**ایم-۵۴ فونیکس** یا **فینیکس** (به انگلیسی: AIM-54 Phoenix) موشک هوابه‌هوای دوربُرد با سرعت ابرصوت است. هدایت این موشک به‌سوی هدف، با روش هدایت راداری فعال انجام می‌شود. بُرد این موشک، حدود ۱۹۰ کیلومتر، حداکثر سرعت ۵ ماخ، وزن ۴۵۰ تا ۴۷۰ کیلوگرم و قطر ۳۸۰ میلی‌متراست. موشک فینیکس در مجموع توانسته‌است حدود هفتاد الی هشتاد فروند هواپیما و تعدادی بالگرد و موشک را ساقط کند و تمامی این شکارها، توسط خلبانان ایرانی، در طول جنگ ایران و عراق، انجام شده‌است (تعداد کل شکارهای تامکت که توسط خلبانانش در مصاحبه‌های گوناگون تأیید شده‌است رقمی بین ۱۶۰ تا ۱۹۰ فروند هواپیما بوده‌است). پس از بازنشسته شدن فینیکس در نیروی دریایی آمریکا، نیروی هوایی ارتش ایران در بازه‌ای تنها استفاده‌کننده از آن بود، در چند سال اخیر نیز این موشک به دلیل پشتیبانی نامناسب و فاسد شدن باتری‌های آن به عبارتی بازنشست شده‌است.

طراحی
-----

طراحی این موشک در اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی برای استفاده در بمب‌افکن‌های جنرال داینمیکس اف-۱۱۱ آغاز شد و در سال ۱۹۷۴ به همراه جنگنده اف-۱۴ وارد نیروی دریایی آمریکا شد. این موشک مشخصا برای شلیک به اهداف از راه دور طراحی شده‌است و در جنگ‌های نزدیک هوابه‌هوا کاربردی ندارد.

سیستم هدایت آن منحصراً برای ارتباط با رادار ای‌ان/ای‌دابلیوجی-۹ شرکت هیوز طراحی شده به‌نحوی که رادار، پس از ردگیری اهداف اطلاعات مربوطه را به موشک‌ها ارسال کرده و خلبان می‌تواند هریک را به‌طرف هدفی شلیک کند.

کاربرد
------

هر فروند هواپیمای اف-۱۴ می‌تواند ۶ فروند موشک فونیکس حمل کند (هرچند به دلیل وزن بالای این موشک معمولاً ۲ موشک ایم-۵۴ در کنار ۲ موشک ایم-۷ اسپارو و ۳ ایم۹ سایدوایندر بر روی اف-۱۴ نصب می‌شوند). این موشک با برد مفیدی برابر با ۱۵۰ کیلومتر تنها موشک هوابه‌هوای دوربرد مورد استفاده آمریکا و نخستین سیستم موشکی در جهان بود که توانایی هدایت همزمان موشک‌ها علیه چند هدف را داشت.

این موشک در سال ۲۰۰۴ از خدمت در نیروی دریایی آمریکا خارج و در سال ۲۰۰۶ نیز اف-۱۴ از رده خارج شد.

هم‌اکنون ایران تنها کاربر جنگنده اف-۱۴ و موشک فینیکس است. موشک‌های فینیکس با موشک کوتاه‌بردتر ایم-۱۲۰ آمرام در هواپیماهای اف/آ-۱۸ هورنت و اف/آ-۱۸ سوپرهورنت در نیروی دریایی آمریکا جایگزین شده‌اند. از این میان، تنها جدیدترین نسخهٔ آمرام می‌تواند از نظر میزان بُرد با فینیکس رقابت کند.

فینیکس در اصل برای دفاع از ناوگان‌های جنگی نیروی دریایی آمریکا در مقابل حملهٔ انبوه بمب‌افکنهای پرسرعت و موشک‌های ضدکشتی ساخته شده بود، تهدیدی که با پایان جنگ سرد از میان رفت. پیچیدگی و هزینه بالای استفاده و تعمیر این موشک، کهنگی سیستم الکترونیکی آن و عمر بالای موشک‌ها از دیگر دلایل خروج این سیستم از نیروی دریایی آمریکا بود.

ایم-۵۴ فینیکس لحظاتی پس از پرتاب
ایم-۵۴ فینیکس نصب شده زیر بال اف-۱۴. توجه شود که باله‌های جلویی موشک هنوز نصب نشده‌اند

در نیروی هوایی ایران
--------------------

اف-۱۴های ایرانی، مسلح به چند موشک از جمله فینیکس (۱۹۸۶)
ایران تنها خریدار این موشک و جنگندهٔ اف-۱۴ بود. ۴۲۴ موشک فینیکس در قراردادی به ارزش حدود ۱۵۰ میلیون دلار در سال ۱۹۷۴ به آمریکا سفارش داده شد که ۲۸۵ فروند از آن تحویل داده شد.

گسترده‌ترین کاربرد جنگی این موشک در جریان جنگ ایران و عراق بود. این موشک یکی از برگ‌های برندهٔ ایران در مقابل جنگنده‌های عراقی بود.

