recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Երվանդ Հովհաննեսի Նիկողոսյան** (դեկտեմբերի 6, 1928(1928-12-06), Օդեսա, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - մայիսի 26, 2014(2014-05-26), Բուխարեստ, Ռումինիա), հայ նկարիչ։

Կենսագրություն
--------------

Երվանդ Նիկողոսյանը ծնվել է Օդեսայում։ 1941-1948 թվականներին ԽՍՀՄ իշխանությունների կողմից ընտանիքի հետ աքսորվել է Ղազախստան և Սիբիր։ 1948 թվականից բնակվել և ստեղծագործել է Ռումինիայում։ 1954 թվականին ավարտել է Բուխարեստի Ն. Գրիգորեսկուի անվան պլաստիկ արվեստների ինստիտուտը։ Եղել է Ռումինիայի նկարիչների միության անդամ։ 1948 թվականից մասնակցել է Ռումինիայի պաշտոնական սալոնների, ինչպես նաև արտասահմանյան երկրներում ռումինական արվեստի ցուցահանդեսներին։ 1970 թվականին անհատական ցուցահանդես է ունեցել Բուխարեստում։

Գործերից են՝ 

* «Կոմպոզիցիա Ա Բ Գ Դ»
* «Տուլչայի նավահանգիստը»
* «Ոգեկոչում» («Թրակիացի ասպետը»)
* «Լեռնային բնանկար»
* «Քաղաքի պատուհանները»
* «Գույների բալետը»

Մրցանակներ
----------

* Ռումինիայի «Մշակութային արժանիք» շքանշան, 1968
* Մրցանակ «Պոսադի ճակատամարտը» ստեղծագործության համար, 1987

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Երվանդ Նիկողոսյանի կենսագրությունը avproduction.am կայքում". Արխիվացված է the original 2016 թ․ մարտի 5-ին. Retrieved 2018 թ․ փետրվարի 20.
2. ↑  *Ով ով է. Հայեր. Կենսագրական հանրագիտարան, հատոր երկրորդ, Երևան, 2007*.
*Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ Առաքելյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին։*

**Էդիկ Ասլանի Առաքելյան** (4 ապրիլի, 1959, Ջանյաթաղ, Մարտակերտի շրջան - 14 հուլիսի, 1992, Երևան), հայ ազատամարտիկ, Արցախյան ազատամարտի մասնակից։

Կենսագրություն
--------------

Էդիկ Առաքելյանը ծնվել է 1959 թ. ապրիլի 4-ին Մարտակերտի շրջանի Ջանյաթաղ գյուղում։ Ավարտել է տեղի միջնակարգ դպրոցը։ Ծառայել է Խորհրդային բանակում։ Զորացրվելուց հետո աշխատել է Մարտակերտում, այնուհետև բնակություն է հաստատել Սովետաշենում։ Մասնակցել է շրջանի մի շարք մարտական գործողությունների։ Մարտական գործողության ժամանակ վիրավորվել է, տեղափոխվել Երևանի հիվանդանոցներից մեկը և 1992 թ. հուլիսի 14-ին մահացել։ Հետմահու պարգևատրվել է «Արիության համար» մեդալով։ Ամուսնացած էր, ունի չորս երեխա։ Հանգչում է Եռաբլուրի պանթեոնում։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Էդիկ Առաքելյանը Արցախյան պատերազմի թանգարանի կայքում". Արխիվացված է the original 2016 թ․ մարտի 5-ին. Retrieved 2014 թ․ մարտի 9. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
**«Ե՞րբ դու կամուսնանաս»** (թահիթ. Nafea faa ipoipo?, ֆր.՝ Quand te maries-tu ?), ֆրանսիացի պոստիմպրեսիոնիստ նկարիչ Պոլ Գոգենի 1892 թվականին նկարված կտավ։ 2015 թվականին կտավը վաճառվել է 300 միլիոն դոլարով, ամենաբարձր գինը գեղանկարչական ստեղծագործության համար։ Կտավը գտնվել է շվեյցարական Բազել քաղաքի կերպարվեստի Թանգարանում ավելի քան 50 տարի։ «Qatar Museums» կազմակերպությունը կստանա ձեռք բերված կտավը 2016 թվականին Մադրիդում և Վաշինգտոնում ցուցադրվելուց հետո։

Պատմություն
-----------

Գոգենն առաջին անգամ Հայիթի է մեկնել 1891 թվականին։ Նա հույս ուներ գտնելու եդեմ, որտեղ կարող էր ստեղծել մաքուր, պրիմիտիվ արվեստ և ոչ թե պրիմիտիվիստական կեղծ ստեղծագործություններ։ Հայիթի ժամանելով, նա հասկանում է, որ այն իր պատկերացրածը չէ։ 18-րդ դարում այն գաղութացված էր և տեղաբնակների երկու-երրորդը մահացել էին Եվրոպայից թափանցած հիվանդություններից։ Պրիմիտիվիստ արվեստը ոչնչանում է։ Բացի այս կտավը, Գոգենը նկարում է տեղացի կանանց բազմաթիվ կտավներ՝ մերկ, Հայիթյան ավանդական հագուստներով, արևմտյան ոճի միսիոներական հագուստով, ինչպես «Ե՞րբ դու կամուսնանաս» կտավի հետևի պլանի կերպարը։ Առջևի և մեջտեղի ֆոները պատկերված են կանաչ, դեղին և կապույտ գույներով։ Հետևի ֆոնում արևադարձային լանդշաֆտն է՝ վառ գույներով։ Ավանդական հագուստով կինը նստած է առջևի և մեջտեղի ֆոների միջև։ Նրա հետևում երկրորդ կերպարն է՝ միսիոներական հագուստով։ Նաոմի Մորերը ձեռքի շարժումը բնութագրում է որպես սպառնալիք կամ զգուշացում։ Առջևի կինը դեմքի պարզ արտահայտությամբ առաջ է ձգվում։ Դեղին-կապույտ հարթակում գտնվող թիկունքի կնոջ դեմքն արտահայտում է անհատական հատկանիշներ։ Նրա վարդագույն զգեստը առանձնանում է մյուս գույներից։

Ըստ արվեստաբան Նենսի Մոուլ Մեթյուի՝ Գոգենը Հայիթիի բնակիչներին պատկերում էր իբրև միայն երգող և սիրով զբաղվողների։ Ահա թե ինչպես նա ընկերների միջոցով գումար աշխատեց և նրա արկածների նկատմամբ հանրության հետաքրքրությունը մեծացավ։ Սակայն, նա գիտեր ճշմարտությունը, այն, որ Հայիթին ոչ ուշագրավ մի կղզի է արևմտայնացված համայնքով։ Հայիթիում արված կտավները, այդ թվում նաև «Ե՞րբ դու կամուսնանաս» կտավը, անտարբերությամբ ընդունվեցին, երբ Գոգենը վերադարձավ Ֆրանսիա։

Տես նաև
-------

* Պոստիմպրեսիոնիզմ

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Gauguin Painting Is Said to Fetch $300 Million
2. ↑  "Պոլ Գոգենի կտավը վաճառվել է 300 միլիոն դոլարով". Արխիվացված է the original 2015 թ․ ապրիլի 1-ին. Retrieved 2015 թ․ փետրվարի 9. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
3. ↑  Paul Gauguin's When Will You Marry? becomes most expensive artwork ever

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * դ
* ք
* խ
Պոլ Գոգեն |
| --- |
|  |
| Կտավներ | 
* Այլևս երբեք
* Դեղին Քրիստոս
* Ե՞րբ դու կամուսնանաս
* Իսկ դու խանդո՞ւմ ես
* Ծաղիկով կինը
* Կարող կինը
* Մենք աղոթում ենք քեզ, Մարիամ
* Մեռածների ոգին չի ննջում
* Մրգով կինը
* Որտեղի՞ց ենք մենք եկել։ Ովքե՞ր ենք մենք։ Ո՞ւր ենք գնում
* Չար ոգու զվարճանքը
* Տահիտցի կանայք լողափին
* Երկու քույր
* Տահիտական հովվերգություն
* Երկու այծով բնանկար

 |  |
|  |
| Առնչվող | 
* Կյանքի ծարավ (ֆիլմ, 1956)

 |

 |
**Էմմա Վարդանի Միհրանյան** (հունվարի 4, 1940(1940-01-04), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - դեկտեմբերի 8, 1992(1992-12-08), Երևան, Հայաստան), հայ խորհրդային կոմպոզիտոր, մանկավարժ։

Կենսագրություն
--------------

Էմմա Միհրանյանը ծնվել է Երևանում։ Ավարտել է Երևանի Ռոմանոս Մելիքյանի անվան ուսումնարանի կոմպոզիցիայի բաժինը (դասատու՝ Էդուարդ Բաղդասարյան)։ 1968 թվականին ավարտել է Երևանի պետական կոնսերվատորիան (Գրիգոր Եղիազարյանի դասարան)։ 1967 թվականից դասավանդել է Երևանի Կոստանտին Սարաջևի անվան երաժշտական դպրոցում։

