recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Կոնֆորմ արտապատկերում
**Անալիտիկ ֆունկցիան** Ժ. Լ. Լագրանժն անվանել է այն {\displaystyle f(z)} ֆունկցիաները, որոնք ներկայացնելի են՝

{\displaystyle f(z)=a\_{0}+a\_{1}(z-z\_{0})+a\_{2}(z-z\_{0})^{2}(1)}
(1) զուգամետ աստիճանային շարքի տեսքով, ուր {\displaystyle z\_{0}}-ն մի որոշակի սևեռյալ արժեք է։

Ն. Աբելն ապացուցել է, որ եթե այդ շարքը զուգամետ Է {\displaystyle z\_{0}}-ից տարբեր {\displaystyle z=z\_{1}} արժեքի համար, ապա այն զուգամետ է նաև յուրաքանչյուր կոմպլեքս {\displaystyle z=x+iy} արժեքի համար, եթե {\displaystyle |z-z\_{0}|<|z\_{1}-z\_{0}|}։

(1) շարքը զուգամետ է կամ միայն {\displaystyle z=z\_{0}} կետում, կամ էլ {\displaystyle z\_{0}}
կենտրոնով շրջանում։ Այս երկրորդ դեպքում ասում են, որ {\displaystyle f(z)} ֆունկցիան անալիտիկ է {\displaystyle z\_{0}} կետում։

Անջատելով (1) շարքի իրական և կեղծ մասերը՝ կստանանք.

{\displaystyle w=f(z)+\varphi (x,y)+i\psi (x,y)}
ուր {\displaystyle \varphi }-ն և {\displaystyle \psi }-ն բացահայտ կգրվեն {\displaystyle a\_{0},a\_{1},a\_{2},...}, գործակիցների և {\displaystyle x,y,z\_{0}} թվերի միջոցով։

{\displaystyle \varphi } և {\displaystyle \psi } ֆունկցիաները բավարարում են Կոշու և Ռիմանի

{\displaystyle {\frac {\partial \varphi }{\partial x}}=|{\frac {\partial \psi }{\partial y}}|}, {\displaystyle {\frac {\partial \psi }{\partial x}}=-|{\frac {\partial \varphi }{\partial y}}|(2)}
հավասարումներին։ Ճիշտ է նաև հակադարձը. եթե {\displaystyle \varphi } և {\displaystyle \psi } ֆունկցիաները բավարարում են (2) պայմաններին և գրված ածանցյալներն անընդհատ են, ապա

{\displaystyle f(z)=\varphi (x,y)+i\psi (x,y)}
ֆունկցիան կլինի անալիտիկ ֆունկցիա այն տիրույթում, ուր բավարարվում են (2) պայմանները։

Երբ {\displaystyle f(z)} անալիտիկ ֆունկցիան իրական է արգումենտի իրական արժեքի համար, այն կոչվում է իրական անալիտիկ ֆունկցիա։ Անալիտիկ ֆունկցիայի դասին են պատկանում տարրական ֆունկցիաների մեծամասնությունը (օրինակ {\displaystyle e^{z},\sin z,z^{n}}), ինչպես նաև շատ ո՛չ տարրական ֆունկցիաներ։

Գրականություն
-------------

* *Шабат Б. В.* Введение в комплексный анализ. — М.: Наука, 1969. — 577 с.
* *Титчмарш Е.* Теория функций: Пер. с англ. — 2-е изд. перераб. — М.: Наука, 1980. — 464 с.
* *Привалов И. И.* Введение в теорию функций комплексного переменного: Пособие для высшей школы. — М.-Л.: Государственное издательство, 1927. — 316 с.
* *Евграфов М. А.* Аналитические функции. — 2-е изд. перераб. и дополн. — М.: Наука, 1968. — 472 с.

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Ժամանակակից Ուկրաինայի · Մեծ կատալոնական |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | BNF: 119507313 · LCCN: sh85004784 · Microsoft: 205979905 · NDL: 00564621 · NKC: ph114039 |

 |

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 1, էջ 359)։*  |
**Վիկտոր Նեկիպելով** (ռուս.՝ Виктор Александрович Некипелов, սեպտեմբերի 29, 1928(1928-09-29), Հարբին, Չինաստանի Հանրապետություն - հուլիսի 1, 1989(1989-07-01), Փարիզ), ռուս բանաստեղծ, հրապարակախոս, իրավապաշտպան, մասնագիտությամբ՝ բժիշկ-դեղագործ։

Ծնվել է չինական Խարբին քաղաքում։ 1937 թվականին ծնողների հետ տեղափոխվել է ԽՍՀՄ։ 1939 թվականին նրա մայրը ձերբակալվել է և մահացել բանտում։ 1950 թվականին Նեկիպելովը գերազանցությամբ ավարտել է Օմսկի ռազմա-բժշկական ուսումնարանը։ 1960 թվականին, նույնպես գերազանցությամբ, ավարտել է Խարկովի բժշկական ինստիտուտի ռազմա-դեղագործական ֆակուլտետը։ 1969 թվականին հեռակա ավարտել է Մ. Գորկու անվան գրականության ինստիտուտը։

1960-ականներին ապրել է Ուկրաինայում (Ուժգորոդում և Ումանում), աշխատել է դեղագործ և դեղատան վարիչ։ 1966 թվականին Ուժգորոդում լույս է տեսել նրա բանաստեղծությունների «Մարսի և Վեներայի միջև» ժողովածուն, հետագայում նա տպագրվել է «սամիզդատով»։ 1970 թվականից ապրել է Մոսկվայի, ապա՝ Վլադիմիրի մարզերում։

1974 թվականին Վլադիմիրի մարզային դատարանի կողմից դատապարտվել է 2 տարվա ազատազրկման՝ հակախորհրդային նյութեր տարածելու համար։ Քննության ժամանակ նրան ուղարկել են դատահոգեբանական փորձաքննության։ Սկզբում ախտորոշել են շիզոֆրենիա, ապա նրան ուղարկել են Սերբսկու ինստիտուտ, որտեղ երեք ամիս մնալուց հետո (1974 թվականի հունվարի 15-ից մինչև մարտի 15-ը) համարվել է հոգեպես առողջ։ Այդ ինստիտուտում իր գտնվելու մասին նա պատմում է «Հիմարների ինստիտուտը» գրքում։

1977 թվականից Նեկիպելովը եղել է Մոսկվայի Հելսինկյան խմբի անդամ, ԽՍՀՄ-ում Հաշմանդամների իրավունքների պաշտպանության խմբի ստեղծման մասնակից։

Կրկին ձերբակալվել է 1979 թվականին և դատապարտվել 7 տարվա ազատազրկման ու 5 տարվա աքսորի։ 1987 թվականի մարտի 20-ին նրան ներում է շնորհվել։ Արտագաղթել է Ֆրանսիա, որտեղ շուտով մահացել է։

Վիկտոր Նեկիպելովը հայերեն
-------------------------

* Ալաբուշևո; Բալլադ առաջին խուզարկության մասին; Մայերլինգ; Յան Պալախի հիշատակին; Արեստան; «Ռուսական պոեզիայի ուղին ընդմիշտ...»; Ավազաբլուրները; Օրորոցային; Առաջին բանտախուցը։ Ռուս այլախոհական պոեզիա, Ստեփանակերտ, «Ոգի-Նաիրի», 2015, էջ 186-205։ Թարգմ.՝ Խորեն Գասպարյան։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4  SNAC — 2010.
2. ↑  Ռուս այլախոհական պոեզիա, Ստեփանակերտ, «Ոգի-Նաիրի», 2015, էջ 184-185։

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  ⛭  | 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| ISNI: 000000003241273X · LCCN: n79103177 · NKC: js2012688082 · NTA: 068845561 · NUKAT: n2018130655 · LIBRIS: 195861 · SUDOC: 104446900 · VIAF: 6215522 · WorldCat VIAF: 6215522 |

 |

 |
**Սադեղ Չուբաք** պարս.՝ **بزرگ علوی**, օգոստոսի 5, 1916(1916-08-05), Բուշիր, Իրան - հուլիսի 3, 1998(1998-07-03), Բերկլի, Ալամեդա շրջան, Կալիֆոռնիա, ԱՄՆ), պարսիկ արձակագիր, թարգմանիչ։

Կենսագրություն
--------------

Եղել է Իրանի նավթային ընկերության բարձրաստիճան պաշտոնյա։

Գրել է պատմվածքներ, վեպեր, թատերգություններ և կատարել թարգմանություններ։ Չուբաքը հասարակության ամենադժբախտ խավերի՝ պոռնիկների, տուն ու տեղ կորցրած թափառաշրջիկների և թմրամոլների ցավերի ու վերքերի պատկերողն է։ Բնապաշտ գրող է։

Հրատարակել է «Տիկնիկային թատրոն» (1945, ԹԵհրան), «Լոթիին կորցրած կապիկը» (1949, Թեհրան), «Գերեզմանի առաջին օրը» (1965, Թեհրան), «Թանգսիր», «Համբերատար քարը», «Վերջին ճրագը» ժողովածուները, որոնք ընդգրկում են պատմվածքներ, վեպեր և թարգմանություններ։ Նրա վերջին գիրքը՝ «Լուսնակտոր» (Թեհրան, 1991), ամփոփում է ավելի քան 20 թարգմանական պատմվածք, բոլորն էլ սիրո մասին։ Ապրել է ԱՄՆ-ում, կորցրել է տեսողությունը։ Նրա պատմվածքներից մի քանիսը թարգմանվել են հայերեն և հրատարակվել մամուլում։

