recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ճոճվող ձի,** ձիուկի տեսքով խաղալիք՝ տեղադրված ճոճաթոռի նմանվող ճոճանակների վրա։

Նկարագրություն
--------------

Nino caballitoNino caballito
Գոյություն ունի երկու տեսակ, մի դեպքում ձիու հատվածը ամրացված է գետնի հետ շփվող մի զույգ կոր ճոճանակներին, իսկ մյուս դեպքում ձին երկաթե շղթաներով կախված է ամուր շրջանակից և շարժվում է միայն թեթևակի հրելուց։

Պատմություն
-----------

Ճոճվող ձիու նախատիպերը համարվում են օրորոցը, ճոճվող խաղալիքների այլ տարբերակներ և անիվների վրա ձիերի տեսքով խաղալիքներ։ Իր ներկայիս տեսքով ճոճվող ձին հայտնվել է ոչ շուտ, քան 17-րդ դարը Հյուսիսային Ամերիկայի բրիտանական գաղութների տարածքում, չնայած կան աղբյուրներ, որոնք ցույց են տալիս, որ նման խաղալիքը կարող էր գոյություն ունենալ դեռևս միջնադարում կամ նույնիսկ Հին Հունաստանում։

Ճոճվող ձին մոտ 19-րդ դարի սկզբին դարձել է հայտնի մանկական խաղալիք՝ Անգլիայից տարածվելով եվրոպական երկրներ (հատկապես Գերմանիայում), բայց այդ ժամանակ այն հիմնականում ապագա թագավորների՝ արքայազների կամ ազնվականների ճոճվող խաղալիքն էր։ Պատրաստվել են արհեստավորների կողմից, զարդարվել են փայտի փորագրություններով։ Ճոճվող ձին զանգվածային արտադրության մանկական խաղալիք դարձավ միայն 19-րդ դարի վերջին։

Հետաքրքիր փաստեր
----------------

2006 թվականին Գինեսի համաշխարհային ռեկորդների գրքում գրանցվել են Կալիֆորնիայի Քեթլինելն ու Լես Հարթնեսը, որպես ձեռքով փորագրված փայտե ամենամեծ ճոճվող ձիու հեղինակներ։ Այս ճոճվող ձին պատրաստվել է 2000 թվականին և ունի մոտ 7 ոտնաչափ 8 դյույմ (234 սմ) բարձրություն և 1200 ֆունտ (680 կգ) քաշ։ Այն կարելի էր տեսնել վերածննդի տոնավաճառներում, փերիների փառատոններում, ինչպես նաև մասնավոր երեկույթների և միջոցառումների ժամանակ, որտեղ մինչև 3 մեծահասակ կամ 4-5 երեխա կարող են միաժամանակ նստել ճոճվող ձիու թամբին։ Ըստ Լեսի և Քաթլինելի՝ ամենաերիտասարդ ձիավորը եղել է վեց շաբաթական, իսկ ամենատարեցը՝ 94 տարեկան։

Պատկերասրահ
-----------

* Փայտից քանդակված ճոճվող ձին ոսկեզօծ տակդիրի վրա։ Հավանաբար պատկանել է Շվեդիայի թագավոր Գուստավ III-ին մանուկ հասակումՓայտից քանդակված ճոճվող ձին ոսկեզօծ տակդիրի վրա։ Հավանաբար պատկանել է Շվեդիայի թագավոր Գուստավ III-ին մանուկ հասակում
* Ճոճվող ձիու արձան Վինչենդոն քաղաքում, Մասաչուսեթս, ԱՄՆՃոճվող ձիու արձան Վինչենդոն քաղաքում, Մասաչուսեթս, ԱՄՆ
* 1880-ականների Ստոկհոլմում մեխանիկական ճոճվող ձի հեծած տղան1880-ականների Ստոկհոլմում մեխանիկական ճոճվող ձի հեծած տղան
* Paul Kuniholm, քանդակ, 2023 թվական, ներշնչված շվեդական խաղալիքի օրինակովPaul Kuniholm, քանդակ, 2023 թվական, ներշնչված շվեդական խաղալիքի օրինակով

Ծանոթագրություններ
------------------

* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. ↑  Toy Horses (from the V&A Museum of Childhood website)
2. ↑  Toy Horses Արխիվացված 2011-01-09 Wayback Machine (from the V&A Museum of Childhood website)
3. 1 2  «Galloping for Rocking Horses?». *Antiques Roadshow*. PBS. Վերցված է 2010 թ․ հունիսի 3-ին.
4. ↑  «Galloping for Rocking Horses?». *Antiques Roadshow*. PBS. Արխիվացված օրիգինալից 2013 թ․ հունվարի 17-ին. Վերցված է 2010 թ․ հունիսի 3-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Happy Trails Արխիվացված 2013-04-19 Wayback Machine (rocking horse article from the Smithsonian website)
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Գրիգոր Առաքելյան (այլ կիրառումներ)
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Առաքելյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Գրիգոր Աշոտի Առաքելյան** (հունիսի 15, 1963(1963-06-15), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ երաժիշտ, կոմպոզիտոր, թավջութակահար, քեմանիահար «Օշական» համույթի հիմնադիր և ղեկավար։

Կենսագրություն
--------------

Գրիգոր Առաքելյանը ծնվել է 1963 թվականի հունիսի 15-ին Երևանում։ 1975-1980 թվականներին սովորել է Սայաթ-Նովայի անվան երաժշտական դպրոցում։ Այնուհետև ուսումը շարունակել և ավարտել է Երևանի կոնսերվատորիայի կոմպոզիցիայի և թավջութակի բաժինները։ Ավարտելուց հետո նա իր գործունեությունը շարունակել է հայ հոգևոր և ժողովրդական երաժշտության ժանրերում։ Գրիգոր Առաքելյանի մշակումները և ստեղծագործությունները հնչում են տարբեր երկրներում՝ բազմաթիվ հայկական համույթների կատարմամբ։

Ստեղծագործելով բացառապես կոմիտասյան երաժշտական լեզվամտածողությամբ, առաջնորդվելով հին հայկական երաժշտական համակարգով ստեղծել է բազմաթիվ մշակումներ եւ ստեղծագործություններ երգչախմբի, ժողովրդական եւ դասական նվագարանների համար: 

1993թ. հայ անվանի վինագործ Մարտին Երիցյանի օգնությամբ ստեղծել է հայ նվագարանի մի նոր տեսակ՝ թավ քեմանի, կամ հայկական վիոլա, որն ունի հայ հոգեւոր երաժշտությանը բնորոշ ինքնատիպ հնչողություն: Այս նվագարանով աշխարհի հայտնի բեմերում հնչել են մեր միջնադարյան երաժշտության այնպիսի գոհարներ, ինչպիսին են՝ Նարեկացու "Գոհար վար" եւ"Աչքն ծով" տաղերի մշակումները, Մաշտոցի Ապաշխարութեան շարականները եւ այլն:

2005թ. հիմնել է հայ միջնադարյան երաժշտության "Օշակա" համույթը: Այն  մեծ ճանաչում ստացավ Եվրոպայի հնագույն երաժշտության սիրահարների շրջանակներում, ունենալով բաձառիկ ելույթներ Փարիզի "Ռադիո-Ֆրան"-ում, Մոնակոյի կենտրոնական տաճարում, Մարսելի "Լա Մաժոր" տաճարի բացմանը, Թորոնէ, Պոնտուազ, Շտիմենֆեստիվալ փառատոններում:

Համագործակցում է աշխարհի տարբեր նվագախմբերի և երգչախմբերի հետ որպես դիրիժոր և մենակատար (Նիդերլանդներ, Գերմանիա, Կանադա, ԱՄՆ, Հայաստան, Ֆրանսիա, Լեհաստան, Պորտուգալ):

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2
2. ↑  Armenian Orchestral Music Tigran Arakelyan A dissertation submitted
3. ↑  ««Տաղարանը» կունենա հնագույն երաժշտության համերգ - Այսօր՝ թարմ լուրեր Հայաստանից». *www.aysor.am* (անգլերեն). Վերցված է 2019 թ․ հուլիսի 21-ին.
4. ↑  «1963 թվականի հունիսի 15-ին ծնվել է կոմպոզիտոր, թավջութակահար, քեմանիահար Գրիգոր Առաքելյանը» (ամերիկյան անգլերեն). Վերցված է 2019 թ․ հուլիսի 21-ին.
5. ↑  «Naregatsi Art Institute». *www.melos.am*. Վերցված է 2019 թ․ հուլիսի 21-ին.(չաշխատող հղում)
6. ↑  «Grigor Arakelian». *ACMP* (անգլերեն). 2016 թ․ դեկտեմբերի 8. Արխիվացված է օրիգինալից 2019 թ․ հուլիսի 21-ին. Վերցված է 2019 թ․ հուլիսի 21-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Գրիգոր Առաքելյան

