recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ալեքսանդրիայի պատրիարքներ Աֆանասիի և Կիրիլի տաճար** (ռուս.՝ Собор Афанасия и Кирилла, патриархов Александрийских), ուղղափառ եկեղեցու տաճար, որ գոյություն է ունեցել Ռուսաստանի Տուլայի մարզի Բելյով քաղաքում։

Նկարագրություն
--------------

Գրավոր աղբյուրներում եկեղեցին հիշատակվում է 1620 թվականին «Բելյովի արվարձանային սև բնակելի բակերի ու քաղաքի բակային դատարկ վայրերի դետքային գիրք, վոեվոդ Վասիլյա Աֆանասևիչ Կիրիկրեյսկու նամակները և հսկողական շրջագայությունները» (ռուս.՝ «Белёвской дозорной книге церквей, посадских черных жилых дворов и дворовых пустых мест города, письма и дозора воеводы Василья Афанасьевича Кирикрейского») աշխատանքում, որտեղ ասվում է. «Բելյով քաղաքի ներսում Ալեքսանդրիայի սքանչելագործներ Աֆանասի Մեծի և Կիրիլի եկեղեցին է, փայտե։ Իսկ դրանում՝ մեսնայ Աֆանասի Մեծի և Կիրիլի պատկերը... իսկ զանգակատան վրա՝ զանգեր»։  1621 թվականի Բելյովի հարկագրի գրքում հիշատակվում են նաև եկեղեցին և Աֆանասի-Կիրիլովյան ծուխը։

1757 թվականին փայտե եկեղեցին այրվել է։ Նոր քարե եկեղեցին կառուցել է 1757-1761 թվականներին ծխականների միջոցներով, որոնց դասային կազմը բազմազան էր՝ վաճառականներ, քաղքենիներ, պաշտոնյաներ, զինվորականներ, գյուղացիներ։ Սակայն վերջնականապես տաճարը կառուցել են միայն 1788 թվականին։ Պատարագների համար սեղանատան աջ մասում կառուցվել է կողմնասեղան նահատակ Սուրգ Գեորգիի անունով, այդ պատճառով էլ տաճարը կոչվում է նաև Գեորգիևսկի։ 1790 թվականին սեղանատան ձախ կողմում կառուցվել է կողմնասեղան Վլադիմիրյան Աստվածամոր սրբապատկերի անունով։ Հետագայում տաճարը բազմիցս նորոգվել և վերանորոգվել է ինչպես դրսից, այնպես էլ ներսից։ 1864 թվականին Բոլյովի վաճառական եղբայրներ Սուբբոտինների և Կուրաբցևի միջոցներով փոխարինվել է սեղանատան հին իկոնոստասը։ 1880 թվականին եկեղեցին ստացել է տաճարի կարգավիճակ՝ դառնալով քաղաքի գլխավոր տաճարը մինչ այդ գոյություն ունեցող Սպասկի-Պեոբրաժենսկի վանքի փոխարեն։ Տաճարում եղել են Սուրբ Աֆանասիի և Կիրիլ Ալեքսանդրիացիների և մեծ նահատակ Գեորգիի հին սրբապատկերներ, որոնք եղել են դեռևս հին փայտե տաճարում։ Բացի այդ, եղել են երկու իրեր կայսրուհի Ելիզավետա Ալեքսեևնայից, որ մահացել է Բելյովում։ Դրանք եղել են ամպհովանին, որը կախված է եղել նրա դագաղի վրա այդ եկեղեցում և խաչվառը, որը 1827 թվականին ուղարկվել է կայսերական արքունիքից։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  *Сычёв Н. В.* Новосильско-Одоевское княжество. — М. 2016. — С. 305, 306. — 536 с. — ISBN Книжный магазин «Русская деревня»
2. 1 2  *Малицкий П. И.* Приходы и церкви Тульской епархии: извлечение из церковно-приходских летописей. — Тула: Тульское епархиальное братство св. Иоанна Предтечи, 1895. — 826 с.
3. ↑  «Собор Афанасия и Кирилла, патриархов Александрийских в Белёве». *Храмы России*. Վերցված է 2018 թ․ հունվարի 31-ին. `{{cite web}}`: External link in ``|website=`` (օգնություն)
4. ↑  «Собор Афанасия и Кирилла Александрийских». *Соборы.Ру*. Վերցված է 2018 թ․ հունվարի 31-ին. `{{cite web}}`: External link in ``|website=`` (օգնություն)
**«Ծեր կիթառահարը»** (իսպ.՝ El viejo guitarrista; անգլ.՝ The Old Guitarist), իսպանացի և ֆրանսիացի նկարիչ Պաբլո Պիկասոյի նկարներից՝ ստեղծված 1903 թվականի վերջին և 1904 թվականի սկզբին։ Չափը 122,9 x 82,6 սմ է։ Գտնվում է Չիկագոյի արվեստի ինստիտուտում։

Պատմություն և նկարագրություն
----------------------------

«Ծեր կիթառահարը» կտավը նկարչի երկնագույն շրջանի ամենավառ գործերից է, և նկարվել է Բարսելոնայում։ Դա մի ժամանակաշրջանն էր, երբ նկարիչը հրաժարվում է ակադեմիական գեղանկարչությունից և սկսում որոնել իր սեփական ոճը։ Նա չէր համակերպվում մտերիմ ընկերոջ՝ Կարլոս Կասագեմասի ինքնասպանության հետ, որի մահով էլ սկսվեց երկնագույն շրջանը իր ստեղծագործության մեջ։ Այդ ժամանակ Պիկասոյի աշխատանքները ցուցադրում էին աղքատ, հիվանդ, թշվառ մարդկանց տառապանքները և փոխանցում նկարչի հոգեվիճակը։

Նկարում պատկերված է ծեր, կույր երաժիշտը, որ կիթառ է նվագում։ Նա նստած է գետնին անհարմար կեցվածքով, ծալած և խաչված ոտքերով։ Ծերունին ցնցոտիներ է հագել, դեպի իրեն է սեղմում է կիթառը։ Միայն կիթառն է նրա մխիթարությունը։ Երաժշտի չափազանցված երկար մարմինը հիշեցնում է 16-րդ դարի իսպանացի նկարիչ Էլ Գրեկոյի նկարները, որոնցով միշտ հիանում էր Պիկասոն։ Ներկապնակի խլացված կապույտը ստեղծում է մելանխոլիայի եւ անելանելիության տրամադրություն։

1926 թվականին Չիկագոյի արվեստի ինստիտուտը ձեռք է բերում «Ծեր կիթառահարը» կտավը, ինչը շրաջադարձային է դառնում նկարչի կյանքում։ Պիկասոյի առաջին աշխատանքն էր, որը ձեռք էր բերվել աշխարհի որևէ թանգարանի կողմից՝ մշտական հավաքածուի համար.

Կնոջ դեմքի ուրվագիծը
Վերջերս Չիկագոյի գիտնականները նկարի վրա ռենտգենյան և ինֆրակարմիր լուսանկարներ են արել և ներկի շերտի տակ հայտնաբերել են չթույլատրված պատկեր՝ մերկ երիտասարդ կին, որը կրծքով կերակրում է երեխային, ինչպես նաև կով և հորթ։ Կնոջ դեմքի ուրվագիծը կարելի է տեսնել անզեն աչքով։ Այն անցնում է կիթառահարի գլխի և պարանոցի վրայով։ Պիկասոն հաճախ է իր հին աշխատանքները խնայել, քանի որ այդ ժամանակ նրա նկարները հազվադեպ են վաճառվել, և նա ապրել է աղքատության մեջ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑  «The Old Guitarist». Art Institute Chicago. Վերցված է 2019 թ․ նոյեմբերի 30-ին.
3. ↑  «Pablo Picasso's Blue Period - 1901 to 1904». Pablo Picasso.org. Վերցված է 2019 թ․ նոյեմբերի 30-ին.
4. ↑  «10 Things You Might Not Know About Picasso's The Old Guitarist». Mental Floss. Վերցված է 2019 թ․ նոյեմբերի 30-ին.
5. ↑  «10 малоизвестных фактов о картине Пикассо «Старый гитарист»». Культурология.ру. Վերցված է 2019 թ․ նոյեմբերի 30-ին.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * դ
* ք
* խ
Պոստիմպրեսիոնիզմ |
| --- |
|  |
| 19-րդ դարի վերջիոճերը | 
 Նեոիմպրեսիոնիզմ **·**  Պուանտիլիզմ **·**  Կլաուզոնիզմ **·**  Սինթետիզմ **·**  Սիմվոլիզմ **·**  Արտ Նովո  |
|  |
| Նկարիչներ | 
 Անրի Ռուսո **·**  Պոլ Սեզան **·**  Պոլ Գոգեն **·**  Անրի դը Տուլուզ-Լոտրեկ **·**  Ժորժ Սյորա **·**  Պոլ Սինյակ **·**  Վինսենթ վան Գոգ  |
|  |
| 20-րդ դարի սկզբիոճերը | 
 Ֆովիզմ **·**  Կապույտ հեծյալ **·**  Էքսպրեսիոնիզմ **·**  Կուբիզմ  |
|  |
| Նկարիչներ | 
 Անրի Մատիս **·**  Անդրե Դերեն **·**  Վասիլի Կանդինսկի **·**  Ֆրանց Մարկ **·**  Պաբլո Պիկասո  |
|  |
| Նաև տես
 Իմպրեսիոնիզմ **·**  Մոդեռնիզմ **·**   |

 |
**Անհայտ հերոսի հուշարձան** (սերբ.՝ Споменик Незнаном јунаку), Առաջին համաշխարհային պատերազմին նվիրված հուշարձան, որը գտնվում է Ավալա լեռան վրա՝ Սերբիայի մայրաքաղաք Բելգրադից հարավ-արևելք։

