recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Aaxatech P1
**Պիկոպրոյեկտոր**, պրոյեկցիոն ոչ մեծ չափի սարք։ Այն չափերով նման է սմարտֆոնի։ «Պիկոպրոյեկտոր» տերմինը կարող է նաև նշանակել շատ փոքր պրոյեկտորը, որը տեղադրված է տեսախցիկում, բջջային հեռախոսում և այլ բջջային տեխնիկայում։

Գոյություն ունեցող գրպատի պրոյեկտորները թույլ են տալիս ստանալ 120 դյույմ անկյունգծով պրոյեկցիա։ Մինի պրոյեկտորները ունենում են հատուկ անց ամրակին կցելու համար, ինչպես նաև գրեթե միշտ ունենում են հիշողության քարտի ընթերցիչը, ինչը նրան հնարավորություն է տալիս աշխատել առանց ազդանշանի։ Հոսանքի ծախսը քչացնելու համար այսպիսի պրոյեկտորներում օգտագործվում են LED լամպեր։

Պատմություն
-----------

2003 թվականին իսրալեական Explay ընկերությունը հայտարարեց, որ նպատակաուղված է գրպանի պրոյեկտորի մշակմանը։ Այս գաղափարի առաջին օրինակը հանրությանը ներկայացվեց 2006 թվականի հոկտեմբերին։ Պրոյեցիոն սարքը կրում էր «Explay Nano Projector» անունը։

«Պիկոպրոյեկտոր» բառը առաջացել է շնորհիվ Optoma Pico գովազդային ընկերության, ով 2008 թվականի նոյեմբերի 25-ին ներկայացրեց Pico Projector PK101 գրպանի պրոյեկտորը, որը նախատեսված էր iPod-ի համար։ Սարքը ապահովում էր HVGA կետայնություն, կադրի անկյունագիծը 99 դյույմ, իսկ նկարը լուսավորությունը 9 լյումեն։

Կիրառում
--------

Իրենց չափերին շնորհիվ, գրպանի պրոյեկտորները մեծ օգնագործում են գտել ցուցադրումների համար։

### Մուլտիմեդիա

Բջջային սարքերին կցված պիկոպրոյեկտորը կարող է օգտագործվել նկարները և տեսանյութերը մեծ էկրանով տեսնելու համար։

Համակարգչային խաղերում գրպանի պրոյելտորները ստեղծում են նոր հնարավորություններ հավելյալ իրականության համար։

### Օգտատիրոջ միջերես

Տեխնոլոգիական դիզայինի խնդիրներից մեկը, կայանում է իր չափերի մեջ։ Սարքի փոքր չափերը բերում են ղեկավարման էլեմենտների փոքրացմանը։

Գոյություն ունի ինովացիոն մշակումները, ինչը թույլ է տալիս պիկոպրոյեկտորները օգտագործել ինչպես ալյընտրանքնային էկրան կամ ինչպես ստեղնաշար։ Նրանցում պիկոպրոյեկտորը պատկերը արտածում է առաջարկված մակերևույթին (սեղան, մարմի մաս և այլն)։ Օգտատերը շփում է պատկերի հետ ինչպես սենսորային էկրանի հետ։ Նրա շարժը ֆիքսվում է տեսախցիկի միջոցով, կամ հատուկ ակուստիկ սենսորի միջոցով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "3M™ Mobile Projector MP410. Bright, shiny and incredibly tiny". Արխիվացված է the original 2013 թ․ մարտի 13-ին. Retrieved 2013 թ․ մարտի 11.
2. ↑  Iddo Genuth. "Optoma PK-101 Pocket Projector Preview". The Future Of Things. Արխիվացված from the original on 2012 թ․ հունիսի 19. Retrieved 2010 թ․ սեպտեմբերի 15.
3. ↑  *M. Baldauf, P. Fröhlich.* «Supporting Hand Gesture Manipulation of Projected Content with Mobile Phones Archived 2010-06-02 at the Wayback Machine.», 2009.
4. ↑  *Крис Гаррисон.* Skinput: Appropriating the Body as an Input Surface. 10 апреля 2010 г. // Также известен как Microsoft Skinput
**Պատրակարյեմ Վոմինբեժյոլ** (ռուս.՝ Патракарьем-Вомынбежъёль), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Իլիչ գետի աջ ափին՝ 154 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 12 կմ։

Ջրագրության տվյալներ
--------------------

Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը՝ Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը՝ Պեչորա։

Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների՝

* Ջրային օբյեկտի կոդը հանրային գրանցմամբ — 03050100112103000058891
* Կոդը ըստ հիդրոլոգիական հետազոտության (ՌԴ) — 103005889
* Ավազանի կոդը — 03.05.01.001
* Ծավալի համարը ըստ ՌԴ-ի — 03
* Թողարկումը ըստ ՌԴ-ի — 0

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  "Պետական ջրային տվյալների գրանցում ըստ Ռուսաստանի Դաշնության:Պատրակարյեմ Վոմինբեժյոլ". Արխիվացված from the original on 2012 թ․ օգոստոսի 10. Retrieved 2015 թ․ հուլիսի 29.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | ГВР |

 |
**Պիկոդոն** (ֆր.՝ Picodon), փափուկ ֆրանսիական պանիր, որը պատրաստվում է ոչխարի կաթից։

Պատմություն
-----------

Սկզբում պանիրն սկսել են արտադրել Ալպերի նախալեռներում՝ Ռոնա գետի սարահարթում։ 1983 թվականին ստացել է ԾԻՎ արտոնագիրը։ 2005 թվականին արտադրվել է 586 տոննա Պիկոդոն պանիր։

Պատրաստում
----------

Պիկոդոնը պատրաստում են ոչխարի կաթից՝ ավելացնելով քիչ քանակությամբ մակարդ։ Կալյեն նախնական չորացումից հետո տեղադրում են նկուղում, որտեղ պանիրը հասունանում է 2-4 շաբաթվա ընթացքում։ Պիկոդոնի հասունացման խիստ ժամանակաշրջան չկա։ Երիտասարդ (2 շաբաթական) պանրի միջուկն ու կողերը սպիտակ գույնի են, իսկ ավելի հասուն պանրի միջուկը դառնում է ճկուն և ձեռք է բերում դեղին գույն, իսկ կողերը դառնում են երկնագույն։ Պանիրը արտադրում են գարնանից մինչև աշուն։

Պիկոոդոնի տարատեսակներ՝

* *Picodon de l’Ardèche՝* (40-60 գ), ավելի տարածված ձև, նկատվող թթվայնությամբ։
* *Picodon de Crest* ՝ (60 գ), պատրաստվում է բարձր որակի կաթից, որը տալիս է պանրին ավելի ուժեղ հոտ։
* *Picodon du Dauphiné՝* որպես կանոն, վաճառում են լավ հասունացված։
* *Picodon de Dieulefit* ՝ (40-90 գ), վաճառում են երիտասարդ և հասունացած տեսակները։
* *Picodon de la Drôme* ՝ (45 գ), ունի աղի և քաղցր հոտ, քիչ թթվածությամբ։
* *Picodon à l’huile d’olive* ՝ պահվում է դրվում ձիթապտղի յուղում և դափնու տերևների հետ։

Նկարագրություն
--------------

Պանրի գլխիկը, որը պատված է երկնագույն բորբոսով, 5-8 սմ շառավղով, 1-3 սմ հաստությամբ և 50-100 գ քաշով ոչ մեծ շրջանակ է։ Յուղայնությունը կազմում է 45 %։ Այդ պանիրը ունի քաղցրա-աղի-թթու համ։ Պիկոդոնն ամենից լավ համապատասխանում է սպիտակ *Saint Joseph blanc* գինուն կամ խաղացող քաղցր Մուսկատային *Rivesaltes* (*Muscat de Rivesaltes*)-ին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Le Picodon" (in ֆրանսերեն). maison-du-lait.com. Արխիվացված է the original 2012 թ․ օգոստոսի 25-ին. Retrieved 2011 թ․ օգոստոսի 15.

