**پرتره آدل بلوخ-باوئر اول** (آلمانی: Portrait of Adele Bloch-Bauer I) که با نام *بانوی طلایی* یا *زن طلایی* هم شناخته می‌شود، یک نقاشی از گوستاو کلیمت نقاشِ نماد گرای اتریشی است که بین سال‌های ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۷ میلادی تکمیل شده‌است. این اثر؛ اولین پرتره از دو نقاشیِ هَمسان هنرمند با یک مدل است که به عنوان یک طرحِ پایانی و کامل شناخته می‌شود. این نقاشی توسط نازی‌ها و در قالب پروژه غارتگری نازی‌ها، در سال ۱۹۴۱ به سرقت رفت و در گالری کاخ بلودر به معرض تماشا گذاشته شد. در سال ۲۰۰۶ و پس از ۸ سال پیگیری‌های یکی از وراث خانواده، این نقاشی به خانواده بازگشت اما در همان سال و با مبلغ ۱۳۵ میلیون دلار به فروش رفت. قیمت پرداختی برای این اثر هنری در آن زمان یک رکورد محسوب می‌گردید.

نقاشی‌های دوگانهٔ آدل و کلیمت
-----------------------------

*آدل بلوخ باوئر* عضو ثروتمند انجمن جامعهٔ وینی و حامی و دوستِ نزدیک گوستاو کلیمت بود.

آدل بلوخ-باوئر (۱۸۸۱–۱۹۲۵) دختر موریس باوئر، مدیر کل بانک «وینر بانک‌ورین» بود، آدل در سال ۱۸۹۹ و در سن ۱۸ سالگی ازدواج کرده بود. خانوادهٔ آن‌ها و به خصوص آدل و خواهرش از لحاظ فرهنگی دارای افکار بورژوازی زنانه یهودیان وین بودند. شوهر او فردیناند از طریق پدرش مالک کارخانهٔ قند و شکر گردیده و در این مسیر موفقیت بسیاری به دست آورده بود.

در سالن و انجمن خانوادگی آن‌ها هنرمندان، نویسندگان و سیاستمداران سوسیالیست مانند کارل رنر، اولین صدراعظم جمهوری رفت‌وآمد داشتند و ملاقات‌هایی را ترتیب می‌دادند. ماریا آلتمن (۱۹۱۶–۲۰۱۱) خواهرزادهٔ آدل دربارهٔ چیزهایی که از او به یاد دارد می‌گوید؛ آدل توصیف واقعی درد و رنج بود. همیشه سردرد داشت، مثل یک دودکش سیگار می‌کشید و هیچ‌وقت این عادتش را ترک نکرد، ظرافت و در عین حال تاریکی وحشتناکی در چهرهٔ او مشهود بود در عین حال بسیار از خودراضی می‌نمود.

دوستی کلیمت با آدل باعث شد تا آدل برای چندین پرتره مدل نقاش شود که از مشهورترین آن‌ها می‌توان به تابلوهای دیگر نقاش به غیر از تابلوهای دوگانهٔ آدل بلوخ باوئر اول و دوم معروف به *یودیت اول* که بیشتر با نام جودیت و سر هولوفرنس مشهور است اشاره داشت. طرح کلی کلیمت برای نقاشی جودیت اول با محوریت آدل با بدنی نیمه برهنه در توصیف جودیت کتاب مقدس می‌باشد که در سال ۱۹۰۱ طرح گردید. در سال ۱۹۰۹ کلیمت نقاشی دیگری با همان محوریت جودیت طرح کرد که به نقاشی جودیت دوم شهره گشت

* جودیت اول (۱۹۰۱)*جودیت اول* (۱۹۰۱)
* جودیت دوم (۱۹۰۹)*جودیت دوم* (۱۹۰۹)
* آدل بلوخ باوئر دوم (۱۹۱۲)*آدل بلوخ باوئر دوم* (۱۹۱۲)