Սադեղ չուբաքը հայերեն
---------------------

* Նավթավաճառը (պատմվածք)։ Մետաքսի ճամփան (Իրանի ժամանակակից պատմվածքը), Ե. Ապոլոն, 1996, էջ 46-49։ Պարսկերենից թարգմ.՝ Խաչիկ Խաչեր։

Ծանոթագրություններ
------------------

* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. 1 2 3 4  Encyclopædia Britannica
2. ↑  Մետաքսի ճամփան (Իրանի ժամանակակից պատմվածքը), Ե. Ապոլոն, 1996, էջ 45։

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա · Իրանիկա |
|  |
| 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| BIBSYS: 90848035 · BNF: 17960297p · GND: 123764882 · ISNI: 0000000140457337 · LCCN: n81133843 · NKC: ola2002159080 · NLA: 36361375 · NTA: 071164464 · NUKAT: n2004088213 · LIBRIS: 181692 · SUDOC: 074178946 · VIAF: 166814351 · WorldCat VIAF: 166814351 |

 |

 |
Հոստուն
**Հոստուն**, գյուղատեղի ՀՀ Վայոց ձորի մարզի Եղեգիս գյուղից 4 կմ դեպի արևմուտք, Եղեգիս գետի աջ ափին։ Գտնվելով Օրբելյանների Եղեգիս գյուղաքաղաքին շատ մոտ, հավանաբար հանդիսացել է դրա արվարձանը։ Լքվել է 1950-ական թվականներին։ Գյուղի մերձակայքում գտնվում են Ոստանիք (Ոստինք) բերդ-բնակավայրի ավերակները։ 2005-2006 թվականներին հնագետ, պատմական գիտությունների դոկտոր Աշոտ Փիլիպոսյանի ղեկավարությամբ տարածքում իրականացվել են մասնակի պեղումներ, որոնց արդյունքում պեղվել են 9-11-րդ, 13-14-րդ, 16-17-րդ և 19-րդ դարերի հնագիտական շերտեր։ Հայտնաբերված իրերի մեջ մեծ թիվ են կազմում խեցեղենի՝ դաջազարդ կարասի, ջնարակված, կարմիր անոթների բեկորներ, ապակե ապարանջաններ, 14-16-րդ դարերին թվագրվող դրամներ։ Գյուղատեղիում պահպանվել են երկու գերեզմանատուն և կիսավեր ժամատուն-եկեղեցին։

Եկեղեցի
-------

Եկեղեցին արևմուտքից
Հոստունի կենտրոնական մասում գտնվում է կիսախարխուլ եկեղեցի։ Եռանավ-բազիլիկ եկեղեցին վերակառուցվել է 17-18-րդ դարերում։ Ներսում կան չորս մույթեր, երկու կողմերում՝ խորաններ։ Արևելյան կողմում կիսակլոր աբսիդ է։ Արևմուտքից կից է գավիթը։ Դուռը հարավային կողմից է։ Եկեղեցին կառուցված է անտաշ որձաքարերով, որոնք իրար են միացվել կրաշաղախով։ Կառույցի շինարարության մեջ օգտագործվել են ավելի հին եկեղեցու սրբատաշ քարեր և խաչքարեր, որոնցից մեկը թվագրվում է 1251 թվականին։

Տես նաև
-------

* Եղեգիսի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Վայոց ձորի մարզ)

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «DocumentView». *www.arlis.am*. Վերցված է 2019 թ․ ապրիլի 24-ին.
2. ↑  «ԻՐՏԵԿ - Իրավական տեղեկատվական կենտրոն». *www.irtek.am*. Վերցված է 2019 թ․ ապրիլի 24-ին.
3. ↑  LLC, Helix Consulting. «Պ. Ավետիսյան. Հայաստանի հնագիտությունը պատվով է դիմակայել անկախության առաջին տարիներին մարտահրավերներին». *www.panorama.am* (անգլերեն). Վերցված է 2019 թ․ ապրիլի 24-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* ՀՀ Մշակույթի նախարարության «Պատմամշակութային արգելոց-թանգարանների և պատմական միջավայրի պահպանության ծառայություն»
* PanArmenian Net կայքում
* Agro Web Վայոց ձոր կայքում
**Հակոբ Սրապյան** (նոյեմբերի 18, 1956, Օլավերդ գյուղ, Ախալքալաքի շրջան, Վրաստան), բանաստեղծ, լրագրող, ՀԳՄ անդամ։

Կենսագրություն
--------------

Հակոբ Սրապյան ծնվել է 1956 թվականի նոյեմբերի 18-ին՝ Վրաստանի Ախալքալաքի շրջանի Օլավերդ գյուղում։ 1984 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանը։ Զբաղվել է մանկավարժական գործունեությամբ։ 1991 թվականից եղել է «Նոր Գլաձոր» և «Ձայն վիրահայոց» թերթերի գլխավոր խմբագիրը և միաժամանակ «Հայաստան» թերթի մշակույթի բաժնի վարիչ։ 1988-1994 թվականներին բազմիցս եղել է մարտական թեժ կետերում։ 2001 թվականից Հայաստանի գրողների միության անդամ է։

Ստեղծագործություններ
--------------------

Հակոբ Սրապյանը տասնյակ հոդվածներով և ռեպորտաժներով հանդես եկել մամուլում։ Նրա բանաստեղծական տեքստերով գրվել են մի շարք վեպեր, որոնցից են «Շարասյան քայլերգը» և «Քայլերգը»։

1992 թվականին հրատարակվել են նրա «Տառապանքի շղթա», իսկ 1995 թվականին՝ «Վրնջացող լռություն» գրքերը։

Հակոբ Սրապյանի «Տասներկու արծվային թռիչք» գիրքը հրատարակվել է 1998 թվականին, իսկ 2002 թվականին՝ «Անձրևն ու աղջիկը»։

2003 թվականին հրատարակվել է նրա «Փախուստ խնջճույքից» գիրքը։

2007 թվականին լույս է տեսել իր հայրենի գյուղի մասին «Գյուղը լեռան ծոցում» փաստագրական գիրքը։

2012 թվականին՝ «Ծանր փոշի» գիրքը։

Նրա ստեղծագործություններից «Տասներկու արծվային թռիչք»-ը նվիրված է Արցախյան ազատամարտին և 12 ազատամարտիկներին, ովքեր, զոհաբերելով իրենց կյանքը, ապահովեցին Արծվաշենի 4500 ազգաբնակչության տարհանումը։ Գիրքն արժանացել է Հայաստանի պաշտպանության նախարարության և Հայաստանի ժուռնալիստների միության հատուկ մրցանակի։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «AV Production - Հակոբ Սրապյան». *avproduction.am*. Վերցված է 2019 թ․ նոյեմբերի 2-ին.(չաշխատող հղում)
**Չարլզ Ռ. Մուր** (անգլ.՝ Charles R. Moore, մարտի 13, 1961(1961-03-13) - ապրիլի 29, 2012(2012-04-29)), ամերիկացի համակարգչային ինժեներ, հայտնի է համակարգչային ճարտարապետության մեջ իր հետազոտությունների համար։ Նա իր կարիերայի մեծ մասն անցկացրել է աշխատելով Միջազգային բիզնես մեքենաների կորպորացիայում, որտեղ նա ավագ ինժեներ էր և նախագծի համահեղինակ PowerPC 601 միկրոպրոցեսորի համար։

Կենսագրություն
--------------

Մուրը Գիտությունների բակալավրի աստիճան է ստացել էլեկտրատեխնիկայի ոլորտում Ռենսելեր պոլիտեխնիկական ինստիտուտից 1983 թվականին։ Նա Գիտությունների մագիստրոսի աստիճան է ստացել էլեկտրատեխնիկայի ոլորտում, Օստինում Տեխասի համալսարանից 1991 թվականին։ 1984 թվականից մինչև 2001 թվականը Մուրը աշխատել է Միջազգային բիզնես մեքենաների կորպորացիայում Օստինում, Տեխասում IBM միկրոպրոցեսորների նախագծման և զարգացման նկատմամբ պատասխանատվության և առաջնորդության աճով, ներառյալ PowerPC 601-ը, POWER4-ը և ուրիշները։ Chicory Systems-ում աշխատանքի անցնելով սկսնակ բջջային հաշվիչ տարածքում` նա վերադարձել է Օստինում Տեխասի համալսարան` որպես ավագ գիտաշխատող։ 2004 թվականին նա միացել է Advanced Micro Devices-ին, որտեղ նա աշխատում էր որպես ավագ ինժեներ «Բուլդոզեր» պրոցեսորային միկրոճարտարապետության համար և ի վերջո ստացել է կորպորատիվ աշխատակցի աստիճան։ 2007 թվականին Մուրը լիագումար ելույթ է ունեցել ACM դաշնային հաշվողական հետազոտությունների գիտաժողովներում։ 2008 թվականին նա հիմնական ելույթ է ունեցել IEEE/ACM միկրոճարտարապետության միջազգային սիմպոզիումում։

