**Վլադիմիր Նիկոլայի Սոկոլով** (1928—1997), (ապրիլի 18, 1928(1928-04-18), Likhoslavl, գ. Վեշկի, Տվերի նահանգ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - հունվարի 24, 1997(1997-01-24), Մոսկվա, Ռուսաստան), ռուս խորհրդային բանաստեղծ, էսսեիստ և թարգմանիչ։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է 1928 թվականի ապրիլի 18-ին Լիխոսլավլ քաղաքում (Այժմ ՝ Տվերի մարզ) զինվորական ինժեներ Նիկոլայ Սեմենի Սոկոլովի ընտանիքում (1903-1964)։  Անտոնին Յակովլևնա Սոկոլովի մայրը (1904-1980) արխիվագետ է, 1920-1930-ական թվականների հայտնի երգիծաբան գրողի քույրն է Միխայիլ Կոզիրյովա]]։

Կոզիրյովի ընտանիքում ստեղծվել են իրենց գրական ավանդույթները։  Մասնավորապես, Ա. Յ. Սոկոլովը տարված էր Ալեքսանդր Բլոկի պոեզիայով և հին հավատով սպասելով որդու ծնունդին՝ վերընթերցում էր նրա բանաստեղծությունները։

Առաջին բանաստեղծությունները Վլադիմիր Սոկոլովի կողմից գրվել են ութ տարեկանում։ Ավագ դասարաններում Սոկոլովը ընկերոջ՝ Դավիթ Լանգեի հետ հրատարակում է մի քանի ձեռագիր մատյաններ՝ «XX դար» (1944) և «Լուսաբացին» (1946)։ Միևնույն ժամանակ նա այցելում է խորհրդային բանաստեղծուհու՝ Ելենա Բլագինա]]յի գրական խմբակը։ 1947 թվականին. Սոկոլովը ընդունվել է Վասիլի Կազինայի գրական ինստիտուտի սեմինարիան։ Վլադիմիր Սոկոլովը ինստիտուտը ավարտել է 1952 թվականին։
Նա «Ընկերոջ հիշատակին» առաջին բանաստեղծությունը հրապարակվել է «Կոմսոմոլսկայա պրավդա»յում (1948, հուլիսի 1)։ Դեբյուտն անուշադրության չի մատնվել Ստեփան Շիպաչևի կողմից։  

Առաջին գիրքը, որը Սոկոլովը ցանկանում էր անվանել «Թևեր», լույս է տեսել 1953 թվականին «Առավոտը ճանապարհին» խորագրի ներքո։ 

1955 թվականին բանաստեղծն ամուսնացել է բուլղարացի Հենրիետ Խրիստևնա Պոպովայի հետ, ով 1954 թվական]]ին ավարտել է Մոսկվայի պետական համալսարանի փիլիսոփայական բաժինը։ Շատ թարգմանվել է բուլղարերեն։ 1960 թվականին լույս է տեսել «Բանաստեղծություններ Բուլղարիայից» գիրքը։  1961 թվականին Խ. Պոպովան ինքնասպան է եղել։ Սոկոլովը երկու երեխա է ունեցել՝ Անդրեյը և Սնեժանան, որոնց դաստիարակությամբ զբաղվել են բանաստեղծի մայրը և նրա քույրը՝ արձակագիր Մարինա Սոկոլովան։

Սոկոլովի երկրորդ կինը' Մարիաննա Եվգենիևնա Ռոգովսկայան, եղել է գրականագետ և բանասեր, երկար տարիներ գլխավորել է Պետական գրական թանգարանը։

Սոկոլովի շատ բանաստեղծություններ նվիրված են տվերյան երկրին։ Նրանց թվում են «Կայանում» (1950), «Երեկոն հայրենիքում» (1951), «Ծայրամաս» (1953), «Դաշտերի աստղը» (1963), «Լավագույն տարիները ես ապրել եմ» (1972), «Դեռ ինչ-որ տեղ շոգեքարշներ էին» (1984)։
Սոկոլովը ԽՍՀՄ պետական մրցանակի դափնեկիր է (1983), ստացել է Վապցարովի անվան միջազգային մրցանակ (1989), Ա.Պուշկինի Ռուսաստանի պետական մրցանակի առաջին դափնեկիրն է (1995), պարգևատրվել է Լերմոնտովի միջազգային մրցանակով (1996), արժանացել է բազմաթիվ պետական մրցանակների (ԽՍՀՄ, Ռուսաստանի Դաշնության)։

Լիխոսլավլում 2002 թվականին Վլադիմիր Սոկոլովի անունով կոչվել է կենտրոնական շրջանային գրադարանը, որի մոտ տեղադրված է բանաստեղծի հուշաքարը։

Ապրել է Աստրախանի նրբանցքում՝ N 5 տանը և հայտնի գրողների տանը Լավրուշինսկի նրբանցքում։ Մահացել է 1997 թվականի հունվարի 24-ին։  Թաղված է Կունցևսկի գերեզմանատանը։ 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | Ժլատ և համեստ արտահայտիչ միջոցները, ավանդույթին նվիրվածությունը և փոխաբերությամբ սահմանված չափածո խստությունը խոսում են Սոկոլովի՝ հրապարակախոսական պաթոսից գիտակցված բաժանման մասին։ Սոկոլովը գրում է լինելու, կյանքի, աշխարհի (որը միայն թվացյալ կայուն է) վտանգի մասին։ Նա սիրում է պարզ աշունը, ձյունը, փափուկ լանդշաֆտը, քաղաքը, այդ պատկերները արտաքինից անպաճույճ, բայց բազմաշերտ բանաստեղծություններում են |  |

։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Соколов Владимир Николаевич // Большая советская энциклопедия (ռուս.): [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969.
2. 1 2 3 4  Gran Enciclopèdia Catalana (կատ.) — Grup Enciclopèdia, 1968.
3. 1 2 3 4  Русская литература XX века. Прозаики, поэты, драматурги (ռուս.) / под ред. Н. Н. Скатов — 2005. — С. 375—377. — ISBN 5-94848-307-X
4. ↑  Литературная Газета. Роговская-Соколова Марианна. Список публикаций
5. ↑  Литературная газета 17-04-2013
6. ↑  Կաղապար:Книга:Казак В.: Лексикон русской литературы XX века. — С. 392.