recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
«**تیم هندبال السد**» **(عربی: *فریق السد لكرة اليد*)** تیم هندبال السد اس سی است که در پایتخت دوحه در کشور قطر واقع شده است.و در حال حاضر در **لیگ هندبال قطر** (QHL) رقابت می کند. این تیم یکی از موفق ترین تیم ها در کل آسیا است که 5 بار قهرمان هندبال آسیا شده است.

تاریخ
-----

تیم هندبال السد اندکی پس از تشکیل این باشگاه در سال ۱۹۶۹ تشکیل شد. از آن زمان، آنها بر صحنه هندبال در قطر مسلط شده اند و رکورد تعداد جام های داخلی را به دست آورده اند. موفقیت آنها به مسابقات محلی محدود نشده است. این تیم رکورد ۵ قهرمانی هندبال لیگ باشگاه های آسیا را به دست آورده است، یعنی بیشترین عناوین آسیایی را در اختیار دارند. علاوه بر این، آنها قهرمان جام جهانی باشگاه های هندبال در سال ۲۰۰۰ شدند. آنها همچنین در سال ۲۰۰۲ به عنوان تیم میزبان برنده **IHF Super Globe** شده اند، و همچنین در سال ۲۰۱۰ نایب قهرمان شده اند و دوباره به عنوان تیم میزبان نایب قهرمان شدند.

افتخارات
--------

### داخلی

* **لیگ هندبال قطر**

**برندگان (9) :** 1986، 1988، 1989، 1994، 1997، 2001، 2002، 2004، 2009
* **جام امیر قطر**

**برندگان (8) :** 1997، 1999، 2002، 2004، 2005، 2006، 2007، 2013
* **جام ولیعهد قطر**

**برندگان (7) :** 2002، 2003، 2004، 2005، 2006، 2009، 2010
### بین المللی

* **قهرمانان هندبال باشگاه جی سی سی**

**برندگان :** 2004، 2014، 2015
* **لیگ قهرمانان هندبال آسیا**

**برندگان:** 2000، 2001، 2002، 2003، 2005
* **IHF Super Globe** (جام جهانی باشگاه های هندبال)

**برندگان :** 2002

منابع
-----

 مشارکت کنندگان در ویکی پدیای انگلیسی

|  |  |
| --- | --- |
| آیکون خرد | این یک مقالهٔ خرد ورزش است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. |
برای دیگر کاربردها کوهان (ابهام‌زدایی) را ببینید.

شتر دوکوهانه و یک‌کوهانه
به برجستگی بزرگی که بر پشت بدن شتر است **کوهان** (به انگلیسی: Mount) گفته می‌شود.

انواع کوهان در شترها
--------------------

شترسانان (از خانواده شتران) از لحاظ کوهان به سه دسته تقسیم می‌شوند:

* شتر یک کوهانه: این نوع شتر دارای یک کوهان است و این کوهان در ناحیه پشت جانور و پیش از رسیدن به کپل قرار می‌گیرد.
* شتر دوکوهانه: کوهان اول بر روی کمر و کوهان دوم بر روی کپل جانور قرار دارد و شتر در آن اقدام به ذخیره‌سازی چربی می‌کند.
* شتر بی‌کوهان: این نوع شتر بدون کوهان بوده و دارای چهار گونه شتر لاما، آلپاکا، گواناکو و شترچه است. این نوع شترها در آمریکای جنوبی زادآوری می‌کنند.

شترهای خاورمیانه دارای یک کوهان هستند و شترهای بلخی (Bactrian camels) (بومی آسیای میانه) دارای دو کوهان هستند. شتر بلخی را شتر دوکوهانه هم می‌گویند.

کارکرد کوهان
------------

بر خلاف باور همگانی، کوهان محل ذخیره آب در بدن شتر نیست، بلکه کوهان ذخیره‌گاه نوعی بافت چرب است. آب در خون شتر ذخیره می‌شود.
با این‌حال، بافت چرب کوهان‌ها زمانی که وارد عمل سوخت‌وساز می‌شوند، نه تنها انرژی زیادی تولید می‌کنند بلکه پس از واکنش با اکسیژن هوا تولید آب هم می‌کنند. هر ۱۰۰۰ گرم از این بافت پس از تبدیل، ۱٫۱۱۱ گرم آب تولید می‌کند.

وجود کوهان و تبدیل بافت چرب درون آن‌ها، به شتر اجازه می‌دهد تا بتواند در حدود دو هفته بدون آب و یک ماه بدون غذا بگذراند.

منابع
-----

* کلیاتی درباره شتر، ترجمه دکتر احسان مقدس، سایت سازمان دامپزشکی کشور.


| * ن
* ب
* و
شتران |
| --- |
| شتران آفروآسیایی | شتر یک‌کوهانه ·  شتر دوکوهانه ·  شتر دوکوهانه وحشی |
| شتران آمریکای جنوبی | آلپاکا ·  شترچه ·  گواناکو ·  لاما |
| دورگه | کاما ·  هوآریزو |
انستیتو جوآنا بریگز (به انگلیسی: The Joanna Briggs Institute) مرکز بین‌المللی غیرانتفاعی برای پژوهش و پیشبرد در دانشکده علوم پزشکی دانشگاه آدلاید در استرالیای جنوبی است. این سازمان با بیش از ۷۰ مرکز مستقل در سراسر جهان همکاری می‌کند. این سازمان و تمامی مراکز وابسته در زمینه تحلیل و تولید و انتقال شواهد علمی از راه شناخت مناسبترین، در دسترس‌ترین، مؤثرترین و قابل قبولترین روشها و درمانهای موجود در سراسر دنیا کوشش می‌کنند تا مراقبتهای بهداشتی و درمانی را ارتقاء دهند.

آلن پیرسون بنیانگذار این سازمان گفته‌است که انستیتو بهترین شواهد در دسترس را برای تصمیم‌گیری بالینی را در اختیار تیم درمانی قرار می‌دهد.

نام انستیتو
-----------

جوآنا بریگز اولین مترون بیمارستان رویال آدلاید در آدلاید بود. چون انستیتو در بیمارستان پایه‌گذاری شده بود و تمرکز اصلیش بر پرستاری بود به همین دلیل نام سازمان را نام فردی انتخاب کردند که در بیمارستان نقشی اساسی داشت.

نشان‌واره سازمان
----------------

نشان‌واره سازمان قطه سنگ کوچکی است که در آب افتاده‌است. این تشبیهی است بر فرایند اشتراک و تغییر در جهت پیشبرد و اینکه چگونه کوچکترین کار علمی می‌تواند به عاملی قدرتمند برای تغییرات پیوسته باشد.

تاریخچه
-------

انستیتو جوآنا بریگز در سال ۱۹۹۶ پایه‌گذاری شد.

پیوند به بیرون
--------------

* گفتگو با آلن پیرسون یوتیوب

منابع
-----

1. 1 2  Jordan, Zoe; Donnell,P.; Pittman, E. (2006). *A short History of a big idea* (1st ed.). Melbourne, Australia: Ausmed Publications. pp. 140. ISBN 978-0-9775153-0-1.
2. 1 2 3 4  "About Us - JBI". 2018-08-02. Archived from the original on 2017-08-30. Retrieved 2017-08-30.
**شاطر داوود** با نام اصلی **سید داوود روغنی** (۱۳۰۱ در محله نفرآباد شهرری—خرداد ۱۳۵۷)، یکی از شاطرهای معروف شهر ری بود و یکی از نخستین کتاب‌ها را دربارهٔ نان سنگک با نام «مجموعه معارف و فرهنگ نانوایی سنگکی و نان سنگک» در سال ۱۳۵۶ نوشت.

پدر داوود با نام سید محمود نیز نانوا بود اما پدر و مادر داوود هر دو تا سن یک سالگی وی درگذشتند. او تنها پسر از بین ۷ برادر بود که حرفه نانوایی را ادامه داد. او تا کلاس ششم ابتدایی درس خواند و از سن ۱۸ سالگی که شاطری وی تأیید شد تا پایان عمر به این کار پرداخت. شاطر داوود برای نوشتن «مجموعه معارف و فرهنگ نانوایی سنگکی و نان سنگک» مدتی به پژوهش پرداخت و ابتدا قرار بود این کتاب را مرکز مردم‌شناسی وزارت فرهنگ و هنر چاپ کند اما مرگ شاطر داوود در خرداد ۵۷ سبب توقف جریان چاپ کتاب شد. این کتاب در سال ۱۳۸۵ با پی‌گیری جواد صفی‌نژاد و همکاری انتشارات اختران چاپ شد.

منابع
-----

1. 1 2  مجتبی پورمحسن (۳۰ مرداد ۱۳۸۶). ««نان سنگک»، بهترین نان دنیا». رادیوزمانه. دریافت‌شده در بهمن ۱۳۹۱. تاریخ وارد شده در `|تاریخ بازبینی=` را بررسی کنید (کمک)
2. ↑  زندگی‌نامه اصلی سید داوود روغنی با نام مستعار شاطر داوود (۱۴۰۱-۰۲-۰۳). «آموزشگاه شیرینی پزی با مدرک بین‌المللی در تهران». *sofreirani*. دریافت‌شده در ۲۰۲۲-۰۸-۰۵.


|  |  |
| --- | --- |
| آیکون خرد | این یک مقالهٔ خرد افراد است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. |
**حسن مقدم** (۱۲۷۷-۱۳۰۴) نمایش‌نامه‌نویس ایرانی بود.
وی به روایتی در بهمن ۱۲۷۶ و به روایتی دیگر در بهمن ۱۲۷۷ در تهران به دنیا آمد و در آبان یا آذر ۱۳۰۴ در سن ۲۷ سالگی بر اثر مرض سل در آسایشگاه لیزن درگذشت. او برادر محسن مقدم بود و خانه و موزه مقدم اقامتگاه خانوادگی او بوده است.