Հուշարձանի ճարտարապետական կառուցվածքի հեղինակն է Վիեննայի գեղարվեստի ակադեմիայի սան, խորվաթ ճարտարապետ Իվան Մեշտրովիչը։

Հուշահամալիրը կառուցվել է 1934-1938 թվականներին, այն վայրում, որտեղ թաղված է Առաջին համաշխարհային պատերազմում Սերբիայի համար կռված անհայտ մի զինվոր։

Նման շատ փոքրիկ հուշարձաններ են կառուցվել նաև Սերբիայի այլ բնակավայրերում։ Անհայտ հերոսի հուշարձանի հարևանությամբ գտնվում է նաև Ժրնով բերդը։

Պատմություն
-----------

Ներկայիս հուշարձանը կառուցվել է 1922 թվականին կառուցված անհայտ զինվորի հուշարձանի տեղում։ Ավելի վաղ, այդ հուշարձանը կառուցվել էր ի հիշատակ այն անհայտ զինվորի, որը սպանվել էր 1915 թվականին Ավստրո-Հունգարիայի դեմ մղվով մերտերից մեկում:

Անհայտ հերոսի գերեզմանը հուշահամալիրի ներսում1938 թվականին նոր հուշահամալիրի ստեղծումից հետո սերբ զինվորի մարմնի մնացորդները տեղափոխել են նոր հատկացված վայր։

Անհայտ հերոս-զինվորի նոր հուշահամալիրի շինարարությունը սկսվել է 1934 թվականին՝ Ժրնով բերդի մոտ, Ավալա սարի գագաթին։ Այդ ընթացքում քանդվել է տեղի հին հուշարձանը, որպեսզի տեղ ազատվի նոր հուշարձանի համար։

Նոր հուշարձանի առաջին քարը դրել է Հարավսլավիայի թագավոր Ալեքսանդր I-ը։ Դրանից հետո մի քանի ամիս անց Հարավսլավիայի թագավորը սպանվում է Ֆրանսիայի Մարսել քաղաքում։

Հուշարձանի շինարարությունը սկսվել է Առաջին համաշխարհային (1914-1918) և Բալկանյան պատերազմների (1912-1913) մասնակից, Հարավսլավիայի թագավոր Ալեքսանդր I-ի հրամանագրով։ Հուշարձանի արտաքին տեսքը մշակել է խորվաթ քանդակագործ Իվան Մեշտրովիչը, իսկ գլխավոր ինժեները եղել է Ստևան Ժիվանովիչը։

Հուշարձանի մշակմանը մասնակցել են նաև Հարավսլավիայի թագավորական բանակի և նավատորմի անդամները։ Հուշարձանը իր տեսքով նման է սարկոֆագի և պատրաստված է սև գրանիտից։ Հուշարձանի շուրջ գտնվում են Հարավսլավիայի բոլոր երկրների՝ Բոսնիա և Հերցեգովինայի, Չեռնոգորիայի, Դալմաթիայի, Խորվաթիայի, Սլովենիայի և Սերբիայի պաշտոնական լեզուներով ներկայացված գրություններ։

Հուշարձանի վերևում գտնվում է Ալեքսանդր I-ի մակագրությունը։ Հուշարձանը ունի 14,5 մետր (48 ֆուտ) բարձրություն և 36 մետր (118 ոտքերի) երկարություն։

2006 թվականին հուշարձանի շուրջը բարեկարգվել է։ Ներկայումս այն գտնվում է Սերբիայի Հանրապետության վերահսկողության ներքո։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  «Անհայտ հերոսի հուշարձան». *Սերբիայի հուշարձաններ* (սերբերեն). Թվայնացման ազգային կենտրոն. Վերցված է 2013 թ․ սեպտեմբերի 16-ին. `{{cite web}}`: External link in ``|publisher=`` (օգնություն)
2. ↑  նիկոլիկ (2013 թ․ հուլիսի 31). «Սերբիայի անհայտ հերոսի հուշարձան». *Novosti.rs* (սերբերեն). Վեչերնե Նովոստի. Վերցված է 2013 թ․ սեպտեմբերի 16-ին.
3. 1 2  «Անհայտ հերոսի հուշարձան, Ավալա լեռան ստորոտ». *Novosti.rs* (սերբերեն). 2013 թ․ օգոստոսի 7. Վերցված է 2013 թ․ սեպտեմբերի 16-ին. `{{cite web}}`: `|first1=` missing `|last1=` (օգնություն)
4. ↑  JDP (2006 թ․ հուլիսի 14). «Անհայտ հերոսի հուշահամալիրի բարեկարգում». *Novosti.rs* (սերբերեն). Վերցված է 2013 թ․ սեպտեմբերի 16-ին.

Մեդիա ֆայլեր

|  |  |
| --- | --- |
| Վիիքպահեստ | Վիքիպահեստ նախագծում կարող եք այս նյութի վերաբերյալ հավելյալ պատկերազարդում գտնել **Անհայտ հերոսի հուշարձան (Սերբիա)** կատեգորիայում։ |
**Արդելիա Ռիփլի Հոլ** (անգլ.՝ **Ardelia Ripley Hall**, դեկտեմբերի 4, 1899(1899-12-04), Վեյմուտ, Նորֆոլկ շրջան, Մասաչուսեթս, ԱՄՆ - սեպտեմբերի 4, 1979(1979-09-04), Greenfield, Մասաչուսեթս, ԱՄՆ), Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների Պետական դեպարտամենտում մշակույթի հարցերով պաշտոնյա (1946 - 1964 թթ.), ով մասնագիտացել էր Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին նացիստների թալանած արվեստի գանձերի վերադարձն ապահովելու գործում։

Կենսագրություն
--------------

Արդելիան ծնվել է Մասաչուսեթս նահանգի Ուեյ Մաութ քաղաքում։ Միջնակարգ դպրոցն ավարտելուց հոտո սովորել է Սմիթ քոլեջում (անգլ.՝ Smith College), այնուհետև մագիստրոսի աստիճանով ավարտել Կոլումբիայի համալսարանը (անգլ.՝ Columbia University):

1945 թվականին Հոլն աշխատանքի է նշանակվել Ճապոնիայի և Կորեայի հետ մշակութային համագործակցության բաժանմունքում՝ որպես խորհրդական, ապահովել կապը Ռոբերտսի հանձնաժողովի և Խաղաղօվկիանոսյան տարածաշրջանի հուշարձանների, գեղանկարչության և արխիվների պահպանության ամերիկյան ծրագրի (անգլ.՝ *Monuments, Fine Arts, and Archives* - *MFAA*) մասնագետների միջև։ Այնուհետև ոչ տևական մի ժամանակահատված աշխատել է որպես *MFAA*-ի պաշտոնյա Եվրոպայում, որից հետո, որպես գեղանկարչության և հուշարձանների գծով խորհրդատու՝ աշխատանքի է անցել Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների Պետական դեպարտամենտում, որտեղ պաշտոնավարել է մինչև 1964 թվականին թոշակի անցնելը։ Գնահատելով Արդելիա Ռիփլի Հոլի՝ այդ տարիների վաստակը՝ նրան բնութագրել են որպես «*շարժիչ ուժի՝ արվեստի թալանված գանձերի վերադարձը ետպատերազմյան տարիներին ապահովելու աշխատանքների բնագավառում*» (*the driving force at the State Department for postwar restitution between 1946 and 1962*): Իրեն վստահված պատասխանատու գործը հետևողականորեն ու մասնագիտական բարձր մակարդակով իրականացնելու ընթացքում նա համագործակցել է այդ ասպարեզի երկու այլ մասնագետ-փորձագետների՝ ֆրանսիացի Ռոզ Վալանի և ավստրիացի Էվելին Տուկերի հետ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  Find A Grave — 1996.
2. 1 2 3 4
3. ↑  Bradsher, Greg (2014). «https://text-message.blogs.archives.gov/2014/07/15/ardelia-hall-part-i/». `{{cite web}}`: External link in ``|title=`` (օգնություն)
4. ↑  Masurovsky, Marc (2011 թ․ մարտի 1). «Ardelia Hall». Holocaust Art Restitution Project. Վերցված է 2014 թ․ մարտի 6-ին.
5. ↑  Bradsher, Greg (2014). «text-message.blogs.archives.gov/2014/07/15/ardelia-hall-part-i/».
6. ↑  «Ardelia Ripley Hall ( 1899-1979 )». Monuments Men Foundation. Վերցված է 2014 թ․ մարտի 6-ին.
7. ↑  Mashberg, Tom (29 janvier 2014). New York Times (ed.). «Not All Monuments Men Were Men». Վերցված է 6 mars 2014-ին.
8. ↑  «Valland, Capt. Rose | Monuments Men Foundation». *www.monumentsmenfoundation.org* (ֆրանսերեն). Արխիվացված է օրիգինալից 2018 թ․ հունվարի 1-ին. Վերցված է 2018 թ․ հունվարի 1-ին.
9. ↑  «Tucker, Evelyn | Monuments Men Foundation». *www.monumentsmenfoundation.org* (անգլերեն). Վերցված է 2018 թ․ հունվարի 1-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Ardelia Hall Collection sur le site de la NARA

