**ژان پینگ** (Jean Ping) (تلفظ فرانسوی: [ʒɑ̃ piŋ]؛ متولد ۲۴ نوامبر ۱۹۴۲ در آمبوو)، یک دیپلومات و سیاست‌مدار گابن است، که از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲ به عنوان رئیس کمیسیون اتحادیه آفریقا خدمت کرد. او که پدرش چینی و مادرش گابنی بود، اولین فرد چینی‌تبار است، که شاخه اجرائی اتحادیه آفریقا را رهبری نمود.

ژان پینگ از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۸ به عنوان وزیر دولت و وزیر امور خارجه، همکاری و فرانکفونی جمهوری گابن خدمت کرد و از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵ رئیس مجمع عمومی سازمان ملل متحد بود. وی در انتخابات ریاست جمهوری گابن در سال ۲۰۱۶ در مقابل رئیس‌جمهور علی بونگو ایستاد.

زندگی‌نامه
----------

### زندگی شخصی

پینگ در آمبوو، یک شهر کوچک در تالاب Fernan Vaz، در جنوب پورت جنتیل متولد شد. پدرش، چنگ ژیپینگ، که گابنی‌ها او را وانگ پینگ صدا می‌زدند، یک چینی اهل ونژو، ژجیانگ بود، که در دهه ۱۹۲۰ به عنوان کارگر استخدام گردیده و به یک دروگر الوار تبدیل شد. چنگ که با ژرمن آنینا، دختر گابنی یکی از رهبران قبیلهٔ که در کنگو به دنیا آمده بود ازدواج کرد، پسرش را تشویق کرد، تا با بورسیه دولت گابن در فرانسه تحصیل کند.

پینگ دارای دکترای علوم اقتصادی از دانشگاه Paris 1 Patheon-Sorbonne است، که زیر نظر رنه پاست در سال ۱۹۷۵ به‌دست‌آورد.

پینگ قبلاً با پاسکالین بونگو، دختر رئیس‌جمهور عمر بونگو رابطه داشته و از او دو فرزند دارد، او همچنین با ماری-مادلین لیان نیز فرزندانی دارد. با این حال، او همیشه با ژان-ترز که اصالت ایتالیایی-عاج دارد متأهل باقی ماند. او پدر هشت فرزند است.

### سمت‌های بین‌المللی

در سال ۱۹۷۲ میلادی، پینگ به عنوان یک کارمند ملکی بین‌المللی در یونسکو در پاریس شروع به کار کرد. او از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۴ میلادی به عنوان نماینده دائمی گابن در یونسکو خدمت نمود و سپس در سیاست کشورش دخیل شد. او همچنین در سال ۱۹۹۳، زمانی که گابن یک کشور عضو بود، رئیس اوپک بود.

پینگ در سال ۲۰۰۴ میلادی به عنوان ۵۹ مین رئیس مجمع عمومی سازمان ملل متحد انتخاب گردید.

پینگ در اولین دور اتحادیه آفریقا در سال ۲۰۰۸ میلادی به عنوان رئیس این کمیسیون انتخاب شده و سمتش را در سال ۲۰۱۲ ترک گفت.

پینگ چندین بار در کنفرانس‌های بین‌المللی متعددی نماینده گابن بوده‌است: یونسکو، سازمان اتحادیه آفریقا (اکنون به عنوان AU شناخته می‌شود)، جنبش عدم تعهد، سازمان همکاری اسلامی (OIC)، سازمان کشورهای صادرکننده نفت (اوپک)، بانک جهانی، اجلاس‌های فرانکفونی، مجمع‌های فرانسه-آفریقا، آفریقا-کارائیب-اقیانوس آرام-اتحادیه اروپا، چین-آفریقا، کنفرانس بین‌المللی توکیو در مورد توسعه آفریقا (TICAD) و کنفرانس‌های ایالات متحده-آفریقا که در رابطه با قانون رشد و فرصت آفریقا (AGOA) سازمان‌دهی شده‌اند.

