recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
| **՞**Ագատում |
| --- |
| Ագատում  |
|  |
| Գիտական դասակարգում |
| 

|
|  |
| Թագավորություն | Կենդանիներ |
|
|
|
|
|
| Տիպ | Քորդավորներ |
|
|
|
|
|
| Դաս | Սողուններ |
|
|
| Վերնակարգ | Դինոզավրեր |
| Կարգ | Մողեսներ |
|
| Ինֆրակարգ | Oviraptorosauria |
|
| Ընտանիք | Avimimidae |
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
|  Լատիներեն անվանում |
| Agathaumas

 |
| 

| ԴասակարգումըՎիքիցեղերում | Պատկերների որոնումՎիքիպահեստում | 

 |
| --- | --- | --- |

 |


**Ագատում** (լատին․՝  Agathaumas, հին հունարենից  ἀγα- +θαύμας «չափազանց զարմանալի»), ցերատոպսիդների ընտանիքին պատկանող դինոզավրերի ցեղ, ապրում էր մաաստրիխի դարում՝ կավճային դարաշրջանի սկզբում Հյուսիսային Ամերիկայի տարածքում։ Երկարությունը 9 մետրի էր հասնում, հասակը՝ 3 մետրի, քաշը՝ 5 տոննայի։ Սուիթուոթերի շրջանում (Sweetwater County)՝ Վայոմինգի նահանգում գտնվել են ագատումի քարացած մնացորդներ։ Առաջին անգամ նկարագրել է հնէաբան Կոուպը 1872 թվ.-ին։ Ներկայանում էր մեկ տեսակով՝ Agathaumas sylvestris.:

Հայտնաբերման պատմություն
------------------------

Ագատումի աճյունը հայտնաբերել է ամերիկյան գիտնական Ֆ. Մեկը 1873 թվ.-ին Վայոմինգ նահանգում պեղումների ժամանակ(ԱՄՆ)։ Նա այս մասին հայտնել է հայտնի հնէաբան Էդվարդ Կոուպին, ով արագ եղավ նույն տեղում և սկսեց զբաղվել գյուտի հետազոտություններով։ Ագատումը լատիներեն անունը ստացել է, որովհետև գիտնականները մոլորված էին կենդանու ահռելի չափերի պատճառով։ 1897 թվ.-ին նկարիչ Չարլզ Նայտը Է. Կոուպի պատվերով հսկա մողեսների նկարների շարք է ստեղծել, որոնք էլ 1925 թվ.-ին Ուիլս Օ՛Բրայնի «Լքված աշխարհ» ֆիլմի ագատումի կերպարի համար հիմնական նյութ է ծառայել։

Գրականություն
-------------

* Всё: иллюстрированный справочник о динозаврах / А. Шаранов. — М.: ОНИКС, 2008. — С. 12. — ISBN 978-5-9603-0089-6

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Cope E. D. 1872. On the existance of Dinosauria in the Transition Beds of Wyoming. *Proceedings of the American Philosophical Society* **12**: 481—483.
2. ↑  Cope E. D. 1873. The monster of Mammoth Buttes. *Pennsylvania Monthly* **4**: 521—534.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Про агатаума Archived 2016-04-02 at the Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Տաքսոնոմիա | GBIF · IRMNG |

 |
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Գինու թանգարան (այլ կիրառումներ)

**Գինու փարիզյան թանգարան** (ֆր.՝ Musee du Vin), տեղակայված է Փարիզի 16-րդ թաղամասի Վոդ փողոց, Դիքենս զբոսապուրակում, ներկայացված է գինեգործության պատմությունը և գործընթացի ողջ ընթացքը գործիքներով և դեմքերով։ Թանգարանն ստեղծվել է գինեգործական ավանդույթների և գինու որակի ստանդարտի պահպանման նկատառումով։

Թանգարանի հասցեն է՝ Փարիզ 75016, փողոց Վոդ (Դիքենս զբոսապուրակ), տուն 5, մետրոյի կայարան Պասսի։

Պատմություն
-----------

Միջին դարերում մայրաքաղաք Փարիզը շրջապատված էր խաղողի սքանչելի այգիներով։ 15-րդ դարում ոչ հեռու այն վայրից, որտեղ այժմ գտնվում է Գինու թանգարանը, որն այն ժամանակ չէր մտնում Փարիզի տարածքի մեջ, աճում էր խաղող (որի մասին մինչ այժմ հիշատակում է Խաղողի այգի փողոցը) և կանգուն էր ֆրանսիական մենաստանը։ Այդ վանքը կամ այլ կերպ ասած՝ Պասսի աբբայությունը, հայտնի էր իր գինով՝ պատրաստված տեղի կրտսեր վանականների ձեռքով, ինչը համտեսում էր անգամ Լյուդովիկոս 13-րդը՝ Բուլոնյան անտառում որսից հետո մեկ բաժակ գինի ըմպելով վանքում։ Մեկ դար անց նույն վայրում հայտնաբերվեցին տաք աղբյուրներ, որոնք, համաձայն լուրերի, բուժում էին կանացի անպտղությունը։ Այդ պատճառով էլ փողոցը կրում է Վոդ անվանումը։

Ֆրանսիական հեղափոխության ժամանակ մենաստանը թալանվում է, իսկ գինեգործական մառանի մասին որոշ ժամանակ մոռացվեց։ Եվ արդեն 20-րդ դարում փարիզյան մի ռեստորանի սեփականատեր որոշեց վանքի գինու պահեստարանը դարձնել ստորգետնյա թանգարան՝ վերաբերվող գինուն ու նրա հետ առնչվող ամեն ինչին։ 1984 թվականին կայացել է թանգարանի հանդիսավոր բացումը։

Պատկերասրահ
-----------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Musée du Vin Paris, Paris Information.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Թանգարանի պաշտոնական կայք
* Թանգարանի գովազդային հոլովակ

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | ISNI: 0000000122978120 · LCCN: no2017129553 · SUDOC: 115658181 · VIAF: 263039807 · WorldCat VIAF: 263039807 |

 |
**«Խազինե» ազգային գեղարվեստական պատկերասրահ (ԱԳՊ)** (թաթ.՝ Хәзинә» милли сәнгать галереясе), Թաթարստանի կերպարվեստի պետական թանգարանի մասնաճյուղը։

Ստեղծման պատմություն
--------------------

«Խազինե» ազգային գեղարվեստական պատկերասրահը բացվել է 2005 թվականին Կազանի Կրեմլի նախկին յունկերական դպրոցի շենքում, Կազանի հիմնադրման 1000-ամյակի տոնակատարության տարում, որպես Թաթարստանի կերպարվեստի պետական թանգարանի կառուցվածքային ստորաբաժանում։

Ցուցադրություն
--------------

Պատկերասրահի պատին փակցված ցուցանակը
Կազանի տարածաշրջանի և Թաթարստանի արվեստը ներկայացված է Թաթարստանի կերպարվեստի պետական թանգարանի հավաքածուում։ Թաթարստանի կերպարվեստի մշտական ցուցադրությունը, որտեղ ներկայացված են երկու հազար արվեստի գործեր Թաթարստանի կերպարվեստի պետական թանգարանից, զբաղեցնում է 2-րդ և 3-րդ հարկերի մեծ մասը, 1-ին հարկում ցուցասրահներն են։

Պատկերասրահի սրահներում ներկայացված են այնպիսի արվեստագետների աշխատանքներ, որոնք կապված են Կազանի արվեստի դպրոցի (1895-1917) հետ (Գ. Ա. Մեդվեդև, Ի. Ա. Դենիսով, Պ. Պ. Բենկով, Պ. Ա. Ռադիմով, Շ. Ն. Մուխամեջանով, Դ. Ն. Կրասիլնիկով, Մ. Զ. Քարիմով), 1920-1930-ական թվականների արվեստ (Կոնստանտին Չեբոտարև, Ա. Պլատունովա, Ա. Ալեքսանդրով, Ն. Լոմոնոսով, Վ. Տիմոֆեև, Ն. Սոկոլսկի, Մ. Վասիլևա, Ն. Վալիուլլին, Յա. Ուշկով, Լ. Ալեքսանդրով, Պ. Բայբարիշև, Վ. Զինովև), 20-րդ դարի ազգային արվեստի զարգացման բոլոր փուլերը (Նիկոլայ Կուզնեցով, Անդրեյ Պրոկոպև, Սերգեյ Լիվին, Նիկոլայ Ինդյուխով, Ռաուլ Նուրմուխամետով, Եվգենի Զուև, Վիկտոր Կուդելկին, Բորիս Մայորով, Իսկանդեր Ռաֆիկով, Ա. Անիկեենոկ, Ի. Վուլոխ)։ Մի քանի սրահներ նվիրված են Կազանի խոշորագույն նկարիչ Նիկոլայ Ֆեշինի աշխատանքներին։

Այստեղ կարելի է ծանոթանալ թաթարական պրոֆեսիոնալ արվեստի հիմնադիրներից մեկի՝ Բակի Ուրմանչեի ստեղծագործություններին, խորհրդային շրջանի մեծ նկարիչ Խարիս Յակուպովի ստեղծագործությունների հետ (նրա աշխատանքները ցուցադրվում են առանձին պատկերասրահում)։

Գրականություն
-------------

* Казань в памятниках истории и культуры. Под ред. С. С. Айдарова, А. Х. Халикова, М. Х. Хасанова, И. Н. Алеева. - Казан, 1982.

