**خورخه ماریو پدرو بارگاس یوسا** (به اسپانیایی: Jorge Mario Pedro Vargas Llosa) (زادهٔ ۲۸ مارس ۱۹۳۶) داستان‌نویس، مقاله‌نویس، سیاست‌مدار و روزنامه‌نگار پرو است. یوسا یکی از مهم‌ترین رمان‌نویسان و مقاله‌نویسان معاصر آمریکای جنوبی و از معتبرترین نویسندگان نسل خود است.

زندگی
-----

### کودکی و جوانی

ماریو بارگاس یوسا، در ۲۸ مارس سال ۱۹۳۶ در آرکیپای پرو به دنیا آمد. وی تنها فرزند پدر و مادرش بود. والدینش پنج ماه بعد از ازدواج از هم جدا شدند. ۱۰ سال اول زندگیش را در بولیوی و با مادرش گذراند. پس از آن که پدربزرگش مقام دولتی مهمی در پرو به دست آورد، همراه مادرش در سال ۱۹۴۶ به سرزمینش بازگشت. دوران کودکی او با سختی سپری شد.

در ۱۴ سالگی پدرش وی را به دبیرستان نظام فرستاد که تأثیری ژرف و پایا بر او نهاد و ایده نخستین رمانش را در ذهنش پروراند. نگرش داروینگرایانه او نسبت به زندگی حاصل تجربه همین دو سال است. بارگاس یوسا در رشته هنرهای آزاد دانشگاه لیما فارغ‌التحصیل شد و سپس از دانشگاه مادرید در رشته ادبیات درجه دکترا گرفت.
یوسا در سال ۱۹۵۹ به پاریس مهاجرت کرد و به عنوان معلم و روزنامه‌نگار خبرگزاری فرانسه و همچنین تلویزیون ملی فرانسه مشغول به کار شد.
وی سال‌ها در اروپا، به ویژه در پاریس و لندن و مادرید زیست و به کارهای گوناگون پرداخت. مترجمی، روزنامه‌نگاری و تدریس از آن جمله‌اند.

### ازدواج

وی در نوزده سالگی با خولیا اورکیدی، که یکی از نزدیکانش و هیجده سال از او بزرگ‌تر بود، ازدواج کرد. در رمان برجستهٔ «عمه خولیا و میرزابنویس» (۱۹۷۷) از شخصیت این زن الهام گرفته است. اما این ازدواج دیری نپایید و در ۱۹۶۴ به طلاق انجامید و در سال بعد با پاتریسیا، «بانوی زندگی‌اش» دیدار کرد که از او سه فرزند دارد: آلوارو، گونسالو، مورگانا.

### نویسندگی

ماریو بارگاس یوسا بیست ساله بود که اولین داستانش منتشر شد؛ داستان کوتاهش با نام «سردسته‌ها» در یکی از نشریات پایتخت به چاپ رسید. اما راه درازی را در پیش داشت و شاید خودش هم آن قدر جاه‌طلبی نداشت که روزگاری نامش را در میان سه نویسنده بزرگ آمریکایی جنوبی ببیند. امروز اما ادبیات آمریکای لاتین مدیون گابریل گارسیا مارکز، فوئنتس و یوسا است.[]

یوسا از همان سنین نوجوانی با نشریه لاکرونیکا همکاری داشت. با چاپ نخستین شعرهایش و سازماندهی اعتصابات دانشجویی نخستین سال‌های دانشگاه، چهرهٔ یک روشنفکر تمام عیار را به خود گرفت. به کارهای مختلفی رو آورد که چیزی جز تلاش معاش نبود، اما در کنار این کارها ادبیات و حقوق را با علاقه دنبال می‌کرد.

سال ۱۹۵۸ موفق به دریافت یک فرصت تحصیلی در دانشگاه مادرید شد. سال بعد مجموعهٔ داستان‌های کوتاهش در بارسلون به چاپ رسید. او سرانجام مثل خیلی دیگر از هنرمندان و روشنفکران آمریکای لاتین از پاریس سر درآورد. جالب آن که در همین شهر بود که با بورخس، فوئنتس و تعدادی دیگر از نویسندگان اسپانیولی زبان آشنا شد. در سال ۱۹۶۳ اولین رمانش منتشر شد؛ دوران قهرمان ماجرای دخالت نظامیان در عرصهٔ سیاست و تبعات شوم اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی آن است. چیزی که به تقدیر محتوم بسیاری از ملت‌های جهان سوم، به خصوص آمریکای لاتین بدل شد.

