recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Սերբական Հանրապետության օր** (սերբ.՝ Дан Републике Српске), Սերբական Հանրապետության գլխավոր ազգային տոնը։ Նշվում է ամեն տարի հունվարի 9-ին։

Պատմություն և տոնակատարություն
------------------------------

Այս համեմատաբար երիտասարդ, բայց միևնույն ժամանակ ամենահին հանրապետությունում տոնի օրը պատահական չի ընտրվել։

Սերբական Հանրապետության Պետական կրթությունը ստեղծվել է Բոսնիա եւ Հերցեգովինայի տարածքում, ինչի արդյունքում 1995 թվականին ստեղծվել էր Դեյթոնյան համաձայնագիրը, սակայն, դե ֆակտո այն գոյություն է ունեցել 1992 թվականի փետրվարի 28-ը, հենց այն օրվանից, երբ ընդունվել է երկրի սահմանադրությունը։ Բայց մինչ այդ, 1992 թվականի սկզբին, Բոսնիա եւ Հերցեգովինայի նախագահ Ալիյա Իզետբեգովիչը Բելգրադից պահանջել է Հարավսլավիայի Սոցիալիստական Ֆեդերատիվ Հանրապետության անկախության ճանաչումը։ Բոսնիացի սերբ պատգամավորները լքել են հանրապետական խորհրդարանը և գրեթե անմիջապես, հռչակեցին «Սերբական Հանրապետության ժողովուրդները Բոսնիա և Հերցեգովինայի և Բոսնյան ժողովրդից ու արևելյան Բոսնիայից» ստեղծումը։ Այնուհետև, 1992 թվականի հունվարի 9-ին բոսնիացի սերբերը արեցին իրենց դեպի իրենց սեփական պետություն տանող փշոտ ճանապարհի առաջին քայլը։

Սերբական Հանրապետությունում հունվարի 9-ը պետական տոն ՝ հանրապետության և հանգստյան օր է։

«Սերբական Հանրապետության օրվա» ժամանակ երկրի մայրաքաղաք Բանյա Լուկայում, ինչպես նաև Սերբական Հանրապետության գրեթե բոլոր բնակավայրերում անցկացվում են տոնական միջոցառումներ. համերգներ, մրցույթներ, վիկտորինաներ և այլն։ Կրթության պետական իշխանությունը շնորհավորում է իր քաղաքացիներին ինքնիշխանության հռչակման առիթով և կոչ է անում հարգել նրանց հիշատակը, ովքեր նրա համար վճարել են սեփական կյանքով։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  День Республики Сербской — 9 января. История и особенности праздника в проекте праздники 2010 год
2. ↑  Праздничные и памятные даты, связанные с туризмом и путешествиями

Տես նաև
-------

* Հանրապետության օր
* Բոսնիական պատերազմ

Արտաքին հղումներ
----------------

* Սերբական Հանրապետության օրը տոների օրացույցում
* Սերբական Հանրապետության օր Արխիվացված 2018-01-30 Wayback Machine
**Ալեքսեյ Արականցևի կիսանդրի** (ռուս.՝ Бюст Араканцева),ՌԽՖՍՀ վաստակավոր շինարար Ալեքսեյ Ալեքսանդրովիչ Արականցևի կիսանդրին Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Սեմիկարակորսկ քաղաքում։

Պատմություն
-----------

Սեմիկարակորսկ քաղաքում տեղադրված է քաղաքի և շրջանի անվանի մարդկանց մի քանի կիսանդրի՝ գրող Վ. Ա. Զակրուտկինի, գրող Բ. Ն. Կուլիկովի, շինարար Ա. Ա. Արականցևի, ձկնաբուծական տնտեսության ղեկավար Ի. Վ. Աբրամովի։ Այդ կիսանդրիների հեղինակը սեմիկարակորսկցի քանդակագործ, նկարիչ Իվան Իվանովիչ Մասլիչենկոն է։

Քաղաքում տեղադրվել է ՌԽՖՍՀ վաստակավոր շինարար Ալեքսեյ Ալեքսանդրովիչ Արականցևի կիսանդրին։

Ալեքսեյ Ալեքսանդրովիչ Արականցևը ծնվել է 1929 թվականին Ռոստովի մարզի Սեմիկարակորսկայա գյուղում։ Այստեղ էլ նա սովորել է և 1958 թվականից աշխատել շինարար։ Աշխատել է Սեմիկարակորսկի միջկոլտնտեսական շինարարական կազմակերպությունում որպես վարպետ, իսկ 1965 թվականից գլխավորել է այն։

Նրա մասնակցությամբ շրջանում կառուցվել են. Զադոնո-Կագալնիցկայայի թռչնաֆաբրիկան, նավթաբազան, պահածոների և պանրի գործարանները, հիվանդանոցային համալիրը, շրջանային մշակույթի տունը, № 1, № 2, № 3 դպրոցները, «Ոսկե ձկնիկ» մանկապարտեզը, ՊՈՒ-73-ի ուսումնական մասնաշենքն ու հանրակացարանը, բնակելի շենքեր և այլ շինություններ Սեմիկարակորսկ քաղաքում։

Ալեքսեյ Արականցևը պարգևատրվել է Աշխատանքային կարմիր դրոշի և «Պատվո նշան» շքանշաններով։ Նրան շնորհվել են ՌԽՖՍՀ վաստակավոր շինարարի, «Դոնի լավագույն շինարար» կոչումները։

Մահացել է 2001 թվականին, թաղված է Սեմիկարակորսկում։ Նրա անունով Սեմիկարակորսկ քաղաքում անվանվել է պողոտա։

Նկարագրություն
--------------

Ալեքսեյ Արականցևի բետոնե կիսանդրին տեղադրված է կլոր բետոնե պատվանդանին, որի շուրջը նրա շինարարական աշխատանքը խորհրդանշող աստիճաններ են։ 

Հուշարձանի տարածքը բարեկարգված է։

Արտաքին հղումներ
----------------

* Семикаракорск. Бюсты известных земляков
* Семикаракорск. Известные люди. Արխիվացված 2018-03-26 Wayback Machine
* Известные земляки
* Выставка художника И. И. Масличенко Արխիվացված 2017-03-28 Wayback Machine
**«Գետահովիտ»** (հոլ.՝ Rivierdal)՝ հոլանդացի նկարիչ Հերկուլես Սեգերսի գեղանկար (մոտ 1589–1640)։ Ստեղծվել է մոտ 1626-1360 թվականներին։ Այն պահվում է Ամստերդամի պետական թանգարանի հավաքածուի մեջ (գույքահամար №SK-A-3120):

Նկարի առջևի մասում պատկերված է ծառերով և թփերով պատված կտրուկ լանջ, որը ընկղմված է ստվերի մեջ և կարծես թե պատկվերում են կուլիսներ, որոնց առջևից բացվում է արևոտ բեմը։ Նկարիչը ցույց է տալիս դեղնավուն ժայռոտ ափ՝ տներով և մարդկանցով, գետի կապույտ ժապավեն և կանաչ հովիտ՝ ավտոճանապարհով և կիսափլված դղյակով։ Կողմերում երևում են ժայռեր, որոնք հալվում եմ հորիզոնում գտնվող լեռնաշղթայի կապույտ մշուշում։ Լույսը դեպի խորքը թափանցելուն զուգընթաց թուլանում է և աստիճանաբար մարում։

Կատարելացման շնորհիվ պատկերը հիշեցնում է վերածննդյան լանդշաֆտ, այն հագեցած է դրամատիզմով, գրված լուսաօդային միջավայրի օրենքների իմացությամբ։

Նկարը ձեռք է բերվել Պետական թանգարանի կողմից 1931 թվականի մայիսին։

Ծանոթագրությոններ
-----------------

1. 1 2 3 4
2. 1 2 3 4
3. ↑

Գրականություն
-------------

* *Кравченко І.* «Рейксмузеум». — К.: ПрАТ «Комсомольська правда - Україна», 2012. — Т. 20. — 96 с. — («Великі музеї світу: у 30 т.»). — 7000 экз. — ISBN 978-966-2492-81-1

Արտաքին հղումներ
----------------

* Թանգարանի կայքէջ(անգլ.)
**ՄՌ-155** (ռուս.՝ **МР-155**), «Բայկալ» ապրանքանիշի կիսավտոմատ (ինքնալիցքավորվող) հրացան է՝ արտադրված Իժևսկի մեխանիկական գործարանում։ Նախատեսված է որսորդության, ինչպես նաև ստենդային և պրակտիկ հրաձգության համար։ Իր նախորդի՝ ՄՌ-153֊ի զարգացումն է։

Կառուցվածք
----------

ՄՌ-155 հրացանի հիմնական մասերն են. կոթը, փողատուփը, փողը, զարկաձգանային մեխանիզմը, գլանաձև պահեստատուփը, փակաղակը, փակաղակի շրջանակը, գազամխոցը (գազային շարժիչ), հետադարձի զսպանակը, փողակալը։