وی نخستین داستان خود را به سال ۱۲۹۵ در استانبول منتشر کرد. عنوان داستان *هندوانه* بود و در گونه فکاهی نوشته شده‌بود. مجامع ادبی از این کتاب استقبال فراوانی کردند. از دیگر آثار مقدم می‌توان به *نرگس*، *زن حاجی‌آقا*، *شاهزاده خانم تاجی* و *حکایت* اشاره کرد. عمده شهرت مقدم البته بابت نمایش‌نامه‌های وی از جمله *جعفرخان از فرنگ آمده* و ایرانی بازی است.

فعالیت روزنامه‌نگاری
--------------------

حسن مقدم در سال ۱۹۲۱ در استانبول به همراه ابوالقاسم لاهوتی مجله‌ای به نام پارس را منتشر می‌کردند. مجلۀ پارس دارای دو بخش فارسی و فرانسوی بود که سردبیری بخش فارسی را لاهوتی و سردبیری بخش فرانسوی را مقدم بر عهده داشتند..

منابع
-----

1. ↑  میرعابدینی، حسن (۱۳۶۹). «اول (در جستجوی هویت و امنیت)». صد سال داستان نویسی در ایران. ج. فصل اول (از ۱۲۵۳ تا ۱۳۴۲). تهران: نشر تندر. صص. ۴۹.
2. ↑  کاغذ اخبار، پایگاه نشریات فارسی: *پارس*، نوشته‌شده در ۳ اردیبهشت ۱۳۹۸؛ بایگانی‌شده در ۲۶ ژوئن ۲۰۲۱ توسط Wayback Machine بازدید در ۵ تیر ۱۴۰۰.

* *از صبا تا نیما* نوشته یحیی آرین‌پور
* در مورد حسن مقدم نگاه کنید به کتاب *پژوهشگران معاصر ایران* نوشتۀ هوشنگ اتحاد، فصل مربوط به سعید نفیسی از ضمایم.
**لوسمی ائوزینوفیلیک مزمن** (به انگلیسی: Chronic Eosinophilic Leukemia) یا به اختصار CEL، نوعی از سرطان خون است که در آن گلبول سفیدی با نام ائوزینوفیل بیش از حد در مغز استخوان، خون و سایر بافتهای بدن یافت می‌شود. بیشترین علت رخ دادن این نوع سرطان همجوشی و جهش ژن‌ها است.

علائم و نشانه‌ها
----------------

علائم این بیماری می‌تواند شامل مواردی همچون کاهش وزن، تب، ضعف، سرفه، ضایعات پوستی و مخاطی، اسهال و نوروپاتی محیطی. علائم قلبی، تعریق شبانه، بزرگ شدن اندازه طحال (اسپلنومگالی)، لنفادنوپاتی یا آدنوپاتی (بیماری غدد لنفاوی) و … است.

افزایش میزان ائوزینوفیل و نفوذ آن به بافت‌های بدن ممکن است باعث آسیب دیدن سایر اعضای بدن شود، به عنوان مثال می‌تواند باعث آسیب دیدگی دریچه‌های قلب شود.

علل
---

علت اصلی رخ دادن این بیماری هنوز مشخص نیست ولی تصور می‌شود بیماری CEL در بیشتر موارد به علت ایجاد جهش‌های ژنی در PDGFRA , PDGFRB یا FGFR1 همراه است.

همچنین هم جوشی ژنی که در آن دو ژن مختلف با هم پیوند خورده‌اند از علل ایجاد این بیماری محسوب می‌شود.

تشخیص
-----

برای تشخیص CEL به سرم خون با ائوزینوفیل بالای ۳۰٪ نیاز است.

در مواردی ممکن است با سندرم هایپرایئوزینوفیلی همراه باشد.

درمان
-----

بیماری CEL همراه با جهش PDGFRA با داروی ایماتینیب (IMATINIB) قابل درمان و کنترل است.

در بعضی موارد که با جهش FGFR1 همراه است ممکن است بیماری پیشرفت کرده و باعث AML یا AEL گردد.

اپیدمیولوژی
-----------

این بیماری ممکن است در همه افراد در هر سنی رخ می دهدولی معمولاً در مردان بیشتر از زنان شایع است.

منابع
-----

1. ↑   بایگانی‌شده در ۳۰ نوامبر ۲۰۲۱ توسط Wayback Machine.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
**مسجد نور** نام مسجد کوچکی با دیواره‌های سنگی و گلی در حدود ۳ کیلومتری جنوب روستای بزد است. مسجد نور اولین مسجدی است که توسط شیخ احمد جام در دامنه کوه بزد ساخته شده و در این مکان به ریاضت و عبادت پرداخته‌است.این مسجد اگر چه ارزش معماری چندانی ندارد اما مکانی بوده که در نزد شیخ احمد جام از اهمیت و اعتبار خاصی برخوردار بوده‌است. این اثر معماری بازیربنایی محدود دارای پوشش مسقف با استفاده از تیرهای چوبی است. رویه دیوار گچ اندود بوده و فاقد هر گونه تزئین است. در گوشه ای از بنا حفره‌ای با در کوچک تعبیه شده که آن را چله خانه شیخ می‌دانند و به فاصله ۲۰۰ متری ضلع جنوبی مسجد چشمه جوشانی به نام (نور) واقع است که آب آن وارد حوض زیبای سر پوشیده‌ای می‌شود و به احتمال بسیار سقاوه مسجد نور بوده اما اکنون به صورت نیمه ویران است. این اثر در تاریخ ۱۶ اسفند ۱۳۸۴ با شمارهٔ ثبت ۱۴۳۷۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

پانویس
------

1. ↑  «بنای تاریخی مسجد و سقاوه نور در تربت جام مرمت شد». *ایکنا*. دریافت‌شده در ۲۹ مارس ۲۰۲۰.
2. ↑  «پرونده آرامگاه شیخ احمد جامی در فهرست آثار ملی ایران». وزارت راه و شهرسازی. دریافت‌شده در ۱۲ ژوئن ۲۰۲۱.
**امیرحسین دلبری** با نام اختصاری **الف‌دال** (زادهٔ ۱۳۶۱) جواهرساز و مجسمه‌ساز ایرانی است.

دلبری در ۱۳۶۱ در سبزوار متولد شد. شغل خانوادهٔ پدری‌اش جواهرسازی بود. از سوم ابتدایی خوشنویسی را در مدرسه آغاز کرد. سفالگری را نیز نزد آقای گنابادی در سبزوار شروع کرد. از ۱۶ سالگی به واسطهٔ شوهرعمهٔ طلاسازش وارد عرصهٔ جواهرسازی شد و النگوسازی را نزد آقا جواد عرب در محلهٔ ناصرخسرو تهران آموخت. علی‌رغم میل خانوادهٔ مذهبی‌اش، به کارهای هنری روی آورد. از سال ۱۳۷۹، به‌طور جدی به «جواهرسازی معاصر» پرداخت. آشنایی او با دوستی در ایتالیا که در زمینهٔ طراحی جواهر تحصیل می‌کرد، نقطهٔ عطفی در فعالیت‌های او شد. نزد پرویز تناولی شاگردی کرد. از انگلستان، دیپلم طراحی جواهرات اینترنشنال جمولوژی (گوهرشناسی) و ساخت تکنیک گُلد (طلا) گرفت. او از اولین هنرمندان ایرانی است که جواهرات هنری ساخت و آثارش را در گالری‌های تهران به نمایش گذاشت. تا سال ۱۳۹۸ چهارده نمایشگاه انفرادی برپا کرده و در چندین نمایشگاه گروهی در داخل و خارج از ایران شرکت داشته‌است.
تهران، مشهد، تورنتو، ونکوور، پاریس، لندن و دهلی‌نو از جمله شهرهایی‌اند که میزبان آثار دلبری بوده‌اند. آثار دلبری در گالری‌های ثالث، روژ، رها، نیکلاس فلامل پاریس، گالری ۶۶ تهران، گالری تابستان و پاییز خانه هنرمندان و … به نمایش درآمده است.

دلبری در زمینهٔ جواهرسازی تدریس نیز می‌کند. در سال ۱۳۹۳ کتابی با عنوان *جواهرات شاعرانه* با مقدمه‌ای از آیدین آغداشلو را رونمایی کرد که مجموعه آثار او از سال ۱۳۸۷ تا ۱۳۹۲ را در بر می‌گیرد. *نوبت عاشقی* و *این‌گونه شیوه‌های مدارا* عناوین دو کتاب دیگر او در زمینهٔ جواهرسازی هستند.

آثار دلبری تک‌نسخه هستند و به گفتهٔ خودش، پس از فروش حتی خود او نیز به آن‌ها دسترسی ندارد. او برای آثارش از طلا استفاده نمی‌کند و در عوض از فلز کم‌ارزش‌تر نقره استفاده می‌کند تا ارزش آثارش تحت تأثیر «مَتِریال» طلا قرار نگیرند و در اختیار عموم مردم باشد. به قول خودش «نقره کار می‌کنم چون می‌خواهم هنری را بر روی آن پیاده کنم که به او ارزشی بیش از طلا دهد».

دلبری سابقاً به خوشنویسی نیز می‌پرداخته ولی آن را کنار گذاشته‌است تا اختصاصاً به جواهرسازی بپردازد.

