recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Կերպարվեստի պետական թանգարան (Շուշի)**, ստեղծվել է 2010-2013 թթ. պրոֆեսոր Գրիգորի Արկադիի Գաբրիելյանցի նախաձեռնությամբ և օգնությամբ։ Պաշտոնական բացումը տեղի է ունեցել 2013 թվականի մայիսի 9-ին՝ Շուշիի ազատագրման օրը։

Պատմություն
-----------

Շուշիի Կերպարվեստի պետական թանգարան
Թանգարանի գաղափարը ծնվել է 2010 թվականին ակադեմիկոս Գրիգորի Գաբրիելյանցի մոտ, 3 տարվա ընթացքում Գաբրիելյանցի նախաձեռնությամբ հավաքագրվել է թանգարանի ֆոնդը՝ բացառապես արվեստագետների և հավաքորդների նվիրատվություններից, որոնք շարունակվում են մինչ օրս։ 2013 թվականի մայիսի 9-ին՝ Շուշիի ազատագրման օրը, Շուշի քաղաքում տեղի ունեցավ Կերպարվեստի պետական թանգարանի բացումը։ Թանգարանը տեղակայված է Շուշիի հին կառույցներից մեկի՝ նախկին իջևանատան վերականգնված և վերակառուցված շենքում։

Ցուցադրություն
--------------

Թանգարանի հավաքածուն կազմված է բացառապես նվիրատվություններից։ Թանգարանի շենքը կառուցվել է պետական միջոցներով, Շուշիի նախկին իջևանատան հիմքի վրա՝ պահպանելով վերջինիս ճարտարապետական առանձնահատկությունները։ Բարձր ժայռին թիկնած Շուշիի թանգարանում ներկայացված են Մարտիրոս Սարյանի, Պ. Կուզնեցովի, Մինասի, Նիկողայոս Նիկողոսյանի, Դ. Վիլինսկու, Ա. Սաֆոխինի, Գայանե Թբիլիսցու, Յու. Գրիգորյանի, Ա. Հակոբյանի, Արմինե Գալենցի և այլոց ստեղծագործություններ։

Ներկայացված նկարների մեջ հատուկ տեղ են զբաղեցնում Ղարաբաղի նկարիչների գեղանկարները։

Թանգարանի առանձնահատկություններից է ստեղծագործությունների լայն աշխարհագրությունը՝ Հայաստան, Վրաստան, ՌԴ, ԱՄՆ, Ֆրանսիա, Մադագասկար, Եթովպիա, Հայիթի, Մոնղոլիա, Ինդոնեզիա և այլն։

Նվիրատուներ
-----------

Գրիգոր Գաբրիելյանց, Ս. Հովհաննիսյան, Վ. Բագիրյանց, Շ. Խաչատրյան, Ե. Պոպով, Կարեն Աղամյան, Մ. Չալոյան և ճանաչված նկարիչների շարքը. Սարյան, Մինաս, Գառզու, էդգար Շահին, Ժանսեմ, Հակոբ Հակոբյան, Բուռլյուկ, Ժիլինսկի, Սաֆոխին, Շևչենկո, Պլավինսկի և այլք։

Հասցե
-----

Պատկերասրահը գտնվում է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության Շուշի քաղաքում, Ղազանչեցոց փողոցի 24 հասցեում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Կերպարվեստի պետական թանգարան (Շուշի)". Արխիվացված է the original 2014 թ․ սեպտեմբերի 5-ին. Retrieved 2014 թ․ սեպտեմբերի 27. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. ↑  Կերպարվեստի պետական թանգարանը Շուշիում

Արտաքին հղումներ
----------------

* Շուշիի կերպարվեստի պետական թանգարանում դասական երաժշտության համերգ էր
**Մալա Արավինդան** (անգլ.՝ Mala Aravindan, հունվարի 15, 1939(1939-01-15), Mala, Kerala, Thrissur district, Kingdom of Cochin, Բրիտանական Հնդկաստան, Բրիտանական կայսրություն - հունվարի 28, 2015(2015-01-28), Կոիմբատուր, Թամիլ Նադու, Հնդկաստան), հնդիկ կատակերգու դերասան, նկարահանվել է մալայալամ լեզվով ֆիլմերում։

Կենսագրություն
--------------

Արավինդանը ծնվել է Էրնակուլամում 1941 թվականին։ Շատ չանցած՝ տեղափոխվել է Տրիսուրի շրջանի Մալա քաղաք, որտեղ աշխատանք է ստացել նրա մայրը։ Հետագայում այդ քաղաքի անվանումը նախածանց է դարձել նրա անվան համար։ Դպրոցից հետո Մալան միացել է թատրոնի թատերախմբի երաժշտական անսամբլին՝ որպես տաբլա նվագող։ Մի անգամ «*Thalavattom»* պիեսի ժամանակ նա փոխարինել է հիմնական դերասանին։ Արդյունքում նրա տաղանդը նկատելի է դարձել, և սկզբում ստացել է փոքր, իսկ հետո նաև առանցքային երկրորդական դերեր։

Հաջորդ 12 տարիներին Արավինդանը տարբեր թատերախմբերի հետ մեկնել է հյուրախաղերի։ 1978 թվականին նրա աշխատանքը պարգևատրվել է Կերալի ակադեմիայի Սանգիտ Նատակ մրցանակով` «*Nidhi*» պիեսում տղամարդու լավագույն դերակատարման համար։

Նրա առաջին ֆիլմը պետք է լիներ «*Ente Kunju*»-ն, բայց այն այդպես էլ չներկայացվեց վարձույթի։ Արդյունքում Արավինդանը առաջնելույթեց «*Sindooram*» (1976) ֆիլմով։ Կինոյում 37 տարվա գործունեության ընթացքում նա նկարահանվել է 400 ֆիլմում։ Կինոքննադատների Կերալյան ասոցիացիան խրախուսել է նրա ներդրումը 2013 թվականին շնորհած «Chalachitraprathibha Puraskar» մրցանակով։ Նրա վերջին ֆիլմը «*Lal Bahadur Shastri*»-ն էր (2014)։

Մալան հայտնի էր դերասանական տարբեր հնարներով, այդ թվում՝ հատուկ ժեստերով, ձայնային վարիացիաներով և ծիծաղի յուրահատուկ ոճով։

Անձնական կյանք
--------------

Արավինդանն ամուսնացել է Աննայի հետ 1971 թվականին՝ 5 տարի հարաբերություններից հետո։ Վերջինս դավանում էր քրիստոնեություն, բայց հետագայում փոխել է իր անունը՝ անվանակոչվելով Գիտա (առանց կրոնը փոխելու)։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Freebase տվյալների վերբեռնում — Google.
2. ↑  Ashraf Padanna (2015 թ․ հունվարի 28). "Malayalam comedian Mala Aravindan dies". *Gulf Times* (in անգլերեն). Retrieved 2016 թ․ փետրվարի 23.
3. ↑  Shaju Philip (2015 թ․ հունվարի 28). "Malayalam Actor Mala Aravindan dead". *The Indian Express* (in անգլերեն). Retrieved 2016 թ․ փետրվարի 23.
4. 1 2 3  "Mala Aravindan passes away". *The Hindu* (in անգլերեն). 2015 թ․ հունվարի 29. Retrieved 2016 թ․ փետրվարի 23.
5. ↑  "Malayalam Comedy Actor Mala Aravindan Dead at 72". *Outlook* (in անգլերեն). 2015 թ․ հունվարի 28. Retrieved 2016 թ․ փետրվարի 23.
6. ↑  Nicy V.P. (2016 թ․ հունվարի 28). "Veteran Malayalam Actor Mala Aravindan Passes Away". *International Business Times* (in անգլերեն). Retrieved 2016 թ․ փետրվարի 23.
7. ↑  "'Drishyam' Bags Kerala Film Critics Association Awards". *The New Indian Express* (in անգլերեն). 2014 թ․ հունվարի 30. Արխիվացված է the original 2014 թ․ դեկտեմբերի 22-ին. Retrieved 2016 թ․ փետրվարի 23.
**«Մաթեմատիկոսները նույնպես կատակում են»** (ռուս.՝ Математики тоже шутят),Սերգեյ Ֆեդինի գիրքը, որը հեղինակի կողմից հավաքված և մշակված մաթեմատիկական կատակների հավաքածու է։ Գրքում հավաքված են բազմաթիվ մաթեմատիկական կատակներ՝ գիտնականների արտահայտություններ, դեպքեր քննությունների ժամանակ, անեկդոտներ, զարմանալի մաթեմատիկական բանաձևեր, թեորեմներ և այլն։

Նկարագրություն
--------------

Ժողովածուն ռուսերենով մաթեմատիկական հումորի առաջին ամբողջական հավաքածուն է։ ԻՆչպես նշված է գրքի անոտացիայում, այն հետաքրքիր և օգտակար կլինի ոչ միայն մաթեմատիկայի սիրահարներին, ուսանողներին և դասախոսներին, այլև ավագ դպրոցականներին, ինչպես նաև բոլոր նրանց, ովքեր բուհում բախվել են «հետաքրքրաշարժ գիտությանը»՝ մաթեմատիկային։