به این ترتیب کلیمت قبل از خلق آدل بلوخ باوئر اول و دوم به شکلی نمادین و با غنای مذهبی یک دوگانهٔ دیگر در قالب یودیت از آدل خلق کرده بود. فردیناند همسر آدل به آثار کلیمت علاقهٔ بسیاری داشت، او علاوه بر خرید تابلوی اول آدل از کلیمت چندین طرح مشهور دیگر استاد از جمله نقاشی پرتره آدل بلوخ-باوئر دوم را نیز خریداری کرد، در کنار این آثار چهار منظره نقاشی نیز خریداری شد که از میان آن‌ها می‌توان به تابلوهای. پرتره آمالی (۱۹۱۷) جنگل توس (۱۹۰۳) قفل در اتاق سوم (۱۹۱۰) و خانه‌ها در اونتراخ (۱۹۱۶) اشاره داشت.

تاریخچه و مالکیت اثر
--------------------

*کلیمت* برای تکمیل این شاهکار خود سه سال زمان صرف کرد، نقاشی‌های اولیه وی به سال ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۴ بر می‌گردد، ابعاد این اثر کلیمت در اندازهٔ ۱۳۸ × ۱۳۸ سانتیمتر می‌باشد که از رنگ روغن بر روی طلا، نقره و کرباس طرح گردیده که نشان دهندهٔ تزئینات و پیچیدگی‌های استادانهٔ نقاش در سَبْک هنر نو می‌باشد.

پوستر مشهور به *پوستر خداحافظی*، نصب شده بر دیوارهای اتریش هم‌زمان با برگزاری دادگاه بازپس‌گیری اثر به سال ۲۰۰۶ میلادی توسط ماریا آلتمن که منجر به انتقال آن به آمریکا گردید
کلیمت یک عضو و در حقیقت رئیس انجمنِ جدایی‌خواهی وین بود. یک گروه از هنرمندان که به دور از روش‌های سنتیِ نقاشی که روشی ورشکسته شده بود می‌باشد. این تصویرِ نقاش در وین و به سفارش و پیشنهاد شوهر آدل یعنی *فردیناند بلوخ باوئر* طرح گردید. 

فردیناند که یک صنعتگر ثروتمند بود، عمدهٔ ثروتِ خود را از صنعت قند و شکر به دست آورده بود. او یکی از بزرگترین هنر دوستان و از جمله معدود حامیانِ مطرح گوستاو کلیمت بود که هم آثار و هم شخصیتِ نقاش مورد ستایش وی بود.

> آدل بلوخ باوئر که مدلِ این نقاشی کلیمت بود در حقیقت برای دو بار الگو قرار گرفت به همین دلیل این تابلوهای دوگانه با موضوع همسان، ناچار با شماره گذاریِ *اولین* و *دومین* در هنر نقاشی ثبت گردید
> 
> 

 دومین طرح کلیمت با همین موضوع و با مدلینگ آدل مشهور به تابلوی پرتره آدل بلوخ باوئر دوم می‌باشد که ۵ سال بعد یعنی در سال ۱۹۱۲ طرح گردید.

ادعایی مطرح شد در رابطه با اینکه آدل از همسر خود خواسته تا پس از مرگش، تابلوی کلیمت را به *گالری دولت اتریش* اهدا کند، آدل در سال ۱۹۲۵ به واسطهٔ مننژیت درگذشت. هنگامی که آلمان نازی در سال ۱۹۳۸ اتریش را در اقدامی مشهور به آنشلوس ضمیمهٔ خاک خود کرد، بیوهٔ او به پراگ فرار کرد و پس از آن به زوریخ رفت. اموالِ خانوادهٔ بلوخ باوئر غارت شد که نقاشی کلیمت هم جزو آن‌ها بود. فریدریش، دادستان تعیین شده از طرف پیشوا در ادارهٔ کثیف خود که در مرکز نمایندگی یا در اختیار دولت آلمان بود، در سال ۱۹۴۱ نقاشی را توسط گالری دولت اتریش مشهور به گالری کاخ بلودر، مستقر در کاخ بلودر وین به دست آورد.

