recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ռոսսի կախյալ տարածք** (անգլ.՝ Ross Dependency), Անտարկտիկայի հատված, որին հավակնում է Նոր Զելանդիան, հանդիսանում է Նոր Զելանդիայի թագավորության մաս։ Իր մեջ ներառում է **հարավային լայնության** 60°-ից հարավ ընկած, **արևելյան երկայնության** 160°-ի և **արևմտյան երկայնության** 150°-ի միջև բոլոր տարածքները։ Տարածքն իր անվանումը ստացել է բրիտանացի նավաստի Ջեյմս Կլարկ Ռոսսի անունից, որը բացահայտել է Ռոսսի ծովը։
Տարածքն իր մեջ ներառում է հատված Վիկտորիայի Երկրից, Ռոսսի շելֆային սառցադաշտը, Ռոսսի,Բալլենի,Սքոթթի և Ռուզվելտի կղզիները։

**Գիտական բազաներ**, Սքոթթ Բեյս (Նոր Զելանդիա) և Մակ-Մերդո (ԱՄՆ) շուրջտարի գործող միակ կայանները տվյալ հատվածում։ Նրանց սպասարկելու համար կան թռիչքուղու երկու գոտիներ,որոնք շուրջտարի ապահովում են հաղորդակցություն արտաքին աշխարհի հետ։ Ամառային ժամանակաշրջանում բեռները առաքվում են ծովային ճանապարհով։ 
Իտալիան Տերրա-Նովայի ծովածոցում ունի իր սեզոնային Ցուկկելլի կայանը, որը գործում է ամառային ժամանակահատվածում։ 1969 թվականից մինչև 1995 թվականը Նոր Զելանդյան նույնպես ուներ սեզոնային Վանդա կայանը Չորային Հովիտներում։ 1987 թվականից մինչև 1992 թվականը Ռոսսի կղզում սեփական կայան ուներ նաև Գրինփիս կազմակերպությունը, բայց անբավարար ֆինանսավորման պատճառով կայանը փակվեց։

Իրավասություն
-------------

Ռոսսի կախյալ տարածքի ոչպաշտոնական դրոշ
1841 թվականին հետազոտող Ջեյմս Կլարկ Ռոսսի կողմից բացահայտվել է Վիկտորիայի Երկիրը,որը հարակից տարածքների հետ միասին նա հայտարարել է Մեծ Բրիտանիայի տարածք։ 1923 թվականին Մեծ Բրիտանիան այդ տարածքի կառավարումը փոխանցել է Նոր Զելանդիային։ Նոր Զելանդիայի գեներալ-գուբերնատորը հանդիսանում էր նաև Ռոսսի կախյալ տարածքի գուբերնատորը։Ըստ Անտարկտիկայի համաձայնագրի պայմանների, որը Նոր Զելանդիան ստորագրել է 1959 թվականին, ոչ մի երկիր իրավունք չունի նոր հավակնություններ առաջադրել տվյալ տարածքի ։ Նոր Զելանդիան պահպանում է վերահսկողություն տարածքի նկատմամբ, բայց այնպես, որ չոտնահարի մյուս երկրների իրավունքները և չխախտի պայմանագիրը։ Եթե Նոր Զելանդիայի տարածքային հավակնությունները ընդունվեին, ապա նա կստանար հսկայական տարածք՝, շատ անգամ գերազանցող իր սեփական տարածքը, սակայն ամբոզջությամբ պատված սառույցով։

Դրոշ
----

Ներկա պահին Նոր Զելանդիայի ազգային դրոշը հանդիսանում է Ռոսսի կախյալ տարածքի միակ պաշտոնական խորհրդանիշը։ Մյուս «պաշտոնական» դրոշը ինչ-որ ժամանակ եղել է Նորզելանդական Փոստային դրոշը, որը ներկայացնում էր Սքոթ Բեյս բազայի փոստային բաժինը։ Նորզելանդացի վեքսիլլոլոգ Ջեյմս Դիգնանը նախագծել է դրոշ, որն օգտագործվել է տարածքի նշանակության համար, բայց այն չդարձավ նրա պաշտոնական խորհրդանիշը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  See Richardson, Ivor L. M. (1957). «New Zealand's Claims in the Antarctic». *New Zealand Law Journal*. **33** (9): 38–42. SSRN 2257655.
2. ↑  «Vanda Station». *Antarctica NZ*. Վերցված է 2021 թ․ հուլիսի 10-ին.
3. ↑  «Imperial Conferences». *www.statusquo.org*. Արխիվացված է օրիգինալից 2016 թ․ մարտի 7-ին. Վերցված է 2021 թ․ հուլիսի 13-ին.
4. ↑  «Antarctic Treaty». United States Department of State. Վերցված է 2020 թ․ մայիսի 2-ին.
**Լյուդվիգ վան Բեթհովենի 8-րդ դաշնամուրային սոնատ**, դո մինոր, օպ․ 13։ Հայտնի է որպես Պաթետիկ սոնատ, գրվել է 1798 թվականին, երբ կոմպոզիտորը 27 տարեկան էր, և հրատարակվել է 1799 թվականին։ Այն մնացել է նրա ամենահայտնի ստեղծագործություններից։ Բեթհովենն այս գործը նվիրել է իր ընկեր Կարլ վոն Լիխնովսկուն։ Չնայած, որ այն հայտնի է որպես Բեթհովենի այն քիչ գործերից, որոնք անվանվել են հենց նրա կողմից, իրականում այն անվանվել է Մեծ պաթետիկ սոնատ (Բեթհովենի հավանությամբ) նրա հրատակողի կողմից, ով շատ տպավորված էր սոնատի ողբերգական հնչողությամբ։

Ականավոր երաժշտագետները բանավիճում են, թե արդյոք Պաթետիկը գրելիս Բեթհովենը ներշնչվել է Մոցարտի K. 547 դաշնամուրային սոնատից, քանի որ երկու ստեղծագործություններն էլ գրված են դո մինոր տոնայնության մեջ և ունեն միմյանց շատ նման 3 շարժումներ։

Բեթհովենի ժամանակակիցների արձագանքը
-----------------------------------

Պաթետիկը կարևոր հաջողություն էր Բեթհովենի համար, որը լավ վաճառվեց և օգնեց նրան ճանաչվել որպես կոմպոզիտոր, այլ ոչ թե միայն հիանալի դաշնակահար։ Այն ոչ միայն անմիջապես հայտնի դարձավ, այլև ծանոթացրեց աշխարհին իր երաժշտության այն հատկանիշներին, որոնք շարունակելու էր զարգացնել առաջիկա տարիներին։ 
Երբ դաշնակահար և կոմպոզիտոր Իգնազ Մոշելեսը 1804 թվականին հայտնաբերեց այդ աշխատանքը, նա տասը տարեկան էր։ Չկարողանալով գնել այն՝ նա արտագրեց գրադարանի օրինակից։ Նրա երաժշտության ուսուցիչը, իմանալով այդ մասին, «նախազգուշացրեց ինձ չնվագել և չսովորել էքսցենտրիկ գործեր, քանի դեռ ես չէի զարգացրել իմ ոճն ավելի պատկառելի գործերի միջոցով։ Առանց ուշադրություն դարձնելու նրա հանձնարարությանը, ես, այնուամենայնիվ, դրեցի Բեթհովենի նոտաները դաշնամուրի վրա՝ իրենց արտաքին տեսքի կարգով, և գտա նրանց մեջ այնպիսի մխիթարություն և հաճույք, որ ոչ մի այլ կոմպոզիտոր երբևէ ինձ չէր պատճառել»։

Անտոն Շինդլերը՝ մի երաժիշտ, ով Բեթհովենի ընկերն էր նրա վերջին տարիներին, գրել է․ «Այն, ինչ Պաթետիկ սոնատն էր Բեթհովենի ձեռքերում, մի բան էր, որ մարդը պետք է անընդհատ լսած լիներ, որպեսզի միանշանակ համոզված լիներ, որ դա այն նույն, արդեն շատ հայտնի գործն է։ Առաջին հերթին, յուրաքանչյուր բան Բեթհովենի ձեռքերում դառնում էր մի նոր ստեղծագործություն, որտեղ միշտ լեգատո նվագելը՝ իր կատարման առանձնահատկություններից մեկը, շատ կարևոր դեր էր խաղում»։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Beethoven Pathetique Sonata Op. 13 Archived 2017-03-15 at the Wayback Machine. All About Beethoven. Retrieved May 1, 2008.
2. ↑  Burkhart, Charles: *Anthology for Musical Analysis*, p. 233. Schirmer 2004.
3. ↑  Maynard Solomon, *Beethoven*, p. 80. Revised Edition, Schirmer Trade Books.
4. ↑  Jan Swafford, *Beethoven: Anguish and Triumph*, p. 219. Houghton Mifflin Harcourt
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Պայքար (այլ կիրառումներ)

**«Պայքար»** (ընդհատակյա հասարակական-քաղաքական, մշակութային պարբերական)։ ՀՅԴ Արցախի կոմիտեի (չբացահայտված, Հայոց Ընկերվարական Արցախական կուսակցություն ընդհատակյա անվանումով) ամենամսյա պաշտոնաթերթ։ Լույս է տեսել Ստեփանակերտում՝ 1989-1993 թթ. (ներկայումս՝ «Ապառաժ», ՀՅԴ Արցախի Կենտրոնական Կոմիտեի պաշտոնաթերթ)։

