برای الگوریتم کامپیوتری، الگوریتم تقسیم و حل را ببینید.

**تفرقه بینداز و حکومت کن** (به لاتین: divide et impera) مثل معروفی است که ابتدا اردشیر دراز دست، سپس فیلیپ دوم مقدونی پدر اسکندر مقدونی نسبت داده شده و پس از او توسط ژولیوس سزار و ناپلئون بناپارت به عنوان یک استراتژی مورد استفاده بوده و البته موارد استفاده این استراتژی در طول تاریخ بسیار است.

این استراتژی عبارت است از به‌دست‌آوری یا نگهداری قدرت (سیاسی و اجتماعی) از راه شکستن یا تجزیه یک قدرت متمرکز به بخش‌های کوچکتری که هر یک از این بخش‌های کوچکتر به تنهایی قدرت کمتری از اجراکنندهٔ این استراتژی را دارند. در جهان امروز، این استراتژی بیشتر به شکل برچسب‌زنی بر روی اقشار مردم و سپس جداسازی یا تقسیم‌بندی آنان با عنوان‌های مختلف است. همچنین این اصل می‌تواند به‌صورت دودسته‌کردن مردم به‌وسیله رفتار دوگانه حکومت باشد. بدین صورت اجراکننده استراتژی، حتی اگر بتواند بخش کوچکی از جامعه را مقابل بخش بزرگی از آن قرار دهد، قدرت را تحت کنترل خود حفظ خواهد کرد.

سردیس فیلیپ دوم مقدونیسردیس فیلیپ دوم مقدونی**تقسیم کن و غلبه کن** (به انگلیسی: divide and conquer) عنوان دیگری از همین مثل است که روش اصلی برای حل مسائل در زبان‌های برنامه‌نویسی است.

ارکان این تکنیک عبارتند از:

* ایجاد و تشویق تقسیمات بین «مادون» ها برای جلوگیری از ایجاد اتحادی که حاکم مسلط و دارای قدرت عالیه را به چالش بکشد
* پرورش بی‌اعتمادی، کینه، عداوت و خصومت بین حکمرانان محلی.

سیاست تقسیم‌بندی بارها توسط دولت بریتانیا علیه کشورهای مختلف اجرا شده‌است؛ ازجمله سودان، نیجریه و شبه‌قارهٔ هند.

### سیاست داخلی

این فن در سیاست داخلی بیشتر علیه مخالفان انجام می‌گیرد؛ بدین معنی که حکومت‌ها مخالفان خود را با برخی عنوان‌های مختلف برچسب‌زنی کرده، به چند دسته متضاد تقسیم‌بندی می‌کنند سپس در مرحله دوم با ابزارهایی مانند رسانه، آنان را علیه یکدیگر می‌شورانند. اما در شکل دیگر، دشمن دومی برای همهٔ مخالفان تراشیده یا ایجاد می‌شود که این دشمن خود، دشمن حکومت نیز باشد. همچنین در بحران‌ها نیز شکل دیگر به‌کارگیری این اصل، ایجاد بحران دوم است.

سیاست تفرقه‌اندازی در دوران اردشیر دراز دست
-------------------------------------------

از اواخر سال‌های ۴۰ سده ۵ پ. م ساتراپ‌های ایرانی شرق آسیای صغیر دوباره اما با احتیاط، به فکر دست یابی به سواحل غربی افتادند. در ۴۴۰ پ. م پیسولتس، ساتراپ لیدی، خواست که جزیره ساموس را در دریای اژه دوباره برای شاه تصرف کند، اما عقب‌نشینی کرد. یک بار دیگر در ۴۳۰ پ. م پیسرتنس در حمایت از اشراف کولوفن دست به اقدامی مشابه زد. اما در ۴۴۷ پ. م پاخس، سردار آتنی موفق به برگرداندن حکومت به آتنی‌ها شد.

شورش‌های مداوم مردم کشورهای تابع ایران، همراه با شکست‌های نظامی و نیز طغیان ساتراپ‌ها با کمک سربازهای مزدور یونانی صورت می‌گرفت، اردشیر اول و جانشین‌هایش را مجبور ساخت تا در سیاست‌های خود نسبت به یونان تغییری اساسی ایجاد نماید. سیاستمدارهای ایرانی که به خوبی با امور مربوط به یونان آشنا بودند، به خوبی می‌دانستند هنگامی که یونان یکپارچه نباشد، برای امپراتوری ایران تهدیدی به‌شمار نخواهد آمد؛ بنابراین ایرانیان سیاست رشوه پردازی در پیش گرفتند تا سیاستمدارها و خطیب‌های معروف یونانی را بدنام و بی‌اعتبار سازند و اصل شعار «تفرقه بینداز و حکومت کن» را پیشه خود سازند. جریان یافتن طلاهای ایرانی به سوی یونان، کار خود را کرد و باعث تفرقه یونان گردید. پس از آن ایرانی‌ها شروع کردند تا گام‌های بعدی را بردارند: یک کشور را علیه دیگری تحریک کنند تا آنکه به‌طور کامل آن‌ها را گرفتار یکدیگر سازند و در نتیجه وقتی نداشته باشند که به ایران توجه کنند.