این رمان به‌شدت با استقبال منتقدان و خوانندگان روبه‌رو شد. همین تأثیر گسترده کافی بود تا نام نویسنده به عنوان یک منتقد رادیکال مطرح شود و تعدادی از نسخ کتابش به عنوان کتاب ضاله طی مراسمی رسمی به آتش کشیده شود. اما این مانع از اهدا جایزه منتقدان به یوسا نشد. در سال ۱۹۶۶ پس از چاپ دومین رمانش «خانه سبز» از پاریس به لندن رفت و به تدریس ادبیات اسپانیایی – آمریکایی اشتغال ورزید. سال بعد دومین مجموعه داستانش منتشر شد و او را برنده دو جایزه ادبی کرد.

وقتی برای دریافت جایزه منتقدان اسپانیایی به کاراکاس رفت، خطابه‌هایی دربارهٔ سرنوشت و مسئولیت نویسندهٔ پرویی ایراد کرد. مهم‌تر از آن دیدار با گابریل گارسیا مارکز است که بعدها به همکاری ادبی و انتشار «رمان در آمریکای لاتین» انجامید. سومین رمانش «گفتگو در کاتدرال» در ۱۹۶۹ منتشر شد. یک سال بعد به بارسلون رفت تا نوشتن یکی از معتبرترین نقدها بر آثار مارکز را آغاز کند. این کتاب در ۱۹۷۱ منتشر شد.

پیش از این یوسا چند سفر به کوبا داشت و مثل بسیاری از نویسندگان آمریکای لاتین، رابطه خوبی با حکومت کوبا پیدا کرد. اما زندانی شدن ابرتو پادیلا، نویسنده کوبایی، زمینه‌ساز اعتراض گسترده نویسندگان آمریکای لاتین شد. یوسا به همراه دیگر نویسندگان سرشناس آن خطه، اختناق حاکم بر جامعهٔ کوبا و شخص فیدل کاسترو را محکوم کردند. با کمک تعدادی از نویسندگان هم فکرش نشریه «آزاد» را در پاریس منتشر کرد و کتاب «ماجرای پنهانی یک رمان» را در بارسلون منتشر ساخت.

چهارمین اثرش «سروان پانتوخا و خدمات ویژه» در سال ۱۹۷۳ منتشر شد. سال ۱۹۷۴ پس از اقامت طولانی در اروپا به زادگاهش بازگشت. در ۱۹۷۶ به ریاست باشگاه پن (انجمن قلم آمریکا) برگزیده شد و سفرهای زیادی به دانشگاه‌های مختلف اروپا و آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی کرد و به عنوان استاد مدعو به سخنرانی و تدریس پرداخت.
«عمه خولیا و میرزابنویس» ماجرای نخستین ازدواج یوسا است که در ۱۹۷۷ به چاپ رسید. رمان حجیم «جنگ آخرالزمان» که در سال ۱۹۸۱ منتشر شد، حاصل کار هنرمندی است که دوران جوانی نویسندگیش را پشت سر گذاشته است. این پروژه بزرگ، زیر قلم یوسا با مهارت شگرفی شکل گرفته و حجم کار و شخصیت‌های پرشمار و رابطه بینامتنی رمان با بخشی از تاریخ برزیل، هیچگاه موجب سستی اثر نشد. تا جایی که این اثر را به عنوان نظیری برای «جنگ و صلح» تولستوی در ادبیات آمریکای لاتین توصیف کرده‌اند.[] جالب آن که ماجرای اصلی این رمان نیز در قرن نوزدهم می‌گذرد.

یوسا پس از «جنگ آخرزمان» چند اثر دیگر نیز به مجموعه آثارش افزوده است که از میان آن‌ها «زندگی واقعی الخاندرو مایتا» و «سور بز» و «نامه‌هایی به نویسنده جوان» اهمیت بیشتری دارند. با این حال هنوز هم «گفتگو در کاتدرال» و «جنگ آخرالزمان» به عنوان مهم‌ترین آثار نویسنده مورد توجه مخاطبان و منتقدان هستند.

