یک مجسمه یونانی-بودایی از سیدارتا گوتاما (بودا) که تبلیغ می‌کند. اعتقاد بر این است که یونانیان شیوه نمایش های تصویری بودا را معرفی کرد‌ه‌اند. (نگاه کنید به هنر یونانی-بودایی. )
بودیسم در جهان یونان پیش از مسیحیت از طریق کارزارهای اسکندر مقدونی (رجوع کنید به یونان-بودا و رهبانیت یونانی-بودایی ) شناخته شده بود، و چندین پدر برجسته مسیحی اولیه، از جمله کلمنت اسکندریه و سنت جروم، از بودا آگاه بودند. حتی در کارهایشان از او یاد می کنند.   با این حال، اکثر دانشمندان مدرنی که هم آیین بودا و هم مسیحیت را مطالعه کرده‌اند معتقدند که هیچ مدرک تاریخی مستقیمی درباره تأثیر بودیسم بر مسیحیت اولیه وجود ندارد.    دانشمندان عموماً چنین تأثیراتی را غیرقابل تصور می دانند ، زیرا بعید به نظر می رسد كه یهودیان قرن اول نسبت به مفاهیم خاور دور كه برخلاف برخی از عقاید اساسی آنها بود، باز بوده‌اند. 

برخی از مورخان مانند جری اچ بنتلی و ایلین پاگلز معتقدند که احتمال تأثیر آیین بودا در اوایل پیشرفت مسیحیت وجود دارد. 

همچنین پیشنهادهایی در مورد راهی غیرمستقیم ارائه شده است که در آن بودیسم هند ممکن است بر عرفان و سپس مسیحیت تأثیر گذاشته باشد. برخی از محققان معتقدند که شباهت‌های پیشنهادی تصادفی است زیرا ممکن است سنت های موازی در فرهنگ‌های مختلف ظهور کند. 

با وجود پیشنهادهایی مبنی بر قیاسهای سطحی، آیین بودایی و مسیحیت در عمیق‌ترین سطوح، تفاوتهایی اساسی و بنیادی دارند، مانند جایگاه توحید در هسته اصلی مسیحیت و گرایش بودیسم به غیر خداباوری.  

در شرق، همتایی بین مسیحیت نسطوری و بودیسم در مسیر جاده ابریشم عمیق و گسترده بود و به خصوص در قرون وسطی به کلیسای شرق در چین مشهور بود.  همچنین اسناد تاریخی وجود دارد که ماهیت نسبی مسیحیت و آیین بودا در آسیا را نشان می دهد مانند Jesus Sutras و Nestleian Stele .

مسیحیت اولیه
------------

 فرمان دو زبانه ( یونانی و آرامی ) قرن 3 قبل از میلاد توسط آشوکا ، پادشاه بودایی هند، رجوع کنید به احكام اشوكا، از قندهار. این مصوبه از تصویب "خداپسندی "با استفاده از اصطلاح یونانی Eusebeia برای دارما حمایت می کند. موزه کابل.
### پیشنهادات نفوذ

