موراساکی شیکیبو دفتر خاطرات خود را در دربار امپراتوری هی‌آن بین سال‌های ۱۰۰۸–۱۰۱۰ میلادی نوشت.
***دفتر خاطرات موراساکی شیکیبو*** (به ژاپنی: 紫式部日記, Murasaki Shikibu Nikki)، عنوانی است که به مجموعه‌ای از قطعه‌های خاطرات نوشته شده توسط قرن یازدهم ژاپنی دوره هی‌آن بانوی نویسنده موراساکی شیکیبو داده شده است. این دفتر به زبان کانا نوشته شده، سپس یک سیستم نوشتاری تازه توسعه‌یافته برای زبان محلی ژاپنی، که بیشتر در میان زنان، که عموماً در زبان چینی تحصیل نکرده بودند، رایج است.

تصویر موراساکی شیکیبو توسط توسا میتسوئوکی

موراساکی شیکیبو
---------------

موراساکی شیکیبو (به ژاپنی: 紫式部) متولد ۹۷۳، مرگ ۱۰۱۴ یا ۱۰۲۵، رمان‌نویس ژاپنی، شاعر شعر ژاپنی و ندیمه در دربار امپراتوری در کیوتو در دوره هی‌آن بود. او را بیشتر به عنوان نویسنده *داستان گنجی* می‌شناسند که به‌طور گسترده به عنوان یکی از اولین رمان‌های جهان شناخته می‌شود. این رمان به زبان ژاپنی و در حدود ۱۰۰۰ و ۱۰۱۲ میلادی نوشته شده است. موراساکی شیکیبو یک نام توصیفی ناشناخته است، اما در واقع نام او ممکن است **فوجیوارا نو کائوریکیو** باشد، که در سال ۱۰۰۷ در دفتر خاطرات دربار به عنوان یک بانوی درباری امپراتوری نام برده شد.

به‌طور سنتی در دوره هی‌آن به زنان زبان چینی کلاسیک که زبان نوشتاری دولت بود، آموزش داده نمی‌شد اما پدر موراساکی، دانشمند در زمینه مطالعات مربوط به چین بود و تحت تأثیر محیط خانواده و سرپرستی پدرش، او استعدادی زودرس برای یادگیری کلاسیک چینی از خود نشان داد. او در اواخر دهه بیست سالگی ازدواج کرد و یک دختر به دنیا آورد، اما احتمالاً در زمان ازدواج یا اندکی پس از بیوه شدن، در حدود سال ۱۰۰۵ از سوی امپراتریس شوشی به عنوان یک ندیمه برای خدمت و هم صحبتی با همسر امپراتور توسط فوجیوارا نو میچیناگا که پدر امپراتریس بود، احتمالاً به دلیل شهرتش به عنوان نویسنده، به دربار امپراتوری دعوت شد. در طول خدمتش به نوشتن صحنه‌هایی از زندگی درباری ادامه داد، پس از پنج یا شش سال، بازنشسته شد و دربار را ترک کرد و به منطقه‌ای نزدیک دریاچه بیوا رفت. پژوهشگران در مورد سال مرگ او اختلاف نظر دارند، اگرچه اکثر آنها در مورد سال ۱۰۱۴ اتفاق نظر دارند.

موراساکی ابتدا *دفتر خاطرات موراساکی شیکیبو* را نوشت، که یک جلد شعر بود، و پس از آن *داستان گنجی* را نوشت که شاهکار او بود. در یک دهه پس از اتمام آن، بازنشسته شد در سراسر استان‌های ژاپن توزیع شد. در طی یک قرن به عنوان یک اثر کلاسیک از ادبیات ژاپن شناخته شد و به موضوع نقدهای گوناگون تبدیل شد. اهمیت کار او را که نشان دادن چگونگی جامعه درباری هی‌آن در اوج خود می‌داند. از قرن سیزدهم میلادی، آثار او توسط هنرمندان ژاپنی و استادان مشهور اوکی‌یوئه به تصویر کشیده شده است.

اوایل زندگی
-----------

موراساکی شیکیبو حدود سال ۹۷۳ میلادی، در پایتخت آن دوره ژاپن، شهر هی‌آن-کیو، در دوره هی‌آن به دنیا آمد. او متعلق به شاخه‌ای از خاندان فوجیوارا به نام هوکه (فوجیوارا) بود. خاندان فوجیوارا تا پایان قرن یازدهم از طریق ازدواج‌های سیاسی و راهبردی دختران خود با خانواده امپراتوری و استفاده از نفوذ آنان، بر سیاست دربار تسلط داشتند. در اواخر قرن دهم و اوایل قرن یازدهم، چهار دختر فوجیوارا نو میچیناگا، با امپراتورهای ژاپن ازدواج کردند که به او قدرت بی‌سابقه‌ای داد. پدربزرگ موراساکی، فوجیوارا نو کانه‌سوکه، در رده بالای اشراف بود، اما شاخهٔ خانواده او به تدریج قدرت خود را از دست داد و تا زمان تولد موراساکی در رده‌های متوسط به پایین اشراف هی‌آن — سطح فرماندارها قرار گرفت. رده‌های پایین‌تر اشراف معمولاً به دور از دربار و برای تصدی سمت‌های نامطلوب به استان‌ها فرستاده می‌شدند و به این ترتیب در واقع از قدرت متمرکز و دربار در کیوتو تبعید می‌شدند.

علیرغم از دست دادن موقعیت، این خانواده از طریق پدربزرگ و پدربزرگ پدری موراساکی، که هر دو از شاعران مشهوری بودند و در میان باسوادان شهرت داشتند. پدربزرگ او فوجیوارا نو کانه‌سوکه، دارای ۵۶ قطعه شعر بود که در ۱۳ مورد از آن در چوکوسن واکاشو (گلچین‌های درباری)، *سی و شش شعر جاودانه* و داستان یاماتو گنجانده شده بود. پدربزرگ و پدربزرگ پدری او هر دو با کی نو تسورایوکی دوست بودند، که به دلیل محبوبیت اشعار به زبان ژاپنی مشهور بود. پدرش، فوجیوارا نو تامه‌توکی، در دانشگاه دولتی (دایگاکو-ریو تحصیل کرد و محقق معتبر کلاسیک چینی شد و به عنوان یک شاعر شهرت داشت. یک مقام کوچک و در سال ۹۹۶ در فرمانداری به او داده شد و تا حدود ۱۰۱۸ در خدمت ماند. مادر او نیز مانند پدرش از خاندان هوکه (فوجیوارا) بود. آنها دارای سه فرزند، یک پسر و دو دختر بودند.

در دوره هی‌آن استعمال نام‌ها و ثبت آن، از الگوی امروزی پیروی نمی‌کرد و اشخاص با عنوان مقام و سمت خود — در صورت وجود — نامیده می‌شدند به این ترتیب «شیکیبو» یک نام خانوادگی امروزی نیست، بلکه به مقام و سمت شیکیبو-شو در وزارت تشریفات اشاره دارد که پدر موراساکی در آن کارمند بود. نام «موراساکی» (به معنی بنفش)، نیز احتمالاً از رنگ بنفش مرتبط با گل فوجی و به معنای کلمهٔ «فوجی» گرفته شده است. «موراساکی» همچنین اشاره و همنام با نامی است که خود او به شخصیت اصلی زن، موراساکی نو اوئه در داستان گنجی داده بود.

در ژاپن دوران هی‌آن، زنان و شوهران پس از ازدواج در خانه پدری زنان زندگی می‌کردند، اگرچه سیستم پدرتباری همچنان رعایت می‌شد.

موراساکی در دوره‌ای به دنیا آمد که ژاپن در حال منزوی‌تر شدن بود، پس از پایان مأموریت هیئت‌های اعزامی ژاپنی به امپراتوری چین، یک فرهنگ ملی قوی‌تر در حال ظهور بود. در قرن نهم و دهم، زبان ژاپنی به تدریج از طریق توسعه خط کانا، یک خط هجانگار و زبان نوشتاری ویژه را بر اساس اختصارات حروف چینی به وجود آورد. هر چند در زمان موراساکی به‌طور رسمی از نویسه‌های چینی استفاده می‌شد، اما کانا به زبان نوشتاری صمیمی و زنان اشراف و پایه‌ای برای اشکال منحصر به فرد ادبیات ژاپن تبدیل شده بود.

