**Տատանողական կոնտուր**, օսցիլյատոր, որն իրենից ներկայացնում է էլեկտրական շղթա, որը պարունակում է իրար միացված (զուգորդված) ինդուկտիվություն ու կոնդենսատոր։ Նման շղթայում կարող են առաջանալ հոսանքի (ինչպես նաև լարման) տատանումներ։

Տատանողական կոնտուրը պարզագույն համակարգ է, որի մեջ կարող են ի հայտ գալ ազատ էլեկտրամագնիսական տատանումներ։
Կոնտուրի ռեզոնանսային հաճախականությունը կարող է բնութագրվել այսպես կոչված Թոմսոնի բանաձևով։

{\displaystyle f\_{0}={1 \over 2\pi {\sqrt {LC}}}}

Շահագործման սկզբունքը
---------------------

Ենթադրենք C ունակությամբ կոնդենսատորը լիցքավորված է մինչև U\_0 լարում։ Կոնդենսատորուի էներգիան կլինի. C(U^2)/2

Կոնդենսատորը կոճի ինդուկտիվության հետ միացնելիս շղթայի մեջ կհոսի հոսանք, ինչը կոճում կառաջացնի էլեկտրաշարժիչ ինքնաինդուկցիայի ուժ, որը ուղղված կլինի շղթայում հոսանքի նվազեցմանը։ Հոսանքը, որն առաջանում է այդ էլեկտրաշարժիչ ուժի հետևանքով (այն պայմանով, որ ինդուկտիվության կորուստ չի լինի) սկզբնականում հավասար կլինի կոնդենսատորի լիցքի հոսանքին, այսինքն ` արդյունահան հոսանքը հավասար կլինի զրոյի։ Գագաթի մագնիսական հոսանքը այդ սկզբնական պահին հավասար է զրոյի։

Այնուհետև շղթայում արդյունահան հոսանքը կաճի, իսկ կոնդենսատորի էներգիան կանցնի կոճ մինչ կոնդենսատորի լիակատար լիցքաթափումը։ Այդ պահին կոնդենսատորի էլետրական էներգիան հավասար է` {\displaystyle E\_{C}=0}։ Իսկ ահա մագնիսական էներգիան, որը կենտրոնացված է կաճում, հակառակը, առավելագույնն է ու հավասար.

{\displaystyle E\_{L}={\frac {LI\_{0}^{2}}{2}}}, Որտեղ L — ը կոճի ինդուկտիվությունն է, {\displaystyle I\_{0}} — ը` հոսանքի առավելագույն արժեքը։ Դրանից հետո կսկսվի կոնդենսատորի վերալիցքավորում, այսինքն` հակառակ բևեռի լարումով կոնդենսատորի լիցքավորում։ Վերալիցքավորումը կլինի այնքան ժամանակ, քանի կոճի մագնիսական էներգիան չի վերածվել կոնդենսատորի էլեկտրական էներգիայի։ Կոնդենսատորը, այդ դեպքում, նորից կլիցքավորվի մինչև {\displaystyle -U\_{0}} լարում։
Արդյունքում շղթայում առաջանում են տատանումներ, որոնց տևողությունը հակառակ համեմատական է կոնտուրի ներսում էներգիայի կորուստներին։ 
Ընդհանուր առմամբ, վեր նկարագրված գործընթացները զուգահեռ տատանողական կոնտուրներում կոչվում են հոսանքների ռեզոնանսներ, ինչը նշանակում է, որ ինդուկտիվության և ունակության շրջանակներում հոսում են հոսանքներ, տոկի մեծ մասը հոսում է ամբողջ կոնտուրով, ըստ որում՝ այդ հոսանքները ավելին են որոշակի թիվ անգամ, որը կոչվում է դիմացկունություն։ Այդ մեծ հոսանքերը չեն լքում կոնտուրի սահմանները, քանի որ դրանք հակափուլային են ու իրենք իրենց են փոխհատուցում։ Պետք է նշել նաև, որ զուգահեռ տատանողական կոնտուրի դիմադրությունը ռեզոնանսային հաճախության մեջ ձգտում է անսահմանության (ի տարբերություն հաջորդական տատանողական կոնտուրի, որի դիմադրությունը ռեզոնանսային հաճախականության շրջանակներում ձգտում է զրոյի), իսկ դա նրան անփոխարինելի ֆիլտրի է վերածում։

Պետք է նշել, որ պարզագույն տատանողական կոնտուրին զուգահեռ գոյություն ունեն նաև առաջին, երկրորդ և երրորդ տեսակի տատանողական կոնտուրներ, որոք հաշվի են առնում կորուստները ու ունեն այլ առանձնահատկություններ։

Գործընթացների մաթեմատիկական նկարագրությունը
-------------------------------------------

Ինդուկտիվության իդեալական կոճի վրա առկա լարումը ընթացիկ հոսանքի փոփոխման դեպքում.