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Հայաստանի կոմպոզիտորների միություն · Հանրային ռադիոյի արխիվ · International Music Score Library Project · MusicBrainz |

 |
**Վաճառական Կորոբկովների տներ** (ռուս.՝ Дома купцов Коробковых, նոտարական գրասենյակի շենք), կլասիցիզմի ոճով կառուցված երկու երկվորյակ առանձնատներ Ռուսաստանի Եկատերինբուրգ քաղաքում։ Կառուցվել են XIX դարի առաջին կեսին քաղաքի Կաֆեդրալնայա հրապարակում (այժմ՝ 1905 թվականի հրապարակ) վաճառական Կորոբկովների կողմից։ 1880-ական թվականներին աջ առանձնատունը դեկորավորվել է կեղծգոթական ոճով։

Պատմություն
-----------

Կաֆեդրալնայա հրապարակում Լենինի հուշարձանից ձախ կանգնած են երկու հինավուրց երկհարկանի տներ, որոնք նախքան 1917 թվականի հեղափոխությունը կոչվում էին առաջին սեփականատերեր Կորոբկովների անունով։ Մինչև հեղափոխությունը աջ տանը գտնվում էր Լենինի մայրական կողմի զարմիկ Ալեքսանդր Արդաշևի նոտարական գրասենյակը։ Հենց այս փաստը, այլ ոչ թե ճարտարապետական արժեքները (շենքերը կառուցվել են 1820-ական թվականներին, ենթադրաբար Մ. Պ. Մալախովի նախագծով), փրկել են շենքը քանդումից 1980-ական թվականներին հրապարակի հերթական վերակառուցման ժամանակ։

Սկզբում տները «երկվորյակներ» էին, բայց 1880-ական թվականների վերակառուցման արդյունքում աջի ճակատային մասում ավելացվել են նախշեր և աշտարակիկներ։

Հնադավան Մաքսիմ Կորոբկովը եղել է ոսկի արդյունահանող և Եկատերինբուրգի քաղաքապետը 1844-1847 թվականներին։ Նա մահացել է համեմատաբար երիտասարդ հասակում և տունը կտակել է իր դուստրերին, որոնք հետագայում ամուսնացել են և հեռացել քաղաքից։

Շենքը սկզբում վաճառվել է Խարիտոնովին, այնուհետև վաճառական Դմիտրիևներին։ Բոլոր սեփականատերերի ժամանակ տարածքները միշտ հանձնվել են խանութներին, մառաններին, արհեստանոցներին և գրասենյակներին։ Շենքում գործում էին ռեստորան, գրախանութ, բժշկի աշխատասենյակ, տպագրական արհեստանոց։ Այստեղ վաճառվում էր բանջարեղեն և ճարպ։

Խորհրդային տարիներին շենքում նույնպես գործել են խանութներ, գրասենյակներ և բնակվել են մարդիկ։

2008-2009 թվականներին շենքը հիմնանորոգվել է. վերականգնվել են դեկորատիվ ճակատները, սակայն կորսվել է շենքի հետնամասի գրեթե ամբողջ պատկերը. «ճարտարապետական հին հիմքի» վերևում այժմ վեր է խոյանում «Եվրոպա» գործարար կենտրոնի հսկա շենքը։ Իսկ շենքում, ինչպես տարիներ առաջ, գործում են խանութներ։

Հետաքրքրաշարժ փաստեր
--------------------

XIX դարի վերջից մինչև 1919 թվականը տանն ապրել ու աշխատել է Վլադիմիր Լենինի զարմիկ նոտար Ալեքսանդր Արդաշևը։

Պատկերասրահ
-----------

* Տեսք վերևիցՏեսք վերևից
* 
*

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  «Дома Коробковых, Здание Сибирского Банка и Здание Городской Гимназии».
2. 1 2 3 4  «Каменное сокровище Екатеринбурга: Дом купцов Коробковых спас от сноса родственник Ленина».
3. ↑  «Ардашев - брат и оппонент Ленина». Արխիվացված է օրիգինալից 2018 թ․ հունիսի 24-ին. Վերցված է 2018 թ․ հունիսի 1-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Старый Екатеринбург(չաշխատող հղում)
* Ардашев и партнеры Արխիվացված 2018-07-28 Wayback Machine
* Дома Коробковых, Здание Сибирского Банка и Здание Городской Гимназии
«**Սիրո օրեր**» (իտալ.՝ Giorni D'Amore), իտալական նեոռեալիզմի հիմնական թեմաներով նկարահանված ֆիլմ (1945-1955 թվականներ)։ Առաջին նեոռեալիստական ​​ֆիլմը համարվում է 1945 թվականին Ռոբերտո Ռոսսելինիի կողմից նկարահանված՝ «Հռոմը բաց քաղաք է» ֆիլմը։

Չորս տարի անց՝ Վիտտորիո դե Սիկայի «Հեծանիվների գողերը» ֆիլմի թողարկումից հետո, ամբողջ աշխարհն սկսեց խոսել իտալական նեոռեալիզմի մասին։

Սյուժե
------

Անժելան և Պասկուալեն իտալական փոքրիկ գյուղի բնակիչներ են։ Երիտասարդները սիրահարված են, սակայն նրանց հարսանիքը անընդհատ հետաձգվում է, քանի որ նրանց ընտանիքները հարսանիքի համար գումար չունեն. գյոաղատնտեսական աշխատանքները բավականաչափ եկամուտ չեն ապահովում։

Այնուհետև Պասկուալը ծրագիր է առաջարկում՝ հարսն ու փեսան միասին կփախչեն, իսկ վերադառնալուն պես նրանք կամուսնանան առանց թանկարժեք արարողությունների, հարսանեկան զգեստի և ամուսնական մատանիների։ Դրանում նրանց փորձում են օգնել սիրահարների հարազատները՝ համագյուղացիների աչքի առաջ պատկերելով վիճաբանությունն ու բաժանումը։ Բայց դաստիարակված աղջիկ Անժելան ամենևին էլ չի սիրում գյուղական ճանապարհներով փախչել և ընտանիքների միջև շինծու վեճը վերածվում է իսկական վիճաբանության...

Դերերում
--------

* Մարինա Վլադի՝ *Անժելայի դերում*
* Մարչելո Մաստրոյանի՝ *Պասկաուլեի դերում*
* Պինա Գալլինի

Մրցանակներ
----------

* 1954 թվականին Իտալիայի կինոլրագրողների ասոցիացիայի կողմից արժանացել է «Արծաթե ժապավեն» մրցանակի։
* 1954 թվականին արժանացել է Սան Սեբաստիանի կինոփառատոնի գլխավոր մրցանակի։

Ծանոթագրություններ
------------------

* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. 1 2 3
2. 1 2 3  ČSFD (չեխերեն) — 2001.
3. ↑  «NY Times: Days of Love». Movies & TV Dept. *The New York Times*. Baseline & All Movie Guide. 2012. Արխիվացված է օրիգինալից 2012 թ․ հոկտեմբերի 20-ին. Վերցված է 2009 թ․ մարտի 17-ին.
4. ↑   `{{cite web}}`: Empty citation (օգնություն)
**«Սինեգորիա»** (ռուս.՝ «Синегория»), խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ Հայրենական մեծ պատերազմի մասին, որը նկարահանել են ռեժիսորներ Էրաստ Գարինը և Խեսյա Լոկշինան 1946 թվականին։ Լև Կասիլի «Իմ սիրելի մանչուկներ» (ռուս.՝ «Дорогие мои мальчишки») վիպակի էկրանավորումն է։

Գրական հիմք
-----------

Ֆիլմը նկարահանվել է Լև Կասիլի «Իմ սիրելի մանչուկներ» վիպակի հիման վրա, որը նվիրված է գրող Արկադի Գայդարին, որը դարձել է գլխավոր հերոսի ՝ Արսենի Պետրովիչ Գայի նախատիպը։ Վիպակը էկրանավորվել է նաև 1978 թվականին («Տղաներ» ֆիլմը գրական աղբյուրից և առաջին էկրանավորումից տարբերվում է նատուրալիզմով և ողբերգականությամբ)։

Սյուժե
------

Վոլգայի ափին տեղակայված Զատոնսկ քաղաքում Հայրենական մեծ պատերազմից առաջ դպրոցական ուսուցիչ Արսենի Պետրովիչ Գայրը և նրա աշակերտները՝ Կապիտոն Բուտիրյովը, Վալերի Չերեպաշկինը և Տիմսոնը, հորինել են շատ ուսանելի հեքիաթ Սինեգորիա անունով կախարդական երկրի մասին, որտեղ ապրում են հավատարիմ, բարի ու խիզախ մարդիկ և ոչ միայն։ Բայց սկսվում է պատերազմ։ Արսենի Պետրովիչ Գայը առաջիններից մեկն էր, որ մեկնում է ռազմաճակատ և Լենինգրադի պաշտպանության ժամանակ զոհվում ինչ-որ տեղ հյուսիսում՝ Արկտիկայի մոտ։ Տղաները մնում են մենակ։ Նրանք կազմակերպում են այսպես կոչված «սինեգորցիների» ջոկատը․ օգնություն են ցուցաբերում պատերազմ մեկնածների ընտանիքներին, շատ կարևոր աշխատանքներ են կատարում ռազմական գործարանում, և այդ ամենն անում են կյանքի կոչելու համար այն կարգախոսը, որն առկա է Սինեգորիայի մասին հեքիաթում՝ «Խիզախություն, Հավատարմություն, Աշխատանք, Հաղթանակ» (ռուս.՝ «Отвага, Верность, Труд — Победа!»)։ Արսեն Պետրովիչ Գայի մահվան լուրն ստանալուց հետո տղաներն իրենց ուսուցչի անունով են կոչում իրենց վերանորոգած մոտորանավակը։ «Արսենի Գայ» մոտորանավակով նրանց ճանապարհորդության վերջնական նպատակ իրենց ամենասիրելի դպրոցական ուսուցչի մահվան վայրն է։

