**«Անվանակոչությունը»** (ռուս.՝ Именины), Անտոն Պավլովիչ Չեխովի պատմվածքը` գրված 1884 թվականին։ Առաջին անգամ հրատարակվել է 1888 թվականին, «Հյուսիսային պարբերական» ամսագրում № 11 Անտոն Չեխով ստորագրությամբ։

Հրապարակումներ
--------------

Անտոն Չեխովի «Անվանակոչությունը» պատմվածքը գրվել է 1888 թվականին «Հյուսիսային պարբերական» գրական ամսագրի խմբագրության պատվերով, առաջին անգամ հրապարակվել է 1888 թվականին, «Հյուսիսային պարբերական» ամսագրում № 11 Անտոն Չեխով ստորագրությամբ։ Ընդգրկվել է Ադոլֆ Մարքսի կողմից հրատարակված Ա. Չեխովի ստեղծագործությունների ժողովածուի մեջ, 1893 թվականին տպագրվել է «Միջնորդ» ժողովածուում։

Չեխովի կենդանության օրոք պատմվածքը թարգմանվել է գերմաներեն, սերբախորվաթերեն և շվեդերեն։

Քննադատություն
--------------

Պատմվածքի մասին գրողի կենդանության օրոք եղած քննադատական գրախոսություններում շեշտվում էր հոգեբանական վերլուծության խորությունը և գեղարվեստականությունը։ «Օրվա նորություններ» թերթի մեկնաբան Վ. Վ. Կուզմինը գրում էր, - «Պատմվածքը գրված է վարպետորեն, փայլուն կերպով, ջերմ, գեղարվեստորեն, հասարակ և ճշմարիտ <...> Հրաշալի կերպով է ընդգծված հիվանդ կնոջ հոգեբանական ճգնաժամի պահը...»: Հոգեբանական վերլուծության խորությունը նշվել է նաև Ն. Վենևիչի և քննադատ Ա-ի կողմից։

Ամսագրային մեկնաբանները մատնանշում էին պատմվածքի սյուժեի ձգձգվածությունը։ Այսպես, Ա. Ի. Վվեդենսկին գրում էր պատմվածքի «գեղարվեստական ամբողջականությանը» վնասող մանրամասնությունների «անվերջանալի շարանի մասին»։ Ն. Լադոժսկին պատմվածքը համարում էր «երկարաձգված և տաղտկալի»։

Քննադատ Ռ. Դիստերլոն «Նեդելյա» թերթում գրում էր, որ պատմվածքը ստեղծված է «կատարելապես կոմս Տոլստոյի ոգով և ոճով»։

Գործող անձինք
-------------

* Օլգա Միխայլովնա, անվանակոչիկի կինը
* Պյոտր Դիմիտրիչ, անվանակոչիկ, որը դուր է գալիս շատ կանանց
* Կյուբով Ալեքսանդրովնա Շելլեր, ինստիտուտը վերջերս ավարտած տասնյոթ տարեկան աղջիկ, հյուր
* Վառվառա, սպասուհի

Սյուժե
------

Չեխովի պատմվածքը բաղկացած է հինգ մասից։ Իրադարձությունները տեղի են ունենում երիտասարդ ամուսնական զույգի` Օլգա Միխայլովնայի և Պյոտր Դիմիտրիչի տանը։ Օլգա Միխայլովնան գտնվում է հղիության յոթերորդ ամսում։ Պյոտր Դիմիտրիչի անվանակոչությանը հրավիրված էին հյուրեր և տոնական եռուզեռը տհաճություն էր պատճառում Օլգա Միխայլովնային։ «Նա ցանկանում էր հեռանալ տնից, նստել ստվերում և երկու ամիս հետո ծնվող մանկան մասին մտքերով տարված հանգստանալ»։

Ճաշից հետո տանտերերն ու հյուրերը գնացին այգի զբոսնելու։ Հյուղակի մոտ նստելու համար դուրս եկավ նաև Օլգա Միխայլովնան և այդ պահին նրա կողքով անցան Պյոտր Դիմիտրիչն ու Լյուբոչկան։ Օլգա Միխայլովնան թաքնվեց հյուղակում, սկսեց լսել նրանց խոսակցությունը։ Պյոտր Դիմիտրիչը պատմում էր Լյուբային, թե ինչպես է ինքը մի անգամ դատարան ընկել։ Իր պատմածը նա ուղեկցում էր հետևյալ բառերով, - «Մեզ մոտ այնպիսի կարգ ու կանոն է, որ դուք կարող եք առանց երկմտելու կարծիք հայտնել արևի, լուսնի, ինչի մասին ուզում էք, բայց աստված հեռու պահի, որ դիպչեք լիբերալներին։

Գրականություն
-------------

* Чехов А. П. Именины // Чехов А. П. Полное собрание сочинений и писем: В 30 т. Сочинения: В 18 т. / АН СССР. Ин-т мировой лит. им. А. М. Горького. — М.: Наука, 1974—1982.

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Читатель. Заметки читателя. — «Новости дня», 1888, № 1944, 2 декабря
2. ↑  «Очерки современной литературы». — «Русский курьер», 1888, № 319, 18 ноября
3. ↑  «Журнальное обозрение». — «День», 1889, № 219, 5 января
4. ↑  «Русские ведомости», 1888, № 333, 3 декабря
5. ↑  «Критические наброски». — «Санкт-Петербургские ведомости», 1888, № 326, 25 ноября

Արտաքին հղումներ
----------------

* Чехов А. П. Именины Archived 2017-05-31 at the Wayback Machine. Բնօրինակ ռուսերեն տեքստ