در دوران کودکی او پدرش در عمارت خود به برادر موراساکی زبان چینی را به عنوان آمادگی برای یک شغل در دولت آموزش می‌داد و به این ترتیب موراساکی نیز توانست زبان چینی کلاسیک را بیاموزد و در آن مهارت پیدا کند. او در در دفتر خاطرات خود نوشت: «وقتی برادرم … پسر نوجوانی بود که کلاسیک‌های چینی را یادمی‌گرفت، من عادت داشتم به درس‌های او گوش کنم و به‌طور غیرمعمولی در درک آن قسمت‌هایی که فهمیدن و به خاطر سپردن آنها برای او دشوار بود، مهارت پیدا کردم.» پدرش، همیشه از این واقعیت افسوس می‌خورد و می‌گفت: «این هم از شانس من است،» او همچنین می‌گفت: «حیف است که او یک مرد به دنیا نیامده!» –12</ref> به این ترتیب او در کنار برادرش ادبیات چین را آموخت و احتمالاً در موضوعات سنتی‌تری مانند موسیقی، خوشنویسی و واکا (شعر) نیز توانست آموزش ببیند. تحصیلات موراساکی غیرمتعارف بود، لوئیس پرز در کتاب *تاریخ ژاپن* توضیح می‌دهد که «زنان … تصور می‌شد که فاقد هوش واقعی هستند و بنابراین زبان چینی به آنها آموزش داده نمی‌شد.» موراساکی می‌دانست که دیگران او را فردی متظاهر، بی‌دست و پا، سخت‌گیر، خشن، بیش از حد علاقه‌مند به داستان‌هایش، متکبر، مستعد به ابطال‌گویی، تحقیرکننده، بداخلاق و طعنه‌زننده می‌دانند.

ازدواج
------

زنان اشرافی زندگی محدود و منزوی داشتند و تنها زمانی که آنها از بستگان نزدیک یا اعضای خانواده بودند اجازه داشتند با مردان صحبت کنند با زنان، اما هرگز با مردان. برخلاف بسیاری از زنان نجیب‌زاده، او پس از رسیدن به سن بلوغ ازدواج نکرد، بلکه تا اواسط دهه ۲۰، یا شاید حتی با او، در خانه پدرش ماند اوایل دهه سی.

در سال ۹۹۶، هنگامی که پدرش به فرمانداری چهار ساله در ولایت اچیزن منصوب شد، موراساکی با او رفت، اگرچه برای یک نجیب‌زاده آن دوره غیرمعمول بود که چنین مسافتی را طی کند که تا پنج روز طول بکشد. او احتمالاً در سال ۹۹۸ به کیوتو بازگشت تا با فوجیوارا نو نوبوتاکا، پسرعموی دوم بسیار بزرگتر و دوست پدرش ازدواج کند. او که از همان شاخه از خاندان فوجیوارا تبار بود، کارمند دربارو بوروکرات وزارت تشریفات بود. با شهرت زیاد لباس پوشیدن و به عنوان یک رقصنده با استعداد. در اواخر چهل سالگی در زمان ازدواجشان، او چندین خانواده با تعداد نامعلومی همسر و فرزندان داشت. بی‌نظیر و مشهور در دربار، درگیر روابط عاشقانهٔ متعددی بود که ممکن است پس از ازدواجش با موراساکی ادامه داشته باشد. خانواده ای که شوهرش او را ملاقات می‌کرد. نوبوتاکا بیش از یک فرمانداری اعطا شده بود، و در زمان ازدواجش با موراساکی احتمالاً تفاسیر روابط زناشویی آنها در میان محققان متفاوت است: ریچارد باورینگ ازدواجی هماهنگ را پیشنهاد می‌کند، در حالی که پژوهشگر ادبیات ژاپنی هارو شیرانه شواهدی دال بر کینه‌توزی نسبت به شوهرش در اشعار موراساکی می‌یابد.

Painting of a woman on a veranda looking to the leftموراساکی در حال الهام گرفتن از ماه، روبروی میزش در ایشییاما -درا، در حال نوشتن را نشان داد. یوکیو-ئه اثر سوزوکی هارونوبو تقریبی ۱۷۶۷Painting of a woman gazing at the full Moonموراساکی در حال خیره شدن به ماه برای الهام گرفتن در ایشییاما -درا اثر یوشیتوشی (۱۸۸۹)
دختر این زوج، کنشی (کاتایکو)، در سال ۹۹۹ به دنیا آمد. دو سال بعد، نوبوتاکا در طی یک بیماری همه گیر وبا درگذشت. موراساکی به عنوان یک زن متأهل، خدمتکارانی برای اداره خانه داشت. و از دخترش مراقبت کند و به او اوقات فراغت زیادی بدهد. و *داستان ایسه.* محققان بر این باورند که او ممکن است قبل از مرگ شوهرش نوشتن «داستان گنجی» را آغاز کرده باشد بیوه شده، شاید در حالت غم و اندوه. او در دفتر خاطرات خود احساسات خود را پس از مرگ شوهرش شرح می‌دهد: "احساس افسردگی و گیجی کردم. چند سالی بود که روز به روز به شکلی بی‌حال زندگی می‌کردم … کاری بیشتر از ثبت گذر زمان انجام نمی‌دادم… فکر ادامه تنهایی من کاملاً غیرقابل تحمل بود.

بر اساس افسانه، موراساکی به ایشییاما-درا در دریاچه بیوا عقب‌نشینی کرد، جایی که او الهام گرفت «داستان گنجی» را در یک شب اوت در حالی که به ماه نگاه می‌کرد، بنویسد بر اساس واقعی داستان عقب‌نشینی او، هنرمندان ژاپنی اغلب او را در معبد ایشییاما در حال خیره شدن به ماه برای الهام گرفتن تصویر می‌کردند. ممکن است او مأمور نوشتن داستان شده باشد و ممکن است یک درباری تبعیدی را بشناسد. یک سیمیموقعیت خود را به قهرمان خود هیکارو گنجی نشان می‌داد. موراساکی فصل‌های تازه نوشته شده «گنجی» را بین دوستانش توزیع می‌کرد که به نوبه خود آنها را دوباره کپی می‌کردند و به آنها می‌دادند. با این تمرین، داستان شناخته شد و او به عنوان یک نویسنده شهرت یافت.

در اوایل تا اواسط دهه سی، او به احتمال زیاد به دلیل شهرتش به عنوان نویسنده، ندیمه (نیوبو) در دربارشد. Chieko Mulhern در «زنان نویسندگان ژاپنی، کتاب منبع زیست انتقادی» می‌نویسد که محققان تعجب کرده‌اند که چرا موراساکی در دوره نسبتاً اواخر زندگی خود چنین حرکتی را انجام داده است میچیناگا پس از مرگ شوهرش، این گمانه زنی را به وجود آورد که ممکن است باورینگ، هیچ مدرکی مبنی بر اینکه او به عنوان میچیناگا هم‌بالینی به دربارآورده شده است، بدون پیروی از کانال‌های رسمی به دربارآورده است می‌خواست موراساکی را در دربارداشته باشد تا دخترش شوشی را آموزش دهد.

زندگی دربار
-----------

درباریان ژاپنی در باغ‌ها.A مکتب توسا اواسط تا اواخر قرن هفدهم یاماتو-ئه از هی‌آن درباری توسط توسا میتسوئوکی، زنانی را نشان می‌دهد که لباس‌های جیهونی‌تو و با موهایی تا کف زمین پوشیده‌اند.
فرهنگ هی‌آن و زندگی درباری در اوایل قرن یازدهم به اوج خود رسید. جمعیت کیوتو به حدود ۱۰۰۰۰۰ نفر افزایش یافت زیرا اشراف به‌طور فزاینده ای در قصر هی‌آن در پست‌های دولتی و دربار منزوی شدند. خدمات. درباریان بیش از حد اصلاح شدند و کارهای کمی انجام دادند، از واقعیت جدا شدند، مشغول جزئیات زندگی درباری شدند، به تلاش‌های هنری روی آوردند. احساسات معمولاً از طریق استفاده هنرمندانه از منسوجات، عطرها، خوشنویسی، کاغذهای رنگی، شعر و لایه بندی لباس بیان می‌شد. ترکیبات رنگی دلپذیر—با توجه به خلق و خوی و فصل آنهایی که از خود ناتوانی در پیروی از زیبایی‌شناسی متعارف نشان دادند، به سرعت محبوبیت خود را از دست دادند، به ویژه در دادگاه. موهای بلند، پوست سفید شده و دندان‌های سیاه‌شده - از جمله داشتن روابط عاشقانه، نوشتن شعر و یادداشت‌های روزانه، ادبیاتی که زنان دربار هی‌آن نوشتند، به‌عنوان یکی از قدیمی‌ترین و در میان بهترین ادبیات نوشته شده به زبان ژاپنی شناخته می‌شوند. .