Դերերում
--------

Կյանքում
* Բորիս Բառնետ – *Արսենի Պետրովիչ Գայ, օդերևութաբան*
* Ալեքսեյ Կոնսովսկի – *Լյոշկա Խոդուլյա*
* Պավել Օլենև – *Կոռնեյ Պավլովիչ, վարպետ*
* Իվան Լյուբեզնով – *շրջկոմի քարտուղար*
* Կոնստանտին Սորոկին – *Պաշկով, միչման*
* Գերման Նովիկով – *կապիտոն Բուտիրյով, արհեստավոր*
* Լիլիա Շարապովա – *Ռիմա, Բուտիրյովի քույրը*
* Նինա Տեր-Օսիպյան – *ուսուցչուհի*
* Լև Աբրամով – *Վալերա Չերեպաշկին*
* Գ. Գեյման – *Տիմսոն*
* Վալենտին Մատիցին – *Ստաշուկ, յունգա*
* Էրաստ Գարին – *էպիզոդ*

Հեքիաթում
* Պավել Օլենև – *Դրոն Այգու Գլուխ*
* Ստեպան Կայուկով – *Ֆանֆարոն, չար թագավոր*
* Սերգեյ Կոմարով – *նախարար*
* Գրիգորի Միխայլով – *Իզոբար*
* Իվան Լագուտին – *Քամի հաշվող*
* Ա. Վիսենտե – *Մելքիորա*
* Եվգենի Սամոյլով – *Ամալգամա, վարպետ*

Նկարահանող խումբ
----------------

* Սցենարի հեղինակ՝ Լև Կասիլ
* Ռեժիսորներ՝ Էրաստ Գարին, Խեսյա Լոկշինա
* Օպերատոր՝ Սերգեյ Ուրուսևսկի
* Նկարիչներ՝ Պյոտր Պաշկևիչ, Ելենա Սաֆոնովա
* Կոմպոզիտոր՝ Պավել Արմանդ

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  *Лев Абрамович Кассиль* Собрание сочинений. Черемыш. Брат героя. Великое противостояние. Дорогие мои мальчишки. На краю света. — Детская литература, 1966. — Т. 2. — С. 603. — 624 с.

Արտաքին հղումներ
----------------

* «Սինեգորիա» ֆիլմը YouTube կայքում
* «Սինեգորիա» ֆիլմը КиноТеатр. Ру կայքում

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | ČSFD · Internet Movie Database |

 |
**Շախարբի Մագոմետովիչ Ալիև** (կարաչ.-բալկ.՝ Алийланы Мухамматны джашы Шахарби, հունվարի 17, 1937(1937-01-17), Կիսլովոդսկ - հունվարի 29, 1991(1991-01-29), Չերկեսկ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), կարաչայ-բալկար դերասան, ռեժիսոր, դրամատուրգ։

Կենսագրություն
--------------

Ծագում է կարաչայների ուզդենների Ալիևների տոհից։ Իր անունն ստացել է պատիվ կարաչայ-բալկարական մշակույթի հայտնի գործիչ Շախարբի Էբզեևի։

Դպրոցական տարիների խաղացել է դրամայի խմբակում։ Սովորել է Չիմկետի գյուղատնտեսական տեխնիկումում, այնուհետև բանակում ծառայելուց հետո՝ Կիսլովոդսկի բժշկական ուսումնարանում։ Այդ ընթացքում խաղացել է ժողովրդական թատրոնում։

Ավարտել է Չերկեսկի մարզային թատրոնին առընթեր մեկամյա դերասանական ստուդիան։ 1963 թվականին կատարել է գլխավոր դեր Շախարբի Էբզեևի պիեսի հիման վրա բեմադրված «Օգուրլու» ներկայացման մեջ։  1964/65 խաղաշրջանում խաղացել է բալկարական թատերախմբում (Նալչիկ)։

1970 թվականին ավարտել է Լենինգրադի թատրոնի, երաժշտության և կինեմատոգրաֆիայի պետական ինստիտուտի ռեժիսորական ֆակուլտետը, որից հետո աշխատել է Մալի Կարաչայի շրջանի մշակույթի բաժնում։ 1973 թվականին դարձել է Չերկեսկի շրջանային թատրոնի կարաչայական թատրոնի բեմադրող, 1987 թվականին (այն բանից հետո, երբ թատրոնը բաժանվել է Ռուսական թատրոնի և Ժողովրդական թատրոն)՝ դարձել է կարաչայական թատերախմբի գլխավոր ռեժիսոր։ 1989 թվականից եղել է  մշակույթի մարզային կառավարման բաժնի առաջատար մասնագետ, 1990 թվականից՝ կարաչայական թատերախմբի գլխավոր ռեժիսոր։

Արվեստ
------

Թատրոնում բեմադրել է շուրջ 40 պիես։

Բեմադրություններ մարզային թատրոնում
* «Ռետրո», Ա. Գալին
* Աստվածային կատակերգություն, Ի. Շտոկ
* «Ամուսնություն», Նիկոլայ Գոգոլ
* «Ես ամուսնանում եմ տատիկի հետ», Գ. Մուխարով

բեմադրություններ Կարաչաևսկի թատրոնում
* «Օտարը», Բ. Ապպաև
* «Էյրուզմեկի որդին», Բ. Ապպաև
* «Ճակատագիր և պատիվ», Մ. Բատչաև
* «Այմուշ», Մ. Բատչաև
* «Բատիրջաշ», Մ. Բատչաև
* «Օգուրլու», Շ. Էբզեև
* «Բաղնիքի տնօրեն», Շ. Էբզեև
* «Լվացված գլխարկ», Շ. Էբզեև
* «Աթայն ու նրա ընտանիքը», Ի. Կապաև
* «Ոչ ազնվական հարսնացու», Խալիմաթ Բայրամուկովա

Մրցանակներ և ճանաչում
---------------------

* ՌԽՖՍՀ-ի մշակույթի նախարարության դիպլոմ «Տրիբունալ» ներկայացման համար

Հիշատակ
-------

2013 թվականին Կարաչաևյան անվան դրամատիկական թատրոնը կոչվել է ռեժիսոր, դերասան և թատերագիր Շախարբի Ալիևի անունով։

Ծանութագրություն
----------------

1. 1 2 3 4 5  Боташева З. 2012
2. 1 2 3  Управление пресс-службы, 2013

Արտաքին հղումներ
----------------

* «Карачаевскому театру присвоено имя Шахарбия Алиева» (ռուսերեն). Управление пресс-службы Главы и Правительства Карачаево-Черкесской Республики. 2013 թ․ մայիսի 22. Արխիվացված է օրիգինալից 2021 թ․ նոյեմբերի 26-ին. Վերցված է 2015 թ․ հուլիսի 17-ին.
* *Боташева З.* «Шах, твоя дорога — театр!» // *День Республики* : газета. — 2012. Архивировано из первоисточника 21 Հուլիսի 2015.
**Վարշավայի սրբապատկերների թանգարան** (լեհ.՝ Muzeum Ikon w Warszawie), գեղարվեստական թանգարան Լեհաստանի Վարշավա քաղաքում, որի հավաքածուներում պահպանվում են սրբապատկերային արվեստի ստեղծագործություններ։ Հիմնադրվել է 2011 թվականի նոյեմբերի 29-ին։ Վարշավայի ուղղափառ թեմի թանգարանի մասնաճյուղն է, գտնվում է սուրբ նահատակ Գրիգորի Պերաձե վանահոր անվան ուղղափառ մատուռի տարածքում՝ Լելեխովի փողոցում։

Պատմություն
-----------

Թանգարանի հիմնադրման նախաձեռնողները եղել են Վարշավայի և ողջ Լեհաստանի արքեպիսկոպոս Սավա Գրիցունյակը և ուղղափառ մշակույթի բնագավառի փորձագետ Միխայիլ Բոգուցկին։ Թանգարանը դարձել է Վարշավայի առաջին և Լեհաստանի երրորդ նմանատպ հիմնարկությունն է՝ Սանոկի պատմական և Սուպրասլի սրբապատկերների թանգարաններից հետո։