2012 թվականին Մուրը մահացել է ենթաստամոքսային գեղձի քաղցկեղից։ Նրա կարիերայի մասին հիշատակվեց IEEE Micro հոդվածում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  
Quentin Hardy (2011 թ․ նոյեմբերի 7). «AMD Betting on Power Consumption». *New York Times*. Վերցված է 2014 թ․ հունիսի 24-ին.
2. ↑  
Association of Computing Machinery (2013 թ․ դեկտեմբերի 7). «ACM 2007 Plenary Speakers». ACM. Վերցված է 2014 թ․ հունիսի 24-ին.
3. ↑  
Charles R. Moore (2009). «Microarchitecture in the system-level integration era». *MICRO 41 Proceedings of the 41st Annual IEEE/ACM International Symposium on Microarchitecture*: i.
4. ↑  
San Jose Mercury News (2012 թ․ մայիսի 2). «Charles Moore Obituary». *San Jose Mercury News*. Վերցված է 2014 թ․ հունիսի 24-ին.
5. ↑  
Doug Burger; Stephen W. Keckler; Mark Papermaster (2012). «Charles R. (Chuck) Moore (1961—2012)». *IEEE Micro*. **32** (4 (July 2012)): 3–5. doi:10.1109/MM.2012.61.
**Սուրեն Մովսեսյան** (սեպտեմբերի 21, 1911(1911-09-21), Բաքու, Ռուսական կայսրություն - օգոստոսի 24, 1982(1982-08-24), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ խորհրդային երկրաբան։ Երկրաբանական-հանքաբանական գիտությունների դոկտոր (1969 թվական)։ ԽՄԿԿ անդամ 1940 թվականից։

Կենսագրություն
--------------

Ավարտել է Թբիլիսիի ինդուստրիալ ինստիտուտը (1936 թվականին)։ 1936-1938 թվականներին սովորել է ԽՍՀՄ ԳԱ հայկական մասնաճյուղի երկրաբանական գիտական ինստիտուտի ասպիրանտուրայում, 1938-1941 թվականներին եղել է նույն ինստիտուտի տնօրեն։ 1941-1945 թվականներին պատասխանատու աշխատանք է կատարել ՀԿԿ կենտկոմում։ 1945-1952 թվականներին եղել է շինանյութերի արդյունաբերության մինիստր, ՀԽՍՀ Պետպլանի նախագահ, ժողտնտխորհի նախագահ, 1952-1973 թվականներին՝ Հայկական ԽՍՀ Մինիստրների խորհրդի նախագահի առաջին տեղակալ։ 1973-1982 թվականներին աշխատել է որպես միներալային հումքի և երկրաբանահետախուզական աշխատանքների էկոնոմիկայի համամիութենական ինստիտուտի կովկասյան լաբորատորիայի վարիչ։ Հիմնական աշխատությունները վերաբերում են ՀԽՍՀ-ի և Կովկասի մետաղային հանքավայրերի երկրաբանության և նրանց պաշարների տնտեսական գնահատման ուսումնասիրության հարցերին։

Պարգևներ
--------

* Լենինի շքանշան
* Աշխատանքային Կարմիր դրոշի շքանշան
* Ստալինյան մրցանակ

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Media, Noev Kovcheg. «И будут помнить горы, камни, люди...». *noev-kovcheg.ru* (ռուսերեն). Վերցված է 2018 թ․ սեպտեմբերի 17-ին.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | ՀԳՀԳ: 8586 |

 |

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 8, էջ 42)։*  |
**Օմար Ալի Սայֆուդդին III** (սեպտեմբերի 23, 1914(1914-09-23), Բանդար Սերի Բեգավան, Բրունեյ - սեպտեմբերի 7, 1986(1986-09-07), Բանդար Սերի Բեգավան, Բրունեյ), Բրունեյի սուլթանը 1950 թվականից մինչև 1967 թվականը։ Սերում էր Բոլկիի դինաստիայից։ 1947 թվականից պետական խորհրդի անդամ էր։ 1984-1986 թվականներին եղել է Բրունեյի պաշտպանության նախարարը։ Նա հայտնի էր որպես «Ժամանակակից Բրունեյի ճարտարապետ», «Թագավորական բանաստեղծ» և «Անկախության հայր»։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է Մուհամեդ Ջամալուլ Ալամ II-ի ընտանիքում։ Հոր մահից հետո գահ Է բարձրացել ավագ եղբայրը՝ Ահմադ Թաջուդինը, որը ժառանգներ չի ունեցել։ Եղբոր մահից հետո Օմար Ալի Սայֆուդինը գահ Է բարձրացել։ Նրա կառավարման ընթացքում բրիտանական վարչակազմի հետ մի քանի հակամարտություն է տեղի ունեցել։ Հանգամանքները ստիպել են նրան հրաժարվել գահից՝ հօգուտ որդու՝ Հասանալ Բոլկիահի։

Մահացել է 1986 թվականի սեպտեմբերի 7-ին։

Ընտանիք
-------

Նրա առաջին կինը Դայանգ Սիթի Ամին Բինթի Փեհին Օրանգ Քայ Պեկերմա Սեթիա Լայլա Դիրաջա Ավանգ Հաջի Հաշիմն էր, բայց ամուսինները երեխաներ չունեին։ 1941 թվականի սեպտեմբերի 6-ին նա ամուսնացել է իր զարմիկի՝ Պենգիրան Անակ Դամիտ բինտի Պենգիրան Բենդահար Սերի մահարաջա Պերմաիսուար Պենգիրան Անակ Աբդուլ Ռահմանի հետ։ Նա Հաշիմ Ջալիլուլ Ալամ Աքամադինի ծոռնուհին էր։ Նա ունեցել է 10 երեխա, այդ թվում՝ Հասանալ Բոլկիահը՝ Բրունեյի ներկայիս սուլթանը։

1979 թվականի սեպտեմբերի 13-ին մահացել է նրա կինը՝ Պադուկա Սուրի Սերի Բեգավան Ռաջա Իսթերի Պենգիրան Անակ Դամիթը։ Դրանից հետո նա վերջին անգամ ամուսնացել է Պենգիրան Բինի Պենգիրանի հետ Անակ Հաջ Սալահ բինտի Պենգիրան Բենդահար Սերի մահարաջա Պերմաիսուար Պենգիրան Անակ Աբդուլ Ռահմանիի հետ, որը նույնպես նրա հարսն էր։ Սակայն ամուսինները երեխաներ չեն ունեցել։

Նա մահացել է 2011 թվականի փետրվարի 18-ին։

Որդիներ
-------

* Հասանալ Բոլկիահ (ծնվել է 1946 թվականին)՝ Բրունեյի Սուլթան 1967 թվականից
* Մոհամմեդ Բոլկիահ (ծնվել է 1948 թվականին)՝ Բրունեյի արտաքին գործերի և առևտրի նախարար (1984-2015)
* Սուֆրի Բոլկիահ (ծնվել է 1951 թվականին)՝ Բրունեյի օլիմպիական կոմիտեի նախագահ
* Ջեֆրի Բոլկիախ (ծնվել է 1954 թվականին)՝ Բրունեյի ֆինանսների նախարար (1986-1998)

Ժառանգություն
-------------

* Օմար Ալի Սաիֆուդդիենը համարվում է «ժամանակակից Բրունեյի ճարտարապետ»։

Ծանոթագրություններ
------------------

* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. 1 2  Pelita Brunei (2011 թ․ հոկտեմբերի 9). «The Architect of Modern Brunei, A King with a Citizen Soul (Malay version)». Department of Publications, Prime Minister's Office, Brunei Darussalam. Արխիվացված է օրիգինալից 2012 թ․ մարտի 30-ին. Վերցված է 2011 թ․ հոկտեմբերի 25-ին.
2. 1 2 3  Hussainmiya (1995). *Sultan Omar Ali Saifuddien III and Britain "The Making of Brunei Darussalam"*. Oxford University Press. ISBN 967-65-3106-5.

