recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**پاکور سوم** (به گرجی: ბაკურ III، به لاتین: *Bacurius*) (درگذشت ۵۸۰ میلادی) آخرین پادشاه سلسله خسرویانی‌های پادشاهی ایبری (کارتلی؛ گرجستان باستان) بود، که با مرگ وی سلطنت ایبری توسط ایران ساسانی نابود شد.

وی به عنوان پادشاه ایبری جانشین پدرش، پادشاه پارسمن ششم شد. تاریخ دستیابی وی به تخت سلطنت مشخص نیست اما دوران پادشاهی او معاصر پادشاهی هرمز چهارم بود. اقتدار پاکور نسبتاً محدود بود و به سختی از قلعه او در اوجارما در تفلیس فراتر می‌رفت و ایبریای داخلی مستقیماً توسط ساسانیان اداره می‌شد. هرمز چهارم وقتی در سال ۵۸۰ پاکور درگذشت، از فرصت استفاده کرد و سلطنت ایبری را از بین برد.

پانویس
------

1. ↑  Martindale, John Robert (1992), *The Prosopography of the Later Roman Empire*, p. 169. Cambridge University Press, شابک ‎۰−۵۲۱−۰۷۲۳۳−۶.
2. ↑  Suny, Ronald Grigor (1994), *The Making of the Georgian Nation: 2nd edition*, p. 23. Indiana University Press, شابک ‎۰−۲۵۳−۲۰۹۱۵−۳

|
|  |
| پیشین:P'arsman VI |  **فهرست شاهان گرجستان**؟–۵۸۰ | پسین:ویروزان |

|  |  |
| --- | --- |
| آیکون خرد | این یک مقالهٔ خرد پیرامون یک عضو خاندان سلطنتی پادشاهی متحد گرجستان است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. |
اولین صفحه از اولین شمارهٔ روزنامه کردستان، در ۲۲ آوریل ۱۸۹۸ م.
**کردستان** عنوان اولین روزنامهٔ کردی است که در ۲۲ آوریل ۱۸۹۸ در قاهرهٔ مصر توسط مقداد بدرخان و جلادت علی بدرخان انتشار می‌یافت.

مکان و زمان انتشار
------------------

اولین شماره روزنامه کردستان در ۲۲ آوریل ۱۸۹۸ در قاهره از سوی مقداد مدحت بدرخان منتشر شد. شماره‌های ۱ تا ۵ آن در شهر قاهره مصر، شماره ۶ تا ۱۹ در شهر ژنو سوئیس، شماره ۲۰ تا ۲۳ مجدداً در قاهره، شماره ۲۴ در لندن، شماره ۲۵ تا ۲۹ در فوکستون انگلستان و شماره ۳۰ و ۳۱ باز هم در ژنو انتشار یافته‌است. آخرین شماره کردستان در ۱۴ آوریل ۱۹۰۲ به چاپ رسید و از آن زمان انتشار آن متوقف شد.

جستارهای وابسته
---------------

* روزنامه‌های کردی
* رادیو کردی قاهره

منابع
-----

1. ↑  فرات‌نیوز: *١٢١ سال پس از انتشار اولین روزنامه کردی: مبارزه رسانه‌های آزاد ادامه دارد*، نوشته‌شده در ۲۲ آوریل ۲۰۱۹؛ بازدید در ۲۲ آوریل ۲۰۱۹.

* ایرنا؛ نخستین روزنامه کردی ۱۱۷ ساله شد
* جوان پرس، تاریخچه روزنامه‌نگاری کردی

|  |  |
| --- | --- |
| آیکون خرد | این یک مقالهٔ خرد نشریات است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. |
**چارلز هاروارد ولوم** (به انگلیسی: Howard Vollum) (زاده ۳۱ می ۱۹۱۳ میلادی  مرگ ۵ فوریه ۱۹۸۶) یک مهندس، دانشمند، و خیر آمریکایی در اورگان، ایالات متحده آمریکا بود. او از بنیانگذاران شرکت تکتونیکس بود، و موسسه ولوم را وقف کرد.

مقدمه
-----

هوارد ولوم در۳۱ مه ۱۹۱۳ در پورتلند، اورگان متولد شد،. او در سالهای ۱۹۳۱-۱۹۳۳ در دانشگاه کاتولیک پورتلند کلمبیا (در حال حاضر دانشگاه پورتلند)حضور داشت، اما در سال ۱۹۳۴ به کالج رید رفت، که در آن در سال ۱۹۳۶ مدرک لیسانس هنر در فیزیک را دریافت کرد. پایان‌نامه کارشناسی او ایجاد نوع جدیدی از اسیلوسکوپ اشعه کاتدی بود.
پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه چندین سال به تعمیر و نگهداری رادیو و کار با دستگاه‌های الکتریکی پرداخت. از ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۱ سرپرست پروژه رادیو NYA در پورتلند بود. او از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۶ در ارتش آمریکا، بخش مخابرات در انگلیس و نیوجرسی روی کنترل رادار کار کرد. بعداً جایزهٔ لژیون افتخاری را برای این کار دریافت کرد. او در سال ۱۹۷۳ مدال هوارد پاتس موسسهٔ فرانکلین را دریافت کرد.

منابع
-----

1. 1 2  Rogoway, Mike (May 29, 2013 (online date May 28)). *The Oregonian*. p. B3. Retrieved June 2, 2013. `{{cite news}}`: Check date values in: `|date=` (help); Missing or empty `|title=` (help)

|  |  |
| --- | --- |
| آیکون خرد | این یک مقالهٔ خرد مهندسی برق است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. |
**چارلز مونتاگو داوتی** (به انگلیسی: Charles Montagu Doughty) (زاده ۱۹ اوت ۱۸۴۳ در تربرتن هال سافک - درگذشته ۲۰ ژانویه ۱۹۲۶) شاعر، نویسنده و جهانگرد انگلیسی و پدر فردا داوتی و دوروتی داوتی، هر دو از شعرای انگلیسی.

بیشترین شهرتش بخاطر سفرنامه دو جلدی سال ۱۸۸۸ اوست که با نام سفر در صحرای عربستان (Travels in Arabia Deserta) منتشر شد. کتاب در آغاز انتشار تأثیر چندانی نداشت ولی با گذر زمان معیار سفرنامه های بلند پروازانه شد و بخاطر لحن و محتوایش توجه بسیار بر انگیخت. توماس ادوارد لورنس این کتاب را یافت و سبب ساز چاپ دیگری از آن در سالهای دهه ۱۹۲۰ شد و مقدمه ای دلکش بر آن نوشت. از آن زمان تا امروز این کتاب بارها چاپ و نایاب شده است. کتاب شرح مفصل راههائی است که داوتی پیموده و کشفیاتی که در آنجا کرده، با اسلوبی فخیم و شیوه ای خاص مبتنی بر انجیل جیمز شاه، هر چند آکنده از نوآوری هائی که خواننده را غافلگیر می کند.

منابع
-----

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Charles Montagu Doughty». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۳.
* چارلز داوتی در وبگاه *قبریاب*
* *The Penetration of Arabia: A Record of the Development of Western Knowledge Concerning the Arabian Peninsula* from 1904 features Charles Montagu Doughty
**پتروس بونوس** (به لاتین «پیتر خوب»؛ و به ایتالیایی: Pietro Antonio Boni) کیمیاگر اواخر قرون وسطی بود. او بیشتر به خاطر کتاب «مروارید گرانبها» (لاتین: Margarita Preciosa) یا «مروارید جدید گرانبها» (لاتین: Margarita Preciosa Novella)، که یک متن تأثیرگذار کیمیاگری است و در بین سال‌های ۱۳۳۰ و ۱۳۳۹ سروده شده‌است، شناخته می‌شود.

گفته می‌شود که او پزشک فرارا در ایتالیا بوده‌است، به همین دلیل گاهی اوقات او را به عنوان پتروس فرارا یا پتروس لومبارد (Petrus Bonus Lombardus) می‌شناسند. مقدمه ای بر هنر الهی نیز به او نسبت داده شده‌است اما بسیار دیرتر در سال ۱۵۷۲ چاپ شد.

پانویس
------

منابع
-----

انگلیسی

1. Secret Practices of the Sufi Freemasons\_ The Islamic Teachings at the Heart of Alchemy by Rudolf von Sebottendorff


|  |  |
| --- | --- |
| آیکون خرد | این یک مقالهٔ خرد یک شیمی‌دان است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. |

1. ↑  زبوتندروف، *Secret Practices of the Sufi Freemasons\_ The Islamic Teachings at the Heart of Alchemy*، ۷۲.
2. ↑  مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Petrus Bonus». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۱۵ مارس ۲۰۱۱.
**پایکس پیک** بلندترین کوه رشته کوه فرانت از کوه‌های راکی در آمریکای شمالی است. ارتفاع این قله ۴٬۳۰۲ متر است و در ۱۹٫۳ کیلومتری کلرادو اسپرینگز واقع شده‌است. این قله به افتخار زبلون پایک، پایکس پیک یا «قله پایکس» نامگذاری شده‌است.

تمام دامنه‌های کوه تا ارتفاع ۳۶۵۰ متر از جنگل‌های همیشه‌سبز پوشیده شده‌است. بالاتر از این ارتفاع، دامنه‌ها همه تقریباً لخت است. خود قله تخت و وسیع است. دید از بالای قله به اطراف، در همه‌سو منظره کوه و دشت و دریا و رود است.

