1911 թ․ հունվարին տեղի ունեցավ Սիդնեյ փողոցի պաշարումը, որը Լոնդոնի արևելյան ծայրամասում զինված բախում էր ոստիկանության, զինված ուժերի և 2 լատվիացի հեղափոխականների միջև։ Այն հայտնի է նաև Սթեփնիի ճակատամարտ անունով։ Պաշարումը գագաթնակետն էր մի շարք իրադարձությունների, որոնք սկսվեցին 1910 թվականի դեկտեմբերին ոսկերչական սրահի կողոպուտի փորձով ՝ Լոնդոնի Սիթիում գտնվող Հաունդսդիչում, լատվիացի ներգաղթյալների հանցախմբի կողմից, որը հանգեցրեց երեք ոստիկանի սպանությանը, ևս երկուսին վիրավորելուն և Ջորջ Գարդշտեյնի մահը, որը լատվիական հանցախմբի գլխավոր անդամն էր:
Լոնդոնի Մետրոպոլիտենի և Սիթիի ոստիկանական ուժերի հետաքննությունը բացահայտել է Գարդշտեյնի հանցակիցներին, որոնց մեծ մասը ձերբակալվել է երկու շաբաթվա ընթացքում: Ոստիկանությանը տեղեկացրել են, որ ավազակախմբի վերջին երկու անդամները թաքնվել են Ստեպնիի Սիդնի փողոցի 100 հասցեում։ Ոստիկանությունը տարհանել է տեղի բնակիչներին, և հունվարի 3-ի առավոտյան հրդեհ է բռնկվել։ Զինամթերքի պակասի պատճառով ոստիկանությունը օգնություն է խնդրել բանակից։ Պաշարումը տևեց մոտ վեց ժամ։ Բախման ավարտին շենքն արդեն հրդեհված էր և ոչ մի պատճառ հայտնաբերված չէր։ Անվտանգության համակարգերից մեկը վնասվել էր նախքան կրակի տարածումը։ Մինչ Լոնդոնի հրշեջ ջոկատը խոնավեցնու էր հրդեհված հատվածը, որում գտել էին 2 մարմին, շենքը փլուզվեց սպանելով նաև հրշեջին։ Պաշարումը նշանավորվեց առաջին անգամ, երբ ոստիկանությունը ռազմական օգնություն խնդրեց Լոնդոնից՝ զինված դիմակայության դեմ պայքարելու համար:
Պաշարումը նշանավորվեց առաջին անգամ, երբ ոստիկանությունը ռազմական օգնություն խնդրեց Լոնդոնից՝ զինված դիմակայության դեմ պայքարելու համար: Սա նաև առաջին պաշարումն էր Բրիտանիայում, որը ֆիքսվեց տեսախցիկներով, քանի որ իրադարձությունները նկարահանվել էին Pathé News-ի կողմից: Կադրերից մի քանիսը ներառում էին ներքին գործերի նախարար Ուինսթոն Չերչիլի պատկերները: Նրա ներկայությունը քաղաքական վեճ առաջացրեց՝ կապված նրա օպերատիվ ներգրավվածության մակարդակի հետ։ 1911թ. մայիսին տեղի ունեցած դատավարության ժամանակ, ովքեր ձերբակալվել էին Houndsditch-ի ոսկերչական իրերի կողոպուտի համար, բոլոր մեղադրյալները, բացի մեկից, արդարացվեցին. դատավճիռը վերաքննիչով բեկանվել է։ Իրադարձությունների հիման վրա ստեղծվել են ֆիլմեր՝ «Մարդը, ով շատ բան գիտեր» (1934) և «Սիդնի փողոցի պաշարումը» (1960 թ.) և վեպեր։ Իրադարձությունների հարյուրամյակի օրը Սիդնի փողոցի երկու աշտարակները անվանակոչվել են Պիտեր Փեյնթրի անունով՝ հանցախմբի անչափահաս անդամներից մեկի, որը հավանաբար ներկա չի եղել ոչ Հաունդսդիչում, ոչ Սիդնի փողոցում: Սպանված ոստիկանների և զոհված հրշեջների հիշատակը հարգված է հուշատախտակներով։
Ներգաղթը և ժողովրդագրությունը Լոնդոնում
19-րդ դարում Ռուսական կայսրությունում բնակվում էր մոտ հինգ միլիոն հրեա՝ այդ ժամանակվա ամենամեծ հրեական համայնքը: Կրոնական հալածանքների և բռնի ջարդերի ենթարկվելով՝ շատերը արտագաղթեցին և 1875-1914 թվականներին մոտ 120,000-ը ժամանեցին Միացյալ Թագավորություն, հիմնականում՝ Անգլիա: Ներհոսքն իր գագաթնակետին հասավ 1890-ականների վերջին, երբ մեծ թվով հրեա ներգաղթյալներ՝ հիմնականում աղքատ և կիսագրագետ կամ ոչ գրագետ, հաստատվեցին Լոնդոնի արևելքում։ Հրեա ներգաղթյալների կենտրոնացումը որոշ տարածքներում կազմում էր բնակչության գրեթե 100 տոկոսը, և 1900 թվականին կատարված ուսումնասիրությունը ցույց տվեց, որ Հաունդսդիչը և Ուայթչեպելը երկուսն էլ նույնականացվել են որպես «լավ սահմանված հրեական թաղամաս»:
Գաղթականներից ոմանք հեղափոխականներ էին, որոնցից շատերը չկարողացան հարմարվել քաղաքականությունից անկախ,չճնշող Լոնդոնի կյանքին: Սոցիալական պատմաբան Ուիլյամ Ջ. Ֆիշմանը գրում է, որ «խելագար անարխիստները գրեթե ընդունվել են որպես արևելքի լանդշաֆտի մաս», «սոցիալիստ» և «անարխիստ» տերմինները շփոթել են բրիտանական մամուլում, որն օգտագործել է տերմինները հեղափոխական համոզմունքներ ունեցողների համար։ The Times-ի առաջատար հոդվածը նկարագրում է Ուայթչապել շրջանը որպես տարածք, որտեղ « ամենավատ այլմոլորակային անարխիստների և հանցագործների նավահանգիստ, ովքեր փորձում են մոտենալ ափին։ Եվ սա այն մարդիկ են, ովքեր օգտագործում են ատրճանակ և դանակ » ։
Դարի սկզբից Լոնդոնի Ուայթչապել և Օլդգեյթ շրջաններում շարունակվում էր ավազակային պատերազմը բեսարաբների խմբերի և Օդեսայից փախստականների միջև: Տարածքում գործում էին տարբեր հեղափոխական խմբավորումներ։ 1909 թվականի հունվարին տեղի ունեցած Տոտենհեմի ընդվզումը, որը տեղի ունեցավ Լոնդոնում երկու հեղափոխական ռուսների՝ Փոլ Հելֆելդի և Ջեյկոբ Լեպիդուսի կողմից, փորձ էր թալանել աշխատավարձային ֆուրգոնը, որը խլեց երկու մարդու կյանք և քսանը վիրավորվեցին: Միջոցառումը կիրառեց մարտավարություն, որը հաճախ կիրառում էին Ռուսաստանում հեղափոխական խմբերը՝ մասնավոր սեփականության օտարում կամ գողություն՝ արմատական գործունեության ֆինանսավորման նպատակով։