Առաջին հրատարակությունը լույս է տեսել 2009 թվականին, իսկ 2012 թվականին գիրքը վերահրատարակվել է 4 անգամ։ Գրքի զգալի մասը ընդգրկվել է «Գիտնականները կատակում են» հավաքածուի մեջ (Մոսկվա, 2010):

Հավաքածուի նյութերը բազմիցս մեջբերվել են տարբեր գրքերում («Երկրաբանները կատակում են ... Եվ չեն կատակում», Մոսկվա, 2010; «խորհրդային ֆիզիկոսները կատակում են… Թեև կատակելու ժամանակը չէր», Մոսկվա, 2009 և այլն) և պարբերական հրատարակություններում («Գիտություն և կյանք», «Մաթեմատիկան դպրոցում», «Բազմանդամ» և այլն)։

Գրքի բովանդակություն
--------------------

Ըստ ցանկի՝ չորրորդ, էապես վերամշակված և լրացված հրատարակությունն ընդգրկում է հետևյալ գլուխները․

* Հայտնի գիտնականների կատակներ,
* դեպքեր քննությունների, դասախոսությունների և այլ իրադարձությունների ժամանակ,
* մաթեմատիկական հումորներ,
* զարմանալի մաթեմատիկական բանաձևեր, թեորեմներ և խնդիրներ,
* ուսանողական բանահյուսություն,
* տարբեր բաներ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Бусев, 2009
2. 1 2  "Страница книги на сайте издательства УРСС". Արխիվացված է the original 2012 թ․ սեպտեմբերի 17-ին. Retrieved 2012 թ․ մայիսի 18. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|deadlink=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)

Գրականություն
-------------

* *Федин С. Н.* Математики тоже шутят. — 4-е изд. — М.: Эдиториал УРСС, 2012. — 216 с. — ISBN 978-5-397-02435-8

* *Бусев В. М.* О книге «Математики тоже шутят» // *Полином* : Научно-методический журнал. — 2009. — № 2. — С. 82—83. Архивировано из первоисточника 12 Հուլիսի 2017.

* Весёлая наука математика // *Наука и жизнь* : Научно-популярный журнал. — 2009. — № 4. — С. 124—125.
**Միխայիլ Պուգովկինի հուշարձան** (ռուս.՝ Памятник Михаилу Пуговкину), հուշարձան Ղրիմի Յալթա քաղաքում, ոը նվիրված է խորհրդային և ռուսական թատրոնի և կինոյի դերասան, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ Միխայիլ Պուգովկինին։ Տեղադրվել է 2016 թվականին Լենինի անվան առափնյա փողոցում։

Պատմություն
-----------

1991 թվականի հուլիսին դերասան Միխայիլ Պուգովկինը մշտական բնակության է տեղափոխվել Յալթա, որտեղ կազմակերպել է Միխայիլ Պուգովկինի կենտրոնը։ Նա ելույթներ ու ստեղծագործական հանդիպումներ է ունեցել Ղրիմի առողջարանային հանգստավայրերում, շարունակել է նկարահանվել ֆիլմերում։ Պուգովկինը Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության պատվավոր քաղաքացի է (1998)։ 2000 թվականին նա վերադարձել է Մոսկվա, աշխատել սեփական «Միխայիլ Պուգովկին կինոկենտրոնում»։

Այն տան պատին, որտեղ ապրել է Պուգովկինը (Չեռնոմորսկի նրբանցք, տուն 6), փակցված է հուշատախտակ։

Դերասանի այրին՝ Իրինա Կոնստանտինովնան, 2008 թվականին, ամուսնու մահից հետո, եկել էր Յալթա՝ նրա անունը հավերժացնելու մտադրությամբ. նա ցանկանում էր Պուգովկինի անունով կոչել քաղաքի պուրակներից մեկը։ Սակայն նրան մերժեցին։ Քաղաքացիները դրամահավաք էին կազմակերպել՝ Միխայիլ Պուգովկինի հուշարձանը տեղադրելու համար։ 2016 թվականի օգոստոսի 13-ին՝ Յալթայի օրվա կապակցությամբ, Միխայիլ Պուգովկինի հուշարձանը բացվեց։ Նա պատկերված է ռեժիսոր Յակինի կերպարով («Իվան Վասիլևիչը փոխում է մասնագիտությունը»)։ Արձանը տեղադրվել է այն վայրում, որտեղ տեղի են ունեցել այս ֆիլմի նկարահանումները։ Պատկերված է այն պահը, երբ ձեռնափայտով Յակինը, ոտքը ոտքին գցած, լսում է երգող դերասանուհի Զինային։

Հեղինակներն են քանդակագործներ Կոնստանտին Ցիխեևն ու Ալբերտ Ալիևը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  "В Ялте открыли памятник актеру Михаилу Пуговкину".
2. 1 2  "Памятник Михаилу Пуговкину в Ялте".(չաշխատող հղում)
3. ↑  "Памятник актеру Михаилу Пуговкину открыт на набережной Ялты".
4. ↑  "Памятники Ялты: серьезные и с чувством юмора". Արխիվացված է the original 2019 թ․ մարտի 6-ին. Retrieved 2019 թ․ փետրվարի 12.
**Միխայիլ Գրանովսկի** (ռուս.՝ Михаил Николаевич Грановский, սեպտեմբերի 27, 1878(1878-09-27) - ապրիլի 4, 1920(1920-04-04), Հելսինկի, Ֆինլանդիա), ռազմական ինժեներ-մեխանիկ, ռուս-ճապոնական և Առաջին համաշխարհային պատերազմների մասնակից, ինժեներ-մեխանիկ 1-ին աստիճանի կապիտան, Գեորգիևյան ասպետ։

Կենսագրություն
--------------

Միխայիլ Գրանովսկին ծնվել է 1878 թվականի սեպտեմբերի 7-ին։ 1901 թվականին ավարտել է Կրոնշտադի Նիկոլայ 1-ինի ծովային ինժեներական ուսումնարանը և ստացել կրտսեր ինժեներ մեխանիկի կոչում։ Ծառայությունն անցկացրել է Ռուսական Կայսրության նավատորմի նավերում որպես մեխանիկ։ 1904-1905 թվականներին մասնակցել է Պորտ-Արթուրի պաշտպանությանը, արժանացել է 3 մարտական շքանշանների և պարգևատրվել Ոսկե զենքով «Արիության համար»։ Պորտ-Արթուրում գերի է ընկել ճապոնացիներին։ 1905 թվականի հունվարի 15-ին շտաբս-կապիտան Գրանովսկին ստորագրություն տվեց պատերազմին չմասնակցելու վերաբերյալ և ազատվեց գերությունից։ 1908-1915 թվականներին ծառայել է «Ադմիրալ Մակարով» հածանավում որպես ավագ մեխանիկ։ Եղել է սկզբունքային տվյալ տիպի հածանավերի մեխանիզմների շահագործման նորմատիվային փաստաթղթերի պահանջների պահպանման նկատմամբ։ Հայտնի են դեպքեր, երբ «Ադմիրալ Մակարով» հածանավի հրամանատարը հրաման է տվել հեռանալ լողացող խարսխից (տակառից) 1,5 ժամվա ընթացքում։ Նավի ավագ մեխանիկ Մ. Ն. Գրանովսկին զեկուցում է կապիտանին, որ հրամանի կատարման համար անհրաժեշտ է ոչ պակաս, քան 4.5 ժամ և արագացված նահանջը կհանգեցնի նավի շարժիչի անխուսափելի վնասվածքների, որն արդարացված կարող է համարվել միայն արտակարգ իրավիճակներում, որն էլ առկա չէ։ Կապիտանի հրամանը չկատարելու հետ կապված միջադեպի զեկուցագիրը քննարկվում է կապիտանից և նավի մեխանիկներից կազմված նավատորմային հանձնաժողովի կողմից։ Գրանովսկու գործողությունները ճանաչվում են լիովին արդարացված։

1913 թվականի դեկտեմբերի 6-ին ստացել է ինժեներ-մեխանիկի 2-րդ դասի կապիտանի կոչում։ 1916-1917 թվականներին եղել է Բալթիկ ծովի պահականավային դիվիզիայի շտաբի պետի ֆլագմանական ինժեներ-մեխանիկ։ 1917 թվականի հունվարի 15-ին նշանակվել է Բալթիկ ծովում նավաշինության մեխանիկական մասի հսկիչ։ 1917 թվականի հուլիսի 28-ին գերազանց ծառայության համար ստանում է 1-ին աստիճանի կապիտանի կոչում։ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո արտագաղթել է Ֆինլանդիա։ Մահացել է 1920 թվականի ապրիլի 4-ին Հելսինկիում։ .

