recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Հեղափոխության հուշարձա** (իսպ.՝ Monumento a la Revolución), մեքսիկական հեղափոխությանը նվիրված հուշարձան Մեխիկոյի Հանրապետության հրապարակում (իսպ.՝ Plaza de la República), որը Հեղափոխության պողոտան բաժանում է Պասեո դե լա Ռեֆորմա և Ավենիդա դե լոս ինսուրժենտես պողոտաների։

Պատմություն
-----------

Կառույցի շինարարությունն սկսվել է 1910 թվականին և ավարտվել է 1938 թվականին։ Համարվում է աշխարհի ամենաբարձր հաղթական կամարը։ Ունի 67 մետր բարձրություն։ Բաց շենքը նախագծվել է Կառլոս Օբրեգոն Սանտաչիլիայի կողմից արտ-դեկո և մեքսիկական սոցիալիստական ռեալիզմի ոճով։

Կառույցը հանդիսանում է նաև 1910 թվականի մեքսիական հեղափոխության հերոսների՝ Ֆրանսիսկո Պանչո Վիլայի, Ֆրանսիսկո Մադերոյի, Պլուտարկո Էլիաս Կայեսի, վենուստիանո Կառանզայի և Լազարո Կարդենասի դամբարանը։

2011 թվականի դեկտեմբերի 4-ին, Բրիտնի Սպիրզը իր Femme Fatale շրջագայության ժամանակ համերգով հանդես է եկել այստեղ 100,000 հանդիսատեսի առջև։

Հեղափոխության ազգային թանգարան
------------------------------

Հեղափոխության ազգային թանգարանի մուտքը
Հեղափոխության ազգային թանգարանը գտնվում է հուշարձանի նկուղային հարկում։ Բացվել է 1986 թվականի նոյեմբերի 20-ին։ Թանգարանում ներկայացվում է Մեքսիկայի պատմությունը։ Մշտական ցուցադրության շարքը համալրված է «Մեքսիկայի 1857-1920 թվականների պատմության 63 տարիները» ցուցադրությմաբ, որում ներառված է 1857 թվականի Անկախության հռչակագրից մինչև Վենուստիանո Կառանսայի նախագահության ժամանակաշրջանը՝ կենտրոնանալով հեղափոխական ժամանակաշրջանի վրա։

Քաղաքաշինության նախարարության և մայրաքաղաքային իշխանությանների համատեղ 65 մլն պեսո ներդրմամբ Հեղափոխության ազգային թանգարանը վերաբացվեց և ընդլայնեց տարածքը։ Վերափոխված թանգարանը ներառում է երեք բաժին։ *Museo del Sitio* բաժնում ներկայացվում է, թե ինչպես են Օրենսդիր պալատի կառուցման աշխատանքները հանգեցնում Հեղափոխության հուշարձանի կառուցմանը։ Հեղափոխության շրջանից մինչև Cardenismo ներկայացված են 400 աշխատանքներ՝ հագուստ, դրոշներ, պաշտոնական փաստաթղթեր, որոնք հաստատում են պատմական ժառանգությունը հեղափոխական ժամանակահատվածում։

Թանգարանը բաց է երեքշաբթի-կիրակի օրերին, ժամը 9։00- 17։00։

Պատկերասրահ
-----------

* Հուշարձանը գիշերըՀուշարձանը գիշերը
* 
* 
*

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Monumento a la Revolucion
2. ↑  Museo Nacional de la Revolución
3. ↑
4. ↑

Արտաքին հղումներ
----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Հեղափոխության հուշարձան (Մեխիկո) Վիքիպահեստում |

* Հեղափոխության հուշարձան, պաշտոնական կայք
* Հեղափոխության հուշարձան և թանգարան, ֆեդերալ շրջան - mexicodesconocido.com.mx
* Հեղափոխության հուշարձան - ciudadmexico.com.mx
* Հեղափոխության հուշարձան-ցայտաղբյուր - ciudadmexico.com.mx(չաշխատող հղում)
Պյութագորասի գավաթը կտրվածքով
**Պյութագորասի գավաթ** (ժլատության բաժակ), հատուկ անոթ, որը ստեղծել է Պյութագորասը։ Ենթադրվում է, որ այն մարդուն ստիպում է ջուրը չափավոր բաժիններով խմել՝ թույլ տալով լցնել գավաթը միայն մինչև որոշակի մակարդակ։ Եթե ջուրն ավելի վերև է լցվում, ապա գավաթի պարունակությունը ամբողջությամբ թափվում է։

Պատմություն
-----------

Համարվում է, որ գավաթը ստեղծել է Պյութագորասը, որպեսզի բոլոր ստրուկները հավասար չափաբաժիններով ջուր խմեն, քանի որ Սամոսում ջրի պակաս կար։ Ջուրն անհրաժեշտ է լցնել մինչև նշված կետը, որը գերազանցելու դեպքում ջուրը ամբողջությամբ արտահոսում է բաժակից։

Ազդեցության սկզբունք
--------------------

Պյութագորասի գավաթի ժամանակակից տարբերակը
Պյութագորասի գավաթն արտաքինից սովորական անոթի տեսք ունի, սակայն այն սիֆոնի կառուցվածք ունի։ Բաժակի կենտրոնում սյունակ է, որի ներսում կրկնակի ծռված ուղղահայաց անցք է։ Անցքը կորանում է սյան վերևի մասում և երկու ծայրերով ներքև է իջնում՝ դեպի բաժակի հատակը։

Երբ հեղուկն ավելի շատ են լցնում սահմանված մակարդակից, այն հոսում է անցքի ներքին ոլորանով դեպի երկրորդ փող, սիֆոնը միանում է և հեղուկը՝ բաժակի ներքևի միջանկյալ անցքով դուրս է թափվում։ Միևնույն ժամանակ անոթն ամբողջությամբ դատարկվում է։

Մեր օրերում
-----------

Այսօր Պյութագորասի գավաթը, որպես հուշանվեր, վաճառում են Հունաստանում։

Հետաքրքիր փաստեր
----------------

Հերոն Ալեքսանդրիացին (մոտ 10—70 թվականներ) օգտագործում էր Պյութագորասի գավաթը, որպես իր գյուտերի հիդրավլիկ բաղադրիչ։

Արտաքին հղումներ
----------------

* Փորձարկումներ Archived 2012-09-07 at the Wayback Machine.
**Մուռաստե դաստակերտ** (էստ․՝ Muraste mõis գերմ.՝ Morras), ազնվականական դաստակերտ Տալլինից արևմուտք՝ Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Հառկու շրջանի Մուռաստե գյուղում։

Պատմություն
-----------

Մոռռաստի (Մուռաստե) դաստեկերտը հիմնադրվել է 1620-ական թթ.։ Նրա առաջին սեփականատերն է եղել Էրիցիուս Բեկը (գերմ.՝ Ericus Beck)։ Շինության աջ մասում վեր է խոյանում քառահարկ աշտարակ։

1848 թ-ից դաստակերտի սեփականատերն է եղել ծովագնաց ու հետազոտող Օտտո ֆոն Կռուզենշտերնը՝ հայտնի ծովագնաց Իվան Կռուզենշտերնի թոռը, ով 1851 թվականին հրամայեց կառուցել դաստակերտի նոր շենք, որ պահպանվել է մինչ մեր օրերը.։

Հետագայում դաստակերտը պատկանել է տարբեր մարդկանց, իսկ 1919 թվականին դարձել է պետական գույք։ Մինչ 1991 թվականը դաստակերտն օգտագործվել է որպես մանկապարտեզ, ինչի համար 1980-ական թվականներին կառուցվել են մի շարք շինություններ, որ դաստակերտի հետ կապվել են պատկերասրահի միջոցով։

Մուռաստե դաստակերտի ժամանակակից տեսքը
1995 թվականին դաստակերտը դարձել է մասնավոր սեփականություն, սակայն 2001 թվականի հրդեհից հետո շինությունն այլևս պիտանի չէ բնակության համար։ 2010 թվականի տվյալներով՝ դաստակերտը գտնվում է կիսավեր վիճակում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  «Muraste mõis»։ *Portaal "Eesti mõisad"*

Արտաքին հղումներ
----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Մուռաստե դաստակերտ Վիքիպահեստում |

* Muraste mõis
Մուրծա
**Մուրծի** (լատին․՝ Barbus mursa), ծածանաձկների ընտանիքի ձուկ։

Կենսաբանական տարածումը
----------------------

Հայաստանի հանրապետությունում հազվադեպ հանդիպում է Արաքս, Ախուրյան, Մեծամոր, Հրազդան, Արփա, Որոտան գետերում։ Հիմնականում բնակվում է արագահոս ու քարքարոտ հատակ ունեցող ջրերում՝ սակավաթիվ առանձնյակներից կազմված վտառներով։ Վարում է մերձհատակային կենսաձև։

Բազմացումը
----------

Սեռահասուն է դառնում 2-4 տարեկանում։ Բազմանում է ապրիլ-հունիսին։ Ձվադրում է բաժիններով, 1 տարվա ընթացքում՝ 2-3 անգամ։ Բեղունությունը կարող է հասնել 30 հզ և ավելի ձկնկիթի, որը նարնջագույն է կամ դեղնավուն, խոշոր, տրամագիծը՝ 1,3 մետր։ Սնվում է միջատներով ու նրանց թրթուրներով, որդերով, խեցգետնակերպներով, փափկամարմիններով, ջրային բույսերով, սերմերով։