Գաղթականների հոսքը և դրա հետ կապված բռնի հանցագործությունների աճը հանգեցրին մամուլում տարածված մտահոգությունների և մեկնաբանությունների։ Կառավարությունն ընդունեց 1905 թվականին օտարերկրացիների մասին օրենքը՝ փորձելով նվազեցնել ներգաղթը։
Հանրաճանաչ մամուլն արտացոլում էր այն ժամանակ շատերի կարծիքները.Մանչեսթրի երեկոյան խրոնիկոնի առաջատար հոդվածը պաշտպանում էր «կեղտոտ, աղքատ, հիվանդ, վնասակար և հանցագործ օտարերկրացուն, ով իրեն նետում է մեր հողը» արգելելու օրինագիծը։
Լրագրող Ռոբերտ Ուինդերը, Բրիտանիա միգրացիայի վերաբերյալ իր ուսումնասիրության ժամանակ, կարծում է, որ «պաշտոնական սանկցիա է տվել այլատյացության ռեֆլեքսներին, որոնք կարող էին ... մնալ քնած»:

Լատվիական էմիգրացիոն հանցախումբ
1910 թվականին ռուս գաղթականները պարբերաբար հանդիպում էին Անարխիստական ակումբում Հոբելյան փողոցում, Ստեպնի քաղաք։ Նրա անդամներից շատերը անարխիստներ չէին, և ակումբը դարձավ հանդիպման և սոցիալական վայր ռուսական սփյուռքի համար, որոնց մեծ մասը հրեա էր։ Լատվիացիների մի փոքր խումբ, որը ներգրավվեց Հաունդսդիչի և Սիդնի փողոցի իրադարձություններին, անարխիստներ չէին, թեև ավելի ուշ նրանց ունեցվածքի մեջ հայտնաբերվեց անարխիստական գրականություն: Խմբի անդամների մեծ մասը հեղափոխականներ էին, որոնք արմատականացվել էին Լատվիայում 1905 թվականի անհաջող հեղափոխությանը իրենց մասնակցությամբ և դրա բռնի ճնշմամբ: Բոլորն ունեին ձախ քաղաքական հայացքներ և կարծում էին, որ մասնավոր սեփականության օտարումը վավեր պրակտիկա էր:
Խմբի առաջատար դեմքը Ջորջ Գարդշտեյնն էր, որի իրական անունը հավանաբար Հարթմանիս էր; նա նաև օգտագործել է Գարստին, Պոլոսկի, Պուլկա, Մորունցեֆ, Մուրիմից, Մաուրիվից, Միլովից, Մորինց, Մորին և Լևի անունները: Գարդշտեյնը, ով հավանաբար անարխիստ էր, մեղադրվել էր սպանության և ահաբեկչական գործողությունների մեջ Վարշավայում 1905 թվականին մինչև Լոնդոն ժամանելը: Խմբի մեկ այլ անդամ՝ Յակոբ (կամ Յակով) Փիթերսը, բանակում եղած ժամանակ Ռուսաստանում ագիտատոր է եղել, իսկ ավելի ուշ՝ նավահանգստի բանվոր։ Նա իր գործունեության համար բանտարկվել էր և ենթարկվել խոշտանգումների՝ հանելով եղունգները։ Յուրկա Դուբոֆը մեկ այլ ռուս քարոզիչ էր, ով փախել էր Անգլիա՝ կազակների կողմից մտրակվելուց հետո: Ֆրից Սվաարսը (լատվիերեն՝ Fricis Svars) լատվիացի էր, ով երեք անգամ ձերբակալվել էր ռուսական իշխանությունների կողմից ահաբեկչական հանցագործությունների համար, բայց ամեն անգամ փախել էր։ Նա ճանապարհորդել էր Միացյալ Նահանգներով, որտեղ ձեռնարկել էր մի շարք կողոպուտներ, նախքան 1910 թվականի հունիսին Լոնդոն ժամանելը։ 
Խմբի մյուս անդամը «Պետրոս նկարիչն» էր, մականունը մի մարդու համար, որը հայտնի է նաև Պիտեր Պիակտով (կամ Պիատկով, Պյատկով կամ Պիակտոֆով); նրա իսկական անունը Յանիս Զակլիս էր։Ոստիկանությունը ենթադրել է, որ նա եղել է ավազակախմբի պարագլուխը, թեև ոչ մի ապացույց չկա, որ նա ներկա է եղել Հաունդսդիչում կամ Սիդնի փողոցում: Ուիլյամ (կամ Ջոզեֆ) Սոկոլովը (կամ Սոկոլովը) լատվիացի էր, ով ապրել էր Լատվիայում և ձերբակալվել էր Ռիգայում 1905 թվականին սպանության և կողոպուտի համար՝ նախքան Լոնդոն մեկնելը։ Խմբի մեկ այլ անդամ Կարլ Հոֆմանն էր, որի իսկական անունը Ալֆրեդ Ձիրկոլ էր, ով մի քանի տարի ներգրավված էր հեղափոխական և հանցավոր գործունեության մեջ։ Լոնդոնում աշխատել է որպես դեկորատոր։ Ջոն Ռոզենը, իսկական անունը՝ Ջոն Զելին կամ Ցելին, 1909 թվականին եկավ Լոնդոն Ռիգայից և աշխատեց որպես վարսահարդար, մինչդեռ հանցախմբի մեկ այլ անդամ էր Մաքս Սմոլերը, որը նաև հայտնի էր որպես Ջո Լևի և «Ջոզեֆ Հրեա»: Նա հետախուզվում էր իր հայրենի Ղրիմում մի քանի գոհարների կողոպուտի համար: Բանդայի երեք կին անդամներ կամ խմբավորման անդամների համախոհներ եղել են նրանցից, ովքեր մեղադրվել են Հաունդսդիչի կողոպուտի փորձից՝ Նինա Վասիլևան, ով դատապարտվել է աննշան հանցագործության համար, բայց ազատվել է բողոքարկումից՝ Լուբա Միլշտեյնը և Ռոզա Տրասյոնսկին:

Ոստիկանական աշխատանքները քաղաքում
Հետևելով Մետրոպոլիտեն ոստիկանության 1829-ին և Լոնդոնի ոստիկանության 1839-ի օրենքին, մայրաքաղաքը վերահսկվում էր երկու ուժերի կողմից՝ Մետրոպոլիտեն ոստիկանությունը, որը տիրապետում էր մայրաքաղաքի մեծ մասի վրա, և Լոնդոնի քաղաքային ոստիկանությունը, որը պատասխանատու էր պատմական քաղաքի համար։ 1910 թվականի դեկտեմբերին Հաունդսդիչում տեղի ունեցած իրադարձություններն ընկան Լոնդոնի քաղաքապետարանի ծառայության իրավասության տակ, իսկ 1911 թվականի հունվարին Սիդնի փողոցում տեղի ունեցած հետագա գործողությունները գտնվում էին Մետրոպոլիտեն ոստիկանության իրավասության տակ: Երկու ծառայություններն էլ անցան Ներքին գործերի նախարարի քաղաքական հսկողության տակ, որը 1911 թվականին 36-ամյա քաղաքական գործիչ Ուինսթոն Չերչիլն էր։
