**Նիլուֆար Ռահմանի** (պարս.՝ نیلوفر رحمانی,1992, Աֆղանստան),Աֆղանստանի պատմության մեջ ռազմաօդային ուժերի առաջին կին օդաչուն, «International Women of Courage Award 2015»-ի մրցանակակիր։

Կենսագրություն
--------------

Ծնվել Է Քաբուլում 1992 թվականին։ Ազգությամբ տաջիկ է։ 1990-ականների վերջին նրա ընտանիքը թալիբներից փախել է Պակիստան։ 2001 թվականին թալիբանի անկումից հետո նրանք վերադարձել են Աֆղանստան։ Մանկուց աղջիկը երազում էր օդաչու դառնալ և անգլերեն էր սովորում, որպեսզի թռիչքային դպրոց հաճախելու հնարավորություն ունենա։

2010 թվականին ընդունվել է սովորելու որպես աֆղանական ռազմաօդային ուժերի օդաչու, 2012 թվականի հուլիսին ավարտել է ուսումը կրտսեր լեյտենանտի կոչումով։ Նրա առաջին ինքնուրույն թռիչքը տեղի է ունեցել «Cessna 182» թեթև ինքնաթիռով։ Ցանկանալով թռչել ավելի մեծ ինքնաթիռներով՝ Նիլուֆարը ընդունվել է բարձրագույն թռիչքային դպրոց և շուտով թռել է «C-208» ռազմական բեռնատար ինքնաթիռով։ Կանանց ավանդաբար արգելված է տեղափոխել սպանված կամ վիրավոր զինվորներին, սակայն Ռահմանին մի անգամ առաքելություններից մեկում խախտել է հրամանը։ Վիրավորներին հիվանդանոց տեղափոխելուց հետո նա իր գործողությունների մասին հայտնել է վերադասներին, որոնք նրա նկատմամբ ոչ մի տույժ չեն կիրառել։

Երբ Նիլուֆար Ռահմանիի ձեռքբերումները հայտնի են դարձել, նա և իր ընտանիքը սկսել են սպառնալիքներ ստանալ թալիբներից, որոնք հավանություն չէին տալիս նրա հաջողություններին և կարիերայի ընտրությանը։ Ընտանիքը ստիպված էր մի քանի անգամ տեղափոխվել, բայց Ռահմանը վճռական էր և ձգտում էր թռչել մեծ «C-130» ինքնաթիռով, ինչպես նաև դառնալ հրահանգիչ՝ ոգեշնչելու և կրթելու Աֆղանստանի այլ կանանց։ 2015 թվականին նա սկսել է «C-130a» ուսուցումը ԱՄՆ ռազմաօդային ուժերում, իսկ 2016 թվականի դեկտեմբերին ավարտել է ծրագիրը, որից հետո նա Միացյալ Նահանգներում ապաստանի դիմում է ներկայացրել։ Ի վերջո, Նիլուֆարը հույս ուներ դառնալ ԱՄՆ ռազմաօդային ուժերի ռազմական օդաչու։

2018 թվականի ապրիլին ամերիկացի միջազգային փաստաբան Քիմբերլի Մոթլիի օգնությամբ նա ապաստան է ստացել ԱՄՆ-ում։ Նա քրոջ հետ, որն աշխատում է որպես թարգմանիչ պարսկերեն, աֆղանա-պարսկերեն և անգլերեն լեզուների միջև, ապրում է Ֆլորիդա նահանգում։

Ծանոթագրություններ
------------------

* Տեսաձայնային նյութեր Վիքիպահեստում

1. 1 2  «Biographies of 2015 Award Winners». U.S. State Department. 2015-03. Արխիվացված է օրիգինալից 2018 թ․ հունիսի 21-ին. Վերցված է 2015 թ․ մարտի 10-ին.
2. ↑  *Rahmani, Niloofar* Open Skies: My Life as Afghanistan's First Female Pilot. — Chicago Review Press, 2021. — ISBN 9781641603379
3. ↑  Ernesto Londoño (2016 թ․ դեկտեմբերի 23). «A Female Afghan Pilot Soars and Gives Up». New York Times. Արխիվացված օրիգինալից 2018 թ․ օգոստոսի 15-ին. Վերցված է 2017 թ․ հուլիսի 13-ին. `{{cite web}}`: Italic or bold markup not allowed in: `|publisher=` (օգնություն)
4. ↑  Andrew Watkins (2016 թ․ դեկտեմբերի 29). «Duty or Desertion in Afghanistan». Boston Globe. Արխիվացված օրիգինալից 2018 թ․ նոյեմբերի 26-ին. Վերցված է 2017 թ․ հուլիսի 13-ին. `{{cite web}}`: Italic or bold markup not allowed in: `|publisher=` (օգնություն)
5. ↑  March, Stephanie (2018 թ․ մայիսի 1). «Former Afghan Air Force pilot Niloofar Rahmani granted asylum in the United States». *ABC News*. Australian Broadcasting Corporation. Արխիվացված է օրիգինալից 2018 թ․ սեպտեմբերի 14-ին. Վերցված է 2018 թ․ մայիսի 1-ին.
6. ↑  Rajagopalan, Megha (2019 թ․ դեկտեմբերի 14). «The "Badass" Afghan Pilot Who Went Massively Viral Is Now Living In Exile. She Just Wants To Be Able To Fly Again». *BuzzFeed News* (անգլերեն). Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ դեկտեմբերի 14-ին. Վերցված է 2019 թ․ դեկտեմբերի 15-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Как живется единственной женщине-пилоту ВВС Афганистана
* Нилуфар Рахмани — единственная женщина-пилот ВВС Афганистана