***رساله منطقی-فلسفی*** (به لاتین: Tractatus Logico-Philosophicus) که گاهی به اختصار ***تراکتاتس*** خوانده می‌شود، نام تنها کتابی است از ویتگنشتاین فیلسوف اتریشی که در زمان حیات وی به چاپ رسید. او این کتاب را در دوران سربازی و اسارت در جنگ جهانی اول نوشت. اولین چاپ آن به زبان آلمانی با نام *Logisch-Philosophische Abhandlung* در سال ۱۹۲۱ بود و امروزه به عنوان یکی از مؤثرترین کتاب‌های فلسفی قرن بیستم شناخته می‌شود. این کتاب شامل پیش گفتار، فهرست نمادهای رساله منطقی-فلسفی، درآمدی بر این کتاب نوشته برتراند راسل، پیش گفتار نویسنده و متن رساله منطقی-فلسفی است.

متن رساله شامل هفت گزاره است که هر یک زیربخش‌هایی دارد. ویتگنشتاین در این کتاب به شرط‌هایی پرداخته که به وسیله یک زبان منطقی برآورده شوند. راسل نوشته شدن این کتاب را به این دلیل که ویتگنشتاین در این کتاب به قاعده‌های دستور زبان فلسفی پرداخته با اهمیت دانسته‌است.

نظرات ویتگنشتاین در رساله
-------------------------

ویتگنشتاین جهان را شامل تمام آنچه وضع واقع است می‌داند یعنی مجموعه‌ای از بوده‌ها (آنچه هست) و اشیاء که بودن جهان را تعیین کرده‌اند. او وضع واقع را شامل بوده‌ها می‌داند که وجود وضعیت چیزها می‌باشد. جوهر جهان فقط می‌تواند یک صورت را تعیین کند و نمی‌تواند هیچ گونه خصلت‌های مادی را تعیین کند. ویتگنشتاین همانند برخی از دیگر فیلسوفان جوهر را چیزی که مستقل از آنچه واقع است می‌داند و در تأیید نظر خود آن را دارای صورت و گنجانیده (محتوا) می‌نامد. او امور را به دو دسته ایستا و نااستوار تقسیم می‌کند و سپس به تعریف نگاره می‌پردازد. او نگاره‌ها را بوده‌هایی می‌داند که موقعیت چیزها را در مکان منطقی یعنی وجود داشتن یا نداشتن وضعیت چیزها را بر ما مشخص می‌کنند. او درست یا نادرست بودن نگاره را منوط به صرفاً شناخت آن نگاره نمی‌داند بلکه تطبیق نگاره را با واقعیت شرط اصلی شناخت درستی یا نادرستی آن می‌داند. فلسفه باید عنصر اندیشیدنی را کرانمند سازد یعنی برایش مرز تعیین کند و برای عنصر نااندیشیدنی نیز چنین کند. به این دلیل فلسفه عنصر نااندیشیدنی را از درون به وسیله عنصر اندیشیدنی محصور می‌کند و بیانگر عنصر ناگفتنی است بدین طریق که عنصر گفتنی را به روشنی بازمی نماید. صورت کلی یک گزاره در منطق همان گوهر گزاره است. توصیف کلی‌ترین صورت یک گزاره توصیف نخست نشانه کلی واحد و یگانه منطق است. فرگه می‌گوید هر گزاره‌ای که درست تشکیل شده باشد باید معنایی داشته باشد و ویتگنشتاین می‌گوید هر گزاره ممکن درست تشکیل شده‌است و اگر معنایی نداشته باشد سبب آن فقط این است که ما به برخی از سازه‌های آن هیچ نشانگری نداده‌ایم. او در ادامه می‌گوید که بحث بر سر تعدادی از مفهوم‌های بنیادی نیست که باید مشخص شوند بلکه سخن بر سر بیان یک قاعده‌است. ویتگنشتاین در ادامه رساله منطقی-فلسفی به بررسی ارتباط گزاره‌ها با یکدیگر برای نشان دادن قانونمندی آنها در یک زبان منطقی پرداخته‌است.