Ստեղծագործական գործունեություն
------------------------------

Գրել է հիմնականում մանկական երաժշտություն (այդ թվում՝ «Մանկական երգեր՝ դաշնամուրի նվագակցությամբ», 1983)։ Ուշագրավ են «Բարի գիշեր, երեխաներ» հեռուստահաղորդման համար գրած երաժշտությունը և Մանկական պատկերասրահի տպավորությամբ ստեղծած «Մանուկների աչքերով» սիմֆանիկ սյուիտը։ Տիկնիկային ներկայացումների համար գրել է «Թզուկի երգը», «Ուլիկների նոր արկածները», «Փչան Թորոսը», «Խիպիլիկը» և այլ գործեր։ Հեղինակ է դաշնամուրի սոնատինի (1977), նաև կինոերաժշտության («Անուշ մայրիկը», «Ծերունին ու քամին», գեղարվեստական, «Կոնդ», «Սպիտակ քաղաք», վավերագրական)։

Միհրանյանի մեծածավալ ստեղծագործությունները «Պատանեկան» սիմֆոնիան է (կատարել են նաև Սևաստոպոլի և Յալթայի սիմֆոնիկ նվագախմբերը) և ալտի կոնցերտը։ Կազմել է «Պիեսներ և սոնատիններ։ Դաշնամուրի համար» (1985) նոտաների ժողովածուները։ Հայաստանի կոմպոզիտորների միության մանկապատանեկան գեղագիտական դաստիարակչության հանձնաժողովի նախագահ։

Վարել է «Աղբյուր» հեռուստահաղորդաշարը, «Երաժշտական աշխարհ» ռադիոհաղորդաշարը։

Ֆիլմեր
------

* «Անուշ մայրիկը»
* «Ծերունին և արևը» (ալմանախ, «Ծերունին և քամին»)

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  Հայ երաժշտության հանրագիտարան, էջ 459
2. ↑  Мигранян Эмма Вардановна
3. ↑  "Էմմա Միհրանյանի մասին avproduction.am կայքում". Արխիվացված է the original 2022 թ․ օգոստոսի 20-ին. Retrieved 2018 թ․ փետրվարի 20.
4. ↑  Мама Ануш
5. ↑  Старик и солнце (киноальманах)

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատված վերցված է*  «Հայ երաժշտության հանրագիտարանից», որի նյութերը թողարկված են՝ Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո։ |

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Internet Movie Database |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | AV Production |

 |
**Պյութագորիո** (հուն․՝ Πυθαγόρειο), հին քաղաք Սամոսի (Σάμος) հնագիտական պեղումնավայր, անտիկ աշխարհի կարևորագույն քաղաքներից մեկը, համանուն կղզու վրա։ Տեղակայված է ժամանակից Պիտագորիոն գյուղի մոտակայքում, որից և ստացել է իր անվանումը։

Հուշարձանի տարածքում տեղակայված են հունական և հռոմեական կառույցներ, ինչպես նաև Էվպալինով թունելը՝ կառուցված Էվպալինի կողմից Մեգարիայից։

Հերայիի տաճարի հետ միասին Պյութագորիոն 1992 թվականին ընդգրկվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային օբյեկտների ժառանգության ցանկում։

Պատմություն
-----------

Ամենահին հնագիտական գտածոները թվագրվում են մ․թ․ա․ 4-րդ հազարամյակին, պատկանել է նեոլիթի ժամանակաշրջանին և հայտնաբերվել է Կաստրո (Κάστρο) թմբի վրա, Պիտագորիոնից հարավ-արևմուտք։ Քաղաքը բարգավաճման է հասել մ․ թ․ ա․ 6-րդ դարի կեսերին՝ Պոլիկրատ բռնակալի շնորհիվ։ Կղզու անտառներն օգտագործվել են ձկնորսական և ռազմական նավերի կառուցման համար, ինչը Սամոսին դարձրել է ծովերի տիրուհին։ Պոլիսն ունեցել է հզոր ռազմական նավատորմ և առևտրով է զբաղվել Փոքր Ասիայի և Միաջերկրյածովյան երկրների հետ։ Ստեղծվել է նավի նոր տեսակ՝ 50-թիավոր «սամոսական նավ» (σάμαινα, սամենա) դնչանման ծայրով։ Հիմնադրվել են Սամոսի գաղութները Հոնիայում, Թրակիայում և արևմտյան երկրներում։ Պոլիկրատի օրոք կառուցվել են Հերեյոնը, Հերայի տաճարը, Հերոդոտոսի խոսքերով՝ «մեծագույնը մեզ հայտնի տաճարներից», Էվպալինով թունելը և նավահանգստում ամբարտակը։

Պեղումների շնորհիվ հայտնաբերվել են սալահատակված փողոցներ, խճանկարային հատակով տներ։ Սամոսը մտել էր Հոնիական միության կազմի մեջ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  *Павсаний*. Описание Эллады. VII, 4, 1
2. 1 2 3  Μαρια Βιγλάκη-Σοφιανού (2012). "Πυθαγόρειο και Ηραίο Σάμου. Ιστορικό". *Οδυσσέας* (in հունարեն). Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Արխիվացված է the original 2017 թ․ հոկտեմբերի 21-ին. Retrieved 2017 թ․ դեկտեմբերի 4.
3. 1 2  *Геродот*. История. III, 60
4. 1 2  *Геродот*. История. III, 39

Մեդիա ֆայլեր

|  |  |
| --- | --- |
| Վիիքպահեստ | Վիքիպահեստ նախագծում կարող եք այս նյութի վերաբերյալ հավելյալ պատկերազարդում գտնել **Պյութագորիո** կատեգորիայում։ |
**Էդուար Ռիսլեռ** (ֆր.՝ Édouard Risler, փետրվարի 23, 1873(1873-02-23), Բադեն-Բադեն, Բադենի Մեծ Դքսություն, Գերմանական կայսրություն - հուլիսի 21, 1929(1929-07-21), Փարիզի 8-րդ շրջան, Փարիզ և Փարիզ), ֆրասիացի դաշնակահար։

Կենսագրություն
--------------

Ռիսլեռը ծնվել է 1873 թվականին, հայրը եղել է գերմանացի, մայրը՝ ծնունդով Ֆրանսիայի Էլզաս մարզից։ Ռիսլեռը սովորել է սովորել է Փարիզի կոնսերվատորիայում՝ Էմիլ Դեկոմբեի, Լուի Դիմերի և Թեոդոր Դուբուայի մոտ, որից հետո ուսումը շարունակել է Գերմանիայում՝ Եվգենի դ'Ալբերտի և Բերնհարդ Շտաֆենհագենի մոտ։ 1896 թվականին աշխատել է որպես Բայրոյթի փառատոնի դասուսույց։ Ռիսլեռի ակտիվ համերգային կարիերան հիմնականում հիմնված էր լայնամասշտաբ համերգային փուլերի վրա («Լավ տեմպերացված կլավիր», Բեթհովենի բոլոր սոնատները, Շոպենի բոլոր ստեղծագործությունները)։ Միևնույն ժամանակ Ռիսլեռը իր ժամանակի շատ հայտնի առաջին կատարողն էր, ներառյալ Պոլ Դաքսի քառասուն տարի առաջվա սոնատները, որոնցից մի քանիսը գրել էր Գաբրիել Ֆորե։

1897-1898 թվականներին դասավանդել է «Schola Cantorum de Paris» մասնավոր դպրոցում։ 1907 թվականին դարձել է Փարիզի կոնսերվատորիայի պրոֆեսոր։

Ռիսլեռի ձայնագրությունների միակ շարքը կատարվել է 1917 թվականին և, չնայած տեխնիկայի վատ որակին, այն վերականգնվել է և տպագրվել։

1906 թվականից Ռիսլեռը դասավանդել է Փարիզի կոնսերվատորիայում։

Ամուսնացել է Էմիլի Գիրետի հետ, որը եղել է սիրողական երգիչ, վերջինիս համար Գաբրիել Ֆորեն մի քանի մեղեդի է գրել։ Ռիսլեռն ու Էմիլին ունեցել են երկու երեխա։

Մահացել է 1929 թվականին, հուղարկավորված է Պեր Լաշեզ գերեզմանատանը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  *Bibliothèque nationale de France* data.bnf.fr (ֆր.): տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
2. 1 2 3  Base Léonore (ֆր.) — ministère de la Culture.
3. 1 2 3 4 5 6 7 8  Archivio Storico Ricordi — 1808.
4. 1 2 3 4
5. ↑  "Արխիվացված պատճենը". *cikavy.com*. Արխիվացված է the original 2021 թ․ դեկտեմբերի 1-ին. Retrieved 2021 թ․ մարտի 31. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Портреты Эдуара Рислера
* Édouard Risler
* Iconographie d'Édouard Risler sur Gallica

