کتابی از ژیل دلوز
***منطق حس*** (به انگلیسی: *The Logic of Sense)* کتاب ژیل دلوز فیلسوف فرانسوی است که در سال ۱۹۶۹ منتشر شد. نسخه انگلیسی آن توسط مارک لستر و چارلز استیوال ترجمه و توسط کنستانتین وی. بونداس ویرایش شد.

خلاصه
-----

درک دلوزی از مزخرفات بر این باور است که یک «سویه سطحی» از مزخرفات وجود دارد که دل مشغولی‌های معصومانه و کودکانه‌ای را با تضادها ایجاد می‌کند، و فضای درونی مزخرفات که با تضادهای قوی و خشونت‌آمیز سر و کار دارد. بر اساس هستی‌شناسی دلوز در کتاب *«تفاوت و تکرار»* در سال ۱۹۶۸، حس را فقط می‌توان به‌عنوان مجموعه‌ای ثابت از همبستگی‌ها و تداعی‌ها درک کرد. مزخرفات، به‌ویژه از طریق ادبیاتی که او تحلیل می‌کند، ذاتاً از تعریف شدن اجتناب می‌کند و تنها می‌تواند به‌عنوان «آنچه معنا ندارد»، اما «مخالف فقدان حس» دیده شود.

این کتاب به معرفی فلسفه دلوز از *رخداد* و *شدن* و همچنین ظهور سطح ماندگاری و بدن بدون اندام، مفاهیم اسطوره‌ای زمان (کرونوس و آیون)، ساختار بازی‌ها و تحلیل‌های متنی آثار لوئیس کارول، سنکا، پیر کلوسوفسکی، میشل تورنیه، آنتونین آرتو، اف. اسکات فیتزجرالد، ملانی کلاین، فریدریش نیچه، استفان مالارمه، مالکوم لوری، امیل زولا و زیگموند فرویدمی‌پردازد.

بازخورد
-------

میشل فوکو نوشت که *منطق حس را* «باید جسورانه‌ترین و گستاخانه‌ترین رساله‌های متافیزیکی خواند – به این شرط که به‌جای تقبیح متافیزیک به‌عنوان غفلت از هستی، آن را مجبور کنیم از فراهستی صحبت کند». کریستوفر نوریس معتقد است که *منطق حس*، مانند *تفاوت و تکرار* (۱۹۶۸)، به ارائه یک بیانیه برنامه‌ریزی در مقیاس کامل از دلوز پسافلسفی، ضد سیستماتیک، فوق نام‌گرا یا قاطعانه «غیر» نزدیک می‌شود.

فیزیک‌دانان آلن سوکال و ژان بریکمونت در *چرندیات پست‌مدرن* (۱۹۹۷) می‌نویسند که *منطق حس*، سبک کارهایی را که بعدها دلوز با همکاری فلیکس گاتاری نوشت، پیش‌بینی می‌کند، و مانند آن‌ها شامل قطعاتی است که در آن دلوز از اصطلاحات علمی فنی سوء استفاده می‌کند. جوسوها رامی، *منطق حس* را به‌عنوان «پایدارترین بازتاب اخلاقی» دلوز توصیف می‌کند. تیموتی لوری استدلال می‌کند که دلوز «حس» را در یک مسئله پیچیده ارائه می‌کند، و یک مسئله را نمی‌توان بر اساس حقیقت و خطا ارزیابی کرد، و هرگز از طریق یک راه‌حل منفرد آن را به پایان نمی‌رساند.

جستارهای وابسته
---------------

* متون فلسفی جهان

منابع
-----

1. ↑  Columbia University Press
2. ↑  "Theatrum Philosophicum".
3. ↑  Christopher Norris (1995). Ted Honderich (ed.). *The Oxford Companion to Philosophy*. Oxford: Oxford University Press. p. 183. ISBN 0-19-866132-0.
4. ↑  Sokal, Alan; Bricmont, Jean (1999). *Fashionable Nonsense: Postmodern Intellectuals' Abuse of Science*. New York: Picador. p. 166. ISBN 0-312-20407-8.
5. ↑  Ramey, Joshua (2012). *The Hermetic Deleuze: Philosophy and Spiritual Ordeal*. Durham: Duke University Press. p. 172. ISBN 978-0-8223-5229-7.
6. ↑  Laurie, Timothy (2015). "Masculinity Studies and the Jargon of Strategy: Hegemony, Tautology, Sense". *Angelaki*. **20** (1): 13–30. doi:10.1080/0969725X.2015.1017373. hdl:10453/44220. S2CID 142704874.

برای مطالعه بیشتر
-----------------

* فوکو، میشل. «*تئاتر فلسفی*». ترانس. دونالد اف بوچارد و شری سایمون. در *آثار اساسی میشل فوکو: زیبایی‌شناسی، روش و معرفت‌شناسی*. اد. جیمز دی. فوبیون. New York: New Press, 1998. 343-368.
* لسرکل، ژان ژاک. *فلسفه از طریق عینک نگاه: زبان، مزخرفات، میل*. La Salle, IL: دادگاه باز، ۱۹۸۵.
* ویلیامز، جیمز. *منطق حس ژیل دلوز: مقدمه و راهنمای انتقادی*. ادینبورگ: انتشارات دانشگاه ادینبورگ، ۲۰۰۸.