Պատկերասրահ
-----------

* Թանգարանի ցուցասրահները և ցուցանմուշները
* Նիկոլայ Ֆեշինի ցուցասրահՆիկոլայ Ֆեշինի ցուցասրահ
* Ժառանգություն և ավանդույթներԺառանգություն և ավանդույթներ
* Հայրենիքին նվիրված գեղանկարների հավաքածուՀայրենիքին նվիրված գեղանկարների հավաքածու
* Հայրենիքին նվիրված գեղանկարների հավաքածուՀայրենիքին նվիրված գեղանկարների հավաքածու
* Հայրենիքին նվիրված գեղանկարների հավաքածուՀայրենիքին նվիրված գեղանկարների հավաքածու
* Հայրենիքին նվիրված գեղանկարների հավաքածուՀայրենիքին նվիրված գեղանկարների հավաքածու
* 
* 
* 
* 
* 
*

Արտաքին հղումներ
----------------

* Сайт Национальной художественной галереи «Хазинэ»
* Национальная художественная галерея «Хазинэ» на сайте **art16.ru**

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | LCCN: no2015080583 · VIAF: 316561255 · WorldCat VIAF: 316561255 |

 |
**Ա. Ի. Պոլեժաևի թանգարան** (ռուս.՝ Музей А. И. Полежаева), թանգարան Մորդովիայի Սարանսկ քաղաքում՝ նվիրված 19-րդ դարի ռուս բանաստեղծ Ալեքսանդր Պոլեժաևի հիշատակին։ Համարվում է 1941-1945 թթ. ռազմական և աշխատանքային սխրանքի հիշատակի թանգարանի մասնաճյուղ։

Թանգարանն Ալեքսանդր Պոլեժաևի կյանքի և ստեղծագործությունների ուսումնասիրության գիտահետազոտական կենտրոն է, բանաստեղծի և նրա ժամանակակիցների պոեզիայի և մատենագրական ստեղծագործությունների պահոց, Ալեքսանդր Պոլեժաևի և Մորդովիայի գրողների գրական ժառանգության քարոզչության կենտրոն։

Պատմություն
-----------

Թանգարանի ստեղծման գաղափարը պատկանում է Հայրենական մեծ պատերազմի վետերան Ալեքսեյ Միխայլովիչ Մամաևին։ 1993 թվականին նրա խնդրագրով քաղաքապետարանը թանգարանի համար հատկացրել է 19-րդ դարի վերջին կառուցված առևտրական Սեմյոն Տիմոֆեևիչ Միշկինի փայտե տունը։ Կառույցի վերականգնման և ցուցադրությունների նախապատրաստման համար որոշակի ժամանակ է պահանջվել։ Թանգարանն այցելուների համար բացվել է 2001 թվականի հունիսի 5-ի՝ Սարանսկի քաղաքի հիմնադրման 360- րդ տարելիցի օրը։

Ցուցադրություն
--------------

Ալեքսանդր Պոլեժաևի պապիկի ու տատիկի՝ Նիկոլայ Ստրուիսկու և Ալեքսանդր Պետրովնա Ստրուիսկու դիմանկարները, ինչպես նաև Ռուզաևկայի առանձնատան լուսանկարներից
Թանգարանի ցուցադրությունը բաղկացած է հինգ բաժիններից։ Երեք սրահներ նվիրված են Ալեքսանդր Պոլեժաևի կյանքին և գործունեությանը («Ծնունդ, մանկության տարիներ», «Մոսկվայում սովորելու տարիներ», «Պոետի կյանքի վերջին տարիները»), չորրորդ սրահը՝ Մորդովիայի գրողներին, հինգերորդը գրական սրահ է, որտեղ կազմակերպվում են երաժշտական համերգներ, նկարիչների ցուցահանդեսներ և այլ թեմատիկ միջոցառումներ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Информация из буклета, предоставляемого музеем посетителям. Составители буклета: заведующая музеем В. М. Ковшова, научный сотрудник музея Л. В. Прончатова
2. ↑  Память о поэте. Статья Н. А. Браницыной, научного сотрудника музея А. И. Полежаева

Արտաքին հղումներ
----------------

* Веб-сайт «Патриоты Мордовии»: Музей А.И.Полежаева

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | ՎԿ |

 |
**Բարդո ազգային թանգարան** (ֆր.՝ Le musée national du Bardo, արաբ․՝ المتحف الوطني بباردو‎‎‎), հռոմեական խճանկարի և կերպարվեստի այլ (առավելապես անտիկ) արտեֆակտների թանգարան։ Գտնվում է Բարդոյում, որը Թունիս քաղաքի արվարձանն է։

Տեղակայված է նախկին դղյակում, որը կառուցվել է XIII դարում՝ Հաֆսիդների համար։ 1885 թվականին թանգարանի ստեղծման մասին որոշում կայացվեց, որը հանրային այցելությունների համար բացվեց 1888 թվականին Ալաուի անվամբ։

Բարդոն Կահիրեի եգիպտական թանգարանից հետո ամենախոշոր հնագիտական թանգարանն է Աֆրիկայում։

Էքսպոզիցիան ներառում է 6 բաժին՝ նախապատմական ժամանակաշրջան, փյունիկյան ժամանակաշրջան, նամիբյան քաղաքակրթության ժամանակաշրջան, Մահդիայի ստորջրյա գանձերը, անտիկ աշխարհի ավելի ուշ ժամանակաշրջան և հեթանոսական ժամանակաշրջան։

Դղյակի շինություններում ներկայացված են Կալլադինից բերված կերամիկական պաննոներ (մեծ չափերի նկար քաթանի վրա), ծառերի վրա մավրիտիանական ոճով արված զարդանկարներ և հին արտեֆակտներ։

Ահաբեկչություն 2015 թվականի մարտի 18-ին
---------------------------------------

2015 թվականի մարտի 18-ին թանգարանը ենթարկվեց ահաբեկչական հարձակման, որտեղ 21 հոգի զոհվեց։

Ցուցասրահներ
------------

* Կարթագենի արվեստի սրահԿարթագենի արվեստի սրահ
* Ալթիբուրոս ցուցասրահԱլթիբուրոս ցուցասրահ
* Ուդնա ցուցասրահՈւդնա ցուցասրահ
* Սուսե ցուցասրահՍուսե ցուցասրահ
* Վերգիլիուսի ցուցասրահՎերգիլիուսի ցուցասրահ

Ցուցանմուշներ
-------------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Wiki Loves Monuments monuments database — 2017.
2. ↑  *ministère de la Culture* Répartition des visites des musées payantes par Gouvernorat en 2015 (ֆր.)


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա |
|  |
| 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| BAV: ADV12263659 · BIBSYS: 90536708 · BNC: a11225865 · BNF: 12069093p · GND: 37573-1, 4257117-0 · ICCU: CFIV020593 · ISNI: 0000000122908456 · LCCN: n79003169 · NKC: xx0264207 · NUKAT: n2018225883 · SUDOC: 028964330 · VIAF: 136868323 · ULAN: 500217575 · WorldCat VIAF: 136868323 |

 |

 |
**Բրազիլիայի ազգային պատմական թանգարան** (պորտ.՝ Museu Histórico Nacional), 1922 թվականին հիմնադրված թանգարան Ռիո դե Ժանեյրոյում։ Թանգարանն ունի շուրջ 287000 նմուշ, այդ թվում Լատինական Ամերիկայի ամենամեծ դրամագիտական հավաքածուն։ Ճարտարապետական համալիրը, որտեղ գտնվում է թանգարանը, կառուցվել է 1603 թվականին որպես Սուրբ Ջեյմսի բերդ, սակայն կառույցի հիմնադրումը թվագրվում է 1567 թվական` կառուցված Սեբաստիան I-ի կողմից։ 1693 թվականին ստրուկների համար կառուցվել է Calaboose (բանտ)։ 1762 թվականին կառույցին է ավելացվել Casa do Trem-ը` որպես զենք-զինամթերքի պահեստ, 1764 թվականին շենքին ավելացվել է պատերազմական արսենալը, 1835 թվականին՝ զորանոցը։

Պատմություն
-----------

Թանգարանի ներքնաբակը
Թանգարանը հիմնադրվել է Բրազիլիայի նախագահ Էպիտասիու Պեսոայի հրամանագրով 1922 թվականի օգոստոսին։ Ակտիվ գործունեություն թանգարանն սկսել է ծավալել նույն տարվա հոկտեմբերից` ինտեգրացվելով Հարյուրամյակի ցուցադրության առաջին տոնավաճառին։ Նմուշները ցուցադրվում էին Casa do Trem-ի (զինապահեստ) երկու սրահներում։

