recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Իվան Անտոշին** (ռուս.՝ Иван Панфилович Антошин, 1895 - հունիսի 11, 1944(1944-06-11), Մոսկվա, ԽՍՀՄ), Բանվորա-գյուղացիական Կարմիր բանակի գեներալ-մայոր, Քաղաքացիական և Հայրենական Մեծ պատերազմի մասնակից։

Կենսագրություն
--------------

Իվան Անտոշինի գերեզմանը Մոսկվայի Նովոդևիչյան գերեզմանատանը
Իվան Անտոշինը ծնվել է 1895 թվականին։ Ծառայել է ցարական բանակում որպես օդաչու։ 1917 թվականին մտնում է Կարմիր գվարդիա։ 1918 թվականին Անտոշինը ծառայության է անցնում Բանվորա-գյուղացիական Կարմիր բանակում, մասնակցում Քաղաքացիական պատերազմի մարտերին։ 1924-1926 թվականներին Անտոշինը եղել է ՌՕՈՒ Հատուկ Կարմրադրոշ կործանիչ էսկադրիլիայի 3-րդ կործանիչ ավիացիոն դիվիզիայի հրամանատար։ Նրա հրամանատարության ներքո այդ էսկադրիլիայում ծառայել է ապագա հռչակավոր օդաչու, Խորհրդային Միության հերոս Վալերի Չկալովը։ 1927-1928 թվականներին Անտոշինը ծառայել է Միջին Ասիայում։

1930-1935 թվականներին Անտոշինը եղել է Օդեսայի թռիչքային դպրոցի հրամանատարը, դասավանդել է Ռազմա-օդային ուժերի ակադեմիայում։ 1935-1938 թվականներին եղել է Պրիվոլժեի ռազմական օկրուգի Ռազմա-օդային ուժերի հրամանատարը։ 1938 թվականի փետրվարից Անտոշինը զբաղեցրել է Խարկովի ռազմական օկրուգի Ռազմա-օդային ուժերի հրամանատարի պաշտոնը, զուգահեռաբար եղել է 49-րդ ավիացիոն դիվիզիայի հրամանատարը։ Մասնակցել է լեհական արշավանքին։ 1940 թվականի հունիսի 4-ին Անտոշինին շնորհվել է ավիացիայի գեներալ-մայորի կոչում։

Հայրենական Մեծ պատերազմի տարիներին Անտոշինը եղել է 22-րդ բանակի ռազմաօդային ուժերի հրամանատար, ապա հաջորդաբար Ուրալի, Վոլգայի, Ստալինգրադի և Արխանգելսկի ռազմական շրջանների հրամանատար։

Մահ
---

Մահացել է ավիավթարից 1944 թվականի հունիսի 11-ին։ Թաղված է Մոսկվայի Նովոդևիչյան գերեզմանատանը։

Պարգևներ
--------

Պարգևատրվել է Կարմիր դրոշի շքանշանով, Հայրենական պատերազմի 1-ին աստիճանի և «Պատվո նշան» մեդալով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4  «Антошин Иван Панфилович» (ռուսերեն).. Վերցված է 2014 թ․ սեպտեմբերի 26-ին. `{{cite web}}`: External link in ``|publisher=`` (օգնություն)
**Լիվնոյի պանիր** (բոսնիերեն՝ Livanjski sir), պինդ պանրատեսակ, որի արտադրությունն սկսվել է տասնիններորդ դարի վերջերին Հյուսիսարևմտյան Հերցեգովինայի Լիվնո բնակավայրում, այնուհետև տարածվել Գլամոչի և Տոմիսլավգրադիւ շրջաններում

Պատմություն
-----------

Այս պանրի ի հայտ գալը պատմական արմատներ ունի։ Մեծ տերությունների 1878 թվականի բեռլինյան կոնգրեսը, հավանության արժանացնելով Անգլիայի առաջարկությունը, Ավստրո-Հումգարիային լիազորեց թուրքերից գրավել Բոսնիան և Հերցեգովինան։ Այստեղ իրենց իշխանությունը հաստատելուց հետո ավստրոհունգարացիները վարչաքաղաքական, հասարակական, տնտեսական բարեփոխումներ իրականացրին։ Քանի որ տարածաշրջանը ագրարային էր, գյուղատնտեսությունը և մասնավորապես անասնապահությունը զարգացնելու նպատակով մի շարք նպաստավոր վայրերում, այդ թվում՝ նաև Լիվնոյում հիմնեցին անասնապահական խոշոր ֆերմա և զարկ տվեցին պանրի արտադրությանը՝ այստեղ ուղարկելով պանրագործ վարպետներ, որոնցից առանձնապես հիշարժան է ֆրանսիացի Կիպրիան Ժեյեի ներդրած խոշոր ավանդը։ Նրա գլխավորությամբ կազմակերպվել է ոչխարի կաթից շվեյցարական գրույե, ֆրանսիական ռոկֆոր և այլ տեսակի պանիրների արտադրությունը (ի դեպ, այստեղ արտադրված բարձրորակ ռոկֆորը 1896 թվականին արժանացել է «*Grossenmilleniums*» մեդալի)։ Ֆրանսիացի այդ պանրագործ վարպետի գլխավորությամբ էլ 1906 թվականին հիմք է դրվել *Լիվնո* տեսակի պանրի արտադրությունը, որը սկզբից ևեթ մեծ պահանջարկ է վայելել միապետության շուկայում։

Ներկայումս այդ պանրատեսակի խոշորագույն արտադրողը "*Mljekara Livno*" պանրագործարանն է, որն այդ արտադրատեսակից 2005 թվականին թողարկել ու վաճառել է ավելի քան յոթ հարյուր տոննա։ Մեր օրերում Լիվնոյի պանրի պատրաստման համար ոչխարի կաթի հետ մեկտեղ մշակում են կովի կաթ՝ մոտավորապես 70 տոկոս և 30 տոկոս հարաբերակցությամբ (ոչխարի կաթի քանակը 60 տոկոսից պակաս չպիտի լինի)։ Այդ պանրատեսակի հասունացումը տևում է 60-65 օր։ Այն հայտնի է իր սուր համային հատկանիշներով։ Տնային պայմաններում պատրաստելիս լրացուցիչ համ հաղորդելու նպատակով երբեմն հավելում են որոշակի տեսակների կանաչեղեն և այլ համեմունքներ։

Լիվնոյի պանիրը տարածաշրջանում և աշխարհում համարվում է բոսնիահերցեգովինյան բրենդ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «http://www.mljekaralivno.com». Արխիվացված է օրիգինալից 2016 թ․ հոկտեմբերի 29-ին. `{{cite web}}`: External link in ``|title=`` (օգնություն)
2. ↑  John Van Antwerp Fine, *When Ethnicity Did Not Matter in the Balkans*, University of Michigan Press, 2006.
3. ↑  Marko Vego, *Naselja bosanske srednjevjekovne države*, Svetlost, 1957.
4. ↑  Vjekoslav Klaić, *Bribirski knezovi od plemena Šubič do god. 1347*, Naklada "Matice hrvatske", 1897.
**«Մի բաժակ թեյ** (անգլ.՝ The Cup of Tea), նկար, որ ստեղծվել է 1880-1881 թվականներին ամերիկացի նկարչուհի Մերի Կեսսետի կողմից։ Ներկայումս այն գտնվում է Նյու Յորքի Մետրոպոլիտենի հավաքածուում։

19-րդ դարի վերջին Մերի Կեսսետը մեկնում է Փարիզ, որպեսզի շարունակի բնանկարչություն ուսումնասիրել։ Նա Շառլ Շապլենի սանն էր։ Նրա ստեղծագործությունների վրա մեծ ազդեցություն էր թողել Էդգար Դեգայի հետ ունեցած ընկերությունը։
Վերջինիս դրդմամբ էլ նկարչուհին 1879 թվականին ուղարկում է իր աշխատանքները մյուս իմպրեսիոնիստների հետ համատեղ կազմակերպված ցուցահանդեսին։ Կեսսետը ճանաչում է գտնում «կանացի» թեմայի համար (մեկ բաժակ թեյի շուրջ հելյունով գործելիս)։

Կտավը ստեղծվել է 1880-1881 թվականների ընթացքում, որի համար բնորդ է հանդիսացել նկարչուհու քույրը` Լիդիան։
Մինչ այդ Լիդիան, ով տառապում էր երիկամների բորբոքումից, Ֆիլադելֆիայից եկել էր Փարիզ քրոջը այցելության։ Այդ ժամանակաշրջանում չամուսնացած կանայք միայնակ չէին ապրում, սակայն Լիդիայի հիվանդությունը գնալով խորանում էր, և նա չէր կարող դիմանալ ճամփորդություններին։ Ընտանիքի մյուս անդամները Փարիզ են տեղափոխվում 1880 թվականի գարնանը։ Այս շրջանում Մերի Կեսսետը հիմնականում պատկերում էր կենցաղային դրվագներ։ Լիդիան մինչև 1882 թվականը հաճախակի է դառնում քրոջ նկարների հերոսուհին։