Պատմություն
-----------

ՀՅԴ Մամլո և տեղեկատու կենտրոնի Երևանի գրասենյակի շնորհավորական նամակը՝ թերթի առաջին համարի լույսընծայման կապակցությամբ։
Սկզբնական շրջանում (1989) հրատարակվել է բրոշյուրատիպ՝ «Վերածնունդ» անվանումով (խմբագիր՝ Հակոբ Խաչատրյան)։ ՀԽՍՀ տարածքում ՀՅԴ-ի բացահայտվելուց հետո, 1990 թ. օգոստոսից, «Վերածնունդ»-ը տպագրվել է «Պայքար» անվանումով (խմբագիր՝ Դավիթ Ջրաբերդ), ընդհատակյա, պարբերականությունը՝ ամիսը 1 համար (A 3 չափսի)։   
 Թերթի հիմնական թղթակիցները հանդես են եկել նաև Արցախում ընդհատակյա գործող «Ազատ Արցախ» ռադիոկայանի եթերում։   
 Թերթի տպագրությանն անմիջականորեն մասնակցել են Սերգեյ Շահվերդյանը, Մաքսիմ Միրզոյանը, Լյովա Ավանեսյանը։ Թերթի գլխագրի հեղինակը նկարիչ Արմեն Ղուկասյանն է, նկարչական հետագա ձևավորումներն իրականացրել է նկարիչ Սերգեյ Առուստամյանը։

Գործունեությունը
----------------

Թերթի հիմնական նպատակն էր նպաստել Հայ դատի իրագործմանը, ժողովրդի պատմական հիշողության պահպանմանը։ Լուսաբանել է արցախահայության պայքարը, տպագրել Հայաստանի և Սփյուռքի հասարակական-քաղաքական կյանքը ներկայացնող հոդվածներ, գրական-մշակութային հայրենասիրական գործեր։   

1991 թ. հոկտեմբեր-նոյեմբերին ՀՅԴ մամլո և տեղեկատու կենտրոնի Երևանի գրասենյակը հրատարակել է «Պայքարի շաբաթվա լուրեր» տեղեկագրի 5 համար։

Թղթակիցներ
----------

* Դավիթ Ջրաբերդ (Արիս Արսենի Գրիգորյան)
* Գոռ Գնունի (Արիս Արսենի Գրիգորյան)
* Վրեժ Արարատյան (Արմեն Դանիելյան)
* Սարգիս (Սերգեյ Շահվերդյան)
* Մանուկ (Լյովա Ավանեսյան)
* Սեթո (Լևոն Մելիք-Շահնազարյան)
* Արգո (Հրանտ Ալեքսանյան), ուրիշներ

Հիմնական խորագրերը
------------------

* «Խմբագրական»
* «Մեկնաբանի սյունակ»
* «Դարասկիզբ»
* «Դեմքեր ՀՅԴ 100-ամյա պատմությունից»
* «Դեսից-դենից»
* «Երգիծական հեռատիպ»
* «Ժառանգություն»
* «Մտածումներ»
* «Պատգամ»
* «Քաղաքական բառարան» և այլն

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Ղարաբաղյան ազատագրական պատերազմ (1988-1994), հանրագիտարան, «Հայկ. հանրագիտարան» հրատ. Ե. 2004 (էջ 549)
2. ↑  «Ապառաժ», ՀՅ Դաշնակցության Արցախի Կենտրոնական Կոմիտեի պաշտոնական կայքէջ
**Շառլ Սահակի Փաշայան** կամ **Չիփ Փաշայան**  (մարտի 27, 1941(1941-03-27), Ֆրեզնո, Կալիֆոռնիա, ԱՄՆ), ամերիկահայ իրավաբան և քաղաքական գործիչ Կալիֆոռնիայից։ 1979-1991 թվականներին եղել է Ֆրեզնո շրջանի Կալիֆոռնիայի կենտրոնական հովտի ԱՄՆ հանրապետական կուսակցության անդամ։

Կենսագրություն
--------------

Փաշայանը ծնվել է Ֆրոզնոյում և սովորել է Բուլարդի ավագ դպրոցում։ 1963 թվականին ընդունվել է Պոմոնայի քոլեջի արվեստի բակալավրի բաժին։ 1968 թվականին Կալիֆոռնիայի համալսարանի իրավաբանական քոլեջի կողմից ստացել է իրավաբանի դոկտորի աստիճան։ 1969 թվականին դարձել է Կալիֆոռնիայի նահանգային փաստաբան, իսկ 1977 թվականին աշխատել է Միացյալ նահանգների գերագույն դատարանում։

1968-1970 թվականներին ծառայել է Միացյալ Նահանգների բանակում՝ որպես կապիտան։ Եղել է Միացյան Նահանգների առողջապահության, կրթության և բարեկեցության դեպարտամենտի գլխավոր խորհրդականի օգնականը։ 1977 թվականին սովորել է Օքսֆորդի համալսարանի բակալավրում։

1990 թվակնաին վերընտրվել է ԱՄՆ դեմոկրատական կուսակցությունում։

Փաշայանը ունի հայկական ծագում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  California Birth Index
2. ↑  Quarterly, Inc, Congressional (January 1987). *American Leaders, 1789-1987: A Biographical Summary*. Congressional Quarterly, Inc. ISBN 9780871874139.
3. ↑  Richard G Hovannisian: The Armenian people from ancient to modern times (p. 405)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Appearances on C-SPAN
**Վլադիմիր Միխայլովիչ Բակլանով** (ռուս.՝ Владимир Михайлович Бакланов, օգոստոսի 7, 1934(1934-08-07), Եյսկ, Ազով-Սևծովյան երկրամաս, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - օգոստոսի 5, 2021(2021-08-05)), ռուս նկարիչ-գրաֆիկ։

Կենսագրություն
--------------

Վլադիմիր Բակլանովը ծնվել է 1934 թվականի օգոստոսի 7-ին Կրասնոդարի երկրամասի Եյսկ քաղաքում: 1954 թվականին լաքապատված մանրանկարների գեղարվեստական դպրոցը։ 1961 թվականին ընդունվել է Մոսկվայի տպագրական ինստիտուտ, որն ավարտել է 1967 թվականին։ Նրա ուսուցիչն ու դաստիարակն է եղել ԽՍՀՄ ժողովրդական նկարիչ Անդրեյ Գոնչարովը։ 1966 թվականից Վլադիմիր Միխայլովիչ Բակլանովը մասնակցել է հանրապետական, համամիութենական և միջազգային ցուցահանդեսների։ Նկարչի առավել նշանակալի գործերը կապված են Դոնի գրողների գրքերի նկարազարդման հետ։ Ռոստովի գրահրատարակչությունում Վլադիմիր Միխայլովիչը նկարազարդել է ավելի քան 250 գիրք։ Նկարիչ-պատկերազարդող Վլադիմիր Բակլանովը նկարազարդել է Դոնի գրող Միխայիլ Ալեքսանդրովիչ Շոլոխովի ստեղծագործությունները։ 1981 թվականին նկարիչը նկարազարդել է «Հերկած խոպան» գիրքը ջրաներկով և տուշով։ 1983 թվականին Բակլանովը խիստ սև-սպիտակ գունավորմամբ նկարազարդել է «Նրանք մարտնչում էին հանուն Հայրենիքի» գիրքը` ընդգծելով վեպի հերոսների խիստ պարզությունը։ 1984 թվականին Դնեպրոպետրովսկի «*Промiнь*» հրատարակչությունը լույս ընծայեց «Նրանք մարտնչում էին հանուն Հայրենիքի» և «Մարդու ճակատագիրը» ժողովածուն ռոստովցի նկարիչ Վլադիմիր Միխայլովիչ Բակլանովի նկարազարդմամբ։ Նա ձևավորեց «Ուղի-ճանապարհ» (1984) վիպակը, որոնց շարքում կա նրա «Հայրը սպայի հետ» աշխատանքը։ Նկարիչ Բակլանովի այս նկարների հավաքածուն պահվում է Մ. Ա. Շոլոխովի Պետական թանգարան-արգելոցում ։

Վլադիմիր Միխայլովիչ Բակլանովը ապրում և աշխատում է Դոնի Ռոստով քաղաքում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Памятники Дона
2. 1 2 3 4 5 6 7  Шолоховская энциклопедия/ Колл. авторов; глав. ред. Ю. А. Дворяшин; вступ. ст. М. М. Шолохов. — М.: Издательский дом «СИНЕРГИЯ», 2013. — 1216 с.: ил. ISBN 978-5-94238-022-9
3. ↑  Государственный музей-заповедник М. А. Шолохова. Работы художников — в дар музею

Գրականություն
-------------

* Шолоховская энциклопедия/ Колл. авторов; глав. ред. Ю. А. Дворяшин; вступ. ст. М. М. Шолохов. — М.: Издательский дом «СИНЕРГИЯ», 2013. — 1216 с.: ил. ISBN 978-5-94238-022-9