Պաշտոնական բացումը կայացել է 2011 թվականի նոյեմբերի 29-ին։ Արարողություններին նախորդել է մաղթանքը, որն անցկացրել է տեղի ուղղափառ համայնքի վանահայր և քահանա Հենրիկ Պապրոցկին։

Հավաքածու
---------

Թանգարանը կազմված է երկու մասից։ Առաջին մասը իրենից ներկայացնում է ուղղափառ մատուռ, որում, բացի եկեղեցական զարդարանքի մշտական տարրերից, պատերի և պատկերակալի վրա կան Գժեգոժ Զինկևիչի վրձնին պատկանող, Բելսկ Պոդլյասկիի սրբանկարչային ուսումնարանի սրբապատկերները, Եժի Նովոսելսկիյի ֆրեսկոյի վերարտադրանկարները, ինչպես նաև Ադամ Ստալոնի-Դոբժանսկու վիտրաժային նկարները։ Թանգարանի երկրորդ մասը ցուցադրում է Էժի Ուսինովիչի եկեղեցու ծրագրերը և Ստալոնի-Դոբժանսկու բնօրինակ ապակենկարը։ 2012-2015 թվականներին թանգարանին կից գործել է Սրբանկարչության ակադեմիան։

Ծանոթագրություններ
------------------

* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. ↑  Gsad Kaien. «W stolicy otwarto Muzeum Ikon». *www.tvp.info* (լեհերեն). TVP INFO. Վերցված է 17.7.2020-ին.
2. ↑  *Dorota Folga-Januszewska.* Muzea Warszawy. Przewodnik : 
[польск.]. — Olszanica : Wydawnictwo BOSZ, 2012. — P. 38. — ISBN 978-83-7576-159-7.
3. 1 2  «W Warszawie otwarto Muzeum Ikony». *www.ekai.pl* (լեհերեն). Katolicka Agencja Informacyjna. Վերցված է 17.7.2020-ին.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | NUKAT: n2018223676 · VIAF: 4011148753692141320004 · WorldCat VIAF: 4011148753692141320004 |

 |
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սուրբ Նիկողայոս եկեղեցի (այլ կիրառումներ)

**Սուրբ Նիկողայոս եկեղեցի (Նիկողայոս Հրաշագործի եկեղեցի)** (ռուս.՝ Никольская церковь (Николаевская церковь, церковь Николая Чудотворца)), կորսված ուղղափառ տաճար ՌԴ Ռոստովի մարզի Միլլերովսկի շրջանի Մալչևսկո-Պոլնենսկայա սլոբոդայում։ Ռոստովի մարզի մշակութային ժառանգության օբյեկտ է։

Պատմություն
-----------

Առաջին` փայտե եկեղեցին սլոբոդայում կառուցվել է XVIII դարի վերջին և այրվել 1803 թվականին։ 1822 թվականին ռազմական ավագներ Պետրոս և Միխայիլ Մալչևսկիների միջոցներով կառուցվել է զանգակատնով նոր տաճար (կիսով չափ քարե` փայտե վերնամասով)։ Սուրբ Նիկողայոս նոր քարե եկեղեցին կառուցվել է սլոբոդայում 1902 թվականին։ 1907 թվականին ընդլայնվել են նրա կողմնասեղանները։ 1911 թվականին կառուցվել է եկեղեցական պահականոցը։

Եկեղեցին վերապրել է հեղափոխությունը և քաղաքացիական պատերազմը։ 1938 թվականին փակվել է, բայց Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին կրկին սկսել է գործել։ Ծառայությունն այնտեղ շարունակվել է մինչև 1960 թվականը, երբ եկել են խրուշչովյան ժամանակները։ Տաճարը փակվել է և 1966 թվականին քանդվել։ Երկար ժամանակ գտնվել է փլատակների մեջ։

Եկեղեցու շենքը փոխանցվել է Կալինինի անվան կոլտնտեսությանը։ Եկեղեցական գույքի առարկաներից շատերը տարվել են Չերտկովո գյուղի գործող Նիկողոսյան աղոթատուն։ Եկեղեցու շենքն օգտագործվել է որպես կոլտնտեսության հացահատկի պահեստ։ 2011 թվականի հունիսին տաճարը վերականգնելու նպատակով սկսվել է դրամահավաք։ Վերակառուցումը սկսվել է գմբեթի վերանորոգումից։ Ըստ 2017 թվականի տվյալների՝ վերականգնումը դեռ չի ավարտվել։ Վերանորոգման համար շարունակվում է դրամահավաքը։

Ըստ գավառագետ Պ. Ա. Պոնոմարյովի՝ «Միլլերովսկի շրջանում եկեղեցիների փակումը և եկեղեցական արժեքների առգրավումը ձգվեց երկար տարիներ։ Ամենավերջինը փակել են Հովհաննես Աստվածաբան եկեղեցին Տիտովկա սլոբոդայում և Սուրբ Նիկողայոս եկեղեցին Մալչևսկո-Պոլնենսկայա սլոբոդայում»։

Գրականություն
-------------

* *Кириллов А.* Донская епархия в её настоящем положении. Новочеркасск, 1896.

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Николаевская церковь (Мальчевско-Полненская)
2. ↑  ПЕРЕЧЕНЬ ВЫЯВЛЕННЫХ ОБЪЕКТОВ КУЛЬТУРНОГО НАСЛЕДИЯ (ПАМЯТНИКОВ ИСТОРИИ, АРХИТЕКТУРЫ, МОНУМЕНТАЛЬНОГО ИСКУССТВА)(չաշխատող հղում)
3. ↑  «Поможем церкви». Արխիվացված է օրիգինալից 2017 թ․ մարտի 20-ին. Վերցված է 2017 թ․ հունիսի 15-ին.
4. ↑  СТРОИМ ХРАМ ВСЕМ МИРОМ

Արտաքին հղումներ
----------------

* Историческая справка по Миллеровскому району Արխիվացված 2017-07-04 Wayback Machine
* Благочинный приходов Миллеровского округа осмотрел разрушенный храм Святителя Николая Чудотворца в слободе Мальчевско-Полненская Արխիվացված 2017-03-20 Wayback Machine
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սուրբ Նիկողայոս եկեղեցի (այլ կիրառումներ)

**Սուրբ Նիկողայոս եկեղեցի** (ռուս.՝ Церковь Святого Николая), 19-րդ դարում կառուցված ծխական ուղղափառ տաճար Ռուսաստանի Դոնի Ռոստով քաղաքում։ Գտնվում է Նիկոլայի փողոցում (այժմ՝ Սոցիալիստիչեսկայա) Նիկոլայի նրբանցքի (այժմ՝ Խալտուրինի) խաչմերուկի մոտ։ 1930-ական թվականներին տաճարը քանդվել է։

Պատմություն
-----------

Եկեղեցու ներքին ձևավորումը
1822 թվականին Դոնի Ռոստովի Նիկոլայի փողոցում կառուցվել է փոքր հնգագմբեթ տաճար։ Եկեղեցու երեցփոխ որոշ ժամանակ եղել է ռոստովցի վաճառական Իվան Ֆեոդորովիչ Նեֆյոդովը (Միխայլով), որը նրա բարեկարգման համար նվիրաբերում են իր միջոցները։ XIX դարի կեսերին որոշվեց ընդարձակել տաճարը։ Վերակառուցման նախագիծը կատարվեց 1854 թվականին տիտուլյար խորհրդական Լիկովի կողմից։ 1856 թվականի սեպտեմբերի 27-ին նախագիծը հաստատել է կայսրը, և տաճարի ընդարձակման աշխատանքները սկսվել են։ 1860 թվականին աշխատանքներն ավարտվել են։ Բացի Սուրբ Նիկողայոսի անունով օծված գլխավոր սեղանից, տաճարում հայտնվեցին Տյառնընդառաջի (աջ) և Աստվածածնի Վերափոխման (ձախ) սեղանները։

Հնգագմբեթով պսակված հիմնական ծավալին կցակառուցված էր մեկհարկանի զանգակատնով սեղանատունը։ Տաճարի ներսը զարդարված էր յուղաներկով արված որմնանկարներով։ Տաճարի սրբություններն էին Փրկչի և Նիկողայոս Զմյուռնացու սրբապատկերները։

1895 թվականին տաճարին կից բացվեց եկեղեցական-ծխական դպրոց։ Եկեղեցու երգչախումբը հայտնի էր ոչ միայն Դոնի Ռոստովում, այլև նրա սահմաններից դուրս։ Այն գոյություն է ունեցել մինչև 1912 թվականը։

1927 թվականին վանքը հանձնվել է նորոգչականների շարժմանը։ 1930-ական թվականների սկզբին տաճարը փակվել է, իսկ 1936 թվականին ամբողջովին քանդվել։ Եկեղեցու տեղում կառուցվել է թիվ 55 միջնակարգ դպրոցի շենքը։

2000 թվականին դպրոցի ճակատին փակցվել է հուշատախտակ հետևյալ տեքստով.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | *Այս վայրում մինչև 1931 թվականը եղել է Սրբազնագործ և Հրաշագործ Նիկողայոսի անվան տաճարը՝ օծված 1861 թվականին։ Հուշատախտակը փակցվել է Քրիստոսի ծննդյան 2000-ամյակի տարում*։ |  |