Թեյախմության ընթացքը պատկերված է իմպրեսիոնիստներին բնորոշ ձևով։ Այս ծիսակատարությունը տեղ է գտել 1880 թվականին ստեղծված մի շարք աշխատանքներում։ Ստվերները արտացոլելու համար օգտագործվել են կոնտրաստ գույներ։

1881 թվականին Կեսսետը նկարն ուղարկում է իմպրեսիոնիստների ցուցահանդեսին, որտեղ և այն ճանաչում է ստանում քննադատների կողմից։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5
2. 1 2
3. ↑
4. 1 2 3  «The Cup of Tea» (անգլերեն). Metropolitan Museum of Art. Վերցված է 2019 թ․ հունիսի 18-ին.
5. 1 2  Myers, Nicole (2008-09). «Women Artists in Nineteenth-Century France» (անգլերեն). Metropolitan Museum of Art. Վերցված է 2019 թ․ հունիսի 18-ին.
6. ↑  *Parker, Josh* Mary Cassatt: Paintings. — Josh Parker, 2015. — ISBN 9786050353969(չաշխատող հղում)
7. ↑  *Mathews, Nancy Mowll* Mary Cassatt: A Life. — Yale University Press, 1994. — ISBN 0300164882
8. ↑  *Weinberg, Helene Barbara* American Impressionism & Realism: A Landmark Exhibition from the MET, the Metropolitan Museum of Art, New York. — New York City, New York: Metropolitan Museum of Art, 2009. — ISBN 978-1-876509-99-6
9. ↑  *N.Y.), Metropolitan Museum of Art (New York* American Paintings: A Catalogue of the Collection of the Metropolitan Museum of Art. — Metropolitan Museum of Art, 1965. — ISBN 9780870994395
**Փոլադ Իսրաիլ օկլի Հաշիմով** (ադրբ.՝ Polad İsrayıl oğlu Həşimov, հունվարի 2, 1975(1975-01-02), Վանդամ, Գաբալայի շրջան, Ադրբեջանական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - հուլիսի 14, 2020(2020-07-14), Թովուզի շրջան, Ադրբեջան), Ադրբեջանի ռազմական գործիչ, գեներալ-մայոր (2019), Ադրբեջանի զինված ուժերի 3-րդ բանակային կորպուսի շտաբի պետ։

2016 թվականի ապրիլի սկզբին մասնակցել է հայ-ադրբեջանական ռազմական գործողությունների մասնակից։ Պարգևատրվել է «Հայրենիքին մատուցած ծառայության համար» 2-րդ և 3-րդ աստիճանի մեդալներով (2014, 2016)։ Ծառայության տարիներին նա պարգևատրվել է նաև 12 մեդալով։

Կենսագրություն
--------------

Փոլադ Հաշիմովը ծնվել է 1975 թվականին Գաբալա քաղաքում։ Փոլադ Հաշիմովի պապը Հայրենական մեծ պատերազմի վետերան էր։ Սովորել է Սումգայիթի թիվ 34 միջնակարգ դպրոցում։ 18 տարեկանում կամավոր մեկնել է Ղարաբաղյան պատերազմ։

Փոլադ Հաշիմովն ավարտել է Ադրբեջանի զինված ուժերի Բաքվի բարձրագույն դպրոցը և ռազմական ակադեմիան Թուրքիայում։ Նա ծառայել է Մռավի մոտ և Դաշքեսանի շրջանում, Ադրբեջանի և Հայաստանի զինված ուժերի շփման գոտիներում։

2003 թվականին մայոր Հաշիմովը Ադրբեջանի Նախագահ Հեյդար Ալիևի հրամանագրով պարգևատրվել է «Ռազմական վաստակի համար» մեդալով `Ադրբեջանի Հանրապետության անկախությունն ու տարածքային ամբողջականությունը պաշտպանելու գործում հատուկ ծառայությունների համար։ 2009 թվականին Նախագահ Իլհամ Ալիևի հրամանով պարգևատրվել է «Հայրենիքի համար» մեդալով ՝ որպես փոխգնդապետ։

2016 թվականի ապրիլի 2-4-ին կայացած մարտերի ընթացքում Հաշիմովը եղել է 1-ին բանակային կորպուսի շտաբի պետ և վիրավորվել մարտերի ընթացքում։ Փոլադ Հաշիմովը պարգևատրվել է «Հայրենիքին մատուցած ծառայության համար» 2-րդ աստիճանի շքանշանով ՝ 2016-ի ապրիլյան մարտերում մատուցած ծառայությունների համար։

2019 թվականի հունիսի 25-ին Փոլադ Հաշիմովին շնորհվել է գեներալ-մայորի բարձրագույն ռազմական կոչում։ Հետագայում Հաշիմովը նշանակվել է Ադրբեջանի Զինված Ուժերի 3-րդ բանակային կորպուսի շտաբի պետ։

Գեներալ-մայոր Հաշիմով Փոլադը զոհվել է 2020 թվականի հուլիսի 14-ին` հայ-ադրբեջանական ռազմական բախման ընթացքում՝ Հայաստանի կողմից արձակած կրակից։ Հողարկավորվել է 2-րդ պատվո ծառուղում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «"Azərbaycan Silahlı Qüvvələrinin hərbi qulluqçularının təltif edilməsi haqqında Azərbaycan Prezidenti İlham Əliyevin 19 aprel 2016-cı il tarixli 1968 nömrəli Sərəncamı"». Արխիվացված է օրիգինալից 2021 թ․ հունվարի 5-ին. Վերցված է 2020 թ․ սեպտեմբերի 30-ին.
2. ↑  «"Azərbaycan Müdafiə Nazirliyinin qulluqçularının ali hərbi rütbələrin verilməsi haqqında Azərbaycan Prezidenti İlham Əliyevin 24 iyun 2019-cu il tarixli 1286 nömrəli Sərəncamı"». Արխիվացված է օրիգինալից 2020 թ․ հուլիսի 16-ին. Վերցված է 2020 թ․ սեպտեմբերի 30-ին.
3. ↑  Ադրբեջանի Հանրապետության պաշտպանության նախարարության պաշտոնական էջ
4. ↑  «Церемония прощания с офицерами-шехидами». Արխիվացված է օրիգինալից 2020 թ․ հուլիսի 23-ին. Վերցված է 2020 թ․ սեպտեմբերի 30-ին.
**Կամիլ Լակուր** (ֆր.՝ Camille Lacourt, ապրիլի 22, 1985(1985-04-22), Նարբոն), ֆրանսիացի լողորդ, ով մասնագիտացած է մեջքի լող սպորտաձևում։ Աշխարհի քառակի և Եվրոպայի եռակի չեմպիոն է։ Կարճ լողի աշխարհի առաջնության մրցանակակիր է։

Կենսագրություն
--------------

Կամիլը լողով զբաղվում է հինգ տարեկանից։ 2002 թվականին Ֆրանսիայի 50 մետր երկարությամբ լողի առաջնության ժամանակ նվաճել է բրոնզե մեդալ, հաջորդ տարի դարձել է երիտասարդական ազգային առաջնության երկու բրոնզե մեդալ՝ 50 և 100 մետր լողաձևերում։ 2004 թվականին դարձել է Ֆրանսիայի երիտասարդական առաջնության երկակի չեմպիոն՝ 50 և 100 մետր լողաձևերում։ 2003 թվականին առաջին անգամ մասնակցել է միջազգային առաջնության, սակայն մեդալ չի նվաճել։ 2005 թվականին Ֆրանսիայի առաջնության ժամանակ գրավել է երրորդ հորիզոնականը։ 2006 թվականից նրա մարզիչը դարձել է Ֆիլիպ Լյուկեն։

2009 թվականին ջրային սպորտաձևերի աշխարհի առաջնությունում զբաղեցրել է հինգերորդ հորիզոնականը։

2012 թվականին Լոնդոնի օլիմպիական խաղերի ժամանակ ֆրանսիացին զբաղեցրել է չորրորդ հորիզոնականը՝ 11 վարկյանով ետ մնալով ճապոնացի Ռյոսուկե Իրիյեից։

2013 թվականին Կամիլ Լակուրը դարձել է աշխարհի եռակի չեմպիոն՝ դառնալով 50 մետր երկարությամբ մեջքով լողի չեմպիոն։ Այնուհետև նվաճել է կոմբինացիոն էստաֆետի առաջին հորիզոնականը։ Միևնույն տարում Լակուրը դարձել է Եվրոպայի առաջնության արծաթե մեդալակիր։

2015 թվականին լողորդը նվաճել է երեք մեդալ՝ Ջրային սպորտաձևերի աշխարհի առաջնության ժամանակ։ Նա նվաճել է ոսկե մեդալ՝ 50 մետր երկարությամբ մեջքի լողի ժամանակ, արծաթե մեդալ՝ 100 մետր երկարությամբ լողի մրցաշարում և բրոնզե մեդալ՝ կոմբինացիոն էստաֆետի ժամանակ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Биография на fina.org». Արխիվացված է օրիգինալից 2014 թ․ հուլիսի 19-ին. Վերցված է 2017 թ․ սեպտեմբերի 6-ին.
2. ↑  ««Men's 100m Backstroke — Final»». Արխիվացված է օրիգինալից 2012 թ․ դեկտեմբերի 8-ին. Վերցված է 2017 թ․ սեպտեմբերի 6-ին.
3. ↑
4. ↑
5. ↑  «http://omegatiming.com/File/Download?id=00010F020000010602FFFFFFFFFFFF02». Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ սեպտեմբերի 24-ին. Վերցված է 2017 թ․ սեպտեմբերի 6-ին. `{{cite web}}`: External link in ``|title=`` (օգնություն)
6. ↑
7. ↑  «http://omegatiming.com/File/Download?id=00010F020000042F02FFFFFFFFFFFF02». Արխիվացված է օրիգինալից 2016 թ․ հունվարի 23-ին. Վերցված է 2017 թ․ սեպտեմբերի 6-ին. `{{cite web}}`: External link in ``|title=`` (օգնություն)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Профиль на сайте sports-reference.com Արխիվացված 2012-12-15 Wayback Machine (անգլ.)
* Լակուրի պաշտոնական կայք էջ(չաշխատող հղում)
 (ֆր.)