*فردیناند بلوخ باوئر* در سال ۱۹۴۵ در زوریخ درگذشت، در همان سال بر اساس وصیت او برادر زاده و خواهر زادهٔ خود، از جمله *ماریا آلتمن* را به عنوانِ وارثان املاک و دارایی خود مشخص کرد، *ماریا آلتمن* در سال ۲۰۰۰ بر اساسِ پی گیری‌های یک طرفدارِ اتریشی در جهت استرداد آثار موضوع را دنبال کرد، ماریا در دادگاه‌های اتریش و آمریکا در جهتِ بازپس‌گیری مجموعهٔ آثار هنری عمویش از جمله *پرتره آدل بلوخ باوئر اول* اقامهٔ دعوا کرد. دولت اتریش در زمان و موقعیتِ *فونز لو* در نشستی از ماریا درخواست داشتند که آثار را به سرزمین مادری خودش بخشش کند تا در اتریش بماند، در پایانِ ماجرا پس از یک نبردِ قضایی کوتاه در سال ۲۰۰۶ و توسط دادگاه، مالکیت اصلیِ این تابلو و سایر آثار به ماریا آلتمن تعلق گرفت، در ژوئن سال ۲۰۰۶ تابلو فروخته شد به قیمت ۱۳۵ میلیون دلار به *رولاند لودر* جهت گالری نئو در نیویورک، مبلغ پرداخت شده در آن زمان به عنوانِ یک رکورد در زمینۀ آثار هنری به حساب می‌آمد، این پرتره از ژوئیه همان سال ۲۰۰۶ برای عموم به نمایش گذاشته شد.

فیلم و سینما
------------

همچنین ببینید: زنی با لباس طلایی رنگ
داستان ماریا آلتمن به اندازهٔ کافی پر ماجرا و هیجانی بود تا کارگردانان و فیلم‌نامه‌نویسان به سراغ آن بروند، در سال ۲۰۱۵ فیلم سینمایی زنی با لباس طلایی رنگ به کارگردانی سایمون کُرتیس و با بازی هلن میرن در نقشِ ماریا و رایان رینولدز به عنوانِ وکیل وی *شوئنبرگ* بر پردهٔ نقره‌ای رفت.

آلتمن همچنین در سه فیلم مستند به بازگویی ماجرای زندگی خود پرداخته که عمده‌ترین مُستند با نامِ *آرزوی آدل* مشهور است که توسط فیلمساز *تِرنس تُرنِر* در سال ۲۰۰۸ ساخته شد، مُستند *آرزوی آدل* به واسطهٔ مصاحبه با آلتمن و وکیل وی *شوئنبرگ* و کارشناسانِ برجسته و سایر افرادی که در پیگیری پروندهٔ دادگاهی وی نقش داشتند بسیار برجسته و قابل توجه گردید، در سال ۲۰۰۷ نیز مُستندی با نامِ *سرقت کلیمت* ساخته شد که همراه با مصاحبهٔ آلتمن، شوئنبرگ و دیگران نیز بود. قطعه‌ای مُستند دیگر نیز در سال ۲۰۰۶ با مِحوَریت تجاوز به اروپا ساخته شد که به سِرقت گسترده از هنر توسط حزب نازی در جنگ جهانی دوم اشارۀ مستقیم داشت.

کتاب‌شناسی
----------

همچنین ببینید: مراقب تصادفی
داستانِ ماریا آلتمن که ارتباطِ تام به موضوع آثار کلیمت، نقاشی‌های آدل و ماجرای خانوادۀ بلوخ باوئر داشت دستمایهٔ نوشتنِ مقالات و کتاب‌های زیادی گردید که چند نمونه از آن‌ها مشهورتر و پر خواننده تر بوده‌اند، یک کتاب به نامِ مراقب تصادفی به شکل ویژه، به خاطرات *گریگور کالینز*نویسنده، هنرپیشه و تهیه‌کننده آمریکایی که برای مدتی مراقب و دوست سال‌های پایانی ماریا آلتمن بود نوشته شد، کتاب در پانزدهم اوت ۲۰۱۲ منتشر گردید، نمایش نامه‌ای در جهت تئاتر بر اساس آن در نیویورک و در ژانویه ۲۰۱۵ نوشته و اجرا شد.