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | Discogs · International Music Score Library Project · MusicBrainz |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Մեծ կատալոնական · Ռիմանի երաժշտական |
|  |
| 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| BNF: 12571603p · GND: 116558121 · ISNI: 0000000076890637 · LCCN: no98007976 · NKC: jx20100226008 · NLP: a0000003309978 · NTA: 325787433 · NUKAT: n2012073329 · PTBNP: 1374132 · SUDOC: 103698418 · VIAF: 9965990 · WorldCat VIAF: 9965990 |

 |

 |
Զաբուրը (արաբ․՝ زبور) Սուրբ Գիրք է, որն ուղարկվել է իսլամական մարգարե Դավուդին (Դավիթ)։ Հիշատակվում է Ղուրանում։

Իսլամում Զաբուրը համարվում է Ալլահի կողմից ուղարկված Թաուրաթից հետո երկրորդ Սուրբ Գիրը։ Զաբուրը ամենափոքր աստվածային գիրքն է։

Ի տարբերություն Թաուրաթի և Ղուրանի, Զաբուրը չի պարունակում նոր կրոնական պատվիրաններ։

Դավուդ մարգարեն առաջնորդվում էր Մուսայի շարիաթով, իսկ Զաբուրը կոչված էր Մուսայի շարիաթը ավելի ամրապնդելու համար։ Զաբուրի բանաստեղծությունները (սաղմոսները) գրված են բանաստեղծական ոճով։

Շատ իսլամական աստվածաբաններ համարում են Զաբուրը Սաղմոսարան։

Ստուգաբանություն
----------------

Արաբական zabūr բառը նշանակում է «գիրք» «մակագրություն» կամ «գրվածք»։

Զաբուրի «Սաղմոս» այլընտրանքային իմաստի ծագումն այն է, որ դա եբրայերեն զիմրահին (եբր.՝ זִמְרָה) է, որը նշանակում է «երգ, երաժշտություն» կամ սիփուր (եբր.՝ סִפּוּר), այսինքն՝ «պատմություն»։

Կետուվիմ
--------

Քրիստոնյա ջատագով Կարլ Գոթլիբ Պֆանդերը ենթադրում է, որ Ղուրանի հղումն իրականում վերաբերում է հրեական սուրբ գրությունների երրորդ բաժնին, որը հայտնի է որպես սուրբ գրություններ կամ Կետուվիմ. հրեական սուրբ գրքերի ավելի լայն խմբի, որը ներառում է սաղմոսները և հրեական գրականության և պոեզիայի այլ հավաքածուները։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Կաղապար:Коран/Ссылка, Կաղապար:Коран/Ссылка, Կաղապար:Коран/Ссылка
2. 1 2  "Забур — Псалтырь". Արխիվացված է the original 2020 թ․ հունիսի 27-ին. Retrieved 2020 թ․ սեպտեմբերի 24.
3. ↑  Али-заде, 2007
**Էդուարդ Հովհաննեսի Արիստակեսյան** (ռուս.՝ Эдуа́рд Огане́зович Аристакеся́, 1922, Թիֆլիս, Վրացական Սոցիալիստական Խորհրդային Հանրապետություն - 1989, Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), թեթև քաշային կարգի խորհրդային բռնցքամարտիկ, 1940-1950-ական թվականների վերջերը մասնակցել է համամիութենական մրցաշարերի, ԽՍՀՄ չեմպիոն, հանրապետական և տարածաշրջանային բազմաթիվ մրցաշարերի հաղթող, սպորտի վաստակավոր վարպետ, մարզիչ, գլխավորել է բռնցքամարտի Հայաստանի հավաքականը, եղել է հայ նշանավոր բռնցքամարտիկ, Եվրոպայի եռակի և ԽՍՀՄ բազմակի չեմպիոն Վլադիմիր Ենգիբարյանի անձնական մարզիչը։

Կենսագրություն
--------------

Էդուարդ Արիստակեսյանը ծնվել է 1913 թվականին Թբիլիսի քաղաքում։ Վաղ մանկությունից սկսել է ակտիվ զբաղվել բռնցքամարտով, մարզվել է տեղի մարզադահլիճներից մեկում, 1948 թվականին տեղափոխվել է Երևան։ Ռինգում իր առաջին լուրջ հաջողությանը հասել է 1947 թվականին, երբ թեթև քաշային կարգում ձեռք է բերել ԽՍՀՄ առաջնության եզրափակչի ուղեգիր, սակայն եզրափակչում պարտվել է խորհրդային բռնցքամարտիկ Անատոլի Գրեյներին։ Երկու տարի անց նա դարձել է Բուդապեշտում տեղի ունեցած Համաշխարհային ուսանողական խաղերի չեմպիոն։ Ազգային առաջնության ստուգարքում առավել հաջողության է հասել 1950 թվականին. նա իր քաշայինների կարգում հաղթել է բոլոր մրցակիցներին և դարձել ազգային չեմպիոն։ Այս ձեռքբերման համար Արիստակեսյանին շնորհվել է «ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր վարպետի» պատվավոր կոչում։ Որպես մարզիկ վերջին անգամ ռինգ է դուրս եկել 1952 թվականին՝ Համամիութենական առաջնության եզրափակիչ փուլում պարտվելով մոսկվացի Ա. Երշովին։

Մարզական կարիերայի ավարտից հետո Արիստակեսյանը կատարել է մարզչական աշխատանքներ, 1948-1987 թվականներին ընդմիջումներով ղեկավարել է Հայաստանի բռնցքամարտի հավաքականը։ Նրա ամենահայտնի սաներից մեկը եղել է Եվրոպայի եռակի չեմպիոն, օլիմպիական չեմպիոն Վլադիմիր Ենգիբարյանը, որին մարզելու համար 1957 թվականին ստացել է ԽՍՀՄ վաստակավոր մարզչի կոչում։

Էդուարդ Արիստակեսյանը մահացել է 1989 թվականին Երևանում։ 2006 թվականից Երևանում անցկացվում է Էդուարդ Արիստակեսյանի անվան բռնցքամարտի ավանդական միջազգային հուշամրցաշար։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4  Հայաստանի գրադարանների համահավաք գրացուցակ
2. ↑  "Аристакесян Эдуард Оганезович". Энциклопедия бокса. Retrieved 2014 թ․ ապրիլի 21.
3. ↑  "Аристакесян Эдуард". Արխիվացված է the original 2020 թ․ հուլիսի 11-ին. Retrieved 2020 թ․ հուլիսի 25. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
4. ↑  Մեկնարկեց Էդուարդ Արիստակեսյանի անվան բռնցքամարտի ավանդական միջազգային հուշամրցաշարը

Արտաքին հղումներ
----------------

* ԷԴՈՒԱՐԴ ԱՐԻՍՏԱԿԵՍՅԱՆ ՀՈՎՀԱՆՆԵՍԻ

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | ՀԳՀԳ: 17472 |

 |
**Էնգին Աքյուրեք** (թուրքերեն՝ Engin Akyürek, հոկտեմբերի 12, 1981(1981-10-12), Անկարա, Թուրքիա), թուրք դերասան։

Կենսագրություն
--------------

Էնգին Աքյուրեքը ծնվել է 1981 թվականի հոկտեմբերի 12-ին Անկարայում։ Նրա հայրը եղել է կառավարության աշխատակից, իսկ մայրը՝ տնային տնտեսուհի։ Ունի կրտսեր եղբայր։ 2002 թվականին Աքյուրեքը ավարտել է Անկարայի համալսարանի պատմության ֆակուլտետը։ 2004 թվականին մասնակցել է «Թուրքիայի աստղերը» (թուրքերեն՝ Turkiye’nin Yildizlari) հեռուստամրցույթին։ 2004- 2007 թվականներին նկարահանվել է «Օտարերկրացի փեսացուն» հեռուստասերիալում, որի ռեժիսորներն են եղել Յաղմուր Թայլանը և Դուրուլ Թայլանը։ 2006 թվականին նկարահանվել է Զեքի Դեմիրքուբուզի «Ճակատագիր» ֆիլմում։ Դրանից հետո մարմնավորել է մի քանի դերեր ինչպես կինոյում, այնպել էլ հեռուստասերիալներում։ 2010- 2012 թվականներին նկարահանվել է «Ո՞րն է Ֆաթմագյուլի հանցանքը» հեռուստասերիալում, ոչը ցուցադրվել է Kanal D հեռուստաընկերության եթերում։ 2014 թվականին նկարահանվել է «Կեղտոտ փողեր և սեր» հեռուստասերիալում՝ մարմնավորելով Օմերի դերը։ Հեռուստասերիալը ցուցադրվել է ATV հեռուստաընկերության եթերում։ «Դրամա ժանրի արտասահմանյան ֆիլմերի Սեուլի կինոփառատոնում» Օմերի դերի համար արժանացել է «տարվա լավագույն դերասան» մրցանակին։ 2015 թվականին նոմինացվել է Էմմի կինոմրցանակի՝ «լավագույն դերասան անվանակարգում»։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  "ENGÝN AKYÜREK KÝMDÝR / 2 - Hürriyet". Kelebekgaleri.hurriyet.com.tr. Retrieved 2012 թ․ փետրվարի 4.
2. ↑  "Ay Yapim". Ayyapim.tv. Արխիվացված է the original 2013 թ․ նոյեմբերի 11-ին. Retrieved 2017 թ․ հուլիսի 12. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
3. ↑  "Engin Akyürek and Tuba Büyüküstün's new tv series: Kara Para Aşk". Retrieved 2014 թ․ մարտի 30.