ویل دورانت، با اشاره به اینکه آشوكا امپراطور مبلغانی را نه تنها به جاهای دیگر هند و سریلانكا، بلكه به سوریه ، مصر و یونان اعزام كرد ، برای اولین بار در دهه 1930 حدس زد كه احتمالاً آنها در آماده سازی زمینه تعلیم مسیحی كمك كرده‌اند.  آیین بودا در جهان شرقی یونان ( یونانی-بودایی ) برجسته بود و به آیین رسمی پادشاهی جانشین یونان شرقی به امپراطوری اسکندر بزرگ ( پادشاهی یونان-باختریان (250 قبل از میلاد - 125 قبل از میلاد) و پادشاهی هند و یونان (180) تبدیل شد. قبل از میلاد - 10 سال م)). چندین مبلغ برجسته بودایی یونان ( Mahadharmaraksita و Dharmaraksita ) شناخته می شوند و پادشاه هند و یونان مناندر اول به آیین بودا گروید ، و به عنوان یکی از حامیان بزرگ بودیسم شناخته می شود. (به میلیندا پانها مراجعه کنید. ) برخی از مورخان جدید اظهار داشتند که نظم خانقاهی پیش از مسیحیت در مصر از Therapeutae احتمالاً تغییر شکل واژه Pali "Theravāda"  نوعی بودیسم است، و جنبش ممکن است "تقریباً به طور کامل کشیده شده باشد" ( الهام گرفته از تعالیم و اعمال زهد بودایی ".  آنها حتی ممکن است از فرزندان فرستادگان آسوکا در غرب باشند.  درست است که سنگ قبرهای بودایی مربوط به دوره بطلمیوسی نیز در اسکندریه در مصر پیدا شده است که با تصاویر چرخ دارما تزئین شده است و نشان می دهد بودایی ها در زمان آغاز مسیحیت در مصر یونانی زندگی می کردند.  حضور بوداییان در اسکندریه یکی از نویسندگان را به این نکته سوق داده است: "بعداً در همین مکان بود که برخی از فعالترین مراکز مسیحیت تأسیس شدند".[] پدر کلیسای اولیه کلمنت اسکندریه (درگذشت 215 میلادی) نیز از بودا آگاه بود و در Stromata (Bk I، Ch XV) خود نوشت: "ژیمناوزوفیست های هند نیز تعداد زیادی دارند و دیگر فیلسوفان بربر. و از این دسته دو کلاس وجود دارد ، بعضی از آنها Sarmanæ و بعضی دیگر Brahamins نامیده می شوند. و کسانی از Sarmanæ که "هیلوبی" نامیده می شوند ، نه در شهرها ساکن هستند و نه سقفی بر روی آنها قرار دارند ، بلکه در پوست درختان پوشیده شده ، از آجیل تغذیه می کنند و در دستان خود آب می نوشند. مانند کسانی که امروزه به آنها Encratites می گویند ، آنها نه ازدواج و نه بچه دار شدن را می دانند. برخی نیز از سرخپوستان احکام اطاعت بودا (Βούττα) آنها، در حساب از قداست فوق العاده خود، آنها را به افتخارهای الهی مطرح شده است. "

نیکولاوس دمشقی، و دیگر نویسندگان باستان، نقل می‌کنند که در سال 13 میلادی، در زمان آگوستوس (درگذشت 14 پس از میلاد) ، وی در انطاکیه (نزدیک آنتاکیا امروزی در ترکیه کمی بیش از 300 مایلی اورشلیم) با سفارتخانه‌ای که نامه ای نوشته به یونانی از جنوب هند امپراتوری Pandya تحویل داده شد در حالی که سزار در جزیره ساموس بود. این سفارت را حکیمی همراهی کرد که بعداً ، برهنه ، مسح و راضی ، خود را در آتن سوزاند.  جزئیات کتیبه مقبره وی مشخص می کرد که وی یک شرامانا است ، "نام او زارمانوچگاس بود" ، وی یک بومی هند از بارگوسا بود و "طبق عادت کشورش خود را جاودانه کرد". کاسیوس دیو  و پلوتارک  به همین داستان استناد می کنند. مورخ جری ا. بنتلی (1993) خاطرنشان كرد: "این احتمال وجود دارد كه آیین بودا در اوایل پیشرفت مسیحیت تأثیر داشته باشد" و اینكه دانشمندان "توجهات بسیاری را به زمینه های تولد ، زندگی ، آموزه ها و مرگ بودا و عیسی جلب كرده اند". 

این پیشنهاد که یک مسیح بزرگسال قبل از شروع رسالتش به هندوستان سفر کرده و تحت تأثیر آیین بودایی قرار گرفته است، اولین بار توسط نیکولاس نووتویچ در سال 1894 در کتاب *زندگی ناشناخته عیسی مسیح مطرح شد* که به طور گسترده‌ای منتشر شد و اساس نظریه های دیگر قرار گرفت.   نظریه نوتوویچ از ابتدا بحث برانگیز بود و مورد انتقاد گسترده ای قرار گرفت.  هنگامی که داستان وی توسط مورخان مورد بررسی مجدد قرار گرفت ، نوتوویچ اعتراف کرد که شواهد را جعل کرده است. 

### رد نفوذ

 *مصلوب شدن* (1622) توسط سیمون ووت. کلیسای مسیح ، جنوا. مصلوب شدن مسیح در اعتقاد مسیحیان اساسی است. 
بیشتر محققان بر این باورند که هیچ مدرک تاریخی مبنی بر تأثیر آیین بودایی بر مسیحیت وجود ندارد، پائولا فردریکسن اظهار داشت که هیچ کار علمی جدی منشأ مسیحیت را خارج از زمینه یهودیت فلسطین قرن 1 قرار نداده است.   لزلی هولدن اظهار داشت كه اگرچه موازین مدرن بین تعالیم عیسی و بودا ترسیم شده است ، اما این مقایسه ها پس از تماسهای تبلیغی در قرن نوزدهم پدیدار شده است و از نظر تاریخی هیچ شواهد موثقی از ارتباط بین بودیسم و مسیح وجود ندارد. 