داستانِ دیگر به شکلِ کلّی دربارهٔ نقاشی و اغلبِ کسانی است که به شکلی درگیر در ماجرای پر فَراز و نَشیبِ آن بودند، توسط *آن ماری اوکانر* با نامِ *زنی در لباس طلایی* که در مقدمه و ویراستار به نام داستان شاهکار فوق العادهٔ گوستاو کلیمت، پرتره آدل بلوخ باوئر از آن یاد گردیده تاریخِ انتشار این کتاب هفتم فوریه ۲۰۱۲ می‌باشد.

ماجرای تابلو و ماجراهای دیگرِ مربوط به درگیری‌ها و کشمکش‌های بازماندگان و دادگاه، دولت وقت اتریش، بازیابی میراث در جهتِ صاحبان فعلی آن توسط *ملیسا مولر* و *مونیکا تاتزاکف* در آخرین سال‌های عمرشان و چیزهایی که از دست داده‌اند در کتاب *زندگی از دست رفته، هنرِ از دست رفته* نقل گردیده، از دست دادن آثار هنری، سرقت نازی‌ها از مجموعهٔ هنر یهودیان و تلاش برای عدالت توسط انتشارات *وندوم* در یکم سپتامبر ۲۰۱۰ منتشر گردید

واژگان
------

1. ↑  Gustav Klimt
2. ↑  Symbolism (arts)
3. ↑  Adele Bloch-Bauer
4. ↑  Jugendstil style
5. ↑  Vienna Secession
6. ↑  Ferdinand Bloch-Bauer
7. ↑  Portrait of Adele Bloch-Bauer II
8. ↑  Austrian State Gallery
9. ↑  Anschluss
10. ↑  Belvedere Palace
11. ↑  Maria Altmann
12. ↑  Ronald Lauder
13. ↑  Neue Galerie
14. ↑  Woman in Gold
15. ↑  Simon Curtis
16. ↑  Helen Mirren
17. ↑  Ryan Reynolds
18. ↑  E. Randol Schoenberg
19. ↑  Adele's Wish
20. ↑  Terrence Turner
21. ↑  Stealing Klimt
22. ↑  The Accidental Caregiver
23. ↑  Gregor Collins
24. ↑  Anne-Marie O'Connor
25. ↑  Melissa Müller
26. ↑  Monika Tatzkow
27. ↑  Lost Lives, Lost Art