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Կամիլ Լակուր» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | Ֆեյսբուք · Թվիթթեր · Թվիթթեր |
|  |
| Թեմատիկ կայքեր | EspritBleu · FINA · Olympic Channel · Swimrankings.net · SwimSwam · ՄՕԿ · Internet Movie Database · MusicBrainz |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | BNF: 17859655n · GTAA: 223895 · SUDOC: 235817570 · VIAF: 210156009975949581775 · WorldCat VIAF: 210156009975949581775 |

 |
Ճոճանակ
**Ճոճանակ**, հաճույքի կամ զվարճանքի համար ճոճվելու կառույց։ Դասակարգման մեջ կան 4 տիպի ճոճոնակներ (տիպ № 1՝ մեկ պտույտի առանցքով նստարանի տեսքով՝ սյուներից կամ գերանից կախված, տիպ № 2՝ մի քանի պտույտի առանցքներով, տիպ № 3՝ ճոճանակ մեկ կախոցի կետով, տիպ № 4՝ կոլեկտիվային ճոճանակ)։ Տեղադրվում են մանկական խաղահրապարակներում, հանգստյան գոտիներում և այլուր։

Դիցաբանական նշանակություն
-------------------------

Ճոճանակները հաճախ էին հանդիպում հարավային և արևելյան սլավոնական ազգերի մոտ և հազվադեպ՝ արևմտյան։ Դրանց օգտագործմամբ ազատ ժամանցի անցկացմանը հին սլավոնացիները վերագրել են կախարդական գործառույթներ (ապոտրոպիկական և արտադրողական)։ Երիտասարդության համար ժամանակի այս անցկացման ձևը համարվել է ոչ պարտադիր և ընդունվել է որպես երիտասարդներին և աղջիկներին ամուսնության մղելու միջոց։

Հարավային սլավոնացիները պատրաստել են ճոճանակներ Մասլենիցայի կամ Յուրիի օրվա համար, դրանց օգնությամբ զվարճանքը չէր արգելվում Մեծ պասի ժամանակ, սակայն ընդհատվում էր Ավագ շաբաթվա ընթացքում՝ վերսկսվելով Զատկին և շարունակվելով մինչև Լուսավոր շաբաթ։ Պետրոսի մատնությունը վերջին օրն էր, երբ կարելի էր ճոճվել ճոճանակներին։ Այս գործընթացը վերաբերել է ծիսակարգային գործողություններին, որը հնարավորություն է տվել գյուղատնտեսական մշակաբույսերի վեգետացիային, օրինակ՝ վուշի և կանեփի։ Բուլղարիայում մասլենիցայի ժամանակ տարեց կանայք ձուն դրել են կրծքի տակ և ճոճվել ճոճանակների վրա այն բանի համար, որ կանեփը մեծ լինի։ Սերբիայում տարեց տղամարդիկ ճոճվում էին այն բանի համար, որ կանեփի, հացահատիկի, աշորայի և գարու ցանքատարածույթյունները մեծանային։ Մակեդոնիայում ծերունիները ճոճվել են ճոճանակներին Յուրիի օրը, որպեսզի շուտ հասներ բամբակը։

Պատկերասրահ
-----------

* Այգու ճոճանակԱյգու ճոճանակ
* Ժան Օնորե Ֆրագոնար «Ճոճանակ» (1767-1768) նկարըԺան Օնորե Ֆրագոնար «Ճոճանակ» (1767-1768) նկարը
* Ֆրեդերիկ Մորգան «Դպրոցից հետո» (1893)Ֆրեդերիկ Մորգան «Դպրոցից հետո» (1893)
* Փայտե ճոճանակներ, Կիժիի պոգոստՓայտե ճոճանակներ, Կիժիի պոգոստ
* ԽՍՀՄ-ի ժամանակների մշակույթի և հանգստի այգում ճոճանակ «Նավակ»ԽՍՀՄ-ի ժամանակների մշակույթի և հանգստի այգում ճոճանակ «Նավակ»

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Качели // Толковый словарь Ожегова
2. ↑  «ГОСТ 52167-2012 Оборудование детских игровых площадок Безопасность качелей» (ռուսերեն). Վերցված է 2018 թ․ նոյեմբերի 29-ին.
3. ↑  Т. А. Агапкина. Качели, качаться на качелях // Славянская мифология. Энциклопедический словарь / С. М. Толстая. — Международные отношения, 2014. — (Славянские древности). — ISBN 978-5-7133-1392-0.

Գրականույթուն
-------------

* *Т. А. Агапкина* Качели, качаться на качелях // Славянская мифология. Энциклопедический словарь / С. М. Толстая. — Международные отношения, 2014. — (Славянские древности). — ISBN 978-5-7133-1392-0

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Ճոճանակ (ճոճվելու հարմարանք)» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Մեծ կատալոնական |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | GND: 4352380-8 · LCCN: sh85131263 |

 |
**Հակոն VII թագավորի 70-ամյակին նվիրված մեդալ**, Նորվեգիայի պետական պարգև։

Պատմություն
-----------

Հակոն VII թագավորի 70-ամյա հոբելյանը համընկավ գերմանա-ֆաշիստական զորքերի կողմից Նորվեգիայի օկուպացիայի հետ, որի ժամանակ թագավորը գտնվում էր Լոնդոնում՝ գլխավորելով վտարանդի կառավարությունը։ Հակոն VII թագավորի 70-ամյակին նվիրված մեդալը հաստատվել է 1942 թ.-ի հոկտեմբերի 27-ին Հակոն VII-ի կողմից որպես Նորվեգիայի զինված ուժերի զինծառայողներին պարգևատրելու համար, ովքեր գործել են Մեծ Բրիտանիայի տարածքում։ Սկզբնական շրջանում մեդալը շնորհվել է ժապավենի տեսքով, իսկ մեդալները պատրաստվել են 1946 թ.-ին՝ պատերազմի ավարտից և թագավորական ընտանիքի՝ նորվեգիա վերադառնալուց հետո Օսլոյում գտնվող Հակոբ Տոստրապի ոսկերչական արհեստանոցում։

Նկարագրություն
--------------

Մեդալը շրջանաձև է և պատրաստված բրոնզից։ Վերին հատվածում պատկերված է թագավորական զինանշանը։ Դիմային հատվածում պատկերված է թագավորը ադմիրալի համազգեստով, որի շուրջ գրված է *«HAAKON 7 NORGES KONGE»*: Դիմանկարի ներքևում գրված է փոքր տառերով գրված է «О. SORENSEN»՝ ցույց տալով նորվեգացի դիզայներ Օսկար Սորենսին, ով մշակել է մեդալի դիզայնը։

Մեդալի հակառակ կողմում շրջանակի մեջ Սուրբ Ալաֆի շքանշանի շղթայի պատկերը՝ մեջտեղում գրված *«TIL MINNE OM / 70 ÅRSDAGEN / 3 AUGUST 1942»*: Ներքևում, շղթայից քիչ վերև փոքր տառերով գրված է «J TOSTRUP»՝ ցույց տալով նորվեգացի ոսկերիչ Հակոբ Տոստրապին, ում արհեստանոցում ձուլվել է մեդալը։

Մեդալի վերևի հատվածում՝ թագի վրա ամրացված է օղակ, որի միջոցով այն ամրացված է ժապավենին։

 Մեդալի ժապավենը մետաքսից է, կարմիր գույնի կենտրոնում երկու դեղին գծերով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Norwegian Decorations». kongehuset.no. Վերցված է 2012 թ․ սեպտեմբերի 16-ին.
2. ↑  «Haakon VII 70th Anniversary Medal». Imperial War Museums. Վերցված է 2012 թ․ սեպտեմբերի 16-ին. `{{cite web}}`: External link in ``|publisher=`` (օգնություն)