او اثر درخشان خود «عصر قهرمان» را در بیست و شش سالگی نوشت که نشان از نبوغ نویسنده در آن سنین داشت و برای او شهرتی جهانی به ارمغان آورد.
یوسا، آندره مالرو را نویسنده‌ای دانست که بر نگارش اثرش *عصر قهرمان* تأثیر گذاشت. یوسا همچنین بیان کرد که آثار مالرو را «با شور و شوق فراوان» می‌خوانده: «شاید در تمام صحنه‌هایی که در *عصر قهرمان* اعمال جمعی یا زندگی دانش‌آموزان را همچون جامعه‌ای وصف کرده‌ام، صحنه‌هایی از رُمان‌هایی مالرو را در نظر داشته‌ام که صحنهٔ جمعه را توصیف مس‌کند. به نظر من در نوشتنِ جنبه‌های جمعی زندگی، رُمان‌نویس بزرگی بود.»  

از دیگر رمان‌های او می‌توان به موارد رو به رو اشاره کرد: «زندگی واقعی آلخاندرو مایتاً»، «چه کسی پالومینو مولرو را کشت؟»، «بهشت، آن‌جا» (۲۰۰۳)، «سور بز» (۲۰۰۰)، «جنگ آخرزمان» (۱۹۸۱)، «گفتگو در کاتدرال» (۱۹۶۹)، «خانهٔ سبز» (۱۹۶۵)، «شهر و سگ‌ها» (۱۹۶۳) و «لیتوما در میان کوه‌های آند».

آثار پژوهشی او عبارت‌ند از: «زبان هیجان»(۲۰۰۱)، «نامه‌هایی به رمان‌نویس جوان»(۱۹۹۷)، «ماهی در دریا» (۱۹۹۳)، «واقعیت پوشیده» (۱۹۹۰)، «میان سارتر و کامو» (۱۹۸۱) و «چرا ادبیات».

از نمایش‌نامه‌های او می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: «دیوانهٔ ایوان‌ها» (۱۹۹۳) و «شوخی»(۱۹۸۶).

اکثر آثار این نویسنده به ده‌ها زبان، از جمله فرانسوی، ایتالیایی، پرتغالی، انگلیسی، آلمانی، روسی، فنلاندی، ترکی، ژاپنی، چینی، چکی و البته عربی و فارسی ترجمه شده است.[]

### رابطه با مارکز

گابریل گارسیا مارکز، رمان‌نویس بزرگ کلمبیایی از دوستان نزدیک و صمیمی یوسا بود. اما در سال ۲۰۰۳، در نمایشگاه کتاب بوگوتا، در تهاجم یوسا به مارکز و «چاپلوس کوبا» خواندن او، این دوستی به تیرگی گرایید. این تهاجم زبانی به علت دوستی نزدیک مارکز با فیدل کاسترو بود. آن روز یوسا، به علت عکس‌العمل شدید دوست‌داران مارکز، که به قهرمان محبوبشان اهانت شده بود، ناگزیر شد از در پشتی سالن نمایشگاه خارج شود.

البته یوسا در روز درگذشت گابریل گارسیا مارکز در مورد وی چنین گفت: «نویسنده بزرگی که کارهایش، دانش و اعتبار گسترده‌ای برای ادبیات زبان ما به ارمغان آورد، از دست رفته است. رمان‌های او پس از او هم زنده خواهند ماند و به جذب خوانندگان از سرتاسر جهان ادامه خواهند داد.»

### آثار و سبک

شهرت یوسا با نخستین رمانش، زندگی سگی آغاز شد. رمانی که در آن به تجربه‌های سختش در خدمت نظامی پرداخت. بدین ترتیب جهان خیلی زود با دورهٔ طلایی ادبیات آمریکای لاتین، که Boom نام دارد آشنا شد. این دوره از دههٔ پنجاه و شصت قرن پیش آغاز شد و توجه جهانیان را به این قاره و ادبیاتش جلب کرد و در این دوره نویسندگان بزرگی از قبیل گابریل گارسیا مارکز و فوئنتس و کورتاسار در کنار یوسا به چشم می‌خورند.

