ շրջանի ստեղծագործություններում գերակշռել են ձմեռային տեսարանները։ Նկարների մթնոլորտը լիրիկական է և սյուրռեալիստական։

Լացկովիչն ամենից հաճախ նկարել է բնանկարներ, կոմպոզիցիաներ, ծաղիկներ և նատյուրմորտներ։ Նկարազարդել է արձակ և պոեզիայի բազմաթիվ գրքեր։

Լացկովիչն ունեցել է բազմաթիվ ցուցահանդեսներ հայրենիքում և արտերկրում (Քյոլն, Ցյուրիխ, Փարիզ, Բրեմեն, Լավալ, Մյունստեր, Թուրին, Հռոմ, Կարակաս, Միլան, Հաագա, Սան Պաուլո, Շանհայ, Պեկին, Տոկիո, Մադրիդ, Սանկտ Պետերբուրգ)։ Նրա աշխատանքները ցուցադրվել են աշխարհի տարբեր թանգարաններում՝ Խորվաթիայի արվեստի թանգարան, թանգարան Վիեննայում, Ժամանակակից արվեստի թանգարան Սան Պաուլոյում, Մետրոպոլիտեն արվեստի թանգարան Մանիլայում, Անրի Ռուսոյի թանգարան Լավալում, Սետագայայի թանգարան Տոկիոյում, Կարնեգի ինստիտուտի արվեստի թանգարան, քաղաքացիական թանգարան Կերպարվեստ Լուգանոյում, Վատիկանի առաքելական գրադարան Վատիկանում։ Ստեղծել է թատերական դեկորներ ՀՆԿ-ի համար Զագրեբում։

Նա Խորվաթիայի դեմոկրատական ​​միության հիմնադիրներից էր։ Երկու անգամ ընտրվել է Խորվաթիայի խորհրդարանի շրջանային պալատի անդամ։

1990-ականներին նա մի շարք գծանկարներ է նկարել Խորվաթիայի անկախության պատերազմում մարդկային տառապանքների մասին։ Մահացել է Զագրեբում 2004 թվականին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4  Կերպարվեստի արխիվ — 2003.
2. 1 2  *Bibliothèque nationale de France* data.bnf.fr (ֆր.): տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
3. 1 2  *Delarge J.* Le Delarge (ֆր.) — Paris: Gründ, Jean-Pierre Delarge, 2001. — ISBN 978-2-7000-3055-6
4. 1 2  Benezit Dictionary of Artists — OUP, 2006. — ISBN 978-0-19-977378-7
5. 1 2  Hrvatski biografski leksikon (хорв.) — 1983.
6. ↑  *Bibliothèque nationale de France* Record #120042646 // BnF catalogue général (ֆր.) — Paris: BnF.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Ապոլոն վիրտուալ պատկերասրահ
* Էսսե Լացկովիչի աշխատանքի մասին խորվաթերենով
* Artnet.com
* IMDb
* Խորվաթ նկարիչը ոգեշնչված է իր երկրի հանդեպ սիրով
Վիշապագորգ, XVIII դար, Գալուստ Գյուլբենկյանի թանգարան (Լիսսաբոն)
**Վիշապագորգ**, հայկական գորգ, որի շեղացանց հորինվածքում, բուսական ու կենդանական զարդանախշերի տարբեր զուգորդումներում կարևորված է վիշապի վերացարկված, ոճավորված կերպարը (այստեղից Էլ՝ անունը)։ Դաշտում, երկայնակի կենտրոնական առանցքով դասավորված են բազմազան հորինվածքներով շքեղ վարդյակներ։ Վիշապները տեղադրված են այդ առանցքին զուգահեռ 2 շարքում, յուրաքանչյուրում՝ 2–4 հատ։ Նրանց մոտ պատկերված են կենաց ծառեր։ Վիշապների՝ գրաֆիկորեն ընդգծված մարմիններին կան շեղանկյուն կետեր։

Վիշապագորգ, XVII–XVIII դարեր, Ղարաբաղ
Վիշապագորգին բնորոշ են նաև մեծ չափերը, երիզող մեկ զարդագոտին, տիրապետող չորս գույները՝ կարմիր, կապույտ, շագանակագույն, փղոսկրագույն։ Հիմնագույնը գերազանցապես վառ կարմիրն Է՝ ստացված որդան կարմրից, որի արտադրության հիմնական վայրը եղել է Արարատյան դաշտը, ենթադրվում Է, որ այն եղել է նաև Վիշապագորգի հնագույն նմուշների ծագման ու արտադրության կենտրոնը մինչև XVII դարը, որից հետո անհետացել է այդ գորգերի դասական խումբը՝ արձագանքվելով միայն ժողովրդական բազում տարբերակների մեջ (մինչև XX դարի 1-ին քառորդը)։ Վիշապագորգերի զարդանախշերի, վիշապների, օգտագործված գույների ողջ սիմվոլիկան ուսումնասիրողները մեկնաբանել և մեկնաբանում են տարբեր կերպ։ Վիշապագորգերը համարվում են ոչ միայն հայկական, այլև ողջ գորգագործության ամենահին խումբը։ XX դարի սկզբին Վիշապագորգը առաջին անգամ ուսումնասիրել են անվանի արևելագետ արվեստաբաններ Ֆ․ Մարտինը, Ֆ․ Սարրեն և այլք (ավելի ուշ՝ Ա․ Սագզյանը, Հ․ Քյուրտյանը և ուրիշներ), որոնք առանձնացրել են արևելյան գորգերի այդ խումբը և, հայկական արվեստի մյուս բնագավառների հետ ունեցած ընդհանրությունների հիման վրա, բնորոշել դրանց անվանումն ու հայ մշակույթին պատկանելը։ Եվրոպացի գիտնականներն էլ շրջանառության մեջ են դրել «Վիշապագորգ» տերմինը («անգլ.՝ dragon carpet»)։ Դասական Վիշապագորգի ընտիր օրինակներ պահպանվել են Բեռլինի պետական, Լոնդոնի Վիկտորիայի և Ալբերտի, Վիեննայի Դեկորատիվ արվեստի, Էստերգոմի Քրիստոնեական, Ստամբուլի թուրքական և իսլամական արվեստի, Բուդապեշտի Դեկորատիվ արվեստի, Նյու Յորքի Մետրոպոլիտեն, Վաշինգտոնի Տեքստիլի և աշխարհի այլ քաղաքների թանգարաններում։ Խորհրդային Հայաստանում հայկական գորգարվեստի վերածննդի հետ սկզբնավորվել է նաև Վիշապագորգի տարատեսակների ստեղծումը գորգագործ արվեստագետների էսքիզներով (Հ․ Քեշիշյան և ուրիշներ), ժողովրդական վարպետների ձեռքով և մեքենական եղանակով։