ՄՌ-155֊ը թողարկվում է 12 տրամաչափի 76 մմ և 89 մմ փամփշտանոցներով (փողը և փամփշտանոցը քրոմապատ են և նախատեսված են նաև «մագնում» տիպի փամփուշտների օգտագործման համար)։ Փողը պատրաստված է բարձրորակ զինագործական պողպատից, և իր վրա կրում է նշանոցային ձողիկ։ Հրացանը թողարկվում է 610, 660, 710 և 750 միլիմետր փողերով։ Պահեստատուփի տարողությունը 4 փամփուշտ է (հնարավորություն կա ընդլայնելու մինչև 8)։

ՄՌ-155֊ը ինքնալիցքավորվող հրացան է, որի փամփուշտները մատակաարվում են ենթափողային գլանաձև պահեստատուփից։ Վերալիցքավորումն իրականացվում է վառոդի այրման արդյունքում առաջացած գազերի հոսքի միջոցով։ Կրակոցից հետո փողին ամրացված գազախցիկով գազերը դուրս են գալիս և շարժման մեջ են դնում գազային շարժիչը, որն էլ իր հերթին հետ է շարժում փակաղակը՝ դուրս նետելով պարկուճը։ Զսպանակի օգնությամբ հետ վերադառնալով՝ փակաղակը փողի մեջ է հրում պահեստատուփից տրված փամփուշը և փակում է փողը։ Կրակոցից հետո նույնը կրկնվում է։ Վերջին կրակոցից հետո փակաղակը մնում է ետին դիրքում։

Փողատուփի ձախ կողմում տեղադրված լծակը հնարավորություն է տալիս անջատել փամփուշտների՝ պահեստատուփից մատակարարվելը, դրանով իսկ կրակողին թույլ տալով փոխարինել արդեն փողում գտնվող փամփուշտը։

Ոչ լրիվ քանդելը
---------------

1. Քանդվում է պահեստատուփի պնդօղակը, և անջատվում է փողակալը։
2. Փակաղակը հետ տանելով մոտ 2 սմ՝ անջատվում է փողը։
3. Դուրս է քաշվում փակաղակի բռնակը, որից հետո դուրս է բերվում փակաղակի շրջանակը, գազային շարժիչը և փակաղակը։

Աղբյուրներ
----------

1. ↑  «Ինքնալիցքավորվող հրացան МР-155». Արխիվացված է օրիգինալից 2014 թ․ հոկտեմբերի 22-ին. Վերցված է 2016 թ․ հոկտեմբերի 18-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* МР-155 ― նկարագրությունը «Կալաշնիկով կոնցեռն»֊ի կայքում։
**Մոնտրոյ-Բելե** (ֆր.՝ Château de Montreuil-Bellay), միջնադարյան ամրոց Ֆրանսիայում, Լուարի հովտում, Մոնտրոյ Բելե կոմունայում, որը կազմում է Մեն և Լուար դեպարտամենտի մի մասը։ Ամրոցը կառուցված է բլրի վրա, Տուե գետի մոտ։ Կառույցն ընդգրկված է Ֆրանսիայի Մշակույթի նախարարության պատմական հուշարձանների ցանկում։

Պատմություն
-----------

Կառուցվել է XI դարում Ֆուլկ III Ներոյի՝ Անժուի կոմսի կողմից։ Ֆուլկ Ներոն զիջում է ամրոցը իր վասալ Դյու Բելեին, որի պատվին կոչվում է այն։ 1148 թվականին ամրոցը ենթարկվել է երկար պաշարման, որը տևել է երեք տարի, և այդ ընթացքում մասամբ ավերվել է։ Ստորգետնյա սրահները հնում կապված են եղել Լա Մոտ Բուրբոն ամրոցի հետ։

XIV դարում ամրոցը զգալիորեն ընդլայնվել է՝ համալրվելով 13 պաշտպանական աշտարակներով, ինչպես նաև երկարեցվել է պարիսպը, որը հասել է 650 մետրի։ Ամրոցի հիմնական մուտքը գրեթե անհասանելի էր, կար բարբական (պաշտպանական կառույց) և վերամբարձ կամուրջ, ինչպես նաև մուտքը շրջապատված էր երկու ծավալուն շրջանաձև աշտարակներով։

XV դարում Մոնտրոյ Բելեի ամրոցը վերակառուցվել է Վերածննդի ոճով։ Վերանորոգված ամրոցը ստանում է «*Château-Neuf*»՝ «նոր ամրոց» անվանումը և ընդլայնվում նոր դահլիճներով։

XVI դարի կեսերին Հուգենոտյան պատերազմների արդյունքում Մոնտրոյ Բելե քաղաքը այրվել է և ավերվել, բայց ամրոցը մնացել է կանգուն, զենք և զինամթերք մատակարարելով ինչպես կաթոլիկներին, այնպես էլ բողոքականներին։

ֆրանսիական հեղափոխության ժամանակ ամրոցը գրավվել էր հեղափոխականների կողմից և վերածվել է կանանց բանտի (արքայական իշխանության կողմնակիցների)։

Առաջին համաշխարհային պատերազմի ընթացքում ամրոցը ծառայել է որպես հիվանդանոց։

1979 թվականի հունիսի 18-ին Մոնտրոյ Բելե ամրոցը ընդգրկվեց Ֆրանսիայի մշակույթի և արվեստի հուշարձանների ցանկում։ Այժմ այն թանգարան է, որը բացվել է 15-րդ դարում, և կոչվում է «*Château-Neuf*»: 15-րդ դարի մատուռում հատկապես հետաքրքիր ցուցանմուշ է «Խաչելություն» ֆրեսկոն, որի հեղինակը Լեոնարդո դա Վինչիի աշակերտն է։ Հիանալի վիճակում է պահպանվել միջնադարյան խոհանոցը, որը կառուցված է գոթիկայի ոճով։ Այսօր այնտեղ տեղի են ունենում տեղական գինիների համտեսում։

Պատկերասրահ
-----------

* Մոնտրոյ ԲելեՄոնտրոյ Բելե
* Մոնտրոյ Բելե ամրոցՄոնտրոյ Բելե ամրոց
* Մոնտրոյ Բելե ամրոցի բակըՄոնտրոյ Բելե ամրոցի բակը
* Մոնտրոյ Բելե ամրոցՄոնտրոյ Բելե ամրոց

Տես նաև
-------

* Լուարայի դղյակներ

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Реестр памятников Франции— ministère de la Culture.
2. ↑  *Monuments Historiques et Immeubles protégés sur Montreuil-Bellay* (French), www.annuaire-mairie.fr, Վերցված է 2012-04-23-ին`{{citation}}`: CS1 սպաս․ չճանաչված լեզու (link)

Արտաքին հղումներ
----------------

* Монрёй-Белле на сайте Замки Луары

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Մոնտրոյ-Բելե» հոդվածին։ |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Չափորոշչային վերահսկողություն | Mérimée: PA00109195, PA49000099 · VIAF: 263701754 · WorldCat VIAF: 263701754 |

 |
| **՞**Բրախիտրախելոպան |
| --- |
| ԲրախիտրախելոպանBrachytrachelopan mesai  |
|  |
| Գիտական դասակարգում |
| 

|
|  |
| Թագավորություն | Կենդանիներ |
|
|
|
|
|
| Տիպ | Քորդավորներ |
|
|
|
|
|
| Դաս | Սողուններ |
| Ենթադաս | Արխոզավրեր |
|
| Վերնակարգ | Դինոզավրեր |
| Կարգ | Սողունակոնքայիններ |
| Ենթակարգ | Զավրոպոդոմորֆեր |
| Ինֆրակարգ | Զաուրոպոդներ |
| Վերնաընտանիք | Diplodocoidea |
| Ընտանիք | Dicraeosauridae |
|
|
|
| Ցեղ | **Բրախիտրախելոպան** |
|
|
|
|
|

 |
|  Լատիներեն անվանում |
| Brachytrachelopan

 |
| 

| ԴասակարգումըՎիքիցեղերում | ՊատկերներՎիքիպահեստում | 

 |
| --- | --- | --- |

 |


Բրախիտրախելոպանի կմախքը
**Բրախիտրախելոպան** (լատիներեն Brachytrachelopan, հունարենից - կարճավիզ Պան), դինոզավրերի ընտանիք, որը ապրել է մոտ 150-145 միլիոն տարի առաջ(վաղ յուրայի շրջանի տիտոնյան ժամանակաշրջանում) ներկայիս Արգենտինայի տարածքում։ Մարմնի չափերը՝ երկարությունը 10 մետր, բարձրությունը 3 մետր և 5-7 տոննա քաշ։ Առաջին անգամ նկարագրվել է Օլիվեր Ռաուխուտի, Ռեմեսի, Ֆեհների, Պուերտայի և Կլադերի կողմից 2005 թվականին։
Բրախիտրախելոպանի առանձնացնող հատկանիշ է համարվում համեմատաբար շատ կարճ վիզը, որը կազմված է ընդամենը 12 ողերից։ Այն ավելի շատ հիշեցնում է ստեգոզավրի քան դիպլոդոցիդի։ Բրախիտրախելոպանը ինչպես դինոզավրերի խմբի մյուս անդամները նույնպես ուներ բարձր փշեր, որոնք տեղավորված էին մեջքի և ազդրերի վրա (ենթադրվում է, որ դրանք կրել են առագաստի նմանվող գոյացություն)։ Առջևի մասի փշերը ծռվում են դեպի առաջ և հետևաբար այս կենդանին սնվել է գետնից (բուսական կերով)։ Միակ հայտնի կմախքից գանգը և պոչը բացակայում են։ B. mesai-ի մնացորդները հայտնաբերել է արգենտինացի հովիվ Դենիել Մեզան, որը փնտրում էր իր կորած ոչխարին։ Ցեղի անվանումը ընտրվել է հենց այս իրադարձության պատվին(Պան - հովիվների աստված), իսկ տեսակի անունը հովվի ազգանվամբ։
Ֆիլոգենետիկ անալիզի արդյունքում՝ հիմնվելով սինապոմորֆիայի վրա պաևզվեց, որ Brachytrachelopan-ը պատկանում է Dicraeosauridae ընտանիքի Diplodocoidea ենթաընտանիքին։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  *Oliver W. M. Rauhut, Kristian Remes, Regina Fechner, Gerardo Cladera, Pablo Puerta*. (2005) A remarkably short-necked sauropod dinosaur from the Late Jurassic of Patagonia. *Nature*.