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | WikiTree |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | GND: 142776467 · ISNI: 0000000114574134 · LCCN: nb90830486 · VIAF: 160349827 · WorldCat VIAF: 160349827 |

 |
**Ուզի Ֆոգելման** (եբրայերեն՝ עוזי פוגלמן‎, հոկտեմբերի 6, 1954(1954-10-06), Թել Ավիվ, Իսրայել), իսրայելցի իրավաբան, Իսրայելի Գերագույն դատարանի դատավոր (2009 թվականի հոկտեմբերից)։

Կենսագրություն
--------------

Ուզի Ֆոգելմանը ծնվել է 1954 թվականի հոկտեմբերի 6-ին Իսրայելի Թել Ավիվ քաղաքում։ Ծառայել է Իսրայելի պաշտպանության բանակում (1972-1975)։ 1979 թվականին ավարտել է Թել Ավիվի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը, հաջորդ տարի իրավունք է ստացել զբաղվել փաստաբանական գործունեությամբ։ Անցել է իրավաբանական պրակտիկա՝ իսրայելցի իրավաբան Դորիտ Բեյնիշի ղեկավարությամբ։

1985 թվականին մագիստրոսի աստիճան է ստացել Երուսաղեմի համալսարանում։

2000 թվականի նոյեմբերին նշանակվել է Թել Ավիվի շրջանային դատարանի դատավոր։ 2007 թվականի ապրիլին դարձել Է Գերագույն դատարանի դատավորի պաշտոնակատար, այդ պաշտոնում մնացել է մեկ տարի։ 2009 թվականին ընտրվել է Իսրայելի Գերագույն դատարանի մշտական անդամ։ Նրա նշանակմանը դեմ է հանդես եկել Քնեսեթի պատգամավոր Միխայել Բեն-Արին, որը մատնանշել է Գերագույն դատարանի նախագահ Դորիտ Բեյնիշի և Ֆոգելմանի միջև վաղեմի գործնական կապերը։ Սակայն արդարադատության նախարար Յաակով Նեեմանը աջակցել է Ֆոգելմանին։ Պաշտոնը ստանձնել է 2009 թվականի հոկտեմբերին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  «השופט עוזי פוגלמן» (եբրայերեն). Сайт судебной власти Израиля — Судья Узи Фогельман. Արխիվացված է օրիգինալից 2012 թ․ հոկտեմբերի 11-ին. Վերցված է 2012 թ․ փետրվարի 20-ին.
2. 1 2  «Министр юстиции Нееман поддержал президента БАГАЦа Бейниш». 7 канал. 2009 թ․ հուլիսի 31. Վերցված է 2012 թ․ փետրվարի 20-ին.(չաշխատող հղում)

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Ուզի Ֆոգելման» հոդվածին։ |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | VIAF: 43156675012633581918 · WorldCat VIAF: 43156675012633581918 |

 |
Բարբարա Էրիքսդոթերի ուրվականը
-----------------------------

{{Տեղեկաքարտ}}

**Բարբարա Էրիքսդոթեր Բիլկե**1505 — 1553(շվեդ․*Barbro Eriksdotter (Bielke)*), շվեդ ազնվական և կալվածատեր՝ շվեդական հայտնի Բիլկե տոհմից, ում ուրվականը հայտնվում է հուղարկավորած տարածքում։Հայտնի է նաև, որպես Բարբրո Պոլե։

Կենսագրություն
--------------

Բարբրո Էրիքսդոթերը ծնվել է 1505թվականին, ապահովված ընտանիքում։Հայրը՝ ֆեոդալ Էրիկ Բիլկե(մահացել է 1511), մայրը՝ ազնվական Գունիլա Բեսե(1475—1553թթ)։Ասպետ Ակսել Բիլկեի(1500—1559), Տուրե Բիլկեի(մահացել է 1534թ․) և ազնվական Աննա Էրիքսդոթեր Բիլկեի քույրը։1524 թվականին Բարբարային կնության առավ ասպետ և օրենսդիր Մոնս Յուհանսոնը(1500—1555թթ․), նրանք ունեցան վեց երեխա։Ընտանիքն ապրում էր Էսթերգոթլանդ կալվածքում։

Բարբարա Էրիքսդոթերը հայտնի էր, որպես դաժան տիրուհի, ծառաներին ծաղրելը և պատժելը նրան մեծ բավականություն էին պատճառում։Հանրային ռեզոնանսը և դժգոհությունները հայտնվեցին այն ժամանակ, երբ, լեգենդի համաձայն կալվածատեր Էրիքսդոթերը փակված բանտարկյալների առջև սնունդ և խմիչքով դրեց, որից նրանք չէին կարողանում օգտվել, ինչին նա պատասխանում էր;

— Նրանք ունեն սնունդ և խմիչք, եթե նրանք չեն ուտում, կարող են մեղադրել իրենց։ Նա հայտնի էր իր կախարդական հնարավորություններով։Մահացել է 1553թվականին։

Լեգենդ ուրվականի մասին
----------------------

Մահից հետո Բարբարային հուղարկավորեցին Լինչյոպինգի եկեղեցում։Բայց լեգենդը վկայում է, որ Էրիքսդոթերի մարմինը տեղափոխել են Վորդնես եկեղեցի։Մեկ ուրիշ վարկածով՝մարմնը խեղվել է և գցվել կալվածքի մոտակա լիճը։Այս վարկածի համաձայն Բարբարա Էրիքսդոթերի ուրվականը թռչում է լճի վրայով և բացականչում․Բարբրոն կախվել է, Բարբրոն կախվել է, և ուրվականը կենդանացել է․․․Լեգենդի համաձայն, ուրվականը կարելի է տեսնել սատանայի հետ պարելիս գիշերային խավարի մեջ։Ինչպես նաև, ուրվականին կարելի է հանդիպել Լինչյոպինգի եկեղեցում կամ Բրոկոնդ ամրոցում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «*Adliga ätten Bielke af Åkerö nr 8, † Tab. 19*». Վերցված է 2016 թ․ դեկտեմբերի 16-ին.
2. ↑  «*Personakt för Barbro Eriksdotter*». Արխիվացված է օրիգինալից 2007 թ․ հոկտեմբերի 29-ին. Վերցված է 2016 թ․ դեկտեմբերի 16-ին.
3. ↑  «*Personakt för Erik Bielke (Turesson)*». Արխիվացված է օրիգինալից 2007 թ․ հոկտեմբերի 29-ին. Վերցված է 2016 թ․ դեկտեմբերի 16-ին.
4. ↑  «*Artikel om Barbro Påle*». *paranormal.se*. Վերցված է 2016 թ․ դեկտեմբերի 16-ին.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | WeRelate |

 |
**Խիզախության ուղի, Արիության ճանապարհ** (լիտ.՝ Drąsos Kelias), պոպուլիստական ուղղվածությամբ լիտվական քաղաքական կուսակցություն, որը հիմադրվել է 2012 թվականին։ 2017 թվականի տվյալներով անդամների թիվը 2499 է։

Պատմություն
-----------

Կուսակցությունը հիմնել են Դրասյուս Կեդիսի (1971—2010) համախոհները, որը սկանդալային ճանաչման էր հասել՝ կապված երկու մարդկանց սպանության մեղադրանքի հետ, որոնք իբր բռնաբարել էին նրա փոքրահասակ դստերը՝ Դեյմանտեին։ Կեդիսը մահացել է անհայտ հանգամանքներում 2010 թվականին։ Լրատվամիջոցները ենթադրում էին, որ սպանվածների հարազատները և ընկերները վրեժ են լուծել նրանից։ Կուսակցության կողմնակիցները և հիմնադիրներն էին Դրասյուսի քույրը, դատավորը, Նյարինգա Վյացկենեն։ Կուսակցության անվանումը համահունչ էր Դրասյուսի անվան հետ, որը լիտվերենից թարգմանվում է «խիզախություն»։

Կուսակցության ծրագիրն իրենից ենթադրում էր Լիտվայում կաշառակերության դեմ պայքար և դատական համակարգի փոփոխություն։ Կուսակցության ղեկավարը Գարլյավա քաղաքի նախկին կրոնական Իոնաս Վարկալան է։ Կուսակցությունը 2012 թվականի ընտրությունների ժամանակ անսպասելիորեն հավաքել է ձայների 8 %-ը և Լիտվայի Սեյմում ստացել է 7 տեղ, սակայն կորցրել է բոլոր տեղերը հաջորդ ընտրության ժամանակ։ Պառլամենտում եղած ժամանակ կուսակցությունը նախաձեռնել է խոշոր պաշտոնյանի հետ կապված հետաքննություններ, որին պատասխան հաճախ մեղադրվել է ռուսամետ և կրեմլյան քարոզչության մեջ։