Հատված Հանս Հոլբայն Կրտսերի «Դեսպանները» նկարից, Ազգային պատկերասրահ, Լոնդոն։ Սեղանի վրա հայկական վիշապագորգ է։

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 11, էջ 458)։*  |
**Պիրաբադիլի պատմության թանգարան** (ադրբ.՝ Pirəbədil Tarix Muzeyi), թանգարան, որը գտնվում է Շաբրանի շրջանի Պիրաբադիլ գյուղում։

Պատմություն
-----------

Պիրաբադիլի պատմության թանգարանը բացվել է 1968 թվականին Ադրբեջանական ԽՍՀ պետական գործիչ Գազանֆար Մուսաբայովի տուն թանգարանի անունով ՝ Շաբրանի շրջանի Պիրաբադիլ գյուղում։ Թանգարանը գտնվում է Գազանֆար Մուսաբայովի հոր ՝ Մահմուդաղա բեկին պատկանող առանձնատանը։

Թանգարանը բացվել է Մուսաբեկովի 80-ամյակի կապակցությամբ և գտնվում է շենքի երկու սենյակներում։ 1988 թվականին Մուսաբայովի 100-ամյակի կապակցությամբ շենքը ամբողջությամբ կահավորվել է և հանձնվել թանգարանի օգտագործման։ 2013 թվականին թանգարանը վերանվանվել է Պիրաբադիլի պատմության թանգարան։

Առանձնատունը կառուցվել է 1862 թվականին և բաղկացած է 2 հարկից, 14 սենյակից և պատշգամբից։

Ներկայումս թանգարանը գործում է որպես անկախ թանգարան։ Թանգարանում կա 2451 ցուցանմուշ։ Դրանցից 749-ը ցուցադրվում են։

Պատկերասրահ
-----------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Պիրաբադիլի պատմության թանգարան(չաշխատող հղում)
*museum.az*
2. ↑  ԱՀ մշակույթի նախարարություն
3. ↑  president.az
4. ↑  Պիրաբադիլի պատմության թանգարան
**Բենիսանոյի ամրոց** (իսպ.՝ Muralla de Benisanó), ամրոց Իսպանիայի Վալենսիայի տարածաշրջանի Կամ դե Տուրիայի (իսպ.՝ Campo del Turia) համանուն բնակավայրի մոտ։

Պատմություն
-----------

Ամրոցը կառուցվել է հին մուսուլմանական ֆերմայի բնակել տան տեղը, որը գրավել էր Պեդրո 3-րդի կողմից 1277 թվականին Խուան դե Պռոհիտա (իսպ.՝ Joan de Próxita): Մինչև 15-րդ դարը այն պատկանել է Լիրիային, 1408 և 1576 թվականներին երկու վայրերում էլ եղել են զինված բախումներ։

15-րդ դարի ընթացքում ամրոցի սեփականատերերն են եղել Վիլարրասա դե Կավանիլլես (իսպ.՝ Vilarrasa de Cavanilles) ընտանիքը, որոնց տան անդամները համալրում էին Վալենսիայի իշխանության մարզպետների և գուբերնատորների թիվը։

1528 թվականին ամրոցի պատերի ներսում բնակվող մավրիտանացիները այնքան էին հզորացել, որ ապստամբություն են բարձրացնում։

Հին ամրոցի պատերի ճարտարապետությունը նման է հետագայում 8-9-րդ դարերում կառուցված ամրոցի։

Նկարագրություն
--------------

Այն ձևավորվել է քիչ թե շատ շրջանաձև շրջապատված տարածք և ունեցել է երկու անկյունային աշտարակներ։ Որոնց պահպանված հատվածների մեծ մասը գտնվում է ամրոցին մոտ։ Ինչպես նաև լավ պահպանված են ամրոցի հարակից տարածքում գտնվող բնակելի տարածքները, որոնք հայտնի են Պորտալ դե Լիրիա (իսպ.՝ Portal de Liria) անունով, որոնք իրար հետ կապված են ճանապարհով։ Յուրաքանչյուրի դիմաց գտնվում է կամարատիվ աշտարակ, որոնց դռները բացվում են դեպի ներս։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. 1 2