recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Խորա բլրի վրա գտնվող Միկոնոսի հողմաղացիները՝ ծովի ֆոնին։
**Միկոնոսի հողմաղացներ**, Հունաստանի Միկոնոս կղզու խորհրդանիշներից մեկը, որը ժամանակի ընթացքում ձեռք է բերել զբոսաշրջային բարձր հեղինակություն։ Հողմաղացները երևում են կղզու գրեթե յուրաքանչյուր կետից և կենտրոնացած են տարբեր դիրքերում։ Հողմաղացների մեծ մասը գտնվում է բնակավայրի կենտրոնական հատվածում, որը պայմանականորեն կոչվում է «Խորա» (այսպես են կոչվում կղզային քաղաքների կենտրոնական հատվածները)։ Միկոնոսը հայտնի է իր քամոտ եղանակով և նախկինում դրանք օգտագործվել են տնտեսական գործունեություն ծավալելու նպատակով։ Ներկայումս Միկոնոսում կան թվով 16 հողմաղացներ, որոնցից յոթը գտնվում են «Խորա» բլրի վրա։

Միկոնոսյան հողմաղացների մեծ մասը կառուցվել է վենետիկցիների կողմից 16-րդ դարում, մինչդեռ դրանց կառուցապատումը թվագրվում է 20-րդ դարին՝ անկախ Հունաստանի պատմության ընթացքում։ Ժամանակին ունեցել են կարևոր տնտեսական նշանակություն՝ համարվելով կղզաբնակների եկամուտների կարևորագույն աղբյուրներից մեկը։ Այնուամենայնիվ, տնտեսական հարաբերությունների աշխույժացման հետևանքով 20-րդ դարում հողմաղացները դադարում են գործել։ Ներկայումս հողմաղացները հանդիսանում են Միկոնոսի գլխավոր խորհրդանիշը։ Բոլոր հողմաղացները նման են իրենց ճարտարապետական առանձնահատկություններով։ Հայտնի է, որ այսպիսի շինություններ կան նաև Կիկլադյան մյուս կղզիներում ևս։ Միկոնոսի հողմաղացներից մեկը ներկայումս վերածվել է թանգարանի։

Տես նաև
-------

* Պետրոս հավալուսն
* Հողմաղաց
* Զբոսաշրջությունը Հունաստանում

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  ltd ilove group։ «Windmills of Mykonos»։ *www.inmykonos.com* (անգլերեն)։ Վերցված է 2020 թ․ մարտի 26
2. ↑  «Mykonos' windmills / a short history and how to visit them»։ *Up Living* (անգլերեն)։ Վերցված է 2020 թ․ մարտի 26

Մեդիա ֆայլեր

|  |  |
| --- | --- |
| Վիիքպահեստ | Վիքիպահեստ նախագծում կարող եք այս նյութի վերաբերյալ հավելյալ պատկերազարդում գտնել **Միկոնոսի հողմաղացներ** կատեգորիայում։ |


|  |
| --- |
| 
  **Հունաստան**   **Եվրոպա**   **Ճարտարապետություն**
 |
**Մարմոլադա** (իտալ.՝ Marmolada, լատին․՝ Marmoleda), լեռ Իտալիայի հյուսիս-արևելքում (Տրենտոյից արևելք), Դոլոմիտյան Ալպերի ամենաբարձր կետը։ Սա լեռնաշղթայի մի մասն է, որը ձգվում է արևմուտքից դեպի արևելք։ Արևմուտքում լեռը կիսվում է հսկա գոգավորություններով՝ կազմելով մի քանի կիլոմետր երկարությամբ քարե պատ։ Հյուսիսում թեք սառցադաշտ է (իտալ.՝ Ghiacciaio della Marmolada):

Մարմոլադան միակ լեռնազանգվածն է Դոլոմիտներում, որի հյուսիսային լանջերին մնացել է մեծ սառցադաշտ։ Լեռը գտնվում է հյուսիսից` Սելա լեռնազանգվածի, և հարավից` Պալե դի Սան Մարտինոյի միջև։ Մարմոլադայի գագաթը բնական սահման է Իտալիայի երկու շրջանների՝ Տրենտինո Ալտո Ադիջեի և Վենետոյի միջև։

Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ ավստրո-հունգարացի զինվորները Մարմոլադայի սառցադաշտում կառուցեցին 8 կիլոմետր երկարությամբ թունելներ։ Նրանց նպատակն էր Մարմոլադայով հասնել իտալական դիրքերին՝ առանց թշնամու կողմից հրետակոծվելու։ «Սառցե քաղաքը» կառուցվել է 11 ամիսների ընթացքում՝ 1916 թվականի մայիսից մինչև 1917 թվականի ապրիլ ամիսը։ Ներսում կային սենյակներ, ճաշարաններ և զինամթերքի պահեստներ։ Այս «քաղաքի» գոյության հիմնական խնդիրը սառցադաշտի շարժումն էր։ 1918 թվականին «Սառցե քաղաքն» ամբողջովին անհետացավ։

Մարմոլադան լեռնադահուկային կենտրոն է, հեծանվավազքի և զբոսաշրջության վայր։ Այն ծածկված է վերհան մեքենաների և լեռնադահուկային ճանապարհների ցանցով։

2022 թվականի հուլիսի 3-ին ասռցադաշտը փլուզվել է, ինչը հանգեցրել է ավելի քան 200000 մ³ սառցաբեկորների սահքի։ Արդյունքում յոթ մարդ զոհվել է, ութ տուժած ծանր վիճակում հոսպիտալացվել է, իսկ առնվազն 13-ը անհետ կորել են ձնահյուսի տակ։

Պատկերասրահ
-----------

* Դոլոմիտյան ԱլպերԴոլոմիտյան Ալպեր
* Մարմոլադա լեռնագագաթՄարմոլադա լեռնագագաթ
* Մարմոլադայի սառցադաշտՄարմոլադայի սառցադաշտ
*

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Italian glacier collapse kills seven»։ *BBC News* (en-GB)։ 2022-07-03։ Վերցված է 2022-07-05

Արտաքին հղումներ
----------------

* Summitpost.org
* Peakware.com Archived 2010-02-14 at the Wayback Machine.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Մեծ կատալոնական · Մեծ նորվեգական |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | BNF: 125431333 · GND: 4074592-2 · VIAF: 248977658 · WorldCat VIAF: 248977658 |

 |
**Հարավային Ալպեր**, Նոր Զելանդիայի Հարավային կղզու արևմտյան առափնյա մասով ձգվող լեռնաշղթայի ընդհանուր անվանումը։ Այդ լեռնազանգվածի 17 գագաթների բարձրությունն անցնում է 3000 մետրից։ Դրանցից ամենաբարձրը հանդիսանում է Կուկա լեռը (անգլ.՝ Mount Cook), որը երկրի տեղաբնիկների լեզվով հայտնի է նաև որպես Աորակի (մաորի՝ *Aoraki*)։ Նրա բարձրությունը կազմում է 3724 մ.

Լեռնագագաթներն իրարից բաժանված են սառցադաշտերով, դրանցից շատերը արևելյան մասում ծածկված են լճերով, դրանց թվում են Կոլրիջ լիճը հյուսիսում և Վակատիպու լիճը հարավում։ 1970-ական թվականների վերջին իրականացված տեղագրման համաձայն Հարավային Ալպերում հաշվվում էր մոտավորապես 3000 սառցադաշտ, որոնցից յուրաքանչյուրի մակերեսը մեկ հեկտարից ավել է , դրանցից ամենաերկարը Թասման սառցադաշտն է՝ ունի 23,5 կիլոմետր երկարություն, որը զիջում է 1960–ական թվականներին գրանցված առավելագույն՝ 29 կիլոմետրին։

Բնակավայրերը ներառում են Մաուրի Սպրինգսը, Լյուիս լեռնանցքում գտնվող սպա–կենտրոնը, Արթուր լեռնանցքի քաղաքը և Մաունտ Կուկ գյուղը։

Նոր Զելանդիայի Ավտոմոբիլային ճանապարհների ցանցը Հարավային Ալպերը հատում են Լյուիսի լեռնանցքը (SH7), Արթուրի լեռնանցքը (SH73), Խաաստի լեռնանցքը (SH6) և դեպի դեպի Մալֆորդ տանող ճանապարհը (SH94)։

Հարավային Ալպեր անվանումը լեռնաշղթային տրվել է կապիտան Կուկի կողմից 23 марта 1770 թվականի մարտի 23–ին, որը նկարագրում էր նրանց «անհասանելի բարձրությունը»։ Ավելի վաղ դրանք հիշատակվում էին Աբել Թասմանի կողմից 1642 թվականին, որի նկարագրության մեջ Հարավային կղզու արևմտյան մասը հաճախ ներկայացվում է որպես «բարձունք»։ 1998 թվականին, երբ ընդունվեց օրենք Նուգայ Տախուի պահանջների կարգավորման մասին, տարածքի անվանումը պաշտոնական փոփոխվեց Հարավային Ալպերի։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Southern Alps - Peakbagger.com»։ www.peakbagger.com։ Վերցված է 2019-02-14
2. ↑  «Height of NZ's tallest peak Aoraki/Mt Cook slashed by 30m» (en-NZ)։ 2014-01-15։ 1170-0777։ Վերցված է 2019-02-14
3. ↑  «Aoraki/Mount Cook, Canterbury» (անգլերեն)։ NZ Topo Map։ Վերցված է 2019-02-14

