**ارتش باواریا** (به آلمانی: *Bayerische Armee*) ارتش دوک نشین و سپس پادشاهی باواریا بود. این کشور پس از وحدت آلمان در سال ۱۸۷۰ در ارتش آلمان ادغام شد و نام واحدهای خود را تا جنگ جهانی اول حفظ کرد.

تاریخچه
=======

ارتش باواریا در امپراتوری مقدس روم (تا سال ۱۸۰۵)
------------------------------------------------

در سال ۱۶۸۱ قانون اساسی نظامی امپراتوری، باواریا را موظف کرد که برای ارتش امپراتوری نیرو فراهم کند. علاوه بر این، تأسیس ارتش دائمی برای باواریا به‌طور فزاینده ای به عنوان نشانه ای از دولت-ملت و ابزار مهم قدرت-سیاست مطلق گرا تلقی می‌شد. در یک اردوگاه صحرایی در شوِبیش گموند در ۱۲ اکتبر ۱۶۸۲، نیروهای تازه استخدام شده رسماً به خدمت باواریا درآمدند که متشکل از هفت هنگ پیاده‌نظام، دو هنگ دراگون و دو هنگ کراسیر به همراه یک سپاه توپخانه راه اندازی شد. رنگ آبی میانی که قبلاً در میان پیاده‌نظام باواریا مورد استفاده گسترده قرار داشت از سال ۱۶۸۴ دوباره مورد استفاده قرار گرفت. کیراسیرها و توپخانه‌ها تونیک خاکستری روشن می‌پوشیدند، در حالی که دراگون تونیک‌های قرمز یا آبی می‌پوشیدند. ارتش باواریا در زمان ماکسیمیلیان دوم ، انتخابگر باواریا در طول جنگ بزرگ عثمانی، به ویژه در دوران محاصره بلگراد، متمایز شد.

در طول جنگ جانشینی اسپانیا، باواریا در کنار فرانسه جنگید. پس از شکست در نبرد بلنهایم، ارتش باواریا به عنوان یک نیروی جنگی منسجم وجود نداشت، اگرچه باقیمانده‌های کوچک تا پایان جنگ به مبارزه ادامه دادند. بایرن پس از جنگ توسط نیروهای اتریشی اشغال شد، که منجر به خیزش مردم شد، به طوری که بصورت خونین سرکوب شد. تا قبل از سال ۱۷۰۱ که جنگ جانشینی اسپانیا رخ داد، ترکیب ارتش همان بود که در زمان جنگ با عثمانی وجود داشت.

در سال ۱۷۹۰ اصلاحات اساسی در ارتش باواریا بوجود آمد. ژنرال‌های توانا ارتش باواریا را بر اساس دیسیپلین فرانسوی اصلاح کردند و به زودی مدرن‌ترین ارتش در آلمان و اولین ارتشی در آلمان شد که شلاق زدن را لغو کرد. ارتش باواریا عمدتاً مبتنی بر خدمت سربازی اجباری بود.

۱۸۷۱–۱۹۱۸: امپراتوری آلمان
--------------------------

در قانون اساسی امپراتوری آلمان، باواریا (بایرن) توانست حقوق گسترده‌ای را به ویژه در مورد حاکمیت نظامی برای خود تضمین کند. ارتش باواریا نه تنها مانند پادشاهی‌های ساکسونی و وورتمبرگ، نیروهای خود، وزارت جنگ و سیستم قضایی نظامی خود را حفظ کرد، بلکه از شماره گذاری مجدد هنگ‌های ارتش در سراسر امپراتوری مستثنی شد و فقط تحت کنترل امپراتوری آلمان قرار گرفت. کنترل در زمان جنگ باواریا همچنین لباس‌های پیاده‌نظام آبی روشن خود را حفظ کرد. افسران و مردان ارتش باواریا همچنان به پادشاه باواریا و نه امپراتور آلمان سوگند یاد می‌کردند. با این وجود، طرحی یونیفرم‌ها، تجهیزات و آموزش به سبک پروس استاندارد شد.