Արտաքին հղումներ
----------------

* «Բրախիտրախելոպան» (ռուսերեն). Արխիվացված է օրիգինալից 2012 թ․ մայիսի 13-ին. Վերցված է 2014 թ․ օգոստոսի 27-ին.

Գրականություն
-------------

* Դինոզավրերի համաշխարհային հանրագիտարան - Դուգալ Դիքսոն - Մոսկվա, Эксмо, 2009 - ISBN 978-5-699-22144-8 - էջ 140։
* Դինոզավրերի պատկերազարդ տեղեկատու - Ա Շարանով - Մոսկվա, ОНИКС, 2008 - ISBN 978-5-9603-0089-6 - էջ 39։

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Բրախիտրախելոպան» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Տաքսոնոմիա | GBIF |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | Microsoft: 2779937284 |

 |
Բալըքեսիրի պրովինցիան Թուրքիայի քարտեզի վրա
**Բալըքեսիր** (թուրքերեն՝ Balıkesir), քաղաք Թուրքիայի հյուսիսարևմտյան մասում։ Քաղաքը գտնվում է Մարմարա ծովից ոչ շատ հեռու։ Բալըքեսիրը Բալըքեսիրի մարզի վարչական կենտրոնն է։ 2007 թվականի տվյալներով քաղաքի բնակչությունը կազմում է 315436 մարդ։ Ծովի մակարդակից միջին բարձրությունը 70մ է։ Բալըքեսիրի թիմը՝ Բալըքեսիրսպորը, խաղում է Թուրքիայի պրեմիեր լիգայում։

Պատմություն
-----------

1297 թվականին թուրք զորավար Կարասի բեյը Պալեոկաստրոնի ավերակների վրա նոր քաղաք հիմնեց, որն անվանվեց ի պատիվ զորավարի։ 1330 թվականին Կարասիին այցելեց Իբն Բատուտան։ 1345 թվականին Կարասիին տիրացան օսմանյան թուրքերը։ Եվ մինչև 1922 թվականն այն հանդիսանում էր Կարասի սանջակի կենտրոնը։

1897 թվականին Կարասին վերապրել է խոշոր երկրաշարժ։

1912 թվականի տվյալներով քաղաքում բնակվում էին թուրքեր՝ 103 624 մարդ, հույներ՝ 16 184 մարդ, հայեր՝ 2574 մարդ։

Հույն-թուրքական պատերազմի ժամանակ Կարասի քաղաքն ավելի քան 3 տարի գտնվում էր հունական վերահսկողության տակ։ 1922 թվականի սեպտեմբերի 6-ին քաղաք մտան թուրքական զորքերը, ինչը ենթադրում էր քաղաքի միացումը Քեմալական Թուրքիային։

1926 թվականին Կարասի անվանումը վերափոխվեց Բալըքեսիրի։

1950 թվականին Բալըքեսիրը մեծապես տուժել է խոշոր հրդեհից։

Քույր քաղաքներ
--------------

* {{{2}}} Սղերդ (Թուրքիա), 2007թ-ից
* {{{2}}} Շվեբիշ Խալ (Գերմանիա), 2006թ-ից
* {{{2}}} Կազան (Ռուսաստան), 1996թ-ից
* {{{2}}} Մախաչկալա (Ռուսաստան)

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  George Sotiriadis, An Ethnological Map Illustrating Hellenism in the Balkan Peninsula and Asia Minor, 1918

Արտաքին հղումներ
----------------

* Քաղաքի պաշտոնական կայք էջ
* Շրջանի պաշտոնական կայք էջ
* Բալըքեսիրի համալսարան
**Հովհաննես Աստվածաբան եկեղեցի (Մարգարե Հովհաննես Աստվածաբան եկեղեցի)** (ռուս.՝ Церковь Иоанна Богослова (Церковь пророка Иоанна Богослова)), ավերված ուղղափառ տաճար Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Միլլերովսկի շրջանի Տիտովկա սլոբոդայում։

Պատմություն
-----------

Տաճարը կառուցվել է 1878 թվականին ակադեմիկոս, Սանկտ Պետերբուրգի գեղարվեստի ակադեմիայի պրոֆեսոր, ճարտարապետ Կոնստանտին Տոնի տիպային նախագծով և Դոնում ռուս-բյուզանդական ոճի եկեղեցու նմուշ է։ Ռուս-բյուզանդական ոճի փոքրաթիվ պահպանված շինություններից մեկն է։

Եկեղեցին խոնարհվում էր մեկ սրբի։ Նրա ծխական համայնքը կազմում էին մոտակա Ֆրոլով, Նազդրովսկի և Ալեքսանդրովսկի խուտորների հավատացյալները։ 1877 թվականից տաճարին կից գործել է գյուղական ծխական ուսումնարան։

Գոյության ողջ ընթացքում տաճարը երբեք չի վերակառուցվել, Քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ վերածվել է հացահատկի շտեմարանի։ Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին տաճարի շենքը չի տուժել։ Այնտեղ պահպանվել են ներքին որմնանկարների առանձին տարրեր, որոշ պատուհաններին` կառուցելիս տեղադրված ճաղավանդակները։

1966 թվականին Միլլերովսկի շրջգործկոմի որոշմամբ եկեղեցին փակվեց։ Այն պատրաստվում էին վերածել գյուղական ակումբի, բայց կրկին օգտագործեցին որպես հացահատկի պահեստ։ Ավելի ուշ տաճարը լքվեց։ 1990-ական թվականներին տեղի բնակիչները տաճարի վերակառուցման համար փորձել են միջոցներ հավաքել, բայց դա նրանց չի հաջողվել։

2015 թվականի հուլիսին, Միլլերովսկի շրջանի գործակալ քահանա Սերգի Սոշկինի Տիտովսկոյե գյուղական բնակավայր կատարած այցի ընթացքում, քննարկվել է բնակավայրի տարածքում աղոթքասենյակ ստեղծելու մասին հարցը։ Հաստատվել է ընտրված շինության վերակառուցման և այն աղոթքասենյակ դարձնելու հատակագիծը։ Տիտովկայի ավերված տաճար կատարած շրջայցից հետո որոշվել է սկսել տեղեկություններ հավաքագրել տաճարի վերականգնման հնարավորության մասին։

Տիտովկայի միջնակարգ դպրոցի թանգարանում հայտնի տաճարին հատկացված է հատուկ տեղ, որտեղ պահվում է 1960-ական թվականներին ապամոնտաժված երեք զանգերից մեկը։

Ըստ գավառագետ Պ. Ա. Պոնոմարյովի՝ «Միլլերովսկի շրջանում եկեղեցիների փակումը և եկեղեցական արժեքների առգրավումը ձգվեց երկար տարիներ։ Ամենավերջինը փակել են Հովհաննես Աստվածաբան եկեղեցին Տիտովկա սլոբոդայում և Սուրբ Նիկողայոս եկեղեցին Մալչևսկո-Պոլնենսկայա սլոբոդայում»։

Աղբյուրներ
----------

* *Кириллов А.* Донская епархия в ее настоящем положении. Новочеркасск, 1896.