Մարմնի կառուցվածքը
------------------

Միջին չափի ձուկ է։ Մարմինը գլանաձև է, երկարությունը՝ 25-30 (երբեմն՝ մինչև 40 և ավելի) սմ, զանգվածը՝ մինչև 1 կգ և ավելի։ Մեջքը (ծոծրակից մինչև մեջքային լողակը) մի փոքր ուռուցիկ է։ Բերանը ստորին է՝ կիսալուսնաձև կտրվածքով։ Շրթունքները լավ են զարգացած, ստորինը եռաբլթակ է, որով տարբերվում է Հայաստանի մյուս բեղլուներից։ Բերանի անկյուններում և վերին շրթունքի վրա կան մեկական զույգ կարճ բեղիկներ։ Թեփուկները մանր են, կողագծում՝ 89-107 հատ։ Պոչային լողակը մկրատաձև է։ Մեջքային լողակում կա 11 ճառագայթ, հետնալողակում՝ 8։ Մեջքային լողակի վերջին չճյուղավորված ճառագայթը հաստացած է և կրում է մանր ատամիկներ։ Ալանային ատամները եռաշարք են։ Մեջքը սև է կամ սևագորշ։ Խոշոր առանձնյակների կողքերը մուգ մոխրագույն են, կանաչամոխրագույն կամ դեղնամոխրագույն՝ ոսկեգույն նրբերանգով։ Երիտասարդ առանձնյակների կողքերին կան համեմատաբար խոշոր և անկանոն տեղաբաշխված մուգ պտեր։ Փորիկը սպիտակ է կամ դեղնավուն, լողակները՝ մոխրագույն։ Աչքի ծիածանաթաղանթը ոսկեգույն է։ Ունի համային բարձր հատկանիշներ և համեմատաբար խոշոր չափեր, սակայն փոքրաքանակության պատճառով արդյունաբերական նշանակություն չունի։ Սիրողական ձկնորսության ցանկալի օբյեկտ է։

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական տարբերակը վերցված է* *Հայաստանի բնաշխարհ հանրագիտարանից, որի նյութերը թողարկված են Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո։*  |
Մրգային հաց
**Մրգահաց** (գերմ․ *Früchtebrot*), Ավստրիայի և Բավարիայի խոհանոցների ավանդական ուտեստը, որը քաղցր հաց է՝ խմորի մեջ չորացրած մրգերի մեծ բաժինով։ Սովորաբար մրգային հացը թխվում է փոքր հացերի տեսքով, ունի հյութեղ և ամուր խմոր, խմորի վրա կան տեսանելի չոր մրգեր և ընկույզներ, որոնք հաճախ պատված են նուշով և բալով։

Պատմություն
-----------

Հարավային Գերմանիայի, Ավստրիայի և Հարավային Տիրոլի տարածքում Սուրբ Ծնունդի ժամանակ ավանդույթ է եղել թխած հացի մեջ չորացրած տանձ ավելացնելը։ Կախված բարբառներից նման խմորեղենները կոչվեցին Հյուզելն, Հյուցեն (Ալեմանական բարբառ) կամ Կլետցեն (Բավարա-Ավստրիական բարբառ)։ Բարգավաճման և հարավային մրգերի ներմուծման արդյունքում մրգային հացի բաղադրության մեջ ներառվել են սալորաչիր, չամիչ, արմավ, թուզ և այլ չորացրած պտուղներ։ Սկզբում ոչ մի քաղցրացուցիչներ չի ավելացվել հացի խմորի բաղադրության մեջ, հետո խմորի բաղադրության մեջ սկսեցին օգտագործել նաև մեղր կամ շաքար։ Երբեմն մրգային խմորի սովորական խմորիչը փչացնում էր հացի արտաքին տեսքը, սակայն այն թույլ էր տալիս պահելու չորացած մրգերը։

Ծեսեր
-----

Մրգային հաց՝ խորացրած տանձով
Մրգային հացը թխվել է Անդրեևի օրը (նոյեմբերի 30-ին)։ Գիշերը՝ Անդրեևի օրվա նախաշեմին, դիմակավորված երիտասարդները գնում են բնակիչների տները և նրանցից խնդրում են նվերներ, այդ թվում `մրգային հաց։ Սուրբ Ծննդյան նախօրեին կամ Ստեփանովի օրը տան սեփականատերը կտրում է մի մրգային հաց, մի կտոր տալիս է երեխաներին և աշխատողներին, այդ հացից իրենց բաժինն են ստանում նաև կենդանիները։ Այս ծեսը տանն ու ախոռներին հաջողություն է բերում և կոչվում է Maulgabe (բերանի նվեր)։

Մրգային հացն առանձնահատուկ արարողության կարևոր մասն է։ Մի աղջկա, ով հասել է ամուսնության տարիքին, իր սիրելին տալիս է մի կտոր մրգային հաց։ Եթե հացի կտրված ծայրը հարթ է, սա նշանակում է աղջկա համաձայնությունը ամուսնության առաջարկի հետ կապված, իսկ եթե հացի եզրը չընկնի, ապա դա նշանակում է ամուսնության առաջարկի մերժում։

Գրականության մեջ
----------------

Շատ երեխաներ հայտնի մրգային հացի մասին տեղեկանում են մանկական «Շատ քաղցած թրթուր» գրքից։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Фруктовый хлеб занесен в реестр Традиционных блюд Австрии под номером 172 Министерством аграрной политики и природопользования Австрии.
2. ↑  Рецепт фруктового хлеба на сайте журнала SalzburgerLand.
3. ↑  Обряды с использованием фруктового хлеба на портале Brauchtumsseiten.
4. ↑  Hella Kemper. Mehr, mehr, mehr!, ZEIT online

Արտաքին հղումներ
----------------

* Рецепт фруктового хлеба Archived 2018-03-30 at the Wayback Machine. на русском языке.
**Մուսենդեն տաճար** (անգլ.՝ Mussenden Temple), փոքր շրջանաձև կառույց, որը գտնվում է Հյուսիսային Իռլանդիայի հյուսիսարևմտյան ափին, Ատլանտյան օվկիանոսից բարձր, Քեսլռոքի շրջակայքում գտնվող ժայռերի վրա։ Կառուցվել է 1785 թվականին և Դաունհիլ Հաուսի մի մասն է։ Կալվածքը նախկինում Բրիստոլի IV կոմս Ֆրեդերիկ Հարվիի գավառի մասն էր, որը 1768-1803 թթ․ ծառայել է որպես Իռլանդիայի եկեղեցի։ Տաճարը կառուցել է Լորդ Բրիստոլը, ով հայտնի է որպես «Կոմս-եպիսկոպոս»։ Կառուցվել է որպես գրադարան և մոդելավորվել է Հռոմի ֆորումի Վեստայի տաճարի նախագծով, որը նվիրված է եպիսկոպոս Լորդ Բրիստոլի զարմիկ Ֆրիդսուայդ Մուսեդեի հիշատակին։

Տարիների ընթացքում Դաունհիլի ժայռերերի քայքայման հետևանքով Մուսենդենի տաճարը հասավ անդունդի եզրին, իսկ 1997 թ. Ազգային արժեքների պահպանման ընկերությունը կատարեց ժայռի ամրացման աշխատանքները, որպեսզի փրկի տաճարը կործանումից։

Մուսենդեն տաճար
Դաունհիլ հաուս
Այժմ Դաունհիլի և Մուսենդեն տաճարի՝ ազգային արժեք ներկայացնող մասերը՝ տաճարը շրջապատող տարածքներն ու կալվածքները (Դաունհիլ ամրոց) բաց են հանրության առջև ողջ տարվա ընթացքում։ Տաճարը որոշ օրերի բաց է և մուտքն անվճար է։

Տաճարից բացվում է տեսարան դեպի Դաունհիլի արևմտյան ափում գտնվող Մագիլիգյան վայրը և Դոնեգոլ կոմսությունում գտնվող Ինիշոուենը, իսկ արևելքից՝ դեպի Քեսլռոք լողափ՝ Պորթստյուարտ, Պորտրաշ և Ֆեիր հեդ։

2007 թվականին տաճարը թույլտվություն ստացավ անցկացնելու քաղաքացիական հարսանեկան արարողություններ։

Մոտակա կայարանը Քեսլռոք երկաթուղային կայարանն է։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  National Heritage List for England
2. ↑  Examples of recent rockfalls from basalt cliffs in Northern Ireland Archived 2012-09-28 at the Wayback Machine. Peter Wilson and Alana Cunningham, School of Environmental Sciences, University of Ulster at Coleraine, *Irish Geography, Volume 36(2), 2003, 170-177*, retrieved 18 September 2009
3. ↑  Mussenden Temple and Downhill Demesne, National Trust
4. ↑  Weddings at Mussenden Temple Archived 2009-09-30 at the Wayback Machine. National Trust

Արտաքին հղումներ
----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Մուսենդեն տաճար Վիքիպահեստում |

* Downhill Estate & Mussenden Temple at the National Trust
* Downhill Castle entry from The DiCamillo Companion to British & Irish Country Houses Archived 2016-09-20 at the Wayback Machine.
* BBC NI Schools Landscapes Unlocked: Explore Benone Strand to Downhill - Aerial Views
**Յուրևյան գիշերը** կամ **Յուրիի գիշերը** (անգլ.՝ Yuri's Night), միջազգային տոն, որը նշվում է ամեն տարի ապրիլի 12-ին` ի հիշատակ մարդու առաջին թռիչքի դեպի տիեզերք։