Իր գործունեության ընթացքում թանգարանն ամենամեծ հավաքածուն հավաքագրել է Մշակույթի նախարարության հովանու ներքո` դառնալով կարևոր մշակութային կենտրոն և աստիճանաբար զբաղեցնելով Calaboose Point ճարտարապետական համալիրն ամբողջությամբ։

Որպես թանգարանագիտությունը պաշտոնապես վարող Բրազիլիայի առաջին թանգարան` այն խթան հանդիսացավ տեղական կարևոր այլ թանգարանների ստեղծման համար և միջազգային ճանաչում ձեռք բերեց 1940-ական թվականներին։

Թանգարանը զբաղեցնում է 20000 մ2 տարածք, ունի 287000 նմուշ, որոնք ներկայացվում են 25 մշտական և ժամանակավոր ցուցադրություններում։ Միայն թանգարանի գրադարանն ունի 57000 կտոր գրականություն, որոնք թվագրվում են մինչև 15-րդ դար և 50000 փաստաթղթեր ու լուսանկարներ։

Պատկերասրահ
-----------

* Բրազիլիայի Պեդրո II թագավորի գահըԲրազիլիայի Պեդրո II թագավորի գահը
* Ժամանակավոր ցուցադրություն, տեղական սափորներԺամանակավոր ցուցադրություն, տեղական սափորներ
* «Ռիաչուելոյի ճակատամարտը», 1882.«Ռիաչուելոյի ճակատամարտը», 1882.
* Պորտուգալիայի Ժուան VI թագավորի գահըՊորտուգալիայի Ժուան VI թագավորի գահը
* Մշտական ցուցադրություն, թագավորական դարաշրջանի կառքերՄշտական ցուցադրություն, թագավորական դարաշրջանի կառքեր
* Թանգարանի ներքին հարդարանքներԹանգարանի ներքին հարդարանքներ

Տես նաև
-------

* Հանրապետության մշակութային համալիր
* Բրազիլիայի ազգային թանգարան
* Բրազիլիայի ազգային գրադարան

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑
3. ↑

Արտաքին հղումներ
----------------

* Ազգային պատմական թանգարան Archived 2019-02-17 at the Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | BNF: 11883545d · ISNI: 0000000121063578 · LCCN: n50052736 · SUDOC: 031348300 · VIAF: 123941953 · WorldCat VIAF: 123941953 |

 |
**Բրյոհանի թանգարան** (գերմ.՝ Bröhan-Museum), գեղարվեստի թանգարան Բեռլինում։ Անվանվել է ի պատիվ իր հիմնադրի՝ արվեստի հավաքորդ Կարլ Բրյոհանի։ Այն նվիրված է ժամանակակից ժամանակաշրջանի դեկորատիվ արվեստներին՝ մոդեռն, ար-դեկո և ֆունկցիոնալիզմ, թեև թանգարանի հիմնական ուշադրության կենտրոնում և ամենահայտնի հավաքածուները մոդեռն ստեղծագործություններ են։ Թանգարանը տեղավորված է Բեռլինի Շառլոտենբուրգ թաղամասում գտնվող նեոդասական ոճի նախկին զորանոցի շենքում՝ Շառլոտենբուրգյան պալատի դիմաց։

Նկարագրություն
--------------

Կարլ Հագեմայստեր, «Ջրաշուշաններ»
Թանգարանը ներկայացված է «սենյակային անսամբլներով», որոնցից յուրաքանչյուրն ներառում է ուշ 19-րդ դարի/20-րդ դարի արվեստի պատմության որոշակի փուլերից արվեստի, դիզայնի և կահույքի նմուշներ։ Նկարների կողքին համապատասխանաբար կահավորված սենյակներում ցուցադրվում են ապակյա, մետաղյա և կերամիկական նմուշներ։ Թանգարանում կազմակերպվում են նաև թեմատիկ ժամանակավոր ցուցադրություններ։

Թանգարանում ներկայացված են դեկորատիվ արվեստի և կահույքի պատրաստման պատմության մեծագույն գործիչներ, այդ թվում` Ֆրիդրիխ Ադլերը, Պետեր Բերենսը, Էմիլ Գալեն, Յոզեֆ Հոֆմանը, Գեորգ Յենսենը, Արչիբալդ Նոքսը, Բրունո Պաուլը և Անրի վան դե Վելդեն։

Նկարչական հավաքածուն հիմնականում կենտրոնացած է Բեռլինի սեցեսսիոնիզմի վրա և ներառում է Հանս Բալուշեկի, Վալտեր Լեյստիկովի, Լեսեր Ուրիի և Կարլ Հագեմայստերի ստեղծագործություններից։

Թանգարանի հիմնադիր Կարլ Հ. Բրյոհանը 1981 թվականին իր հավաքածուն նվիրել է Բեռլին քաղաքին։ Այն 1973 թվականից արդեն ցուցադրվել է Դալեմում, նախքան 1983 թվականին իր ներկայիս վայր տեղափոխվելը։

Պատկերասրահ
-----------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Գրականություն
-------------

* *30 Jahre Bröhan-Museum Berlin. Kunsthandwerk und Industriedesign. Bildergalerie.* Berlin/Leipzig, 2002, 3-9807894-2-X. (գերմ.)
* *Bröhan-Museum Berlin – Jugendstil – Art Déco – Funktionalismus.* Prestel, Munich, 2006, 3-7913-3573-1. (գերմ.)

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5 6
2. 1 2 3 4 5  Museum Archived 6 December 2010 at the Wayback Machine.
3. ↑  Bröhan-Museum Archived 17 October 2012 at the Wayback Machine. *Time Out*.
4. ↑  Jugendstil-Schmuck von René Lalique im Bröhan-Museum *Der Tagesspiegel*, 6 September 2007. Retrieved 17 September 2010.
5. ↑  Bröhan-Museum: Malakhovs Porzellan Martina Hafner, *B.Z.*, 9 March 2009. Retrieved 17 September 2010.
6. ↑  Bröhan-Museum würdigt Maler Philipp Franck mit einer Schau Archived 2011-07-16 at the Wayback Machine. *Märkische Oderzeitung*.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Պաշտոնական կայք (անգլերեն)

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | Ֆեյսբուք |
|  |
| Ֆոտո, վիդեո և աուդիո | Ինստագրամ · ՏիկՏոկ · ՅուԹյուբ |
|  |
| 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| BIBSYS: 90777216, 1576136031444 · BNE: XX6029854 · BNF: 133352501 · CiNii: DA10821513 · GND: 2128038-1 · ISNI: 0000000123641925 · LCCN: n88132447 · LNB: 000176075 · NKC: kn20050331048 · NUKAT: n2009061322 · SUDOC: 035768363 · VIAF: 132026004 · WorldCat VIAF: 132026004 |

 |

 |
**Երուսաղեմի բնության թանգարան,** բուսաբանության և կենդանաբանության թանգարան Իսրայելի մայրաքաղաք Երուսաղեմում։ Այն գտնվում է Երուսաղեմի գերմանական ակադեմիայի հարևանությամբ։ Ցուցահանդեսում ներկայացված են կենսաբանության, էկոլոգիայի և անատոմիայի ոլորտների լայն տեսականի։

Ամենամեծ ցուցահանդեսը նվիրված է թռչուններին, կաթնասուններին և սողուններին, որոնք հանդիպում են Իսրայելում և հարակից որոշ շրջաններում (Լիբանան, Սիրիա, Հորդանան)։ Կա նաև ընդարձակ ցուցահանդես, որը նվիրված է բացառապես դինոզավրերին։

Թանգարանի հարևանությամբ գործում են բազմաթիվ մանկական ակումբներ, ամառային ուսուցողական ճամբարներ, արվեստի դպրոցների ընունելության նախապատրաստական դասընթացներ և բոլորի համար նախատեսված այգի։

Պատմություն
-----------

Մարդու ֆիզիոլոգիական կառուցվածքը նկարագրող մոդել
Թանգարանը գտնվում է հին երկհարկանի քարե շենքում, որը կառուցվել է XIX դարում։ Կառույցի սեփականատերը եղել է մի հարուստ հայ վաճառական՝ Ղազարոս Մարգարյան անունով։ Նա այդ տան շրջակայքում կառուցել է գեղեցիկ պարտեզ։ Պատի մոտ կառուցել է երկու մեծ դարպասներ անվտանգության համար։ Այգու տարածքում կար հինգ ստորգետնյա ցիստեռներ, որոնք հավաքում էին անձրևաջուրը։ XIX դարի վերջին շենքի հարակից մասում սկսվեց կառուցվել գերմանական կառույց։

XX դարում երբ շենքը հանձնվեց Օսմանյան Թուրքիային, այն ծառայել է որպես տարբեր գործակալությունների և գործակալների բնակավայր։ Առաջին աշխարհամարտից հետո թանգարանը հանձնվեց բրիտանական ուժերին և նրա կազմում մնաց մինչ Իսրայելի անկախության հռչակագիրը։