Արտաքին հղումներ
----------------

* Государственный музей-заповедник М. А. Шолохова. Работы художников — в дар музею
* Работы художника В. М. Бакланова
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Ռշտունի ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Գարեգին Ռշտունի** (ապրիլի 3, 1840(1840-04-03), Բուխարեստ, Ռումինիա - հոկտեմբերի 11, 1879(1879-10-11), Սալոնիկ, Հունաստան), հայ դերասան։

Կենսագրություն
--------------

Գարեգին Ռշտունին ծնվել է 1840 թվականին, Բուխարեստում։ Վաղ տարիքում ծնողների հետ փոխադրվել է Կ.Պոլիս։ Բեմական գործունեությունն սկսել է 1865 թվականին։ 1868 թվականին ընդգրկվել է Հակոբ Վարդովյանի թատերախմբում։ Տիրապետել է բեմարվեստի առանձնահատկություններին, ժամանակին համեմատվել է Կոկլեն եղբայրների հետ։

Մեծ համբավ է ձեռք բերել հատկապես Մոլիերի պիեսների դերերի կատարումով՝ Փուրսոնյակ՝ «Պարոն դը Փուրսոնյակ», Ժորժ Դանդեն՝ «Ժորժ Դանդեն», Արզան՝ «Երևակայական հիվանդը», Հարպագոն՝ «Ագահը» և այլն։ Հեղինակել և կատարել է մի շարք կատակերգություններ։ Զբաղվել է նաև թատերագրությամբ, հիշարժան են՝ «Աղջկան մը օժիտը», «Թղթե վզնոցով սիրահարը» պիեսները։ Գրել է նաև Տիգրան Չուխաճյանի «Քյոսե Քեհյա» օպերետի լիբրետոն։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Տիգրան Չուխաճյանի «Քյոսե քեհյա» կոմիկական օպերան». Արխիվացված է օրիգինալից 2016 թ․ մարտի 5-ին. Վերցված է 2015 թ․ ապրիլի 3-ին.
2. ↑  Գարեգին Ռշտունու կենսագրությունը AV Production կայքում(չաշխատող հղում)
Պուերտա դել Սոլ, Մադրիդ

**Տասներկու խաղողահատիկ** (իսպ.` Las doce uvas de la suerte (Հաջողության տասներկու խաղողահատիկ)), իսպանական ավանդույթ է, որը թվագրվում է մոտ 1895 թվականին, բայց հաստատվել է 1909-ին։ Այդ տարվա դեկտեմբերին Ալիկանտեի խաղող արտադրողները տարածեցին այս սովորությունը, որպեսզի խաղողի հսկայական բերքը վաճառվի։
Սովորույթի համաձայն` դեկտեմբերի 31-ի կեսգիշերին ամեն զանգի հետ պետք է ուտեն խաղողի մի հատիկ։ Ըստ ավանդույթի` այն բերում է բարգավաճում գալիք տարում։ Որոշ շրջաններում հավատում են, այս սովորույթը հեռու է վանում կախարդներին և չարքերին, չնայած որ այս «հրաշքը» համարվում է հին ժառանգություն և ներկայումս այն դիտվում է` որպես նոր տարին ողջունելու մշակութային ավանդույթ։
Կան երկու հիմնական տեղեր, որտեղ մարդիկ հավաքվում են խաղող ուտելու։ Ընտանիքներով ճաշից հետո գնում են քաղաքի գլխավոր հրապարակ, իսկ ամենատարածված հավաքատեղին Մադրիդի Պուերտա դել Սոլն է։
12 խաղողահատիկները կապված են Պուերտա դել Սոլի ժամացույցի հետ, որտեղից սկսվել է ավանդույթը, և երբ տարին փոխվում է այստեղից հեռարձակում են։ Այս ավանդույթը նաև ընդունվել է այն երկրներում, որոնք Իսպանիայի և Լատինական Ամերիկայի հետ ունեն լայն մշակութային կապեր, ինչպես օրինակ ԱՄՆ-ի իսպանախոս համայնքները։ Ֆիլիպինները ընդունել է սովորությունը։
Ավանդույթը իսպանական Ծննդյան փառատոնների մաս է կազմում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Hemeroteca Digital. Biblioteca Nacional de España». *hemerotecadigital.bne.es*. Վերցված է 2018 թ․ օգոստոսի 29-ին.
2. ↑  *La Correspondencia de España*. Vol. XLVII, no. 13.844. Madrid. 1896 թ․ հունվարի 1. էջ 3. `{{cite news}}`: Missing or empty `|title=` (օգնություն)
3. 1 2  Spicer, Dorothy Gladys (2008 թ․ փետրվարի 22). *Festivals of Western Europe*. BiblioBazaar. էջ 256. ISBN 9781437520163.
4. ↑  McCann, Jim; Benedict, Jeanne (2001). *Celebrations: a joyous guide to the holidays from past to present*. Penguin Group (USA) Incorporated. էջ 161. ISBN 9781557883735.
**Միխայիլ Կալինինի հուշարձան** (ռուս.՝ Памятник Михаилу Калинину), հուշարձան Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Կրասնի Սուլինի շրջանի և Կրասնոսուլինսկի քաղաքային շրջանի վարչական կենտրոն Կրասնի Սուլին քաղաքում։ Տեղադրվել է 1961 թվականին քաղաքի կայարանամերձ հրապարակում՝ խորհրդային քաղաքական գործիչ, Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս, ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի Նախագահության նախագահ Միխայիլ Կալինինի պատվին։

Պատմություն
-----------

Հուշարձանը կայարանամերձ հրապարակում տեղադրվել է այն առիթով, որ 1920 թվականի գարնանը Միխայիլ Կալինինն այցելել է Նովոչերկասկ ու Կրասնի Սուլին և կայարանամերձ հրապարակում ելույթ ունեցել բանվորների առջև՝ կոչ անելով պայքարել հակահեղափոխականների դեմ։

Կրասնի Սուլինում պահպանվել է բանվորական ակումբի (նախկինում՝ Ժողովրդական տուն) այն շենքը, որտեղ 1920 թվականի մարտին Միխայիլ Իվանովիչ Կալինինը ելույթ է ունեցել գործարանի բանվորների և կարմիրբանակայինների առջև։ Շենքի վրա փակցված է հուշատախտակ. *«Այստեղ 1920 թվականի մարտին բանվորների և կարմիրբանակայինների առջև ելույթ է ունեցել ՌԽՖՍՀ Համառուսաստանյան կենտրոնական գործադիր կոմիտեի նախագահ Միխայիլ Իվանովիչ Կալինինը»*։

1961 թվականին քաղաքի կայարանամերձ հրապարակում հանդիսավորությամբ բացվել է Մ. Ի. Կալինինի հուշարձանը։

Նկարագրություն
--------------

Հուշարձանը տեղադրվել է 1,5 × 1,5 × 2 մետր չափսերով պատվանդանի վրա։ Քանդակի բարձրությունը 2 մետր է։ Հուշարձանը տիրաժային է։

Հեռավորությունը քաղաքի կենտրոնից 425 մետր է։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  «Памятник М. И. Калинину».
2. 1 2  «Памятник Михаилу Ивановичу Калинину».
3. 1 2  «М. И. Калинин на Дону».
**Չժան Չունցյաո** (չին. ավանդ. 張春橋, պարզ. 张春桥, փինյին *Zhāng Chūnqiáo*) (փետրվարի 1, 1917(1917-02-01), Juye County, Չինաստանի Հանրապետություն - ապրիլի 21, 2005(2005-04-21)[…], Պեկին, Չինաստան), չինացի քաղաքական և պետական գործիչ, գրող, Չինացի գրողների միության անդամ, «Չորսի բանդա»-ի մասնակից։ 1967-1976 թվականներին եղել է Շանհայի քաղաքապետը, 1971-1976 թվականներին Շանհայի քաղաքային կոմիտեի քարտուղար։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել է 1917 թվականի փետրվարի 1-ին, Շանդուն նահանգի Ցզյուիե գավառում։

1938 թվականին ընդունվեց Չինաստանի կոմունիստական կուսակցություն։

1966-1969 թվականներին եղել է Մշակութային հեղափոխության խմբի անդամ։ Մաո Ցզե Դունի կնոջ՝ Ցզյան Ցինի, ինչպես նաև Յաո Վենյուանի և Վան Հոնգվենի հետ պատկանում էր Չինաստանի Կոմունիստական կուսակցության առաջնորդների խմբին, որը հայտնի է որպես «Չորսի բանդա», ով հետագայում մեղադրվեց Մշակութային հեղափոխության ժամանակ հակահեղափոխական գործունեության մեջ։

Մաո Բզե Դունի մահից հետո Չինաստանում սկսվեց իշխանության պայքար, որի արդյունքում Չժան Չունցյաոն և «Չորսի բանդայի» մյուս անդամները 1976 թվականին ձերբակալվեցին։ 1981 թվականին Չժան Չունցյաոն երկու տարի պայմանական պատժաչափով մահապատժի դատապարտվեց Ժողովրդական Գերագույն դատարանի հատուկ դատարանի կողմից։