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5  *Малаховский Е. И.* Храмы и культовые сооружения Ростова-на-Дону. — Ростов-на-Дону: Издательство «NB», 2006. — С. 33—34. — ISBN 5-98155-014-7
2. ↑  «Постановление от 26 апреля 2000 г. № 1040 о присвоении почетных званий, установке мемориальных досок, переименовании проспекта Октября». Արխիվացված է օրիգինալից 2017 թ․ նոյեմբերի 16-ին. Վերցված է 2013 թ․ նոյեմբերի 12-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Сергей Макаров. «Никольская церковь вне закона». Донской Временник. Վերցված է 2013 թ․ նոյեմբերի 12-ին.
**Բոգուսլավ Ադամովիչ** (լեհ.՝ *Bogusław Adamowicz*, հունվարի 13, 1870(1870-01-13), Մինսկ, Ռուսական կայսրություն - 1944), «Երիտասարդ Լեհաստան» շարժման լեհ արձակագիր, բանաստեղծ, նկարիչ։ Հարել է պառնասականներին, սիմվոլիզմին, իմպրեսիոնիզմին, ներկայացրել լեհական հայրենասիրական պոեզիա և ֆանտաստիկ սարսափ գրականություն։

Կենսագրություն
--------------

Նկարչություն սովորել է Փարիզում։ Մոտ 1911 թվականին վերադարձել է Մինսկ, որտեղ 1918-1920 թթ. խմբագրել է լեհական «Goniec Miński» պարբերականը։ 1920 թվականից ապրել է Վարշավայում։ Վարշավայի ապստամբության (1944) ժամանակ գերմանացիների կողմից բռնի տարհանվել է Վարշավայից, որից հետո նրա մասին լուրեր չկան։

Ստեղծագործությունը
------------------

Բոգուսլավ Ադամովիչի ստեղծագործությունը բաժանվում է երկու տարբեր ուղղությունների։ Առաջինում շեշտվում է էրոտիզմն ու նեկրոֆիլ երևույթները՝ փոքր-ինչ սատանիստական երանգավորմամբ։ Այստեղ Բոգոսլավ Ադամովիչի ստեղծագործությունների վրա ազդեցություն է ունեցել Էդգար Պոն և բնորոշ էր «Երիտասարդ Լեհաստան» շարժմանը։ Այս բնույթի պոեզիայում Ադամովիչը մանրամասնորեն պատկերում է սեռական զգայնությունը՝ ուղղակիորեն համատեղելով կյանքը մահվան ցանկությանը։

Բոգուսլավ Ադամովիչի ստեղծագործության երկրորդ ուղղությունն ազդել է Տադեուշ Միչինսկու և Անտոնի Լանգեի պոեզիայի վրա։ Այս բնույթով Ադամովիչը շարունակել է Յուլիուշ Սլովեցկուն, օգտագործելով իր պոեզիայում մետաֆիզիկական և պատմափիլիսոփայական հարաբերապաշտություն, միևնույն ժամանակ ընդգծելով սոցիալական անարդարության իր տեսլականը։ Այս բնույթով Ադամովիչը առանձնանում է «Երիտասարդ Լեհաստան» շարժումից, հարում պոզիտիվիզմին։

Երկեր
-----

### Պոեզիա

* «Gra wyobraźni» (1893),
* «Melodie» (1897),
* «Rapsod ludzkości» (1911),
* «Wybór poezji» (1985),

### Արձակ

* «Wojna z duchami» (1908), ապա հրատարակվել է «W starym dworze. Powieść fantastyczna» անվանումով,
* «Tajemnica długiego i krótkiego życia» (1911),
* «Nieśmiertelne głupstwo. Fantazja powieściowa» (1912),
* «Wesoły marszałek» (1922),
* Świat na żółto (Мир в жёлтом) (1925), ապա հրատարակվել է «Triumf żółtych» (1927) անվանումով

Ծանոթագրություններ
------------------

* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. 1 2  NUKAT — 2002.
2. 1 2  MAK (польск.)

Գրականություն
-------------

* Andrzej Niewiadowski, Antoni Smuszkiewicz, Leksykon polskiej literatury fantastycznonaukowej, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1990, ISBN 83-210-0892-5

Արտաքին հղումներ
----------------

* Adamowicz, Bogusław (լեհ.)
* Стихотворение «Noc taka piękna» (լեհ.)
* Стихотворение «W księżycowy brzask» Արխիվացված 2013-11-11 Wayback Machine (լեհ.)

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  ⛭  | 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| ISNI: 0000000079035820 · LCCN: n85121676 · NKC: js2009500687, jo2013771190 · NUKAT: n93080018 · SUDOC: 200824074 · VIAF: 13743167 · WorldCat VIAF: 13743167 |

 |

 |
**Հեռախոսից ֆոբիա** (**տելեֆոնոֆոբիա**, **տելեֆոբիա**), դժկամություն կամ ֆոբիա հեռախոսով զանգեր կատարելուց կամ զանգ ընդունելուց։ Համարվում է սոցիալական ֆոբիայի կամ սոցիալական անհանգստության տեսակ։ Համեմատելի է լոգոֆոբիայի հետ․ երկուսն էլ առաջանում են շփվելու վախից, և կապված են քննադատվելու, մեղադրվելու կամ հիմար թվալու վախերի հետ։ 1993 թվականի տվյալներով Մեծ Բրիտանիայում տելեֆոբիա ունի մոտ 2.5 միլիոն մարդ։

«Հեռախոսից վախ» եզրը վերաբերում է տելեֆոբիայի ավելի ցածր մակարդակի, երբ մարդիկ անհանգստություն են զգում հեռախոս օգտագործելիս, բայց ավելի քիչ աստիճանի, քան իրական ֆոբիան է։ Տելեֆոբիայով տառապող անձինք կարող են դեմ դիմաց շփման ժամանակ խնդիր չունենալ։

Ազդեցություն
------------

Հեռախոսը կարևոր է և՛ շրջապատի հետ կապվելու, և՛ կարևոր ու օգտակար ծառայություններ ստանալու համար։ Որպես արդյունք, այս ֆոբիայն դառնում է սթրեսի մեծ գործոն և ազդեցություն է ունենում կյանքի, աշխատանքի և սոցիալական հարաբերությունների վրա։ Տելեֆոբիա ունեցողները խուսափում են շատ գործունեություններից, ինչպես օրինակ՝ պլանավորված իրադարձություններ և տեղեկության ճշտում։ Լարում է առաջանում աշխատավայրում, քանի որ հեռախոսը կարիերայի վրա կարող է մեծ ազդեցություն ունենալ։

Տես նաև
-------

* Ֆոբիաների ցանկ
* Նոմոֆոբիա
* Կակազություն

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Marshall, John R. (1995). «Telephone Phobia». *Social Phobia: From Shyness to Stage Fright*. New York: BasicBooks. ISBN 0-465-07896-6.(չաշխատող հղում)
2. 1 2  Doctor, Ronald M. (2000). *The Encyclopedia of Phobias, Fears, and Anxieties*. New York: Facts On File. էջ 493. ISBN 0-8160-3989-5.
3. ↑  As cited in: "The Newspapers Handbook". By Richard Keeble, Third edition, 2001, ISBN 0-415-24083-2, p. 64
4. ↑  Fielding, Richard G. «Telephone apprehension: a study of individual differences in attitudes to, and usage of the telephone». Վերցված է 2013 թ․ ապրիլի 3-ին.
5. ↑  "Break the bipolar cycle: a day-by-day guide to living with bipolar disorder", by Elizabeth Brondolo, Xavier Amador, p. 179
6. ↑  Rowlands, Barbara (24 August 1993). «Health: Don't call me, please, and I won't call you: To most of us, the ringing of the phone is at least a potential pleasure. But to some it is a source of anguish». *The Independent*. Արխիվացված օրիգինալից 2022-05-26-ին. Վերցված է 3 April 2013-ին.
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սուրբ Երրորդություն եկեղեցի (այլ կիրառումներ)

**Սուրբ Երրորդություն եկեղեցի** (ռուս.՝ Троицкая церковь), նախկին ուղղափառ տաճար Դոնի զորքի մարզի Նովոչերկասկ քաղաքում (Ռուսաստան)։ Հայտնի է նաև որպես **Սուրբ Կենսաստեղծ Երրորդություն եկեղեցի** (ռուս.՝ Церковь Троицы Живоначальной)։

Պատմություն
-----------

Եկեղեցին կառուցվել է համանուն հրապարակում 1810 թվականին և սկզբում փայտե էր։ Տասնամյակներ անց այն խարխլվեց, իսկ 1830 թվականին փլուզվեց նրա եկեղեցական պարիսպը։