Նկարագրություն
--------------

Տոնը իր անունը ստացել է Յուրի Գագարինի անունով, որն առաջին անգամ եղել է տիեզերքում «Վոստոկ» տիեզերանավով, 1961 թվականի ապրիլի 12-ին։ «Յուրիի գիշեր» տոնի ստեղծումը նպատակ ուներ բարձրացնել հանրության հետաքրքրությունը դեպի տիեզերքի ուսումնասիրումը և ոգեշնչել նոր սերնդին` ուսումնասիրել տիեզերական տարածությունը։

«Յուրիի գիշեր» տոնը ստեղծել են Լորետտա Հիդալգոն, Ջորջ Ուայթսայդը (անգլ.՝ George T. Whitesides) և Տրիշ Հարները։ Առաջին անգամ տոնը նշվել է 2001 թվականի ապրիլի 12-ին, մարդու` դեպի տիեզերք թռիչքի 40-ամյակին։

### Պատմություն

2004 թվականին տոնը նշվել է 34 երկրներում, որտեղ անց էին կացվում 75 միջոցառումներ։ Տոնակատարությունը անց է կացվել Լոս Անջելեսում, Ստոկհոլմում, Անտարկտիկաում, Սան Ֆրանցիսկոում, Թել Ավիվում, Տոկիոում և Միջազգային տիեզերական կայանում։ Լոս Անջելեսում տոնակատարությանը մասնակցել են ավելի քան 100 հայտնի անձինք, որոնց մեջ էին Ռեյ Բրեդբերին, տիեզերական զբոսաշրջիկ Դենիս Տիտոն, X-Prize հիմնադիր Փիթր Դիամանդիսը, Լենս Բասը NSYNC-ից և Սթարք Թրեք հեռուստաընկերության դերասանուհի Նիշել Նիկոլսը։ 

2007 թվականին տոնը նշվել է նաև NASA Ames Research Center-ում, Սան Ֆրանցիսկոյում։ Տիեզերանավերի համար օդանավարանում անց էին կացվում նոր տեխնոլոգիաների գեղարվեստական ինստալյացիաներ և ցուցադրություններ։ 

2011 թվականի ապրիլի 12-ին նշվել է Գագարինի թռիչքի 50-ամյակը։ 27-րդ արշավանքի անձնակազմը Միջազգային տիեզերական կայանից դեպի Երկիր է ուղարկել հատուկ վիդեո հաղորդագրություն` ցանկանալով ուրախ «Յուրևյան գիշեր» Գագարինի թռիչքի 50-ամյակին։ Անձնակազմը, այդ թվում նաև հրամանատար Դմիտրի Կոնդրատևը, թռիչքային ինժիներներ Անդրեյ Բորիսենկոն, Քեթրին Քոլմանը, Ալեքսանդր Սամոկուտաևը, Պաոլո Նեսպոլին և Ռոն Գարան, գրել են շնորհավորանքներ ռուսերեն, անգլերեն և իտալերեն լեզուներով, հագնելով սև սպորտային վերնաշապիկ` «Յուրևյան գիշեր» տոնի տարբերանշանով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  *Teague J. С.* Celebrate 50 Years of Human Space Flight on Yuri’s Night : 
[անգլ.] : [арх. 19 Սեպտեմբերի 2012] / Jason Cranford Teague // Wired. — 2011. — 14 February.
2. 1 2  Yuri’s Night 2011 International Space Station Crew: 50th Anniversary of Human Spaceflight  ՅուԹյուբում

Արտաքին հղումներ
----------------

* «The World Space Party»։ *Yuri's Night* (անգլերեն)  `|description=` պարամետրը գոյություն չունի (օգնություն)
* «Events»։ *Yuri's Night* (անգլերեն)  `|description=` պարամետրը գոյություն չունի (օգնություն)
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Յո՞ երթաս (այլ կիրառումներ)
Անիբալե Կարաչի «Յո՞ երթաս, Տե՛ր» (1602)
**Յո՞ երթաս, Տե՛ր** (լատին․՝ Quo vadis, Domine?), լատինական «Quo vadis, Domine?» արտահայտության գրաբար թարգմանությունը, որը Պետրոս առաքյալը ուղղել է Հիսուս Քրիստոսին, երբ Ներոն կայսեր կողմից քրիստոնյաների հալածանքի ժամանակ լքում էր Հռոմը։

Ավելի վաղ Պետրոս առաքյալն Խորհրդավոր ընթրիքի ժամանակ ասել է Հիսուս Քրիստոսին այդ արտահայտությունը. «Տէ՛ր, ո՞ւր ես գնում» (Հովհ 13:36)։ Հռոմում գոյություն ունի մի եկեղեցի՝ Դոմինո Կվո Վադիսը, որը գտնվում է այն վայրում, որտեղ, «Պետրոսի գործունեությունը» հայտնի աշխատության համաձայն, Պետրոս առաքյալը հանդիպել է Քրիստոսին, որին դիմել է հետևյալ հարցով․ «Յո՞ երթաս, Տե՛ր» (լատին․՝ Quo vadis, Domine?)։ Քրիստոսը պատասխանել է․ «Այն բանի համար, որ դու թողեցիր Իմ ազգը (գրեթե բոլոր քրիստոնյաները, Ներոն կայսեր հրամանով, սպանվել են Հռոմի մեծ հրդեհից հետո), Ես գնում եմ Հռոմ խաչվելու կրկին» (Quoniam relinqui populum Meum, Romam vado iterum crucifigi)։ Առաքյալը խնդրել է Աստծոն գնալ նրա հետ (Domine, tecum veniam)։ Հռոմ ժամանելուց հետո Պետրոսը խաչվել է գլխով դեպի ներքև՝ ընդունելով տանջանքներով լի մահը։

Ընդհանուր առմամբ, «Յո՞ երթաս» արտահայտությունը մարդուն առաջարկում է մտածել, թե արդյոք նա ճիշտ է ապրում, հավատարիմ է արդյոք իր կյանքի նպատակներին, արժեքներին և այլն։ Կիրառվում է նաև ուղիղ իմաստով, որպես ինչ-որ շարժման վերջնական նպատակի վերաբերյալ հարցի ծիծաղաշարժ ձևակերպում։

Մշակույթում
-----------

Լեհ գրող Հենրիկ Սենկևիչը համարվում է «Յո՞ երթաս» վեպի հեղինակը (1895), որն իր հերթին, մի քանի անգամ էկրանավորվել է, ներառյալ 1951 թվականի տարբերակը. որն Օսկարի է նոմինացվել Այս և այլ վեպերի համար Սենկևիչը 1905 թվականին արժանացել է Գրականության Նոբելյան մրցանակի։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Три Рима / Сост. Лисовой, Николай Николаевич и др. — ОЛМА-ПРЕСС, 2001 г.
2. ↑  Камо грядеши // Энциклопедический словарь крылатых слов и выражений / Автор-сост. Вадим Серов. — М.: Локид-Пресс, 2003.
**Հիանալի փեսացուն** (թուրքերեն՝ Şahane Damat), թուրքական հեռուստասերիալ, որը ցուցադրվել է Star TV-ի եթերում։ Հեռուստասերիալը ցուցադրվել է 2016 թվականի հունիսի 21-ից մինչև 2016 թվականի օգոստոսի 23-ը։ Սերիալի ռեժիսորը Ռաշիդ Չելիքգեզերն է, իսկ պրոդյուսերը՝ Օսման Սընավը։ Գլխավոր դերերում հանդես են գալիս Բուրջու Օզբերկը, Ալի Էրսան Դուրուն, Էրհան Յազըջըօղլուն։

Սյուժե
------

Մելիքեն Գերմանիայում բնակվող էմիգրանտների դուստր է, ով ապրում և աշխատում է Ստամբուլում։ Որպեսզի շարունակի ապրել Ստամբուլ, նա ընտանիքին ստում է՝ ասելով, թե պատրաստվում է նշանվել պլաստիկ վիրաբույժ Մուրատի հետ։ Նրա ընտանիքը կարծում է, թե Մելիքեն հայտնի լրագրող է։ Իրականում աղջիկը անհաջողակ է, մի կերպ ապրում է, իսկ լրագրության փոխարեն իրականում զբաղվում է հորոսկոպներ գրելով։ Իսկ ամենավատն այն է, որ Մելիքեն, ում որ ներկայացնում է որպես իր փեսացու, իրականում իր տնօրենի փեսացուն է։ Մի օր Մելիքեն իմանում է մի գաղտնիք, որը ամբողջովին փոխում է նրա կյանքը։

Սերիաների քանակ
---------------

| Եթերաշրջան | Օր/ժամ | Եթերաշրջանի սկիզբ | Եթերաշրջանի ավարտ | Սերիաների ցանկ | Վերջին սերիա | Տարի | Հեռուստաալիք |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Առաջին եթերաշրջան | Երեքշաբթի 20:00 | Հունիսի 21 2016 | Օգոստոսի 23 2016 | 1-8 | 8 | 2016 | Star TV |
|

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  արխիվացված
2. ↑  արխիվացված
**Սուրբ Անդրեասի տաճար** (անգլ.՝ St. Andrew's Cathedral), ռոմանական կաթոլիկ եկեղեցի Բրիտանական Կոլումբիայում, Կանադայում։ Կառուցվել է բարձր վիկտորիական գոթական ոճով։ Սուրբ Անդրեասը Վիկտորիայի երրորդ Մայր տաճարն էր։ Առաջինը (1858-1884) Հումբոլդտ փողոցի ներկայիս Սան Աննայի ակադեմիայի մատուռն է, երկրորդը (1884-1892) գտնվում էր Սուրբ Անդրեասի հրապարակի ներկայիս գրասենյակի շենքի ետևում։ 