Սեյմի անդամ պատգամավորներ (2012–2016)
-------------------------------------

* Նյարինգա Վյացկենե (ծնված 1971 թվականին), իրավաբան,
* Իոնաս Վարկալա (1951), քահանա,
* Աուրելիա Ստանչիկենե (1966), ճարտարապետ,
* Ալգիրդաս Վացլովաս Պատացկաս (1943), քաղաքական գործիչ,
* Վիտաուտաս Անթանաս Մատուլյավիչյուս (1952), լրագրող,
* պրոֆ. Պովիլաս Գիլիս (1948), տնտեսագետ,
* Վալդաս Վասիլյաուսկաս (1951), լրագրող։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Dapkus, Liudas (14 October 2012), *Poll: Ruling coalition to win Lithuanian election*, Associated Press
2. ↑  «Lietuvos Respublikos politinių partijų sąrašas» (PDF) (լիտվերեն). Lietuvos Respublikos Teisingumo ministerija. 2017-03-02. Արխիվացված է օրիգինալից (PDF) 2017 թ․ սեպտեմբերի 21-ին. Վերցված է 2017 թ․ հուլիսի 5-ին.
3. ↑  *'Anti-paedophile' party poised for parliamentary debut in Lithuania*, AFP, 13 October 2012
4. ↑  Beniusis, Vaidotas (14 October 2012), *Austerity-weary Lithuania swings left in parliamentary election*, AFP, Արխիվացված է օրիգինալից 13 June 2013-ին, Վերցված է 26 March 2018-ին
5. ↑  Скверный детектив (ռուս.)
6. ↑  VRK inf. Արխիվացված 2012-11-17 Wayback Machine

Արտաքին հղումներ
----------------

* Պաշտոնական կայք (լիտվ.)
**Ընթերակայված ինքնասպանություն**, ինքնասպանություն, որն իրականացվում է այլ անձի օգնությամբ։ Այս եզրույթը հաճախ կիրառվում է որպես **«բժշկի կողմից օժանդակված ինքնասպանություն» / «բժշկական օգնությամբ ինքնասպանություն»** եզրույթով, որը ենթադրում է, որ բժիշկը «գիտակցաբար և դիտմամբ մարդուն տալիս է ինքնասպանություն գործելու համար անհրաժեշտ գիտելիքներ կամ միջոցներ (կամ երկուսն էլ), այդ թվում՝ դեղորայքի մահացու չափաբաժինների վերաբերյալ խորհրդատվություն, այդպիսի մահացու դոզաների նշանակում կամ դեղորայքի տրամադրում»։

Բժշկի կողմից օժանդակված ինքնասպանությունը հաճախ շփոթում են էֆթանազիայի հետ։ Էվթանազիայի միջոցով բժիշկն ինքնուրույն ղեկավարում է այն գործիքը, որը հանգեցնում է մահվան՝ սովորաբար մահացու դեղամիջոցը։ Ընթերակայված ինքնասպանության դեպքում անհրաժեշտ է, որ ողջամիտ մարդն ինքնակամ արտահայտի մահանալու իր ցանկությունը և խնդրի տրամադրել դեղամիջոցի չափաբաժինը, որով կավարտվի իր կյանքը։ Տարբերակիչ ասպեկտն այն է, որ բժշկի կողմից օժանդակված ինքնասպանության ընթացակարգը պահանջում է, որ հիվանդն ինքնուրույն կիրառի դեղամիջոցը։

Տես նաև
-------

* Dignitas (կազմակերպություն)

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Definition of ASSISTED SUICIDE» (անգլերեն). www.merriam-webster.com. Վերցված է 2017 թ․ դեկտեմբերի 11-ին.
2. ↑  «EUTHANASIA AND ASSISTED SUICIDE (UPDATE 2007)» (PDF). 2011 թ․ դեկտեմբերի 19. Արխիվացված է օրիգինալից (PDF) 2011 թ․ դեկտեմբերի 19-ին. Վերցված է 2017 թ․ դեկտեմբերի 11-ին.
3. ↑  *Harris, D (2006).* "Assisted dying: the ongoing debate" // *Postgraduate Medical Journal*. — № 82 (970). — С. 479–482. — ISSN 0032-5473.
4. ↑  *Materstvedt & Kaasa (2002).* "Euthanasia and physician-assisted suicide in Scandinavia with a conceptual suggestion regarding international research in relation to the phenomena". // *Palliative Medicine*. — № 16:19.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Ընթերակայված ինքնասպանություն» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | MESH ID |
|  |
| 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| BNE: XX5324732 · BNF: 12571592v · GND: 4117232-2 · LCCN: sh91004385 · Microsoft: 3017957026 · NKC: ph191231 |

 |

 |
**Պատահար Վիշիում** (անգլ.՝ Incident At Vichy), ամերիկացի դրամատուրգ Արթուր Միլլերի պիեսը, որը գրվել է 1964 թվականին և պատմում է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Վիշի քաղաքում ռասայական պատկանելության ստուգման նպատակով գերմանացի զինվորական սպաների և ֆրանսիական կոլաբորացիոնիստ ոստիկանների կողմից ձերբակալված մի խումբ տղամարդկանց մասին, կոլաբորացիոնիստ ոստիկանների կողմից։ Պիեսն անդրադառնում է մարդկային բնավորության, մեղքի, վախի և փոխադարձ օգնության թեմաներին։

1973 թվականին Միլլերը հարմարեցրել է պիեսը հեռուստատեսության համար։

Սյուժե
------

Պիեսի առաջին կեսին կերպարները փորձում են հասկանալ, թե ինչ հիմքով են իրենք ձերբակալված և ինչ ընթացակարգ են սպասում իրենց։ Բացառությամբ գնչուի և արիստոկրատ ֆոն Բերգի՝ մյուս բոլոր կերպարները հրեաներ են, և նրանց մեծ մասը տեղափոխվել է Վիշի գերմանացիների կողմից օկուպացված հյուսիսային Ֆրանսիայից։ Հասկանալով իրավիճակի հնարավոր լրջությունը՝ նրանք, այնուամենայնիվ, կարծում են, որ դա փաստաթղթերի ընթացիկ ստուգում է։ Տղամարդկանցից մեկը՝ Բայյարը, որը գուցե հրեա չէ, բայց միանշանակ կոմունիստ է, հայտնում է գնացքների մասին, որոնք մարդկանց տանում են Գերմանիայում և Լեհաստանում գտնվող համակենտրոնացման ճամբարներ, և պատմում է զանգվածային սպանությունների մասին։

Պիեսի երկրորդ կեսը ցույց է տալիս տղամարդկանց տարբեր արձագանքները․ Լեդյուկը, որը հոգեբույժ-բժիշկ է և 1940 թվականի մարտական գործողությունների մասնակից, փորձում է ուրիշներին համոզել փախուստ կատարելու անհրաժեշտության մեջ։ Սակայն, ֆիզիկապես ուժեղ մյուս կերպարները չեն տեսնում նման անհրաժեշտություն, քանի որ հույս ունեն, որ ամեն ինչ լավ կլինի։ Դրա վրա ազդում է այն փաստը, որ աշխատասենյակ առաջինը մտած գործարար Մարշանին ազատ են թողնում շենքից։ Տղամարդկանց հերթով տանում են պրոֆեսորի աշխատասենյակ՝ զննման համար․ ոմանք խուճապի են մատնվում, իսկ ոմանք իրենց հանդուգն են պահում։ Պիեսի վերջում ֆոն Բերգը, որը շենքից դուրս գալու անցաթուղթ է ստացել, դա տալիս է Լեդյուկին՝ դրանով իսկ նրան թույլ տալով փախչել։

Բեմադրություններ
----------------

* 1964 — Incident at Vichy, ANTA Washington Square Theatr (ԱՄՆ)
* 1965 — Incident at Vichy, Phoenix Theatre (Միացյալ Թագավորություն)
* 1967 — «Պատահար Վիշիում», ռեժիսոր՝ Մարլեն Խուցիև, «Սովրեմեննիկ» թատրոն (ԽՍՀՄ)
* 1981 — Incident at Vichy, Jewish Repertory theater (ԱՄՆ)
* 2009 — Incident at Vichy, The Actors Company Theatre (ԱՄՆ)

Էկրանավորում
------------

* 1989 — «Իսկ սա տեղի է ունեցել Վիշիում» (ռուս․՝ «А это случилось в Виши»), ռեժիսոր՝ Միխայիլ Կոզակով, ԽՍՀՄ ԿՀ գրական-գեղարվեստական ծրագրերի գլխավոր խմբագրությունը

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Miller, Arthur. *Collected Plays*, 1944–1961. New York: Library of America, 2006, p. 761 193108291X