Գրականություն
-------------

* *Волков С. В.* Офицеры флота и морского ведомства: Опыт мартиролога. — М.: «Русский путь», 2004. — 559 с. ISBN 5-85887-201-8
* Граф Г. К. Императорский Балтийский флот между двумя войнами. 1906-1914. - СПб.: «БЛИЦ», 2006

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Дело механика Грановского". Արխիվացված է the original 2013 թ․ դեկտեմբերի 16-ին. Retrieved 2017 թ․ ապրիլի 26.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Георгиевские кавалеры Российского флота 1900-1917 гг.
* Список офицерских чинов русского Императорского флота. Грановский М. Н.
* Дмитревский Михаил Викторович. Раскинулось море широко. Archived 2017-03-25 at the Wayback Machine.
* Центр генеалогических исследований. Грановский Михаил Николаевич. Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
**Մ. Պ. Արբուզովայի դաստակերտ** (ռուս.՝ Усадьба М. П. Арбузовой), դաստակերտ Մոսկվայում։ Հասցեն` Զնամենկա փողոց, տուն 8/13, շինություն 2։ Մշակութային ժառանգության դաշնային նշանակության օբյեկտ է։

Պատմություն
-----------

Զնամենկայի և ժամանակակից Ստարովագանկովսկի նրբանցքի անկյունում գտնվող հողակտորը, որն առաջացել էր ավելի խոշոր` Լևաշովի հողակտորի մասնատման արդյունքում, 1828 թվականին գնել է վաճառականուհի Մ. Պ. Արբուզովան։ Նրա ամուսինը` Դմիտրի Նիկոլաևիչը, եղել է փոխգնդապետ, Սուրբ Գևորգի շքանշանի IV աստիճանի ասպետ։ 1829 թվականի հատակագծում այդ վայրում արդեն պատկերվում է ամպիր ոճով կառուցված դաստակերտը։ П-աձև հատակագծով երկհարկանի գլխավոր տունը կողմնորոշված էր դեպի Զնամենկա և կանգնած էր նրա կարմիր գծով։ Բակում եղել է այգի, Վագանկովսկի նրբանցքի երկայնքով կառուցված էին մեկհարկանի դաստակերտային շինություններ։ Տան երկու կողմերում դրված էր դարպասով քարե ցանկապատ։ Դաստակերտի ճակատները դեղին էին, երկրորդ` գլխավոր հարկն աչքի է ընկնում բարձր պատուհաններով։ Նրանց վերևում հավասար հեռավորությունների վրա գտնվում էին դեկորատիվ տարրերը` ժապավեններով ծաղկեպսակներ, կողպեքային քարի վերևում պրոֆիլավորված գոտիներ և առատության եղջյուրներով մեդալիոններ։

1833 թվականին Վագանկովսկի նրբանցքի շինությանը վարձակալությամբ հանձնելու նպատակով վերնահարկ է կառուցվել, ինչի հետևանքով կալվածքի նկարագիրը փոքր-ինչ հեռացել է դասականից։ 1884 թվականին տնատիրությունը բաժանվել է երկու մասի։ Հյուսիսայինը, որտեղ նախկինում այգի էր գտնվում, վաճառվել է ժառանգական պատվավոր քաղաքացուհի Վարվառա Լեպյոշկինային և առանձնացվել է համատարած ցանկապատով։ Ճարտարապետ Բ. Վ. Ֆրեյդենբերգը այս նոր կալվածքում կառուցել է երկհարկանի շենք (№ 10, շինություն 1), որը 1930-ական թվականներին վերնակառուցվել է` դառնալով քառահարկ։ Վարվառա Լեպյոշկինայի մահվան պահին` 1901 թվականին, Արբուզովայի նախկին կալվածքը ևս նրա սեփականությունն էր։ 1909-1911 թվականներին դաստակերտի գլխավոր տանը կից, փողոցի և նրբանցքի անկյունում, ճարտարապետներ Նիկոլայ Բլագովեշչենսկին և Ֆեոդոր Շեխտելը կառուցել են Ալեքսանդր Շամշինի վեցհարկանի եկամտաբեր տունը։ Արդյունքում դաստակերտի շինություններից մեր օրերն է հասել միայն գլխավոր տունը։

Պատկերասրահ
-----------

* Գլխավոր ճակատըԳլխավոր ճակատը
* ԴարպասըԴարպասը
* Երկրորդ հարկի պատուհանների դեկորըԵրկրորդ հարկի պատուհանների դեկորը
* Առաջին հարկի պատուհանների դեկորըԱռաջին հարկի պատուհանների դեկորը

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Постановление Совета Министров РСФСР № 624 от 04.12.1974
2. ↑  "Городская усадьба, начало XIX в." (in ռուսերեն). Департамент культурного наследия города Москвы. Արխիվացված է the original 2015 թ․ նոյեմբերի 17-ին. Retrieved 2015 թ․ մայիսի 21. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
3. 1 2  Левина, Ирина. "Городская усадьба В.Я.Лепешкиной". Узнай Москву. Retrieved 2015 թ․ մայիսի 31.
4. 1 2  Мезенцева, Юлия. "Усадьба М.П. Арбузовой" (in ռուսերեն). Узнай Москву. Retrieved 2015 թ․ մայիսի 21.
**Կատու** (ֆր.՝ Le Chat), 1967 թվականին բելգիացի գրող Ժորժ Սիմենոնի կողմից հրատարակված վեպ։

Նկարագրություն
--------------

Վեպը գրվել է Ժորժ Սիմենոնին բնորոշ կարճ ժամանակահատվածում՝ 1966 թվականի սեպտեմբերից մինչև հոկտեմբեր։ Հրատարակվել է 1967 թվականին Ֆրանսիայում «Presses de la Cité» հրատարակչության կողմից. մինչ այդ Սիմենոնն արդեն հրատարակել էր շուրջ 200 ուրիշ գրքեր։ Աշխատանքը պարունակում է հոգեբանական վեպի և սև հումորի տարրեր։

Վեպի անգլերեն տարբերակը հրատարակվել է Հեմիշ Հեմիլթոնի և թարգմանվել Բերնարդ Ֆրեչթմենի կողմից։ Պիեր Գրենի-Դեֆերը պատմությունը վերածել է համանուն ֆիլմի, որի պրեմիերան տեղի է ունեցել 1971 թվականին Ֆրանսիայում, դերակատարներն են Ժան Գաբենը և Սիմոնա Սինյորեն։

Սյուժե
------

Վեպի գործողությունները ծավալվում են 1970-ական թվականների սկզբին։ Այն պատմում է մի տարեց ամուսնական զույգի մասին, ովքեր չէի սիրում իրար միմյանց ընտանի կենդանիներին սպանելու պատճառով։ Ամեն ինչ փոխվում է այն օրը, երբ ամուսինը փողոցից մի կատու է տուն բերում։ Այդ կատուն դառնում է նրա միակ ուրախությունն ու կյանքի նպատակը։ Բայց կնոջ խանդն ու զայրույթը դրդում են նրան սպանել կատվին։ Նրանք չեն խոսում և իրենց միակ հաղորդակցության ձևը թղթերի վրա նշումներ կատարելն է։ Նրանց թշնամություն շարունակվում է արդեն տարիներ շարունակ, սակայն նրանք չեն կարող ամուսնալուծվել՝ կնոջ կրոնական համոզմունքների պատճառով։ Բայց շուտով հասկանում են, որ չեն կարող ապրել առանց մեկը մյուսի։ Կատվի պատմությունից ենթադրվում է, որ այն ծագել է հեղինակի և իր մոր ունեցած բարդ հարաբերություններից։

Քննադատություն
--------------

«Կատու» վեպն արժանացել է լավ արձագանքի՝ մասնավորապես ստանալով Նյու Յորք Թայմսի լրագրող Ռիչարդ Բոնտոնի բարձր գնահատականը և նպաստավոր վերանայումը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  "Encres Vagabondes". *www.encres-vagabondes.com* (in French). Retrieved 2012 թ․ նոյեմբերի 9.`{{cite web}}`: CS1 սպաս․ չճանաչված լեզու (link)
2. ↑  "Le chat - Georges Simenon - 1967". *www.bibliotheca.be* (in French). Արխիվացված է the original 2015 թ․ դեկտեմբերի 8-ին. Retrieved 2012 թ․ նոյեմբերի 9. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)CS1 սպաս․ չճանաչված լեզու (link)
3. ↑  "BBC Radio 4 - Afternoon Drama, The Other Simenon, The Cat". *www.bbc.co.uk*. Retrieved 2012 թ․ նոյեմբերի 9.
4. ↑  "Le chat - Georges SIMENON". *www.omnibus.tm.fr* (in French). Retrieved 2012 թ․ նոյեմբերի 9.`{{cite web}}`: CS1 սպաս․ չճանաչված լեզու (link)
5. ↑  "The Cat by Georges Simenon - Reviews, Discussion, Bookclubs, Lists". *www.goodreads.com*. Retrieved 2012 թ․ նոյեմբերի 7.
6. ↑  "The Cat by Georges Simenon". *www.fictiondb.com*. Retrieved 2012 թ․ նոյեմբերի 9.
7. ↑  Richard Boston. "The Other Side of Love". *www.nytimes.com*. Retrieved 2012 թ․ նոյեմբերի 9.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | BNF: 17153489r · SUDOC: 194995704 · VIAF: 308030789 · WorldCat VIAF: 308030789 |

 |
**Պատվավոր քաղաքացուհի Ե. Պ. Մարկուշինայի տուն** (Մարկուշինայի տուն) (ռուս.՝ Дом почётной гражда́нки Марку́шиной Е. П. (Дом Маркушиной)), 19-րդ դարի վերջի մեկ հարկանի փայտյա տուն մոդեռն ոճի տարրերով։ Գտնվում է Ռուսաստանի Սամարայի մարզի Սիզրան քաղաքի Խորհրդային փողոցի թիվ 87 հասցեում։ Համարվում է Ռուսաստանի ժողովուրդների տեղական մշակութային ժառանգության օբյեկտ։

