***آینده فلسطین***(به انگلیسی: The Future of Palestine)، همچنین به عنوان ***یادداشت ساموئل*** نیز شناخته می شود، یادداشتی بود که توسط هربرت ساموئل در ژانویه و مارس 1915، دو ماه پس از اعلان جنگ بریتانیا به امپراتوری عثمانی، به کابینه بریتانیا ابلاغ شد.

این نخستین‌بار در یک پرونده رسمی بود که جلب حمایت یهودیان به عنوان یک اقدام جنگی پیشنهاد می‌شد.

زمینه
-----

فلسطین برای اولین بار در 9 نوامبر 1914، چهار روز پس از اعلان جنگ بریتانیا علیه امپراتوری عثمانی، در سطح کابینه بریتانیا مورد بحث قرار گرفت. دیوید لوید جورج ، وزیر دارایی وقت «به سرنوشت نهایی فلسطین اشاره کرد».   یک دهه قبل فدراسیون صهیونیستی بریتانیا و ایرلند شرکت حقوقی لوید جورج را برای کار بر روی طرح اوگاندا استخدام کرده بود. لوید جورج پس از ملاقات با رئیس هیئت دولت محلی، هربرت ساموئل، به او اطمینان داد که «بسیار مشتاق است که یک کشور یهودی در فلسطین ایجاد شود». سپس ساموئل در گفتگو با ادوارد گری، وزیر امور خارجه، موضع صهیونیست ها را به طور کامل تر تشریح کرد. او از آرزوهای صهیونیسم برای ایجاد یک کشور یهودی در فلسطین و از اهمیت موقعیت جغرافیایی آن برای امپراتوری بریتانیا صحبت کرد. در خاطرات ساموئل آمده است:

> من اشاره کردم که دو چیز ضروری است - اینکه دولت باید بی‌طرف باشد، چون نمی تواند آنقدر فراگیر باشد که از خود دفاع کند و اینکه دسترسی آزاد زائران مسیحی باید تضمین شود. ... من همچنین گفتم اگر باقی‌مانده سوریه به فرانسه ضمیمه شود، یک مزیت بزرگ خواهد بود، زیرا برای این کشور بسیار بهتر است که به‌جای ترک‌ها، در همسایگی یک قدرت اروپایی باشند.
> 
> 

همان شب، نخست وزیر اچ. اچ اسکوئیث در یک سخنرانی برای ضیافت شهردار در خانه عمارت اعلام کرد که تجزیه امپراتوری ترکیه به یک هدف جنگی تبدیل شده است. « این دولت عثمانی است که ناقوس مرگ سلطه عثمانی را نه‌تنها در اروپا، که در آسیا هم به صدا درآروده است، نه ما».

بحث در سطح کابینه
-----------------

در دسامبر 1914 ساموئل با حییم وایزمن ملاقات کرد، که پس از جنگ به عنوان رئیس سازمان جهانی صهیونیستی و بعداً اولین رئیس جمهور اسرائیل انتخاب شد. ساموئل سپس به عنوان رئیس هیئت دولت محلی عضو کابینه بریتانیا بود. با توجه به خاطرات وایزمن، ساموئل قبلاً به صهیونیسم معتقد بود و معتقد بود که خواسته‌های وایزمن بسیار متواضعانه است. ساموئل نمی‌خواست وارد بحث مفصلی درباره برنامه‌های خود شود، اما اشاره کرد که «شاید معبد ممکن باشد ه عنوان نمادی از وحدت یهودیان بازسازی شود، البته به شکلی مدرن». 

یک مطالعه موردی می‌گوید که خاطرات جوزایا ودگوود خاطرات دیوید لوید جورج (با پشتیبانی آرشیو ملی ) را تأیید می‌کند که اولین ملاقات بین لوید جورج و وایزمن در اوت 1915 بود  در حالی که اشاره می‌کند که چندین منبع به ملاقاتی در دسامبر 1914 اشاره می‌کنند. یا ژانویه 1915. (طبق گفته اشنیر، در 15 ژانویه 1915، وایزمن و ساموئل در خیابان داونینگ 11 با لوید جورج  ملاقات کردند، اما منبع آن به آزمون و خطای وایزمن است که تاریخ را 3 دسامبر 1914 ذکر کرده است. در پایان ژانویه، ساموئل این یادداشت را برای تصویب به نخست وزیر اچ. اچ اسکویت و وزیر امور خارجه ادوارد گری ارسال کرد. 

لوید جورج که بعدها در زمان بیانیه بالفور نخست وزیر شد، توسط اسکویت به عنوان تنها عضو کابینه به شدت از این پیشنهاد حمایت کرد.