Արտաքին հղումներ
----------------

* «Պատահար Վիշիում»(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
* Munira Mirza. (2004). «Incident at Vichy» (անգլերեն). culturewars.org.uk. Արխիվացված է օրիգինալից 2007 թ․ մարտի 6-ին. Վերցված է 2016 թ․ փետրվարի 22-ին.
* NEIL GENZLINGER. (2009 թ․ մարտի 17). «France, 1942: Detained, Examined, Gone» (անգլերեն). nytimes.com. Վերցված է 2016 թ․ փետրվարի 22-ին.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Internet Broadway Database |

 |
**Յասեկ-Պտասեկ** (լեհ.՝ Jasiek-Ptasiek), ուրվական կամ ոգի լեհական դիցաբանությունում, բնակվել է Թռչունների լեռան տակ (լեհ.՝ Ptasia Góra, Սմոլնոյ լեռ (լեհ.՝ Smolna)) Սուդետներում՝ Պոլյանիցա-Զդրույ քաղաքի մոտակայքում գտնվող Պոկշիվնո (լեհ.՝ Pokrzywno) գյուղի անտառում։

Պատմություն
-----------

Լեգենդ Յասեկ-Պտասեկի մասին՝ հետաքրքիր թեմա լեհական ժողովրդական մշակույթում։ 17-րդ դարի երկրորդ կեսին եղել է մի մարդ, որի անունն Յոհան Շմիդտ էր։ Նա Կլոձկոյում պանդոկի գարեջրագործ և սեփականատեր էր, որը 1418 թվականից սկսած պահպանում էր գինու ավանդույթները։ Այսօր այդ պանդոկի տեղում բանկ է։ Անհայտ ու չապացուցված պատճառներով Յոհանն անիծվել է ու խաբվել, կաթված է ստացել և մահացել։ Հուղարկավորության ժամանակ դագաղում դիակ չի եղել։ Ինչպես պարզվել է ավելի ուշ, հարյուր գուլդենի համար Կլոձկոյից մի դահիճ Յոհանին դրել է կաշվե պարկի մեջ և նրան քարշ տվել Պոկշիվնոյի մոտակա անտառը։ Այդ ժամանակվանից այդ անտառում հայտնվել է այսպես կոչված Յասեկ-Պտասեկը, հատկապես նկատել են Թռչունների և Լոմնիցկա Ռուվնյա (լեհ.՝ Łomnicka Równia) լեռների տարածքում։ Նա վախեցնում է կողքով անցնող մարդկանց, վիրավորում է նրանց և կռիվ գցում։ Կլադսկե կոմսության ժամանակաշրջանից ի վեր մարդկանց շրջանում շատ պատմություններ են եղել Յասեկ-Պտասեկի հետ հանդիպումների մասին։

Հետաքրքիր փաստեր
----------------

* Լեհաստանում արտադրվում է «Յասեկ-Պտասեկ» անունով գարեջուր.

Աղբյուրներ
----------

* Предполагаемое изображение
* Легенды о Ясеке-Птасеке (լեհ.)

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «*Jasiek Ptasiek. Browar Rebelia*» (լեհերեն). Վերցված է 2017 թ․ փետրվարի 18-ին.

Գրականություն
-------------

* *Henryk Grzybowski: Jasiek-Ptasiek. W: Janusz Laska, Mieczysław Kowalcze: Popularna Encyklopedia Ziemi Kłodzkiej. T. 1 (A-J). Kłodzko-Nowa Ruda: Kłodzkie Towarzystwo Oświatowe, 2009*, с. 284.
* *Josef Straube, "O Jaśku-Ptaśku"; Franz Albert "Jak powstała legenda o Jaśku-Ptaśku" W: Polanica Zdrój wczoraj i dziś, tom I*, с. 348-362, *red. Henryk Grzybowski, Georg Wenzel; Nowa Ruda-Polanica Zdrój 2006.*
**Եվրոմասթ** (անգլ.՝ Euromast, բառացի թարգմանությամբ նշանակում է **Եվրոկայմ**), դիտաշտարակ նիդերլանդական Ռոտերդամ քաղաքում։ Կառուցվել է 1958-1960 թվականներին, ճարտարապետ *Հյու Մասկանտ*ի (*Hugh Maaskant*) նախագծով։ Հնարավոր ամեն ինչ արվել է, որ աշտարակը շահագործման հանձնվի 1960 թվականի նիդերլանդական ծաղկատոնի նախօրյակին։ 2010 թվականից ի վեր աշտարակն ընդգրկված է քաղաքի և երկրի հուշարձանների ցանկում։

Հակիրճ տեղեկություններ
----------------------

Եվրոմասթը բետոնե, ինը մետրանոց ներքին տրամագիծ ունեցող, սնամեջ կառույց է։ Բետոնե որմնաշերտի հաստությունը 30 սանտիմետր է։ Աշտարակի կայունությունն ապահովելու նպատակով այն բարձրացրել են 1.900.000 կիլոգրամանոց բետոնե բլոկի վրա, այնպես, որ ձգողականության (ծանրության) կենտրոնը գտնվի գետնի տակ։ Աշտարակն ունի թռչնաթռիչքի՝ 96 մետր բարձրության վրա գտնվող դիտահարթակ և ռեստորան։ Սկզբնապես, ունենալով 101 մետր բարձրություն, այն համարվել էր Ռոտերդամի ամենաբարձր կառույցը։ Իր առաջնատար դիրքը կորցրել է 1968 թվականին, երբ շահագործման է հանձնվել 113,5 մետրանոց *Erasmus MC* երկնաքերը։ Սակայն երկու տարի անց՝ 1970 թվականին, երբ Եվրոմասթի վրա հավելվել է 85 մետրանոց, Տիեզերական կոչվող աշտարակը, վերստին զբաղեցրել է առաջին տեղը։

Եվրոմասթը աշխարհի մեծ աշտարակների դաշնության (*World Federation of Great Towers*-ի) անդամ է։

2008 և 2009 թվականներին աշտարակը հյուրընկալել է էքստրեմալ մարզաձևերից՝ *BASE jumping*-ի մրցումները։

Պատկերասրահ
-----------

* ԵվրոմասթըԵվրոմասթը
* Տեսարան ԵվրոմասթիցՏեսարան Եվրոմասթից
* Գիշերային տեսարան Եվրոմասթից /1959 թ./Գիշերային տեսարան Եվրոմասթից /1959 թ./
* Ռեստորանը՝ թռչնաթռիչքի բարձրության վրաՌեստորանը՝ թռչնաթռիչքի բարձրության վրա

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Նիդեռլանդների հուշարձանների ցուցակ
2. ↑  «http://globenavigation.com/». Արխիվացված է օրիգինալից 2012 թ․ նոյեմբերի 6-ին. Վերցված է 2018 թ․ նոյեմբերի 1-ին. `{{cite web}}`: External link in ``|title=`` (օգնություն)
3. ↑

Արտաքին հղումներ
----------------

* Website van de Euromast
* 
* Aerial photo (Google Maps) Արխիվացված 2016-03-03 Wayback Machine

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Եվրոմասթ (աշտարակ)» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | Ֆեյսբուք · Թվիթթեր |
|  |
| Ֆոտո, վիդեո և աուդիո | Ինստագրամ |
|  |
| Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | GND: 4795798-0 · VIAF: 235245325 · WorldCat VIAF: 235245325 |

 |
**Նիկ Վուդման** (անգլ.՝ Nick Woodman, հունիսի 24, 1975(1975-06-24), Մենլո պարկ, Սան Մատեո շրջան, Կալիֆոռնիա, ԱՄՆ), ամերիկացի ձեռներեց, հիմնադիր և գլխավոր տնօրեն GoPro ընկերության։

Կյանքը և կարիերան
-----------------

Վուդմանը մեծացել է Կալիֆոռնիա նահանգի Ատերտոն քաղաքում։ Դպրոցում նա ամենից շատ հետաքրքրված էր սպորտով։ Իսկ ավագ դասարաններում նրան լրջորեն սկսեց հետաքրքրել ճանապարհորդությունները, հենց սա մեծ նշանակություն ունեցավ հետագա համալսարանի ընտրության վրա։ Նա ընդունվել է Կալիֆոռնիայի համալսարան։ Ուսումը ավարտելուց հետո Նիկը որոշում է բացել սեփական բիզնեսը, այդ իսկ պատճառով հիմնում է Funbug ընկերությունը։ Դա մի կայք էր, որտեղ մարդիկ կարող էին խաղալ հին խաղեր։ Նա կայքում կատարում է մոտ 4 միլիոն դոլարի ներդրում։ Սակայն որոշ ժամանակ անց կայքը սնանկանում է.:

Մի քանի օր անց Նիկը Ավստրալիա է ուղևորվում զբոսնելու նպատակով։ Այնտեղ նա նկատեց, որ բարձրակարգ սպորտային լուսանկարները կարող են արվել միայն պրոֆեսիոնալ մարզիկների կողմից, որոնք հատուկ մարդկանց են վարձել։ Այնպես որ, նա որոշեց ստեղծել անջրանցիկ տեսախցիկ։ Առաջիկա մի քանի տարիների ընթացքում նա զարգացրեց իր սեփական տեսախցիկը։ Երբ տեսախցիկն արդեն պատրաստ էր, նա ուղարկեց այն չինական արտադրողի, որտեղից նա ստացավ առաջին պատրաստված նմուշը։ Առաջին GoPro ֆոտոխցիկը ստեղծվել է 2004 թվականին։ Չինաստանում նա ստացել է իր առաջին պատվերները իր տեսախցիկի համար և այդ պահից վաճառքը սկսեց աճել մեծ արագությամբ։ Այսպիսով, 2012 թվականին վաճառվել է 2,3 միլիոն տեսախցիկ, իսկ ընկերության եկամուտը կազմել է 521 միլիոն դոլար։