Արտաքին հղումներ
----------------

* "Պիկոդոն պանիրը" (in ռուսերեն). Արխիվացված from the original on 2012 թ․ ապրիլի 21. Retrieved 2011 թ․ օգոստոսի 15.
**Պոլյակովի տուն** (ռուս.՝ Дом Я. С. Полякова), XIX դարի առաջին քառորդի առանձնատուն ՌԴ Ռոստովի մարզիՏագանրոգ քաղաքի պատմական կենտրոնում, որը գտնվում է Պետրովսկայա, 74 հասցեում։ Այդ փողոցի համակառույցը Պոլյակովի տան հետ մտնում է մշակութային ժառանգության տարածաշրջանային նշանակության օբյեկտների ցանկի մեջ։

Պատմություն
-----------

Յակով Պոլյակովը
1812 թվականի Հայրենական պատերազմի մասնակից Գեորգի Բենարդակին 1810-ական թվականների վերջում - 1820-ական թվականների սկզբում իր համար կառուցել է միհարկանի անկյունային առանձնատուն Վարացիևի նրբանցքի (այժմ` Լերմոնտովի) կողմից։ Առանձնատանը նրա ընտանիքը բնակվել է արդեն ծնողների մահից հետո, Սանկտ Պետերբուրգ տեղափոխվելուց առաջ։ Բենարդակիին պատկանող Պետրովսկայա փողոցի տունը և Ազովի ծովի ափին 5,5 հազար ռուբլի արժողությամբ կալվածքը 1874 թվականին գնեց խոշոր արդյունաբերող և հողատեր Յակով Սոլոմոնովիչ Պոլյակովը։ Տագանրոգում նա զբաղվում էր Դոնի Ռոստով-Տագանրոգ երկաթուղու կառուցմամբ, ֆինանսավորում էր երկաթուղային կայարանի շենքի շինարարությունը, Դոնի հողային բանկի հիմնադիրն էր և Սանկտ Պետերբուրգի-Ազովի ու Ազովի-Դոնի առևտրային բանկերի համահիմնադիրը։ Հրավիրելով պետերբուրգցի ճարտարապետների` նա մեծացրեց ձեռք բերած շենքը և այնտեղ հիմնեց Դոնի հողային բանկը։ Տան վերակառուցմանը մասնակցել է և Տագանրոգի շինարարական կոմիտեի անդամ Ե. Ալեյնիկովը։ Ավելի ուշ ավելացվել է կցակառույց, որն այս տունը կապել է հարևան տան հետ։

1918 թվականին բանկն ազգայնացվել է, որից հետո Պոլյակովի տունը զբաղեցրել են վարչական տարբեր հիմնարկներ` գավառային գործադիր կոմիտեն, քաղգործկոմը, Լենինյան շրջգործկոմը, գերմանական օկուպացիայի տարիներին` քաղաքապետությունը։ 1989 թվականից շենքը որպես երկրորդ մասնաշենք ձևականորեն փոխանցվել է պատկերասրահին, բայց փաստացի այնտեղ տեղակայված է քաղաքի մանկական ստեղծագործության տունը։

Ճարտարապետություն
-----------------

Երկհարկանի առանձնատան ճարտարապետությունն ընդհանուր առմամբ էկլեկտիզմի ոճով է, բայց համատեղում է նաև կլասիցիզմի և բարոկկոյի հատկանիշներ։ Ճակատը համաչափ է, շենքի թևերի երկրորդ հարկի մեծ կամարաձև պատուհաններն առատորեն զարդարված են կրկնակի աղեղնաձև զարդաքիվերով, կորնթական օրդերի կիսասյուներով, ծեփվածքներով։ Հարկերը բաժանված են ցցուն գոտիով։ Երկրորդ հարկի ամբողջ երկայնքով անցնում է ուղղանկյուն օրդերային ատամնաշարով հոծ քիվ։ Առաջին հարկը երեսպատված է կոպտատաշ քարով։ Ճակատի կենտրոնական մասը զարդարված է որմնասյուներով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "г.Таганрог (ОКН регионального значения). Часть 1". Официальный портал Правительства Ростовской области. Retrieved 2017 թ․ փետրվարի 24.
2. ↑  "Дом 72". Исторический Таганрог. Արխիվացված է the original 2013 թ․ հոկտեմբերի 10-ին. Retrieved 2017 թ․ փետրվարի 24. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
3. 1 2  "Эклектика" (in ռուսերեն). Rostov-Region. Retrieved 2017 թ․ փետրվարի 24.
Տարբեր տեսակի պեկորինոներ
**Պեկորինո** (իտալ.՝ Pecorino), իտալական պանիրների մեծ ընտանիք, ստանում են ոչխարի կաթից։ Որպես կանոն բոլոր տեսակները կտրվածքում հատիկավոր են, որոնք հասունացման տարիներից ավելի նկատելի են դառնում։ Անունը ծագում է իտալ.՝ pecora ոչխար բառից, որը սերում է հին հռոմեական շրջանից։. Պեկորինոյում կան բավականին ամինաթթուներ A, B, PP, С, Е խմբերի վիտամիններ, կալցիում և ֆոսֆոր։

Պեկորինոյի տեսակները
--------------------

Իտալիայի տարբեր շրջաններում պեկորինո արտադրվում է տարբեր եղանակներով, ինչով և բացատրվում է տարբեր տեսակների առկայությունը։ Տեսակների մեջ առանձնանում են հիմնական չորս տեսակ՝ ռոմանո, սարդո, տոսկանո, սիչիլիանո։ Բոլոր այս տեսակները ունեն «Protected Designation of Origin» կարգավիճակ (PDO, պաշտպանված են ըստ ծագումի) և ունեն տեսականու բազմաթիվ տարբերակներ, կապված հասունացման ժամկետի հետ։

Օգտագործում
-----------

Սովորաբար պեկորինոն մատուցում են տանձի, խաղողի պոպոքի, մեղրի և տնական հացի հետ։ Հաճախ ռնդած պեկորինո են օգտագործում պաստայի մեջ, առավել թանկ պարմեզանի փոխարեն։ Տեսականու մեխությունից ելնելով տարբեր գինիներ է խորհուրդ տրվում օգտագործել այս պանրի հետ, բայց ամենանախընտրելին դա Կյանտի կլասիկո գինին է։

Երկար պահված պանրի գլուխը օգտագործում են իտալական ռուցոլա (իտալ.՝ Ruzzola) խաղում, որպես մարզական գույք։ Խաղի ընթացքում պարանով ձեռքին կապած պանիրը հարկավոր է որքան հնարավոր է հեռու նետել։ Հաղթող խումբը որպես մրցանակ ստանում է հակառակորդների պանիրը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Իտալական պեկորինոյի պատմությունը". Արխիվացված է the original 2012 թ․ օգոստոսի 26-ին. Retrieved 2012 թ․ ապրիլի 7. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. ↑  "Իտալիան իր քաղցրավենիքներով և խաղերով". Արխիվացված է the original 2012 թ․ օգոստոսի 28-ին. Retrieved 2012 թ․ ապրիլի 7. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)

|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Պեկորինո***էջը Վիքիպահեստում |
Էյմսի սենյակի իրական կառուցվածքը
Տեսահոլովակ Էյմսի սենյակում
**էյմսի սենյակ**, եռաչափ օպտիկական խաբկանք առաջացնելու համար օգտագործվող, սխալ ձև ունեցող տարածություն։ Նախագծել է ամերիկացի օֆտալմոլոգ Ալբերտ Էյմսը 1946 թվականին։

Սենյակը այնպես է պատրաստված, որ դիմացից դիտելիս կարծես թե նորմալ է և ունի ուղղահայաց պատեր և առաստաղ։ Իրականում սենյակի ձևը սեղան է, որի ավելի երկար պատը շատ սուր անկյան տակ է գտնվում մյուս պատի հետ և, համապատասխանաբար, բութ անկյան տակ՝ մյուս պատի հետ։ Աջ անկյունը այս ձևով զգալիորեն ավելի մոտ է դիտորդին, քան ձախը։ Համապատասխան աղավաղված շախմատի տախտակի պատկերով պատկերազարդված հատակին և պատերին, տեսողական պատրանքի շնորհիվ, մարդը, ով կանգնած է առջևի անկյունում, կարծես մի հսկա է՝ համեմատած ավելի հեռվում կանգնած մարդու հետ։ Երբ մարդը մի անկյունից մյուս անկյուն է շարժվում, դիտորդին թվում է, թե նա կտրուկ մեծանում, կամ փոքրանում է։

Հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ խաբկանքը կարող է առաջանալ առանց պատերի և առաստաղի օգտագործման` դրա համար բավարար է տեսանելի հորիզոնի առկայությունը (որը իրականում հորիզոնական չէ) համապատասխան ֆոնի դիմաց, ինչպես նաև որպեսզի դիտողի հայացքը ընկնի օբյեկտի վրա, որի բարձրությունը գերազանցում է այդ հորիզոնի բարձրությունը։

Էյմսի սենյակի սկզբունքը լայնորեն օգտագործվում է կինոյում և հեռուստատեսությամբ հատուկ էֆեկտների ստեղծման համար, երբ նորմալ հասակով մարդուն անհրաժեշտ է ցույց տալ որպես հսկա կամ թզուկ` մյուսների համեմատ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Ames Room". Արխիվացված է the original 2017 թ․ դեկտեմբերի 15-ին. Retrieved 2017 թ․ դեկտեմբերի 14.