1962 թվականին կառույցը ստացել է թանգարանի կարգավիճակ և կոչվել Երուսաղեմի բնության թանգարան։

Թանգարանի զարգացումը
--------------------

Թանգարանը մշտապես եղել է Իսրայել ժամանած զբոսաշրջիկների ուշադրության կենտրոնում։ Ժամանակի ընթացքում այն հարստացել է նոր սրահներով, որոնք նվիրված են երկրաբանությանը, կենսաբանությանը և կենդանիների պատմական զարգացմանը։ Թանգարանային նմուշների մեծ մասը ստեղծվել է նկարիչ Դմիտրի Բարանովսկու մասնակցությամբ։

Թանգարանում կա ժամանակավոր ցուցասրահ, որը նվիրված է երկրաշարժերին։ Թանգարանը հիմնականում ներկայացնում է ցուցանմուշներ, որոնք կառուցված են արհեստական եղանակով։ Բացառություն է կազմում բաժիններից մեկը, որտեղ գտնվում են ողջ կենդանիներ։

Պատկերասրահ
-----------

* Դինոզավր Երուսաղեմի բնության թանգարանումԴինոզավր Երուսաղեմի բնության թանգարանում
* Դինոզավր Երուսաղեմի բնության թանգարանումԴինոզավր Երուսաղեմի բնության թանգարանում
* Իսրայելի բնաշխարհին նվիրված մոդելԻսրայելի բնաշխարհին նվիրված մոդել
* Երեխաները ուսումնասիրում են թանգարանըԵրեխաները ուսումնասիրում են թանգարանը
* Առյուծի մոդել թանգարանիցԱռյուծի մոդել թանգարանից
* Թանգարանի մուտքի դարպասներըԹանգարանի մուտքի դարպասները
* Պատկերազարդ դարպասներՊատկերազարդ դարպասներ

Արտաքին հղումներ
----------------

* Երուսաղեմի բնության թանգարանի պաշտոնական կայքը Archived 2019-03-20 at the Wayback Machine.
* Երուսաղեմի բնության թանգարանի պատմություն
* Իսրեյալի մշակութային և տուրիստական թանգարաններ և կառույցներ
* Երուսաղեմում բացվել է բնության թանգարան

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | VIAF: 137742738 · WorldCat VIAF: 137742738 |

 |
**Յուսե դղյակ** (ֆր.՝ Château d'Ussé), Ֆրանսիայի Էնդր և Լուարա դեպարտամենտում Լուարա գետի հովտում տեղակայված միջնադարյան դղյակ է։

Դղյակը կառուցել է դե Բյուեյ տոհմի սենյոր դ'Յուսեն XV դարում՝ գոթիկայի դարաշրջանի վերջում։ 1460-ական թվականներին դղյակում ապրում էր նրա որդի Անտուանը կնոջ՝ Կարլ VII և Ագնեսա Սորալի արտաամուսնական դստեր հետ։ 1485 թ. կավածքը 40 000 ոսկե էքյուով վաճառվում է պալատական Ժակ դ'Էպինեին, ով էլ վերսկսում է շինարարական աշխատանքները։ Շինարարները վերջին քարը դնում են 1538 թ.:

Լյուդովիկոս XIV-ի ժամանակ կավածքին տիրում է նշանավոր Վոբանի աները։ Վոբանի ժամանակին է վերագրվում կանոնավոր զբոսայգու ստեղծումը (ենթադրաբար, դրա նախագծման հեղինակն է Լենտորը)։ Կարծիք կա, որ հենց այս դղյակն է նկարագրել Շառլ Պերոն իր «Քնած գեղեցկուհին» հեքիաթում։

XVIII դարում դղյակին տիրում էին Ռոգանների տունը։ 1807 թ. այն ձեռք է բերում դուքս դե Դյուրան։ Նապոլեոնի ժամանակ այստեղ հավաքվում էին ռոյալիստները, ովքեր նախապատրաստում էին Բուրբոնների վերականգնումը գահին։ 1885 թվականից դղյակին տիրում են դե Բլակաս դուքսերը։

Պրոսպեր Մերիմեի առաջարկով Յուսե դղյակը 1861 թ. անց է կացվել Ֆրանսիայի պատմական հուշարձանների պետական ցանկ։

Պատկերասրահ
-----------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Ծանոթագրություններ
------------------

Տես նաև
-------

* Լուարայի դղյակներ

Գրականություն
-------------

* Jean Vallery-Radot, *Le Château et l'ancienne Collégiale d'Ussé*, 1949.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Յուսե դղյակի կայք (ֆր.)
**Դրաա**, *Դրա* կամ *Ուեդ-Դրա*(արաբ․՝ درعَا‎‎), գետ հյուսիսարևմտյան Աֆրիկայում։ Մարոկկոյի ամենաերկար գետն է, երկարությունը՝ 1150 կմ, ավազանի մակերեսը՝ 15100 կմ²։ Գետը անցնում է Մարոկկոյի և Ալժիրի պետական սահմանով։

Նախկինում այն ձևավորվել է Բարձր Ատլասի շրջանում, Դադեսի և Ասիֆ-Իմինի գետերի միախառնումից, սակայն այժմ սկիզբ է առնում Էլ-Մանսուր-ալ-Դահաբի ջրամբարից։ Հոսում է հարավ-արևելքով դեպի Թագունիտա, ապա հարավ-արևմուտք դեպի Ատլանտյան օվկիանոս՝ Տան-Տանայի հյուսիսային հատվածում։

Դրաա գետի ջուրն ինտենսիվ օգտագործվում է ոռոգման համար, գետի անընդհատ հոսքը լեռնային շրջաններում սահմանափակվում է 2000 կմ երկարությամբ, ջուրը դեպի օվկիանոս հասնում է միայն լեռների ձյան հալման միջոցով։

Գետահովտում, որի տարածքը համապատասխանում է Զգորայի նահանգի Սուս-Մասսա-Դրաայի շրջանում, բնակվում է ավելի քան 200 հազար մարդ։ Մարզում գործում են 23 գյուղ և երկու քաղաք՝ Զագորա և Ագձ։ Թամգրուտ գյուղը հայտնի է իր զավիյաներով։

Գետահովտի հնագույն պատմությունը արտացոլված է ժայռապատկերներում և քարերի կտորներում, որոնցից ամենահայտնին Վեներան է Տան Տանից։ Արձանիկի տարիքը գնահատվում է 500-300 հազար տարի, ինչը նրան դարձնում է գիտությանը գեղարվեստական ամենավաղ հուշարձանը։

Պատկերասրահ
-----------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Алжир, Тунис, Марокко //Атлас мира / сост. и подгот. к изд. ПКО «Картография» в 1999 г. ; отв. ред.: Т. Г. Новикова, Т. М. Воробьёва. — 3-е изд. стер. отпеч. в 2002 г. с диапоз. 1999 г. — М. : Роскартография, 2002. — С. 190—191. — ISBN 5-85120-055-3.
2. ↑  Дра // Дебитор — Евкалипт. — М. : Советская энциклопедия, 1972. — (Большая советская энциклопедия : [в 30 т.] / гл. ред.  А. М. Прохоров ; 1969—1978, т. 8).
3. 1 2


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա · Մեծ նորվեգական |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | BNF: 15377388k · GND: 4102806-5 · SUDOC: 078603196 · VIAF: 316431123 · WorldCat VIAF: 316431123 |

 |
**Լոնդոնի գիտության թանգարան**, վիկտորիանական դարաշրջանի երեք հիմնական թանգարաններից մեկն է։ Թանգարանը գտնվում է Լոնդոնի Հարավային Կենսինգտոն թաղամասի Էքսիբիշն Ռոուդում։ Լոնդոնի գիտության թանգարանը մեծահասակների և մանուկների ամենասիրելի թանգարաններից մեկն է, որտեղ կարելի է ոչ միայն դիտել ցուցանմուշները, այլև դիպչել դրանց, մանրամասն ուսումնասիրել։

Պատմություն
-----------

Թանգարանը բացվել է 1857 թվականին` թագավորական թանգարանի ավել ցուցանմուշների հիման վրա։ Թանգարանի ներկայիս շենքը կառուցվել է Ռիչարդ Էլիսոնի կողմից և թանգարանը հասարակության այցելությունների համար բաց է եղել մերթ ընդ մերթ` 1918-1928 թվականներին։

Ցուցանմուշներ
-------------

* 

Ներկայումս թանգարանն ավելի քան 300 հազար ցուցանմուշ ունի, այդ թվում նաև այնպիսի հանրահայտ ցուցանմուշներ, ինչպիսիք են Ստեֆանսոնի «Հրթիռ»-ը, «Փնչացնող Բիլլի» շոգեքարշը, առաջին ռեակտիվ շարժիչը, Ֆրենսիս Քրիկի և Ջեյմս Ուոտսոնի ԴՆԹ-ի նմուշները, «երկարակյաց» ժամերի առաջին նախատիպը և այլն։