Աղբյուրներ
----------

* Norway: Medal for the 70th birthday of King Haakon VII (անգլերեն)
* Medal for the 70th birthday of King Haakon VII (անգլերեն)
* Haakon VII's 70-års-medalje Արխիվացված 2015-09-12 Wayback Machine (նորվեգերեն)
* H.VII 70-еrs med.: Haakon VIIs 70 еrs medalje(չաշխատող հղում)
 (նորվեգերեն)
**«Րաֆֆու աղբյուր-հուշարձան»** (նաև՝ **«Ռաֆֆու աղբյուր-հուշարձան»**), աղբյուր-հուշարձան Արցախի Հանրապետության Ասկերանի շրջանի Դահրավ գյուղում՝ Շնաքար կոչված բարձրադիր լեռան ճակատին։

Պատմություն
-----------

Տարիներ առաջ Րաֆֆին գալիս է Դահրավ գյուղ` տեղի քաջերի պատմությունը գրելու։ Նա շրջում է տնետուն, հարցուփորձ անում ծերերին, կարդում մամռակալած քարերի գրերը։ Րաֆֆու խնդրանքով գյուղացիները շուռ են տալիս Աբրահամենց այգու մոտ ընկած հսկայական սալաքարը` նրա վրա եղած գրերը կարդալու համար։ Րաֆֆու մեկնելուց հետո այդ սալաքարի տեղից սկսում է առատ ջուր բխել։ Դահրավցիների ուրախությանը չափ չի լինում, քանի որ մինչ այդ ջուր բերելու համար նրանք ստիպված էին իջնել մոտակա ձորը։ Այդ աղբյուրը հիմա էլ կա և կոչվում է *Րաֆֆու աղբյուր*։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  «Հայաստանի Հանրապետության և Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության տնտեսական աշխարհագրություն», Սերգեյ Մելքումյան, Երևան, 2000, էջ 347։
2. 1 2 3 4 5 6 7  «Րաֆֆու աղբյուրը». *impoqrik.am*. 2010 թ․ դեկտեմբերի 10. Վերցված է 2024 թ․ մարտի 1-ին.
Յուբիցումեի օրինակ
**Յուբիցումե** (ճապ.՝ 指詰め) («կարճացնել մատը» (ճապ.՝ 指を詰める) արտահայտությունից), մատի ֆալանգների կամավոր կտրելը ի նշան նվիրվածության։ Շարժառիթը կարող է լինել մեղքի զգացումը, բողոքը, ներողություն խնդրելու ցանկությունը։ Այն հիմնականում կիրառում են հանցավոր համայնքների (մասնավորապես՝ յակուձաների) անդամները, միջին ծանրության խախտումների ժամանակ, որոնց համար նախատեսված չէ մահապատիժ կամ աքսոր։ Առաջին խախտման ժամանակ կտրում են ճկույթի ֆալանգը, կրկնվելիս կտրվում է երկրորդը, իսկ հետո երրորդը կամ կտրում են այլ մատներ։ Եթե յուբիցումեն արվում է որպես առաջնորդին ներողություն խնդրելու նշան, ապա մատի կտրված հատվածը փաթաթում են 
կտորի մեջ և նվիրում նրան։

Յուբիցումեի ծեսը ծագել է բակուտո՝ խաղամոլների միջավայրում և պարտքը մարելու միջոց է եղել։ Հին ժամանակներում այս բոլորը արվել է նրա համար, որ ի վերջո յակուձայի համար դժվարանար թուր օգտագործելը, որի արդյունքում էլ մեծանում էր նրա կախվածությունը ղեկավարի կամքից։ Սակայն, այսօր անդամահատման արարողությունը կրում է զուտ խորհրդանշական բնույթ։ Շատ յակուձաներ պրոթեզների օգնությամբ թաքցնում են անդամահատված մատները։

Յուբիցումե կատարելը պատժելի չէ, սակայն դրան հարկադրելը, ինչպես նաև ցանկացած օգնություն (այդ թվում՝ գործիքներ տրամադրելը) հանցագործություն է համարվում։ 1993 թվականին ճապոնական կառավարության ստուգումները ցույց են տվել, որ յակուձայի անդամների 44,8%-ը կատարել է յուբիցումե; Նրանց 15%-ը կատարել է այս ծեսը առնվազն երկու անգամ]։ Հանցավոր կազմակերպությունների անդամների ձերբակալության մի քանի դեպք է տեղի ունեցել յուբիցումե կատարելը հարկադրելու կասկածանքով։

Յուբիցումե կատարել են ոչ միայն հանցագործները, այլև հասարակության այլ շերտերի մարդիկ։ Տացուկո Տակաոկա գեյշան 1915 թվականին կտրել է ճկույթի ֆալանգը՝ ի նշան նվիրվածության իր սիրելիին։ Այս դեպքից հետո նրան անվանել են «ինը մատով գեյշա»։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3  *Benson M. French J.L.* Organized Crime. — Facts On File, Incorporated, 2009. — (Criminal Investigations Series). — ISBN 9781438118024
2. ↑  *Союз писателей СССР.* Иностранная литература. — Известия, 1994. — С. 195.
3. ↑  *Kirkup J.R.* A History of Limb Amputation. — Springer, 2007. — ISBN 9781846285097
4. ↑  *Mallory S.L.* Understanding Organized Crime. — Jones& Bartlett Learning, 2011. — ISBN 9781449675776
5. 1 2 3 4 5  *Kaplan D.E. Dubro A.* Yakuza: Japan's Criminal Underworld. — University of California Press, 2012. — ISBN 9780520274907
6. ↑  Отдел по борьбе с организованной преступностью Департамента по уголовным делам Управления полиции (15.05.91). «Законодательство о пресечении незаконных деяний членов бандитских группировок» (ռուսերեն). Արխիվացված է օրիգինալից 2016 թ․ մարտի 4-ին.
7. ↑  *Stark D.H.* The Yakuza: Japanese Crime Incorporated. — University of Michigan, 1981.
8. ↑  Նասինիպոն սիմբուն (ճապ.՝ թերթ «Արևելյան Ճապոնիա» *西日本新聞*)|西日本新聞, մայիսի 21, 2003
9. ↑  Санкэй симбун, Осака, 5 февраля 2013 года: «組員に「指詰め」強要、容疑の組長ら逮捕»
10. ↑  *Оно, Кэнъити (小野賢一)* 女、女、女: 戀の照葉. — С. 1, 2.
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Բեքարյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Ծովինար Արայի Բեքարյան** (փետրվարի 23, 1940(1940-02-23), Լենինգրադ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), հայազգի նկարչուհի, Ռուսաստանի նկարիչների և Սանկտ Պետերբուրգի ակվարելիստների միության անդամ։

Կենսագրություն
--------------

Ծովինար Բեքարյանը ծնվել է 1940 թվականին Լենինգրադում, նկարիչներ Արա և Դիա Բեքարյանների ընտանիքում։ Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմի տարիներին մոր հետ տարհանվել է Լենինգրադից Սարատովի շրջան, իսկ հետո կարճ ժամանակով տեղափոխվել Հայաստան։ Պատերազմի ավարտից հետո վերադարձել են Լենինգրադ։ Մորը կորցրել է վաղ տարիքում։ Սկզբում ավարտել է Ռեպինի անվան գեղարվեստի ինստիտուտին կից դպրոցը, իսկ 1964 թվականին Գեղարվեստի ակադեմիայի գեղանկարի բաժինը (Ա․ Ա․ Միլնիկովի արվեստանոց)։ Ավարտական տարուց սկսել է ցուցադրվել։ Մասնակցել է Ռուսաստանի և արտասահմանյան բազմաթիվ ցուցահանդեսների։

Ստեղծագործական կյանք
--------------------

Մասնակցում է «Պետերբուրգի հոգին» (ռուս.՝ Душа Петербурга), «Պետերբուրգի գեղեցկուհի» (ռուս.՝ Петербургская красавица), Պետերբուրգի սպիտակ գիշերները (ռուս.՝ Белые ночи Петербурга), Պետերբուրգյան կավճաներկ (ռուս.՝ Петербургская пастель), «Պետերգոֆի պալատներն ու զբոսայգիները կավճարվեստում» (ռուս.՝ Дворцы и парки Петергофа в искусстве пастели) նախագծերին։ Տարբեր պատկերասրահներում ունեցել է յոթ անհատական ցուցահանդես։ Ծովինար Բեքարյանը դասավանդում է StArt\_Ակադեմիայում ակադեմիայում։

Անդամություն
------------

* Նկարիչների միության Լենինգրադյան բաժանմունքի անդամ (1964),
* ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամ (1966),
* Ռուսաստանի նկարիչների միության անդամ (1968),
* Սանկտ Պետերբուրգի ակվարելիստների միության անդամ (1998),
*

Նկարները ցուցադրվում են
-----------------------

Ծովինար Բեքարյանի ստեղծագործությունները մշտական ցուցադրվում են մի շարք պատկերասրահներում և թանգարաններում։

* Տրետյակովյան պատկերասրահ,
* Ռուսական թանգարան,
* Սանկտ Պետերբուրգի պատմության թանգարան,
* Վոլոգդայի պատկերասրահ,
* Կոմսոմոլսկ Ամուրի կերպարվեստի թանգարան,
* Նովգորոդի Պետական միացյալ թանգարան-արգելոց,
* Պսկովի Պետական թանգարան-արգելոց,
* Բուլղարիայի, Գերմանիայի, Ռումինիայի ԱՄՆ, Ֆրանսիայի մասնավոր հավաքածուներ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Старый старый шкаф Дзовинар Бекарян (Живопись, графика) (ռուս.)
2. ↑  Дзовинар Бекарян «Мой милый, милый, старый дом» (ռուս.)
3. ↑  Дзовинар Бекарян «Этюды в пастельных тонах»(չաշխատող հղում)
 (ռուս.)
4. ↑  saint-petersburg (ռուս.)
5. ↑  Этюды в пастельных тонах Արխիվացված 2012-09-12 Wayback Machine (ռուս.)
6. ↑  «http://starina.info/». Արխիվացված է օրիգինալից 2014 թ․ մայիսի 29-ին. Վերցված է 2014 թ․ հունիսի 3-ին. `{{cite web}}`: External link in ``|title=`` (օգնություն)
7. ↑  StArt\_Ակադեմիայի մասին(չաշխատող հղում)
 (ռուս.)

