**اتو لوی** (آلمانی: [ˈɔto: ˈlø:vi] (دربارهٔ این پرونده شنیدن); ۳ ژوئن ۱۸۷۳ – ۲۵ دسامبر ۱۹۶۱) یک دانشمند در زمینه داروشناسی اهل آلمان بود.

وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی شده‌است.

پیشینه
------

اتو لوی در ۳ ژوئن ۱۸۷۳م، برابر با روز سه شنبه، ۱۳ خرداد ۱۲۵۲خ، در فرانکفورت آلمان، در خانواده ای یهودی، به دنیا آمد. در سال ۱۸۹۱م، به منظور تحصیل در رشته پزشکی، به دانشگاه استراسبورگ، که در آن زمان در خاک آلمان قرار داشت، رفت. در این دوره وی نزد استادان سرشناسی مانند اسوالد اشیمدبرگ، آموزش دید و در سال ۱۸۹۶م، با کسب مدرک دکترا، فارغ‌التحصیل شد.  
در ادامه، وی مدتی در دانشگاه گوته فرانکفورت، مشغول کار شد و همچنین در استراسبورگ، با فرانتس هافمایستر همکاری داشت. بین سال ۱۸۹۷ تا ۱۸۹۸م، در بیمارستان شهر فرانکفورت، در تکمیل تحصیلات تخصصی، به عنوان پزشک دستیار مشغول کار بود. اما بزودی، در اثر آمار بالای مرگ و میر بیماران مبتلا به سل و ذات الریه پیشرفته، از ادامه تحصیلات تخصصی در رشته پزشکی، مأیوس شد؛ و در عوض، تصمیم گرفت، وقت و نیروی خود را روی پژوهش در علوم پایه پزشکی، به ویژه داروشناسی، متمرکز کند؛ و همان سال در دانشگاه ماربورگ، به عنوان دستیار مشغول کار و ادامه تحصیل در رشته داروشناسی شد. در سالهای نخست فعالیت در دانشگاه ماربورگ، مطالعات وی، روی سوخت‌وساز بدن تمرکز داشت؛ و بنابر دست‌آوردهایش در این زمینه، در سال۱۹۰۰م، به وی کرسی تدریس در دانشگاه، به عنوان استادیار اهداء شد. دو سال بعد وی در رساله ای به توانایی بازسازی پروتئین توسط اسیدهای آمینه در بدن جانوران پرداخت، که در آن زمان از دیدگاه علم تغذیه اهمیت زیادی پیدا کرد.  
در سال ۱۹۰۲م، اتو لوی، مدتی به عنوان محقق مهمان، در یک آزمایشگاه در لندن، مشغول بود که در نتیجه أن با هنری هلت دیل آشنایی پیدا کرد. سال بعد اتو لوی به دنبال پیشنهاد تدریس در دانشگاه گراتس به اتریش رفت در سال ۱۹۰۸م ازدواج کرد و در سال ۱۹۰۹م، به ریاست بخش داروشناسی دانشگاه منصوب شد. ثمره این ازدواج ۳ پسر و یک دختر بود. اتو لوی، تا سال ۱۹۳۸م، که مجبور به ترک اتریش شد، دردانشگاه گراتس، مشغول تحقیق و تدریس بود.  
آزمایش‌های معروف اتو لوی، حدود سال ۱۹۲۱م، به اولین ثمرات خود رسید
. در این مطالعات وی، واکنش اندام و ارگانهای زیستی را در مقابل تحریکات الکترونیک و شیمیایی مورد پژوهش قرار داد. طی این مطالعات، وی به خصوص، نقش آدرنالین در واکنش عضلانی را بار دیگر تأیید کرد. در ادامه این تحقیقات، وی ضمن تلاش برای بیان چگونگی انتقال پیام‌های عصبی و نقش ترکیبات شیمیایی در مکانیزم انتقال، به عنوان ناقل عصبی، ترشحاتی را شناسایی کرد که بعدها معلوم شد، همان ترکیب شیمیایی استیل کولین را دارد.
در این سالها اتو لویی به همراه هنری هلت دیل، به مطالعات خود روی دستگاه عصبی خودمختار ادامه داد و نقش آدرنالین و استیل کولین در ارتباطات عصبی بین سلولی را روشن کرد. این دو دانشمند، در سال ۱۹۲۱م، رساله ای بی‌سابقه در زمینه دست‌آورد تحقیقات خود منتشر کردند که از دلایل اصلی اهدای جایزه نوبل در رشته فیزیولوژی به آنها در سال ۱۹۳۶م، بود.  
پس از تهاجم قوای آلمان به اتریش در شب ۱۱ مارس سال ۱۹۳۸م، اتو لوی، همراه دو نفر از پسرش‌هایش دستگیر شد، اما ۳ ماه بعد، پس از آنکه کلیه دارایی و ثمره تحقیقات خود را در اختیار نازی‌ها قرار داد از زندان آزاد شد و به بریتانیا مهاجرت کرد و پس از مدت کوتاهی، از وی دعوت شد که دانشگاه آزاد بروکسل تدریس کند. اما وی در سال ۱۹۴۰م، به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و به عنوان استاد محقق در دانشگاه نیویورک، مشغول کار شد؛ و در سال ۱۹۵۴م، به تابعیت ایلات متحده آمریکا درآمد. اتو لوی تا زمان مرگش در سال ۱۹۶۱م، کرسی استادی در دانشگاه نیویورک، را حفظ کرد.