1835 թվականին հավատացյալները սկսել են խոսել քարե եկեղեցի կառուցելու անհրաժեշտության մասին։ Երկհարկանի քարե եկեղեցու նախագիծը հեղինակել է ճարտարապետ Սեդովը 1845 թվականի հունվարին։ Բայց հասարակական շինությունների և հաղորդակցության ուղիների սանկտպետերբուրգյան գլխավոր վարչությունը Նովոչերկասկ ուղարկեց Սուրբ Երրորդություն եկեղեցու սեփական նախագիծը։ Քաղաքային վարչությունը հրաժարվել է երկու նախագծերից էլ նրանց փոքր տարողության պատճառով, և որոշել է ստեղծել նորը։ Նրա ստեղծումը հանձն առավ ճարտարապետ Ֆոմինը, որը ստեղծեց եռախորան, հնգագմբեթ, բյուզանդական ոճով տաճարի նախագիծ։ Նոր նախագիծը հավանության արժանացավ և հաստատվեց 1845 թվականի օգոստոսի 2-ին։ Միայն հինգ տարի անց՝ 1850 թվականի հունիսի 24-ին, Դոնի և Նովոչերկասկի արքեպիսկոպոս Յոհանի (Դոբրոզրակով) օրհնությամբ կատարվեց քարե տաճարի հանդիսավոր հիմնարկեքը։ 1856 թվականին զորքերի վարչական ատաման Միխայիլ Գրիգորևիչ Խոմուտովի օրոք եկեղեցին կառուցվեց։ Պատկերակալների համար սրբապատկերներ են պատկերել տեղական նկարիչներ Արդալիոն Զոլոտարյովը և Միխայիլ Գոլմովը։ Մայիսի 30-ին 1859 թվականին կայացել է Երրորդություն եկեղեցու օծումը։

1869 թվականի հունիսին Երրորդություն եկեղեցուն կից սկսվել է քարե սեղանատնով աղյուսե զանգակատան կառուցումը։ Մինչև 1896 թվականը տաճարում եղել է միայն երկու խորան՝ գլխավոր (Երրորդության) և հարավային (Խաչվերաց)։ 1896 թվականին ստեղծվել է երրորդը՝ հյուսիսայինը (Աստվածածնի)։ 1897 թվականին Երրորդություն եկեղեցու դեպի Սանկտպետերբուրգի պողոտա նայող ճակատով երկհարկանի շենքում (այժմ՝ Գերցենի զառիվայր) բացվել է օրիորդաց դպրոց, իսկ դեպի Մոսկովյան փողոց նայող ճակատով մեկհարկանի շենքում՝ եկեղեցական-ծխական դպրոց։

Նովոչերկասկի տեսարանը հարավային կողմից. Պետերբուրգյան զառիվայրը և Սուրբ Երրորդություն եկեղեցին
1915 թվականի դրությամբ Նովոչերկասկի Սուրբ Երրորդություն եկեղեցին երկհարկանի էր, հնգագմբեթ, քարե զանգակատնով, եռախորան։ Գլխավոր գմբեթը եղել է կոնաձև՝ ութ պատուհաններով։ Խաչերը գմբեթներին երկաթյա էին, բայց ոսկեզօծ։ Սուրբ Երրորդություն տաճար տանում էր երեք դուռ։ Զանգակատան ստորին հատվածում կար տասը զանգ։ Սուրբ Երրորդություն եկեղեցու սեղանատունը բավական ընդարձակ էր. երկարությունը՝ 12 մետր, լայնությունը՝ 8,5 մետր, բարձրությունը՝ 9,6 մետր։ Եկեղեցու մուտքից աջ և ձախ գտնվում էին վերնասրահները։

Սուրբ Երրորդություն եկեղեցին փակվել է 1930-ական թվականների կեսերին՝ Նովոչերկասկ քաղաքում ուղղափառ տաճարների զանգվածային փակման արշավի ժամանակ։ Պատերազմի առաջ այն ավերվել է։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Троицкая церковь

Արտաքին հղումներ
----------------

* Նովոչերկասկ. Новочеркасск. Церковь Троицы Живоначальной
**Ստեփան Շահումյանի տուն-թանգարան**, տուն-թանգարան Ստեփանավան քաղաքում։ 1978 թվականին Ստեփան Շահումյանի ծննդյան 100-ամյակի կապակցությամբ կառուցվել է հուշահամալիր, որը ներառել է տուն-թանգարանի շենքը։ Ընդգրկված է Ստեփանավանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում։

Պատմություն
-----------

1895 թվականի ամռանը Թիֆլիսի Ռեալական ուսումնարանի սան (հետագայում պրոֆեսիոնալ հեղափոխական) Ստեփան Շահումյանն իր ջալալօղլեցի ընկերոջ Վասիլ Սիմոնյանի հրավերով եկել է Ջալալօղլի, որտեղ հետագայում 1899 թվականին հիմնել է Հայաստանում առաջին մարքսիստական խմբակը։ Այստեղ նա ծանոթացել է Եկատերինա Տեր-Գրիգորյանի հետ, որը հետագայում դարձել է նրա կինը։

1923 թվականին, ընդառաջելով ջալալօղլեցիների խմբակի հիմնադիր և ղեկավար Ստեփան Շահումյանի նվիրական անունը հավերժացնելու ցանկությանը, Լոռու Գավգործկոմը որոշել է Ջալալօղլին վերանվանել Ստեփանավան։ Իսկ 1934 թվականի նոյեմբերի 29-ին Ստեփան Շահումյանի աներոջ՝ Սերգեյ Տեր-Գրիգորյանի տունը վերածվել է տուն-թանգարանի։

1991 թվականին՝ Հայաստանի անկախացումից հետո, Ստեփան Շահումյանի տուն-թանգարանը վերակազմավորվել է մշակույթի և ժամանցի կենտրոնի։

Ստեփանավան քաղաքի պատմության թանգարանի ստեղծումը
------------------------------------------------

Ստեփան Շահումյանի տուն-թանգարան
Թանգարանի աշխատակիցների ջանքերով սկսվել է քաղաքի պատմության թանգարանի ստեղծումը, որի նպատակն է հավաքագրել և պահպանել հայրենի տարածաշրջանի ինչպես անցյալը, այնպես էլ ներկան արտացոլող նյութական, հոգևոր, մշակութային նմուշներ, հետաքրքիր փաստաթղթեր, դրանք մոռացության վտանգից փրկելու և սերունդներին հանձնելու նպատակով։ Ձեռք են բերվել զանազան լուսանկարներ, վկայագրեր, հուշանվերներ, կառավարական պարգևներ, դրամներ, անձնական օգտագործման իրեր, խոր անցյալից մեզ հասած կավից, քարից, փայտից, մետաղից պատրաստված աշխատանքային գործիքներ, կենցաղային առարկաներ, զենքեր, զարդեր, որոնք էլ դարձել են նոր ստեղծվող թանգարանի առաջին ցուցանմուշները։ Այդ բացառիկ նյութերն այցելուներին լիակատար պատկերացում են տալիս մեր նախնիների կյանքի, կենցաղի, մշակութային մակարդակի մասին։

Միջոցառումներ
-------------

2007 թվականից կենտրոնում ծնունդ է առել գուսանական համույթը, որը կազմակերպում է ինչպես քաղաքային, այնպես էլ արտագնա համերգային ծրագրեր՝ սպասարկելով Ստեփանավանի տարածաշրջանի ողջ բնակչությանը։

2006 թվականից կենտրոնում գործում է տիկնիկային թատրոնը, որը բարեգործական հիմունքներով սպասարկում է քաղաքի և համայնքի երեխաներին։ Կենտրոնում գործում են նաև կարպետագործության, հելունագործության, շյուղագործության և ծղոտադրոշմանկարչության խմբակները, որոնց սաների աշխատանքները պարբերաբար ներկայացվում են ցուցադրության։

Հասցե
-----

Թանգարանը գտնվում է Լոռու մարզի Ստեփանավան քաղաքի Գարեգին Նժդեհի 3 հասցեում։

Պատկերասրահ
-----------

### Ստեփան Շահումյանի տուն-թանգարան

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ստեփանավան քաղաքի պատմության թանգարան

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Ծանոթագրություններ
------------------

* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. 1 2  Wiki Loves Monuments monuments database — 2017.
2. ↑  «Թանգարանների միջազգային օրը Ստեփանավանում». Արխիվացված է օրիգինալից 2013 թ․ դեկտեմբերի 9-ին. Վերցված է 2014 թ․ օգոստոսի 21-ին.