منابع
-----

1. ↑  «در جدال با فراموشی». *روزنامه شرق*. ۱۰ آبان ۱۳۹۶.
2. ↑  «دربارهٔ الف‌دال». *الف‌دال*. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۳ اوت ۲۰۲۰. دریافت‌شده در ۱۹ مهر ۱۳۹۹.
3. 1 2  علی عباسی (۱۳ دی ۱۳۸۹). «کار من به نقره ارزش می‌دهد نه نقره به کار من». *روزنامه شرق*.
4. ↑  سهیلی‌راد، مهرنوش (دی ۱۳۹۵). «متهم خوش‌نام؛ «الف دال» / گفتگو با طراح تندیس فیلم نفس در جشنواره فیلم فجر…». *طراح امروز* (۱۰): ۱۱.
5. ↑  سجاد روشنی (۲۵ خرداد ۱۳۹۳). «گوهری که گوید حدیث سنگ». *روزنامه جام‌جم*.
6. 1 2  مهدی تجریشی (۲۴ خرداد ۱۳۹۳). «سایه خوشنویسی بر سر آثارم سنگینی کرد». *روزنامه اعتماد*.
7. ↑  «خبر: دلبری با مجسمه‌ها در گالری مژده». *روزنامه جام جم*. ۸ اردیبهشت ۱۳۹۸.
8. ↑  «زیر سقف شیشه ای به گالری مژده می آید». خبرگزاری مهر.
9. ↑  «دوره‌های طراحی جواهر امیر حسین دلبری در گالری «شیرین»». *ایسنا*. ۱۷ خرداد ۱۳۹۱.
10. ↑  «نوبت عاشقی رسید/مجسمه‌های دلبری با طعم نقد و مدارا در گالری ثالث». *ایران آرت*. ۱۰ بهمن ۱۳۹۵.
11. ↑  «مجسمه‌های مدارا در گالری ثالث». *روزنامه شرق*. ۱۱ بهمن ۱۳۹۵.
12. ↑  سحر آزاد (۲۶ خرداد ۱۳۹۳). «امیرحسین دلبری در گفتگو با «شرق»: از بقال سر کوچه تا هنرمندان مخاطب جواهر سازی هستند». *روزنامه شرق*.

پیوند به بیرون
--------------

* وبگاه رسمی الف‌دال
Motor vehicle

**سیمکا ۸** (به انگلیسی: **Simca 8**) یک خودروی اندازه متوسط ساخته شده توسط شرکت سیمکا، است که در فرانسه از نوامبر سال ۱۹۳۷ تا سال ۱۹۵۱ به فروش می‌رسید.

سیمکا ۸ یک خودروی خانوادگی کوچک بود که توسط خودروساز فرانسوی سیمکا از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۵۱ تولید شد. این خودرو در سبک‌های بدنه مختلف از جمله سدان، کابریولت، کوپه و ون تجاری موجود بود. سیمکا ۸ توسط مهندس ایتالیایی، دانته جیاکوزا، طراحی شد که به خاطر کارش در فیات شهرت یافت.

سیمکا ۸ از یک موتور چهار سیلندر با حجم ۱٫۱ تا ۱٫۴ لیتر بهره می برد. سیستم تعلیق خودرو از سیستم تعلیق مستقل در جلو و یک محور عقب محکم استفاده می کرد. حداکثر سرعت آن در حدود ۸۰ مایل در ساعت (۱۳۰ کیلومتر در ساعت) و مصرف سوخت بین ۲۳ تا ۲۸ مایل در ساعت (۱۰-۱۲ کیلومتر در لیتر) بود.

در طول جنگ جهانی دوم، تولید سیمکا ۸ محدود بود و این خودرو بیشتر برای نظامیان آلمانی تولید می شد. با این حال، پس از جنگ، سیمکا تولید خود را از سر گرفت و همچنان یک خودروی محبوب در فرانسه و سایر بازارهای اروپایی بود. در سال ۱۹۵۱، Simca 8 توسط Simca Aronde جانشین شد، مدلی بزرگتر و مدرن تر که برای این شرکت بسیار موفق بود.

سیمکا ۸ به عنوان یک خودروی مهم در تاریخ خودروسازی فرانسه در نظر گرفته می شود، زیرا به تثبیت سیمکا به عنوان یک خودروساز مهم کمک کرد و به رشد و توسعه صنعت خودروسازی فرانسه کمک کرد.

موتور
-----

سیمکا ۸ سدان با ۴ در
سیمکا ۸ دارای موتور چهار سیلندر بود. در نتیجه عدد «۸» در نام این خودرو نشان دهنده‌ی تعداد سیلندر نبوده است.

موتور این اتومبیل ۱٬۰۸۹ سی‌سی بود و سازندگان آن ادعا می‌کردند توان ۳۲ اسب بخار در ۴۰۰۰ دور در دقیقه را داشت. استفاده از آلومینیم برای سرسیلندر از ویژگی‌های غیرمعمول آن زمان بود که بر روی سیمکا ۸ وجود داشت.

سیمکا ۸ کوپه با دو صندلی

کاربرد
------

از این خودرو به عنوان یک وسیله نقلیه رسمی برای مقاصد مالیاتی استفاده می‌شد.

منابع
-----

1. ↑  "Automobilia". *Toutes les voitures françaises 1948 (salon Paris oct 1947)*. Paris: Histoire & collections. Nr. 7: Page 74. 1998.
2. ↑  "Automobilia". *Toutes les voitures françaises 1938 (salon 1937)*. Paris: Histoire & collections. Nr. 6: Page 86. 1998.

پیوند به بیرون
--------------

* سایت علاقه‌مندان سیمکا ۸
***بی‌ستاره‌ها*** فیلمی به کارگردانی و نویسندگی خسرو پرویزی محصول سال ۱۳۳۸ است. در این فیلم ویگن، مهوش و آفت به‌عنوان خواننده حضور داشته‌اند.

خلاصه داستان
------------

۲۴ ساعت از زندگی سه جوان بی هدف و سرگردان که بدنبال کار میگردند.انها برای گذراندن زندگی به هر کاری دست می‌زنند. تا زمانی که با زن هوسبازی آشنا می‌شوند که هر سهٔ آنها را بازیچه خود می‌سازد. پس از این ماجراست که آنها واقعیت زندگی را می‌فهمند و از این پس مصمم و جدی با زندگی و مسایل آن روبرو می‌شوند.

[[تلویزیون ثابت پاسال]]

برای اولین بار استویوهای تلویزیونی ثابت پاسال در این فیلم دیده میشوند.سه جوان برای کار در تلویزیون به ابن استویوها میروند تا بعنوان نظافتچی استخدام شوند.سال ۱۳۳۷

گروه بازیگران
-------------

1. ژاله علو
2. گرشا رئوفی
3. محمد متوسلانی
4. منصور سپهرنیا
5. عباس مصدق
6. علی پروانه
7. حسین محسنی
8. همایون

منابع
-----

* «بی‌ستاره‌ها». سوره‌سینما. دریافت‌شده در ۳۰ اوت ۲۰۱۳.
* «لیست کامل عوامل فیلم بی‌ستاره‌ها». سوره‌سینما. دریافت‌شده در ۳۰ اوت ۲۰۱۳.

|  |  |
| --- | --- |
| آیکون خرد | این یک مقالهٔ خرد فیلم است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. |
*Thalasseus bergii*
**پرستودریایی کاکلی بزرگ** (نام علمی: *Thalasseus bergii*)، که اغلب با عنوان کلی **پرستودریایی کاکلی** نیز شناخته می‌شود، گونه‌ای پرستودریایی است که عضو سردهٔ *پرستودریایی کاکلی* به‌شمار می‌رود. این پرنده در گروه‌های پرتعداد در نواحی کرانه‌ای و جزیره‌ها در مناطق گرمسیری و شبه‌گرمسیر بر قدیم زندگی می‌کند. پنج زیرگونهٔ آن از آفریقای جنوبی و اطراف اقیانوس هند تا اقیانوس آرام مرکزی و استرالیا یافت می‌شوند. این پرستوی دریایی بزرگ‌جثه ارتباط نزدیکی با پرستوی دریایی شاهانه و پرستوی دریایی کوچک دارد، اما ظاهرشان را از روی اندازه و رنگ منقار هم می‌توان تمایز داد.

صدای این پرستوی دریایی خشن و مانند «کی‌ی–رت، kee–rit» یا «کری–کری، kree–kree» شنیده می‌شود.


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   | 

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   | 

|  |  |
| --- | --- |
|   | *پرستودریایی کاکلی کوچک* |
|   |
|   | *پرستوی دریایی بزرگ پشت‌سفید* |
|   |

 |
|   |
|   | *T.bergii* |
|   |

 |
|   |
|   | 

|  |  |
| --- | --- |
|   | *پرستوی دریایی تک‌زرد* |
|   |
|   | *پرستوی دریایی ظریف* |
|   |

 |
|   |

ویژگی‌های ریخت‌شناسی
--------------------

طول بدن کاکلی بزرگ ۴۶ سانتی‌متر است. این پرنده از پرستوهای با جثه بزرگ به‌شمار می‌رود، ولی از پرستودریایی خزری کوچکتر است. تفاوت پرستودریایی کاکلی کوچک و بزرگ در نوک بزرگتر، ضخیم‌تر و رنگ زرد مایل به سبز دومی است. پرندهٔ بالغ در تابستان با سر و تاج به شکل کاکل کوتاهی در پشت سر، پیشانی سفید و زیر تنه و دم سفید نقره‌ای مایل به خاکستری و پاها به رنگ سیاه دیده می‌شود. در زمستان، سفیدی پیشانی توسعه بیشتری پیدا می‌کند و ناحیه تارک پر از خال‌های سفید می‌شود.