Արտաքին հղումներ
----------------

*
**Նգուեն Սուան Ֆուկ** (վիետ․՝ Nguyễn Xuân Phúc, հուլիսի 20, 1954(1954-07-20), Quế Sơn, State of Vietnam, Ֆրանսիական Հնդկաչին), վիետնամցի քաղաքական և պետական գործիչ, Վիետնամի Սոցիալիստական Հանրապետության նախագահ 2021 թվականի ապրիլի 5-ից։ Պաշտոնին ընտրվել է Ազգային ժողովի 11-րդ նստաշրջանի ժամանակ։ 2016 թվականի ապրիլի 7-ից մինչև 2021 թվականի ապրիլի 5-ը զբաղեցրել է Վիետնամի վարչապետի պաշտոնը։

Կենսագրություն
--------------

### Քաղաքական կարիերա

Կրթությունը ստացել է Հանոյի ազգային տնտեսագիտության ինստիտուտում (1972-1978)։ Համալսարանն ավարտելուց հետո աշխատել է Կուանգնամի գավառների տնտեսական կառավարման ոլորտում։ 1980 թվականին տեղափոխվել է Կուանգնամի գավառների ժողովրդական կոմիտե, որտեղ ճանապարհ է անցել կոմիտեի ծառայողից մինչև նախագահ։ 1993-1996 թվականներին գլխավորել է Կուանգնամի գավառների ծրագրավորման և ներդրման բաժինը։ Նույն թվականներին ստացել է Սինգապուրի ազգային համալսարանի մագիստրոսի աստիճան` գործարար մարքեթինգի ոլորտում։

1997 թվականից կուսակցական աշխատանքներ է կատարում Կուանգնամի գավառների կոմիտեներում։ 2006 թվականից աշխատել է Վիետնամի կենտրոնական գործադիր մարմիններում` զբաղեցնելով Պետական աուդիտի ղեկավարի տեղակալի, նախարարի, կառավարության աշխատակազմի ղեկավարի, 2011 թվականից` փոխնախագահի և 2016 թվականից` փոխվարչապետի պաշտոնները։

1983 թվականին եղել է Վիետնամի կոմունիստական կուսակցության անդամ, ընտրվել է Վիետնամի կոմունիստական կուսակցության կենտրոնական կոմիտեում 10-րդ, 11-րդ և 12-րդ համագումարներով։ Պատգամավոր` Ազգային ժողովի 11-րդ և 13-րդ համագումարներով։

2021 թվականի հունվարի 31-ին Նգուեն Սուան Ֆուկը վերընտրվել է կուսակցության կենտրոնական կոմիտեի կողմից` 13-րդ համագումարում։

### Նախագահ

2021 թվականի ապրիլի 5-ին, ազգային ասամբլեայի նստաշրջանի ժամանակ ընտրվել է Վիետնամի 11-րդ նախագահ` փոխարինելով Նգուեն Ֆու Չոնգային, որը նախապես հայտարարել էր իր հրաժարականի մասին։

### Անձնական կյանք

Նա տիրապետում է ռուսերեն և անգլերեն լեզուներին, ամուսնացած է Տրուն Տխու Նգուիտ Տուի հետ։

Ծանոթագրություններ
------------------

**Քույր նախագծիում*** Մեջբերումներ Վիքիքաղվածքում
* Տեքստեր Վիքիդարանում
* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. ↑  Tóm tắt tiểu sử Thủ tướng Nguyễn Xuân Phúc
2. ↑  Nguyen Xuan Phuc sworn in as Vietnam’s president
3. ↑  Nguyen Xuan Phuc elected as Vietnam's new president
4. ↑  BST áo dài Lan Hương ra mắt phu nhân nguyên thủ các nước tới Hà Nội
5. ↑  Thủ tướng Nguyễn Xuân Phúc đến Phi-líp-pin dự hội nghị cấp cao ASEAN 30
6. ↑  Nguyễn Xuân Phúc chính thức thay Nguyễn Tấn Dũng làm thủ tướng

Արտաքին հղումներ
----------------

* «National Assembly elects Nguyễn Xuân Phúc as new Prime Minister» (անգլերեն). Viet Nam News. 2016 թ․ ապրիլի 7. Վերցված է 2016 թ․ դեկտեմբերի 16-ին.
* «Վիետնամի ազգային ժողովը հաստատել է նոր վարչապետ». ТАСС. 2016 թ․ ապրիլի 7. Վերցված է 2016 թ․ դեկտեմբերի 16-ին.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Treccani |

 |
**Նինա Ջաղինյան** (նոյեմբերի 18, 1953(1953-11-18), Կիրովական, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), թարգմանչուհի, բանասիրական գիտությունների թեկնածու, թարգմանչուհի, դոցենտ, PSE ծրագրի ակադեմիական խմբի անդամ, «Մտավորական կանայք» հասարակական կազմակերպության հիմնադիր նախագահ, ՀԳՄ և ՀԺՄ անդամ։

Կենսագրություն
--------------

Նինա Ջաղինյանը ծնվել է 1953 թվականի նոյեմբերի 18-ին՝ Լոռվա Կիրովական քաղաքում (Վանաձոր)։ Սովորել է Երևանի Վալերի Բրյուսովի անվան պետական լեզվաբանական համալսարանի անգլիական ֆակուլտետում։ Այժմ որպես անգլերեն լեզվի ավագ դասախոս, աշխատում է Վանաձորի Թումանյանի անվան պետական մանկավարժական ինստիտուտի (ՎՊՄԻ) օտար լեզուների ամբիոնում։

Նինա Ջաղինյանը IREX կազմակերպության գիտամանկավարժական բարեփոխումների շրջանակներում գործող PSE ծրագրի ակադեմիական խմբի անդամ է ու մանկավարժ-վերապատրաստող։ Նա նաև «Մտավորական կանայք» հասարակական կազմակերպության հիմնադիր նախագահն է։ Սերտորեն համագործակցում է «Խաղաղության կորպուս» ամերիկյան կազմակերպության հետ։

Հայաստանի ժուռնալիստների միության (ՀԺՄ) անդամ է։

2007 թվականից դարձել է Հայաստանի գիտութունների միության (ՀԳՄ) անդամ։

Նինա Ջաղինյանը հեղինակել է մի շարք գիտական հոդվածներ, ինչպես նաև ուսումնամանկավարժական ձեռնարկներ։ Նա նաև երաժշտություն է հորինում։

Նինան հանդես է եկել անհատական ցուցահանդեսներով։

Թարգմանություններ
-----------------

2006 թվականին Նինա Ջաղինյանը անգլերենից թարգմանել է Էռնեստ Հեմինգուեյի «Այնտեղ, ուր մաքուր է ու լուսավոր» գիրքը։

2012 թվականի հունվարի 10-ին նա անգլերենից հայերեն է թարգմանել Վիլյամ Սարոյանի «Վերջին բառը սեր էր» պատմվածքը։ Այն տպագրվել է «Սիմ» տպագրատանը։

2016 թվականին թարգմանել է Էռնեստ Հեմինգուեյի «Ծերունին և ծովը» վիպակը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑  «ՊԱՐԳԵՎԱՏՐՎԵՑԻՆ ՄԱՐԶՊԵՏԻ ՇՆՈՐՀԱԿԱԼԱԳՐԵՐՈՎ ԵՎ ՇՆՈՐՀԱՎՈՐԱԳՐԵՐՈՎ - Լոռու մարզպետարան». *lori.mtad.am*. Վերցված է 2019 թ․ հոկտեմբերի 31-ին.
3. ↑  «Աշնանային պոեզիան»՝ Զորյանի տուն-թանգարանում
4. ↑  «ՆԻՆԱ ՋԱՂԻՆՅԱՆ « Հայաստանի Գրողների Միություն». Վերցված է 2019 թ․ հոկտեմբերի 31-ին.
5. ↑  ««Այնտեղ, ուր մաքուր է ու լուսավոր» — Գրապահարան». *grapaharan.org*. Արխիվացված է օրիգինալից 2019 թ․ հոկտեմբերի 22-ին. Վերցված է 2019 թ․ հոկտեմբերի 31-ին.
6. ↑  Հեմինգուեյ-120 — Վանաձորի գրադարանների կենտրոնացված համակարգ

Արտաքին հղումներ
----------------

* Նինա Ջաղինյան Արխիվացված 2021-05-23 Wayback Machine
**Իվան Տոչկո** (մակեդոներեն՝ Иван Точко, հունվարի 9, 1914(1914-01-09), Օխրիդ, Հյուսիսային Մակեդոնիա - նոյեմբերի 12, 1973(1973-11-12), Սկոպիե, Մակեդոնիայի Սոցիալիստական Հանրապետություն, ՀՍՖՀ), մակեդոնացի արձակագիր, դրամատուրգ, լրագրող։

Ծնվել է Օխրիդում։ Սովորել է Բելգրադի համալսարանում։ Առաջին պատմվածքը՝ «Բոյանա», հրատարակվել է 1936 թվականին (սերբախորվաթերեն)։ Հետագայում լույս են տեսել «Պատմվածքներ» (1954), «Ակորդներ» (1957), «Օղակ» (1959), երկրորդ հրատարակությունը՝ 1967 թվականին, պատմվածքների ժողովածուները, «Գինի հոգու համար» լիրիկական արձակ գործը (1968), «Պրեմիերա» արձակ մանրապատումները (1970), «Մեղանչում» լիրիկական մանրապատումը (1971) և «Օխրիդյան եռերգություն» պիեսների ժողովածուն (1974):

Իվան Տոչկոն հայերեն
-------------------

* Մատանին։ Մակեդոնական պատմվածք, Ե. «Սովետական գրող», 1979, էջ 27-39։ Թարգմ.՝ Հրաչյա Թամրազյան։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Մակեդոնական պատմվածք, Ե. «Սովետական գրող», 1979, էջ 27։

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  ⛭  | 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| CONOR: 22826083 · ISNI: 0000000116221930 · LCCN: nr88008194 · NKC: js2011629350 · NUKAT: n2011213030 · VIAF: 37324137 · WorldCat VIAF: 37324137 |

 |

 |
**Լենա Սարգսի Անթառանյան** (օգոստոսի 12, 1950(1950-08-12)), հայ բանաստեղծուհի, 1989 թվականից Հայաստանի գրողների միության անդամ։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է 1950 թվականի օգոստոսի 12-ին, Լոռու մարզի շրջանի Օձուն գյուղում։ Ավարտել է Կիրովականի տեխնոլոգիական տեխնիկումը։