Ծեծի ժամանակ կամ իրենց բնականոն պարտականությունների կատարման ընթացքում Լոնդոնի քաղաքապետարանի և Մետրոպոլիտեն ուժերի սպաներին տրամադրվել է կարճ փայտե մահակ պաշտպանության համար: Երբ նրանք բախվեցին զինված հակառակորդների, ինչպես դա եղավ Սիդնի Սթրիթում, ոստիկանությանը տրվեց Webley և Bull Dog ատրճանակներ, որսորդական հրացաններ և փոքրափող հրացաններ՝ հագեցած 22 Մորիսի խողովակներով, որոնցից վերջինն ավելի հաճախ օգտագործվում էր փոքր փակ ցուցահանդեսներում։
Հաունդսդիչի սպանությունները, դեկտեմբեր 1910 թ
1910 թվականի դեկտեմբերի սկզբին Սմոլերը, օգտագործելով Ջո Լևի անունը, այցելեց Exchange Buildings-ը, մի փոքրիկ փակուղի, որը հիմնված էր Houndsditch-ի սեփականությունների վրա:
Նա վարձակալել է թիվ 11 փոխանակման շենքերը; Մեկ շաբաթ անց Սվարսը վարձակալեց 9 համարը մեկ ամսով՝ ասելով, որ այն իրեն անհրաժեշտ է պահեստավորման համար։ Բանդան չկարողացավ վարձակալել 10 համարը, որը գտնվում էր անմիջապես իրենց թիրախի հետևում՝ 119 Houndsditch, ոսկերչական խանութը, որը պատկանում էր Հենրի Սամուել Հարիսին: Ոսկերչի սեյֆը հայտնի էր, որ պարունակում էր 20,000 ֆունտ ստեռլինգից մինչև 30,000 ֆունտ արժողությամբ զարդեր։ Հաջորդ երկու շաբաթվա ընթացքում հանցախումբը բերեց անհրաժեշտ սարքավորումների տարբեր մասեր, այդ թվում՝ 60 ոտնաչափ (18 մ) երկարությամբ հնդկական ռետինե գազի գուլպաներ, սեղմված գազի բալոն և մի շարք գործիքներ, այդ թվում՝ ադամանդե ծայրով փորվածքներ: 1910 թվականի դեկտեմբերի սկզբին Սմոլերը, օգտագործելով Ջո Լևի անունը, այցելեց Exchange Buildings-ը, մի փոքրիկ փակուղի, որը հիմնված էր Houndsditch-ի սեփականությունների վրա: Նա վարձակալել է թիվ 11 փոխանակման շենքերը; Մեկ շաբաթ անց Սվարսը վարձակալեց 9 համարը մեկ ամսով՝ ասելով, որ իրեն անհրաժեշտ է։ նա տեղյակ չէր, որ դա կողոպուտի համար էր։ Բացառությամբ Գարդշտեյնի, 1910 թվականի դեկտեմբերի 16-ի գիշերը Հաունդսդիչում ներկա ավազակախմբի անդամների ինքնությունը երբեք չի հաստատվել: Հավանաբար, ինչպես նաև Գարդշտեյնը, Ֆրից Սվարսը և Ուիլյամ Սոկոլոֆը, երկու զինված անձինք, ովքեր մահացել են Սիդնի փողոցի պաշարման ժամանակ, ներկա են եղել Մաքս Սմոլերի և Նինա Վասիլևայի հետ միասին: Բեռնարդ Փորթերը, գրելով Dictionary of National Biography-ում, գտնում է, որ Պետրոս Նկարիչը այդ գիշեր շենքում չի եղել։ Դոնալդ Ռամբելոն՝ նախկին ոստիկան, ով գրել է իրադարձությունների պատմությունը, այլ տեսակետ ունի։ Նա գտնում է, որ ներկաները բաղկացած էին Գարդշտեյնից, Սմոլլերից, Փիթերսից և Դուբոֆից, երկրորդ խումբը (եթե աշխատանքը շարունակվեր մինչև հաջորդ օրը) ներառում էր Սոկոլովին և Սվաարներին։ Ռամբելոն համարում է, որ երրորդ խումբը, որը գտնվում է Հոֆմանի կացարաններում, գտնվում էր պատրաստի վիճակում, որի կազմում էին Հոֆմանը, Ռոզենից և Օսիպ Ֆեդերոֆից՝ գործազուրկ փականագործները: Ռամբելոն նաև գտնում է, որ իրադարձություններին ներկա են եղել՝ ինչպես դիտորդներ, այնպես էլ անհայտ ուժերով, Պիտեր Նկարիչը և Նինա Վասիլևան:
Դեկտեմբերի 16-ին, աշխատելով փոխանակման շենքի 11-րդ մասնաշենքի ետևում գտնվող փոքրիկ բակից, բանդան սկսեց ճեղքել խանութի հետևի պատը, համար 10-ը օկուպացված չէր դեկտեմբերի 12-ից Ժամը 10:00-ի սահմաններում։ Այդ երեկո, վերադառնալով իր տուն, Հաունդսդիչ 120 հասցեում, Մաքս Վեյլը լսեց տարօրինակ ձայներ, որոնք գալիս էին իր հարևանի կալվածքից։ Փայփերը ստուգեց Հաունդսդիչ 118 և 121 հասցեները, որտեղ նա կարող էր լսել աղմուկը, որը, նրա կարծիքով, բավական անսովոր էր հետագա հետաքննության համար: Ժամը 11:00-ին նա թակել է 11 Փոխանակման շենքի դուռը՝ միակ շենքը, որի հետևի լույսը վառված է: Դուռը գաղտագողի բացվեց, և Փայփերը անմիջապես սկսեց կասկածել։ Որպեսզի տղամարդու անհանգստությունը չհարուցի, Փայփերը նրան հարցրեց. Տղամարդը կոտրված անգլերենով պատասխանեց, որ նա դուրս է եկել, իսկ ոստիկանն ասաց, որ ավելի ուշ կվերադառնա։ 
