**Գաբրիելե Օրիալի** (իտալ.՝ Gabriele Oriali, նոյեմբերի 25, 1952(1952-11-25), Կոմո, Լոմբարդիա, Իտալիա), իտալացի ֆուտբոլիստ, հենակետային կիսապաշտպան։ Հանդես է եկել իտալական «ինտերնացիոնալե» և «Ֆիորենտինա» ակումբներում, ինչպես նաև Իտալիայի հավաքականում։

1982 թվականի աշխարհի չեմպիոն, Սերիա A -ի կրկնակի չեմպիոն, Ֆուտբոլի Իտալիայի գավաթի կրկնակի հաղթող։

Կարիերա
-------

Գաբրիելե Օրիալին կարիերան սկսել է Միլանի «Ինտերնացիոնալե» ակումբի երիտասարդական թիմի կազմում։ Թիմի հիմնական կազմում իր նորամուտը նշել է 1971 թվականի փետրվարի 7-ին Իտալիայի առաջնության «Ռոմա»- ի հետ խաղում, որն ավարտվել է ոչ-ոքի՝ 0:0 հաշվով։ Ընդհանուր առմամբ, առաջին մրցաշրջանում Գաբրիելեն թիմում անցկացրել է 2 խաղ, իսկ նրա ակումբը դարձել է երկրի չեմպիոն։ Հաջորդ մրցաշրջանից Օրիալին տեղ է գրավել թիմի մեկնարկային կազմում՝ հանդես գալով կենտրոնական կիսապաշտպանի դիրքում։ Նույն մրցաշրջանում նա հասել է Եվրոպական գավաթ 1971–72-ի եզրափակիչ, բայց այնտեղ նրա ակումբը պարտվել է «Այաքսին» 0:2 հաշվով։ 1978 թվականին նա օգնել է «Ինտերին» նվաճել Իտալիայի գավաթը, որի խաղարկությունում անցկացրել է 7 հանդիպում և դարձել 1 գոլի հեղինակ։ Իսկ երկու մրցաշրջան անց, նա «ներաձուրիի» հետ տոնել է իր երկրորդ սկուդետտոյի հաղթանակը։ 1981/82 մրցաշրջանում Օրիալին նվաճել է Իտալիայի գավաթը, ինչպես նաև ակումբի հետ երկու հաղթանակ տարել «Միլանի» նկատմամբ, ինչը հետո ակումբը չի կարողացել կրկնել ընդհուպ մինչև 2007 թվականը, ընդ որում խաղերից մեկում Գաբրիելեն խփել է հաղթական գոլը։ 1982/83 մրցաշրջանը վերջինն էր Օրիալիի համար «Ինտերի» կազմում։ Ընդհանուր առմամբ, ֆուտբոլիստը ակումբի կազմում անցկացրել է 392 հանդիպում և խփել՝ 43 գոլ, եղել է թիմի ավագը։ «Ներաձուրիի» կազմում նրա վերջին խաղը Իտալիայի գավաթի խաղն էր «Պիզայի» հետ (0:0)։ «Ինտերից» հեռանալուց հետո Գաբրիելեն տեղափոխվել է «Ֆիորենտինա», որտեղ հանդես է եկել ևս 4 մրցաշրջան, որից հետո ավարտել է կարիերան։

Իտալիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի կազմում Օրիալին իր նորամուտը նշել է 1978 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Իսպանիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի հետ ընկերական խաղում, որտեղ իտալացիները հաղթել են 1:0 հաշվով։ 1979 թվականի սեպտեմբերի 26-ին նա ազգային թիմի կազմում խփել է առաջին գնդակը՝ գրավելով Շվեդիայի դարպասը (1:0)։ 1980 թվականին «Սկուադրա Աձուրայի» կազմում Գաբրիելեն մեկնել է Եվրոպայի առաջնություն, որտեղ իտալացիները զբաղեցրել են 4-րդ տեղը, իսկ Օրիալին խաղադաշտում անցկացրել է 3 խաղ՝ բաց թողնելով 3-րդ տեղի համար նախատեսված հանդիպումը։ Երկու տարի անց Օրիալին դարձել է ազգային հավաքականի հիմնական խաղացողներից մեկը, որը նվաճել է աշխարհի չեմպիոնի տիտղոսը՝ անցկացնելով մրցաշարի վերջին 5 հանդիպումները, ներառյալ՝ եզրափակիչը։ Ընդհանուր առմամբ, ֆուտբոլիստը հավաքականի կազմում անցկացրել է 28 խաղ և դարձել 1 գոլի հեղինակ։