Աղբյուրներ
----------

* Ստեփան Շահումյանի տուն-թանգարան, Բուկլետ, Երևան 1978
* Ստեփանավանի մշակույթի և ժամանցի կենտրոն, Բուկլետ
**Մարգարիտա Լևի Ալավերդյան** (հունիսի 19, 1961(1961-06-19), Կրասնի Սուլին, Ռոստովի մարզ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), երգչուհի, սոպրանո։ Մարիա Կալլասի միջազգային վոկալ մրցույթի մրցանակակիր (1989)։ Գեորգ Օթսի երիտասարդ օպերային երգիչների համամիութենական մրցույթի դափնեկիր (1988)։ Մարիինյան թատրոնի մենակատար (1994)։

Կենսագրություն
--------------

Մարգարիտա Ալավերդյանը ծնվել է 1961 թվականին Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Կրասնի Սուլին քաղաքում։

1986 թվականին ավարտել է Օդեսայի պետական կոնսերվատորիան, 1986 թվականից՝ Օդեսայի օպերայի և բալետի թատրոնի երգչուհի, 1994 թվականից՝ մեներգչուհի։

Ստեղծագործական կյանք
--------------------

Դերերգերից են՝ Լաուրետտա, Նելլա, Չիո-Չիո սան, Մյուզետտա (Ջակոմո Պուչինիի «Ջանի Սկիկի», «Չիո-Չիո սան», «Բոհեմ»), Եվրիդիկե (Քրիստոֆ Վիլիբալդ Գլյուկի «Օրփեոս և Էվրիդիկե»), Ռոզինա, Կոմսուհի (Վոլֆգանգ Ամադեուս Մոցարտի «Ֆիգարոյի ամուսնությունը»), Տատյանա (Պյոտր Չայկովսկու «Եվգենի Օնեգին»), Վիոլետտա, Լեոնորա (Ջուզեպպե Վերդիի «Տրավիատա», «Տրուբադուր»), Միքայելա (Ժորժ Բիզեի «Կարմեն»), Մարգարիտ (Շառլ Գունոյի «Ֆաուստ») և այլն։

Համերգային երգացանկում ներառված են Միխայիլ Գլինկայի, Նիկոլայ Ռիմսկի-Կորսակովի, Սերգեյ Ռախմանինովի, Կլոդ Դեբյուսիի, Մորիս Ռավելի, Յոհան Շտրաուսի, Ռիխարդ Վագների և այլ կամերային գործերից։

Հյուրախաղերով շրջագայել է Գերմանիայում, Ճապոնիայում, Ֆինլանդիայում, Ավստրիալիայում, ԱՄՆ-ում և այլուր։

Մրցանակներ և պարգևներ
---------------------

Հանդիսանում է 1988 թվականին Տալլինում կայացած «Գեորգ Օթս» համամիութենական փառատոնի 1-ին և 1988 թվականին Աթենքում կայացած «Մարիա Կալլաս» միջազգային փառատոնի 2-րդ մրցանակակիր։

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատված վերցված է*  «Հայ երաժշտության հանրագիտարանից», որի նյութերը թողարկված են՝ Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո։ |
**Սպորտի լատվիական թանգարան** (լատիշ․՝ Latvijas Sporta muzejs), թանգարան Ռիգայում, որի ցուցադրությունները նվիրված են ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի զարգացման պատմությանը Լատվիայում։ Թանգարանը բացվել է 1990 թվականին, որի հավաքածուի հիմքում ընկած են լատվիացի խոշոր կոլեկցիոներ և սպորտային պատմության էնտուզիաստ Վոլդեմար Շմիդբերգի նվիրատվությունները։ Գտնվում է Հին քաղաքի պատմական շենքերի թաղամասում, Ռիգայի կինոթանգարանի և Լատվիայի լուսանկարչության թանգարանի հարևանությամբ։

Պատմություն
-----------

Սպորտային թանգարանի ստեղծման գաղափարը ծնվել է 20-րդ դարի 30-ական թվականներին, երբ կրկեսային մարզիկ Կարլիս Վիտոլինշը իր սպորտային մրցանակները հանձնեց Վոլդեմար Շմիդբերգին։ Երկու էնտուզիաստներն էլ մտադրվել էին ապագայում ստեղծել թանգարան կամ սպորտային փառքի դահլիճ։ 1974 թվականին Շմիդբերգը իր հավաքածուն նվիրաբերեց պետությանը։ 1985 թվականին որոշվեց ստեղծել սպորտի թանգարան, որը բացվեց 1990 թվականի հունվարի 1-ին, Լիտվական ԽՍՀ ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի պետական կոմիտեի հովանու ներքո։

Սպորտի լատվիական թանգարան Ռիգայում, Ալքսնայա փողոց 9
1992 թվականի փետրվարին թանգարանը տեղափոխվեց Հին քաղաքի թաղամասի ռեստավրացիայի ենթարկված շինությունների համալիրի շենքերից մեկը։ 2001 թվականից թանգարանը գտնվում է Ալկսնայա փողոցի թիվ 9 հասցեում։

Լատվիական սպորտի թանգարանի ֆոնդերում հաշվառված են ավելի քան երեսուն հազար միավոր պահպանվող ցուցանմուշներ։ Դրանց թվում են`մեդալներ, գավաթներ, մրցանակային նշաններ, փաստաթղթեր, ծրագրեր, լուսանկարներ, ազդագրեր, պաստառներ, ալբոմներ, սպորտային գույք և հանդերձանք, սպորտային պարագաներ, տեսանյութեր և պարբերական հրատարակություններ։ Այցելուների համար բաց է գրադարանը, որի հավաքածուում առկա է սպորտային թեմատիկային նվիրված գրականություն։

Ցանկացողների համար հնարավորություն է ստեղծված ստանալ իրենց հետաքրքրող խորհրդատվություններ, պատվիրել մասնագետների կողմից նախապատրաստված դասախոսություններ։ Թանգարանի աշխատակիցները կազմակերպում են զանազան ցուցահանդեսներ, նվիրված հիշարժան իրադարձություններին, հոբելյանական տարեթվերին և սպորտի բնագավառում աչքի ընկած անձանց։

Թանգարանային ցուցահանդեսներ
---------------------------

Ընտրովի ցուցադրություններ՝

* Լատվիական սպորտը ժամանակի ընթացքում։
* Արագություն։ Հույզեր։ Հաղթանակներ։
* Ռիգայի կրկեսը 120 տարեկան է։
* Դարի լեգենդը։ Նիզականետորդ Յանիս Լուսիս։
* Ճանապարհ դեպի բարձունք։ Լատվիական ալպինիզմը 50 տարեկան է։
* Աթենք 2004:

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3  Muzeju statistika 2018 (լատիշ.) // *Latvijas Atvērto datu portāls* — Latvijas Republikas Kultūras ministrija.
2. ↑  «Latvijas Sporta muzejs – Latvijas muzeju katalogs – Muzeju biedrība». *www.muzeji.lv*. Արխիվացված է օրիգինալից 2019 թ․ մայիսի 14-ին. Վերցված է 2019 թ․ մայիսի 14-ին.
3. ↑  «Latvijas Sporta muzejs». *kulturasdati.lv*. Վերցված է 2019 թ․ մայիսի 14-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Պաշտոնական կայք
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Ավետիսյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Անայիս** (*Եվփրիմե Ավետիսյան*, փետրվարի 20, 1872(1872-02-20), Բեշիքթաշ, Կոստանդնուպոլիս, Օսմանյան կայսրություն - օգոստոսի 4, 1950(1950-08-04), Փարիզի 20-րդ շրջան, Փարիզ), հայ բանաստեղծուհի, արձակագիր։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է Կ. Պոլսում, Ակնից գաղթած Չոպանյան (Հովվյան) հայտնի գերդաստանի ճյուղավորումներից մեկում։ Կրթությունն ստացել է ծննդավայրի Մաքրուհյաց վարժարանում, ապա սովորել ֆրանսիացի գրող տիկին Ֆյուրեի մասնավոր դպրոցում։ Հայերենը կատարելագործելու համար մասնավոր դասեր է վերցրել բանաստեղծներ Թովմաս Թերզյանից և Խորեն Նար Պեյից։ 1893 թվականին «Մասիս» հանդեսում լույս է տեսել նրա առաջին բանաստեղծությունը։ Այնուհետև հաճախ է երևացել պարբերական մամուլում արձակ և չափածո երկերով։

Համիդյան տարիներին մեկնել է Շվեյցարիա, օսմանյան սահմանադրությունից հետո վերադարձել է Պոլիս, աշխատակցել մամուլին («Բիւզանդիոն», «Արեւելեան մամուլ», «Շանթ» և այլն)։ Առաջին աշխարհամարտից հետո եղել է «Հայ կին» հանդեսի աշխատակիցներից մեկը։ 1922 թվականին անցել է Փարիզ, որտեղ ապրել է մինչև իր կյանքի վերջը, շարունակելով աշխատակցել սփյուռքահայ մամուլին («Հայաստանի կոչնակ», «Անահիտ» և այլն)։ Նրա բանաստեղծություններն ամփոփված են «Այգ եւ վերջալոյս» ժողովածուում (Փարիզ, 1942)։ Մահից մի տարի առաջ լույս են տեսել նրա արժեքավոր հիշողությունները «Յուշերս» վերնագրով (Փարիզ, 1949)։

Ծանոթագրություններ
------------------

**Քույր նախագծերում*** Տեքստեր Վիքիդարանում
* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. 1 2 3 4
2. 1 2 3 4 5 6 7  Հայկական սովետական հանրագիտարան (հայ.) / Վ. Համբարձումյան, Կ. Խուդավերդյան — Հայկական հանրագիտարան հրատարակչություն, 1974.
3. 1 2
4. ↑
5. ↑  Գառնիկ Ստեփանյան (1973). *Կենսագրական բառարան, հատոր Ա*. Երևան: «Հայաստան». էջ 91.