Արտաքին հղումներ
----------------

* ««Беседы с художниками» Дзовинар Бекарян - Видео - Музей искусства Санкт-Петербурга XX-XXI веков». *mispxx-xxi.ru*. Վերցված է 2023 թ․ սեպտեմբերի 9-ին.
**Հայդարաբադի կենտրոնական համալասարան** կամ **Հայդարաբադի համալասարան** (տելուգու՝ హైదరాబాద్ విశ్వవిద్యాలయము), պետական հետազոտական համալսարան, որը տեղակայված է Հնդկաստանի Տելինգանա նահանգի Հայդարաբադ քաղաքում։ Համալսարանի ռեկտորը համարվում է Տելանգանայի նահանգապետ Էկադու Սրինիվասան Լակշմի Նարասիմհանը։

Համալսարանը տեղակայված է Գաչիբաուլի շրջանում՝ զբաղեցնելով մոտավորապես 2300 հեկտար։ Համալսարանական քաղաքը հարուստ է բուսական և կենդանական աշխարհով, նրա տարածքի վրա աճում են ավելի քան 734 բույսեր և բնակվում կաթնասունների 10 տեսակ, սողունների 15 տեսակ և թռչունների 159 տեսակ։ Ստեղծվել է 1974 թվականին՝ 1973 թվականի «Վեց կետերի սահմանումների» շրջանակներում։ Առաջին փոխ-ռեկտորը 1974 թվականից մինչև 1979 թվականը եղել է Բենարասի հինդուական համալսարանի քիմիկոս Գուրբաշհ Սինգհը, իսկ առաջին ռեկտորը՝ Բասապա Դանապա Ջատին։

Համալսարանը հնդկական ամենախոշոր տասը համալսարաններից մեկն է։ 2015 թվականի հունվարին Հայդարաբադի համալսարանը ստացել է Visitor’s Award մրցանակը Հնդկաստանի լավագույն կենտրոնական համալսարանի համար, որը շնորհվում է երկրի նախագահի կողմից։

Կրթական ընթացք
--------------

Համալսարանն ամենից առաջ հետազոտական համալսարան է ասպիրանտների համար։ Այն բոլոր կուրսերի համար իրականացնում է սեփական ընդունելության քննություններ փետրվարի ընթացքում և հարցազրույցներ մայիսին։ Ուսումնական տարին սկսվում է հուլիսի կեսին և ավարտվում մայիսի սկզբին։ Ուսանողների մոտավորապես 90 %-ն ապրում են համալսարանական քաղաքում։ Մագիստրոսական ծրագիրը տևում է 2 տարի, իսկ փիլիսոփայության մագիստրոսի և դոկտորի ծրագրերը՝ 18 ամիս և 5 տարի համապատասխանաբար։ Գնահատականների սանդղակը տասը բալանոց է։ Լավագույն ասպիրանտներն պարգևատրվում են մեդալներով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑  Nikhila Henry (2015 թ․ ապրիլի 18). «In a first, University of Hyderabad to have bio-reserve». *The Times of India* (անգլերեն). Վերցված է 2015 թ․ հոկտեմբերի 15-ին.
3. ↑  «About University of Hyderabad» (անգլերեն). University of Hyderabad. Արխիվացված է օրիգինալից 2012 թ․ հուլիսի 22-ին. Վերցված է 2015 թ․ հոկտեմբերի 15-ին.
4. ↑  R. Ravikanth Reddy (2015 թ․ հունվարի 30). «UoH is India's best Central varsity». *The Hindu* (անգլերեն). Վերցված է 2015 թ․ հոկտեմբերի 15-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Հայդարաբադի կենտրոնական համալասարանի

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Հայդարաբադի կենտրոնական համալսարան» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | LinkedIn · Թվիթթեր |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | ISNI: 0000000099515557 · LCCN: n83125521 · Microsoft: 36893310 · VIAF: 147784366 · WorldCat VIAF: 147784366 |

 |
**Հևիզ-Բալատոն օդանավակայան**, նախկինում հայտնի է եղել որպես **Սարմելեկ միջազգային օդանավակայան** (հունգ.՝ Sármellék Nemzetközi Repülőtér): Համարվում է միջազգային օդանավակայան Հունգարիայում, գտնվում է Բալատոն լճի մերձակայքում՝ արևմտյան ուղղությամբ։

Պատմություն
-----------

1940-ական թվականներին այստեղ գտնվել է Հունգարիայի ռազմական օդանավակայանը։ Այն գործել է մինչև 1960-ական թվականները։ Սարմելեկ միջազգային օդանավակայանը գործել է որպես հանրային օդանավակայան 1991 թվականից, 2002 թվականի մայիսի15-ին դարձել է Հունգարիայի երկրորդ միջազգային օդանավակայանը։ Օդանավակայանը պատկանում է տեղի կառավարական մարմիններին։

Ֆինանսական խնդիրների պատճառով օդանավակայանը փակվել է 2008-09 թվականների ձմռանը, բայց դա ժամանակավոր էր։ Օդանավակայանը ուներ նոր գնորդ, և 2010 թվականի ապրիլին այն վերաբացվում է, հաջորդ երկու ձմեռներին այն կրկին փակ է եղել, բայց 2011 և 2012 թվականների գարնանային և ամառային ամիսներին կրկին վերաբացվում է։ Թռիչքները կրկին սկսվում են 2012 թվականի ապրիլի 14-ից։

2012 թվականին օդանավակայանը ստացավ նոր անվանում, ապրիլից այն հայտնի էր՝ Հևիզ-Բալատոն օդանավակայան անունով։

Ստատիստիկա
----------

| Տարի | Ուղևորներ | Փոփոխություն |
| --- | --- | --- |
| 2004 | 21 077 | n/a |
| 2005 | 25 932 | +23% |
| 2006 | 63 627 | +145,34% |
| 2007 | 105 697 | +66,11% |
| 2008 | 102 131 | −3,37% |
| 2009 | 15 075 | −85,23% |
| 2010 | 14 828 | −1,63% |
| 2011 | 18 191 | +22,68% |
| 2012 | 18 831 | +3,51% |
| 2013 | 25 015 | +32,84% |
| 2014 | 28 588 | +14,28% |
|

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Blazej, Jan (January–February 2010). «Balaton Airport Closure». *Airports of the World* (27): 14. ISSN 1747-4396. `{{cite journal}}`: External link in ``|journal=`` (օգնություն)
2. ↑  «Repülőterek forgalmi adatai (2004-2014)» (Hungarian). KSH. Վերցված է 2015 թ․ ապրիլի 19-ին.`{{cite web}}`: CS1 սպաս․ չճանաչված լեզու (link)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Գլխավոր կայք

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Հևիզ-Բալատոն (օդանավակայան)» հոդվածին։ |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |

 |
**Հովիկ Սարգսի Գալստյան** (ուկրաիներեն՝ Овік Саргісович, սեպտեմբերի 7, 1976(1976-09-07), Լենինական, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), ուկրաինացի հայազգի ֆուտբոլիստ, ուկրաինական «Տորպեդո» սիրողական ակումբի հարձակվող (Նիկոլաև)։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է 1976 թվականին Լենինական քաղաքում։ Ֆուտբոլ սկսել խաղալ Լենինական քաղաքի մանկապատանեկան մարզական ակումբում, առաջին մարզիչը եղել է Ֆելիքս Ադամյանը։ 1990 թվականին ընտանիքով տեղափոխվել է Ուկրաինայի Նիկոլաև քաղաք, որտեղ մարզումները շարունակել է Օլիմպիական մանկապատանեկան և երիտասարդական մարզական դպրոցում։

