**آلساندرو دل‌پیرو** (به ایتالیایی: Alessandro Del Piero) با نام‌های مستعار **الکس**، **پینتوریکیو** (زاده ۹ نوامبر ۱۹۷۴ - کونلیانو) بازیکن فوتبال بازنشسته ایتالیایی است که برای باشگاه یوونتوس و تیم ملی ایتالیا در پست مهاجم کاذب بازی می‌کرد. از وی به عنوان یکی از برترین مهاجمان تاریخ فوتبال یاد میشود. او از سال ۲۰۱۵ به عنوان کارشناس فوتبال در شبکه اسکای اسپرت ایتالیا فعالیت می‌کند.

او اولین بازی ملی خود را در یورو ۹۶ مقابل روسیه انجام داد.

پله، از دل‌پیرو در فیفا ۱۰۰ نام برده‌است. فیفا ۱۰۰ یک لیستی از ۱۲۵ بازیکن بزرگ بازیکن فوتبال است که پله برای جشن صد سالگی فیفا انتخاب کرده‌است. ستاره برزیلی رونالدینهو از وی به عنوان الگوی خود نام برده‌است. او همچنین توسط آرای جشن طلایی یوفا به عنوان بهترین بازیکن اروپایی در ۵۰ سال گذشته انتخاب شد. الکس در سال ۲۰۰۰ به عنوان پر درآمدترین بازیکن فوتبال دنیا شناخته شد. به غیر از سه جایزهٔ مردانگی که در ایتالیا به الکس تعلق گرفته، او برندهٔ جایزهٔ پای طلایی هم شده که به بازیکنانی تعلق می‌گیرد که از لحاظ اخلاقی و تکنیکی بهترین باشند.

دل پیرو معمولاً به عنوان مهاجم کمکی بازی می‌کند ولی گاهی هم در پست تره‌کوارتیستا یعنی بازیکن خلاق پشت دو مهاجم مورد استفاده قرار می‌گیرد. با اینکه او قامت کوتاهی دارد ولی بسیار خلاق است، پاس گل‌های زیادی می‌دهد و گل‌های فراوانی نیز به ثمر می‌رساند و فقط یک گلزن صرف نیست. او در ضمن یکی از بهترین ضربه آزاد زن های دنیاست؛ که لقب شاه ضربات ایستگاهی به او داده شده‌است که حتی دیوید بکام مرد لحظه‌ها در مورد او می‌گوید هنوز نتوانستم مانند دل پیرو ضربه ایستگاهی بزنم. هوادارن یووه به نقطه‌ای از زمین بازی لقب **محوطهٔ دل پیرو** داده‌اند که در واقع جایی در سمت چپ محوطهٔ جریمهٔ حریف است که الکس همواره گل‌های زیادی را از آن منطقه به ثمر رسانده‌است.

الکس برترین گلزن تاریخ یووه است. ضمناً او به همراه روبرتو باجو در مکان چهارم بهترین گلزنان تاریخ تیم ملی ایتالیا قرار دارد. دیگو آرماندو مارادونا دربارهٔ او گفته‌است: «گاهی احساس می‌کنم سن دل پیرو هیچگاه بالا نمی‌رود.» همچنین به دلپیرو لقب پسر طلایی فوتبال ایتالیا را هم داده‌اند.

دوران کودکی و آغاز فوتبال
-------------------------

آلساندرو فرزند جینو و برونا می‌باشد. پدرش تکنسین برق بود. در دوران کودکی همواره عادت داشت با دوستانش نلسو، پیرپائولو و جیوانی پائولو در حیاط پشتی خانه فوتبال بازی کند. همهٔ آن‌ها رؤیای بازیکن فوتبال شدن را در سر می‌پروراندند اما فقط دل‌پیرو به این رؤیا جامهٔ عمل پوشاند. استفانو دل‌پیرو تنها برادر اوست که ۹ سال از او بزرگ‌تر است است و پیش از اینکه مصدومیت گریبانگیر او شود مدتی را در باشگاه سمپدوریا به فوتبال حرفه‌ای اشتغال داشت. خانوادهٔ الکس در خانه‌ای حومه‌ای در شهر سن وند میانو زندگی می‌کنند. در دوران کودکی الکس، خانواده‌اش پول چندانی برای سفر به نقاط مختلف دنیا نداشتند و برای همین الکس آرزو داشت که رانندهٔ کامیون شود تا بتواند به تمام دنیا سفر کند.

الکس در سن هفت سالگی برای تیم خردسالان سن وند میانو و به عنوان دروازه‌بان بازی می‌کرد. مادرش ترجیح می‌داد الکس دروازه‌بان باشد تا خطر مصدومیت احتمالی وی کمتر شود؛ ولی سرانجام روزی برادرش استفانو به مادرش گفت: «نمی‌بینی الکس در خط حمله عالیست؟» و اینگونه بود که الکس یک مهاجم شد.

با بازی در تیم محلی سن وند میانو در سال ۱۹۸۸ الکس توسط استعدادیاب‌های تیم‌های معتبر شناسایی شد و در سن ۱۳ سالگی برای بازی در تیم پادوا خانواده‌اش را ترک کرد. اولین بازی‌های او در فوتبال حرفه‌ای به سال ۱۹۹۱ برمی‌گردد زمانی که الکس چهار بازی در سری بی انجام داد. در فصل بعد تعداد بازی‌های او به عدد ده رسید و اولین گل خود را نیز به ثمر رساند.

یوونتوس
-------

در سال ۹۳ الکس به باشگاه یوونتوس رفت، باشگاهی که تا سال ۲۰۱۲ در آن بازی کرد. او اولین بازی خود را در سری آ و در سپتامبر ۱۹۹۳ در برابر تیم فوجیا انجام داد. اولین گلش را در بازی بعد و در برابر رجینا به ثمر رساند و سپس در اولین بازی که به عنوان بازیکن ثابت بازی کرد در برابر پارما یک هت تریک به ثمر رساند. در اولین فصل حضور الکس در یووه این تیم موفق به فتح اسکودتو بعد از ۸ سال شد. او به همراه باشگاه تورینی موفق به فتح ۷ اسکودتو (۱۹۹۵، ۱۹۹۷، ۱۹۹۸، ۲۰۰۲، ۲۰۰۳، ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶)، یک جام قهرمانان اروپا (۱۹۹۶) و جام باشگاه‌های جهان (۱۹۹۶) شد. بهترین فصل الکس در سال ۱۹۹۸–۱۹۹۷ بود جایی که او ۲۱ گل در لیگ ایتالیا به ثمر رساند و با زدن ۱۰ گل در لیگ قهرمانان آقای گل آن رقابت‌ها شد. یکی از آن گل‌ها ضربه آزاد معروف وی در برابر موناکو در مرحلهٔ نیمه نهایی بود. گل او در دیدار فینال در برابر دورتموند نتوانست مانع شکست ۳–۱ یووه در آن دیدار شود.

در فصل ۹۹–۱۹۹۸ الکس از آمادگی به دور بود ضمن اینکه یووه هم با اتهامات دوپینگ که بعداً از آن تبرئه شد دست به گریبان بود. در اکتبر همان سال الکس دچار مصدومیت شدیدی از ناحیهٔ زانو در برخورد با مارکو زانچی مدافع اودینزه شد و تا آخر فصل از رقابت‌ها دور ماند. یووه بدون او دچار مشکل شد و فصل را با رتبهٔ نازل ششم به پایان رساند.

در همین دوران بود که جیانی آنیلی رئیس اسبق یووه الکس را با نقاش عصر رنسانس، پینتوریکیو مقایسه کرد و به او لقب *پینتوریکیو* داد. هوادران نیز به او لقب *پدیدهٔ واقعی* دادند که اشاره‌ای به لقب رونالدو یعنی *پدیده* داشت که توسط هواداران تیم رقیب، اینتر میلان، به او داده شده بود.