Տեսքի և ցուցանմուշների նկարագրություն
-------------------------------------

Թանգարանի ներսում գտնվում է մեծ կենտրոնական դահլիճը, որն ամբողջությամբ ապակուց է։ Այնտեղից կարելի է տեսնել թանգարանի հինգ հարկերում տեղակայված պատկերասրահները։ Յուրաքանչյուր սրահ իրեն հատուկ թեմատիկա ունի։ Օրինակ, ժամացույցների սրահում կարելի է տեսնել տարբեր ժամանակաշրջանների ժամացույցներ՝ սկսած վաղ եգիպտական և հռոմեական դարաշրջաններից մինչև ամենաժամանակակից մոդելներ։ Ինչպես նաև կան սրահներ նվիրված աստղագիտական գյուտերին, քիմիային, տպագրությանը, հաղորդակցությանը, ֆիզիկային և այլն։

Ամենավերին հարկը ամբողջությամբ նվիրված է թռչող սարքերին, ընդ որում յուրաքանչյուր սարքի կողքին տեղադրված է հեռախոս, որի խոսափողը վերցնելով կարելի է լսել այդ սարքի ստեղծման ողջ պատմությունը։

Պատկերասրահ
-----------

* 
* 
* 
* 
* 
*

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Բաց մատչելիության ամսագրերի տեղեկատու — 2003.
2. ↑
3. ↑

Արտաքին հղումներ
----------------

* Տեղեկություն թանգարանի մասին Archived 2016-01-10 at the Wayback Machine.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | Ֆեյսբուք · Թվիթթեր |
|  |
| Ֆոտո, վիդեո և աուդիո | Ինստագրամ |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա |
|  |
| 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| BAV: ADV10059532 · BNF: 120685798 · CiNii: DA00831893 · GND: 1007739-X · ISNI: 0000000122647348, 0000000122645959 · LCCN: n79066251 · Microsoft: 1302237321 · NKC: ko2003183544 · NLA: 36557148 · SUDOC: 028957822 · VIAF: 130803673 · WorldCat VIAF: 130803673 |

 |

 |
**«Ընդվզող մարդը»**, Ալբեր Կամյուի էսսեն, որը վերլուծում է «Ընդվզող մարդը»ության և հեղափոխության մետաֆիզիկական և պատմական զարգացումը հասարակության մեջ, հատկապես Արևմտյան Եվրոպայում։

Կամյուն Ընդվզող մարդը սկսել է գրել 1950 թվականի փետրվարին։ Մեկ տարի անց՝ 1951 թվականի մարտին, գրքի հիմնական մասը լրացել է։ Առանձին գլուխներ՝ Նիցշեի և Լոտրեմոնի մասին, տպագրվել են ամսագրերում՝ մինչ գիրքը լույս տեսնելը։ «Ընդվզող մարդը» հրատարակվել է 1951 թվականին՝ Գալիմար հրատարակչությունում։

Ազդեցություն
------------

Քամյուն կապում է գրողների, նկարիչների, քաղաքական գործիչների, հեղափոխականների, ինչպիսիք են՝ Կարլ Մարքսը, Ֆրիդրիխ Նիցշեն, Գեորգ Վիլհելմ Ֆրիդրիխ Հեգելը, Մարկիզ դը Սադը, Լուի Անտուան Սեն-Ժյուստը, Միխայիլ Բակունին, Արթյուր Ռեմբոն, Վլադիմիր Լենինը, Սերգեյ Նեչաևը, Ժան-Ժակ Ռուսոն, Ադոլֆ Հիտլերը, Մաքս Շտիրները, Իվան Կալյաևը, Անդրե Բրետոնը, Ժոզեֆ դը Մեստրը, Լոտրեամոնը, Տիտուս Լուկրեցիուս Կարուսը, Էպիկուրոսը, Մաքս Շելերը, Ֆեոդոր Դոստոևսկին, Դմիտրի Պիսարևը, փորձելով նկարել «Ընդվզող մարդը» մարդու պատմական և գեղարվեստական դիմանկարը։

Ֆրեդ Ռոզեն ուսումնասիրել է Սիմոնա Վեյի գաղափարների ազդեցությունը «Ընդվզող մարդը»-ում Կամյուի մտածողության վրա։ Նրա կարծիքով, Կամյուն ընդունել է մարքսիզմի քննադատությունը և «Ընդվզող մարդը» որպես արհեստավորի հայեցակարգը։ Գեորգ Սելֆերը վերլուծել է Կամյուի և Ֆրիդրիխ Նիցշեի միջև զուգահեռները փիլիսոփայական գեղագիտության մեջ և հայտնաբերել զգալի նմանություններ և խորը տարբերություններ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3  *Deutsche Nationalbibliothek* Record #4137982-2 // Gemeinsame Normdatei (գերմ.) — 2012—2016.
2. ↑  Rosen Fred (August 1979)։ «Marxism, Mysticism, and Liberty: The Influence of Simone Weil on Albert Camus»։ *Political Theory* **7** (3): 301–319։ JSTOR 190943։ doi:10.1177/009059177900700302
3. ↑  Selfer George F (Spring 1974)։ «The Existential vs. the Absurd: The Aesthetics of Nietzsche and Camus»։ *The Journal of Aesthetics and Art Criticism* **32** (3): 415–421։ JSTOR 428426

Արտաքին հղումներ
----------------

* Ընդվզող մարդը bookmark.am֊ում

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | BNF: 12006962x · GND: 4137982-2 · VIAF: 198957736 · WorldCat VIAF: 198957736 |

 |
| «Ստորտինգեյթ» կայարան |
| --- |
| Գիծ 1 |
| Գիծ 2 |
| Գիծ 3 |
| Օսլոյի մետրոպոլիտեն |
| 
 |
| Բացման թվական | 1977թ.-ի հունվարի 9 |
| Նախկին անվանումներ | Կենտրոն |
|  |
|

**Ստորտինգեյթ**, Օսլոյի մետրոպոլիտենի ստորգետնյա կայարան։ Գտնվում է Օսլոյի ամենակենտրոնում, Նորվեգիայի խորհրդարանի հարևանությամբ՝ ընդգրկված մետրոյի ընդհանուր թունելում։ Այստեղից հնարավոր է մեկնել քաղաքի մետրոյի բոլոր կայարաններ։

Պատմություն
-----------

1875 թվականից, երբ Օսլոյում բացվեց տրամվայի գիծը, կանգառներից մեկը կառուցվեց դատարանի շենքի հարևանությամբ։ 1969 թվականի մայիսի 22-ին քաղաքային իշխանությունները որոշում կայացրեցին տրամվայի կանգառի տեղում կառուցել մետրոյի կայարան։ 1972 թվականին սկսվեց կայարանի շինարարությունը։ 1977 թվականի հունվարի 9-ին այն բացվեց «Կենտրոն»՝ ապահովելով քաղաքի մետրոպոլիտենի արևելյան հատվածի հետ կապը։ Բացումից հետո հայտնաբերվեց, որ ռելսերը տեղադրվել են նեղ։ Բացի այդ նաև ջրահեռացման համակարգում խնդիրներ հայտնաբերվեցին։ 1983 թվականին կայարանը փակվեց վերակառուցման համար։

1984 թվականին գործարկվեց։ Սակայն բետոնի անորակ լինելու պատճառով կրկին փակվեց և միայն 1986 թվականին վերաբացվեց։

1987 թվականի մարտի 7-ին վերաբացումից հետո կայարանը ստացավ Ստորտինգեյթ (խորհրդարանի դարպասներ) անվանումը։ Այն արդեն կապված էր ոչ միայն մետրոպոլիտենի արևելյան հատվածի, այլև՝ արևմտյան։

Կայարանը ունի 4 սպասասրահ, որոնցից 2-ը օգտագործվում են արևելքից ժամանող գնացքները ընդունելու և ճանապարհելու, իսկ մյուս 2-ը՝ արևմուտքից։
**Ֆրիտյոֆ Նանսենի կիսանդրի**, գտնվում է Երևանի կենտրոնում՝ Աբովյան-Մոսկովյան փողոցներին հարող տարածքում։ Տեղադրվել է 2011 թվականի նոյեմբերի 9-ին։

Պատմություն
-----------

Նորվեգացի նշանավոր բևեռախույզ, Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր Ֆրիտյոֆ Նանսենն առաջիններից էր, ով անձնվիրաբար օգնության հասավ Ցեղասպանությունից մազապուրծ հայերին։ Հազարավոր հայ գաղթականներ ստացան անձը հաստատող այն վկայականը, որ հետո պետք է կոչվեր «Նանսենյան անձնագիր»։

Հայ ժողովրդի մեծ բարեկամի կիսանդրին Երևանում տեղադրվել է նրա ծննդյան 150-ամյակի տոնակատարությունների շրջանակներում։