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Церковь пророка Иоанна Богослова (Титовка)
2. ↑  «В 200 километрах от Ростова-на-Дону разрушается храм XIX века». Արխիվացված է օրիգինալից 2017 թ․ մարտի 19-ին. Վերցված է 2017 թ․ հունիսի 15-ին.
3. ↑  Благочинный Миллеровского округа с рабочим визитом посетил Титовское сельское поселение
4. ↑  Жители хутора Титовка просят оказать помощь в реконструкции памятника архитектуры
5. ↑  СТРОИМ ХРАМ ВСЕМ МИРОМ

Արտաքին հղումներ
----------------

* Храм «Иоанна Богослова» село Титовка (видео)
* В слободе Титовка прошел массовый субботник по уборке территории у храма Иоанна Богослова(չաշխատող հղում)
**«Հյուսքով կինը»** (կատ.՝ La dona del floc de cabells), Պաբլո Պիկասոյի «կապույտ» շրջանի 1903 թվականին Բարսելոնայում նկարված ջրանկար։

Ստեղծման պատմությունը
---------------------

1903 թվականի հունվարին Պիկասոն վերադառնում է Բարսելոնա, և վարձով վերցնում է իր ընկերոջ՝ Անխել ֆերնանդես դե Սոտոյի ստուդիան, որը գտնվում էր Ռիերա-դե-Սան-Խուան (Riera de Sant Joan) փողոցի վրա՝ № 17 տանը։ Այդ նույն ստուդիան նա կիսում էր նկարիչ Կառլոս Կասագեմասի հետ դեռևս երեք տարի առաջ։ Միանգամայն հնարավոր է, որ Պիկասոն եկել էր Բարսելոնա, որպեսզի այցելի Պարես պատկերասրահ (Sala Parés), որտեղ ցուցադրված էին Իզինդրե Նոնելի աշխատանքները՝ բարսելոնայի չքավորների դիմանկարները։

Այս նկարում Պաբլո Պիկասոն շոշափում է սոցիալական թեման, սակայն «Հյուսքով կինը» իրենից ներկայացնում է ոչ թե մեղադրանք հասարակության սոցիալական անհավասարությանը, այլ նկարչի հայացքը դեպի մարգինալ խավերին պատկանող մարդկանց։ Ինչպես և մի քանի այլ աշխատանքներում Պիկասոյի տեսությունը զրկված չէ պոետիկ երանգից։ Նկարիչը պատկերել է կնոջը նրա համար անսովոր պայմանում՝ չեզոք ֆոնի վրա։ Աղքատության ճնշող մթնոլորտը ստեղծում է «ներքաշող» ֆոն և կնոջ կերպարը լրացնող երկնագույն գույն։ Դա հիշեցնում է Նոնելի գնչուների նկարները մուգ մառախլապատ ֆոնի վրա՝ հագեցած խորը, կարծես միջից առկայծող գույներով։

Կնոջ կերպարը ընդգծված է պաստելով, ինչը արտահայտչություն է հաղորդում։ Նրա դեմքը հանգիստ է, բայց դրա հետ մեկտեղ ունի խիզախություն և ներքին ուժ։ Մուգ աչքերը անկյանք են, հայացքը հառած է հորիզոնին և արտահայտում է անտարբերություն նրանց հանդեպ, ում կյանքում ոչինչ չի մնացել։

Ցուցահանդեսներ
--------------

* «Picasso in Istanbul». Sabanci University Sakip Sabanci Museum, Ստամբուլ, 2005 թվականի նոյեմբերի 24 — 2006 թվականի մարտի 26
* «El nacimiento de un genio, Museu Picasso, Barcelona». The Ueno Royal Museum, Տոկիո, 2002 թվականի սեպտեմբերի 21 — 2002 թվականի դեկտեմբերի 8
* «Picasso. La metamorphose de l’homme». Musée d’Art Moderne, Բալինգեն, 2000 թվականի հունիսի 22 — 2000 թվականի սեպտեմբերի 24
* «Steinlen i l'època del 1900». Museu Picasso, Բարսելոնա, 2000 թվականի փետրվարի 29 — 2000 թվականի մայիսի 28
* «Steinlen et l’epoque 1900». Musées d’Art et d’Histoire, Ժնև, 1999 թվականի սեպտեմբերի 23 — 2000 թվականի հունվարի 30

Աղբյուրներ
----------

* *Claustre Rafart.* The Museu Picasso of Barcelona (guidebook). — Institut de Cultura de Barcelona, 1998. — С. 60. — 131 с. — ISBN 84-7609-876-6.

Արտաքին հղումներ
----------------

* «Հյուսքով կինը» Պիկասոյի թնագարանի կայքում Արխիվացված 2016-03-04 Wayback Machine
**Մհեր Մկրտչյանի թանգարան**, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ, կինոյի և թատրոնի մեծ կատակերգու Մհեր Մկրտչյանի թանգարանը հիմնադրվել է 2004 թվականին, բացումը տեղի է ունեցել 2006 թվականի դեկտեմբերի 20-ին, 19-րդ դարի վերջին կառուցված պատմաճարտարապետական արժեք ներկայացնող շենքում։

Պատմություն
-----------

Թանգարանը կառուցվել է Գյումրիի քաղաքապետարանի նախաձեռնությամբ։

Թանգարանը լուսաբանում է մեծանուն արվեստագետի կյանքն ու գործը։ Թանգարանի գործունեության նպատակն է այցելուներին մոտիկից ծանոթացնել հայ մեծ դերասան Ֆրունզիկ (Մհեր) Մկրտչյանի կյանքին ու ստեղծագործությանը։ Հետևողականորեն շարունակվում է պրպտումներն ու հավաքագրումը Մհեր Մկրտչյանին վերաբերվող նյութերով՝ թանգարանային ֆոնդը հարստացնելու ուղղությամբ։

Ցուցադրություն
--------------

Թանգարանում ցուցադրվում են մեծ դերասանի բեմական հագուստներն ու իրերը, տարբեր ֆիլմերում («Նվագախմբի տղաները», «Մեր մանկության տանգոն», «Միմինո», «Ալի Բաբան և քառասուն ավազակները», «Հին օրերի երգը», «Այբոլիտ-66») օգտագործած ռեկվիզիտներ։ Թանգարանի հավաքածուների մեջ մեծ արժեք ունեն կամոդը՝ «Մեր մանկության տանգոն» ֆիլմից, տակառիկը՝ «01-99» ֆիլմից, գալիկոնը՝ «Նվագախմբի տղաները» ֆիլմից։ Այստեղ կարելի է տեսնել մեծ դերասանի պարգևներն ու նվերները, նրա մասին պատմող լուսանկարներ, գրքեր, անձնական իրեր։ Մեծ արտիստի կյանքի և ստեղծագործական գործունեության հետ կապված թանգարանում կա 270-ից (երկու հարյուր յոթանասուն) ավելի լուսանկարներ։ Պահպանվել է Մհեր Մկրտչյանի ձեռքով արված ծաղրանկարներ, պատկերներ, նամակներ, փաստաթղթերի նմուշներ։

2007 թվականին թանգարանում տեղի է ունեցել Մհեր Մկրտչյանի թոռնուհու՝ Իռեն Տերտերյանի կողմից թանգարանին շուրջ 1500 նոր ցուցանմուշների հանձնման արարողությունը։

Միջոցառումներ
-------------

Թանգարանային աշխատանքների զարգացման ճանապարհին ստեղծվել է «Համայնապատկան թանգարաններ» զբոսաշրջիկի ուղեցույցը։ Թանգարանում անցկացվում են թեմատիկ ցերեկույթներ, զեկուցումներ, ռեֆերատների ընթերցումներ, տարբեր ուսումնական հաստատությունների և հասարակական կազմակերպությունների մասնակցությամբ։

Հասցե
-----

Թանգարանը գտնվում է Գյումրու Վարպետաց և Ռուսթավելու փողոցների հատման կետում, Ռուսթավելի 30 հասցեում։

Աշխատանքային ժամեր
------------------

Թանգարանը բաց է ամեն օր, ժամը 10:00-17:00, բացառությամբ երկուշաբթի օրվանից

Պատկերասրահ
-----------

* 
* 
* 
* 
*

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Իմ Գյումրի, Մհեր Մկրտչյանի թանգարան

Արտաքին հղումներ
----------------

* Մհեր Մկրտչյանի հուշատուն-թանգարան

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Մհեր Մկրտչյանի թանգարան» հոդվածին։ |
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Միքայել Պողոսյան (այլ կիրառումներ)

**Միքայել (Միխայիլ) Ասլանի Պողոսյան** (Михаил Асланович Погосян, ապրիլի 18, 1956(1956-04-18), Մոսկվա, ԽՍՀՄ), հայազգի ավիակոնստրուկտոր, Մոսկվայի ավիացիոն ինստիտուտի ռեկտոր (2016) տեխնիկական գիտությունների դոկտոր (2002), պրոֆեսոր, ՌԳԱ ակադեմիկոս, ՀՀ ԳԱԱ արտասահմանյան անդամ (28.12.2011)։

Կենսագրություն
--------------

1979 թվականին ավարտել է Մոսկվայի ավիացիոն ինստիտուտի ինքնաթիռաշինության ֆակուլտետը։ Ինստիտուտից հետո աշխատանքի է նշանակվել Մոսկվայի Սուխոյի անվան ավիաշինական գործարանում որպես ինժեներ-կոնստրուկտոր, 1994 թվականից՝ գլխավոր կոնստրուկտորի տեղակալ, 1997 թվականից՝ «Սուխոյ» ավիացիոն ռազմաարդյունաբերական համալիրի, 1999 թվականից, միաժամանակ՝ Սուխոյի ՀԿԲ ձեռնարկության գլխավոր տնօրեն։