Մեծահասակների առաջին ակումբը, որտեղ հանդես է եկել Հովիկը, եղել է Նիկոլաև քաղաքի «Էվիսը» (այժմ՝ «Նիկոլաև»)։ Քաղաքի գլխավոր թիմում Գալստյանը առաջին խաղն անցկացրել է 1994 թվականի ապրիլի 17-ին Մուկաչևոյի «Կարպատների» դեմ խաղում։ 1993/1994 մրցաշրջանում Հովիկը որպես պահեստային ֆուտբոլիստ խաղադաշտ է դուրս եկել 8 անգամ։ Նույն մրցաշարջանի արդյունքներով ակումբը նվաճել է Ուկրաինայի բարձրագույն խմբում հանդես գալու ուղեգիր։ Հովիկի նորամուտը բարձրագույն խմբում եղել է 1994 թվականի օգոստոսի 19 ին՝ «Դոնեցկի Շախտյորի» դեմ խաղում։ Այդ մրցաշրջանում Հովիկն Անդրեյ Բերեգուլեյի (1977) հետ եղել է տորպդոյականների ամենաերիտասարդ խաղացողները։ Ակումբում Գալստյանը հանդես է եկել 6 տարի, սակայն չի ընդգրկվել հիմնական կազմում։ 1999 թվականին ակումբի մարզչական կազմի հետ կոնֆլիկտից հետո հեռացել է թիմից։

Հետագայում մարզական կարիերան շարունակել է Զապորոժիեի «Տորպեդոյում»։ Առաջնության առաջին մրցաշրջանում 15 խաղում դարձել է 11 գոլի հեղինակ և ճանաչվել առաջին լիգայի լավագույն ռմբարկու։ Շուտով ակումբը լուծարվել է, և Հովիկը որոշ ժամանակ մնացել է առանց ակումբ և Նիկոլաև քաղաքում սկսել է ինքնուրույն մարզվել։

Հետագայում աշխատել է Ռուսաստանի Սմոլենսկ քաղաքում հանդես եկող «Կրիստալ» ակումբում և մարզումներ անցկացրել Խորվաթիայում։ Կարճ ժամանակ անց հրավեր է ստացել Օդեսայի «Չեռնամորեցից», որն այդ ժամանակ պայքարում էր բարձրագույն խմբում մնալու համար։ Գալստյանը որպես փոխարինող անցկացրել է 7 հանդիպում և դարձել մեկ գոլի հեղինակ։

2001-2000 թվականներին Գալստյանը խաղացել է Մոլդովայի Քիշնև քաղաքի բարձրագույն խմբում հանդես եկող «Ագրո» ակումբի կազմում։

Ուկրաինա վերադառնալուց հետո խաղացել է Նիկոլաևի մարզի սիրողական ակումբներում՝ «Վոդնիկ», «Տորպեդո», «Կոլոս»։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «https://footballfacts.ru/players/438097-galstyan-ovik-sarkisovich». `{{cite web}}`: External link in ``|title=`` (օգնություն)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Овик Саркисович Արխիվացված 2020-07-13 Wayback Machine
* Візитна картка футболіста на офіційному сайті УПЛ Արխիվացված 2020-07-12 Wayback Machine
* Профіль гравця(չաշխատող հղում)
{ на сайті «Український футбол»
* Профіль гравця Արխիվացված 2020-07-10 Wayback Machine на сайті «Одеський футбол»
* О.С.Галстян: Одессу предпочел Смоленску

Հարցազրույց
* О.С.Галстян: Одессу предпочел Смоленску

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | ՈւՖԱ · Օդեսայի ֆուտբոլ |

 |
**Շամիստան Ալիզամանլի** (ադրբ.՝ Şəmistan Əlizamanlı, ծնվ.՝ 1959 փետրվարի 4, Մառնեուլ, Վրացական ԽՍՀ), ռազմահայրենասիրական երգերի հայտնի ադրբեջանցի կատարող, Ադրբեջանական Հանրապետության ռազմական հաղորդավար, ում անվանում են «Ադրբեջանի Լևիտան»։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է 1959 թվականի փետրվարի 4-ին Մառնեուլ քաղաքում, Վրացական ԽՍՀ։ Ավարտել է Մշակույթի և արվեստի համալսարանը։

1986 թվականի մայիսից աշխատում էր ադրբեջանական ռադիոյի հաղորդավար։ 1992 թվականի հուլիսից նույն տեղում աշխատում է որպես ռազմական հաղորդավար, կարդում էր Ադրբեջանի պաշտպանության նախարարության մամլոս ծառայության հաղորդագրությունների Արցախյան պատերազմի ընթացքում մղվող մարտերի վերաբերյալ։ Աշխատելով ադրբեջանական ռադիոյի հաղորդավար՝ Ալիզամանլիին Մոսկվա են ուղարկում ուսումը շարունակելու համար։ Ալիզամանլիին դասատուն էր Յուրի Լևիտանի մոտիկ ընկերը։

Կարիերա
-------

1993 թվականից սկսել է երգչի կարիերան։ Կատարում է ռազմահայրենասիրական երգեր, որոնց թվում են՝ «Քաջ զինվոր» («İgid əsgər»), «Պարոն լեյտենանտ» («Сənab Leytenant»), «Առաջին գումարտակը» («Birinci batalyon"), «Բազեներ» ("Şahinlər"), «Հայրենյաց պաշտպան» ("Vətən əmanəti") և այլ կոմպոզիցիաներ։

Հարցազրույցներից մեկում պատմել է, որ սկզբում նույնիսկ չէր էլ հավատում, որ կարող է ունենալ երգչի տաղանդ և նման կարիերայի մասին չէր մտածում։ Մի անգամ, ռազմական գործողություններից հետո, իր ընկեր՝ Յուսիֆ Միրզաևի հետ հիվանդանոցում բուժվելու ժամանակ, Շահին Մուսաօղլու անունով մի բժիշկ առաջարկում է Ալիզամանլիին կատարել իր երգի տեքստը։ Միրզաև նույնպես ողջունեց այդ գաղափարը։ Չվահատալով իր ասածին, Ալիզամանլին խոստանում է։ Որոշ ժամանակ անց Յուսիֆ Միրզաևը զոհվում է մարտական գործողությունների ժամանակ և ստանում Ադրբեջանի ազգային հերոսի կոչում։ Ընկերոջ մահից հետո Ալիզամանլին խոստումը կատարում է և երգում է Միրզաևին նվիրված «Քաջ զինվոր» («İgid əsgər») երգը։ Այդ երգը դրական արձագանք է ստանում ադրբեջանական հասարակության շրջանակներում և Ալիզամանլին շարունակում է այլ հայրենասիրական երգեր կատարել։

### Ձայնաերիզներ

* *«Հայրենիքը կանչում է»* ("Çağırır vətən")
* *«Հայրենյաց պաշտպան»* ("Vətən əmanəti")
* *«Մայր Հայրենիք»* ("Ana yurdum")

### Տեսագրություններ

* *«Ճամփա տվեք, Կովկասի լեռներ»* ("Qafqaz dağı yol ver bizə")
* *«Քաջ զինվոր»* ("Igid Əsgər")
* *«Ալեկոծվում էր Սև ծովը»* ("Çırpınırdı Qara dəniz")
* *«Գյուլիստան»* ("Gülüstan")
* *«Կամ Ղարաբաղ, կամ մահ»* ("Ya Qarabağ Ya Ölüm")

Ֆիլմագրություն
--------------

Ալիզամանլին ձայնագրում էլ է հետևՅալ ֆիլմերը.

1. "Վատ լուրեր բերող տարօրինակ մարդիկ" (Bəd xəbərlər gətirən qəribə adamlar), ֆիլմ, 1993
2. "Գուդյալչայ" (Qudyalçay) - ֆիլմ, 2001
3. "Քոռօղլու" (Koroğlu), ֆիլմ, 2003
4. "Մեծ զորավարներ" (Dahi sərkərdələr), ֆիլմ, Մեծ Բրիտանիա, 2003

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «https://www.youtube.com/watch?v=Dv4iC2gjtcM». `{{cite web}}`: External link in ``|title=`` (օգնություն)
2. ↑  «Şəmistan Əlizamanlı - İgid Əsgər Möhkəm Dayan».
3. ↑  «Shamistan Alizamanli - Cirpinirdi Qara Deniz».
4. ↑  «gulistan semistan alizamanli 1».
5. ↑  «Ya Qarabağ Ya Ölüm Filmi».
**Սենտ Հելինա Բեյ** (աֆրիկաանս՝ St. Helenabaai, անգլ.՝ Saint Helena Bay), քաղաք Հարավաֆրիկյան Հանրապետության հարավ-արևմուտքում՝ Արևմտյան Կապ նահանգի տարածքում։ Ընդգրկված է Ուեսթ Քոսթ շրջանի և Սալդանյա Բեյ մունիցիպալիտետի կազմում։

Պատմություն
-----------

1497 թվականի նոյեմբերի 7-ին Սուրբ Հեղինեի ծովածոցի ափին՝ այն վայրի մոտ, որտեղ ավելի ուշ հայտնվել է քաղաքը, ափ է իջել պորտուգալացի ծովագնաց Վասկո դա Գաման։

Աշխարհագրական դիրք
------------------

Քաղաքը գտնվում է նահանգի արևմտյան մասում՝ Ատլանտյան օվկիանոսի ափին, նահանգի վարչական կենտրոն Քեյփթաունից մոտ 129 կիլոմետր (ուղիղ գծով) դեպի հյուսիս-հյուսիս-արևմուտք (NNW)։ Ծովի մակարդակից բացարձակ բարձրությունը 252 մետր է։