یکی از بزرگترین نقاط قوت دل پیرو کارآمدی او در نقاط مختلف زمین به عنوان یک مهاجم است. هنگام شروع دوران بازیگری، الکس به عنوان مهاجم نوک بازی می‌کرد اما سپس در پست مهاجم دوم مورد استفاده قرار گرفت. او همچنین توانایی بازی در پست هافبک بازیساز پشت سر دو مهاجم را دارد. در زمان مارچلو لیپی الکس در سیستم سه مهاجمه و در کنار بزرگانی نظیر جیانلوکا ویالی و فابریزیو راوانلی به بازی گمارده می‌شد. با آمدن زین‌الدین زیدان الکس پشت سر فیلیپو اینزاگی به بازی گرفته می‌شد. سیستمی که بعداً در آن زیدان جای خود را به پاول ندود و اینزاگی جای خود را به دیوید ترزگه داد.

بعد از یورو ۲۰۰۴ لیپی جای خود را به فابیو کاپلو داد. کاپلو اعتقاد چندانی به دل پیرو نداشت و علی‌رغم میل هواداران بیشتر از خرید جدید یووه در خط حمله یعنی زلاتان ابراهیموویچ استفاده می‌کرد. با وجود این الکس موفق به زدن ۱۴ گل برای یووه شد و تأثیر زیادی در موفقیت یووه برای کسب ۲۸امین اسکودتوی خود داشت. پاس گلی که دل پیرو با یک ضربهٔ برگردان برای ترزگه مهیا کرد موجب پیروزی ۱–۰ یووه مقابل میلان در سن سیرو شد.

دل‌پیرو در سری ب ۲۰۰۶/۰۷
به عقیدهٔ کارشناسان، الکس در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۵ دوباره به اوج خود بازگشت و در کل رقابت‌ها ۲۰ گل برای یووه به ثمر رساند و این در حالی بود که کاپلو از الکس به عنوان یک ذخیرهٔ صرف استفاده می‌کرد، تا به گفتهٔ خود کاپلو بتواند تأثیر آنی و لحظه‌ای بر بازی تیم بگذارد. دل پیرو هیچگاه رابطهٔ نزدیکی با کاپلو نداشت و مدتی پس از رفتن کاپلو از یووه در وبسایت خود نوشت: «اگر کاپلو در یووه می‌ماند، من این تیم را ترک می‌کردم.»

الکس در سال ۲۰۰۶ با رکورد خوزه آلتافینی که همانا زدن شش گل به عنوان بازیکن ذخیره بود مساوی کرد. در ۱۰ ژانویه ۲۰۰۶ الکس با زدن سه گل در مقابل فیورنتینا در کوپا ایتالیا به بزرگترین گلزن تاریخ یووه تبدیل شد. او بدین ترتیب شمار گل‌های خود را به ۱۸۵ گل رساند. رکورد قبلی با ۱۸۲ گل در اختیار جیامپیرو بونیپرتی بود. الکس آخرین گل یووه را در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۵ به ثمر رساند و بعد از آن فصل جریان رسوایی کالچو پولی به وجود آمد.

فصل ۲۰۰۷–۲۰۰۶ در سری بی
-----------------------

یووه به سری بی سقوط کرد و دو اسکودتوی آخر آن‌ها پس گرفته شد. دل پیرو به عنوان کاپیتان اعلام کرد که در یووه می‌ماند و به‌طور تلویحی از سایر بازیکنان نیز خواست در کنار یووه باقی بمانند و گفت: «خانوادهٔ آنیلی و هواداران لایق این فداکاری هستند». این در حالی بود که بازیکنان بزرگی نظیر زلاتان ابراهیموویچ، فابیو کاناوارو، پاتریک ویرا و لیلیان تورام یووه را ترک کردند.

اولین بازی دل پیرو بعد از قهرمانی در جام جهانی بازی جام حذفی در برابر چزنا در ۲۳ اوت ۲۰۰۶ بود. چون یوونتوس در سری ب بازی می‌کرد، جام حذفی تنها امید آن‌ها برای کسب یک سهمیهٔ اروپایی در جام یوفا بود. دل‌پیرو که به تازگی از تعطیلات بازگشته بود کار را از روی نیمکت آغاز کرد و سپس در حالیکه بازی ۱–۱ بود در دقیقهٔ ۷۴ وارد زمین شد و ثانیه‌هایی بعد گل پیروزی را برای یووه به ثمر رساند.

در بازی بعدی جام حذفی مقابل ناپولی هم الکس به عنوان بازیکن ذخیره در دقیقه ۶۱ وارد شد. یووه از حریف عقب بود ولی الکس دو گل به ثمر رساند تا یووه ۲–۱ جلو بیفتد. در نهایت بازی به ضربات پنالتی کشیده شد. الکس ضربهٔ خود را گل کرد اما ناپولی در نهایت ۵–۴ پیروز شد.

بعد از این الکس تا مدت‌ها مشغول مذاکره برای ثبت قرارداد جدید بود و سرانجام قرارداد خود را تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۰ تمدید کرد. در همان روزها بود که الکس صاحب اولین فرزند خود، توبیاس دل‌پیرو شد. این دو اتفاق نقطهٔ عطفی در شرایط الکس در آن فصل بود. او که دو هفته قبل توسط کلودیو رانیری از ترکیب یووه در برابر فیورنتینا و نیز توسط روبرتو دونادونی از ترکیب تیم ملی ایتالیا مقابل گرجستان و آفریقای جنوبی دور مانده بود، به یکباره به روزهای اوج خود بازگشت.

دل‌پیرو در فصل ۲۰۰۷/۲۰۰۸
در فوریه ۲۰۰۸ الکس گل پیروزی یووه برابر آ.اس. رم را به ثمر رساند و سپس دو گل هم وارد دروازهٔ لاتزیو کرد تا دو هفتهٔ متوالی در تیم هفتهٔ لیگ قرار بگیرد. در ۶ آوریل ۲۰۰۸ الکس رکورد تعداد حضور با پیراهن یووه را شکست. رکورد قبلی با ۵۵۲ بازی در اختیار گائتانو شیره‌آ بود. در آوریل الکس دوران بسیار خوبی را سپری می‌کرد. او هفت گل در ۵ بازی به ثمر رساند که شامل یک هت تریک در برابر آتالانتا و در پیروزی ۴–۰ برابر این تیم بود.

در هفته پایانی فصل ۲۰۰۸–۲۰۰۷ الکس دو گل در تساوی ۳–۳ مقابل سمپدوریا به ثمر رساند و با ۲۱ گل به مقام کاپوکانونیرو یا همان مقام آقای گلی سری آ دست یافت و بالاتر از کسانی مثل دیوید ترزگه(۲۰ گل) و مارکو بوریلو(۱۹ گل) قرار گرفت. الکس با کسب این مقام دومین بازیکن ایتالیایی شد که در دو فصل پیاپی و در دو لیگ مختلف موفق به کسب دو عنوان آقای گلی شده بود. پائولو روسی هم قبلاً مانند الکس دو بار پیاپی، یکبار در سری بی و یکبار در سری آ به عنوان آقای گلی رسیده بود. الکس در ۲۶ ژوئیه ۲۰۰۸ به کسب جایزهٔ شیره‌آ نائل شد.

فصل ۲۰۰۹–۲۰۰۸ به بعد
--------------------

پیش از شروع فصل، یوونتوس در برابر تیم‌های آرسنال و هامبورگ در جام امارات و نیز در برابر منچستر یونایتد در اولدترافورد بازی کرد. در بازی برابر منچستر زمانی که الکس قصد خروج از زمین بازی را داشت، نزدیک به ۷۰ هزار تماشاگر به احترام وی برخاسته و یکصدا او را تشویق کردن. کلودیو رانیری گفت که اعتقاد دارد الکس فصلی به خوبی فصل قبلی در پیش خواهد داشت. در اوت ۲۰۰۸ الکس اعلام کرد که قصد دارد تا ۴۰ سالگی به بازی در یووه ادامه دهد.