Ավարտելով խաղային կարիերան՝ Օրիալին մնացել է ֆուտբոլում. աշխատել է որպես մարզական տնօրեն «Բոլոնիայում» և «Պարմայում», որից հետո վերադարձել է «Ինտեր», որտեղ դարձել է տրանսֆերային հարցերով տեխնիկական տնօրեն։ Այս պաշտոնում նա կապ է ունեցել ակումբի խաղացող Ալվարո Ռեկոբայի կողմից անձնագիր կեղծելու միջադեպի հետ։ 2010 թվականի հունիսի 20-ին Գաբրիելեն հեռացել է այդ պաշտոնից «ներաձուրիի» ղեկավարության հետ տարաձայնությունների պատճառով։

Ձեռքբերումներ
-------------

* Սերիա A-ի չեմպիոն՝ 1971, 1980
* Ֆուտբոլի Իտալիայի գավաթի գավաթակիր՝ 1978, 1982
* Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության չեմպիոն՝ 1982

Հետաքրքիր փաստեր
----------------

* 1983 թվականին Օրիալիի դեմքը հայտնվել է Չադ պետության 60 ֆրանկ Փոստային նամականիշների վրա՝ նվիրված 1982 թվականի աշխարհի առաջնությանը։
* Երգիչ Լուչիանո Լիգաբուեն Օրիալիին երգ է նվիրել՝ «*Una vita da mediano»* («Կիսապաշտպանի կյանքը»)։

Պարգևներ
--------

* «Իտալիայի Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի Կոմանդոր (16 հուլիս, 2021 թվականին)՝ ի նշան սպորտային արժեքների և ազգային ոգու ճանաչման, որոնք ոգեշնչել են իտալական թիմին հաղթել ֆուտբոլի Եվրոպայի 2020 թվականի առաջնությունում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Transfermarkt.com(բազմ․) — 2000.
2. ↑  Inter: Happy birthday to Gabriele Oriali
3. ↑  Oriali-Inter, fine della storia(չաշխատող հղում)
4. ↑  "Gabriele Oriali: mediani anche fuori del campo". Արխիվացված from the original on 2016 թ․ օգոստոսի 9. Retrieved 2022 թ․ հուլիսի 21.
5. ↑  "Official: Inter & Former Transfer Consultant Gabriele Oriali Rescind Contract". Արխիվացված from the original on 2010 թ․ նոյեմբերի 1. Retrieved 2010 թ․ նոյեմբերի 22.
6. ↑  Ориали покинул «Интер»
7. ↑  Alvaro Recoba: Decade of despair
8. ↑  "Inter, Oriali verso l'addio: «Sono stato fatto fuori»". Արխիվացված է the original 2010 թ․ հուլիսի 22-ին. Retrieved 2024 թ․ փետրվարի 21.
9. ↑  Gabriele Oriali(չաշխատող հղում)
10. ↑  "Tanti auguri a Gabriele Oriali". Արխիվացված from the original on 2009 թ․ դեկտեմբերի 31. Retrieved 2010 թ․ նոյեմբերի 22.
11. ↑  "Mattarella ha conferito onorificenze motu proprio ai giocatori e allo staff della Nazionale vincitrice del campionato europeo" (in իտալերեն). Президент Италии. 2021 թ․ հուլիսի 16. Արխիվացված from the original on 2021 թ․ հուլիսի 16. Retrieved 2021 թ․ հուլիսի 16.
12. ↑  "Футболистов сборной Италии наградили орденом за победу на Евро-2020". ФНК. 2021 թ․ հուլիսի 16. Արխիվացված from the original on 2021 թ․ հուլիսի 16. Retrieved 2021 թ․ հուլիսի 16.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Профиль на figc.it
* Профиль на inter.it Archived 2007-09-27 at the Wayback Machine.
* Матчи Ориали за сборную Италии
* Профиль на footballplayers.ru Archived 2021-12-05 at the Wayback Machine.
* Профиль на interfc.it

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | eu-football.info (խաղացող) · FootballDatabase.eu · National Football Teams.com · Transfermarkt (խաղացող) · Transfermarkt (մարզիչ) · worldfootball.net (խաղացող) · ՖԻՖԱ |

 |