recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Մարդու իրավունքները Հորդանանում** (արաբ․՝ حقوق الإنسان في الأردن‎‎), մարդկանց վարքագիծը բնութագրող և անուղղակիորեն անօտարելի համարվող բնական իրավունքների պաշտպանությունն ու մասնակի սահմանափակումները Հորդանանի Թագավորությունում։ Հորդանանը մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանվածության տեսանկյունից համարվում է Մերձավոր Արևելքի առաջատար երկիրը։ Վերջին ժամանակներում որոշակի իրողություններով պայմանավորված երկրի ազգային օրենսդրությունը՝ առընթեր իրավական ակտերով և օրենքներով հանդերձ, վերանայվել և բարեփոխվել է, սակայն այնուամենայնիվ Հորդանանում կան այս ոլորտի լուրջ խնդիրներ և առկախ հանգամանքներ, որոնցից ակնառուներն են խոսքի ազատության սահմանափակումն ու գենդերային անհավասարությունը։

Ըստ պաշտոնական վիճակագրության՝ Հորդանանը համարվում է չորրորդ «ամենաազատ» արաբական պետությունը՝ «մասամբ ազատ» օրենսդրական բնորոշմամբ։ Այնուամենայնիվ, 2017 թվականի տվյալներով ժողովրդավարության տեսանկյունից Հորդանանում իշխող արքայական ընտանիքի գործունեությունը, երկրի պետական կառուցվածքային մոդելը և կառավարական ապարատը մեկ հարթության մեջ դիտարկվում են որպես ավտորիտար վարչակարգի դրսևորումներ։ Ի տարբերություն մյուս իսլամադավան պետությունների՝ Հորդանանում կրոնի ազատության սահմանափակումների հիմնախնդիրն այնքան էլ լուրջ հետևանքների չի հանգեցնում, քանզի երկրի պետական կրոն համարվող մուսուլմանությունից բացի մյուս կրոնները ևս ունեն մասնակի հավասարության և ազատ օրենսդրական հնարավորություններ։ Այնուամենայնիվ, իսլամի հետ կապված կան մի շարք վիճահարույց հարցեր, որոնք կապված են պետության ավանդականության և այս կրոնի գաղափարախոսության հետ։ Մարդկանց առևտրի և ընդհանուր առմամբ թրաֆիքինգի դեպքերը շարունակում են մնալ հորդանանյան հասարակության թիրախային կետերից մեկը։ Երկիրը լուրջ քայլեր է ձեռնարկում այս երևույթի վերացման ուղղությամբ, որը հանգեցնում է ցուցանիշների դրական շարժին։ Հորդանանում թրաֆիքինգի զոհ են դառնում հիմնականում ներգաղթյալներն ու արտասահմանցի կանայք։ Ինչպես մյուս իսլամադավան արաբական պետությունները, այնպես էլ Հորդանանը, կանանց իրավունքների և գենդերային հավասարության տեսանկյունից ունի բավականին ցածր ցուցանիշներ, սակայն ըստ «Ազատության տան» հավաստման՝ այս դեպքում ևս նկատելի են դրական տեղաշարժերը։ Գենդերային անհավասարության մասնավոր դեպքերից ուշագրավ է գործազրկության բարձր մակարդակով պայմանավորված տղամարդկանց նկատմամբ յուրովի խտրականությունը` մեծ մասամբ կանանց համար թափուր աշխատատեղերի առկայության կապակցությամբ։ Իրավական համակարգի և հասարակության լայն շրջանակների խտրականության և ոտնձգությունների կիզակետում են սեռական փոքրամասնությունները, որոնց սեռական կողմնորոշման ազատ կամահայտնությունն այս երկրում ենթադրում է քրեական պատասխանատվություն։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Jordan: Reforms, But Abuses Persist". *HRW*. 2018 թ․ հունվարի 1. Retrieved 2018 թ․ մարտի 10.
2. ↑  "Jordan country report". *Freedom House*. 2017 թ․ փետրվարի 1. Արխիվացված է the original 2017 թ․ փետրվարի 3-ին. Retrieved 2017 թ․ փետրվարի 1. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
**Կարեն Հարությունյան** (հունիսի 18, 1956(1956-06-18), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), ջութակահար։ Բրյուսելի և Լյեժի Թագավորական կոնսերվատորիաների պրոֆեսոր, Մոնակոյի և Նիցցայի Ազգային կոնսերվատորիաների հրավիրված պրոֆեսոր։

Կենսագրություն
--------------

1975 թվականին ավարտել է Մոսկվայի Չայկովսկու անվան պետական կոնսերվատորիան` պրոֆեսոր Լ. Կոգանի դասարանը, ապա` նույն կոնսերվատորիայի ասպիրանտուրան։ Համամիութենական և միջազգային մրցույթների դափնեկիր է։ Համերգներով հանդես է եկել նախկին ԽՍՀՄ երկրներում, եվրոպական և համաշխարհային տարբեր հեղինակավոր բեմերում՝ Հունգարիա, Գերմանիա, Ավստրիա, Իսպանիա, Իտալիա, Բելգիա, Ֆրանսիա և այլուր։ Հանդես է եկել աշխարհահռչակ դիրիժորների հետ, այդ թվում՝ Մ. Շոստակովիչ, Գ. Ռոժդեստվենսկի, Վ. Գերգիև, Ա. Դիմիտրիադի և Պ. Լիլյե։

1989 թվականին հիմնադրել և ղեկավարել է «Հայաստանի վիրտուոզներ» կամերային նվագախումբը, որի հետ հանդես է եկել բազմաթիվ համերգներում, կատարել ձայնագրություններ։ 1989 թվականին Բելգիայում կայացած համերգային շրջագայության ժամանակ, Բրյուսելի քաղաքապետարանի և սենատի որոշմամբ Կարեն Հարությունյանին շնորհվել է Բրյուսելի պատվավոր քաղաքացու կոչում, իսկ համերգներից ստացված ողջ եկամուտը փոխանցվել է Սպիտակի 1988 թվականի երկրաշարժից տուժածներին։ 1993 թվականին Բրյուսելի Թագավորական կոնսերվատորիայից ստացել է հրավեր և տեղափոխվել է Բելգիա, ուր բնակվում և ստեղծագործում է։

Բրյուսելի և Լյեժի Թագավորական կոնսերվատորիաների պրոֆեսոր է, միևնույն ժամանակ հրավիրված պրոֆեսոր՝ Մոնակոյի և Նիցցայի Ազգային կոնսերվատորիաներում։ Շարունակում է ինտենսիվ համերգային գործունեությունը, ունի բազմաթիվ ձայնագրություններ։ Ելույթ է ունենում բարեգործական համերգներով՝ հօգուտ Եվրոպայում գործող հայկական կրթօջախների։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Կարեն Հարությունյանի կենսագրությունը avproduction կայքում". Արխիվացված է the original 2021 թ․ սեպտեմբերի 16-ին. Retrieved 2018 թ․ փետրվարի 19. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. ↑  Կարեն Հարությունյանի կենսագրությունը Հայաստանի պետական երիտասարդական նվագախմբի կայքում
**Մեծ Ռազբոյնիչյա** (ռուս.՝ Большая Разбойничья), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Վելյու գետի ձախ ափին 1436 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 14 կմ, ջրահավաք ավազանը՝ 69 կմ²։

Ջրագրության տվյալներ
--------------------

Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը Պեչորա գետն է մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը Պեչորա։

Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների՝

* Ջրային օբյեկտի կոդը հանրային գրանցմամբ — 03050100112103000058266
* Կոդը ըստ հիդրոլոգիական հետազոտության (ՌԴ) — 103005826
* Ավազանի կոդը — 03.05.01.001
* Ծավալի համարը ըստ ՌԴ-ի — 03
* Թողարկումը ըստ ՌԴ-ի — 0

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  "Պետական ջրային տվյալների գրանցում ըստ Ռուսաստանի Դաշնության:Մեծ Ռազբոյնիչյա". Արխիվացված from the original on 2012 թ․ օգոստոսի 20. Retrieved 2015 թ․ հունիսի 20.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | ГВР |

 |
«**Մասյաց աղավնի**», հասարակական-քաղաքական և պատմամշակութային եռամսյա հանդես։ Ղրիմահայոց ընկերության պաշտոնոնական հրատարակությունն է։

Պատմություն
-----------

Լույս է տեսնում 1990 թվականից Սիմֆերոպոլում՝ որպես Գ. Այվազովսկու «Մասեաց աղաւնի» ամսագրի շարունակություն։ Գլխավոր խմբագիրներ՝ Սերժ Հովհաննիսյան, Օլեգ Գաբրիելյան, Վահան Վերմիշյան (2007 թվականից)։