1983 թվականին մահապատժի դատավճիռը փոխվեց ցմահ ազատազրկման՝ ցմահ զրկվելով քաղաքական իրավունքներից, իսկ 1997 թվականին այն փոխվեց 18 տարվա ազատազրկման՝ 10 տարի զրկվելով քաղաքական իրավունքներիցց։ 1998 թվականին, առողջական նկատառումներից ելնելով, գրավի դիմաց ազատ է արձակվել՝ բանտից դուրս բուժվելու համար։

Մահացել է քաղցկեղից 2005 թվականի ապրիլի 21-ին, Շանհայի հիվանդանոցներից մեկում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Zhang Chunqiao, 88, One of China's Gang of Four, Dies (англ.) — The New York Times, 2005.
2. ↑  张春桥病亡 (кит. упр.) — 新华社, 2005.
3. ↑  Zhang Chunqiao // Munzinger Archiv (нем.) — 1913.
4. ↑  Zhang Chunqiao, 88, One of China's Gang of Four, Dies — The New York Times, 2005.
5. ↑  张春桥病亡(չին.) — 新华社, 2005.
6. ↑  Բրոքհաուզի հանրագիտարան (գերմ.) / Hrsg.: Bibliographisches Institut & F. A. Brockhaus, Wissen Media Verlag
7. ↑  Member of Gang of Four Zhang Chunqiao dies.(անգլ.)
8. ↑  «Умер член антипартийной четверки Чжан Чуньцяо». Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ հուլիսի 10-ին. Վերցված է 2021 թ․ ապրիլի 20-ին.
9. ↑  Zhang Chunqiao, 88, One of China’s Gang of Four, Dies.(անգլ.)
**Քսենյա Լարինա** (ռուս.՝ Ксеения Ларина, ապրիլի 11, 1963(1963-04-11), Մոսկվա, ԽՍՀՄ), ռուս լրագրող, «Էխո Մոսկվի» ռադիոկայանի լրագրող (1991 թվականից)։

Կենսագրություն
--------------

Ռադիոհաղորդավար և թարգմանիչ Անդրեյ Բարշևի (1935-2006 թվականներ) և Վնեշտորգի աշխատակցուհի Լյուդմիլա Բարշևայի (Օվչիննիկովա) (1938-2008 թվականներ) դուստրը։

Ավարտել է Մոսկվայի Ուսաչյով փողոցի թիվ 45 դպրոցը։ Երկրորդից մինչև երրորդ դասարանները ապրել է Ալժիրում, որտեղ այդ ժամանակ աշխատել է նրա հայրը։

1985 թվականին կարմիր դիպլոմով ավարտել է Անատոլի Լունաչարսկու անվան Ռուսաստանի թատերական արվեստի համալսարանը։

Նրա համակուրսեցիներն են եղել Դմիտրի Պեվցովը, Նիկոլայ Դոբրինինը և Վլադիմիր Վինոգրադովը։ Քսենյա Լարինան աշխատել է Ալեքսանդրինսկի և «Սատիրիկոն» թատրոններում որպես դերասանուհի, 1991 թվականի օգոստոսից հետո նա հեռացավ թատրոնից։ 1990 թվականից տպագրվել է թերթերում և ամսագրերում, «Քսենյա Լարինա» կեղծանունով «Նոստալգիա» ռադիոյում երաժշտական հաղորդումներ է վարել։ Որոշ ժամանակ հեռուստատեսությունում ֆիլմին նվիրված հաղորդում է վարել։

«Էխո Մոսկվի» ռադիոյի ծրագրերի հաղորդավար՝ «4 րոպե թատրոնի հետ», «25-րդ կադրը», «Բոլորը դուրս», «Գրքային խաղատունը», «Դիֆիրամբ», «Կրեմլի պալատները», «Կադրերի բաժին», «Ծնողական ժողովը», «Թատերական հրապարակը», «Մարդ հեռուստատեսությունից», «Խաղահրապարակ», «Փոխանցումատուփ», «Ինչպես ֆիլմում», «Խոսենք ռուսերեն», «Տրետյակովյան հավաք», «Սմեշարիկներ», «Առասպելներ Ռուսաստանի մասին», «Հաջողություն», «Թանգարանային պալատներ», «Մշակութային շոկ», «Մեր սիրելի Նիկիտա Սերգեևիչը»։

2010 թվականի մարտին նա ստորագրեց «Պուտինը պետք է հեռանա» ռուսաստանյան ընդդիմության կոչը։

2017 թվականի հոկտեմբերին նա հեռացել է Ռուսաստանից, Վլադիմիր Սոլովյովի հետապնդման պատճառով, որին «Էխո Մոսկվի» թերթի գլխավոր խմբագիր Ալեքսեյ Վենեդիկտովը համարում էր լրագրողության ֆիզիկական վերացման շարժառիթ։ 2018 թվականի նոյեմբերին նա վերադարձավ երկիր։

Անձնական կյանք
--------------

* Առաջին ամուսինը՝ դերասան Նիկոլայ Դոբրինին
* Երկրորդ ամուսինը՝ Ռինատ Վալիուլին (ծնվել է 1960 թվականի հոկտեմբերի 23-ին), «Էխո Մոսկվի» թերթի գլխավոր խմբագրի տեղակալը, ունի դուստր նախորդ ամուսնությունից։
* Որդին՝ Օլեգ Վալիուլին (ծնվել է 1994 թվականին), կարմիր դիպլոմով ավարտել է Շոպենի երաժշտական դպրոցը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4  xlarina — User Profile
2. ↑  ксения ларина — прощайте
3. ↑  Радиостанция «Эхо Москвы» / Сотрудники / Ларина Ксения
4. ↑  «Журналистка «Эха Москвы» Ксения Ларина уедет из страны из-за эфира Соловьева». NEWSru.com. 2017 թ․ հոկտեմբերի 27. Արխիվացված օրիգինալից 2018 թ․ օգոստոսի 20-ին. Վերցված է 2018 թ․ օգոստոսի 20-ին.
5. ↑  Радио ЭХО Москвы:: Персоны / Ринат Валиулин

Արտաքին հղումներ
----------------

* Քսենյա Լարինան Էխո Մոսկվի կայքում
* Աշխատակիցներ «Էխա»։ Քսենյա Լարինա
* Տեսանյութ, «Բոլորը դուրս»
* Տեսանյութ, «Խաղահրապարակ»
* Տեսանյութ, «Խոսենք ռուսերեն»
* Հարցազրույց Քսենյա Լարինայի հետ (1999 թվական)(չաշխատող հղում)
(չաշխատող հղում)
* Տեսանյութ, Քսենյա Լարինան «Грани-ТВ»-ում

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | ԿենդանիՄատյան · Ֆեյսբուք · Տելեգրամ · Թվիթթեր |
|  |
| Ֆոտո, վիդեո և աուդիո | Ինստագրամ · ՅուԹյուբ (ռուս.) |

 |
Բյուզանդական կայսրությունը, Ֆրանկական թագավորությունը և Արաբական խալիֆայությունը մոտ 800 թվականին
**Իսավրյան դինաստիա** (հուն․՝ Δυναστεία των Ισαύρων) - կայսերական դինաստիա Բյուզանդիայում 717- 802 թվականներին։

Պատմություն
-----------

Հիմնադիրն էր Լևոն III Իսավրացին։ Արքայատոհմի անվանումը՝ Իսավրյան, պայմանական է և կապված է հիմնադրի՝ Լևոն III-ի մականվան հետ՝ («Իսավր»), թեև իրականում նրա տոհմը ծագում է ոչ թե Իսավրիայից, այլ Սիրիայից։

Իսավրյան դինաստիայի օրոք վերջնականապես ձևավորվել է նահանգների կառավարման բանակաթեմային համակարգը, ազատ գյուղացիությունը դարձել է կայսրության ֆինանսական և ռազմական հզորության հիմքը, սկզբնավորվել է պատկերամարտությունը։ Լայն չափեր է ընդունել Պավլիկյան շարժումը։ Իսավրյան դինաստիայի կայսրերը կապեր են պահպանել արաբական տիրապետության տակ գտնվող Հայաստանի առանձին նախարարների հետ։ Գրիգոր Բ Մամիկոնյանը գաղտնի համաձայնություն է կնքել Կոստանդին V-ի հետ Խալիֆայության դեմ ապստամբության (748) նախօրեին։ Նրանց օրոք ուժեղացել է հայերի արտագաղթը Բյուզանդիա, մեծացել հայերի դերը բյուզանդական ռազմական ավագանու կազմում։ Որոշ ուսումնասիրողներ (Լ. Բրեյե, սկզբում նաև՝ Ն. Ադոնցը) Իսավրյան դինաստիան համարել են հայկական, թեև առայժմ այդ բանը հաստատող ուղղակի փաստեր չեն հայտնաբերվել։

Տիրակալներ
----------

Իսավրյան դինաստիայի ներկայացուցիչները բյուզանդական գահին. 