Արտաքին հղումներ
----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Հարավային Ալպեր Վիքիպահեստում |

* «The Exploration of the Southern Alps (from 1940 book)»։ NZETC
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Թութունջյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Հարի Թութունջյան** (, Հայաստան), ամերիկահայ քաղաքական գործիչ։

Կարիերա
-------

Թութունջյանը եղել է Նյու Յորքի Թրոյ քաղաքի քաղաքապետը և ԱՄՆ հանրապետական կուսակցության անդամ։ Առաջին անգամ ընտրվել է 2003 թվականին, իսկ երկորդ անգամ՝ 2007 թվականին։

Նրա լիազորությունների ժամկետը ավարտվել է 2012 թվականին, երբ լիազորությունների սահմանափակումների պատճառով այլևս չի կարողացել վերընտրվել։ 2012 թվականներին Ռեսենլեր շրջանի օրենսդիր մարմնում պաշտոն ստանալուց հետո նա պարտվել է ընտրություններում չորս տարի ժամկետով։

Վաղ քաղաքական կարիերա
---------------------

1999 թվականին Թութունջյանը նշանակվել է Թրոյի երրորդ քաղաքային շրջանի ներկայացուցիչ՝ ընտրություններում հաղթելով 24 ձայնով։ 2001 թվականին նա ամենաշատ հավաքած ձայներով ընտրվել է խորհրդի նախագահ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  O'Brien Tim (2003-11-06)։ «'Grateful' Tutunjian Focuses on Transition»։ Times Union (Albany)։ էջեր B8։ Վերցված է 2008-12-27  (չաշխատող հղում)
2. ↑  «Election Results»։ Times Union (Albany)։ 2007-11-08։ էջեր D4։ Վերցված է 2008-12-27  (չաշխատող հղում)
3. ↑  LeBrun Fred (2002-11-10)։ «This Time, Troy Mayor Falls to Siege»։ Times Union (Albany)։ էջեր B1։ Վերցված է 2008-12-27  (չաշխատող հղում)
4. ↑   (չաշխատող հղում)
5. ↑  LeBrun Fred (1999-11-08)։ «Lesson in Surviving a Necktie Party»։ Times Union (Albany)։ էջեր B1։ Վերցված է 2008-12-27  (չաշխատող հղում)
6. ↑  O'Brien Tim (2001-11-17)։ «Tutunjian to Lead Troy's City Council»։ Times Union (Albany)։ էջեր B5։ Վերցված է 2008-12-27  (չաշխատող հղում)
**Հարմա Գեղամի Սարգսյան** (դեկտեմբերի 21, 1908(1908-12-21), Թեհրան, Իրան - 1988, Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ ճարտարագետ-շինարար։ Տեխնիկական գիտությունների թեկնածու (1973): ՀԽՍՀ վաստակավոր շինարար (1957):

Կենսագրություն
--------------

Հարմա Սարգսյանը ծնվել է 1908 թվականին Թեհրանում։ 1931 թվականին ավարտել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը։ Աշխատել է «Թբիլհիդրոէներգոնախագիծ» ինստիտուտի Երևանի բյուրոյում, 1942-1946 թվականներին եղել է Սևանշինի նախագծային բաժնի վարիչ, 1946 թվականից` «Հիդրոէներգոնախագիծ» ինստիտուտի Հայաստանի բաժանմունքի Սևանի ջրէկի նախագծի գլխավոր ճարտարագետ։ 1940 թվականից միաժամանակ դասավանդել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտում, 1972 թվականից` մետաղական և փայտե կոնստրուկցիաների ամբիոնի վարիչ, դոցենտ։ Նախագծել և իրականացրել է (համահեղինակների հետ) Սևանի (1949), Գյումուշի (1953, այժմ` Արգելի), Արզնիի (1953-1956), Աթարբեկյանի (1954-1959, այժմ` Հրազդանի), Երևանի (1957-1962), Տաթևի (1970) ջրէկների կառուցումը։

**Գլխավոր կոնստրուկտոր**

* Հաղթանակի մոնումենտ (1950)
* Երևանի երկաթուղային կայարան (1949-1955)
* ԵՊՀ (1949-1965)
* ՀԿԿ կենտկոմի (1950, այժմ` ԱԺ)
* ՀԽՍՀ ԳԽ նախագահության շենք (1958, այժմ` ՀՀ նախագահի նստավայր)
* Կառավարական 2-րդ տուն (1947-1953)
* ՀԽՍՀ ԳԱ նախագահության շենքը (1954)
* ՀԽՍՀ ԳԱ ինստիտուտներ (1955-1972)
* Բյուրականի աստղադիտարան (1947-1958)
* Սուրբ Էջմիածնի Մայր տաճարի ամրացում, նորոգում, բարեկարգում (1946)
* Գառնիի հեթանոսական տաճարի վերանորոգում (1969-1974, կոնստրուկտիվ բաղադրամասերի հեղինակ)

Ուսումնասիրությունները վերաբերում են Հայաստանի վաղ միջնադարյան բազիլիկատիպ գմբեթավոր եկեղեցիներին, դրանցում կիրառված հակաերկրաշարժային միջոցառումներին, բազիլիկից գմբեթավոր եկեղեցիներին անցնելու նախադրյալներին, գմբեթավոր եկեղեցիների տիպերին և այլն։

Մահացել է 1988 թվականին Երևանում։ Թաղված է Երևանի Շահումյան գերեզմանատանը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Ով ով է. Հայեր. Կենսագրական հանրագիտարան, հատոր երկրորդ, Երևան, 2007.
2. ↑  «Գառնիի հեթանոսական տաճարի վերականգնման ճարտարագիտական հարցերը»
3. ↑  «The memorial of Sargsyan Harma (Հարմա Սարգսյան Գեղամի) buried at Yerevan's Shahumyan cemetery»։ *hush.am* (անգլերեն)։ Վերցված է 2017 թ․ հուլիսի 23
**Մուրադսարի ժայռապատկերներ**, Հայաստանի Վայոց ձորի մարզում՝ Թեքսարի լեռնաշղթայում՝ Ջերմուկ քաղաքից հյուսիս-արևմուտք։

Հայկական լեռնաշխարհի ժայռապատկերների առկա են նաև Մուրադսարից (նորագույն քարտեզներում կոչվում է Հուսոսար) մոտ 2 կմ հյուսիս և հյուսիս-արևելք։ Ընդհանուր առմամբ, կա մոտ 200 քարերի վրա առկա ժայռապատկերներ, դրանք սփռված են խմբերով, որոնց յուրաքանչյուր խումբը հասնում է մոտ մի քանի տասնյակի։ 1960 թվականից բազմաթիվ հետազոտողներ ուսումնասիրել են դրանք։

Յուրաքանչյուր քարի կարելի է տեսնել մոտ 20-ին հասնող պատկերներ։ Պատկերները ստեղծվել են մի գործիքով, որը, ըստ երևույթի ունեցել է՝ կլոր, կետի չափ ծայր ունեցող, սուր ելուստներից մաքրազերծված հատկանիշներ։ Պատկերների ուրվագծերը մեթոդաբար ծեծելով քարի մակերևույթի վրա, ստացել են այդ պատկերները։ Ժայռապատկերները բովանդակությունները շատ տարբեր են. առկա են քրմական հավատալիքներ, անեծքներ, ինչպես նաև առասպել, կենցաղ, գյուղատնտեսություն, որսորդություն, աղետ, պատերազմ և այլ երևույթներ արտահայտող թեմաներ։ Կան նաև մարդկանց և կենդանիների խմբակային ու առանձին տեսարաններ, ֆանտաստիկ կերպարներ, նշաններ և այլն։

Կարելի է հանդիպել այնպիսի քարաբեկորներ, որոնց մի քանի նիստերը զարդարված են տարբեր պատկերներով։ Օրինակ՝ ժայռապատկերներից մեկի վրա զարդարված են երեք նիստ․ Դրանցից մեկի վրա պատկերված է օձ, մյուսինը՝ այծեր, շուն, իսկ այծերը տարբեր գործառույթներ են իրականացնում և ունեն տարբեր իմաստային բնութագրեր։

Կան նաև «տիեզերական այծեր» որոնց կոտոշները կամարաձև են և հասնում են մինչև մեջքը։ «Տիեզերական այծը» պատկերված է կամարաձև և ունի երկնքի սֆերիկ գծապատկեր, որի ստորին վերջույթները երեքն են, ընդ որում, մեջտեղինը խորհրդանշում է պտղաբերություն կամ ծլած սերմ։ Նաև կան պատկերված սովորական «երկրային» այծեր, որոնք իրաի են միացված կոտոշնորով, և դրանով ներկայացնում են իրենց դերակատարության կարևորությոնը երկրի վրա
Նիստը ամբողջովին պատկերված է օձի զարդաքանդակով իսկ երրորդ նիստը բաժանում է երկու մասի։ Օձից ներքև՝ մարդու պատկեր է՝ հնարավոր է հանգուցյալ, ինչպես նաև սովորական այծ և ցլիկ, իսկ օձից վերև՝ Կենաց ծառ, ցուլ, մարդ, որի մի ձեռքում մանգաղանման գործիք է, իսկ մյուսում՝ ինչ-որ իր, այնուհետև՝ այծ և այծիկ։