Մատենագրություն
---------------

* T. Hanitz, E. Sukowski, Bernd Lingelbach: *Der Amesraum.* In: *Deutsche Optiker Zeitung.* 51(10), 1996, Seite 34–38
* J. Dwyer, R. Ashton u. a.: *Emmert's Law in the Ames Room.* In: *Perception.* 19, 1990, S. 35–41
**Զաքար Սլավայի Ավանեսյան** (1970, մայիսի 13, Հադրութ, ԼՂԻՄ - 1992, հունիսի 29, գ. Տոնաշեն (Մարտակերտի շրջան), Արցախ), ուսանող-ազատամարտիկ։

Կենսագրություն
--------------

Զաքար Ավանեսյանը ծնվել է 1970 թվականի մայիսի 13-ին Արցախի Հադրութի շրջանի Հադրութ քաղաքում, իրավաբանի ընտանիքում։
1977-1987 թթ. բարձր առաջադիմությամբ սովորել է Երևանի Նար-Դոսի անվան №14 դպրոցում։ 1987-1989 թվականներին ծառայել է խորհրդային բանակում։ Ծառայությունից հետո ընդունվել է Կիրովականի մանկավարժական ինստիտուտի Ստեփանակերտի բաժանմունքի պատմաբանասիրական ֆակուլտետը։

Արցախյան պատերազմի սկզբին զինվորագրվել է Արցախյան ազատագրական շարժմանը։ Թեժ մարտերի օրերին Զաքարը մեկնել է Հյուսիսային Կովկաս՝ անհրաժեշտ բեռներ ու զինամթերք բերելու։ Հայտնվելով Ադրբեջանի հատուկջոկատայինների տեսադաշտում՝ 1990 թվականին Արթուր Մկրտչյանի աջակցությամբ վեց ընկերների հետ տեղափոխվել է Երևան։ Նա ընդունվել է Երևանի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետ, սակայն դասերին հաճախելու փոխարեն կրկին մեկնել է Արցախ։ Այնտեղ նա զինվորագրվել է «Ցեղակրոն» կամավորական ջոկատին։ Կռվել է ամենաթեժ կետերում (Շուշի, Կիչան, Բերդաձոր, Վաղուհաս, Արմենավան, Կրկժան)։ Մասնակցել է Մարտակերտի (Թալիշ. Մաղավուզ), Ասկերանի (Սառնաղբյուր) շրջանների ինքնապաշտպանական մարտերին։

Զաքարը «Հայ ազգայնականների ճակատ» կազմակերպության ակտիվ անդամներից էր, նրա ջանքերով ստեղծվել են մարտական ջոկատներ։ Մասնակցել է նաև զենք հայթայթելու, հետախուզական, քարտեզ գծելու աշխատանքներին, Մարաղայի կոտորածից հետո ապահովել է Արցախ ուղևորվող բարոնուհի Քերոլայն Քոքսի անվտանգությունը, մասնակցել է խորհրդարանի նիստերին, օգնել զոհված ազատամարտիկների հարազատներին։

Զոհվել է 1992 թվականի հունիսի 29-ին Մարտակերտի շրջանի Տոնաշեն գյուղում մղված թեժ մարտերի ժամանակ։ Նրա աճյունն ամփոփված է Եռաբլուր հուշահամալիր պանթեոնում։

Հիշատակի հավերժացում
--------------------

Հետմահու պարգևատրվել է ՀՀ Արիության մեդալով, Արցախի Հանրապետության «Արիության համար» մեդալով և «Մայրական երախտագիտություն Արցախի քաջորդիներին» հուշամեդալով։

Այն դպրոցում, որտեղ սովորել է Զաքարը, նրա անվամբ կոչվել է դասասենյակ։ Նրա անունով է կոչվում նաև ԵՊՀ-ի պատմության ֆակուլտետի լսարաններից մեկը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3  "Ավանեսյան Զաքար Սլավիկի. Պատմության ֆակուլտետ, ուսանող". Արխիվացված է the original 2018 թ․ սեպտեմբերի 26-ին. Retrieved 2021 թ․ հունվարի 24. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. ↑  Զ․ Ս․ Ավանեսյանին Արիության մեդալով պարգևատրելու մասին։

Գրականություն
-------------

* Բալայան Վ. Բալայան Ռ. Հարությանյան Մ. «Հուշամատյան սխրանքի» (կենսագրական պատումներ), Ս. 2002
* Շահեն Հարությունյան «Հուշամատյան»
* Ս. Նանագուլյան «Արծիվները բարձունքներ են տենչում»
* Գոհար Մարտիկյան «Ապրելու բանաձեւը»
* Կ. Ավանեսյան «Զաքար՝ մեր օրերի Նժդեհ»

Աղբյուրներ
----------

* Զոհված ազատամարտիկ Զաքար Ավանեսյան. պատմում է մայրը(չաշխատող հղում)
* Ինքնանվիրում. Զաքար Ավանեսյան

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Ղարաբաղյան ազատագրական պատերազմ (1988—1994) հանրագիտարանից, որի նյութերը թողարկված են՝ Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո ։*  |
**Չիրիկովի եկամտաբեր տուն** (ռուս.՝ Доходный дом Чирикова), շենք Դոնի Ռոստովի Բուդյոննու պողոտայում (շենք №46)։ Տունը կառուցվել է 1913 թվականին ՝ ճարտարապետ Լեոնիդ Էբերգի նախագծովէկլեկտիզմի ոգով։ Ներկայումս շենքում գործում է Դոնի Ռոստովի ներքին գործերի Լենինյան շրջանի բաժանմունքը։ Չիրիկովի եկամտաբեր տունն ունի մշակութային ժառանգության տարածաշրջանային նշանակության օբյեկտի կարգավիճակ։

Պատմություն
-----------

Եկամտաբեր տունը Տագանրոգյան պողոտայում (այժմ` Բուդյոննու պողոտա) կառուցվել է XX դարի սկզբին` գործարանատեր, քաղաքային վարչության անդամ և Փոխադարձ վարկի քաղաքային ընկերության խորհրդի նախագահ Վլադիմիր Կիրիլովիչ Չիրիկովի պատվերով։ Շենքի նախագծի հեղինակն է ռոստովցի ճարտարապետ Լեոնիդ Ֆեոդորովիչ Էբերգը, հենց նա էլ ղեկավարել է իրականացվող շինարարական աշխատանքները։ 1912 թվականին, շինարարության ավարտին մոտ, Չիրիկովն այցելել է շինհրապարակ, որից հետո պահանջել է ճակատին տեղադրել երկու սյուն։ Ճարտարապետն ընդդիմացել է դրանց տեղադրմանը, քանի որ շենքի կոմպոզիցիան հիմնված էր վերածննդի սկզբունքների վրա։ Ի պատասխան դրան Չիրիկովը հայտարարել է. *«Իսկ փողն ո՞վ է քեզ վճարում` Վերածնո՞ւնդը, թե՞ ես»։* Սրան Էբերգը չի կարողացել առարկել և ստիպված բարձակների վրա տեղադրել է երկու սյուն։

«Պրիազովսկի կրայ» թերթը 1913 թվականին Չիրիկովի եկամտաբեր տունն անվանել է Ռոստովի շենքերից մեծությամբ և ճարտարապետությամբ ամենանշանակալիներից մեկը։ Շինության առաջին հարկը վարձակալել էին խանութները։ Այս տան բնակարաններն ունեին 4, 5, 6 և 7 սենյակ։ Տանիքին եղել է այգի։ Շենքն ունեցել է վերելակ։

Խորհրդային իշխանության հաստատումից հետո Չիրիկովի նախկին եկամտաբեր տանը տեղավորվեց քաղաքային խորհուրդը։

Հայրենական մեծ պատերազմից հետո շենքում գործել է Գլավսևկավստրոյ կազմակերպությունը։

2000-ական թվականներին շենքում գործել է Դոնի Ռոստովի ներքին գործերի վարչությունը, իսկ այժմ` ոստիկանության Լենինյան շրջանի բաժանմունքը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4  *Швецов С. Д.* На высоком донском берегу: Очерки из прошлого Ростова. — Ростов, 1982. — С. 71—72.
2. ↑  *Кукушин B. C.* Эклектика // История архитектуры Нижнего Дона и Приазовья. — Ростов-на-Дону: ГинГО, 1995. — 275 с. — ISBN 5-88616-027-2
3. ↑  "Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения)". Официальный портал Правительства Ростовской области. Retrieved 2013 թ․ նոյեմբերի 9.
4. ↑  *Ребайн Я. А.* Ростов-на-Дону. — М.: Государственное издательство архитектуры и градостроительства, 1950. — С. 14. — (Архитектура городов СССР).
5. ↑  "Довоенная открытка 1939 года". temernik.ru. Արխիվացված է the original 2012 թ․ սեպտեմբերի 13-ին. Retrieved 2013 թ․ դեկտեմբերի 16. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
**Սուրբ նահատակ Թեոդորոս Դյուրոն եկեղեցի** (ռուս.՝ Церковь святого великомученика Феодора Тирона), հունական եկեղեցի Ղրիմի Յալթա քաղաքում։ Յալթայի հնագույն եկեղեցիներից մեկն է։ Նրա մասին կա 1778 թվականի հիշատակություն։