### آزمایش روی قلب قورباغه

پیش از آنکه اتو لوی، آزمایش خود را روی قلب قورباغه انجام دهد، اطمینانی وجود نداشت که آیا ترکیبات شیمیایی ساخت درون بدن می‌توانند بر انقباض عضلات تأثیر بگذارند یا حرکت عضلات تنها از طریق پیامهای الکترو عصبی هدایت می‌شود. مشاهدات قبلی روی عضلات ران قورباغه که از جمله توسط لوییجی گالوانی با تحریک الکترونیک عضلات ران قورباغه انجام شده بود با قطعیت نشان می‌داد که جریان الکترونیک می‌تواند باعث انقباض عضله شده و در عمل حرکت ایجاد کند. بر اساس مشاهداتی از این دست، تصور غالب در آن زمان، این بود که حرکات اندام تنها توسط جریان الکتریکی که در اثر فعل و انفعالات شیمیایی در درون سلولهای عصبی تولید می‌شود، کنترل می‌گردد. در اوایل قرن بیستم میلادی، بحث بر سر چگونگی انتقال پیامهای عصبی، برجسته‌ترین پژوهشگران را به خود مشغول کرده بود. سؤال این بود که آیا انتقال پیامهای عصبی حسی و حرکتی از یک سلول عصبی به سلول دیگر تنها محصول جریان بار الکتریکی است یا ترکیبات شیمیایی نیز در این انتقال نقش دارند؟   