اما با وجود نقاط اشتراک میان نویسندگان «بوم»، که با محور قرار دادن حال و روز ساکنان اصلی قاره و پرتو افکنی بر ظلم‌هایی که به آنان شده شناخته می‌شوند، (کاری که یوسا مثلاً در جنگ آخرالزمان کرده است) اما نوشته‌های یوسا تابع سبک رئالیسم جادویی نیست. سبکی که بسیاری از مردم آن را با «بوم» یکی می‌دانند و آن را به همهٔ نویسندگان برجستهٔ این دوره تعمیم می‌دهند. یوسا برخلاف مارکز واقعیت را با جادو ترکیب نمی‌کند. البته او نیز تخیل دارد اما آن طور که خود می‌گوید، تخیل او واقعی است. بلکه حتی برای نوشتن یک داستان از شخصیت‌های واقعی کمک می‌گیرد؛ به گونه‌ای که نبوغ داستان‌نویس با دقت زندگی‌نامه‌نویس مخلوط می‌شود و به همان اندازه که تخیل بارور خود را به کار می‌گیرد، از دقت‌های مدرکی و تفصیلی نیز استفاده می‌کند. پس واقعیت را با ابداع درمی‌آمیزد و گذشته را به شیوهٔ خود باز می‌سازد و با خلاقیت عجیبی زمان را به کار می‌گیرد و خاطره را به آشوب و فساد می‌کشاند زیرا آن‌گونه که خود می‌گوید، نوشتن «رذالت» است و نویسنده «جادوگر».[]

رمان نزد یوسا از پژوهش جدا نیست بلکه یک نوع پژوهش است و حوادث آن با گذر از تأملات ناشی از ناخودآگاه روایت می‌شود و برای همین، سبک توصیفی پژوهش نیازمند سبک روایی می‌شود یا با آن تلاقی می‌کند. برای همین است که به نظر منتقدان او یکی از معدود نویسندگانی است که مسائل فکری و تاریخی و سیاسی و ادبی را به یک اندازه برمی‌انگیزد. در آثار او تاریخ و تخیل کنار هم هستند و گاه حتی با سبکی «هزار و یک شبی» چنان در هم می‌آمیزند که مرزی میان آن دو باقی نمی‌ماند.[]

اوتوپیا یوسا را، که آن را بزرگ‌ترین آرمان انسان در طول تاریخ می‌داند، بسیار به خود جلب کرده است و نیز بارها از ادبیات متعهد دفاع و بارها بر نقش افشاگر روشن‌فکر تأکید کرده است. کتاب سور بز جنجال بزرگی به پا کرد زیرا در آن به زندگی رافایل لئونیداس تروخیو، دیکتاتور دومینیکن، پرداخته بود. در زندگی این موجود وحشی، فساد و خون‌خواری و جنون همهٔ رهبران دیکتاتور و چگونگی تبدیل انسان به اهریمن را نشان می‌دهد. این جنجال‌آفرینی از دنیای یوسا دور نیست. او کلمات را مین‌های کاشته شده‌ای می‌داند که باید در ذهن یا اخلاق یا حافظهٔ خواننده منفجر شوند.

مضمون عمده رمان‌های یوسا جدال بر سر قدرت و اعمال این قدرت در آمریکای لاتین است. قهر و خشونت مردانی که سودای سالاری را در سر دارند (خواه در ارتش، در گروه‌های چریکی یا در احزاب سیاسی) در بسیاری از کتاب‌های او مضمون عمده است، خاصه در شاهکار به یادماندنی‌اش جنگ آخر الزمان(۱۹۸۱).

بارگاس یوسا به نسلی از نویسندگان جدید تعلق دارد که بیش‌تر بر واقعیت‌های بیرونی توجه نشان می‌دهند. اینان نگرش درون گرایانه نویسندگانی چون فاکنر را کهنه و متعلق به گذشته می‌دانند، نویسندگانی که مسائل و دل‌مشغولی‌های آن‌ها به‌طور کلی بر وجدان یا روح متکی است. به گمان بارگاس یوسا خشونت پایه روابط انسان‌ها را در جوامع عقب‌افتاده تشکیل می‌دهد.