Մուրադսարի ժայռապատկերները, հիմնականում նմանություն ունեն Հայկական լեռնաշխարհում գտնվող մյուս վայրերում առկա ժայռապատկերներից, բայց կան մի քանի առանձնահատկություններ։
Հավանաբար, ժայռապատկերները եղել են սրբազան վայրում, որտեղ քրմերը, ջրերը քաշվելուց հետո, իրականացրել են ծիսակատարություններ։

Բազալտի մակերեսի վրա պահպանվել են որոշ արձանագրություններ, հավանաբար դրանք ծիսական բնույթի են։ Կան նաև խնջույքների հետ կապված պատկերներ։ Ժայռապատկերների նման փորագրության տեխնիկան փոխանցվել է հաջորդ սերունդներին, դա խոսում է նրա մասին որ մեր նախնիների պահպանել և կարևորել են մեր ավանդույթները։

Հետաքրքրական է այն որ այս ամենը հետագայում եղավ պարարտ հող Քրիստոնեությունը որպես պետական կրոն ընդունելու համար, քանի որ այն ևս հաստատված էր լույսի, հավերժության, ավանդապաշտության, վարքի ու բարոյականության կանոնների վրա։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «ՄՈՒՐԱԴՍԱՐԻ ԺԱՅՌԱՊԱՏԿԵՐՆԵՐ»։ *Պատմամշակութային արգելոց-թանգարանների և պատմական միջավայրի պահպանության ծառայության* (am-AM)։ Վերցված է 2021 թ․ հունիսի 22
**Մարիա Վալերիևնա Բուտինա** (ռուս.՝ Мари́я Вале́рьевна Бу́тина, նոյեմբերի 10, 1988(1988-11-10), Բառնաուլ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), ռուս քաղաքական ակտիվիստ, ձեռնարկատեր, հրապարակախոս, Ռուսաստանի միջտարածաշրջանային «Զենքի իրավունք» հասարակական կազմակերպության վարչության նախագահ 2011 թվականից մինչև 2018 թվականը։

Բուտինան համաշխարհային ճանաչում է ստացել 2018 թվականի հուլիսին Վաշինգտոնում առանց գրանցման օտարերկրյա գործակալի աշխատանքի մեղադրանքով ձերբակալվելուց հետո։ 2018 թվականի դեկտեմբերի 13-ին Բուտինան հետաքննության հետ գործարքի շրջանակներում ամերիկյան դատարանում ընդունել է իր մեղքը՝ ԱՄՆ-ի դեմ դավադրության մասնակցելու համար, ինչպես նաև հայտնել է, որ գործել է ռուս պաշտոնյայի ղեկավարությամբ։ 2019 թվականի ապրիլի 26-ին ԱՄՆ-ում դատապարտվել է 18 ամսվա ազատազրկման։ Ժամկետի մի մասը կրելուց և արտաքսելուց հետո Բուտինան Ռուսաստան է վերադարձել 2019 թվականի հոկտեմբերի 26-ին։

Ռուսաստանի արտգործնախարարությունը համարեց, որ Բուտինայի ձերբակալությունը ժամանակին համընկնում էր Հելսինկիում Ռուսաստանի և Միացյալ Նահանգների նախագահների հանդիպմանը և նպատակ ուներ «նվազագույնի հասցնել դրա ազդեցությունը» և գագաթնաժողովը խաթարել։

Կենսագրություն
--------------

Մարիա Բուտինան ծնվել է 1988 թվականի նոյեմբերի 10-ին Բառնաուլում, Վալերի Վիկտորովիչ Բուտինի ընտանիքում, նրա մայրը էներգետիկ ձեռնարկության գլխավոր ինժեներն էր։ Ունի հարազատ քույր։ Գերազանցությամբ ավարտել է անգլերենի խորացված ուսուցմամբ վարժարանը, դպրոցական տարիներից ակտիվ հրապարակային գործունեության է ծավալել։ 2010 թվականին ավարտել է Ալթայի պետական համալսարանը՝ «Քաղաքագիտություն» և «Մանկավարժություն» մասնագիտությամբ կարմիր դիպլոմով։ 2011 թվականից սովորել է համալսարանական ասպիրանտուրայում։ Ազատ տիրապետում է անգլերենին, հետագայում բազմիցս թարգմանիչ է եղել ռուս և ամերիկացի քաղաքական գործիչների, հասարակական գործիչների հանդիպումների ժամանակ, հոնորարներ է ստացել պրոֆեսիոնալ աշխատանքի համար։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5
2. ↑  Владимир Козловский (2018-07-17)։ «Кто такая Мария Бутина, и зачем она боролась за право на оружие в США»։ Русская служба Би-Би-Си։ Վերցված է 2018-07-18
3. ↑  «Суд США отказал Бутиной в освобождении под залог»։ ТАСС։ 2018-07-18։ Վերցված է 2018-07-18
4. ↑  Дарья Коржова (2018-07-21)։ «Сергей Лавров призвал США освободить Марию Бутину»։ Ведомости։ Վերցված է 2018-12-29

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | ՎԿ · ԿենդանիՄատյան · Օդնոկլասնիկի · Ֆեյսբուք · LinkedIn · Տելեգրամ · Տելեգրամ · Թվիթթեր |
|  |
| Ֆոտո, վիդեո և աուդիո | Ինստագրամ · ՅուԹյուբ |
|  |
| Թեմատիկ կայքեր | Internet Movie Database · ԿինոՊոիսկ |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Россия-Культура |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | GND: 1257708228 · LCCN: no2021078667 · VIAF: 439153834734364450004 · WorldCat VIAF: 439153834734364450004 |

 |
**Յակով Բակլանովի հուշարձան** (ռուս.՝ Памятник Я. П. Бакланову), հուշարձան Նովոչերկասկում։ Տեղադրվել է գեներալ, Կովկասյան պատերազմի մասնակից Յակով Բակլանովի հիշատակին։ Ճարտարապետ և քանդակագործ Ն. Վ. Նաբոկովի ստեղծած հուշարձանն ի սկզբանե տեղադրվել է Սանկտ Պետերբուրգում, Սմոլնի մենաստանի Վոսկրեսենսկոե գերեզմանատանը՝ Յակով Պետրովիչի գերեզմանին, կամավոր նվիրատվությունների շնորհիվ։ Սակայն 1909 թվականին, երբ նշվում էր Յակով Պետրովիչի 100-ամյակը, որոշվեց նրա մասունքները վերաթաղել Դոնի մայրաքաղաքում։ 1911 թվականին վերահուղարկավորման աճյունի հետ Նովոչերկասկի Երմակի հրապարակ տեղափոխեցին հուշարձանը։ Այն գտնվում է Նովոչերկասկի Համբարձման տաճարի հարավային կողմում։ Հուշարձանի հանդիսավոր բացումը տեղի է ունեցել 1911 թվականի հոկտեմբերի 5-ին։

Պատմություն
-----------

Յակով Բակլանովի հուշարձան, 2013 թվական
1873 թվականին, Յակով Բակլանովի մահվանից հետո, ատաման Միխայիլ Չերտկովի խնդրագրով ստորագրահավաք է սկսվել՝ հուշարձանի համար միջոցներ հավաքելու համար։ 1875 թվականի սկզբին ստորագրություններով հավաքվել էր 2314 ռուբլի 2 կոպեկ ընդհանուր գումար։ Ռազմական ատաման Նիկոլայ Կրասնոկուտսկին նախագծի մշակման համար առանձնացրել է երկու սպաների։ Ն. Նաբոկովի ստեղծած Բակլանովի հուշարձանի նախագիծը ցուցադրվել է Նովոչերկասկի Պալատական ժողովի դահլիճում հրապարակային դիտման համար։

Նկարագրություն
--------------

Հուշարձանն իրենից ներկայացնում է գրանիտե ժայռ, որի վերևի հատվածում խոնարհված մարտական դրոշն է մակագրությամբ. «Чаю воскресения мёртвых и жизни будущего века. Аминь» և կազակական յափնջին, որի տակից երևում է գեներալի սուրը։ Մոնումենտալ կառուցվածքը պսակում է բրոնզե փափախը, իսկ պատվանդանի կողմերում փորագրված են այն վայրերի անունները, որտեղ Բակլանովը փայլուն հաղթանակներ է տվել։ Ճակատային կողմում փարգրված է բրոնզե մեդալիոն մակագրությամբ.«Դոնի զորքերի գեներալ-լեյտենանտ Յակով Պետրովիչ Բակլանով, ծնվել է 1809 թվականին, մահացել՝ 1873 թ.»:

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Памятник Якову Петровичу Бакланову» (ռուսերեն)։ Novocherkassk.net։ Վերցված է 2017-01-06
**Մարտին Հրաչի Սուքիասյան** (մարտի 8, 1955(1955-03-08), Լենինական, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - հունվարի 31, 2011(2011-01-31), Երևան, Հայաստան), քաղաքական գործիչ, Հայաստանի Ազգային ժողովի նախկին պատգամավոր։