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | AlloCiné · ČSFD · Internet Movie Database · ԿինոՊոիսկ |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | BNF: 17026835v · ISNI: 0000000119900373 · LCCN: no2011068356 · VIAF: 170909727 · WorldCat VIAF: 170909727 |

 |
**«Պերսևս և Անդրոմեդա»** (անգլ.՝ Perseus and Andromeda), ֆլամանդացի գեղանկարիչ Պիտեր Պաուլ Ռուբենսի (1622 թվական) նկարը։ Նկարի սյուժեն փոխառել է հունական առասպելից, որտեղ պատմվում է ժայռին կապված Անդրոմեդայի մասին, որին պետք է հոշոտեր ծովահրեշը։ Այդ ժայռի վրա էլ նրան տեսնում է երիտասարդ հերոս Պերսևսը, երբ երկար ճանապարհորդությունից հետո հասնում է Կեփևսի թագավորությանը։ Նկարը գտնվում է Էրմիտաժում, Սանկտ Պետերբուրգ։

Ռուբենսն այս սյուժեով երկու կտավ է ստեղծել։ Երկրորդ տարբերակը, որը ստեղծվել է առաջինի հետ գրեթե միաժամանակ, գտնվում է Բեռլինի պատկերասրահում։ Նույն կոմպոզիցիան մեծացված տեսքով Ռուբենսը պատկերել է նաև Անտվերպենում գտնվող նրա տան ճակատային մասում։

Նկարագրություն
--------------

Այս կտավում Պերսևսը հանդես է գալիս որպես հաղթահերոս, իսկ թևավոր աստվածուհի Վիկտորիան, արմավենու ճյուղը և դափնեպսակը ձեռքին, պսակում է հաղթողին։

Առասպելում Ռուբենսը որոշ փոփոխություններ է մտցրել` նա ավելացրել է թևավոր ձի Պեգասին, որի վրա թամբած թռչում է Պերսևսը։

Ըստ առասպելի հրեշը մոտենում է ժայռին` հմտորեն հաղթահարելով հզոր ալիքները։ Հրեշի աղեղը արդեն մոտ է, երբ Պերսևսը իր օդային սանդալներով թռչում է օդ։ Նրա շողքը ընկնում է ծովի վրա և հրեշը նետվում է հերոսի շողքի վրա։ Պերսևսը բարձրությունից հարձակվում է հրեշի վրա և սուրը խրում է հրեշի մեջքին։ Հրեշն իր պոչով խփում է ջրին։ Ծովը փրփրում է, իսկ Պերսևսը անդադար հարվածում է։ Արյունը և ջուրը հոսում են հրեշի երախից. նա մահացու վիրավորված է, ահեղ մարտը ավարտված է։

Յուրաքանչյուր գծի, ձևի ներքին լարված դինամիկան, նրանց աճող ռիթմը այստեղ իրենց գերագույն արտահայտչականությունն են գտնում։ Հպարտ ձին, փառքի թռչող աստվածուհին և առաջ ընթացող Պերսևսը, նրանք բոլորը կարծես ձգվում են դեպի Անդրոմիդան, որը թեքվել է դեպի իր փրկիչը։

Պատկերասրահ
-----------

* «Պերսևս և Անդրոմեդա», Բեռլինի պատկերասրահ«Պերսևս և Անդրոմեդա», Բեռլինի պատկերասրահ

Գրականություն
-------------

* (իտալերեն) M. Jaffé, *Catalogo completo di Rubens*, Rizzoli, 1989, p. 280
* M. Warszawska: Peter Paul Rubens. Warszawa: Firma Księgarska Jacek i Krzysztof Olesiuk, 2006. ISBN 83-7423-385-0.
* Daniela Tarabla: Rubens. Warszawa: Wydawnictwo "Arkady", 2006. ISBN 978-83-60529-22-5.

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3
2. 1 2 3
3. ↑  "Персей и Андромеда" (in Russian). Էրմիտաժ. Արխիվացված է the original 2014 թ․ ապրիլի 8-ին. Retrieved 2014 թ․ ապրիլի 8.`{{cite web}}`: CS1 սպաս․ չճանաչված լեզու (link)

Արտաքին հղումներ
----------------

* (անգլերեն) Site officiel du Musée de l'Ermitage Archived 2011-10-20 at the Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | RKDimages |

 |
**Պերովսկիների տուն** (ռուս.՝ Дом Перовских), տեսարժանություն Մոսկվայում։

Ռուսաստանի մշակութային ժառանգության օբյեկտ է (գրանցման համար՝ 7733121000)։

Աշխարհագրական դիրք
------------------

Գտնվում է Նովայա Բասմաննայա փողոց, տուն 27 հասցեով։

Պատմություն
-----------

Տունը 2009 թվականին
XVIII դարում այս տարածքը պատկանում էր Մորդվինովներին։ XIX դարի սկզբին տան տերը ծովակալ Ն. Ս. Մորդվինովն էր։ 1810-1811 թվականներին այստեղ ապրել է ռուս գրող, հրապարակախոս, պատմաբան Նիկոլայ Միխայլովիչ Կարամզինը։

1812 թվականին շինությունները տուժել են հրդեհից։ 1819 թվականին կառուցվել է Պերովսկիների նոր տունը, որն իր տեսքը պահպանել է մինչև մեր օրերը։ Նույն թվականին տարածքի տեր է դարձել Մարիա Սոբոլևսկայան՝ կոմս Ալեքսեյ Կիրիլովիչ Ռազումովսկու կինը։ Նրանց սերունդների ազգանունը Պերովսկի էր։ Երբ Ռազումովսկին մահացել է, Սոբոլևսկայան ամուսնացել է գեներալ-մայոր Դենիսևի հետ։

1850 թվականին այստեղ բնակվել է Ելենա Դենիսևան։ 1857 թվականին տան տերերը Ալեքսեևներն էին։

Խորհրդային Միության տարիներին այստեղ տեղակայված էին բնակարաններ, իսկ առաջին հարկում մթերային խանութ էր։ XXI դարում շենքում գործում է «Օգնի Մոսկվի» բանկի կենտրոնական գրասենյակը։

Ճարտարապետություն
-----------------

Շինությունը կառուցված է ամպիր ոճով։ Փայտից պատրաստված տունը զարդարված է որմնասյուներով, փառքի պսակներով, ժապավեններով և մեդալիոններով։

Տան առաջին հարկում գտնվել են գլխավոր սենյակները, իսկ երկրորդում՝ ննջասենյակներն ու ճաշասենյակը։

Հայտնի մարդիկ
-------------

Այս տանը բնակվել են Պերովսկիները. 

* Ղրիմի նահանգապետ Նիկոլայը
* Ալեքսեյը
* Անտոնի Պոգորելսկին
* ներքին գործերի նախարար և Պետական խորհրդի անդամ Լևը
* գեներալ-համհարզ և Օրենբուրգի գեներալ-նահանգապետ Վասիլին
* Պետական խորհրդի անդամ Բորիսը
* կայսր Ալեքսանդր II-ի սպանության մասնակից Սոֆյա Լվովնա Պերովսկայան

Այստեղ հյուրընկալվել է նաև ռուս նկարիչ Կառլ Բրյուլովը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Постановление Совета Министров РСФСР № 1327 от 30.08.1960
2. 1 2  "Дом Перовских (деревянный), начало XIX в." (in ռուսերեն). Արխիվացված է the original 2015 թ․ ապրիլի 12-ին. Retrieved 2015 թ․ ապրիլի 12.
3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  "Дом Перовских" (in ռուսերեն). Արխիվացված է the original 2015 թ․ ապրիլի 12-ին. Retrieved 2015 թ․ ապրիլի 12.
4. ↑  Дом Перовских (деревянный)
Պոդհալեի լեռնային լանդշաֆտը Մալե Ցիխեում (լեհ.՝ Małe Ciche)
Պոդհալեի կենտրոնի՝ Նովի Տարգի համայնապատկեր
**Պոդհալե** (լեհ.՝  Podhale), պատմաաշխարհագրական մարզ Լեհաստանի հարավում։ Այն տեղակայված է Սլովակիայի սահմանին՝ Տատր լեռների հյուսիսային ճյուղերի և Բյալի Դունայեց ու Չառնի Դունայեց գետերի ավազանների հատվածում, ինչպես նաև Դունայեց գետի վերին հոսանքի ավազանում։