Վուդմանը ամուսնացած է Ջիլ Սքուլլիի հետ։ Նրանք երեք զավակ ունեն և ապրում են Կալիֆոռնիա նահանգի Վուդսդեյս քաղաքում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Internet Movie Database — 1990.
2. ↑  «The Best Ride of Our Lives». Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ սեպտեմբերի 8-ին. Վերցված է 2017 թ․ հունիսի 28-ին.
3. ↑  «Миллиардер на серфе». *Газета РБК*. Վերցված է 2017 թ․ հունիսի 28-ին.
4. ↑  «Как серфер Ник Вудман заработал миллиард долларов при помощи видеокамеры за 3 доллара» (ռուսերեն). bbf.ru. Վերցված է 2017 թ․ հունիսի 28-ին.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Նիկ Վուդման» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | Թվիթթեր |
|  |
| Ֆոտո, վիդեո և աուդիո | Ինստագրամ |
|  |
| Թեմատիկ կայքեր | Internet Movie Database |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | LCCN: n2014047172 · VIAF: 310519866 · WorldCat VIAF: 310519866 |

 |
**Էլ Վիսկաինո** (իսպ.՝ El Vizcaíno), Խաղաղ օվկիանոսի ծովածոցը և կենսոլորտային արգելոց Մեքսիկայում։ Գտնվում է Կալիֆոռնիայի թերակղզու կենտրոնական մասում։ Արգելոցն ստեղծվել է 1988 թվականին և իր տարածքով (25,5 հազար կմ²) Լատինական Ամերիկայի ամենամեծ արգելոցն է։ Կոչվել է հետազոտող Սեբաստյան Վիսկաինոյի անունով։

Տեսարժան վայրեր
---------------

Արգելոցը ներառում է մի շարք ուշագրավ լանդշաֆտներ։ Օհո դե Լիեբրե և Սան Իգնասիո ծովալճակներում ձմեռում և բնադրում են ծովային կաթնասուների և ջրային թռչունների մի քանի տեսակներ։

Առաջինը թերակղզու տարածքը բնակեցրել են կոչի հնդկացիներն ավելի քան 11 հազար տարի առաջ։ Սիեռա դե Սան Ֆրանսիսկո լեռներում գտնվող քարանձավները, որտեղ նրանք ապրել են, դեռևս պահպանում են նրանց ստեղծագործությունների հետքերը:Արգելոցի տարածքում տեղակայված այս վայրերը բաց են զբոսաշրջիկների այցելության համար։

Կենդանական աշխարհ
-----------------

Քանի որ արգելոցի կլիման անապատային է (Սոնորայի անապատի և Ստորին Կալիֆոռնիայի անապատի հանգույց), կենդանական աշխարհը ներառում է գիշերային կենսակերպ վարող բազմաթիվ կենդանիներ՝ կոյոտներ, տարբեր կրծողներ, նապաստակներ։ Առանձնակի նշանակություն ունեցող կաթնասուններից է եղանաեղջյուրների Antilocapra americana peninsularis pronghorn էնդեմիկ տեսակը, հանդիպում են անապատային հաստեղջյուր և սևապոչ եղջերու։ Թռչուններից հանդիպում են ջրարծիվ, բակլանազգիներ, տառեղներ, որորներ։ Արգելոցի ջրային տարածքներում բնակվում են մոխրագույն կետեր, սովորական փոկեր, կալիֆոռնական ծովառյուծներ, հյուսիսային ծովային փղեր և կապույտ կետեր։ Ծովալճակներում կան ծովային կրիաների չորս վտանգված տեսակների ներկայացուցիչներ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. ↑  Vizcaino Biosphere Reserve - Park Profile - General information Արխիվացված 2020-06-26 Wayback Machine. Retrieved 09-14-2008.
3. ↑  Riley, Laura and William Riley. *Nature’s Strongholds: The World’s Great Wildlife Reserves.* Princeton University Press, 2005. ISBN 0691122199, ISBN 9780691122199 pg. 452.
4. ↑  «Whale Sanctuary of El Vizcaíno, Mexico» (անգլերեն). Encyclopedia of Earth. Արխիվացված է օրիգինալից 2010 թ․ հունվարի 13-ին. Վերցված է 2010 թ․ հունվարի 10-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* «El Vizcaino Biosphere Reserve» (անգլերեն). Park Profile. Արխիվացված է օրիգինալից 2012 թ․ մարտի 26-ին. Վերցված է 2010 թ․ հունվարի 10-ին.
**Թեյի սպասքի թանգարան** (անգլ.՝ Museum of Tea Ware, չինարեն՝ 茶具文物館), բացվել է 1984 թվականի հունվարի 27-ին, «Դրոշաձողով տանը» (անգլ.՝ Flagstaff House; չինարեն՝ 旗杆屋), այդ պատճառով հաճախ կոչվում է նաև Թեյի սպասքի թանգարան` Դրոշաձողով տանը։ Հոնկոնգի արվեստի թանգարանի ստորաբաժանումն է, որը գտնվում է Հոնկոնգի ժամանցի և մշակույթի նախարարության վերահսկողության տակ։

Թանգարանի մասին
---------------

Թանգարանը գտնվում է Քոթըն Թրի Դրայվում, Կենտրոնական շրջանում, Հոնկոնգի զբոսայգու տարածքում։

Թանգարանի խնդիրն է հավաքել, ուսումնասիրել և ցուցադրել թեյի սպասքը։ Թանգարանի հիմնական հավաքածուն նվեր է Կ. Ս. Լոյի կողմից։ Այն իր մեջ ներառում է իսինյան կավից թեյնիկների նշանակալի հավաքածու։

Թանգարանն ամեն օր բաց է այցելության համար, բացի երեքշաբթի օրերից և Չինաստանի Ամանորի առաջին երկու օրերը։ Աշխատանքային ժամերը 10:00-18:00-ն է, Սուրբ ծննդյան և Չինաստանի Ամանորի նախօրեին թանգարանն աշխատում է 10:00-17:00-ն:

Մուտքն ազատ է։

Պատմություն
-----------

Ջորջ Չարլզ դ'ԱգիլարՋորջ Չարլզ դ'Ագիլար
Շենքը, որտեղ տեղակայված է թանգարանը, կառուցվել է 1846 թվականին, գենելար-մայոր Ջորջ Չարլզ դ'Ագիլարի համար և կոչվել է Շտաբային տուն։ 1932 թվականին շենքը ձեռք է բերել ավելի հայտնի` Դրոշաձողով տուն անունը։ Մինչև 1976 թվականը այստեղ տեղակայված է եղել Հոնկոնգում բրիտանական ուժերի հրամանատարությունը, ինչպես նաև` այստեղ է եղել նրանց բնակության վայրը։

1981 թվականին թանգարանը հանձնվել է Քաղաքային խորհրդին` թանգարան ստեղծելու համար, որտեղ կարող էին ցուցադրվել դոկտոր Կ. Ս. Լոյի նվիրած հավաքածուի առարկաներից։ 1984 թվականի հունվարի 27-ին այստեղ որպես Հոնկոնգի թանգարանի մասնաճյուղ բացվել է Թեյի սպասքի թանգարանը` դառնալով թեյի պարագաների առաջին թեմատիկ թանգարանն Ասիայում։

Դրոշաձողով տունը համարվում է Հոնկոնգի հնագույն շինությունը, որը կառուցվել է նեոհունական ոճով։ Կարծիքները տարբերվում են առ այն, թե ով է եղել շենքի ճարտարապետը։ Ենթադրություն կա, թե դա եղել է կամ Մյորդոկ Բրյուսը, կամ` լեյտենանտ Բերնարդ Քոլինսոնը։

Պատկերասրահ
-----------

* Դրոշաձողով տունը 1846 թվականինԴրոշաձողով տունը 1846 թվականին
* 
* 
* 
* 
* 
* Դոկտոր Կ. Ս. ԼոնԴոկտոր Կ. Ս. Լոն
* 
* 
* 
*

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Flagstaff House Museum of Tea Ware» (անգլերեն). Hong Kong Tourism Board. Վերցված է 2014 թ․ մայիսի 24-ին.
2. ↑  «Hong Kong Museum of Art» (անգլերեն). Google Cultural Institute. Վերցված է 2014 թ․ մայիսի 25-ին.
3. ↑  «About the Museum» (անգլերեն). Hong Kong Museum of Art. Վերցված է 2014 թ․ մայիսի 24-ին.
4. 1 2  «Flagstaff House, Cotton Tree Drive, Central». The Antiquities and Monuments Office. Արխիվացված է օրիգինալից 2019 թ․ հոկտեմբերի 27-ին. Վերցված է 2014 թ․ մայիսի 24-ին.
5. ↑  «Museum of Tea Ware is 30 Years Old!» (անգլերեն). Leisure and Cultural Services Department. Արխիվացված է օրիգինալից 2018 թ․ հոկտեմբերի 10-ին. Վերցված է 2014 թ․ մայիսի 25-ին.
6. ↑  Eric Cavaliero (1997 թ․ հունվարի 16). «Proud house on a hill» (անգլերեն). The Standard. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ դեկտեմբերի 8-ին. Վերցված է 2014 թ․ մայիսի 24-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Հոնկոնգի արվեստի թանգարանի պաշտոնական կայքը(չին.)(անգլ.)
**Ալեքսեյ Բուլատկին** (ռուս.՝ Алексей Семёнович Була́ткин, փետրվարի 4 (16), 1890, Տամբովի նահանգ, Ռուսական կայսրություն - մարտի 13, 1919(1919-03-13), Եկատերինոսլավի նահանգ, Ուկրաինական ԽՍՀ), ռուս սպա, Առաջին համաշխարհային պատերազմի հերոս, Ռուսաստանի հարավում Սպիտակ շարժման մասնակից։