Պարբերականը տպագրում է հոդվածներ, տեղեկություններ ղրիմահայ համայնքների վերակազմավորման գործընթացի ներկա վիճակի, Հայաստանի և սփյուռքահայ համայնքների հետ կապերի ամրապնդման, Ղրիմի հասարակական-քաղաքական կացության, հայ ժողովրդի, մասնավորապես՝ ղրիմահայերի պատմական անցյալի և այլ խնդիրների մասին։

ՀՀ սփյուռքի նախարարությունը 2010 թվականին «Մասյաց աղավնի» հանդեսը ճանաչել է Սփյուռքի լավագույն լրատվամիջոցներից։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Ղրիմի հայկական համայնքը տեղի ունեցող իրադարձություններին ներգրավված չէ". Արխիվացված է the original 2023 թ․ հունիսի 9-ին. Retrieved 2023 թ․ հունիսի 8. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. ↑  Ղրիմի հայ համայնքը թերակղզու հնարավոր անջատման վերաբերյալ որևէ դիրքորոշում չունի
3. ↑  Ղրիմում մենք մեզ հիւր չենք համարում

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատված վերցված է*  «Հայ գրատպություն և գրքարվեստ» հանրագիտարանից, որի նյութերը թողարկված են՝ Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում-Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո։ |
«**Մի՛ մեծանա ճանապարհի մոտ**» (ռուս.՝ «Не расти у дороги»), աստրախանցի գրող Յուրի Սելենսկու ինքնակենսագրական վիպակը, հեղինակի ամենահայտնի ստեղծագործություններից մեկը։ Առաջին անգամ հրատարակվել է գրողի մահվանից հետո՝ 1983 թվականին Վոլգոգրադում, վերահրատարակվել է 1987 թվականին Մոսկվայում։

Սյուժե
------

Ստեղծագործությունը պատմում է աշխատանքային ծայրամասից դեռահաս Գոշկա Պոտեխինի արկածների մասին Աստրախանում 1920-1930-ական թվականներին։ Կ. Ս. Սիտախմետովայի խոսքով՝ Սելենսկին պնդել է, որ вիպակի գլխավոր հերոսը ոչ թե Գոշկան է, այլ Աստրախանը։ Թեև նախաբանում հեղինակը գրում է, որ գիրքը հիմնված չէ իր հուշերի վրա, նա ակնհայտորեն ակնարկում է դրա ինքնակենսագրական բնույթի մասին՝ բացահայտելով տեքստը նման տողերով․«Իմ մանկությունը դժվար թե ավելի լավը կամ վատը լիներ, քան իմ հասակակիցներինը, որոնք ծնվել են Ռուսաստանում 20-ականների ամենասկզբին։ Ինչ-որ կերպ ես հասել եմ երիտասարդության տարիքի։ Այստեղ գործը շատ է բարդացել, բայց այդ մասին ավելի ուշ»։ Ինչպես գրում է Մ. Գուրյանովի մասին իր հուշերում, գրքի շատ դրվագներ իսկապես հիմնված են իր կյանքի իրադարձությունների վրա։ Վիպակում հիշատակված կերպարներից մի քանիսը, ինչպես, օրինակ, «բոլորին հայտնի է դաշնամուր տեղափոխող» Լյովա Ագամովը։

Արձագանքներ
-----------

Բանաստեղծուհի և գրականագետ, Ռուսաստանի գրողների միության անդամ Դինա Նեմիրովսկայան վիպակը կոչել է Աստրախանի 20-երեսունական թվականների իսկական տարեգրությունը, որը պահանջում է վերահրատարակություն։

«Աստրախանի երկրամասի գրական քննադատությունը» հրատարակությունում, որը լույս է տեսել 1987 թվականին, Վլադիմիր Չեբիկինը նշել է, որ ստեղծագործության մեջ կարծես երկու հեղինակ կա։ «Գոշկայից իրեն պոկելն այնքան էլ հեշտ չէր գրողի համար։ Այդ պատճառով ավագը, պատմելով կրտսերի մասին, ոչ միայն կողքից է նայում նրան, այլ փորձում է արդեն այսօրվա օրով արդարացնել իմաստուն ասացվածքը. «Русский мужик задним умом крепок»: Որքան էլ ընթերցողների աչքի առաջ գրողն իր փոքրիկ հերոսի հետ ընկղմվում է այն ամենի մեջ, ինչը կոչվում է «ժամանակ» խորհրդավոր բառով։ Դա անում է նրա համար, որպեսզի զգա աշխարհի թարմացումը։ Այն ամենը, ինչ թանկ է նրա համար ներկայիս աշխարհում, զարմանալիորեն արձագանքում է այն ամենին, ինչ մնացել է մանկության տարիներին»։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Список краеведческой литературы". *Официальный сайт администрации МО «Город Астрахань»*. Արխիվացված է the original 2020 թ․ օգոստոսի 6-ին. Retrieved 2020 թ․ սեպտեմբերի 7.
2. ↑  "Селенский (Галишников) Юрий Васильевич". *Служба хранения Памяти*. Retrieved 2020 թ․ սեպտեմբերի 6.
3. ↑  Селенский Ю. "Не расти у дороги". *Астраханское информбюро*. Retrieved 2020 թ․ սեպտեմբերի 7.
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Ոսկանյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Կարեն Ոսկանյան** (27 հոկտեմբերի, 1975, Բաքու - 11 հուլիսի, 1999, Ստեփանակերտ), հայ ազատամարտիկ, Արցախյան ազատամարտի մասնակից։

Կենսագրություն
--------------

Կարեն Ոսկանյանը ծնվել է 1975 թ. հոկտեմբերի 27-ին Բաքու քաղաքում։ Նրա հիվանդության պատճառով ընտանիքը 1976 թ. տեղափոխվել է Առաջաձոր։ Ավարտել է գյուղի միջնակարգ դպրոցը։ 1993 թ. զորակոչվել է ԼՂՀ ՊԲ շարքերը, ծառայել Խաչենի գումարտակում։ Առաջին անգամ վիրավորվել է ականի պայթյունից «ԿամԱԶ» մակնիշի մեքենայով դիրքերը գնալիս։ Երկրորդ անգամ վիրավորվել է ոտքից թշնամու գնդակից։ 1995 թ. նոյեմբերից Խոջալվում անցել է սպայական վեցամսյա դասընթացներ, ապա ծառայել Մատաղիսի գնդում որպես վաշտի հրամանատար, ուներ ավագ լեյտենանտի զինվորական կոչում։ Վիրավորվել է 1999 թ. հուլիսի 3-ին դիրքերում, թշնամու գնդակից, մահացել հուլիսի 11-ին Ստեփանակերտի հոսպիտալում։ Հետմահու պարգևատրվել է «Արիության համար» մեդալով։ Ամուսնացած չէր։ Հանգչում է Առաջաձորի գերեզմանատանը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Կարեն Ոսկանյանը Արցախյան պատերազմի թանգարանի կայքում". Արխիվացված է the original 2016 թ․ մարտի 5-ին. Retrieved 2014 թ․ մարտի 1.
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Միքայել Հրեշտակապետ եկեղեցի (այլ կիրառումներ)

**Միքայել Հրեշտակապետ եկեղեցի** (ռուս.՝ Церковь Михаила Архангела), ուղղափառ եկեղեցի Ռուսաստանի ԴաշնությանՌոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանի Կամենոլոմնի գյուղում։ Ենթարկվում է Շախտիի և Միլլերովոյի թեմի Նիժնեդոնսկի գործակալությանը։ Ռուսաստանի մշակութային ժառանգության օբյեկտ է։ Կոչվում է քրիստոնեությունում ամենապաշտելի հրեշտակապետերից մեկի` Միքայել Հրեշտակապետի անունով։

Պատմություն
-----------

Մաքսիմովսկի խուտորի կողքին (Կամենոլոմնի գյուղի հին անվանումը) XIX դարի վերջում կազմավորվել է Նովոգրուշևսկի խուտորը, որը բնակեցված էր Կրիվյանսկայա գյուղի երիտասարդ կազակ ընտանիքներով։ Երկու խուտորները միմյանցից բաժանում էր փոքրիկ առու։ Նովոգրուշևսկիում որոշ ժամանակ անց կառուցվեց տաճար և եկեղեցական-ծխական դպրոց։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին այդ տաճարն ավերվել է, ուստի ժամերգությունները տեղափոխվել են բնակելի տուն, որը շուտով վերակահավորվել է մանկատան։

1948 թվականից սկսած աղոթքի տան ուղղափառ համայնքի անդամները հավաքում են միջոցներ, որոնցով հետագայում գնեցին առանձին հողամասեր և տնատիրություններ։ Տարիների ընթացքում նրանք փոխակերպվեցին տաճարի, որը գործում է մինչ օրս։ Կառուցվեցին տնտեսական կառույցներ, ոսկե գմբեթներով զանգակատուն, հիմնադրվեց նոր կիրակնօրյա դպրոց։