* Լևոն III Իսավրացի ( 717 - 741 թթ.)
* Կոստանդին V (741 - 775), Լևոն III-ի որդին
* Արտավազդ (ուզուրպատոր։ 742—743), Լևոն III-ի դստեր՝ Աննայի ամուսինը
* Լևոն IV Խազար (775 - 780), Կոստանդին V-ի որդին
* Կոստանդին VI Կույր (780 - 797), Льва IV-ի որդին
* Իրինա (797—802), Լևոն IV-ի այրին, Կոստանդին VI-ի մայրը

Հղումներ
--------

* Исаврийская династия // Большая советская энциклопедия : [в 30 т.] / гл. ред.  А. М. Прохоров. — 3-е изд. — М. : Советская энциклопедия, 1969—1978.
* «EMPERORS 717-802 (ISAURIAN DYNASTY)». *Foundation for Medieval Genealogy* (անգլերեն). Վերցված է 3 августа 2016-ին.

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 4, էջ 393)։*  |

Մեդիա ֆայլեր

|  |  |
| --- | --- |
| Վիիքպահեստ | Վիքիպահեստ նախագծում կարող եք այս նյութի վերաբերյալ հավելյալ պատկերազարդում գտնել **Իսավրյան դինաստիա** կատեգորիայում։ |
**«Փալանչո» տիկնիկային թատերախումբ**, թատերախումբ Մեծամոր քաղաքում։ Գեղարվեստական ղեկավար և ռեժիսոր` Գրիգոր Հովհաննիսյան։

«Փալանչո» տիկնիկային թատերախումբ։ Թատերախումբ Մեծամոր քաղաքում:Գեղարվեստական ղեկավար և ռեժիսոր Գրիգոր Հովհաննիսյան:

Պատմություն
-----------

2003 թվականի հուլիսին Մեծամորի «Ընտանիք և համայնք»(նախկինում՝ «Սուրբ Ղազար») համայնքային զարգացման կենտրոնում ռեժիսոր Գրիգոր Հովհաննիսյանի կողմից ստեղծվեց տիկնիկային խմբակ, որը հետագայում կոչվեց «Փալանչո» (փալանչո՝ բրբ. ծաղրածու, խեղկատակ)։ Փալանչոն բոլոր ներկայացումների գլխավոր հերոսն է և իր մասնակցությամբ օգնում է ստեղծելու դերասան – հանդիսատես կապը։  

Թատերախումբն ունեցել է 160-ից ավելի ներկայացումներ։ Թատերախումբը բարեգործական ներկայացումներով հանդես է եկել Մեծամորում, Արմավիրում, մանկատներում, գիշերօթիկ դպրոցներում, խնամքի հաստատություններում, կանանց և անչափահասների քրեակատարողական հիմնարկներում, սահմանամերձ գյուղերում։ Ունեցել է ժողովրդական թատրոնի կոչում։ Թատերախմբի գլխավոր նպատակն է բացահայտել շրջապատի վատ սովորությունները և թերությունները և փորձել ուղղել դրանք երեխաների միջոցով։

Փառատոներ
---------

* ՀՀ Մշակույթի և երիտասարդության հարցերի նախարարության տիկնիկային թատերախմբերի համահայկական առաջին և երկրորդ փառատոններ (2005 թ. 2006թ.)
* Կրթության և գիտության նախարարության «Ծաղկող մագաղաթներ» հանրապետական ստուգատես «2006 թ.
* «Հեքիաթի օր» տիկնիկային արվեստի միջազգային փառատոն (2008 թ.- ից)
* «Նռան Հատիկ» թատերական փառատոն (2016 թ.)

Ներկայացումներ
--------------

* Հովհաննես Թումանյան «Անբան Հուռին»
* Հովհաննես Թումանյան «Բարեկենդանը»
* Հովհաննես Թումանյան «Մի կաթիլ մեղրը»
* Գրիգոր Հովհաննիսյան «Այսպես սկսվեց..»
* Գրիգոր Հովհաննիսյան «Չարի վերջը»
* Գրիգոր Հովհաննիսյան «Գնդլիկ բոքոնիկի արկածները»
* Ռ. Մարուխյան «Իսկական Ընկերը»
* Հովհաննես Թումանյան «Սուտասանը»
* Գրիգոր Հովհաննիսյան «Ծիրանի գոտի»
* Հ. Մաթևոսյան «Աղետիկը»

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «www.ARMAVIRDC.org - Հանդիպում Արմավիրի դրամատիկական թատրոնի ռեժիսոր Գրիգոր Հովհաննիսյանի հետ». *armavirdc.org*. Վերցված է 2017 թ․ հոկտեմբերի 4-ին.(չաշխատող հղում)
2. ↑  Խոցելի խմբերին աջակցող Մեծամորի «Ընտանիք և համայնք» կենտրոնն աշխատանքները կշարունակի նոր մասնաշենքում(չաշխատող հղում)
3. ↑  թատրոնի մասին
4. ↑  Թումանյանական օրեր
5. ↑  իսկական ընկերը
**Ալֆորտիոզ**, ձիերի և միասմբակ այլ կենդանիների մակաբույծ հիվանդություն, որի հարուցիչները հաստ աղիներում (սեռահասուն որդերը) և որովայնամզի առպատային թերթիկի տակ (թրթուրները) մակաբուծվող Alfortia edentatus կլոր որդեր են։ Վարակը տարածվում է սննդառության ուղիով։ Հաճախ հիվանդանում են ձիերի 3 և ավելի տարեկան մտրուկները։

Ախտանշաններ
-----------

Հիվանդության ախտանշաններն են՝ աճի դանդադումը, թեթև աղեխիթերը, որովայնի ծավալի մեծացումը, որովայնի պատի ցավերը, իսկ սուրի դեպքում՝ վարակաորովայնամզաբորբը, սակավարյունությունը, հյուծումն ու անկումը։

Ախտորոշում
----------

Հիվանդությունը հաստատվում է միայն դիահերձմամբ, երբ աղիքային ալֆորտիոզ կղանքի կուլտուրայում 3-րդ փուլի թրթուրներ են հայտնաբերվում։

Բուժում
-------

Հիվանդության բուժման նպատակով կերի հետ հիվանդ կենդանուն տալիս են ալբեն, նիլվերմ, պանակուր։

Կանխարգելիչ միջոցառումներ
-------------------------

Կանխարգելիչ միջոցառումներն են գոմադրի վարակազերծումը, արածեցման սկզբնափուլերում և միջնափուլերում ճիճվաթափությունը, արոտավայրի փոփոխումը։

Անասնաբուժասանիտարական փորձազննություն
--------------------------------------

Մսեղիքը, վարակված օջախները մաքրելուց հետո, առանց սահմանափակումների կարելի է օգտագործել։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5 6  Հ. Այվազյան, Գյուղատնտեսական հանրագիտարան, Ե. «Հայկական հանրագիտարան հրատարակչություն, ՀՀ Գյուղատնտեսության նախարարություն, ՀՀ Գիտությունների ազգային ակադեմիա», 2015, էջ 112 — 1242 էջ, ISBN 9785897000418։
**Ֆրիդրիխ Գրյունանգեր** (բուլղար․՝ Фридрих Грюнангер, գերմ.՝ Friedrich Grünanger, հունվարի 24, 1856, Շեսբուրգ (ներկայում՝ Սիգիշորա, Ռումինիա) - դեկտեմբերի 14, 1929, Զալցբուրգ), ավստրիական ծագմամբ բուլղարացի ճարտարապետ։ Աշխատել է մեծ մասամբ նեոբարոկկո և վիեննական սեցեսիոն ոճերում։

Կենսագրություն
--------------

Ֆրիդրիխ Գրյունանգերը ծնվել է 1856 թվականի հունվարի 24-ին Շեսբուրգ քաղաքում (ներկայում՝ Սիգիշորա, Ռումինիա)։

1877 թվականից մինչև 1879 թվականը Ֆրիդրիխ Գրյունանգերը սովորել է Վիենայի Գեղարվեստի ակադեմիայում՝ աշակերտելով Ֆրիդրիխ ֆոն Շմիդտին։ 1879 թվականին Ֆրիդրիխ Գրյունանգերն ընտրվել է Բուլղարիայի ներքին գործերի նախարարությանը կից հասարակական կառույցների տնօրեն։ Նա եղել է նաև Ռազգրադ քաղաքի գլխավոր ճարտարապետ, իսկ հետագայում դարձել է պալատական ճարտարապետ՝ այդ պաշտոնը վարելով Բուլղարիայի առաջին իշխան Ալեքսանդր Բատենբերգի ու նրա հաջորդի՝ Բուլղարիայի թագավոր Ֆերդինանդ I-ի օրոք։

Ֆրիդրիխ Գրյունանգերն ապրել ու աշխատել է Սոֆիայում։ 1908 թվականին նա վերադարձել է Ֆերդինանդ I, որտեղ մի որոշ ժամանակ ապրել է Զալցբուրգում, սակայն 1911 թվականին կրկին վերադարձել է Բուլղարիա, որտեղ աշխատել է մինչև 1914 թվականը, երբ սկսվել է Առաջին համաշխարհային պատերազմը։

Ֆրիդրիխ Գրյունանգերը մահացել է 1929 թվականի դեկտեմբերի 14-ին Զալցբուրգում։

Ֆրիդրիխ Գրյունանգերի անունն է կրում Սոֆիայի փողոցներից մեկը։ Բուլղարայում գոյություն ունի Ֆրիդրիխ Գրյունանգերի անվան ճարտարապետական մրցանակ։

Աշխատանքներ
-----------

Բուլղարիայում անսկացրած իր երեսնամյա աշխատանքային գործունեության ընթացքում Ֆրիդրիխ Գրյունանգերն նախագծել ու կառուցել է հասարակական ու բնակելի բազմաթիվ շինություններ, որոնց մեծ մասը գտնվում են երկրի մայրաքաղաքում՝ Սոֆիայում։

* Որոշ աշխատանքներ
* Բաղնիք ՍոֆիայումԲաղնիք Սոֆիայում
* Սինագոգ ՍոֆիայումՍինագոգ Սոֆիայում
* Պատմության թանգարան ՌուսեումՊատմության թանգարան Ռուսեում

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Structurae — Ratingen: 1998.
2. ↑  «Архитектурная премия». Արխիվացված է օրիգինալից 2016 թ․ ապրիլի 26-ին. Վերցված է 2016 թ․ ապրիլի 21-ին.
3. ↑  Friedrich Grünanger: Works (անգլ.)