### دربارهای رقیب و زنان شاعر

هنگامی که در سال ۹۹۵ دو برادر میچیناگا درگذشتند و منطقه سلطنتی را خالی گذاشتند، میچیناگا به سرعت در مبارزه قدرت علیه برادرزاده‌اش فوجیوارا نو میچیکانه را فوجیوارا نو کوره‌چیکا (برادر فوجیوارا نو تیشی از برادرش فوجیوارا نو کوره‌چیکا حمایت کرده بود، که بی‌اعتبار شده بود) پیروز شد. و در سال ۹۹۶ به دنبال رسوایی مربوط به تیراندازی او به امپراتور کازان بازنشسته، که باعث از دست دادن قدرت او شد، از دربارمحروم شد. چهار سال بعد، میچیناگا، شوشی، دختر بزرگش، را در سن ۱۲ سالگی به حرمسرا امپراتور ایچیجو فرستاد. تلاشی برای تضعیف نفوذ تیشی و افزایش جایگاه شوشی، میچیناگا او را امپراتور نامید، اگرچه تیشی قبلاً این عنوان را داشت، همان‌طور که مورخ [دونالد شیورلی] توضیح می‌دهد، «میچیناگا با ترتیب دادن انتصاب بی‌سابقه تیشی (یا ساداکو) حتی طرفدارانش را شوکه کرد) و شوشی به عنوان امپراتورهای همزمان همان امپراتور، تیشی دارای عنوان معمول «وارث براق» کوگو و شوشی عنوان «پالاتین داخلی» (چوگو) معادلی برگرفته از توپونومیک که برای این مناسبت ابداع شده است. حدود پنج سال بعد، میچیناگا موراساکی را به دربار شوشی آورد، در موقعیتی که بورینگ آن را به عنوان یک معلم همراه توصیف می‌کند.

زنان با منزلت بالا در دربار در انزوا زندگی می‌کردند و از طریق ازدواج‌های استراتژیک برای به دست آوردن قدرت سیاسی برای خانواده‌هایشان استفاده می‌شد. امپراتور — این گونه بود که میچیناگا و سایر نایب‌الناس‌های فوجی‌وارا به قدرت خود دست یافتند، علی‌رغم انزوا، برخی از زنان نفوذ قابل‌توجهی داشتند، که اغلب از طریق رقابت محفل ادبی به دست می‌آمدند. مادر ایچیجو و خواهر میچیناگا، سنشی، سالن تأثیرگذاری داشتند و میچیناگا احتمالاً می‌خواست شوشی خود را با زنان ماهری مانند موراساکی احاطه کند. یک سالن رقیب بسازید.

Painting of a woman poet in a kimono looking leftIzumi Shikibu, shown here in a *Kusazōshi* by Komatsuken from about 1765, was a poet at Empress Teishi's court.Painting of a woman poet in a kimono looking rightAkazome Emon, a rival court poet, depicted in a ح. ۱۷۶۵ ink and color *Kusazōshi* by KomatsukenPainting of a standing man and a seated woman looking at each otherSei Shōnagon, Murasaki's court rival, depicted in a *Benizuri-e* (ح. ۱۷۶۰s)
شوشی ۱۶ تا ۱۹ ساله بود که موراساکی به دربار او پیوست، یا در سال ۱۰۰۵ یا 1006. به گفته آرتور ویلی، شوشی یک بانوی جوان جدی بود که ترتیبات زندگی او بین خانواده پدرش و دربارش در امپراتوری تقسیم شده بود. قصر. او نویسندگان زن با استعدادی مانند ایزومی شیکیبو و آکازومه آمون - نویسنده یک تاریخ اولیه زبان محلی را دور خود جمع کرد. , *ایگا مونوگاتاری*. رقابتی که بین زنان وجود داشت در دفتر خاطرات موراساکی مشهود است، جایی که او با تحقیر از ایزومی نوشت: ایزومی شیکیبو نامه‌نویس سرگرم‌کننده‌ای است، اما چیزی در مورد او رضایت‌بخش نیست. او استعدادی دارد که از ترکیب‌های غیررسمی با یک دست دویدن بی‌دقت به‌هیچ‌وجه می‌پیچد؛ اما در شعر او به یک موضوع جالب یا یک مدل کلاسیک نیاز دارد تا در واقع به نظر من اصلاً یک شاعر نیست."

سی شوناگون، نویسنده *کتاب بالش*، زمانی که شوشی به دربار آمد، به عنوان بانوی منتظر در خدمت تیشی بوده است رقیب تیشی در سال ۱۰۰۱، قبل از اینکه موراساکی وارد خدمت شوشی شود، درگذشت، بنابراین این دو نویسنده همزمان در آنجا نبودند، اما موراساکی، که در مورد شوناگون نوشت، مطمئناً او را می‌شناخت و تا حدی تحت تأثیر او بود. «کتاب بالش» اثر شوناگون ممکن است به عنوان نوعی تبلیغ برای برجسته کردن دربار تیشی، که به خاطر خانم‌های تحصیلکرده اش معروف است، سفارش داده شده باشد. جاشوا ماستو، محقق ادبیات ژاپنی، معتقد است که میچیناگا موراساکی را به شوشی به عنوان زنی با تحصیلات یکسان یا بهتر ارائه کرد تا دربار شوشی را به شیوه ای مشابه به نمایش بگذارد.

این دو نویسنده خلق و خوی متفاوتی داشتند: شوناگون شوخ، باهوش و صریح بود او خود را بسیار باهوش می‌دانست، نوشته‌هایش را با حروف چینی پر می‌کرد، [که] چیزهای زیادی را به جا می‌گذاشت." تحت تأثیر شوشی و زنان دربارش قرار گرفته‌اند، زیرا شوناگون به ملکه رقیب شوشی خدمت می‌کرده است. ="Keene414ff"/> موراساکی خود را به طرق مختلف در مقابل شوناگون قرار داد.

### بانوی تواریخ

اگرچه محبوبیت زبان چینی در اواخر دوره هی‌آن کاهش یافت، تصنیف‌های چینی همچنان محبوب بودند، از جمله آنهایی که توسط پو چویی نوشته شده بود به شوشی که به هنر چینی و تصنیف‌های جویی علاقه‌مند بود شوشی صفحه‌هایی را نصب کرد که با نویسه‌های چینی تزیین شده بود و باعث خشم شد زیرا چینی نوشتاری زبان مردان در نظر گرفته می‌شد و از محله‌های زنان فاصله داشت. مطالعه تصور می‌شد که چینی‌ها بی‌خانمان هستند و بر خلاف این تصور بودند که زنان باید جدا از هم بخوانند و فقط به زبان ژاپنی بنویسند، آن هم از طریق زبان دولت و ساختار قدرتتحصیلات چینی، یکی از معدود زنانی بود که برای آموزش چینی کلاسیک شوشی در دسترس بود. بورینگ می‌نویسد که «تقریباً خرابکارانه» بود که موراساکی چینی می‌دانست و این زبان را به شوشی آموزش می‌داد. موراساکی که در مورد تحصیلات چینی خود کوتاهی می‌کرد، دروس بین دو زن را مخفیانه برگزار کرد و در دفتر خاطرات خود نوشت: «از تابستان گذشته … خیلی مخفیانه، عجیب و غریب. لحظاتی که اتفاقاً کسی در موردش نبود، با اعلیحضرت مطالعه می‌کردم… البته بحثی از درس‌های رسمی وجود نداشت… فکر کردم بهتر است دربارهٔ این موضوع به کسی چیزی نگویم.»