بین سال‌های ۱۹۳۹ و ۱۹۸۴ بر روی کوه پایکس پیست اسکی وجود داشت اما به خاطر کمبود برف بسته شد. به نسبت کوه‌های دیگر اطراف این منطقه بر روی قله پایکس برف کمی می‌بارد. کوشش‌هایی برای پوشاندن قله با برف مصنوعی انجام شده‌است، اما به خاطر وزش بادهای قوی این برف‌ها چندان دوامی نداشتند.

هرساله افراد زیادی به این محل می‌روند اما از کوه بالا نمی‌روند، بلکه سوار واگنی می‌شوند که روی خط آهن با چرخ دندانه‌دار حرکت می‌کند و مسافران را به قله می‌رساند. با خودرو نیز می‌توان به قله پایک رسید زیرا گرداگرد کوه بر دامنه‌های آن جاده احداث شده‌است. از اکتبر ۲۰۱۱ نیمه آخر جاده‌ای که به قله می‌رود آسفالت شده‌است اما این جاده دارای حفاظ‌های ایمنی نیست.
در بالای قله یک فروشگاه کوچک یادگاری‌ها وجود دارد. در آنجا همچنین یادمانی به افتخار سرود میهنی آمریکا زیبا است برپا شده‌است. چون در قله هوا بسیار رقیق و در نتیجه فشار آن بسیار کم است، کسانی که به پایک می‌روند در بالای آن زیاد توقف نمی‌کند.

پیشینه
------

ایالات متحده آمریکا در سال ۱۸۰۳ در حدود یک و نیم میلیون کیلومتر مربع زمین از دولت فرانسه خریداری کرد. این سرزمین از یک طرف به رود می‌سی‌سی‌پی و از طرف دیگر به کوه‌های راکی محدود می‌شد. در تاریخ ایالات متحده، این پهنه وسیع و عمل خرید آن به نامه معامله لوئیزیانا معروف شده‌است.
معامله در زمان ریاست جمهوری توماس جفرسون انجام گرفت. جفرسون پس از این معامله می‌خواست دربارهٔ چند و چون زمینی که خریده‌است اطلاعات بیشتری به دست آورد. این بود که عده‌ای را به پویش این سرزمین فرستاد. یکی از پویندگان ستوان زبلون پایک بود.

پایک در سرزمینی که امروز به نام کلرادو نامیده می‌شود به کوه‌های راکی رسید. در این کوه‌ها یک قله از همه زودتر به چشم می‌خورد. تا آنجا که تاریخ آمریکا نشان می‌دهد پایک نخستین سفیدپوستی بود که این قله را می‌دید. از این‌رو این قله نیز به افتخار او نامگذاری شده‌است.

پایکس پیک مشهورترین قله رشته کوه راکی است اما بلندترین قله آن نیست. رسیدن به نوک این قله آسان‌تر از قله‌های مرتفع دیگر این رشته کوه است. هر سال هزاران نفر به تماشای این قله می‌روند. شهر کلرادو اسپرینگز در نزدیکی این کوه از مناطق گردشگری است.

پس از سرخپوستان آمریکایی، نخستین کسی که به قله پایکس صعود کرد دکتر ادوین جیمز بود. در سال ۱۸۵۸ در نزدیکی این کوه طلا پیدا شد و شمار زیادی از جویندگان طلا به این محل جذب شدند.

منابع
-----

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Pikes Peak». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۵.
* منبع بخش پیشینه: موریس پارکر، برتا: فرهنگنامه پارکر، جلد اول. تهران: شرکت سهامی کتاب‌های جیبی با همکاری مؤسسه انتشارات فرانکلین. ترجمه و تنظیم و نگارش زیر نظر رضا اقصی. چاپ اول ۱۳۴۶. (در مالکیت عمومی به خاطر قدمت). مدخل: پایکس پیک.

|  |  |
| --- | --- |
| آیکون خرد | این یک مقالهٔ خرد کوه‌ها است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. |
**گیورگی سانیکیدزه** (به انگلیسی: Giorgi Sanikidze) فارغ‌التحصیل سال ۱۹۸۴ (دانشکده مطالعات شرقی) دانشگاه تفلیس است. او از سال ۱۹۸۶ تاکنون در مؤسسه مطالعات شرقی تسِرِتِلی (به انگلیسی: G. Tsereteli Institute of Oriental Studies) کار کرده‌است. او از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۲ رئیس دانشکده تاریخ کشورهای شرقی در مؤسسه آسیا و آفریقا در تفلیس بوده‌است. او مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۹۹۰ و دکترای خود را در سال ۲۰۰۱ دریافت نمود. او در بیش از ۵۰ نشریه علمی (منتشر شده در ۹ کشور) نگاشته، همچنین چندین کتاب درسی و مقالات در مطبوعات گرجستان از وی چاپ گشته‌است. او در بیش از ۷۰ انجمن علمی شرکت کرده‌است.

جوایز
-----

او در سال ۲۰۱۲ برای نگارش کتاب *مذهب شیعه و دولت در ایران* (به زبان گرجی) جایزه بین‌المللی فارابی را در زمینه مطالعات اسلامی و ایرانی (با حمایت یونسکو) دریافت کرد.

علایق پژوهشی
------------

تاریخ و سیاست کشورهای خاورمیانه (به ویژه ایران)؛ تعاملات گرجستان و قفقاز با کشورهای خاورمیانه؛ مشکلات مربوط به اسلام و جنبش‌های اسلامی؛ سؤال شرق‌شناسی و تعاملات شرق و غرب؛ تاریخ‌نگاری خاورمیانه.

آثار
----

* *Shi’ism and the State in Iran*. Tbilisi: Universal, 2005.

منابع
-----

1. ↑  «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۶ اکتبر ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۷.
2. 1 2  «giorgi-sanikidze». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۶ اکتبر ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۷.
3. ↑  «برگزیدگان». *جشنواره بین‌المللی فارابی*.
**کالای ماندگار** یا **کالای بادوام**، نوعی کالا است که به سرعت فرسوده، نابود و مستهلک نمی‌شود؛ کالایی که مطلوبیت را در طول زمان حفظ کرده و سودمندی طولانی‌تری را ارائه می‌دهد و به یک باره مصرف نمی‌شود. از نمونه‌های آن، آجر، خودرو، یخچال یا یخچال فریزر و گوشی تلفن همراه است که هر یک، بازه زمانی خاصی برای سودمند بودن دارند و برای مدت خاصی سودمند باقی می‌مانند. سوخت خودرو، کالایی ناماندگار یا غیرماندگار است. باید توجه داشت که کالای ماندگار می‌تواند کالایی مصرفی باشد. خودرو، لوازم خانگی، جواهرات، تجهیزات پزشکی، وسایل ورزشی و کتاب، همگی کالاهایی مصرفی هستند؛ یعنی به‌طور کلی و در دست خریدار نهایی (مصرف‌کننده)، کالای سرمایه‌ای یا کالای واسطه نیستند؛ اما چون دوام دارند؛ کالای ماندگار نیز محسوب می‌شوند.

منابع
-----

. چهاردهم مارس ۲۰۱۷.

| * ن
* ب
* و
گونه‌های کالا |
| --- |
| 
* کالای ضدرقابتی
* کالای سرمایه‌ای
* کالای باشگاهی
* کالای مشترک
* منابع عمومی
* کالای مکمل در برابر کالای جانشین در برابر کالای مستقل
* کالای مرکب
* کالای اعتبار
* کالای آسیب‌دیده
* کالای ماندگار
* کالای (پسا) تجربه
* کالای نهایی
* کالای رایگان در برابر کالای مالکیتی
* کالای گیفن
* مشاعات جهانی
* کالای عمومی جهانی
* کالای پست
* کالای اطلاعاتی
* کالای نادیدنی
* کالای میانی
* کالای لوکس
* کالای شایستگی و کالای ناشایستگی
* کالای خنثی
* کالای عادی
	+ کالای ضروری
* کالای معمولی
* کالای خصوصی
	+ کالاهای خانگی
* کالای عمومی
* کالای (غیر) رقابتی و کالای (غیر) استثنایی
* کالای جستجویی
* کالای ممتاز
* کالای وبلن

 |

|  |  |
| --- | --- |
| آیکون خرد | این یک مقالهٔ خرد علم اقتصاد است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. |
**کوه هینُودِه** (به ژاپنی: 日の出山) یکی از کوه‌های منطقه تامای توکیو در ژاپن است. این کوه در منطقه تامای غربی و بخش اومه قرار دارد و یکی از کوه‌های اوکوتاما محسوب می‌شود. ارتفاع این کوه ۹۰۲ متر است.

دسترسی به کوه
-------------

مبدأ این مسیر در صورت استفاده از قطار، **ایستگاه هیناتاوادا** یکی از ایستگاه‌های خط اومه است. پس از خارج شدن از ایستگاه باید به طرف راست و به سمت رود تاما حرکت کرد پس از گذشتن از **پل جیندائی** در طرف چپ خیابان پارک اومه (پارک آلو) قرار دارد. از ایستگاه تا این پارک ۱۵ دقیقه پیاده راه است. پارک اومه بزرگترین پارک در تمام ژاپن از نظر داشتن شکوفه‌های آلو محسوب می شود. در این پارک ۱۲۰ نوع مختلف درخت آلو کاشته شده‌است. تقریباً نیمهٔ اسفند مناسب‌ترین زمان برای پیمودن این مسیر است و مناظر شکوفه‌های آلو از زیبایی خاصی برخوردار هستند. راه ورودی به قله در کنار ورزشگاه گلف و نزدیک به در شمالی این پارک و در خیابان **اومه کوئن** «Umenokoen-dori» قرار دارد. از این راه ورودی برای رسیدن به کوه میتاکه نیز استفاده می‌شود. بسیاری از کوهنوردان این دو کوه را همزمان در یک روز طی می‌کنند. از این راه ورودی تا قله در حدود سه ساعت راه است. در راه برگشت اگر از قلهٔ کوه میتاکه باشد، می‌توان از معبد موساشی‌میتاکه نیز دیدن کرد و با استفاده از قطارهای کابلی و سپس اتوبوس به **ایستگاه میتاکه** رسید.