در جام باشگاه‌ها یووه با رئال مادرید و زنیت سن پترزبورگ، قهرمان فصل قبل جام یوفا همگروه شد. یووه بازی برابر زنیت را با تک گل زیبای الکس که از روی یه ضربهٔ آزاد به ثمر رساند پیروز شد. در ۲۱ اکتبر گل فوق‌العادهٔ الکس باعث برتری یووه مقابل رئال در تورین شد.

آلساندرو دل‌پیرو
در ۵ نوامبر ۲۰۰۸ یووه و رئال، این بار در برنابئو با هم دیدار کردند. یووه این بازی را ۲–۰ و با هر دو گل دل پیرو پیروز شد که اولین پیروزی خارج از زمین یووه مقابل رئال بعد از سال ۱۹۶۲ بود. هم کلودیو رانیری و هم برند شوستر سرمربی رئال بازی الکس را ستایش کردند و هواداران رئال هم هنگام خروج الکس از زمین او را مورد تشویق شدید خود قرار دادند. یووه از گروه خود صعود کرد ولی در نهایت در دور بعد با نتیجهٔ ۳–۲ (در مجموع دو بازی) مغلوب چلسی شد. الکس در بازی برگشت یکی از گل‌های یووه را با یک ضربهٔ پنالتی به ثمر رساند.

در لیگ یووه رقابت تنگاتنگی را با میلان برای کسب مقام دومی داشت. الکس در بازی ما قبل آخر برابر سیه نا دو گل به ثمر رساند و پایه‌گذار گل کلودیو مارکیزیو بازیکن جوان یووه شد تا وی سومین گل فصل خود را به ثمر برساند. یووه در بازی پایانی لاتزیو را ۲–۰ شکست داد و عنوان دوم را به دست آورد.

در ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۹ الکس قرارداد خود را تا یک سال دیگر یعنی تا تاریخ ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۱ تمدید کرد که به واقع به معنای به پایان رساندن دوران فوتبالش در یووه بود. خود او در این باره گفت: «من در یووه خوشحالم و ما تیم خوبی داریم. می‌خواهم تا زمانی که می‌توانم به بازی ادامه دهم و می‌دانم که تا دو سال آینده می‌توانم در فرم مناسبی بازی کنم.»

الکس رکورد بیشترین حضور یک بازیکن یوونتوسی در سری آ را هم با ۴۴۵ بازی شکست. در آن بازی مقابل جنووا در تاریخ ۱۴ فوریه ۲۰۱۰ الکس دو گل به ثمر رساند. او هم‌اکنون بهترین گلزن تاریخ باشگاه یووه با زدن ۲۷۳ گل در تمامی رقابت‌ها است، ضمن اینکه در مجموع در بیش از ۶۰۰ بازی رسمی برای یووه به میدان رفته‌است. در ۱۴ مارس ۲۰۱۰، الکس ۳۰۰ امین و ۳۰۱ امین گل‌های تاریخ بازیگری‌اش را در تساوی ۳–۳ برابر سیه نا به ثمر رساند.

فوتبال ملی
----------

دل‌پیرو با فرانچسکو توتی
دل پیرو در حال حاضر چهارمین گلزن تاریخ تیم ملی فوتبال ایتالیا است. او اولین بازی خود را در یورو ۹۶ و در برابر روسیه انجام داد ولی در بین دو نیمه تعویض شد. برای قرار گرفتن در ترکیب نهایی تیم ملی برای جام جهانی ۹۸ الکس رقابت سنگینی با روبرتو باجو داشت و این در حالی بود که الکس هنوز از مصدومیتی که در فینال لیگ قهرمانان نصیبش شده بود به‌طور کامل رهایی نیافته بود. در یورو ۲۰۰۰ الکس یک بازیکن ذخیره بود و در دیدار نهایی دو موقعیت عالی گلزنی را مقابل فرانسه از دست داد.

در بازی‌های مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۲ الکس گلی سرنوشت ساز برابر مجارستان به ثمر رساند که حکم به صعود ایتالیا به جام جهانی داد. الکس همان فصل ۱۶ گل در لیگ برای یووه زد و با این تیم اسکودتو را فتح نمود. در رقابت‌های جام جهانیی الکس به عنوان بازیکن ذخیره برابر مکزیک وارد میدان شد و دقایقی بعد گل تساوی ایتالیا را با ضربه سر به ثمر رساند. ایتالیا در دور بعد و در دیداری جنجالی برابر کره جنوبی با گل طلایی حذف شد.

دل‌پیرو بعد از نیمه‌نهایی مقابل آلمان
در جام جهانی ۲۰۰۶ الکس بازی‌ها را از روی نیمکت آغاز کرد. در دو بازی از سه بازی گروهی به زمین آمد و بازی یک شانزدهم نهایی برابر استرالیا را از ابتدا آغاز کرد. در ۴ ژوئیه ۲۰۰۶، او به عنوان یار ذخیره برابر آلمان وارد میدان شد و با ضربه‌ای استادانه گل دوم ایتالیا را به ثمر رساند. در دیدار فینال مقابل فرانسه بازی به ضربات پنالتی کشیده شد. الکس ضربهٔ خود را گل کرد و ایتالیا در نهایت فاتح آن جام شد. الکس بعدها اعتراف کرد که بردن جام جهانی آرزوی دوران کودکی‌اش بوده‌است

الکس تا کنون هفت بار کاپیتان ایتالیا بوده‌است (در جام جهانی ۲۰۰۶ و در یورو ۲۰۰۸). او در ابتدا شمارهٔ ۱۰ می‌پوشید ولی بعدها آن شماره را به فرانچسکو توتی داد و خودش شمارهٔ ۷ به تن کرد، شماره‌ای که دوران ورزشی‌اش را با آن آغاز کرده بود. حتی پس از اینکه توتی تیم مل را ترک کرد الکس از پذیرش مجدد شمارهٔ ۱۰ سرباز زد و گفت ترجیح می‌دهد با همان شمارهٔ ۷ به بازی ادامه دهد. او در ماه مه به اردوی تیم ملی برای رقابت‌های یورو ۲۰۰۸ و پس از ۹ ماه دوری از رقابت‌های ملی دعوت شد و دومین بازیکن ایتالیایی شد که در ۷ تورنمنت ملی برای تیم ایتالیا بازی کرده‌است.

الکس در یورو ۲۰۰۸ هم بیشتر به عنوان بازیکن ذخیره به میدان می‌رفت اما در برابر رومانی بازی را به عنوان کاپیتان تیم آغاز کرد. در بازی برابر هلند الکس به عنوان ذخیرهٔ آنتونیو دی ناتالهی ناآماده وارد میدان شد و روند تیم را بهبود بخشید هر چند نتوانست مانع شکست ۳–۰ ایتالیا شود. در دیدار یک چهارم نهایی مقابل اسپانیا الکس به عنوان بازیکن ذخیره وارد زمین شد و با یک حرکت تکنیکی بی‌نظیر در برابر سرجیو راموس همگان را به حیرت واداشت. ایتالیا در ضربات پنالتی با نتیجهٔ ۴–۲ مغلوب شد.

الکس در اوت ۲۰۰۸، ۹۰امین بازی ملی خود را برابر تیم اتریش و در دیداری دوستانه انجام داد و پنجمین بازیکن تاریخ تیم ملی ایتالیا از حیث تعداد بازی‌های ملی لقب گرفت. او علی‌رغم این که تا ۴۰ سالگی فوتبال را دنبال کرد اما بعد از بازی برابر گرجستان در ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۸ دیگر هرگز به تیم ملی دعوت نشد.

الکس در اوت ۲۰۰۸، ۹۰امین بازی ملی خود را برابر تیم اتریش و در دیداری دوستانه انجام داد و پنجمین بازیکن تاریخ تیم ملی ایتالیا از حیث تعداد بازی‌های ملی لقب گرفت. علی‌رغم اینکه وی اعلام کرده تا ۴۰ سالگی به بازی ادامه می‌دهد، بعد از بازی برابر گرجستان در ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۸ دیگر هرگز به تیم ملی دعوت نشده‌است.