Նոր տաճարի շինարարությունը սկսվել է 1890 թվականին։ 1892 թվականի հոկտեմբերի 30-ին՝ ժամը 8։00-ին, Ժան-Նիկոլաս Լեմմենս եպիսկոպոսը օրհնեց շենքը։ 1990 թվականից տաճարը եղել է Կանադայի ազգային պատմական շենքը։

Ճարտարապետություն
-----------------

Սուրբ Անդրեասի տաճարի ճարտարապետն է Մորիս Փերոլտը և Ալբերտ Մեսնարդը։ Շինարարության համար ծախսվել է 81,052.00 կանադական դոլար։ Ճարտարապետները տաճարի կառուցման հատակագիծը վերցրել են եվրոպական միջնադարյան կառույցներից։ Այն հիմնված է Քվեբեկի Վոդրեուիլ-Դորյոնում կառուցված եկեղեցու հատակագծի վրա։ Երկու ոչ համաչափ աշտարակները հատկանշական են Քվեբեկի եկեղեցիներին, և դրանք հատուկ են Վիկտորիական գոթական ոճին։ Տաճարի նավը ունի 78 ոտնաչափ երկարություն, վարդակ պատուհանով։ Հիմնական աշտարակի բարձրությունը կազմում է 53 մետր։ Այն նախատեսված է ժամացույցների և զանգերի համար։

* ՆավըՆավը
* Նավի կամարըՆավի կամարը
* Հյուսիսային խորանը և գունավոր ապակիներով պատուհանըՀյուսիսային խորանը և գունավոր ապակիներով պատուհանը
* Հարավային հատվածըՀարավային հատվածը
* Տեսքը հարավ-արևելքիցՏեսքը հարավ-արևելքից

### Խորան

Խորանը օգտագործվել է Ռեմի Ջոզեֆ Դե Ռուի եպիսկոպոսական կարգի քսանհինգերորդ տարեդարձի առթիվ։ Քանդակել է Չարլզ Էլիոտը՝ առաջին բնիկ ամերիկացին, ով ավարտել էր Սենթ Լուիս քոլեջը։ Խորանը կազմված է երկու փայտե տուփերից։ Դրանք կարող են պտտվել, որպեսզի երևան չորս ձևավորված կողմերը՝ տարբեր պատարագային արարողությունների ժամանակ։ Խորանի գագաթը փորագրված է դեղին մայրուց և կշռում է մոտ 400 ֆունտ։

### Ամբիոն

Այս տաճարում դրված է մի փորագրված ամբիոն, որի հեղինակն է Ռոյ Հենրի Վիքերսը։ Այն պատկերում է Քրիստոսի սև և կարմիր պատկերը՝ ներկայացնելով խաչված և հարություն առած Քրիստոսին։

### Կրիպտե

Տաճարը ունի նաև կրիպտե, որտեղ ամփոփված են երեք եպիսկոսների աճյունները։ Նրանք են՝

* Մոդեսթե Դեմերսը, ով Վիկտորիայի առաջին եպիսկոպոսն էր։
* Չարլզ Ջոհն Սեգերսը՝ երկրորդ և չորրորդ եպիսկոպոսը, սպանվել է Ալյասկայում։
* Ջոհն Ջ․ Ջոհնկաուն՝ Վիկտորիա թեմից, մահացել է նախքան օծվելը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Canadian Register of Historic Places — 2004.
2. ↑

Արտաքին հղումներ
----------------

* http://www.standrewscathedral.com/ Սուրբ Անդրեասի տաճար (Վիկտորիա). պաշտոնական կայք
* Mystery Worshipper Report Archived 2015-08-27 at the Wayback Machine. at the Ship of Fools website

Մեդիա ֆայլեր

|  |  |
| --- | --- |
| Վիիքպահեստ | Վիքիպահեստ նախագծում կարող եք այս նյութի վերաբերյալ հավելյալ պատկերազարդում գտնել **Սուրբ Անդրեասի տաճար (Վիկտորիա)** կատեգորիայում։ |
**Նախիջևանի աղի հանք** (նաև՝ **Նախիջևանի աղահանքեր**, **Սուստի աղահանքեր**), աղի հանք Նախիջևան քաղաքից 14 կմ (այլ աղբյուրներով՝ 8-10 կմ կամ 10-11 կմ) հյուսիս–արևմուտք, Դուզդաղ լեռնազանգվածում։ Նախիջևանի աղի հանքը ԽՍՀՄ տարածքի հնագույն աղահանքերից մեկն է, որն օգտագործվում է քարեդարից մինչև օրս։ Հանքավայրի լեռը՝ Աղասարը, ծովի մակարդակից բարձր է 1172 մ։ Աղային նստվածքը անցնում է 60 մ-ից։ Պարունակում է բարձր որակի կերակրի աղ և ներկայումս շահագործվում է։

Պատմական ակնարկ
---------------

Նախիջևանի աղի հանքից հայտնաբերվել են նորքարեդարյան դարաշրջանի աշխատանքային գործիքներ։ Այդ գործիքները 1844 թվականին հայտնաբերել է լեռնային ինժեներ Ֆրիդրիխ Կոշկուլը, իսկ այնուհետև 1879 թվականին Իվան Պոլյակովը հայտնաբերել է քարեդարին վերաբերվող զանազան մեծությունների մուրճեր, որոնք օգտագործվել են աղաքար կտրելու համար։ Որոշակի ձևեր ու մշակվածություններ ունեցող և տարբեր քարերից կտրված այդ մուրճերը փայտե կամ ոսկրե պոչեր ամրացնելու համար ունեն ակոսաձև փոսիկներ ու գոտիներ։ Դեռևս նորքարեդարյան շրջանից մինչև այժմ շահագործվող Նախիջևանի աղի հանքից 1976 թվականի ամռանը, հայտնաբերվեց հին հանքի սրահներից մեկը, որն իր ձևով նման է ժամանակակից ֆուտբոլային դաշտերին։ Ավելի քան 12000 տոննա աղ արդյունահանած այդ սրահից հայտնաբերվել են նաև քարե մուրճեր ու կացիններ, եղջերուի եղջյուրներից պատրաստված աշխատանքային գործիքներ, թախտեր, օջախներ և այլ իրերի մնացորդներ։ Սրահի պատերին կան փորագրություններ, որոնք ունեն գիտական մեծ նշանակություն։ Ենթադրվում է, որ դրանք հին հանքագործների հաշվումներն են։ Աղահանքի ուսումնասիրությունից հետևում է, որ աղաքարը արդյունահանվել է ինչպես բաց, այնպես էլ փակ եղանակներով։ Նման ծավալը բնիկներին թույլ է տվել ոչ միայն ապահովել սեփական պահանջները, այլև աղը արտահանել այլ երկրներ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5 6  Հակոբյան Թ. Խ. Մելիք-Բախշյան Ստ. Տ. Բարսեղյան Հ. Խ. Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան, հ. 3 [-] (խմբ. Մանուկյան Լ. Գ.), Երևան, «Երևանի Համալսարանի Հրատարակչություն», 2001, էջ 953 — 992 էջ։
2. 1 2 3  «Նախիջևանի կոթողային հուշարձաններն ու պատկերաքանդակները», Արգամ Այվազյան, Երևան, 1987, էջ 8.
3. 1 2 3 4 5 6 7  «Նախիջևան․ պատկերազարդ բնաշխարհիկ հանրագիտակ», Արգամ Այվազյան, Երևան, «Հուշարձան», 1995, էջ .
4. ↑  «Կոմունիստ» թերթ (հայերեն), Բաքու, 24 դեկտեմբերի, 1976.
**Էլեյն Ստայնբեք** (անգլ.՝ Elaine Steinbec, օգոստոսի 14, 1914(1914-08-14), Օստին, ԱՄՆ - ապրիլի 27, 2003(2003-04-27)[…], Նյու Յորք շրջան, Նյու Յորք, Նյու Յորք, ԱՄՆ), ամերիկյան դերասանուհի և թատերական գործիչ։

Գրող Ջոն Ստայնբեքի այրին։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է 1914 թվականի օգոստոսի 14-ին Օստինում (Տեխաս)։

1934 թվականի փետրվարի 21-ից Էլեյնն ամուսնացել է երիտասարդ դերասան Զակարի Սքոթի հետ, որի հետ նա ծանոթացել էր Տեխասի համալսարանում սովորելու ժամանակ (երկուսն էլ աշխատում էին նույն դերասանական ստուդիայում)։ Այդ ամուսնությունից 1936 թվականին ծնվել է նրանց աղջիկը՝ Ուևերլին։ Էլեյնը և Զակարին ամուսնալուծվել են 1950 թվականի դեկտեմբերին։ Նրանց ամուսնալուծության պատճառը դարձավ Էլեյնի ծանոթությունը Ջոն Ստայնբեքի հետ։ Արդեն 1950 թվականի փետրվարի 28-ին նրանք օրինականացրել են իրենց ամուսնությունը, որը շարունակվել է մինչև Ջոնի մահը՝ 1968 թվականի դեկտեմբեր։

