**Ռուսական կայսրության թագը, կամ Կրկին անորսալիները** (ռուս.՝ Корона Российской империи, или Снова неуловимые), խորհրդային երկմասանոց արկածային կինոնկար, որը նկարահանվել է 1971 թվականին՝ Էդմոնդ Քեոսայանի կողմից։ Այն անորսալի վրիժառուների մասին պատմող եռապատումի վերջին ֆիլմն է։ Համեմատած նախորդ` «Անորսալի վրիժառուները» և «Անորսալիների նոր արկածները» կինոնկարների, այս ֆիլմը չի ունեցել նույն հաջողությունը։

Սյուժեն
-------

Ֆիլմի գործողությունները տեղի են ունենում 1924 թվականին։ Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմի ավարտից հետո, գլխավոր հերոսներն աշխատում են ԽՍՀՄ ժողովրդական կոմիսարների խորհրդին առընթեր` պետական քաղաքական միացյալ վարչությունում (որն հետագայում մտել է ԽՍՀՄ Ներքին գործերի ժողովրդական կոմիսարիատի կազմի մեջ)։ Չնայած այն հանգամանքին, որ երկրում անվերապահորեն հաղթանակել էր խորհրդային իշխանությունը, նոր կարգերը դեռևս անհաշտ թշնամիներ ունեին։ Դրանցից էին նաև գլխավոր հերոսների «հին ծանոթները»` ատաման Բուրնաշը, շտաբս-կապիտան Օվեչկինը, գնդապետ Կուդասովը և պորուչիկ Պերովը, ովքեր գտնվում էին տարագրության մեջ` Փարիզում և ծրագիր էին մշակել` խորհրդային թանգարանից Կայսրական մեծ թագը գողանալու համար։ Այդ արարքը նրանք արդարացնում էին նրանով, որ իբր թագը հարկավոր էր նոր կայսրին թագադրելու համար, իսկ գահի հավանական թեկնածուները` երկու ապուշ զարմիկներ էին։

Կողոպտիչների պարագլուխ` խելացի ու հաշվենկատ քաղաքագետ և արկածախնդիր ֆրանսիացի մսյո Դյուկը, սպիտակգվարդիականների հետ հանցավոր համաձայնության է գալիս։ Նրանց նպատակն է գողանալ թագը, բայց թագադրման փոխարեն այն վաճառել Ամերիկայում։ Դրանով մսյո Դյուկը նպատակ ուներ երկու նապաստակ սպանել։ Նրա ծրագրերի մեջ մտնում էր բոլշևիկների իշխանությանը մեղադրել համաժողովրդական սեփականությունը հափշտակելու մեջ` նպատակ ունենալով վարկաբեկել երիտասարդ խորհրդային իշխանություններին` միջազգային ասպարեզում։

Այդ ընթացքում Օվեչկինը վարձում է ոմն իշխան Նարիշկինին, ով հայտնի խարդախ էր ու գող և վարպետացել էր պալատական արժեքներ գողանալու մեջ։ Մինչ Բուրնաշն ու Նարիշկինը գտնվում էին «չեկիստների» տեսադաշտում, Օվեչկինին հաջողվում է աննկատ գողանալ թագը և թաքնվել Օդեսայի կատակոմբներում` սպասելով շոգենավին, որում գտնվում էին իր սպիտակգվարդիական համախոհները։ Գործողության ամենաթեժ պահին, հակահետախուզության նախկին ղեկավար, գնդապետ Կուդասովը, ով հասկացել էր Դյուկի նպատակները, որոշում է երկու հիմար ժառանգորդների օգնությամբ անձամբ վաճառել թագը, չկռահելով, որ Դյուկը` Պերովի և Օվեչկինի հետ միասին, ուրիշ ծրագրեր ունեն։

Չնայած սպիտակ տարագիրների բոլոր մեքենայություններին, «վրիժառուները» խառնում են նրանց բոլոր խորամանկ ծրագրերը և թագը վերադարձնում են թանգարան։

Դերասանական կազմը
-----------------

| Դերակատար | Կերպար |
| --- | --- |
| Միխայիլ Մետյոլկին | Վալերկա Մեշչերյակով |
| Վիկտոր Կոսիխ | Դանկա Շչուս |
| Վասիլի Վասիլև | Յաշկա-գնչու |
| Վալենտինա Կուրդյուկովա | Քսանկա Շչուս |
| Իվան Պերեվերզև | Սմիռնով |
| Արմեն Ջիգարխանյան | շտաբս-կապիտան Օվեչկին |
| Վլադիմիր Իվաշով | պորուչիկ Պերով |
| Վլադիսլավ Ստրժելչիկ | իշխան Նարիշկին |
| Արկադի Տոլբուզին | գնդապետ Կուդասով |
| Եֆիմ Կոպելյան | ատաման Բուրնաշ |
| Վլադիմիր Բելոկուրով | գզուզ «կայսր» |
| Ռոլան Բիկով | ճաղատ «կայսր» |

Նկարահանող խումբ
----------------

| Կինոգործիչ | Ներդրումը |
| --- | --- |
| Էդմոնդ Քեոսայան, Ալեքսանդր Չերվինսկի | սցենարիստ |
| Էդմոնդ Քեոսայան | ռեժիսոր |
| Միխայիլ Արդաբևսկի | օպերատոր |
| Յան Ֆրենկել | կոմպոզիտոր |
| Էմին Խաչատրյան | դիրիժոր |
| Սերգեյ Եսենին, Ռոբերտ Ռոժդեստվենսկի, Էմիլ Ռադով | երգերի տեքստ |

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  ČSFD (չեխերեն) — 2001.
3. ↑  На этот год указывают два основных момента: 1) ажиотаж с коронацией — аллюзия на провозглашение великим князем Кириллом Владимировичем себя Императором Всероссийским (31 августа 1924). 2) деятельность месье Дюка как противника возможного признания Францией СССР (состоявшегося 28 октября 1924). В то же время газета «Возрождение», которую читают Данька и Валерка в ресторане «Корнилов», начала выпускаться только с 1926 года. См. Российский Имперский Союз-Орден

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | AllMovie · ČSFD · FilmAffinity · Internet Movie Database |

 |