بازنشستگی
---------

در اکتبر سال ۲۰۱۵، پس از طی یک سال بدون باشگاه، دل پیرو رسماً بازنشستگی خود را از فوتبال حرفه‌ای اعلام کرد. او همچنین اعلام کرد که به دنبال مربیگری حرفه‌ای فوتبال خواهد رفت.

زندگی شخصی
----------

الکس در ۱۲ ژوئن ۲۰۰۵ با نامزد خود سونیا آموروسو که از سال ۱۹۹۹ با او در رابطه بود، ازدواج کرد. در ژوئیه ۲۰۰۷ آن‌ها اعلام کردند که انتظار اولین فرزند خود را می‌کشند. در ۲۲ اکتبر ۲۰۰۷ و در ساعت ۲۰ دقیقه بامداد، سونیا فرزند پسر خود، توبیاس دل‌پیرو را در بیمارستان سنت آنا در تورین به دنیا آورد. در ۴ ماه مه ۲۰۰۹، فرزند دوم الکس و سونیا نیز به دنیا آمد و آن‌ها نام نوزاد دختر خود را دورتیا گذاشتند. در ۲۷ دسامبر ۲۰۱۰ فرزند سوم ساشا به دنیا آمد.

دل‌پیرو از پول و شهرت خود برای کمک به تحقیق دربارهٔ سرطان استفاده می‌کند و به همین دلیل از سازمان تحقیق دربارهٔ سرطان جایزهٔ «اعتقاد به تحقیق» را در نوامبر ۲۰۰۶ دریافت کرد.

وقتی که مشعل المپیک برای رقابت‌های المپیک زمستانی ۲۰۰۶ از تورین گذشت، الکس یکی از حمل کنندگان مشعل بود.

دل‌پیرو غیر از فوتبال به ورزش‌های دیگری هم علاقه دارد و این سبب شده تا دوستانی از سایر رشته‌های ورزشی داشته باشد. استیو نش ستارهٔ مشهور بسکتبال و ادی مرکس اسطورهٔ دوچرخه‌سواری اعلام کرده‌اند که هوادار دل‌پیرو هستند.

علاوه بر ورزش، الکس علاقهٔ زیادی نیز به موسیقی دارد. اندکی بعد از قهرمانی ایتالیا در جام جهانی، دل‌پیرو به همراه مارکو ماتراتزی در اجرایی از رولینگ استون در شهر میلان شرکت کرد.

تبلیغات، رسانه و فضای مجازی
---------------------------

دل پیرو در برنامه‌های تبلیغاتی زیادی ایفای نقش کرده‌است. او قراردادهایی با آدیداس، فیات، سوزوکی، پپسی و والت دیزنی امضا کرده‌است.

دل‌پیرو به همراه تیه‌ری آنری و رونالدینهو یکی از سه بازیکن فوتبال روی جلد سی دی بازی فیفا ۲۰۰۴ بود.

در ۹ فوریه ۲۰۰۹، خبر رسید که الکس قصد شکایت از سایت فیس بوک را دارد زیرا پروفایلی جعلی از الکس بر روی این سایت قرار داشت که او را به جریان‌های نئونازی وابسته می‌کرد. الکس اعلام کرد که از این بابت بسیار ناراحت است که صفحه‌ای تقلبی شامل عکس او، وی را به جریان‌های نژادپرستانه متصل می‌کند. او اندکی بعد، صفحهٔ اصلی خود را در فیس بوک راه‌اندازی کرد که فقط در یک شب بیش از ۱۰۰ هزار نفر در آن صفحه عضو شدند.

عناوین و جایزه‌های ورزشی
------------------------

### باشگاهی

* قهرمانی سری آ: ۱۹۹۵ ۱۹۹۷ ۱۹۹۸ ۲۰۰۲ ۲۰۰۳ ۲۰۱۲
* نایب قهرمانی سری آ: ۱۹۹۴ ۱۹۹۶ ۲۰۰۰، ۲۰۰۱
* قهرمانی جام حذفی: ۱۹۹۵
* نایب قهرمانی جام حذفی: ۲۰۰۲ ۲۰۰۴ ۲۰۱۲
* قهرمانی سوپر کاب ایتالیا: ۱۹۹۵ ۱۹۹۷ ۲۰۰۲ ۲۰۰۳
* نایب قهرمانی سوپر کاب ایتالیا: ۱۹۹۸ ۲۰۰۵
* قهرمانی سری بی: ۲۰۰۷
* قهرمانی جام باشگاه‌های اروپا: ۱۹۹۶
* نایب قهرمانی جام باشگاه‌های اروپا: ۱۹۹۷ ۱۹۹۸ ۲۰۰۳
* نایب قهرمانی جام یوفا: ۱۹۹۵
* قهرمانی اینترتوتو: ۱۹۹۹
* قهرمانی سوپر کاپ اروپا: ۱۹۹۶
* قهرمانی جام باشگاه‌های جهان: ۱۹۹۶

### ملی

* قهرمانی جام جهانی فوتبال: ۲۰۰۶ آلمان
* نایب قهرمانی جام ملت‌های اروپا: ۲۰۰۰ بلژیک و هلند
* قهرمانی جام ملت‌های اروپا زیر ۲۱ سال: ۱۹۹۴ فرانسه
* قهرمانی جام ملت‌های اروپا زیر ۲۱ سال: ۱۹۹۶ اسپانیا

منابع
-----

|  |  |
| --- | --- |
|  | در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ آلساندرو دل‌پیرو موجود است. |

* "Alessandro Del Piero" (به انگلیسی). وبگاه ویکی‌پدیا. Retrieved 6 June 2010.
* «الساندرو دل پیرو». وبگاه یوونتوس دات‌ای‌ار. بایگانی‌شده از اصلی در ۳ نوامبر ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۶ ژوئن ۲۰۱۰.