Կենսագրություն
--------------

Մարտին Սուքիասյանը ծնվել է 1955 թվականի մարտի 8-ին Գյումրիում։ 1977 թվականին ավարտել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի Լենինականի մասնաճյուղի շինարարական ֆակուլտետը, իսկ 1985 թվականին կարի արտադրության ֆակուլտետը։ Ստացել է ճարտարագետ-շինարարի որակավորումը։ Եղել է կարի արտադրության տեխնոլոգ։ 1980-1990 թվականներին եղել է երկաթգծի հանգույցի ԼԿԵՄ կոմիտեի քարտուղար, կուսկոմիտեի քարտուղար, 1990-1992 թվականներին՝ երկաթգծի հանգույցի արհմիության նախագահ, իսկ 1992-1999 թվականներին եղել է Գյումրիի հացաընդունման ձեռնարկության տնօրեն։

1998-1999 թվականներին եղել է Ազգային Ժողովի պատգամավոր (թիվ 54 ընտրատարածք)։ Եղել է «Բարեփոխումներ» պատգամավորական խմբի անդամ։ 1999-2003 թվականներին եղել է Ազգային Ժողովի պատգամավոր (թիվ 64 ընտրատարածք)։ Եղել է Ազգային Ժողովի պետական-իր ավական հարցերի մշտական հանձնաժողովի անդամ։ Եղել է «Միասնություն» խմբակցության անդամ, ՀՀԿ անդամ։ Մահացել է 2011 թվականի հունվարի 11-ին, 55 տարեկան հասակում։

Անձնական կյանք
--------------

Ամուսնացած է, ունի երեք երեխա։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «National Assembly of Armenia | Official Web Site | parliament.am»։ *www.parliament.am*։ Վերցված է 2021-06-23
2. ↑  Гюмри Геворг Ананюгич Сукасян арм Մարտին Սուքիասյան Армянский полутех Дата рождения: 8 марта 1955Место рождения:, ССР Армянская։ «Сукиасян, Мартин Грачаевич - это... Что такое Сукиасян, Мартин Грачаевич?»։ *Словари и энциклопедии на Академике* (ռուսերեն)։ Վերցված է 2021-06-23

Արտաքին հղումներ
----------------
**Յաան Տեեմանտ** (էստ․՝ Jaan Teemant, սեպտեմբերի 24, 1872(1872-09-24), Վիգալա, Էսթլյանդյան նահանգ, Ռուսական կայսրություն - հուլիսի 23, 1940(1940-07-23), Տալլին, Էստոնական ԽՍՀ), Էստոնիայի պետական գործիչ։

Կրթություն
----------

Ավարտել է Հուգո Տրեֆների մասնավոր գիմնազիան, Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետը, (1901): Տարտուի համալսարանի իրավունքի պատվավոր դոկտոր (1932):

Հեղափոխական գործունեություն և բանտարկություն
--------------------------------------------

Նա Ռեվելեում (այժմ` Տալլին) երդվյալ հավատարմատարի օգնականն էր։ 1904-1905 թվականներին` Ռեվելեի քաղաքային խորհրդի անդամ։ 1905 թվականին նա ակտիվորեն մասնակցել է հեղափոխական իրադարձություններին, 1905 թվականի դեկտեմբերին ընտրվել է Տարտուում ժողովրդական ներկայացուցիչների Համաէստոնական ժողովի ղեկավար, ղեկավարել է ժողովը Յուրիևսկու (ներկայումս Տարտուի) համալսարանի նիստերի դահլիճում, այսպես կոչված` «աուլային ժողով»։ Նա ստիպված էր արտագաղթել Շվեյցարիա, ռազմական դրության պայմաններում դատապարտվել էր մահապատժի։ Զինվորական դրության և մահապատժի վերացումից հետո նա վերադարձել է Էստոնիա (1908 թվական)։ Դատապարտվել է մեկուկես տարի ազատազրկման։ Պատիժը կրելու ընթացքում 1911-1913 թվականներին նա գտնվել է Արխանգելսկի նահանգում։

Փաստաբան և քաղաքական գործիչ
---------------------------

1913/1914-1940 թվականներին` Տալլինում փաստաբան, 1919-1925 թվականներին` փաստաբանների կոլեգիայի նախագահ։ 1917-1919 թվականներին` անդամ, 1917 թվականին եղել է Էստոնիայի ժամանակավոր տեղական խորհրդի առաջին փոխնախագահ, 1918-1919 թվականներին` Էստոնիայի Հանրապետության գլխավոր դատախազ, 1919-1920 թվականներին` հիմնադիր ժողովի անդամ։ Նա Ռիյգիկոգուի երկրորդից հինգերորդ գումարման պատգամավոր էր։ 1925 թվականի դեկտեմբերի 15-ից 1927 թվականի դեկտեմբերի 9-ը և 1932 թվականի փետրվարի 19-ից մինչև 1932 թվականի հւլիսի 19-ը եղել է պետական ավագ (պետության ղեկավար)։

Նա քննադատել է 1934 թվականի հեղաշրջումից հետո ստեղծված Կոնստանտին Պյատսի ավտորիտար վարչակարգը։ 1939-1940 թվականներին նա Էստոնիայի ներկայացուցիչն էր գերմանական հոգաբարձուների վարչությունում (այդ ժամանակահատվածում Գերմանիա տեղափոխված գերմանացիների գույքի խնամատարության մարմին)։

Մահ
---

1940 թվականի հուլիսի 23-ին ձերբակալվել է Ներքին գործերի ժողկոմիսարիատի (*НКВД*) կողմից։ Տարբեր աղբյուրների համաձայն, նա մահացել կամ գնդակահարվվել է 1941 թվականին Տալլինի կենտրոնական բանտում։

Մատենագրություն
---------------

* Էստոնական կենսագրական բառարան, Տալլին, 2002։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Jaan Teemanti sünd» (Estonian)։ Histrodamus։ Վերցված է հունիսի 8, 2013

Արտաքին հղումներ
----------------

* Կենսագրություն
**Մարտուն Օհանի Բադալյան**, (մարտի 4, 1951, Նորաշենիկ, Կապանի շրջան-հունվարի 7, 1994, Հորադիզ, Ֆիզուլի), զինվորական, 6-րդ մոտոհրաձգային գումարտակի հրամանատար, Արցախյան ազատամարտի մասնակից։

Կենսագրություն
--------------

Հուշակոթող Շիկահորում
Մարտուն Բադալյանը ծնվել է 1951 թվականի մարտի 4-ին Կապանի շրջանի Նորաշենիկ գյուղում, բանվորի ընտանիքում։ 1958 թվականին հաճախել է Կապանի՝ Հունան Ավետիսյանի անվան միջնակարգ դպրոցը, ապա՝ 1962 թվականին, տեղափոխվել թիվ 27 գիշերօթիկ դպրոց։ Միջնակարգ կրթությունն ավարտելուց հետո 1969 թվականին ընդունվել է Քաջարանի շինարարական տեխնիկումը։ Վերջին կուրսից պարտադիր զինվորական ծառայության է կանչվել և ծառայել նախկին ԽՍՀՄ զինված ուժերում։ Ծառայությունից հետո՝ 1972 թվականին, ընդունվել է Երևանի գյուղատնտեսական ինստիտուտի մեխանիկական ֆակուլտետը, որն ավարտել է 1978 թվականին և աշխատանքի անցել Կապանի ավտոձեռնարկությունում։ 1979 թվականին տեղափոխվել է Կապանի ավտոդպրոց և աշխատել որպես դասավանդող։ Հետագայում աշխատել է Քաջարանի կոմունալ տնտեսությունում՝ որպես ինժեներ-մեխանիկ։

1992 թվականի ապրիլի 24-ին կամավոր անդամագրվել է Կապանի ինքնապաշտպանական գումարտակին։ Եղել է նույն գումարտակի հրամանատարի առաջին տեղակալ։ Գումարտակը լուրջ հաջողություններ ունեցավ 1992 թվականի դեկտեմբերի 10-ի օպերացիայի ժամանակ․ ազատագրվեցին Նոր Ղազանչի, Աղքենդ, Ջամբար գյուղերը։

Մարտուն Բադալյանը 1993 թվականի սկզբից իր ծառայությունը շարունակեց Կապանում ստեղծված ՀՀ ՊՆ թիվ 97-րդ ԱՄՀԲ-ում՝ որպես 3-րդ ՄՀԳՄ-ի փոխհրամանատար։ 1993 թվականի մայիսի 6-ին նշանակվել է նույն բրիգադի 6-րդ մոտոհրաձգային գումարտակի հրամանատար՝ ղեկավարելով Ճակատեն, Շիկահող, Սրաշեն, Ծավ գյուղերի պաշտպանական մարտերը։ Իր ղեկավարությամբ բրիգադն աչքի է ընկել նաև Կուբաթլուի, Զանգելանի, Հորադիզի տարածքների ազատագրման մարտական գործողություններին։

1994 թվականի հունվարի 7-ին Հորադիզ կայարանի մերձակայքում մարտական գործողությունների ժամանակ անհետ կորել է։

Ընտանիք
-------

* Կինը՝ Անտոնյան Սիլվարդ (1952)
* Որդիները՝ Դավիթ (1978), Էդգար (1979)
* Դուստրը՝ Գոհար (1982)

Պարգևներ
--------

Մարտուն Օհանի Բադալյանը ՀՀ Նախագահի հրամանագրով հետմահու պարգևատրվել է «Արիություն» մեդալով։ Պարգևատրվել է նաև մի շարք գերատեսչական մեդալներով և պատվոգրերով։