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  ⛭  | 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| ՀԳՀԳ: 10150 · BNF: 155712406 · GND: 1158223854 · ISNI: 0000000080602167 · LCCN: no2015098289 · SUDOC: 203947924 · VIAF: 11838126 · WorldCat VIAF: 11838126 |

 |

 |

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 1, էջ 362)։*  |
**«Առաջին արբանյակ»** (ռուս.՝ Первый спутник, «Արբանյակ» կոթող, ռուս.՝ монумент «Спутник»), փողոցային քանդակի հուշարձան Ռուսաստանի Դաշնության մայրաքաղաք Մոսկվայում, որը տեղադրվել է մետրոպոլիտենի «Ռիժսկայա» կայարանի մոտ` քաղաքի Մեշչանսկի շրջանում։ Նվիրված է Երկրի առաջին արհեստական արբանյակը ստեղծողներին։

Հուշարձանի մասին
----------------

1957 թվականի հոկտեմբերի 4-ին խորհրդային գիտնականները տիեզերք ուղարկեցին Երկրի առաջին արհեստական արբանյակը։ Սկսվեց նոր տիեզերական դարաշրջան։ Երկրի արհեստական արբանյակի հաջող մեկնարկը պատմության մեջ մտնել է որպես մարդկության կողմից արտաքին տարածության նվաճման առաջին քայլ։ Այս հուշարձանը նվիրված է այդ իրադարձությանը։

Հուշարձանը տեղադրվել է փողոցում` Մոսկվայի մետրոպոլիտենի «Ռիժսկայա» կայարանի նախասրահի մոտ 1963 թվականին։ Քանդակը պատկերում է ձեռքին առաջին արհեստական արբանյակը վեր պարզած բանվորի։

Հուշարձանը տեղադրված է գորշ ողորկված գրանիտե պատվանդանի վրա։ Հուշարձանի պատվանդանի արևմտյան ճակատին հետևյալ մակագրությունն է. «Երկրի առաջին արհեստական արբանյակը ստեղծողներին։ 1957 թվական»։ Արևելյան ճակատին փորագրված են հեղինակների ստորագրությունները. «Քանդակագործ` Ս. Յ. Կովներ, ճարտարապետ` Վ. Ն. Կարցև։ 1963 թ.։ Վերականգնվել է 1998 թ. ԿԿ «Տորգովի դոմ»»։

Քանդակի հեղինակներն են խորհրդային քանդակագործ Սեմյոն Յակովլևիչ Կովները (1914-1980) և ճարտարապետ Վ. Ն. Կարցև։

Քանդակը ձուլված է բրոնզից։

* Հուշարձանի պատկերով խորհրդային փոստային նամականիշ, 12 կոպեկ, 1965 թվականՀուշարձանի պատկերով խորհրդային փոստային նամականիշ, 12 կոպեկ, 1965 թվական

Նույնպիսի հուշարձան կա նաև Դոնի Ռոստովի Էներգետիկների հրապարակում։

Տե՛ս նաև
--------

* Երկրի արհեստական արբանյակ
* Տիեզերագնացություն

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5 6  «Памятник создателям первого спутника Земли».(չաշխատող հղում)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Памятник создателям первого спутника 1957 года Արխիվացված 2016-03-04 Wayback Machine
**Աջման** (արաբ. عجمان‎‎), քաղաք Միացյալ Արաբական Էմիրություններում, Աջմանի Էմիրության վարչական կենտրոնը։

Բնակչությունը 225 հազ. մարդ (2003)։ Բնակչությամբ 5-րդ քաղաքը ԱՄԷ-ում։

Դեռ հին ժամանակներից հայտնի է որպես ձկնորսական կենտրոն, ինչպես նաև մարգարիտի հանքավայր։ Սակայն, մինչև վերջին ժամանակները համարվում էր փոքր քաղաք։ Միայն վերջերս քաղաքը սկսեց արագորեն զարգանալ՝ շնորհիվ հարևանությամբ գտնվող մեգապոլիսների՝ Դուբայ և Շարջա։

Քաղաքը գտնվում է Պարսից ծոցի ափին, Շարջայից մի քանի կիլոմետր հեռավորության վրա, Շարջա և Դուբայ քաղաքների հետ 2 միլիոն բնակչությամբ ստեղծելով քաղաքային ագլոմերցիա։

Քաղաքում կա նավահանգիստ։

Աջմանը միակ էմիրությունն է, որում չի հայտնաբերվել նավթ։ Սակայն Աջմանն ավելի հայտնի է իր նավաշինական գործունեությամբ, որտեղ մինչև օրս հնագույն մեթոդներով կառուցում են հին արաբական առագաստանավեր և ժամանակակից ապակեպլաստ նավեր։

Քաղաքը հայտնի է նաև իր Ազգային պատմական թանգարանով։ Կարելի նաև տեսնել քառակուսի աշտարակը, Ալ-Նուամի մզկիթը և ուղտերի մրցավազքի հարթակը։

Արտաքին հղումներ
----------------

* Աջման Արխիվացված 2007-09-27 Wayback Machine - ՄԱԷ-ի հանգստավայրերը

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Աջման» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | LCCN: n80082068 · VIAF: 157104777 · WorldCat VIAF: 157104777 |

 |

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * դ
* ք
* խ
ԱՄԷ Միացյալ Արաբական Էմիրությունների քաղաքներ |
| --- |
|  |
| 
* Աբու Դաբի
* Աջման
* Ալ-Ային
* Դիբբա
* Դուբայ
* Խոր-Ֆակկան
* Կալբա
* Շարջա
* Ռաս-ալ-Խայմա
* Սիլա
* Ումմ-ալ-Քուվեյն
* Ֆուջեյրա

 |

 |
**Սակրե Կյոր բազիլիկ** (ֆր.՝ Basilique du Sacré Cœur կամ պարզապես Սակրե Կյոր, «Սուրբ սրտի բազիլիկ», այսինքն՝ Քրիստոսի սիրտը), կաթոլիկ եկեղեցի Փարիզում՝ կառուցված 1875-1914 թվականներին ճարտարապետ Պաուլ Աբադիի կողմից բյուզանդական ոճով, գտնվում է Մոնմարտր բլրի վերևում՝ քաղաքի ամենաբարձր տեղում (130 մետր)։

Basilique du Sacré-Cœur

Նկարագրություն
--------------

Գմբեթի ձևը կրկնօրինակվել է Ֆրանսիայի հարավում գտնվող Պերիգյոյի Սեն Ֆրոնում XII դարի բազիլիկայի գմբեթը։ Գլխավոր գմբեթի բարձրությունը 83 մ է, իսկ զանգակատանը՝ 100 մ։ Բազիլիկի զանգերից մեկը՝ «Սավոյարը» ( la Savoyarde) կազմում է 19 տոննա, իսկ լեզվակինը՝ 850 կգ, բերված է Անսիից 1891 թվականին և համարվում է Փարիզի ամենամեծ զանգը։

Բազիլիկի ներսը զարդարված է վիտրաժներով և մոնումենտալ խճանկարներով, թեման՝ «Ֆրանսիայի մեծարումը Քրիստոսի սրտում», կատարված 1912-1922 թվականներին նկարիչ Լյուկ-Օլիվիե Մերսոնի (Luc-Olivier Merson, 1846-1920 թվականներ) կողմից։

Մոնմարտրի բարձունքից, ուր տանում են բազմահարկ, ընդարձակ աստիճանները, բացվում է Փարիզի համայնապատկերը և պարզ եղանակին երևում են շուրջ 50 կմ շառավղով։

Պատմություն
-----------

Նոր տաճարի կառուցման առաջարկն ի հիշատակ ֆրանկո-պրուսական պատերազմի զոհերի՝ առաջարկված 1871 թվականին, ենթարկվել է ուժեղ քննադատությունների, սակայն 1873 թվականին ստացել է համաձայնությունը պատգամավորների կողմից կառուցել այն հանրային բաժանորդագրությունների հավաքած միջոցներով։ Երբ դրվեցին առաջին քարերը (1875 թվական հունիսի 16), նրանցից մեկի մեջ դրվեց բրոնզե մեդալիոն «Ֆրանսիան ներկայանում է Քրիստոսին մոնմարտրյան բազիլիկով», ֆրանսիական մեդալներով լի տուփով, ինչպես նաև մագաղաթ արձանագրություն հիմնադրված բասիլիկայի արարողության առաջնորդ Սակրե Կյորի կողմից։

Աշխատանքները շուտով ընդհատվեցին նրա համար, որպեսզի ամրապնդվեր բլրի հողն առանց հին կորիզում գտնվող քարհանքերի։ Շինարարությունն ավարտվել է միայն 1914 թվականին։

Արտաքին հղումներ
----------------

* 
* 
* 
* 
* 
*