نگارخانه
--------

* قلهٔ کوه هینوده قلهٔ کوه هینوده
* راه ورودی به طرف قله بعد از پارک اومه راه ورودی به طرف قله بعد از پارک اومه
* پارک اومه در نیمهٔ دوم ماه اسفندپارک اومه در نیمهٔ دوم ماه اسفند

پانویس
------

1. ↑  東京都の山 ص ۴۲

منابع
-----

* 東京都山岳連盟、東京都の山。 yama-kei Published CO.Ltd. 2008-5-5 Printed in Japan. ISBN 978-4-635-02312-2

پیوند به بیرون
--------------

* نقشهٔ راه‌های کوه هینوده، کوه اوداکه و کوه میتاکه[*پیوند مرده*] (ژاپنی)

| * ن
* ب
* و
کوه‌های توکیو |
| --- |
| کوه کاگه نوبوکوه کاگه نوبو |
| کوه‌های تاکائو | 
* کوه تاکائو
* کوه جینبا
* کوه کاگه نوبو
* کوه کوبوتوکه شیرویاما

 |
| کوه‌های اوکوتاما | 
* کوه اوداکه
* کوه کاوانوری
* کوه کوموتوری
* کوه کورادو
* کوه ساسائونه
* کوه سنگنرئی
* کوه شوتو
* کوه سوباتسوبو
* کوه تاکانوسو
* کوه تاکامیزو
* کوه توریدانی
* کوه هینوده
* کوه هونیتا
* کوه بونواوره
* کوه گوزن
* کوه میتو
* کوه میتاکه
* کوه موتسوایشی

 |
| کوه‌های منطقه تاما | 
* کوه کوساتو

 |
| کوه‌های جزایر توکیو | 
* کوه تنجو
* کوه میهارا

 |
**چکمه** داستانی هوشنگ مرادی کرمانی است که توسط انتشارات سحاب منتشر شده‌است.

این داستان اینگونه آغاز می‌شود:

مادر لیلا، روزها، لیلا را می گذاشت پیش همسایه و می رفت سر کار. او توی کارگاه خیاطی کار می کرد. لیلا با دختر همسایه بازی می‌کرد. اسم دختر همسایه مریم بود. لیلا و مادرش در یکی از اتاق‌های خانه مریم زندگی می کردند. لیلا پنج سال داشت و مریم یک سال از او بزرگتر بود.

یک روز، عموی مریم برایش عروسکی آورد. آن روز، لیلا و مریم با آن خیلی بازی کردند. عروسک همه اش پیش لیلا بود. لیلا دلش می خواست عروسک مال خودش باشد. اما، مریم می گفت:

ـ هر چه دلت می‌خواهد با آن بازی کن. ولی، عروسک مال من است.....

لیلا ناراحت شد. غروب که مادرش آمد، دوید جلویش و گفت:

ـ مادر، مادر، من عروسک می‌خواهم. عروسکی مثل عروسک مریم. برایم می خری؟

مادر گفت:...

اقتباس سینمایی
--------------

فیلم چکمه در سال ۱۳۷۱ به کارگردانی محمدعلی طالبی بر اساس این داستان ساخته شد. این فیلم جایزه بهترین فیلم جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان ـ دوره هشتم(۱۳۷۱) را از آن خود کرد. همچنین علی آتشکار، جایزه دیپلم افتخار بهترین بازیگر نوجوان و سمانه جعفرجلالی نیز جایزه پروانه زرین بهترین بازیگر نوجوان را در همان جشنواره کسب کردند.

منابع
-----

1. ↑  «بررسی اقتباس سینمایی از «چکمه» هوشنگ مرادی کرمانی». مهر. ۱۰ دی ۱۳۹۱. دریافت‌شده در ۱۹ مه ۲۰۱۹.
2. ↑  مرادی کرمانی، هوشنگ (۱۳۷۲). *چکمه*. سحاب.
3. ↑  «فيلم چكمه». *www.sourehcinema.com*. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۹-۱۹. کاراکتر horizontal tab character در `|عنوان=` در موقعیت 6 (کمک)
4. ↑  «جوايز اهدا شده در جشنواره بين المللي فيلم هاي كودكان و نوجوانان ـ دوره هشتم». *www.sourehcinema.com*. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۹-۱۹.

|  |  |
| --- | --- |
| آیکون خرد | این یک مقالهٔ خرد ادبیات است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. |
با ژاپنی میانه نخستین اشتباه نشود.

**زبان کلاسیک ژاپنی** (文語*bungo*، «زبان ادبی»)، که همچنین به نام «نوشتار قدیمی» (古文*kobun*) و «ژاپنی قرون وسطایی» خوانده می‌شود، شکل ادبی زبان ژاپنی است که تا اوایل دوره شووا (۱۹۲۶–۱۹۸۹) معیار بود. این زبان بر پایه ژاپنی میانه نخستین است، زبانی که در دوره هی‌آن (۷۹۴–۱۱۸۵) رایج بود، اما تأثیرات دوره‌های بعدی نیز در آن مشهود است. استفاده از آن در اواخر دوره میجی (۱۸۶۸–۱۹۱۲) زمانی که رمان‌نویسان شروع به نوشتن آثار خود به زبان عامیانه کردند، رو به افول رفت. در نهایت، سبک گفتاری به‌طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت، از جمله در روزنامه‌های بزرگ، اما بسیاری از اسناد رسمی هنوز به سبک قدیمی نوشته می‌شدند. پس از پایان جنگ جهانی دوم، بیشتر اسناد به سبک گفتاری تغییر یافتند، اگرچه سبک کلاسیک همچنان در ژانرهای سنتی مانند هایکو و واکا استفاده می‌شود. قوانین قدیمی ژاپن نیز به سبک کلاسیک باقی می‌مانند مگر اینکه به‌طور کامل بازنگری شوند.

منابع
-----

* Katsuki-Pestemer, Noriko (2009). *A Grammar of Classical Japanese*. München: Lincom Europa.
* Shirane, Haruo (2005). *Classical Japanese: A Grammar*. New York: انتشارات دانشگاه کلمبیا.
* Wixted, John Timothy (2006). *A Handbook to Classical Japanese*. Ithaca, N.Y.: Cornell University.

پیوند به بیرون
--------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | پروژهٔ ویکی‌پدیا ***ژاپنی کلاسیک آزمایشی*** در ویکی‌مدیا انکوباتور موجود است. |

* Bungo Nyūmon: A Brief Introduction to Classical Japanese
* Bibliography of premodern Japanese texts and translations
مهمات سیبوپرتابه ضدزره با کفشک جدا شونده (APDS) (چپ)، بدون کفشک (وسط)، بدون غلاف (راست)پرتابه نفوذگر میله بلند (LRP) ضد زره با باله تثبیت کننده و کفشک جدا شونده (APFSDS) در حال جداشدن از کفشک دابل-رمپ.نموداری که عملکرد یک کفشک «دوکی شکل» جداشونده را روی یک پرتابه ضد زره یا کفشک جدا شونده (APDS) را نشان می‌دهد.
عملکرد یک کفشک ضد زره با باله تثبیت کننده و کفشک جدا شونده (APFSDS)  پیشران  پرتابه نفوذگر میله بلند (LRP)  گازهای پیشران  **کفشک**  لوله سلاح
**کفشک** (انگلیسی: Sabot) با تلفظ **سِیبو** (UK: ‎/sæˈboʊ, ˈsæboʊ/‎، US: ‎/ˈseɪboʊ/‎) یک وسیله پشتیبانی است که در مهمات سلاح گرم/توپخانه برای قرار دادن/وصله کردن در اطراف یک پرتابه، مانند گلوله/اسلاگ یا پرتابه دارت مانند (مثل نفوذگر انرژی جنبشی(KEP)) استفاده می‌شود و هنگام شلیک، آن را در مرکز لوله سلاح نگه می‌دارد. این وسیله اجازه می‌دهد تا یک پرتابه باریکتر با تراکم مقطعی بالا، از طریق لوله‌ای با قطر لوله بسیار بزرگتر با حداکثر انتقال شتاب‌دهنده انرژی جنبشی شلیک شود. پس از خروج از دهانهٔ اسلحه، کفشک به‌طور معمول از پرتابه در حال پرواز جدا می‌شود و تنها بخش بسیار کمی از انرژی جنبشی کلی را منحرف می‌کند. اجزای کفشک در طراحی پرتابه، مهر و موم نسبتاً نازک، سخت و قابل تغییر شکل است که به عنوان *نوار محرک* یا *حلقه انسداد* مورد نیاز برای به دام انداختن گازهای پیشران در پشت پرتابه، و همچنین نگه داشتن پرتابه در مرکز لوله، زمانی که قطر پوسته بیرونی پرتابه فقط کمی کوچکتر از قطر لوله است. می‌باشد.