Կենսագրություն
--------------

Ալեքսեյ Բուլատկինը ծնվել է 1890 թվականին։ 1910 թվականին ավարտել է Ալեքսեևսկի ռազմական ուսումնարանը, 1913 թվականի նոյեմբերի 15-ին ստանալով ենթասպայի կոչում` ծառայության է անցել Լուցկի 165-րդ հետևակային գնդում։ Առաջին համաշխարհային պատերազմին մասնակցել է Լուցկի 165-րդ հետևակային գնդի կազմում։ 1915 թվականին ստացել է շտաբս-կապիտանի կոչում։ Արժանացել է Սուրբ Գեորգիի 4-րդ աստիճանի շքանշանի։ 1917 թվականի մարտի 18-ին ստացել է փոխգնդապետի, 1917 թվականի օգոստոսի 25-ին` գնդապետի կոչում։ Քաղաքացիական պատերազմին մասնակցել է Սպիտակ շարժման կազմում Ռուսաստանի հարավում։ 1918 թվականի հուլիսին 60 կամավորական սպաների հետ ընդգրկվել է Կամավորականների բանակ, նշանակվել 1-ին Սպայական (Մոսկովյան) գնդի 9-րդ վաշտի հրամանատար, որի կազմում էլ մասնակցել է 2-րդ Կուբանյան արշավանքներին։ 1918 թվականի հոկտեմբերին նշանակվել է 3-րդ գումարտակի հրամանատար, իսկ նոյեմբերի 1-ին Սպայական (Մոսկովյան) գնդի հրամանատարի տեղակալ։ 1918 թվականի նոյեմբերի 19-ից մինչև դեկտեմբերի 13-ը գեներալ-մայոր Գեյդեմանի մահից հետո ժամանակավոր ղեկավարել է գունդը։ 1919 թվականի հունվարին Դոնբասի պաշտպանության ժամանակ ղեկավարել է մարկովցիների և կորնիլովցիների համախմբված ջոկատները։

Սպանվել է 1919 թվականի մարտի 13 (26)-ին Օլխովատկա գյուղի մոտ մղվող մարտերի ժամանակ։ Օլխովատկայի գրավումից հետո մարկովցիների կողմից գտնվել է գնդապետ Բուլատկինի այլանդակված դիակը։ Դիակը ուղարկվել է Ռոստով, կայարանից 50 մարկովցիների դասակի ուղեկցությամբ տեղափոխվել եկեղեցի, այնուհետև զինվորական արարողակարգով թաղվել զինվորական գերեզմանատանը։

Պարգևներ
--------

* Սուրբ Աննայի 4-րդ դասի շքանշան «խիզախության համար» գրառմամբ;
* Սուրբ Ստանիսլավի 3-րդ դասի շքանշան սրերով և ժապավենով
* Բարձրագույն բարեհաճություն «հակառակորդի դեմ աչքի ընկնելու համար» (ВП 6.05.1916)
* Սուրբ Աննայի 3-րդ դասի շքանշան սրերով և ժապավենով (ВП 1.06.1915)
* Սուրբ Վլադիմիրի 4-րդ դասի շքանշան. սրերով և ժապավենով (ВП 15.06.1915 )
* Սուրբ Աննայի 2-րդ դասի շքանշան սրերով (ВП 17.11.1916)
* Սուրբ Գեորգիի 4-րդ դասի շքանշան (ПАФ 7.02.1917)
* Գեորգիևյան զենք (ПАФ 25.07.1917)

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  [Высочайшие приказы по Военному ведомству к № 1033, 1910, с 308]
2. ↑  Русский Инвалид, № 134. Официальный отдел. — 10-го июня 1917 г. — С. 1.
3. ↑  Армия и флот свободной России, № 206. Официальный отдел. — 7 сент. 1917 г. — С. 3.

Գրականություն
-------------

* Марковцы в боях и походах за Россию в освободительной войне 1917—1920 годов. Книга вторая. — Париж, 1964.
* Волков С. В. Белое движение. Энциклопедия гражданской войны. — СПб.: «Нева», 2002. — С. 63.
* Клепов М. Ю. Офицеры — Георгиевские кавалеры Первой мировой войны. — М.: «Минувшее», 2015.
**Մարդալսֆոսսեն** (նորվ.՝ Mardalsfossen), ջրվեժ Նորվեգիայում, Եվրոպայի տասը խոշոր ջրվեժներից մեկը։

Նկարագրություն
--------------

Ջրվեժը տեղակայված է Նեսսեթի քաղաքապետարանի տարածքում՝ Մյորո-օգ-Ռոմսդալ գավառում։ Ջրվեժի ընդհանուր բարձրությունը, կախված չափման տեխնիկայից, 645-705 մետր է։ Ջրվեժն ունի 2 մեծ և մի քանի փոքր ելուստ։ Ջրի ազատ անկման ամենաբարձր մասը, ըստ տարբեր աղբյուրների, կազմում է մոտ 250 կամ 320 մետր։

Ջրվեժի անունը ծագում է «Mardalen» (հովտի անվանումը) և «foss» («ջրվեժ») բառերից։ «Mardalen» բառը, իր հերթին, ծագել է «dal» (հովիտ) և «Mara» (փորել) բառերից։ Ջրվեժը պատկերված է Նեսսեթի զինանշանի վրա։

Ջրվեժի վրա հիդրոէլեկտրակայանի կառուցումից հետո (աշխատանքը սկսվել է 1975-ին), տարվա մեծ մասը ջուրը շարժվում է հիդրոտեխնիկական համակարգով։ Այն ջրվեժով անցնում է միայն տուրիստական սեզոնի ընթացքում՝ հունիսի 20-օգոստոսի 20-ը։ 1991 թվականից ջրվեժում ջրի հոսքը պահպանվում է 2,5մ2 / վրկ` հունիսի 20-հուլիսի 31-ը, և 2մ2 / վրկ` օգոստոսի 1-20-ը։ Հուլիսին ջրի բնական հոսքը (մինչև ՀԷԿ-ի կառուցումը) նույնիսկ 2.5մ2 / վայրկյանից պակաս էր։ Մյուս կողմից, անձրևոտ սեզոնի ընթացքում բնական հոսքը զգալիորեն ավելի բարձր էր. չափված առավելագույնը 45մ2 / վրկ է։

1970 թվականին տեղի ունեցավ բողոքի ակցիա ընդդեմ էլեկտրակայանի կառուցման նման սխեմայի, որն իրականում հասնելու էր ջրվեժի վերացման։ Այնուհետև Նորվեգիայի էկոլոգիական շարժման հիմնադիր Առնե Նեսը և ևս երեք հարյուր մարդ ի նշան բողոքի՝ իրենց կապեցին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  -705
2. 1 2  «Statistical Yearbook of Norway 2013 Geographical survey». *www.ssb.no*. Վերցված է 2019 թ․ դեկտեմբերի 11-ին.`{{cite web}}`: CS1 սպաս․ url-status (link)

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Մարդալսֆոսսեն» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Մեծ նորվեգական |

 |
**Գեղամ Բեգջանյան** (), հայ քանդակագործ։

Կենսագրություն
--------------

Գեղամ Բեգջանյանը ծնվել է 1989 թվականի հուլիսի 4-ին Վանաձորում։ Սովորել է Վանաձորի Իսակովի անվան թիվ 23 միջնակարգ դպրոցում։ Ուսումը շարունակել է Վանաձորի Հովհաննես Թումանյանի անվան պետական համալսարանի կերպարվեստ և գծագրություն բաժնում։ Ապա ընդունվել Երևանի գեղարվեստի պետական ակադեմիայի քանդակագործության բաժնի բակալավրիատ, որն ավարտելուց հետո ուսումը շարունակել է ակադեմիայի մագիստրատուրայում։

Գործունեություն
---------------

2019 թվականի հոկտեմբերի 26-ին Վանաձորում՝ քաղաքի օրվա առթիվ, տեղի է ունեցել Բեգջանյանի «Զորավար Անդրանիկ» արձանի բացումը։ Քանդակը տեղադրված է Վանաձորի արհեստական լճերի դիմաց։ Քանդակի բարձրությունը՝ պատվանդանով հանդերձ, 7 մետր է, որից բուն քանդակի բարձրությունը 3 մետր է, պատվանդանինը՝ 4 մետր։ Քանդակի նյութը բրոնզ է, իսկ պատվանդանինը՝ քար։

