**Էլիաս Խրաուի** (արաբ․՝ الياس الهراوي‎‎, սեպտեմբերի 4, 1926(1926-09-04), Զահլե, Լիբանան - հուլիսի 7, 2006(2006-07-07), Բեյրութ, Լիբանան), Լիբանանի նախագահ, ով այս պաշտոնում էր 1989-1998 թվականներին։

Վաղ կենսագրություն և կրթություն
-------------------------------

Ծնվել է 1926 թվականի սեպտեմբերի 4-ին Խուչ-էլ-Օմարում, Զահլե քաղաքի մոտակայքում, Բեկաա հովտում գտնվող մարոնիների հարուստ հողատիրական ընտանիքում։ Նրա ծնողներն էին Խալիլ Խրաուին և Հելենա Հարբը։ 1947 թվականին Սագեսեի ինստիտուտում ստացել է առևտրի ոլորտի մասնագետի դիպլոմ։ Այնուհետև ընդունվել է Բեյրութի Սուրբ Հովսեփի համալսարան իրավական ֆակուլտետ, բայց չի ավարտել այն։

Ձեռնարկատիրական գործունեություն
-------------------------------

Զբաղվել է գյուղատնտեսությամբ, մինչև 1972 թվականին չի դարձել Լիբանանի խորհրդարանի անդամ։ Հաջողակ լինելով դրանում՝ սկսել է բանջարեղեն արտահանել ՝ աշխատելով շվեյցարական խոշոր ընկերությունների հետ։ Խրաուին նաև գլխավորում էր շաքարի ճակնդեղի արտադրության Բեքաա կոոպերատիվը։ Սակայն նրա բիզնեսը ոչնչացվել է քաղաքացիական պատերազմի արդյունքում, որը երկրում մոլեգնում էր 1975 թվականից մինչև 1990 թվականը, այն ժամանակ նա անցել էր նավթի ներմուծմանը։

Քաղաքական կարիերա
-----------------

Լինելով քաղաքականապես ակտիվ ընտանիքի անդամ, իր եղբայրների՝ Ջորջի և Ջոզեֆի նման 1972 թվականին ընտրվել է Լիբանանի Ազգային ժողովում։ 1980-1982 թվականին Խրաուին եղել է վարչապետ Շաֆիկ Վազզանի աշխատասենյակին կից հասարակական աշխատանքների նախարարի պաշտոնում՝ նախագահ Էլիաս Սարկիսի օրոք։ Նրա գործունեությունն այդ պաշտոնում կենտրոնացած էր Լիբանանի բոլոր հատվածները կապող կամուրջների և ճանապարհների շինարարության վրա։

Եղել է Ազգային ժողովի անկախ Մարոնիական կաթոլիկ բլոկի անդամ։ Այդ դաշինքը բաղկացած էր 9 բարեփոխիչներից, մարոնի կաթոլիկներից, որոնք հանդես էին գալիս քրիստոնյա աշխարհազորայինների մաքրման և մուսուլմանների ու Սիրիայի հետ լավ հարաբերություններ պահպանելու օգտին։

### Լիբանանի նախագահ

1989 թվականի նոյեմբերի 24-ին Լիբանանի նախագահ է ընտրվել Չտաուրա քաղաքի հյուրանոցում գտնվող հյուրանոցում խորհրդարանի 53 անդամներից 47-ը՝ Լիբանանի նախագահ Ռենե Մոավադի սպանությունից 2 օր անց։ Լինելով նախագահ՝ փոփոխություններ է կատարել Լիբանանի Սահմանադրության մեջ, որոնք ձևակերպել են Տաիֆյան համաձայնագրերի արդյունքները և մուսուլմանական բնակչությանը ավելի մեծ իրավունքներ և ազդեցություն են տվել, քան եղել է նախկինում։

Քանի որ Բաաբդի պալատը՝ նախագահական նստավայրը, ավերվել է 1990 թվականի հոկտեմբերին սիրիական բանակի ռմբակոծությունների ընթացքում, որը ձգտում էր այնտեղից դուրս բերել գեներալ Միշել Աունին, Խրաուին բնակություն է հաստատել Լիբանանի ապագա վարչապետ Ռաֆիկ Հարիրիի Բեյրութի բնակարաններում։ 1990 թվականի հոկտեմբերի 13-ին սիրիական բանակի աջակցությամբ ստիպել է գեներալ Աունին հանձնվել, որից հետո ձեռնամուխ եղավ քաղաքացիական պատերազմի հետևանքներից Լիբանանի վերականգնմանը։ 1991 թվականի մայիսի 22-ին բարեկամության և համագործակցության պայմանագիր է կնքել Սիրիայի հետ, որով Լիբանանը պարտավորվել է իր տարածքը չտրամադրել սիրիական շահերին թշնամական որևէ գործողությունների համար։

1992 թվականին Լիբանանի վարչապետի պաշտոնում է նշանակել Ռաֆիկ Հարիրիին։ Խրաուին մասնակցել է կառավարության խորհրդակցություններին, որպեսզի վերահսկի երկրի գործադիր իշխանությունը։