Պատմություն
-----------

Յալթայի և նրա շրջակայքի քրիստոնեական տաճարների ցուցակներում, երբ 1778 թվականին հույները արտաքսվեցին Ղրիմից, հիշատակվում է հունական հնագույն տաճարը՝ Սուրբ նահատակ Թեոդորոս Դյուրոն եկեղեցին, որը գտնվում էր Վերին Աուտկայում։ 1788 թվականին վերադառնալով իրենց նախկին բնակավայր՝ հույները վերականգնել են այդ ընթացքում ավերված եկեղեցին։ Այն կառուցվել է պետական միջոցներով և հանդիսավորությամբ օծվել 1842 թվականի նոյեմբերի 30-ին։ Եկեղեցու շենքը փայտյա էր։

19-րդ դարի վերջում Աուտկայի բնակչությունը արագ աճում էր, և ավելի ընդարձակ շենք կառուցելու անհրաժեշտություն առաջացավ։ 1898 թվականին հին եկեղեցին ապամոնտաժվեց և նրա տեղում կառուցվեց նոր շենք։ Նոր եկեղեցու կառուցման գործին ակտիվորեն մասնակցել է ռուս մեծ գրող Անտոն Պավլովիչ Չեխովը։ Այս առիթով նա բանակցել և հանդիպել է արքեպիսկոպոս Դմիտրիի հետ։ Նոր շենքը կառուցված է բյուզանդական ոճով։

Եկեղեցին կոչվել է քրիստոնեական սուրբ Թեոդորոսի անունով։ Թեոդորոս Դյուրոնը (հուն․՝ «նոր գրանցված» կամ «նորեկ» զինվոր) կամ Ամասիացին ծնվել է Ամասիայի գյուղերից մեկում՝ քրիստոնեական ընտանիքում։ Շատ վաղ զրկվել է մորից։ Նա շատ ուժեղ երիտասարդ էր, և շրջանի զորահրամանատարը նրան ընդգրկեց իր բանակում։ Ճամփորդություններից մեկի ժամանակ, երբ հրամանատարը հանգստանում էր, նրա վրա հսկա վիշապօձ է հարձակվում։ Թեոդորոսը, ցատկելով, սրի հարվածով սատկացնում է օձին։ Թեոդորոսը նահատակվել է 306 թվականին։ Դրանք այն ժամանակներն էին, երբ քրիստոնյաները դեռ ստիպված էին զոհեր մատուցել տարբեր հեթանոսական աստվածների։ Սակայն Թեոդորոսը հրաժարվեց և ապստամբեց։ Դրա համար նրան այրեցին խարույկի վրա։ Բոլոր քրիստոնեական երկրներում Թեոդորոսը վայելում է անսասան հարգանք, և նրա պատվին շատ տաճարներ են կառուցվել աշխարհի բոլոր անկյուններում։

Սուրբ նահատակ Թեոդորոս Դյուրոն եկեղեցու վանահայրն է ավագ երեց Ռոստիսլավ Գոցկալյուկը։ Հասցեն՝ ք. Յալթա, Կոլխոզնի նրբանցք, 1։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Տվյալ աշխարհագրական օբյեկտը տեղայակված է Ղրիմի թերակղզում, որի մեծ մասը տարածքային վեճի առարկա է Ռուսաստանի և Ուկրաինայի միջև։ Համաձայն Ռուսաստանի վարչատարածքային բաժանման՝ թերակղզում տեղակայված են ՌԴ Ղրիմի Հանրապետության սուբյեկտները և դաշնային նշանակություն ունեցող Սևաստոպոլ քաղաքը։ Համաձայն Ուկրաինայի վարչատարածքային բաժանման՝ Ղրիմում գտնվում են Ուկրաինայի կազմի մեջ մտնող Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետությունը և հատուկ կարգավիճակ ունեցող Սևաստոպոլ քաղաքը։
2. 1 2  "Церковь святого великомученика Феодора Тирона". Retrieved 2019 Փետրվար 19.
3. ↑  "ԹԵՈԴՈՐՈՍ ԶՈՐԱՎԱՐ".
4. ↑  "Церковь Святого Великомученика Феодора Тирона". Արխիվացված է the original 2017 թ․ սեպտեմբերի 11-ին. Retrieved 2019 թ․ փետրվարի 19.
5. ↑  "ЯЛТИНСКОЕ БЛАГОЧИНИЕ. ХРАМ СВЯТОГО ВЕЛИКОМУЧЕНИКА ФЕОДОРА ТИРОНА". Արխիվացված է the original 2019 թ․ հունվարի 24-ին. Retrieved 2019 թ․ փետրվարի 19.
**Պատմվածք անցողիկ տարիների մասին** (բելառուս․՝ Аповесць мінулых гадоў), «Բելառուսֆիլմ» ստուդիայի կողմից արտադրված պատմաճանաչողական մուլտֆիլմ բելառուսական քաղաքների դրոշների հայտնվելու մասին։ Գաղափարի հեղինակը գեղարվեստական ղեկավար Իգոր Վոլչեկն է։ Մուլտֆիլմները նկարահանվել են խառը տեխնիկայում, առաջին սերիան ստեղծվել է 2006 թվականին։

Մուլտֆիլմեր
-----------

### Պատմվածք անցողիկ տարիների մասին (2006)

Առաջին ֆիլմում պատմվում է Մինսկի, Բրեստի և Գրոդնոյի տարածաշրջանների կենտրոնների զինանշանների հայտնվելու մասին։

Մուլտֆիլմը տևում է 6 րոպե։ Սցենարի հեղինակը Դմիտրի Յակուտովիչն է։

### Պատմվածք անցողիկ տարիների մասին 2 (2007)

Պատմվում է Բելառուսիայի այս անգամ Հոմել, Վիտեբսկ և Մոգիլևա շրջանների կենտրոնների զինանշանների հայտնվելու մասին։

Մուլտֆիլմը տևում է 7 րոպե 22 վայրկյան։ Սցենարի հեղինակը Մ. Պեսելևան է։

### Պատմվածք անցողիկ տարիների մասին 3 (2008)

Այս կադրում հայտնվում են Պոլոցկի, Շկլոֆի, Մոզրիր, Չերվենի և Նովոգրուդկա քաղաքների զինանշանների մասին։

Տևում է 13 րոպե։

### Պատմվածք անցողիկ տարիների մասին 4 (2010)

Պատմվում է Բելառուսիայի Բրասլավ, Կորելիչի, Լոգիշին, Բրագին, Գորկի և Զասլավլ շրջանների կենտրոնների զինանշանների հայտնվելու մասին։

Տևում է 13 րոպե։

### Պատմվածք անցողիկ տարիների մասին 5 (2012)

Կոսովի, Սոլիգորսկի, Բիխովի, Տուրովի, Սլոնիմի և Կոպիսի զինանշանների մասին պատմվածք։

Տևում է 13 րոպե։

### Պատմվածք անցողիկ տարիների մասին 6 (2014)

Լելչից, Բոբրույսկ, Լիդ, Սլուցկ, Գորոդոկ և Պինսկ քաղաքների զինանշանների մասին պատմվածք։

Տևում է 13 րոպե։

Մրցանակներ
----------

* 2009, լավագույն գեղարվեստական լուծում
* 2009, «ճենապակե մատիտ» մրցանակ լավագույն մուլտիպլիկացիոն մուլտֆիլմ անվանակարգում
* 2010, լավագույն անիմացիոն ֆիլմ, «Բրեստ» փառատոն

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  "«Аповесць мінулых гадоў-1" (2006)". Արխիվացված է the original 2015 թ․ հունիսի 13-ին. Retrieved 2016 թ․ հունվարի 8.
2. 1 2  "«Аповесць мінулых гадоў -2" (2007)". Արխիվացված է the original 2015 թ․ հունիսի 14-ին. Retrieved 2016 թ․ հունվարի 8.
3. 1 2  "«Аповесць мінулых гадоў - 3" (2008)". Արխիվացված է the original 2015 թ․ հունիսի 13-ին. Retrieved 2016 թ․ հունվարի 8.
4. ↑  "«Аповесць мінулых гадоў -4» (2010)". Արխիվացված է the original 2013 թ․ ապրիլի 20-ին. Retrieved 2016 թ․ հունվարի 8.
5. ↑  "«Аповесць мінулых гадоў – 5" (2012)". Արխիվացված է the original 2014 թ․ ապրիլի 24-ին. Retrieved 2016 թ․ հունվարի 8.
6. ↑  ""Аповесць мінулых гадоў – 6"". Արխիվացված է the original 2014 թ․ օգոստոսի 26-ին. Retrieved 2016 թ․ հունվարի 8.
**Փոլ Ուոթսոն** (անգլ. *Paul Watson*, ծնվ. 1950 թվականի դեկտեմբերի 2-ին, Տորոնտոյում), Ծովային ֆաունայի պահպանման կազմակերպության հիմնադիր, հայտնի բնապահպան և կենդանիների իրավունքների պաշտպան։ 1971 թվականից հանդիսանում է Գրինփիս կազմակերպության ակտիվիստ, այդտեղից նրան հեռացրել են 1977 թվականին։ Դրանից հետո էլ հիմնադրեց Ծովային ֆաունայի պահպանման կազմակերպությունը։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է 1950 թվականի դեկտեմբերի 2-ին, Տորոնտոյում։ Ծնողները՝ Էնթոնի Ջոզեֆ Ուոթսոնն ու Աննամարիա Լարսենն են։ Մեծացել է Սենթ-Էնդրյուս քաղաքում, Նյու Բրանսուիկ նահանգում։ Մոնրեալում, Էքսպո-67 համաշխարհային ցուցահանդեսից հետո, որտեղ Ուոթսոնը աշխատել է որպես գիդ, ուղևորվում է Վանկուվեր։