پینگ در میانجی‌گری‌های متعددی که توسط رئیس‌جمهور عمر بونگو برای بازگرداندن صلح و ثبات در آفریقای مرکزی راه‌اندازی شد، مشارکت داشته‌است: DRC، جمهوری کنگو، چاد، جمهوری آفریقای مرکزی و سائوتومه و پرنسیپ. در ۱۷ دسامبر ۲۰۱۰، اتحادیه آفریقا از او خواست تا راه حلی برای بحران ساحل عاج بیابد. این کشور در آن زمان درگیر جنگ قدرت بود که از دور دوم انتخابات ریاست جمهوری ۲۸ نوامبر ۲۰۱۰ ادامه داشت و هر دو نامزد، لوران گباگبو و آلسان اوتارا، خود را پیروز اعلام کردند.

پینگ از مداخله نظامی فرانسه در لیبی در سال ۲۰۱۱ انتقاد کرد، که به نظر او این کشور را ویران و منطقه را بی‌ثبات کرد. او این سیاست را «نئو استعماری» توصیف کرد که با مداخله‌گری برنارد هانری لوی و تصمیم نیکلا سارکوزی برای رد سیاست سنتی فرانسه و «رفتن به جنگ، آتش کردن تفنگ‌ها و رهبری خصومت‌ها از جلو، تحت پوشش پرچم سازمان ملل و زیر چتر نظامی آمریکا و ناتو». او یک سیاست غربی را محکوم کرد که «برگرفته از احساسات پست و اشتیاق غالب بر عقاید است».

### حرفه سیاسی

پینگ در سال ۱۹۷۲ میلادی، در یونسکو در بخش روابط خارجی و همکاری به عنوان یک کارمند ملکی بین‌المللی شروع به کار کرد. در سال ۱۹۷۸ میلادی مشاور سفارت گابن در فرانسه شده و متعاقباً نماینده دائمی گابن در یونسکو شد و تا سال ۱۹۸۴ در این سمت باقی ماند.

پینگ پس از بازگشت به گابن در سال ۱۹۸۴ میلادی، زندگی سیاسی‌اش را به عنوان رئیس دفتر عمر بونگو، رئیس‌جمهور جمهوری گابن آغاز گرد.

#### حرفه وزارت

در ۲۶ فوریه ۱۹۹۰، پینگ به عنوان وزیر اطلاعات، خدمات پُستی، مخابرات، توریسم، اوقات فراغت و اصلاحات بخش شبه دولتی با مسئولیت روابط پارلمانی و سخن‌گوی دولت منصوب شد. وی قبل از این‌که از ۲۹ آوریل ۱۹۹۰ تا ژوئن ۱۹۹۱ به سمت سرپرستی وزارت معادن، انرژی و منابع هیدرولیک برود، برای مدت ۱۹ ماه از ۲۸ اوت ۱۹۹۲ تا ۲۴ مارس ۱۹۹۴، تنها مدت کوتاهی در این سمت حضور داشت.

پینگ قبل از این‌که در ۳۰ اکتبر ۱۹۹۴ معین مالیه، اقتصاد، بودجه و خصوصی‌سازی شود، در ۲۵ مارس همان سال برای اولین بار مسئولیت وزارت امور خارجه و همکاری را به عهده داشت.

پینگ در انتخابات پارلمانی دسامبر ۱۹۹۶، انتخابات پارلمانی دسامبر ۲۰۰۱ و انتخابات پارلمانی دسامبر ۲۰۰۶، از آمبوو به مجلس نمایندگان انتخاب گردید.