Court women in the snowA توسا میتسوئوکی illustration of دوره هی‌آن court women in the winter, late 17th centuryPainting of a woman poet in a kimono at a desk, writingLate 16th-century (دوره آزوچی–مومویاما) depiction of Murasaki Shikibu, by کانو تاکانوبو
موراساکی احتمالاً به دلیل تدریس ادبیات چینی شوشی، نام مستعار مبهم «بانوی وقایع نگاری» نیهون شوکی را به دست آورده است. یک خانم درباری کسی که موراساکی را دوست نداشت او را متهم کرد که دانش خود را در زبان چینی به رخ می‌کشد و پس از حادثه ای که در آن فصل‌هایی از «گنجی» در آن اتفاق افتاد، او را «بانوی وقایع نگاری» خطاب کرد - کنایه ای از «تواریخ نامه‌های ژاپن» کلاسیک. برای امپراتور و درباریانش با صدای بلند خوانده شد، یکی از آنها اشاره کرد که نویسنده سطح تحصیلات بالایی داشت موراساکی در دفتر خاطرات خود نوشت: "چقدر مسخره است! خانه، آیا تا به حال به انجام این کار در دربارفکر کرده‌اید؟» اگرچه ظاهراً این نام مستعار تحقیرآمیز بوده است، مولهرن معتقد است که موراساکی از این کار متملق شده است.

نگرش نسبت به زبان چینی متناقض بود در دربار تیشی، زبان چینی به عنوان نمادی از حکومت و برتری امپراتوری در نظر گرفته شده بود، با این حال، در سالن شوشی، خصومت زیادی نسبت به این زبان وجود داشت - شاید به دلیل مصلحت سیاسی. در دوره‌ای که زبان چینی به نفع زبان ژاپنی رد می‌شد، حتی اگر شوشی خود دانش‌آموز این زبان بود، خصومت ممکن است بر روی موراسکی و نظر او دربار تأثیر بگذارد و او را مجبور به پنهان کردن دانش چینی کند موراساکی که هم خودنمایی و معاشقه بود و هم در مورد دانش زبان چینی صریح بود، به نظر می‌رسد متواضع بوده است، نگرشی که احتمالاً میچیناگا را تحت تأثیر قرار داد، اگرچه موراساکی از زبان چینی استفاده می‌کرد و آن را در نوشته‌های خود گنجانده بود، او علناً این زبان را رد کرد نگرش قابل ستایش در طول دوره رشد فرهنگ ژاپنی.

به نظر می‌رسد موراساکی از زندگی درباری ناراضی بوده و گوشه‌گیر و غم‌انگیز بوده است. ۴"/> به طور کلی، برخلاف شوناگون، موراساکی در دفتر خاطرات خود این تصور را ایجاد می‌کند که از زندگی درباری، دیگر خانم‌های درباری و عیاشی در مستی بیزار است. منتظر به نام لیدی سایشو، و او دربارهٔ زمستان‌هایی که از آن لذت می‌برد نوشت: "من دوست دارم برف را اینجا ببینم".

به گفته والی، موراساکی ممکن است به‌طور کلی از زندگی درباری ناراضی نبوده باشد، اما در دربارشوشی حوصله اش سر رفته است موراساکی در مورد دربار شوشی نوشت: «[او] تعدادی بانوی جوان بسیار شایسته را دور خود جمع کرده است… اعلیحضرت تجربه بیشتری از زندگی کسب می‌کند و دیگر دیگران را با همان معیارهای سفت و سخت قبلی قضاوت نمی‌کند. اما در عین حال درباراو به دلیل کسل کننده بودن شدید شهرت پیدا کرده است.

در این نقاشی قرن سیزدهمی از موراساکی شیکیبو نیکی اماکی هایان مست، بی نظم و بی نظم درباری به شوخی نشان داده شده است. و معاشقه با خانم‌های دربار.
موراساکی از مردان دربار که به نظر او مست و احمق هستند، بدش می آمداو به‌طور عاشقانه با میچیناگا درگیر بود، حداقل، میچیناگا او را تعقیب کرد و به شدت او را تحت فشار قرار داد، و معاشقه او با او تا اواخر سال ۱۰۱۰ در دفتر خاطراتش ثبت شده است. کتاب، و نه عشق من را به دست آورد.» او در دفتر خاطرات خود ثبت می‌کند که باید از پیشروی‌های میچیناگا اجتناب کند - یک شب او مخفیانه وارد اتاق او شد و یک فصل تازه نوشته شده از «گنجی» را دزدید.. *با این حال، حمایت میچیناگا برای ادامه نوشتن ضروری بود. موراساکی فعالیت‌های دربار دخترش را شرح داد: تشریفات مجلل، خواستگاری‌های پیچیده، «پیچیدگی‌های نظام ازدواج»، و با جزئیات مفصل، تولد دو پسر شوشی.*

به احتمال زیاد موراساکی از نوشتن در خلوت لذت می‌برد. او معتقد بود که با فضای عمومی دربار مطابقت ندارد و از خودش می‌نویسد: "من درگیر مطالعه داستان‌های باستانی هستم … همیشه در دنیای شاعرانه ای زندگی می‌کنم که به ندرت وجود دیگران را درک می‌کنم. اینگه می‌گوید که او آنقدر صریح بود که نمی‌توانست در درباردوستی پیدا کند، و مولهرن فکر می‌کند که زندگی درباری موراساکی در مقایسه با سایر [[شاعران دربار] آرام بود.. مولرن حدس می‌زند که سخنان او در مورد ایزومی نه بیشتر به شعر ایزومی، بلکه به رفتار او، بی‌اخلاقی و روابط دربارش، که موراساکی از جمله آنهاست. تایید نشد.

رتبه در جامعه دربار هی‌آن مهم بود و موراساکی احساس نمی‌کرد که با فوجیواراس‌های دارای رتبه بالاتر و قدرتمندتر اشتراکات زیادی داشته باشد. دربارهٔ زندگی او در دربارنوشت: «دریافتم که شاخه‌ای از خانواده‌ام بسیار متواضع است؛ اما این فکر به ندرت مرا آزار می‌دهد، و در آن روزها واقعاً از آگاهی دردناک حقارت که زندگی در درباررا مستمر می‌سازد، دور بودم. برای من عذاب است." یک موقعیت در دربارمی‌توانست جایگاه اجتماعی او را افزایش دهد، اما مهمتر از آن، او تجربه بیشتری برای نوشتن در مورد آن به دست آورد. دربارزندگی، همانطور که او آن را تجربه کرد، به خوبی در فصل‌های «گنجی» که پس از پیوستن او به شوشی نوشته شده است، منعکس شده است. شاعر معروف دربار فوجیوارا نو کینتو پس از «موراساکی جوان» - کنایه ای از شخصیتی به نام موراساکی در «گنجی» - که به عنوان یک تعریف از یک شاعر مرد درباری از یک نویسنده زن تلقی می‌شد، جویا شد. .

بعدها زندگی و مرگ
-----------------

Genji-Garden در روزان-جی، معبدی در کیوتو مرتبط با عمارت سابق او
هنگامی که امپراتور ایچیجو در سال ۱۰۱۱ درگذشت، شوشی از کاخ امپراتوری بازنشسته شد تا در عمارت فوجیوارا در بیوا زندگی کند، به احتمال زیاد موراساکی، که در سال ۱۰۱۳ با شوشی در آنجا حضور داشت. ویلیام جورج استون توضیح می‌دهد که وقتی موراساکی از دربار بازنشسته شد، دوباره با ایشییاما درا همراه شد: «به این نقطه زیبا، گفته می‌شود، موراساکی نو شیکیبو «[sic]» از دربار بازنشسته شد تا باقیمانده‌اش را وقف کند. روزگار او به ادبیات و مذهب، اما موتوئوری نوریناگا یکی هستند که از باور کردن این داستان سر باز می‌زنند و به این موضوع اشاره می‌کنند که از سوی دیگر با واقعیت‌های شناخته شده سازگاری ندارد اتاقی در معبدی که «گنجی» در آن نوشته شده است نشان داده شده است – با لوح جوهری که نویسنده از آن استفاده کرده است، و یک بودایی سوترا در دست خط او، که اگر منتقد را راضی نکند، باز هم هست. کافی است تا به ذهن بازدیدکنندگان عادی معبد اعتقاد داشته باشد."