در آن زمان هر چند احتمال وجود سیناپس، یعنی عدم اتصال مستقیم سلولهای عصبی به یکدیگر شناخته شده بود، اما ساختار و کارکرد سیناپس‌ها همچنان بر فرضیات استوار بود. قویترین میکروسکوپهای نوری آن زمان، قادر نبودند فاصله ای که بین دندریت یک سلول عصبی و آکسون سلول مجاور وجود داشت را نشان دهند.
و بسیاری از فیزیولوژیست‌ها حتی در مورد وجود فضای سیناپسی در تردید بودند
چه برسد به آنکه نقش مواد شیمیایی در انتقال پیامهای عصبی را بدون چون و چرا بپذیرند. البته در همان حدود زمانی، هورمونهایی مانند آدرنالین و تأثیر آنها بر حرکت اندام و شباهت این تأثیر با تحریکات الکترو عصبی شناخته شده بودند. اما نخست در سال ۱۹۲۱م، بود که اتو لوی، با انتشار نتایج آزمایش خود روی قلب تپنده قورباغه‌ها، برای همیشه تردید در مورد نقش مهم مواد شیمیایی در انتقال پیامهای عصبی را از بین برد.  
در این آزمایش، اتو لوی ابتدا قلب تپنده دو قورباغه را از بدنشان خارج کرد. یکی از قلبها با حفظ اتصال عصب واگ، که در کنترل شدت ضربان قلب نقش دارد و قلب دیگر بدون این اتصال عصبی بود. وی هر دو قلب را درون  سرم محلول نمک رقیق قرار داد. سپس اتو لوی، با تحریک عصب واگ، توسط جریان خفیف الکترونیک، به تقلید از عملکرد دستگاه عصبی پاراسمپاتیک باعث کاهش شدت ضربان قلب متصل به عصب واگ شد. آنگاه وقتی که وی مقداری از محلول سرم این قلب که در ظرف جداگانه ای بود را برداشت و روی محلول ظرفی ریخت که قلب بدون اتصال عصبی در آن می‌تپید، متوجه شد که شدت ضربان این قلب نیز به تبعیت از قلب متصل به عصب، کاهش می‌یابد. بر اساس این مشاهده، اتو لوی نتیجه گرفت که کنترل ضربان قلب توسط موادی شیمیایی انجام می‌گیرد که با تحریک الکترونیک عصب واگ، در محلول سرم، آزاد شده‌اند.  
اتو لوی، این مواد شیمیایی ناشناخته را با انتساب به عصب واگ «ماده واگس» نامید. بعدها مشخص شد که ترکیب این ماده با ترکیب شیمیایی استیل‌کولین، مطابقت دارد. این آزمایش به خصوص از آن جهت اهمیت داشت که برای اولین بار نشان داد که یک ترشح درون‌زاد در غیاب تحریک الکترونیک مستقیم، قادر است واکنشی مشابه با همان تحریک الکترونیک را برانگیزاند. به این ترتیب مسیر درک این واقعیت که پیامهای الکترو عصبی، نهایتاً از طریق و به واسطه آزادسازی ترکیبات شیمیایی در فضای سیناپسی روی بافت عضلانی عمل می‌کنند، باز شد. همچنین در سالهای بعدی مطالعات اتو لوی، در مورد افزایش ترشح آدرنالین در اثر مصرف کوکائین و ارتباط گل انگشتانه و عملکرد کلسیم باعث افزایش قابل توجهی به حجم تحقیقات در زمینه نقش و تأثیر مواد شیمیایی در عملکرد دستگاه عصبی شد.

#### رؤیای علمی در خواب

آزمایش اتو لوی، همچنین به یک دلیل دیگر نیز شهرت یافته‌است و آن طریقی است که ایده انجام چنین آزمایشی نخست، به ذهن وی خطور کرده بود. معروف است که اتو لوی، روز یکشنبه در عید پاک سال ۱۹۲۱م، وقتی در خواب بوده، در عالم رؤیا شاهد آزمایشی بوده که طی آن ثابت شده‌است که تکانه‌های عصبی، در نهایت، توسط عملکرد مواد شیمیایی منتقل می‌شوند. وی همان شب در یک بیداری موقت، رؤیای خود را روی قطعه ای کاغذ نوشت و دوباره به خواب فرورفت. اما روز بعد در کمال تأسف متوجه شد که قادر نیست یادداشت خود، که در نیمه شب و بدون دقت نوشته بود را بخواند یا خود رؤیا را به اندازه کافی، به یاد آورد. با این حال شب بعد از قضای عجیب روزگار، همان رؤیا را بار دیگر در خواب دید؛ و این بار بلافاصله از خواب بیدار شد و یکسره به آزمایشگاه شتافت و عین همان آزمایش را در عالم بیداری انجام داد. آزمایشی که حدود پانزده سال بعد در سال ۱۹۳۶م، جایزه نوبل فیزیولوژی را همراه با هنری هلت دیل به صورت مشترک نصیب وی کرد.