Հիշատակ
-------

Մարտուն Բադալյանի և Կապանի 97-րդ բրիգադի 6-րդ մոտոհրաձգային գումարտակի անհետ կորած տղաների հիշատակը հավերժացնելու համար 2018 թվականի ամռանը Շիկահողում կանգնեցվել է հուշակոթող։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  LLC Ayb Solutions։ «ԿԱՊԱՆԻ ԲՐԻԳԱԴԻ ՄԱՐՏԱԿԱՆ ՈՒՂԻՆ»։ *Hay Zinvor* (անգլերեն)։ Վերցված է 2019-02-12

Արտաքին հղումներ
----------------

* Ընտանիքում դեռ սպասում են
**Միքայել Սալլանթյան** (*Հովակիմ Սալլանթյան*, մարտի 6, 1782(1782-03-06), Կոստանդնուպոլիս - օգոստոսի 10, 1851(1851-08-10), Մոսկվա, Ռուսական կայսրություն)՝ լեզվաբան, մանկավարժ, եկեղեցական գործիչ։ 1822-1840-ական թվականներին դասավանդել է Լազարյան ճեմարանում։

Կենսագրություն
--------------

Միքայել Սալլանթյանը ծնվել է Կոստանդնուպոլսում։ Սովորել է Լիբանանի Սուրբ Անտոնի հայ կաթոլիկ վանքում, այնուհետև՝ Վենետիկի Մխիթարյան միաբանության վարժարանում, աշակերտել Միքայել Չամչյանին։ 1810 թվականից եղել է արքեպիսկոպոս։ 1810-1822 թվականներին եղել է Վրաստանի, Աստրախանի և Ղրիմի կաթոլիկ հայերի հոգևոր առաջնորդը։ Տիրապետել է լատիներեն, գերմաներեն, ֆրանսերեն, արաբերեն լեզուներին։ Լազարյան ճեմարանում դասավանդել է հայոց լեզու, գրականություն, լատիներեն, աստվածաբանություն, գեղագիտություն։ 1827 թվականին լույս է ընծայել «Քերականութիւն գրաբառ լեզուիս հայոց...» դասագիրքը։ Հրատարակվել են Սալլանթյանի «Կրօնագիտութիւն քրիստոնէական» (1831), «Հրահանգ ճարտասանութեան կամ ճառաբանութեան» (1936), «Պատմութիւն եկեղեցւոյն ուղղահաւատ հայոց» (1840) և այլ աշխատություններ։

Գրականություն
-------------

* Իգնատյան Ա. Հ. Լազարյան ճեմարան, Երևան, 1969։
* Ջահուկյան Գ. Բ. Գրաբարի քերականության պատմությում, Երևան, 1974։
* Բարսեղյան Հ. Խ. Հայերենի խոսքի մասերի ուսմունքը, Երևան, 1980։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Հայկական դպրոցը 1800-1870 թթ.»
2. ↑  Երվանդ Շահազիզ, (1946-03-31)։ «Միքայել վարդապետ Սալլանթյան»։ *arar.sci.am*

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 10, էջ 118)։*  |
**Յան Վեյն** (հոլ.՝ Jan Wijn, մայիսի 19, 1934(1934-05-19), Ամստերդամ, Նիդերլանդներ - հուլիսի 12, 2022(2022-07-12), Սուստ, Ուտրեխտ, Նիդերլանդներ), հոլանդացի դաշնակահար և երաժշտության մանկավարժ։

Կենսագրություն
--------------

1955 թվականին ավարտել է Ամստերդամի կոնսերվատորիան։ Նրա ղեկավարը եղել է հոլանդացի դաշնակահար Կոռնելիուս Բերխաուտին։ ղեկավարությամբ։ Բելա Չիկայի և Ալիսիա դե Լառոչայի մոտ նա նույնպես ուսում է ստացել։

1960 թվականին Իսպանիայի Օրենս քաղաքում տեղի ունեցած դաշնամուրի միջազգային մրցույթում Յան ՎԵյնն արժանացել է առաջին մրցանակին։ 1975-1996 թվականներին բժշկական նկատառումներից ելնելով նա ստիպված է եղել սահմանափակել իր երգացանկը։ Ձայնագրել է Մոցարտի, Բեթհովենի, Սեն Սանսի, Ռախմանինովի, Ռավելի դաշնամուրային կոնցերտները, Շոպենի, Լիստի, Բրամսի, Դեբյուսիի այլոց ստեղծագործությունները։

1962-1969 թվականներին դասավանդել է Բրաբանտի կոնսերվատորիայում, 1969 թվականից՝ Ամստերդամի։ Վեյնի սաներից են Հանս Էյսակերսը, Յորամ Իշ-Հուրվիցը, Բաս Վերհեյդենը, Իվո Յանսենը, Վիբի Սուրյադին և այլ հայտնի հոլանդացի դաշնակահարներ։

Յան ՎԵյնը մահացել է 2022 թվականի հուլիսի 12-ինа։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Gevierd pianist en pianopedagoog Jan Wijn (88) overleden Gevierd pianist en pianopedagoog Jan Wijn (88) overleden
2. ↑  Jan Wijn(չաշխատող հղում)
3. ↑  Kerkhof Merlijn (2022-07-13)։ «Er zijn weinig bekende Nederlandse pianisten die geen les hebben gehad van Jan Wijn (1934-2022)»։ *de Volkskrant* (nl-NL)։ Վերցված է 2022-07-16
4. ↑  Gevierd pianist en pianopedagoog Jan Wijn (88) overleden

Արտաքին հղումներ
----------------

* International Holland Music Sessions Archived 2011-05-27 at the Wayback Machine.
* Jan Wijn receives

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Allmusic · Discogs · MusicBrainz |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | GND: 1226987923 · GTAA: 170091 · LCCN: no2015057601 · VIAF: 315944468 · WorldCat VIAF: 315944468 |

 |
«Կոմունիստական աշխատանքի հարվածային» շքանշան
**Հարվածայնություն**, **հարվածային շարժում**, **ուդառնիկություն** (ռուս.՝ *ударник*), աշխատանքի արտադրողականության բարձրացման, արտադրանքի ինքնարժեքի իջեցման, աշխատանքում բարձր տեմպեր ապահովելու համար աշխատողների սոցիալիստական մրցության առաջին և առավել զանգվածային ձևերից Խորհրդային Միությունում, ինչպես նաև սոցիալիստական ճամբարում և այլ կոմունիստական երկրներում։

Սկզբնավորվել Է 20-ական թվականների կեսերին, երբ Մոսկվայի, Լենինգրադի (այժմ՝ Սանկտ Պետերբուրգ), Ուրալի, Դոնբասի արդյունաբերական ձեռնարկությունների առաջավոր համարվող բանվորները կազմակերպեցին հարվածային խմբեր, ապա բրիգադներ։ Հարվածայնությյան գլխավոր հատկանիշն էր համարվում արտադրական նորմաների գերակատարումը։

ՀամԿ(բ)Կ Կենտկոմի 1930 թվականի ապրիլի 28-ի որոշման մեջ հարվածային շարժման հիմնական նպատակ համարվեց նաև «արտադրության ամբողջ պրոցեսի համակողմանի բարելավումը, աշխատանքի լավագույն կազմակերպումը, արտադրության և կառավարման ռացիոնալացումը, գյուտարարության զարգացումն ու արտադրության կուլտուրայի արմատավորումը»։

Հետագայում հարվածայնությունը ծավալվեց և ձարգացավ նոր ձևերով՝ հանդիպական արտֆինպլանների ընդունում, իզոտովյան, ստախանովյան շարժում (հանքափոր Ալեքսեյ Ստախանովի անվամբ), տնտհաշվարկային բրիգադներ, երկհարյուրականներ, հազարականներ և այլն։ 1950-ական թվականներին, երբ առաջացավ աշխատանքի նկատմամբ «կոմունիստական վերաբերմունքի» շարժումը, հարվածայնությունը ծավալվեց առավել մեծ չափերով։ Տվյալ ոլորտում հաջողություններ գրանցած անձանց տրվում էր «Կոմունիստական աշխատանքի հարվածային» (*Ударник коммунистического труда*) պատվավոր կոչումը։ Հարվածայինները միշտ չէր, որ ԽՍՀՄ քաղաքացիներ էին։ Մի առիթով, հարվածայինի կոչման է արժանացել բրիտանուհի կոմունիստ Ջեսսի Իդենը, ով աշխատում էր Ստալինի անվան ավտոմոբիլային գործարանում (հետագայում՝ ԶԻԼ)։

Հարվածային աշխատուժի խթանման գաղափարախոսությունն այն էր, որ սոցիալիստական մրցության միջոցով աշխատավորներն օրինակ կվերցնեին առաջապահներից։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Stevenson Graham։ «Eden Jessie: The Real Jessie Eden and Peaky Blinders»։ *Encyclopedia of Communist Biographies*։ Վերցված է 2021 թ․ փետրվարի 18  `|url-status=` պարամետրը գոյություն չունի (օգնություն)
2. ↑  *The Soviet Economy*։ Ardent Media։ 1968։ էջ 268։ GGKEY:1SK4L7X01QE
3. ↑  Stephen E. Hanson (2000 թ․ նոյեմբերի 9)։ *Time and Revolution: Marxism and the Design of Soviet Institutions*։ Univ of North Carolina Press։ էջ 163։ ISBN 978-0-8078-6190-5

