**مردم یائو** ( چینی ساده: 瑶族; چینی سنتی: 瑤族; پین‌یین: *Yáozú* ) یا **دائو** ( ویتنامی: *người Dao* ) یک طبقه بندی برای اقلیت های قومی مختلف در چین و ویتنام است. شاخه اکثریت آنها به عنوان **Mien** نیز شناخته می شود. آنها یکی از 56 گروه قومی رسمی شناخته شده در چین هستند و در مناطق کوهستانی جنوب غربی و جنوب این کشور ساکن هستند. آنها همچنین یکی از 54 گروه قومی را تشکیل می دهند که توسط ویتنام به رسمیت شناخته شده اند. تعداد آنها در سرشماری چین در سال 2010 به 2796003 نفر و در سرشماری ویتنام 891151 نفر در سال 2019 میباشد. تخمین زده می شود که 60000 یائو از طایفه Iu Mien در ایالات متحده زندگی می کنند که عمدتاً در ایالت های ساحلی غربی هستند.

تاریخ
-----

ریشه یائو را می توان به دو هزار سال قبل از هونان جستجو کرد. گفته می شود که آنها از نسل نانمان (Nanman) هستند.  [ *بهتر منبع*اشارت و توصیف هایی از این قوم در کتاب لی‌چی و عاشقانه های سه پادشاهی را نمی توان به عنوان واقعیت در نظر گرفت، زیرا آنها مبهم و به شدت رمانتیک *،* حتی خود نام قوم «یائو» به معنای مبهم به زبان "بربرهای جنوبی" بود، به هیچ وجه در مورد تاریخ و فرهنگ یائو مشخص و دقیق نیست.

فرهنگ، جامعه و اقتصاد
---------------------

 یک کودک یائو با لباس سنتی در گوانگشی
 یک زن یائو قرمز در ویتنام
جامعه یائو به طور سنتی پدرتباری است و پسران از پدران خود ارث می برند. این قوم همچنین از سنت نظام اجتماعی اقامت شوهری (patrilocal residence)(به معنی اقامت یا سکونت همراه محل سکونت پدر و مادر شوهر یا در نزدیکی آن) پیروی می کند. 

در طول حکومت دودمان سونگ (1127-1279) ، ناظر امپراتوری چین، به نام «Zhou Qufei»، اقوام یائو را به عنوان افرادی توصیف کرد که لباس‌های آبی ظریف و متمایز که با استفاده از نیل تولید می‌شد، به تن دارند .

دین
---

 شبیه سازی آیین مردم سرخ یائو در استان یِن بای - موزه قوم شناسی ویتنام ، ویتنام
تائوئیسم از نظر تاریخی برای یائو مهم بوده است.  جینانگ اینگلیانگ، در مطالعه‌ای در سال 1948، استدلال کرد که دین یائو با ۳ خصوصیت مشخص میشود که عبارت اند از: ۱- فرآیند دائویی‌سازی تحت تأثیر چینی ها. ۲- پایداری دین عامیانه پیش از دائوئیستی و سوم برخی از باورهای بودایی .

گروه ها و زبان
--------------

 یک خانه چوبی یائو در ویتنام
چندین گروه متمایز در ملیت یائو وجود دارد، و آنها به چندین زبان مختلف صحبت می کنند، Iu Mien ها 70٪ جمعیت یائو را تشکیل می دهد.[]</link>[  ]

* زبان های همونگ – مین
	+ رئیس دهکده قرمز یائو مین ها به زبان های مینی صحبت می کنند (چینی ساده: 勉语; چینی سنتی: 勉語; پین‌یین: *Miǎnyǔ* )، از جمله:
		- زبان های میان-جین
			* Iu Mien ، 2،172،000 نفر گویشگر (1،699،750 در چین، 350،000 در ویتنام، 40،000 در تایلند، 20،250 در لائوس، 60،000 در ایالات متحده، 2،000 در فرانسه)
			* کیم مون (همچنین با نام لانتن (Lanten) شناخته می شود)، بیش از 300000 نفر یائو
			* Biao Mon ، ۲۰۰۰۰ گویشگر
		- Dzao Min ، 60000 گویشگر
		- Biao Min ، 43000 گویشگر
	+ زبان های همونژیک (Hmongic languages)
		- زبان های بونو (Bunu languages)
		- <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Pa-Hng\_language" rel="mw:ExtLink" title="Pa-Hng language" class="cx-link" data-linkid="305">Pa-Hng</a>
		- یونو (Younuo)
		- کیونگ نای (Kiong Nai)
* زبان لاکجا (Lakkja)(یک زبان تای-کادای )
* چینی
	+ حدود 500000 یائو به لهجه چینی صحبت می کنند

علاوه بر چین، یائو ها در شمال ویتنام (جایی که به آنها *دائو* گفته می شود)، شمال لائوس و میانمار نیز زندگی می کنند. حدود 60000 یائو در شمال تایلند وجود دارد، جایی که آنها یکی از شش قبیله اصلی تپه هستند.

توزیع
-----

مردم یائو عمدتاً در استان های هونان ، گوانگدونگ ، گوانگشی ، گوئیژو و یوننان چین توزیع شده اند. قوم یائو در ویتنام، لائوس و تایلند نیز یافت می شود.

### در چین

 توزیع جمعیت قومی یائو در چین، بر اساس سرشماری سال 2000 چین.
 استان ها و شهرستان های خودمختار یائو در چین.


1. ↑  Census 01/04/2019. p. 44. General Directorate for Statistics of Vietnam, 19/12/2019. accessdate 1/09/2020.
2. ↑  Theobald, Ulrich. "Man 蠻". *www.chinaknowledge.de* (به انگلیسی). Retrieved 2019-09-14.
3. ↑  "Yao" in *Ethnohistorical Dictionary of China* (ed. James Stuart Olson: Greenwood Press, 1998), p. 374.
4. ↑  Sean Marsh, *Imperial China and Its Southern Neighbours* ( eds. Victor H. Mair & Liam Kelley: Institute of Southeast Asian Studies, 2015), p. 96.
5. ↑  Deborah A. Sommer, "Taoism and the Arts" in *The Oxford Handbook of Religion and the Arts* (ed. Frank Burch Brown: Oxford University Press, 2014), p. 384.
6. ↑  "Kim Mun". *ethnologue.com*. Archived from the original on 3 February 2013. Retrieved 3 May 2018.