منابع
-----

1. ↑  Raju TN (January 1999). "The Nobel chronicles. 1936: Henry Hallett Dale (1875-1968) and Otto Loewi (1873-1961)". *Lancet*. **353** (9150): 416. PMID 9950485.`{{cite journal}}`: نگهداری یادکرد:استفاده از پارامتر نویسندگان (link)
2. ↑  Lembeck F (October 1973). "[Otto Loewi--a scientist against his contemporary background (author's transl)]". *Wien. Klin. Wochenschr.* (به آلمانی). **85** (42): 685–6. PMID 4587917.
3. ↑  Babskiĭ EB (June 1973). "[Otto Loewi (on the 100th anniversary of his birth]". *Fiziol Zh SSSR Im I M Sechenova* (به روسی). **59** (6): 970–2. PMID 4583680.`{{cite journal}}`: نگهداری یادکرد:استفاده از پارامتر نویسندگان (link)
4. ↑  "Otto Loewi, 1873-1961". *Biographical Memoirs of Fellows of the Royal Society*. **8**: 67–89. 1962. doi:10.1098/rsbm.1962.0006. ISSN 0080-4606.
5. ↑  «The Nobel Prize in Physiology or Medicine 1936». *NobelPrize.org* (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۲۲-۰۶-۱۳.
6. ↑  "Otto Loewi". *Store norske leksikon* (به نروژی بوک‌مُل). 2020-11-21.
7. ↑  «The Nobel Prize in Physiology or Medicine 1936». *NobelPrize.org* (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۲۲-۰۶-۱۳.
8. ↑
9. ↑  «روایت مغز: بررسی انتقال شیمیایی پیام عصبی». *دکتر مجازی*. ۲۰۲۰-۰۸-۱۱. دریافت‌شده در ۲۰۲۲-۰۶-۱۳.
10. ↑  *acetylcholine (10minutes)*, retrieved 2022-06-13
11. ↑  Loewi, O. (1924-12-01). "Über humorale Übertragbarkeit der Herznervenwirkung". *Pflüger's Archiv für die gesamte Physiologie des Menschen und der Tiere* (به آلمانی). **204** (1): 629–640. doi:10.1007/BF01731235. ISSN 1432-2013.
12. ↑
13. ↑  *acetylcholine (10minutes)*, retrieved 2022-06-13

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Otto Loewi». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۴.
* «Otto Loewi». دریافت‌شده در ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۴.[*پیوند مرده*]

پیوند به بیرون
--------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ اتو لوی موجود است. |

| * ن
* ب
* و
برندگان جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی |
| --- |
| ‎ ۱۹۰۱–۱۹۲۵ | 
* ۱۹۰۱ امیل برینگ
* ۱۹۰۲ رونالد راس
* ۱۹۰۳ نیلز فینسن
* ۱۹۰۴ ایوان پاولف
* ۱۹۰۵ روبرت کخ
* ۱۹۰۶ کامیلو گلجی / سانتیاگو رامون کاخال
* ۱۹۰۷ چارلز لاورن
* ۱۹۰۸ ایلیا مچنیکو / پل الریخ
* ۱۹۰۹ امیل کوخر
* ۱۹۱۰ آلبرشت کوسل
* ۱۹۱۱ آلوار گالسترند
* ۱۹۱۲ آلکسیس کارل
* ۱۹۱۳ شارل ریشه
* ۱۹۱۴ رابرت بارانی
* ۱۹۱۵
* ۱۹۱۶
* ۱۹۱۷
* ۱۹۱۸
* ۱۹۱۹ جولیوس بردت
* ۱۹۲۰ شاک کروگ
* ۱۹۲۱
* ۱۹۲۲ آرچی‌بالد هیل / اتو فریتز میرهوف
* ۱۹۲۳ فردریک بنتینگ / جان مک‌لاود
* ۱۹۲۴ ویلم اینتهوون
* ۱۹۲۵