1980-ական թվականներին իրականացվել է տաճարի վերակառուցում, որի ընթացքում նրա պատերը շարվել են կարմիր աղյուսից։

1992 թվականին տաճարի շենքը ճանաչվել է մշակութային ժառանգության տեղական նշանակության օբյեկտ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  "Каменоломни|Церковь Михаила Архангела" (in ռուսերեն). sobory.ru. Retrieved 2017 թ․ փետրվարի 21.
2. 1 2  "Памятники истории и культуры (объекты культурного наследия) народов Российской Федерации". old.kulturnoe-nasledie.ru. Արխիվացված է the original 2017 թ․ փետրվարի 22-ին. Retrieved 2017 թ․ փետրվարի 21. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
3. 1 2  "Храм Архангела Михаила — Нижнедонское Благочиние" (in ռուսերեն). www.don-blago.ru. Retrieved 2017 թ․ փետրվարի 21.
**Կարին Լինդբերգ** (շվեդ.՝ Karin Lindberg, ամուսն.` **Լինդեն** (շվեդ.՝ Lindén), հոկտեմբերի 6, 1929(1929-10-06), Կալիքս, Նորրբոտտեն, Շվեդիա - դեկտեմբերի 2, 2020(2020-12-02), Էրեբրու), շվեդ մարմնամարզիկ, աշխարհի չեմպիոն, 1952 թվականի օլիմպիական չեմպիոն, 1956 թվականի օլիմպիական խաղերի արծաթե մեդալակիր։

Կենսագրություն
--------------

Կարին Լինդբերգը ծնվել է 1929 թվականին Կալիքսում, մեծացել Ստոկհոլմում։ Նա Շվեդիայի հավաքականի կազմում երեք անգամ մասնակցել է Օլիմպիական խաղերին` «Թիմային վարժություններ առարկայով» անվանակարգում։ Առաջին անգամ Կարինը մասնակցել է Լոնդոնի 1948 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերին։ 1950 թվականին հավաքականի կազմում նա հաղթել է աշխարհի առաջնությունում։ 1952 թվականին Հելսինկիի Ամառային օլիմպիական խաղերում շվեդուհիները ոսկե մեդալ են նվաճել «Թիմային վարժություններ առարկայով» անվանակարգում` առաջ անցնելով ԽՍՀՄ-ի և Հունգարիայի հավաքականներից` 74,2 միավոր արդյունքով։ 1956 թվականին Մելբուռնի Ամառային օլիմպիական խաղերում Շվեդիայի հավաքականը դարձյալ 74,2 միավոր է հավաքել «Թիմային վարժություններ առարկայով» անվանակարգում, սակայն այս անգամ նրանց արդյունքը գերազանցել են հունգարացի մարզուհիները։ Շվեդիայի հավաքականի մասնակիցները արծաթե մեդալ են ստացել։

1952 թվականին Լինդբերգը ճանաչվել է տարվա մարզիկ։

1955 թվականին վթարի է ենթարկվել։

Կարիերայի ավարտից հետո նա 17 տարի մարմնամարզության առավոտյան դասընթացներ է վարել *Morgonpasset* հեռուստահաղորդման ժամանակ։ Նա Էրեբրուի շրջանի մարմնամարզության ասոցիացիայի նախագահն էր 1983-1991 թվականներին։ Աշխատել է նաև որպես մարզիչ և դեղագործ։

Գրականություն
-------------

* Volker Kluge: *Olympische Sommerspiele. Die Chronik II. London 1948 – Tokio 1964.* Sportverlag Berlin, Berlin 1998, ISBN 3-328-00740-7.

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2
2. 1 2 3  Bergström K. (21.112019). "90-åriga Karin Lindén: Varför får jag inte OS-guldet?" (in շվեդերեն). Aftonbladet.
3. ↑  "Karin Lindberg". Արխիվացված է the original 2020 թ․ ապրիլի 17-ին. Retrieved 2021 թ․ մարտի 7. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
4. 1 2 3 4 5 6  "Karin Lindén" (in շվեդերեն). Շվեդիայի օլիմպիական կոմիտե. Արխիվացված է the original 2016 թ․ հունվարի 30-ին. Retrieved 2021 թ․ մարտի 7. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Olympic Channel · ՄՕԿ · Շվեդիայի օլիմպիական կոմիտե |

 |
**«Հողը»** (իտալ.՝ La Terra), իտալացի նկարիչ Ջուզեպպե Արչիմբոլդոյի (իտալ.՝ Giuseppe Arcimboldo, 1527-1593) նկարը, որն ստեղծվել է 1566 թվականին։ Պահվում է Լիխտենշտայնների թանգարանում (Վիեննա)։ Նկարվել է յուղաներկով փայտի վրա։ Չափերը՝ 70 × 49 սմ։

Նկարագրություն
--------------

«Հողը» այլաբանական դիմանկար է «Չորս տարերք» շարքից, որի մեջ մտնում են նաև «Կրակ», «Ջուր» և «Օդ» նկարները, որոնք նկարիչը նկարել է կայսր Մաքսիմիլիան 2-րդի համար և 1569 թվականին նվիրել է նրան «Տարվա եղանակներ» նկարների շարքի հետ միասին։ Արչիմբոլդոն թագավորական ընտանիքում ավելի քան 25 տարի ծառայել է որպես պալատական դիմանկարիչ։ Հաբսբուրգների դինաստիան հովանավորել է արվեստը և գնահատել նկարչին իր ինքնատիպ ոճի համար։

«Հողը» նկարը Հաբսբուրգների պալատի էկզոտիկ հավաքածուի կենդանիներից կազմված կոմպոզիցիա է։ Նապաստակ կազմում է քիթը, փիղը՝ ականձն ու այտը։ Հողի պարանոցը պատկերված է պառկած կովի տեսքով։ Եղջերուի եղջյուրները գլխի շուրջ հիշեցնում են արքայական թագը։ Որոշ կենդանիներ կայսերական գերդաստանի այլաբանություններ են.։ Ոսկե գեղմի միաբանության այլաբանությունն է դարձել է ոչխարի մորթին, որ պատկերված է Հողի կրծքավանդակի վրա։ Առյուծի գլուխն ու մորթը խորհրդանշում են Բոհեմիայի թագավորությունը, որտեղից ծագել են Հաբսբուրգները։

Արչիմբոլդոյի ժամանակակից բանաստեղծ Ջովաննի Բատիստա Ֆոնտեոն (1546-1580) «Չորս տարերք» և «Տարվա եղանակներ» շարքերի համար գրել է ուղեկցող բանաստեղծություններ, որոնք ապացուցում են նկարների այլաբանական նշանակությունը և նրանց կայսերական թեման։

Նկարիչը համոզված էր, որ կան ընդամենը չորս տարերքներ (տարրեր)՝ կրակ, հող, ջուր և օդ, որոնցից միավորման և փոխակերպման միջոցով ծնվում են բոլոր էությունները։ Եվ այն, ինչ մահանում է, կրկին բաժանվում է այս չորս տարրերի։ Արչիմբոլդոն ասոցացվում է ժամանակակից փիլիսոփայության հետ՝ պնդելով, որ բնության տարրերի տարօրինակ կապը մակրոաշխարհի և միկրոաշխարհի միջև բարդ փոխհարաբերություններ են։

«Չորս տարերքներ» շարքի կտավներ»
-------------------------------

* Ջուր, 1566 թվական, Արվեստի պատմության թանգարան, ՎիեննաՋուր, 1566 թվական, Արվեստի պատմության թանգարան, Վիեննա
* Կրակ, 1566 թվական, Արվեստի պատմության թանգարան, ՎիեննաԿրակ, 1566 թվական, Արվեստի պատմության թանգարան, Վիեննա
* Օդ, 1566 թվական, պատճեն, մասնավոր հավաքածու, ՇվեյցարիաՕդ, 1566 թվական, պատճեն, մասնավոր հավաքածու, Շվեյցարիա

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "GIUSEPPE ARCIMBOLDO DIE ERDE". Liechtenstein. The princely collections. Արխիվացված է the original 2019 թ․ հոկտեմբերի 20-ին. Retrieved 2019 թ․ հոկտեմբերի 19.
2. 1 2  DaCosta Kaufmann Thomas. Arcimboldo: Visual Jokes, Natural History, and Still-Life Painting. Chicago, 2009. Р. 78
**Մեծ Գորևկա** (ռուս.՝ Большая Горевка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Պեչորա գետի աջ ափից 1510 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 36 կմ, ջրահավաք ավազանը՝ 300 կմ²։

Ջրագրության տվյալներ
--------------------

Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը Պեչորա գետն է մինչև թափվելը Ուսա։ Գետի ավազանը Պեչորա։

Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների՝

* Ջրային օբյեկտի կոդը հանրային գրանցմամբ — 03050100112103000058129
* Կոդը ըստ հիդրոլոգիական հետազոտության (ՌԴ) — 103005812
* Ավազանի կոդը — 03.05.01.001
* Ծավալի համարը ըստ ՌԴ-ի — 03
* Թողարկումը ըստ ՌԴ-ի — 0

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  "Պետական ջրային տվյալների գրանցում ըստ Ռուսաստանի Դաշնության։ Բեժյուդոր". Արխիվացված from the original on 2012 թ․ օգոստոսի 20. Retrieved 2015 թ․ հունիսի 28.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames · ГВР |

 |
**«Հոգ տար մայրիկի մասին»** (կորեերեն՝  엄마를 부탁해)՝ գեղարվեստական վեպ , որը լույս է տեսել Չանգբիում 2008 թվականի նոյեմբերի 5-ին, գրող Շին Քյոնգսուկի կողմից։ 2007թվականի ձմռանից մինչև 2008թվի ամռանը այն շարադրվել է «Արարում և քննադատություն» բաժնում:Պատմությունը ծավալվում է անհայտ կորած մորը հետ բերելու գործընթացում , որը Սեուլի կայարանում բաց էր թողել ամուսնու ձեռքը՝ փորձելով փնտրել որդու տունը։ Եվ այդ ամենը նկարագրվում է մայրիկի տեսակետի փոփոխման եղանակով։

2010 թ. դեկտեմբերի 21-ին լույս է տեսել նաև էլեկտրոնային գրքերի ծրագիր iPhone- ի համար:2009-ի սեպտեմբերին «Հոգ տար մայրիկի մասին» գրքի անգլերեն թարգմանությունը վաճառվեց ԱՄՆ-ի Քնոֆ քաղաքում, իսկ 2011-ի ապրիլից այն վաճառվում է ԱՄՆ-ի շուկայում ' Please Look After Mom' վերնագրի ներքո:Այն հրատարակվել է ոչ միայն ԱՄՆ-ում, այլ նաև 22 տարբեր երկրներում, ինչպիսիք են Անգլիան և Լեհաստանը։

Մրցանակներ
----------

* «Մարդ» ասիական գրական մրցանակ

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑  "Արխիվացված պատճենը". Արխիվացված է the original 2012 թ․ մարտի 22-ին. Retrieved 2021 թ․ մարտի 18.
**Մատաղահաս Աֆրոդիտեներ** (հուն.` *Mikres Aphrodites*), մրցանակակիր դրամատիկ կինոնկար, որը 1963 թվականին նկարահանել է հույն անվանի կինոռեժիսոր Նիկոս Կունդուրոսը՝ Վասիլիս Վասիլիկոսի սցենարի հիման վրա։

Դիպաշար
-------

Քրիստոսի ծննդից երկու հարյուր տարի առաջ՝ տեղից տեղ թափառող մի խումբ հովիվներ, երաշտի պատճառով նոր արոտավայրեր փնտրելով, լքում են իրենց սովոր սարերն ու միառժամանակ հաստատվում ձկնորսական մի գյուղի մերձակայքում։ Գյուղում տղամարդ չկա՝ բոլորը ծով են դուրս եկել՝ ձուկ որսալու, և կանայք, զգուշանալով շրջակայքում հայտնված անծանոթ տղամարդկանցից, թաքնվում են, բացի ձկնորսներից մեկի կնոջից՝ Արտայից ու նրանց տասներկուամյա աղջկանից՝ Քլոեից։ Մի պատանի հովիվ՝ Սկիմնոսը, պատահմամբ հանդիպում է Քլոեին, որը կիսամերկ շրջում էր ծովափի ժայռերի մոտ։ Նրա հոգում, կամա թե ակամա, բուռն հետաքրքրություն է առաջանում հակառակ սեռի գեղեցիկ ներկայացուցչի նկատմամբ։ Աղջկա ուշադրությունը գրավելու համար նրան ցույց է տալիս իր բռնած ձկնկուլը։ Աստիճանաբար երկու պարմանիների միջև սկսվում է գրավիչ ու գայթակղիչ մի խաղ։

Ֆիլմում զուգահեռաբար առաջ է տարվում մեկ ուրիշ զույգի՝ Արտայի և երիտասարդ հովիվ Ցակալոսի սիրո պատմությունը։ Արտան, որ սկզբում մերժել էր Ցակալոսին, աստիճանաբար տեղի տալով հետապնդումների, դարպասումների, գայթակղության առաջ, ի վերջո տրվում է նրան ծովափնյա քարանձավում։ Սկիմնոսն ու Քլոեն քարաճեղքերից դիտում են նրանց բուռն, կրքոտ գրկախառնություններն ու հրայրքոտ մերձեցումը։

Երբ վերջապես անձրևներն սկսվում են, և հովիվները որոշում են լքել ձկնորսական գյուղի մերձակայքն ու վերադառնալ իրենց լեռները, Սկիմնոսը հրաժարվում է ընկերակցել նրանց։ Նա փնտրում է Քլոեին և նրան գտնում է արդեն ծանոթ քարանձավում՝ լռակյաց մի տղայի՝ նույնպես պատանի հովվի՝ Լիկասի հետ։ Սկիմնոսը ակամա ականատես է դառնում հետևյալ տեսարանին. աղջիկը սկզբում դիմադրում է իրեն բռնաբարելու փորձեր անող Լիկասին, բայց հետո չի կարողանում (կամ, գուցե, չի էլ ցանկանում) հաղթահարել իր առաջին սեռական հարաբերությունն ունենալու գայթակղությունը և տրվում է հեշտանքին։

Սկիմնոսը կապը քանդում, արձակում է արդեն սատկած ձկնկուլը, շպրտում է ծովը ու թողնում, որ ալիքն իրեն էլ քշի։

Ուշագրավ փաստեր
---------------

Կինոնկարում ներգրավված դերակատարներից շատերը իսկապես հովիվներ են։

Ֆիլմի դիպաշարի հիմքում ընկած է «Դափնիս և Քլոե» լայնորեն հայտնի սիրավեպի դիպաշարը։

Ֆիլմի շահած մրցանակները
-----------------------

Բեռլինի միջազգային կինոփառատոնի «Արծաթե արջ» մրցանակ՝ լավագույն ռեժիսուրայի համար

* Silver Bear for Best Director (Berlin Film Festival) - Nikos Koundouros
* International Federation of Film Critics (FIPRESCI) Prize
* Thessaloniki Film Festival Award for Best Film and Best Director - Nikos Koundouros

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑  "Berlinale 1963: Prize Winners". *berlinale.de*. Արխիվացված է the original 2019 թ․ օգոստոսի 30-ին. Retrieved 2010 թ․ փետրվարի 14.
3. ↑  "awards 1963". Thessaloniki Film Festival. Արխիվացված է the original 2015 թ․ ապրիլի 2-ին. Retrieved 2015 թ․ օգոստոսի 20.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | AllMovie · AlloCiné · ČSFD · FilmAffinity · Internet Movie Database · Rotten Tomatoes |

 |
**Հնդկաստանի կառավարության դրամահատարան, Նոիդա**, Հնդկաստանի չորս դրամահատարաններից մեկը՝ տեղակայված Նոիդայում, Ուտար Պրադեշ նահանգ, դրամահատարանն արտադրությունը սկսել է 1988 թվականի հուլիսին, և այն Հնդկաստանի միակ դրամահատարանն է, որ հիմնադրվել է Հնդկաստանի անկախություն ձեռք բերելուց սկսած, 1947 թվականին։ Այն արտադրեց Հնդկաստանի՝ չժանգոտող պողպատից առաջին մետաղադրամները և դրա հետ մեկտեղ իրենց երկրի համար մետաղադրամներ արտադրելուց բացի՝ արտադրում է մետաղադրամներ այլ երկրների համար։

Պատմություն
-----------

1984 թվականին Հնդկաստանի կառավարությունը որոշեց հիմնադրել նոր դրամահատարան Հնդկաստանի Ուտար Պրադեշ նահանգւժի Նոիդա քաղաքում։ Տարեկան 2,000 միլիոն մետաղադրամների արտադրական հզորությամբ՝ նոր դրամահատարանը ստեղծվեց Հնդկաստանի մետաղադրամների աճող պահանջարկը բավարարելու համար։ 1986 թվականի հունվարին նախագիծը մեկնարկեց Հնդկաստանի ֆինանսների նախարարության տնտեսական գործերի դեպարտամենտի կողմից 30 կրոր (համարժեք 2017 թվականի 291 կրորին կամ 40 միլիոն ԱՄՆ դոլարին) բյուջեով։ Դրամահատարանի կառուցումը ժամանակին ավարտվեց, և այն սկսեց մետաղադրամների արտադրությունը 1988 թվականի հուլիսին։ Այն Հնդկաստանի համար արտադրեց առաջին չժանգոտող պողպատից մետաղադրամները։

Կազմակերպություն
----------------

2006 թվականի հունվարի 13-ից սկսած Հնդկաստանի կառավարությունը Նոդիայում հանդիսանում է Հնդկաստանի սահմանափակ տպագրության և դրամահատության կորպորացիայի մասը։ Այն ղեկավարվում է տնօրենների խորհրդի կողմից։
Since 13 January 2006, the India Government Mint at Noida has been a part of Security Printing & Minting Corporation of India Limited. It is headed by a board of directors.