موراساکی ممکن است در سال ۱۰۱۴ درگذشته باشد. پدرش در آن سال از پست خود در ولایت اچیگو به سرعت به کیوتو بازگشت، احتمالاً به دلیل مرگ او در «پل رؤیاها: شعری از *داستان گنجی*, شیرانه اشاره می‌کند که به‌طور کلی سال ۱۰۱۴ به عنوان تاریخ مرگ موراساکی شیکیبو و ۹۷۳ به عنوان تاریخ تولد او پذیرفته شده است، بنابراین او در هنگام مرگ او ۴۱ ساله می‌شود. و معتقد است که او ممکن است تا اواخر سال ۱۰۲۵ با شوشی زندگی کرده باشد. Waley با توجه به اینکه موراساکی ممکن است در مراسمی که با شوشی برای پسر شوشی برگزار می‌شد شرکت کرده باشد، موافق است، امپراتور گو-ایچیجو حدود 1025.

برادر موراساکی، نوبونوری در حدود سال ۱۰۱۱ درگذشت، که ممکن است همراه با مرگ دخترش، پدرش را وادار کرد تا از سمت خود استعفا دهد و در معبد معبد اونجو جایی که در سال ۱۰۲۹ درگذشت، نذر کند. دختر موراساکی در سال ۱۰۲۵ به عنوان دایه به آینده امپراتور گو-ریزی (۱۰۲۵–۱۰۶۸) وارد خدمت دربار شد و سپس با نام [[داینی نو] شاعری مشهور شد. سانمی]].

آثار
----

موراساکی در حال نگارش در ایشییاما-درا در این نقاشی بر روی ابریشم اواخر قرن هفدهم و بر روی جلد آلبوم گنجی هاروارد توسط توسا میتسوئوکی به تصویر کشیده شده است. واقع در موزه هنر هاروارد
سه اثر به موراساکی منسوب است: *داستان گنجی*، *دفتر خاطرات موراساکی شیکیبو* و خاطرات شاعرانه، مجموعه‌ای از ۱۲۸ شعر. کار او به دلیل بازتاب ایجاد و توسعه نوشتار ژاپنی، در دوره ای که ژاپنی از زبان بومی نانوشته به زبان نوشتاری تغییر کرد، مهم تلقی می‌شود. تا قرن نهم. متون زبان ژاپنی به زبان نویسه‌های چینی با استفاده از سیستم نوشتاری مان‌یوگانا نوشته شده‌اند. یک دستاورد انقلابی توسعه بود. از کانا، یک خط ژاپنی واقعی، در اواسط تا اواخر قرن نهم، نویسندگان ژاپنی شروع به نوشتن نثر به زبان خود کردند، که منجر به ژانرهایی مانند داستان دفتر خاطرات شاعرانه. Historian ادوین او. ریشاور می‌نویسد که ژانرها مانند مونوگاتاری‌ها به طور مشخص ژاپنی بودند و «گنجی» که به زبان کانا نوشته شده بود، «اثر برجسته آن دوره بود».

### دفتر خاطرات و شعر

تصویر قرن سیزدهم (اماکیمونو از خاطرات بانو موراساکی که ملکه شوشی را با فرزندش امپراتور گو-ایچیجو و بانوان درباری منزوی شده پشت کیچو (پرده) نشان می‌دهد.
موراساکی دفتر خاطرات خود را پس از ورود به خدمت در دربار شوشی آغاز کرد. بسیاری از چیزهایی که دربارهٔ او و تجربیاتش در دربار شناخته شده است، از این دفتر خاطرات به دست آمده است، که دوره ای از حدود ۱۰۰۸ تا ۱۰۱۰ را پوشش می‌دهد. بخش‌های توصیفی، که برخی از آنها ممکن است از نامه‌ها سرچشمه گرفته باشند، روابط او با دیگر خانم‌های منتظر، خلق و خوی میچیناگا، تولد پسران شوشی - در عمارت میچیناگا و نه در کاخ امپراتوری - و روند نوشتن را پوشش می‌دهند. *گنجی*، از جمله شرح انتقال فصول جدید نوشته شده به خوشنویسی برای رونویسی. نمونه خاطرات درباری معاصر که به افتخار نوشته شده‌اند. حامیان، موراساکی نیمی را به تولد پسر شوشی، امپراتور گو-ایچیجو، اختصاص می‌دهد، رویدادی که برای میچیناگا اهمیت زیادی دارد: او با ازدواج دخترش برای آن برنامه‌ریزی کرده بود که باعث شد پدربزرگ و "عملی" نایب یک امپراتور شود. ref name "ShiraneB448">Shirane(2008b), 448</ref>

«خاطرات شاعرانه» مجموعه ای از ۱۲۸ شعر است که مولهرن آنها را به عنوان «نظام در یک تولی بیوگرافی» توصیف می‌کند به نظر می‌رسد که برخی از آنها برای یک عاشق نوشته شده‌اند - احتمالاً قبل از مرگ او - اما او ممکن است فقط از سنت پیروی کند و شعرهای عاشقانه ساده ای را نوشته باشد: او از یک خواهر یاد می‌کند که درگذشت استان با پدرش و اینکه او برای شوشی شعر می‌نوشت، در سال ۱۲۰۶ توسط فوجیوارا نو تیکا در مجموعه‌ای که به نظر مولهرن نزدیک‌ترین شکل به شکل اصلی است، منتشر شد گزیده‌ای از آثار موراساکی در گلچین امپراتوری، *شین کوکین واکاشو*.

### داستان گنجی

مقالهٔ اصلی: داستان گنجی
موراساکی بیشتر به خاطر «داستان گنجی»، رمانی سه قسمتی که ۱۱۰۰ صفحه و ۵۴ فصل را در بر می‌گیرد، شهرت دارد که تصور می‌شود تکمیل آن یک دهه به طول انجامیده است. اولین فصل‌ها احتمالاً برای یک حامی خصوصی یا در طول ازدواج او یا مدت کوتاهی پس از مرگ شوهرش نوشته شده است هنوز در خدمت شوشی است. او برای تولی اثری به این طول نیاز به حمایت داشت با خوشنویساناولین مجلدات دست‌نویس احتمالاً توسط بانوان منتظر جمع‌آوری و صحافی شده است.

نقاشی طومار ابریشم اواخر قرن هفدهم یا اوایل قرن هجدهم صحنه ای از فصل ۳۴ از «داستان گنجی» که مردانی را در حال بازی در باغی که توسط زنی نشسته پشت صفحه نمایش تماشا می‌شود.
کین در «لذت‌های ادبیات ژاپنی» ادعا می‌کند که موراساکی «برترین اثر داستانی ژاپنی» را با تکیه بر سنت‌های خاطرات درباری واکا و پیش از آن مونوگاتاری نوشته است. —نوشته شده با ترکیبی از خط چینی و خط ژاپنی—مانند «داستان بامبوشکن» یا «داستان ایسه». او سبک‌هایی را از تاریخ چینی، شعر روایی و نثر معاصر ژاپنی ترسیم کرد و آن را در هم آمیخت. آدولفسون می‌نویسد که کنار هم قرار دادن سبک رسمی چینی با موضوعات پیش پا افتاده منجر به ایجاد حسی از هجو یا طنز، که صدایی متمایز به او می‌دهد. "Genji" از قالب سنتی مونوگاتاری (داستان) -به خصوص روایت کردن یک داستان- پیروی می‌کند. در استفاده از راوی آشکار است، اما کین ادعا می‌کند که موراساکی این ژانر را بسیار فراتر از محدوده آن توسعه داده است، و با این کار شکلی کاملاً مدرن خلق کرده است قرن‌ها، و موراساکی عناصر افسانه‌ها و فانتزی‌ها را که اغلب در مونوگاتاری (داستان) پیشین یافت می‌شد از آن حذف کرد.