 |  |
| ‎ ۱۹۲۶–۱۹۵۰ | 
* ۱۹۲۶ ژوهانس فیبیگر
* ۱۹۲۷ یولیوس واگنر-یاورگ
* ۱۹۲۸ شارل نیکول
* ۱۹۲۹ کریستین ایجکمن / فردریک گولاند هاپکینز
* ۱۹۳۰ کارل لندشتاینر
* ۱۹۳۱ اتو واربورگ
* ۱۹۳۲ چارلز شرینگتون / ادگار آدریان
* ۱۹۳۳ توماس مورگان
* ۱۹۳۴ جرج ویپل / جرج مینوت / ویلیام مورفی
* ۱۹۳۵ هنس اسپمن
* ۱۹۳۶ هنری دیل / اتو لوی
* ۱۹۳۷ آلبرت سنت-گیورگی
* ۱۹۳۸ کورنی هیمنس
* ۱۹۳۹ گرهارد دماک
* ۱۹۴۰
* ۱۹۴۱
* ۱۹۴۲
* ۱۹۴۳ هنریک کارل پیتر دام / ادوارد دویسی
* ۱۹۴۴ جوزف ارلنگر / هربرت گسر
* ۱۹۴۵ الکساندر فلمینگ / ارنست چین / هاوارد فلری
* ۱۹۴۶ هرمان مولر
* ۱۹۴۷ کارل کوری / گرتی کوری / برناردو هوسای
* ۱۹۴۸ پل مولر
* ۱۹۴۹ والتر هس / آنتونیو اگاس مونیس
* ۱۹۵۰ ادوارد کندال / تادئوس رایش‌اشتین / فیلیپ هنچ

 |
| ‎ ۱۹۵۱–۱۹۷۵ | 
* ۱۹۵۱ مکس ثایلر
* ۱۹۵۲ سلمان واکسمن
* ۱۹۵۳ هانس آدولف کربس / فریتس آلبرت لیپمان
* ۱۹۵۴ جان اندرز / تامس هاکل ولر / فردریک چپمن رابینز
* ۱۹۵۵ هیوگو ثیورل
* ۱۹۵۶ آندره فردریک کورنان / ورنر فورسمان / دیکینسن دبلیو. ریچاردز
* ۱۹۵۷ دانیل باوت
* ۱۹۵۸ جرج بیدل / ادوارد لوری تاتوم / جاشوآ لدربرگ
* ۱۹۵۹ سورو اوچوآ / آرتور کورنبرگ
* ۱۹۶۰ فرانک مک‌فارلن بارنت / پیتر مداوار
* ۱۹۶۱ گئورگ فون بیکیشی
* ۱۹۶۲ فرانسیس کریک / جیمز واتسون / موریس ویلکینز
* ۱۹۶۳ جان اکلس / الن هاجکین / اندرو هاکسلی
* ۱۹۶۴ کنراد امیل بلوخ / فئودور فلیکس کنراد لینن
* ۱۹۶۵ فرانسوا ژاکوب / آندره لووف / ژاک مونو
* ۱۹۶۶ فرانسیس پیتون راوس / چارلز برنتون هاگینز
* ۱۹۶۷ راگنار گرانیت / هالدن کفر هارتلین / جرج والد
* ۱۹۶۸ رابرت دبلیو. هالی / هار گوبیند کورانا / مارشال وارن نایرنبرگ
* ۱۹۶۹ مکس دلبروک / آلفرد هرشی / سالوادور لوریا
* ۱۹۷۰ برنارد کتس / اولف فون اویلر / جولیوس اکسلراد
* ۱۹۷۱ ارل ویلبر سادرلند، جونیور
* ۱۹۷۲ جرالد ادلمن / رادنی رابرت پورتر
* ۱۹۷۳ کارل فون فریش / کنراد لورنتس / نیکلاس تینبرگن
* ۱۹۷۴ آلبر کلود / کریستین دو دوو / جرج امیل پالاده
* ۱۹۷۵ دیوید بالتیمور / رناتو دولبکو / هاوارد مارتین تمین

