Ընտրողների ամբոխը հերթագրված է Կարակասի ընտրատեղամասերից մեկում
**Քվեարկության պարադոքս** կամ **Դաունսի պարադոքսը**, այն է, երբ ռացիոնալ, սեփական շահերից ելնելով ընտրողի համար քվեարկության ծախսերը սովորաբար գերազանցում են ակնկալվող օգուտներից։ Քանի որ առանցքային քվեարկության իրականացման հնարավորությունը փոքր է` համեմատած տարբեր հնարավոր արդյունքների մասնավոր անհատական օգուտների ցանկացած իրատեսական գնահատման հետ, քվեարկության ակնկալվող օգուտները ավելի քիչ են, քան ծախսերը։

Պարադոքսին արձագանքները ներառում են այն տեսակետը, որ ընտրողները քվեարկում են՝ արտահայտելու իրենց նախապատվությունը թեկնածուի նկատմամբ, այլ ոչ թե ազդելու ընտրությունների արդյունքի վրա, որ ընտրողները ցուցաբերում են որոշակի աստիճանի ալտրուիզմ, կամ որ պարադոքսն անտեսում է քվեարկության հետ կապված լրացուցիչ օգուտները, բացի ստացված ընտրական արդյունքներից։

Պատմություն
-----------

Խնդիրը նկատել է Նիկոլա դը Կոնդորսեն 1793 թվականին, երբ նա հայտարարել է. «Մի փուլով ընտրություններում, որտեղ շատ ընտրողներ կան, յուրաքանչյուր ընտրողի ազդեցությունը շատ փոքր է։ Հետևաբար, հնարավոր է, որ քաղաքացիները բավարար չափով շահագրգռված չլինեն » և «...մենք գիտենք, որ այս հետաքրքրությունը պետք է նվազի ընտրությունների վրա յուրաքանչյուր անհատի [այսինքն՝ ընտրողի] ազդեցության հետ և ընտրողների թվի աճի հետ մեկտեղ»։

1821 թվականին Հեգելը նման դիտարկում արեց իր «Իրավունքի փիլիսոփայության տարրերը» գրքում. «Ինչ վերաբերում է ժողովրդական ընտրական իրավունքին, ապա կարելի է նշել, որ հատկապես խոշոր նահանգներում դա անխուսափելիորեն հանգեցնում է ընտրական անտարբերության, քանի որ մեկ ձայն տալը ոչ մի բան չի նշանակում։

Մաթեմատիկոս Չարլզ Լ. Դոջսոնը, որն ավելի հայտնի է որպես Լուիս Քերոլ, 1876 թվականին հրատարակեց «Քվեների ընդունման մեթոդ երկու հարցից ավելի» աշխատությունը։

Էնթոնի Դոունսը վերլուծել է ժամանակակից հանրային ընտրության տեսության այս խնդիրը 1957 թվականին.

Արձագանքներ
-----------

Ջեֆրի Բրենանը և Լորեն Լոմասկին առաջարկում են, որ ընտրողները «արտահայտիչ» օգուտներ քաղեն թեկնածուներին աջակցելուց, ինչը նման է մարզական թիմին քաջալերելուն, այլ ոչ թե քվեարկելու՝ իրենց նախընտրած քաղաքական արդյունքներին հասնելու հույսով։ Սա ենթադրում է, որ ընտրողների ռացիոնալ վարքագիծը սահմանափակվում է գործիքայինով, ի տարբերություն իրենց քվեից ստացած ներքին արժեքի։.

Մեկ այլ առաջարկ, որը հայտնի է որպես քվեարկության ալտրուիզմի տեսություն, այն է, որ ընտրողները ռացիոնալ են, բայց ոչ լիովին էգոիստ։ Այս տեսանկյունից ընտրողները որոշակի աստիճանի ալտրուիզմ ունեն և օգուտ են ընկալում, եթե օգուտ են ստանում մյուսները։ Քանի որ ընտրությունները ազդում են շատ ուրիշների վրա, դեռևս կարող է ռացիոնալ լինել քվեարկել՝ արդյունքի վրա ազդելու միայն փոքր հնարավորությամբ։

Որոշները պնդում են, որ պարադոքսը, ըստ երևույթին, անտեսում է քվեարկության հետ կապված առավելությունները, բացի այդ, ազդում է քվեարկության արդյունքի վրա։ Օրինակ, քաղաքական գործիչները, նրանց օգնականները, փորձագետները և ընտրողները շատ ուշադիր հետևում են ընտրական հաղթանակների և պարտությունների չափերին, քանի որ դրանք ցույց են տալիս թեկնածուների աջակցության ուժը և հակված են դիտվել որպես ավելի ճշգրիտ չափորոշիչ, քան սոսկ սոցհարցումները։ Մեկ այլ փաստարկ, որը բարձրացվել է, այն է, որ ուսումնասիրելը, թե ում կամ ինչի օգտին պետք է քվեարկել, կարող է բարձրացնել ընտրողի քաղաքական գիտելիքները և համայնքի իրազեկվածությունը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Mclean, I. & Hewitt, F. (1994), *Condorcet*, Edward Elgar Publishing, Brookfield, VT, pp. 245–246. Կաղապար:ISBN?
2. ↑  Terence Ball (1987), «Is There Progress in Political Science?», *Idioms of Inquiry*, SUNY, էջ 30, ISBN 978-0887064586
3. ↑  Buchanan, James (1974), «Hegel on the calculus of voting», *Public Choice*, **17** (1): 99–101, doi:10.1007/BF01719001, S2CID 154136235
4. ↑  Black, D. (1987). *The Theory of Committees and Elections*. Dordrecht: Springer. էջեր 46–51. doi:10.1007/978-94-009-4225-7\_7. ISBN 978-9400942257.
5. ↑  Downs, A. (1957), *An Economic Theory of Democracy*, Harper and Row, N.Y. 1957.Կաղապար:Page? Կաղապար:ISBN?
6. ↑  Brennan, Geoffrey; Lomasky, Loren (1997). *Democracy and Decision: The Pure Theory of Electoral Preference*. Cambridge University Press. ISBN 0521350433.Կաղապար:Page?
7. ↑  Brennan, Geoffrey; Hamlin, Alan (1998). «Expressive Voting and Electoral Equilibrium». *Public Choice*. **95**: 149–175. doi:10.1023/A:1004936203144. S2CID 152382368. Վերցված է 2021 թ․ հունիսի 2-ին.
8. ↑  Edlin, Aaron, Andrew Gelman, and Noah Kaplan. "Voting as a Rational Choice: Why and How People Vote To Improve the Well-Being of Others." *Rationality and Society*. 19.3 (2008): 293–314. Web. 22 Oct. 2012.