در رمان «چه کسی پالومینو مولرو را کشت»، که ماجرای آن در بیابان‌های شمال پرو، نزدیک یک پایگاه نیوری هوایی، روی می‌دهد، جنایتی تکان‌دهنده به وقوع می‌پیوندد. دو پلیس محلی برای تحقیق دست به کار می‌شوند. اما آن‌ها کارآگاهان کارکشته‌ای نیستند که امکانات مدرنی در اختیار داشته باشند. آن‌ها حتی اتومبیل گشت ندارند. ظاهراً کسی مشتاق آن نیست که دو پلیس محلی، سیلوا و لیتوما، قاتل پالومینو مولرو را پیدا کنند. اما این دو مداومت نشان می‌دهند و آهنگ کند و عاری از نظم تحقیقات آن‌ها تنها به هیجان روایت دامن می‌زند.

درون مایه رمان چه کسی پالومینو مولرو را کشت، درون مایه برخی از رمان‌های بزرگ یوسا نیز هست، درون مایه جرم و بی گناهی و عدم امکان دسترسی به عدالت در جامعه‌ای که بر پایه نابرابری شکل گرفته است.

### سیاست

پوستر تبلیغات ریاست جمهوری ماریو بارگاس یوسا
در سخن از ارزش‌های سیاسی سخت می‌توان باور کرد که یوسا در سال‌های نخستین جوانی مجذوب شخصیت فیدل کاسترو، رهبر انقلاب کوبا شده است، اما او مدتی بعد جدایی کامل خود از جنبش‌های تندرو چپ را اعلام کرد و به حمله‌های شدید علیه کاسترو پرداخت. در سال ۱۹۸۸ در کنار تعدادی از احزاب راست‌گرا در تشکیل «جنبش آزادی‌ها» شرکت کرد. در سال ۱۹۹۰ نامزد ریاست جمهوری پرو شد اما از رقیبش آلبرتو فوجیموری شکست خورد و بعد از آن، همه فعالیت‌ها و برنامه‌های سیاسی خود را کنار گذاشت. طی تبلیغات انتخاباتی، رقیبانش قسمت‌هایی از کتاب‌های او را که به شرح بی‌پردهٔ سکس می‌پرداخت از رادیو می‌خواندند تا مردم را قانع کنند که به یوسا رأی ندهند. یوسا در دور اول انتخابات ۳٪ به ۲۴٪ از فوجیموری پیش افتاد، ولی در دور دوم به ۵۷٪ رأی فوجیموری باخت.[]

یوسا در مورد ماجراجویی‌های سیاسی اش می‌گوید: این ماجراها به چند لحاظ بد بوده‌اند. مهم‌تر از همه این که او را مدتی از زندگی ادبی اش دور نگاه داشتند. اما نگرانی او از سقوط پرو او را بر آن داشت که از نفوذ و موقعیت اجتماعی خود به نفع مردمش استفاده کند.

هر چند به گفتهٔ خود از فعالیت‌های سیاسی خویش «فساد حکومت و تحریک مردم به فدا کردن همه چیز در راهش» را به خوبی درک کرده بود. به علت حمایت از ایالات متحده و انتشار مقالاتی در تأیید سیاست‌های آمریکا مورد انتقاد قرار گرفت. این مقالات در دوران جنگ عراق نوشته شده بود، آن‌گاه که یوسا با دختر عکاسش مورگانا به صحنهٔ جنگ رفت و کار مشترکی با عنوان «روزنگار عراق» تهیه کردند. البته در سال ۲۰۰۴ در این موضع‌گیری بازبینی کرد و حملهٔ آمریکا به عراق را «نقض قوانین بین‌المللی» خواند و گفت که حمایت اثنار از آن جنگ را درک نمی‌کند. اما خیلی زود در این بازبینی، بازبینی کرد و عقب‌نشینی نیروهای اسپانیایی از عراق را محکوم و به معنای پیروزی تروریست‌ها دانست.[]

گزیده‌گوهایی از بارگاس یوسا
---------------------------

- «شعر ضمیر جهان است. با آن به لایه‌هایی از زندگی دست می‌یابیم که با شناخت عقلانی و هوش منطقی به آن‌ها دسترسی نداریم؛ یعنی دره‌های عمیقی که لازمه راه یافتن به آن‌ها پذیرش خطرهای جدی است. فقط از راه حدس و باطن است که می‌توان به شعر رسید نه از راه عقل.»