Պոդհալեն գտնվում է «Փոքր լեհական» վոյեվոդության սահմաններում։ Պոդհալեի տարածքում են գտնվում այնպիսի քաղաքներ, ինչպիսին են՝ Նովի Տարգը (Պոդհալեի պատմական կենտրոնը, որը տեղացիներն անվանել են ուղղակի «քաղաք») և Զակոպանեն։ Կան նաև գյուղեր՝ Չարնի Դունայեց, Բյալի Դունայեց, Բյալկա Տատշանսկա, Բուկովինա Տատշանսկա և այլն։ Բնակչությունն իրենից ներկայացնում է ենթաէթնիկական, գուրալների խումբ՝ պոդգալյան։

Պոդհալե անունն առաջացել է XIX-րդ դարի կեսերին, սկզբում այն վերաբերում էր Տատրի միայն հյուսիսային լանջերին, իսկ հետո տարածվեց նաև ավելի հյուսիս գտնվող տարածքների վրա։ XX-րդ դարի սկզբին իր մեջ մտան նաև Նովի Տարգայի տարածքները։

Տարածաշրջանը բաժանվում է մի քանի մասերի՝ Քարքարոտ Պոդհալե (հարավում), Միջին Պոդհալե (Նովի Տարգայի հարթավայրային հատվածում), Արևելյան Պոդհալե (Դունայեցի ձախափնյա հատվածով դեպի Նովի Տարգա) և Ներքին Պոդհալե (Ռաբկիի տարածքում)։

Պոդհալեն հիմնվել է Լեհերի կողմից XI-րդ դարում, բնակչությունը եկել է հարավ Ռաբի գետի և ներքին Դունայցի ավազաններից։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Արտասահմանյան երկրների աշխարհագրական անվանումների բառարան / խմբ․ Ա․ Մ․ Կոմիկով. — 3֊րդ հրատարակություն. — Մոսկվա: Նեդրա, 1986. — С. 284.
2. ↑  Podhale // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. — Warszawa: nakł. Filipa Sulimierskiego i Władysława Walewskiego, 1880—1914. — Т. 3. — С. 389.
3. ↑  "Dialekty i gwary polskie. Kompendium internetowe pod redakcją Haliny Karaś" (in լեհերեն). Արխիվացված from the original on 2013 թ․ հունվարի 23. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|description=` ignored (help)
4. ↑  "Dialekty i gwary polskie. Kompendium internetowe pod redakcją Haliny Karaś" (in լեհերեն). Արխիվացված from the original on 2013 թ․ հունվարի 23. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|description=` ignored (help)

Արտաքին հղումներ
----------------

* "Zakopiański portal internetowy" (in լեհերեն). Արխիվացված from the original on 2013 թ․ հունվարի 23. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|description=` ignored (help)
* "Góralzczyzna polska" (in լեհերեն). Արխիվացված է the original 2013 թ․ հունվարի 23-ին. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|description=` ignored (help)
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Զենիթ (այլ կիրառումներ)
Zenit 12
**Զենիթ** (ռուս.՝ **Зени́т**), ռուսական (նախկինում Խորհրդային Միություն) լուսանկարչական ապրանքանիշ, որն արտադրվում է Մոսկվային հարակից Կրասնոգորսկ քաղաքում գտնվող Կրասնոգորսկի գործարանում՝ սկսած 1952 թվականից, իսկ 1970-ականներց սկսած Բելառուսում գտնվող BeLOMO-ի (Բելարուսի օպտիկա-մեխանիկական ձեռնարկություն) կողմից։ Զենիթ ապրանքանիշը կապվում է 35մմ մեկտեղանոց ռեֆլեքսով տեսախցիկով լուսանկարչական սարքերի հետ։ Դրանցից են «Զորկին»` հեռաչափ տեսախցիկով, «Մոսկվան» և «Իսկրան»՝ միջին ֆորմատի ծալվող տեսախցիկով և «Հորիզոնը» պանարոմիկ (համատեսարանային) տեսախցիկով։ 1960-ական և 70-ական թվականներին Մաշրփրիբորինգթոն ընկերությունը զբաղվում էր դրանց արտահանմամբ շուրջ 74 երկրներ.։
Անվանումը անգլերենում հաճախ գրվում է և արտասանվում է որպես **Zenith**, ինչպես անում է, օրինակ, Միացյալ Թագավորություններում Զենիթ ներմուծող Մեխանիկա-օպտիկական սարքավորումների (TOE) ՍՊԸ-ն (Լոնդոն)։ Այնուամենայնիվ ՄՕՍ-ի 1963 թվականից տեսախցիկ ներմուծող կազմակերպությունները պահպանել են Zenit տարբերանշանը։ Իսկ ավելի վաղ Զորկիի հիման վրա պատրաստված մոդելները մինչ 1963 թվականը պիտակվում էին Zenith տեքստի ձեռագրային ոճով։

Պատմություն
-----------

### Վաղ շրջան

Zenit, first model, 1952
Zenit-S (Synchronized), 1955
Վերը նշված Զենիթ սարքի հիմքը հանդիսանում է «Զորկի» հեռաչափ տեսախցիկը (Լայկա տեսախցիկի հին մոդելներների պատճենումով)։ Զորկիի Մեկտեղանոց-ոսպնյակի ռեֆլեքսով տեսախցիկի փոխակերպումը առաջ բերեց հետևյալ պարզագույն փոփոխությունները․ 
հեռաչափ տուփը վերևից հեռացվելով՝ փոխարինվեց հարթ անփայլ ապակով էկրանի և պրիզմայի։ Ներքևում հայելի ավելացվեց։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  MashPriborIntorg Export magazine from USSR Photo website
2. ↑  "Արխիվացված պատճենը". Արխիվացված է the original 2016 թ․ փետրվարի 23-ին. Retrieved 2016 թ․ փետրվարի 7.
**Էներգիայի այլընտրանքային խթանման կենտրոն** (Nepali: वैकल्पिक ऊर्जा प्रवर्द्धन केन्द्र, Vaikalpik Urja Pravardhan Kendra) ինքնուրույն գործող պետական հաստատություն, որը ստեղծվել է Նեպալի կառավարության կողմից՝ վերականգնվող էներգիայի տեխնոլոգիաների ժողովրդականացման և օգտագործման, գյուղացիության կենսամակարդակի բարձրացման, շրջակա միջավայրի պահպանման և վերականգնվող էներգիայի առևտրային արդյունաբերության զարգացման նպատակով։ Այն ղեկավարում է ինը անդամից բաղկացած խորհուրդը, որոնք ներկայացնում են կառավարական, ոչ կառավարական, արդյունաբերական և ֆինանսական հատվածները։ AEPC-ը հիմնադրվել է 1996 թվականի նոյեմբերի 3-ին, Նեպալի նախկին կառավարության Գիտության և տեխնոլոգիայի նախարարության կողմից։ Ներկայումս այն գտնվում է Էներգետիկայի, ջրային ռեսուրսների և ոռոգման նախարարության ենթակայության տակ։

Ըստ The Guardian-ի՝ արեգակնային համակարգում օգտագործվում են պղնձե ինդիումային, գալիումային, սելենիդային արևային բջիջներ (CIGS), որոնք կապված են առաձգական հյուսվածքի հետ։ Համակցված նյութի ուժը կարող է գլորվել և դուրս գալ, և այս պրոցեսը կարող է տեղի ունենալ լիարժեք օպերացիայի մեջ տեղակայվելուց րոպեներ անց։ Դա նման է մի տուփի մեջ պարունակվող միկրոհամակարգի։ Այն իր մեջ ունի բոլոր այն բաղադրիչները, որոնք անհրաժեշտ է 24-ժամյա միկրոհամակարգ գործարկման համար»։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑   accessed on February 27, 2010.
2. ↑  "How To Choose Solar Box". *The Smart Solar Box* (in ամերիկյան անգլերեն). Արխիվացված է the original 2019 թ․ դեկտեմբերի 20-ին. Retrieved 2019 թ․ դեկտեմբերի 20.

Արտաքին հղումներ
----------------

Միկրոէլեկտրակայաններ Նեպալում
**Էլարջի** (վրաց.՝ ელარჯი), եգիպտացորենի շիլա՝ մեծ քանակությամբ պանրի ավելացմամբ։ Վրացական խոհանոցի ավանդական ուտեստ է, որը ծագում է Սամեգրելո-Զեմո Սվանեթ մխարեից։ Եփում են ջրով կամ կաթով (Վրաստանում ավանդական չէ կաթով եփելը)։ Պանիրներից հիմնականում օգտագործում են սուլուգունին։

Պատրաստում
----------

Գոյություն ունի էլարջիի պատրաստման մի քանի բաղադրատոմս․ դրանց միջև տարբերությունը կայանում է ջրի (կաթի) և պանրի հարաբերակցության փոփոխությունը, ինչպես նաև տարբերակիչ հատկանիշ է համարվում եգիպտացորենի ամբողջական հատիկների օգտագործումը։

Այս ուտեստի պատրաստման համար անհրաժեշտ է սառը ջրի վրա բարակ շիթով եգիպտացորենի ալյուր լցնել և երկու ժամ եփել։ Երբ շիլան թանձրանա, այն վերցնում են կրակի վրայից և կտորներով ավելացնում են սուլուգունի կամ իմերեթական պանիրը (այն կարող է զբաղեցնել ուտեստի գրեթե կեսը)։ Այնուհետև ուտեստը տաքացնում են միջին ուժգնության կրակի վրա՝ մինչև պանրի հալվելը։ Կարելի է մատուցել կանաչիով։