علمای دیگر مانند ادی و بوید می‌گویند که هیچ شواهدی از یک تأثیر تاریخی توسط منابع در خارج بر روی نویسندگان عهد جدید وجود ندارد و بسیاری از دانشمندان باور دارند که نفوذ تاریخی از این نوع در مسیحیت به طور کامل غیر محتمل است با توجه به اینکه در قرن اول توحیدی گالیله یهودیان به آنچه آنها بعنوان داستانهای بت پرست می‌دیدند افکارشان باز نبوده است.   دائرة *المعارف بودیسم* Macmillan بیان می‌دارد که نظریه‌های تأثیر بودیسم بر اوایل مسیحیت فاقد پایه و اساس تاریخی است. 

فلسفه‌ مدرن هرگونه مبنای تاریخی سفر عیسی مسیح به هند یا تبت یا تأثیرات بین تعالیم مسیحیت و بودیسم را به طور کامل رد کرده و تلاش در نمادگرایی موازی را مواردی از موازی کاری دانسته است که در اهمیت شباهت‌ها بسیار بزرگ نمایی می‌کند.    

  

تصاویر نمادین اصلی این دو سنت، تفاوت ساختار اعتقادی آنها را تأیید می‌کند، زمانی که مرگ صلح آمیز گوتاما بودا در سنین پیری با تصویر خشن مصلوب شدن عیسی مسیح به عنوان قربانی داوطلبانه برای کفاره گناهان بشریت در تضاد به نظر می‌رسد.  دانشمندان بودایی مانند ماسائو آبه ، مرکزیت مصلوب شدن در مسیحیت را شکافی آشتی ناپذیر بین این دو سیستم اعتقادی می‌دانند.  

### پدران کلیسا

 حکاکی قرن هفدهم هیپولیتوس
نویسندگان مسیحی اوایل قرن 3 و 4 مانند هیپولیتوس و اپی فانیوس درباره یك سكیتانیوس كه در حدود سال 50 میلادی به هند سفر كرد ، می نویسند، از آنجا كه وی "آموزه دو اصل" را آورد. ظاهراً شاگرد سکیتانوس ، تربینتوس خود را "بودا" معرفی کرد ("او خود را بودا می نامید" کوریل اورشلیمی ) و در یهودیه به خوبی شناخته شد و گفته شد که با حواریون گفتگو کرده و از تجارت خود با هند کتابهایی را برگردانده است. همین نویسنده می گوید كه كتابها و دانش وی تحت اختیار مانی قرار گرفت و پایه و اساس عقاید مانوی شد. 

سنت جروم (قرن چهارم میلادی) ذکر می کند که اعتقاد بوداییان در مورد به دنیا آمدن بودا از یک باکره به عنوان "نظر [...] به این مطلب اشاره دارد که بودا، بنیانگذار آیین آنها، از طریق یک باکره به دنیا آمده است"  (بودا ، طبق سنت بودایی، از لگن مادرش متولد شد).  گفته شده است که این افسانه تولد از باکره در بودیسم، بر مسیحیت تأثیر گذاشته است. 

### عرفان

 ایرنئوس از لیون برای توصیف بدعت ها اولین بار اصطلاح "عرفانی" را در قرن 2 به کار برد
عرفان شامل فرقه های کوچک مسیحی بود که در قرن های 2 و 5 وجود داشته و توسط مسیحیان جریان اصلی به عنوان بدعت گذار رد می‌شدند. تماس‌هایی بین گنوسی و هندی وجود داشته است، به عنوان مثال بار دایسان، متکلم عرفانی سوری، در قرن 3 مبادلات خود را با مأموریت های افراد مقدس از هند (به یونانی: Σαρμαναίοι، Sramanas) توصیف می‌کند‌، و از طریق سوریه به Elagabalus یا یک سلسله دیگر سوران امپراطور روم می روند. گزارشهای وی توسط پورفیری (De abstin.، iv، 17) و Stobaeus (Eccles.، iii، 56، 141) نقل شده است.