### Անդամակցություն

* ՀՀ ԳԱԱ պատվավոր դոկտոր, 2002
* Հայկական տեխնոլոգիական համալսարանի անդամ, 2001

Գործունեություն
---------------

Պողոսյանի ղեկավարման տարիները նշանակալի են ռուսական իրականության համար բացառիկ մի քանի նախագծերի սկզբնավորմամբ։ 2002 թվականին «Սուխոյ» կոնցեռնը հաղթեց նոր 5-րդ սերնդի կործանիչի ստեղծման մրցույթում, ինչն ամենամեծ ձեռքբերումն էր կոնցեռնի պատմության մեջ։ Բացի դրանից Պողոսյանը նախաձեռնեց նաև ընկերության համար բոլորովին նոր մարդատար ինքնաթիռի ստեղծման գործընթաց։ 2010 թվականին կոնցեռնի ֆինանսական շրջանառությունը կազմել է մոտավորապես 40 միլիարդ ռուբլի։ Պողոսյանի ղեկավարությամբ մինչև 2010 թվականը «Սուխոյ» կոնցեռնը բացառիկ վերելք է ապրել։ 2007 թվականին Պողոսյանն ընտրվել է ռուսական «Ավիաշինական միավորված ընկերության» ղեկավարի առաջին տեղակալ, 2008 թվականից համատեղության կարգով նշանակվել է «Սուխոյի» հիմնական մրցակից «ՄիԳ» կոնցեռնի գերագույն տնօրեն։

Պողոսյանը ղեկավարել է Սու-21 «բիզնես-դասի» գերձայնային ուղևորատար ինքնաթիռի և Սու-47 թևի հակադարձ սլաքաձևությամբ ռմբակոծիչի նախագծման աշխատանքները։

Գիտական գործունեություն
-----------------------

Զբաղվում է ռազմական և քաղաքացիական նշանակման նոր թռչող ապարատների ստեղծման հարցերով։ Հեղինակ է 14 գիտական աշխատանքների, ունի 11 հայտնագործություն։

Պարգևներ
--------

* ՌԴ պետական մրցանակ, 1997
* ՌԴ կառավարության մրցանակ, 1998
* «Պատվո նշան» շքանշան, 2001

Ընտանիք
-------

Ունի երկու զավակ։ Դուստրը սովորել է Տնտեսագիտության բարձրագույն դպրոցում, որդին՝ Արտուշը, տեխնիկական գիտությունների թեկնածու է։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑   (ռուս.)
2. ↑  Ավիակոնստրուկտոր Միխայիլ Պողոսյանն ընտրվել է Մոսկվայի ավիացիոն ինստիտուտի ռեկտոր
3. ↑  ՀՀ ԳԱԱ, Արտասահմանյան անդամներ Միքայել (Միխայիլ) Պողոսյան
4. ↑  «Ռուսական ավիաարդյունաբերության ղեկավարը և Հայաստանը որպես ինքնաթիռի առաջին գնորդ». Արխիվացված է օրիգինալից 2016 թ․ մարտի 4-ին. Վերցված է 2015 թ․ փետրվարի 21-ին.
5. ↑  *Ով ով է. Հայեր. Կենսագրական հանրագիտարան, հատոր երկրորդ, Երևան, 2007*.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Միքայել Պողոսյան (ավիակոնստրուկտոր)» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | ՀՀ ԳԱԱ · Համառուսաստանյան մաթեմատիկական պորտալ |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Լենտապեդիա |

 |
**Բորիս Կուլիկովի կիսանդրի** (ռուս.՝ Бюст Куликова), գրող Բորիս Նիկոլաևիչ Կուլիկովի կիսանդրին Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Սեմիկարակորսկ քաղաքում։ Բացվել է 2007 թվականին։ Կիսանդրու հեղինակն է Իվան Մասլիչենկոն։

Պատմություն
-----------

Սեմիկարակորսկ քաղաքում տեղադրված է քաղաքի և շրջանի անվանի մարդկանց մի քանի կիսանդրի՝ գրող Վ. Ա. Զակրուտկինի, գրող Բ. Ն. Կուլիկովի, շինարար Ա. Ա. Արականցևի, ձկնաբուծական տնտեսության ղեկավար Ի. Վ. Աբրամովի։ Այդ կիսանդրիների հեղինակը սեմիկարակորսկցի քանդակագործ, նկարիչ Իվան Իվանովիչ Մասլիչենկոն է։

2007 թվականի սեպտեմբերի 23-ին, քաղաքի օրը, Սեմիկարակորսկի Պիոներական հրապարակում բացվեց գրող Բ. Ն. Կուլիկովի կիսանդրին։

Բ. Ն. Կուլիկովը ծնվել է Սեմիկարակորսկայա գյուղում։ Սովորել է դպրոցում, Ռոստովի պետական համալսարանի պատմական ֆակուլտետում, որից հետո ապրել և աշխատել է Սեմիկարակորսկ քաղաքում։

Գրել և տպագրվել սկսել է համալսարանում ուսանելու տարիներին։ Առաջին գիրքը` «Բանաստեղծություններ», լույս է տեսել 1964 թվականին «Մոլոդայա գվարդիա» հրատարակչությունում։ 1960-ական թվականներին լույս են տեսել հեղինակի բանաստեղծությունների հետևյալ ժողովածուները. «Խոտհունձի ժամանակը» (1968), «Ծաղկազարդի շաբաթ» («Вербохлёст», 1968), 1970-ական թվականներին` «Հրաշալի ամիս» (1972), «Կուլիկովյան դաշտ» (1973), 1980-ական թվականներին` «Խիզախություն» (1983), «Ազատախումբ» (1984)։

Կուլիկովի որոշ ստեղծագործություններ նվիրված են հայրենի Սեմիկարակորսկ քաղաքին։ Գրել է նաև վիպակներ և պատմվածքներ։ 1975 թվականին լույս է տեսել նրա արձակի գիրքը` «Իմ սիրելի մարդիկ», իսկ 1976 թվականին` «Հորձանուտ»։

Տարբեր տարիներին Բ. Կուլիկովն աշխատել է Կուստանայի մարզում, Ալթայում, բայց մշտապես վերադարձել է հայրենի քաղաք։ Գրողին հյուր են եղել Վասիլի Շուկշինը, Ա. Լարիոնովան, Ն. Ռիբիկովը և այլք։

Քաղաքացիները հարգում են բանաստեղծի հիշատակը։ Գրողի և բանաստեղծի անունով կոչվել է Սեմիկարակորսկ քաղաքի փողոցներից մեկը։ Ամեն տարի օգոստոսի վերջին Սեմիկարակորսկում անցկացվում են «Կուլիկովի օգոստոս» երեկոները, որոնք նվիրված են նրա հիշատակին։ 2007 թվականից քաղաքում ամեն տարի անցկացվում է «Կուլիկովյան աշուն» տոնը։ Գրողին հիշատակելու օրերին քաղաքացիները հավաքվում են նրա հուշարձանի մոտ և կարդում նրա բանաստեղծությունները։

Նկարագրություն
--------------

Գրող Բորիս Կուլիկովի կիսանդրին տեղադրված է աղյուսե պատվանդանի վրա։ Արձանի հարևանությամբ տեղադրված է մեծ քարաբեկոր, որի հարթ մակերեսին գրված է նրա բանաստեղծություններից մեկը. 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | Откуда я? С Дона!
Где высь да простор, 
Где сладкие звоны Семикаракор, 
Где поле широко, работа красна, 
Где песня далёко-далёко слышна... |  |

Հուշարձանի տարածքը բարեկարգված է։

Արտաքին հղումներ
----------------

* Семикаракорск. Бюсты известных земляков
* Семикаракорск. Известные люди. Արխիվացված 2018-03-26 Wayback Machine
* Известные земляки
* Выставка художника И.И. Масличенко Արխիվացված 2017-03-28 Wayback Machine
* Бюст Б.Н. Куликову - поэту и писателю, нашему земляку Արխիվացված 2017-07-01 Wayback Machine
* Запечатлённый Борис Куликов

Նշումներ
--------
**Պլանկի ժամանակ**, ժամանակի միավորը Պլանկի միավորների համակարգում։ Նշանակվում է *tP*: Ունի ժամանակի չափողականություն։ Ինչպես մյուս Պլանկի միավորները, կազմված է հիմնարար ֆիզիկական հաստատուններից։ Այս մեծության ֆիզիկական իմաստը այն ժամանակն է, որի ընթացքում լույսի արագությամբ շարժվող մասնիկը անցնում է Պլանկի երկարությանը հավասար հեռավորություն։ Պլանկի միավորների համակարգը այդպես է կոչվել Մաքս Պլանկի պատվին։

Ըստ սահմանաման, 

{\displaystyle t\_{P}={\sqrt {\frac {\hbar G}{c^{5}}}}\approx 5{,}39121(40)\times 10^{-44}\qquad } վ
որտեղ

{\displaystyle \hbar }-ը Դիրակի հաստատունն է,
{\displaystyle G}-ն՝ գրավիտացիոն հաստատունը,
{\displaystyle c}-ն՝ լույսի արագությունը վակուումում։

Նշանակությունը
--------------

Մեծ պայթյունի տեսության համաձայն, ոչինչ չենք ասել կարող ժամանակի սկզբնական պահի տիեզերքի մասին, չնայած ենթադրվում է, որ այնտեղ առկա են բոլոր հիմնարար փոխազդեցությունները, ինչպես նաև մատերիայի և էներգիայի բոլոր տեսակները։ Տարածություն-ժամանակը ընդարձակվել է սկսում մեկ կետից։ Ըստ ժամանակակից տեսական ֆիզիկայի, այդ իրադարձությունից մեկ Պլանկի ժամանակ անց գրավիտացիոն ուժերը առանձնանում են մյուս ուժերից։