Սկսած 1930-ականներից Էլեյնը Սքոթի հետ խաղացել է «Լիթլ Օսթին» թատրոնի բեմում։ 1940 թվականի Սքոթը մեկնեց Նյու Յորք, որպեսզի կարիերան շարունակի այնտեղ։ Ցանկանալով դառնալ հայտնի աստղ՝ Սքոթը այս ոլորտում վերջնականապես հասել է էական հաջողությունների՝ *Warner Brothers*-ի հետ կնքելով 7 տարվա պայմանագիր։ Այդ իսկ պատճառով Էլեյնը Նյու Յորքում ընդունվել է թատերական գիլդիա և ուսումնասիրել թատերական արտադրության տեխնիկական կողմը։ Նա այնտեղ մեծ հաջողությունների հասավ՝ աշխատելով որպես թատերական մենեջերի օգնական, իսկ հետո հնարավորություն է ստացել ինքնուրույն աշխատել։ Էլեյնը դարձել է ԱՄՆ-ի առաջին կին թատերական մենեջերներից մեկը։

Էլեյն Ստայնբեքը մահացել է 2003 թվականի ապրիլի 27-ին՝ բնական մահով, Մանհեթենում, 88 տարեկան հասակում։ Նրան թաղել են ամուսնու՝ Ջոն Ստայնբեքի կողքին՝ Կալիֆորնիայում գտնվող Սալինաս քաղաքում «Հիշողությունների այգի» կոչվող հիշատակի պուրակում.:

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  Internet Broadway Database — 2000.
2. 1 2
3. ↑  Քննադատական ընկեր Ջոն Սթայնբեկին. Գրական ուղեցույց իր կյանքի եւ աշխատանքի համար
4. ↑  Ջոն Սթայնբեկի դուստրը 13 միլիոն դոլար հաղթեց իր գրական գույքի նկատմամբ դատական հայցի իջոցով
5. ↑  Էլեյն Ստայբեք. թատերական մենեջեր, Ջոն Ստայնբեքի կինը.
6. 1 2  Բրոդվեյի առաջնորդը հայտնի նովելիստի կինն էր
7. ↑  Նրա կյանքի, սիրո և աշխատանքի էջերից


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Internet Broadway Database · Internet Broadway Database · Internet Movie Database · ԿինոՊոիսկ · Find A Grave · WikiTree |
|  |
| 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| BNF: 12411286p · ISNI: 0000 0000 6307 7823 · LCCN: nr95019502 · NTA: 072700211 · NUKAT: n2020163403 · SUDOC: 033225176 · VIAF: 61635298 · WorldCat VIAF: 61635298 |

 |

 |
**Սուրբ Միքայել հրեշտակապետի տաճար** (ֆր.՝ Cathédrale Saint-Michel), կաթոլիկ եկեղեցի, որը գտնվում է Շերբրուկ քաղաքում, Քվեբեկ նահանգ, Կանադա։ Եկեղեցին փոքր բազիլիկ է։ Շերբրուկի արքեպիսկոպոսական մայր տաճարն է։

Պատմություն
-----------

Շերբրուկի առաջին եկեղեցին կառուցվել է 1826 թվականին և նվիրվել է Սուրբ Կոլումբանին։ 1854 թվականին այս եկեղեցին վերակառուցվել և վերանվանվել է Սուրբ Միքայել հրեշտակապետի պատվին։ 1874 թվականին Պիոս IX պապը հաստատում է Շերբրուկի թեմը, և Սուրբ Միքայելի եկեղեցին դառնում է այդ թեմի տաճարը։

1914 թվականին Շերբրուկի եպիսկոպոսը դիմում է Քվեբեկի ճարտարապետ Լուի Նապոլեոն Օդեին՝ հին տաճարի վերակառուցման առաջարկով։ Լուի Նապոլեոնը վերակառուցումը պլանավորելու համար վերցնում է Փարիզի Աստվածամոր տաճարի տաճարի մոդելը։

Սուրբ Միքայել հրեշտակապետի առաջին տաճարը 1910 թվականին
Նոր եկեղեցու շինարարությունն սկսվել է 1915 թվականին։ Ի տարբերություն հին տաճարի, որի շենքն ուղղված էր դեպի հյուսիս-հարավ, նոր եկեղեցու շենքը կառուցվում է այնպես, որ աբսիդը ուղղված լինի դեպի արևելք։ Տաճարի առաջին մասն ավարտվել է 1917 թվականին։ Տաճարի հետագա շինարարությունը դադարում է մինչև 1956 թվականը։

1956 թվականին տաճարի կառուցումը վերսկսվում է և շարունակում է մինչև մեր օրեր, բայց՝ բազմաթիվ ընդմիջումներով։

1959 թվականի հուլիսի 31-ին Հռոմի Հովհաննես XXIII պապը կոչում է տաճարը Սուրբ Միքայել հրեշտակապետի անունով և շնորհում փոքր բազիլիկի կարգավիճակ ։

Ներկայումս տաճարում կա երկու երգեհոն։

Պատկերասրահ
-----------

* 
* 
*

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  GCatholic.org

Արտաքին հղումներ
----------------

* Краткая история собора(չաշխատող հղում)
(անգլ.)
* Органы собора Archived 2010-10-20 at the Wayback Machine.(անգլ.)
* Месторасположение собора (անգլ.)

Մեդիա ֆայլեր

|  |  |
| --- | --- |
| Վիիքպահեստ | Վիքիպահեստ նախագծում կարող եք այս նյութի վերաբերյալ հավելյալ պատկերազարդում գտնել **Սուրբ Միքայել հրեշտակապետի տաճար (Շերբրուկ)** կատեգորիայում։ |
**«Ռաբուլայի ավետարան»**, 7-րդ դարի պատկերազարդված սիրիական ձեռագիր՝ գրված սիրիերեն լեզվով։ Արևելաքրիստոնեական ձեռագրերի մեջ «Ռաբուլայի ավետարան»-ը վաղագույներից և լավագույն պահպանվածներից մեկն է։ Ավետարանից են մեզ հասել Համբարձման, Հոգեգալստյան, Լոնգին հարյուրապետի մասնակցությամբ Խաչելության և Մուտքը Երուսաղեմ տեսարանների վաղագույն օրինակները։

Պատմություն
-----------

Համբարձում
Համաձայն ձեռագրում պահպանված թվագրման՝ այն ստեղծվել է 586 թվականին՝ Զագբայի սբ․ Հովհաննեսի վանքում (սիր. ܒܝܬ ܙܓܒܐ, Bēṯ Zaḡbā)։ Թեև առկա է գրչի՝ Ռավվուլայի (սիր. ܪܒܘܠܐ, Rabbulā) ստորագրությունը, նրա մասին այլևս ոչինչ հայտնի չէ։ 
Մինչև 11-րդ դարը հայտնի չէ, թե ինչ է տեղի ունեցել ձեռագրի հետ։ 11-րդ դարում այն հայտնվում է Մայպուկում, իսկ 13-14-րդ դդ․՝ Կանուբինում։ 15-րդ դարի վերջում և 16-րդ դարի սկզբում ձեռագիրը մարոնիական հոգևորականի կողմից ուղարկվում է Լաուրենցիանայի գրադարան, որտեղ էլ գտնվում է մինչ այժմ։

Մանրանկարներ
------------

Ավետարանի մանրանկարներն առանձնանում են վառ գույներով, դինամիզմով, արտահայտչականությամբ և դրամատիզմով։ Ծաղկողը մեծ ազդեցություն է կրել հելլենական գեղանկարչությունից, սակայն դրա հետ մեկտեղ նրան խորթ չեն նաև պարսկական զարդերը։
Ավետարանական տեսարանները պատկերված են զիգզագավոր, շեղագիծ և այլ տիպի շրջանակների մեջ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Вход Господень в Иерусалим. Иконография праздника

Արտաքին հղումներ
----------------

* Ռաբուլայի ավետարանի մանրանկարները
**Սպենդիարոֆոն**, իր տեսակի մեջ և հնչողությամբ աշխարհում միակ գործիքը։ Գտնվում է Ալեքսանդր Սպենդիարյանի տուն-թանգարանում։

Պատմություն
-----------

1905 թվականին Ալեքսանդր Սպենդիարյանը գրում է «Երեք արմավենի» սիմֆոնիկ ստեղծագործությունը՝ Միխայիլ Լերմոնտովի համանուն բանաստեղծության թեմաներով։ Բանաստեղծության պատկերայնությունն ու գունեղությունը կոմպոզիտորը վերարտադրեց գործիքավորման միջոցով։ Անապատով անցնող քարավանի զանգակների ղողանջը վերարտադրելու համար նա մտահղացավ ստեղծել յուրահատուկ հնչողությամբ մի երաժշտական գործիքը։

Հեղինակ
-------

Ցուցանակ
Գործիքը պատրաստվել է 1905 թվականին՝ Սիմֆերոպոլում՝ Ալեքսանդր Սպենդիարյանի պատվերով։ Պատրաստվել է կաշվե գոտուց և տասներկու բրոնզե զանգ ակներից։ Իր արձակած ձայնով այն հիշեցնում է բուբեն երաժշտական գործիքը։ 2019 թվականին ՅՈՒՆԵՍԿՈՆ կոմպոզիտորի 150 ամյա հոբելյանը ընգրկեց 2020 - 2021 թվականի հռչակովոր մարդկանց հոբելյանական տոնացույցում, իսկ ահա 150 ամյակին ստեղծված պարբերանշաում իր ուրույն տեղը գտավ սպենդիարոֆոն երաժշտական գործիքը,որը միակն է աշխարհում; Այն իր տեղն է գտել կոմպոզիտորի տուն-թանգարանում։