Գրականություն
-------------

* Енциклопедичен речник КЮСТЕНДИЛ А-Я, София, 1988 г. изд.БАН. с.159;
* Енциклопедия на изобразителните изкуства в България, С. (БАН) 1980, т. 1, с. 209-210
* Щерн, Марчелла. "Архитект Фридрих Грюнангер". - В: Австрийски архитектурни влияния в София в края на XIX - началото на ХХ век. С. 1998, с. 22-24; www.papertiger-bg.com/Wien1998\_web.pdf

Արտաքին հղումներ
----------------

* Австрийски архитектурни влияния в София (բուլղ.)
* Архитектурата на Семинарията - Фридрих Грюнангер (1856-1929) (բուլղ.)

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Structurae |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | GND: 1050383923 · VIAF: 308694674 · WorldCat VIAF: 308694674 |

 |
**Սարանդի Գրանդե** (իսպ.՝ **Sarandí Grande**), ոչ մեծ քաղաք Ուրուգվայի կենտրոնական մասում՝ Ֆլորիդա դեպարտամենտում։ Ընկած է ազգային 5-րդ և 42-րդ ավտոմայրուղիների հատման վայրի մերձակայքում, երկրի մայրաքաղաք Մոնտեվիդեոյից մոտավորապես 140, դեպարտամենտի վարչական կենտրոն Ֆլորիդա քաաքից՝ 43 կիլոմետր հեռավորության վրա։

Պատմություն
-----------

Բնակավայրը հիմնադրվել է 1874 թվականի հոկտեմբերին, երկաթուղային կայարանի մերձակա տարածքում։ 1906 թվականի հունիսի 13-ին ստացել է գյուղի (*Pueblo*-ի) կարգավիճակ, 1923 թվականի հոկտեմբերի 15-ին նրա կարգավիճակը բարձրացվել, հասցվել է *Villa*-ի (փոքր քաղաքի) ։ 1956 թվականի հուլիսի 1-ին էլ բնակավայրը, որը մինչ այդ կրել էր **Estación Sarandí**, ապա՝ պարզապես **Sarandí** անվանումները, ստացել է ներկայիս՝ **Sarandí Grande** (**Սարանդի Գրանդե**) անունը, և նրան շնորհվել է *Ciudad*-ի (*քաղաքի*) կարգավիճակ։

Բնակչություն
------------

2011 թվականի մարդահամարի տվյալներով Սարանդի Գրանդեում ապրում էր 6.130 մարդ։

| Տարին | Բնակչությունը |
| --- | --- |
| 1908 | 3,579 |
| 1963 | 5,295 |
| 1975 | 5,545 |
| 1985 | 5,379 |
| 1996 | 5,635 |
| 2004 | 6,362 |
| 2011 | 6,130 |

**Աղբյուրը**՝ *Instituto Nacional de Estadística de Uruguay*:

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  «Statistics of urban localities (1908–2004) (see "Sarandí" and "Sarandí Grande")» (PDF). INE. 2012. Արխիվացված է օրիգինալից (PDF) 2012 թ․ նոյեմբերի 5-ին. Վերցված է 2012 թ․ սեպտեմբերի 4-ին.
2. ↑  «LEY N° 11.960». República Oriental del Uruguay, Poder Legislativo. 1956. Վերցված է 2012 թ․ սեպտեմբերի 4-ին.
3. ↑  «Censos 2011 Cuadros Florida». INE. 2012. Արխիվացված է օրիգինալից 2012 թ․ նոյեմբերի 23-ին. Վերցված է 2012 թ․ օգոստոսի 25-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* INE Սարանդի Գրանդեի հատակագիծը Archived 2014-02-26 at the Wayback Machine.

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Մեծ կատալոնական |

 |
Առաջին լեհ գաղթականները Չելինովաս գյուղում, Գրադիշկա քաղաքի մոտ
Լեհերը Բոսնիա և Հերցեգովինայի սահմանադրորեն 17 ճանաչված ազգային փոքրամասնություններից մեկն են:Լեհերը այստեղ հաստատվել են Բոսնիա և Հերցեգովինայում Ավստրո-Հունգարիայի իշխանության օրոք և հիմնականում բնակություն են հաստատել Բոսնիայի հյուսիսում՝ բերելով նորագույն տեխնոլոգիաներ և հմուտ աշխատուժ։ Նրանց ճակատագիրը սերտորեն կապված էր ուկրաինական փոքրամասնության հետ և միասին մասնակցել են Առանցքի ուժերի դեմ Հարավսլավիայի դիմադրությանը։ Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմից հետո բոսնիացի լեհերը դժվարորեն էին պահպանում իրենց իրավունքները որպես փոքրամասնություն տեղացի բնակչության և ֆաշիստների հետապնդումներից։ Դա ստիպեց, որպեսզի նրանց մեծ մասը դիմի լեհական կառավարությանը հայրենադարձության խնդրանքով։ 1930 թվականի տվյալներով Բոսնիա և Հերցեգովինայում կար 30000 լեհ, մինչդեռ ներկայումս կա հազարից քիչ լեհ։ Նրանք հիմնականում բնակվում են խոշոր քաղաքներում՝ Սարաևո, Բանյա Լուկա, Զենիցա և Մոստար ։ Բոսնիացի լեհերը և իրենց սերունդները պահպանում են բոսնիական սովորույթները և մշակույթը։ 1991 թվականի մարդահամարի տվյալներով Բոսնիա և Հերցեգովինայում կար 526 լեհ։ Ներկայումս նրանց թիվը մի քանի հարյուրից մինչև հազար է։ 2013 թվականի մարդահամարով Բոսնիա և Հերցեգովինայում կա լեհ համարվող 258 մարդ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Լեհեր։ Ներգաղթածները Հին Բոսնիայում (սերբախորվաթերեն)
2. ↑  «2013 թվականի մարդահամար». Վերցված է 2019 թ․ մարտի 29-ին.
**Ադրբեջանի երաժշտական մշակույթի պետական թանգարան** (ադրբ.՝ Azərbaycan Musiqi Mədəniyyəti Dövlət Muzeyi), թանգարան Բաքվում։ Պատկանում է Ադրբեջանի Հանրապետության մշակույթի նախարարությանը։

Պատմություն
-----------

Ադրբեջանի երաժշտական երաժշտության պետական թանգարանը հիմնադրվել է 1967 թվականին։ Թանգարանը գործել է Իչարի Շահարում մինչև 1996 թվականը։ 1996-2001 թվականներին թանգարանը գործել է Ռաշիդ Բեհբուդով 7 հասցեում։ 2015 թվականին Ադրբեջանի երաժշտական մշակույթի պետական թանգարանը տեղափոխվել է Թանգարանային կենտրոն `Նավթագործների պողոտա, 49 հասցե։ Ներկայումս թանգարանում գործում է հնագույն երաժշտական գործիքների համույթը։

Ցուցահանդես
-----------

Թանգարանի հավաքածուն պարունակում է 56.000 ցուցանմուշ։ Թանգարանի հավաքածուն բաղկացած է տարբեր ցուցանմուշներից, տարբեր երաժշտական գործիքներից, Ադրբեջանի հայտնի կոմպոզիտորներ `Ուզեիր Հաջիբեկովի, Ֆիքրեթ Ամիրովի, Կարա Կարաևի և այլ երաժիշտների ձեռագրերից, անձնական իրերից և լուսանկարներից։ 

### Մասնաճյուղեր

* Վագիֆ Մուստաֆա-Զադեի տուն-թանգարան
* Նիյազիի տուն թանգարան
* Կարա Կարաևի տուն թանգարան
* Ժողովրդական գործիքների ցուցահանդես

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Азербайджанский Государственный Музей Музыкальной Культуры». Արխիվացված է օրիգինալից 2018 թ․ փետրվարի 8-ին. Վերցված է 2018 թ․ հոկտեմբերի 10-ին.
2. ↑  МУЗЕИ И ДОМА-МУЗЕИ
3. ↑  Ադրբեջանի երաժշտական մշակույթի պետական թանգարան
**Եվպատորիայի Ա. Պուշկինի անվան թատրոն** (ռուս.՝ Евпатори́йский теа́тр и́мени А.C. Пу́шкина), քաղաքային թատրոն, ստեղծվել է 1910 թվականին, Եվպատորիայում, քաղաքային ճարտարապետ Ադամ Հենրիխի և ազատ ճարտարապետ Պավել Սեֆերովի նախագծով։