2000 թվականին ըստ Time ամսագրի նա անվանվեց «XX դարի էկոլոգիական հերոս»։ Նա և նրա թիմը բազմիցս դադարեցրել են կետերի և այլ ծովային կաթնասունների որսը։

Կոստա Ռիկայի իշխանությունները նրա ձերբակալման մասին հրաման էին արձակել։ Դատարան չներկայանալուց հետո Ուոթսոնը Ինտերպոլի կողմից հետախուզման մեջ է հայտարարվել։

Քննադատություն
--------------

Պոլ Ուոթսոնը և Ծովային ֆաունայի պահպանման կազմակերպությունը նմանակվել են «Հարավային Այգի» մուլտիսերիալի «Կետի որոտներ» դրվագում։ Դրվագը հաճույքով զվարճացնում է կենդանիների իրավունքների պաշտպան և բնապահպան Պոլ Ուոթսոնին և նրա «Animal Planet» ռեալիթի շոուի կետերի պատերազմին։ Ուոթսոնը լայնորեն քննադատվել է կետորսին դիմակայելու իր մեթոդների համար, երբ նրանք հարձակվում և շարքից հանում են ճապոնական և նորվեգական կետորսական նավերը։ «Կետերի որոտներ» սերիան ներկայացնում է Ուոթսոնին և նրա շոուն այն ձևով, որ իրենց հիմնական գործունեությունն այն է, որ փորձել են գրավել լրատվամիջոցների ուշադրությունը ցուցադրվելու հաշվին՝ այդ թվում ոչ մի արդյունավետ բան չանելով։

Տես նաև
-------

* Գրինփիս
* Կենդանիների իրավունքներ
* Կլիվլենդ Էմորի

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Internet Movie Database — 1990.
2. ↑  *Schreiber B. A.* Encyclopædia Britannica
3. ↑  Babelio (ֆր.) — 2007.
4. ↑  *Bibliothèque nationale de France* data.bnf.fr (ֆր.): տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
5. ↑  "Greenpeace fights sea battle with rival anti-whaling ship". Guardian, 2 January 2006. Արխիվացված է the original 2010 թ․ օգոստոսի 17-ին. Retrieved 2011 թ․ մարտի 1. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|deadlink=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
6. ↑  "Spotlight on Greenpeace rebel". BBC News, 30 April, 2002. Արխիվացված է the original 2010 թ․ օգոստոսի 17-ին. Retrieved 2011 թ․ մարտի 1. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|deadlink=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
7. 1 2  Сорокин, Никита (2009 թ․ հունիսի 11). "Эколог пообещал пустить ко дну всех браконьеров" (in ռուսերեն). GZT.ru. Արխիվացված է the original 2010 թ․ մայիսի 25-ին. Retrieved 2009 թ․ դեկտեմբերի 20. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|deadlink=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Փոլ Ուաթսոնի անձնական բլոգը
* Ծովային ֆաունայի պահպանման ընկերության պաշտոնական կայք
**Էնթոնի Կոնռադ Ջորջ** (անգլ.՝ Anthony Conrad George, հունվարի 7, 1938(1938-01-07), Carriacou Island - փետրվարի 7, 2024(2024-02-07), Միացյալ Թագավորություն), գրենադացի արվեստագետ, առավել հայտնի է որպես Գրենադայի դրոշի ստեղծող։ 
Գրենադայի անկախության հռչակումից մեկ տարի առաջ նա մասնակցեց ազգային խորհրդանիշների ձևավորման մրցույթին։ Նա ներկայացրեց Ազգային դրոշի և զինանշանի իր տարբերակները և հաղթեց երկու մրցույթներում։

Այնուամենայնիվ նրա ստեղծած զինանշանը և դրոշը ամբողջությամբ ճանաչեցին միայն մոտ 30 տարի հետո։

Վաղ կյանք և կրթություն
----------------------

Էնթոնին ծնվել է Ֆլորենս Ստիելի և Ջոն Սոլոմանի ընտանիքում Լ'Էստերեում, փոքր կղզի Գրենադայի ափամերձ տարածքում։ Էնթոնին հինգ երեխաներից երկրորդն էր։

Նա ընդունվել է հորաքրոջ սեփական դպրոցը և սովորել է մինչև 10 տարեկանը, այնուհետև տեղափոխվել է Գրենադա հիմնական մաս և 1948 թվականին շարունակել է կրթությունը Սուրբ Էնդրյուի Հռոմեական կաթոլիկ դպրոցում։ 1959 թվականին նա արտագաղթել է Անգլիա բարձրագույն կրթություն ստանալու համար և սովորել է տարբեր քոլեջներում և պոլիտեխնիկական ինստիտուտներում։ Ավարտելուց հետո նա վերադարձել է Գրենադա 1969 թվականին, որտեղ դասավանդել է տարբեր ուսումնական հաստատություններում։

Աշխատանք
--------

1973 թվականի սեպտեմբերին նա աշխատանքի է անցել անկախության խորհրդում, որտեղ պետք է նախապատրաստական աշխատանքներ տաներ 1974 թվականին Գրենադայի անկախության համար։

1991 թվականին Էնթոնին նշանակվել է Գրենադայում Միացյալ թագավորության և Եվրոպայի առևտրային ներկայացուցիչ։

Հիշատակ
-------

2009 թվականին Գրենադայի ֆինանսների նախարարության կողմից և Գրենադայի փոստային ծառայության կողմից թողարկվեցին փոստային նամականիշներ ի պատիվ Էնթոնի Ջորջ, Գրանադայի անկախության 35-րդ տարելիցի նախաշեմին։

2012 թվականի փետրվարի 6-ին Գրենադայում Էնթոնիի անունով առանձին փողոց է անվանակոչվել։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Designer of Grenada’s National Flag has died
2. ↑  The Official Website of the Government of Grenada (February 19, 2010), Ministry of Finance, Planning, Economy, Energy & Cooperatives *www.gov.gd*.
3. ↑  Marlen Stamps and Coins Ltd, Anthony C. George Grenada National Flag designer set of four mint nh *www.marlen-stamps.com*.
4. ↑  Sophia Phillip (January 31, 2012), Street To Be Named After Anthony George, BEM Archived 2013-12-17 at the Wayback Machine. *www.weefmgrenada.com*.
**«Զեթ Ընդ Էյ» ՍՊԸ** (անգլերեն՝ *Z&A*), Հայաստանում գործող ընկերություն է, որն հիմնադրվել է 2005 թ.-ին։ Ընկերությունը Հայաստանում ներկայացնում է մի շարք ապրանքանիշեր ինչպիսիք են՝ «Բարբերի» (անգլերեն՝ *Burberry*), «Էրմենեջիլդո Զենյա» (անգլերեն՝ *Ermenegildo Zegna*), «Էմպորիո Արմանի» (անգլերեն՝ *Emporio Armani*), «Արմանի Ջունիոր» (անգլերեն՝ *Armani Junior*), «Ռոզի» (անգլերեն՝ *Rosie*), «Պոլո Ռալֆ Լոռեն» (անգլերեն՝ *Polo Ralph Lauren*), «Օ Վի Էս» (անգլերեն՝ *OVS*), «Կոինկազա» (անգլերեն՝ *Coin casa*)։

Պատմություն
-----------

Սկսելով իր գործունեությունը Հայաստանում «Զեթ Ընդ Էյ» ընկերությունը 2005 թվականին բացել է իր թվով առաջին «Էրմենեջիլդո Զենյա» խանութ/սրահը արտոնագրային պայմանագրի հիման վրա։

Այնուհետև 2011 թվականին տեղի է ունեցել «Էրմենեջիլդո Զենյա» խանութ/սրահի վերաբացումը Պետեր Մարինոյի ձևաչափով։