Փայփերը հայտնեց, որ երբ նա հեռանում էր Exchange Buildings-ից՝ Հաունդսդիչ վերադառնալու համար, նա տեսավ մի տղամարդու, որը կասկածելիորեն գործում էր փակուղու ստվերում: Երբ ոստիկանը մոտեցավ նրան, տղամարդը հեռացավ. Ավելի ուշ Փայփերը նկարագրեց նրան որպես մոտավորապես 5 ոտնաչափ 7 դյույմ (1,70 մ), գունատ և բաց մազերով [54]: Երբ Փայփերը հասավ Հաունդսդիչ, նա տեսավ երկու ոստիկանի հարակից բիթերից՝ ոստիկաններ Վուդհեմսին և Ուոլթեր Չոուտին, ովքեր դիտում էին 120 Houndsditch և 11 Exchange Buildings-ը, մինչ Փայփերը գնաց մոտակա Բիշոփսգեյթի ոստիկանական բաժանմունք՝ զեկուցելու համար: Ժամը 11:30-ի դրությամբ տարածքում հավաքվել էին համազգեստով և երկու քաղաքացիական հագուստով ոստիկաններ՝ յուրաքանչյուրը զինված իր փայտե մահակով։ Բիշոփսգեյթի ոստիկանական բաժանմունքից սերժանտ Ռոբերտ Բենթլին թակել է 11 համարը, չիմանալով, որ Փայփերն արդեն արել է դա, ինչն ահազանգել է հանցախմբին: Դռանը պատասխանեց Գարդշտեյնը, ով չպատասխանեց, երբ Բենթլին հարցրեց, թե արդյոք որևէ մեկը այնտեղ աշխատում է: Բենթլին խնդրեց նրան բերել մեկին, ով խոսում էր անգլերեն; Գարդշտեյնը դուռը կիսափակ թողեց ու ներսից անհետացավ։Բենթլին դահլիճ մտավ սերժանտ Բրայանտի և ոստիկանապետ Վուդհեմսի հետ; քանի որ նրանք տեսնում էին նրա տաբատի ոտքերի հատակը, նրանք շուտով հասկացան, որ ինչ-որ մեկը նրանց հետևում է աստիճաններից։ Ոստիկանները տղամարդուն հարցրել են, թե արդյոք կարող են ներս մտնել գույքի հետնամաս, և նա համաձայնել է։ Երբ Բենթլին առաջ շարժվեց, հետևի դուռը բացվեց, և ավազակախմբից մեկը դուրս եկավ՝ կրակելով ատրճանակից։ Աստիճանների վրա գտնվող տղամարդը նույնպես սկսել է կրակել։ Բենթլիի վրա կրակել են ուսին և պարանոցին, երկրորդ անգամ՝ ողնաշարին: Բրայանթին կրակել են ձեռքի և կրծքավանդակի հատվածում, իսկ Վուդեմսը վիրավորվել է ոտքից, որը կոտրել է նրա ազդրը. երկուսն էլ ընկան ։Թեև նրանք ողջ մնացին, ոչ Բրայանտը, ոչ Վուդհեմսը լիովին չեն ապաքինվել վնասվածքներից։
Երբ հանցախումբը դուրս է եկել շենքից և փորձել է փախչել փակուղուց, մյուս ոստիկանները միջամտել են: Բիշոփսգեյթի ոստիկանական բաժանմունքից սերժանտ Չարլզ Թաքերը երկու հարված է ստացել՝ մեկ ազդրի և մեկ անգամ՝ սրտի շրջանում. նա անմիջապես մահացել է: Չոատը բռնեց Գարդշտեյնին և գոտեմարտեց նրա հետ ատրճանակի համար, սակայն ռուսը կարողացավ կրակել նրա ոտքին։ Բանդայի մյուս անդամները վազեցին Գարդշտայնի օգնության՝ այդ ընթացքում տասներկու անգամ կրակելով Չոատի վրա, բայց Գարդշտայնը նույնպես վիրավորվեց; երբ ոստիկանը ընկավ, Գարդշտեյնը տարվեց նրա հանցակիցների կողմից, որոնց թվում էր Փիթերսը: Երբ այս տղամարդիկ, անծանոթ կնոջ օգնությամբ, փախան Գարդշտեյնի հետ, նրանց հանդիպեց անցորդ Իսահակ Լևին, ում նրանք սպառնացին ատրճանակի միջոցով: Նա փախուստի միակ վկան էր, ով կարողացավ հստակ մանրամասներ հայտնել. Մյուս վկաները հաստատեցին, որ տեսել են երեք տղամարդուց և մեկ կնոջից բաղկացած խումբ և կարծել են, որ նրանցից մեկը հարբած է եղել, քանի որ նրան օգնում էին ընկերները: Խումբը գնաց Սվարսի և Պիտեր Նկարչի կացարանները՝ Գրով սթրիթ 59 (այժմ՝ Գոլդինգ Սթրիթ), Կոմերցիոն ճանապարհից դուրս, որտեղ Գարդշտայնին խնամում էին ավազակախմբի երկու համախոհներ՝ Միլշտեյնը և Տրասյոնսկին։ Երբ նրանք Գարդշտայնին թողեցին անկողնու վրա, Փիթերսը թողեց իր Dreyse ատրճանակը ներքնակի տակ, կամ որպեսզի թվա, թե վիրավորը սպանել է Թաքերին, կամ նրան հնարավորություն ընձեռել պաշտպանել իրեն հնարավոր ձերբակալությունից: 
Այլ ոստիկաններ ժամանեցին Հաունդսդիչ և սկսեցին հոգալ վիրավորների մասին։ Թաքերի մարմինը նստեցրել են տաքսի, և նրան տեղափոխել են Լոնդոնի հիվանդանոց (այժմ՝ Լոնդոնի թագավորական հիվանդանոց) Ուայթչապել Ռոուդում։Չոատեն նույնպես տեղափոխվել է այնտեղ, որտեղ նրան վիրահատել են, սակայն նա մահացել է դեկտեմբերի 17-ի առավոտյան ժամը 5:30-ին։ Բենթլին տեղափոխվել է Սուրբ Բարդուղիմեոսի հիվանդանոց։ Ժամանելիս նա կիսով չափ ուշագնաց էր, բայց բավականաչափ ապաքինվեց, որ կարողանար զրույց վարել հղի կնոջ հետ և պատասխանել իրադարձությունների վերաբերյալ հարցերին: Դեկտեմբերի 17-ին, ժամը 18:45-ին, նրա վիճակը վատացավ, և նա մահացավ 7:30-ին [65][66]: Թաքերի, Բենթլիի և Չոատի սպանությունները մնում են խաղաղ ժամանակ Բրիտանիայում իրականացված ոստիկանների ամենամեծ սպանություններից մեկը։

Հետաքննություն, 17 դեկտեմբերի 1910 - 2 հունվարի 1911 թ
Լոնդոնի քաղաքային ոստիկանությունը զեկուցեց Մետրոպոլիտենի ուժերին, ինչպես պահանջում էր կանոնակարգը, տրամադրել ատրճանակներ գործի մեջ ներգրավված հետախույզներին։ Հետագա հետաքննությունը դժվար էր ոստիկանության համար, քանի բազմաթիվ կանոնակարգային տարբերություններ կան բրիտանական ոստիկանության և խուզարկության տարածքի օտարերկրյա բնակիչների մեջ։ Ոստիկանության ուժերում չկաին ռուսերեն, լատվիերեն կամ իդիշ խոսող ոստիկաններ։