Կլիմա
-----

Քաղաքի կլիման մերձարևադարձային-միջերկրածովյան է։ Միջին տարեկան տեղումների քանակը կազմում է 204 մմ։ Առավելագույն տեղումների քանակը լինում է ապրիլից հոկտեմբեր ընկած ժամանակահատվածում։ Օդի միջին առավելագույն ջերմաստիճանը տատանվում է 16,6 °C-ից (հուլիսին) մինչև 25,6 °C (փետրվարին)։ Տարվա ամենացուրտ ամիսը հուլիսն է։ Միջին նվազագույն գիշերային ջերմաստիճանն այդ ամսում լինում է 7,9 °C։

Բնակչություն
------------

2001 թվականի պաշտոնական մարդահամարի տվյալներով՝ բնակչությունը կազմում էր 7875 մարդ, որոնցից տղամարդիկ կազմում էին 47,92 տոկոս, կանայք՝ համապատասխանաբար 52,08 տոկոս։ Ռասայական առումով՝ գունամորթները եղել են քաղաքի բնակչության 66,67 %-ը, նեգրոիդները՝ 25,03 %, սպիտակամորթները՝ 8,27 %, ասիացիները (այդ թվում՝ հնդիկներ)՝ 0,04 %։ Քաղաքացիների շրջանում առավել տարածված լեզուներն էին աֆրիկաանսը (73,52 %), կոսան (24,23%), անգլերենը (2,17%) և սեսոտոն (0,08%)։

2011 թվականի պաշտոնական մարդահամարի անցկացման ընթացքում ստացված տվյալների համաձայն՝ Սենտ Հելինա Բեյում բնակվում էր 11 529 մարդ, որոնցից տղամարդիկ կազմում էին 49,49 տոկոսը, կանայք՝ համապատասխանաբար 50,51 տոկոսը։ Ռասայական առումով՝ գունամորթները եղել են քաղաքի բնակչության 59,27 %-ը, նեգրոիդները՝ 29,66 %, սպիտակամորթները՝ 10,31 %, ասիացիները (այդ թվում՝ հնդիկներ)՝ 0,28 %, այլ ցեղերի ներկայացուցիչները՝ 0,48 %: Քաղաքի բնակիչների շրջանում առավել տարածված լեզուներն էին աֆրիկաանսը (68,87 %), կոսան (25,71 %), անգլերենը (3,53 %) և սեսոտոն (0,36 %)։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Южно-Африканская Республика. Справочная карта (масштаб 1:2 500 000). — ГУКГ, 1980.
2. ↑  *Raper, R.E.* Dictionary of Southern African Place Names. — HSRC.
3. ↑  «Saint Helena Bay, South Africa Page» (անգլերեն). Fallingrain Global Gazetteer. Վերցված է 2017 թ․ մայիսի 19-ին.
4. ↑  «St Helena Bay climate» (անգլերեն). South Africa Explorer. Վերցված է 2017 թ․ մայիսի 19-ին.
5. ↑  «St Helena Bay» (անգլերեն). Census 2001. Վերցված է 2017 թ․ մայիսի 19-ին.
6. ↑  «St Helena Bay» (անգլերեն). Census 2011. Վերցված է 2017 թ․ մայիսի 19-ին.
**«Կարմեն Գայ»** (Karmen Geï) 2001 թ. դրամա՝ (ռեժիսոր Ժոզեֆ Ռամակի) Պրոսպեր Մերիմեի «Կարմեն» նովելի մոտիվներով նկարահանված։ Ֆիլմում հնչում են ջազ, աֆրիկական փոփ, Աֆրիկայի ազգային մոտիվներով երաժշտություններ։

Սյուժե
------

Կարմենը Սենեգալի կանանց գաղութի բանտարկյալ է։ Լինելով էությամբ պայծառ ու կրքոտ՝ նա գայթակղում է բանտապետին՝ Անժելիկային։ Մեկ գիշեր անց կացնելուց նրա հետ, Կարմենը բանտից փախչում է քաղաք։ Սակայն չի կարողանում ազատության մեջ երկար մնալ։ Տեղի զինվորական հրամանատարի ամուսնությանը նվիրված հարսանեկան տոնակատարության ժամանակ Կարմենը մեղադրում է նրան ժողովրդի հանդեպ դաժանության և ճնշման համար։ Նրան բանտարկում են։ Սակայն քաղաքի շուրջ նավարկության ժամանակ Կարմենը գայթակղում է ուղեկցորդին՝ զինվորական Լամին Դյոպային և փախչում։ Լամինին ձերբակալում են։ Կարմենը վերադառնում է իր ընկերների՝ ընդհատակյա ազատամարտիկների մոտ, և նրանք միասին ազատում են Լամինին։ Հրապուրված Կարմենով՝ Լամինը հետևում է նրան, սակայն չի նկատում, որ Կարմենը նրան չի ընդունում որպես տղամարդ։ Այդ ժամանակ քաղաք է գալիս Անժելիկան, որն անտարբեր չէր աղջիկների հանդեպ։ Գիտակցելով, որ Կարմենը չափազանց ազատասեր է և երբեք չի պատասխանի իր զգացմունքներին, Անժելիկան խեղդվում է օվկիանոսում։ Իսկ Լամինը, կորցնելով ամեն ինչ, և չկարողանալ տիրանալ Կարմենին, սպանում է նրան։

Դերասանական կազմ
----------------

| Դերերում |  | Գործող անձիք |
| --- | --- | --- |
| Djeïnaba Diop Gaï |  | Կարմեն Գայ |
| Magaye Niang |  | Լամին Դյոպ |
| Стефани Биддл |  | Անժելիկա |
| Thierno Ndiaye |  | Սամբա |
| Dieynaba Niang |  | Պենդա |
| El Hadg Ndiaye |  | Մասսիգի |

Մրցանակներ
----------

Ֆիլմն արժանացել է հետևյալ մրցանակների։

| Մրցանակներ |
| --- |
| **Փառատոն/ մրցանակ** | **տարի** | **մրցանակ** | **կատեգորիա** | **հաղթող** |
| Կինոփառատոն Աուտ-ֆեստ | 2002 | հանդիսատեսի համակրանք | Հայտնի սաունդթրեք | Դևիդ Մյուրրեյ |
| San Francisco International Film Festival | 2002 | SKYY Prize — Honorable Mention |  | Ժոզեֆ Ռամակա |

Տես նաև
-------

* Лесбийские отношения в кинематографе

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Unifrance — 1949.
2. ↑  Cinémathèque québécoise — 1963.
3. 1 2 3 4 5 6 7 8  CineTV (ֆր.)
4. ↑  «Awards for Karmen Geï на сайте Internet Movie Database» (անգլերեն). Արխիվացված է օրիգինալից 2012 թ․ հուլիսի 1-ին. Վերցված է 2010 թ․ հոկտեմբերի 14-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Кармен Гай(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
* «Кармен Гай»(անգլ.) ֆիլմը Allmovie կայքում:
* Кармен Гай(անգլ.) ֆիլմը Rotten Tomatoes կայքում

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | AllMovie · AlloCiné · ČSFD · FilmAffinity · Internet Movie Database · Metacritic · Rotten Tomatoes |

 |
**Պայթյուն Չեչնիայի կառավարության տան մոտ**, ահաբեկչական ակտ, որն իրականացվել է չեչեն զինյալների կողմից 2002 թվականի դեկտեմբերի 27-ին։

Ահաբեկչության պատրաստումը
-------------------------

Տվյալ ահաբեկչությունը իրագործելու գաղափարը պատկանում է Շամիլ Բասաևին։ 2002 թվականի աշնանը նա հանձնարարեց իրագործել տվյալ ահաբեկչությունը չեչենական զինյալների հետևակային հրամանատար Յուսուպ Սադաևիվին, տալով նրան 18 հազար ամերիկյան դոլար։ Սադաևը տվեց ահաբեկչություն իրագործողի դերը, անօրինական զինված միավորումների ակտիվ մասնակից Տումարիևին, նրա աղջկան Վալոդինային, «Նուր-Ալի» անվամբ անհայտ մարդու, որպես մահապարտ ահաբեկիչ, ու նաև մի քանի մարդ, ովքեր պետք է ապահովեին գործողության անցկացումը՝ Վալիդ Սուլեյմանովային, Ահմեդ Իսմաիլովին, Յունուս Յուսուպովին (աղբյուրների տվյալներով՝ Եվնուսովին) և ուրիշներին։

2002 թվականի դեկտեմբերի 27
--------------------------

Այդ օրը Սուդաևի միավորում տեղափոխեցին մահապարտներին, որպեսզի պատրաստեն «Կամազ» և «ՈՒԱԶ» ավտոմեքենաների պայթյուններին։ «Կամազում» նստած էր Տուրմիևը և Վալիդը, իսկ Նուր-Ալին նստեց ՈՒԱԶ։ Ահաբեկիչները ուղևորվեցին դեպի կառավարության շենքը։ 14:28 հինգ վայրկյան ընդմիջումով Չեչնիայի կառավարության տան մոտ պայթեցին երկու ավտոմեքենաներն էլ, այնտեղ գտնվողները բոլորը տեղոմ զոհվեցին։ Պայթյունների արդյունքում զոհվեց 48 մարդ, ևս 23-ը մահացան հիվանդանոցում։ 640 մարդ ստացավ տարբեր աստիճանի վիրավորում։ Մի որոշ ժամանակ անց դադարեցվեց Չեչենական հանրապետության պետական կառույցների աշխատանքը։ Ընդհանուր նյութական վնասը կազմեց ավելի քան 135 միլիոն ռուբլի։ Գրոզնիում Չեչնիայի կառավարության տան մոտ տեղի ունեցած պայթյունը դարձավ ամենամեծ չեչեն զինյալների հաջողությունը Երկրորդ չեչենական պատերազմի ժամանակ.