Կիսանդրու բացման արարողությանը մասնակցել են ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանը, ՀՀ արտաքին գործերի նախարար Էդվարդ Նալբանդյանը, Նորվեգիայի Թագավորության արտաքին գործերի նախարար Յոնաս Գահր Շտյորեն, Նանսենի թոռնուհին՝ Մարիտ Գրևը, փոխվարչապետ Արմեն Գևորգյանը, Երևանի քաղաքապետ Տարոն Մարգարյանը, Հայաստանում հավատարմագրված դեսպաններ և քաղաքացիներ։

Քանդակագործը կիսանդրին կերտել է ստեղծագործական նորույթներով՝ թեք տեղադրված կիսանդրի ձեռքերով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Երևանում բացվել է Ֆրիտյոֆ Նանսենի արձանը. դրա տեղն արդեն քննադատության է արժանացել(չաշխատող հղում)

Մեդիա ֆայլեր

|  |  |
| --- | --- |
| Վիիքպահեստ | Վիքիպահեստ նախագծում կարող եք այս նյութի վերաբերյալ հավելյալ պատկերազարդում գտնել **Ֆրիտյոֆ Նանսենի կիսանդրի (Երևան)** կատեգորիայում։ |
**ВС-121**, ռուսական դիպուկահար հրացան, բուլ-պապ դասավորությամբ։ Մշակված է Իժևսկի ինժեներական գործարանի կողմից, Դրագունովի դիպուկահար հրացանի հիման վրա։

Կառուցվածք
----------

Բուլ-պապ դասավորությունը հնարավորություն է տվել կրճատել զենքի երկարությունն ու քաշը, երկարությունը դարձնելով 620 մմ, իսկ քաշը ոչ ավել 4,5 կգ։ Փողը պատրաստվում է էլեկտրաքիմիական մշակման միջոցով։ Նախատեսվում է նաև հղկման մեթոդը և ռեդուկցայի միջոցով փողի պատրաստումը։ Ի տարբերություն նախորդի, հրացանը հագեցած է ձգման նոր մեխանիզմով։ ВС-121-ը հագեցած է տակտիկական խլացուցիչով։ Հնարավոր է տեղադրել Պիկատինի 4 նշանաձողիկի վրա դիպուկահարային ցանկացած օպտիկաէլեկտրոնային սարքավորումների օգտագործմամբ։ Բաց նշանոցային սարքավորումներ չունի։ Ավտոմատիկան գործում է փողի մեջ վառոդային գազերի հետմղման սկզբունքով։ Չկարգավորվող զարկանաձգանային մեխանիզմը ձգանային տիպի է։ Նախատեսվում է մշակել նոր տիպի զարկանաձգանային մեխանիզմ։

ВС-121 ռուսական դիպուկահար հրացանում օգտագործվում են նույն 7,62 մմ-անոց տրամաչափի փամփուշտները, ինչը որ դրագունովի դիպուկահար հրացանում, բայց «Իժմաշ»-ը մշակում է նոր հեռանկարային զինամթերքներ։

Տես նաև
-------

* Դիպուկահար հրացանների ցանկ

Գրականություն
-------------

* Դեկտյարեվ Մ. Круги на воде: вновь о снайперском полуавтомате. // Ամսագիր «Калашников». — 2013. — № 7. — С. 8—10.

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  ИА «Оружие России»: ВС-121 — новая российская снайперская винтовка с компоновкой булл-пап Archived 2013-09-23 at the Wayback Machine.
2. ↑  Оружейный портал: ВС-121 Արխիվացված է Սեպտեմբեր 27, 2013 Wayback Machine-ի միջոցով:
3. ↑  Ростех: представил винтовку с компоновкой булл-пап Archived 2013-09-27 at the Wayback Machine.
4. ↑  RT: Son of a gun: Kalashnikov manufacturer tests new bullpup sniper rifle
5. ↑  ВС-121: снайперский волк в овечьей шкуре
**Մաուդհեյմի մեդալ**, Նորվեգիայի պետական պարգև։

Պատմություն
-----------

Մաուդհեյմի մեդալը իր աստիճանակարգով հավասարվում է Հայրենիքին մատուցված ծառայությունների համար մեդալին, որի հետ ունի արտաքին նմանություն՝ բացառությամբ ժապավենին ամրացված «MAUDHEIM 1949–1952» արծաթե սալիկի։ Մեդալը հաստատվել է Նորվեգիայի Հակոն VII թագավորի կողմից 1951 թ.-ի նոյեմբերի 14-ին։ Այն նախատեսված է եղել 1949 թ.-ից մինչև 1952 թ.-ը դեպի Անտարկտիդա մեկնած նորվեգա-բրիտանա-շվեդական գիտարշավի 18 մասնակիցներին պարգևատրելու համար։

Նկարագրություն
--------------

Մեդալը շրջանաձև է և պատրաստված արծաթից։ Դիմային մասի վերևում առկա է թագ։ Դիմացի հատվածում պատկերված է Հակոն VII թագավորի դիմապատկերը՝ շրջափակված *«HAAKON VII • NORGES KONGE • ALT FOR NORGE •»* գրությամբ։ Հակառակ կողմում առկա է դուբի տերևներից պատրաստված դափնեպսակ փաթաթված 4 անգամ խաչին։ Եզրերին առկա է գրություն՝ *«KONGENS FORTJENSTMEDALJE»* (*Հայրենիքին մատուցված ծառայությունների համար մեդալ*)։ Կենտրոնում գրվել է պարգևատրվողի անունը և տրման թվականը։ Մեդալի ժապավենը կարմիր գույնի մետաքսից է, կենտրոնում դեղին եզրագծով։ Ժապավենին ամրացված է արժաթե սալիկ, որի վրա գրված է *«MAUDHEIM 1949–1952»*:

Ծանոթագրություններ
------------------

Աղբյուրներ
----------

* Maudheimmedaljen.(չաշխատող հղում)
 (նորվեգերեն)
* Kingdom of Norway: Maudheim Medal. (անգլերեն)
**Հոշոտված Հայաստան**, փաստագրական հուշագրություն, որ պատմված է Հայոց ցեղասպանության վկաներից մեկի՝ Արշալույս Մարտիկանյանի կողմից։ Հուշագրությունում Արշալույս Մարտիկանյանը պատմում է իր և իր ժողովրդի չարչարանքների, ջարդերի ու կոտորածների, հայ ազգաբնակչության տեղահանությունների մասին։

Բովանդակություն
---------------

Արշալույս Մարտիկանյանը ծնվել է Խարբերդի նահանգի Չմշկածագ քաղաքում։ Նրա հայրը հարուստ դրամագործ էր և ճանաչված անձնավորություն։ Հուշագրությունում նկարագրված դեպքերը սկիզբ են առնում 1915 թվականի ապրիլից։ Արշալույսը, որ ընդամենը 14 տարեկան աղջնակ էր, տեսել է իր սեփական մոր, հոր, եղբայրների և քույրերի սպանությունը։ Նրա ծնողներին դաժանաբար սպանել էին իր աչքի առջև Տիրոջն ապավինելու և Նրան հավատարիմ մնալու համար։ Անցնելով տարբեր թուրք փաշաների և քուրդ ելուզակների ձեռքի տակով, ընկնելով հարեմներ և ենթարկվելով տանջանքների՝ փոքրիկ Արշալույսը մինչև վերջ հավատարիմ է մնում իր հավատքին։

Երկարատև չարչարանքներից հետո նա ապաստան է գտնում մի ամերիկացու տանը։ Հետագայում պարզվում է, որ ամերիկացին ճանաչված միսիոներ-բժիշկ Ֆրեդերիկ Մակքալըմն է։ Վերջինս գտնվում էր Կոստանդնուպոլսում, երբ սկսվեց Առաջին համաշխարհային պատերազմը։ Նա առաջիններից մեկն էր, ով վերադառնալով Էրզրում, օգնություն ցուցաբերեց հայ ժողովրդին։ Այդ ժամանակ ռուսական բանակն արդեն մուտք էր գործել Էրզրում։

Արշալույսը Զորավար Անդրանիկի միջնորդությամբ և Մեծ դուքսի՝ Կովկասի ռազմաճակատի ընդհանուր հրամանատարի հրամանով տեղափոխվում է Ամերիկա։ Նա մեկնեց այդ երկիր՝ ոչ միայն փրկվելու, այլև փրկություն հայցելու իր ժողովրդին, հասցնելու մեծն Զորավարի հայտնի ուղերձը ամերիկացիներին՝

«Մեծ դուքսը կարգադրել է քեզ ուղարկել Ամերիկա, որտեղ մեր խեղճ ժողովուրդը շատ բարեկամներ ունի։ Երբ հասնես այդ սիրելի երկիրը, նրա ժողովրդին ասա, որ Հայաստանը հյուծված է, հոշոտված և արյունաքամ, բայց նորից կբարձրանա, միայն եթե Ամերիկան օգնություն տրամադրի մեզ, սնունդ ուղարկի մեր սովյալներին, դրամ` նրանց վերադարձնելու իրենց տները, երբ պատերազմն ավարտվի»։