Էլարջին առավելապես նախընտրելի է նախաճաշի ժամանակ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  "Этот домен припаркован компанией Timeweb". www.moi-slovari.ru. Արխիվացված է the original 2017 թ․ հոկտեմբերի 7-ին. Retrieved 2017 թ․ հոկտեմբերի 7.
2. ↑  Sputnik. "Самый большой в мире эларджи изготовили в Грузии" (in ռուսերեն). sputnik-georgia.ru. Retrieved 2017 թ․ հոկտեմբերի 7.
3. 1 2  povarixa.ru. "Эларджи – описание каши". povarixa.ru. Retrieved 2017 թ․ հոկտեմբերի 7.
4. ↑  "Эларджи и ежевика: новые вкусы Грузии на «Set-O-Mania» в «Казбеке» :: Еда :: Гид :: РБК.Стиль". РБК.Стиль. Retrieved 2017 թ․ հոկտեմբերի 7.
5. 1 2 3 4  "Эларджи. Рецепт". *Еда.ру* (in անգլերեն). Retrieved 2017 թ․ հոկտեմբերի 7.
6. ↑  "Рецепт грузинской каши Эларджи" (in ռուսերեն). www.edka.ru. Retrieved 2017 թ․ հոկտեմբերի 7.
**Պերևյանկա** (ռուս.՝ Перевянка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Սլոբոդսկոյ շրջանում Կիրովի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Լետկա գետի աջ ափին՝ 4,2 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 11 կմ է։

Գետի ակունքը գտնվում է արևմտյան Զալեսե գյուղում, Շեստակովո գյուղից 10 կմ հյուսիս-արևմուտք։ Գետը հոսում է հյուսիս-արևելք։

Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
-----------------------------

Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Կամսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վոլգա, գետի ենթաավազանը՝ Վոլգա մինչև Կույբիշևսկի հիդրոհանգույց։ Գետի ավազանը՝ Վոլգա մինչև Կույբիշևսկի հիդրոհանգույց։

Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների՝

* Ջրային օբյեկտի կոդը հանրային գրանցմամբ — 10010300212111100031945
* Կոդը ըստ հիդրոլոգիական հետազոտության (ՌԴ) — 111103194
* Ավազանի կոդը — 10.01.03.002
* Ծավալի համարը ըստ ՌԴ-ի — 11
* Թողարկումը ըստ ՌԴ-ի — 1

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  "Պետական ջրային տվյալների գրանցում ըստ Ռուսաստանի Դաշնության:Պերևյանկա". Արխիվացված from the original on 2012 թ․ հուլիսի 18. Retrieved 2015 թ․ հունիսի 24.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames · ГВР |

 |

Արտաքին հղումներ
----------------

* ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
**Էլեկտրակիթառ**, կիթառի տարատեսակ էլեկտրական պիկապներով, որոնք առաջանում են էլեկտրական հոսանքի տատանումների արդյունքում առաջացող մետաղական լարերի տատանումների շնորհիվ։ Պիկապների ձայնն օգտագործվում է հատուկ ձայնային էֆֆեկտներ ստանալու նաև բարձրախոսներին հեշտությամբ միանալու նպատակով։ «Էլեկտրակիթառ» բառն առաջացել է «էլեկտրական կիթառ» բառակապակցությունից։

Առավել տարածված են վեցլարանի էլեկտրակիթառները։ Վերջիններիս դասական կառուցվածքը նման է ակուստիկ կիթառի կառուցվածքին. մի լյա ռե սոլ սի մի (E A D G B E)։ Բավական հաճախ օգտագործվում է «dropped D» կառուցվածքը, որի ժամանակ ներքին լարը ներկայանում է ռե-ն (D) և ավելի ցածր պարամետրեր (Drop C, Drop B)։ Սա օգտագործում են մետալ և ալտերնատիվ երաժշտություն նվագելիս։

Էլեկտրակիթառի պատմությունը
--------------------------

Էլեկտրակիթառը՝ առաջին մագնիսական ձայն հանող սարքը, ստեղծել է Լլոիդ Լոեռը (անգլ.՝ Lloyd Loar), 1924 թվականին։ Ինժեներ, գիտնական, ով աշխատում էր Գիպսոն (անգլ.՝ gibson) ընկերությունում։ Իսկ ո՞վ է առաջին անգամ նվագել էլեկտրակիթառով։ Դա առաջին անգամ արեց Լես Պոլը, ով եղել է դաշնակահար։

Էլեկտրակիթառը Ռոքի ասպարեզում
-----------------------------

Ռոքի ծնունդից սկսած՝ կիթառը եղել է ռոքի անբաժան մաս։ Երբ առաջին անգամ կիթառով նվագեցին, մարդկանց վրա թողեց անմոռանալի տպավորություն։ Մարդիկ սկսեցին ավելի հաճախ գտնվել համերգների ժամանակ, որտեղ կար էլեկտրոկիթառ։ Հենց այսպես էլ կիթառը դարձավ հայտնի։ 
Էլեկտրակիթառները, որպես կանոն, պատրաստվում են փայտից։ Ամենատարածված նյութերն են լաստենու, հացենու, կարմրափայտ ծառի, թխկու բնափայտերը։ Գրիֆի նշագրման համար օգտագործում են պալիսանդր, սև ծառի փայտ կամ թխկու փայտ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  MIMO's classification of musical instrument — MIMO – Musical Instrument Museums Online.
2. ↑  "Electric Guitar History". Արխիվացված է the original 2007 թ․ սեպտեմբերի 8-ին. Retrieved 2015 թ․ փետրվարի 21.
3. ↑  Нетрадиционные гитарные материалы

Արտաքին հղումներ
----------------

* Կիթառի մասին հոդվածը Curlie-ում (ըստ DMOZ-ի) (ռուս.)

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա · Universalis |
|  |
| 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| BNF: 11961430c · GND: 4151804-4 · LCCN: sh86008003 · Microsoft: 60457026 · NDL: 00840998 · NKC: ph119845 |

 |

 |
Առագաստանավերը գիշերով
Կոնստանտին Մավրոմիխալիս
**Էլենի Պրոսալենտի** (հուն․՝ Ελένη Προσαλέντη Աթենք,1870- Աթենք, 1911), 19-րդ դարի երկրորդ կեսի և 20-րդ դարի սկզբի հույն նկարչուհի։

Էլենի Պրոսալենտիսը ծնվել է հայտնի նկարիչների ընտանիքում։ Նրա պապը, քանդակագործ և նկարիչ Պրոսալենտիս Պավլոս (1784-1837), հանդիսանում է առաջին պրոֆեսիոնալ քանդակագործը ժամանակակից Հունաստանում։ Նրա հայրը,Պրոսալենտիս Սպիրիդոն (1830-1895), նույնպես նկարիչ էր։ Նկարիչներ են դարձել անգամ նրա եղբայները՝ Պավլոս Պրոսալենտիս կրտսեր (1857-1894), էմիլիոս Պրոսալենտիս (1896-1926) և Օլգա Պրոսալենտի (1870-1930)։

Չնայած նրան, որ Պրոսալենտիսների ընտանիքը լավ հայտնի էր արվեստաբաններին, անճշտություններ կան կապված Էլենի Պրոսալենտիսի (1870-1874 թթ. միջև, Աթենք) ծննդյան տարեթվի և ծննդյան վայրի մասին։ Նա իր նկարչության առաջին դասերը ստացել է իր հորից։ Էլենին հետևում էր նկարչության ակադեմիական ճյուղին։ Նրա հիմնական ոճերն էին դիմանկարչությունը և սրբապատկերագրությունը։ Էլենին իր նկարները ցուցադրում էր Աթենքի ցուցահանդեսներում (1896-1900 թվականներին) և այլ խմբակային ցուցահանդեսներում։ Նրա ամենահայտնի դարձած նկարներն էին դիմանկարներ՝ Կոնստանտինա Մավռոմիխալիսա, Տիմոլյոնա Առգիռոլուլոսա։ Նրա նկարները պահպանվում են Պատմության ազգային թանգարանում, պատկերասրահ ռուս.՝ «Πарнас»: Սրբապատկերները պահվում են եկեղեցիներում՝ (հուն․՝ Παναγία των Ξένων), Սուրբ Գեորգի Աթենքում և Աթենքի ճեմարանում։ Էլենի աշակերտներից է եղել նկարիչ Սգուրոս Դիոնիսիոս։