Լիբանանի հասարակությունում տարբեր գնահատականներ են տալիս Խրաուիի նախագահությանը։ Ոմանք նշում են նրա ակտիվ պայքարը զինված աշխարհազորայինների դեմ, քաղաքացիական պատերազմի ավարտը, որը երկիրը բաժանել է 15 տարվա ընթացքում, և Լիբանանի հիմնական քաղաքական ուժերի վերամիավորումը։ Նրա կողմնակիցները դրանում տեսնում էին պրագմատիկ քաղաքականություն, որը ազգային շահերը վեր էր դասում կրոնական տարաձայնություններից և ձգտում էր հարթել կրոնական համայնքների խաղաղ գոյակցությունը։ Սակայն քաղաքացիական ամուսնություններն օրինականացնելու նրա փորձը կրոնական հեղինակությունների կտրուկ հակազդեցություն է առաջացրել։ Ոմանք նրան մեղադրել են այն բանում, որ Խրաուին աջակցել է բոլոր քրիստոնյա և մուսուլման աշխարհազորայինների մեծամասնության զինաթափմանը, որը չի անդրադարձել Հեզբոլլահին և շիա քաղաքական կուսակցությանը։ Նրա քննադատները նաև նշել են, որ նա շատ բարյացակամ էր սիրիական շահերի նկատմամբ, և որ Սիրիայի հետ բարեկամության և համագործակցության մասին իր ստորագրած պայմանագիրը Լիբանանը վերածել է սիրիական գաղութի։ Բացի այդ, նա դատապարտվել է Լիբանանի Սահմանադրության մեջ փոփոխությունների համար, որոնք նրան թույլ են տվել իր լիազորությունների ժամկետը ևս 3 տարով երկարացնել 1995 թվականի հոկտեմբերի 13-ին։ Նախկին նախագահ Ամին Ժմայելն այն ժամանակ ասել էր, որ նման գործողությունները խաթարում են լիբանանյան ազգի սահմանադրական սկզբունքները։

1998 թվականի նոյեմբերի 23-ին հեռացել է նախագահի պաշտոնից։

Անձնական կյանք
--------------

Եղել է ամուսնացած երկու անգամ։ Նրա առաջին կինը Էվելին Չիդիակն էր, որի հետ նա ամուսնացավ 1947 թվականին և դարձավ նրա 3 երեխաների՝ Ռենի, Ժորժի և Ռոյի հայրը։ Երկրորդ անգամ ամուսնացել է 1961 թվականին Մոնա Ջամալի հետ, որը նրան երկու երեխա է պարգևել՝ Զալֆաին և Ռոլանդին։

### Մահ

Խրաուին մահացել է 2006 թվականի հուլիսի 7-ին Բեյրութի ամերիկյան համալսարանի հոսպիտալում քաղցկեղից։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Proleksis enciklopedija, Opća i nacionalna enciklopedija (хорв.) — 2009.
2. 1 2
3. 1 2
4. 1 2  "Elias Hrawi". The Independent. 2006 թ․ հուլիսի 11. Retrieved 2013 թ․ օգոստոսի 3.
5. 1 2  Kifner, John (1989 թ․ նոյեմբերի 25). "Elias Hrawi; An Earthy Politician Who Makes Both Ends Meet". The New York Times. p. 4. Retrieved 2013 թ․ օգոստոսի 3.
6. ↑  "Announcement the death of former Lebanese President Elias Hrawi in Beirut". 26 September. 2006 թ․ հուլիսի 7. Արխիվացված է the original 2016 թ․ հունիսի 11-ին. Retrieved 2013 թ․ օգոստոսի 3. `{{cite news}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
7. 1 2 3 4  "Elias Hrawi". Presidency of the Republic of Lebanon. Արխիվացված է the original 2013 թ․ սեպտեմբերի 6-ին. Retrieved 2012 թ․ հուլիսի 15.
8. 1 2 3 4  "Former President Hrawi loses fight against cancer". The Daily Star. 2006 թ․ հուլիսի 8. Արխիվացված է the original 2012 թ․ օգոստոսի 5-ին. Retrieved 2013 թ․ օգոստոսի 3. `{{cite news}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
9. 1 2  "Elias Hrawi". Embassy of Lebanon, USA. Retrieved 2013 թ․ օգոստոսի 3.
10. ↑  Kifner, John (1989 թ․ նոյեմբերի 25). "Elias Hrawi; An Earthy Politician Who Makes Both Ends Meet". The New York Times.
11. ↑  Seeberg, Peter (2007-02). "Fragmented loyalties. Nation and Democracy in Lebanon after the Cedar Revolution" (PDF). University of Southern Denmark. Արխիվացված է the original (Working Papers) 2014 թ․ հունվարի 4-ին. Retrieved 2013 թ․ օգոստոսի 4. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|deadlink=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
12. ↑  *Salem, Paul E.* The wounded republic: Lebanon's struggle for recovery(անգլ.) // *Arab Studies Quarterly[en]* : journal. — 1994.
13. ↑  "Elias Hrawi, 80, Ex-Chief of Lebanon, is Dead". *AFP*. The New York Times. 2006 թ․ հուլիսի 8. Retrieved 2013 թ․ օգոստոսի 4.
14. ↑  Middle East Review. — Kogan Page Publishers[en]. — С. 113. — ISBN 978-0-7494-4066-4
15. ↑  *Philip G. Roeder; Donald S. Rothchild* Sustainable Peace: Power And Democracy After Civil Wars. — Cornell University Press[en], 2005. — С. 233. — ISBN 978-0-8014-8974-7
16. ↑  *Abdelnour, Ziad K.* Syria and the Presidential Succession in Lebanon (und) // *Middle East Intelligence Bulletin*. — Т. 6. — № 2—3.