Թվով երկրորդ «Էմպորիո Արմանի» խանութ/սրահը բացվել է 2008 թվականին՝ 2013 թ.-ին նշելով իր գործունեության հինգ ամյակը։ 
2010 թվականին ընկերությունը Երևանում բացեց բրիտանական «Բարբերի» խանութ/սրահը։
«Զեթ Ընդ Էյ» ընկերության հաջորդ քայլը եղավ «Արմանի Ջունիոր» խանութ/սրահի և «Ռոզի» բազմաբրենդային խանութ/սրահի բացումը։
2012 թվականին կայացավ հագուստի և տնային պարագաների մեծածախ վաճառքով զբաղվող իտալական «Կոին Գրուպ» ընկերությանը պատկանող «Կոինկազա» և «Օ Վի Էս» ապրանքանիշերի խ/ս-ների բացումը։
Շարունակելով իր գործունեությունը նորաձևության ոլորտում 2014 թվականին կայացավ նաև ամերիկյան «Պոլո Ռալֆ Լոռեն» ապրանքանիշի մուտքը Երևան։

Աղբյուրներ
----------

1. ↑  "Սփյուռ". Արխիվացված է the original 2014 թ․ նոյեմբերի 26-ին. Retrieved 2014 թ․ նոյեմբերի 11.
2. ↑  «Էրմենեջիլդո Զենյա» խանութ/սրահի բացումը(չաշխատող հղում)
3. ↑  «Էմպորիո Արմանի» խանութ/սրահի հինգ ամյակը(չաշխատող հղում)
4. ↑  "«Բարբերի» խանութ/սրահի բացումը". Արխիվացված է the original 2016 թ․ մարտի 5-ին. Retrieved 2014 թ․ նոյեմբերի 11.
5. ↑  "«Արմանի Ջունիոր» խանութ/սրահի բացումը". Արխիվացված է the original 2012 թ․ հունվարի 24-ին. Retrieved 2014 թ․ նոյեմբերի 11.
6. ↑  «Ռոզի» խանութ/սրահի բացումը(չաշխատող հղում)
7. ↑  «Օ Վի Էս» խանութ/սրահի բացումը(չաշխատող հղում)
8. ↑  "«Կոինկազա» խանութ/սրահի բացումը". Արխիվացված է the original 2016 թ․ մարտի 4-ին. Retrieved 2014 թ․ նոյեմբերի 11.
9. ↑  «Պոլո Ռալֆ Լոռեն» խանութ/սրահի բացումը
**Պարույր Զաքարիայի Մասիկյան** (հոկտեմբերի 4, 1914(1914-10-04), Ադանա, Ադանայի վիլայեթ, Օսմանյան կայսրություն - սեպտեմբերի 5, 1989(1989-09-05), Կահիրե, Եգիպտոս), հայ արձակագիր, դրամատուրգ, երաժիշտ։

Կենսագրություն
--------------

Պարույր Մասիկյանը սովորել է Կ. Պոլսի Պերպերյան վարժարանում, այնուհետև՝ Փարիզի և Բրյուսելի համալսարաններում։ 1936 թվականին հաստատվելով Կահիրեում՝ աշխատել է որպես փաստաբան։ Աշխատակցել է եգիպտահայ մամուլին («Հուսաբեր», «Արև», «Ջահակիր»), ինչպես նաև Բեյրութի «Սփյուռք» պարբերականին։

Հրատարակել է պատմվածքների ու կատակերգությունների («Մեր կյանքը», 1946, «Կոտրած խաչեր», 1959, «Տեղատարափ», 1962) ժողովածուները։

«Խաչը», «Թոռնիկս», «Միլիոնը», «Աղջիկտես» կատակերգությունները ներկայացվել են սփյուռքի բեմերում։

Մասիկյանը գրել է նաև «Էրզրումի կլոր պարը» օպերետը, որը բեմադրվել է Կահիրեում, Նյու Յորքում և այլուր։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  *Ով ով է. Հայեր. Կենսագրական հանրագիտարան, հատոր երկրորդ, Երևան, 2007*.
2. ↑  "AV Production - Պարույր Մասիկյան". *avproduction.am*. Արխիվացված է the original 2020 թ․ օգոստոսի 12-ին. Retrieved 2018 թ․ հոկտեմբերի 4. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
Location map of the Municipality of Parque del Plata
**Պարկ դել Պլատա** (իսպ.՝ **Parque del Plata**), առողջարանային քաղաք Ուրուգվայի հարավային մասում՝ Կանելոնես դեպարտամենտում, *Costa de Oro* (*Ոսկե ափ*) առողջարանային շրջանում։ Նույնանուն համայնքի վարչական կենտրոնն է։ Ընկած է *Ruta Interbalnearia* ավտոմայրուղու եզրերին՝ երկրի մայրաքաղաք Մոնտեվիդեոյից մոտավորապես հիսուն կիլոմետր դեպի արևելք։ Քաղաքն իսկապես պարկի՝ ծառաշատ զբոսայգու տպավորություն է թողնում. մեծ տարածքներ են գրավում փշատերև ծառերը, էվկալիպտները, ակացիաները։ Պարկ դել Պլատայում լավ պայմաններ են ստեղծված հետիոտնային ու հեծանվային արշավներ կազմակերպելու, առագաստանավային սպորտով, ձկնորսությամբ, սերֆինգով զբաղվելու համար։ Քաղաքն ունի հասարակական երկու ակումբ։

Պատմություն
-----------

1969 թվականի դեկտեմբերի 9-ին բնակավայրի կարգավիճակը *Balneario*-ից (*առոջարան*) բարձրացվել, հասցվել է *Ciudad*-ի (*քաղաքի*)։

Բնակչություն
------------

2011 թվականի մարդահամարի տվյալներով Պարկ դել Պլատայում ապրում էր 7.896 մարդ։ Իսկ ամբողջ համայնքի բնակչության թվաքանակը *Intendencia de Canelones*-ի տվյալներով կազմել է 8.122: Ամռան ամիսներին, հատկապես շաբաթավերջերին՝ ուիքենդներին, քաղաքի բնակչության թվաքանակը կրկնապատկվում և նույնիսկ եռապատկվում է։

| Տարին | Բնակչությունը |
| --- | --- |
| 1963 | 1,521 |
| 1975 | 2,365 |
| 1985 | 3,229 |
| 1996 | 4,993 |
| 2004 | 5,900 |
| 2011 | 7,896 |

**Աղբյուրը**՝ *Instituto Nacional de Estadística de Uruguay*:

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Ley Nº 13.806". República Oriental del Uruguay, Poder Legislativo. 1969. Արխիվացված է the original 2016 թ․ մարտի 4-ին. Retrieved 2012 թ․ սեպտեմբերի 8.
2. ↑  "Censos 2011 Cuadros Canelones". INE. 2012. Արխիվացված է the original 2012 թ․ հոկտեմբերի 10-ին. Retrieved 2012 թ․ օգոստոսի 25.
3. ↑  "Municipio de Parque del Plata". Comuna Canaria / Dpto. de Canelones. Արխիվացված է the original 2016 թ․ մարտի 4-ին. Retrieved 2012 թ․ օգոստոսի 27. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
4. ↑  "Statistics of urban localities (1963–2004)" (PDF). INE. 2012. Արխիվացված է the original (PDF) 2009 թ․ նոյեմբերի 13-ին. Retrieved 2012 թ․ սեպտեմբերի 8.

Արտաքին հղումներ
----------------

* INE map of Parque del Plata, La Floresta, Estación La Floresta, Costa Azul and Bello Horizonte

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |

 |
**Զուզանա Շտեֆեչեկովա** (սլովակ.՝ Zuzana Štefečeková, հունվարի 15, 1984(1984-01-15), Նիտրա, Սլովակիայի Սոցիալիստական Հանրապետություն, Չեխոսլովակիայի Սոցիալիստական Հանրապետություն), սլովակ մարմնամարզիկ, աշխարհի առաջնության և Եվրոպական խաղերի չեմպիոն, Օլիմպիական խաղերի և Եվրոպական առաջնությունների մրցանակակիր։

Կենսագրություն
--------------

Զուզանան ծնվել է 1984 թվականին Չեխոսլովակիայի սովետական հանրապետությունում, Նիտրե քաղաքում։ 2003 թվականին աշխարհի գավաթի առաջնությանը գրավում է երրորդ տեղը։ 2006 թվականին նա սահմանում է համաշխարհային ռեկորդ։ 2008 թվականին Եվրոպայի առաջնության ժամանակ գրավում է երկրորդ տեղը, և 2010 թվականին գրավել է արծաթե մեդալ Օլիմպիական խաղերի ժամանակ։ 2010 թվականին դառնում է աշխարհի չեմպիոն, և ևս մեկ անգամ հաղթում է արծաթե մեդալ Եվրոպայի առաջնությունում։ 2011 թվականին նա դառնում է արծաթե մեդալակիր աշխարհի առաջնությունում։ 2012 թվականին կրկին նվաճում է արծաթե մեդալ օլիմպիական խաղերի ժամանակ։ 2015 թվականին դառնում է Եվրոպական խաղերի չեմպիոն։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  The official website of the BEIJING 2008 Olympic Games. "Athlete - The official website of the BEIJING 2008 Olympic Games". Արխիվացված է the original 2008 թ․ օգոստոսի 13-ին. Retrieved 2016 թ․ մարտի 27.`{{cite web}}`: CS1 սպաս․ թվային անուններ: authors list (link)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | ISSF · Olympic Channel |

 |
**Զուկոտո**, սառը դեսերտ, ծագումով Ֆլորենցիայից։ Բաղադրատոմսի ծագումը պատմաբանները կապում են նկարիչ և ճարտարապետ Բերնարդո Բուոնտալետիի հետ, որը նաև սիրում էր պատրաստել։ Դեսերտը ստեղծվել է Մեդիչիների ընտանիքի խնջույքի համար։ Այն ունի ինքնատիպ գմբեթային տեսք։ Ի սկզբանե այն հայտնի էր ինչպես Elmo di Caterina («Եկատերինայի սաղավարտը»), Եկատերինա Մեդիչի պատվին։ Նաև կա մի լեգենդ, որ դեսերտի ստեղծողը ոգեշնչվել էր Ֆլորենցիայի Սանտա-Մարիա-դել-Ֆիորե տաճարի գմբեթից։