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 6, էջ 313)։*  |
**Սուսանի Միհիր Հուսեփի** (սեպտեմբերի 7, 1968(1968-09-07), Հալեպ, Սիրիա), հայ բժիշկ, սրտաբան, «Աստղիկ» բժշկական կենտրոնի սրտային վիրաբուժության բաժանմունքի ղեկավար։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է Հալեպում, մեծացել է հայկական համայքում։ Դպրոցն ավարտելուց հետո որոշ ժամանակ Սիրիայում սովորել է ֆիզիկայի և մաթեմատիկայի ինստիտուտում, այնուհետև տեղափոխվել է Հայաստան և 1987- 1994 թվականներին սովորել Երևանի պետական բժշկական համալսարանում։ Մասնագիտացել է «Նորք-Մարաշ» բժշկական կենտրոնում, եղել է սրտաբան Հրայր Հովակիմյանի ուսանողը, որից հետո տեղափոխել է «Աստղիկ» բժշկական կենտրոն։

Եղել է Հայաստանում գումարված սրտաբանների համահայկական համաժողովների կազմակերպիչներից։

Ընտանիք
-------

Ամուսնացած է բժիշկ-անեսթեզիոլոգ Եվա Կրասնիկովայի հետ, ունեն երկու դուստր։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  ««Հաղթողը»․ Սրտին նոր զարկ տվող հրաշագործ բժիշկ Մհեր Սուսանի»։ *Հայաստանի Հանրային Ռադիո*։ Վերցված է 2020-04-27
2. ↑  «Մհեր Սուսանի. «Անուն ձեռք բերելը ավելի հեշտ է. ավելի դժվար ու ավելի կարեւոր է այն պահելը»»։ *nt.am*։ Վերցված է 2020-04-27
3. ↑  «ՀՀ նախագահի կինը սրտի վիրահատություն է տարել»
**Մարինա Ավստրիյսկայա** (ռուս.՝ Марина Александровна Австрийская , հունիսի 21, 1967(1967-06-21), Մոսկվա, ԽՍՀՄ), ԽՍՀՄ գեղասահորդուհի, 1983 թվականի ԽՍՀՄ առաջնության արծաթե մեդալակիր, 1984 թվականի ԽՍՀՄ առաջնության բրոնզե մեդալակիր, աշխարհի կրկնակի չեմպիոնուհի պատանիների կարգում (1982 և 1983), 1984 թվականի Օլիմպիական խաղերի մասնակից զուգասահք ձևում։

### Կենսագրություն

Մարինա Ավստրիյսկայան հանդես է եկել զուգասահքում` Յուրի Կվաշնինի հետ։ 1982 և 1983 թվականներին պատանիների կարգում Աշխարհի առաջնություններին զույգը դարձել է աշխարհի չեմպիոն, 1983 թվականին ԽՍՀՄ առաջնության բրոնզե մեդալակիր և ԽՍՀՄ առաջնության արծաթե մեդալակիր`1984 թվականին։ 1984 թվականի Օլիմպիական խաղերում զույգը զբաղեցրեց 9-րդ հորիզոնականը։

1989 թվականին ավարտել է Ռուսաստանի ֆիզիկական կուլտուրայի, սպորտի, երիտասարդության և զբոսաշրջության պետական համալսարանը։ ԽՍՀՄ միջազգային կարգի սպորտի վարպետ։

### Սպորտային ձեռքբերումներ

| Մրցումներ/Մրցաշրջան | 1981–82 | 1982–83 | 1983–84 |
| --- | --- | --- | --- |
| Ձմեռային օլիմպիական խաղեր |  |  | 9 |
| Գեղասահքի Եվրոպայի առաջնություն |  | 5 | 5 |
| Գեղասահքի Աշխարհի առաջնություն պատանիների կարգում | 1 | 1 |  |
| Գեղասահքի ԽՍՀՄ առաջնություն |  | 3 | 2 |
| NHK Trophy |  | 3 |  |

### Ընտանիք

Աղջիկը` Ավստիյսկայա Ալեքսանդրա Ալեքսեևնա (ծնվ. 2000)՝՝ գեղասահորդ-մենասահորդուհի

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «World Junior Figure Skating Championships: Pairs»։ International Skating Union։ Արխիվացված է օրիգինալից 2013 թ․ նոյեմբերի 4-ին  `|url-status=` պարամետրը գոյություն չունի (օգնություն)
2. ↑  «Marina Avstriyskaya»։ Sports Reference։ Արխիվացված է օրիգինալից 2020 թ․ ապրիլի 18-ին  `|url-status=` պարամետրը գոյություն չունի (օգնություն)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Марина Австрийская – օլիմպիական վիճակագրությունը *Sports-Reference.com* կայքում (անգլ.)
* Профиль на сайте В.Соловьёва


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | FSkate.ru |

 |
Յանինա Դլուսկայա: «*Bluszcz*» ամսագրի շապիկի նախագիծ, 20-ական թվականներ
Յանինա Դլուսկայա: «*Die Dame*» ամսագրի շապիկի նախագիծ, 20-ական թվականներ
**Յանինա Դլուսկայա** (լեհ.՝  Janina Dłuska), 1899, Կուրսկ, Ռուսական կայսրություն - հունիսի 8, 1932(1932-06-08), Վիլնյուս, Wilno Voivodeship, Լեհաստանի Երկրորդ Հանրապետություն) լեհ նկարչուհի, դիզայներ և բեմանկարիչ։

Կենսագրություն
--------------

Կրակովի դպրոցն ավարտելուց հետո, որտեղ Յանինան միաժամանակ անցնում էր նկարչության դասընթացներ, ընդունվել և հաջողությամբ ավարտել է Մոսկվայի գեղանկարչության, քանդակագործության ու ճարտարապետության ուսումնարանը՝ ստանալով նկարչի կոչում։

1919 թվականին անկախություն ձեռք բերելուց հետո Դլուսկայան վերադարձել է Լեհաստան։

Խորհրդա-լեհական պատերազմի մասնակից է։ Ռազմական գործեղությունների ընթացքում նա ծառայել է որպես բուժքույր կանանց լեգեոնում։

Պատերազմից հետո աշխատանքի է ընդունվել որպես արվեստի ուսուցչուհի Լյուբլինի կանանց ուսուցչական սեմինարիայում։

1922 թվականին տեղափոխվել է Մյունխեն, որտեղ երեք տարի շարունակել է գեղանկարչություն սովորել արվեստի ակադեմիայում, ապա սովորել է Փարիզում։ Նա մասնագիտացել է ջրաներկով դիմանկարների ստեղծման գործում։

Աշխատել է որպես նկարիչ-դիզայներ մի շարք ամսագրերում, մասնավորապես՝ «*Vogue»-*ում և «*Die Dame»-*ում։

1931 թվականին վերադարձել է Լեհաստան և բնակություն հաստատել Վիլնյուսում։ Հետո նա սկսեց հետաքրքրվել օդագնացությամբ, սովորել աերակումբում։ Ավարտելով պիլոտաժի տեսական դասընթացը, նա սկսեց գործնական պարապմունքները սավառնարվեստի ոլորտում, սակայն 1932 թվականի հունիսի 8-ին մահացավ ավիավթարի հետևանքով։

Ընտանիք
-------

Նրա քույրը Մարիա Դլուսկայան էր, ով լեզվաբան էր Կրակովի համալսարանում։ 1954 թվականին Մարիա Դլուսկայան իր քրոջ գեղարվեստական ժառանգության մի մասը նվիրաբերեց Կրակովի ազգային թանգարանին։

Գրականություն
-------------

Marian Romeyko։ Ku Czci Poległych Lotników Księga Pamiątkowa. Warszawa։ Wydawnictwo Komitetu Budowy Pomnika Poległych Lotników, 1933, s. 375. (пол.)