پانویس
------

1. ↑  "Alessandro Del Piero, passaporto". Alessandrodelpiero.com. Retrieved 2013-04-22.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑  "Fifa names greatest list" (به انگلیسی). وبگاه بی‌بی‌سی. Retrieved 6 June 2010.
7. ↑  Channel4, Nov. 28, 2008
8. ↑  «FindArticles.com». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۶ ژوئن ۲۰۱۰.
9. ↑  Juventus.com
10. ↑  Juventus.com
11. ↑  Channel4.com
12. ↑  «Hnduonnet.com». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۳ دسامبر ۲۰۰۸. دریافت‌شده در ۶ ژوئن ۲۰۱۰.
13. ↑  «WorldCup265.com». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۹ نوامبر ۲۰۰۶. دریافت‌شده در ۶ ژوئن ۲۰۱۰.
14. ↑  Calcio Italia 150 issue, Calcio Icons, Del Piero
15. ↑  PeopleDaily.com
16. ↑  «FIGC Classifica Marcatori». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۰. دریافت‌شده در ۶ ژوئن ۲۰۱۰.
17. ↑  «Del Piero è meglio 'e Maradona». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۴ مارس ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۶ ژوئن ۲۰۱۰.
18. ↑  «RaiSport.it». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۸ اوت ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۶ ژوئن ۲۰۱۰.
19. ↑  «Buzzle.com». بایگانی‌شده از اصلی در ۵ دسامبر ۲۰۰۸. دریافت‌شده در ۶ ژوئن ۲۰۱۰.
20. ↑  Kicker.de
21. ↑  «ItBiografie.com». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۵ ژوئیه ۲۰۰۶. دریافت‌شده در ۶ ژوئن ۲۰۱۰.
22. ↑  «Kom.it». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۴ مارس ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۶ ژوئن ۲۰۱۰.
23. ↑  «FindArticles.com». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۴ اكتبر ۲۰۰۷. دریافت‌شده در ۶ ژوئن ۲۰۱۰. تاریخ وارد شده در `|archive-date=` را بررسی کنید (کمک)
24. ↑  «IHT.com». بایگانی‌شده از روی نسخه اصلی در ۱ ژوئیه ۲۰۰۶. دریافت‌شده در ۱ ژوئیه ۲۰۰۶.
25. ↑  «FindArticles.com». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۴ اكتبر ۲۰۰۷. دریافت‌شده در ۶ ژوئن ۲۰۱۰. تاریخ وارد شده در `|archive-date=` را بررسی کنید (کمک)
26. ↑  Channel4.com
27. ↑  Juventus.com
28. ↑  «Juventus.com». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۳ اکتبر ۲۰۰۷. دریافت‌شده در ۶ ژوئن ۲۰۱۰.
29. ↑  *Serie A - Donadoni, Del Piero merita la Nazionale*it.eurosport.yahoo.com - Retrieved on 8 January 2008
30. ↑  *Samp-Juve show Super Del Piero è il re del gol* sur gazzettadellosport.it - Retrieved on 8 January 2008
31. ↑  *Del Piero è infinito. Lo Zenit si arrende* gazzettadellosport.it - Retrieved on 8 January 2008
32. ↑  *Del Piero-Amauri in gol. La Juve risorge, Real k.o.* gazzettadellosport.it - Retrieved on 8 January 2008
33. ↑  CBC News - A class act
34. ↑  *Ale incanta il Bernabeu. La Juve è già qualificata* gazzettadellosport.it - Retrieved on 8 January 2008
35. ↑  The Platform4 blog - Football Italia’s going home
36. ↑  «FIGC.it». بایگانی‌شده از اصلی در ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۷. دریافت‌شده در ۶ ژوئن ۲۰۱۰.
37. ↑  «FindArticles.com». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۴ اكتبر ۲۰۰۷. دریافت‌شده در ۶ ژوئن ۲۰۱۰. تاریخ وارد شده در `|archive-date=` را بررسی کنید (کمک)
38. ↑  «FindArticles.com». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۴ اكتبر ۲۰۰۷. دریافت‌شده در ۶ ژوئن ۲۰۱۰. تاریخ وارد شده در `|archive-date=` را بررسی کنید (کمک)
39. ↑  «Youtube.com" در یوتیوب
40. ↑  SkySports.com[*پیوند مرده*]
41. ↑  Spain 0-0 Italy (4-2 penalties)
42. ↑  «Alessandro Del Piero touted for A-League coaching roles». the guardian.
43. 1 2  Gazzetta.it
44. ↑  Del Piero, giorni d'oro E' nato il figlio Tobias - Gazzetta dello Sport
45. ↑
46. ↑  ««Premio Credere nella Ricerca»». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۶ ژوئن ۲۰۱۰.
47. ↑  «Juventus.com». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۴ اکتبر ۲۰۰۷. دریافت‌شده در ۶ ژوئن ۲۰۱۰.
48. ↑  «FIFA World Cup @ Yahoo.com». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۰ فوریه ۲۰۰۷. دریافت‌شده در ۶ ژوئن ۲۰۱۰.
49. ↑  "Juventus Football". Archived from the original on 27 October 2009. Retrieved 6 June 2010.
50. ↑  NME.com
51. ↑

| * ن
* ب
* و
بازیکن ایتالیایی سال سری آ |
| --- |
| 
* ۱۹۹۷: مانچینی
* ۱۹۹۸: دل‌پیرو
* ۱۹۹۹: ویری
* ۲۰۰۰: توتی
* ۲۰۰۱: توتی
* ۲۰۰۲: ویری
* ۲۰۰۳: توتی
* ۲۰۰۴: توتی
* ۲۰۰۵: جیلاردینو
* ۲۰۰۶: کاناوارو
* ۲۰۰۷: توتی
* ۲۰۰۸: دل‌پیرو
* ۲۰۰۹: ده روسی
* ۲۰۱۰: دی ناتاله

 |

| * ن
* ب
* و
فیفا ۱۰۰ |
| --- |
| یوفا | 
* روبرتو باجو
* میشائل بالاک
* گوردون بنکس
* فرانکو بارزی
* مارکو فان باستن
* فرانتس بکن‌باوئر
* دیوید بکام
* دنیس برکمپ
* جوزپه برگومی
* جرج بست
* ژبیگنی بونیک
* جیامپیرو بونیپرتی
* پائول برایتنر
* جانلوئیجی بوفون
* امیلیو بوتراگوئنو
* اریک کانتونا
* یان کولمانس
* بابی چارلتون
* یوهان کرایف
* کنی دالگلیش
* رینات داسایف
* ادگار داویدس
* آلساندرو دل‌پیرو
* مارسل دسایی
* دیدیه دشان
* امره بلوز اوغلو
* اوزه‌بیو
* جاچینتو فاکتی
* لوئیس فیگو
* ژوست فونتن
* رود گولیت
* گئورگی هاجی
* تیری آنری
* الیور کان
* روی کین
* کوین کیگان
* رنی فن ده کرکوف
* ویلی فن ده کرکوف
* یورگن کلینزمن
* پاتریک کلایورت
* ریموند کوپا
* برایان لادروپ
* میکل لادروپ
* گری لینکر
* لوییز انریکه
* سپ مایر
* پائولو مالدینی
* یوزف ماسوپوست
* لوتار ماتئوس
* گرد مولر
* پاول ندود
* یوهان نیکنز
* الساندرو نستا
* رود فن نیستلروی
* مایکل اوون
* ژان-پیر پاپن
* ژان-ماری فاف
* رابرت پیرس
* میشل پلاتینی
* فرانس پوشکاش
* رائول
* راب رنسنبرینک
* فرانک ریکارد
* جانی ریورا
* پائولو روسی
* روی کاستا
* کارل-هاینتس رومنیگه
* رشدی رچبر
* پیتر اشمایکل
* کلارنس سیدورف
* اووه زلر
* آلن شیرر
* آندری شوچنکو
* هریستو استویچکوف
* داور شوکر
* لیلیان تورام
* فرانچسکو توتی
* ماریوس ترزو
* دیوید ترزگه
* فرانکی فن در الست
* پاتریک ویرا
* کریستین ویری
* زین‌الدین زیدان
* دینو زوف

 |
| کونمبول | 
* کارلوس آلبرتو تورس
* گابریل باتیستوتا
* کافو
* ارنان کرسپو
* تئوفیلو کوبیلاس
* آلفردو دی‌استفانو
* پائولو روبرتو فالکائو
* الیاس فیگروئا
* انزو فرانچسکولی
* لئوویگیلدو لینس دا گاما جونیور
* ماریو کمپس
* دیگو مارادونا
* دانیل پاسارلا
* پله
* ریوالدو
* روبرتو ریولینو
* روبرتو کارلوس
* روماریو
* خولیو سزار رومرو
* رونالدینیو
* رونالدو
* دیژالما سانتوس
* نیلتون سانتوس
* خاویر ساویولا
* عمر سیووری
* سوکراتس
* کارلوس والدراما
* خوان سباستین ورون
* ایوان زامورانو
* خاویر زانتی
* زیکو

 |
| کنفدراسیون فوتبال آفریقا | 
* الحاجی دیوف
* روژه میلا
* جی-جی اوکوچا
* عبدی پله
* ژرژ وه‌آ