Պատմություն
-----------

Տեղական վանքի մինչհեղափոխական արխիվների նյութերից պարզվում է, որ տան տերը համարվել է պատվավոր քաղաքացուհի Եկատերինա Պետրովնա Մարկուշինան։ Գոյություն ունեցող արխիվային փաստաթղթերից պարզվում է, այն իր անվանումը հավանաբար ստացել է իր նախնիներից ժառանգաբար։

1919-1925 թվականներին ազգայնացված շինությունների ցուցակի «Նախկին սեփականատերեր » սյունակից պարզվում է, որ Եկատերինա Պետրովնան, ինչպես նաև սիզրանցի շատ ունևորներ, ստիպված են եղել թողնել իրենց ունեցվածքը և հեռանալ անհայտ ուղղությամբ։

Հեղափոխությունից հետո ազգայնացված տանը կազմակերպվել է լատիշ կոմունիստների ակումբ։ Այդ մասին է վկայում պատի ցուցատախտակը, «Այս շենքում 1919-1920 թվականներին տեղակայված է եղել լատիշ կոմունիստների ակումբը»։ 
Հայրենական Մեծ պատերազմի ժամանակ շենքում տեղակայվել է բուժական-մանկաբարձական դպրոցը, իսկ 1946 թվականին սանիտարա-մանրեաբանական լաբորատորիան։ Այնուհետև այստեղ երկար ժամանակ գտնվել է ԴՕՍԱԱՖ-ի սպորտային տեխնիկական ակումբը։ 1990-ական թվականներից տանը գործում է մասնավոր գովազդային գործակալություն։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Постановление Главы Администрации Самарской области № 7 от 27.03.1992 г." Արխիվացված է the original 2018 թ․ ապրիլի 13-ին. Retrieved 2018 թ․ մայիսի 11. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. ↑  Елена Ленкова, 2011

Արտաքին հղումներ
----------------

* Елена Ленкова (2011 թ․ սեպտեմբերի 30). "Хотя и деревянный, но в стиле модерн". газета «Волжские Вести». Արխիվացված է the original 2014 թ․ հոկտեմբերի 16-ին. Retrieved 2013 թ․ նոյեմբերի 9.
**Մարիի պատմության և տեղական գիտությունների թանգարան** (թուրքմ.՝ Mary muzeýi), պատմական և տեղական պատմության թանգարան Թուրքմենստանի Մարի քաղաքի կենտրոնում։ Թանգարանի ցուցահանդեսը արտացոլում է Մարիի պատմությունն ու մշակույթը հին ժամանակներից մինչև մեր օրերը, եզակի է ցուցանմուշների քանակով և բովանդակությամբ։

Թանգարանի նկարագրությունը և պատմությունը
----------------------------------------

Թանգարանը հիմնադրվել է 1968 թվականին՝ որպես Մարիի պատմական և հեղափոխական թանգարան։ Առաջին ցուցահանդեսը բացվել է 1974 թվականին։

Տեղական պատմության թանգարանը տեղակայված է սպիտակ մարմարից և գունավոր գրանիտից պատրաստված եռահարկ մի մեծ շենքում։ Պալատը կառուցվել է 2010 թվականին «Sedas Insaat Anonim Sirketi» շինարարական ընկերության կողմից,Վելայեթի գրադարանից և գլխավոր մզկիթից ոչ հեռու։ Շենքի արժեքը 18 միլիոն ԱՄՆ դոլար է։ Թանգարանը բաղկացած է կենտրոնական և կողային ճակատից և առաջին հարկից։ Շենքը հագեցած է վեց ցուցասրահներով, նիստերի դահլիճով, գրասենյակային սենյակներով, պահեստարաններով, վերականգնման լաբորատորիաներով։

Ցուցադրություն
--------------

Թանգարանի ֆոնդը ունի մոտ քառասուն հազար ցուցանմուշ, դրանք պատմական նկարներ են, «արևելյան» մանրանկարներ, գոբելեններ, գրաֆիկա, կերամիկա և քանդակներ, հին ազգային հագուստ, թուրքմենական գորգեր, արծաթյա զարդեր, կենցաղային պարագաներ, երաժշտական գործիքներ, հին զենքեր, հին ձեռագրեր, տարածաշրջանի պատմության վերաբերյալ փաստաթղթեր, Մարիի վելայաթի բուսական և կենդանական աշխարհի բոլոր տեսակները։

Առանձին սենյակում ներկայացված է հնագիտական գտածոների հավաքածու, որոնց մեծ մասը հայտնի Մարգուշ երկրի ցուցանմուշներն են, որոնք ձեռք են բերվել ռուս-թուրքմենական Մարգուշա արշավախմբի պեղումների արդյունքում, որոնք ղեկավարել են հայտնի հնագետ Վիկտոր Սարիանիդին։ Այստեղ պահվում է կնիքների և ամուլետների ամենահարուստ հավաքածուներից մեկը`թվով մի քանի հարյուր օրինակ, որոնք ձեռք են բերվել այս երկրի գիտական պեղումներից։ Եզակի առարկա է այսպես կոչված «խորանը» Գոնուր-Դեպեի արքայական գերեզմանից, որը զարդարված է քարե խճանկարներով՝ պոլիքրոմային նկարով։ Պատմական թանգարանի ամենահայտնի ցուցանմուշներից մեկը փղոսկրե խճանկարներով զարդարված արկղիկն է, որը արշավախմբի կողմից նվիրվել է թանգարանային ֆոնդին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  ЖИВАЯ ЛЕТОПИСЬ ВРЕМЕН
2. ↑  В Балканабате, Мары и Туркменабате будут построены новые краеведческие музеи
3. ↑  "Гостеприимство древнего и вечно юного города". Արխիվացված է the original 2019 թ․ ապրիլի 2-ին. Retrieved 2021 թ․ մայիսի 17.
4. ↑  Начал свою работу новый Марыйский историко-краеведческий музей

Արտաքին հղումներ
----------------

* Объект на сайте строительной компании Sedaş(չաշխատող հղում)
* Музей на Викимапии
**Մոիսեյ Մարկովիչ Զլատին** (դեկտեմբերի 10, 1882(1882-12-10), Դնեպր, Ռուսական կայսրություն - 1953, Նյու Յորք, Նյու Յորք, ԱՄՆ), ռուս դիրիժոր, դաշնակահար, Բուլղարիայի օպերայի և բալետի ազգային թատրոնի գլխավոր դիրիժոր (1922-1924, 1929, 1932-1936)։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է Ռուսական կայսրության Եկատերինոսլավի մարզի Եկատերինոսլավ (այժմ՝ Դնեպրոպետրովսկ) քաղաքում 1882 թվականի դեկտեմբերի 10-ին։

Ավարտել է Մոսկվայի Չայկովսկու անվան պետական կոնսերվատորիայի դաշնամուրային և դիրիժորության բաժինները։ Ավարտելուց հետո աշխատել է կոնսերվատորիայի օպերային բաժնում, ավելի ուշ՝ Սերգեյ Զիմինի անվան օպերային թատրոնում։ Հանդես է եկել նաև արտերկրում։

1920 թվականին մեկնել է Բուլղարիա, նշանակվել Բուլղարիայի Օպերային ընկերակցության (*Оперна дружба*) գլխավոր դիրիժոր, նվագախումբ ներմուծել նոր երաժշտական գործիքներ՝ բաս-կլարնետ և կոնտրաֆագոտ։ 1922 թվականին կազմավորել է ազգային ֆիլհարմոնիան և դարձել նրա առաջին դիրիժորը։

1924 թվականից հետո հեռացել է Բուլղարիայից, եվրոպական երկրներում և ԱՄՆ-ում գլխավորել է ռուսական օպերային թատերախմբերը։

1929 թվականին և 1932-1936 թվականներին եղել է Սոֆիայի օպերային թատրոնի ղեկավարը։ Առաջին անգամ Բուլղարիայում բեմադրել է ավելի քան 20 օպերա, այդ թվում «Իշխան Իգոր», «Բորիս Գոդունով», «Հուգենոտներ» օպերաները.