پینگ از ۲۷ ژانویه ۱۹۹۷ تا ۲۵ ژانویه ۱۹۹۹ به مدت دو سال وزیر برنامه‌ریزی، محیط زیست و توریسم بود و سپس مجدداً مسئولیت وزارت امور خارجه و همکاری را بر عهده گرفت، که این بار با پورتفولیوی فرانکفونی و با عنوان وزیر دولت به این سمت رسید. او تا زمان انتخابش به عنوان رئیس کمیسیون اتحادیه آفریقا در ۶ فوریه ۲۰۰۸ در آن‌جا باقی ماند، سمتی که آن را تا ۱۵ اکتبر ۲۰۱۲ حفظ کرد. در این آخرین دوره نُه ساله وزارت بود که او از ۲۰۰۴–۲۰۰۵ به عنوان رئیس مجمع عمومی سازمان ملل خدمت کرد.

در ۱ فوریه ۲۰۱۴، پینگ ناامیدی خود را از حزب حاکم دموکراتیک گابن (PDG) اعلام کرد و در ۱۹ فوریه ۲۰۱۴ استعفا داد. او از آن زمان در درگیری آشکار با رئیس‌جمهور علی بونگو بوده و بر متحدکردن نیروهای مخالف در ساختاری به نام Front uni de l'opposition pour l'alternance (FUOPA) تمرکز داشت.

#### انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶

در یک نشست سیاسی در شهر اویم در ۲۵ اوت ۲۰۱۵، پینگ رسماً پیشنهاد خود را برای تبدیل‌شدن به تنها نامزد مخالفان برای انتخابات ریاست جمهوری ۲۷ اوت ۲۰۱۶ آغاز کرد.

در آستانه انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶، پینگ به همراه رئیس‌جمهور مستعفی علی بونگو، یکی از دو نامزد مورد علاقه، در کنار هشت نامزد دیگر بود. چهار نامزد دیگر از او حمایت کردند: کازیمیر اویه امبا، نخست‌وزیر سابق، گی انزوبا-نداما، رئیس سابق مجلس نمایندگان، لئون پل نگولاکیا، پسر عموی رئیس‌جمهور بونگو و رولاند دزیره آبا مینکو، یک نامزد مستقل.

بر اساس نتایج رسمی ۳۱ اوت ارائه شده توسط CENAP، کمیسیون ملی انتخابات گابن، که بی‌طرفی آن به شدت مورد انتقاد مخالفان قرار گرفته‌است، علی بونگو را با ۴۹٫۸ درصد آرا پیروز اعلام کرد. پیروزی او در حالی برگزار شد که ژان پینگ با ۴۸٫۲ درصد تنها با ۵۵۹۴ رای شکست خورد. تقلب به ویژه در استان هاوت اوگوئه ادعا شد، پایگاه علی بونگو، که مشارکت مردمی به ۹۹٫۹۳ درصد در مقابل ۵۹٫۵ درصد در سطح ملی بود که ۹۸ درصد از آرا به نفع او رسید.

در شب ۳۱ اوت تا ۱ سپتامبر ۲۰۱۶، مقر ستاد انتخابات ریاست جمهوری پینگ مورد حمله نیروهای نظامی قرار گرفت که چندین نفر کشته شدند. پینگ از آن زمان «کودتای نظامی-انتخاباتی» را محکوم کرده‌است.

در ۲ سپتامبر، پینگ در یک کنفرانس مطبوعاتی گفت: «همه دنیا می‌دانند که رئیس‌جمهور کیست: من هستم، ژان پینگ». وی خواستار بازشماری آرا توسط شعبه اخذ رای شد. پیشتر در ۳۰ اوت، سفیر آمریکا در گابن خواستار انتشار نتایج توسط شعبه رای‌گیری شد و اظهار داشت که «رأی دهندگان به دلیل ناکامی‌های سیستماتیک و بی نظمی‌های متعدد ناامید شده‌اند». در ۱ سپتامبر، اتحادیه اروپا همچنین اعلام کرد: «اعتماد به نتایج انتخابات تنها با یک راستی آزمایی شفاف، رای‌گیری شعبه به شعبه می‌تواند احیا شود».