پانویس
------

1. ↑  "Gustav Klimt and Adele Bloch-Bauer: The Woman in Gold". Neue Galerie. Retrieved 23 June 2015.
2. ↑  Partsch, Susanna. *Klimt: Life and Work*, p. 242. Bracken Books, London, 1989. ISBN 1 85170 286 5
3. ↑  Shapira, Elana (1 March 2009). "Adele Bloch-Bauer". Jewish Women's Archive, Jewish Women: A Comprehensive Historical Encyclopedia. Retrieved 24 October 2014. `{{cite web}}`: Italic or bold markup not allowed in: `|publisher=` (help)
4. ↑  *Porträt: Adele Bloch-Bauer - Der erbitterte Bilderstreit im Rückblick und: Wer war die schöne Dame?* بایگانی‌شده در ۳۰ اکتبر ۲۰۰۶ توسط Wayback Machine. In: „Die Presse", Wien, 20. Jänner 2006
5. ↑  Partsch 2000, S. 73 und 84
6. ↑  "Last Will 1923". Adele.at. 1923-01-19. Archived from the original on 31 May 2011. Retrieved 2011-05-15.
7. ↑  "Ruling of the Austrian arbitration court". Austrian arbitration court, Vienna, 2006. Retrieved 23 April 2015.
8. ↑  "Bloch-Bauer 1945 testament". Arthistory.about.com. Retrieved 2011-05-15.
9. ↑  The admissibility of the US Case under US Jurisdiction was predicated in the extreme costs imposed on her by the Austrian authorities
10. ↑  "List and Pictures of Klimt Paintings ("Amalie" not part of the five pictures), Photo of Adele Bloch-Bauer, Photo of Klimt". Adele.at. Archived from the original on 31 May 2011. Retrieved 2011-05-15.
11. ↑  Vogel, Carol (19 June 2006). "NY Times report from June 19, 2006". Nytimes.com. Retrieved 15 May 2011.
12. ↑  "The Ronald S. Lauder Collection: Selections from the 3rd Century BC to the 20th Century/Germany, Austria, and France". *Neue Galerie*. Archived from the original on 21 December 2015. Retrieved 11 February 2016.
13. ↑  adeleswish.com
14. ↑
15. ↑
16. ↑
17. ↑  «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۴ مارس ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۱۲ فوریه ۲۰۱۶.
18. ↑  "The Lady in Gold: The Extraordinary Tale of Gustav Klimt's Masterpiece, Portrait of Adele Bloch-Bauer [Deckle Edge] [Hardcover]". Retrieved 2013-01-24.
19. ↑  "Lost Lives, Lost Art: Jewish Collectors, Nazi Art Theft, and the Quest for Justice [Hardcover]". TheVendomePress. Archived from the original on 17 May 2014. Retrieved 2014-07-15.

یادداشت‌ها
----------

1. ↑  نام دیگر و کامل‌تر آن، زنی در لباس طلایی است

جستارهای وابسته
---------------

* فهرست گرانترین نقاشی‌ها

منابع
-----

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Portrait of Adele Bloch-Bauer I». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۱۰ فوریه ۲۰۱۶.

پیوند به بیرون
--------------

* درگاه هنر
* درگاه هنرهای تجسمی

|  |  |
| --- | --- |
|  | در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ پرتره آدل بلوخ باوئر اول موجود است. |

| * ن
* ب
* و
گوستاو کلیمت |
| --- |
| نقاشی‌ها | 

|  |  |
| --- | --- |
| کارها | 
* *بتهوون زینتی* (۱۹۰۱)
* *جودیت و سر هولوفرنس* (۱۹۰۱)
* *درخت گلابی* (۱۹۰۳)
* *امید ۱* (۱۹۰۳)
* *سه عصر زن* (۱۹۰۵)
* *دانائه* (۱۹۰۷)
* *پرتره آدل بلوخ باوئر اول* (۱۹۰۷)
* *امید ۲* (۰۸–۱۹۰۷)
* *بوسه* (۱۹۰۸)
* *درخت زندگی، سکلت زینتی* (۱۹۰۹)
* *پرتره آدل بلوخ باوئر دوم* (۱۹۱۲)
* *دوشیزه* (۱۹۱۳)
* *مرگ و زندگی* (۱۹۱۵)
* *پرتره یک بانو* (۱۷–۱۹۱۶)

 |
| سلسله آثار | 
* *نقاشی‌های سقفی دانشگاه وین* (۱۹۰۰–۰۷)
* *سکلت زینتی* (۱۹۰۵-۱۹۱۱)

 |

 |
| خانواده | 
* ارنست کلیمت (برادر)

 |

| داده‌های کتابخانه‌ای ویرایش در ویکی‌داده |
| --- |
| عمومی | 
* ویاف
	+ 1
* ورلدکت (از طریق ویاف)

 |
| کتابخانه‌های ملی | 
* آلمان
* اسرائیل
* ایالات متحده آمریکا

 |
| سایر | 
* سوداک (فرانسه)
	+ 1

 |