Մահացել է 1953 թվականին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  знаком в Болгарии как *Мойсей*
2. 1 2  (բուլղ.) Спомен за диригента Мойсей Златин, Болгарское национальное радио. 20.01.13
3. 1 2  "Златин, Мойсей Маркович". Արխիվացված է the original 2013 թ․ դեկտեմբերի 28-ին. Retrieved 2015 թ․ դեկտեմբերի 5.
4. ↑  (բուլղ.) Шаляпин взривява Народния театър с "Шуми Марица" Archived 2015-12-08 at the Wayback Machine. г. „Стандарт"
**Ճապոնիայի օրհներգ** (|君が代|| «Կիմի Գա Յոն») Ճապոնիայի ազգային օրհներգը (հաճախ թարգմանվում է որպես «Իմպերատորի իշխանություն»)։ Երգի բառերը գրվել է Հեյան դարաշրջանի Ճապոնական ավանդական վակա ոճի հիման վրա։ Այն աշխարհի ամենից հին օրհներգն է (երաժշտւթյունն առավել երիտասարդ է) և ամենակարճ օրհներգներից է։

Փաստացի «Կիմի Գա Յոն» հանդիսացել է Ճապոնիայի հիմնը Մեյձիի հեղափոխությունից ի վեր, սակայն պաշտոնապես պետական դրոշն ու հիմնը օրենքով ընդունվել է 1999 թվականին։

«Կիմի Գա Յո» ի տեքստը որպես անանուն բանաստեղծություն ի հայտ է եկել 10-11- րդ դարերում։ Հետագայում հրատարակվել է տարբեր ծաղկաքաղներում (անալոգիաներում) մինչև Մեյձիի հեղափոխությունը։

1869 թվականին բրիտանացի զինվորական նվագախմբի դիրիժոր Ջոն Ֆենտոնը առաջարկել է ստեղծել Ճապոնիայի ազգային օրհներգը, որի համար գրել է երաժշտություն Օյմա Իվայոյի բառերով։ Հիմնի այդ տարբերակը ժողովրդավարություն չի վայելել և 1876 թվականից հետո չի կիրառվել։

1880 թվականին կայսերական հանձնաժողովը ընտրել է օրհներգի երաժշտության նոր տարբերակը արքունական երաժիշտ Հիրոմորի Հայասիի և աշակերտներ Յոսիսո Օկուի և Ակիմորի Հայասիի կողմից։ Գերմանացի երաժիշտ Ֆրանց Ֆոն Էկերտը երաժշտությանը հաղորդել է եվրոպական ներդաշնակություն։ Օրհներգի այս տարբերակը առաջին անգամ բեմադրվել է 1880 թվականին կայսր Մեյձիի ծննդյան կապակցությամբ։

Օրհներգը ընդունվել է 1999 թվականին և վարչապետ Կեյձո Օբուտին հայտարարել է, որ *կիմին* նշանակում է կայսր, որը, ըստ սահմանադրության, հանդիսանում է պետական խորհրդանիշ, ժողովրդական միասնություն։

«Քո թագավորությունը» («Կիմի Գա Յո») հասկացվում է որպես ճապոնական պետություն։

Ձախ և լիբերալ շրջանակներում օրհներգը (ինչպես դրոշը) երբեմն բողոք է հարուցում՝ ասոցացվելով ռազմատենչ Ճապոնիայի հետ, մի շարք ուսուցիչներ էլ հրաժարվում են օրհներգը երգել դպրոցներում։

Օրհներգը հնչում է բոլոր պաշտոնական արարողությունների ընթացքում, բանակում, սպորտային մրցումների ժամանակ (հատկապես սումոյի մրցաշարում՝ մրցանակաբաշխությունից առաջ)։

Օրհներգի տեքստը բնօրինակ լեզվով
-------------------------------

君きみが代よは  

千ち代よに八や千ち代よに  

細さゞれ石いしの  

巌いわおとなりて  

苔こけの産むすまで

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Гимн Японии". *www.neoland.ru*. Արխիվացված է the original 2020 թ․ հունվարի 30-ին. Retrieved 2020 թ․ հոկտեմբերի 8. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Русская версия текста. История и музыкальные файлы

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | MusicBrainz |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Լարուսի · Մեծ նորվեգական |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | NDL: 00566273 |

 |
**Միլանի զինանշան,** իտալական Միլան քաղաքի զինանշանը, որ ժամանակի ընթացքում մի շարք փոփոխությունների է ենթարկվել։

Միլանի դրոշը

Միլանի ժամանակակից զինանշան
---------------------------

Միլանի ժամանակակից զինանշանը իրենից ներկայացնում է արծաթագույն դաշտի վրա Գեորգիևյան խաչ։ Նույն խաչը պատկերված է նաև Միլանի դրոշի վրա։ Զինանշանի վահանի վերևում տեղադրված է ատամնավոր պատերով ամրոցի տեսքով թագ։ Այդ ձևը հաճախ հանդիպում է շատ եվրոպական երկրների քաղաքային զինանշանների վրա, որոնք հարում են հռոմեական *corona muralis-ին*։ Վահանի երկու կողմից կաղնու և դափնու ճյուղեր են։

Դրոշի վրա կարմիր խաչի օգտագործումը գալիս է X դարից։ Համարվում է նաև, որ կարմիր խաչը հիշեցնում է Միլանի բնակչի հերոսական արարքը, երբ նա առաջինը խաչը դրեց Երուսաղեմի պատին՝ Առաջին խաչակրած արշավանքի ժամանակ։

Համարվում է, որ սպիտակ գույնը խորհրդանշում է ժողովրդին, իսկ կարմիր գույնը՝ պալատականներին և արիստոկրատներին։ 1138 թվականին քաղաքն իրավունք ստացավ մետաղադրամներ հատել, նրա մի երեսին պատկերված էր խաչ, իսկ մյուս երեսին արծվառույծ։

Ավելի ուշ միջազգային արենայում գերբը վերափոխվեց Միլամյան դուքսի զինանշզնով։ Մուսալինիի ժամանակներում ավելացվեց վերևի կարմիր դաշտը պսակով և պատյանով (իտալ.՝ Capo del Littorio)։ ֆաշիստական ռեժիմի տապալումից հետո զինանշզնի տեսքը վերականգնվեց։

Կարմիր խաչով դրոշը համարվում էր նաև սրբ Ամբրոսիայի դրոշը, Միլանի եպիսկոպոսի դրոշը 374—397 թթ. և քաղաքի հովանավորինը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Stemmi di comuni e province d'Italia". Արխիվացված է the original 2007 թ․ օգոստոսի 7-ին. Retrieved 2018 թ․ հուլիսի 29.
**«Ճաշ երկնաքերի վրա»** («Նյու Յորքի աշխատողները ճաշում են լայնակի հեծանի վրա»), լուսանկար, որը ստեղծվել է 1932 թվականին՝ Ռոքֆելլեր կենտրոնի մասը համարվող «RCA Buildings»-ի շինարարության ժամանակ (1986 թվականին վերանվանվել է «GE Building») անհայտ լուսանկարչի կողմից։ 2003 թվականից մոտ տասը տարի նկարի հեղինակային իրավունքը վերագրվել է Չարլզ Էբեթսին։

Նկարագրություն
--------------

Լուսանկարում պատկերված է տասնմեկ տղամարդ, որոնք ավելի քան 200 մետր բարձրության վրա՝ նստած 69-րդ հարկի պողպատե հեծանին, ճաշում են։ Լուսանկարը բեմադրված է, բայց աշխատողներն իրական են։ Հրապարակվել է հոկտեմբերի 2-ին «New York Herald Tribune»-ի կիրակնօրյա հավելվածում։

Նախկինում հեղինակային իրավունքը սխալմամբ վերագրվում էր Լյուիս Հայնին, որը 1931 թվականին վարում էր Էմփայր Սթեյթ Բիլդինգի շինարարության լուսանկարչական քրոնիկոնը։ 2003 թվականի հոկտեմբերին Բեթմանի արխիվը՝ լուսանկարի հեղինակային իրավունքի սեփականատերը, Էբեթսին ճանաչել է որպես լուսանկարի հեղինակ՝ հիմնվելով մասնավոր հետախուզական ընկերության կողմից անցկացված բազմամսյա փորձաքննության արդյունքների վրա։ Սակայն տասը տարի անց լուսանկարին վերադարձվել է «հեղինակն անհայտ է» կարգավիճակը։