Մեծ պայթյունի պահից անցած ժամանակը (4,3×1017վ) մոտավորապես 8×1060 Պլանկի ժամանակ է։

Ներկայումս փորձնականորեն դիտարկելի ամենակարճ ժամանակահատվածը ատտովայրկյանի (10−18 վ) մեծություն է, ինչը համապատասխանում է 1026 Պլանկի ժամանակի։

Տես նաև
-------

* Պլանկի երկարություն

Արտաքին հղումներ
----------------

* Ընդհանուր աստղաֆիզիկայի դասընթաց ֆիզիկոսների համար, 1.5. Պլանկի միավորներ
**Ռոզա Մարիա Խուանա Մարտինես Սուարես** (իսպ.՝ Rosa María Juana Martínez Suárez, բեմական անունը՝ Մարտա Լեգրան, փետրվարի 23, 1927(1927-02-23), Villa Cañas, Խեներալ Լոպես, Սանտա Ֆե նահանգ, Արգենտինա), արգենտինացի դերասան և հեռուստահաղորդավարուհի։ Կինոյում կարիերան սկսել է 13- ամյա զույգ քրոջ՝ Սիլվիա Լեգրանի հետ։

Կենսագրություն
--------------

Ապագա դերասանուհին իր զույգ քրոջ հետ ծնվել է 1927 թվականին Վիլլա Կանաս փոքրիկ քաղաքում, որը գտնվում է Արգենտինայի արևելքում։ 1934 թվականին հորից բաժանվելուց հետո, նրաք մոր հետ տեղափոխվում են Ռոսարիո, լավագույն կրթություն ստանալու նպատակով։ Բացի ընդհանուր կրթությունից, երեխաները ընդունվում են թատերական ստուդիա քաղաքային թատրոնում։ 1939 թվականին աղջիկներին առաջարկեցին «Նինիի դաստիարակությունը» ֆիլմում դերեր։ Հաջողությունները շարունակվում էին, և արդեն հաջորդ տարի քույրերը նկարահանվել էին երկու կինոնկարներում։ Արգենտինայի հեղինակավոր Lumiton կինոստուդիան հինգ տարով պայմանագիր է կնքում նրանց հետ։ Այդ շամանակաշրջանում աղջիկները միասին նկարահանվել են 10 ֆիլմում։ Մյուս այլ «մենակատար» աշխատանքների շարքում լայնորեն հայտնի է «Սաֆո, մեկ կրքի պատմություն» (անգլ. Safo, historia de una pasión, 1943) ֆիլմը։ 1945 թվականին Լեգրանը ստացավ Սիլվեր, Սիլվեր Կոնդոր մրցանակը «Փոքրիկ լեդի Պերեսը» ֆիլմի դերի համար (անգլ. La pequeña señora de Pérez, 1944):

1945 թվականին Միրտան ծանոթանում է ֆրանսիական ծագում ունեցող ռեժիսոր Դանիել Տինայրեի հետ և հաջորդ տարի ամուսնանում նրա հետ։ Ամուսնու հետ ամուսնությունը թույլ է տալիս նրան ավելի շատ նկարահանվել։ Նրա ֆիլմերից հայտնի են՝ «Ֆանտազիայի վաճառողուհի» (իսպ.՝ La vendedora de fantasías, 1950 год), «Սերը չի մահանում» (իսպ.՝ El amor nunca muere, 1955 год), որտեղ Լեգրանը աշխատել է այնպիսի աստեղրի հետ, ինչիպիսիք են Տիտա Մերելյոն և Ժուլի Մարենոն։

1957 թվականից սկսած նա իրեն փորձում է հեռուսատատեսության ոլորտում։ 1960-ականների վերջին նրա համար կազմակերպեցին «Ճաշ աստղերի հետ» (իսպ.՝ Almorzando con las estrellas), որոնցից յուրաքանչյուր հաղորդման հրաշալի ճաշի ժամանակ Միրտա Լեգրանին հարցազրույցներ է վերցնում հայտնի քաղաքական գործիչներից, դերասաններից, գործարարներց։ Հաղորդումները մեծ արդյունք գրանցեցին և հետագայում անվանափոխվեց «Ճաշ Միրտա Լեգրանի հետ»։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. 1 2  ČSFD (չեխերեն) — 2001.
2. 1 2 3  cinenacional.com (իսպ.) — 2001.
3. ↑
4. ↑
5. ↑

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Միրտա Լեգրան» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Սոցիալական ցանցերում | Թվիթթեր |
|  |
| Ֆոտո, վիդեո և աուդիո | Ինստագրամ |
|  |
| Թեմատիկ կայքեր | AllMovie · AlloCiné · ČSFD · Internet Movie Database · ԿինոՊոիսկ |
|  |
| Չափորոշչային վերահսկողություն | BNE: XX1754717 · GND: 1137872683 · LCCN: n97073959 · VIAF: 71144814340147718971, 6680101 · WorldCat VIAF: 71144814340147718971, 6680101 |

 |
**Պետրոգրադի հեղափոխական պաշտպանության կոմիտե**, արտակարգ մարմին, գործել է Պետրոխորհրդի և բոլշևիկյան կառավարության ժամանակ՝ 1918 թ. փետրվարի 21-ից մինչև մարտ։ Կոմիտեն կազմավորվեց այն ժամանակ, երբ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ընթացքում Գերմանական կայսրության ղեկավարությունը խախտեց զինադադարը և հարձակում սկսեց ռուսական բանակի Հյուսիսային ճակատի ուղղությամբ։ Կոմիտեն գտնվում էր Պետրոգրադում Սմոլնյան ինստիտուտի շենքում։ Կոմիտեն կազմված էր Բյուրոյից և կոմիտեի անդամներից։ Կոմիտեի նախագահն էր Գ. Ե. Զինովևը, քարտուղարը՝ Ս. Ի. Գուսևը։ Կոմիտեն դադարեցրել է իր գոյությունը Բրեստ-Լիտովսկի խաղաղության պայմանագրի ստորագրումից հետո։

Պատմություն
-----------

1918 թ. հունվարի 28-ին խորհրդային պատվիրակությունը Լ. Դ. Տրոցկու գլխավորությամբ, «դադարեցնում ենք պատերազմը, զորացնում ենք բանակը, սակայն խաղաղություն չենք ստորագորում» կարգախոսով ընդհատեց բանակցությունները Բրեստ-Լիտովսկում։ Դրան ի պատասխան գերմանական զորքերը ամբողջ ճակատով հարձակման անցան։ Փետրվարի 21-ին գերմանական զորքերը պաշարեցին Պսկովը, Պետրոգրադը և Պետրոգրադի ռազմական շրջանը։ Նույն օրը Ժողովրդական կոմիսարների խորհուրդը հրապարակեց «Սոցիալիստական հայրենիքը վտանգի մեջ է» դեկրետը։ Կոմիտեն սուղ ժամանակահատվածում կազմակերպեց Կարմիր գվարդիայի ջոկատների ստեղծումը, Կարմիր բանակի զորամասերի և հեղափոխական զինվորների ինքնապաշտպանական դրուժինաները (գնդերը)։ Հրամանների կատարման համար Կոմիտեի ղեկավարությունը Հյուսիսային ճակատի շատ վայրեր ուղարկում էր կոմիսարների։

Կոմիտեի կազմը
-------------

* Ե. Գ. Զինովև- նախագահ
* Ս. Ի. Գուսև- քարտուղար

### Կոմիտեի Բյուրոյի անդամներ

* Յ. Մ. Սվերդլով - Համառուսաստանյան ԿԴԿ-ի նախագահ
* Վ. Դ. Բոնչ-Բրուևիչ- ՌԽՖՍՀ Ժողովրդական կոմիսարների խորհրդի գործադիր ղեկավար
* Կ. Ս. Երեմև - Պետրոգրադի ռազմական շրջանի զորքերի հրամանատար
* Ն. Վ. Կրիլենկո- ենթասպա
* Ն. Պ. Կոմարով- Պետերոգրադի հեղափոխական ռազմական տրիբունալի պատգամավոր
* Մ. Մ. Լաշևիչ- Համառուսաստանյան կենտրոնական գործադիր կոմիտեի նախագահության անդամ
* Կ. Ա. Մեխոնոշին- ՌԽՖՍ Ռազմական գործերի Ժողովրդական կոմիսարիատի կոլեգիայի անդամ
* Ն. Ի. Պոդվոյսկի - ՌԽՖՍ Ռազմական գործերի Ժողովրդական կոմիսար
* Մ. Ա. Սպիրիդոնովա- Ձախ Էսեռների կուսակցության Կենտրոնական կոմիտեի անդամ
* Մ. Ս. Ուրիցկի - Պետրոգրադի ռազմական շրջանի Արտակարգ շտաբի ղեկավար
* Յ. Մ. Ֆիշման - Ռուս հեղափոխական, քաղաքական գործիչ
* Մ. Ա. Լևին- էսեռական
* Վ. Մ. Սմիրնով- ՌԽՖՍՀ Առևտրի և արդյունաբերության ժողովրդական կոմիսար