این امر باعث ایجاد پیشنهادهایی از سوی زكاریاس پ. تاندی شده است كه احتمالاً سنت بودایی بر عرفان و از این رو مسیحیت تأثیر گذاشته است. تاندی همچنین تأثیرات احتمالی را از طریق فرقه یهودی Therapeutae در نظر گرفته است، كه به نظر او احتمالاً در قرن اول بودایی بوده اند. 

با این حال، عرفان توسط مسیحیان به شدت رد شد و س. 180 ایرنئوس در كتاب "*در مورد كشف و سرنگونی به اصطلاح عارضه عرفان"* *كه عموماً در برابر بدعت‌ها* خوانده می‌شود، علیه آنها به طور كامل نوشت.  در قرن سوم هندی‌‌های غیر مسیحی نیز توسط مسیحیانی که اعمال خود را محکوم می‌کردند، بدعتگذار قلمداد می‌شدند. 

ایلین پاگلز تحقیق در مورد تأثیر بودیسم بر عرفان را تشویق کرده است، اما او معتقد است که گرچه جذاب است، اما شواهد هر گونه نفوذی بی نتیجه است.  وی همچنین نتیجه گرفت که این موازات ممکن است تصادفی باشد زیرا سنتهای موازی ممکن است در فرهنگهای مختلف ظهور کند.

همچنین ببینید
-------------

* آیین بودا و مسیحیت
* بارلام و یوسفات
* عیسی سوترا
* نستوریان استل

منابع
-----

1. 1 2  McEvilley, p391
2. ↑  Clement of Alexandria Stromata. BkI, Ch XV  (Accessed 19 Dec 2012)
3. 1 2  *Encyclopedia of Buddhism* (Volume One) by Robert E. Buswell (Feb 2004) شابک ‎۰۰۲۸۶۵۷۱۹۵ Macmillan pages 159
4. 1 2  *Jesus: The Complete Guide* by J. L. Houlden (Feb 8, 2006) شابک ‎۰۸۲۶۴۸۰۱۱X pages 140-144
5. 1 2  Fredriksen, Paula. *From Jesus to Christ*. Yale University Press, 2000, p. xxvi.
6. 1 2  *The Jesus legend: a case for the historical reliability of the synoptic gospels* by Paul R. Eddy, Gregory A. Boyd 2007 شابک ‎۰−۸۰۱۰−۳۱۱۴−۱ page 53-54
7. 1 2  *Philosophers Explore The Matrix* by Christopher Grau (Sep 1, 2005) شابک ‎۰۱۹۵۱۸۱۰۶۹ Oxford Univ Press page 259
8. ↑  *The Boundaries of Knowledge in Buddhism, Christianity, and Science* by Paul D Numrich (Dec 31, 2008) شابک ‎۳۵۲۵۵۶۹۸۷۴ page 10
9. ↑  *Communicating Christ in the Buddhist World* by Paul De Neui and David Lim (Jan 1, 2006) شابک ‎۰۸۷۸۰۸۵۱۰۶ page 34
10. ↑  In the 13th century, international travelers, such as Giovanni de Piano Carpini and William of Ruysbroeck, sent back reports of Buddhism to the West and noted the similarities to Nestorian Christian beliefs .Macmillan Encyclopedia of Buddhism, 2004, page 160
11. ↑  1. Will Durant, The Story of Civilization: Our Oriental Heritage, Part One (New York: Simon and Schuster, 1935), vol. 1, p. 449.
12. ↑  See Zacharias P. Thundy, Buddha and Christ
Nativity Stories and Indian Traditions (Leiden: Brill, 1992), 244-5.
13. ↑  Thundy, ibid.
14. ↑  Thundy, ibid.
15. ↑  The Greeks in Bactria and India, W.W. Tarn, South Asia Books, شابک ‎۸۱−۲۱۵−۰۲۲۰−۹'
16. ↑  Clement of Alexandria Stromata. BkI, Ch XV  (Accessed 19 Dec 2012)
17. ↑  Strabo, *Geography* Bk XV, Ch1, 73
18. ↑  *Hist* 54.9,
19. ↑  69,1
20. ↑  *The Unknown Life Of Jesus Christ: By The Discoverer Of The Manuscript* by Nicolas Notovitch (Oct 15, 2007) شابک ‎۱۴۳۴۸۱۲۸۳۹
21. ↑  *Forged: Writing in the Name of God--Why the Bible's Authors Are Not Who We Think They Are* by Bart D. Ehrman (Mar 6, 2012) شابک ‎۰۰۶۲۰۱۲۶۲۲ page 252 "one of the most widely disseminated modern forgeries is called *The Unknown Life of Jesus Christ*"
22. ↑  Simon J. Joseph, "Jesus in India?" *Journal of the American Academy of Religion* Volume 80, Issue 1 pp. 161-199 "Max Müller suggested that either the Hemis monks had deceived Notovitch or that Notovitch himself was the author of these passages"
23. ↑  *New Testament Christology by Frank J. Matera 1999 شابک ‎۰−۶۶۴−۲۵۶۹۴−۵ page 67*
24. 1 2  *Jesus: The Complete Guide* 2006 by Leslie Houlden شابک ‎۰۸۲۶۴۸۰۱۱X page 140
25. 1 2  Gerald O'Collins, "The Hidden Story of Jesus" *New Blackfriars* Volume 89, Issue 1024, pages 710–714, November 2008
26. ↑  Van Voorst, Robert E (2000). Jesus Outside the New Testament: An Introduction to the Ancient Evidence. Eerdmans Publishing. شابک ‎۰−۸۰۲۸−۴۳۶۸−۹ page 17
27. ↑  *The Historical Jesus in Recent Research* edited by James D. G. Dunn and Scot McKnight 2006 شابک ‎۱−۵۷۵۰۶−۱۰۰−۷ page 303
28. ↑  *Buddhism and Interfaith Dialogue* by Masao Abe and Steven Heine (Jun 1, 1995) pages 99-100
29. ↑  *Mysticism, Christian and Buddhist* by Daisetz Teitaro Suzuki ((Aug 4, 2002)) شابک ‎۱۶۰۵۰۶۱۳۲۸ page 113
30. ↑  Catholic Encyclopedia (Public Domain, quoted in )
31. ↑  Jerome-Against-Jovinianus, 815, Online Viewing:  بایگانی‌شده در ۵ مه ۲۰۲۱ توسط Wayback Machine
32. ↑  Andre Grabar "Christian iconography, a study of its origins", p129
33. ↑  *Buddha and Christ* by Zacharias P. Thundy (Jan 1, 1993) شابک ‎۹۰۰۴۰۹۷۴۱۴ pages 244-245
34. ↑  *The Ancient World: Dictionary of World Biography (Vol 1) by Frank N. Magill (Mar 1, 1999) شابک ‎۱۵۷۹۵۸۰۴۰۸ page 597*