Ավելի քան երեք տասնամյակ աշխատել է քաղաքի կերպարվեստի թանգարանում որպես գիտաշխատող։ Եղել է Հայաստանի գրողների միության պրոպագանդայի բյուրոյի Կիրովականի բաժանմունքի ներկայացուցիչ, ՀԳՄ Լոռու մարզային բաժանմունքի քարտուղար (2003 թվականից)։ Այժմ Ստեփան Զորյանի տուն-թանգարանի տնօրենն է (2006 թվականից)։

Նրա ստեղծագործությունները տպագրվել են գրական մամուլում և «Նոր ձայներ», «Հայուհիներ», «Գրական Լոռի», «Հայ արդի քնարերգություն» անթոլոգիաներում։

Թարգմանվել է նաև ռուսերեն, տպագրվել Մոսկվայի «Լիտերատուրնայա գազետա» և ԱՊՀ երկրների գրողների ռուսալեզու տարեգրքում։

Երկեր
-----

* Վերջին ժպիտ, Երևան, 2013։
* Թափուր կառամատույց, Երևան, 2000։
* Հայաստան, բարության փորձաքար, 1999։
* Մոռացվածների երգը, Երևան, 1990։
* Ծառեր, Երևան, 1977։

Պարգևներ և մրցանակներ
---------------------

* 2010 թվականին արժանացել է Հայաստանի գրողների միության «Գրական վաստակի համար» մեդալի։

Տես նաև
-------

* Հայաստանի գրողների միության անդամների ցանկ

Աղբյուրներ
----------

* Հայկ Խաչատրյան (1986). *Գրական տեղեկատու*. Երևան: «Սովետական գրող».

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Հայաստանի գրողների միություն |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | ՀԳՀԳ: 11511 |

 |
**Անդրանիկ Նորիկի Թևանյան** (մայիսի 5, 1974(1974-05-05), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), Հայաստանի Ազգային ժողովի պատգամավոր։

Կենսագրություն
--------------

Անդրանիկ Թևանյանը ծնվել է 1974 թվականի մայիսի 5-ին՝ Երևանում։

1997 թվականին ավարտել է Երևանի Ճարտարապետության և շինարարարության Հայաստանի ազգային համալսարանի շինարարության էկոնոմիկա և կառավարում ֆակուլտետը։ Ստացել է ինժեներ-տնտեսագետի որակավորումը։ 1999 թվականին ավարտել է Հայաստանի ազգային պոլիտեխնիկական համալսարանի մագիստրատուրայի «Ճարտարագիտական մենեջմենթ» բաժինը՝ ճարտարագիտության մագիստրոսի որակավորմամբ։

1999-2000 թվականներին եղել է Հայաստանի էկոնոմիկայի նախարարի խորհրդական, իսկ 2000-2001 թվականներին՝ «Ար» հեռուստաընկերության լրատվական հաղորդման գլխավոր խմբագիր, հեռուստաընկերության գործադիր տնօրեն։ 2001 թվականին եղել է Հանրային հեռուստատեսության տնտեսական-վերլուծական հաղորդաշարի վարող։ 2002-2006 թվականներին դասավանդել է Հայաստանի պետական պոլիտեխնիկական համալսարանում, իսկ 2003-2013 թվականներին՝ Երևանի Հայ-ռուսական համալսարանում։

2009 թվականին հիմնադրել է «7 օր» լրատվավերլուծական կայքէջը 7 «Պոլիտէկոնոմիա» հետազոտական ինստիտուտը։

2021 թվականի հունիսի 20-ին ընտրվել է Ազգային Ժողովի պատգամավոր՝ «Հայաստան» կուսակցությունների դաշինքի համապետական ընտրական ցուցակով։

Հիմնադրել է 7օր կայքը։

Ամուսնացած է, ունի երկու զավակ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Parliament Monitoring - Թևանյան Անդրանիկ». *parliamentmonitoring.am* (անգլերեն). Վերցված է 2021 թ․ օգոստոսի 7-ին.
2. ↑  «National Assembly of Armenia | Official Web Site | parliament.am». *www.parliament.am*. Վերցված է 2021 թ․ օգոստոսի 7-ին.
3. ↑  «Անդրանիկ Թևանյան». *www.bok.am*. Վերցված է 2021 թ․ օգոստոսի 7-ին.
4. ↑  «ԱԶԳԱՅԻՆ ԺՈՂՈՎԻ ՊԱՏԳԱՄԱՎՈՐՆԵՐ ԳՐԱՆՑԵԼՈՒ ԵՎ ՄԱՆԴԱՏՆԵՐ ՏՐԱՄԱԴՐԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ» (PDF). *res.elections.am*. Վերցված է 2021-8-7.
5. ↑  ««Հայաստան» դաշինքի թեկնածուները 156-ն են». *Hetq.am*. Վերցված է 2021 թ․ օգոստոսի 7-ին.
6. ↑  «Մահացել է Անդրանիկ Թևանյանի հայրը». *www.7or.am*. Վերցված է 2021 թ․ օգոստոսի 7-ին.

Արտաքին աղբյուրներ
------------------
**Լորինա Դիմովա** (ռուս.՝ Лорина Дымова, իսկական անունը՝ Лорина Евгеньевна Никольская, մայիսի 21, 1939(1939-05-21), Եկատերինբուրգ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), ռուս բանաստեղծուհի, թարգմանչուհի (բուլղարերենից)։

Կենսագրություն
--------------

1947 թվականին ծնողների հետ տեղափոխվել է Մոսկվայի արվարձաններից մեկը, որտեղ ավարտել է դպրոցը։ Սովորել է Մոսկվայի գունավոր մետաղների ինստիտուտում։ 1962 թվականից ապրել է Մոսկվայում, հինգ տարի աշխատել է ինժեներ։ Սկսում է տպագրվել մամուլում։

Սովորում է բուլղարերեն և սկսում է թարգմանել բուլղարական պոեզիա, որի համար արժանացել է Բուլղարիայի բարձր պարգևների։

Սեփական բանաստեղծությունների առաջին ժողովածուն հրատարակչությունում սպասում է տասնմեկ տարի և տպագրվում է 1982 թվականին, իսկ երկրորդ ժողովածուն տպագրվում է 1989 թվականին։ ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ է դառնում որպես թարգմանիչ (1982)։

1992 թվականին տեղափոխվում է Երուսաղեմ, որտեղ ապրում է մինչ օրս։

Լորինա Դիմովան հայերեն
----------------------

### Մամուլ

* «Կարող ես և ապրել, ապրել...»: «Գարուն», 1967, № 3, էջ 53։ Թարգմ.՝ Լևոն Միրիջանյան։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Лорина Дымова
**Վիոլա Պատրիսիա Ամերդ** (գերմ.՝ Viola Patriessija Amherd, հունիսի 7, 1962(1962-06-07), Բրիգ, Բրիգ Գլիս, Վալե, Շվեյցարիա), շվեյցարացի կին քաղաքական գործիչ, 2019 թվականից՝ Շվեյցարիայի դաշնային խորհրդի անդամ, Շվեյցարիայի Քրիստոնեական-դեմոկրատական ազգային կուսակցության ներկայացուցիչ։

Կենսագրություն
--------------

Վիոլա Ամերդը ծնվել է 1962 թվականի կեսերին։ 1982 թվականին ավարտել է հայրենի քաղաքի Լատինական գիմնազիան։ Դրանից հետո ընդունվել է Ֆրիբուրի համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետ, որն ավարտել է 5 տարի անց՝ 1987 թվականին։ 1991 թվականից Բրիգում աշխատել է որպես իրավաբան և նոտար։

1992 թվականին դարձել է հայրենի քաղաքի քաղաքային խորհրդի անդամ։ 1996 թվականին դարձել է փոխնախագահ, իսկ 2000 թվականին՝ Բրիգի մունիցիպալիտետի նախագահ։ 2005 թվականի մայիսի 31-ից մինչև 2018 թվականի դեկտեմբերի 31-ը նա Շվեյցարիայի ազգային խորհրդարանի ստորին պալատի անդամ էր։

2018 թվականի դեկտեմբերի սկզբին Վիոլան ընտրվել է Շվեյցարիայի դաշնային խորհրդի անդամ։ Դեկտեմբերի կեսերին նշանակվել է պաշտպանության, քաղաքացիական պաշտպանության և սպորտի նախարարի պաշտոնում՝ դառնալով երկրում առաջին կինը, որը ղեկավարել է այդ նախարարությունը։ Դաշնային խորհրդում Վալե կանտոնից եղել է առաջին կինը։ 2019 թվականի հունվարի 1-ից անցել է իր պարտականությունների կատարմանը։

### Անձնական կյանք

Ամուսնացած չէ, բնակվում է հայրենի քաղաքում։

Ծանոթագրություններ
------------------

* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. 1 2  Munzinger Personen (գերմ.)
2. ↑  Президентом Швейцарии на 2019 год стал Уэли Маурер.
3. ↑  «FOKUS: Departements-Rochade» (German). 10 vor 10. 2018 թ․ դեկտեմբերի 10. Վերցված է 2018 թ․ դեկտեմբերի 10-ին.`{{cite web}}`: CS1 սպաս․ չճանաչված լեզու (link)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Պրոֆիլը Շվեյցարիայի խորհրդարանի կայքում(անգլ.)