Արշալույս Մարտիկանյանը վախճանվել է 1996 թվականին ԱՄՆ-ում։ Ցավոք այսօր նրա շիրիմի տեղն անհայտ է։

Ֆիլմ
----

Հոշոտված Հայաստան
Հուշագրության լույս տեսնելուց կարճ ժամանակ հետո նկարահանվում է Հայոց ցեղասպանության մասին առաջին գեղարվեստական ֆիլմը «Հոգիների աճուրդ» խորագրով։ Ֆիլմը նկարահանվել է 1918 թվականին և ցուցադրվել Նյու Յորքում 1919 թվականին։

Աղբյուրներ
----------

* «Հոշոտված Հայաստան», գրի է առել՝ Հ. Գեյթս, Լոս Անջելես, «Երազ» տպարան, 1995
* «Հոգիների աճուրդ» կամ «Ճշմարտության հուշարձան»


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Հոշոտված Հայաստան***էջը Վիքիպահեստում |



|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Ստեղծագործությունների տեքստ | Գուտենբերգ նախագիծ |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Արմենիապեդիա |

 |
**«Մատերիալիզմ և Էմպիրիոկրիտիցիզմ»** (ռուս.՝ *Материализм и эмпириокритицизм*), խորհրդային առաջնորդ Վլադիմիր Իլյիչ Լենինի գլխավոր փիլիսոփայական երկը։ Գրվել է 1905-1907 թվականների հեղափոխության պարտությունից հետո, ռեակցիայի տարիներին, հրատարակվել 1909 թ.-ի մայիսին։ Երկում Լենինը մշակել է մարքսիստական կուսակցության փիլիսոփայական, տեսական հիմքերը։ Զարգացնելով մատերիալիզմի դրույթները, փորձել է տալ մատերիայի դասական սահմանումը, որը իդեալիզմի դեմ պայքարի ողջ պատմության ու բնագիտական նվաճումների ընդհանրացումը եղավ։ «Մատերիալիզմ և Էմպիրիոկրիտիցիզմ» երկում հետագա զարգացում ստացավ փիլիսոփայության հիմնական հարցը։

Լենինը, ընդգծելով մատերիայի առաջնայնությունը, պնդեց, որ կեցության ու մտածողության հակադրությունը սահմանափակվում է «հիմնական իմացաբանական հարցի» շրջանակներով, որ այդ սահմաններից դուրս «... տվյալ հակադրության հարաբերականությունն անտարակուսելի է»։ «Մատերիալիզմ և Էմպիրիոկրիտիցիզմ» երկում որակական նոր աստիճանի էր փորձում բարձրացնել մարքսիստական իմացաբանությունը։ Նա փիլիսոփայության ոլորտ փորձեց ներմուծել արտացոլման հասկացությունը, ընդգծելով, որ մատերիայի հիմքում ընկած է «զգայության նման հատկություն, արտացոլման հատկություն», նշելով հոգեկանի, գիտակցության երկրորդայնությունը, ընդգծել, որ մտածողությունը, գիտակցությունը իրականության արտացոլումն է։ Լենինը փորձեց նաև զարգացնել ճշմարտության մասին մարքսիստական ուսմունքը։

«Մատերիալիզմ և Էմպիրիոկրիտիցիզմ» երկում Լենինը համակողմանիորեն քննարկում է մատերիայի ու նրա շարժման ձևերի բազմազանության հարցը, տարածության և ժամանակի կատեգորիաները, պատճառականության սկզբունքն են։ Երկու զարգացվում է նաև պատմական մատերիալիզմը։

Հայերեն առաջին անգամ առանձին գրքով հրատարակվել է 1939 թվականին։ Առ 1981 թվականի հունվարի 1-ը հրատարակվել է ևս 5 անգամ։

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 7, էջ 288)։*  |

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | BNF: 16713161m · GND: 4131546-7 · NLP: a0000001759124 · SUDOC: 16062892X · VIAF: 281019782 · WorldCat VIAF: 281019782 |

 |
**Սահակ Սևադա** (մոտ․ 895-940), հայ իշխան հայկական Առանշահիկների իշխանատոհմից (արքայատոհմից), Գարդմանքի կառավարիչ, Աշոտ Բ Երկաթի աներ։

Ատրներսեհի որդի Սահլի թոռը, Համամ Գրիգորի որդին։ Ժառանգական տիրույթ Փառիսոսին միացնելով Ուտիք նահանգի Գարդմանք և Ձորոգետ գավառները, ստեղծել է ընդարձակ ու հզոր իշխանապետություն։ Փեսային՝ Հայոց արքա Աշոտ Բ Երկաթին օժանդակել է ամրապնդելու հայկական միացյալ թագավորությունը, վերջինիս հետ ճնշել Մովսես Ուտեացու ապստամբությունը։ Մյուս դստերը՝ Շահանդուխտին, կնության է տվել Սյունիքի գահերեց իշխան Սմբատին (հետագայում՝ Սյունիքի թագավոր Սմբատ Ա)։ Երբ Աշոտ Բ Երկաթի և Սյունիքի իշխանների հարաբերությունները սրվել են, Սահակ Սևադա անցել է վերջիններիս կողմը։ Աշոտ Բ Երկաթը ճակատամարտում պարտության է մատնել Սահակ Սևադաին և գերել նրան։ Սահակ Սևադա և նրա որդի Գրիգորը կուրացվել են, հավանաբար նաև գրկվել Ուտիքի տիրույթներից։ Սահակ Սևադաի որդի Սենեքերիմը (Հովհաննես–Սենեքերիմ) իշխել է Փառիսոսում, հիմնադրելով Փառիսոսի թագավորությունը։

Ծանոթագրություններ
------------------



|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 10, էջ 136)։*  |
**Լիվոնյան պատերազմ** (1558-1583), ճակատամարտ հանուն Հին Լիվոնիայի տարածքի ժամանակակից Էստոնիայի և Լատվիայի տարածքում, որի ժամանակ Ռուսական կայսրությունը հակամարտության մեջ է մտնում Դանիա–Նորվեգիայի, Շվեդիայի թագավորության, ինչպես նաև՝ Լիտվական իշխանության ու Լեհաստանի թագավորության միության հետ։

1558-1583 թվականներին, Ռուսաստանի պատերազմը Լիվոնյան օրդենի, ինչպես նաև Շվեդիայի, Լեհաստանի և Լիտվական մեծ իշխանության դեմ՝ մերձբալթյան հողերին տիրելու և Բալթիկ ծով դուրս գալու համար։ Ռուսաստանը պատերազմն սկսեց 1558 թվականին և արդեն առաջին տարում գրավեց Նարվան և Դերպըտը (Տարտու)։ 1561 թվականին ռուս զորքերի հարվածների տակ Լիվոնյան օրդենը քայքայվեց, Հյուսիսային Էստոնիայի գերմ. ֆեոդալները շվեդ, հպատակություն ընդունեցին։ 1561 թվականից սկսվեց Լ. պ-ի 2-րդ շրշանը, երբ Ռուսաստանը հարկադրվեց պատերազմել Լեհական թագավորության, Լիտվական մեծ իշխանության և Շվեդիայի դեմ։ 1569 թվականին Լեհական թագավորությունն ու Լիտվական մեծ իշխանությունը միասնական պետության (Ռեչ Պոսպոլիտա) մեջ միավորվելը (տես Լյուբչինյան ունիա), 1570 թվականին Շվեդիայի և Դանիայի միջև պատերազմի ավարտվելը և Իվան IV-ի ներքին քաղաքականության հետևանքով (տես Օպրիչնինա) երկրում ստեղծված բարդ իրավիճակը ծանր կացության մեշ դրեցին Ռուսաստանը։ 1576 թվականին լեհական գահ բարձրացած Ստեֆան Բատորին 1579 թվականին անցավ հարձակման, գրավեց Պո- լոցկը, Վելիկիե Լուկին, 1581 թվականին պաշարեց Պսկովը։ Նույն թվականին շվեդները գրավեցին Նարվանը և Կորելան։ Պսկովի 1581-1582 թվականների հերոսական պաշտպանությունը կանխորոշեց Լ. պ-ի նպաստավոր ելքը Ռուսաստանի համար։ 1582 թվականին կանխվեց տասնամյա զինադադար, որով Ռուսաստանը հրաժարվեց Պոլոցկից ու Լիվոնիայից և ետ ստացավ լեհական թագավորի գրաված ռուս, հողերը։ 1583 թվականին զինադադար կնքվեց շվեդների հետ, որով նըրանց անցան Նարվա, 6ամ, Կոպորիե և Իվանգորոդ քաղաքները։

Ծանոթագրություններ
------------------

Мати Лаур 'История раннего современного Ирландии 1550-1800 ". Таллинн 1999, с 29-45

* Oscar Halecki, The Struggle for the Dominium Maris Baltici Archived 2009-05-04 at the Wayback Machine.
* William Urban, The Origin of the Livonian War, 1558 Archived 2012-08-08 at the Wayback Machine. (Lituanus, Volume 29, No.3 – Fall 1983)
* Andres Adamson, The Role of Duke Magnus of Holstein in the Baltic Sea Region during the Livonian War Archived 2011-10-02 at the Wayback Machine. (2006, dissertation)