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  MAK (польск.)
2. ↑  «osoba: Janina Dłuska»։ *osoba: Janina Dłuska - osoba: Janina Dłuska - Osoby - Wiedza - HISTORIA: POSZUKAJ* (լեհերեն)։ Վերցված է 2021 թ․ հոկտեմբերի 29
3. ↑  «The exhibition #Heritage at the National Museum in Krakow»։ *English* (անգլերեն)։ Վերցված է 2021 թ․ հոկտեմբերի 29
**Մարինա Արիսմենդի** (իսպ.՝ Ana Marina Arismendi Dubinsky, մայիսի 30, 1949(1949-05-30), Մոնտեվիդեո, Ուրուգվայ), ուրուգվայցի քաղաքական գործիչ։ 1998-2006 թվականներին եղել է Ուրուգվայի Կոմունիստական կուսակցության գլխավոր քարտուղար, որը 2005-2019 թվականներին իշխող լայն ճակատի կազմում է։ 1994 թվականից սենատոր, 2005-2010 և 2014-2015 թվականներին նախագահ Տաբարե Վասկեսի կառավարություններում սոցիալական զարգացման նախարար։

Կենսագրություն
--------------

Մարինա Արիսմենդին ծնվել է Ուրուգվայի կոմունիստների բազմամյա առաջնորդ Ռոդնեյ Արիսմենդիի և Ռոզա Դուբինսկայայի ընտանիքում։

Միջնակարգ կրթություն է ստացել Չիլիի և Ուրուգվայի դպրոցներում։ Անդամակցել է կոմունիստական երիտասարդության միությանը և Կուբայի հեղափոխության աջակցման կոմիտեին՝ «Կամիլո Սիենֆուեգոս»-ին։ Աշխատել է տպարանում, իսկ դիպլոմ ստանալուց հետո՝ կրտսեր դասարանների ուսուցչուհի, սակայն ստիպված է եղել լքել Ուրուգվայը՝ ռազմա-քաղաքացիական դիկտատուրայի հաստատումից հետո։

Աքսորում Գերմանիայի Դեմոկրատական Հանրապետությունում ստացել է սոցիալական գիտությունների բակալավրի աստիճան, աշխատել է որպես թարգմանիչ և սրբագրիչ, ինչպես նաև դասավանդել է իսպաներեն, լատինաամերիկյան երկրների պատմություն և աշխարհագրություն։

Բռնապետության ավարտից հետո հայրենիք վերադառնալով՝ կրկին աշխատել է որպես մանկավարժ, ինչպես նաև Կոմկուսի պատասխանատու պաշտոններ է զբաղեցրել։ 1990 թվականին ընտրվել է ՀՊՄՀ- ի կենտրոնական կոմիտե XXII համագումարում, այնուհետև անդամագրվել է կոլեկտիվ գլխավոր քարտուղարությանը (1992-2006 թվականներ) և Խայմե Պերեսին փոխարինել որպես ՀՊՄՀ-ի գլխավոր քարտուղար։ Զուգահեռաբար 1992-1999 թվականներին եղել է լայն ճակատի Քաղաքական խորհրդի անդամ։

1994 թվականին համազգային ընտրություններում ընտրվել է սենատորների պալատ։ 1999 և 2004 թվականների ընտրություններում վերընտրվելով՝ ընդգրկված էր աշխատանքի և սոցիալական ապահովության, կրթության և մշակույթի, տրանսպորտի և հասարակական աշխատանքների հարցերի մշտական հանձնաժողովներում։

Լայն ճակատի կառավարություններում Տաբարե Վասկեսի գլխավորությամբ 2005 թվականի մարտի 1-ից մինչև 2010 թվականի մարտի 1-ը և 2015 թվականի մարտի 1-ից՝ սոցիալական զարգացման նախարար։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Government Ministers of Uruguay»։ rulers.org։ Վերցված է մարտի 6, 2015
**Յանիս Դալինիշ** (լատիշ․՝ Jānis Daliņš, 5 նոյեմբերի, 1904, Վոլմար (ներկայում՝ Վալմիերա, Լիֆլյանդիա, Ռուսական կայսրություն — 11 հունիսի, 1978, Մելբուռն, Ավստրալիա), լատվիացի մարզիկ, թեթև աթլետ, Լատվիայի պատմության մեջ առաջին օլիմիպական մեդալակիրը։

1932 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերում Յանիս Դալինիշը վաստակում է արծաթե մեդալ մարզական քայլք մարզաձևում։ 1934 թվականին նա դառնում է Եվրոպայի չեմպիոն նույն մարզաձևում՝ հաստատելով աշխարհի ռեկորդ։ Յանիս Դալինիշը համարվում է Լատվիայի լավագույն մարզիկը մինչ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը։ 1930-ական թվականներին ստեղծված "*Ak, kaut man Daliņa kājas būtu*" ("*Օ, եթե ես ունենայի Դալինիշի ոտքերը*") երգը մնում է հանրահայտ Լատվիայում։ Դալինիշի անվամբ են կոչվում փողոց ու մարզադաշտ նրա ծննդավայր Վալմիերա քաղաքում։

1949 թվականիի օգոստոսին Յանիս Դալինիշն ընտանիքի (կինը՝ Էլլան, որդիները՝ Իվարս և Յանիս, դուստրը՝ Ռուդիթ) հետ տեղափոխվում է Ավստրալիա։ Որոշ ժամանակ ապրում է Վիկտորիա նահանգի հյուսիս-արևելքում՝ գաղթականների ընդունման կենտրոնում։ Յանիս Դալինիշը Բենալա քաղաքում աշխատում է որպես ատաղձագործ՝ կառուցելով բազմաթիվ տներ։ Աշխատանքային պայմանագրի ժամկետը լրանալուց հետո ընտանիքի հետ տեղափոխվում է Մելբուռն, որտեղ էլ բնակվում է մինչև կյանքի վերջ։

Աղբյուրներ
----------

* Apinis Pēteris (2006)։ *A Hundred Great Latvians.*։ Riga: Nacionālais apgāds։ էջ 122։ ISBN 9984-26-288-X։ OCLC 238892134

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Apinis Pēteris (2006)։ *A Hundred Great Latvians*։ Riga: Nacionālais apgāds։ էջ 122։ ISBN 9984-26-288-X։ OCLC 238892134
2. ↑  «Immigrant Ships Transcriber Guild; SS Skaugum»։ immigrantships.net։ Վերցված է մայիսի 22, 2010

Արտաքին հղումներ
----------------

* Archived 2015-09-12 at the Wayback Machine.
**Մարիս Միհելսոնս** (լատիշերեն՝ Māris Mihelsons, օգոստոսի 3, 1975(1975-08-03), Ելգավա, Լատվիական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), լատվիացի ռոք երաժիշտ, ով ճանաչում է ձեռք բերել որպես ստեղնաշարային գործիքներ (սինթեզատոր, ակորդեոն և այլն) նվագող և լատվիական «Բրեյնսթորմ» («Brainstorm»-«Մտագրոհ») փոփ-ռոք երաժշտախմբի հիմնադիրներից մեկը։ Նա այդ երաժշտախմբին անդամագրվել է հիմնադրման ժամանակներից՝1989 թվականից և նրա կազմում «My Star» («Իմ աստղը») երգի կատարումով 2000 թվականին հանդես գալով Եվրատեսիլի երգի մրցույթում՝ գրավել է երրորդ տեղը։

Մարիսը նաև «Բրեյնսթորմ»-ի թողարկած «Վերոնիկա» և «Չորս ափ» երաժշտական ալբոմների դիզայնի հեղինակն է։

Անձնական կյանք
--------------

Մարիս Միհելսոնսը ծնվել է Խորհրդային Միության կազմի մեջ մտած Լատվիական ԽՍՀ-ում (ներկայումս՝ Լատվիա), Ելգավա քաղաքում։ Միջնակարգ դպրոցն ավարտելուց հետո սովորել է նաև Լատվիայի գյուղատնտեսական համալսարանում և ավարտել է այն։ 1989 թվականի ամռանը՝ Ելգավայում «Բրեյնսթորմ» երաժշտախմբի կազմավորումից որոշ ժամանակ անց, անդամագրվել է խմբին։

Մարիսն ունի մեկ դուստր՝ Մայա Միհելսոնեն, և մի տղա՝ Անդրեյս Միհելսոնսը։

Սկավառակագրություն
------------------

*Prāta Vētra* («Բրեյնսթորմ»-«Մտագրոհ» երաժշտախմբի կազմում)

* 1993: Ավելի քան բարձր
* 1994: Ազատ տեղեր չկան
* 1996: Վերոնիկա
* 1997: Հենց այն ամենն է, ինչ ուզում եք
* 1999: Երկու արևների արանքում
* 1999-2000: Արևների միջև
* 2001: Կատուն, որ չէր ուզում դպրոց գնալ
* 2001: Առցանց
* 2003: Այն օրերին, երբ օդանավակայանը չափից դուրս հեռու է
* 2003: Օրը՝ վաղվանից առաջ
* 2005: Չորս ափ
* 2006: Չորս ափ
* 2008: Այնտեղ ինչ-որ բան պետք է որ լինի
* 2009: ՔԱՅԼ
* 2010: Տարիներ և վայրկյաններ
* 2012: Եվս մեկ նատյուրմորտ
* 2012: Ճայեր՝ տանիքներին
* 2015: Թարմ օդի յոթ քայլ

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4  Freebase տվյալների վերբեռնում — Google.
2. ↑  «Maris Mihelsons - DELFI Tēmas»։ delfi.lv։ Վերցված է սեպտեմբերի 29, 2016
3. ↑  «Maris Mihelsons - TVNet Tēmas»։ tvnet.lv։ Վերցված է սեպտեմբերի 29, 2016 (չաշխատող հղում)

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Discogs · MusicBrainz |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | VIAF: 305099777 · WorldCat VIAF: 305099777 |

 |
Հյոքայի հին ֆերման, որ ներկայումս հյուրանոց է
**Հյոքա** (անգլ.՝ Tjøtta), կղզի, ավան և նախկին կոմունա Նորվեգիայի Նուրլան կոմսությունում։ Ներկայումս Ալստահյոուգ կոմունայի մաս է կազմում։ Մակերեսը 11.3 կմ² է։