Թատրոնի պատմություն
-------------------

Թատրոնը բացվել է 1910 թվականի ապրիլի 20-ին ։ Թատրոնի առաջին բեմադրությունը եղել է Միխայիլ Գլինկայի «Իվան Սուսանին» օպերան։ Ներկայացմանը խաղում էին Մարինյան թատրոնի դերասանները, որ հատուկ հրավիրվել էին Պետերբուրգից ։
Մինչև 1937 թվականը թատրոնը կրում էր «քաղաքային» անվանումը, իսկ Ալեքսանդր Պուշկինի մահվան 100-րդ տարելիցին անվանակոչվել է նրա անունով ։ Մի քանի տարի առաջ թատրոնը վերանորոգվել է։ 
Դահլիճը ընդարձակվել է մինչև 900 տեղ պարտերային տեղերի ավելացման և օթյակների նվազեցման շնորհիվ, վերանորոգված է եղել տանիքը, սակայն շենքի ճակատը մնացել է անփոփոխ։
Տարբեր ժամանակներում թատրոնում ելույթ են ունեցել Եվգենի Վախթանգովը, Մարիա Սավինան, Կոստանդին Ստանիսլավսկին, Լեոնիդ Սոբինովը, ինչպես նաև Անտոնինա Նեժդանովան, Ֆյոդր Շալյապինը և Ալեքսանդր Վերտինսկին։

Ճարտարապետություն
-----------------

Թատրոնը կառուցելու և շենքը նախագծելու համար հրավիրվել են տեղական ճարտարապետներ Ադամ Հենրիխը և Պավել Սեֆովը։ Ինժեներ Ա․ Լ․ Հենրիխը ( Սանկտ Պետերբուրգի Քաղաքացիական ինժեներների ինստիտուտի շրջանավարտ) կողմնակից էր այդ ժամանակ շատ տարածված «մոդեռն» ոճին, իսկ Պ․ Յ․ Սեֆերովը, ով ավարտել էր Մոսկվայի նկարչական դպրոցի ճարտարապետական բաժինը, ակադեմիական դպրոցի ներկայացուցիչ էր, նա շարունակում էր ռուսական դասական ավանդույթները։ Այնուամենայնիվ, ճարտարապետները կարողացել են լրացնել միմյանց և արդյունքում շենքը նրբությամբ համեմատվել է Օդեսայի թատրոնի հետ։ Սկզբում թատրոնն ունեցել էր 750 տեղ։ Վերանորոգումից հետո դահլիճը ընդարձակվեց մինչև 900 տեղ։

Քաղաքային թատրոնը Եվպատորիայի լավագույն զարդարանքն է։ Թատրոնը գտնվում է նոր քաղաքում, այն Օդեսայից հետո Ռուսաստանի հարավում ամենագեղեցիկ թատրոններից մեկն է։ Այն կառուցված է արդիականացված հունական ոճով և հիանալի տպավորություն է ստեղծում։ Թատրոնի ներքին հարդարանքը գեղեցիկ է և նախատեսված է 750 հանդիսականի համար։ Տերասսներից բացվում է հրաշալի տեսարան դեպի ծով։ Մեծ բեմն իր բոլոր հարմարություններով հնարավոր է դարձնում բեմադրել ցանկացած պիես, անգամ` հեքիաթային բեմադրությունները։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  «Քաղաքում» թերթը, հոկտեմբերի 8-ին, Եվպատորիայում Պուշկինի թատրոնը կնշի 100-ամյակը
2. ↑  «Եվպատորիայի պատմությունը Կերկինիտիդներից մինչև մեր օրերը». Արխիվացված է օրիգինալից 2011 թ․ սեպտեմբերի 20-ին. Վերցված է 2017 թ․ հոկտեմբերի 20-ին.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Wikimapia |

 |
**Ավստրիան** իրավական ինստիտուտների և իրավական համակարգի լավ զարգացած համակարգ ունի, և կոռուպցիոն գործերի մեծ մասը հետաքննվում է խորհրդարանական կոմիտեի կողմից և ավարտվում դատական գործընթացներով և դատական համակարգի արդյունավետ աշխատանքով։ Սակայն, տեղի են ունեցել մի քանի աղմկահարույց կոռուպցիոն սկանդալներ, վերջին տասնամյակում, տարածաշրջանային, դաշնային, և պետական մակարդակներում։ Կոռուպցիոն սկանդալներից մեկում մասնակցություն է ունեցել նախկին կանցլերը։

Շատ դեպքերում կոռուպցիոն գործունեությունը կապված է եղել պաշտոնեական դիրքի չարաշահման, պաշտոնեական լիազորությունների չարաշահման, փողերի լվացման հետ։ Կոռուպցիոն սկանդալները կասկածի տակ են դրել երկրի քաղաքական էլիտայի վարքագծի էթիկական նորմերը։ Այս կասկածներն արտացոլվել են 2012 թվականին Եվրաբարոմետր հարցման արդյունքների մեջ, որտեղ հարցման մասնակիցների երկու երրորդը ավստրիացի քաղաքական գործիչներին համարել են կոռումպացված, ինչպես նաև իշխանության ինստիտուտն Ավստրիայի ամենակոռումպացված ինստիտուտն Է։

2017 թվականին Transparency International միջազգային ոչ կառավարական կազմակերպության տվյալներով՝ Ավստրիան կոռուպցիայի բացակայության ցուցանիշով 180-ից զբաղեցրել է 16-րդ տեղը։

Դրսևորումներ
------------

Մի քանի աղբյուրների տվյալներով՝ կոռուպցիան արգելք չկա Ավստրիայում բիզնես վարելու համար։ ԱՄՆ Պետդեպարտամենտի 2013 թվականի ներդրումային կլիմայի մասին հաշվետվության տվյալներով՝ կոռուպցիան լուրջ խնդիր չի համարվում, որը բարդացնում է բիզնեսի վարումը Ավստրիայում։ Համաշխարհային տնտեսական ֆորումի 2013-2014 թվականների գլոբալ մրցունակության զեկույցը նշում է, որ ներմուծման և արտահանման, կոմունալ ծառայությունների, հարկերի, պետական պայմանագրերի, լիցենզիաների հետ կապված կաշառքները հազվադեպ են Ավստրիայի համար։ Ավելին, կոռուպցիան տասներկուերորդ տեղն է զբաղեցնում Ավստրիայում բիզնեսի վարման խոչընդոտող առավել խնդրահարույց գործոնների շարքում։

2013-2014 համաշխարհային մրցունակության զեկույցի համաձայն, կառավարության պաշտոնյաների շրջանում ֆավորիտիզմը մրցակցային թերություն է երկրի համար։ Խնդիրը նաև անարդյունավետ ցուցադրումն է պետական գնումների ոլորտում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  GAN. «Austria Corruption Report» (անգլերեն). Արխիվացված է օրիգինալից 2018 թ․ ապրիլի 18-ին. Վերցված է 2018 թ․ ապրիլի 17-ին.
2. ↑  «Eurobarometer 2012- Austria» (PDF). The European Commission. Վերցված է 2013 թ․ դեկտեմբերի 17-ին.
3. ↑  e.V. Transparency International. «Corruption Perceptions Index 2017». *www.transparency.org*. Արխիվացված է օրիգինալից 2020 թ․ մայիսի 11-ին. Վերցված է 2017 թ․ մարտի 24-ին.
Չորս լուսարձակ դիոդային թելիկներով լուսադիոդային ճրագ
**Թելիկավոր ԼԱԴ** (անգլ.՝ LED filament), լուսադիոդային ճրագի լուսարձակ տարրն է, որի արտաքին տեսքը նման է ավանդական Շիկացման թելիկին. ԼԱԴ թելիկներն անմիջապես ամրացվում են հոսանքի էլեկտրոդներին, որոնք շիկացման ճրագի պես զոդված են ապակյա մեկուսչին։ Որպես կանոն, նման ճրագները ունեն ավանդական բնիկ և նախատեսված են սովորական բնակարանային ճրագների փոխարինման համար։

Ստեղծում
--------

Թել ԼԱԴ-ով առաջին ճրագը պատրաստվել է 2008 թվականին Ճապոնական Ushio Lighting ավանդական շիկացման ճրագների նմանակման նպատակով։ Հետագայում դրանց արտադրությունը լայն տարածում գտավ զանազան արտադրողների կողմից, կիրառվելով տարբեր դիրքորոշման, հզորության, ձևավորման և բնիկներով։

ԼԱԴ թելիկի կառուցվածք
---------------------

ԼԱԴ թելիկները արտադրվում են ապակի-վրան-չիպ ճարտիքով (Chip-on-glass կամ COG). Թափանցիկ ապակյա կամ շափյուղե թելիկի վրա շարքով միակցված ներկառուցվում են լուսադիոդները (որպես կանոն 28 հատ), թելիկը պատվում է լուսափայլով և լուսազտիչներով՝ տեսանելի տիրույթում արևային ճառագայթման սպեկտրը նմանակելու համար։ ԼԱԴ-երի հաջորդաբար միացման հետևանքով, թելիկի սնուցուման լարումը բարձր է և հաջորական երկու թելիկը կարող են միացվել բնակարանային սնուցման ցանցին, ինչը պարզեցնում է սնուցման փոխակերպման պահանջները և ավելացնում սնուցման արդյունավետությունը։