1. ↑  Cyril of Jerusalem, Sixth Catechetical Lecture Chapter 22-24:
"22. There was in Egypt one Scythianus, a Saracen by birth, having nothing in common either with Judaism or with Christianity. This man, who dwelt at Alexandria and imitated the life of Aristotle, composed four books, one called a Gospel which had not the acts of Christ, but the mere name only, and one other called the book of Chapters, and a third of Mysteries, and a fourth, which they circulate now, the Treasure. This man had a disciple, Terebinthus by name. But when Scythianus purposed to come into Judaea, and make havoc of the land, the Lord smote him with a deadly disease, and stayed the pestilence.  

23. But Terebinthus, his disciple in this wicked error, inherited his money and books and heresy, and came to Palestine, and becoming known and condemned in Judaea he resolved to pass into Persia: but lest he should be recognised there also by his name he changed it and called himself Buddas. However, he found adversaries there also in the priests of Mithras: and being confuted in the discussion of many arguments and controversies, and at last hard pressed, he took refuge with a certain widow. Then having gone up on the housetop, and summoned the daemons of the air, whom the Manichees to this day invoke over their abominable ceremony of the fig, he was smitten of God, and cast down from the housetop, and expired: and so the second beast was cut off.  

24. The books, however, which were the records of his impiety, remained; and both these and his money the widow inherited. And having neither kinsman nor any other friend, she determined to buy with the money a boy named Cubricus: him she adopted and educated as a son in the learning of the Persians, and thus sharpened an evil weapon against mankind. So Cubricus, the vile slave, grew up in the midst of philosophers, and on the death of the widow inherited both the books and the money. Then, lest the name of slavery might be a reproach, instead of Cubricus he called himself Manes, which in the language of the Persians signifies discourse. For as he thought himself something of a disputant, he surnamed himself Manes, as it were an excellent master of discourse. But though he contrived for himself an honourable title according to the language of the Persians, yet the providence of God caused him to become a self-accuser even against his will, that through thinking to honour himself in Persia, he might proclaim himself among the Greeks by name a maniac."