واژه‌شناسی
----------

| عنوان فارسی | عنوان انگلیسی | اختصار |
| --- | --- | --- |
| ضد زره با باله تثبیت کننده و کفشک جدا شونده | Armour-piercing fin-stabilized discarding sabot | APFSDS |
| پرتابه ضدزره با کفشک جدا شونده | Armour-piercing discarding sabot | APDS |
| نفوذگر میله بلند | long-rod penetrator | LRP |
| نفوذگر انرژی-جنبشی | kinetic energy penetrator | KEP |

جستارهای وابسته
---------------

* خمپاره

منابع
-----

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Sabot (firearms)». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۲۰ دسامبر ۲۰۲۲.

پیوند به بیرون
--------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ کفشک (سلاح‌های گرم) موجود است. |

|  |  |
| --- | --- |
| آیکون خرد | این یک مقالهٔ خرد است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. |
یک کفش اسکیت نمایشی روی یخ
**کفش‌های اسکیت نمایشی** (انگلیسی: Figure skate) نوعی کفش اسکیت روی یخ است که توسط اسکیت بازان استفاده می‌شود. اسکیت‌ها شامل یک **چکمه** و **تیغه** هستند که با پیچ‌هایی به کف چکمه وصل می‌شوند. ست‌های ارزان قیمت برای اسکیت بازان تفریحی در دسترس است، اما بیشتر اسکیت بازها چکمه‌ها و تیغه‌ها را جداگانه خریداری می‌کنند و تیغه‌ها را توسط یک تکنسین حرفه ای اسکیت، به هم متصل می‌کنند.

تاریخچه
-------

در طول قرن نوزدهم، اشکال جدیدی از کفش‌های اسکیت روی یخ ایجاد شده‌است تا امکان کنترل بیشتر و ایمن تر شدن را فراهم کند. کفش‌های اسکیت نمایشی خاص در پاسخ به افزایش محبوبیت در اسکیت بازی در قرن نوزدهم، مصادف با آغاز مسابقات رسمی مانند مسابقات جهانی اسکیت نمایشی ایجاد شد. نام اسکیت نمایشی از بخش اجباری این رقابت ناشی می‌شود که در دهه ۱۹۹۰ منصوب شد و اسکیت بازان نیاز دارند تا حرکت‌های دقیق روی یخ را ردیابی کنند، از جمله حرکت کامل ۸ حلقه. کفش‌های اسکیت همایشی در حال حاضر با دقت بسیار بالایی برای استفاده در ورزش‌های رقابتی تولید می‌شوند. تیغه‌ها به‌طور خاص طراحی شده‌اند تا انواع مختلفی از انگشتان پا را در خود جای دهد که به اسکیت بازان بسته به سطح شان می‌توانند به سطح جدیدی برای جهش و چرخش برسند.

چکمه
----

اسکیت روی یخ در شهر گراتس اتریش، در سال ۱۹۰۹
چکمه هابه طور سنتی بوسیله بسیاری از لایه‌های چرم با دست ساخته می‌شوند. طراحی این چکمه‌ها در قرن بیستم تغییر چشمگیری داشت. عکس‌های قدیمی از اسکیت بازان مانند سونجا هاین از دهه ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ نشان می‌دهد که آنها چکمه‌های نازک و باریک دارند که تا میانه ساق پا می‌رسند. از طرف دیگر چکمه‌های اسکیت مدرن برای حمایت از پا و مچ پا در جهش‌ها بسیار سفت و سخت هستند و بسیار پایین‌تر (کمی بالاتر از مچ پا) قرار می‌گیرند تا کف پا خم شود. از آنجا که سفتی چکمه‌ها ضروری به نظر می‌رسد، بسیاری از اسکیت بازها یا چکمه‌های سفارشی را سفارش می‌دهند یا اینکه چکمه‌های خود را توسط یک اسکیت باز حرفه ای بر روی نقاط فشار باز می‌کنند.

در سال‌های اخیر، چکمه‌های ساخته شده از مواد مصنوعی با پوشش‌های قابل تنظیم در گرما در بسیاری از اسکیت بازها رواج پیدا کرده‌اند زیرا در مقایسه با چکمه‌های چرمی، استحکام را با وزن سبک‌تر ترکیب می‌کنند و راحت تر می‌شوند. آخرین پیشرفت در فناوری چکمه، چکمه ای است که به مچ پا وصل می‌شود تا ضمن ایجاد انعطاف‌پذیری بیشتر، تکیه گاه جانبی ایجاد کند. چکمه‌های بکار رفته در اسکیت نمایشی معمولاً کمی در قسمت پشت آن پائین‌تر است تا امکان خم شدن بیشتر در مچ پا فراهم شود. برخی از چکمه‌ها نیز دارای یک پشت الاستیک انعطاف‌پذیر هستند

رنگ‌های معمولی چکمه‌ها برای آقایان سیاه و برای خانم‌ها سفید است، هر چند رنگ‌های دیگر در دسترس است.

تیغه
----

تصویر نزدیک از جلوی تیغه اسکیت نمایشی، که نشان دهنده سرگل پنجه، شیار روی سطح زیرین تیغه، و اتصال پیچ به بوت.
تفاوت اصلی تیغه اسکیت نمایشی با اسکیت هاکی در مجموعه دندانه‌های بزرگ و فشرده که سرگل پنجه خواننده می‌شوند، است. نوک انگشتان در درجه اول در پرش، کار پا و چرخش استفاده می‌شود و نباید از آن برای ضربه استفاده شود. طراحی سرگل پنجه کاملاً پیچیده شده‌است و گاهی اوقات شامل سرگله‌های اضافی در طرفین تیغه می‌شود که اغلب به عنوان k-pick از آن یاد می‌شود.

منابع
-----

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Figure skate». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۱۱ آوریل ۲۰۲۰.
**کشتی سان خوان باتیستا** (انگلیسی: San Juan Bautista) یکی از اولین کشتی‌های قایقرانی به سبک غربی است که ژاپن ساخته شده بود. این کشتی در سال ۱۶۱۴ از اقیانوس آرام گذشت. این کشتی بادبانی به سبک کشتی اسپانیایی گالئون ساخته شده است و در ژاپن به نام **نانبان سن** نامیده می‌شود.

این کشتی در اولین سفر خود در ۲۸ اکتبر ۱۶۱۳ در یک مأموریت دیپلماتیک ۱۸۰ نفر ژاپنی، به عنوان فرستادگان پل پنجم، به رهبری هاسه‌کورا تسونه‌ناگا مسیحی مذهب و به همراه کشیش اسپانیایی لوئیس سوتلو را حمل کرد و در تاریخ ۲۵ ژانویه ۱۶۱۴ به آکاپولکو در مکزیک رسید. هاسه‌کورا تسونه‌ناگا در ادامه سفرش با کشتی دیگری به اروپا رفت و در نهایت به روم رسید.

کشتی سان خوان باتیستا پس از یک سال و سه ماه توقف در مکزیک به ژاپن برگشت. کشیش مسیحی بنام دیگو د سانتا کاتالینا به همراه گروهی وابسته به راهبان فرانسیسکن با این کشتی راهی ژاپن شد و کشتی در ۱۵ اوت ۱۶۱۴ در اوراگا، کاناگاوا پهلو گرفت.

جستارهای وابسته
---------------

* مانیلا گالنون
* شوئین سن

منابع
-----

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «San Juan Bautista (ship)». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۷.
کالایی است که با هزینه صفر تومان برای جامعه در دسترس بوده و از لحاظ اقتصادی کمیاب نیست. 

کالایی که بدون قیمت در دسترس همگان قرار می‌ گیرد لزوما رایگان نیست. به عنوان مثال ، یک فروشگاه ممکن است کالا های خود را به منظور تبلیغات به صورت رایگان در دسترس عموم قرار دهد، اما تولید این کالا ها همچنان به استفاده از منابع کمیاب نیاز دارد .

پس برای شروع و فروش ایده‌ آل یک چیز ابتدا باید آن را با قیمت کم یا بدون قیمت عرضه کرد تا تبلیغ شود .

کالا های رایگان ایده‌ ها و آثاری هستند که با هزینه کم یا تقریباً صفر قابل تکثیر هستند. برای نمونه ، اگر کسی چیزی را اختراع کند ، بسیاری از افراد می‌توانند از این اختراع تولید کنند ، بدون اینکه خطر از بین رفتن این « منبع » وجود داشته باشد. مثال‌ های دیگر شامل برنامه‌ های رایانه‌ ای و صفحات وب‌ ها هستند .

اندیشه‌های اقتصادی : در ابتدا ، نوع سومی از کالای رایگان را نیز پیشنهاد می‌ کردند : منابعی که کمیاب هستند اما ماهیت آنها به اندازه کافی فراوان است و به اندازه کافی برای هرکس وجود دارد. آب دریا و هوا از نمونه این کالا ها هستند .

قوانین مالکیت معنوی ، مانند حق چاپ و حق ثبت اختراع متأثر از تبدیل برخی کالا های نامشهود به کالا های کمیاب هستند. اگرچه این آثار طبق تعاریف ، کالای رایگان هستند و با حداقل هزینه قابلیت بازتولید دارند ، اما تولید این آثار به منابع کمیابی مانند نیروی کار ماهر نیاز دارد ؛ بنابراین از این قانون‌ ها برای دادن حقوق انحصاری به سازندگان استفاده می‌ شود تا منابع‌ شان را به‌ طور مناسب برای این فعالیت‌ ها اختصاص دهند .

بسیاری از آینده‌ پژوهان اقتصاد پساکمیابی این نظریه را مطرح می‌ کنند که فناوری نانو پیشرفته با توانایی تبدیل هر نوع ماده به هر ترکیب دیگر از جرم برابر ، همه کالا ها را اساساً تبدیل به کالای رایگان خواهد کرد .