یادداشت
-------

این یادداشت با ذکر این نکته آغاز شد که شروع جنگ جهانی اول فرصتی برای تغییر «وضعیت فلسطین» فراهم کرد. وی خاطرنشان کرد که احتمالاً برای یک کشور مستقل یهودی خیلی زود است و الحاق به امپراتوری بریتانیا راه حلی است که "برای رهبران و حامیان جنبش صهیونیستی در سراسر جهان بسیار خوشایند خواهد بود".

این یادداشت سپس پنج مزیت را برای امپراتوری بریتانیا از چنین استراتژی مشخص کرد. این ها بودند:

1. این امر کشور را قادر می‌سازد تا "در حوزه‌ای دیگر، نقش تاریخی خود در متمدن‌سازی کشورهای عقب‌مانده را انجام دهد."  
2. این امر اعتبار امپراتوری بریتانیا را افزایش می دهد  
3. نتیجه مثبت جنگ را برای امپراتوری بریتانیا بدون خلع آلمان از مستعمراتش و ایجاد جنگ انتقام جویانه را فراهم می کند  
4. این امر دفاع مصر را بهبود می بخشد و به عنوان یک مرز قوی عمل می کند  
5. این کار "قدردانی پایدار یهودیان در سراسر جهان را برای انگلستان به ارمغان می آورد"، از جمله 2 میلیون یهودی در ایالات متحده  
سپس گزینه های جایگزین برای الحاق بریتانیا در نظر گرفته شد. الحاق فرانسه برای یهودیان "ناخواسته" تلقی می شد، بین المللی شدن "کشور را زیر دست مرده قرار می داد"، الحاق به مصر بزرگ عوارضی را به همراه خواهد داشت، و واگذاری کشور به ترکیه با تضمین استعمار یهودیان احتمالاً وضعیت را به طور قابل ملاحظه ای بهبود نمی بخشد.. 

ساموئل سپس با اشاره به این که در حالی که فلسطین بریتانیا به تنهایی نمی‌تواند مسئله یهودیان را در اروپا حل کند، نتیجه‌گیری کرد، اما تأثیر مهمی بر «شخصیت» یهودیان جهان خواهد داشت و در نتیجه جهان را غنی می‌کند. ساموئل با ارجاع به یک سخنرانی پارلمانی معروف که توسط توماس مکولی در سال 1833  در جریان رهایی یهودیان بریتانیا ایراد شد، نتیجه گیری کرد 

> 
> > "بگذارید یک مرکز یهودی در فلسطین تأسیس شود؛ بگذارید، همانطور که من معتقدم، به یک عظمت معنوی و فکری دست یابد؛ و به طور غیرمحسوس، اما ناگزیر، شخصیت یک فرد یهودی، هر کجا که باشد، نجیب خواهد بود. تداعی‌های ناپسندی که به نام یهودی متصل شده‌اند از بین می‌روند و ارزش یهودیان به عنوان عنصری در تمدن مردم اروپا افزایش می‌یابد. مغز یهودیان یک محصول فیزیولوژیکی است که نباید مورد تحقیر قرار گیرد.برای پانزده قرن، این نژاد در فلسطین جانشینی ثابت از مردان بزرگ - دولتمردان و پیامبران، قضات و سربازان را به وجود آورد. اگر جسمی دوباره داده شود که روح آن بتواند در آن ساکن شود، ممکن است دوباره جهان را غنی کند. اجازه ندهیم بگویند که در میان هموطنان اشعیا هیچ نابغه ای وجود ندارد، در میان فرزندان مکابیان هیچ قهرمانی وجود ندارد."  
> 
>

واکنش ها
--------

به گفته فریدمن، نسخه نهایی مارس ("احتمالاً نسخه ژانویه") نه در کابینه و نه در شورای جنگ مورد بحث قرار نگرفت. 

نخست وزیر اسکویت در 28 ژانویه در مورد اولین پیش نویس اشاره کرد:

> من به تازگی یادداشتی با عنوان «آینده فلسطین» از هربرت ساموئل دریافت کرده ام... او فکر می‌کند که ما ممکن است در این سرزمین نه چندان امیدوارکننده حدود سه یا چهار میلیون یهودی اروپایی بکاریم، و این می تواند تأثیر خوبی بر کسانی که باقی مانده اند داشته باشد. تقریباً شبیه نسخه جدیدی از «تانکرد» است که به روز شده است... این یک تصویر شاذ است از این که «نژاد یعنی همه چیز»تا به این طغیان تقریباً ادبیاتی-غنایی برسد که زائیدۀ مغز منظم و روشمند ساموئل است."...
> 
> 

و در ماه مارس در مورد نسخه نهایی:

> "فکر می کنم قبلاً به یادداشت دیتیرامب هربرت ساموئل اشاره کرده ام که تاکید می‌کند که برای جداسازی نواحی آسیایی ترک‌ها باید فلسطین را بگیریم،که یهودیان پراکنده شده در جهان به مرور زمان از تمام نقاط دنیا به آنجا بازگردند و در زمان مناسب حاکمیت محلی خودشان را بدست آوردند.
> 
> 
> جالب اینجاست که تنها طرفدار دیگر این پیشنهاد لوید جورج است که نیازی نیست بگویم برایش یهودیان یا گذشته یا آینده آنها اهمیتی ندارد، اما از آن طرف فکر می کند که این یک توهین بزرگ است اگر بگذاریم سرزمین مقدس
> 
> 
> به تصرف یا حمایت «فرانسه آگنوستیک و ملحد» دربیاید».
> 
> 

روفوس آیزاکس، اولین مارکز ریدینگ ، در 5 فوریه، پیش از این نوشت که "[لوید-جرج] به سمت دلسوزانه تمایل داشت - پیشنهاد شما به ویژگی های شاعرانه و تخیلی و همچنین به ویژگی های رمانتیک و مذهبی ذهن او توجه دارد".  ادوین مونتاگو ، پسر عموی ضد صهیونیست ساموئل در 16 مارس 1915 نامه ای به اسکویت نوشت:

> «فلسطین به خودی خود از نظر استراتژیک یا مادی برای بریتانیا جذابیت کمی دارد یا اصلاً جذابیت ندارد». «[فلسطین] به طور غیرقابل مقایسه ای فقیرتر از، بگذاریم بگوییم، مثلا بین النهرین خواهد بود». "من نمی توانم یهودیانی را که می شناسم درحالی تصور کنم که از درختان زیتون مراقبت می کنند یا گوسفندان را می‌چرانند." "در حال حاضر هیچ نژاد یهودی به عنوان یک کل همگن وجود ندارد. کاملاً واضح است که یهودیان در بریتانیای کبیر به همان اندازه از یهودیان در مراکش یا یهودیان سیاه پوست در کوچین دور هستند که انگلیسی مسیحی از مور یا هندو".. "اگر فقط مردم ما... جای خود را به عنوان ناسازگار باز میافتند، صهیونیسم آشکارا خواهد مرد و یهودیان ممکن است راه خودشان را برای احترام پیدا کنند." 
> 
>

منابع
-----

1. ↑  George H. Cassar (1994). *Asquith As War Leader*. A&C Black. p. 72. ISBN 978-1-85285-117-0.
2. ↑  Colin Shindler (21 February 2008). *A History of Modern Israel*. Cambridge University Press. p. 39. ISBN 978-0-521-85028-5.
3. ↑  Huneidi 2001, p. 83: "Samuel declared that "the course which is advocated would win for England the gratitude of the Jews throughout the world", perhaps the first time in any official record that enlisting Jewish support as a war measure was suggested. Two years later, the Balfour Declaration was based on this premise."
4. 1 2 3  *Grooves Of Change: A Book Of Memoirs* Herbert Samuel
5. ↑  *Britain's Moment in the Middle East, 1914–1956*, Elizabeth Monroe, p26
6. ↑  *Conservative Party attitudes to Jews, 1900–1950*, Harry Defries
7. ↑  Huneidi 2001, p. 261.
8. ↑  Samuel, Grooves of Change, p174
9. ↑  Schneer 2011.
10. ↑  Rose 2010, p. 15.
11. ↑  Weizmann, Chaim (1983). *The Letters and Papers of Chaim Weizmann: August 1898-July 1931*. Transaction Publishers. p. 122. ISBN 978-0-87855-279-5. He believed that my demands were too modest, that big things would have to be done in Palestine; he himself would move and would expect Jewry to move immediately the military situation was cleared up… The Jews would have to bring sacrifices and he was prepared to do so. At this point I ventured to ask in which way the plans of Mr. Samuel were more ambitious than mine. Mr. Samuel preferred not to enter into a discussion of his plans, as he would like to keep them ‘liquid’, but he suggested that the Jews would have to build railways, harbours, a university, a network of schools, etc… He also thinks that perhaps the Temple may be rebuilt, as a symbol of Jewish unity, of course, in a modernised form.
12. ↑   `{{cite book}}`: Empty citation (help)
13. ↑  Barbara Pfeffer Billauer (17 September 2013). "Case-Studies in Scientific Statecraft: Chaim Weizmann and the Balfour Declaration - Science, Scientists and Propaganda". *SSRN*: 44–45. doi:10.2139/ssrn.2327350.
14. 1 2  Schneer 2011, p. 135.
15. 1 2  Schneer 2011, p. 145.
16. ↑  Bowle, John (1957). *Viscount Samuel: A Biography*. V. Gollancz. pp. 168–175.
17. ↑  Bowle, John (1957). *Viscount Samuel: A Biography*. V. Gollancz. pp. 168–175.
18. ↑  Bowle, John (1957). *Viscount Samuel: A Biography*. V. Gollancz. pp. 168–175.
19. 1 2 3 4   `{{cite book}}`: Empty citation (help)
20. 1 2 3 4 5  s:The Future of Palestine
21. ↑  Essay and speech on Jewish disabilities, published 1910
22. ↑  Friedman, Isaiah. *The Question of Palestine: British-Jewish-Arab Relations, 1914–1918*. Transaction Publishers. p. 10. ISBN 978-1-4128-3868-9.
23. ↑  s:The Future of Palestine
24. ↑  Friedman, Isaiah. *The Question of Palestine: British-Jewish-Arab Relations, 1914–1918*. Transaction Publishers. p. 10. ISBN 978-1-4128-3868-9.
25. ↑  Friedman 1973, p. 15.
26. ↑  Huneidi 2001, p. 83a.
27. ↑  Lewis, Geoffrey (31 March 2009). *Balfour and Weizmann: The Zionist, the Zealot and the Emergence of Israel*. Bloomsbury Publishing. pp. 84–. ISBN 978-1-4411-6469-8.
28. ↑  Schneer 2011, p. 146.