زیستگاه
-------

پرستوی دریایی کاکلی در مناطق ساحلی زندگی می‌کند و به صورت گروهی در جزایر شنی یا سواحل ماسه‌ای دریا آشیانه می‌سازد. در ایران، در مناطق جنوبی نسبتاً فراوان است و در جزیره‌های نخیلو، خارکو، و ام‌الکرام تولید مثل می‌کند.

منابع
-----

1. ↑  BirdLife International (2012), Sterna bergii (به انگلیسی), IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.2, retrieved 28 January 2014
2. ↑  منصوری، جمشید (۱۳۹۲). *راهنمای پرندگان ایران*. فرزانه. ص. ۲۶۰. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۷۲۳۹-۵۳-۰.
3. ↑  عبدلی، اصغر؛ کیابی، بهرام؛ مصطفوی، حسین؛ موسوی، بابک؛ احمدزاده، فراهم؛ رسولی، پونه؛ دلشب، حسین؛ آقایار، مرادی (۱۳۸۸). *اطلس حیات وحش (مهره‌داران) استان بوشهر*. انتشارات معارف. ص. ۱۲۰. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۲۶۷۶-۲۴-۸.
4. ↑  «پرستو دریایی کاکلی بزرگ (پرستو دریایی کاکلی)». وبگاه کویرها و بیابان‌های ایران. دریافت‌شده در ۱۱ بهمن ۱۳۹۲.
***هنری هیل جونیور*** (به انگلیسی: Henry Hill Jr) (۱۱ ژوئن ۱۹۴۳–۱۲ ژوئن ۲۰۱۲) یک گانگستر آمریکایی بود که از سال ۱۹۵۵ تا سال ۱۹۸۰ با خانواده جنایتکار لوچس در شهر نیویورک در ارتباط بود، زمانی که به اتهام مواد مخدر دستگیر شد، یک خبرچین اداره تحقیقات فدرال شد. هیل علیه یاران سابق مافیایی خود شهادت داد که منجر به پنجاه محکومیت شد. او متعاقباً وارد برنامه حفاظت از شاهد شد، اما در اوایل دهه ۱۹۹۰ از برنامه حذف شد.

داستان زندگی هیل در کتاب جنایت واقعی (مرد عاقل: زندگی در خانواده مافیایی) اثر نیکولاس پیلگی ثبت شده‌است که متعاقباً توسط مارتین اسکورسیزی در فیلم تحسین شده رفقای خوب در سال ۱۹۹۰ اقتباس شد که در آن هیل توسط ری لیوتا به تصویر کشیده شد.

اوایل زندگی
-----------

هنری هیل جونیور در ۱۱ ژوئن ۱۹۴۳ در منهتن شهر نیویورک در خانواده هنری هیل پدر، یک برقکار ایرلندی-آمریکایی و کارملا کاستا، یک مهاجر ایتالیایی متولد شد. هیل در کتاب مرد عاقل ادعا کرد که پدرش پس از مرگ پدربزرگ هیل در سن دوازده سالگی از ایرلند به ایالات متحده مهاجرت کرد. خانواده طبقه کارگر، متشکل از هنری و هفت خواهر و برادر دیگرش، در براونزویل، محله طبقه کارگر بروکلین، بزرگ شدند.

اواخر زندگی
-----------

در سال‌های پایانی زندگی، پس از اولین طلاق، با کلی الور و سپس با لیزا کازرتا ازدواج کرد. آنها در توپنگا، نزدیک ملیبو، کالیفرنیا زندگی می‌کردند. هر دو در چندین مستند ظاهر شدند و در برنامه‌های رسانه‌ای مختلف از جمله نمایش هاوارد استرن ظاهر شدند. هیل در این مدت صاحب فرزند سوم شد.

مرگ
---

هیل پس از مدت‌ها مبارزه با بیماری، یک روز پس از تولد ۶۹ سالگی، در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۲ بر اثر عوارض ناشی از بیماری قلبی در بیمارستانی در لس آنجلس درگذشت. دوست دخترش در شش سال آخر عمرش، لیزا کازرتا، گفت: «او مدت زیادی بیمار بود… قلبش از پا درآمد.» او گفت که هیل اخیراً قبل از مرگش دچار حمله قلبی شده بود و پس از سابقه طولانی مشکلات قلبی مرتبط با سیگار کشیدن، بر اثر عوارضی درگذشت. خانواده هیل هنگام مرگ او حضور داشتند. هیل یک روز پس از مرگش سوزانده شد.

منابع
-----

1. ↑  A sister mourns 'goodfella' Henry Hill in Spring Hill بایگانی‌شده در اوت ۲۰, ۲۰۲۰ توسط Wayback Machine Dan DeWitt, *Tampa Bay Times* (June 15, 2012)
2. ↑  Nicholas Pileggi, *Wiseguy: Life in a Mafia Family* (New York: Simon and Schuster, 1985), p. 6
3. ↑  "Henry Hill". telegraph.co.uk. June 13, 2012. Archived from the original on June 16, 2012.
4. ↑  "Henry Hill & Lisa", *Howard Stern on Demand*, 2008
5. ↑  "Henry Hill: 7 Things to Know About Infamous 'Goodfella'". abcnews.go.com. June 13, 2012. Archived from the original on August 1, 2020. Retrieved May 1, 2020.
6. ↑  "Henry Hill biography". Biography.com. Archived from the original on April 1, 2019. Retrieved March 31, 2014.
7. ↑  "Henry Hill biography". Biography.com. Archived from the original on April 1, 2019. Retrieved March 31, 2014.
**پرویز کاظمی** (۱۲۸۲–۱۳۶۴) قاضی دادگستری، عضو انجمن شهر در زمان رضاشاه، وکیل حقوق بین‌الملل و دو دوره سناتور در دورهٔ پهلوی دوم بود.

پیشینه
------

او در سال ۱۹۲۰ از دانشگاه هومبولت برلین دانش‌آموخته شد پس از آن دکترای حقوق بین‌الملل خود را از دانشگاه سوربن گرفت. پدرش میر سید احمد خان و پدر بزرگش میر سید کاظم تفرشی از والا مقام‌های دربار ناصرالدین شاه قاجار بود که در سمتِ وزیر دواب فعالیت می‌کرد. میر سید کاظم به‌خاطر ریش بلندش در دربار به میر سید کاظم خان ریش مشهور بود. ناصرالدین شاه که طبع هنری داشت پرتره‌ای از وزیر دواب محبوب خود کشیده‌است.

کاظمی کودکی خود را در خانهٔ پدری خود که اکنون به عمارت کاظمی معروف است، گذارند. این بنا همانند خانه‌های سنتی ایرانی شامل بیرونی، اندرونی، آب‌انبار، مطبخ و اصطبل است. حیات بیرونی در جنوب و اندرونی در شمال واقع شده‌است و خانهٔ فعلی بخش کوچکی از مجموعه‌ای بوده‌است که اکنون جدا شده‌است. آنچه از قسمت اصلی این خانه بازمانده است قسمت شاه‌نشین است که یک طبقه زیر و یک طبقه روی دارد.

او در سال ۱۹۳۰ با ایراندخت احتشامی (خانواده‌های کاظمی و احتشامی هر دو از خانواده‌های مشهور هزار فامیل بودند) ازدواج کرد و سال‌هایی که در ایران ماند را در ملک شخصی خود که توسطِ هوشنگ سیحون ساخته شده بود، زندگی کرد. کاظمی که سال‌ها بود بین ایران و فرانسه زندگی می‌کرد، قبل از انقلاب ۵۷ و پس از بهبود از سکتهٔ قلبی به نیس در فرانسه رفت و در سال ۱۳۶۴ در همین شهر درگذشت.

منابع
-----

1. ↑  «نمایندگان مجلس سنا دوره سوم قانونگذاری - مشروطه». *mashruteh.org*. دریافت‌شده در ۲۰۲۳-۰۵-۱۹.
2. ↑  *اسناد لانة جاسوسی آمریکا: کتاب دوم، مؤسسة مطالعات و پژوهش‌های سیاسی، ۱۳۸۶، شمارة سند: ۱، صص ۳۷۰–۳۷۵، ۹سپتامبر ۱۹۶۷ – ۱۸ شهریور ۱۳۴۶*.
3. ↑  *بازیگران عصر پهلوی؛ محمود طلوعی، جلد دوم، ضمایم. بخش سناتورهای دوره دوم پهلوی در مجلس سنا، انتشارات علم، ۱۳۷۴*.
4. ↑  «انقلاب اسلامی :: غرب‌گرایانی که عامل سیاسی شدند». *22bahman.ir*. دریافت‌شده در ۲۰۲۳-۰۵-۱۹.
با بیهوشی اشتباه نشود.
یکی از مهم‌ترین اقدامات پس از ناهشیاری، بررسی راه هوایی و بهبود جریان هوا برای فرد است. این کار در کمک‌های اولیه افراد با کج کردن سر انجام می‌شود. امدادگر یک دست را روی پیشانی قربانی، دست دیگر را روی چانه فرد می گذارد، سپس سر فرد را کج می کند و در نهایت بررسی راه هوایی و میزان جریان هوا صورت می گیرد.
**ناهشیاری** یا **عدم هوشیاری** حالتی است که فرد توانایی نگه داشتن آگاهی نسبت به خود و محیط اطراف خود را از دست می‌دهد. این حالت ممکن است کامل بوده یا به صورت نسبی اتفاق بیافتاد یعنی بیمار نسبت به مردم و محرکهای محیطی پاسخ نداشته باشد.