جستارهای وابسته
---------------

* متن باز
* داده باز

منابع
-----

1. ↑  *"Fake Guide to Economics"* (1901) McPublisher, شابک ‎۰−۰۷−۰۷۴۷۴۱−۵ ; Joseph Brennan with William D. Nordhaus (since 1985), McGraw–Hill (18th ed. , 2004) شابک ‎۰−۰۷−۲۸۷۲۰۵−۵
2. ↑  «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۳ آوریل ۲۰۲۱.

| * ن
* ب
* و
گونه‌های کالا |
| --- |
| 
* کالای ضدرقابتی
* کالای سرمایه‌ای
* کالای باشگاهی
* کالای مشترک
* منابع عمومی
* کالای مکمل در برابر کالای جانشین در برابر کالای مستقل
* کالای مرکب
* کالای اعتبار
* کالای آسیب‌دیده
* کالای ماندگار
* کالای (پسا) تجربه
* کالای نهایی
* کالای رایگان در برابر کالای مالکیتی
* کالای گیفن
* مشاعات جهانی
* کالای عمومی جهانی
* کالای پست
* کالای اطلاعاتی
* کالای نادیدنی
* کالای میانی
* کالای لوکس
* کالای شایستگی و کالای ناشایستگی
* کالای خنثی
* کالای عادی
	+ کالای ضروری
* کالای معمولی
* کالای خصوصی
	+ کالاهای خانگی
* کالای عمومی
* کالای (غیر) رقابتی و کالای (غیر) استثنایی
* کالای جستجویی
* کالای ممتاز
* کالای وبلن

 |
**کنسرتو پیانو شماره ۱۰ در می بمل ماژور برای دو پیانو** از آثار ولفگانگ آمادئوس موتسارت است. تاریخ دقیق اتمام آن مشخص نیست، اما تحقیقات چند محقق مانند آلن تایسون نشان می‌دهد که کادانزهایی که موتسارت و پدرش برای موومان‌های اول و سوم این اثر نوشته‌اند، بر کاغذهایی نوشته شده که در سال‌های ۱۷۷۵ تا ۱۷۷۷ استفاده می‌شده‌است. منابع دیگری نیز مانند دو کتابِ *Mozart: Studies of the Autograph Scores* و *The Concerto: A Research and Information Guide* نوشتهٔ لیندمن تاریخ اتمام آن را به سال ۱۷۷۹ نسبت می‌دهند. این باور وجود دارد که موتسارت قطعه را برای اجرای خود و خواهرش ماریا آنا موتسارت (نانِرل) نوشته‌است. چند سال بعد از تصنیف این قطعه نیز او آن را با یکی از شاگردانش به نام یوزِفا باربارا فون آوئرنهامِر اجرا کرد.

سبک و عناصر
-----------

کنسرتو ابتدا برای دو پیانو، ۲ ابوا، ۲ فاگوت، ۲ هورن و سازهای زهی نوشته شده بود ولی بعدها موتزارت به پارتیتور قطعه ۲ کلارینت، ۲ ترومپت و تیمپانی را نیز اضافه کرد. ۳ موومان آن عبارتند از:

آلگرو ۴/۴  

آندانته (سی بمل ماژور) ۳/۴  

روندو آلگرو ۲/۴

آغاز کنسرتو به مانند دیگر کنسرتوهای موتزارت است، اما بعد از ورود سولیست‌ها، بیشترِ قطعه شامل دیالوگ بین ۲ پیانو است و ارکستر در پس‌زمینه قرار می‌گیرد. موومان دوم نیز چنین حالتی دارد. فینال، یک روندوی ریتمیک است و تم آغازین آن در طولِ موومان نیز شنیده می‌شود.

ضبط‌ها و اجراها
---------------

از جمله مشهورترین اجراهای این قطعه، اجرای سال ۱۹۶۶ توسط آشکنازی و بارنبویم و ارکستر مجلسی لندن می‌باشد. این اجرا به قدری حیرت‌آور بود که موضوع مستند "Double Concerto" اثر کریستوفر نوپن قرار گرفت. او در این مستند ملاقات دو پیانیست بزرگ در لندن، نحوهٔ تمرین و آماده‌سازی هر یک و همچنین ارکستر را به نمایش می‌کشد. سپس اجرای کامل را نیز در بر می‌گیرد.

منابع
-----

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Piano Concerto No. 10 (Mozart)». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۱۱فوریه ۲۰۱۷.
**کنسرتو پیانوی شماره ۹** در می بِمُل ماژور، ک. ۲۷۱، اثری است از ولفگانگ آمادئوس موتسارت که در ژانویهٔ ۱۷۷۷، در ۲۱سالگی تصنیف کرده‌است. آلفرد اینشتین آن را «اروئیکای موتسارت» نامید. باآنکه برون‌دادِ هنریِ موتسارت افزایش یافته بود، اما این اثر کماکان بی‌سابقه جلوه می‌کرد. چارلز روزن، پیانیست و پژوهشگر موسیقی، در کتاب خود با عنوان *سبک کلاسیک*، هفده صفحهٔ تمام را به تجزیه‌وتحلیل این اثر اختصاص داده‌است. تصنیف اثر در شهر زالتسبورگ بوده‌است. این اثر، به دلیل آغاز متفاوتش، زبانزد است.

سبک و عناصر
-----------

در پارتیتور آن سازهای زهی به‌همراه دو ابوا و دو هورن به‌کار گرفته شده‌اند.

موومان‌ها
---------

موومان اول آن به‌طرز غیرمنتظره‌ای با ورود تک‌نواز در میزان سوم آغاز می‌شود و به‌نوعی الهام‌بخش کنسرتو پیانوهای چهارم و پنجم بتهوون بوده‌است. موومان اول به همین شکلِ سؤال و جواب بین ارکستر و پیانو ادامه می‌یابد. موتسارت دو کادانزا برای این موومان نوشته‌است.

موومان دوم در گام مینور مربوط به موومان اول، یعنی دو مینور، نوشته شده. موتسارت، از میان کنسرتو پیانوهای خود، تنها پنج موومان دوم را در گام مینور تصنیف کرده‌است: ک. ۴۱، ک. ۲۷۱، ک. ۴۵۶، ک. ۴۸۲، و ک. ۴۸۸.  

موتسارت برای این موومان نیز دو کادنزا نوشت.

موومان سوم نیز که با تک‌نوازیِ پیانو آغاز می‌شود، در دیدِ کلی، در فرم روندو است. همانند کنسرتو ک. ۴۸۲، که پیشتر به آن اشاره شد، در میان قطعه یک منوئه با کاراکتر آرام شنیده می‌شود و سپس قطعه در سرعت اصلی پایان می‌پذیرد. آلفرد برندل این کنسرتو را یکی از عجایب جهان نامیده‌است.

نام‌های دیگر
------------

این کنسرتو با نام *Jeunehomme* شناخته می‌شود و به اعتقاد تئودور د ویتسِوا (به لهستانی: Théodore de Wyzéwa) و ژرژ دو سن-فوا (Georges de Saint-Foix) دلیل آن این است که موتسارت قطعه را برای یک پیانیست فرانسویِ سرشناس که از زالتسبورگ دیدن می‌کرده نوشته‌است. البته در سال ۲۰۰۴ میشائل لورنتس (به آلمانی: Michael Lorenz)، موسیقی‌دان اتریشی، فاش ساخت که نام اصلی پیانیست ویکتوار ژنامی (Victoire Jenamy)‏ (۱۷۴۹–۱۸۱۲) بوده‌است.

منابع
-----

1. 1 2  *هنر پیانو*، دیوید دوبال
2. ↑  The English Wikipedia
**کنسرتو گروسو شماره ۱** نخستین کنسرتو از مجموعه شش تایی کنسرتوهایی است که آلفرد اشنیتکه آهنگساز اهل شوروی، آنها را خلق کرده‌است.
این کنسرتو در خلال سالهای ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۷ بنا به درخواست گیدون کرمر و تاتیانا گریندنکو نوشته شد. کرمر و گریندنکو هر دو ویلون نواز بودند در تاریخ ۲۱ مارس ۱۹۷۷، این کنسرتو را به همراه یوری اسمیرنوف (نوازنده سازهای کلاویه‌ای) و رهبری اِری کلَس، در سالن ارکستر لنینگراد اجرا کردند.
این کنسرتو یکی از شناخته شده‌ترین آثار اشنیتکه در سبک چندتکنیک‌گرایی در غرب است.

چیدمان
------

این اثر برای دو ویلون نوشته شده و در سالن ارکستر زهی چیده شده برای شش ویولون نخست، شش ویولون دوم (۱۲ تا)، چهار ویولا، چهار ویولونسل، یک کنترباس، یک هارپسیکورد و یک پیانوی دستکاری‌شده قابل اجراست. وجود دو عدد ساز کلاویه‌ای در چیدمان این کنسرتو برای یک نوازنده است. پیانوی دستکاری‌شده در این کنسرتو با قرار دادن سکه در سیمهایش صدای تقویت‌شده و خش‌دار مانند ناقوس کلیسا دارد.

این کنسرتو متشکل از شش موومان است:

1. پرلود (آندانته)
2. توکاتا (آلگرو)
3. گفت‌آواز یا رستاتیوو (لنتو)
4. کادنزا
5. روندو (آگیتاتو)
6. پُستلود (آندانته)

اجرای این کنسرتو حدود ۲۸ دقیقه زمان می‌برد.