Նկարչուհին մահացել է Աթենքում 1911 թվականին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "National gallery". Արխիվացված է the original 2014 թ․ փետրվարի 22-ին. Retrieved 2015 թ․ օգոստոսի 22. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. ↑  "National gallery". Արխիվացված է the original 2013 թ․ դեկտեմբերի 24-ին. Retrieved 2015 թ․ օգոստոսի 22. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
3. ↑  Προσαλέντη Ελένη - Eleni Prosalenti [1870-1910] | paletaart - Χρώμα & Φώς
4. ↑  "www.korakiana.gr - η ιστοσελίδα της Άνω Κορακιάνας - Ψηφιακή Πινακοθήκη Κορακιάνας". Արխիվացված է the original 2014 թ․ փետրվարի 22-ին. Retrieved 2015 թ․ օգոստոսի 22. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
**Էլիզա Գյուլեսերյան** (սեպտեմբերի 22, 1922(1922-09-22), Պյատիգորսկ, Թերեքի նահանգ, ՌԽՖՍՀ - օգոստոսի 29, 1992(1992-08-29), Երևան, Հայաստան), հայ թատերական գործիչ, մանկավարժ, դերասանուհի։ ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1986)։

Կենսագրություն
--------------

Էլիզա Գյուլեսերյանը ծնվել է Պյատիգորսկ քաղաքում։ 1944-1948 թվականներին սովորել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի դերասանական բաժնում` Վարդան Աճեմյանի արվեստանոցում։ Մասնակցել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին, զինվորներին քաջալերել, ոգեշնչել է կազմակերպված համերգների ժամանակ։ Անձնուրաց աշխատանքի համար պարգևատրվել է շքանշաններով։ 1957 թվականին վերապատրաստվել է Մոսկվայի Թատերական արվեստի պետական ինստիտուտում։ 1958-1992 թվականներին բեմական խոսք է դասավանդել Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտում, մի քանի տարի ղեկավարել նույն ինստիտուտի բեմական խոսքի ամբիոնը։

Էլիզա Գյուլեսերյանի գիտական հոդվածները տպագրվել են «Արվեստ», «Գիտություն և տեխնիկա» ամսագրերում, տարբեր ժողովածուներում։ Զեկույցներով ու դասախոսություններով հանդես է եկել Հայաստանում և սփյուռքում։ Հեղինակել է «Գեղարվեստական խոսքի մատուցման արվեստը» գիրքը, որը բեմական խոսքի առաջին դասագիրքն է հայերեն լեզվով։

Ընտանիք
-------

* Ամուսին՝ Բաբկեն Մնացականյան, մաթեմատիկոս, մաթեմատիկական գիտությունների թեկնածու, դոցենտ
* Դուստր՝ Լալա Մնացականյան, հայ դերասանուհի, ՀՀ վաստակավոր արտիստ

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Baghdasaryan, Aram. "AV Production - Էլիզա Գյուլեսերյան". *avproduction.am*. Արխիվացված է the original 2020 թ․ դեկտեմբերի 4-ին. Retrieved 2016 թ․ սեպտեմբերի 21. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. ↑  "Элиза Гюлесерян - биография - театральные деятели - Кино-Театр.РУ". *www.kino-teatr.ru*. Արխիվացված է the original 2015 թ․ մայիսի 1-ին. Retrieved 2016 թ․ սեպտեմբերի 21. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
**Զիբենբերգի տուն** (անգլ.՝ Siebenberg House; եբրայերեն՝ מוזיאון זיבנברג‎), հնագիտական թանգարան Երուսաղեմի հին քաղաքում՝ Բեյտ Հա-Շոևայի № 5 ծառուղում։

Թեո և Մարիամ Զիբենբերգները 1970 թվականին գնելով տունը` համոզված էին, որ այն կառուցվել է հնագիտական նշանակալի արժեք ունեցող տարածքի վրա։ Բայց հնագետները թերահավատորեն էին տրամադրված, և Թեո Զիբենբերգն ստիպված էր ինքնուրույն անցկացնել և ֆինանսավորել հնագիտական պեղումները։

18 տարվա ընթացքում Զիբենբերգի տան տակ անցկացվող հնագիտական պեղումների ժամանակ հայտնաբերվել են ժայռի մեջ փորված և համարակալված հնագույն կացարանների և ծիսական լոգարանների մնացորդներ, ջրանցույցեր, հսկայական պահեստներ և դամբարաններ, որոնք կառուցվել են 3000 տարի առաջ՝ Սողոմոն Իմաստունի և Առաջին տաճարի ժամանակ, ինչպես նաև` Երկրորդ տաճարի և Բյուզանդական կայսրության ժամանակաշրջանի կառույցներ։ Թանգարանում ցուցադրված են հազվագյուտ գտածոներ, այդ թվում` կերամիկա, ապակյա իրեր, խճանկարներ, մետաղադրամներ, կավե ամաններ և զենքեր։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Siebenberg House @ ilMuseums.com". Արխիվացված է the original 2012 թ․ մարտի 20-ին. Retrieved 2012 թ․ հոկտեմբերի 18. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|deadlink=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
2. ↑  "Siebenberg House Museum". Արխիվացված է the original 2016 թ․ հոկտեմբերի 3-ին. Retrieved 2019 թ․ հուլիսի 29. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|deadlink=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Էնֆիլդ (այլ կիրառումներ)

**«Էնֆիլդ»** (անգլ.՝ Anfield), ֆուտբոլային մարզադաշտ Անգլիայի Լիվերպուլ քաղաքում, որը տեղավորում է 45 276 հանդիսատես՝ դարձնելով այն Անգլիայի 7-րդ մարզադաշտը։ 1892 թվականից սկսած «Լիվերպուլի» տնային դաշտն է։ 1884-1891 թվականներին եղել է նաև «Էվերթոն»-ի տնային դաշտը մինչև վարձավճարի շուրջ առաջացած վեճերի պատճառով նրանց՝ Գուդիսոն Պարկ տեղափոխվելը։

Մարզադաշտն ունի 4 տրիբունա՝ Սպիոն Քոփ, Մեյն տենդ, Սենթեների Ստենդ և Անֆիլ Ռոուդ։ Մարզադաշտում ամենաշատ հանդիսատեսը գրանցվել է 1952 թվականին, երբ Վուլվերհեմպտոն Ուոնդերերսի հետ հանդիպմանը ներկա գտնվեց ռեկորդային՝ 61 905 հանդիսատես։ Հիլզբորոյի ողբերգությունից հետո 1994 թվականից բոլոր տեղերը դարձան նստովի, որը զգալիորեն նվազեցրեց մարզադաշտի տարողունակությունը։ Մարզադաշտի տարածքում է գտնվում նաև 2 դարպաս, որոնք կրում են «Լիվերպուլ»-ի 2 մարզիչների՝ Բոբ Փեյսլիի և Բիլ Շենքլիի անունը։ Մարզադաշտից դուրս գտնվում է նաև Շենքլիի արձանը։

Ծրագրվում էր Էնֆիլդը փոխարինել կառուցվող Ստենլի Փարքով։ Առաջարկը հնչեց ակումբի տերեր Թոմ Հիքսի և Ջորջ Ջիլեթի կողմից, սակայն շուտով մերժվեց «Fenway Sports Group» կազմակերպության կողմից, որը մինչև այժմ մարզադաշտի սեփականատերն է հանդիսանում։

2014 թվականի դեկտեմբերի 8-ին սկսվեց Մեյն Ստենդի ընդարձակումը, որից հետո մարզադաշտի տարողունակությունը կդառնա 55 000։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Anfield Liverpool FC, Info & Map | Premier League
2. ↑  Premier League. *Premier League Handbook* (PDF). The Football Association Premier League Ltd. p. 21. Արխիվացված է the original (PDF) 2011 թ․ ապրիլի 20-ին. Retrieved 2011 թ․ մայիսի 21. `{{cite book}}`: Unknown parameter `|deadurl=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
3. 1 2  «Liverpool F.C | Stadium | Anfield» Archived 2014-02-28 at the Wayback Machine. Liverpool F.C. Retrieved 18 February 2014
4. ↑  "Carillion to start work on £75m Anfield expansion". The Telegraph. Retrieved 17 January 2015

Արտաքին հղումներ
----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Էնֆիլդ Վիքիպահեստում |

* Վիրտուալ շրջագայություն ակումբի պաշտոնական կայքում (անգլ.)
* Մարզադաշտի նկարագրությունը WorldStadiums.com կայքում Archived 2007-12-01 at the Wayback Machine. (անգլ.)