عدم‌هوشیاری نباید با مفهوم ضمیرناخودآگاه یا فرایند شناخت که آگاهی خود را از محیط بیرون دریافت می‌کند و تغییرات هوشیاری مانند روان‌آشفتگی (یعنی زمانی که فرد گیج شده و فقط به بخشی از محرکهای محیطی پاسخ می‌دهد)، خواب، هیپنوتیزم و سایر شرایطی که فرد به محرکها پاسخ می‌دهد اشتباه گرفته شود.  

این اتفاق ممکن است در پی ضربه مغزی، هیپوکسی مغزی (که ممکن است در پی انفارکتوس یا ایست قلبی اتفاق بیافتاد)، مسمومیت شدید با داروهای کاهنده فعالیت دستگاه عصبی مرکزی (مانند الکل یا سایر داروهای آرام‌بخش)، خستگی شدید، بیهوشی با دارو یا علل دیگر بیافتد.  

نظریه‌ای وجود دارد که عدم‌هوشیاری زمانی اتفاق می‌افتد که ارتباط نواحی مختلف مغز با یکدیگر قطع می‌شود.

جستارهای وابسته
---------------

* بیهوشی (فرایند بیهوشی)
* کما
* هیپنوتیزم
* سنکوپ (پزشکی)
* خواب
* بیهوش‌دوستی
* ضربه مغزی
* دی‌ان‌آر

منابع
-----

1. ↑
2. ↑  گلستانی، دکتر مهدیه. «تفاوتهای کوما و مرگ مغزی - مجله پزشکی مادر». www.ir-med.com. دریافت‌شده در ۲۰۱۶-۱۰-۲۲.
3. ↑
**اگنس وُن کورُوْسکی استنفیلد** (Agnes von Kurowsky Stanfield)، (زاده ۵ ژانویه ۱۸۹۲ - درگذشته ۲۵ سپتامبر ۱۹۸۴)، پرستاری آمریکایی بود که الهام‌بخش شخصیت **کاترین بارکلی** (Catherine Barkley) در رمان وداع با اسلحه نوشته ارنست همینگوی بود.

کوروسکی در جنگ جهانی اول در بیمارستان صلیب سرخ آمریکا در شهر میلان پرستار بود که همینگوی ۱۹ ساله به خاطر جراحت ترکش خمپاره در آن بستری شد. همینگوی عاشق پرستار ۲۷ ساله شد و قرار گذاشتند با هم ازدواج کنند ولی هنگامی که همینگوی در ژانویه ۱۹۱۹ به آمریکا بازگشت، کوروسکی در نامه‌ای به او نوشت که با افسری ایتالیایی نامزد کرده‌است. اگرچه کوروسکی هم به آمریکا بازگشت اما این دو دیگر هیچ‌وقت یکدیگر را ملاقات نکردند. داستان عشق این دو در فیلمی با نام در عشق و جنگ نمایش داده شده که به کارگردانی ریچارد اتنبرا در سال ۱۹۹۶ ساخته شد.

همینگوی، شخصیت کوروسکی را در داستان‌های کوتاه برف‌های کلیمانجارو و یک داستان خیلی کوتاه و نیز رمان وداع با اسلحه آورده‌است. هویت اگنس در کاراکترهای داستان‌های همینگوی چندان شناخته شده نبود تا اینکه برادر همینگوی، لیسستر همینگوی در سال ۱۹۶۱ در کتابش هویت اصلی *کاترین بارکلی* را مشخص کرد.

ازدواج‌ها و مرگ
---------------

کوروسکی دو بار ازدواج کرد. بار اول با هوارد پترسون گارنر (Howard Preston Garner) در ۲۴ نوامبر ۱۹۲۸ که در صلیب سرخ در هائیتی کار می‌کرد که پس از ترک خدمت در هاییتی بلافاصله طلاق کرد. بار دوم در ۱۹۳۴ با ویلیام استنفیلد که یک مدیر هتل بود ازدواج کرد. همسر ویلیام استنفیلد مرده بود و سه فرزند از همسر پیشین خود داشت.

در جنگ جهانی دوم، شوهرش و پسر ناتنی‌اش در نیروی دریایی خدمت کردند و خود او به همراه دو دختر ناتنی‌اش به نیویورک رفتند و او به کار در بانک خون صلیب سرخ مشغول شد. شوهرش در ۱۹۸۴ در سن ۹۲ سالگی درگذشت.

کوروسکی نیز در ۱۹۸۴ درگذشت و در گورستان ملی سربازان و هوابردان ایالات متحده در واشینگتن دی‌سی. به خاک سپرده شد. او به خاطر خدمات دلاورانه و ستودنی‌اش در صلیب سرخ در جنگ جهانی اول مورد تقدیر قرار گرفته‌است.

منابع
-----

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Agnes von Kurowsky». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۵ اردیبهشت ۱۳۹۳.

| داده‌های کتابخانه‌ای ویرایش در ویکی‌داده |
| --- |
| عمومی | 
* ISNI
	+ 1
* ویاف
	+ 1
* ورلدکت

 |
| کتابخانه‌های ملی | 
* فرانسه (داده‌ها)
* آلمان
* اسرائیل
* ایالات متحده آمریکا
* هلند
* لهستان

 |
| سایر | 
* کاربرد چندوجهی اصطلاحات موضوعی
* بایگانی ملی (ایالات متحده)
* شبکه‌های اجتماعی و محتوای بایگانی شونده
* سوداک (فرانسه)
	+ 1

 |

| اطلاعات شخص |
| --- |
| نام | Von Kurowsky, Agnes |
| نام‌های دیگر |  |
| شرح کوتاه | Muse for Ernst Hemingway |
| زادروز | ۵ ژانویه ۱۸۹۲ |
| زادگاه |  |
| زمان مرگ | ۲۵ سپتامبر ۱۹۸۴ |
| مکان مرگ |  |
قایق رزمی آمریکایی هنگام پرتاب ناپالم در ویتنام
انفجار ناپالم روی دریا
**ناپالم** ماده‌ای آتش‌زا و نوعی بمب محتوی نوعی ترکیب مایع، ترجیحاً بنزین است با اکتان ۸۰ و یکی از پودرهای ام ۱ یا ام ۲ یا ام ۹ (ترجیحا ام ۲)، که پس از پرتاب و برخورد به هدف، مادهٔ ژلاتینی تولید کند و با شعله و حرارت زیاد بسوزد. البته اسم اصلی این پرتابه جنگی موشک ناپالِم است.

ناپالم از بنزین یا پلی‌استیرن یا نفت، به‌همراه موادی که به آن ویژگی ژله‌ای و چسبندگی می‌دهند، مانند صابون یا روغنهای موتور یا مواد شوینده مایع با ترکیبهای مشخص که غالباً به صورت تجربی ترکیب می‌شوند یا یونولیت که مقدار بسیار کمی-ماده ام ۲- که در یونولیت وجود دارد، ساخته می‌شود. البته در نیروهای نظامی ایران این ماده به فوگاز معروف است، این مادهٔ آرام‌سوز و چسبنده، بدنه اجسام و انسان را کم‌کم و به‌شدت می‌سوزاند. چند قطره ناپالم ۲x۲ متر مکعب از ماده را نابود می‌کند. بدون تماس مستقیم نیز می‌تواند با حرارتی بین ۸۰۰ تا ۱۲۰۰ درجه سانتی گراد اجسام را نابود کند. ناپالم آب‌گریز است. آتش ناپالم به سادگی با آب خاموش نمی‌شود.

بمب‌های ناپالم در جنگ جهانی دوم با بنزین و صابون ساخته می‌شد. نخستین نسخهٔ این بمب در سال ۱۹۴۲ در دانشگاه هاروارد طراحی شد؛ و نخستین بار در ژوئن ۱۹۴۴ و اواخر جنگ جهانی دوم در جریان نبرد تینیان توسط نیروهای ایالات متحده آمریکا علیه ژاپن و سپس در نبرد نرماندی بکار گرفته شد.

انواع ناپالم بر پایه ترکیبات
----------------------------

* ناپالم نظامی: که ماده ان معمولاً به صورت ترکیبی از موادی به صورت الکان‌های بنزن با عدد اکتان بالا و مقادیر مشخص شده‌ای از امولایت و مقدار بسیار کمی خرج گود ساخته می‌شود که قدرت زیادتری در تخریب و احتراق نسبت به ناپالم‌های دست‌ساز دارند
* ناپالمهای دست‌ساز معمولاً خرج اصلی در نارنجکهای کوکتل مولوتف به صورت ترکیبی از یونولیت و بنزین یا ترکیب بنزین و روغن موتور یا مواد شوینده مایع یا روغن پالم با مقادیر مشخص وجود دارند.

**قوانین بین‌المللی** استفاده از ناپالم و سایر مواد آتش‌زا علیه اهداف نظامی را منع نکرده‌است، ولی استفاده از آن علیه غیر نظامیان بر اساس کنوانسیون منع استفاده از برخی سلاح‌های متعارف مصوب ۱۹۸۰ ممنوع است. پروتکل ۳ این کنوانسیون استفاده از هر نوع ماده آتش‌زا مانند ناپالم و فسفر سفید را غیرمجاز می‌داند اما این پروتکل از سوی برخی کشورها پذیرفته نشده‌است.
از جمله این نوع بمب‌ها می‌توان به بمب ناپالم هواپرتاب بی‌ال‌یو-۱ ساخت کشور آمریکا اشاره کرد.