Մինչ այդ՝ 2018 թվականի մայիսի 12-ին, կայացել է հուշարձանի էսքիզ-մակետի մրցույթը, որտեղ հաղթող է ճանաչվել Գեղամ Բեգջանյանի առաջարկած էսքիզը։ Զորավար Անդրանիկը հայ ժողովրդի հզորության խորհրդանիշներից է,ուստի քանդակը ուղված է ազգի ինքնության պահպանմանը։

Բեգջանյանի աշխատանքները պարբերաբար ներկայացվում են տարբեր ցուցահանդեսներում։

Պարգևներ և շքանշաններ
---------------------

Զորավար Անդրանիկի բրոնզաձույլ քանդակի համար` Գեղամ Բեգջանյանը արժանացել է «Զորավար Անդրանիկ» մեդալի, որը հեղինակին շնորհվել է քանդակի բացման արարողության ժամանակ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Հայտնի է՝ ինչ տեսք է ունենալու Զորավար Անդրանիկի 7 մետրանոց բրոնզաձույլ հուշարձանը». *Sputnik Armenian*. Վերցված է 2021 թ․ հունիսի 4-ին.
2. ↑  «Գաղտնի քվեարկությամբ ընտրվել է Զորավար Անդրանիկի հուշարձանի էսքիզ-մակետների մրցույթի հաղթողը». *armday.am* (անգլերեն). Վերցված է 2021 թ․ հուլիսի 13-ին.
3. ↑  «Վանաձորում կտեղադրվի Զորավար Անդրանիկի բրոնզաձույլ հուշարձանը». *armenpress.am*. Վերցված է 2021 թ․ հուլիսի 13-ին.
4. ↑  myHost.am;. «Վանաձորցի գեղանկարիչների կտավներում մտորումներ են երկրի մասին (տեսանյութ)». *loritv.am*. Վերցված է 2021 թ․ հուլիսի 13-ին. `{{cite web}}`: External link in ``|last2=`` (օգնություն)
5. ↑  «Զորավարի ևս մեկ հուշարձան, այս անգամ Վանաձորում» (բրիտանական անգլերեն). Վերցված է 2021 թ․ հուլիսի 13-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Գեղամ Բեգջանյան «Արարման խորհուրդը»
* Առավոտ լուսո․ հարցազրույց (Մանվել Միկոյան, Գեղամ Բեգջանյան)
**Մարիա Իսաբել Սելա Դիեգես** (իսպ.՝ María Isabel Celaá Diéguez, մայիսի 23, 1949(1949-05-23), Բիլբաո, Բասկերի երկիր, Իսպանիա), իսպանացի պետական և քաղաքական գործիչ, Իսպանական սոցիալիստական բանվորական կուսակցության անդամ։ 2018 թվականի հունիսի 7-ից Սանչեսի առաջին և երկրորդ կաբինետում աշխատանքի և սոցիալիական տնտեսության նախարար։ 2018 թվականի հունիսի 7-ից մինչև 2020 թվականի հունվարի 13-ը Սանչեսի առաջին կաբինետում Իսպանիայի կառավարության պաշտոնական ներկայացուցիչ։ 2009 թվականի մայիսի 9-ից մինչև 2012 թվականի դեկտեմբերի 14-ը Բասկերի Երկրի կառավարության կրթության, համալսարանների և հետազոտությունների խորհրդական։ 2008 թվականի մարտի 25-ից մինչև 2009 թվականի ապրիլի 3-ը Բասկերի Երկրի խորհրդարանի փոխխոսնակ։ 2019 թվականի մայիսի 21-ից մինչև 2020 թվականի փետրվարի 21-ը Ալավայից Իսպանիայի գլխավոր կորտեսների պատգամավոր։ 1998 թվականի նոյեմբերի 25-ից մինչև 2009 թվականի մայիսի 12-ը և 2012 թվականի նոյեմբերի 20-ից մինչև 2016 թվականի օգոստոսի 2-ը Բիսկայից եղել է Բասկյան խորհրդարանի պատգամավոր։

Կենսագրություն
--------------

Ստացել է փիլիսոփայության և գրականության, անգլիական բանասիրության և իրավունքի բակալավրի աստիճան և բակալավրիատի պրոֆեսորի գիտական կոչում։

1987 թվականին դարձել է Բասկերի երկրի Խոսե Ռամոն Ռեկալդեի կառավարության կրթության, համալսարանների և հետազոտությունների հարցերով խորհրդականի աշխատակազմի առաջնորդ։ 1991 թվականից եղել է Բասկերի երկրի Ֆերնանդո Բուեսայի կառավարության կրթության, համալսարանների և հետազոտությունների հարցերով խորհրդականի տեղակալ։ 1995 թվականից եղել է Բասկերի երկրի Ռամոն Հաուրեգիի կառավարության արդարադատության, տնտեսության, աշխատանքի և սոցիալական ապահովության խորհրդական։ 1998 թվականից մինչև 2009 թվականը և 2012 թվականից մինչև 2016 թվականը Բիսկայի նահանգից եղել է բասկյան խորհրդարանի պատգամավոր։ 2008-2009 թվականներին եղել է բասկյան խորհրդարանի առաջին փոխխոսնակը։ 2009-2012 թվականներին Բասկերի երկրի Պաչի Լոպեսի կառավարությունում զբաղեցրել է կրթության, համալսարանների և հետազոտությունների հարցերով խորհրդականի պաշտոնը։

2018 թվականի հունիսի 7-ին նշանակվել է կրթության և մասնագիտական պատրաստության նախարար և միաժամանակ Սանչեսի առաջին կաբինետում Իսպանիայի կառավարության պաշտոնական ներկայացուցիչ։ 2020 թվականի հունվարի 13-ին Սանչեսի երկրորդ կաբինետում նշանակվել է կրթության և մասնագիտական պատրաստության նախարար։

2019 թվականի ապրիլի 28-ի խորհրդարանական ընտրություններում Ալավայի ընտրատարածքից ընտրվել է պատգամավորների կոնգրեսի պատգամավոր։ Վերընտրվել է 2019 թվականի նոյեմբերի 10-ի արտահերթ ընտրություններում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3
2. ↑  «В новом правительстве Испании будет 22 министерских портфеля». ТАСС. 2020 թ․ հունվարի 12. Վերցված է 2020 թ․ մարտի 5-ին.
3. ↑  «Isabel Celaá. Consejera de Educación, Universidades e investigación del Gobierno Vasco» (իսպաներեն). Eusko News. 2009 թ․ դեկտեմբերի 18. Վերցված է 2020 թ․ մարտի 28-ին.
4. ↑  «Celaá Diéguez, Isabel» (իսպաներեն). Congreso de los Diputados. 2019 թ․ սեպտեմբերի 24. Վերցված է 2020 թ․ մարտի 28-ին.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Իսաբել Սելա» հոդվածին։ |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | Թվիթթեր |

 |
**Ուկրանիայի հերոս քաղաքներ** (ուկրաիներեն՝ Місто-герой України),
պատվավոր կոչում, որը սահմանվել է 2022 թվականի մարտի 6-ին Ուկրաինայի նախագահի՝ Վոլոդիմիր Զելենսկու կողմից այն քաղաքների համար, որոնք հատկապես աչքի են ընկել այն ժամանակ, երբ Ռուսաստանը ներխուժել է Ուկրաինայի տարածք։

Նախագահի 111/2022-ի հրամանագրում նշվում է, որ այդ որոշման նպատակն է հարգել «քաղաքացիների սխրանքը, զանգվածային հերոսությունն ու տոկունությունը, որոնք դրսևորվել են իրենց քաղաքների պաշտպանությունում զինված ագրեսիայի հակահարված տալու ժամանակ (Ռուսաստանի Դաշնություն ընդդեմ Ուկրաինա)»։

Մեկնաբանելով այդ որոշումը՝ Զելենսկին նշել է, որ նոր կոչումը հիշեցնում է նախկին կոչումը՝ ԽՍՀՄ հերոս քաղաքը, որը շնորհվում էր Հայրենական Մեծ պատերազմի ժամանակ։ Այն ժամանակվա հերոս քաղաքները, ըստ Զելենսկու, դիմացել են «այլ ներխուժման, բայց շատ նման ներխուժման։ Այլ ներխուժման, բայց ոչ պակաս դաժան ներխուժման»։

Այդ կոչմանն արժանացած առաջին քաղաքները դարձան 

* Խարկով (տես մարտեր Խարկովի համար)
* Չեռնիգով (տես Չեռնիգովի մարտերը)
* Մարիուպոլ (տես մարտեր Մարիուպոլի համար)
* Խերսոն (տես մարտեր Խերսոնի համար)
* Գոստոն (տես մարտեր «Անտոնով» օդանավակայանի համար)
* Վավեֆորմ (տես Վավեֆորմի մարտերը)

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  В Україні з’явилися нові міста-герої
2. ↑  Президент встановив відзнаку «Місто-герой України» та назвав перші шість
3. ↑  Зеленський нагородив керівників у регіонах за оборону та надав кільком містам статус «міст-героїв»

Արտաքին հղումներ
----------------

* Указ Президента № 111/2022 от 6 марта 2022 года