 |
| کونکاکاف | 
* میچل ایکرز
* میا هام
* هوگو سانچز

 |
| کنفدراسیون فوتبال آسیا | 
* هونگ میونگ-بو
* هیدتوشی ناکاتا

 |

| * ن
* ب
* و
برندگان جایزه براوو |
| --- |
| 
* ۱۹۷۸: جیمی کیس
* ۱۹۷۹: گری بیرتلز
* ۱۹۸۰: هانسی مولر
* ۱۹۸۱: جان وارک
* ۱۹۸۲: گری شا
* ۱۹۸۳: ماسیمو بونینی
* ۱۹۸۴: اوبالدو ریگتی
* ۱۹۸۵: امیلیو بوتراگوئنو
* ۱۹۸۶: امیلیو بوتراگوئنو
* ۱۹۸۷: مارکو فان باستن
* ۱۹۸۸: الی اوهانا
* ۱۹۸۹: پائولو مالدینی
* ۱۹۹۰: روبرتو باجو
* ۱۹۹۱: روبرت پروسینچکی
* ۱۹۹۲: پپ گواردیولا
* ۱۹۹۳: رایان گیگز
* ۱۹۹۴: کریستین پانوچی
* ۱۹۹۵: پاتریک کلایورت
* ۱۹۹۶: آلساندرو دل‌پیرو
* ۱۹۹۷: رونالدو
* ۱۹۹۸: رونالدو
* ۱۹۹۹: جانلوئیجی بوفون
* ۲۰۰۰: ایکر کاسیاس
* ۲۰۰۱: اوون هارگریوز
* ۲۰۰۲: کریستوف مستلدر
* ۲۰۰۳: وین رونی
* ۲۰۰۴: کریستیانو رونالدو
* ۲۰۰۵: آرین روبن
* ۲۰۰۶: سسک فابرگاس
* ۲۰۰۷: لیونل مسی
* ۲۰۰۸: کریم بنزما
* ۲۰۰۹: سرخیو بوسکتس
* ۲۰۱۰: توماس مولر
* ۲۰۱۱: ادن آزار
* ۲۰۱۲: مارکو وراتی
* ۲۰۱۳: ایسکو
* ۲۰۱۴: پل پوگبا
* ۲۰۱۵: دومنیکو براردی

 |


| ترکیب تیم ملی ایتالیا |
| --- |
| 

| * ن
* ب
* و
تیم ملی ایتالیا  –  جام ملت‌های اروپا ۱۹۹۶ |
| --- |
| 
* ۱ پروتزی
* ۲ آپولونی
* ۳ مالدینی (ک)
* ۴ کاربونی
* ۵ کاستاکورتا
* ۶ نستا
* ۷ دونادونی
* ۸ موسی
* ۹ توریچلی
* ۱۰ آلبریتنی
* ۱۱ باجو
* ۱۲ تولدو
* ۱۳ روسیتو
* ۱۴ دل‌پیرو
* ۱۵ دی لیویو
* ۱۶ دی ماتئو
* ۱۷ فوسر
* ۱۸ کاسیراگی
* ۱۹ کیسا
* ۲۰ راوانلی
* ۲۱ زولا
* ۲۲ بوچی
* مربی: ساکی

 | ایتالیا |

| * ن
* ب
* و
تیم ملی ایتالیا  –  جام جهانی فوتبال ۱۹۹۸ |
| --- |
| 
* ۱ تولدو
* ۲ برگومی
* ۳ پ. مالدینی (ک)
* ۴ کاناوارو
* ۵ کاستاکورتا
* ۶ نستا
* ۷ پسوتو
* ۸ تورریچلی
* ۹ آلبرتینی
* ۱۰ دل‌پیرو
* ۱۱ د. باجو
* ۱۲ پالیوکا
* ۱۳ کویس
* ۱۴ دی بیاجو
* ۱۵ دی لیویو
* ۱۶ دی ماتئو
* ۱۷ موریرو
* ۱۸ ر. باجو
* ۱۹ اینزاگی
* ۲۰ کیسا
* ۲۱ ویری
* ۲۲ بوفون
* مربی: چ. مالدینی

 | ایتالیا |

| * ن
* ب
* و
تیم ملی ایتالیا  –  جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۰ مقام دوم |
| --- |
| 
* ۱ آبیاتی
* ۲ فررارا
* ۳ مالدینی (c)
* ۴ آلبرتینی
* ۵ کاناوارو
* ۶ نگرو
* ۷ دی لیویو
* ۸ کونته
* ۹ اینزاگی
* ۱۰ دل‌پیرو
* ۱۱ پسوتو
* ۱۲ تولدو
* ۱۳ نستا
* ۱۴ دی بیاجو
* ۱۵ ایولیانو
* ۱۶ آمبروزینی
* ۱۷ زامبروتا
* ۱۸ فیوره
* ۱۹ مونتلا
* ۲۰ توتی
* ۲۱ دلوکیو
* ۲۲ آنتونیولی
* مربی: زوف

 | ایتالیا |

| * ن
* ب
* و
تیم ملی ایتالیا  –  جام جهانی فوتبال ۲۰۰۲ |
| --- |
| 
* ۱ بوفون
* ۲ پانوچی
* ۳ مالدینی (ک)
* ۴ کوکو
* ۵ کاناوارو
* ۶ زانتی
* ۷ دل‌پیرو
* ۸ گتوسو
* ۹ اینزاگی
* ۱۰ توتی
* ۱۱ دونی
* ۱۲ آبیاتی
* ۱۳ نستا
* ۱۴ دی بیاجو
* ۱۵ ایولیانو
* ۱۶ دی لیویو
* ۱۷ توماسی
* ۱۸ دلوکیو
* ۱۹ زامبروتا
* ۲۰ مونتلا
* ۲۱ ویری
* ۲۲ تولدو
* ۲۳ ماتراتزی
* مربی: تراپاتونی

 | ایتالیا |

| * ن
* ب
* و
تیم ملی ایتالیا  –  جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۴ |
| --- |
| 
* ۱ بوفون
* ۲ پانوچی
* ۳ اوددو
* ۴ زانتی
* ۵ کاناوارو (کاپیتان)
* ۶ فرراری
* ۷ دل‌پیرو
* ۸ گتوسو
* ۹ ویری
* ۱۰ توتی
* ۱۱ کوررادی
* ۱۲ تولدو
* ۱۳ نستا
* ۱۴ فیوره
* ۱۵ فاوالی
* ۱۶ کامرونزی
* ۱۷ دی وایو
* ۱۸ کاسانو
* ۱۹ زامبروتا
* ۲۰ پروتا
* ۲۱ پیرلو
* ۲۲ پروتزی
* ۲۳ ماتراتزی
* مربی: تراپاتونی

 | ایتالیا |

| * ن
* ب
* و
تیم ملی ایتالیا  –  قهرمان جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶ (چهارمین قهرمانی) |
| --- |
| 
* ۱ بوفون
* ۲ زاکاردو
* ۳ گروسو
* ۴ دنیله ده روسی
* ۵ کاناوارو (ک)
* ۶ بارزالی
* ۷ دل‌پیرو
* ۸ گتوسو
* ۹ تونی
* ۱۰ توتی
* ۱۱ جیلاردینو
* ۱۲ پروتزی
* ۱۳ نستا
* ۱۴ آملیا
* ۱۵ یاکویینتا
* ۱۶ کامرونزی
* ۱۷ بارون
* ۱۸ اینزاگی
* ۱۹ زامبروتا
* ۲۰ پروتا
* ۲۱ پیرلو
* ۲۲ اوددو
* ۲۳ ماتراتزی
* مربی: مارچلو لیپی

 | ایتالیا |

| * ن
* ب
* و
تیم ملی ایتالیا  –  جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸ |
| --- |
| 
* ۱ بوفون
* ۲ پانوچی
* ۳ گروسو
* ۴ کیه‌لینی
* ۵ گامبرینی
* ۶ بارتزالی
* ۷ دل‌پیرو (ک)
* ۸ گتوزو
* ۹ تونی
* ۱۰ د روسی
* ۱۱ دی ناتاله
* ۱۲ بوریلو
* ۱۳ آمبروزینی
* ۱۴ آملیا
* ۱۵ کوالیارلا
* ۱۶ کامورانزی
* ۱۷ د سانتیس
* ۱۸ کاسانو
* ۱۹ زامبروتا
* ۲۰ پروتا
* ۲۱ پیرلو
* ۲۲ آکیلانی
* ۲۳ ماتراتزی
* مربی: دونادونی