Panorama Anfield, 20.12.2012, Point of View: Anfield Road Stand; left: Centenary Stand, middle: Kop Stand; right: Main Stand
**Պետրովի տուն** (ռուս.՝ Дом Петрова), շենք Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Տագանրոգ քաղաքի Պետրոսի փողոց, 36 հասցեում։

Պատմություն
-----------

Պետրոսի փողոց, 36 հասցեի տունը կառուցվել է 1850-ական թվականների վերջին և 1859 թվականի դրությամբ այն պատկանել է տիտուլյար խորհրդական Միխայիլ Պետրովին և նրա կնոջը` Ելենային, որոնց համար այն կառուցվել է։ Միխայիլ Պետրովը եղել է բանտերի հոգաբարձուների խորհրդի անդամ, սալարկափողոցների կառուցման կոմիտեի անդամ և զբաղեցրել է տիտուլյար խորհրդականի պաշտոնը։ 1861 թվականին Ֆիրսովի և Տրուսովի հետ ճանաչվել է քաղաքային ճարտարապետ։ 1864 թվականին Միխայիլ Պետրովը նշանակվել է Սուրբ Միտրոֆան եկեղեցու կառուցման գլխավոր շինարար։ Նա զբաղվել է առևտրային ժողովի շենքի շինարարությամբ, որտեղ ավելի ուշ սկսել է գործել մանկավարժական ինստիտուտի Պետրոսի, 42 փողոցի մասնաճյուղը։ 1873 թվականի դրությամբ տան սեփականատեր է նշվել նաև Միխայիլ Պետրովը, սակայն արդեն կոլեգիական ասեսորի կոչումով։

1880 թվականին անշարժ գույքը դարձել է կոլեգիական ռեգիստրատորի կին Սոֆյա Տալալաևայի սեփականությունը։ Նրա ամուսինը` ազնվական Նիկոլայ Ալեքսանդրովիչը, եղել է նահանգային քարտուղար։ Նրա սեփականությունն են եղել Պետրոսի փողոցի շատ տներ, որոնք գտնվում էին փոստային գերատեսչությունից մինչև Պալատական նրբանցք։ Տալալաևներն ունեին մի քանի երեխա` Ալեքսանդր, Դմիտրի, Ֆեոդոր և Վերա։ 1910 թվականին տարածքը վարձակալում էր նավահանգստային տեխնիկ, պալատական խորհրդական Ալեքսեյ Անդրեևիչ Յոհանսոնը։ Սոֆյա Տալալաևան դադարել է տան սեփականատերը լինելուց 1915 թվականից հետո։ 1917-1925 թվականներին տան նոր սեփականատերը եղել է գրասենյակային ծառայող Ե. Լ. Սերգիենկոն։

Նկարագրություն
--------------

Պետրոսի փողոց, 36 հասցեի տունը կիսահարկով մեկհարկանի շինություն է։ Շենքը նախնական տարբերակի համեմատ վերակառուցվել է։ Տան կառուցման փաստաթղթերում նշվել է, որ այդ հասցեում գտնվում է աղյուսե երեսպատմամբ և քարե մարագով փայտե տուն։ Տան աջ կողմում առմուտք է։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2 3 4 5 6 7  Петрова дом//Энциклопедия Таганрога
2. 1 2 3 4 5  "Дом 36. Петровская улица". Արխիվացված է the original 2017 թ․ մարտի 22-ին. Retrieved 2017 թ․ հոկտեմբերի 11. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
**Դոկտոր Էրիխ-Լեոնգարդ Գուստավովիչ Էռնի առանձնատուն** (ռուս.՝ Особняк доктора Эриха-Леонгарда Густавовича Эрна), ճարտարապետության հուշարձան Ռուսաստանի Դաշնության Սամարա քաղաքում։ Կառուցվել է 1900-1902 թվականներին ճարտարապետ Ալեքսանդր Շչերբաչովի նախագծով։ Շենքը գտնվում է Չապաևի փողոց, տուն 165 հասցեով։ Մշակութային ժառանգության տարածաշրջանային նշանակության օբյեկտ է (գրանցման համար` 631410051600005)` համաձայն Ժողովրդական պատգամավորների Կույբիշևի մարզային խորհրդի գործադիր կոմիտեի 1987 թվականի մայիսի 6-ի № 165 որոշման։

Պատմություն
-----------

Պալատական խորհրդական դոկտոր Էռնը տան նախագիծը ճարտարապետ Ալեքսանդր Շչերբաչովին պատվիրել է 1900 թվականին։ Շինարարությունն ավարտվել է 1902 թվականին, և Էռնն այնտեղ տեղափոխվել է իր ընտանիքի հետ։ Տարածքների մի մասը վարձակալությամբ հանձնվել է այլ բժիշկների որպես աշխատասենյակներ և բնակարաններ։

1920-ական թվականներին Էռնի նախկին տանը գործել է Համառուսաստանյան արտակարգ հանձնաժողովի (ВЧК) Սամարայի բաժանմունքը։ 1941-1943 թվականներին շենքում տեղակայվել է Մոսկվայից տարհանված Լեհաստանի դեսպանությունը։ Մասնավորապես, այս շենքում 1941 թվականի դեկտեմբերի 4-ին ԽՍՀՄ արտաքին գործերի ժողկոմ Վյաչեսլավ Մոլոտովը և Լեհաստանի վտարանդի կառավարության նախագահ Վլադիսլավ Սիկորսկին ստորագրել են «Կայուն և արդար խաղաղության հասնելու» հռչակագիրը։ Հետագայում առանձնատունն ընդգրկվել է Սամարայի մարզային կլինիկական հիվանդանոցի համալիրի կազմում։

Ճարտարապետական նկարագրություն
-----------------------------

Առանձնատունը կառուցվել է մոդեռն ոճով։ Հնարավոր է, որ սա Սամարայում այդ ոճի առաջին շենքն է։ Առավել աչքի է ընկնում խոշոր կիսակոր էրկերը, որը ցցված է շենքի գլխավոր ճակատի աջ մասի անկյունում։ Էրկերի վրա արծվի տեսքով խորաքանդակը կորսվել է խորհրդային տարիներին։ Ձախ մասը զարդարում է նրբագեղ ոլորքով բարդ ձևի ճակտոնը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Особняк Эрна.
2. 1 2  kraeham (2012 թ․ հունիսի 17). "Дома владельца клиники и аптекаря Греве, докторов Эрн и Гринберга". ЖЖ. Retrieved 2018 թ․ մարտի 23.
3. 1 2  "20 лучших зданий самарского модерна". *СамКульт*. 2015 թ․ դեկտեմբերի 19. Retrieved 2018 թ․ մարտի 23.
4. 1 2  В. Григанов. "Забытые шедевры старого города". *Дио24*. Արխիվացված է the original 2018 թ․ մարտի 24-ին. Retrieved 2018 թ․ մարտի 23. `{{cite web}}`: Unknown parameter `|dead-url=` ignored (`|url-status=` suggested) (help)
**Պետրոս հավալուսն** (հուն․՝ Πέτρος ο πελεκάνος), վարդագույն հավալուսն, Հունաստանի Միկոնոս կղզու պաշտոնական թալիսմանը։

1958 թվականին տեղի ձկնորսները փոթորկի ժամանակ գտել են մի վիրավոր հավալուսնի։ Նրանք փրկել են հավալուսնին և իրենց հետ տարել նավահանգիստ։ Այնտեղ կենդանուն բուժել են և լավ կերակրել։ Ի վերջո հավալուսնը սկսել է բնակություն հաստատել մարդկանց շրջանում։

Միկոնոսցիները վարդագույն հավալուսնին տվել են Պետրոս անունը։ Շուտով հավալուսնը դարձել է Միկոնոս կղզու գլխավոր խորհրդանիշը։ Այն գրավել է Հունաստան ժամանած զբոսաշրջիկների ուշադրությունը։

Սակայն՝ 1985 թվականի դեկտեմբերի 2-ին Պետրոս հավալուսնը ընկել է մեքենայի տակ և անասնաբույժներին չի հաջողվել փրկել կենդանուն։ Որպես փոխհատուցում՝ Գերմանիայում գտնվող Համբուրգի կենդանաբանական այգուց Միկոնոս է բերվել ևս մեկ վարդագույն հավալուսն, որին տեղացիները կրկին անվանեցին Պետրոս։

Այսպիսով՝ հավալուսները դարձան կղզու կարևոր բնակիչները։ Ներկայումս Միկոնոսում ապրում են երեք հավալուսներ։ Նրանք ազատ կերպով քայլում են փողոցներով։ Տեղի բնակիչներն ու զբոսաշրջիկները կերակրում են կենդանիներին։ Միկոնոսի շատ հյուրանոցներ անվանվել են ի պատիվ Պետրոս հավալուսնի (օրինակ՝ *«Հավալուսն հյուրանոց»*)։

Տես նաև
-------

* Վարդագույն հավալուսն
* Միկոնոս

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  "Պետրոս հավալուսն՝ Տեղեկույուններ Պետրոսի՝ Միկոնոսի և Կիկլադների ազգային թալիսման հավալուսնի մասին, greeka.com". Արխիվացված է the original 2011 թ․ հուլիսի 24-ին. Retrieved 2016 թ․ դեկտեմբերի 1.
2. ↑  Պետրոս հավալուսն — Միկոոսի թալիսմանը, greeceindex.com
3. ↑  Εφημερίδα Άποψη Archived 2012-08-01 at Archive.is της Σύρου, φύλλο 187, 23 Φεβρουαρίου 2007.

Մեդիա ֆայլեր

|  |  |
| --- | --- |
| Վիիքպահեստ | Վիքիպահեստ նախագծում կարող եք այս նյութի վերաբերյալ հավելյալ պատկերազարդում գտնել **Պետրոս հավալուսն** կատեգորիայում։ |


|  |
| --- |
| 
  **Հունաստան**   **Կղզի**
 |