در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۶، دادگاه قانون اساسی بونگو را با ۵۰٫۶۶ درصد آرا، بالاتر از پینگ با ۴۷٫۲۴ درصد، برنده اعلام کرد. پس از صدور حکم، پینگ که تحت فشار جامعه بین‌المللی به دادگاه عالی شکایت کرده بود، با مردم گابن صحبت کرد: «دیروز، دادگاه علی‌رغم و برخلاف همه چیز حکم خود را صادر کرد، حاکمیت مردم گابن را زیر پا گذاشت و آشکارا درخواست فوری جامعه ملی و بین‌المللی برای شفافیت را نادیده گرفت. اما این حکم مردم گابن را متحد یا راضی نمی‌کند زیرا مردم گابن آن را به رسمیت نمی‌شناسند. و جامعه بین‌المللی نیز به آن اعتبار نخواهد بخشید».

منابع
-----

1. ↑  "Jean Ping a reçu à sa résidence des diplomates européens". *GABONACTU.COM* (به فرانسوی). 9 May 2018. Retrieved 8 January 2019.
2. 1 2  UN profile page.
3. 1 2 3  "Jean Ping Ministre des Affaires étrangères, de la Coopération et de la Francophonie", *Jeune Afrique*, 5 January 2003 (به فرانسوی).
4. ↑  "Who is Jean Ping, the man who could be Gabon's next president?". *Newsweek* (به انگلیسی). 2016-08-30. Retrieved 2021-03-07.
5. 1 2 3  www.lesideesnet.com, Les Idées Net -. "African Success: Biographie de Jean PING". *www.africansuccess.org*. Archived from the original on 4 July 2018. Retrieved 2018-09-06.
6. ↑  Afriques, Redaction Les. "Les Afriques | Jean Ping: "Beaucoup agir, peu parler" | le journal de la finance Africaine". *www.lesafriques.com* (به فرانسوی). Archived from the original on 4 July 2018. Retrieved 2018-09-06.
7. ↑  "Gabon: les électeurs votent pour une présidentielle sous haute tension". *FIGARO* (به فرانسوی). 2016-08-26. Retrieved 2018-09-06.
8. ↑  "Jean Ping élu président de la 59ème Assemblée générale de l'ONU". *www.panapress.com* (به پرتغالی). Retrieved 2018-09-06.
9. ↑  "MESSAGE DU PRÉSIDENT DE LA 59ème SESSION DE L'ASSEMBLÉE GÉNÉRALE À L'OCCASION DE LA JOURNÉE DES NATIONS UNIES | Couverture des réunions & communiqués de presse". *www.un.org* (به فرانسوی). Retrieved 2018-09-06.
10. ↑  "RFI – Jean Ping, nouveau président de la Commission". *www1.rfi.fr* (به فرانسوی). Retrieved 2018-09-06.
11. ↑  Ping, Jean (2014). *Éclipses sur l’Afrique: Fallait-il tuer Kadhafi ?*. Michalon. p. 217.
12. ↑  "Gabon: Biographie du nouveau président de la Commission de l’Union Africaine, Jean Ping"[*پیوند مرده*], Gabonews, 2 February 2008 (به فرانسوی).
13. ↑  "INFOS SUR M. Jean PING, Vice Premier Ministre en Charge des Affaires étrangères, de la coopération, de la Francophonie et de l’intégration Régionale" بایگانی‌شده در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine, cooperation.refer.ga (به فرانسوی).
14. ↑  "Liste des Députés par Circonscription" بایگانی‌شده در ۳ آوریل ۲۰۰۹ توسط Wayback Machine, National Assembly website (accessed 5 January 2009) (به فرانسوی).
15. ↑  "Jean PING démissionne officiellement du PDG". *Les Souverainistes Gabon* (به فرانسوی). 2014-02-20. Retrieved 2018-09-06.
16. ↑  "Présidentielle 2016: Jean Ping candidat à la candidature unique du Front de l'opposition – Info241". *Info241* (به فرانسوی). 2015-08-26. Retrieved 2018-09-06.
17. ↑  "French.news.cn-Afrique: toute l'actualité sur l'Afrique". *french.xinhuanet.com*. Retrieved 2018-09-06.
18. ↑  "Présidentielle au Gabon: Bongo proclamé vainqueur, la France s'en mêle". *LExpress.fr* (به فرانسوی). 2016-08-31. Retrieved 2018-09-06.
19. ↑  "Gabon: l'Assemblée nationale incendiée après l'annonce de la réélection d'Ali Bongo – Les Echos". *www.lesechos.fr* (به فرانسوی). Retrieved 2018-09-06.
20. ↑  "Ali Bongo réélu au Gabon, l'opposition crie à la fraude". *Boursier.com* (به فرانسوی). Retrieved 2018-09-06.
21. ↑  "Election présidentielle du Gabon".
22. ↑  "Jean Ping s'autoproclame président du Gabon". *Le Monde.fr* (به فرانسوی). Retrieved 2018-09-06.
23. ↑  La-Croix.com (2016-09-06). "Gabon, le recompte des voix demandé". *La Croix* (به فرانسوی). Retrieved 2018-09-06.
24. ↑  "La Cour constitutionnelle du Gabon valide la réélection du président Ali Bongo – France 24". *France 24* (به فرانسوی). 2016-09-24. Retrieved 2018-09-06.
25. ↑  "Verdict de la Cour constitutionnelle: la déclaration intégrale de Jean Ping – Info241". *Info241* (به فرانسوی). 2016-09-24. Retrieved 2018-09-06.