Դրամահատարանային տարբերանշան
----------------------------

Հնդկաստանի կառավարության դրամահատարանում՝ Նոդիայում հատված մետաղադրամները կրում են «փոքր կամ մեծ կետ» դրամահատարանային տարբերանշան (**°** or **o**):

Ռուփի մետաղադրամների վրա՝ Նոդիայի դրամահատարանի տարբերանշանը (Վերևում գտնվող պատկերը Մեքսիկայի տարբերանշանն է կրում, ոչ թե Նոիդայինը)

Արտադրություն
-------------

Հնդկաստանի համար մետաղադրամների արտադրությունից բացի՝ դրամահատարանը մետաղադրամներ է արտադրում նաև Թաիլանդի և Դոմինիկյան Հանրապետության համար։ 2012 թվականից սկսած դրամահատարանը ներկայացրեց գիշերային-արտադրանք։ 2016 թվականին՝ Հնդկաստանի դրամական բարեփոխումից առաջ, դրամահատարանն արտադրում էր մետաղադրամների ընդհանուր քանակի 40 %-ը և ուներ 400 կրոր (56 միլիոն ԱՄՆ դոլար) մետաղադրամների տարեկան արժեքի թիրախ։ Այս արտադրությունը հետագայում աճեց՝ արժույթի հոսունության պակասի պատճառով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  "About us". Official website. Արխիվացված է the original 2018 թ․ հոկտեմբերի 5-ին. Retrieved 2017 թ․ հունվարի 9.
2. 1 2  "History". Official website. Արխիվացված է the original 2018 թ․ հոկտեմբերի 5-ին. Retrieved 2017 թ․ հունվարի 9.
3. ↑  "Organization Structure". Official website. Արխիվացված է the original 2018 թ․ հոկտեմբերի 5-ին. Retrieved 2017 թ․ հունվարի 9.
4. ↑  "Mint mark". numista. Retrieved 2017 թ․ հունվարի 9.
5. ↑  Salaria, Shikha (2016 թ․ նոյեմբերի 19). "Noida mint increases coin production by 20%". *The Times of India*. Noida. Retrieved 2017 թ․ հունվարի 12.

|  |
| --- |
| 
  **Հնդկաստան**   **Դրամագիտություն**
 |
**«Մեծ վառ ցուցափեղկ»** (գերմ.՝ Großes helles Schaufenster), գերմանացի էքսպրեսիոնիստ նկարիչ, նկարիչների «Կապույտ հեծյալ» միավորման անդամ Ավգուստ Մակեի նկարներից։ Կտավը հեղինակը վրձնել է 1912 թվականին։ Յուղաներկով կտավի չափերն են 106,8 × 82,8 սմ։

Այսօր «Մեծ վառ ցուցափեղկ» ստեղծագործությունը պահպանվում և ցուցադրվում է Շպրենգելի թանգարանում (Հաննովեր, Գերմանիա)։

Ստեղծման պատմություն
--------------------

Ամենայն հավանականությամբ «Մեծ վառ ցուցափեղկ» ստեղծագործությունը հեղինակը վրձնել է 1912 թվականի նոյեմբերին։ Այն ստեղծվել է որպես արձագանք այն բանի, երբ հեղինակն առաջին անգամ Հռենոսի սալոնում տեսավ իտալացի ֆուտուրիստների ստեղծագործությունների բնօրինակները։ Հռենոսի սալոնում բերված ֆուտուրիստական աշխատանքները ցուցադրվել էին Փարիզում, Լոնդոնում և Բեռլինում։ Քյոլնում այդ ցուցադրոթյանը հեղինակը գնացել է Ֆրանց Մարկի հետ։

Մեծ քաղաքի ֆուտուրիստական հայացքները հոգեհարազատ դարձան Մակեին։ Նրա մոտ նոր մոտիվ ծնվեց՝ կինը, որը կանգնած է ցուցափեղկի մոտ։ Ավելի ուշ, 1913 թվականին նկարիչն աշխատում է այս թեմայով և բազմաթիվ տարբերակներ մշակում։ 1914 թվականին Հիլտերֆինգենում ստեղծում է «Նորաձև հագուստի խանութ» կտավը։

Նկարագիր
--------

«Մեծ վառ ցուցափեղկ» ստեղծագործության կոմպոզիցիայի կենտրոնը համարվում է կնոջ ֆիգուրը։ Կոմպոզիցիայի մաս են կազմում նաև կրկնվող և միմյանց ձուլվող տներն ու անցորդները, որոնք, ասես մրրիկ, շրջապատում են կանգնած կնոջը և արտացոլվում են մեծ ու վառ ցուցափեղկին։ Արևի լույսով ողողված ցուցափեղկին երևում են հատվող գծեր, ինչպես նաև մեգապոլիսի փայլուն և ունայն կյանքի արտացոլումը։ Յուղաներկի վրձնահարվածները քաոսային կերպով միաձուլված են, որոնք այլաբանորեն ներկայացնում են փողոցային աղմուկը։

Մակեն կտավի ոճին նաև կուբիստական մոտեցումներ է տվել։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Կտավի չափերը".
2. 1 2 3  Moeller, 1988
3. ↑  Тогда Маке и Марк познакомились с Робером Делоне.
4. ↑  "Sprengel Museum Hannover. Marc, Macke und Delaunay. Die Schönheit einer zerbrechenden Welt (1910—1914)". Արխիվացված է the original 2018 թ․ մայիսի 23-ին. Retrieved 2018 թ․ մայիսի 28.

Գրականություն
-------------

* *Moeller, Magdalena M.* August Macke. — Köln: DuMont Buchverlag, 1988. — ISBN 3-7701-2209-7

Մեդիա ֆայլեր

|  |  |
| --- | --- |
| Վիիքպահեստ | Վիքիպահեստ նախագծում կարող եք այս նյութի վերաբերյալ հավելյալ պատկերազարդում գտնել **Մեծ վառ ցուցափեղկ (նկար)** կատեգորիայում։ |
**Մանջուրա-Կորեական լեռներ** (չինարեն՝ 长白山地), լեռնային համակարգ Արևելյան Ասիայում։ Վարչական առումով լեռնային համակարգը գտնվում է Չինաստանի հյուսիս-արևելքում, Հյուսիսային Կորեայի հյուսիսում և Ռուսաստանի Պրիմորիեի երկրամասի հարավ-արևմուտքում։

Աշխարհագրություն
----------------

Հյուսիսային Կորեայի Մանջուրա-Կորեական լեռները կազմում են Դեղին և Ճապոնական ծովերի ջրբաժանը։ Հյուսիսային լեռնաճյուղերը ծառայում են որպես գետերի ջրբաժան, որոնք հոսում են Օխոտի (Մուլինա) և Ճապոնական ծով։ Ռուսաստանի Պրիմորիեի երկրամասում ցածր և միջին լեռները Չինաստանի հետ պետական սահմանի երկայնքով են, որտեղ դրանք բաժանվում են ավելի փոքր ձևավոր ռելիեֆների՝ Սև լեռներ, Բորիսովյան սարահարթ և սահմանային լեռնաշղթա։ Ամենաբարձր կետը Բորիսովսկն է՝ սարահարթ, Պոլոգայա լեռ, 741,1 մ բարձրություն։ Արևելքում սարահարթը սահմանափակում է Ռազդոլնայա գետի հովիտը։ Պոլոգոյ լեռան գագաթից տարբեր ուղղություններով բաժանվում են հինգ ավելի փոքր լեռնաշղթաներ՝ Վալուննի, Ծիրանագույն, Անանցանելի, Հարթ և Անտառապատ։

Նկարագրություն
--------------

Լեռները շարված են գրանիտներով, թերթաքարերով և կրաքարերով։ Ամենաբարձր մասը՝ Չանգբայշանի սարահարթը, կազմված է խզվածքներով և բազալտներով։ Լեռներում կան քարածխի, երկաթի հանքաքարի և գունավոր մետաղների հանքավայրեր։ Պրիմորիեի երկրամասի տարածքում լեռները սահմանակից են Պրիխանկայի հարթավայրին։

Լանջերին աճում են փշատերև, խառը և լայնատերև անտառներ, թփեր և մայրու ցողուն։ Ավելի քան 2000 մ բարձրություններում՝ տունդրայի բուսականություն։

Չինական մասում գտնվում է Չանգբայշան ռեզերվատը, Հյուսիսային Կորեայի տարածքում ձևավորվել է Պեկտուսան ազգային պարկը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Անվան ուղղագրությունը Հայկական սովետական հանրագիտարանում, հ. 1, էջ 557, 1-ին սյունակ, 20-րդ տող".
2. ↑  "Введение в экологический кадастр и вековую динамику биоты восточно-маньчжурских гор Приморья". Արխիվացված է the original 2015 թ․ դեկտեմբերի 24-ին. Retrieved 2015 թ․ դեկտեմբերի 23.
3. ↑  "Маньчжуро-Корейские горы — статья из Большой советской энциклопедии".