2001 թվականին՝ սեպտեմբերի 11-ի դեպքերից մեկ շաբաթ անց, իտալական ծագումով ամերիկացի քանդակագործ Սերխիո Ֆուրնարին (անգլ.՝ Sergio Furnari) վերարտադրել է լուսանկարը քանդակի տեսքով՝ այն անվանելով «Lunchtime on a Skyscraper - A Tribute to America's Heroes»: Այն ցուցադրվել է որպես ոգեշնչող խորհրդանիշ Համաշխարհային առևտրի կենտրոնի տարածքում փլատակները մաքրող աշխատողների համար։ Ավելի ուշ՝ 2003 թվականին, նա այն տեղադրել է իր բեռնատարի վրա՝ դրանով իսկ այն վերածելով շարժական թանգարանի։ 2007 թվականի հունվարին լուսանկարում պատկերված աջ կողմի աշխատակցի կերպարը գողացել են։ Վեց ամիս անց այն հայտնաբերել են եկեղեցու բակում և վերականգնել։

2011 թվականին Լոնդոնում՝ Heron Tower-ի տանիքում, ստեղծվել է հայտնի լուսանկարի ռիմեյքը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  "A photo finished". Արխիվացված է the original 2013 թ․ հոկտեմբերի 3-ին. Retrieved 2022 թ․ ապրիլի 26.
4. ↑  "Ormond woman, daughter document legacy". Արխիվացված է the original 2013 թ․ հոկտեմբերի 3-ին. Retrieved 2022 թ․ ապրիլի 26.
5. ↑  Reuters photographer blog, « Archived 2017-06-21 at the Wayback Machine.», September 20, 2012.
6. ↑  Pollak, Michael (2012 թ․ մարտի 9). "Answers to Questions About New York". *New York Times*.
7. ↑  "N. Y. / Region - Image". *The New York Times*. 2012 թ․ մարտի 11.
8. ↑  Robinson, Dean (2011 թ․ սեպտեմբերի 2). "Reaching the Heights". *New York Times*. Արխիվացված է the original 2013 թ․ հունվարի 2-ին.
9. ↑  Artist laments theft of US icon
10. 1 2  Classic image updated in London
11. ↑  Stolen Ironworker Sculpture Turns Up in Queens

Արտաքին հղումներ
----------------

* Contrera, Jessica (2019 թ․ սեպտեմբերի 1). "One of the most iconic photos of American workers is not what it seems". *Washington Post*.
**Միխայելա Շաֆֆրատ** (գերմ.՝ Michaela Schaffrath, դեկտեմբերի 6, 1970(1970-12-06), Էշվայլեր, Ախեն, Aachen Government Region, Հյուսիսային Հռենոս-Վեստֆալիա, Գերմանիայի Ֆեդերատիվ Հանրապետություն), գերմանացի պոռնոգրաֆիկ դերասանուհի։

Անձնական կյանք
--------------

Ծնվել է 1970 թ.- դեկտեմբերի 6-ին Գերմանիայի Էշվայլեր քաղաքում։ 1994 թ.-ի դեկտեմբերի 7-ին ամուսնացել է Ակսել Շաֆֆրատի (գերմ.՝ Axel Schaffrath) հետ։ 2005 թ.-ին դեկտեմբերի 22-ին նա պաշտոնապես ամուսնալուծվել է Ակսել Շաֆֆրատից։

Կարիերա
-------

1999 թ.-ին եվրոպական հայտնի պոռնոռեժիսյոր Հարրի Ս. Մորգանը տեսնելով սիրողական պոռնոֆիլմ Միխայելայի և իր ամուսնու մասնկացությամբ՝ հետաքրքրվում է նրանով։ Արդյունքում Մորգանը նկարում է 8 պոռնոգրաֆիկ ֆիլմ Միխայելայի մասնակցությամբ, որտեղ նա հանդես է գալիս որպես պրոֆեսիոնալ դերասանուհի՝ Ջինա Ուայլդ կեղծանունով։

2000 թ.-ի ամռանը Միխայելան որոշում է այլևս չնկարահանվել պոռնոգրաֆիկ ֆիլմերում և իրեն փորձել որպես կինոդերասանուհի։ Այդ ժամանակից ի վեր նա նկարահանվում է գերմանական ֆիլմերում, տարբեր հեռուստասերիալներում և հեռուստաշոուներում։

2003 թ.-ն, այն բանից հետո երբ հաճախորդներից մեկը ճանաչում է դերասանուհուն, նա հաստատում է այն փաստը, որ լինում է Ֆրանկֆուրտի հասարակաց տներում և դա անում է ոչ թե հանուն փողի՝ այլ սեփական սեռական ցանկությունների բավարարման համար։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  filmportal.de — 2005.
2. ↑  "I'm addicted to sex: ex-porn star" (in անգլերեն). Արխիվացված է the original 2012 թ․ մարտի 13-ին. Retrieved 2014 թ․ հունվարի 25. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | Ֆեյսբուք |
|  |
| Թեմատիկ կայքեր | AFDb · AlloCiné · ČSFD · Discogs · Filmportal · IAFD · Internet Movie Database · ԿինոՊոիսկ · MusicBrainz |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Notable Names Database |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | BNE: XX1651011 · GND: 123419093 · ISNI: 0000000371950102 · VIAF: 27978333 · WorldCat VIAF: 27978333 |

 |
**Մարիա Տինդարա (Մարիելլա) Գուլլո** (իտալ.՝ Maria Tindara (Mariella) Gullo, փետրվարի 27, 1964(1964-02-27), Պատտի, Մեսսինա, Սիցիլիա, Իտալիա), իտալացի քաղաքական գործիչ, Իտալիայի Պատգամավորների պալատի պատգամավոր «Առա՛ջ, Իտալիա» կուսակցությունից։

Կենսագրություն
--------------

Պատտիի նախկին փոխքաղաքապետ Ֆրանչեսկո Գուլոյի դուստրն է և Լուիջի Գուլլոյի զարմուհին։ Ստացել է տնտեսագիտական կրթություն։ 2013 թվականի փետրվարի 24-ին և 25-ին Սիցիլիայում մասնակցել է Իտալիայի Դեմոկրատական կուսակցության նախնական ընտրություններին, ընտրվել է թեկնածուների վերջնական ցանկում։ 2013 թվականի մարտի 19-ին խորհրդարանական ընտրությունների արդյունքներով ընտրվել է Պատգամավորների պալատ՝ Սիցիլիա 2-րդ XXV ընտրատարածքից` որպես Դեմոկրատական կուսակցության անդամ։ 2015 թվականի դեկտեմբերի 15-ից նա «Առա՛ջ, Իտալիա» կուսակցության անդամ է։ 2015 թվականի դեկտեմբերի 21-ից XII հանձնաժողովի (սոցիալական հարցերի) անդամ է։

2011 թվականին Մարիան, նրա հայրը` Ֆրանչեսկոն և զարմիկը` Լուիջին, դարձել են քրեական գործով ամբաստանյալ՝ ընտրակեղծիքների մեղադրանքով։ Ֆրանչեսկո Գուլլոն, ով 2011 թվականին Պատտիի քաղաքապետի թեկնածու էր, նույնպես պայքարում էր Սիցիլիայի ընտրություններում քաղաքային խորհրդում պաշտոնի համար և պնդում էր, որ ինքը տեղական բնակիչ է, չնայած գրանցված էր Մոնտանյարեալեում։ Նրան նաև մեղադրանք է առաջադրվել ընտրակեղծիքների, կազմակերպված հանցավորության հովանավորության և անարդար մրցակցության համար։

2014 թվականի մայիսի 15-ին Մարիա Տինդարա Գուլլոն ևս վեց պատգամավորներ հետ (Մարիա Գաետանա Գրեկո, Ջերո Գրասի, Տոմազո Ջինոբլե, Մարիա Ամատո, Պաոլա Բրագանտին և Բեպե Ֆյորոն) դեմ են քվեարկել Ֆրանկանտոնիո Ջենովեզեի ձերբակալման հրամանին, որը դեմ էր գնացել դեմոկրատական կուսակցության որոշումներից մեկին։ 2015 թվականի դեկտեմբերի 7-ին Ջենովեզեն, ի նշան բողոքի, լքել Է Դեմոկրատական կուսակցությունը և միացել է «Առաջ, Իտալիա» կուսակցությանը՝ բացատրելով, որ ցանկանում է ընտրել այնպիսի կուսակցություն, որն անտարբեր չէ Իտալիայի և Սիցիլիայի խնդիրների նկատմամբ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Il Fatto Quotidiano
2. ↑  "Giornalettismo". Արխիվացված է the original 2016 թ․ մարտի 5-ին. Retrieved 2020 թ․ օգոստոսի 23. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
3. ↑  Openpolis.it

Արտաքին հղումներ
----------------

* Պրոֆիլը Իտալիայի պատգամավորների պալատի կայքում (իտալ.)
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Աղասարյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Ղարիբ Վոլոդյայի Աղասարյան** (13 հունվարի, 1965, Խնձրիստան, Ասկերանի շրջան - 19 սեպտեմբերի, 1992, Քարագլուխ, Ասկերանի շրջան), հայ ազատամարտիկ, Արցախյան ազատամարտի մասնակից։