Քրեական գործի հետաքննություն։ Ահաբեկիչների ձերբակալությունը և նրանց դատավարությունը
-----------------------------------------------------------------------------------

Շուտով, ահաբեկչությունից հետո Շամիլ Բասաևը հրապարակայնորեն իր վրա է վերցնում պատասխանատվությունը։ 2003 թվականին հակաահաբեկչական գործողության արդյունքում ահաբեկիչների մեծ մասը ոչնչացվեց։ Ողջ մնացած ահաբեկիչներից ձերբակալվեցին միայն Սուլեյմանովը, Իսմաիլովը և Յուսուպովը։ 2004 թվականի հունիսի 3-ին Չեչնիայի հանրապետության Գերագույն դատարանը երեքին էլ դատապարտեց պատիժը կրել հատուկ ռեժիմով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  В.П. Кравченко. «Речь государственного обвинителя В.П. Кравченко» (ռուսերեն). Закон. Արխիվացված է օրիգինալից 2017 թ․ մարտի 27-ին. Վերցված է 2010 թ․ նոյեմբերի 7-ին.
2. ↑  Мария Цветкова (27 декабря 2002, 19:23). «От дома правительства остались одни стены» (ռուսերեն). Газета.Ру. Արխիվացված օրիգինալից 2017 թ․ մարտի 27-ին. Վերցված է 2010 թ․ նոյեմբերի 7-ին.
3. ↑  «Басаев взял на себя ответственность за взрыв Дома правительства в Грозном» (ռուսերեն).. Արխիվացված է օրիգինալից 2017 թ․ մարտի 27-ին. Վերցված է 2010 թ․ նոյեմբերի 7-ին. `{{cite web}}`: External link in ``|publisher=`` (օգնություն)
4. ↑  «Трое обвиняемых в совершении взрыва дома правительства Чечни приговорены к пожизненному заключению» (ռուսերեն). NEWSru.com. 3 июня 2004, 14:59. Արխիվացված օրիգինալից 2017 թ․ մարտի 27-ին. Վերցված է 2010 թ․ նոյեմբերի 7-ին.
**FlashPix**, ֆայլի ձևաչափ, ռաստրային գրաֆիկայի պահպանության համար, թույլատրում է պատկերը մի քանի ընդլայնված ձևով պահպանել մեկ ֆայլի մեջ։ Չնայած, որ այդ դեպքում ֆայլի չափը մեծ է, քան TIFF օգտագործելու ժամանակ, այն թույլատրում է հասնել փոխանցվող տվյալնեի ծավալի և ներբեռման ժամանակի նվազման, քանի որ դիտարկչի հարցման ժամանակ ուղարկվում է միայն մեկ պատկեր, որը համապատասխանում է տվյալ մոնիտորի ընդլայնումներին։

FlashPix - ը մշակվել է Live Picture ընկերության կողմից IVUE ծրագրի հիման վրա։ Նրա առաջարկով նա ընդունվել է 1995 թվականին համընկերության կողմից, որտեղ մտնում են Eastman Kodak - ը, Մայքրոսոֆթ - ը և Hewlett-Packard - ը։

Նկարագրություն
--------------

FlashPix ձևաչափի պատկերները ունեն .fpx ընդլայնումը և օգտագործում են NoSQL ձևաչափը, որպեսզի պահպանի հիերարխիական տվյալներ մեկ ֆայլում։ Պահպանման ժամանակ յուրաքանչյուր ֆայլի չափերը երկու անգամ նվազում են այնքան ժամանակ, քանի դեռ այն չի դարձել մեկ սլիկից (անգլ.՝ *tile*) փոքր, որի չափեը լռելյան հավասար են 64x64 փիքսելի։ Յուրաքանչյուր սալիկ ունի իր խտեցման ալգորիթմը (օրինակ, LZH, JPEG, RLE), իսկ յուրաքանչյուր փիքսել իր գունային խորությունը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  TrID — 2003.
2. ↑
3. ↑  «TechWeb: TechEncyclopedia» (անգլերեն). TechWeb. 2006 թ․ սեպտեմբերի 1. Արխիվացված է օրիգինալից 2012 թ․ հուլիսի 27-ին. Վերցված է 2017 թ․ հուլիսի 11-ին.
4. ↑  «AI3A Standards - Initiatives- Flashpix». International Imaging Industry Association. 2006 թ․ սեպտեմբերի 1. Արխիվացված է օրիգինալից 2008 թ․ ապրիլի 26-ին. Վերցված է 2017 թ․ հուլիսի 11-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Ֆայլի գրաֆիկական ձևաչափ (bmp pcx targa pict raw flashPix psd gif png jpeg tiff eps scitex pixar amiga wbmp). Արխիվացված 2010-04-23 Wayback Machine
**«Ակրոբատը և երիտասարդ Արլեքինը»** (ֆր.՝ Acrobate et jeune Arlequin), իսպանացի և ֆրանսիացի նկարիչ Պաբլո Պիկասոյի աշխատանքը, որը նկարվել է կտավի վրա 1905 թվականին՝ Վարդագույն շրջանում։ Չափը՝ 191,1 × 108,6 սմ։

Պատմություն և նկարագրություն
----------------------------

Բատո Լավուար, մոտ 1910 թվական
1904 թվականից Պիկասոն Ֆեռնանդա Օլիվիեի հետ ապրում էր Մոնմարտրի փարիզյան հանրակացարանում ՝ Բատո Լավուարում։ Նրանք հանդիպել էին այստեղ՝ Ռավինյան փողոցի թիվ 13 տանը, ուր Ֆեռնանդան գալիս էր որպես մոդել նկարիչների համար։ Նրանք երջանիկ էին մի քանի տարի, և սա էր հնարավոր պատճառներից մեկը, որ Պիկասոն հրաժարվեց Կապույտ շրջանի մռայլ ոճից և սկսեց ավելի վառ աշխույժ տեսարաններ նկարել օխրա-վարդագույնով։ Նա հաճախ էր այցելում մոտակայքում գտնվող Մեդրանոյի կրկեսը՝ գալիս էր կուլիսներ և նկարում դերասաններին։ Նրանց ներքին ազատությունն ու մարգինալությունը գրավում էին նկարչին։ Կրկեսի ակրոբատները, մարզիկները և ծաղրածուները նրա համար ոգեշնչման նոր աղբյուր դարձան։

Ակրոբատը և երիտասարդ Արլեքինը ցուցադրված են քաղաքի ֆոնին մինչ փողոցային ներկայացման մեկնարկը։ Բարձրահասակ ու մի փոքր ծռված ակրոբատը կարմիր տաբատով է։ Աջ ձեռքում նա թուր է պահում, իսկ ձախը դրել է երիտասարդ Արլեքինի ուսին։ Նրա տխուր աչքերը անթարթ հայացքով նայում են հեռու։ Իսկ Արլեքինը, ընդհակառակը, կարծես թե հանգիստ ու ինքնավստահ է։ Կտավը, որը բավականին պայմանական է ոճով, արտացոլում է հասարակության մեջ նկարիչների դիրքի թեման, որտեղ նրանց ծաղրում են և համարում սոցիալական վտարանդիներ։

1920 թվականի մարտին «Արվեստ և փիլիսոփայություն» գրախոսության մեջ տպագրվեց Պիկասոյի «Ակրոբատը և երիտասարդ Արլեքինը» աշխատանքը։ Ներկայումս այն Բարնսի հիմնադրամի մշտական հավաքածուի մի մասն է (Փենսիլվանիա, ԱՄՆ)։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5 6 7
2. ↑
3. ↑  «Pablo Picasso's Rose Period - 1904 to 1906». Pablo Picasso.org. Վերցված է 2019 թ․ դեկտեմբերի 13-ին.
4. ↑  «Action: Cahiers Individualistes De Philosophie Et D'art, Volume 1, Number 2, March 1920». Princeton Blue Mountain collection. Վերցված է 2019 թ․ դեկտեմբերի 13-ին.
5. ↑  «Acrobat and Young Harlequin (Acrobate et jeune Arlequin)». BARNES. Վերցված է 2019 թ․ դեկտեմբերի 13-ին.