Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է 596 թվականին Հանգժոուի շրջանի Քիանթանգ շրջանում (ներկայիս Չժեժյան նահանգում)։ Եկել է ազնվական գիտական ընտանիքից։ Նա միջնակարգ պաշտոնյայի Չու Լիանգի որդին էր։ Նույնիսկ երիտասարդության տարիներին նա աջակցում էր Լի Շիմինի ելույթին ընդդեմ Սուի կայսրության։ Դրանից հետո Չու Սուիլիգանի պալատական կարիերան փայլուն զարգացավ։ Յու Շինանի մահից հետո նա իր տեղը գրավեց կայսեր անմիջական շրջանում։ Ավանդույթն ասում է, որ մի անգամ կայսրը հարցրեց Չու Սուիլյանգին, որ նա ծառայում է որպես պալատի պատմաբան, արդյո՞ք նա իր անպարկեշտ արարքի մասին տեղեկություններ կավելացնի տարեգրությանը։ Կալիգրաֆի պատասխանը միանշանակ դրական էր, ինչը գրավեց կայսեր հավանությանը։

Կայսրուհի Ու Զեթիանի իշխանության յուրացումը և նրա ռեպրեսիաների քաղաքականությունը հասարակության բողոքն են առաջացրել։ Չու Սուլիանգը ցուցադրաբար անդրադառնում է նահանգապետի լիազորությունների արքայազն մայրաքաղաքին և ակնկալում է մահապատժի ենթարկել, ինչը արդեն պատահել է կայսրուհու շատ հակառակորդների։ Այնուամենայնիվ, գեղագրողի համբավն այնքան մեծ էր, որ նա ողջ մնաց, բայց ուղարկվեց աքսոր դեպի հարավ ՝ նախ Տանժոու (ժամանակակից Չանգշա, Հունան նահանգ), ապա Գուիցժու (Գուանչսի նահանգ), ապա Աիժժոու (Աննամ, Վանետնամ ՝ Հանոյի ծայրամաս)։ Ու Ու Եթիանի տապալումից հետո միայն նա հետմահու վերականգնվեց։ Կալիֆրաֆի ամբողջականությունը որպես օրինակ մտավ Չինաստանի պատմություն ՝ հետևելով կոնֆուցիոսական էթիկային և կատարված քաղաքացիական պարտքի ավարտին։

Նախագիծ
-------

Սկզբում Չու Սիլիանգը կրկնօրինակում էր Հուան, Վեյ և Jinին կայսրությունների դարաշրջանից Գուվեն, uanուանշու, Լիշու և henենշու ձեռագրերում արված ստելաները։ Այնուհետև նա կենտրոնացավ ձեռագրերը ուսումնասիրելու վրա, և նրա համար հիմնական հղումը Յու Շինանի մագաղաթներն էին, որոնց ոճի համար նա փորձում էր պատկերացում կազմել վրձինին տիրապետելու մեջ `գրելով« երկու կարագների »ձեռագիրը։ Նա բազմիցս պատճենեց Վանգ Սիժիի և նրա որդու ՝ Վան Սյանժիի բնօրինակները, որոնք գտնվում էին Կայսերական ժողովում։ Արդյունքում, նրա հատկությունները գտան աշխույժ շարժունակություն, խոզանակի աշխատանքը ոգեշնչորեն բազմազան դարձավ, և էներգիայի հոսքերի (շի) կազմաձևերը արտակարգ և հզոր էին։ Չու Սուիլյանգի գեղագրական ժառանգությունը նշանակալի էր։ Սակայն նրա ձեռագրերի բնօրինակները կորած են։ Նրա ստեղծած ստելների երկար ցուցակից 13 հուշարձանների տպագրությունները պահպանվել են մինչ օրս։

Կալիգրաֆի աշխատանքի մեջ կա երկու փուլ։ Առաջին փուլը ներկայացված է 642 «Meng Fashi Bay» ստելայով, որը նվիրված է բուդդայական դաստիարակ Մենգին։ Տախտակը պատրաստվել է Կաիշու ձեռագրով. Պահպանվել է 769 հիերոգլիֆ։ Ստելայի գեղագրությունը ցույց է տալիս խոզանակի ուժեղ և ամուր աշխատանքը, որի տեխնիկայում հստակ շարունակականություն կա Հյուսիսային թագավորությունների հուշարձանների հետ։ Ռիսկերի պլաստիկում քառակուսին գերակշռում է, հիերոգլիֆները մոնումենտալ և ամուր են։ Աջ կողմի ծալման պլաստիկում կարելի է կապ զգալ Dotan ծակոտու պրոտոստատի հետ։ Կլորացված գրելու տեխնիկան գերակշռում է քառակուսիի վրա։
Մոտ 649 թվին Չու Սուիլյանգի աշխատանքը ենթարկվեց կտրուկ փոփոխությունների, որի արդյունքում նրա ոճը հասավ իր գագաթնակետին, իսկ վրձինների տեխնիկան դառնում է հատկապես վիրտուոզ։ Yan Tasheng Jiaoxu տաղավարը, որը կառուցվել է մոտ 653 թ.-ին ՝ Մեծ վայրի սագի պագոդայի (Տայանտա) կառուցման սկզբի կապակցությամբ, համարվում է վարպետի ուշ ոճի լավագույն օրինակը։ Այն նախատեսված էր 647 թվականին բուդդայական քարոզիչ Xuanzang-ի կողմից Հնդկաստանում իր ուխտագնացությունից բերված սուտրաների պահման համար։ Հուշարձանի երկու մասերը պահպանվել են. Առաջին քարը ՝ 42 հիերոգլիֆների 21 սյուն, երկրորդը ՝ 40 հիերոգլիֆների 20 սյուներ։ Չու Սուիլյանգի կանոնադրության յուրահատկությունը որոշվում է բարակ առաձգական գծերով `դժվար ավարտներով։ Հատկությունների մեջտեղում հայտնվում է գեղեցիկ շեղում։ Հիերոգլիֆների կազմը լրացուցիչ տեղ է գտնում։ Հերոգլիֆներում, նախկին մոնումենտալության փոխարեն, շեշտադրվում է կանացի շնորհը, ինչը որոշ քննադատների առիթ է տվել համեմատելու իր գեղագրությունը «պալատական գեղեցկության հետ, որը թեքվում է նույնիսկ մետաքսե հագուստի ծանրության տակ»։