عرفان در رسالۀ منطقی-فلسفی
--------------------------

ویتگنشتاین بر این باور است که چیزی به نام آموزه‌ی مابعدالطبیعه وجود ندارد؛ بلکه آنچه هست، احساسی است که می‌توان آن را امر عرفانی و احساسِ بیان‌ناپذیر نامید که داشتن این احساس برابر است با حل‌شدن معمای زندگی.
عرفانِ ویتگنشتاین، نه‌فقط شامل چهار مطلب ـ ‌فاقد قدرت بودن اراده، سرشت اخلاق، ابدیتِ حاصل از بی‌زمانی و حل‌شدن مسئله‌ی زندگی ـ بود، بلکه شکلی عجیب از خودتنهاانگاری است که در رساله‌ی منطقی-فلسفی به‌اختصار بیان شده است.
ویتگنشتاین آثار تولستوی را خواند و درطول جنگ، تحت‌تاثیر برخی نوشته‌های اخلاقی و دینیِ او قرار گرفت و بازتاب‌هایی از آن نوشته‌ها در رساله‌ی منطقی-فلسفی به‌چشم می‌خورد.
آنچه برای عارف قابل توجه است، این است که جهانی وجود دارد، یعنی یکی از احتمالات (مهم نیست کدام) تحقق یافته است.
منظور ویتگنشتاین از عرفان، نگرشی است که در آن عارف جهان را به‌عنوان یک کلّ درک می‌کند و آن را مجموعه‌ای با ویژگی معین می‌بیند، بلکه احساس می‌کند. طبق نظر ویتگنشتاین ‌نه‌فقط عرفانی آری‌گویان که معمولاً در نوشته‌هایش به آن اشاره می‌کند ممکن است، بلکه عرفان بدبینانه‌ای مثل عرفان شوپنهاور نیز ممکن است. شاید یک نفر بتواند هر دو عرفان را تجربه کند.
دو جنبه‌ی دیگر از عرفان ویتگنشتاین خودتنهاانگاری و زندگی در زمان حال است. هر دو جنبه، فهم این نکته است که این جهان، جهانِ من است و زندگی در زمان حال جزء ذاتیِ شادمانی است.
درنظر ویتگنشتاین، میان اندیشیدن درباره‌ی خوب و بد با داشتنِ تجربه‌ی عرفانیِ مرتبط با آنها هیچ تفاوتی وجود ندارد. در بهترین حالت می‌توان گفت که ویتگنشتاین، نوعی همه‌خدایی را تجویز می‌کند.
بیشترِ تعاریف «عرفان» ناظر به نوعی اتحاد و یگانگی است. این اتحاد در دیدگاه ویتگنشتاین، اتحاد با جهان و طبیعت است.
برای عارف ویتگنشتاینی جهان پدیدار به هیچ عنوان غیرواقعی نیست.
ویتگنشتاین در درسگفتارهایی در باب اخلاق سه تجربه‌ی اخلاقی‌اش را شرح می‌دهد که برایش ارزش مطلق دارند. نخستین تجربه، تجربه‌ای بود که آن را «تجربه‌ی متعالی» نامید که درآن، او از وجود این جهان به‌حیرت افتاده بود. دومین تجربه، احساس امنیت مطلق بود: «هیچ‌چیز نمی‌تواند به من آسیبی وارد کند». سومین تجربه، احساس گناه بود؛ او درباره‌ی این تجربه، بسیار اندک توضیح داده است.
احساس امنیت مطلق نیز شاید واضح‌ترین مورد عرفانی این تجارب سه‌گانه باشد.

ترجمه به فارسی
--------------

این اثر را چهار تن به فارسی ترجمه کرده‌اند:

* محمود عبادیان، ۱۳۶۹
* رسالهٔ منطقی-فلسفی، ترجمهٔ میر شمس‌الدین ادیب‌سلطانی، تهران:امیرکبیر، ۱۳۷۱
* رساله منطقی فلسفی، ترجمه و شرح سروش دباغ، تهران: هرمس ۱۳۹۳
* رسالهٔ منطقی-فلسفی، ترجمهٔ مالک حسینی، نشر کرگدن و انتشارات هرمس، تهران، در دست انتشار

جستارهای وابسته
---------------

* پژوهش‌های فلسفی

منابع
-----

1. ↑  عرفان در رساله‌ی منطقی-فلسفی، برایان مک‌گینیس، برگردان حسین یعقوبی سربالا. مجلۀ فلسفی ۴۲، شماره ۱۱، مهر ۱۳۹۸.