 | ایتالیا |

 |

| * ن
* ب
* و
گلزنان برتر جام باشگاه‌های اروپا و لیگ قهرمانان اروپا |
| --- |
| جام باشگاه‌های اروپا | 
* ۵۶–۱۹۵۵: میلوش میلوتینوویچ
* ۵۷–۱۹۵۶: ویلت
* ۵۸–۱۹۵۷: دی‌استفانو
* ۵۹–۱۹۵۸: فونتن
* ۶۰–۱۹۵۹: پوشکاش
* ۶۱–۱۹۶۰: آگواس
* ۶۲–۱۹۶۱: دی‌استفانو، Løfqvist، پوشکاش، اشترل و خوزتو تجادا
* ۶۳–۱۹۶۲: آلتافینی
* ۶۴–۱۹۶۳: ولادیتسا کوواچویچ، مازولا و پوشکاش
* ۶۵–۱۹۶۴: اوزه‌بیو و تورس
* ۶۶–۱۹۶۵: آلبرت و اوزه‌بیو
* ۶۷–۱۹۶۶: یورگن پیپنبورگ & فن هیمست
* ۶۸–۱۹۶۷: اوزه‌بیو
* ۶۹–۱۹۶۸: لا
* ۷۰–۱۹۶۹: جونز
* ۷۱–۱۹۷۰: آنتونیادیس
* ۷۲–۱۹۷۱: دونایی، مکاری & تاکاچ
* ۷۳–۱۹۷۲: مولر
* ۷۴–۱۹۷۳: مولر
* ۷۵–۱۹۷۴: مولر و مارکاروف
* ۷۶–۱۹۷۵: هاینکس
* ۷۷–۱۹۷۶: فرانکو کوسینوتا و مولر
* ۷۸–۱۹۷۷: سیمونسن
* ۸۹–۱۹۷۸: سولسر
* ۸۰–۱۹۷۹: لربی
* ۸۱–۱۹۸۰: مک‌درموت، رومنیگه و سونس
* ۸۲–۱۹۸۱: هوئنس
* ۸۳–۱۹۸۲: روسی
* ۸۴–۱۹۸۳: سوکول
* ۸۵–۱۹۸۴: نیلسون و پلاتینی
* ۸۶–۱۹۸۵: نیلسون
* ۸۷–۱۹۸۶: بوریسلاو کوتکوویچ
* ۸۸–۱۹۸۷: روی آگواس، فراری، هاجی، ماجر، مکویست، میشل و نواک
* ۸۹–۱۹۸۸: فان باستن
* ۹۰–۱۹۸۹: ژان-پیر پاپن و روماریو
* ۹۱–۱۹۹۰: پاکولت و ژان-پیر پاپن
* ۹۲–۱۹۹۱: ژان-پیر پاپن و سرگئی یوران

 |
| لیگ قهرمانان اروپا | 
* ۹۳–۱۹۹۲: روماریو
* ۹۴–۱۹۹۳: کومان و روفر
* ۹۵–۱۹۹۴: وه‌آ
* ۹۶–۱۹۹۵: لیتمانن
* ۹۷–۱۹۹۶: میلینکو پانتیچ
* ۹۸–۱۹۹۷: دل‌پیرو
* ۹۹–۱۹۹۸: شوچنکو و یورک
* ۱۹۹۹–۲۰۰۰: ژاردل، رائول و ریوالدو
* ۰۱–۲۰۰۰: رائول
* ۰۲–۲۰۰۱: فن نیستلروی
* ۰۳–۲۰۰۲: فن نیستلروی
* ۰۴–۲۰۰۳: مورینتس
* ۰۵–۲۰۰۴: فن نیستلروی
* ۰۶–۲۰۰۵: شوچنکو
* ۰۷–۲۰۰۶: کاکا
* ۰۸–۲۰۰۷: ک. رونالدو
* ۰۹–۲۰۰۸: مسی
* ۱۰–۲۰۰۹: مسی
* ۱۱–۲۰۱۰: مسی
* ۱۲–۲۰۱۱: مسی
* ۱۳–۲۰۱۲: ک. رونالدو
* ۱۴–۲۰۱۳: ک. رونالدو
* ۱۵–۲۰۱۴: نیمار، ک. رونالدو و مسی
* ۱۶–۲۰۱۵: ک. رونالدو
* ۱۷–۲۰۱۶: ک. رونالدو
* ۱۸–۲۰۱۷: ک. رونالدو
* ۱۹–۲۰۱۸: مسی
* ۲۰–۲۰۱۹: لواندوفسکی
* ۲۱–۲۰۲۰: هالند

 |

| * ن
* ب
* و
گلزنان برتر سری آ |
| --- |
| 
* ۱۹۲۴: شونفلد
* ۱۹۲۵: مانیوتسی
* ۱۹۲۶: هیرزر
* ۱۹۲۷: پوونلی
* ۱۹۲۸: لیبوناتی
* ۱۹۲۹: روستی
* ۱۹۳۰: مئاتزا
* ۱۹۳۱: وولک
* ۱۹۳۲: پترون و سکیاویو
* ۱۹۳۳: بورل
* ۱۹۳۴: بورل
* ۱۹۳۵: گواایتا
* ۱۹۳۶: مئاتزا
* ۱۹۳۷: پیولا
* ۱۹۳۸: مئاتزا
* ۱۹۳۹: بوفی و پوریچلی
* ۱۹۴۰: بوفی
* ۱۹۴۱: پوریچلی
* ۱۹۴۲: بوفی
* ۱۹۴۳: پیولا
* ۱۹۴۶: کاستیجلیانو
* ۱۹۴۷: و. مازولا
* ۱۹۴۸: بونیپرتی
* ۱۹۴۹: نیرز
* ۱۹۵۰: نوردال
* ۱۹۵۱: نوردال
* ۱۹۵۲: هانسن
* ۱۹۵۳: نوردال
* ۱۹۵۴: نوردال
* ۱۹۵۵: نوردال
* ۱۹۵۶: پیواتلی
* ۱۹۵۷: دا کوستا
* ۱۹۵۸: چارلز
* ۱۹۵۹: آنجلیلو
* ۱۹۶۰: سیووری
* ۱۹۶۱: بریگنتی
* ۱۹۶۲: آلتافینی و میلانی
* ۱۹۶۳: نیلسن و مانفردینی
* ۱۹۶۴: نیلسن
* ۱۹۶۵: اورلاندو و س. مازولا
* ۱۹۶۶: وینیسیو
* ۱۹۶۷: ریوا
* ۱۹۶۸: پراتی
* ۱۹۶۹: ریوا
* ۱۹۷۰: ریوا
* ۱۹۷۱: بونینسنیا
* ۱۹۷۲: بونینسنیا
* ۱۹۷۳: پولیچ، ریورا و ساوولدی
* ۱۹۷۴: کینالیا
* ۱۹۷۵: پولیچ
* ۱۹۷۶: پولیچ
* ۱۹۷۷: گراتسیانی
* ۱۹۷۸: روسی
* ۱۹۷۹: جوردانو
* ۱۹۸۰: بتگا
* ۱۹۸۱: پروزو
* ۱۹۸۲: پروزو
* ۱۹۸۳: پلاتینی
* ۱۹۸۴: پلاتینی
* ۱۹۸۵: پلاتینی
* ۱۹۸۶: پروزو
* ۱۹۸۷: ویردیس
* ۱۹۸۸: مارادونا
* ۱۹۸۹: سرنا
* ۱۹۹۰: فان باستن
* ۱۹۹۱: ویالی
* ۱۹۹۲: فان باستن
* ۱۹۹۳: سینیوری
* ۱۹۹۴: سینیوری
* ۱۹۹۵: باتیستوتا
* ۱۹۹۶: سینیوری و پروتی
* ۱۹۹۷: اینزاگی
* ۱۹۹۸: بیرهوف
* ۱۹۹۹: آموروسو
* ۲۰۰۰: شوچنکو
* ۲۰۰۱: کرسپو
* ۲۰۰۲: ترزگه و هوبنر
* ۲۰۰۳: ویری
* ۲۰۰۴: شوچنکو
* ۲۰۰۵: لوکارلی
* ۲۰۰۶: تونی
* ۲۰۰۷: توتی
* ۲۰۰۸: دل‌پیرو
* ۲۰۰۹: ابراهیموویچ
* ۲۰۱۰: دی ناتاله
* ۲۰۱۱: دی ناتاله
* ۲۰۱۲: ابراهیموویچ
* ۲۰۱۳: کاوانی
* ۲۰۱۴: ایموبیله
* ۲۰۱۵: تونی و ایکاردی
* ۲۰۱۶: ایگواین
* ۲۰۱۷: جکو
* ۲۰۱۸: ایموبیله و ایکاردی
* ۲۰۱۹: کوالیارلا
* ۲۰۲۰: ایموبیله