پیوند به بیرون
--------------

* 'Napalm Girl' Photo From Vietnam War Turns 40

منابع
-----

|  |  |
| --- | --- |
|  | در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ ناپالم موجود است. |

1. ↑  مجموعهٔ واژه‌های مصوّب فرهنگستان زبان فارسی تا پایان سال ۱۳۸۹.
2. ↑  Convention on Certain Conventional Weapons
3. ↑  Convention on Certain Conventional Weapons (CCW) At a Glance

* ویکی‌پدیای انگلیسی en:Napalm
* ویکی‌پدیای آلمانی de:Napalm

|  |  |
| --- | --- |
| آیکون خرد | این یک مقالهٔ خرد نظامی جنگ‌افزار است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. |
**متیو کالبریت پری** (به انگلیسی: Matthew Calbraith Perry) (زادهٔ ۱۰ آوریل ۱۷۹۴ - درگذشتهٔ ۴ مارس ۱۸۵۸) افسر نیروی دریایی ایالات متحده و فرماندهِ چندین کشتی بود. او در جنگ‌ها و عملیات گوناگونی شرکت داشت که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به جنگ ۱۸۱۲، جنگ آمریکا و مکزیک و گشودن درهای ژاپن اشاره کرد.

گشودن درهای ژاپن
----------------

در ۸ ژوئیه سال ۱۸۵۳، در زمانی که شوگون‌سالاری توکوگاوا دورهٔ انتقالی از استبداد نظامی شوگون‌ها به دولت میجی را طی می‌کرد، دریادار متیو پری با چهار کشتی سیاه جنگی و نامهٔ رییس‌جمهور آمریکا که حاوی دستورهایی برای امضای یک معادله تجاری بود، وارد خلیج ادو شد. او دستور وصول نامهٔ رئیس جمهوری را داد و تهدید به استفاده از نیروی نظامی کرد. پس از آن‌که ژاپنی‌ها حاضر به پذیرش نامهٔ رئیس جمهور آمریکا شدند، پری با اعلام اینکه برای دریافت پاسخ نامه بازخواهد گشت، به سوی چین حرکت کرد. پری در فوریه سال ۱۸۵۴ به ژاپن بازگشت و پاسخ مطلوب خود را در قالب امضای عهدنامه‌ای به نام عهدنامه کاناگاوا دریافت کرد.

جستارهای وابسته
---------------

* تاریخ ژاپن
* ساکوکو

پیوند به بیرون
--------------

* موزه طبیعی نیروی دریایی آمریکا
* پری در ژاپن، تاریخ بصری
* متیو سی. پری در یابنده آرامگاه

منابع
-----

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Matthew C. Perry». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۲.
برداشت هنرمند از ستاره‌پیمای اوریون با استفاده از اصول طراحی ناسا، که از پیشرانه اتمی برای سوخت خود استفاده می‌کند.
**پروژهٔ اوریون** (انگلیسی: Project Orion) پژوهشی بود که بین دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ توسط نیروی هوایی ایالات متحده، دارپا و ناسا با هدف اندازه‌گیری کارایی یک ستاره‌پیما که نیروی پیشرانه آن مستقیماً توسط یک سری انفجار اتمی در پشت سفینه صورت می‌گرفت انجام می‌شد. نسخه‌های اولیهٔ این وسیلهٔ نقلیه تنها برای بلند شدن از زمین پیشنهاد شده بود. نسخه‌های بعدی فقط برای استفاده در فضا ارائه شد. شش آزمایش غیر هسته‌ای با استفاده از مدل‌ها انجام شد. این پروژه در نهایت به دلایل متعدد، از جمله معاهده پیمان منع جزئی آزمایش هسته‌ای، که انفجارهای هسته‌ای در فضا را ممنوع می‌کرد و نگرانی‌ها در مورد پیامدهای هسته‌ای، کنار گذاشته شد.

ایدهٔ رانش موشک با احتراق مواد منفجره را نخستین بار نیکلای کیبالچیچ متخصص روسی مواد منفجره در سال ۱۸۸۱ مطرح کرد و در سال ۱۸۹۱ با ایده‌های مشابهی به‌طور مستقل توسط مهندس آلمانی هرمان گانسویند، توسعه یافت. رابرت آنسون هاین‌لاین در داستان کوتاه خود در سال ۱۹۴۰ با عنوان "Blowups Happen" به نیرو دادن به سفینه‌های فضایی با بمب‌های هسته‌ای اشاره می‌کند. پیشنهادهای واقعی پیشران هسته‌ای برای اولین بار توسط استنی‌سواف اولام در سال ۱۹۴۶ ارائه شد و محاسبه‌های اولیه توسط F. Reines و Ulam در یادداشت لوس آلاموس مورخ ۱۹۴۷ انجام شد. پروژه واقعی، که در سال ۱۹۵۸ آغاز شد، توسط تد تیلور در جنرال اتمیکس و فیزیکدان فریمن دایسون رهبری شد، که به درخواست تیلور یک سال از مؤسسه مطالعات پیشرفته در پرینستون دور ماند تا روی این پروژه کار کند.

مفهوم پروژه اوریون نیروی رانش بالا و تکانه ویژه یا کارایی پیشرانه را به‌طور همزمان ارائه می‌داد. نیازهای بی‌سابقه به نیروی شدید برای انجام این کار، با انفجارهای هسته‌ای، با چنان قدرتی نسبت به جرم خودرو که تنها با استفاده از انفجارهای خارجی بدون نیاز به تلاش برای مهار آن‌ها؛ در ساختارهای با احتراق داخلی، ادامه می‌یابد، برآورده می‌شود. به‌عنوان یک مقایسه کیفی، موشک‌های سنتی شیمیایی، ساترن ۵ که برنامه آپولو را به ماه برد، نیروی رانش بالا با تکانه ویژه کم تولید می‌کند در حالی که پیشرانه یونی الکتریکی مقدار کمی از رانش را بسیار کارآمد تولید می‌کند.

جستارهای وابسته
---------------

* پیشرانه هسته‌ای
* پروژه پرومتئوس
* انفجارهای هسته‌ای صلح‌آمیز

منابع
-----

1. ↑  Everett, C.J.; Ulam S.M. (August 1955). "On a Method of Propulsion of Projectiles by Means of External Nuclear Explosions. Part I" (PDF). Los Alamos Scientific Laboratory. p. 5. Archived (PDF) from the original on 2012-07-25.

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Project Orion (nuclear propulsion)». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۱۰ ژوئیه ۲۰۲۳.

پیوند به بیرون
--------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ پروژه اوریون موجود است. |

| داده‌های کتابخانه‌ای ویرایش در ویکی‌داده |
| --- |
| عمومی | 
* ویاف
	+ 1
* ورلدکت

 |
| کتابخانه‌های ملی | 
* آلمان
* اسرائیل
* ایالات متحده آمریکا

 |
| سایر | 
* کاربرد چندوجهی اصطلاحات موضوعی

 |

|  |  |
| --- | --- |
| آیکون خرد | این یک مقالهٔ خرد است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. |
گاتان راسل، مارس ۲۰۱۰
**گاتان راسل** (به فرانسوی: Gaëtan Roussel) (متولد ۱۳ اکتبر ۱۹۷۲، رودز، آویرون) خواننده، آهنگ‌نویس و آهنگ‌ساز فرانسوی است. راسل رهبر پیشین خواننده‌های گروه‌های لوئیس اتکی (به فرانسوی: Louise Attaque) و تارمک (به فرانسوی: Tarmac) بود.

راسل دورهٔ تک‌خوانی را شروع کرد و ضبط یک آلبوم در سال ۲۰۰۹ را آغاز نمود. او نسختین آهنگ تک‌خوانی‌اش، *Ginger* را در ۱۵ مارس ۲۰۱۰ منتشر کرد. *Ginger* دو آهنگ، تک‌خوانی اول، *Help myself* و تک‌خوانی دو، Dis-moi encore que tu m’aimes را در بر داشت.

ترانه‌شناسی
-----------

### آلبوم‌ها

* *Ginger*‎ – ۱۵ مارس ۲۰۱۰

### تک‌آهنگ‌ها

* *Help myself (Nous ne faisons que passer)*‎ ‏(۲۰۱۰)
* *Dis-moi encore que tu m’aimes*‏ (۲۰۱۰)

منابع
-----

1. 1 2  Wikipedia contributors, "Gaëtan Roussel," Wikipedia, The Free Encyclopedia,  (accessed July 16, 2011).

پیوند به بیرون
--------------

* وب‌گاه رسمی گاتان راسل
* Gaëtan Roussel در IMDb

| داده‌های کتابخانه‌ای ویرایش در ویکی‌داده |
| --- |
| عمومی | 
* ISNI
	+ 1
* ویاف
	+ 1
* ورلدکت

 |
| کتابخانه‌های ملی | 
* اسپانیا
* فرانسه (داده‌ها)
* آلمان
* ایالات متحده آمریکا

 |
| سایر | 
* هنرمند موزیک‌برینز
* سوداک (فرانسه)
	+ 1

 |
دکه روزنامه فروشی در سال 2008 میلادی. لاس وگاس، ایالات متحده
**رسانه جریان اصلی** لفظی‌است که در اشارهٔ دسته‌جمعی به رسانه‌های گروهی بزرگی به کار می‌رود که تعداد زیادی از مردم را تحت تأثیر قرار می‌دهند، و جریان‌های فکری رایج را هم بازتاب می‌دهند و هم به آن‌ها شکل می‌دهند. این لفظ در تضاد با رسانهٔ جایگزین که ممکن است از آنجا که نظر رایج را بازتاب نمی‌دهد دارای فکر مخالف تر باشد به کار می‌رود.