Առավելություններ
----------------

Ի տարբերություն շիկացման ճրագի, նույն տեսանելի լուսավորությունն ապահովելու համար ծախսում է մոտ 9-11 անգամ նվազ հոսանք և աշխատանքային ժամանակը ։
Ի տարբերություն սնդիկային լուսափայլ «էկոնոմ» ճրագների 2-3 անգամ նվազ հոսանք և չի աղտոտում շրջակա միջավայրը թունավոր նյութերով։
Ի տարբերություն սովորական մակերևութային տեղադրված ԼԱԴ-երի, թափանցիկ հենքի վրա տեղադրված լինելու շնորհիվ լուսարձակում է նաև ստորին հատվածով, ապահովելով 10-15% ավել լուսատվություն և ավելի բարձր ՕԳԳ, սնուցման աղբյուրն ավելի փոքր է, ավելի քիչ է տաքանում, ջերմափոխանակումը արվում է միջավայրի մեջ և սև մարմնի ճառագայթմամբ՝ նվազեցնելով սնուցման աղբյուրի տաքացումը, ինչի հետևանքով ավելի երակարակյաց է, ունի ավելի լավ գունափոխանցում (CRi>80):

Թերությունները
--------------

Ապակյա հիմքի և միջավայրում տեղադրված լինելու պատճառով առավել փխրուն է սովորական ԼԱԴ ճրագների համեմատ։ 
Արտադրման ճարտիքը ավելի բարդ է և նուրբ, ինչի հետևանքով գինը երկուսից երեք անգամ ավել է սովորական ԼԱԴ ճրագի համեմատ։

Գրականություն
-------------

* Wu, Bor-jen. «LED LIGHT BULB». US Patent office. Վերցված է 2015 թ․ հունվարի 4-ին.
* Feng, Yunglong. «LED LIGHT AND FILAMENT THEREOF». US Patent office. Վերցված է 2015 թ․ հունվարի 4-ին.

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Կաղապար:Патент США «US2009184618».
2. ↑  Lin, Judy (2015 թ․ փետրվարի 5). «The Next Generation of LED Filament Bulbs». *www.ledinside.com*.
**Թափուր աշխատատեղ** - որոշակի մասնագիտություն (որակավորում) կամ հմտություն կամ ունակություն պահանջող և տվյալ պահին չզբաղեցված աշխատատեղ։ Թափուր աշխատատեղերը առաջանում են աշխատողների և աշխատատեղերի շարժի արդյունքում։ Ընդ որում վերջինս հանդիսանում է աշխատանքի ընդունվելու և տարբեր պատճառներով աշխատանքից ազատվելու հետևանքով աշխատողների թվաքանակի փոփոխությունը։ Թափուր աշխատատեղերի թիվը գործատուի կողմից պահանջվող աշխատողների թվաքանակն է՝ նրանց լրիվ զբաղվածությունն ապահովելու պայմանով։ Թափուր աշխատատեղերի թվի մեջ ընդգրկված են միայն վարձատրվող թափուր պաշտոնները կամ հաստիքները։ Բացի այդ թափուր են համարվում նաև այն աշխատատեղերը, որոնք դիտարկվող ժամանակահատվածում զբաղեցված չեն եղել և գործատուն իր կազմակերպությունից դուրս համապատասխան հաստիքի պահանջներին թեկանծու գտնելու համար անցկացրել է կոնկրետ միջոցառումներ, ինչպես օրինակ՝ անցկացրել է հարցազրույցներ, ուղղակիորեն զբաղվել է թեկնածուի ընտրությամբ, թափուր հաստիքի մասին իրազեկել կամ հայտարարություն է տարածել աշխատանքի տեղավորման պետական, մասնավոր գործակալությունների միջոցով, ԶԼՄ-ներով և սոցիալական ցանցերի միջոցով։ Միևնույն ժամանակ թափուր կարող է համարվել երկարատև անաշխատունակության պատճառով բացակայողների, նորածին որդեգրված կամ նորածնի խնամակալ նշանակված, ինչպես նաև մինչև երեք տարեկան երեխայի խնամքի հետ կապված արձակուրդում գտնվողների ժամանակավոր թափուր աշխատատեղերը, եթե դրանք չեն փոխարինվել այլ աշխատողով և գործատուն անցկացրել է որոշակի միջոցառումներ թափուր պաշտոնի կամ հաստիքի համալրման նպատակով։
Թափուր հաստիք չի համարվում այն աշխատատեղը.

1. որը դիտարկվող տարվա ընթացքում նախատեսված չի եղել համալրել.
2. որի համալրման համար դիտարկվող ժամանակահատվածում որևէ կոնկրետ միջոցառում չի իրականացվել.
3. որը թափուր է դարձել և միաժամանակ համալրվել դիտարկվող ժամանակահատվածի ընթացքում.
4. որը նախատեսված է զբաղեցնել մեկ օրով.
5. որը նախատեսված է համալրել կազմակերպության ներքին մարդկային ռեսուրսներով՝ աշխատողներով.
6. որը զբաղեցվելու է արձակուրդից վերադարձող աշխատողի կողմից.
7. որը զբաղեցվելու է քաղաքացիաիրավական պայմանագրով աշխատողի ներգրավմամբ.
8. որի համար աշխատողի հետ պայմանագիր է կնքվել, բայց դեռևս աշխատանքը չի սկսվել

:

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  ՀՀ Զբաղվածության ոլորտը կարգավորող հիմնական իրավական ակտերի ժողովածու։ Եր. Անտարես 2016, էջ 7
**ԱՕԿՍ-ի շենք,** հանրապետական նշանակության պատմամշակութային հուշարձան Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանում։ Կառուցվել է 1914-1917 թվականներին։ ԱՕԿՍ-ի շենքը Երևանի մինչխորհրդային շրջանի ճարտարապետության լավագույն նմուշներից է։

Պատմություն
-----------

ԱՕԿՍ-ի շենքը կառուցվել է 1914-1917 թվականներին բժիշկ Հովհաննես Հովհաննիսյանի պատվերով։

1914 թվականին Հովհաննիսյանը թողնում է աշխատանքը և ձեռնամուխ է լինում Երևանի առաջին մասնավոր վիրաբուժական հիվանդանոցի կառուցմանը։

Շենքի անձնագրում նշված է, որ պատվիրատուն՝ բժիշկ Հովհաննես Հովհաննիսյանը ձեռք է բերել հողատարածքը 1915 թվականին Հուսեյն Բեկ-Միրզաբեկովից։ Շենքի նախագծումն ու շինարարությունը իրականացրել է ճարտարապետ Բորիս Մեհրաբյանը։

Շենքի առաջին հարկում եղել է հիվանդանոցը, իսկ երկրորդ հարկում բնակվել է Հովհաննիսյանը։

Հիվանդանոցն ունեցել է 10 մահճակալ։ Գործել է երկու՝ վիրաբուժական և ակնաբուժական բաժանմունք։

1923 թվականին շենքը բռնագրավվում է խորհրդային իշխանությունների կողմից։

1923-1944 թվականներին շենքում տեղակայված է եղել Հայաստանում առաջին տրոպիկական ինստիտուտը կամ «Մալարիայի հիվանդանոցը», որը զգալի ներդրում է ունեցել մալարիայի և այլ տրոպիկական հիվանդությունների կանխարգելման և վերացման գործում։

1944 թվականից առ այսօր շենքում տեղակայված է Արտասահմանյան երկրների հետ մշակութային կապերի հայկական ընկերությունը։

1950-ական թվականներին շենքի հետնամասում ավելացվում է մի նոր կցակառույց։ 2011 թվականին շենքի այդ հատվածը օտարվում է «Լոկալ Դիվելոփրս» ընկերության կողմից և քանդվում 2012 թվականին՝ տեղում հյուրանոց կառուցելու նպատակով։ Ներկայումս շենքի հետնամասում կառուցվել է Իբիս Երևան հյուրանոցը։

Պատկերասրահ
-----------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Տես նաև
-------

* Կենտրոն վարչական շրջանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Երևան)
* Արտասահմանյան երկրների հետ բարեկամության և մշակութային կապի հայկական ընկերություն

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3  ««ԱՕԿՍ-ի շենք»` կենդանի պատմություն». *mediamax.am* (անգլերեն). Վերցված է 2024-03-05-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* ԱՕԿՍ-ի շենքը վերադարձվեց Հայաստանի Հանրապետությանը - Հրապարակ
* «ԱՕԿՍ-ի շենք»՝ կենդանի պատմություն
* ԱՕԿՍ-ի ճակատագրով մտահոգ քաղաքացիները պահանջում են հանդիպում Հասմիկ Պողոսյանի հետ


Մեդիա ֆայլեր

|  |  |
| --- | --- |
| Վիիքպահեստ | Վիքիպահեստ նախագծում կարող եք այս նյութի վերաբերյալ հավելյալ պատկերազարդում գտնել **ԱՕԿՍ-ի շենք** կատեգորիայում։ |