کار را با اجرای اختصاصی گیدون کرمر، تاتیانا گریندنکو و سائولیو ساندکیس توسط انتشارات سیکروسکی منتشر گردیده‌است.

منابع
-----

1. ↑  Schnittke 2002, p. 44.
2. ↑  Ivashkin 2009.
3. ↑  Ivashkin 1996, p. 116.
**کنسرت نوبوناگا** (انگلیسی: Nobunaga Concerto) که در ایران با نام **دنیای نوبوناگا** شناخته می‌شود، یک فیلم به کارگردانی هیروآکی ماتسویاما است که در سال ۲۰۱۶ اکران شد. از بازیگران آن می‌توان به شون اوگوری اشاره کرد.

داستان
------

سابورو (شون اوگوری) یک دانش آموز دبیرستانی است که در ورزش ماهر است، اما در درس‌های دیگرش خیلی خوب نیست. یک روز، سابورو در زمان سفر می‌کند و به دوره سنگوکو و سال ۱۵۴۹ می‌رسد. در آنجا، سابورو با اودا نوبوناگا ملاقات می‌کند که درست از نظر شباهت مانند سابورو به نظر می‌رسد. اودا نوبوناگا پسر جنگ سالار و فئودال ولایت اُورای است. اودا نوبوناگا از لحاظ نیروی بدنی ضعیف است و از سابورو می‌خواهد که جای او را بگیرد. سپس، سابورو به‌عنوان اودا نوبوناگا برای متحد کردن کشور ژاپن تلاش می‌کند.

جستارهای وابسته
---------------

* کنسرت نوبوناگا

منابع
-----

1. ↑

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Nobunaga Concerto (film)». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۲۷ مه ۲۰۱۸.

پیوند به بیرون
--------------

* وبگاه رسمی

|  |  |
| --- | --- |
| آیکون خرد | این یک مقالهٔ خرد فیلم است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. |
**کریستیانو بانتی** به ایتالیایی: **Cristiano Banti**، زادهٔ ۴ ژانویهٔ ۱۸۲۴ در سانتا کروچه سول‌آرنو، درگذشت در ۴ دسامبر ۱۹۰۴ در مونته مورلو، یک نقاش ایتالیایی سبک ژانر و منظره‌نگاری بود. او چهره ای پیشرو در دوره ی جنبش ماکیایولی توسکانی بود.

زندگی
-----

بانتی در خانواده ای ثروتمند به دنیا آمد و آموزشش را از آکادمیا دی سیه‌نا نزد فرانچسکو ننچی آغاز کرد او همزمان در به شیوهٔ نوکلاسیک هم کار می‌کرد و کارهایی را ارائه داد که امروزه، احتمالاً از بهترین کارهای او دانسته می‌شود.

بانتی در ۱۸۵۴ به فلورانس رفت و با جنبش ماکیایولی آشنا شد. پس از آن بانتی بر آن شد تا آثاری ارائه کند که اثر طبیعی نور خورشید را دریافت می‌کنند او بیشتر این کارها را در فضای بیرون به همراه دوستانش بویژه تلماکو سینیورینی که بیشترین تأثیر را بر او داشت، انجام می‌داد.

در ۱۸۶۱ به پاریس رفت تا با ژان-بتیست-کامی کورو و کننستانت ترویون به تحصیل بپردازد سپس در کاستلفرانکو دی سوپرا مستقر شد. بانتی از آنجایی که اکثراً از خود ناراضی بود کمتر پیش می‌آمد که کارهایش را به نمایش بگذارد. در ۱۸۷۹ بانتی به لندن رفت تا با هنر انگلیسی آشنا شود.

بانتی در ۱۹۰۴ در ویلایش از دنیا رفت، ده سال بعد آثار او به حراج گذاشته شد و میان خریداران گوناگون پراکنده شد.

نگارخانه
--------

* ConfidencesConfidences
* BundlersBundlers
* بچه‌ها زیر نور خورشیدبچه‌ها زیر نور خورشید

منابع
-----

1. ↑  Adriano Cecioni, *Scritti e ricordi* (1905), reprinted by BiblioLife (2014) شابک ‎۱−۲۹۵−۴۴۵۱۰−۷
2. ↑  Brief biography from *Dizionario Biografico degli Italiani* - Volume 5, by Giorgio di Genova @ Treccani.
داوید اویستراخ در حال اجرا در یک کنسرتو ویولن، ۱۹۶۰
**کنسرتو ویولن** یا **کنسرتوی ویولن** (به انگلیسی: violin concerto) یا **کنسرتو برای ویولن** (به فرانسوی: concerto pour violon) فرمی از موسیقی است که در آن یک یا گاهی دو ویولن یا بیشتر، همراه با دستهٔ ارکستر، به اجرا می‌پردارند. کنسرتوهای ویولن معمولاً از سه موومان تشکیل شده‌اند که موومان دوم معمولاً آرام‌تر از دو موومان دیگر است.
این فرم در دورهٔ باروک ایجاد شد و امروزه هم تصنیف و اجرا می‌شود.
بسیاری از آهنگسازان بزرگ در این قالب نیز آثاری پدید آورده‌اند؛ ازجمله یوهان سباستیان باخ، بارتوک، بتهوون، برامس، بروخ، پاگانینی، پروکفیف، چایکوفسکی، سیبلیوس، شوستاکوویچ، مندلسون، موتسارت، و ویوالدی.

کنسرتو ویولن به‌طور سنتی در سه موومان تصنیف می‌شد، اما شماری از آهنگسازان مدرن، ازجمله شوستاکوویچ، استراوینسکی، و آلبان بِرگ آثاری در چهار موومان ساخته‌اند.
در برخی کنسرتوهای ویولن، به‌ویژه از دوره‌های باروک و مدرن، ویولن تنها (یا دسته‌ای از ویولن‌ها)، به‌جای ارکستر، با موسیقی مجلسی همراه است. برای مثال، آنتونیو ویوالدی کنسرتو ویولنِ *«الهام موزون (هم‌آهنگ)»* (به [*L'estro armonico*] Error: {{Lang-xx}}: متن دارای نشانه‌گذاری ایتالیک است (راهنما)) (اُپوس ۳) خود را در اصل برای چهار ویولن، دو ویولا، ویولنسل، و هم‌نوازی ارگ نوشته‌ است. همچنین، آلن پترسن کنسرتوی نخستِ خود را برای ویولن و کوارتت زهی ساخته‌است.

جستارهای وابسته
---------------

* کنسرتو
* کنسرتو گروسو
* کنسرتو پیانو

منابع
-----

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Violin concerto». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۲۷ فوریهٔ ۲۰۱۸.

پیوند به بیرون
--------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ کنسرتو ویولن موجود است. |

|  |  |
| --- | --- |
| داده‌های کتابخانه‌ای: کتابخانه‌های ملی ویرایش در ویکی‌داده | 
* آلمان
* اسرائیل
* ایالات متحده آمریکا

 |

|  |  |
| --- | --- |
| آیکون خرد | این یک مقالهٔ خرد موسیقی است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. |
**کمیسر پادشاه** (هلندی: *Commissaris van de Koning* به اختصار *CvdK*) رئیس هر استان در هلند است. عهده‌دار این منصب ریاست هر دو شورای دولتی استان (قوه مقننه استانی منتخب مستقیم) و قوه مجریه استانی را بر عهده دارد، اما فقط در دومی حق رای دارد. هنگامی که پادشاه حاکم زن است، این دفتر به عنوان **کمیسر ملکه** (*Commissaris van de Koningin*) شناخته می‌شود. از آنجا که در هلند دوازده استان وجود دارد، دوازده کمیسر پادشاه نیز وجود دارد.

دو سطح حکومت محلی در هلند وجود دارد: استان‌ها و شهرداری‌ها. دوازده استان ردیف اداری بین دولت مرکزی و شهرداری‌ها را تشکیل می‌دهند. این سه رده عمدتاً به روشی مشابه سازماندهی شده‌اند، با یک قوه مقننه منتخب مستقیم رای‌دهندگان، که به نوبه خود قوه مجریه را انتخاب می‌کند که توسط یک رئیس منصوب رهبری می‌شود. در سطوح ملی و شهری، این مقام‌ها پادشاه و شهردار هستند. در سطح استانی کمیسر پادشاه است.

وظایف کمیسر پادشاه
------------------

کمیسر پادشاه توسط ساکنان استان انتخاب نمی‌شود، بلکه توسط تاج هلند (وزرا به ریاست پادشاه) برای یک دوره شش ساله، قابل تمدید منصوب می‌شود. کمیسر پادشاه تنها توسط تاج هلند قابل برکناری است. هنگامی که چنین منصبی خالی ایجاد می‌شود، شورای استان به وزیر کشور مشخصاتی از نوع نامزدی را که دوست دارد در این شغل ببیند، می‌دهد. اگرچه همه کمیسران پادشاه از اعضای برجسته یکی از احزاب سیاسی ملی بزرگ هستند، انتظار می‌رود تا زمانی که در مقام هستند از نظر سیاسی بی‌طرف باشند.

کمیسران پادشاه در داخل اداره استان ایفای نقش می‌کنند و نمایندگان رسمی دولت مرکزی در استان‌ها هستند. آنها مدیریت و پیشگیری از بلایا را هماهنگ می‌کنند و به‌طور منظم از شهرداری‌های منطقه خود بازدید رسمی می‌کنند.