اصولاً پراکندگی یونان مربوط می‌شد به مسائل سیاسی کشورهایی که حکومت اولیگارشی (تحت نظر متنفذین) داشتند و گرایش آن‌ها به سوی اسپارتا بود، دسته دیگر حکومت‌هایی بودند دموکراتیک که آن‌ها همگی به آغوش آتن پناه برده بودند. درگیری‌های سیاسی بین آتن و اسپارتا کاهش نیافته بود. دو متحد اسپارتا یکی کورینت و دیگری مگا را رقیب تجاری آتن بودند، آن‌ها با مشاهده قدرت گرفتن آتن به اسپارتا اصرار می‌ورزیدند تا با آتن از در جنگ درآیند. در سال ۴۳۱ پیش از میلاد، سرانجام اتحادیه پلوپونسوسی‌ها دست به جنگ زدند، جنگی که رضایت خاطر کامل ایران را فراهم ساخت. این جنگ تحت رهبری اسپارتا اتحادیه پلوپونسوسی‌ها را علیه امپراتوری دریایی آتن وارد جنگ کرد. این جنگ یکی از مخرب‌ترین رویدادهای یونان باستان به‌شمار می‌آید. جنگی که باعث بروز مصیبت‌های فاجعه باری برای سراسر یونان گردید. این جنگ تا سال ۴۰۴ پ.م. دوام یافت. در خلال این جنگ، موقعیت سیاسی آتن چندین بار تغییر یافت. هر دو طرف برای دریافت کمک، دست به دامن ایرانی‌ها شدند و چنین بود که ایران گاه به اسپارتا و گاه به آتن کمک می‌کرد. علاقه ایران تنها به این مسئله، تضعیف دو طرف بود.

هنگامی که جنگ آغاز شد در کشورهای گوناگون یونان گسترده جروبحث بین حزب‌های دموکرات و اولیگارشی آغاز شد و نمایندهای این دو حزب، به ترتیب گرایش هر حزب به کشور مربوط، به اسپارتا و آتن رفتند و از آن کشورها خواستند تا با اعزام نیرو، رقیب را شکست دهند.

در آغاز جنگ، آتن تلفات سنگینی داد و خسارت زیادی متحمل شد، زیرا در سال ۴۳۰ پ.م. شهر آتن گرفتار شیوع بیماری طاعون شد. طبق نظر توسیدیدس این بیماری واگیردار ابتدا در حبشه آغاز شد و سپس به مصر و لیبی سرایت کرد و بعد به قسمت عمده امپراتوری ایران رسید و سرانجام آتنی‌ها را گرفتار کرد.

ولی در آن زمان اسپارتا در وضع و موقعیتی نبود که بتواند شکستی بر آتن تحمیل کند، برای اینکه جهت ادامه جنگ نیاز به پول داشت. از آنجا که ایرانی‌ها می‌توانستند بودجه لازم در اختیار اسپارتا بگذارند، آن‌ها هم بی‌درنگ طلاهای ایرانی را قبول کردند، در عوض وعده دادند که یونانی‌های آسیای صغیر را دوباره زیر سلطه ایرانی‌ها برمی‌گردانند، ولی اجرای این وعده و پیمان به طول انجامید. ایران از نیروی روزافزون اسپارتا بیمناک بود. در حالی که ساتراپ‌های آسیای صغیر هر یک جداگانه با سیاست شخصی خود هدف‌های خویش را دنبال می‌کردند. از سوی دیگر اسپارتا پیمانی را که با شاه بزرگ بسته بود، به تأخیر انداخت، زیر آن‌ها تصمیم گرفتند که منافع یونانی‌های آسیای صغیر را با آن سرعت به خطر نیندازند. با وجود این اسپارتائی‌ها از ایرانی‌ها خواستند که ناوگان فنیقی‌ها را برای کمک به متحد آن‌ها پلوپونسوس اعزام دارند و مزد ملوان‌های کشتی‌های پلوپونسوس را بپردازد؛ ولی فعالیت‌ها و روند کار رهبران اسپارتا ناسازگار و متناقض بود. توسیدیدس گزارش داد که در دهانه رود استریمون در تراس آتنی‌ها آرتافرنس را که از طرف اردشیر اول به اسپارتا اعزام شده بود، اسیر کردند. در میان لوازم شخصی وی آتنی‌ها نامه‌ای یافتند که به زبان آرامی نوشته شده بود مبنی بر اینکه شاه نمی‌داند این لاسه‌دائی‌مونی‌ها چه می‌خواهند، زیرا تمام سفیرهای آن‌ها خلاف یکدیگر صحبت می‌کنند.