 |
| ‎ ۱۹۷۶–۲۰۰۰ | 
* ۱۹۷۶ باروخ ساموئل بلومبرگ / دانیل کارلتون گایداشک
* ۱۹۷۷ روژه گیمن / اندرو شالی / روزالین سوسمن یالو
* ۱۹۷۸ ورنر آربر / دنیل ناتانس / همیلتون او. اسمیت
* ۱۹۷۹ آلن کورماک / گادفری هانسفیلد
* ۱۹۸۰ باروخ بن الصراف / ژان دوسه / جرج دیویس سنل
* ۱۹۸۱ راجر ولکات اسپری / دیوید اچ. هیوبل / تورشتن ویزل
* ۱۹۸۲ سونه بریسترم / بنگت ساموئلسون / جان وین (داروشناس)
* ۱۹۸۳ باربارا مک‌کلینتاک
* ۱۹۸۴ نیل کای یرنه / ژرژ جی. اف. کوهلر / سزار میلستین
* ۱۹۸۵ مایکل اس. براون / جوزف ال. گلدستین
* ۱۹۸۶ استنلی کوهن (زیست‌شیمی‌دان) / ریتا لوی مونتالچینی
* ۱۹۸۷ سوسومو تونگاوا
* ۱۹۸۸ جیمز بلک (داروشناس) / گرترود بی. الیون / جرج اچ. هیچینگز
* ۱۹۸۹ جی. مایکل بیشاپ / هارولد وارموس
* ۱۹۹۰ جوزف موری / ادوارد دونال توماس
* ۱۹۹۱ اروین نییر / برت ساکمن
* ۱۹۹۲ ادموند اچ. فیشر / ادوین جی. کربس
* ۱۹۹۳ ریچارد رابرتس / فیلیپ آلن شارپ
* ۱۹۹۴ آلفرد جی. گیلمان / مارتین رادبل
* ۱۹۹۵ ادوارد بی. لوئیس / کریستیانه نوسلاین-فولهارت / اریک فرانسیس ویشوس
* ۱۹۹۶ پیتر سی. دوهرتی / رلف مارتین تسینکرناگل
* ۱۹۹۷ استنلی پریسینر
* ۱۹۹۸ رابرت فرانسیس فوچگات / لوئیز ایگنارو / فرید مراد
* ۱۹۹۹ گونتر بلوبل
* ۲۰۰۰ آروید کارلسون / پائول گرینگارد / اریک کندل

 |
| ‎ ۲۰۰۱–تاکنون | 
* ۲۰۰۱ لیلند هارتول / تیم هانت / پائول نرس
* ۲۰۰۲ سیدنی برنر / رابرت هرویتس / جان سالستن
* ۲۰۰۳ پال لاتربور / پیتر منسفیلد
* ۲۰۰۴ ریچارد اکسل / لیندا باک
* ۲۰۰۵ بری مارشال / رابین وارن
* ۲۰۰۶ اندرو فایر / کریگ ملو
* ۲۰۰۷ ماریو کاپکی / مارتین اونز / الیور اسمیتیز
* ۲۰۰۸ هارالد تسور هاوزن / لوک مونتانیه / فرانسواز باره سینوسی
* ۲۰۰۹ الیزابت بلک‌برن / کارول گریدر / جک ژوستاک
* ۲۰۱۰ رابرت ادواردز
* ۲۰۱۱ بروس بویتلر / ژول ای. هافمن / رالف استاینمن (*پس از مرگ*)
* ۲۰۱۲ جان گوردون / شنایا یاماناکا
* ۲۰۱۳ جیمز روثمن / رندی شکمن / توماس زودهوف
* ۲۰۱۴ جان اوکیف / می-بریت موزر / ادوارد موزر
* ۲۰۱۵ ویلیام کمپبل / ساتوشی آمورا / یویو تو
* ۲۰۱۶ یوشینوری اسومی
* ۲۰۱۷ جفری هال/ مایکل روزبش/ مایکل یانگ
* ۲۰۱۸ جیمز پی. الیسن/ تاسوکو هونجو
* ۲۰۱۹ گرگ ال. سیمنزا / پیتر جی. ردکلیف / ویلیام کیلین جونیور
* ۲۰۲۰ هاروی آلتر / چارلز رایس / مایکل هوتون
* ۲۰۲۱ دیوید جولیوس / آردم پاتاپوتیان
* ۲۰۲۲ سوانته پبو

 |

|  |  |
| --- | --- |
| آیکون خرد | این یک مقالهٔ خرد پیرامون دارو یا داروشناسی است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. |