Դեկտեմբերի 17-ի վաղ առավոտյան Միլշտեյնը և Տրասյոնսկին ավելի ու ավելի էին անհանգստանում, քանի որ Գարդշտեյնի վիճակը վատանում էր, և նրանք ուղարկեցին տեղացի բժշկի՝ բացատրելով, որ իրենց հիվանդը պատահաբար վիրավորվել է ընկերոջ կողմից: Բժիշկը կարծում էր, որ գնդակը դեռևս կրծքավանդակում է, հետո պարզվել է, որ այն դիպչում է սրտի աջ փորոքին: Բժիշկը ցանկանում էր Գարդշտայնին տանել Լոնդոնի հիվանդանոց, բայց նա հրաժարվեց։ Բժիշկը նրանց ցավազրկող դեղորայք վաճառեց և հեռացավ: Այդ առավոտ ժամը 9:00-ին ռուսը մահացել էր: Բժիշկը վերադարձել է ժամը 11։00-ին և հայտնաբերել դիակը։ Նա չէր լսել նախորդ գիշեր Exchange Buildings-ում տեղի ունեցած իրադարձությունների մասին, ուստի մահվան մասին հայտնել էր ոչ թե ոստիկանությանը, այլ դատաբժշկին: Կեսօրին դատաքննիչը մահվան մասին հայտնեց տեղի ոստիկանությանը, որը բաժնի հետախույզ տեսուչ Ֆրեդերիկ Ուենսլիի գլխավորությամբ գնաց Գրոուվ սթրիթ և հայտնաբերեց դիակը: Տրասյոնսկին կողքի սենյակում էր, երբ նրանք ներս մտան, և նրան շուտով ոստիկանները գտան՝ հապճեպ այրելով թղթերը. նրան ձերբակալեցին և տարան Հին հրեաների ոստիկանական կենտրոն: Հայտնաբերված փաստաթղթերից շատերը կասկածյալներին կապում էին Իսթ Էնդի հետ, մասնավորապես այդ տարածքում ակտիվ անարխիստական խմբերի հետ:
Ուենսլին, ով լավ գիտելիքներ ուներ Ուայթչեպելի տարածքի մասին, հետագայում աշխատեց որպես կապի սպա Լոնդոնի Սիթի ուժերի հետաքննության ողջ ընթացքում: Գարդշտեյնի մարմինը տեղափոխել են տեղի դիահերձարան, որտեղ մաքրվել է նրա դեմքը, մազերը խոզանակվել, աչքերը բացվել և լուսանկարվել: Նկարը և նրանց նկարագրությունները, ովքեր օգնել են Գարդշտեյնին փախչել Exchange Buildings-ից, տարածվել են անգլերեն և ռուսերեն ցուցապաստառների վրա՝ տեղացիներից տեղեկություններ խնդրելով: Մոտ 90 հետախույզ եռանդուն որոնում էին Իսթ Էնդում՝ տարածելով մանրամասներ նրանց մասին, ում փնտրում էին:
Տեղի տանտեր Իսահակ Գորդոնը զեկուցեց իր բնակարանատերերից մեկին՝ Նինա Վասիլևային, այն բանից հետո, երբ նա ասաց նրան, որ ինքը եղել է Exchange Buildings-ում ապրող մարդկանցից մեկը: Ուենսլին հարցաքննել է կնոջը՝ նրա սենյակներում գտնելով անարխիստական հրապարակումներ՝ Գարդշտեյնի լուսանկարի հետ միասին։ Տեղեկություններ սկսեցին ստանալ հանրությունից և խմբի համախոհներից. դեկտեմբերի 18-ին Ֆեդերոֆը ձերբակալվեց տանը, իսկ դեկտեմբերի 22-ին Դյուբոֆը և Փիթերսը երկուսն էլ գերվեցին։ Դեկտեմբերի 22-ին Սուրբ Պողոսի տաճարում տեղի ունեցավ Թակերի, Բենթլիի և Չոատի հանրային հիշատակի արարողություն: Ջորջ V թագավորը ներկայացնում էր Էդվարդ Ուոլինգթոնը՝ նրա ապագա փեսացուն։ Ներկա էին նաև Չերչիլը և Լոնդոնի Լորդ քաղաքապետը։ Հանցագործությունը ցնցել էր լոնդոնցիներին, և ծառայությունը ցույց տվեց նրանց զգացմունքները: Մոտավորապես տասը հազար մարդ սպասում էր Սուրբ Պողոսի շրջակայքում, և շատ ձեռնարկություններ փակվեցին որպես հարգանքի նշան։ Մոտակայքում գտնվող Լոնդոնի ֆոնդային բորսան կես ժամով դադարեցրեց առևտուրը, որպեսզի վաճառողներն ու աշխատակիցները կարողանան դիտել երթը Թրեդնիդլ փողոցով։ Ծառայությունից հետո, երբ դագաղները տեղափոխվում էին ութ մղոն (13 կմ) ճանապարհով դեպի գերեզմանոցներ, հաշվարկվում էր, որ երթուղում կար 750,000 մարդ, որոնցից շատերը ծաղիկներ էին նետում դիակների վրա:
Դեկտեմբերի 23-ին Բիշոփսգեյթ ոստիկանական բաժանմունքում անցկացվեցին ինքնության շքերթներ: Իսահակ Լևին, ով տեսել էր, թե ինչպես է խումբը հեռանում Exchange Buildings-ից, ճանաչեց Փիթերսին և Դուբոֆին որպես այն երկուսին, որոնց նա տեսել էր Գարդշտեյնը տանելիս: Պարզվել է նաև, որ Ֆեդերոֆը ականատես է եղել իրադարձություններին։ Հաջորդ օրը Ֆեդերոֆը, Փիթերսը և Դյուբոֆը բոլորը հայտնվեցին Գիլդհոլի ոստիկանության դատարան, որտեղ նրանց մեղադրեցին երեք ոստիկանների սպանության հետ կապ ունենալու և ոսկերչական խանութը կողոպտելու դավադրության մեջ: Երեքն էլ իրենց մեղավոր չեն ճանաչել։
Դեկտեմբերի 27-ին Գարդշտեյնի նկարով պաստառը տեսել է նրա տանտերը, ով ահազանգել է ոստիկանությանը: Ուենսլին և նրա գործընկերները այցելեցին Սթեփնիի Գոլդ Սթրիթում գտնվող կացարանները և գտան դանակներ, ատրճանակ, զինամթերք, կեղծ անձնագրեր և հեղափոխական հրապարակումներ։ Երկու օր անց հերթական նիստն էր Գիլդհոլի ոստիկանության դատարանում։ Բացի Ֆեդերոֆից, Պիտերսն ու Դուբոֆը ներկա էին նաև Միլշտեյնը և Տրասյոնսկին: Քանի որ ամբաստանյալներից ոմանք անգլերենի ցածր մակարդակ ունեն, դատավարության ընթացքում թարգմանիչներ են օգտագործվել: Օրվա վերջում գործը հետաձգվեց մինչև 1911 թվականի հունվարի 6-ը։
1911 թվականի Ամանորի օրը ռուս-հրեա ներգաղթյալ Լեոն Բերոնի մարմինը հայտնաբերվել է Հարավային Լոնդոնի Clapham Common-ում: Նա դաժան ծեծի էր ենթարկվել, և նրա այտերին կային երկու S-աձև կտրվածք, երկուսն էլ երկու մատնաչափ երկարությամբ: Գործը մամուլում կապվեց Հաունդսդիչի սպանությունների և Սիդնի Սթրիթում տեղի ունեցած հետագա իրադարձությունների հետ, թեև այդ ժամանակ ապացույցներ գրեթե չկաին: Պատմաբան Ֆ. Գ. Քլարկը իրադարձությունների իր պատմության մեջ տեղեկություն է գտել մեկ այլ լատվիացու կողմից, ով հայտարարել է, որ Բերոնը սպանվել է ոչ թե այն պատճառով, որ նա տեղեկություն փոխանցողներից մեկն էր, այլ այն պատճառով, որ նա ծրագրում էր փոխանցել տեղեկատվությունը, և ակտը կանխարգելիչ գործողություն էր, որը կոչված էր վախեցնելու տեղացիներին, որպեսզի չտեղեկացնեն անարխիստների մասին [91][92]: Ոստիկանությունը կարծում էր, որ Clapham Common-ի սպանությունը կապված չէ Հաունդսդիչի ոստիկանության սպանությունների հետ:
Գարդշտեյնի պաստառները արդյունավետ են եղել, և Ամանորի ուշ օրը հանրության անդամը հանդես եկավ՝ տեղեկություններ տրամադրելու Սվարսի և Սոկոլոֆի մասին: Իրազեկողը ոստիկանությանը հայտնել է, որ տղամարդիկ թաքնվել են Սիդնի փողոցի 100 հասցեում՝ բնակարանի բնակիչ Բեթի Գերշոնի հետ, որը Սոկոլոֆի սիրուհին էր։ Իրազեկողին համոզեցին այցելել դեպքի վայրը հաջորդ օրը՝ հաստատելու, որ երկու տղամարդիկ դեռ ներկա են: Հունվարի 2-ի ցերեկը տեղի ունեցավ հանդիպում՝ հետագա քայլերը որոշելու համար։ Ներկա էին Ուենսլին՝ Մետրոպոլիտեն ուժի բարձրաստիճան անդամները և Քաղաքային ոստիկանության կոմիսար սըր Ուիլյամ Նոթ-Բաուերը։

Հունվարի 3-ի իրադարձությունները
Հունվարի 3-ի կեսգիշերից անմիջապես հետո Լոնդոնի քաղաքապետարանի և Մետրոպոլիտենի 200 ոստիկաններ շրջափակել են Սիդնի փողոցի 100 հասցեի շրջակայքը: Զինված սպաները տեղակայվել են 111 համարի դիմաց, ուղիղ 100 համարի դիմաց, և ողջ գիշեր թաղամասի տների բնակիչները ոտքի են հանվել և տարհանվել։ Ուենսլին արթնացրեց առաջին հարկի վարձակալներին 100 համարով և խնդրեց նրանց բերել Գերշոնին՝ պնդելով, որ նա պետք է իր հիվանդ ամուսնուն։ Երբ Գերշոնը հայտնվեց, նրան բռնեցին ոստիկանները և տարան Լոնդոնի քաղաքի ոստիկանության գլխավոր վարչություն. տարհանվել են նաև առաջին հարկի բնակիչները։ Թիվ 100-ն այժմ դատարկ էր բոլոր բնակիչներից, բացի Սվարսից և Սոկոլոֆից, որոնցից ոչ մեկը կարծես տեղյակ չէր տարհանման մասին։
Ոստիկանության գործունեության ընթացակարգը և օրենքը, որը կարգավորում էր նրանց գործողությունները, նշանակում էր, որ նրանք ի վիճակի չէին կրակ բացել առանց նախապես կրակելու: Սա, շենքի կառուցվածքի հետ մեկտեղ, որն ուներ նեղ, ոլորապտույտ սանդուղք, որով ոստիկանները պետք է անցնեին, նշանակում էր, որ ավազակախմբի անդամների նկատմամբ ցանկացած մոտեցում չափազանց վտանգավոր էր փորձելու համար: Որոշվեց սպասել մինչև լուսաբաց՝ որևէ գործողություն ձեռնարկելուց առաջ։ Ժամը 7:30-ի սահմաններում ոստիկանը թակել է 100 համարի դուռը, որն անպատասխան է. Այնուհետև քարեր են նետվել պատուհանի մոտ՝ տղամարդկանց արթնացնելու համար: Սվարսը և Սոկոլոֆը հայտնվել են պատուհանի մոտ և կրակ բացել ոստիկանների ուղղությամբ։ Ոստիկանության սերժանտը վիրավորվել է կրծքից. նրան տարհանել են տանիքների վրայով կրակի տակ և տեղափոխել Լոնդոնի հիվանդանոց: Ոստիկանության որոշ անդամներ պատասխան կրակ են բացել, սակայն նրանց հրացաններն արդյունավետ են եղել միայն ավելի կարճ տարածությունների վրա և անարդյունավետ են եղել Սվաարսի և Սոկոլոֆի համեմատաբար առաջադեմ ավտոմատ զենքերի դեմ։ Առավոտյան ժամը 9:00-ի դրությամբ պարզվել է, որ երկու զինված անձինք տիրապետում են գերազանցապես զենք-զինամթերքի և մեծ քանակությամբ զինամթերքի: Դեպքի վայրում պատասխանատու ոստիկանները՝ տեսուչ Մալվեյնին և գլխավոր տեսուչ Սթարքը, կապվեցին Սքոթլենդ Յարդում գտնվող հանձնակատարի օգնական մայոր Ֆրեդերիկ Ուոդհաուսի հետ: Նա զանգահարեց ներքին գործերի նախարարություն և թույլտվություն ստացավ Չերչիլից՝ բերելու շոտլանդական գվարդիայի ջոկատը, որոնք տեղակայված էին Լոնդոնի աշտարակում ։ Սա առաջին անգամն էր, որ ոստիկանությունը ռազմական օգնություն էր խնդրում Լոնդոնում զինված պաշարման դեմ պայքարելու համար։ Ժամը 10:00-ի սահմաններում պահակախմբի 21 կամավոր նշանառու ժամանեցին և կրակի դիրքեր գրավեցին փողոցի յուրաքանչյուր ծայրում և դիմացի տներում: Կրակոցները շարունակվեցին առանց կեղմերից որևէ մեկի առավելություն ստանալու։
Չերչիլը դեպքի վայր է ժամանել առավոտյան ժամը 11:50-ին՝ առաջին ձեռքից դիտելու միջադեպը,, ավելի ուշ նա հայտնել է, որ կարծում էր, որ ամբոխն իրեն տհաճ է, քանի որ լսել է, թե ինչպես են մարդիկ հարցնում. Լիբերալ կուսակցության ներգաղթային քաղաքականությանը, որը թույլ էր տվել ներհոսքը Ռուսաստանից։ Չերչիլի դերը պաշարման ժամանակ պարզ չէ։ Նրա կենսագիրները՝ Փոլ Ադիսոնը և Ռոյ Ջենքինսը, երկուսն էլ կարծում են, որ նա ոստիկանությանը ոչ մի օպերատիվ հրաման չի տվել, սակայն դեպքի Մետրոպոլիտենի ոստիկանության պատմությունը նշում է, որ Սիդնի Սթրիթի իրադարձությունները «շատ հազվադեպ դեպք էին, Ներքին գործերի նախարարը ոստիկանության օպերատիվ հրամանատարական որոշումներ է ընդունում»:The Times-ին ուղղված հետագա նամակում Չերչիլը պարզաբանեց իր դերը, երբ ներկա էր.