Արտաքին հղումներ
----------------

* Высотные пояса гор — в эпизоде сериала о природе Чанбайшаня на канале CGTN.
**Մեծ Սիլավոժ** (ռուս.՝ Большая Силавож), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Լոպ Յու գետի աջ ափին 37 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 34 կմ։

Ջրագրության տվյալներ
--------------------

Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորայից մինչև Ուսա թափվելը գետի ենթաավազանը Պեչորան, թափվում է Ուսա, գետի գետային ավազանը Պեչորա։

Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների՝

* Ջրային օբյեկտի կոդը հանրային գրանցմամբ — 03050300112103000076080
* Կոդը ըստ հիդրոլոգիական հետազոտության (ՌԴ) — 103007608
* Ավազանի կոդը — 03.02.02.001
* Ծավալի համարը ըստ ՌԴ-ի — 03
* Թողարկումը ըստ ՌԴ-ի — 0

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  "Պետական ջրային տվյալների գրանցում ըստ Ռուսաստանի Դաշնության:Մեծ Սևել". Արխիվացված from the original on 2012 թ․ հուլիսի 18. Retrieved 2015 թ․ հունիսի 23.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | ГВР |

 |
**Մառլենե Միցցի** (անգլ.՝ Marlene Mizzi, դեկտեմբերի 24, 1954(1954-12-24), Վիկտորիա (Մալթա), Մալթա, Մեծ Բրիտանիայի թագավորություն), մալթացի քաղաքական գործիչ, Եվրոպական խորհդարանի պատգամավոր։ Լեյբորիստական կուսակցության անդամ է, Եվրոպական խորհրդարանում տեղ է զբաղեցնում Սոցիալիստների և դեմոկրատների առաջադիմական դաշինքում։

Կենսագրություն
--------------

Մառլենե Միցցին ծնվել է 1954 թվականին Մալթայի Ռաբաթ գյուղում, Ջոն Կաչոտոլոյի և Ժոզեֆին Միքալեֆի ընտանիքում։ Ամուսնացել է դատավոր Անտոնիո Միցցիի հետ։ Ունեն մեկ դուստր՝ Ալեքսանդրան, ով նույնպես իրավաբան է։

1976 թվականին Մառլենե Միցցին ավարտել է Մալթայի համալսարանը՝ ստանալով տնտեսագետի որակավորում, փիլիսոփայության մագիստրոսի կոչում ստացել է Մաաստրիխտի կառավարման դպրոցից և մասնագիտացել կորպորատիվ կառավարման բնագավառում։

Քաղաքական գործունեություն
-------------------------

Միցցին առաջին մալթացի կինն է, ով 2013 թվականի ապրիլի 24-ին ընտրվել է Եվրոպական խորհդարանի անդամ՝ փոխարինելով Էդվարդ Շիկլունային։ Առաջին տարում եղել է Տնտեսական և դրամավարկային հարցերի հանձնաժողովի փոխնախագահ Շարոն Բաուլեսի ղեկավարությամբ։ 2014 թվականի Եվրոպական պառլամենտի ընտրություններից հետո Միցցին դարձել է միջնորդությունների կոմիտեի փոխնախագահ և ներքին շուկայի և սպառողների պաշտպանության կոմիտեի անդամ, 2016 թվականին՝ խորհրդարանի ստանդարտացման հարցերով զեկուցող։

Ի լրումն կոմիտեի պարտավորությունների, 2013 թվականից Միցցին Միջերկրածովյան խորհրդարանական վեհաժողովի պատվիրակության անդամ է։ Նա նաև անդամակցում է Եվրոպական խորհրդարանի կենդանիների բարեկեցության և պահպանման միջգերատեսչական խմբին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "European Parliament - MIZZI, Marlene". Retrieved 2013 թ․ դեկտեմբերի 20.
2. ↑  "Group of the Progressive Alliance of Socialists and Democrats in the European Parliament". Retrieved 2013 թ․ դեկտեմբերի 20.
3. ↑  "Marlene Mizzi - About". Արխիվացված է the original 2013 թ․ դեկտեմբերի 24-ին. Retrieved 2013 թ․ դեկտեմբերի 20. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
4. ↑  "First three female MEPs for Malta". *Malta Star*. 2013 թ․ ապրիլի 24. Retrieved 2013 թ․ դեկտեմբերի 20.
5. ↑  Joanna Plucinska (July 13, 2016), Marlene Mizzi named rapporteur on standardization *Politico Europe*.
6. ↑  Members Archived 2019-08-31 at the Wayback Machine. European Parliament Intergroup on the Welfare and Conservation of Animals.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Պաշտոնական կայք
**Միրյանա Տոմաշևիչ** (Мирјана Томашевић, 1967, Բելգրադ, ՀՍՖՀ), սերբ նկարչուհի։ Գրաֆիկայի Բելգրադյան դպրոցի պրոֆեսոր Բոժիդար Ջմերկովիչի սան։

Կենսագրություն
--------------

Միրյանա Տոմաշևիչը ծնվել է 1967 թվականին, Բելգրադում։ 1991 թվականին ավարտել է Բելգրադի Արվեստների համալսարանի կիրառական արվեստի ֆակուլտետի գրաֆիկայի բաժինը, 1994 թվականին՝ նույն ֆակուլտետի մագիստրատուրան։ Գրաֆիկա է դասավանդում Կիրառական արվեստի ֆակուլտետում։

Մասնակցել է անհատական և խմբակային տարբեր ցուցահանդեսների, բիենալեների և տրիենալեների։ 2017 թվականին Հայաստանում Սերբիայի Հանրապետության հյուպատոսության նախաձեռնությամբ և Հովհաննես Շարամբեյանի անվան ժողովրդական ստեղծագործության կենտրոնի աջակցությամբ Երևանում տեղի է ունեցել Տոմաշևիչի գրաֆիկական աշխատանքների ցուցահանդեսը։ Արժանացել է բազմաթիվ մրցանակների և պարգևների։ Միրյանա Տոմաշևիչի աշխատանքները գտնվում են տարբեր թանգարաններում և մասնավոր հավաքածուներում։

Պատկերասրահ
-----------

* Միրյանա Տոմաշևիչի գրաֆիկական աշխատանքների ցուցահանդեսը ԵրևանումՄիրյանա Տոմաշևիչի գրաֆիկական աշխատանքների ցուցահանդեսը Երևանում
* Միրյանա Տոմաշևիչի գրաֆիկական աշխատանքների ցուցահանդեսը ԵրևանումՄիրյանա Տոմաշևիչի գրաֆիկական աշխատանքների ցուցահանդեսը Երևանում
* Միրյանա Տոմաշևիչի գրաֆիկական աշխատանքների ցուցահանդեսը ԵրևանումՄիրյանա Տոմաշևիչի գրաֆիկական աշխատանքների ցուցահանդեսը Երևանում

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Мирјана Томашевић". Արխիվացված է the original 2020 թ․ մայիսի 19-ին. Retrieved 2020 թ․ մարտի 25. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. ↑  ВИЗУЕЛНА ИНТЕРПРЕТАЦИЈА ПЕЈЗАЖА КАО ПРОЈЕКЦИЈА УНУТРАШЊЕГ / СЕЋАЊА
3. ↑  Բելգրադյան դպրոցի սանի գրաֆիկական ցուցահանդես՝ Երևանում
4. ↑  ТРИ СЕРБСКИХ ДНЯ В АРМЕНИИ

Արտաքին հղումներ
----------------

* Սերբ նկարչուհի Միրյանա Տոմաշևիչի աշխատանքների ցուցահանդեսը Երևանում
**Մառախլապատ ապառաժի առեղծվածային տունը** (անգլ.՝ The Strange High House in the Mist), Հովարդ Լավկրաֆտի փոքրիկ պատմությունը։ Գրվել է 1926 թվականի նոյեմբերի 9-ին և տպագրվել է 1931 թվականի նոյեմբերի 9-ին *Weird Tales* ամսագրում։