| مناصب سیاسی
 |
| --- |
| پیشین:Pascaline Bongo Ondimba |  **وزیر امور خارجه**۱۹۹۴ | پسین:کازیمیر اویه-مبا |
| پیشین:کازیمیر اویه-مبا |  **وزیر امور خارجه**۱۹۹۹–۲۰۰۸ | پسین:Laure Olga Gondjout |
| جایگاه در سازمان بینادولتی
 |
| پیشین:Julian Hunte |  **رئیس مجمع عمومی سازمان ملل متحد**۲۰۰۴–۲۰۰۵ | پسین:یان الیاسون |
| پیشین:آلفا عمر کوناری |  **دبیر کمیسیون اتحادیه آفریقا**۲۰۰۸–۲۰۱۲ | پسین:Nkosazana Dlamini-Zuma |


| * ن
* ب
* و
رؤسای مجمع عمومی سازمان ملل متحد |
| --- |
| دهه ۱۹۴۰ | 
* پل-هانری اسپاک ( بلژیک)
* اوسوالد آرانیا ( برزیل)
* خوزه آرسی ( آرژانتین)
* اچ وی اوات ( استرالیا)
* کارلوس پینا روملو ( فیلیپین)

 |
| دهه ۱۹۵۰ | 
* نصرالله انتظام ( ایران)
* لوئیس پادیلا نیوفو ( مکزیک)
* لستر بولز پیرسون ( کانادا)
* ویجایا لاکشمی پاندیت ( هند)
* ایلکو فا کلیفنس ( هلند)
* خوزه مازا فرناندز( شیلی)
* رودسیندو اورتگا ماسون ( شیلی)
* وان وایت آیاکون ( THA)
* لسلی مونرو ( نیوزیلند)
* شارل مالک ( لبنان)
* ویکتور آندرس بیلاوندی ( پرو)

 |
| دهه ۱۹۶۰ | 
* فردریک بولاند (ایرلند)
* منجی سلیم ( تونس)
* محمد ظفر الله خان ( پاکستان)
* کارلوس سوسا رودریگز ( ونزوئلا)
* آلکس کویسون ساکی(غنا)
* آمینتوره فانفانی ( ایتالیا)
* عبدالرحمان پژواک ( افغانستان)
* کورنیلیو مانیسکو ( رومانی)
* امیلیو أرینالس کاتالان ( گواتمالا)
* انجی بروکس ( لیبریا)