منابع
-----

* "King's commissioner". *Wikipedia* (به انگلیسی). 2023-01-20.
**کاخ دستگرد** یا **دستگرد خسرو** یا **قلعه دستگرد** اقامتگاه خسرو پرویز بود. نویسندگان عرب آن را الدسکره یا دسکره الملک می خوانده‌اند. محل کاخ دستگرد، در کنار یک شاهراه نظامی بود که از بغداد به همدان می‌رفت. این کاخ ۱۰۷ کیلومتر از پایتخت تیسفون، فاصله داشته و نزدیک شهر قدیم ارتمیته قرار داشته‌است.

هرتسفلد عقیدهٔ بعضی از مورخان عرب را که بنای این شهر را به هرمز یکم نسبت داده‌اند رد کرده است.
بسیار ممکن است که شهر و کاخ دستگرد قبل از خسرو پرویز هم وجود داشته ولی مسلماً از زمان انوشیروان به بعد پادشاهان ساسانی توقف در عراق را بر سایر نقاط ترجیح داده و مخصوصاً در ناحیهٔ بین تیسفون و حلوان مقام کرده اند.

ویرانهٔ دستگرد که امروز موسوم به زندان است. در زمان جغرافی نگار عرب موسون به ابن رسته حدود ۹۰۳ میلادی حصار آجری دستگرد سالم بوده است ولی امروز جز یک قطعه بطول ۵۰۰ متر تقریباً از این دیوار بر جای نیست.
دوازده برج سالم و چهار برج خراب در آنجا دیده می‌شود. بنابر رأی هرتسفلد، حصار دستگرد محکمترین حصار آجری‌ای است که از عهود قدیم در آسیای غربی باقی مانده است، به استثنای دیواری که بانی آن بخت النصر (نبوکدونصر) است. در داخل این حصار آثار ویرانه‌ای دیده نمی‌شود و سبب خرابی کاخ و ابنیهٔ آن هراکلیوس امپراتور بیزانس بوده‌است.

در سال ۶۲۷ میلادی در نبرد نینوا، هراکلیوس کاخ دستگرد را تصرف کرد. هراکلیوس پس از تصرف، یک جشن مذهبی پر مسرت را، در کاخ متروک شدهٔ خسرو برگزار کرد. سیصد پرچم به غنیمت گرفته شدهٔ رومی که در طی جنگهای سابق، همچون نشانه‌های شکست روم، به دست ایرانیان افتاده بود، همراه با غنایم بسیار دیگر که در خزائن کاخ بود، به دست قشون روم غارت شد. 

بنابر روایت ثئوفانس قیصر در آنجا مقادیری کثیر، سیم غیر مسکوک و خوانچه‌هایی که برای جشنهای دینی بکار می‌رفته و فرش‌های زربافت و پارچه‌های ابریشمی و جامه‌های حریر و پیراهن سفید بیشمار و شکر و زنجبیل و فلفل و غیره بدست آورد و مقدار بسیار عود و مواد معطر دیگر یافت. در باغ بزرگی که جزء قصر خسرو بود، و آنرا فردوس می‌گفتند شترمرغ، غزال، گورخر، طاووس، و تذرو و شیر و پلنگ بسیار بود. این محوطه ظاهراً شکارگاه خسرو بود که نقش آنرا در جدار جنبین طاق بزرگ طاق بستان می‌بینیم. 

سپس هراکلیوس به انتقام شهرهایی که لشکر ایران در روم، ویران کرده بودند، این کاخ را با خاک یکسان کرد. 

چون غیبگویان به خسرو پرویز گفته بودند که اقامت در تیسفون بر او نامبارک خواهد بود، از سال ۶۰۴ میلادی تا زمانی که هراکلیوس بر او تاخت و دستگرد را تصرف کرد، به تیسفون نرفت و اقامتگاه مطبوع او کاخ دستگرد بود.

پانویس
------

1. ↑  کریستن‌سن، *ایران در زمان ساسانیان*، ۴۷۶.
2. ↑  کریستن‌سن، *ایران در زمان ساسانیان*، ۴۹۰.
3. ↑  کریستن‌سن، *ایران در زمان ساسانیان*، ۴۷۵.

منابع
-----

* کریستن‌سن، آرتور (۱۳۶۷). *ایران در زمان ساسانیان*. ترجمهٔ رشید یاسمی. تهران: امیر کبیر.
بخشی از دیوار دوبرونیک که محافظت از شهر ساحلی Dubrovnik - یکی از محبوب‌ترین مقاصد گردشگری در کرواسی است.
یک قلعه در بافت فرسوده شهر واراژدین در بخش شمالی کرواسی.
Kopački rit
**گردشگری** یک صنعت عمده در کرواسی است. در سال ۲۰۱۲ کرواسی حدود ۱۱٫۸ میلیون نفر توریست از کرواسی بازدید کردند و در سال ۲۰۱۵ این تعداد به بیش از ۱۲ میلیون نفر گردشگر و ۹۰ میلیون شب اقامت در کرواسی رسید.کرواسی در صدد افزایش دو برابری تعداد گردشگران از طریق ایجاد سیاست‌های ملی تا سال ۲۰۲۰ و ورود ۱۷٫۵ میلیون گردشگر خارجی و ورود سرمایه ۱۷ بیلیون دلار به کشور است.

گردشگری در کرواسی در سواحل دریای آدریاتیک متمرکز و به دلیل تغییرات اقلیمی فصلی است و اوج آن در ماه‌های ژوئیه و اوت است.

هشت منطقه در کرواسی به عنوان پارک‌های ملی تعیین شده‌اند. چشم‌اندازها در این مناطق، تحت حفاظت هستند. در مسیرهای دریای آدریاتیک، کشتی‌ها و یات‌های ساحلی شرکت‌های مختلف فعالیت می‌کنند. مسیرهایی که برای غواصان بسیار محبوب است.

لونلی پلانت در سال ۲۰۰۵  کرواسی را به‌عنوان مقصد گردشگری برتر انتخاب کرده بود، درحالی‌که انجمن نشنال جئوگرافی نام کرواسی به عنوان مقصد برتر سال ۲۰۰۶ انتخاب کرده بود.

مناطق توریستی
-------------

کمیته گردشگری ملی کرواسی، ۶ منطقه را برای گردشگری در کرواسی در نظر گرفته است.

### ایستریا

این آمفی تئاتر در Pula.
ساحل غربی شبه جزیره ایستریا چندین روستای تاریخی دارد که قدمت آنها به زمان رومیان برمی‌گردد. یکی از آنها مانند اوماگ که میزبان سالانه مسابقات تنیس ATP در زمین‌های خاک رس است.

منابع
-----

1. ↑  «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۵ اوت ۲۰۱۷.
2. ↑  "Cilj je udvostručiti potrošnju do 2020". *Poslovni dnevnik*. Retrieved 9 June 2015.
3. ↑  "Tourism statistics for Croatia". *ec.europa.eu*. European Commission. 2014. Retrieved 10 September 2016.
4. ↑  Lonely Planet. "Press releases – Press – Lonely Planet". Archived from the original on 21 May 2010. Retrieved 9 June 2015.
5. ↑  Jon Bowermaster, Destination of the Year: Exploring the New Croatia
6. ↑  "Konzum Croatia Open Umag". *ATP World Tour*. Retrieved 9 June 2015.
**گردشگری در یمن** به صنعت توریسم در این کشور اشاره دارد. به‌طور سنتی، یمن سده‌ها کانون گردشگری بوده‌است زیرا در میانه راه بازرگانی خاورمیانه و شاخ آفریقا جای دارد.

گردشگری نقش بنیادین این سرزمین را در بازرگانی جهانی ایفا کرد و تا سده بیستم همچنان ادامه داشته‌است.

پس از آن، از زمان بحران یمن در سال ۲۰۱۱، کاهش چشمگیر گردشگری رخ داده‌است. افزایش تندروی، ترس در گردشگران خارجی احتمالی به یمن را در پی داشت.

یمن دارای چهار میراث جهانی است، به برخی از جاها حمله شده‌است از جمله شهر تاریخی قدیمی صنعا. یونسکو در سال ۲۰۱۵ برنامه خود را برای نگاهبانی از میراث جهانی یمن اعلام کرد.

سفارش‌هایی برای سفر
-------------------

کشورهای گوناگون به آندسته از شهروندانشان که به یمن سفر می‌کنند سفارشهایی داشته‌اند. این سفارشها معمولاً دربردارنده مسائلِ دربارهٔ ایمنی و امنیت، تروریسم، قوانین و آداب و رسوم محلی و شرایط ورود است.

سفارش‌های انگلستان به گردشگران می‌گوید باید آداب و رسوم اسلامی بومی را ارج بنهید. همچنین سفارش می‌کند پوشش‌های معمولی به تن کنند و از نوشیدن الکل در مکان‌های همگانی خودداری کنند

بریتانیا همچنین دربارهٔ یورشهای تروریستی احتمالی در اماکن گردشگری یا ربوده شدن خارجی‌ها، از سوی گروه‌های شبه‌نظامی هشدار می‌دهد.

بیشتر کشورهای جهان به شهروندان خود دربارهٔ وضعیت کنونی یمن سفارش کرده‌اند تا هنگامی که مسائل مربوط به تروریسم به درستی حل یا مدیریت نشوند، از سفر به این کشور به ویژه در ماه رمضان خودداری کنند.

با این حال، برخی از کشورها، مانند فیلیپین، تایوان و ژاپن، نیز اشاره کرده‌اند که هنگامی که تروریسم به درستی مدیریت شود، می‌توان بی درنگ مشارکت گردشگری را به یمن پیشنهاد کرد.

