**Հոն Մյոն Հի** (կոր.՝ 홍명희, 洪命熹; 1888, Goesan County, Չոսոն - մարտի 5, 1968(1968-03-05), Կորեայի Ժողովրդա-Դեմոկրատական Հանրապետություն), կորեացի և հյուսիսկորեացի գրող, քաղաքական և հասարակական գործիչ։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է Հյուսիսային Չունգչոնգ նահանգի Կվեսան շրջանի Դոնբուրի գյուղում։ Ծնվել է ապահով ընտանիքում, բայց շուտ կորցրել է մորը և դաստիարակվել է խորթ մոր կողմից։

Միջնակարգ դպրոցն ավարտելուց հետո 1908 թվականից մինչև 1910 թվականը սովորել է Տանսեի դպրոցում՝ Տոկիոյում, 1910 թվականին Ճապոնիայի կողմից Կորեայի բռնակցումից հետո վերադարձել է Կորեա։

1919 թվականին մասնակցել է մարտի մեկի հակաճապոնական շարժմանը՝ դառնալով ղեկավարներից մեկը, շարժման ճնշումներից հետո ստիպված է եղել արտագաղթել Չինաստան և որոշ ժամանակ աղքատության մեջ ապրել Շանհայում, բայց այնուհետև վերադարձել է հայրենիք։ 1920-ական թվականներին «Դոնա իլբո» (կորեերեն՝ 동아일보) թերթում զբաղեցրել է գլխավոր խմբագրի պաշտոնը։ Այդ շրջանում Հոն Մյոն Հին մի քանի անգամ ենթարկվել է կալանավորման և դատապարտվել ոչ երկար ազատազրկման՝ իր հակաճապոնական հայտարարությունների և հոդվածների պատճառով։ Համաձայն մի շարք աղբյուրների, նույն 1920-ական թվականներին նա տարվել է մարքսիզմով և նույնիսկ որոշ ժամանակ եղել է կոմունիզմի ընդհատակյա սկզբնական կազմակերպությունում։ 1927 թվականին դարձել է «Ժամանակակից քննադատություն» (կորեերեն՝ 현대평론) գրական-քննադատական միության հիմնադիրներից մեկը (այլ կերպ կոչված «Հասարակության թարմացում» (կորեերեն՝ 신간회, Սինգանխվե)), որը զբաղվել է հայրենասիրական հակաճապոնական գործունեությամբ։

Կորեայի ազատազրկման պահին՝ 1945 թվականին, զբաղեցրել է Գրական ասոցիացիայի ղեկավարի պաշտոնը։ Սկզբնապես գտնվել է պետության հարավային մասում, որտեղ մասնակցել է «ձախերի» շարժմանը, մասնավորապես եղել է Կորեական թերակղզու նկատմամբ ՄԱԿ-ի խնամակալության հաստատմանը հակազդելու կոմիտեի ղեկավարության կազմում, իսկ 1947 թվականի հուլիսին՝ Յո Ուն Հյոնի սպանությունից հետո, գլխավորել է Աշխատանքի ժողովրդական կուսակցությունը։ 1948 թվականի փետրվարին ենթադրաբար գաղտնի այցելել է Հյուսիսային Կորեա, իսկ նույն թվականի ապրիլին երկրորդ այցելությունից հետո մնացել է այդտեղ։ Նույն թվականի սեպտեմբերին նա դարձել է Հյուսիսային Կորեայի նախարարների առանձնասենյակի նախագահի տեղակալներից մեկը և այդ պաշտոնը զբաղեցրել է մինչև 1962 թվականը։

1961 թվականի մայիսի 13-ին գլխավոր է «Խաղաղության և միավորման կոմիտե»-ն՝ Կորեայի աշխատանքային կուսակցության կազմում, զբաղվել է հարավկորեական իշխանությունների գործունեության քննադատությամբ։ 1953 թվականից մինչև 1956 թվականը եղել է Հյուսիսային Կորեայի Գիտությունների ակադեմիայի նախագահ, 1959 թվականին՝ Օլիմպիական կոմիտեի նախագահ, իսկ 1962 թվականին ընտրվել է Գերագույն ժողովրդավարական ժողովի մշտական կոմիտեի նախագահի երրորդ տեղակալ։ 1952 թվականին գրել է պանեգիրիկ՝ ի պատիվ Կիմ Իլ Սոնգի, ինչով վաստակել է պետության ղեկավարի բարեհաճությունը, երբեք չի ենթարկվել ճնշման։ Այնուամենայնիվ, համաձայն աղբյուրներից մեկի, Հոն Մյոն Հին իր կյանքի վերջում կարոտում էր Սեուլում անցկացրած տարիները։

Մահացել է 1968 թվականի մարտի 5-ին։ Թաղված է հայրենասեր նահատակների գերեզմանատանը՝ Փհենյանում։