مراجع خارجی
-----------

* Schneer, Jonathan (2011). *The Balfour Declaration: The Origins of the Arab-Israeli Conflict*. A&C Black. pp. 145–. ISBN 978-1-4088-0970-9.
* Elath, Eliahu (1976). *Zionism at the UN: A Diary of the First Days*. Jewish Publication Society of America. pp. 81–. ISBN 978-0-8276-0083-6.
* Huneidi, Sahar (2001). *A Broken Trust: Sir Herbert Samuel, Zionism and the Palestinians*. I.B.Tauris. p. 84. ISBN 978-1-86064-172-5.
* Fromkin, David (1990). *A Peace to End All Peace: The Fall of the Ottoman Empire and the Creation of the Modern Middle East*. Avon Books. ISBN 978-0-380-71300-4.
* Friedman, Isaiah (1973). *The Question of Palestine: British-Jewish-Arab Relations, 1914–1918*. Transaction Publishers. ISBN 978-1-4128-3868-9.
* Rose, Norman (2010). *A Senseless, Squalid War: Voices from Palestine, 1890s to 1948*. Pimlico. pp. 15–. ISBN 978-1-84595-079-8.
* Lorenzo Kamel (2015). *Imperial Perceptions of Palestine: British Influence and Power in Late Ottoman Times*. British Academic Press. ISBN 978-1-78453-129-4.

الگو:Documents of Mandate Palestine

| * ن
* ب
* و
اسناد کلیدی قیمومت بریتانیا بر فلسطین  |
| --- |
| دهۀ ۱۹۱۰ | 
* پروتکل دمشق
* آینده فلسطین
* **مکاتبات مک‌ماهون-حسین**
* توافق‌نامه سایکس–پیکو
* **بیانیه بالفور**
* Hogarth Message
* Bassett Letter
* Declaration to the Seven
* Anglo–French Modus Vivendi
* Anglo-French Declaration
* توافقنامه فیصل–وایزمن
* King-Crane Commission Report

 |
| دهۀ ۱۹۲۰ | 
* کنفرانس سانرمو
* Palin Commission Report
* تفاهم پولت و نیوکمب
* Haycraft Commission Report
* Churchill White Paper
* **League of Nations Mandate**
* Constitution
* Palestinian Citizenship Order

 |
| دهۀ ۱۹۳۰ | 
* Shaw Commission Report
* Western Wall Commission Report
* Hope Simpson Report
* Passfield White Paper
* MacDonald Letter
* Peel Commission Report
* Woodhead Commission Report
* **White Paper of 1939**

 |
| دهۀ ۱۹۴۰ | 
* Biltmore Programme
* Harrison Report
* Anglo-American Committee of Inquiry Report (Survey of Palestine)
* Statement of Information Relating to Acts of Violence
* Morrison-Grady Plan
* Bevin Plan
* UNSCOP
* Ad Hoc Committee
* **طرح سازمان ملل برای تقسیم فلسطین**
* American trusteeship proposal for Palestine
* **منشور استقلال اسرائیل**

 |
| 
* **تاریخ**
* **خط زمان**
* **پیامدهای ۱۹۴۸**

 |