Տվյալներ
--------

Ալեքսանդր Սպենդիարյանի ուսուցիչ, ռուս մեծանուն կոմպոզիտոր Նիկոլայ Ռիմսկի-Կորսակովը երաժշտական գործիքը կատակով «Սպենդիարոֆոն» է անվանել։ Գործիքը Սպենդիարյանի հետ «ճամփորդել» է եվրոպական մայրաքաղաքներով ու քաղաքներով, որտեղ կատարվել է «Երեք արմավենի» ստեղծագործությունը։ Հնչել է Բեռլինում, Միլանում, Լոնդոնում, Հռոմում, Նեապոլում, Փարիզում։

Տես նաև
-------

* Ալեքսանդր Սպենդիարյանի տուն-թանգարան

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Սպենդիարաֆոն(չաշխատող հղում)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Հայոց թանգարան, Սպենդիարաֆոն
**Հիսուսի Սուրբ Սրտի բազիլիկ** (խորվ.՝ Bazilika Srca Isusova u Zagrebu), կաթոլիկ եկեղեցի Խորվաթիայում՝ Զագրեբում։ Կառուցվել է 1902 թվականին, ճարտարապետական հուշարձան է։ Խորվաթական յոթ եկեղեցիներից մեկն է, որին շնորհված է «փոքր բազիլիկի» պատվավոր կարգավիճակը։ Պատկանում է ճիզվիտներին։ Տեղակայված է Պալմոտիչևի 33 հասցեում։

Պատմություն
-----------

Բազիլիկի ինտերիեր
Հիսուսի Սուրբ Սրտի եկեղեցին կառուցվել է 1901-0902 թվականներին, սակայն նախապատրաստական աշխատանքները տևել են գրեթե չորս տասնամյակ։

Հիսուսի միաբանությունը 1814 թվականին վերականգնվելուց հետո Խորվաթիայում միանգամից ակտիվ գործունեություն չի ծավալել։ Նրանց վերադարձի մեջ իր մեծ դերն է ունեցել Զագրեբի կարդինալ Յուրայ Հաուլիկը, որը սերտորեն համագործակցում էր միաբանության հետ և աշխատելու համար նրանց 1855 թվականին հրավիրել է Զագրեբ։ Ամեն դեպքում, չնայած ճիզվիտները Զագրեբում ծավալել էին իրենց գործունեությունը, սակայն իրենց սեփական եկեղեցին չեն ունեցել մինչև 1902 թվականը (մինչև օրդենի լուծարումը 1773 թվականին, Զագրեբում նրանց էր պատկանում Սուրբ Կատերինի եկեղեցին)։

Միևնույն ժամանակ, 19-րդ դարի վերջին Խորվաթիայում, ինչպես և աշխարհի կաթոլիկ շատ այլ մասերում, նոր թափ է հավաքել Հիսուսի Սուրբ Սրտի պաշտամունքը, որի հիմնական տարածողները եղել են ճիզվիտները։ 1875 թվականին Փարիզում սկսվել է Սակրե Կյոր եկեղեցու շինարարությունը, 1884 թվականին եպիսկոպոս Իոսիպ Ստադլերը սկսել է Սուրբ Սրտի տաճարի շինարարությունը Սարաևոյում։ Զագրեբի ճիզվիտները ակտիվորեն պաշտպանել են Զագրեբում Սուրբ Սրտի եկեղեցի կառուցելու գաղափարը։

Ճիզվիտական նոր եկեղեցու կառուցումը խրախուսել է Զագրեբի արքեպիսկոպոս Յուրայ Պոսիլովիչը, որը Զագրեբի մայր տաճարում հաստատվել էր 1894 թվականին։ Սակայն շինարակական աշխատանքները հետաձգվել են մի քանի տարով, քանի որ 90-ական թվականներին թեմական հիմնական ուժերն ու միջոցներն ուղղվել են այն եկեղեցիների վերանորոգմանը, որոնք տուժել էին 1880 թվականի երկրաշարժից։ 1898 թվականին Պալմոտիչևի փողոցում ձեռք է բերվել հողակտոր։ 1899 թվականին Հռոմի Լև 13-րդ պապը Հիսուսի Սուրբ Սրտին է նվիրել ողջ տիեզերքը։ 1901 թվականի օգոստոսի 27-ին սկսվել է շինարարությունը։ 1902 թվականի դեկտեմբերի 15-ին եկեղեցին օծվել է, չնայած առանձին աշխատանքներ շարունակվել են ևս մի քանի տարի։

Եկեղեցու ծխականը եղել է Իվան Մերցը։ Մահից հետո նա թաղվել է եկեղեցում։

1941 թվականի հուլիսի 16-ին Հիսուսի Սուրբ Սրտի եկեղեցին ստացել է «փոքր բազիլիկի» կարգավիճակ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2
2. 1 2 3 4 5  A.Szabo, Političke i crkvene okolnosti u doba gradnje Bazilike Srca Isusova u Zagrebu
3. ↑  «Сердце Иисуса» //Католическая энциклопедия. Т.4. М.:2012, ст. 719—722
4. ↑  Bazilika Srca Isusova

Արտաքին հղումներ
----------------

* A.Szabo, Političke i crkvene okolnosti u doba gradnje Bazilike Srca Isusova u Zagrebu
* Базилика на сайте Загребской архиепархии

Մեդիա ֆայլեր

|  |  |
| --- | --- |
| Վիիքպահեստ | Վիքիպահեստ նախագծում կարող եք այս նյութի վերաբերյալ հավելյալ պատկերազարդում գտնել **Հիսուսի Սուրբ Սրտի բազիլիկ** կատեգորիայում։ |
**Ռթվելի** (վրաց.՝ რთველი), վրացական տոն, որի ընթացքում կատարվում է խաղողի հավաք (բերքահավաք)։ Վրաստանում գինին պաշտամունքային նշանակություն ունի։ Ռթվելի տոնը գալիս է դեռևս հին ժամանակներից։ Այն կատարվում է աշնանը։

Ժամանակ և իրականացում
---------------------

Ռթվելին չունի կոնկրետ նշման օր։ Այն կատարվում է այն ժամանակ, երբ հասնում է խաղողը։ Այն հիմնականում կատարվում է սեպտեմբերի վերջին։ Վրաստանի հարավային մասում այն կատարվում է հոկտեմբերին։ Ռաչա Լեչխումի երկրամասում Ռթվելին սկսվում է շատ վաղ, իսկ Կախեթիում շատ ուշ։ Ինչքան տաք և արևոտ է լինում ամառը, այդքան շուտ է սկսվում Ռթվելին։ Օրինակ 2010 թվականի տաք ամառվանից հետո Ռթվելին սկսվեց սովորականի 2 շաբաթ շուտ։

Գործընթաց
---------

Ռթվելին ընտանեկան տոն է։ Ավանդույթի համաձայն այն անցկացնում են ընտանիքի անդամներով, ազգականներով։ Խաղողի հավաքը սկսվում է վաղ առավոտյան, ավարտվում ուշ երեկոյան։ Խաղողը ճզմում են բոբիկ ոտքերով կամ հատուկ ճնշող սարքավորումով։ Ճզմելուց հետո դուրս եկած հյութը լցնում են հատուկ կարասների մեջ և տանում մաքրման։ Ամեն երեկո այդ բազմօրյա տոնի ընթացքում, մարդիկ հավաքվում են սեղանի շուրջ, խմում են գինի և երգում հայրենասիրական երգեր։ Տոնը տևում է այնքան, մինչև ավարտվի խաղողի հավաքը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Ռոբերտ Պարսոնս Revelling in «Georgia's grape harvest». The BBC News. 26 October, 2003
2. ↑  Պյոտր Զգոննիկով «Ехал на ртвели, приехал на мачари».
**Հելենա Սպինակուտա** (շվեդերեն՝ Helena Spinacuta, 1766, Գյոթեբորգ - 1846, Trelleborg, Շվեդիա), շվեդական թատրոնի դերասանուհի և ակրոբատ։

Կենսագրություն
--------------

Ծննդյան պահին Հելենայի անունը եղել է Էլլնա Պերստոտտեր։ Նա ծնվել է Գյոթեբորգում 1766 թվականին Պեր Մորտենսսոնի և Կարնի Պերսդոտտերի ընտանիքում։ Նրա հայրը վանական էր Գյոթեբորգի եկեղեցում։

Յուհանը՝ Էլլնայի եղբայրը, դերասան էր, և նրա հետ միասին որպես դերասանուհի 1783-1785 թվականներին նա մասնակցում էր Գյոթեբորգի *Comediehuset* թատրոնի ներկայացումներին։ 1784 թվականին նա ամուսնացավ իտալացի (վենետիկյան) պարող և ակրոբատ Անտոնիո Բարտոլոմեո Սպինակուտուի հետ (*Antonio Bartolomeo Spinacuta*), այդ ժամանակ ելույթ էր ունենում Գյոթեբորգի կրկեսում և հանդիսանում էր ամենահայտնի արտիստներից մեկը։ Ամուսնանալուց հետո փոխեց իր անունը` Հելենա Սպինակուտա։ 1786 թվականի գարնանը Հելենան և Անտոնիոն ելույթներ էին ունենում Լունդում, Մալմյոում և Կոպենհագենում, իսկ ամռանը Հելենան իր ելույթն ունեցավ *Stenborgs Teater*-ում որպես դերասանուհի, իսկ Անտոնիոն ներկաներին զվարճացնում էր իր հնարքներով՝ արարների միջև ընկած ժամանակահատվածում։ Հելենան երկար ժամանակ թատրոնում չէր խաղում, բայց նրա հմտությունն ու գեղեցկությունը բարենպաստ տպավորություն էին թողել հանդիսատեսի վրա, և նրան նվիրված բանաստեղծություններում նրա ներկայացումները կրկնելու խնդրանք կար։