Ժամանակակից անվանումը, հավանաբար կապված է «դդում» բառի հետ։ Դեսերտը ավանդաբար պատրաստվում է հատուկ դդումի տեսքով ափսեյի մեջ (zuccotto-ն իտալերենից թարգմանաբար նշանակում է «Փոքրիկ դդում»)։ Ինչպես նաև դեսերտի ձևը հիշեցնում է կարդինալի գլխազարդը՝ zucchetto-ն։

Իրական ռեցեպտում առաջարկված է միջուկի համար ռիկոտա պանրի, կակաոյի և ցիտրուսային կեղևի օգտագործումը, այն հիմնականում միագույն է, սպիտակ։ Արտաքինից թխվածքը ներծծված է էսսենցայով կամ ալկերմես լիկյորով, որը թխվածքին վառ կարմիր գույն է փոխանցում։ Զուկոտոն նորից տարածվեց միայն 1930-ական թվականներին, բայց այն ենթարկվել է որոշակի փոփոխությունների, քսաներորդ դարի համերին համապաստասխան։

Մեր օրերում այն բաղկացած է թխվածքաբլիթից, որը ներծծված է լիկյորով, օրինակ՝ ամարետոյով։ Իսկ միջուկի համար, բացի ռիկոտին հիմնականում օգտագործվում է նաև պաղպաղակ (gelato), որն այն նմանեցնում է սեմիֆրեդոյի, սերուցքային կրեմ կամ սերուցք, շոկոլադի կտորներ, նուշ։ Կան նաև բալերով, մրգերով և չրերով բաղադրատոմսեր։ Վերևից ծածկվում է շաքարի փոշով։ Պատրաստումից հետո զուկոտոն հանգստացնում են և սառեցնում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Lo zuccotto. Dante Alighieri — Zaragoza
2. ↑  "Storia dello zuccotto semifreddo". Արխիվացված է the original 2016 թ․ նոյեմբերի 17-ին. Retrieved 2020 թ․ ապրիլի 28. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|deadlink=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
3. ↑  "Zuccotto fiorentino, la ricetta originale dell'Elmo di Caterina de' Medici". Արխիվացված է the original 2017 թ․ սեպտեմբերի 21-ին. Retrieved 2020 թ․ ապրիլի 28. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|deadlink=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
4. ↑  Lo Zuccotto Fiorentino: Ricetta Originale, Ingredienti del Dolce(չաշխատող հղում)
5. ↑  "Giada De Laurentiis. Zuccotto Recipe". Արխիվացված է the original 2016 թ․ դեկտեմբերի 19-ին. Retrieved 2020 թ․ ապրիլի 28. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|deadlink=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
6. ↑  Mousse & Flans — iCook Italian. Script edizioni, 2011. — ISBN 8866143693, 9788866143697
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Զվեզդա (այլ կիրառումներ)

**«Զվեզդա»**, ֆուտբոլային մարզադաշտ Պերմ քաղաքում։ Ռուսական «Ամկար» և «*Զվեզդա-2005*» ֆուտբոլային ակումբների տնային մարզադաշտն է։ Կարող է ընդունել մինչև 19500 հանդիսականի։

2009 թվականի օգոստոսի 3-ին մարզաշտը ՈՒԵՖԱ-ի կողմից ստացել է սերտիֆիկատ` ըստ որի մարզադաշտւմ կարող են անցկացվել ՈՒԵՖԱ Չեմպիոնների լիգայի և ՈՒԵՖԱ Եվրոպայի լիգայի հանդիպումներ։

Տրիբունաներ
-----------

### Հյուսիսային

Հյուսիսային տրիբունան իր մեջ ընդգրկում է 1-ից 8-րդ սեկտորները՝ որոնցից 4-րդը և 5-րդը VIP են։ Մեկ սեկտոր էլ ընտանեկան է։

### Հարավային

Հարավային տրիբունան ներառում է 9-ից 13-րդ սեկտորները։

### Արևելյան

Այս տրիբունան ընդգրկում է 14-ից 18-րդ սեկտորները։

### Արևմտյան

Իսկ արևմտյան տրիբունան իր մեջ ընդգրկում է 19-ից 23-րդ սեկտորները։ 22-րդ սեկտորում ցուցադրվում է խաղի հաշվատախտակը։

Տես նաև
-------

* «Ամկար»
* «Զվեզդա-2005»

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Описание стадиона на сайте футбольного клуба «Амкар»". Արխիվացված է the original 2011 թ․ նոյեմբերի 16-ին. Retrieved 2016 թ․ հունիսի 5.
2. ↑  "Чемпионат.ру". Արխիվացված է the original 2009 թ․ օգոստոսի 6-ին. Retrieved 2016 թ․ հունիսի 5.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Մարզադաշտի էջը allstadiums.ru կայքում Archived 2013-10-16 at the Wayback Machine.
**«Պիետա»** (հոլ.՝ Pietà (naar Delacroix)), նիդերլանդացի հայտնի նկարիչ Վինսենթ վան Գոգի նկարը։ Արվել է Սեն Ռեմի դը Պրովանսում 1889 թվականի սեպտեմբերին։

Պատմություն
-----------

Այս նկարը հիմնված է Էժեն Դելակրուայի նկարի վիմագրության վրա (1798—1803): «Պիետա» կտավում պատկերված է Մարիամ Աստվածածինը, որը սգում է Քրիստոսի մահը։ Փոքրիկ անհաջողությունը պատճառ է հանդիսացել այս աշխատանքի համար։ Վան Գոգը գրել է իր եղբորը՝ Թեոյին. «Դելակրուայի «Պիետա» նկարի վիմագրության ժամանակ մի քանի թերթեր ընկել են ներկի մեջ և յուղաներկը մի քիչ փչացել է։ Ես ահավոր վրդովված էի, և հիմա ես զբաղված եմ նրա նկարը նկարելով, որը դու կարող ես տեսնել»։ Այնուամենայնիվ, պահպանվել է նաև ներկի բծերով վնասված վիմագրությունը։ Կրոնական թեմաներով աշխատանքները բացառություն են վան Գոգի նկարներում։ Կա նաև տարբերակ, որ հիվանդ ու «անհասկանալի» վան Գոգը այս կտավում համեմատել է իրեն տառապյալ Քրիստոսի հետ։ Նա այս թեմայով գրել է իր նամակներում. «Ես անտարբեր մարդ չեմ, և այս ընթացքում դաժանության ու Աստծուն ծառայելու մտքերը ժամանակ առ ժամանակ ինձ մխիթարում են բերում»։ Շատերը նաև շեշտում են կարմիր մորուքով վան Գոգի և «Պիետա» նկարում Քրիստոսի միջև արտաքին նմանությունը։

Վան Գոգի «Պիետա» նկարն ամբողջովին համապատասխանում է Դելակրուայի ստեղծագործությանը։ Սակայն Վինսենթի ընտրած գունային գամման անհանգստացնող է, կապտադեղին։ Երանգների նման համադրությունը ցույց է տալիս նկարչի դեպրեսիան, դեպրեսիայի հակումը, խոցելիությունը։ Հենց այդ վիճակում, ամենայն հավանականությամբ, Վան Գոգը գտնվել է կյանքի վերջին տարիներին։ Նկարիչը «Պիետան» նկարել է ինքնասպանությունից մեկ տարի առաջ, սակայն հոգեկան անդառնալի փոփոխությունները երևացել են դեռևս այդ ժամանակ։ Վան Գոգի կյանքը ուսումնասիրողները մտածում են, որ նրա միակ կրոնական նկարում նա նկարել է իրեն՝ միայնակ, չհասկացվող և տառապող՝ նվիրելով իր կյանքը Աստծուն և արվեստին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3
2. 1 2
3. ↑
4. ↑  "Pietà (after Delacroix), 1889". Արխիվացված է the original 2014 թ․ մայիսի 17-ին. Retrieved 2018 թ․ փետրվարի 16. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
5. ↑  100 Шедевров из коллекции Музея Ван Гога.
6. ↑  Пьета (Оплакивание Иисуса Христа)
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Ղուկասյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Պատվական Միքայելի Ղուկասյան** (հոկտեմբերի 2, 1934(1934-10-02), Սիզավետ, Ղուկասյանի շրջան - դեկտեմբերի 7, 1988(1988-12-07), Լենինական, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ արձակագիր։ ԽՍՀՄ Գրողների միության անդամ (1978), Հայաստանի գրողների միության Լենինականի բաժանմունքի պատասխանատու քարտուղար (1984): ԽՄԿԿ անդամ 1962 թվականից։