استفاده از این موشک در یک نبرد هوایی منجر به پیروزی یک اف۱۴ در مقابل سه جنگندهٔ عراقی شد.

به‌دلیل کم بودن تعداد این موشک‌ها در نبردها سعی می‌شد که بیشتر از موشک‌های ارزان‌تر مثل ایم-۷ اسپارو و ایم۹ استفاده شود و در نهایت تعداد موشک‌های باقی مانده به دلیل کهنگی قطعات از خدمت عملیاتی خارج شده و صرفاً جنبهٔ نمایشی پیدا کردند.

عمده مشکل موشک فینیکس در ایران فاسد شدن باتری یون‌لیتیم آن است.

جمهوری اسلامی ادعا کرده‌است که با مهندسی معکوس نمونه ایرانی موشک فینیکس را ساخته‌است و آن را فکور ۹۰ نام نهاده‌است.

نسخه‌ها
-------

AIM-54A
مدل اولیه که در ۱۹۷۴ در نیروی دریایی ایالات متحده عملیاتی شد. موشک‌های ارسالی به ایران نیز از همین نسخه بودند.
AIM-54B
مدل بی، نسخه‌ای با ساختار ساده و بدون سیستم خنک‌کننده بود و تنها ۷ نمونهٔ آزمایشی از این نسخه ساخته شد. تولید این نسخه، به‌دلیل «مقرون به صرفه نبودن» لغو شد و وارد تولید انبوه نشد.
AIM-54C
مدل سی، نسخه‌ای بهبودیافته بود که به‌جای سیستم آنالوگ در مدل اِی، دارای سیستم الکترونیک دیجیتال بود. این نسخه، توانایی بهتری برای سرنگونی موشک‌های ضدکشتی در ارتفاع پایین و بالا داشت و در سال ۱۹۸۶ وارد خدمت شد.
AIM-54 ECCM/sealed round
این مدل، توانایی بیشتری برای مقابله و انجام اقدامات متقابل الکترونیکی در نبرد با هواپیماهای متخاصم داشت. این نسخه، در طول پرواز به مایع خنک‌کننده نیاز نداشت و به‌همین دلیل، اف-۱۴های حامل این نسخه، نمی‌توانستند که از یک سرعت هوایی مشخص‌شده تجاوز کنند. این نسخه، از ۱۹۸۸ وارد خدمت عملیاتی شد.

جستارهای وابسته
---------------

فکور۹۰

پانویس
------

1. ↑  "NASA - Phoenix Missile Hypersonic Testbed". 9 July 2015. Archived from the original on 28 April 2022. Retrieved 11 March 2022.
2. ↑  John Stillion. "Trends in Air-to-Air Combat: Implications for Future Air Superiority" (PDF). Center for Strategic and Budgetary Assessments (CSBA). p. 22.
3. ↑  Cooper, Tom; Bishop, Farzad. *Iranian F-14 Tomcat Units in Combat*, p. 85. Oxford: Osprey Publishing, 2004. شابک ‎۱ ۸۴۱۷۶ ۷۸۷ ۵.
4. ↑  "New long-range missile project emerges in US budget". November 2, 2017.
5. ↑  Zaloga, S.J.; Laurier, J. (2005). *V-1 Flying Bomb, 1942–52: Hitler's Infamous "Doodlebug"*. Osprey Publishing, Limited. ISBN 978-1-84176-791-8. Retrieved 3 October 2014.
6. ↑  AIM-54 Phoenix and AAAM
7. ↑  Zaloga, S.J.; Laurier, J. (2005). *V-1 Flying Bomb, 1942–52: Hitler's Infamous "Doodlebug"*. Osprey Publishing, Limited. ISBN 978-1-84176-791-8. Retrieved 3 October 2014.
8. ↑  Tony Holmes & Bruce Hales (۲۰۰۴)، «THREE TO ONE»، *IRANIAN F-14 TOMCAT UNITS IN COMBAT*، London: Ospreypublishing، شابک ۱-۸۴۱۷۶-۷۸۷-۵
9. ↑  خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) (۲۲ مهر ۱۳۹۳). «افتتاح و بهره‌برداری نخستین کارخانهٔ تولید باتری لیتیومی». ایسنا. دریافت‌شده در ۳۱ تیر ۱۳۹۴.
10. ↑  مجتبی حسینی درمهر ۲۲, ۱۳۹۳ (مهر ۲۲, ۱۳۹۳). «نخستین کارخانه تولید باتری‌های لیتیوم یونی در ایران افتتاح شد». جریان به نقل از ایسنا. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۳۱ تیر ۱۳۹۴.
11. ↑  باشگاه خبرنگاران (۱۸ شهریور ۱۳۹۳). «نسل جدید باتری؛ جان تازه موشک‌ها و اژدرهای ایرانی». باشگاه خبرنگاران. دریافت‌شده در ۳۱ تیر ۱۳۹۴.

منابع
-----

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «AIM-54 Phoenix». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۲ خرداد ۱۳۸۷.

|  |  |
| --- | --- |
|  | در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ ایم-۵۴ فینیکس موجود است. |