Կենսագրություն
--------------

Ղարիբ Աղասարյանը ծնվել է 1965 թ. հունվարի 13-ին Ասկերանի շրջանի Խնձրիստան գյուղում։ Տեղի դպրոցում ութամյա կրթություն ստանալուց հետո ուսումը շարունակել է Ստեփանակերտի գյուղատնտեսական տեխնիկումի մեքենայացման բաժնում։ Ծառայել է Խորհրդային բանակում։ Զորացրվելուց հետո աշխատել է գյուղի կոլտնտեսությունում։ Առաջինների թվում զինվորագրվել է գյուղի ինքնապաշտպանական ջոկատին։ Մասնակցել է Քարագլխի համար մղված մարտերին, հերթապահել է գիշերները։ Զոհվել է 1992 թ. սեպտեմբերի 19-ին Ասկերանի շրջանի Քարագլուխ գյուղի պաշտպանության համար մղված մարտում։ Հետմահու պարգևատրվել է «Արիության համար» մեդալով։ Ամուսնացած էր, ունի երեք երեխա։ Հանգչում է Խնձրիստանի գերեզմանատանը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Ղարիբ Աղասարյանը Արցախյան պատերազմի թանգարանի կայքում". Արխիվացված է the original 2016 թ․ մարտի 5-ին. Retrieved 2014 թ․ փետրվարի 25. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
**Մարիա Վարդանի Լիսիցյան** (հունվարի 2, 1908(1908-01-02), Թիֆլիս, Ռուսական կայսրություն - հունվարի 26, 1995(1995-01-26), Մոսկվա, Ռուսաստան), մարզիչ, ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր մարզիչ (1963), համամիութենական կարգի մրցավար (1948), գեղարվեստական մարմնամարզության խորհրդային դպրոցի հիմնադիրներից։

Ճարտարապետ, ճարտարապետության թեկնածու (1941), պրոֆեսոր (1963), ՌԽՖՍՀ վաստակավոր ճարտարապետ (1983), ՌԴ ճարտարապետության և շինարարական գիտությունների (1994) և ճարտարապետության միջազգային (1995) ակադեմիաների պատվավոր անդամ Միհրան Լիսիցյանի քույրն է։

Ստեփան Դանիելի Լիսիցյանի եղբոր դուստրը։

Կենսագրություն
--------------

1923 թվականին ավարտել է Թիֆլիսի Ռիթմի և պլաստիկայի ինստիտուտը։ 1954-1984 թվականներին աշխատել է «Կռիլյա Սովետով», 1960-1984 թվականներին` «Զենիթ» կմԸ-ներում։

1963-1971 թվականներին՝ աշխարհի առաջնություններում գեղարվեստական մարմնամարզության ԽՍՀՄ հավաքականի առաջատար մարզիչ։

Մոսկվայի, ՀԱՄԿԽ, ԽՍՀՄ մարզիչների խորհրդի (1958-1975 թվականներ), ԽՍՀՄ գեղարվեստական մարմնամարզության ֆեդերացիայի նախագահության (1960-1973 թվականներ) անդամ։

Մարիա Լիսիցյանի սաներից են աշխարհի չեմպիոններ Լ. Սավնիկովան (1963 թվական), Լ. Կրավչենկոն (1963, 1967 թվականներ), Ե. Կարպուխինան (1967 թվական)։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  *Ով ով է. Հայեր. Կենսագրական հանրագիտարան, հատոր առաջին, Երևան, 2005*.
2. ↑  "ЛИСИЦИАН • Большая российская энциклопедия - электронная версия". *bigenc.ru*. Արխիվացված է the original 2020 թ․ հոկտեմբերի 21-ին. Retrieved 2018 թ․ ապրիլի 26. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
**Միլենա Պավլովիչ-Բարլինի** (սերբ.՝ Милена Павловић-Барили, նոյեմբերի 5, 1909(1909-11-05)[…], Պոժարևաց, Սերբիայի թագավորություն - մարտի 6, 1945(1945-03-06), Նյու Յորք, Նյու Յորք, ԱՄՆ, ԱՄՆ), սերբ բանաստեղծուհի և նկարչուհի։

Կենսագրություն
--------------

Միլենա Պավլովիչ-Բարլինին ծնվել է 1909 թվականի նոյեմբերի 5-ին, Սերբիայի Պոժերևեց քաղաքում։ Նրա հայրը, Բրունո Բարլին, կոմպոզիտոր, երաժշտական քննադատ և բանաստեղծ էր։ Նրա մայրը, Դանիչի Պավլովիչը, Կարագեոգիևների գերդաստանից է և ուսումնասիրել է արվեստ։ 1922-1926 թվականներին Միլենան Բելգրադի արվեստի թագավորական դպրոցում է սովորել, իսկ 1926-1928 թվականներին Մյունխենում։

1930-ականներին թվականների սկզբում Միլենան լքել է Սերբիան։ Մինչ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկսվելը նա մի քանի անգամ կարճ ժամանակով ժամանել է Սերբիա։ Նա իր ժամանակի մեծ մասն անցկացնում էր Իսպանիայում, Հռոմում, Փարիզում և Լոնդոնում, որտեղ հնարավորություն է ունեցել շփվել Ժան Կոկտոյի և Անդրե Բրետոնի հետ։ Միլենան շատ արևմտյան արվեստի դպրոցների և նկարիչների ազդեցությանն է ենթարկվել, մասնավորապես իտալացի նկարիչ Ջորջո դե Կիրիկոյի ազդեցությանը։ 1939 թվականից հետո Միլենա ապրում էր Նյու Յորքում։

Միլենա մահացել է 1945 թվականի մարտի 6-ին։ Մահացության պատճառներն է ձիուց ընկնելն ու սրտի նոպան։

Ստեղծագործություններ
--------------------

Միլենայի ստեղծագործական աշխատանքների թեմաները բազմազան է. դրանք և դիմանկարներն են, և աստվածաշնչյան պատմությունների մեկնաբանումները։ Շարժառիթներից են քողերը, հրեշտակները, Վեներայի արձանները և արլեկինները։ Նրա աշխատանքներից շատերը մշտապես ցուցադրվում են Հռոմում, Նյու Յորքում, Բելգրադում, ինչպես նաև հայրենի Պոժարևացե քաղաքում։ Տունը, որտեղ նա ծնվել է, 1962 թվականից վերածվել էր թանգարանի։

* «Ինքնանկար» 1938«Ինքնանկար» 1938
* «Ինքնանկար» 1939«Ինքնանկար» 1939
* «Գործողություն հայելիով»«Գործողություն հայելիով»

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  *Bibliothèque nationale de France* data.bnf.fr (ֆր.): տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
2. 1 2  *Delarge J.* Le Delarge (ֆր.) — Paris: Gründ, Jean-Pierre Delarge, 2001. — ISBN 978-2-7000-3055-6
3. 1 2  Artists of the World Online, Allgemeines Künstlerlexikon Online, AKL Online (գերմ.) / Hrsg.: A. Beyer, B. Savoy — B: K. G. Saur Verlag, Verlag Walter de Gruyter, 2009. — ISSN 2750-6088 — doi:10.1515/AKL
4. 1 2  Կերպարվեստի արխիվ — 2003.
5. 1 2 3  Zorica Markovic. "MILENA PAVLOVIĆ-BARILI" (in серб.). www.stil-magazin.com. Արխիվացված է the original 2015 թ․ մայիսի 20-ին. Retrieved 26 мая 2015. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)CS1 սպաս․ չճանաչված լեզու (link)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Աշխատանքի Милены Պավելի-Барили Archived 2020-10-13 at the Wayback Machine. (անգլ.)(անգլ.)
* Milena Pavlović-Barili
**Մեքսիկայի առաջին հանրապետություն** կամ **Առաջին Համադաշնություն** (իսպ.՝ Primera República Federal), նախկին պետություն Հյուսիսային Ամերիկայում։

Եղել է Մեքսիկայի պատմության մեջ առաջին հանրապետական կառավարմամբ երկիրը։ Երկրի պաշտոնական անվանումն է **Մեքսիկայի Միացյալ Նահանգներ**, սակայն այն հաճախ անվանվում էր նաև Մեքսիկայի Համադաշնություն։

Մեքսիկայի առաջին հանրապետություն հյուսիսում ընդհանուր սահման ուներ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների հետ։ Հարավից և արևմուտքից ափերը ողողում են Խաղաղ օվկիանոսի ջրերը։

Երկրի հարավարևելյան մասում գտնվում է Կենտրոնական Ամերիկան և Կարիբյան ավազանը, իսկ արևելքում՝ Մեքսիկական ծոցը։

Դաշնային (Ֆեդերալ) այս հանրապետությունը պատմության թատերաբեմում եղել է գրեթե գրեթե տասներկու տարի։ Կառավարությունը իրականացվում էր կուսակցությունների միջոցով։