Հյոքա ավանը գտնվում է կղզու հարավային վերջավորության վրա։ Հյոքա կղզին գտնվում է Ալստա կղզուց հարավ։ Այն բազմիցս հիշատակվել է սկանդինավյան «Երկրի շրջագիծ» սագայում։ Այստեղ է գտնվել հայտնի վիկինգ Հորեկի տունը։ Նա գեղջկական զորքի առաջնորդներից էր, ում կողմից սպանվել է Նորվեգիայի արքա Օլաֆ II Սուրբը Ստիկլաստադիրի ճակատամարտում։ Կղզում հայտնաբերվել են երկաթի դարի հնագիտական հուշարձաններ։ Հյուսիսային Նորվեգիայի ամենախոշոր ֆերման գտնվում է Հյոքայում։ Հյոքա կոմունան ձևավորվել է 1862 թվականին՝ Ալստահյոուգայից անջատվելով։ Այդ ժամանակ Հյոքայի բնակչությունը կազմում էր 2781 մարդ։ Ստանալով կոմունայի կարգավիճակ` 1917 թվականի հուլիսի 1-ին Վեվելստադ կոմունան առանձնացվել է Հյոքայից։ Հյոքայում մնացել է ընդամենը 2287 բնակիչ։ 1920 թվականի հուլիսի 1-ին Գիսկոեն ֆերման, որում ապրում էր 10 մարդ, անցնում է Վեվելստադ կոմունային։

1964 թվականի հունվարի 1-ին Ալստա կղզու մի մասը` 180 բնակչով, ներառվում է Լերֆյորդ կոմունայի կազմում։ 1965 թվականի հունվարի 1-ին Սկոգսհոլմենը (196 բնակիչ) միանում է Վեգա կոմունային, իսկ Հյոքայի մնացած մասը 1477 բնակչով միանում է Ալստահյոուգ կոմունային։

Հյուսիսային Նորվեգիայի կլիմայի համեմատությամբ կղզու կլիման մեղմ է, ամառը երկար է, ինչը բարենպաստ պայման է ստեղծում գյուղատնտեսության զարգացման համար։ Ամսական միջին ջերմաստիճանը -1.8 °С է ցուրտ ամիսներին և +13 °С հուլիս-օգոստոսին։ Տարեկան տեղումների միջին քանակը 1020 մմ է։

Ռազմական գերեզմանոց
-------------------

Հյոքայում գտնվում է ռազմական գերեզմանոց, որ մնացել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներից։ Տարածքում հաշվվում է մոտ 7.500 գերեզման, հիմնականում ռուսների։ Այստեղ հուշակոթող կա` նվիրված «Ռիգել» նավին, որը խորտակվել է 1944 թվականի նոյեմբերի 27-ին բրիտանական օդուժի կողմից։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Store norske leksikon։ «Tjøtta. – øy» (Norwegian)։ Վերցված է 2012-01-09

Արտաքին հղումներ
----------------

* Պաշտոնական կայք

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Մեծ կատալոնական · Մեծ նորվեգական |

 |
**Հեզորեն մի՛ հանձնվիր այդ բարի գիշերին** (անգլ.՝ **Do not go gentle into that good night**), ուելսցի բանաստեղծ Դիլան Թոմասի ամենահայտնի բանաստեղծությունը, որը գրված է վիլանտելլայի ձևով։ Բանաստեղծությունը առաջին անգամ տպագրվել է *Botteghe Oscure* ամսագրում՝ 1951 թ.-ին, բայց գրվել է 1947 թ.-ին, երբ հեղինակը Ֆլորենցիայում էր՝ ընտանիքի հետ։ Բանաստեղծությունը 1952 թվականին լույս է տեսել Թոմասի նախկինում գրած պատմվածքների հետ «*In Country Sleep, And Other Poems»* ժողովածուի կազմում։

Ենթադրվում է, որ բանաստեղծությունը Թոմասը գրել է իր մահացող հոր համար, սակայն նրա հայրը չի մահացել մինչև 1952 թ.-ի Սուրբ ծնունդը։ Բանաստեղծության վերնագիրը հենց առաջին տողն է՝ «Հեզորեն մի՛ հանձնվիր այդ բարի գիշերին**»**, որը ընթացքում մի քանի անգամ կրկնվում է։ Մյուս կրկնվող հատվածը՝ «Ընդվզու՛մ, ընդվզու՛մ ընդդեմ մարող լույսին» է։ Բանաստեղծության մեջ գրողը դիմում է հորը՝ ընդվզելու հորդորով, քանի որ և՛ ինքը, և՛ հայրը դժվարին վիճակում են։

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | Հեզորեն մի՛ հանձնվիր այդ բարի գիշերին,

Ծերությունը պիտի այրի, մոլեգնի օրվա ավարտին`

Ընդվզու՛մ, ընդվզու՛մ ընդդեմ մարող լույսին։- Դիլան Թոմաս |  |

Բանաստեղծությունը դեռևս հեղինակային իրավունք ունի, բայց անգլերեն տեքստը հանրային հասանելի է poets.org հասցեում։ Հայերեն թարգմանել է Վահրամ Դանիելյանը. այն հասանելի է «Գրանիշի» կայքում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  «Dylan Thomas»։ *Academy of American Poets*։ «He took his family to Italy, and while in Florence, he wrote *In Country Sleep, And Other Poems* (Dent, 1952), which includes his most famous poem, "Do not go gentle into that good night."»
2. ↑  Ferris Paul (1989)։ *Dylan Thomas, A Biography*։ New York: Paragon House։ էջ 283։ ISBN 1-55778-215-6
3. ↑  «Dylan Thomas: Do Not Go Gentle Into That Good Night»։ BBC Wales։ նոյեմբերի 6, 2008։ Արխիվացված է օրիգինալից նոյեմբերի 27, 2012-ին։ Վերցված է դեկտեմբերի 18, 2010
4. ↑  Dylan Thomas (2005-05-06)։ «Do not go gentle into that good night Poems»։ *Do not go gentle into that good night | Academy of American Poets*։ Վերցված է 2016-09-08
5. ↑  «Դիլան Թոմաս | Հեզորեն մի՛ հանձնվիր այդ բարի գիշերին | Գրանիշ»։ *granish.org*։ Վերցված է 2016-09-08
**Հելեն Հովարդ Հաթթոն** (հետագայում՝ Հելեն Հովարդ Մարգեթսոն) (1860 կամ 1859, Բրիստոլ, Անգլիա, Մեծ Բրիտանիայի և Իռլանդիայի միացյալ թագավորություն - 1935, 1904 կամ հոկտեմբերի 24, 1955(1955-10-24), Goring-on-Thames, Goring-on-Thames, Հարավային Օքսֆորդշիր, Օքսֆորդշիր, Անգլիա), 19-րդ դարավերջի անգլիացի նկարչուհի։

Վաղ կյանք
---------

Ծնվել է 1859 թվականի հունվարի 16-ին Անգլիայի Բրիստոլ քաղաքում, վիպասան Ջոզեֆ Հաթթոնի դուստրն էր։

Նկարչուհի
---------

1878 թվականի հոկտեմբերին լույս տեսած «Bath Chronicle» և «Weekly Gazette» թերթերում նշվում է, որ «տասնվեց տարեկան մի խելացի աղջիկ՝ վիպասան Ջոզեֆ Հաթթոնի դուստրը, արդեն գլուխգործոց է ստեղծել։ Նրա նկարն ընդունվել ու ցուցադրվել է ԱՄՆ-ում Չիկագոյի ցուցահանդեսում»։

1885 թվականին Լոնդոնի յուղաներկերով նկարող նկարիչների ինստիտուտում ցուցադրել է «Մութի ու լույսի միջև» կտավը։ 1895 թվականին Լոնդոնի թագավորական ակադեմիայում ցուցադրել է «Տիկին Ուոլտեր Էլլիս» դիմանկարը։

«Women's Franchise»-ն հաղորդում էր, որ Հաթթոնը ներդրում է ունեցել վաճառքի համար ստեղծված պատկերազարդ էջանշանների հարցում, որոնք ցուցադրվել են 1907 թվականին «Կանանց սոցիալ-քաղաքական միության» ցուցահանդեսում։

Ընտանեկան կյանք
---------------

1889 թվականի հունիսի 20-ին Լոնդոնում ամուսնացել է գործընկերոջ՝ Ուիլյամ Հենրի Մարգեթսոնի հետ։ Ամուսինը մահացել է 1940 թվականին, իսկ ինքը՝ 1955 թվականի հոկտեմբերի 24-ին, 96 տարեկան հասակում, Օքսֆորդշիրի Գորինգ-օն-Թեմզ գյուղի ծերանոցում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2
2. 1 2 3 4
3. 1 2 3  Union List of Artist Names — 2008.
4. 1 2
5. ↑  «Music, Art, Science and Literature»։ *Bath Chronicle and Weekly Gazette*։ 10 October 1878։ էջ 6
6. ↑  «The institure of Painters in Oil Colours»։ *Manchester Courier and Lancashire General Advertiser*։ 1 December 1884։ էջ 6
7. ↑  «The Royal Academny»։ *Manchester Courier and Lancashire General Advertiser*։ 2 May 1885։ էջ 5
8. ↑  «Women Writers' Suffrage League»։ *Women's Franchise*։ 13 May 1907։ էջ 3
9. ↑  UK Government Probate Search

Արտաքին հղումներ
----------------

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | RKDartists · RKDartists |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | VIAF: 95841166 · ULAN: 500025859 · WorldCat VIAF: 95841166 |

 |