این لفظ غالباً در اشاره به شرکت‌های بزرگ خبری از جمله روزنامه‌ها و سخن‌پراکنی‌ها، که دچار ادغام متوالی در کشورهای مختلف شده‌اند به کار می‌رود.

جستارهای وابسته
---------------

* نظریه برجسته‌سازی
* رسانه شرکتی
* مقررات‌زدایی
* آزادی بیان
* آزادی رسانه
* جریان اصلی
* سوگیری رسانه‌ای
* ادغام رسانه‌ای
* دستکاری رسانه‌ای
* بی‌طرفی نت
* مدل پروپاگاندا

منابع
-----

1. ↑  نوآم چامسکی، *"What makes mainstream media mainstream"*, October 1997,  *Z Magazine* ,  بایگانی‌شده در ۸ سپتامبر ۲۰۱۰ توسط Wayback Machine

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Mainstream media». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۷.
پلاک یادبود میخاییل سیمونوف در قازان - ۲۰۲۲
**میخاییل سیمونوف** (۱۹ اکتبر ۱۹۲۹ - ۴ مارس ۲۰۱۱) طراح هواپیمای روسی بود که به خاطر طراحی جنگنده-بمب‌افکن سوخو-۲۷ شناخته‌شده‌است. سوخو-۲۷، جواب اتحاد جماهیر شوروی به ساخت جنگنده اف-۱۵ ایالات متحده آمریکا بود. پس از فروپاشی شوروی در سال ۱۹۹۱، سیمونوف به خاطر شرایط اقتصادی نامناسب دولت روسیه، فروش آن را به دولت‌های بیگانه هماهنگ کرد. او در سال ۱۹۹۹، به خاطر موفقیت‌هایش عنوان قهرمان فدراسیون روسیه را بدست آورد.

سیمونوف در ۱۹ اکتبر ۱۹۲۹ در شهر بندری روستوف-نا-دونو به دنیا آمد. او در دهه ۱۹۵۰ مهندس هوانوردی شد و در ۱۹۷۰ به عنوان طراح به شرکت سوخو پیوست. او در زمان حضور در سوخو، علاوه بر جنگنده سوخو-۲۷، بمب‌افکن سوخو-۲۴ و جنگنده تهاجمی سوخو-۲۵ را نیز طراحی کرد. او در سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۳، معاون وزیر صنایع هواپیمایی شوروی بود.

پانویس
------

1. ↑  "Герой России Симонов Михаил Петрович" (روسی), Warheroes.ru. Retrieved January 23, 2009.

منابع
-----

* The Associated Press. "Mikhail Simonov، 81، Designer of Soviet Air Force Workhorse، Dies"، *The New York Times*. March 4، 2011. Retrieved March 5، 2011.

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Mikhail Simonov». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۱ دی ۱۳۹۱.
**میربهزاد شهریاری** (زادهٔ ۱۳۳۳ شهرستان دشتی - درگذشتهٔ ۱۳۶۰ تهران) از اولین نمایندگان مجلس شورای اسلامی (مجلس اول) از منطقه رودباران (شهرستان‌های جنوبی استان بوشهر) و از ترورشدگان انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی در هفتم تیر ماه سال ۱۳۶۰ در تهران است.

وی از فعالان سیاسی علیه حکومت پهلوی و عضو حزب جمهوری اسلامی بود. تحصیلات او کارشناسی، در رشته فقه و مبانی اسلامی‌بود.

زندگی‌نامه
----------

میربهزاد شهریاری در ۱۷ دی ۱۳۳۳ خورشیدی در روستای بحیری از توابع شهرستان دشتی در استان بوشهر به دنیا آمد. پدرش سید محمدطاهر شهریاری شاعر و متخلص به شفیق از روحانیانی بود که سابقه مبارزاتی او به زمان رضاخان (مبارزه پیگیر او علیه کشف حجاب رضاخانی) بازمی‌گردد.

تحصیلات ابتدایی را در رودباران و دیپلم ادبی را در بوشهر اخذ کرد. سپس با شرکت در کنکور، در رشته الهیات و معارف اسلامی (فقه و مبانی حقوق اسلامی) دانشگاه مشهد پذیرفته شد؛ و از اساتید حوزه علمیه، از جمله سید علی خامنه‌ای نیز بهره‌ها گرفت.[] سپس دبیر مدارس آموزش و پرورش خورموج شد.

نمایندگی مجلس شورای اسلامی
--------------------------

شهریاری در انتخابات اولین دوره مجلس شورای اسلامی با کسب ۸۴٫۴۰ درصد از کل آرای ماخوذه (۳۳٬۰۴۵ رای) بعنوان نماینده مردم رودباران به مجلس راه یافت و در کمیسیون کشاورزی و عمران روستائی مجلس فعالیت کرد. او در مراسم افتتاح نخستین دوره مجلس شورای اسلامی بعنوان منشی هیئت رئیسه سنی انتخاب شد. در طول حضور در مجلس مدافع دولت رجایی بود. وی یکی از استیضاح کنندگان بنی صدر بود.

میربهزاد شهریاری در جلسه شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی که هفتم تیر ماه سال ۱۳۶۰ در سرچشمه تهران برگزار شد شرکت کرد و بدنبال انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی درگذشت. وی در زادگاهش روستای بحیری، در قبرستان خانوادگیشان در کنار مزار پدر دفن شد.

جستارهای وابسته
---------------

* فهرست نمایندگان دوره اول مجلس شورای اسلامی
* سید محمدطاهر شهریاری

منابع
-----

1. ↑  «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۲ مارس ۲۰۲۰. دریافت‌شده در ۴ مه ۲۰۲۳.
2. ↑  «میربهزاد شهریاری». مرکز پژوهش‌های مجلس. بایگانی‌شده از اصلی در ۲ فوریه ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۲۴ ژانویه ۲۰۱۷.

* شهید میر بهزاد شهریاری پایگاه خبری تحلیلی مطالعات تروریسم هابیلیان (بنیاد هابیلیان)
RIPE NCC مخفف "مرکز هماهنگی شبکه‌های پیشرفته ریپا" است. این سازمان یکی از پنج مرکز توزیع آدرس‌های IP در جهان است و مسئول تخصیص و مدیریت آدرس‌های IP و شماره‌های ثبت شده در منطقه EMEA (اروپا، خاورمیانه و آفریقا) می‌باشد.

RIPE NCC به عنوان یک سازمان غیرانتفاعی با هدف ارائه خدمات شبکه و امنیت اینترنت تاسیس شده است. این سازمان برای ارائه خدمات خود به بیش از ۲۴ هزار عضو در اروپا، خاورمیانه و آفریقا اعتماد دارد. این خدمات شامل ثبت دامنه، تخصیص آدرس IP، تحلیل امنیتی، آموزش و پشتیبانی فنی است.

از دیگر خدمات RIPE NCC می‌توان به ارائه ابزارهایی برای مانیتورینگ شبکه‌های اینترنتی، ترویج استفاده از پروتکل IPv6 برای جایگزینی IPv4 قدیمی‌تر و ارائه خدمات DNSSEC برای تضمین امنیت سیستم نام دامنه اشاره کرد. RIPE NCC همچنین با سایر سازمان‌های مرتبط در سراسر جهان همکاری می‌کند تا امنیت و پایداری اینترنت را تضمین کند.

RIPE NCC یکی از پنج مرکز توزیع آدرس‌های IP در جهان است که به طور اختصاصی برای منطقه EMEA مسئولیت تخصیص و مدیریت آدرس‌های IP و شماره‌های ثبت شده را دارد. این سازمان با همکاری با بیش از ۳۰۰ عضو در بیش از ۷۰ کشور، به مدیریت شبکه‌های اینترنتی و ارائه خدمات به کاربران در این منطقه می‌پردازد.

هدف RIPE NCC ارائه خدماتی با کیفیت بالا و پشتیبانی فنی قوی به کاربران است. این سازمان از طریق ارائه آموزش‌های فنی و توسعه ابزارهای مختلف، تلاش می‌کند تا بهبود امنیت، پایداری و عملکرد شبکه‌های اینترنتی را تضمین کند.

علاوه بر تخصیص آدرس‌های IP و شماره‌های ثبت شده، RIPE NCC همچنین به عنوان یک مرجع اصلی در زمینه توسعه و استانداردسازی پروتکل‌های اینترنتی فعالیت می‌کند. همچنین، این سازمان برای پشتیبانی از توسعه پایدار اینترنت، با دیگر سازمان‌های مرتبط در سراسر جهان همکاری می‌کند.

RIPE NCC همچنین از طریق وب‌سایت خود، ابزارهایی را برای مانیتورینگ شبکه‌های اینترنتی، تحلیل امنیتی، تست پورت و دسترسی به اطلاعات آماری و تحلیلی در اختیار کاربران خود قرار می‌دهد. همچنین، این سازمان برای ترویج استفاده از پروتکل IPv6 برای جایگزینی IPv4 قدیمی‌تر، برنامه‌ها و آموزش‌های مختلفی را ارائه می‌کند.
**تریگلیف** بر روی آخرین ستون در نظم دوریک رومی تئاتر مارسلوس 
 حمام *سیرک* جان وود ، سامرست (۱۷۵۴)، تریگلیف‌ها و متوپ‌های تزئین شده
**تریگلیف** (انگلیسی: Triglyph) یک اصطلاح معماری برای لوح‌های عمودی شیاردار دیواره دوریک در معماری کلاسیک است که به دلیل شیارها یا کانال‌های زاویه‌دار در آنها به این نام خوانده می‌شود. فضاهای فرورفته مستطیل شکل بین سه گلیف در دیواره دوریک را متوپ می‌نامند. فضاهای برجسته بین خود کانال‌ها (در داخل یک تریگلیف) در لاتین *فمور (femur)* یا در یونانی *مروس (meros)* نامیده می‌شود. در سنت سخت معماری کلاسیک، مجموعه ای از آب‌چکان‌ها یا گوتاها، شش «میخ» مثلثی شکل زیر، همیشه با یک تریگلیف در بالا (و بالعکس) همراه است و این جفت ویژگی فقط در اسپر‌های ساختمان‌هایی با استفاده از نظم دوریک یافت می‌شود. عدم وجود این جفت به‌طور مؤثر ساختمان را از نظم دوریک به نظم توسکانی سوق می‌دهد.