جنگ جهانی اول
=============

در آغاز جنگ، بیشتر نیروهای باواریا در ارتش ششم آلمان به فرماندهی شاهزاده روپرشت باواریا، وابسته به فرماندهی عالی ارتش آلمان، گروه‌بندی شدند. نیروهای ذخیره ای که در بایرن باقی مانده بود تحت نظارت وزارت جنگ باواریا باقی ماند. ارتش ششم در نبرد لورن در سال ۱۹۱۴ و در نبردهای دیگر در جبهه غربی جنگید، اما به تدریج واحدهای آن با لشکرهای غیر باواریایی جایگزین شدند. سرجوخه آدولف هیتلر، اگرچه تابع اتریش-مجارستان بود، به عنوان داوطلب در هنگ پیاده‌نظام شانزدهم باواریا خدمت کرد.

در مجموع ۲۰۰۰۰۰ تبعه باواریا در جریان درگیری کشته شدند.

باواریا همچنین نیروهای خود را در قلعه‌های کنفدراسیون آلمان در لاندو و اولم نگهداری می‌کرد.

پس از سال ۱۹۱۸
==============

انقلاب نوامبر ۱۹۱۸ آلمان منجر به کناره‌گیری لودویگ سوم پادشاه بایرن شد. برخی از سربازان در حال خلع ید به فرایکورپس محافظه کار دولت موقت بامبرگ علیه جمهوری شوراهای باواریا که در مونیخ اعلام شده بود، پیوستند.

معاهده ورسای در سال ۱۹۱۹ منجر به انحلال ارتش امپراتوری آلمان شد. دولت باواریا ارتش کوچکی به نام رایشسور باواریا تشکیل داد که در سال ۱۹۲۴ در رایشسور جمهوری وایمار ادغام شد.

جستارهای وابسته
===============

* وزارت جنگ (پادشاهی باواریا)
* امپراتوری آلمان
* پادشاهی بایرن (باواریا)
* انتخابگرنشین بایرن
* پروس
* ارتش امپراتوری آلمان

منابع
=====

1. ↑  بخشی از قانون در امپراتوری مقدس روم
2. ↑  کریسمس خونین
3. ↑  "Convention between France, Grand Duchy of Baden, Bavaria, Grand Duchy of Hesse, Netherlands, and Prussia, Relative to the Navigation of the Rhine. Signed at Mannheim, October 17, 1868". *American Journal of International Law*. **12** (S3): 195–195. 1918-07. doi:10.1017/s0002930000100065. ISSN 0002-9300. `{{cite journal}}`: Check date values in: `|date=` (help)
4. ↑  Friedrichfranz Feeser: *Das Bayernbuch vom Weltkriege 1914–1918.* Stuttgart 1930. S. 183. / Bayer. Kriegsarchiv: *Die Bayern im Großen Kriege 1914–1918.* München 1923. S. 595. ging noch von 188.000 Toten aus, nachdem von ca. 20.000 vermisst Gebliebenen zu diesem Zeitpunkt nur die Hälfte als tot vermutet wurde.
5. ↑  «Demobilmachung, 1918/1919 (militärisch) – Historisches Lexikon Bayerns». *www.historisches-lexikon-bayerns.de*. دریافت‌شده در ۲۰۲۲-۰۳-۰۹.
6. ↑  Kobler, Michael (1986-08-01). "I. Andreas Kraus, Geschichte Bayerns. Von den Anfängen bis zur Gegenwart. II. Ders. , Grundzüge der Geschichte Bayerns. III. Handbuch der bayerischen Ämter, Gemeinden und Gerichte 1799 – 1980". *Zeitschrift der Savigny-Stiftung für Rechtsgeschichte: Germanistische Abteilung*. **103** (1): 446–449. doi:10.7767/zrgga.1986.103.1.446. ISSN 2304-4861.