امارات متهم به بردن گردشگران خارجی بدون مجوز دولت یمن به جزیره سقطرا است. اکه ین تلاشی برای دست درازی به حاکمیت یمن شمرده می‌شود.

نگارخانه
--------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

منابع
-----

1. ↑  "World heritage sites attacked in Yemen's Sanaa". *www.aljazeera.com* (به انگلیسی). Retrieved 2021-08-29.
2. ↑  "Tourism in Yemen". *Wikipedia* (به انگلیسی). 2021-08-16.
3. ↑  "UNESCO launches plan to safeguard Yemen's cultural heritage sites". *UN News* (به انگلیسی). 2015-07-22. Retrieved 2021-08-29.
**کهکشان سوهو** یا **گلکسی سوهو** (چینی ساده‌شده: 银河SOHO؛ چینی سنتی: 銀河SOHO؛ پین‌یین: *Yínhé SOHO*�) یک ساختمان مجتمع شهری در پکن، چین است. این بنا که بین سالهای ۲۰۰۹ و ۲۰۱۲ ساخته شده‌است، اولین ساختمان از دو بنایی در پکن است که توسط زاها حدید طراحی شده‌است.

این ساختمان در جنوب غربی پل چائویانگمن در پکن واقع شده‌است. این مجموعه از یک طرح منحنی شکل متشکل از چهار ساختار پیوسته نامتقارن تشکیل شده‌است. این سازه مساحت ۳۳۰۰۰۰ مترمربع را پوشش می‌دهد. طراحی پارامتریک این ساختمان از حیاط‌های کلاسیک چین الهام گرفته‌است. این مجموعه شامل فروشگاه‌ها، دفاتر و امکانات تفریحی است.

طراحی
-----

ساختمان کهکشان سوهو شامل چهار سازه اصلی گنبدی شکل است که توسط پل‌ها و سکوهایی بهم متصل شده‌اند و محیطی سیال ایجاد می‌کنند که مجموعه ای از حیاط‌های عمومی و یک فضای مرکزی بزرگ را احاطه کرده‌است. این سازه از حیاط‌های کلاسیک چینی ایده گرفته‌است. نمای بیرونی ساختمان با آلومینیوم و سنگ پوشیده شده و در داخل آن از شیشه، موزاییک، فولاد ضدزنگ و گچ تقویت شده با الیاف شیشه استفاده شده‌است. این مجموعه شامل یک سیستم سقف سرد است که اثرات خرد اقلیم‌های ناشی از استراتژی‌های معماری پایدار را به حداقل می‌رساند.

این سازه در کل ۱۸ طبقه دارد. سه سطح پایین کهکشان سوهو دارای امکانات عمومی فروشگاهی و سرگرمی است. طبقه‌های بالاتر، از طبقه چهارم تا پانزدهم، به فضاهای اداری اختصاص یافته‌است. سه طبقه آخر به رستوران و کافه‌ها اختصاص داده شده‌است و با چشم‌اندازهایی از شهر پکن همراه است.

جوایز
-----

در سال ۲۰۱۳، از طرف مؤسسه سلطنتی معماران بریتانیا نامزد دریافت جایزه لوبتکین شد. مرکز حفاظت از میراث فرهنگی پکن به این نامزدی انتقاد کرد و اظهار داشت این پروژه صدمه بزرگی به نگهداری از خیابان‌های قدیمی پکن، طرح اصلی شهری، خانه‌های سنتی حیاط دار، چشم‌اندازها و سبک و رنگبندی معماری بومی منحصر به فرد پکن زده‌است.

منابع
-----

1. ↑  Nguma, Samuel (2017-07-31). "Galaxy SOHO: A Stunning Urban Landscape by Zaha Hadid Architects". *Archute* (به انگلیسی). Retrieved 2019-06-09.
2. ↑  "Galaxy Soho Beijing by Zaha Hadid Architects". *Dezeen* (به انگلیسی). 2012-10-29. Retrieved 2019-06-09.
3. ↑  "Galaxy SOHO - Architecture - Zaha Hadid Architects" (به انگلیسی). Retrieved 2019-06-09.
4. ↑  Ravenscroft, Tom (2012-10-30). "Zaha Hadid unwraps Galaxy Soho in Beijing". *The Architects’ Journal* (به انگلیسی). Retrieved 2020-10-22.
5. ↑  "Galaxy SOHO | Zaha Hadid Architects, Flowcrete, FG+SG fotografia de arquitectura". *Archello* (به انگلیسی). Retrieved 2019-06-09.
6. ↑  "Anger at Lubetkin nomination for Zaha Hadid's Galaxy Soho Beijing". *Dezeen* (به انگلیسی). 2013-08-03. Retrieved 2020-10-22.
7. ↑  "Chinese heritage group boycotts RIBA award for Hadid's Galaxy Soho". *Middle East Architect* (به انگلیسی). Retrieved 2019-06-09.
**پرسیوال بانی** (انگلیسی: Percival Bonney; ۱۴ سپتامبر ۱۸۴۲ – ۴ اوت ۱۹۰۶) یک قاضی اصلی دادگاه قضایی بود.

زندگی شخصی
----------

بانی در شهر مینوت به دنیا آمد. او تنها فرزند خانوادهٔ خود بود. او تحصیلات خود را در آکادمی هبرون و دانشگاه واتلفیلد در سال ۱۸۶۳ به پایان رساند. او یکبار در سال ۱۸۶۴ ازدواج کرد و دارای ۲ فرزند دختر شد.

دوران کاری
----------

او کار خود را کار خود را به عنوان منشی در وزارت خزانه‌داری ایالات متحده آمریکا از سال ۱۸۶۳ تا ۱۸۶۵ آغاز کرد. سپس شروع یه تحصیل در رشته حقوق در دفتر جی. اچ دارموند در شهر پورتلند، مین کرد. او از سال ۱۸۶۶ تا ۱۸۷۸ به وکالت مشغول و با استنلی پالن همکار بود. سرانجام او توسط فرماندار ایالت مین به مقام قاضی اصلی دادگاه قضایی منصوب شد.

او همچنین در کارنامهٔ خود، مدیر شرکت ان ام، عضوی از مجلس اصلی قانون گذاری از سال ۱۸۶۹ تا ۱۸۷۰، عضو دلتا کاپا اپسیلونو انجمن فی بتا کاپا، رئیس هیئت امنای آکادمی هبرون و رئیس هیئت امنای دانشگاه کولبی از سال ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۶ را دارد.

منابع
-----

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Percival Bonney». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۵ آوریل ۲۰۱۷.

|  |  |
| --- | --- |
| آیکون خرد | این یک مقالهٔ خرد حقوقی است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. |
این مجموعه از ۱۳ کاشی ونگ صفحه را می‌پوشاند اما فقط به صورت غیر متناوب.
یک مثال از کاشی کاری ونگ با ۱۳ کاشی.

|  |  |
| --- | --- |
|  | در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ کاشی ونگ موجود است. |

**کاشی ونگ** که برای نخستین بار توسط یک ریاضیدان، منطقدان و فیلسوف چینی آمریکایی به اسم «هاو ونگ» در سال ۱۹۶۱ مطرح شد، یک کلاس از سیستم‌های صوری می‌باشد. این کاشی‌ها به صورت مربع‌های هم اندازه که هر ضلع آن به یک رنگ است و آن هارا به صورتی کنار هم می‌گذارند که هر دو ضلع همجوار دو مربع همجوار دارای یک رنگ باشند مدل می‌شود (کاشی‌ها نمی‌توانند چرخیده یا برعکس شوند).

سؤال اصلی در مورد یک مجموعه از کاشی‌های ونگ این است که آیا این مجموعه می‌تواند یک سطح نامحدود را به طور کامل با توجه به قوانین ذکر شده بپوشاند یا خیر.

مسئله دومینو
------------

در سال ۱۹۶۱، ونگ حدس زد که اگر یک مجموعه محدود از کاشی‌های ونگ بتوانند سطح را بپوشانند، آنگاه یک کاشی کاری متناوب نیز وجود دارد، یعنی، کاشی کاریی که از تکرار یک طرح کاشی کاری محدود در دو بعد ایجاد شود. ونگ همچنین مشاهده کرد که این حدس این مفهوم را می‌رساند که یک الگوریتم وجود دارد که تصمیم می‌گیرد آیا یک مجموعهٔ محدود مشخص از کاشی‌های ونگ می‌توانند سطح را بپوشانند یا نه.
این قانون که دو کاشی کنار هم باید با یکدیگر مچ شوند در بازی دومینو، نیز دیده می‌شود، به همین خاطر به کاشی‌های ونگ دومینوهای ونگ نیز گفته می‌شود. مسئله الگوریتمی تعیین این که آیا سطح را می‌توان با یک مجموعه کاشی پوشاند با نام **مسئله دومینو** شناخته می‌شود.
با استناد به سخنان دانشجوی ونگ، «رابرت برگر»،

> 
> *مسئلهٔ دومینو با تمام مجموعه‌های دومینو در ارتباط است. این مسئله شامل تصمیم‌گیری برای این سؤال برای هر مجموعه دومینو است که آیا قابل حل است یا خیر. ما می‌گوییم که مسئله دومینو قابل حل یا  غیرقابل حل است با توجه به اینکه آیا الگوریتمی وجود دارد که، با دادن مشخصات یک مجموعه اتفاقی دومینو، بتواند تصمیم بگیرد که آیا آن مجموعه قابل حل است یا نه.*
> 
> 
>

جستارهای وابسته
---------------

منابع
-----


* Wikipedia contributors, "wang tile" , Wikipedia, The Free Encyclopedia,