تریگلیف چنان‌که توسط ویتروویوس و نویسندگان رنسانس توصیف شده، تا حد زیادی نمودی زمین ساختی و اسکئومورفیک در سنگ انتهای تیرهای چوبی کلبه‌های معمولی بدوی است. تیرهای چوبی در سه مکان مجزا بریده شده بودند تا انتهای ناهموار خود را بیشتر در سایه قرار دهند. معماری یونانی (و بعدها معماری رومی) این ویژگی و همچنین بسیاری از ویژگی‌های رایج در ساختمان‌های چوبی اصیل را به عنوان ادای احترام به خاستگاه معماری و نقش آن در تاریخ و تکامل انسان حفظ کردند. این کانال‌ها همچنین می‌توانند در انتقال آب باران نقش داشته باشند.

نگارخانه
--------

* معبد کنکوردیا، آگریجنتو، سیسیل، با متوپ‌های سادهمعبد کنکوردیا، آگریجنتو، سیسیل، با متوپ‌های ساده
* متوپ (چپ) و تریگلیف (راست) که از یک بلوک از Stratos.متوپ (چپ) و تریگلیف (راست) که از یک بلوک از Stratos.
* بلوک‌های تریگلیف با شکاف‌هایی برای قرار دادن متوپ‌ها در مارماریا در دلفی.بلوک‌های تریگلیف با شکاف‌هایی برای قرار دادن متوپ‌ها در مارماریا در دلفی.
* تریگلیف (شکاف برای درج متوپ‌ها) در فریز دوریک معبد آفایا.تریگلیف (شکاف برای درج متوپ‌ها) در فریز دوریک معبد آفایا.
* معبد هفایستیون در آتن، که خط دیواری دوریک را با تریگلیف‌ها و متوپ‌های حجاری شده نشان می‌دهد.معبد هفایستیون در آتن، که خط دیواری دوریک را با تریگلیف‌ها و متوپ‌های حجاری شده نشان می‌دهد.
* بخشی از فوس دل سله با متوپ و تریگلیف در یک تکهبخشی از فوس دل سله با متوپ و تریگلیف در یک تکه
* متوپ‌های گروه دوم در فوس دل سلهمتوپ‌های گروه دوم در فوس دل سله
* کاخ چرنین در پراگ (دهه ۱۶۶۰) دارای تریگلیف و گوتا به عنوان تزئینات در بالای طاق‌ها است.کاخ چرنین در پراگ (دهه ۱۶۶۰) دارای تریگلیف و گوتا به عنوان تزئینات در بالای طاق‌ها است.

پانویس
------

منابع
-----

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Triglyph». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۴ اوت ۲۰۲۳.

پیوند به بیرون
--------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ تریگلیف موجود است. |


|  |  |
| --- | --- |
| آیکون خرد | این یک مقالهٔ خرد مرتبط با معماری است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. |
مایکل اندرو مک کیگن با نام مستعار**داف مَک‌کِگِن** (به انگلیسی: Duff McKagan) ‎(زادهٔ ۵ فوریه ۱۹۶۴)‎ نوازندهٔ گیتار باس اهل سیاتل آمریکا است. او بیشتر به خاطر ۱۳ سال پیشینهٔ نوازندگی‌اش در گروه گانز ان رزز شناخته شده‌است.

مَک‌کِگِن پس از جدا شدن از گانز به همراه اسلش گروه وِلْوِت ریوُلْوِر را تأسیس کردند که فعالیت‌اش در آن گروه تابه‌امروز ادامه دارد. او به موازات همکاری با ولوت ریولور گروه پانک راک خودش با نام لاوْدِد را هم رهبری می‌کند. مَک‌کِگِن برای نشریهٔ سیَتل ویکلی به صورت هفتگی مطلب می‌نویسد و در مجلهٔ پلی‌بوی هم نویسندهٔ ستون اختصاصی خودش با نام «دافونومیکس» است. «داف» نام مستعاری است که خانوادهٔ مَک‌کِگِن از دوسالگی او را با آن نام صدا می‌کردند و بعدها هم روی او باقی‌ماند. او در سال 1988 با مندی بریکس ازدواج کرد ولی چند ماه بعد از هم جدا شدند و سپس با دختری به اسم لیندا جانسون در سال 1992 ازدواج کرد اما این ازدواج نیز نا موفق بود تا سرانجام با مدل مشهور سوزان هولمز در سال 1999 ازدواج کرد. آن‌ها دارای دو دختر به اسم Grace و Mae هستند.

مَک‌کِگِن تا به‌امروز دو آلبوم شخصی با نام‌های ‎(۱۹۹۳)‎ *Believe in Me* و ‎(۱۹۹۹)‎ *Beautiful Disease* منتشر کرده‌است.

پانویس
------

1. ↑  Bradley Torreano. "Duff McKagan" (به انگلیسی). وب‌گاه allmusic.com. Retrieved 9 December 2009.

منابع
-----

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Duff McKagan». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۹ دسامبر ۲۰۰۹.

|  |  |
| --- | --- |
| آیکون خرد | این یک مقالهٔ خرد افراد است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. |
در این نام ژاپنی، «هیرای» نام خانوادگی است.
**هیرای ساداتاکه** (به ژاپنی: 平井定武 ひらい さだたけ) یکی از اشخاص سامورایی در دوره سنگوکو و مانند پدرش ملازم خاندان روکاکو در ولایت اومی بود.

تاریخچه
-------

در سال ۱۵۲۵ به پشتیبانی از خاندان روکاکو با آزای سوکه‌ماسا جنگید. در سال ۱۵۵۳ توافق‌نامه صلح با خاندان آزای امضا شد. وی دختر خود را به ازدواج آزای ناگاماسا درآورد اما هنگامیکه این ازدواج با مخالفت خاندان روکاکو مواجه شد، دخترش را مجبور کرد که از ناگاماسا طلاق بگیرد. پس از حمله اودا نوبوناگا به ولایت اومی در سال ۱۵۶۸ از خاندان روکاکو جدا شد و به خدمت نوبوناگا درآمد. پس از آن اطلاعی از وی در تاریخ نمانده‌است. بنابر منابع سابقه خانوادگی خاندان آزای (ja:浅井氏家譜大成)دختر وی از ناگاماسا پسری به نام آزای مانپوکومارو داشت که در سال ۱۵۷۳ به دستور نوبوناگا در سن ده سالگی اعدام شد.

منابع
-----

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «平井定武». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای ژاپنی*، بازبینی‌شده در ۱۱ اوت ۲۰۲۰.

|  |  |
| --- | --- |
| Flag of ژاپنHourglass icon   | این یک مقالهٔ خرد در ارتباط با تاریخ ژاپن است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. |
**دیوید میلز** (به انگلیسی: David Mills) (زاده ۲۴ ژانویه ۱۹۵۹) یک نویسنده بی‌خدای آمریکایی است که معتقد است آشتی علم با دین ممکن نیست. او بیشتر به خاطر کتاب "جهان بی‌خدا" *Atheist Universe* که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد شهرت دارد. در کتاب توهم خدا، زیست‌شناس فرگشتی ریچارد داوکینز از کتاب میلز به عنوان "کار تحسین‌برانگیز" یاد کرده‌است. میلز مدعی است در کتاب خود دست آفرینش‌گرایی جهان جدید و قدیم و طراحی هوشمند را رو کرده‌است.

میلز در برنامه‌های مختلف از جمله برنامه پسر کافر *The Infidel Guy* ظاهر شده‌است. او همچنین از اعضای گروه پاسخ منطقی است. وی در هانتیگتون، ویرجینیای غربی زندگی می‌کند.

کتاب او تحت عنوان «جهان بی‌خدا» نوشته «دیوید مایلز» به صورت آنلاین و غیررسمی توسط فردی که خود را بهمن یار می‌نامد به فارسی ترجمه شده‌است.

منابع
-----

1. ↑  R. Dawkins, *The God Delusion* (Boston: Houghton Mifflin, 2006), 44, 88-89 (hardcover).
2. ↑  D. Mills, *Atheist Universe: The Thinking Person's Answer to Christian Fundamentalism* (Berkeley, CA: Ulysses Press, 2006), 208-54.
3. ↑  مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «David Mills (author)». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۳۰ مارس ۲۰۱۳.
4. ↑  «کتاب «جهان بیخدا» نوشته «دیوید مایلز» ترجمه «بهمن یار»» (PDF). دریافت‌شده در ۲ آگوست ۲۰۲۱.

پیوند به بیرون
--------------

* وب‌گاه رسمی

| داده‌های کتابخانه‌ای ویرایش در ویکی‌داده |
| --- |
| عمومی | 
* ISNI
	+ 1
* ویاف
	+ 1
* ورلدکت

 |
| کتابخانه‌های ملی | 
* اسرائیل
* ایالات متحده آمریکا
* کره

 |