### Կոմիտեի անդամներ

* Գ. Ի. Բոկիի- Պետրոգրադի ռազմահեղափոխական կոմիտեի անդամ
* Վ. Ի. Զոֆ- Պետրոխորհրդի անդամ
* Մ. Դ. Բոնչ-Բուրևիչ- Գեներալ մայոր

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  «Социалистическое отечество в опасности!». *www.hist.msu.ru*. Վերցված է 2017 թ․ ապրիլի 29-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

*
**Միստասինի** (անգլ.՝ Mistassini River), գետ Կանադայի Քվեբեկ նահանգի կենտրոնում, հոսում է դեպի Քվեբեկի Սեն-Ժան լիճ։ Ունի 298 կմ երկարություն, ջրային մակերեսը կազմում է 21900 քառակուսի կիլոմետր։ Ակունքը Eau Froide և De Vau Lakes լճերի միջև է, Միստասինի գետի չմշակված տարածքի հյուսիսային մասում՝ ընդարձակ Բե-Ջեյմս մունիցիպալիտետի արևելքում։

Չնայած անվանը, Միստասինի լիճը չի գտնվում Միստասինի գետի ջրահեռացման ավազանում, այլ՝ ակունքից մոտ 80 կմ արևմուտք։ Միստասինի գետը հեշտությամբ շփոթում են իր վտակի՝ Միստասիբի գետի հետ։

Գետի վերին հատվածը բնութագրվում է զառիթափերի, ջրվեժների և կասկադների հաջորդականությամբ։ Նավարկելի է միայն գետաբերանից մինչև Դոլբո-Միստասինի վերջին 25 կիլոմետրը։ Միստասինի գետի վտակներից են Պապիլիոն գետը, Rivière des Framboises (Ազնվամորու գետը), Rivière aux Rats (Առնետների գետը) և Միստասիբի գետը։

Պատմություն
-----------

17-րդ դարում և 18-րդ դարի առաջին կեսին Միստասինի գետը համարվում էր Միստասինի լճի վեց հիմնական առաջնային մուտքերից մեկը։ Լուի Ջոլիեթի 1679 թվականին կազմած քարտեզը ցույց է տալիս Կակիգոուա անունով գետ, որը նշանակում է «այնտեղ, որտեղ ավազը կտրվում է ուղղահայաց»։ Հետագայում այլ քարտեզագիրների կողմից, ինչպիսիք են Լոուրը, 1731 և 1732 թվականներին, Ժան Բատիստ Բուրգինյո դ՛Անվիլը 1755 թվականին, Ժակ Նիկոլաս Բելինը 1764 թվականին, գետը կոչվել է Rivière aux Sables (Ավազի գետ)։ Իր ճանապարհորդության ժամանակ բուսաբան Անդրե Միշոն այն անվանում է Միստասինի գետը։ Թվում է, այս անվան առաջին տեղագրական օգտագործումը գալիս է 1825 թվականից։ Նույն տարում Կամուրասկայի տիրակալ Պասկալ Տաշեն հրատարակում է քարտեզագրական փաստաթուղթ, որտեղ գետին նա տալիս է Միստասինի անվանումը։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Banque de noms de lieux du Québec (ֆր.)
2. 1 2  Natural Resources Canada, Atlas of Canada - Rivers Արխիվացված 2007-04-04 Wayback Machine
3. ↑  «Rivière Mistassini» (French). Commission de toponymie du Québec. Վերցված է 2010 թ․ նոյեմբերի 24-ին.`{{cite web}}`: CS1 սպաս․ չճանաչված լեզու (link)

Արտաքին հղումներ
----------------

* L'Atlas du Canada Արխիվացված 2005-11-25 Wayback Machine

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Միստասինի (գետ)» հոդվածին։ |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | GeoNames |

 |
'"Բարձր պատուհանը"' (անգլ.՝ The High Window, 1942 թվական), ամերիկյան գրող Ռեյմոնդ  Չանդլերի  վեպը՝  մասնավոր խուզարկու Ֆիլիպ Մարլոյի  մասին (երրորդ վեպը Մարլոյի  մասին, «Խոր քուն» (1939)  և «Մնաս բարով, սիրելիս» (1940)  վեպերից  հետո)։

Սյուժե
------

A 1787 Կաղապար:Англ, the same type featured in *The High Window*
Գործողությունը տեղի է ունենում Փասադենայում՝ Լոս Անջելես արվարձանում։ Մասնավոր դետեկտիվ Ֆիլիպ Մարլոն աշխատանքի է անցնում տիկին Էլիզաբեթ Բրայթ Մերդոկի մոտ։ Նա ծեր այրի կին է, ապրում է չափահաս որդու և նյարդային քարտուղարուհու հետ։ Տիկին Մերդոկը խնդրում է դետեկտիվին հասկանալ ընտանեկան արժեքների խաթարման պատճառները։  

Քննության գործընթացում Մարլոյի առաջ առաջանում են բազմաթիվ դժվար իրավիճակներ և բարոյաէթիկական բարդ խնդիրներ։

ԽՍՀՄ-ՈՒՄ
--------

1987 թվականին այդ վեպը հրատարակվեց ԽՍՀՄ-ում, որ հայտնի է եղել «Բրաշերի իսպանական ոսկե դրամը» վերնագրով։

Էկրանավորում
------------

Վեպը էկրանավորվել է երկու անգամ

* Առաջին էկրանավորումը տեղի  է  ունեցել  1942 թվականին։
* Երկրորդ՝  "Արյունոտ գումարներ"-ն  է (բնօրինակը անունը Կաղապար:Англ),   72 րոպե  տևողությամբ, որի  ռեժիսորն  է  Ջոն Բրամը, նկարահանվել  է 1947 թվականին (գլխավոր դերում է  Ջորջ Մոնտգոմերին)։  Այլ դերերում նկարահանվել են Նենսի Գուլդը, Կոնրադ Ջենիս, Ռոյ Ռոբերթսը, Ֆրից Կորտները, Ֆլորենս Բեյթսը։

Նաեւ, ԱՄՆ-ում դուրս են եկել 2 համանուն ներկայացումները՝ 1977 և 2011 թթ.:

Մեջբերումներ
------------

> Ես ... մահճակալի վրա շախմատային քարեր,... եւ խաղացի  եւս մեկ պարտիա։  Հիսունինը քայլ։  Գեղեցիկ,  անկիրք, անգութ շախմատ.   
> 
> 
> 
> Երբ պարտիան  ավարտվեց,  ես մոտեցա բաց պատուհանին, ականջ դրեցի ու շնչեցի  գիշերային օդը։ Հետո վերցրի  բաժակը խոհանոցից,   լցրեցի  նրա  մեջ  սառը ջուր  եւ սկսեցի  խմել փոքր կումերով,  ինձ հայելու մեջ  տեսնելով  սուզվեցի։
> 
> 
> 
> — Արտացոլիր  Կապաբլանկա, — ասացի ինքս ինձ։
> 
>

Հետաքրքիր փաստեր
----------------

"Բարձր պատուհան"  վեպը [The High Window].

* Կամված  է  "Bay City blues" [անգլ. *Bay City Blues*] և "Կինը   լճում" [անգլ. *The Lady in the Lake*] ստեղծագործություններում։
* Ունի նաև այլ անուններ՝ «Պատուհանը երկնքում»; «Պատուհան դեպի լույսը»; «Բրաշերի իսպանական ոսկե դրամը»; «Բրաշերի իսպանական դրամի պատմությունը»։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  The Brasher Doubloon (Дублон Брашера)

Գրականություն
-------------

* Scruggs, Charles The Lawn Jockey and "The Justice We Dream Of": History and Race in Raymond Chandler's The High Window (англ.) // Papers on Language and Literature. — Southern Illinois University Edwardsville, 2012. — Vol. 48, no. 2. — P. 115—136. — ISSN 0031-1294.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Raymond Chandler. Արխիվացված 2018-07-04 Wayback Machine
**Լուծանք**, պարալիզ (հուն. *παράλυση* թուլություն), ծայրանդամների կամային շարժումների խանգարում, պայմանավորված է ողնուղեղի և գլխուղեղի շարժիչ կենտրոնների, կենտրոնական և ծայրամասային նյարդային համակարգերի հաղորդչական ուղիների ախտահարումներով։ Լուծանք կարող է լինել *լրիվ* (պարալիզ) կամ *ոչ լրիվ*՝ կիսալուծանքի (պարեզ) ձևերով։ Պատճառներն են՝ արյան շրջանառության խանգարումները, բորբոքային պրոցեսները, վնասվածքները, նյարդային համակարգի ուռուցքները և այլն։ Լուծանք կարող է լինել մեկ մկանի կամ մեկ ծայրանդամի ( մոնոպլեգիա կամ մոնոպարեզ ), մարմնի մեկ կողմի ոտքի և ձեռքի (հեմիպլեգիա կամ հեմիպարեզ), երկու ձեռքի կամ երկու ոտքի՝ երկկողմանի լուծանք (պարապլեգիա կամ պարապարեզ), 4 ծայրանդամները միաժամանակ (տետրապլեգիա կամ տետրապարեզ)։ Ըստ տեղադրության տարբերում են *ծայրամասային* կամ *թորշոմած* լուծանք, որը հետևանք է ողնուղեղի շարժիչ բջիջների, նրա առաջային եղջյուրների, ծայրամասային նյարդերի, հյուսակների կամ գլխուղեղային նյարդերի կորիզների ախտահարման։ Կենտրոնական կամ սպաստիկ լուծանք առաջանում է կենտրոնական շարժիչ նեյրոնների ախտահարումից։ Ծայրամասային լուծանք բնորոշվում է շարժումների լրիվ բացակայությամբ, մկանների տոնուսի անկումով, ջլային ռեֆլեքսների մարմամբ, մկանների ատրոֆիայով։ Կենտրոնական լուծանք ընթանում է շարժողական ֆունկցիայի ոչ լրիվ բացակայությամբ, մկանների տոնուսի, ջլային և շրջոսկրային ռեֆլեքսների բարձրացմամբ՝ առանց մկանների ետաճման։ Առաջանում են ախտաբանական ռեֆլեքսներ (Բաբինսկու, Ռոսոլիմոյի)։ Ենթակեղևային գոյացությունների ախտահարման դեպքում առաջանում է արտաբրգային (էքստրապիրամիդայի) լուծանք։ Լուծանքներն ախտորոշում են էլեկտրամկանագրության շնորհիվ։ Բուժումը նախատեսում է հիմնական հիվանդության վերացում, ծայրանդամների ֆունկցիաները վերականգնող մեթոդների կիրառում, բուժական ֆիզկուլտուրա։