- «رمان شیوه جالبی است برای خوش‌گذرانی.»

- «من وقتی می‌نویسم خودم را تکثیر می‌کنم. دو نفر می‌شوم. هم نویسنده، هم خواننده. چون همیشه خودم را جای خواننده می‌گذارم تا بفهمم چه چیزی خوب است و چه چیزی بد. سعی می‌کنم خودم را با دو چشم دیگر بخوانم، و با نگاهی دیگر، طوری‌که انگار نمی‌دانم قرار است چه اتفاقی بیفتد.»

- «رسالت نویسنده این است که با شور و تعهد بنویسد و با تمام استعدادش از آنچه بدان باور دارد دفاع کند. به نظرم این بخشی از وظیفهٔ اخلاقی نویسنده است که قطعاً از موضوعی صرفاً هنری فراتر است. معتقدم نویسنده دست‌کم وظایفی برای شرکت در مباحثات مدنی دارد. به نظرم، ادبیات دچار فقر می‌شود اگر از جریان کلی مردم، جامعه و زندگی جدا شود.»

افتخارات و جوایز
----------------

وی جایزه‌های فراوانی برده است. جایزهٔ پلانترا را به خاطر رمان مرگ در کوه‌های آند دریافت نمود و نیز جایزه «همینگوی» را نیز دریافت کرده است.

* یوسا هفتم اکتبر سال ۲۰۱۰ برنده جایزه نوبل ادبیات شد. حدود ۲۰ سال نام او به عنوان یکی از کاندیداهای این جایزه پرافتخار بود. این نخستین بار از سال ۱۹۸۲ بود که یک نویسنده از آمریکای لاتین توانست برنده جایزه نوبل ادبی شود. در این سال، گابریل گارسیا مارکز نویسنده کلمبیایی برنده جایزه یک و نیم میلیون دلاری ادبیات نوبل شد.

در شش سال گذشته آکادمی نوبل، جوایز خود را به پنج نویسنده از اروپا و یک نویسنده اهل ترکیه اهدا کرده بود که همین امر انتقادهای زیادی از توجه بیش از اندازه اعضای آکادمی به نویسندگان اروپایی را برانگیخته بود.

آکادمی نوبل که مقر آن در استکهلم سوئد است، از یوسا به عنوان خالق آثاری نام برده که در آن وی به «ترسیم پیکره‌های قدرت» پرداخته و نگاه نافذی به «مقاومت، طغیان و شکست فردی» دارد.

* یوسا در سال ۱۹۹۴ به عنوان عضو آکادمی سلطنتی اسپانیا برگزیده شد و در سال‌های گذشته در بسیاری از دانشگاه‌های آمریکا، آمریکای جنوبی و اروپا تدریس کرده است.
* این نویسنده ادبی توانست در سال ۱۹۹۵ جایزه سروانتس، مهم‌ترین جایزه ادبی نویسندگان اسپانیایی زبان، را از آن خود کند و همچنین در سال ۱۹۹۶ برنده جایزه صلح آلمان شد.
* و سرانجام، خورخه ماریو پدرو بارگاس یوسا در سال ۲۰۱۰ توانست، جایزه ادبی نوبل را از آن خود کند.

گزیدهٔ آثار
-----------

ماریو بارگاس یوسا تاکنون بیش از ۳۰ رمان و نمایشنامه نوشته است که از مشهورترین آن‌ها می‌توان به «گفتگو در کاتدرال (۱۹۶۹)»، «خانه سبز (۱۹۶۶)»، «عصر قهرمان (۱۹۶۳)» و سرانجام «جنگ آخرالزمان (۱۹۸۱)» اشاره کرد.
این نویسنده پرویی زمانی به شهرت جهانی رسید که کتاب «عصر قهرمان» وی منتشر شد و در آن به شرح تجربیات خود در آکادمی نظامی لئونسیو پرادو پرداخته است. این کتاب در پرو جنجال‌برانگیز شد و هزار نسخه آن از سوی افسران این آکادمی در ملاء عام آتش زده شد.
بسیاری از آثار ماریو بارگاس یوسا به زبان‌های مختلف دنیا از جمله فارسی برگردانده شده است. فارسی زبانان آشنایی با ماریو بارگاس یوسا را مدیون ترجمه‌های دقیق و نثر متین «عبدالله کوثری» هستند.