Երկրում գործում էր պահպանոզականների, լիբերալների, նախկին միապետների, հանրապետականների կուսակցություններ և այլն։

Երկիրը վարչականորեն բաժանված էր նահանգների։ Նահանգի կարգավիճակ ուներ նաև մայրաքաղաքային ինքնավարություն ունեցող Մեխիկո քաղաքը։

Երկիրը կործանվել է 1835 թվականի հեղաշրջումից հետո։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Romo, Rafael (2012 թ․ նոյեմբերի 23). "After nearly 200 years, Mexico may make the name official". *CNN*.
2. ↑  "About Mexico". Embajada de Mexico en Estados Unidos (Mexican Embassy in the United States). 2012 թ․ դեկտեմբերի 3. Արխիվացված է the original 2013 թ․ դեկտեմբերի 2-ին. Retrieved 2013 թ․ հուլիսի 17.
3. ↑  "Official name of the country". Presidency of Mexico. 2005 թ․ մարտի 31. Retrieved 2010 թ․ մայիսի 30.
4. ↑  Merriam-Webster's Geographical Dictionary, 3rd ed. Springfield, Massachusetts, USA, Merriam-Webster; p. 733
5. ↑  "Acta Constitutiva de la Nación Mexicana". 500 años de México en documentos. Արխիվացված է the original 2018 թ․ մարտի 10-ին. Retrieved 2016 թ․ հունվարի 24.
**Կարակալ գումարտակ** (33-րդ գումարտակ (եբրայերեն՝ קרקל‎ — «կարակալ»)), Իսրայելի պաշտպանության բանակի (ՑԱԽԱԼ-ի) ցամաքային զորքերի առանձին հետևազորային ստորաբաժանում, որը նախատեսված է ռազմական պայմաններում կանանց ծառայություն անցնելու համար։ Մտնում է Հարավային ռազմական շրջանի մեջ։ Օպերատիվ ենթարկվում է «Էդոմ» տարածքային դիվիզիային։

Պատմություն
-----------

Գումարտակը ստեղծվել է 2004 թվականին, մարտական ստորաբաժանումներում կանանց ծառայելու հնարավորություն տալու համար։ Գումարտակում ծառայում են կանայք և տղամարդիկ հավասար պայմաններով և պարտականություններով, ընդ որում տղամարդիկ կազմում են գումարտակի 1/3-րդից ոչ ավելին։ Գումարտակի ստեղծմանը նախորդել է (2000 թվականից) մարտական առանձին վաշտերի ստեղման փորձնական ծրագիրը, այն բանից հետո, երբ 2000 թվականին Քնեսեթը օրենք է ընդունել, որը թույլ է տալիս կին զինծառայողներին ծառայել մարտական ստորաբաժանումներում։ 2008 թվականին ՑԱԽԱԼ-ի զորակոչված կանանց 2,5 %-ն ընտրում էին մարտական զորամասերը։

Գումարտակը քննադատության էր արժանանում ենթադրյալ, ինչպես նաև ապացուցված երկու սեռի ներկայացուցիչների զինվորների միջև ռոմանտիկ հարաբերությունների պատճառով։

Նկարագրություն
--------------

Բերետները հանձնելու արարողությունը Մասադա ամրոցի մոտ
Տարբերանշանը բաց կանաչ բերետն է հետևակի խորհրդանշանով և կարմիր երկարաճիտ կոշիկներ, ինչպես «Նախալ» բրիգադում։ Զորակոչվածները հայտնվում են գումարտակում վեցամսյա վերապատրաստումից հետո, որն անցկացվում է «Գիվատի» բրիգադի հետ համատեղ։ «Կարակալ» անվանումը գումարտակը ստացել է գիշատիչի տեսակի անունից, որը տարածված է Արավա անապատում։ Այդ կենդանիների առու և էգ տեսակներն արտաքինով չեն տարբերվում իրարից։

Ստորաբաժանումը որոշվում է որպես թեթև հետևակային գումարտակ և պարեկային ծառայություն է կրում։ Գումարտակի հիմնական խնդիրներն են հանդիսանում Իսրայելի հարավային սահմանի հսկումը, առաջին հերթին Հորդանանի, այնուհետև՝ Եգիպտոսի հետ։ Լրացուցիչ խնդիրներն են՝ Էյլաթի մատույցների հսկումը և երկրի հարավում գտնվող ավտոճանապարհների պարեկությունը՝ երկրի կենտրոնական (խիտ բնակեցված) շրջաններ ահաբեկիչների մուտքը կանխելու նպատակով։ Այդ գործունեության շրջանակներում գումարտակի զինծառայողները ձերբակալել են բազմաթիվ սահմանախախտների՝ պաղեստինյան ահաբեկիչների, ովքեր փորձել են հատել Իսրայելի սահմանը Սինայի միջով, օտարերկրյա մաքսանենգների և նրանց իսրայելական հանցակիցներին, Աֆրիկայից ապօրինի ներգաղթյալների։ Առգրավվել էր թմրանյութի՝ առաջին հերթին հերոինի մեծ քանակություն, ինչպես նաև գաղտնի կերպով տեղափոխվող մաքսանենգ ապրանքներ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Сообщение о смене командиров батальона, на сайте Армии обороны Израиля (2.7.13). (եբրայերեն)
2. ↑  Այդ թեմային էր նվիրված հոդված «Մաարիվ» օրաթերթում (դեկտեմբեր 2004), որի վերնագիրն էր «Մյաու, կատվիկ»։
3. ↑  "Բերետներ". Արխիվացված է the original 2009 թ․ մայիսի 12-ին. Retrieved 2016 թ․ ապրիլի 23. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)

Տես նաև
-------

* Իսրայելի պաշտպանության բանակ
| **՞**Մերկասերմեր |
| --- |
| Լեյլանդի ցեղի նոճի  |
|  |
| Գիտական դասակարգում |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Վերնաթագավորություն | Կորիզավոր |
| Թագավորություն | Բույսեր |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
|  Լատիներեն անվանում |
| *Pinóphyta* կամ *Coníferae*
*Pinophyta Cronquist, Takht. & Zimmerm. ex Reveal*, *1996* |
|  Հոմանիշներ |
| 
*Coniferae Bartl.*, 1830
 |
|  Եզակի դաս |
| 
*Burnett*, 1835
 |
| 

| ԴասակարգումըՎիքիցեղերում | ՊատկերներՎիքիպահեստում | ITIS**18024**NCBI**3312**EOL**4062**

 |
| --- | --- | --- |

 |


**Մերկասերմեր** (լատին․՝ *Pinóphyta* կամ *Coníferae*), բույսերի թագավորության 13—14 բաժիններից մեկը։ Սերմերը զարգանում են կոներում։ Ժամանակակից բոլոր տեսակները փայտատու բույսեր են, որի գերակշռող մասը ծառերն են, թեև կան նաև թփեր։ Տիպիկ ներկայացուցիչներն են՝ մայրի, նոճի, փշատերևազգիներ, գիհի, խեժափիճի, եղևնի, սոճի, սեքվոյա, Կենի և *Agathis australis*։ Մերկասերմերը վայրի ձևով աճում են աշխարհի գրեթե բոլոր տեղերում։ Հաճախ այս բույսերն աճում են այլ բուսատեսակների կողքին, օրինակ՝ այնպիսի բիոմներում, ինչպիսին է տայգան։ Մերկասերմերի փայտը ներառվում է «փափուկ» տեսակի մեջ։ Տրիասի և յուրայի դարաշրջանում որոշ մերկասերմ բույսեր աստիճանաբար ձեռք են բերել ծաղկավոր բույսերին բնորոշ բոլոր կարևոր հատկանիշները՝ սերմնարան, սպի, կրկնակի բեղմնավորում և այլն, իսկ ավելի ուշ վերափոխվել են (ասեղնատերևների հետ միասին) բուսական աշխարհի գերիշխող խմբի։

Բազմազանությունը
----------------

Անտառում, մեզ հայտնի լայնատերև ծառերից բացի,հանդիպում են նաև ասեղնատերև , իսկ երբեմն էլ թեփուկավոր տերևներ ունեցող բույսեր;Մերկասերմերը բազմազան են։ Սոճին, եղևնին,Սեքվոյան ,խեժափիճին ,մերկասերմեր են։ Երկրի վրա կա մոտ 600տեսակ, որոնցից 200-ը բաժին է ընկնում սոճիներին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Բույսեր". Արխիվացված է the original 2013 թ․ դեկտեմբերի 15-ին. Retrieved 2015 թ․ սեպտեմբերի 7.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա · Բրոքհաուսի և Եփրոնի · Բրոքհաուսի և Եփրոնի փոքր · Կրուգոսվետ · MESH ID |
|  |
| Տաքսոնոմիա | GBIF · iNaturalist · NCBI · ITIS TSN |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | BNF: 119377828 · LCCN: sh85031129 · Microsoft: 2776867504, 2910780715 |

 |