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | Թվիթթեր |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Շվեյցարական կենսագրական |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | GND: 1172891699 · SUDOC: 243937296 · VIAF: 5945151051956033530006 · WorldCat VIAF: 5945151051956033530006 |

 |
**Օսկար Գամասո Միկո** (իսպ.՝ Óscar Gamazo Micó, ապրիլի 17, 1976(1976-04-17), Գանդիա, Վալենսիա, Վալենսիա, Իսպանիա), իսպանացի պետական և քաղաքական գործիչ, մասնագիտությամբ՝ իրավաբան։ Իսպանիայի 12-րդ գումարման պատգամավորական ժողովի անդամ։

Կենսագրություն
--------------

Օսկար Գամասո Միկոն ծնվել է 1976 թվականի ապրիլի 17-ին Իսպանիայի Գանդիա քաղաքում։ Ավարտել է Վալենսիայի համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետը՝ ստանալով իրավաբանի մասնագիտական որակավորում։ Դրանից հետո սովորել է նույն համալսարանի միջազգային հարաբերությունների բաժնի ասպիրանտուրան։

Չնայած նրան, որ լիցենզավորված փաստաբանի որակավորման՝ նա չի աշխատել իր մասնագիտությամբ, քանզի նվիրվել է քաղաքականությանը։ 1994 թվականին անդամակցել է պահպանողական ժողովրդական կուսակցությանը, իսկ 1995 թվականից զբաղեցրել է տարբեր պաշտոններ (օրինակ՝ կուսակցության գլխավոր իրավախորհրդատուն)։

2000-2003 թվականներին եղել է Գանդիա քաղաքի ավագանու խորհրդի անդամ, իսկ 2007 թվականի ընտրություններից հետո ընտրվել է Պոտրիեսի քաղաքապետի տեղակալ։ 2016 թվականի ընդհանուր ընտրությունների արդյունքում ընտրվել է Իսպանիայի խորհրդարանի պատգամավոր։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «El PP da un espaldarazo a Óscar Gamazo al incluirle en la lista de Valencia al Congreso». *Las Provincias* (եվրոպական իսպաներեն). 20151111225030. Վերցված է 2017 թ․ հուլիսի 24-ին.
2. ↑  «Ficha del Congreso de los Diputados».
3. ↑  S.L. EDICIONES PLAZA,. «Estos son los quince diputados electos por la circunscripción de Valencia». *Valencia Plaza* (իսպաներեն). Վերցված է 2017 թ․ հուլիսի 24-ին.`{{cite web}}`: CS1 սպաս․ բազմաթիվ անուններ: authors list (link) CS1 սպաս․ հավելյալ կետադրություն (link)
**Ռուսլան Ռաֆիկի Մարանդյան**, (հուլիսի 24, 1984(1984-07-24), Մարգահովիտ, Գուգարքի շրջան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ) հայ իրավաբան, իրավաբանական գիտությունների թեկնածու, ՀՀ ներքին գործերի նախարարության ոստիկանության իրավաբանական վարչության պետ, ոստիկանության գնդապետ։

Կենսագրություն
--------------

Ռուսլան Մարանդյանը ծնվել է 1984 թվականի հուլիսի 24-ին Մարգահովիտ գյուղում։ 2001-2006 թվականներին սովորել է ՀՀ Ոստիկանության ակադեմիայում։ Ուսումն ավարտելուց հետո՝ մինչև 2009 թվականը, եղել է ակադեմիայի պետության և իրավունքի տեսության և սահմանադրական իրավունքի ամբիոնի ուսումնական ասիստենտ, որից հետո՝ մինչև 2011 թվականը, նույն ակադեմիայի իրավաբանական ֆակուլտետի պետության և իրավունքի տեսության և սահմանադրական իրավունքի ամբիոնի ուսումնական ասիստենտ։

2011-2012 թվականներին Ռուսլան Մարանդյանը եղել է ՀՀ Ոստիկանության կրթահամալիրի ակադեմիայի իրավաբանական ֆակուլտետի օպերատիվ-հետախուզական գործունեության և կրիմինալիստիկայի ամբիոնի դասխոս, իսկ 2012-2013 թվականներին՝ կրթահամալիրի գիտական աշխատանքների բաժնի պետ։

2013-2014 թվականներին եղել է ՀՀ Ոստիկանության կրթահամալիրի ակադեմիայի իրավագիտության ֆակուլտետի պետության և իրավունքի տեսության և սահմանադրական իրավունքի ամբիոնի դոցենտ, իսկ 2014-2018 թվականներին նույն կրթահամալիրի ակադեմիայի իրավագիտության ֆակուլտետի պետության և իրավունքի տեսության և սահմանադրական իրավունքի ամբիոնի պետ։

2017 թվականի մայիսի 29-ին Ռուսլան Մարանդյանին շնորհվել է իրավաբանական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճան։

2018-2019 թվականներին Ռուսլան Մարանդյանը ղեկավարել է Ոստիկանության կրթահամալիրի ակադեմիայի իրավագիտության ֆակուլտետը, 2019-2021 թվականներին զբաղեցրել է ՀՀ ոստիկանության կրթահամալիրի ակադեմիայի պետի տեղակալի պաշտոնը։

2021 թվականի դեկտեմբերի 21-ին ՀՀ ոստիկանության պետի հրամանով Ռուսլան Մարանդյանը նշանակվել է ՀՀ ոստիկանության իրավաբանական վարչության պետ։

Արժանացել է ՀՀ ոստիկանության մեդալների և կրծքանշանների։

Ամուսնացած է, ունի մեկ որդի։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑   ՀԻՄՆԱԴԻՐ ԵՎ ՀՐԱՏԱՐԱԿԻՉ՝ «ՀՀ ՈՍՏԻԿԱՆՈՒԹՅԱՆ ԿՐԹԱՀԱՄԱԼԻՐ» ՊՈԱԿ «ՕՐԵՆՔԻ ՊԱՏՎԱՐ» ԳԻՏԱՄԵԹՈԴԱԿԱՆ ԱՄՍԱԳԻՐ
2. ↑  «CEPOL - ՀՀ ՈՍՏԻԿԱՆՈՒԹՅԱՆ ԿՐԹԱՀԱՄԱԼԻՐ». *www.edupolice.am*. Վերցված է 2023 թ․ օգոստոսի 31-ին.
3. ↑  One, Studio. «Կենտրոնական ապարատ - ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՈՍՏԻԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ». *www.police.am* (ռուսերեն). Վերցված է 2023 թ․ օգոստոսի 31-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* ՀԱՆՐԱՔՎԵՆ ՈՐՊԵՍ ԺՈՂՈՎՐԴԱԻՇԽԱՆՈՒԹՅԱՆ ԻՐԱՑՄԱՆ ՁԵՎ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆՈՒՄ
* Մարանդյան Ռուսլան Ռաֆիկի, Իրավաբանականգիտությունների թեկնածու
* ԱՊՀ տարածքում կհեշտացվի հափշտակված մեքենաների հայտնաբերումը
**Կարո Հարութի Քեբաբջյան**, (առավել հայտնի է **Մաստեր Կարո** անունով) (մարտի 15, 1957(1957-03-15), Լիբանան - մարտի 31, 2021(2021-03-31), Երևան, Հայաստան), լիբանանահայ հասարակական գործիչ, Միջին Արևելքի երկրներում Արցախի մշտական ներկայացուցիչ, Հայ սև գոտիների միության հիմնադիր, արևելյան մարտարվեստի վարպետ։

Կենսագրություն
--------------

Կարո Քեբաբջյանը ծնվել է Լիբանանում, Բուրջ Համուդ մունիցիպալ շրջանում։ Նրա պապերն արմատներով եղել են Սեբաստիայից, Կիլիկիայի ազնվական ընտանիքից։ Ընտանիքը ենթարկվել է բռնության, ողջ է մնացել միայն տատը։ Հայրը՝ Հարութ (Կայծակ) Քեբաբջյանը եղել է Դրոյի զինակիցը, որն էլ եղել է Կարո Քեբաբջյանի ծնողների հարսանիքի կնքահայրը։

Կարոն սովորել է Ազգային Սրբոց Քառասնից Մանկանց վարժարանում, այնուհետև ուսումը շարունակել է «Ազգային Լևոն և Սոֆիա Հակոբյան» քոլեջում։ Նա հետաքրքրված է եղել մարտարվեստով, անդամակցել է Սև գոտիների միջազգային կազմակերպությանը։ 1974 թվականին նա դարձել է Մերձավոր Արևելքի սև գոտիների կազմակերպության մարզիչ, հետագայում՝ Մերձավոր Արևելքի չեմպիոն։ Նույն թվականին սկսել է մարզել հայ երիտասարդներին։

1976 թվականին պաշտոնապես հիմնել է Հայ սև գոտիների միջազգային ակադեմիան (ABBA), որտեղ մինչև օրս մարզվել են մոտ 50 000 մարզիկ։