Ստեղծագործություններ
--------------------

Հոն Մյոն Հիի առավել հայտնի ստեղծագործությունը համարվում է բազմահատոր պատմական վեպ «Իմ Կոկչոնը» (կորեերեն՝ 임꺽정), որը XVI դարավերջի կորեացի ազգային հերոսների մասին է՝ գրված Պյոկչխո կեղծանվան տակ (կորեերեն՝ 벽초)։ Ստեղծագործության առաջին անավարտ տարբերակը հրապարակվել է մասերով՝ 1928 թվականի նոյեմբերի 21-ից մինչև 1939 թվականի մարտի 11-ը՝ «Չոսոն իլբո» թերթում, իսկ 1940 թվականի հոկտեմբերին դուրս է եկել «조광» հրատարակչությունում՝ առանձին գրքի տեսքով, սակայն ճապոնական գրաքննության սպառնալիքներից մեկի պատճառով Հոն Մյոն Հին որոշել է դադարել աշխատել ստեղծագործության վրա։ Համաձայն սովետական մեծ հանրագիտարանի, 1954 թվականից մինչև1956 թվականը լույս է տեսել նրա երկրորդ ընդլայնված հրատարակությունը՝ Հյուսիսային Կորեայում, որը բաղկացած էր վեց հատորից։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4  Faceted Application of Subject Terminology
2. 1 2 3 4  *Bibliothèque nationale de France* data.bnf.fr (ֆր.): տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
3. 1 2 3 4  Korean Authority File (կոր.)
4. 1 2
5. ↑  «(신문로) 벽초 홍명희, 그 진실과 화해(신명식» (կորեերեն)։ Վերցված է 2009-03-05 (չաշխատող հղում)
6. ↑  首席占領 Archived 2018-05-27 at the Wayback Machine. 皇城新聞 1909년 06월 09일
7. ↑  (단독)소설「임꺽정」홍명희 자필 편지 4통 경북 안동서 발견 중앙일보 2018.02.19
8. ↑  이우탁《김구, 장보고, 앙드레김》(이우탁, 출판사 동아시아, 2006) 127페이지
9. ↑  동아일보, 임시주주 총회에서 사주 김성수는 동아기자단과 군소주주들의 요구를 묵살하고 신간부 조직(제4대 사장 : 이승훈. 주필 겸 편집국장 : 홍명희) Archived 2017-04-21 at the Wayback Machine. 1924년 05월 14일 : 한국사데이타베이스 근대사 연표
10. ↑  장세윤, 벽초(碧初) 홍명희(洪命熹)의 현실인식과 민족운동 한국독립운동사연구 제15집 (독립기념관, 2000.12) pp.336~337
11. ↑  «〈임꺽정〉, 조선에서 옥중작의 첫 기록» (կորեերեն)։ Վերցված է 2020-11-13
12. ↑  «'조선상고사' 103회 연재 주도한 안재홍, 단재 설득해 신간회에 참여시킨 홍명희» (կորեերեն)։ 24 февраля 2020։ Վերցված է 13 ноября 2020
13. ↑  文學同盟中央委員結成大會에서 選擧 Archived 2017-03-24 at the Wayback Machine. 1945.12.15
14. ↑  아! 비운의 역사현장 경교장(1993, 백범사상실천운동연합) 255
15. ↑  여운형 장례식 거행 1947년 08월 03일 (조선일보 1947년 08월 05일) 洪命憙의 봉도문 낭독
16. ↑  양동안, 1948년 남북협상과 관련된 북한의 대남 정치공작 국가정보연구 제3권 1호 (한국국가정보학회 2010-08-17) p.21
17. ↑  장세윤, 벽초(碧初) 홍명희(洪命熹)의 현실인식과 민족운동 한국독립운동사연구 제15집 (독립기념관, 2000.12) p.344
18. ↑  «김일성내각 組閣을 완료»։ 경향신문։ 1948-09-11։ էջ 1
19. ↑  조국평화통일위원회 결성대회(평양, 위원장 홍명희(洪命憙)) 1961년 05월 13일 : ≪북한연표≫ 국토통일원, 1980년
20. ↑  북한올림픽위원장 홍명희(洪命憙), 남북단일선수단 구성과 관련 IOC 위원장에게 전문 1959년 07월 04일 : ≪북한연표≫ 국토통일원, 1980년
21. 1 2  홍명희사망(洪命熹死亡) 1968.03.06. 경향신문 2면
22. ↑  홍명희, 《김일성 장군은 조선민주주의인민공화국의 창건자이며 조직자이다》 ｢근로자｣지 1952년
23. ↑  환상의 터널­그 시작과 끝:110 중앙일보 1990.05.28 종합 5면
24. ↑  «진짜 큰 도적은 임꺽정 아닌, 가렴주구 재상들 - 국가기록원» (կորեերեն)։ Վերցված է 13 ноября 2020
25. ↑  신정일։ *신정일의 신 택리지: 북한* (կորեերեն)
26. ↑  «홍석중의 증언» (կորեերեն)։ Վերցված է 13 ноября 2020
27. ↑  Концевич, 1978, էջ 354—355

Գրականություն
-------------

* Хон Мён Хи / Концевич Л. Р. // Франкфурт — Чага. — М. : Советская энциклопедия, 1978. — (Большая советская энциклопедия : [в 30 т.] / гл. ред.  А. М. Прохоров ; 1969—1978, т. 28).