Սյուժե
------

Քոլեջում փիլիսոփայություն դասավանդող Թոմաս Օլնին, որին ձանձրացրել է նրա միապաղաղ կյանքը, գնում է Մասսաչուսեթս նահանգի Քինգսփորթ քաղաք։ Քաղաքում բոլորը վախենում էին տարօրինակ տնից, որը գտնվում էր քարափի գագաթին, որի միակ դռնով կարելի է դուրս գալ օվկիանոս, և ըստ լեգենդի՝ այդ դռնով երբեմն ներս են մտնում ոչ այն է կենդանի արարածներ, ոչ այն է ստվերներ։ Ոչ ոք ոչ մի անգամ չի տեսել այդ տան բնակիչներին, սակայն ամեն երեկո պատուհանից տեսանելի է լինում լույս։

Օգոստոսյան մի առավոտ Օլնին որոշում է կայացնում մտնել ժայռի մեջ և հայտնվել այդ տանը։ Տան հարկադրված հետախուզման ժամանակ նրան նկատում է տանտերը՝ խորհրդավոր մորուքավոր մարդ․ չնայած երիտասարդ տեսքին՝ աչքերը փայլում էին տարիների տխրությամբ։ Տանտերը հրավիրում է նրան ներս և մինչ մթշաղը պատմում է նրան ծովի գաղտնիքները և դեպքեր հին ժամանակներից։ Անսպասելիորեն լսվեց դռան թակոց, վախեցած տանտերը, ով հասկացրեց Օլնիին լուռ նստել և փակվեց տան բոլոր պատուհանները։ Տանը շրջապատեց սարսափելի ստվերը և անհետացավ։ Քիչ անց ստվերներն սկսեցին խտանալ, իսկ տանտերը նայում էր դռանը։ Կրկին լսվեց դռան թակոց և նա ակնթարթորեն բացեց այն։ Նեպտունը անհասկանալի ձայների ներքո ներս թափանցեց տրիտոնների և նիմփաների հետ, և կանչեց տանտիրոջը ու Օլնիին գնալ նրանց հետ։

Քինգսփորթում այդ գիշեր փոթորիկ էր և ոչ ոք աչքը չէր կտրում ժայռից, որը ծածկված էր մառախուղով։ Օլնին հաջորդ օրը իջավ լեռից՝ չհիշելով գիշերվա դեպքերը և այն մասին, թե ինչպես լքեց տարօրինակ տունը։ Քինգսփորթում ապրող սասրափելի ծերուկը, շփվելով Օլնիի հետ, նկատեց փոփոխություն նրա կերպարում և եզրակացրեց, որ նրա հոգին մնացել է բնակվելու տանը։

Ոգեշնչում
---------

Կա ենթադրություն, որ պատմվածքը գրելիս Լավկրաֆտը ներշնչվել է Լորդ Դանսենիի «Ռոդրիգեսի ժամանակագրություններից», որում նկարագրվում են տարօրինակ կերպարներ, որոնց տեսել են կախարդի տանը, որը տեղակայված էր քարափի ծայրին։

Պատմվածքի քարաժայռի նախատիպը եղել է «Մայր Էնն» հրվանդանը, որը տեղակայված է Մասաչուսեթս քաղաքի Գլոստեր քաղաքից ոչ հեռու։

Կոմիքս
------

Պատմվածքը վերածվել է կոմիքսի Ջեյսոն Թոմսոնի կողմից և ներկայում հասանելի է առցանց կարդալու համար, իսկ ապագայում այն գրաֆիկական վեպի տեսքվ կհրատարակվի Լավկրաֆտի 4 այլ պատմվածքների հետ միասին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Joshi and Schultz, p. 253.
2. ↑  H. P. Lovecraft, *Selected Letters* Vol. 3, p. 433; cited in Joshi and Schultz, p. 253.
3. ↑  Jason Thompson — The Strange High House in the Mist online
4. ↑  "Lovecraft is Missing » Dream Quest of Unknown Kadath". Արխիվացված է the original 2016 թ․ մարտի 4-ին. Retrieved 2017 թ․ հունվարի 9. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | MusicBrainz |

 |
**Մանհիայի պալատ**, աշանտիխենյաններ դինաստիայից Աշանտի արքայի նստավայրը։ Գտնվում է Աշանտի թագավորության մայրաքաղաք Կումասիում, Աշանտի շրջանում։ Առաջին պալատը ներկայումս համարվում է թանգարան։ Օպոկու Վարե II թագավորը հին պալատից ոչ հեռու կառուցվել է նոր պալատի շենքը. հին շենքում տեղակայվել է թանգարանը, իսկ նոր շենքում` Օսեյ Տուտու II թագավորի նստավայրը։

Պատմություն
-----------

1874 թվականին 3-րդ անգլո-աշանտիսկյան պատերազմում ավերված պալատի փոխարեն բրիտանացիները 1925 թվականին կառուցել են այս պալատը։ Բրիտանացիները հիացած էին պալատի նախնական չափերից և նրա մեջ պահվող հավաքածուներից, մասնավորապես` «տարբեր լեզուներով գրքերից», բայց Ոսկե Գահի պատերազմի ընթացքում (երբ աշանտները հրաժարվել են գահը հանձնել Ոսկե Ափի նահանգապետին), անգլիացիները պայթեցրել են պալատը։

Երբ Նանա Պրեմեխ I-ը վերադարձել է Սեյշելյան կղզիների աքսորից, նրան առաջարկել են նոր պալատի շենքը` բնակության համար։

Հին պալատը դարձվել է թանգարան 1995 թվականից հետո, երբ պատրաստ է եղել պալատի նոր շենքը։ Օպոկու Վարե II-ն առաջին աշանտիխենեն էր, որ ապրել է նոր պալատում (մինչև 1999 թվականին իր մահը)։ Ներկայիս աշանտիխենե Օսեյ Տուտու II-ը նույնպես ապրում է նոր պալատում։

Պալատի բակում անցկացվում են աշանտի ժողովրդի բազմաթիվ ավանդական ծիսակատարություններ։ Դրանց թվում են նաև Ադաե փառատոնը` յուրաքանչյուր վեցերորդ կիրակին, երբ աշանտիխենեի ենթակաները և հպատակ առաջնորդները նվերներ են բերում նրա համար։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  African Link. — AP Co. 1995. — 320 с.
2. ↑  "Manhyia Palace". Ghana Nation. Արխիվացված է the original 2012 թ․ հոկտեմբերի 16-ին. Retrieved 09.05.2011.
3. ↑  "Manhyia Palace Museum". www.lonelyplanet.com. Retrieved 2011 թ․ մայիսի 9.
4. ↑  Lloyd (1964), pp. 172–174, 175
5. ↑  Raugh, Harold E. (2004). The Victorians at War, 1815–1914: an Encyclopedia of British Military History. ABC-CLIO. 9781576079256.
6. 1 2  "The Museum". www.manhyiapalacemuseum.org. Արխիվացված է the original 2011 թ․ մայիսի 11-ին. Retrieved 2011 թ․ մայիսի 9.
**Միրզա-Ռիզա խանի տուն**, XIX դարի վերջի ճարտարապետական հուշարձան, Բորժոմի քաղաքի խորհրդանիշներից մեկը։ Տեղակայված է Բորժոմի քաղաքի կենտրոնական այգու մոտ։

Պատմություն
-----------

Տունը, որ կոչվել է «Ֆիրուզա» (Զմրուխտ), կառուցվել է 1892 թվականին Կովկասում Իրանի հյուպատոս, գեներալ Միրզա-Ռիզա խանի կողմից որպես ամառանոց։ Տան անվանումը, կառուցման թվականն ու սեփականատիրոջ անունը գրված են շինության դեկորատիվ զարդանկարներում։ Խանի մահից հետո շենքը ծառայել է որպես հյուրանոց, «Ֆիրուզա» առողջարանի մասնաշենք ու թանգարան։

Ողբերգական վախճան է ունեցել Միրզա-Ռիզա խանի ամառանոցի շինարարության վրա աշխատող ադրբեջանցի վարպետ Յուզուֆը։ Հայտնի վարպետ Հասանի որդի Յուզուֆը շինարարության ժամանակ խաբեությամբ տարվում է Թիֆլիս, որտեղ սպանվում է իր հոր տանը մոր՝ Ուլդուզ խանումի հետ միասին։ Նրանց սպանում է սպիտակ դերվիշը, ով փորձում էր Յուզուֆից իմանալ ինչ-որ գաղտնիք։ Այս պատմությունն իր «Կովկասյան դետեկտիվ, XIX դար» շարքի «Սպիտակ, կարմիր, սև» վեպում հիշատակում է բելգիացի գրող Թեգյուլ Մարին, ում պապը XIX դարի վերջին գնացել էր Թիֆլիս, ամուսնացել էր և բնակություն հաստատել այդտեղ։

Ճարտարապետություն
-----------------

Կառույցն ուղղանկյունաձև է։ Կառուցված է քարից։ Տանիքի ծածկի մի մասն ու կենտրոնական պատշգամբի ծածկն արված է փայտով։ Շինության հիմնական գույնը կապույտն է։ Կենտրոնական պատշգամբի առաստաղը զարդարված է բազմերանգ զմրուխտներով, ինչի պատճառով էր կառույցը կոչվել է «Ֆիրուզա»։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Риза-хан Мирза (Мирза-Риза-хан Арфа-од-Доулэ". Արխիվացված է the original 2015 թ․ սեպտեմբերի 24-ին. Retrieved 2015 թ․ հոկտեմբերի 7. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. ↑  Боржомское лето 2009
3. ↑  Тегюль Мари: Белое, красное, черное
4. ↑  Тегюль Мари
5. ↑  Боржомъ...