Առաջին անգամ եղել է Հայաստանում 1988 թվականին, օգնություն է բերել երկրաշարժից տուժածներին։

1999 թվականին Կարո Քեբաբջյանը նշանակվել է Արցախի մշտական ներկայացուցիչ Մերձավոր Արևելքում։

Արևելյան մարտարվեստին նվիրված գրքի հեղինակ է։

Ապրել է Արագածոտնի մարզում, նրա նախաձեռնությամբ Շուշիում կառուցվել է «Շուշի գրանդ հոթել» հյուրանոցը։

2014 թվականին արժանացել է Հայաստանի Սփյուռքի նախարարության ոսկե մեդալի։

Մահացել է 2021 թվականի մարտի 31-ին, Հայաստանում։

Ամուսնացած է եղել Սիլվա Աղամանուկյանի հետ, ունի երկու զավակ՝ Անի և Արթուր։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Մաստեր Կարոն (դեսպան Կարո Քեբաբջյանը) գետին նետեց Ադրբեջանի դրոշը(տեսանյութ) | Arm Version». *armversion.am*. Վերցված է 2021 թ․ մարտի 31-ին.
2. ↑  LLC, VIP Studio. «Մահ՝ Մասթըր Կարօ Քէպապճեանի». *arevelk.am*. Վերցված է 2021 թ․ մարտի 31-ին.
3. ↑  content. «Հանդիպում ՀՀ ՊՆ վարչական համալիրում». *mil.am*. Վերցված է 2021 թ․ մարտի 31-ին.
4. ↑  «Տարոն Մարգարյանը պարգևատրվել է Հայ սև գոտիների միության 40-ամյակի ոսկե հուշամեդալով». *www.yerevan.am*. Վերցված է 2021 թ․ մարտի 31-ին.
5. ↑  «Արցախի կառավարությունն աջակցության ձեռք կմեկնի լիբանանահայությանը». *Live News* (ռուսերեն). 2020 թ․ հունիսի 29. Վերցված է 2021 թ․ մարտի 31-ին.
6. ↑  «Կարօ Քեպապճեան Արժանացաւ ՀՀ Սփիւռքի Նախարարութեան "Ոսկէ" Մետալին». *ՌԱԿ ՄԱՄՈՒԼ*. 2014 թ․ սեպտեմբերի 5. Վերցված է 2021 թ․ մարտի 31-ին.
7. ↑  *horizonweekly.ca*. Վերցված է 2021 թ․ մարտի 31-ին. `{{cite web}}`: Missing or empty `|title=` (օգնություն)
8. ↑  «Մահացել է Մաստեր Կարոն | Aliq Media Armenia». *Aliq Media Armenia |*. 2021 թ․ մարտի 31. Վերցված է 2021 թ․ մարտի 31-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* «Մենք Պէտք Է Վերջնականապէս Կեդրոնանանք, Որոշենք՝ Մեր Հայրենիքը Որն Է» Հարցազրոյց Մասթըր Կարօ Քեպապճեանի Հետ Հայրենադարձութեան Մասին Եւ Ոչ Միայն
* Մաստըր Կարօ Քեպապճեան.- «40 տարւայ աշխատանքի դիմաց ուրախութիւնս ու գոհունակութիւնս է տեսնել կազմաւորւած մարդ, որը միաժամանակ լաւ հայ է»(չաշխատող հղում)
**Յուրի Այխենվալդ** (ռուս.՝ Юрий Айхенвальд, նոյեմբերի 16, 1928(1928-11-16), Մոսկվա, ԽՍՀՄ - հունիսի 28, 1993(1993-06-28), Մոսկվա, Ռուսաստան), ռուս բանաստեղծ, թարգմանիչ, հուշագիր, իրավապաշտպան։

Յուրի Այխենվալդի պապը` գրաքննադատ, հրապարակախոս, փիլիսոփա Յուլի Այխենվալդը, 1922 թվականին ԽՍՀՄ-ից արտաքսվել է ռուս մշակույթի նշանավոր գործիչների խմբի կազմում։ Հայրը՝ Ալեքսանդր Այխենվալդը, 1933 թվականից բանտարկվել է, ապա գնդակահարվել 1941 թվականին։ 1938 թվականին ձերբակալվել է մայրը, բռնաճնշումների են ենթարկվել նրա հարազատներից շատերը։

Յուրի Այխենվալդը, 1947 թվականին ընդունվելով մանկավարժական ինստիտուտ, 1949 թվականին ձերբակալվել է «հակախորհրդային խոսքերի համար», 10 տարով աքսորվել է Կարագանդա։ Աքսորում կրկին ձերբակալվում է 1951 թվականին «ահաբեկչական խոսքերի համար», 1952-1955 թթ. գտնվել է Լենինգրադի բանտի հոգեբուժական հիվանդանոցում։

Վերականգնվելուց հետո ավարտել է մանկավարժական ինստիտուտը, 1957-1968 թթ. գրականություն է դասավանդել դպրոցի բարձր դասարաններում։ Հրապարակվել է 1957 թվականից։ 1960 թվականից Այխենվալդը և նրա բնակարանը, ուր մշտապես հավաքվում էին ազատական հայացքների տեր մտավորականները, եղել է պետանվտանգության աշխատակիցների սևեռուն ուշադրության նելւբո։ 1968 թվականին նա ստորագրել է Գինզբուրգի և Յուրի Գալանսկովի դատավարության դեմ գրված բողոքի նամակը, ինչի համար վտարվել է դպրոցից։ Հետո վերականգնվել է, բայց այլևս դպրոցում չի աշխատել, եղել է ազատ գրող, գրական և թատերական քննադատ, թարգմանիչ, մշակույթի պատմաբան։ 1975 թվականին դատախազությունում հարցաքննության ժամանակ սրտի ծանր կաթված է տարել։ Թաղված է Դոմոդեդովոյի գերեզմանոցում։

Յուրի Այխենվալդտ հայերեն
------------------------

* Աստվածաշնչի մեկնիչը; Նկարչի մահը; «Դանիել-կալանավորը...»; Երգիծանք մեր քաղքենիների մասին; «Ճերմակ ֆոնին սև է ձյունը...»; Էմիգրանտը; «Զարմանալի ժողովուրդ են երազողներն աշխարհում...»; Վագանկովյան հրաշքը; Համլետը 1937 թվականին; «Տանտիրուհուս ատում եմ ես...»: Ռուս այլախոհական պոեզիա, Ստեփանակերտ, «Ոգի-Նաիրի», 2015, էջ 39-56։ Թարգմ.՝ Խորեն Գասպարյան։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Ռուս այլախոհական պոեզիա, Ստեփանակերտ, «Ոգի-Նաիրի», 2015, էջ 37-38։

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  ⛭  | 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| BNF: 13559542z · GND: 129383848 · ISNI: 0000000109752012 · LCCN: n85112803 · NKC: js2015886624 · NUKAT: n2003098578 · LIBRIS: 284564 · SUDOC: 12157766X · VIAF: 55144814342544382298 · WorldCat VIAF: 55144814342544382298 |

 |

 |
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Կիրակոսյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Նազարեթ Կիրակոսյան** (դեկտեմբերի 2, 1939, Տուրցխ գյուղ, Ախալքալաքի շրջան, Վրաստան), բանաստեղծ, արձակագիր, ՀԳՄ անդամ, հայտնի է նաև «Ջավախք Սևան» գրական անունով։

Կենսագրություն
--------------

Նազարեթ Կիրակոսյանը ծնվել է 1939 թվականի դեկտեմբերի 2-ին՝ Վրաստանի Ախալքալաքի շրջանի Տուրցխ գյուղում։ Սովրել է Երևանի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետի հայոց լեզվի և գրականության բաժնում։ Համալսարանն ավարտելուց հետո աշխատանքի է անցել հայրենի գյուղի միջնակարգ դպրոցում՝ որպես հայոց լեզվի և գրականության ուսուցիչ, իսկ հետո էլ դարձել է տնօրեն։ Հայտնի է նաև «Ջավախք Սևան» գրական անունով։

1983 թվականից Հայաստանի գրողների միության (ՀԳՄ) անդամ է։

Նազարեթ Կիրակոսյանը շուրջ 20 գրքի հեղինակ է։

Գրքեր
-----

1976 թվականին հրատարակվել է Նազարեթ Կիրակոսյանի «Քծնախտի դեղ» առակները։

1981 թվականին հրատարակվել է «Կարոտի կանչեր», իսկ 1991 թվականին՝ «Մեծ Շիրազի հետ» գրքերը։

2003 և 2004 թվականներին լույս է տեսել Նազարեթի «Երկերի ժողովածու» գրքի Ա-ից Զ հատորները։