مضامین «گنجی» در آن دوره مشترک است و توسط شیولی به عنوان «ظلم زمان و اندوه اجتناب ناپذیر عشق رمانتیک» تعریف شده است. اصلی مضمون شکنندگی زندگی است، «غم وجود انسان» مونو نو آواره، اصطلاحی که بیش از هزار بار در «گنجی» به کار رفته است. کین حدس می‌زند که در داستان «شاهزاده درخشان»، موراساکی ممکن است برای خود فراری آرمان‌گرایانه از زندگی درباری ایجاد کرده باشد، که او در شاهزاده گنجی آن را نه چندان دلچسب می‌دانست با استعداد، زیبا، و در عین حال انسانی و دلسوز قهرمان (داستان) می‌نویسد که «گنجی» به دوره هی‌آن رونق می‌بخشد، اگرچه زنان معمولاً در پشت پرده‌ها و پرده‌ها دیده نمی‌شوند. یا فوسوما.

هلن کریگ مک کالو نوشته موراساکی را جذابیت جهانی توصیف می‌کند و معتقد است «داستان گنجی» «از ژانر و سن آن فراتر می‌رود. موضوع و زمینه اصلی آن – عشق در دربار هی‌آن – متعلق به عاشقانه، و مفروضات فرهنگی آن مربوط به اواسط دوره هی‌آن است، اما نبوغ منحصر به فرد موراساکی شیکیبو، این اثر را برای بسیاری به بیانیه ای قدرتمند از روابط انسانی، عدم امکان خوشبختی دائمی در عشق و اهمیت حیاتی تبدیل کرده است. دنیایی از غم و اندوه، حساسیت به احساسات دیگران." شاهزاده گنجی در هر یک از عاشقان خود زیبایی درونی زن و شکنندگی زندگی را تشخیص می‌دهد که به گفته او کین، او را قهرمان می‌کند: امپراتور ایچیجو آن را به زبان ژاپنی می‌خواند، اگرچه تا سال ۱۰۲۱ تمام فصل‌های آن کامل شده بود و در استان‌هایی که کمیاب بود به دنبال آن بودند. .

میراث
-----

شهرت و نفوذ موراساکی از زمان حیاتش، زمانی که او، همراه با سایر نویسندگان زن هی‌آن، در توسعه زبان ژاپنی به زبان نوشتاری مؤثر بود، کم نشده است. در اوایل قرن دوازدهم، زمانی که آثار او توسط محققانی که نسخه‌های معتبر و نقدهایی را ایجاد کردند، مورد مطالعه قرار گرفت. در قرن هفدهم، آثار موراساکی که نماد کنفوسیوس بود، تشویق شدند تا کتاب‌های او را بخوانند «تفسیر گفتمانی در مورد گنجی» که وقتی «احساسات انسانی درک نشود، هماهنگی پنج رابطه انسانی از بین می‌رود.»

Painting of women sleeping in a screen area; a woman and a man in a separate screened areaاوایل قرن دوازدهم اماکیمونو صحنه ای از «گنجی»، که عاشقان را نشان می‌دهد که با دو پرده، یک کیچو و یک بیوبو از زنان درباری جدا شده‌اند.Court women in a roomنقاشی اوایل قرن دوازدهم که صحنه‌ای از «جنجی» زنان در اتاقی سنتی را نشان می‌دهد که توسط فوسوما، شوجی و کیچو. این اثر به عنوان گنجینه ملی ژاپن فهرست شده است.
«داستان گنجی» در اوایل یک قرن پس از مرگ موراسکی، شامل چهار طومار، ۱۹ نقاشی و ۲۰ ورق خط، کپی و تصویرسازی شد این طومار در موزه گوتو و موزه هنر توکوگاوا قرار دارد.

فضیلت زن با دانش ادبی در قرن هفدهم گره خورد و منجر به تقاضای مصنوعات الهام‌گرفته از موراسکی یا «گنجی» شد که به نام‌های جهیزیه تزئین شده با صحنه‌ها شناخته می‌شد از «گنجی» یا تصاویری از موراساکی که مخصوصاً برای زنان نجیب محبوبیت دارد: در قرن هفدهم، گنجی به‌طور نمادین در قرن هجدهم سطح فرهنگی بیشتری برای عروس ایجاد کرد نماد موفقیت زناشویی در سال ۱۶۲۸، دختر توکوگاوا ایه‌میتسو مجموعه‌ای از جعبه‌های ظروف لاکی را برای عروسی‌اش ساخته بود. پردینه، نقاشی شده توسط کانو تانیو به عنوان هدیه عروسی در سال 1649.

موراساکی به موضوعی محبوب در نقاشی‌ها و تصویرسازی‌ها تبدیل شد که او را به عنوان یک زن و شاعر با فضیلت برجسته می‌کردند قرن هفدهم. «داستان گنجی» برای قرن‌ها با هنرمندانی مانند اوکی‌یوئه به موضوع مورد علاقه هنرمندان ژاپنی تبدیل شد. هیروشیگه، توری کیوناگا و کیتاگاوا اوتامارو نسخه‌های مختلف رمان را به تصویر می‌کشند. در اواسط دوره ادو چاپ‌های تولید انبوه اوکی‌یوئه تصاویر را برای طبقات سامورایی و مردم عادی در دسترس قرار دادند.

شیرانه در «تصور «داستان گنجی» مشاهده می‌کند که «داستان گنجی» در طول هزار سال از طریق رسانه‌های مختلف برای مخاطبان مختلف به چیزهای زیادی تبدیل شده است … که با هیچ متن ژاپنی دیگری قابل مقایسه نیست. یا مصنوع." این اثر و نویسنده آن از طریق تصاویر آن در رسانه‌های مختلف محبوبیت یافتند: اماکیمونو (تصویرهای دستی مصور) بیوبو (نقاشی روی صفحه نمایش)، اوکی‌یوئه (چاپ‌های چوبی، کمیک‌ها، و در دوره مدرن)، مانگا. در روایت داستانی خود از زندگی موراساکی، «داستان موراساکی: یک رمان»، لیزا دالبی موراساکی را در طول سفرهایش درگیر یک عاشقانه می‌کند. با پدرش به استان اچیزن.

مرکب و بادبزن کاغذ طلایی قرن هفدهمی که نوشته موراساکی را نشان می‌دهد.
«داستان گنجی» به عنوان یک اثر کلاسیک ماندگار شناخته می‌شود و می‌نویسد که موراساکی «هم نماینده اصلی یک جامعه منحصر به فرد است و هم نویسنده ای که با صدایی جاودانه با دغدغه‌های جهانی بشر صحبت می‌کند. ژاپن چنین چیزی را ندیده است. نابغه." کین می‌نویسد که *داستان گنجی* همچنان مجذوب کننده است، زیرا در داستان، شخصیت‌های او و دغدغه‌های آنها جهانی است. هنگامی که ترجمه آرتور ویلی (*داستان گنجی: یک رمان در شش قسمت*) در سال ۱۹۳۳ منتشر شد، منتقدان *گنجی* را با جین آستن، مارسل پروست و ویلیام شکسپیر مقایسه کردند.< مولهرن در مورد موراساکی می‌گوید که او شبیه شکسپیر است که نماینده دوره الیزابت او بود، زیرا او جوهر دربار هی‌آن را تسخیر کرد و به عنوان یک رمان‌نویس «شاید حتی موفق شد. فراتر از انتظارات خودش است." مانند شکسپیر، کار او موضوع انبوهی از نقدها و کتاب‌های بسیاری بوده است.

طراحی اسکناس ۲۰۰۰ ینی که به افتخار موراساکی ایجاد شده است.
کیوتو در سال ۲۰۰۸ جشنی یک ساله به مناسبت هزارمین سالگرد «گنجی» با مسابقات شعر، بازدید از موزه داستان گنجی در اوجی، کیوتو و ایشییاما-درا (محل زندگی او) برگزار کرد. نمایش سایز موراساکی روی میز او نمایش داده شد)، و زنانی که در دربار هی‌آن، کیمونوی ۱۲ لایه سنتی «جونیهیتوئه» و کلاه گیس‌های بلندی تا قوزک پا الهام گرفته بودند مانگای Genji spin-offs. طرح روی پشت اولین اسکناس‌های ین ژاپن به یاد او و «داستان گنجی» بود. یک کالیکارپا داشتن توت بنفش به نام او نامگذاری شده است.

