**Պանաիտ Սերնա** ռումինացի բանաստեղծ, քննադատ և թարգմանիչ (օգոստոսի 26 կամ սեպտեմբերի 25, 1881 – մարտի 26, 1913,)։ Բուլղարերենին վարժ տիրապետելով հանդերձ Սերնան, այնուամենայնիվ, գրել է ռումիներեն և մշակել ավանդական ոճ, որը կապված է կլասիցիզմի և նեոկլասիցիզմի հետ։ Պահպանողական գրական Junimea ընկերության կողմից գովեստի արժանացած՝ նրան բարձրացրել են նրա առաջնորդ Տիտու Մայորեսկուն, ինչպես նաև Մաիորեսկուի աշակերտներ Միխայիլ Դրագոմիրեսկուն և Սիմիոն Մեհեդինթին։ Սերնան դարձավ խմբի գլխավոր ներկայացուցիչը նրա անկման ընթացքում՝ իր ներդրումն ունեցավ երկու խոշոր Junimist ամսագրերում՝ Convorbiri Literare-ում և Convorbiri Critice-ում։ Նա նաև հոդվածներ է պատրաստել ավանդական Sămănătorul ամսագրում և կարճ ժամանակով համագործակցել է այլ գրական ամսագրերի հետ։

Բուխարեստի համալսարանի շրջանավարտ Սերնան ավարտել է իր ուսումը Գերմանական կայսրությունում։ Այնտեղ նա սովորել է Բեռլինի և Լայպցիգի համալսարաններում՝ ընկերանալով ինքնաքսորված ռումինացի դրամատուրգ Իոն Լուկա Կարագիալեի և գրականագետ Պաուլ Զարիֆոպոլի հետ։ Սերնան մահացավ Լայպցիգում երեսունմեկ տարեկանում՝ տուբերկուլյոզի դեմ երկարատև պայքարից հետո։

Սիրային զանազան բանաստեղծությունների հետ մեկտեղ, Պանաիտ Սերնայի գրվածքները վկայում են նաև նրա մտավոր որոնումների մասին։ Այս ինտելեկտուալ հատկանիշով նա վաստակեց նվիրված հետևորդներ, բայց քննադատվեց իր հասակակիցներից շատերի կողմից, ովքեր գտան այն արհեստական և հնացած։

Կենսագրություն
--------------

Սերնայի հին անունը, որը բուլղարերեն թարգմանվում է որպես Панайот Станчов, սովորաբար տառադարձվում էր ռումիներեն՝ Panait Stanciov, Stancov, Stanciof կամ Stancioff։ Բանաստեղծի նախընտրած անունը ակնարկում էր Սերնային՝ իր ծննդավայրը Հյուսիսային Դոբրուջայի Տուլչա կոմսությունում ։

Պանաիտ Սերնայի հայրը բուլղարացի ուսուցիչ էր, որը նույնպես կոչվում էր Պանայոտ Ստաչով (Պանաիտ Ստանչով) [1] : Նա հաստատվել է Սերնայում և ամուսնացել Մարիա Տաշկուի հետ,տեղի գյուղացիներից մեկի դուստեր .։ Նա ծագումով բուլղարացի էր  ։Նրանց որդու ծնելուց կարճ ժամանակ առաջ, ռումինական վարչակազմը սկսեց տիրել նախկինում Օսմանյան Կայսրության կողմից կառավարվող Հյուսիսային Դոբրուջային։ Ստանչովը, ով բուլղար ազգայնական էր, հրաժարվեց ընդունել այս փոփոխությունը և մեկնեց Բուլղարիայի Իշխանություն՝ թողնելով իր ընտանիքը։ Հետևաբար, Սերնան երբեք չհանդիպեց իր հորը ։ Սերնայի պատմելով, նրա մանկությունը նշանավորվել է սուր աղքատությամբ և սոցիալական մեկուսացմամբ. «[ինձ] ասացին, որ դաստիարակվեմ և սովորեմ սառը, անբարյացակամ սենյակներում։ Երկար ժամանակ մենք ապրում էինք ծայրամասում գտնվող մի տան մեջ, որից խուսափում էին. ուրիշ մարդիկ, քանի որ լուրեր էին տարածվել, որ ուրվականները հետապնդում են նրա սենյակները։ Պատկերացնու՞մ եք ապրել ձմռան կեսին առանց կրակի, դռներով, որոնք հազիվ են փակվում, պատուհաններով, որոնք սոսնձված են թղթով։ Երկաթից պատրաստված մարդը դեռ կպատկերացնի ։

Թեև նրա կապերը բուլղարական մշակույթի հետ թուլացան հոր հեռանալու պատճառով, Սերնան, ով մկրտվել էր Բուլղարիայի հունական կաթոլիկ եկեղեցում, վարժ տիրապետեց բուլղարերենին ։ Գրականագետ Ջորջ Կալինեսկուի խոսքերով, նա միշտ որոշակի դժվարություններ է ունեցել ռումիներենով զրուցելիս, բայց կարող էր հեշտությամբ գրել դրանով ։

Իր հայրենի գյուղում տարրական դպրոցն ավարտելուց հետո նա ավարտեց միջնակարգ դպրոցը Դանուբի նավահանգստում՝ Բրեյլայում, այնուհետև ընդունվեց Բուխարեստի գրականության և փիլիսոփայության ֆակուլտետ  : Նա նաև դասախոսությունների էր հաճախում քիմիայի և ֆիզիկայի ֆակուլտետում  ։ Սերնան որպես բանաստեղծ հանդես եկավ դեբյուտով 1897 թվականին, տասնվեց տարեկանում, երբ նրա Trecutul-ը («Անցյալը»)՝ Նիկոլաուս Լենաուի ստեղծագործության ադապտացիան, տպագրվեց Ջորջ Կոշբուկի «Foaia Interesantă» ամսագրում : Նրա առաջին բնօրինակ բանաստեղծությունը՝ Orientale («Արևելյաններ»), տպագրվել է երկու տարի անց «Կարմեն» ամսագրում ։