Տես նաև
-------

* Ռուսաստանի պատերազմների ցանկ

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա · Բրոքհաուսի և Եփրոնի · Սիտինի ռազմական |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | LCCN: sh85077823 · NKC: ph888631 |

 |

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 4, էջ 627)։*  |
| **՞**Փշամորթներ |
| --- |
| Ծովաստղեր  |
|  |
| Գիտական դասակարգում |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Վերնաթագավորություն | Էուկարիոտներ |
| Թագավորություն | Կենդանիներ |
| Ենթաթագավորություն | Նախաբերաններ |
|
|
|
|
| Տիպ | Փշամորթներ |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
|  Լատիներեն անվանում |
| *Echinodermata*

 |
| 

| ԴասակարգումըՎիքիցեղերում | ՊատկերներՎիքիպահեստում | ITIS**173283**NCBI**31031**EOL**5056**

 |
| --- | --- | --- |

 |


Ծովոզնի
Ծովային վարունգ
**Փշամորթներ** (լատին․՝ *Echinodermata*), կենդանիների տիպ։ Իրենց անվանումը ստացել են իրենց փշոտ մակերեսի համար (echin հունարեն նշանակում է «փշոտ»)։ Փշամորթների թվին են դասվում ծովաստղերը, ծովոզնիները, ծովային վարունգները և տափակ ծովոզնիները։

Փշամորթներն ընդգրկում են մոտ 7000 տեսակ։ Բոլորն էլ ծովային կենդանիներ են։ Մեծ մասը դանդաղ է շարժվում (եթե ընդհանրապես շարժվում է)։ Փշամորթներին հատուկ է ճառագայթային համաչափությունը։
Փշամորթներն իրենց մաշկի վրա ունեն ցցված փշաձև ելուստներ,ինչից էլ ստացել են իրենց անվանումը։

Կենսագրություն
--------------

Փշամորթների թրթուրային փուլը երկկողմանի համաչափ է։ Սա հաստատում է այն փաստը, որ փշամորթները սերտորեն կապված չեն այլ ճառագայթաձև կենդանիների հետ, ինչպիսին են աղեխորշավորները, որոնք երբեք չեն ցուցաբերում երկկողմանի համաչափություն։

Կառուցվածք
----------

Փշամորթների մեծ մասն ունի ներքին կմախք (էնդոկմախք)՝ կազմված հենց մաշկի տակ գտնվող կարծր թիթեղիկներից։ Այս ներքին կմախքի ելուստներն ու փշերն են, որ առաջացնում են կենդանու անհարթ կամ փշոտ մակերեսը։

Միայն փշամորթներին է հատուկ ջրանոթային (ամբուլակրալ) համակարգը՝ ջրով լցված խողովակների ցանց, որը շրջանառում է ջուրը փշամորթի մարմնի միջով՝ հեշտացնելով գազափոխանակությունը (O2-ի մուտքն ու CO2-ի ելքը) և նյութափոխանակության արգասիքներից ազատումը։

Աղբյուրներ
----------

Կենսաբանության 11-րդ դասարանի դասագիրք

Տես նաև
-------

* Ծովաստղեր
* Ծովոզնիներ

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա (11-րդ) · Բրիտանիկա · Բրոքհաուսի և Եփրոնի · Բրոքհաուսի և Եփրոնի փոքր · Կանադական · Մեծ կատալոնական · Մեծ նորվեգական · Մեծ նորվեգական · MESH ID · Universalis |
|  |
| Տաքսոնոմիա | EOL · GBIF · iNaturalist · NCBI · IRMNG · ITIS TSN · WoRMS |
|  |
| 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| BNE: XX527270 · BNF: 12002292z · GND: 4182718-1 · LCCN: sh85040701 · Microsoft: 2777929075, 2910623351 · NDL: 00567232 · NKC: ph262572 |

 |

 |
**Մոսկվայի Իլյա Գլազունովի անվան պետական պատկերասրահ** (ռուս.՝ Московская государственная картинная галерея Ильи Глазунова), ԽՍՀՄ ժողովրդական նկարիչ Իլյա Սերգեևիչ Գլազունովի պատկերասրահը (Վոլխոնկա 13), որը ստեղծվել է 2004 թվականին։

Շենք
----

Տարածքը, որտեղ կառուցվել է շինությունը, պատկանել է Նարիշկինների ընտանիքին։ Նրա տոհմի վերջին ներկայացուցչի՝ գեներալ-պորուչիկի կոչում ունեցող Վասիլի Նարիշկինի մահից հետո ունեցվածքը բաժանվել է իր երկու զարմիկների միջև։ Ներկայիս թիվ 9-11 տների տարածքը տեղափոխվել է որպես Ալեքսեյ Ֆեոդորովիչ Գրիբոյեդովի բաժին, իսկ թիվ 13 տունը մնացել է Նարիշկիններին։ Ժամանակի ընթացքում, ներկայիս տունը, որը մի քանի անգամ վերակառուցվել է, գնել է իշխանուհի Մարիա Պետրովնա Օբոլենսկայան՝ 1812 թվականի պատերազմի հերոս գեներալ Դմիտրի Սերգեևիչ Դոխտուրովի այրին։ Իշխանուհու մահից հետո 1856 թվականին տանն ապրել է Դեկաբրիստական ապստամբության մասնակից Սերգեյ Պետրովիչ Տրուբեցկոյը։

Պատկերասրահի հիմնական շենքի ետնամասում՝ Վոլխոնկա փողոցի 11 հասցեի 5-րդ կառույցում, հողատարածքի խորքում, կառուցվում է պատկերասրահի նոր շենք։ Բացումը նախատեսված է եղել 2013-2014 թվականներին, սակայն մի քանի անգամ հետաձգվել է։

Պատմություն
-----------

Պատկերասրահը բացվել է 2004 թվականի օգոստոսի 31-ին վերականգնված առանձնատան շենքում։ Ցուցահանդեսի հիմքը նկարչի հավաքածուն է, որը նա նվիրվել է ժողովրդին։

2009 թվականի հունիսին պատկերասրահը եղել է ԶԼՄ-ների ուշադրության կենտրոնում, երբ նկարչի 79-րդ տարեդարձի օրը պատկերասրահ է այցելել Ռուսաստանի վարչապետ Վլադիմիր Պուտինը և մի քանի նկարներ դիտելու ժամանակ մեկնաբանություններ է արել պատկերված մանրամասների վերաբերյալ։ Օրինակ, «Իշխան Օլեգն ու Իգորը» (1972) կտավն ուսումնասիրելուց նա ասաց. «Սուրը կարճ է, կարծես գրչահատ դանակ ձեռքին լինի»։ Նկարիչը համաձայնել է և ասել, որ ստիպված է ավարտել նկարը։

Հավաքածու
---------

Պատկերասրահը գտնվում է Պուշկինի անվան կերպարվեստի թանգարանի դիմացի առանձնատանը՝ Վոլխոնկի և Վսեխսվյատսկի նրբանցքի անկյունում։ Մոտակայքում է գտնվում Քրիստոս Փրկչի տաճարի այգին։

Պատկերասրահում ներկայացված են ավելի քան 700 ստեղծագործություններ, այդ թվում՝ մոնումենտալ պատմական կտավներ («Հավերժ Ռուսաստան», «20-րդ դարի առեղծվածը», «Տաճարի ոչնչացումը Զատկի գիշերը» կտավներ), ռուսական դասական օպերաների դիմանկարային և թատերական դեկորացիաներ։ Ցուցահանդեսի մեծ մասը նվիրված է նկարչի՝ ռուս դասական գրողների ստեղծագործությունների համար նկարազարդումներին։

Հավաքածուն նաև ներառում է արվեստագետի հավաքած նյութերը՝

* Սրբապատկերների սրահ (հին Ռուսաստանի սրբապատկերների և կենցաղային իրերի հավաքածու)
* Նեոռուսական ոճի կահույքի հավաքածու (19-րդ դարի վերջ - 20-րդ դարի սկիզ)

Պատկերասրահ
-----------

* Պյոտր Վասիլևիչ ԲակունինՊյոտր Վասիլևիչ Բակունին
* Յակով Յակովլևիչ ՉերեմիսինովՅակով Յակովլևիչ Չերեմիսինով
* Իվան Ալեքսեևիչ ԽրուշչովԻվան Ալեքսեևիչ Խրուշչով
* Պատկերասրահի ցուցասրահներից մեկումՊատկերասրահի ցուցասրահներից մեկում

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Прогулки по Москве
2. ↑  Художник Илья Глазунов поправит картину после замечаний Путина.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Իլյա Գլազունովի պաշտոնական կայք
* Պատկերասրահի պաշտոնական կայք
* Узнай Москву. Картинная галерея Ильи Глазунова Archived 2018-04-29 at the Wayback Machine.
* Галерея на Wikimapia.