2012 թվականին՝ «Ընտիր երկեր» գիրքը և ուրիշ այլ գրքեր։

Մրցանակներ
----------

2001 թվականին արժանացել է Վրաստանի պատվո շքանշանի։

2009 թվականին Նազարեթ Կիրակոսյանն արժանացել է Հայաստանի գրողների միության (ՀԳՄ) «Գրական վաստակի համար» մեդալի և Հայաստանի ազգային գրադարանի «Հակոբ Մեղապարտ» շքանշանի։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «AV Production - Նազարեթ Կիրակոսյան». *avproduction.am*. Վերցված է 2019 թ․ նոյեմբերի 1-ին.(չաշխատող հղում)
2. ↑  «ՆԱԶԱՐԵԹ ԿԻՐԱԿՈՍՅԱՆ « Հայաստանի Գրողների Միություն». Վերցված է 2019 թ․ նոյեմբերի 1-ին.
**Մոհամմադ-Ալի Ջամալզադե** (պարս.՝ **محمد علی جمالزاده اصفهانی**, հունվարի 13, 1892(1892-01-13), Սպահան, Իրան - նոյեմբերի 8, 1997(1997-11-08), Ժնև, Շվեյցարիա), պարսիկ արձակագիր, թարգմանիչ, բանասեր։

Կենսագրություն
--------------

Վաղ տարիքից մեկնել է Բեյրութ, ապա՝ Եվրոպա ուսանելու, և այլևս հայրենիք չի վերադարձել։ Ջամալզադեն Իրանի առաջին գրողն է, որ նոր պատմվածքներ է գրել խոսակցական պարսկերենով, և համարվում է պարսկական պատմվածքի հիմնադիրը։ 1921 թվականի հունվարին Ջամալզադեն Բեռլինում հրատարակվող «Քավեհի» էջերում հրատարակում է «Պարսկերենը շաքար է» պատմվածքը, իսկ տարեվերջին լույս է ընծայում պարսկերեն աշխարհաբարով անդրանիկ գիրքը՝ «Լինում է, չի լինում»։ Դրանում զետեղված վեց պատմվածքներն աչքի էին ընկնում սուր երգիծական բնույթով և լիովին նորություն էին իրանական գրականության մեջ։

Նրա գրչին են պատկանում «Լինում է, չի լինում», «Հին ու նոր» ժողովածուները, «Երկվորյակներ», «Մասումե Շիրազի», «Խենթանոց», «Նեխած աղ» և այլ նշանավոր պատմվածքներ։ «Քաղաքական գործիչ» պատմվածքն անչափ կարևոր է գրողի անձի և հասարակական-քաղաքական ըմբռնումների դրսևորման տեսակետից։

Ապրելով և ստեղծագործելով Եվրոպայում, Ջամալզադեն այդուամենայնիվ մերժում է եվրոպական վարք ու բարքը, արևմտյան քաղաքակրթության կույր ընդօրինակումը՝ գերապատվությունը տալով ազգային հասարակական-մշակութային ավանդույթներին։ Տիրապետելով եվրոպական մի քանի լեզուների, կատարել է արժեքավոր թարգմանություններ՝ դրանք ամփոփելով «Յոթ երկիր» գրքում։ Նրա հուշերում տեղ են գտել նաև դրվագներ 1915 թվականի Հայոց Եղեռնից, որոնց ականատեսն է եղել գրողը։ Այդ նյութերը վավերագրական կարևոր արժեք են ներկայացնում հայ ժողովրդի պատմությունն ուսումնասիրողների համար։

Ջամալզադեն հայերեն
------------------

* Վեյլանոլդոլեհ (պատմվածք)։ Մետաքսի ճամփան (Իրանի ժամանակակից պատմվածքը), Ե. Ապոլոն, 1996, էջ 16-19։ Պարսկերենից թարգմ.՝ Խաչիկ Խաչեր։

Ծանոթագրություններ
------------------

* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. 1 2 3 4  Encyclopædia Britannica
2. ↑  Մետաքսի ճամփան (Իրանի ժամանակակից պատմվածքը), Ե. Ապոլոն, 1996, էջ 14-15։

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Rodovid |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա · Իրանիկա · Մեծ նորվեգական |
|  |
| 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| BIBSYS: 90848039 · BNF: 134748555 · GND: 119282674 · ISNI: 0000000121234031 · LCCN: n82153961 · NKC: jo2008479096 · NTA: 069876827 · NUKAT: n2002038692 · LIBRIS: 401040 · SUDOC: 064959619 · VIAF: 21037145 · WorldCat VIAF: 21037145 |

 |

 |
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Բաղդասարյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Մելս Գասպարի Բաղդասարյան** (մայիսի 15, 1946(1946-05-15), Մեծավան, Լոռու մարզ), բանաստեղծ, արձակագիր, լրագրող։ Հայաստանի գրողների միության անդամ (2007)։

Կենսագրություն
--------------

Մելս Բաղդասարյանը ծնվել է Տաշիրի տարածաշրջանի Մեծավան գյուղում։ Ավարտել է տեղի միջնակարգ դպրոցը, ընդունվել Երևանի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետի հեռակա բաժինը։ 1971 թվականից ԽՍՀՄ, 1990 թվականից Հայաստանի ժուռնալիստների միության անդամ։ 1964-1970 թվականներին, ուսմանը զուգահեռ, աշխատել ե Կալինինոյի նորաբաց շրջանային «Արևածագ» թերթի խմբագրությունում՝ սկզբում որպես սրբագրիչ, ապա՝ գրական աշխատող, բաժնի վարիչ։ 1970-1992 թվականներին եղել է շրջանային ռադիոհաղորդումների խմբագիր, 1992-1996 թվականներին՝ շրջխորհրդի գործկոմի մշակույթի բաժնի վարիչ, 1997-2000 թվականներին՝ Տաշիրի սոցիալական ծառայությունների տարածքային գործակալության փախստականների գծով տեսուչ։ Աշխատում է Տաշիրի քաղաքապետարանում՝ որպես քաղաքապետի խորհրդական։ 1
2005 թվականից Ռազմածովագիրների միջազգային ընկերության, 2007 թվականից՝ Հայաստանի գրողների միության անդամ է։

Ստեղծագործություններ
--------------------

Հրատարակել է «Սիրո անուրջներ» (1992 թ.), «Բարի լույս, սեր» (1996 թ.), «Դեռ ծարավ եմ» (1999 թ.), «Խաչված հեքիաթներ (2001 թ.), «Լույս եմ փնտրում» (2003 թ.), «Եվ քարի արտից ցորենը ծլեց» (2005 թ.), «Կինը գովք է» (2007 թ.), «Քրիզանթեմ» (2008 թ.), «Ու անունդ դրեցի սեր» (2010 թ.), «Սասնա ծուռ եմ» (2011), «Փրկիր ինձ Հիսուս» (2012 թ.)՝ բանաստեղծությունների ժողովածուները և Արցախյան հերոսամարտին նվիրված «Սխրանքի ու փառքի ճամփաներով» (2005 թ.) և «Հայրենապատում-Շահնազար» (2007 թ.) արձակ ստեղծագործությունները։

Պարգևներ
--------

* Համաշխարհային հայկական կոնգրեսի և Ռուսաստանի հայերի միության «Հայաստան-Ռուսաստան միության 10-ամյակ» մեդալ, 2010 թ.

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Մելս Բաղդասարյանի կենսագրությունը ՀԳՄ կայքում
2. ↑  Խաչված հեքիաթներ։ Բանաստեղծություններ
**Հալդոր Ստեֆաունսոն** (իսլ.՝ Halldór Stefánsson, դեկտեմբերի 1, 1892(1892-12-01), Իսլանդիա - հունվարի 5, 1979(1979-01-05), Ռեյկյավիկ, Իսլանդիա), իսլանդացի արձակագիր, դրամատուրգ։

Կենսագրություն
--------------

Գրեթե ողջ կյանքն աշխատել է բանկում։ 1930-ական թվականներին գրողների «Կարմիր փետուրներ» խմբակի ակտիվ մասնակից է եղել։

Ստեղծագործությունը
------------------

Նրա ստեղծագործությունների հերոսները հասարակ, շատ հաճախ կյանքը չդասավորված մարդիկ են։ Պատմվածքների ժողովածուներից են՝ «Մի քանի բնորոշ գծերով» (1930), «Մնացորդում՝ մեկ» (1942), «Սև վտառներ» (1962), գրել է նաև հոգեբանական վիպակներ՝ «Փակագծերում» (1945), «Չորս հոգով՝ պոկեր» (1959), «Պատմություն մի մարդու մասին, որը ինքն իր ձեռքը կոխ է տվել» (1960)։ Հ. Ստեֆաունսոնը բեղմնավոր աշխատանք է կատարել նաև որպես թարգմանիչ, մասնավորապես, իսլանդերեն հրատարակելով Կոստանտին Պաուստովսկու ինքնակենսագրական եռերգությունը և թատրոնի համար բեմականացնելով Մաքսիմ Գորկու «Մայրը»։

Հալդոր Ստեֆաունսոնը հայերեն
---------------------------

* Սև վտառներ։ Իսլանդական նովելներ, Ե. Սովետական գրող, էջ 206-264։ Ռուսերենից թարգմ.՝ Ռոզա Ջանոյան։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  *Bibliothèque nationale de France* data.bnf.fr (ֆր.): տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
2. ↑  Իսլանդական նովելներ, Ե. Սովետական գրող, 269-270։

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Մեծ նորվեգական |
|  |
| 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| BNF: 12310377k · GND: 126869251 · ISNI: 0000000078326001 · LCCN: n92014397 · NKC: jn20000400858 · LIBRIS: 189895 · SUDOC: 031989764 · VIAF: 84008589 · WorldCat VIAF: 84008589 |

 |

 |