یک «آلبوم گنجی» که فقط در دهه ۱۹۷۰ مربوط به سال ۱۵۱۰ است، در دانشگاه هاروارد قرار دارد. خوشنویسی روی کاغذ شیکیشی در پنج رنگ، که توسط استادان خوشنویس نوشته شده است. در حدود سال ۱۶۹۰. این آلبوم حاوی برگه‌های تأیید اعتبار میتسوکی برای نقاشی‌های اجدادش در قرن ۱۶ است.

### نگارخانه

* در «داستان گنجی»، موراساکی زندگی درباری را شرح داده است، همان‌طور که در این صحنه بیرونی با عنوان «بازی سلطنتی»، اواخر قرن شانزدهم توسط مکتب توسا به تصویر کشیده شده است. .در «داستان گنجی»، موراساکی زندگی درباری را شرح داده است، همان‌طور که در این صحنه بیرونی با عنوان «بازی سلطنتی»، اواخر قرن شانزدهم توسط مکتب توسا به تصویر کشیده شده است. .
* هیروشیگه چاپ اوکی‌یوئه (۱۸۵۲) صحنه‌ای از دربارداخلی را از «داستان گنجی» نشان می‌دهد.هیروشیگه چاپ اوکی‌یوئه (۱۸۵۲) صحنه‌ای از دربارداخلی را از «داستان گنجی» نشان می‌دهد.
* در این چاپ چوبی سال ۱۷۹۵، موراساکی در بحث با پنج شاعر مرد درباری نشان داده شده است.در این چاپ چوبی سال ۱۷۹۵، موراساکی در بحث با پنج شاعر مرد درباری نشان داده شده است.
* موراساکی شیکیبو با آهنگسازی «داستان گنجی»، توسط یاشیما گاکوتئی (۱۷۸۶–۱۸۶۸).موراساکی شیکیبو با آهنگسازی «داستان گنجی»، توسط یاشیما گاکوتئی (۱۷۸۶–۱۸۶۸).

یادداشت‌ها
----------

1. ↑  Bowring believes her date of birth most likely to have been 973; Mulhern places it somewhere between 970 and 978, and Waley states it was 978. See Bowring (2004), 4; Mulhern (1994), 257; Waley (1960), vii.
2. ↑  Seven women were named in the entry, with the actual names of four women known. Of the remaining three women, one was not a Fujiwara, one held a high rank and therefore had to be older, leaving the possibility that the third, Fujiwara no Takako, was Murasaki. See Tsunoda (1963), 1–27.

منابع
-----

1. 1 2 3 4  Shirane (2008b), 293
2. 1 2 3 4  Henshall (1999), 24–25
3. ↑  Shirane (1987), 215
4. 1 2 3 4 5 6  Bowring (2004), 4
5. 1 2 3 4  Mulhern (1994), 257–258
6. 1 2 3 4  Inge (1990)، 9
7. 1 2  Mulhern (1991), 79
8. ↑  Adolphson (2007), 111
9. ↑  Ueno (2009)، 254</r خانواده موراساکی غیرمتعارف بود. آنها جداگانه از خانواده مادری، در خانه پدرش که به احتمال زیاد در خیابان تراماچی در کیوتوی امروزی، بود با برادر کوچکترش، نوبونوری و یک خواهر بزرگتر که بسیار با موراساکی نزدیک و صمیمی بود ود در بیست و چند سالگی درگذشت، زندگی می‌کردند.<ref name="Shirane218">Shirane (1987), 218
10. 1 2  Puette (1983), 50–51
11. 1 2  Green, Michelle. "Kyoto Celebrates a 1000-Year Love Affair" بایگانی‌شده در آوریل ۷, ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine. (December 31, 2008). *The New York Times*. Retrieved August 9, 2011
12. ↑  Bowring (1996)، xii
13. 1 2  Reishauer (1999)، 29-29
14. 1 2 3 4 5 6  Shirane (1987), 218
15. ↑  qtd in Inge (1990), 9
16. 1 2  Knapp, Bettina. "Lady Murasaki's *The Tale of the Genji*". *Symposium*. (1992). (46).
17. 1 2 3  Mulhern (1991), 83–85
18. ↑  qtd در Mulhern (1991)، 84
19. 1 2  Tyler, Royall. "Murasaki Shikibu: Brief Life of a Legendary Novelist: c. 973 – c. 1014" بایگانی‌شده در اوت ۲۴, ۲۰۲۰ توسط Wayback Machine. (May 2002) *Harvard Magazine*. Retrieved August 21, 2011.
20. 1 2 3 4 5 6 7 8  Mulhern (1994), 258-259
21. 1 2 3  Lockard (2008)، 292
22. ↑  Shively and McCullough (1999), 67–69
23. ↑  Bowring (1996)، xiv
24. ↑  Bowring (1996)، xv–xvii
25. ↑  According to Mulhern Shōshi was 19 when Murasaki arrived; Waley states she was 16. See Mulhern (1994), 259 and Waley (1960), vii
26. ↑  Bowring (1996), xxxv
27. ↑  Waley (1960), vii
28. 1 2  Mulhern (1994), 156
29. ↑  Waley (1960), xii
30. ↑  Keene (1999)، 414-415
31. 1 2  Mostow (2001)، 130
32. ↑  Adolphson (2007), 110, 119
33. ↑  Adolphson (2007), 110
34. ↑  Bowring (2004)، 11
35. ↑  qtd in Waley (1960), ix–x
36. ↑  qtd در Mostow (2001)، 133
37. ↑  Mostow (2001)، 131، 137
38. ↑  Waley (1960)، xiii
39. ↑  Waley (1960)، xi
40. ↑  Waley (1960)، viii
41. ↑  Waley (1960)، x
42. 1 2 3 4 5 6 7  Mulhern (1994)، 260-261
43. 1 2 3 4  Shirane(1987)، 221 – 222
44. 1 2  Waley (1960), xv
45. ↑  Waley (1960)، xiv
46. ↑  Aston (1899), 93
47. ↑  Bowring (2004)، 5
48. ↑  Mulhern (1996)، 259
49. ↑  Bowring (1996), xv–xvii
50. ↑  Mason (1997)، 81
51. ↑  Kodansha International (2004), 475, 120
52. ↑  Shirane (2008b), 2, 113–114
53. ↑  Frédéric (2005), 594
54. ↑  McCullough (1990), 16
55. 1 2  Mulhern (1994), 262
56. ↑  McCullough (1990), 9
57. 1 2  Shively (1999), 445
58. ↑  Keene (1988)، 75–79، 81–84
59. ↑  Adolphson (2007)، 121-122
60. 1 2 3  Keene (1988), 81-84
61. ↑  Shively (1990)، 444
62. ↑  Henshall (1999)، 27
63. ↑  McCullough (1999)، 9
64. ↑  Bowring (2004), 79
65. ↑  qtd in Lillehoj (2007), 110
66. ↑  Frédéric (2005), 238
67. ↑  Lillehoj (2007), 110–113
68. ↑  Lillehoj, 108–109
69. 1 2 3  Shirane(2008a), 1–2
70. ↑  Keene (1999), 508
71. 1 2  Mulhern (1994), 264
72. ↑  "Japanese Feminist to Adorn Yen" بایگانی‌شده در مه ۱۸, ۲۰۱۳ توسط Wayback Machine. (February 11, 2009). CBSNews.com. Retrieved August 11, 2011.
73. ↑  Kondansha (1983), 269
74. ↑  McCormick (2003)، 54–56