* ترجمه رساله منطقی فلسفی

| * ن
* ب
* و
دانش محاسبه‌پذیر |
| --- |
| موضوعات ومفاهیم | 
* الفبای اندیشه انسان
* کنترل از طریق مرجع
* استدلال خودکار
* دانش حس مشترک
* استدلال عقلانی
* محاسبه‌پذیری
* سیستم صوری
* موتور استنتاج
* پایگاه دانش
* سیستم پایگاه دانش
* مهندسی دانش
* استخراج دانش
* بازنمایی دانش
* Knowledge retrieval
* Library classification
* برنامه‌نویسی منطقی
* هستی‌شناسی
* پاسخ به پرسش
* استدلالگر معنایی

 |
| پیشنهادهاپیاده‌سازی‌ها | 
* Zairja
* *ارس مگنا* (۱۳۰۰)
* *An Essay towards a Real Character and a Philosophical Language* (۱۶۸۸)
* Calculus ratiocinator & Characteristica universalis (گوتفرید لایبنیتس، ۱۷۰۰)
* رده‌بندی دهدهی دیوئی (۱۸۷۶)
* برداشت و مفهوم نوشتار (۱۸۷۹)
* Mundaneum (۱۹۱۰)
* ذره‌گرایی منطقی (۱۹۱۸)
* *رساله منطقی-فلسفی* (۱۹۲۱)
* برنامه هیلبرت (۱۹۲۰)
* قضایای ناتمامیت گودل (۱۹۳۱)
* ممکس (۱۹۴۵)
* پرولوگ (۱۹۷۲)
* سیس (۱۹۸۴)
* دانش راستین (۲۰۰۷)
* ولفرم آلفا (۲۰۰۹)
* واتسون (۲۰۱۱)
* سیری (۲۰۱۱)
* قاب دانش (۲۰۱۲)
* ویکی‌داده (۲۰۱۲)
* مایکروسافت کورتانا (۲۰۱۴)
* ویو (۶۲۰۱)

 |
| در داستان | 
* موتور (*سفرهای گالیور*، ۱۷۲۶)
* جو (*منطقی به نام جو*، ۱۹۴۶)
* کتابدار (*سقوط برف*، ۱۹۹۲)
* دکتر نو (*هوش مصنوعی*، ۲۰۰۱)
* خانه آبی(*چرخه سبک باروک*، ۲۰۰۳)

 |

| * ن
* ب
* و
منطق کلاسیک |
| --- |
| عمومی | 
* سور
* محمول
* رابط‌های منطقی
* همان‌گویی (منطق)
* جداول ارزش
* تابع صدق
* ارزش درستی
* فرمول‌های خوش فرم
* همنوایی انتاج
* خودتوانی انتاج
* منطق‌گرایی
* Problem of multiple generality
* شرکت‌پذیری
* توزیع‌پذیری

 | Law of noncontradiction |
| منطق‌های کلاسیک | 
* حساب گزاره‌ای
* منطق مرتبه اول
* منطق مرتبه دوم
* منطق مرتبه بالاتر

 |
| اصول | 
* جابجایی بودن عطف
* اصل طرد شق ثالث
* اصل دو ارزشی بودن
* اصل امتناع تناقض
* Explosion

 |
| قواعد | 
* قوانین دمورگان
* استلزام مادی
* Transposition
* وضع مقدم
* نفی تالی
* قیاس استثنائی منفصل
* قیاس استثنائی متصل
* Constructive dilemma
* Destructive dilemma
* Absorption

|  |  |
| --- | --- |
| معرفی | 
* نفیض
* نقیض مضاعف
* سور وجوی
* سور عمومی
* دوشرطی
* عطف
* فصل

 |
| حذف | 
* نقیض مضاعف
* Existential
* Universal
* دوشرطی
* عطف
* فصل

 |

 |
| افراد | 
* برنارد بولتسانو
* جرج بول
* گئورگ کانتور
* ریچارد ددکیند
* آگوستوس دمورگان
* گوتلوب فرگه
* کورت گودل
* Hugh MacColl
* جوزپه پئانو
* چارلز سندرز پیرس
* برتراند راسل
* ارنست شرودر
* Henry M. Sheffer
* آلفرد تارسکی
* ویلارد کواین
* لودویگ ویتگنشتاین
* جان لوکاسیویز

 |
| اثرها | 
* برداشت و مفهوم نوشتار
* Function and Concept
* The Principles of Mathematics
* مبادی ریاضیات
* رساله منطقی-فلسفی

 |