1786 թվականի դեկտեմբերից մինչև 1787 թվականի մայիսը, Սպինակուտները շրջագայեցին Շվեդիայում *Stenborgs Teater*-ի դերասանների և Հելենայի եղբոր հետ միասին։ Նա խաղում էր բեմում, իսկ ամուսինը երգում էր, պարում և ցուցադրում ակրոբատիկական համարներ։ Վերջին անգամ Սպինակուտները շվեդական աղբյուրներում հիշատակվել են 1787 թվականի մայիսի 5-ին, որից հետո նրանք հեռացել են Շվեդիայից։

1795 թվականին Հելենա Սպինակուտան պայմանագիր է կնքել Ֆիլադելֆիայի *Ricketts Cirkus*-ի հետ որպես պարուհի։ 1796 թվականին Հռոմում նա միանգամից երկու ձիեր հեծած հնարք կատարեց, որը հիշատակվում էր որպես «նախկինում երկրում որևէ կնոջ կողմից չկատարված հնարք»։ 1807 թվականին Անտոնիոն այլևս կենդանի չէր և Հելենան դիմեց Ֆիլադելֆիայի մասոնական օթյակին, որի անդամ էր հանդիսանում, խնդրելով ֆինանսական օգնություն ցուցաբերել իրեն և երեխաներին։ 1810 թվականին Հելենան վերադարձավ Շվեդիա, իսկ 1814 թվականից նա ապրում էր Տրելլեբորգում իր քրոջ հետ, ով ամուսնացած էր հացթուխի հետ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Fredrik August Dahlgren: Förteckning öfver svenska skådespel uppförda på Stockholms theatrar 1737-1863 och Kongl. Theatrarnes personal 1773-1863. Med flera anteckningar

Գրականություն
-------------

* Mantalslängder 1642—1820, Mantalslängder 1642-1820M almöhus län, SE/RA/55203/55203.12/120 (1814:1), bildid: A0005563\_00539.
* Flodmark, Johan: Stenborgska skådebanorna. Bidrag till Stockholms teaterhistoria. Stockholm. Norstedt & söner.
**«Նարցիս»** (իտալ.՝ Narciso), իտալացի նկարիչ Կարավաջոյի նկարը, որ ստեղծվել է 1597-1599 թվականներին։ Ներկայում պահվում է Հռոմում՝ Հնագույն արվեստի ազգային պատկերասրահում։

Սկզբում նկարը Կարավաջոյին վերագրել է իտալացի արվեստագետ Ռոբերտո Լոնգին 1916 թվականին։ Հայտնի են նկարչի ընդամենը երկու աշխատանքներ, որ ստեղծված են դասական առասպելաբանության սյուժեներով, չնայած դա ավելի շուտ կապված է պահպանված լինելու հարցի հետ, քան նրա ստեղծագործական ուղղվածության։ Նարցիսը, ըստ Օվիդիոսի «Կերպարանափոխություններում» շարադրված լեգենդի, գեղեցիկ պատանի է, որը սիրահարվում է իր արտացոլանքին։ Չկարողանալով աչքը կտրել իր արտացոլանքից՝ նա մահանում է իր կրքից և նույնիսկ Ստիքսը հատելիս շարունակում է նայել իր արտացոլանքին։

Նարցիսի պատմությունը հաճախ է հիշատակվել կամ վերապատմվել գրականության մեջ, օրինակ՝ Դանթե Ալիգիերիի և Ֆրանչեսկո Պետրարկայի կողմից։ Այն լավ հայտնի է եղել նաև հավաքորդների շրջանում, որտեղ Կարավաջոն եղել է այդ շրջանում, ինչպիսիք էին կարդինալ Ֆրանչեսկո Մարիա դել Մոնտեն ու բանկիր Վինչենցո Ջուստինիանին։ Կարավաջոյի ընկերը՝ բանաստեղծ Ջամբատիստա Մարինոն, ստեղծել է Նարցիսի նկարագրությունը։

Նարցիսի պատմությունը հատկապես գրավիչ է եղել նկարիչների համար։ Ըստ Վերածննդի տեսաբան Լեոն Բատիստա Ալբերտիի՝ «գեղանկարչության գյուտարարը... եղել է Նարցիսը... Ի՞նչ է գեղանկարչությունը, եթե ոչ հնարավորություն արվեստի միջոցով գրկում ամփոփել այն նույն ջրային հարթությունը»։

Կարավաջոն պատանուն պատկերել է դիպակե նրբագեղ կամզոլով։ Նա երկու ձեռքերն էլ պարզել է դեպի ջուրը և նայում է իր արտացոլանքին։ Նկարը փոխանցում է մտածկոտ մելանխոլության մթնոլորտ. Նարցիսի կերպարանքն իր արտացոլման հետ միասին պարփակված է շրջանակի մեջ, որի սահմաններից դուրս մթություն է, և նա կազմում է այդ նկարի միակ իրականությունը։

Տես նաև
-------

* Կարավաջոյի նկարների ցանկ

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Caravaggio and Bernini
2. ↑  *Metropolitan Museum of Art* The Age of Caravaggio. — New York, N.Y.: Metropolitan Museum of Art, 1985. — С. 265. — ISBN 9780870993800
3. 1 2 3 4  *Posèq, Avigdor* The Allegorical Content of Caravaggio's "Narcissus" (und) // *Notes in the History of Art*. — 1991. — Т. 10. — № 3. — С. 21—31.
4. ↑  *Saslow, James M.* The Desiring Eye: Gender, Sexuality, and the Visual Arts // A Companion to Renaissance and Baroque Art / Bohn, Babette; Saslow, James M.. — Wiley-Blackwell, 2012.

Արտաքին հղումներ
----------------

* «Narcissus»։ *Նկարի էջը պատկերասրահի կայքում* (անգլերեն)
| **՞**Նեղ սևամարմին |
| --- |
|  |
|  |
| Գիտական դասակարգում |
| 

|
|  |
| Թագավորություն | Կենդանիներ |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Բաժին | Միջատներ |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ընտանիք | Սևամարմիններ |
|
|
|
|
|
|
| Տեսակ | Նեղ սևամարմին |
|
|

 |
|  Լատիներեն անվանում |
| Laena constricta

 |
| 

| [{{fullurl:wikispecies:{{{wikispecies}}}|uselang=hy}} ԴասակարգումըՎիքիցեղերում] | uselang=hy}}[{{fullurl:commons:Special:Search/{{{wikispecies}}}|uselang=hy}} Պատկերների որոնումՎիքիպահեստում] | 

 |
| --- | --- | --- |

 |


**Նեղ սևամարմին** (լատին․՝ Laena constricta), սևամարմինների ընտանիքին պատկանող միջատ։ Գրանցված է Հայաստանի Հանրապետության Կարմիր գրքում։

Նկարագրություն
--------------

3,5-4 մմ մարմնի երկարությամբ, նեղ, թույլ փայլով, թեթևակի ուռուցիկ մանր բզեզ է՝ կարմրադարչնագույնից մինչև մուգ դարչնագույն գունավորմամբ։

Տարածվածություն
---------------

Տարածված է Հայաստանում, Նախիջևանում։ Հայտնի է Արարատյան հարթավայրի մի քանիշ կետերից՝ Երևանի շրջակայքից (Նուբարաշեն, Ջրվեժ, «Էրեբունի» պետական արգելոց գյուղեր), Կոտայքի (Հանցավան գյուղ) և Արարատի (Երասխ գյուղ) մարզերից։

Էկոլոգիա
--------

Ապրում են տարբեր տեսակի կիսաանապատներում՝ ինչպես աղուտայինում, այնպես էլ տափաստանաբուսայինում, հանդիպում՝ ապրիլ, հունիս ամիսներին քարերի տակ, գիշերը թռչում են դեպի լույսի աղբյուր։

Կենսաբանական առանձնահատկությունները հայտնի չեն։

Պահպանություն
-------------

Սահմանափակ արեալով հազվագյուտ տեսակ է։ Բնության պահպանության միջազգային միության Կարմիր ցուցակի չափորոշիչներով գնահատվում է որպես վտանգված տեսակ։

Թվաքանակը և դրա փոփոխության միտումները կայուն է, ոչ բարձր։

Վտանգման հիմնական գործոնները հողերի գյուղատնտեսական յուրացումն է և խոցելի չոր էկոհամակարգերում անասունների գերարածեցումը։

Պահպանվում է «Էրեբունի» պետական արգելոցում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4  *Հայաստանի Կարմիր գիրք*։ Երևան: Հայաստանի բնապահպանության նախարարություն։ 2010։ ISBN 978-99941-2-420-6
**Վիկտոր, աքայազն Նապոլեոն, Մոնֆորի տիտղոսակիր 4-րդ արքայազն** (*Napoléon Victor Jérôme Frédéric Bonaparte*, հուլիսի 18, 1862(1862-07-18), Փարիզ, Ֆրանսիա - մայիսի 3, 1926(1926-05-03), Բրյուսել, Բելգիա), ֆրանսիական գահին բոնապարտիստների հավակնորդն էր, 1879 թվականից մինչև իր մահը՝ 1926: Նա իր հետևորդների կողմից հայտնի էր որպես **Նապոլեոն V**:

Կենսագրություն
--------------

### Վաղ տարիներ

Նա ծնվել է Փարիզի Պալե-Ռոյալում, երկրորդ Ֆրանսիական Կայսրության ժամանակ, Նապոլեոն Ժոզեֆ Բոնապարտի և կնոջ՝ Կլոտիլդա Սավոյսկու դստեր (Վիկտոր Էմանուիլ II-ի դստեր) որդին է։ Շուտով ծնվում են երկու կրտսեր եղբայրներ. Արքայազն Լուին (1864–1932 թթ.) և արքայադուստր Մարիա Լետիցիա Բոնապարտը (1866–1926 թթ.), հետագայում Աոստայի դքսուհին։ Ծննդյան պահից նա երրորդն էր ժառանգորդության գծում, Նապոլեոն Էժենից և հորից հետո։ 1870 թվականին Նապոլեոն III-ի հրաժարականով կայսրությունը կործանվում է։

### Բոնապարտի ժառանգորդ

Նա 18 տարեկանում նշանակվել է Բոնապարտների տան գլխավոր, Նապոլեոն Էժենի կամքով, ով մահացել է 1879 թվականին, այսպիսով Վիկտորը սկսեց իրեն անվանել Նապոլեոն 5-րդ, չնայած այն հանգամանքին, որ բոնապարտիստների մեծ մասը նախընտրում էին նա կրտսեր եղբորը՝ Ռուսական գվարդիայի գնդապետ արքայազն Լուիին։ 1886 թվականի մայիսին Ֆրանսիական Հանրապետությունը արտաքսել է նախկին կառավարող դինաստիայի բոլոր իշխաններին, այսպիսով արքայազն Վիկտորը լքեց Ֆրանսիան, Բելգիայում աքսորվելու համար։

### Մահ

Արքայազն Վիկտորը մահացել է 1926 թվականի մայիսի 3-ին Բրյուսելում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4  *Bibliothèque nationale de France* data.bnf.fr (ֆր.): տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
2. 1 2 3 4 5  *Lundy D. R.* The Peerage
3. 1 2 3 4  *Pas L. v.* Genealogics — 2003.
4. ↑  *The Great Round World*։ Universe Publishing company։ 1899
5. ↑  Israel Smith Clare (1897)։ *Library of Universal History*։ R. S. Peale, J. A. Hill

Արտաքին հղումներ
----------------

* Prince Victor Napoleon Archived 2016-03-05 at the Wayback Machine.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | The Peerage · Find A Grave · WikiTree · WeRelate · Rodovid |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրոքհաուսի և Եփրոնի · Treccani |
|  |
| 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| BNE: XX4727414 · BNF: 15545610q · GND: 102280398 · ISNI: 0000 0000 7848 6961 · LCCN: no2007068820 · NLG: 146734 · NTA: 093252420 · SUDOC: 060109920 · VIAF: 120176208 · WorldCat VIAF: 120176208 |

 |

 |
**Ստի ծառը** ( անգլ.՝ The Lie Tree)՝ բրիտանուհի մանկական գրող Ֆրենսիս Հարդինգի 7-րդ վեպը, որը լույս է տեսել 2015 թվականին Macmillan Publishers հրատարակչությունում։

Սյուժե
------

Վեպի գործողությունները տեղի են ունենում վիկտորիանական Անգլիայում։ Գլխավոր հերոսուհին հոգևորականի տասնչորսամյա դուստր Ֆեյթ Սանդելին է։ Ֆեյթի հայրը մահանում է խորհրդավոր հանգամանքներում, բայց մահից հետո տարօրինակ ծառ է թողնում, որը սնվում է ստով։ Ֆեյթին վիճակված է բացահայտել, թե ինչ է կատարվել իր հոր հետ և հասկանալ ծառի գաղտնիքը։

Քննադատություն
--------------

The Guardian-ը գովաբանել է «Ստի ծառը» նկարագրված ժամանակաշրջանի համոզիչ պատկերի համար, գիրքը կոչելով հետաքրքրական և պրովոկացիոն։ The Daily Mail-ը գիրքը ընդգրկել է 2015 թվականին կարդալու համար նախատեսված գրքերի շարքին։ The Sunday Times-ը գիրքը անվանել է 2015 թվականի լավագույն մանկական գիրքը։

2015 թվականին վեպը ստացել է Կոստի մրցանակ որպես լավագույն մանկական գիրք և որպես տարվա գիրք, ավելի շուտ այս անվանակարգերում հաղթել է Ֆիլիպ Պուլմանի «Սաթե աստղադիտակ»վեպը 2001 թվականին։ Մրցանակաբաշխության ժյուրին գիրքը անվանել են հետաքրքիր և հարմար թե երեխաների, թե մեծահասակների համար։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Masters, Tim. Children's novel The Lie Tree wins Costa Book of the Year (26 January 2016). Проверено 27 января 2016
2. ↑  Furness, Hannah. Costa Prize: Frances Hardinge children's novel wins (26 January 2016). Проверено 27 января 2016
3. ↑  Дерево лжи. Лауреат премии Costa 2015. Проверено 16 июня 2017

Արտաքին հղումներ
----------------

* *Ստի ծառը* Фрэнсис Хардинг կայքում
* *Ստի ծառը* Macmillan հրատարակչությունում Archived 2017-06-30 at the Wayback Machine.
**Սերգեյ Գագիկի Նիգոյան** (ուկրաիներեն՝ Сергій Нігоян, օգոստոսի 2, 1993(1993-08-02), Բերեզնովատովկա, Դնեպրոպետրովսկի մարզ - հունվարի 22, 2014(2014-01-22), Կիև, Ուկրաինա), ազգությամբ հայ Ուկրաինայի քաղաքացի, 2014 թ.-ի նոյեմբերից հիմնված Եվրոմայդանի պահակախմբի անդամ։

Ուկրաինայի նախագահ Պյոտր Պորոշենկոյի № 890/2014 հրամանով (21.11.2014 թ.) մայդանյան իրադարձությունների ժամանակ զոհված 100 հոգուն, այդ թվում՝ Նիգոյանին, հետմահու տրվել է Ուկրաինայի հերոսի կոչում։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել և ապրել է Ուկրաինայի Դնեպրոպետրովսկի մարզի Սոլոնյանսկի շրջանի Բերեզնուվատիկվա գյուղում։ Հայրն ու մայրը հայ են, որոնք Ուկրաինա են տեղափոխվել Հայաստանից (Բերդ) 1992 թվականին։

Ուկրաինախոս էր, Հայաստանի և Ուկրաինայի հայրենասեր։ Լավ ծանոթ էր ուկրաինական պատմությանը և մշակույթին, այդ թվում՝ Տարաս Շևչենկոյի բանաստեղծություններին («Կովկաս» պոեմը ընթերցել է ժողովրդի առաջ)։

Դեկտեմբերին ցանկապատների ֆոնին Սերգեյը նկարահանվել էր մի տեսագրության մեջ, որտեղ արտասանում էր Շևչենկոյի բանաստեղծությունները։.

Զոհվել է հունվարի 22-ին Կիևի «Դինամո» մարզադաշտի մերձակայքում Բերկուտի դիպուկահարի գնդակից։
Ուկրաինայի նախագահ Պորոշենկոյի 2014 թվականի նոյեմբերի 21-ի հրամանագրով Սերգեյ Նիգոյանին հետմահու շնորհվել է Ուկրաինայի հերոսի կոչում։

Հիշատակի հավերժացում
--------------------

2015 թվականի հունվարի 28-ին Դնեպրոպետրովսկի քաղաքային խորհրդի 60-րդ նստաշրջանում որոշում է ընդունվել քաղաքի Կալինինի պողոտան վերանվանել Սերգեյ Նիգոյանի անունով։

Պատկերներ
---------

* Serhiy Nigoyan on the barricade Myhailivska street, December, 11, 2013Serhiy Nigoyan on the barricade Myhailivska street, December, 11, 2013
* Լվովի եկեղեցում հարգանքի տուրք են մատուցում Ս.ՆիգոյանինԼվովի եկեղեցում հարգանքի տուրք են մատուցում Ս.Նիգոյանին
* Լվովի եկեղեցում հարգանքի տուրք են մատուցում Ս.ՆիգոյանինԼվովի եկեղեցում հարգանքի տուրք են մատուցում Ս.Նիգոյանին
* Լվովի եկեղեցում հարգանքի տուրք են մատուցում Ս.ՆիգոյանինԼվովի եկեղեցում հարգանքի տուրք են մատուցում Ս.Նիգոյանին
* Մայդանի 32-րդ դիրքը՝ զարդարված Նիգոյանի լուսանկարով և ՀՀ պետական դրոշովՄայդանի 32-րդ դիրքը՝ զարդարված Նիգոյանի լուսանկարով և ՀՀ պետական դրոշով
* Մայդանի 32-րդ դիրքը՝ զարդարված Նիգոյանի լուսանկարով և ՀՀ պետական դրոշովՄայդանի 32-րդ դիրքը՝ զարդարված Նիգոյանի լուսանկարով և ՀՀ պետական դրոշով

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Присвоїти звання Герой України з удостоєнням ордена "Золота Зірка" (посмертно):
2. ↑  76 —Սերգեյ Նիգոյան. Մեր Շևչենկոն // YouTube
3. ↑  Կիևում զոհված Սերգեյ Նիգոյանը Ուկրաինայի քաղաքացի է
4. ↑  Про присвоєння звання Герой України
5. ↑  Դնեպրոպետրովսկում հայտնվել է Սերգեյ Նիգոյանի պողոտա

Արտաքին հղումներ
----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Սերգեյ Նիգոյան Վիքիպահեստում |

* Սերգեյ Նիգոյանն արտասանում է Տարաս Շևչենկոյի «Կովկաս» պոեմից հատված։
* Հայտնի է դիպուկահարի կրակոցից զոհված անձնի ինքնությունը