|  |
| --- |
| *Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 4, էջ 677)։*  |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Լուծանք» հոդվածին։ |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  ⛭   Թեմատիկ կայքեր | ICPC 2 |
|  |
| Բառարաններ և հանրագիտարաններ | Բրիտանիկա · Բրոքհաուսի և Եփրոնի · Բրոքհաուսի և Եփրոնի փոքր · Վ. Դալի · Կրուգոսվետ · Մեծ Յուժակովի · MESH ID |
|  |
| 

|  Չափորոշչային վերահսկողություն |
| --- |
|  |
| BNE: XX533348 · BNF: 11933017x · GND: 4130480-9 · LCCN: sh85097834 · LNB: 000087693 · NKC: ph205408 |

 |

 |
**Կոստանդիանոսի և Հեղինեի տաճար** (ռուս.՝ Церковь Константина и Елены), ուղղափառ տաճար Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Նովոչերկասկ քաղաքում։ Ենթարկվում է Ռուս Ուղղափառ եկեղեցու Մոսկվայի Պատրիարքարանի Ռոստովի և Նովոչերկասկի թեմին։

*Տաճարի հասցեն`* Ռոստովի մարզ, ք. Նովոչերկասկ, Սեննայա հրապարակ։

Պատմություն
-----------

Կոստանդիանոսի և Հեղինեի տաճարը Նովոչերկասկ քաղաքում կառուցվել է 1864 թվականին զորական խարխլված մատուռի փոխարեն։ Օծվել է 1909 թվականին։ Կառուցված եկեղեցին փայտե էր։ Շուտով այն ևս խարխլվեց և այն փոխարինելու անհրաժեշտություն առաջացավ։ Եկեղեցու ծխի հավատացյալների շրջանում կազմակերպվեց անհրաժեշտ միջոցների դրամահավաք։ Կոստանդիանոսի և Հեղինեի քարե տաճարի շինարարության վայրն օծվեց 1906 թվականի մարտի 5-ին։ Նոր եկեղեցու կառուցման համար ծախսվեց 15 հազար 648 ռուբլի։ Կոստանդիանոսի և Հեղինեի տաճարն օծվել է 1909 թվականի մայիսի 10-ին մայր տաճարի ավագ քահանա Վասիլի Պետրովի կողմից։ Տաճարն ուներ երեք կողմնասեղան. հանուն Սուրբ Հոգու, ձախ սահմանայինը` հանուն Սբ. Կոստանդիանոս կայսեր և նրա մոր՝ Հեղինեի, աջը` հանուն հրաշագործ Սուրբ Նիկողայոս Զմյուռնացու։

1930-ական թվականներին եկեղեցին փակվել է, 1970-ական - 1990-ական թվականներին գործել է։ 20-րդ դարի 90-ական թվականների սկզբին տաճարը վերանորոգվել է, ոսկեզօծվել են խաչերը, վերսկսվել են ծիսակատարությունները։ 2005 թվականին կատարվել է նկուղային շինության և կաթսայատան հիմնանորոգում։

2003 թվականին Ռոստովի և Նովոչերկասկի արքեպիսկոպոսն օծել է Կոստանդիանոսի և Հեղինեի տաճարին կցված Դմիտրի Դոնսկոյի մատուռը, որը կառուցվել է ծխականների ուժերով Ռուսաստանի ՆԳՆ ներքին զորքերի օպերատիվ նշանակության 100-րդ դիվիզիայի կայազորի տարածքում։

2007 թվականին տաճարում անցկացվել է տանիքի, կաթսայատան և օժանդակ շինությունների վերանորոգում, տեղադրվել է փայտե հատակ, ոսկեզօծվել են հաղորդության անոթները, վերականգնվել և ոսկեզօծվել է կողմնասեղանի Ավետարանը։

2008 թվականին գմբեթի թմբուկին տեղադրվել են մետաղապլաստիկ պատուհաններ։ Տաճարը գազավորված է։

Ներկայումս տաճարում երգում են երկու պրոֆեսիոնալ եկեղեցական երգչախմբեր, գործում են կիրակնօրյա դպրոց, գեղարվեստական ստուդիա, պարբերաբար անցկացվում են մշակութային միջոցառումներ` նվիրված եկեղեցական տոներին. ներկայացումներ, բարեգործական տոնավաճառներ, համերգներ։

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Решение Малого совета Ростовского областного совета народных депутатов № 325 от 17.12.1992
2. ↑  "Донские Епархиальные Ведомости", 1906 г. №8, неоф. отд. с. 224
3. ↑  Храм Константина и Елены в г. Новочеркасск

Արտաքին հղումներ
----------------

* История прихода храма св. Константина и Елены
* Новочеркасск. Церковь Константина и Елены
* Храм Константина и Елены в г. Новочеркасск
**Ոսկե ծածկակառք** (հոլ.՝ Gouden Koets), կառք, որը պատկանում և ծառայում է նիդերլանդական թագավորական ընտանիքին։ Նախագծված և ստեղծված է Սպեյկեր եղբայրների կողմից։ Ամեն տարի Նիդերլանդների միապետը Ոսկե կառքով Բինենհոֆից ուղևորվում է Ռիդերզաալ, որպեսզի այնտեղ տեղեկություններ հայտնի գլխավոր խորհրդարանին։ Երբ թագուհին կատարում է զբոսանք, կառքի հետևից շրջում են ութ ձիավորներ, իսկ ընտանիքի երիտասարդ անդամները ձիավարում են վեց ձիերից կազմված կառքը։ Զբոսանքի ընթացքում թագուհին կանգնում է, որպեսզի բարևի ժողովրդին։ Կառքի ոչ սովորական բարձրությունը կառքի կառավարումը դարձնում է ավելի բարդ։

Ի տարբերություն տարածված կարծիքի, կառքը պատրաստված է տեքի կոչվող ծառատեակից, որոշ հատվածներ զարդարված են պատկերներով։ Կառքը ստեղծված է նիդերլանդական Վերածննդի ոճով։

Պատմություն
-----------

1898 թվականին, երբ ստեղծվեց այս կառքը, Ամստերդամի բնակչությունը կառքը նվիրեց Վիլգելմինա թագուհուն։ Կառքը առաջին անգամ օգտագործվել է 1901 թվականի փետրվարի 7-ին, Հենդրիկ արքայազնի հարսանիքի ժամանակ։

Պատկերասրահ
-----------

* Ոսկե ծածկակառքը «Թագավորի օր» տոնի ժամանակՈսկե ծածկակառքը «Թագավորի օր» տոնի ժամանակ
* Նիդերլանդների թագավոր Վիլեմ Ալեքսանդրը ոսկե ծածկակառքումՆիդերլանդների թագավոր Վիլեմ Ալեքսանդրը ոսկե ծածկակառքում
* 2014 թվական2014 թվական

Ծանոթագրություններ
------------------

1. ↑  Affairs, Ministry of General (2015 թ․ փետրվարի 6). «Route of the Glass Coach - Prinsjesdag - Royal House of the Netherlands». *www.royal-house.nl* (բրիտանական անգլերեն). Արխիվացված է օրիգինալից 2020 թ․ հուլիսի 27-ին. Վերցված է 2020 թ․ հուլիսի 27-ին.
2. ↑  «The Golden Coach of the Kingdom of the Netherlands». *Global InterGold* (անգլերեն). Վերցված է 2020 թ․ հուլիսի 27-ին.
3. ↑  Zaken, Ministerie van Algemene (2015 թ․ հունվարի 13). «Gouden Koets - Koninklijk Staldepartement - Het Koninklijk Huis». *www.koninklijkhuis.nl* (հոլանդերեն). Վերցված է 2020 թ․ հուլիսի 27-ին.

Արտաքին հղումներ
----------------

* Ո՞ր թագուհին է շրջում ոսկե կառքով:
* «Ճանապարհորդություն և հանգիստ» ամսագիր