منابع
-----

* Adolphson, Mikhael; Kamens, Edward and Matsumoto, Stacie. *Heian Japan: Centers and Peripheries*. (2007). Honolulu: Hawaii UP. شابک ‎۹۷۸−۰−۸۲۴۸−۳۰۱۳−۷
* ویلیام جورج استون. *A History of Japanese Literature*. (1899). London: Heinemann.
* ریچارد باورینگ (ed). "Introduction". in *The Diary of Lady Murasaki*. (1996). London: Penguin. شابک ‎۹۷۸−۰−۱۴−۰۴۳۵۷۶−۴
* Bowring, Richard John (ed). "The Cultural Background". in *The Tale of Genji*. (2004). Cambridge: Cambridge UP. شابک ‎۹۷۸−۰−۵۲۱−۸۳۲۰۸−۳
* Frédéric, Louis. *Japan Encyclopedia*. (2005). Cambridge, MA: Harvard UP. شابک ‎۹۷۸−۰−۶۷۴−۰۱۷۵۳−۵
* Geczy, Adam. *Art: Histories, Theories and Exceptions*. (2008). London: Oxford International Publishers. شابک ‎۹۷۸−۱−۸۴۵۲۰−۷۰۰−۷
* Inge, Thomas. "Lady Murasaki and the Craft of Fiction". (مه ۱۹۹۰) *Atlantic Review*. (55). 7–14.
* Henshall, Kenneth G. *A History of Japan*. (1999). New York: St. Martin's. شابک ‎۹۷۸−۰−۳۱۲−۲۱۹۸۶−۴
* *Kodansha Encyclopedia of Japan*. (1983) New York: Kōdansha. شابک ‎۹۷۸−۰−۸۷۰۱۱−۶۲۰−۹
* دونالد کین. *Seeds in the Heart: Japanese Literature from Earliest times to the Late Sixteenth Century*. (1999). New York: Columbia UP. شابک ‎۹۷۸−۰−۲۳۱−۱۱۴۴۱−۷
* Keene, Donald. *The Pleasures of Japanese Literature*. (1988). New York: Columbia UP. شابک ‎۹۷۸−۰−۲۳۱−۰۶۷۳۶−۲
* *The Japan Book: A Comprehensive Pocket Guide*. (2004). New York: Kodansha International. شابک ‎۹۷۸−۴−۷۷۰۰−۲۸۴۷−۱
* Lillehoj, Elizabeth. *Critical Perspectives on Classicism in Japanese Painting, 1600–17*. (2004). Honolulu: Hawaii UP. شابک ‎۹۷۸−۰−۸۲۴۸−۲۶۹۹−۴
* Lockard, Craig. *Societies, Networks, and Transitions, Volume I: To 1500: A Global History*. (2008). Boston: Wadsworth. شابک ‎۹۷۸−۱−۴۳۹۰−۸۵۳۵−۶
* Mason, R.H.P. and Caiger, John Godwin. *A History of Japan*. (1997). North Clarendon, VT: Tuttle Publishing. شابک ‎۹۷۸−۰−۸۰۴۸−۲۰۹۷−۴
* McCormick, Melissa. "*Genji* Goes West: The 1510 Genji Album and the Visualization of Court and Capital". (مارس ۲۰۰۳). *Art Bulletin*. (85). 54–85
* هلن کریگ مک کالو. *Classical Japanese Prose: An Anthology*. (1990). Stanford CA: Stanford UP. شابک ‎۹۷۸−۰−۸۰۴۷−۱۹۶۰−۵
* Mostow, Joshua. "Mother Tongue and Father Script: The relationship of Sei Shonagon and Murasaki Shikibu". in Copeland, Rebecca L. and Ramirez-Christensen Esperanza (eds). *The Father-Daughter Plot: Japanese Literary Women and the Law of the Father*. (2001). Honolulu: Hawaii UP. شابک ‎۹۷۸−۰−۸۲۴۸−۲۴۳۸−۹
* Mulhern, Chieko Irie. *Heroic with Grace: Legendary Women of Japan*. (1991). Armonk NY: M.E. Sharpe. شابک ‎۹۷۸−۰−۸۷۳۳۲−۵۲۷−۱
* Mulhern, Chieko Irie. *Japanese Women Writers: a Bio-critical Sourcebook*. (1994). Westport CT: Greenwood Press. شابک ‎۹۷۸−۰−۳۱۳−۲۵۴۸۶−۴
* Perez, Louis G. *The History of Japan*. (1990). Westport CT: Greenwood Press. شابک ‎۹۷۸−۰−۳۱۳−۳۰۲۹۶−۱
* Puette, William J. *The Tale of Genji: A Reader's Guide*. (1983). North Clarendon VT: Tuttle Publishing. شابک ‎۹۷۸−۰−۸۰۴۸−۳۳۳۱−۸
* ادوین او. ریشاور. *Japan: The Story of a Nation*. (1999). New York: McGraw-Hill. شابک ‎۹۷۸−۰−۰۷−۵۵۷۰۷۴−۵
* Shirane, Haruo. *The Bridge of Dreams: A Poetics of "The Tale of Genji*". (1987). Stanford CA: Stanford UP. شابک ‎۹۷۸−۰−۸۰۴۷−۱۷۱۹−۹
* Shirane, Haruo. *Envisioning the Tale of Genji: Media, Gender, and Cultural Production*. (2008a). New York: Columbia UP. شابک ‎۹۷۸−۰−۲۳۱−۱۴۲۳۷−۳
* Shirane, Haruo. *Traditional Japanese Literature: An Anthology, Beginnings to 1600*. (2008b). New York: Columbia UP. شابک ‎۹۷۸−۰−۲۳۱−۱۳۶۹۷−۶
* دونالد شیورلی and McCullough, William H. *The Cambridge History of Japan: Heian Japan*. (1999). Cambridge UP. شابک ‎۹۷۸−۰−۵۲۱−۲۲۳۵۳−۹
* Tsunoda, Bunei. "Real name of Murasahiki Shikibu". *Kodai Bunka (Cultura antiqua)*. (1963) (55). 1–27.
* Ueno, Chizuko. *The Modern Family in Japan: Its Rise and Fall*. (2009). Melbourne: Transpacific Press. شابک ‎۹۷۸−۱−۸۷۶۸۴۳−۵۶−۴
* آرتور ویلی. "Introduction". in Shikibu, Murasaki, *The Tale of Genji: A Novel in Six Parts*. translated by Arthur Waley. (1960). New York: Modern Library.


* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «The Diary of Lady Murasaki». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۱۴ آوریل ۲۰۲۴.

| * ن
* ب
* و
موراساکی شیکیبو |
| --- |
| خانواده | 
* خاندان فوجیوارا
* فوجیوارا نو یوشی‌فوسا
* فوجیوارا نو کانه‌سوکه
* فوجیوارا نو تامه‌توکی
* فوجیوارا نو میچیناگا
* فوجیوارا نو نوبوتاکا

 |  |
| شاعران دربار دوره هی‌آن قرن یازدهم | 
* ایزومی شیکیبو
* آکازومه امون
* سی شوناگون
* فوجیوارا نو کینتو

 |
| کار | 
* *داستان گنجی*
* *دفتر خاطرات موراساکی شیکیبو*

 |
| سبک‌ها | 
* مونوگاتاری (داستان)
* واکا (شعر)
* دفتر خاطرات شاعرانه
* مونو نو آواره

 |
| وابسته | 
* *موراساکی شیکیبو نیکی اماکی*
* *به تو که می‌درخشی* (فیلم تایگا)

 |

| * ن
* ب
* و
*داستان گنجی* اثر موراساکی شیکیبو |
| --- |
| شخصیت‌ها | 
* آئویی نو اوئه
* فوجیتسوبو
* هیکارو گنجی
* کائورو گنجی
* کیریتسوبو کویی
* بانو روکوجو
* موراساکی نو اوئه
* اوکیفونه

 |
| انیمه/مانگا | 
* *داستان گنجی (مانگا)* (1979)
* *گنجی مونوگاتاری (مانگا)* (تقریبی 1989)
* *گنجی مونوگاتاری سننن کی* (2009)

 |
| فیلم‌ها | 
* *داستان گنجی (فیلم ۱۹۵۱)* (1951)
* *هزار سال عشق-داستان هیکارو گنجی* (2001)
* *گنجی موتوگاتاری: سن‌نن نو نازو* (2011)

 |
| صحنه | 
* *بانو آئویی (نمایش)*
* *غواص*
* *گنجی مونوگاتاری (اپرا)*

 |
| دیگر | 
* گنجی مونوگاتاری اماکی
* موزه داستان گنجی
* گنجی موراساکی جعلی روستایی

 |