«Ես ոչ մի կերպ չեմ միջամտել ոստիկանության իշխանությունների կողմից տեղում արված տրամադրություններին։ Ես երբեք չեմ տապալել այդ իշխանություններին և չեմ գերագնահատել նրանց։ Սկզբից մինչև վերջ ոստիկանությունը բացարձակապես ազատ ձեռքեր ուներ. ... Ես չեմ ուղարկել հրետանու կամ ինժեներների համար: Ինձ հետ չեն խորհրդակցել, թե արդյոք նրանք պետք է ուղարկվեն»։
Երկու կողմերի միջև կրակոցները գագաթնակետին են հասել ժամը 12:00-12:30-ի սահմաններում, սակայն ժամը 12:50-ին շենքի ծխնելույզներից և երկրորդ հարկի պատուհաններից ծուխ է նկատվել. Չի պարզվել, թե ինչպես է հրդեհը բռնկվել՝ պատահաբար, թե նախագծով։ Հրդեհը կամաց-կամաց տարածվեց, և ժամը 1:30-ին այն ամուր բռնվեց և տարածվեց մյուս հարկերում։ Ժամանել է շոտլանդական գվարդիայի երկրորդ ջոկատը՝ իրենց հետ բերելով «Մաքսիմ» գնդացիր, որը երբեք չի օգտագործվել։ Սենթ Ջոնս Վուդ զորանոցից բերվել են նաև ձիավոր հրետանային ատրճանակներ, որոնք կրկին չեն օգտագործվել[116]: Կարճ ժամանակ անց Սոկոլոֆը գլուխը հանեց պատուհանից. նրա վրա կրակել է զինվորներից մեկը, և նա հետ է ընկել ներս։ Դեպքի վայրում ներկա Լոնդոնի հրշեջ բրիգադի ավագ սպան թույլտվություն է խնդրել՝ մարելու կրակը, սակայն մերժում է ստացել։ Նա մոտեցավ Չերչիլին՝ որոշումը չեղարկելու համար, սակայն ներքին գործերի նախարարը հաստատեց ոստիկանության որոշումը։ Ավելի ուշ Չերչիլը գրել է.
Ես հիմա միջամտեցի այս վեճը հարթելու համար, մի պահ բավականին թեժացած։ Ես հրշեջ բրիգադի սպային ասացի իմ՝ որպես ներքին գործերի նախարարի լիազորությունների ներքո, որ տունը պետք է թույլ տան այրել, և որ նա պատրաստակամորեն կանգնի՝ կանխելու հրդեհի տարածումը։
Ժամը 14:30-ին տնից կրակոցները դադարել էին։ Ներկա հետախույզներից մեկը մոտեցավ պատին և հրեց դուռը՝ նահանջելուց առաջ։ Մյուս ոստիկանները և զինվորներից մի քանիսը դուրս եկան և սպասեցին, որ մարդիկ դուրս գան։ Ոչ մեկ դուրս չեկավ և քանի որ տանիքի մի մասը փլուզվել է, ականատեսներին պարզ է դարձել, որ տղամարդիկ երկուսն էլ մահացել են. հրշեջ բրիգադին թույլ տրվեց սկսել կրակի մարումը[119][120]։ Ժամը 2:40-ին Չերչիլը հեռացավ դեպքի վայրից, մոտավորապես այն ժամանակ, երբ թագավորական ձիավոր հրետանին ժամանեց երկու 13 ֆունտանոց դաշտային հրետանիով: Սոկոլոֆի մարմինը հայտնաբերվել է հրշեջների ներս մտնելուց անմիջապես հետո։ Պատը փլուզվել է հինգ հրշեջներից բաղկացած խմբի վրա, որոնք բոլորը տեղափոխվել են Լոնդոնի հիվանդանոց[122]: Տղամարդկանցից մեկը՝ տեսուչ Չարլզ Փիրսոնը, ողնաշարի կոտրվածք ուներ. նա մահացավ վեց ամիս անց ։ Շենքն ամրացնելուց հետո հրշեջները վերսկսել են որոնողական աշխատանքները. Ժամը 18:30-ի սահմաններում հայտնաբերվել է երկրորդը՝ Սվարսի դիակը:
Հետևանք
Պաշարումը ֆիքսել են Pathé News տեսախցիկները՝ նրանց ամենավաղ պատմություններից մեկը և առաջին պաշարումը, որը նկարահանվել է ֆիլմով, և այն ներառում էր Չերչիլի կադրերը։ Երբ ֆիլմերը ցուցադրվում էին կինոթատրոններում, հանդիսատեսը սուլում էր Չերչիլի հասցեին «կրակեք նրան»: Նրա ներկայությունը հակասական էր շատերի համար, և ընդդիմության առաջնորդ Արթուր Բալֆուրը նկատեց. «Նա [Չերչիլը], ես հասկանում եմ, զինվորական արտահայտությամբ գտնվում էր այն տարածքում, որը հայտնի է որպես կրակի գոտի. նա և լուսանկարիչը երկուսն էլ վտանգի տակ էին դնում արժեքավոր արժեքները: Ես հասկանում եմ, թե ինչ էր անում լուսանկարիչը, բայց ի՞նչ էր անում պարոնը, որը ես ոչ այն ժամանակ հասկացա, ոչ էլ հիմա»: չկարողացավ դիմադրել ինքն իրեն տեսնելու զվարճանքը»:
Հունվարին Հաունդսդիչում և Սիդնի Սթրիթում տեղի ունեցած մահվան դեպքերի վերաբերյալ հետաքննություն է անցկացվել: Երդվյալ ատենակալները տասնհինգ րոպե տևեցին՝ եզրակացնելու, որ հայտնաբերված երկու մարմինները Սվարսի և Սոկոլոֆի մարմիններն են, որ Թակերը, Բենթլին և Չոատը սպանվել են Գարդշտեյնի և մյուսների կողմից գողության փորձի ժամանակ։ Ռոզենը ձերբակալվել է փետրվարի 2-ին՝ Հեքնիի Ուել Սթրիթում աշխատավայրում, իսկ Հոֆմանը կալանավորվել է փետրվարի 15-ին: Հանձնարարականի վարույթը տարածվեց 1910 թվականի դեկտեմբերից՝ Միլշտեյնի և Տրասյոնսկու հայտնվելով, մինչև 1911 թվականի մարտը, և ընդգրկեց Հոֆմանը փետրվարի 15-ից։ Վարույթը բաղկացած էր 24 անհատական լսումներից։ Փետրվարին Միլշտեյնը ազատվել է աշխատանքից՝ նրա դեմ բավարար ապացույցների բացակայության հիմքով. Հոֆմանը, Տրասյոնսկին և Ֆեդերոֆը մարտին ազատ արձակվեցին նույն հիմքով:
Մնացած չորս ձերբակալված հանցախմբի անդամների դեմ գործը լսվել է Հին Բեյլիում մայիսին պարոն Ջասթիս Գրանտեմի կողմից: Դուբոֆը և Փիթերսը մեղադրվում էին Թաքերի սպանության մեջ, Դուբոֆը, Փիթերսը, Ռոզենը և Վասիլևային մեղադրվում էին «սպանության մեջ մեղավոր հանցագործին հանցավոր կերպով ապաստանելու» և «միասին դավադրություն կազմակերպելու և պայմանավորվելու համար, ինչպես նաև ուրիշների հետ, ովքեր անհայտ են կոտրել և մտնել Հենրի Սամուել Հարիսի խանութը։ մտադրվել է գողանալ նրա ապրանքները» Գործը տևել է տասնմեկ օր, դատավարության հետ կապված խնդիրներ են առաջացել՝ կապված լեզվական դժվարությունների և մեղադրյալների անձնական քաոսային կյանքի հետ: Գործը հանգեցրեց արդարացման բոլորի համար, բացառությամբ Վասիլևայի, որը դատապարտվել էր դավադրության մեջ գողության համար և դատապարտվել երկու տարվա ազատազրկման. նրա դատավճիռը չեղարկվել է վերաքննիչ բողոքով:
Այլմոլորակայինների մասին օրենքին ուղղված քննադատության բարձր մակարդակից հետո Չերչիլը որոշեց ուժեղացնել օրենսդրությունը և առաջարկեց Այլմոլորակայինների (հանցագործության կանխարգելում) օրինագիծը Տասը րոպեի կանոնով : Պատգամավոր Josiah C Wedgwood-ն առարկեց և գրեց Չերչիլին՝ խնդրելով նրան չներկայացնել կոշտ քայլերը. ավանդույթները»: Օրինագիծը չդարձավ օրենք։

Ժառանգություն

Բրայանթին և Վուդհեմներին իրենց խիզախության համար պարգևատրել են Քինգի ոստիկանության մեդալով. Վուդհեմսը դեռևս ծանր վիրավորված էր և պետք է պատգարակով տանեին թագավորի մոտ՝ շնորհանդեսի համար: Ե՛վ Բրայանտը, և՛ Վուդհեմսը նույնպես առաջխաղացում են ստացել. քանի որ նրանք անվավեր էին դառնում ուժից, առաջխաղացումները ապահովում էին նրանց ավելի բարձր կենսաթոշակ: Լոնդոնի լորդ քաղաքապետը սպանված երեք ոստիկանների ընտանիքներին հանձնել է թագավորի ոստիկանության մեդալը։ Սպանված ոստիկանների յուրաքանչյուր երեխայի համար Լոնդոնի քաղաքային կորպորացիան շաբաթական հինգ շիլլինգ էր տալիս, մինչև նրանք հասան տասնհինգ տարեկան :
Ոստիկանության կրակային ուժի անբավարարությունը հանգեցրեց մամուլում քննադատությունների, և 1911 թվականի հունվարի 12-ին փորձարկվեցին մի քանի այլընտրանքային զենքեր։ Փորձարկումների արդյունքում Մետրոպոլիտեն ոստիկանությունը փոխարինեց Webley ատրճանակը Webley & Scott .32 տրամաչափի MP կիսաավտոմատ ատրճանակով նույն տարում; Լոնդոնի ոստիկանությունը զենքն ընդունեց 1912 թվականին ։
Խմբի անդամները դեպքերից հետո ցրվել են։ Պետրոս Նկարչին այլևս երբեք չի տեսել կամ լսել: Ենթադրվում էր, որ նա լքել է երկիրը, և հետագա տարիներին մի քանի հնարավոր տեսարաններ են եղել. ոչ մեկը չի հաստատվել ։ Ջեյքոբ Փիթերսը վերադարձավ Ռուսաստան, դարձավ Չեկայի՝ խորհրդային գաղտնի ոստիկանության ղեկավարի տեղակալը և մահապատժի ենթարկվեց Իոսիֆ Ստալինի 1938 թվականի մաքրման ժամանակ : Տրասյոնսկին հոգեկան խանգարում ունեցավ և որոշ ժամանակ փակվեց Քոլնի Հեթչ խելագարների ապաստանում, որտեղ նա մահացավ 1971 թվականին : Դյուբոֆը և Ֆեդերոֆը անհետացան գրառումներից. Վասիլևան մնաց Իսթ-Էնդում մինչև կյանքի վերջը և մահացավ Բրիկ Լեյնում 1963 թվականին: Հոֆմանը տեղափոխվեց Նյու Յորք, որտեղ նա երկար տարիներ ապրեց Լյուբա Միլշտեյնի հետ, ով ծնեց Ֆրից Սվարսի երեխային: Սմոլերը լքեց երկիրը 1911 թվականին և մեկնեց Փարիզ, որից հետո անհետացավ; Միլշտեյնը հետագայում գաղթեց Միացյալ Նահանգներ ։
Պաշարումը ոգեշնչված էր Ալֆրեդ Հիչքոքի «Մարդը, ով շատ բան գիտեր» 1934 թվականի բնօրինակ տարբերակի վերջին տեսարանի համար։ Պատմությունը մեծապես գեղարվեստական էր 1960 թվականի «Սիդնի փողոցի պաշարումը» ֆիլմում ։ Վիպասան Ժորժ Սիմենոնը պատմել է իր 1930 թվականի «Մայգր» դետեկտիվ «Պիետր-լե-Լետոն» (Լատվիացի Պիետր) վեպի համար: Պաշարումը նաև ոգեշնչում էր երկու այլ վեպերի՝ «Սիդնի փողոցի պաշարումը» (1960 թ.) Ֆ. Օութոնի և «Մահ սեզոնից դուրս» (1973 թ.) Էմանուել Լիտվինոֆի ։
2008 թվականի սեպտեմբերին Թաուեր Համլետս Լոնդոնի թաղամասի խորհուրդը Սիդնի փողոցում անվանեց երկու աշտարակ՝ Փիթեր Հաուս և Փինթեր Հաուս; Պետրոս Նկարիչը միայն աննշան դերակատարում է ունեցել իրադարձություններին և ներկա չի եղել պաշարմանը: Շենքերի անվանման ցուցանակները Պետրոս Նկարչին անվանում են «հակահերոս». որոշումը զայրացրել է Մետրոպոլիտեն ոստիկանության ֆեդերացիային: Խորհրդի խոսնակն ասաց, որ «Ոչ մի ապացույց չկա, որ Պիտեր Նկարիչը սպանել է երեք ոստիկաններին, ուստի մենք գիտեինք, որ բլոկը մարդասպանի անունով չէինք կոչում… բայց նա այն անունն է, որը East Enders-ը կապում է պաշարման և Սիդնի փողոցի հետ։ 2010 թվականի դեկտեմբերին, Հաունդսդիչում տեղի ունեցած իրադարձությունների հարյուրամյակի կապակցությամբ, տեղի մոտակայքում բացվեց երեք սպանված ոստիկանների հուշատախտակը։ Երեք շաբաթ անց՝ պաշարման տարելիցին, հուշատախտակ բացվեց՝ ի պատիվ Պիրսոնի՝ հրշեջի, ով մահացավ, քանի որ շենքը փլուզվեց նրա վրա :