جستارهای وابسته
---------------

* هراس‌افکنی
* کارزار لکه‌دار کردن
* پرچم دروغین
* پروپاگاندای سیاه
* پرووکاتور
* اردشیر دراز دست
* تاکتیک سالامی
* تضعیف اجتماعی
* توسل به شخص
* جنگ روانی
* سازمان صوری
* سیاست‌های هویتی
* نفرت‌پراکنی
* نکته انحرافی
* تمامیت‌خواهی

|  |  |
| --- | --- |
|  | معنای ***conquest*** را در ویکی‌واژه، واژه‌نامهٔ آزاد، ببینید. |

منابع
-----

1. ↑
2. ↑  «داعش میراث شوم استعمار برای خاورمیانه/ دلایل تجزیه امپراطوری عثمانی». *پایگاه خبری یافته*. ۲۰۱۴-۰۹-۲۷. دریافت‌شده در ۲۰۱۶-۰۴-۲۸.نگهداری یادکرد:تاریخ و سال (رده)
3. ↑  ویکی‌پدیای انگلیسی
4. ↑  سوئیفت، آدام (۱۳۸۵). *فلسفه سیاسی*. تهران: گروه انتشاراتی ققنوس. شابک ۹۶۴-۳۱۱-۶۵۷-۳.

| * ن
* ب
* و
راهکارهای روان‌شناختی |
| --- |
| سامانه پاداش مغز - خرسندی
(positive reinforcement) | 
* توجه
* رشوه‌خواری
* Child grooming
* چاپلوسی
* هدیه‌ها
* خودشیرینی
* Love bombing
* نظریه تلنگر
* Praise
* Seduction
* لبخند
* Superficial charm
* اشک تمساح

 |
| معکوس - ناخرسندی
(positive punishment) | 
* خشم
* ترور شخصیت
* گریستن
* Emotional blackmail
* Fearmongering
* اخم
* Glaring
* Guilt trip
* توجه
* Intimidation
* Nagging
* نقد
* پرخاشگری منفعلانه
* Relational aggression
* Sadism
* شرم
* Silent treatment
* Social rejection
* دشنام‌گویی
* اجبار
* سرزنش قربانی
* مظلوم‌نمایی
* جیغ‌زدن

 |
| Intermittent or partialnegative reinforcement | 
* Climate of fear
* Traumatic bonding

 |
| روش‌های دیگر | 
* Bait-and-switch
* فریب
* انکار
* Deprogramming
* گمراه‌سازی
* تحریف‌های شناختی
* حواس‌پرتی
* تفرقه بینداز و حکومت کن
* گرفتاری دوسره
* Entrapment
* Evasion
* Exaggeration
* Gaslighting
* Good cop/bad cop
* القائات
* Low-ball
* دروغ
* Minimisation
* Moving the goalposts
* Pride-and-ego down
* Rationalization
* Reid technique
* Setting up to fail
* Trojan horse
* شما یا با ما هستید یا بر ما

 |
| زمینه‌ها | 
* Abuse
* Abusive power and control
* Advertising
* قلدری
* Catholic guilt
* Confidence trick
* Guilt culture
* بازجویی
* Jewish guilt
* کلیشه‌های یهودیان
* Moral panic
* دستکاری رسانه‌ای
* کنترل ذهن
* بازی فکری
* موبینگ
* پروپاگاندا
* فروشندگی
* گریختن
* Shame culture
* کمپین اسمیر
* دفاع در برابر مهندسی اجتماعی
* اسپین دکتر
* Suggestibility
* Whispering campaign

 |
| جستارهای وابسته | 
* اختلال شخصیت ضداجتماعی
* جرئت‌ورزی
* Blame
* اختلال شخصیت مرزی
* چماق و هویج
* Dumbing down
* Enabling
* فهرست مغالطه‌ها
* شهرآشوب
* Gaming the system
* دهان‌بینی
* اختلال شخصیت نمایشی
* Impression management
* ماکیاولیسم
* خودشیفتگی
* اختلال شخصیت خودشیفته
* مرزهای شخصی
* اقناع
* Popularity
* فرافکنی
* سایکوپاتی

 |