Կենսագրություն
--------------

Պատվական Ղուկասյանը ծնվել է Հայաստանի Ղուկասյանի շրջանի Ծաղկաշեն գյուղում։ 1941 թվականին ընտանիքով տեղափոխվել են Լենինական։ Սովորել է Լենինականի թիվ 5 դպրոցում, միաժամանակ՝ Մերկուրովի անվան նկարչական դպրոցում («Վագրենավորը» կտավով շրջապատում նաև նկարչի համբավ է ձեռք բերել), 1952-1955 թվականներին՝ Լենինականի բժշկական ուսումնարանում և շուրջ 10 տարի եղել շտապօգնության կայանի բուժակը։ 1965 թվականին ավարտել է Լենինականի Միքայել Նալբանդյանի անվան մանկավարժական ինստիտուտի հայոց լեզվի և գրականության դասավանդման մեթոդիկայի ֆակուլտետը, 1969-1970 թվականներին՝ Մոսկվայի Վ. Լենինի անվան մանկավարժական ինստիտուտի դեֆեկտոլոգիայի ֆակուլտետը։ 1969-1985 թվականներին եղել է Լենինականի թիվ 4 օժանդակ դպրոցի լոգոպեդը։

Դպրոցական տարիներից հոդվածներ ու ակնարկներ է գրել «Պիոներ կանչ», «Ավանգարդ», «Բանվոր» թերթերում։ Նրա ստեղծագործությունները տպագրվել են «Գրական թերթում», «Գարուն», «Լիտերատուրնայա Արմենիա» ամսագրերում։

Մահ
---

Մահացել է Լենինականում` Սպիտակի երկրաշարժի ժամանակ։

Հիշատակ
-------

2014 թվականին Սիզավետ գյուղի միջնակարգ դպրոցն անվանակոչվել է Պատվական Ղուկասյանի անունով։

Երկեր
-----

* «Բարով ես եկել», Երևան։ Հայաստան, 1975։
* «Անհանգստություն», Երևան։ Սովետական գրող, 1982։
* «Եվ մարդը հորիզոնին չձուլվեց», Երևան։ Սովետական գրող, 1985։
* «Կանչող հիշողություն», Երևան։ Նաիրի, 1991։
* «Կիսատ ճանապարհ»

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Պատվական Ղուկասյանի կենսագրությունը avproduction.am կայքում". Արխիվացված է the original 2020 թ․ հունիսի 10-ին. Retrieved 2020 թ․ մայիսի 14. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. ↑  "Գյումրիում կայացել է Պատվական Ղուկասյանի գրքի շնորհանդեսը". *www.1tv.am*. Արխիվացված է the original 2014 թ․ հոկտեմբերի 13-ին. Retrieved 2016 թ․ հոկտեմբերի 2. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Մարդ, ով ձուլվեց հավերժին, Պատվական Ղուկասյան
* Պատվական Ղուկասյանի «Կիսատ ճանապարհը» Archived 2016-08-04 at the Wayback Machine.
* Շիրակ աշխարհի երազողը/ Վազգեն Առաքելյան

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | AV Production |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | ՀԳՀԳ: 10673 |

 |
**Էռնեստ Զվերև** (ռուս.՝ Эрне́ст Никола́евич Зве́рев, 1927 - մայիսի 19, 2007(2007-05-19)), խորհրդային և ռուս դիվանագետ։ Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունների Միության արտակարգ և լիազոր դեսպան։

Կենսագրություն
--------------

1951 թվականին ավարտել է ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարարության Մոսկվայի Լոմոնոսովի անվան պետական համալսարանը։

1951 թվականից զբաղվել է դիվանագիտական գործունեությամբ։

Դրանից հետո աշխատել է արտաքին գործերի նախարարությունում՝ կենտրոնական համակարգում, աշխատել է Լիբանանում, Միացյալ Արաբական Հանրապետությունում ԽՍՀՄ դեսպանատներում։

Մոտ 15 տարվա ընթացքում կատարել է ավագ օգնական Վ. Վ. Կուզնեցովի գործառույթները։

* 1986 թվականի հոկտեմբերի 17-ից մինչև 1991 թվականի դեկտեմբերի 25-ը Քուվեյթում եղել է ԽՍՀՄ արտակարգ և լիազոր դեսպան։

Պարգևատրված է Աշխատանքային կարմիր դրոշի, Ժողովուրդների բարեկամության շքանշաններով, «Պատվո նշան» կրկնակի շքանշանով, «Ռուսաստանի Դաշնության արտաքին գործերի նախարարության պատվավոր աշխատող» կոչումով։

Դիվանագիտական աստիճան
---------------------

* Արտակարգ և լիազոր դեսպան

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Посольство СССР в Кувейте. Чрезвычайные и Полномочные Послы". Արխիվացված է the original 2018 թ․ օգոստոսի 18-ին. Retrieved 2018 թ․ սեպտեմբերի 4.

Արտաքին հղումներ
----------------

* "Էռնեստ Զվերևի մահվան մասին". ՌԴ արտաքին գործերի նախարարության. 22 мая 2007. Արխիվացված է the original 2012 թ․ մայիսի 11-ին. Retrieved 2011 թ․ հունիսի 30.
**Էռնստ Նեիզվեստնիի գեղարվեստական թանգարան** (ռուս.՝ Художественный музей Эрнста Неизвестного), պետական թանգարան Եկատերինբուրգում՝ նվիրված քանդակագործ և նկարիչ Էռնստ Նեիզվեստնիի (1925-2016 թթ.) գործունեությանը, ով ծնվել է Եկատերինբուրգում։ Համարվում է «Սվերդլովսկի գավառագիտական թանգարանի» մասնաճյուղ։ Սա Էռնստ Նեիզվեստնիի առաջին թանգարանն է Ռուսաստանում, որը բացվել է արվեստագետի ծննդյան 88-րդ- ամյակին, 2013 թվականի ապրիլի 9-ին, Եկատերինբուրգի մի շարք հասարակական գործիչների նախաձեռնությամբ և Սվերդլովսկի մարզի նահանգապետի աջակցությամբ։

Թանգարանը գտնվում է Եկատերինբուրգի կենտրոնում, XIX դարի վերջի պատմական շենքում (նախկինում՝ այսպես կոչված, «Ու. Օ. Պետելինի տուն», XIX դարի 1-ին կես, մշակութային ժառանգության օբյեկտ)։ Քարե տունը գտնվում է Դոբրոլյուբովա փողոցի (նախկինում՝ Հիվանդանոցի փողոց) կարմիր շարքում, Ռուսաստանի նախագահի Ուրալի դաշնային օկրուգի ներկայացուցչի նստավայրի հակառակ կողմում։

Էռնստ Նեիզվեստնիի գեղարվեստական թանգարանը հիմնված է գեղանկարների (հաստոցային) և գրաֆիկական աշխատանքների (գծանկարներ, հաստոցային փորագրություններ, գրքային նկարազարդումներ), փոքր քանդակների, զարդերի, գրքերի պատկերազարդումների և բացառիկ լուսանկարների, էլեկտրոնային արխիվի և արվեստագետի անձնական իրերի վրա։ Հավաքածուի համար հիմք են հանդիսանում հեղինակային բնօրինակները, այդ թվում, մասնավորապես, թանգարանին նվիրաբերված գործեր, ինչպես նաև պաշտոնական սահմանափակ հրատարակություններ, նյութեր արվեստագետի անձնական արխիվից, լուսանկարներ և համացանցի էլեկտրոնային արխիվային նյութեր։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Художественный музей Эрнста Неизвестного". Արխիվացված է the original 2018 թ․ մայիսի 31-ին. Retrieved 2018 թ․ հունիսի 10.
2. ↑  "Художественный музей Эрнста Неизвестного". *izi.TRAVEL* (in ռուսերեն). Retrieved 2018 թ․ հունիսի 10.
3. ↑  "Художественный музей Эрнста Неизвестного - Музеи Екатеринбурга, адрес, сайт". *101Hotels.ru* (in ռուսերեն). Retrieved 2018 թ․ հունիսի 10.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Պաշտոնական կայք Archived 2018-06-15 at the Wayback Machine.