{\displaystyle u\_{L}=-L{\frac {di\_{L}}{dt}}}
Հոսանքը, որն անցնոմ է իդեալական կոնդեսատորի միջով, այն պայմանով, որ նրանում առկա լարումը փոփոխվում է.

{\displaystyle i\_{C}=C{\frac {du\_{C}}{dt}}}
Կիրխհոֆի կանոններից, որոնք նախատեսված են շղթայի համար, որը կազմված է զուգահեռաբար միացված կոնդենսատորից ու կոճից հետևում է, որ.

{\displaystyle u\_{L}=u\_{C}}, — լարումների համար,
և

{\displaystyle i\_{C}=i\_{L}} —հոսանքների համար։
Համատեղ լուծելով տարբերակված հավասարումների համակարգը (տարբերակելով հավասարումներից մեկը ու տեղադրելով մյուսի մեջ) մենք ստանում ենք՝

{\displaystyle {\frac {d^{2}i(t)}{dt^{2}}}+{\frac {1}{LC}}i(t)=0}
Սա սեփական {\displaystyle \omega ={\frac {1}{\sqrt {LC}}}} տատանումների շրջափուլային հաճախականությամբ ներդաշնակ տատանակի տարբերակված, դիֆերենցիալ հավասարումն է (այն կոչվում է ներդաշնակ տատանակի սեփական հաճախականություն)։
Երկրորդ կարգի այս հավասարման լուծում է հանդիսանում արտահայտությունը, որը կախված է երկու սկզբնական պայմաններից.

{\displaystyle i(t)=I\_{a}\sin({\omega }t+\varphi )}
որտեղ {\displaystyle I\_{a}} — ը որոէ անփոփոխ թիվ է, որը բնորոշվում է սկզբնական պայմաններով, որոնք կոչվում են տատանումների ամպլիտուդա, \varphi  —ն ևս որոշակի մշտական է, որը կախված է սկզբնական պայմաներից, որոնք կոչվում են սկզբանական փուլ։

Օրինակ, {\displaystyle \varphi =0} սկզբնական պայմանների ու ամպլիտուդային կզբնական {\displaystyle I\_{a}} հոսանքի դեպքում լուծումը հանգեցվում է.

{\displaystyle ~i(t)=I\_{a}\sin({\omega }t)}

Լուծումը կարող է գրառվել հետևյալ տեսքով.

{\displaystyle ~i(t)=I\_{a1}\sin({\omega }t)+I\_{a2}\cos({\omega }t)}
Որտեղ {\displaystyle I\_{a1}} և {\displaystyle I\_{a2}} — нը որոշակի կոնստանտներ են, որոնք կապված են {\displaystyle I\_{a}} ամպլիտուդայի ու \varphi  շրջափուլի հետ հետևյալ եռանկյունաչափական հարաբերակցություններով.

{\displaystyle ~I\_{a1}=I\_{a}\cos {(\varphi )}},
{\displaystyle ~I\_{a2}=I\_{a}\sin {(\varphi )}}.

Տատանողական կոնտուրի կոմպլեքսային դիմադրությունը (իմպեդանս)
-----------------------------------------------------------

Տատանողական կոնտուրը կարող է դիտարկվել որպես երկբևեռային, որն իրենից ներկայացնում է կոնդենսատորի ու ինդուկտիվության կոճի զուգահեռ միացում։ Նման երկբևեռայինի կոմպլեքսային դիմադրությունը կարելի է գրառել որպես

{\displaystyle {\hat {z}}(i\omega )\;={\frac {i\omega L}{1-\omega ^{2}LC}}}
որտեղ *i* — ն թվացյալ միավոր է։

Նման երկբևեռայինի համար կարող է բնորոշվել բնութագրական հաճախականություն (կամ էլ ռեզոնանսային հաճախականություն), երբ տատանողական կոնտուրի իմպեդանսը ձգտում է անսահմանության։
Այդ հաճախականությունը հավասար է.

{\displaystyle \omega \_{h}={\frac {1}{\sqrt {LC}}}}
և համընկնում է իր արժեքով տատանողական կոնտուրի սեփական հաճախության հետ։

Այս հավասարումից ենթադրվում է, որ միևնույն հաճախականության վրա կարող են աշխատել բազում կոնտուրներ L և C տարատեսակ մեծություններով, բայց միատեսակ LC արտադրմամբ։