 |
| دهه ۱۹۷۰ | 
* ادوارد هامبرو ( نروژ)
* آدم مالک ( اندونزی)
* استانیسلاو ترپشنسکی ( لهستان)
* لئوپولدو بنیتس ( اکوادور)
* عبدالعزیز بوتفلیقه ( الجزایر)
* گاستون ثرون ( لوکزامبورگ)
* هامیلتون شرلی آمرسینگ ( سری‌لانکا)
* لازار موجسوف ( یوگسلاوی)
* اسندالسیو لیوانو ( کلمبیا)
* سلیم احمد سلیم ( تانزانیا)

 |
| دهه ۱۹۸۰ | 
* رودیگر فون فشمار (آلمان غربی)
* عصمت کتانی ( عراق)
* امیره هولای ( مجارستان)
* خورخه ایلوکا ( پاناما)
* پل جی اف لوساکا ( زامبیا)
* خایمی دی بیییس ( اسپانیا)
* هایون رشید چادری ( بنگلادش)
* پیتر فلورین ( آلمان شرقی)
* دانته کاپوتو ( آرژانتین)
* جوزف ناون گاربا ( نیجریه)

 |
| دهه ۱۹۹۰ | 
* گویدو دی مارکو (& مالبتMLT)
* سمیر شهابی ( عربستان سعودی)
* استویان گانف ( بلغارستان)
* رودی اینسانلی ( گویان)
* آمارا اسی ( ساحل عاج)
* دیوگو دی فریتاس دو آمارال ( پرتغال)
* غزالی اسماعیل ( مالزی)
* هنادی اودوفنکو( اوکراین)
* دیدیه اوپرتی ( اروگوئه)
* تئو-بن گوریراب ( نامیبیا)

 |
| دهه ۲۰۰۰ | 
* هاری هولکری ( فنلاند)
* هان سانگ سو ( کره جنوبی)
* یان کاوان ( جمهوری چک)
* جولیان هونته ( سنت لوسیا)
* جین پینگ ( گابن)
* یان الیاسون ( سوئد)
* هیا راشد آل خلیفه ( بحرین)
* سرجان کریم ( مقدونیه شمالی)
* میگل دیسکوتو بروکمان ( نیکاراگوئه)
* علی ایرکی ( لیبی)

 |
| دهه ۲۰۱۰ | 
* جوزف دایس ( سوئیس)
* ناصر عبدالعزیز الناصر ( قطر)
* ووک یرمیچ ( صربستان)
* جان ویلیام آش ( آنتیگوآ و باربودا)
* سم کوتسه ( اوگاندا)
* موجن لیکتوفت ( دانمارک)
* پیتر تامپسون ( فیجی)
* میروسلاو لایچاک ( اسلواکی)
* ماریا فرناندا اسپینوزا ( اکوادور)
* تیجانی محمد بانده ( نیجریه)

 |
| دهه ۲۰۲۰ | 
* ولکان بوزکیر ( ترکیه)
* عبدالله شاهد (منتخب) ( مولداوی)

 |

| * ن
* ب
* و
دبیرکل‌های سازمان وحدت آفریقاو دبیران کمیسیون اتحادیه آفریقا |
| --- |
| OAU | 
* Wodajo (acting)
* Telli
* Ekangaki
* Eteki
* ادیم کوجو
* Onu (acting)
* Oumarou
* Salim
* Essy

 |
| AU | 
* Essy (acting)
* آلفا عمر کوناری
* Ping
* Dlamini-Zuma
* Faki

 |

| داده‌های کتابخانه‌ای ویرایش در ویکی‌داده |
| --- |
| عمومی | 
* ISNI
	+ 1
* ویاف
	+ 1
* ورلدکت

 |
| کتابخانه‌های ملی | 
* فرانسه (داده‌ها)
* آلمان
* ایالات متحده آمریکا
* جمهوری چک
* هلند

 |
| واژه‌نامه‌های زندگی‌نامه‌ای | 
* آلمان

 |
| سایر | 
* کاربرد چندوجهی اصطلاحات موضوعی
* سوداک (فرانسه)
	+ 1

 |