Համարելով միջավայրում կատարվող պրոցեսները տեղակայված և ոչ իներցիոն հաստատենք հետևյալ կապերը

{\displaystyle {\overrightarrow {D}}=\varepsilon \_{0}\varepsilon {\overrightarrow {E}}} (1)

{\displaystyle {\overrightarrow {B}}=\mu \_{0}\mu {\overrightarrow {H}}} (2)

{\displaystyle {\overrightarrow {j}}={\overrightarrow {E}}\sigma } (3)

Հիշեցնենք, որ \varepsilon  և \mu  կոչվում են հարաբերական դիէլեկտրիկ և մագնիսական թափանցելիություն, \sigma -ն տեսակարար հաղորդականություն։

(1) - (3) կկոչվեն միջավայրի նյութական հավասարումներ։

Առհասարակ, նյութը ինքնուրույն չի ստեղծում մակրոսկոպիկ հետազոտելի դաշտ(բացառություն է կազմում հաստատուն մագնիսը)։

Դա բացատրվում է ներքին պրոցեսների հավասարակշռությամբ նյութի միկրոսկոպիկ մակարդակում։ Մասնավորապես, դրական և բացասական լիցքերը չեզոք են ։ Բայց արտաքին (կողմնային) դաշտի ազդեցության տակ այդ լիցքերի փոխադարձ կոմպենսացիան այսպես թե այնպես խախտվում է։ Կարելի է ասել , որ արտաքին էլեկտրական դաշտի առկայության դեպքում որոշակիորեն դեֆորմացվում և ապակողմնորոշվում են ատոմներն ու մոլեկուլները, որոնց լիցքերը շարունակում են կապված մնալ նյութի կայուն կառուցվածքում։ Լիցքերի շեղման արդյունքում գոյանում է չկոմպենսացված ներքին դաշտ, որը արտաքինին վերադրվելով բավականաչափ փոփոխում է վերջինիս։ Դա կոչվում է միջավայրի բևեռացում։ Համապատասխան պրոցեսը, կապված մագնիսական դաշտի հետ, կոչվում է մագնիսացում։

Որևէ միջավայրում գոյություն ունեցող դաշտի ինդուկցիաները կլինեն

{\displaystyle {\overrightarrow {D}}={\overrightarrow {P}}+{\overrightarrow {D\_{z}}}}

{\displaystyle {\overrightarrow {B}}={\overrightarrow {M}}+{\overrightarrow {B\_{z}}}}

{\displaystyle {\overrightarrow {P}}} և {\displaystyle {\overrightarrow {M}}} ավելացումները կկոչվեն բևեռացվածություն(էլեկտրական բևեռացում) և մագնիսացվածություն (մագնիսական բևեռացում) ։ Այդ երկու պրոցեսները իրարից անկախ են հանդես գալիս , այսինքն առաջինը կապված է միայն էլեկտրական դաշտի հետ , իսկ երկրորդը մագնիսականի ։

{\displaystyle {\overrightarrow {P}}={\overrightarrow {E}}\varepsilon \_{0}\chi ^{e}}

{\displaystyle {\overrightarrow {M}}={\overrightarrow {H}}\mu \_{0}\chi ^{m}}

որտեղ չափ ունեցող {\displaystyle \chi ^{m}} և {\displaystyle \chi ^{e}} գործակիցները կոչվում են միջավայրի էլեկտրական և մագնիսական ընկալունակություներ։ Նրանք արտահայտում են արտաքին դաշտի ազդեցության միջավայրի պատասխանի չափը։

{\displaystyle \varepsilon =1+\chi ^{e}}

{\displaystyle \mu =1+\chi ^{m}}

(1) և(2) -ում {\displaystyle \varepsilon \_{a}=\varepsilon \varepsilon \_{0}} և {\displaystyle \mu \_{a}=\mu \mu \_{0}} - իրական կամ կոմպլեքս թվեր են։ Եվ {\displaystyle {\overrightarrow {D}}\parallel {\overrightarrow {E}}}, {\displaystyle {\overrightarrow {B}}\parallel {\overrightarrow {H}}}, եթե միրավայրը իզոտրոպ է ։ Անիզոտրոպ միջավայրում {\displaystyle \varepsilon \_{a}} և {\displaystyle \mu \_{a}} տենզորի տեսք ունեն {\displaystyle \parallel \varepsilon \_{a}\parallel }, {\displaystyle \parallel \mu \_{a}\parallel } (նկարագրվում են 9 թվով)։

{\displaystyle \mu \_{a}={\begin{Vmatrix}\mu \_{xx}&\mu \_{xy}&\mu \_{xz}\\\mu \_{yx}&\mu \_{yy}&\mu \_{yz}\\\mu \_{zx}&\mu \_{zy}&\mu \_{zz}\end{Vmatrix}}}

Անիզոտրոպական միշտ կապված է այն երևույթի հետ , երբ նյութերում առկա է մի ինչ որ տարածական առավելագույն ուղղություն:այդպիսի նյութի օրինակներ են. քվարցի բյուրեղավանդակը՚ իր մի հատկորոշիչ առանցքի գոյությամբ և ֆեռոմագնետիկ նյութը՚ արտաքին մագնիսական դաշտում։