Արտաքին հղումներ
----------------

* Բորժոմ Archived 2013-10-19 at the Wayback Machine.
**Հյուսիսային կղզի** (անգլ.՝ North Island, մաորի՝ Te Ika-a-Māui, 1840-ականներից նաև **Նոր Օլստեր**), Նոր Զելանդիայի երկու գլխավոր կղզիներից մեկը։

Աշխարհագրություն
----------------

Կղզու մակերեսը 113 729 կմ² է, Նոր Զելանդիայում մեծությամբ երկրորդն է (Հարավայինից հետո), իսկ աշխարհում 14-րդն է։

Հարավային կղզու համեմատ կղզին քիչ է շրջապատված լեռներով։ Ամենաբարձր կետը գործող հրաբուխ Ռուապեխուն է (2797 մ)։ Հյուսիսային կղզում կա հրաբխայինյ մեծ ակտիվություն, այստեղ են գտնվում երկրի վեց հրաբխային գոտիներից կւնգը։

Հյուսիսային կղզու կենտրոնում գտնվում է Նոր Զելանդիայի ամենամեծ լիճ Տաուպոն։ Այստեղից դուրս է գալիս Նոր Զելանդիայի ամենաերկար գետ Ուաիկատոն, որի երկարությունը 425 կմ է։

Տարեկան միջին ջերմաստիճանը +19 °C է։

Արևմուտքում գտնվում է Էգմոնտ ազգային այգին։

Բնակչություն
------------

Կղզում գտնվում են երկրի հիմնական քաղաքները, այդ թվում երկրի ամենամեծ քաղաքը՝ Օքլենդը, և երկրի մայրաքաղաքը Վելինգտոնը։ Ըստ 2011 թվականի մարդահամարի կղզու բնակչությունը կազմում է 3 366 100 մարդ։ Մոտավորապես բնակչության 76%-ը ապրում է Հյուսիսիային կղզում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Quick Facts - Land and Environment : Geography - Physical Features". *Statistics New Zealand*. 2000. Արխիվացված է the original 2012 թ․ հոկտեմբերի 14-ին. Retrieved 2012 թ․ օգոստոսի 13. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|deadlink=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
**Միրեյա Էլիսա Մոսկոսո Ռոդրիգես դե Արիաս** (իսպ.՝ Mireya Elisa Moscoso Rodríguez de Arias, հուլիսի 1, 1946(1946-07-01), Pedasí District, Los Santos Province, Պանամա), Պանամայի նախագահը 1999 թվականի սեպտեմբերի 1-ից մինչև 2004 թվականի սեպտեմբերի 1-ը։

Կենսագրություն
--------------

Մեծացել է աղքատ ընտանիքում։ 1968 թվականին մասնակցել է Արնուլֆո Արիասի ընտրարշավին, որն արդյունքում ընտրվել է նախագահ, բայց 11 օր անց տապալվել է ու փախել երկրից։ Միրեյան Արիասի հետ տեղափոխվել է Ֆլորիդա, որտեղ շուտով ամուսնացել է նրա հետ։ 1988 թվականին նրա մահից հետո ժառանգել է նրա սուրճի պլանտացիաները, իսկ 1991 թվականին վերադարձել է Պանամա և գլխավորել Արնուլֆիստական կուսակցությունը, որի ներկայացուցիչ Գիլերմո Էնդարան զբաղեցրել է պետության ղեկավարի պաշտոնը Մանուել Նորյեգիի տապալումից հետո։ 1994 թվականին Մոսկոսոն առաջադրվել է նախագահի պաշտոնում, սակայն փոքր-ինչ զիջել է ձախ ուժերի թեկնածու Էռնեստո Պերես Բալյադարեսին։ 1999 թվականին երկրորդ անգամ առաջադրվել է և ընտրվել՝ հաղթելով ձախերի թեկնածու Մարտին Տորիխոսին և դառնալով Պանամայի նախագահի պաշտոնն զբաղեցրած առաջին կինը։

Մոսկոսոյի կառավարման շրջանը նշանավորվել է Պանամայի ջրանցքի տարածքի նկատմամբ ԱՄՆ-ից Պանամային վերահսկողության փոխանցումով։ Միևնույն ժամանակ, այն լրջորեն դժվարացել է կոռուպցիոն սկանդալներով և ընդդիմության վերահսկողության տակ գտնվող Ազգային ժողովի հետ հակամարտություններով։ Հաջորդ ընտրություններում Մոսկոսոյի ժողովրդականության ծայրահեղ անկման արդյունքում հաղթել է Տորիխոսը, իսկ արնուլֆիստների թեկնածու Խոսե Միգել Ալեման զբաղեցրել է միայն երրորդ տեղը՝ ստանալով ձայների 16 տոկոսը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Encyclopædia Britannica
2. 1 2  Բրոքհաուզի հանրագիտարան (գերմ.) / Hrsg.: Bibliographisches Institut & F. A. Brockhaus, Wissen Media Verlag
3. ↑  "Awaiting the lady". highbeam.com. Արխիվացված է the original 2016 թ․ մարտի 7-ին. Retrieved 2020 թ․ հուլիսի 20. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
4. ↑  "Ex-First Lady of Panama Sworn In as President: Politics: Mireya Moscoso, elected on promises of change, becomes the country's first female chief executive. Detractors question her qualifications". latimes.com.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Նախորդող՝**Էռնեստո Պերես Բալյադարես** | **Պանամայի նախագահ**1999—2004 | Հաջորդող՝**Մարտին Տորիխոս** |

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա · Բրոքհաուս · Մեծ կատալոնական · Մեծ նորվեգական · Notable Names Database |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | GND: 1057603104 · ISNI: 0000000033304917 · LCCN: n2001105621 · VIAF: 36268204 · WorldCat VIAF: 36268204 |

 |
**Հյուսիսային Լինքոլնշիր** (անգլ.՝ North Lincolnshire)՝ ունիտար միավոր Լինքոլնշիր կոմսության հյուսիսում։ Ունիտար միավորի գլխավոր և ամենամեծ քաղաքը Սկանտորպն է (բնակչություն՝ 72 հազար մարդ)։

Պատմություն
-----------

Կազմավորվել է 1996 թվականի ապրիլի 1-ին՝ Գլենֆորդ, Սկանտորպ, Բոտֆերի շրջանների վերակազմավորման և Լինքոլնշիր կոմսության կազմի մեջ մտնելու ժամանակ (նախկինում մտնում էին Համբերսայդ կոմսության կազմի մեջ)։

Աշխարհագրություն
----------------

Զբաղեցնում է 846 կմ² տարածք, հյուսիս-արևելքից ողողվում է Համբերի էստուարի ջրերով, հարավ-արևելքում սահմանակից է Հյուսիսարևելյան Լինքոլնշիրին, հարավում՝ Լինքոլնշիր և Նոթինգեմշիր կոմսություններին, արևմուտքում՝ Սաութ Յորքշիր կոմսությանը, հյուսիս-արևմուտքում՝ Իստ Ռայդինգ օֆ Յորքշիր կոմսությանը։

Կազմ
----

Ունիտար միավորի կազմի մեջ մտնում է 8 քաղաք՝

* Բարտոն-ապոն-Համբեր
* Բրիգ
* Բրոտոն
* Կիրտոն ին Լինդսի
* Կրոուլ
* Սկանտորպ
* Ուինտերտոն
* ԷպվորտՀյուսիսային Լինքոլնշիրը Անգլիայի քարտեզի վրա

Բնակչություն
------------

Հյուսիսային Լինքոլնշիր ունիտար միավորի տարածքում բնակվում է 152 849 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը 181 մարդ/կմ² է (2001 թվականի տվյալներ)։

Սպորտ
-----

Սկանտորպ քաղաքում հիմնվել է պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլային ակումբ՝ «Սկանտորպ Յունայթեդ», որը 2010/2011 թվականին մասնակցել է Անգլիայի ֆուտբոլային լիգայի առաջնությանը՝ մրցակիցներին ընդունելով Գլենֆորդ Պարկ մարզադաշտում (9 հազար հանդիսատես)։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  "neighbourhood.statistics.gov.uk". Արխիվացված է the original 2016 թ․ մարտի 4-ին. Retrieved 2019 թ․ հուլիսի 8. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Официальный сайт унитарной единицы Северный Линкольншир(անգլ.)