 |

| * ن
* ب
* و
پای طلایی |
| --- |
| 
* ۲۰۰۳: باجو
* ۲۰۰۴: ندود
* ۲۰۰۵: شوچنکو
* ۲۰۰۶: رونالدو
* ۲۰۰۷: دل‌پیرو
* ۲۰۰۸: کارلوس
* ۲۰۰۹: رونالدینیو
* ۲۰۱۰: توتی
* ۲۰۱۱: گیگز
* ۲۰۱۲: ابراهیموویچ
* ۲۰۱۳: دروگبا
* ۲۰۱۴: اینیستا
* ۲۰۱۵: اتوئو
* ۲۰۱۶: بوفون
* ۲۰۱۷: کاسیاس
* ۲۰۱۸: کاوانی
* ۲۰۱۹: مودریچ
* ۲۰۲۰: رونالدو

 |

| * ن
* ب
* و
بهترین بازیکن جام بین قاره‌ای (فوتبال) |
| --- |
| 
* ۱۹۸۰: والدمار ویکتورینو
* ۱۹۸۱: زیکو
* ۱۹۸۲: Jair
* ۱۹۸۳: ریناتو گوچو
* ۱۹۸۴: خوزه البرتو پرکودانی
* ۱۹۸۵: میشل پلاتینی
* ۱۹۸۶: آنتونیو آلزامندی
* ۱۹۸۷: رابح ماجر
* ۱۹۸۸: سانتیاگو اوستولاسو
* ۱۹۸۹: آلبریگو اوانی
* ۱۹۹۰: فرانک ریکارد
* ۱۹۹۱: ولادیمیر جوگوویچ
* ۱۹۹۲: رای
* ۱۹۹۳: تونینیو کیروزو
* ۱۹۹۴: Asad
* ۱۹۹۵: دنی بلیند
* ۱۹۹۶: آلساندرو دل‌پیرو
* ۱۹۹۷: اندریاس مولر
* ۱۹۹۸: رائول
* ۱۹۹۹: رایان گیگز
* ۲۰۰۰: مارتین پالرمو
* ۲۰۰۱: ساموئل کافور
* ۲۰۰۲: رونالدو
* ۲۰۰۳: Donnet
* ۲۰۰۴: مانیش

 |

| * ن
* ب
* و
برترین گلزن جام حذفی فوتبال ایتالیا |
| --- |
| 
* ۱۹۲۲: ارنستو بونینو
* ۱۹۳۶: پیترو بوسکاجلیا
* ۱۹۳۷: آلدو بوفی
* ۱۹۳۸: جوزپه مئاتزا
* 1939: Marchetti
* 1940: Salvadori
* ۱۹۴۱: آمدئو آمادی
* 1942: Lushta
* ۱۹۴۳: والنتینو مازولا
* ۱۹۵۸: هومبرتو توزی
* ۱۹۵۹: جان چارلز
* 1960: Pistacchi
* ۱۹۶۱: جانفرانکو پتریس
* 1962: Gilardoni و Recagni
* ۱۹۶۳: آنجلو دومنگینی
* ۱۹۶۴: کرت همرین و خوان سمیناریو
* ۱۹۶۵: جارباس فائوستینو، جیامپاولو منیکلی، لوئیجی ریوا و فرانچسکو ریزو
* ۱۹۶۶: کرت همرین
* ۱۹۶۷: جانی ریورا
* ۱۹۶۸: لوسیو موژسان
* ۱۹۶۹: لوئیجی ریوا
* ۱۹۷۰: جوزپه ساوولدی
* ۱۹۷۱: جانی ریورا
* ۱۹۷۲: روبرتو بونینسنیا
* ۱۹۷۳: لوئیجی ریوا
* ۱۹۷۴: جوزپه ساوولدی
* ۱۹۷۵: پیترو آناستاسی و پیرینو پراتی
* ۱۹۷۶: سرجیو ماگیسترلی
* ۱۹۷۷: جورجیو براگلیا و اجیدیو کالونی
* ۱۹۷۸: جوزپه ساوولدی
* ۱۹۷۹: ماسیمو پالانکا
* ۱۹۸۰: اسکار دامیانی و روبرتو پروزو
* ۱۹۸۱: فرانچسکو گراتسیانی
* ۱۹۸۲: آلساندرو آلتوبلی
* ۱۹۸۳: جوزپه گرکو (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۵۸)
* ۱۹۸۴: والتر شاخنر
* ۱۹۸۵: تروور فرانسیس
* ۱۹۸۶: لوکا چکونی
* ۱۹۸۷: برونو جوردانو
* ۱۹۸۸: دیگو مارادونا
* ۱۹۸۹: جانلوکا ویالی
* ۱۹۹۰: فرانکو بارزی
* ۱۹۹۱: روجیرو ریزیتلی و رودی فولر
* ۱۹۹۲: آلساندرو ملی
* ۱۹۹۳: جوزپه سینیوری
* ۱۹۹۴: آتیلیو لومباردو
* ۱۹۹۵: فابریتسیو راوانلی
* ۱۹۹۶: گابریل باتیستوتا
* ۱۹۹۷: ایوان زامورانو
* ۱۹۹۸: آلن بوکشیچ، انریکو کیه‌زا و جوزپه سینیوری
* ۱۹۹۹: ارنان کرسپو
* ۲۰۰۰: داوید دی میکل، پاتریک ام‌بوما
* ۲۰۰۱: استفان شووچ
* ۲۰۰۲: نیکولا آموروسو
* ۲۰۰۳: فابریتسیو میکولی
* ۲۰۰۴: استفانو فیوره
* ۲۰۰۵: آندره‌آ لاتزاری
* ۲۰۰۶: آلساندرو دل‌پیرو
* ۲۰۰۷: امیلیانو بونازولی، نیکلاس بوردیسو، ارنان کرسپو، سیمونه پروتا
* ۲۰۰۸: ماریو بالوتلی، خولیو ریکاردو کروز، وینچنزو یاکویینتا و جامپائولو پاتزینی
* ۲۰۰۹: گوران پاندف
* ۲۰۱۰: آدریان موتو
* ۲۰۱۱: ساموئل اتوئو
* ۲۰۱۲: ادینسون کاوانی
* ۲۰۱۳: ماتیا دسترو
* ۲۰۱۴: خوزه کایخون، ژروینیو، لورنزو اینسینیه
* ۲۰۱۵: آنتونیو دی ناتاله و ماریو گومز
* ۲۰۱۶: جولیو بیتزوتو
* ۲۰۱۷: مارکو بوریلو، پائولو دیبالا و گوران پاندف
* ۲۰۱۸: آلبرتو چری، ماکسی لوپز
* ۲۰۱۹: کشیشتف پیونتک
* ۲۰۲۰: جانلوکا اسکاماکا
* ۲۰۲۱: جانلوکا اسکاماکا

 |