Junimea years
-------------

  

Շուտով մայրաքաղաք հասնելուց հետո Սերնան ներգրավվեց քաղաքական բանավեճերի և գրական միջավայրի մեջ։ Այս վաղ գործունեությունը գրանցված է 1904 թվականի հոդվածաշարում Tipuri şi Ticuri ուսանողական թերթում, որտեղ Պ. Ստանցովը երգիծանքի առարկա է ։ Այդ ժամանակ նրան հայտնաբերեց Junimea-ն և սկսեց համագործակցել Convorbiri Literare ամսագրի հետ, որը ղեկավարում էր Սիմիոն Մեհեդինթին ։ 1903 թվականից հետո Սերնան իր ներդրումն է ունեցել Sămănătorul-ում և նրա բանաստեղծությունները նաև պարբերաբար հայտնվել են այլ հրատարակություններում, այդ թվում՝ Floare Albastră և Revista Modernă ։

Չնայած շարունակական ֆինանսական դժվարություններին, Սերնան ավարտեց համալսարանը 1906 թվականին ։ Նրա թեզն անցել է magna cum laude որակավորման աստիճանով ։ Այդ ժամանակ նա ծանր հիվանդ էր տուբերկուլյոզով և ձգտում էր փոխել կլիման [9]: Այս ժամանակաշրջանի մեծ մասը Սերնան անցկացրեց Հին Թագավորության միջով ճամփորդելով և մի քանի անգամ այցելեց Հարավային Կարպատների շրջաններ, մասնավորապես՝ Ռուկարի, Բուչեգիի լեռների և Ջիու հովտի շրջանները ։ Ինչպես նշում է Կալինեսկուն, նա իր համար ապառիկ ձի էր գնել Ռուկարի տեղացիներից և չկարողացավ ժամանակին հանձնել խոստացված գումարը։

Ուսումն արտասահմանում և մահը
----------------------------

1910 թվականի վերջից մինչև 1912 թվականի սկիզբը Սերնան եղել է Լայպցիգի համալսարանում, որտեղ նա մասնակցել է փիլիսոփաներ և հոգեբաններ Վիլհելմ Վունդտի, Էդուարդ Սփրանգերի և Հանս Վոլկելտի դասընթացներին։ Վունդտը մնայուն տպավորություն թողեց իր ռումինացի ուսանողի վրա։ ‹‹Տուն›› նամակում Սերնան նկարագրել է իր համեստ արտաքինը, որը, ըստ նրա, հիշեցնում է ռումինական հրեական համայնքի « խղճուկ» ուղղափառ անդամների տեսքը ։ Նա հետազոտություններ է կատարել գիտական ոլորտում և համակարգել 1913 թվականի իր թեկնածուական թեզը՝ Die Gedankenlyrik (գերմաներեն՝ «Մտածող պոեզիա») ։ Ըստ Կալինեսկուի՝ Սերնայի աշխատությունը նշում էր «բնական գաղափարների» առաջնահերթությունը տրամաբանության նկատմամբ և եզրակացնում էր, որ «գաղափարները նպատակ ունեն ազդարարել հոգու խնդրահարույց լարվածության մասին» ։ Պանաիտ Սերնայի հավաքած պոեզիայի առաջին հատորը տպագրվել է տանը 1910 թվականին, և երկու տարի անց հեղինակը դարձել է Ռումինիայի ակադեմիայի Վասիլե Ադամաչիի մրցանակի հստացողը ։ Նրա որոշ նոր բանաստեղծություններ դեռ հրատարակվում էին Convorbiri Literare-ի կողմից 1911 թվականին ։

Պանաիտ Սերնան մահացավ Լայպցիգում՝ դիպլոմը ստանալուց անմիջապես հետո ։ Զարիֆոպոլը ներկա էր, երբ Սերնան մահացավ, և արձանագրեց, որ Մայորեսկուի հայացքները պոեզիայի վերաբերյալ մտահոգում էին իր ընկերոջը նույնիսկ մահվան անկողնում ։ Բանաստեղծին թաղեցին գերմանական քաղաքում, իսկ ավելի ուշ արտաշիրիմում արեցին Բուխարեստի Բելու գերեզմանատանը թաղելու համար

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Călinescu, p.651
2. ↑  Călinescu, p.651
3. ↑  Petar Karchev, *През прозореца на едно полустолетие (1900–1950)*, Iztok-Zapad, Sofia, 2004, p. 449–450. 954-321-056-X
4. ↑  Călinescu, p.651
5. ↑  (ro) Mirela Stîngă, "Panait Cerna, poetul meleagurilor dobrogene", in *Ziua de Constanţa*, April 8, 2008
6. ↑  Călinescu, p.651
7. ↑  Călinescu, p.651, 652
8. ↑  Călinescu, p.651
9. ↑  (ro) Mirela Stîngă, "Panait Cerna, poetul meleagurilor dobrogene", in *Ziua de Constanţa*, April 8, 2008
10. ↑  (ro) Mirela Stîngă, "Panait Cerna, poetul meleagurilor dobrogene", in *Ziua de Constanţa*, April 8, 2008
11. ↑  (it) "Panait Cerna", biographical note in *Cronologia della letteratura rumena moderna (1780–1914)* database, at the University of Florence's Department of Neo-Latin Languages and Literatures; retrieved April 18, 2008