* سردسته‌ها، ۱۹۵۹ (ترجمه آرش سرکوهی، انتشارات چشمه)
* سال‌های سگی، ۱۹۶۶ (ترجمه احمد گلشیری، انتشارات نگاه)
* گفتگو در کاتدرال، ۱۹۷۵ (ترجمه عبدالله کوثری، نشر لوح فکر)
* جنگ آخرالزمان، ۱۹۸۴ (ترجمه عبدالله کوثری، نشر آگه)
* زندگی واقعی الخاندرو مایتا، ۱۹۸۵ترجمه حسن مرتضوی نشر دیگر
* در ستایش نامادری، ۱۹۹۰ ترجمه کوشیار پارسی به صورت اینترنتی قابل دریافت در کتابخانه دوات
* مرگ در آند، ۱۹۹۶ (ترجمه عبدالله کوثری، نشر آگه)
* قصه‌گو، ۱۹۹۸ (ترجمه یحیی خوئی، انتشارات چشمه)
* سور بز، ۲۰۰۲ (ترجمه عبدالله کوثری، و نشر علم). وجاهد جهانشاهی با عنوان جشن بز نر، نشر قطره این رمان در لیست ۱۰۰۱ کتاب که باید قبل از مرگ بخوانید قرار دارد.
* یادداشت‌های عراق، ۲۰۰۳ (ترجمه فریبا گورگین، انتشارات مروارید)
* راه بهشت، ۲۰۰۳
* رؤیای سلت، ۲۰۱۰ (ترجمه کاوه میرعباسی، انتشارات صبح صادق)
* چرا ادبیات؟ (ترجمه عبدالله کوثری، نشر لوح فکر)
* دوشیزه‌خانم تاکنا
* چه کسی پالومینو مولرو را کشت؟ (ترجمه احمد گلشیری، انتشارات نگاه) و اسدالله امرایی با عنوان راز قتل پالومینو مولرو
* دختری از پرو ترجمه خجسته کیهان نشر پارسه
* نامه‌هایی به یک نویسنده جوان ترجمه رامین مولایی انتشارات مروارید
* موج آفرینی ترجمهمهدی غبرایی، نشر مرکز
* عیش مدام، گوستاو فلوبر ومادام بوواری ترجمه عبدالله کوثری انتشارات نیلوفر
* واقعیت نویسنده ترجمه مهدی غبرایی نشر مرکز
* قهرمان عصر ما، ۲۰۱۵ (ترجمه خجسته کیهان، بنگاه ترجمه و نشر کتاب پارسه)
* پای رودخانه تمز (نمایشنامه)، ترجمهٔ پژمان رضایی، نشر کتابناک.
* هزار شب و یک شب (نمایشنامه)، ترجمهٔ پژمان رضایی، نشر کتابناک.
* روزگار سخت ترجمه مهدی سرایی نشر نیماژ

منابع
-----

* بارگاس یوسا، ماریو (۱۳۸۰)، «جدال»، *داستان‌های کوتاه آمریکای لاتین*، ترجمهٔ عبدالله کوثری، تهران: نشر نی، شابک ۹۶۴-۳۱۲-۵۸۰-۷
* en:Mario Vargas Llosa
* «ماریو بارگاس یوسا برنده جایزه نوبل ادبیات ۲۰۱۰ شد». رادیو فارسی. دریافت‌شده در ۱۶ مهر ۱۳۸۹.
* «ماریو وارگاس یوسا نوبل ادبیات را برد».
* کتاب نیوز
* آفتاب
* نوبل ادبیات برای وارگاس یوسا

1. ↑  "Mario Vargas Llosa wins Nobel literature prize". The Seattle Times. Archived from the original on 2014-03-02. In 1990, he ran for the presidency in Peru but lost to Alberto Fujimori. Disheartened by the broad public approval for Fujimori's harsh rule in Peru, Vargas Llosa took the Spanish citizenship, living in Madrid and London.
2. ↑  Mario Vargas Llosa confirma separacion con Patricia Llosa بایگانی‌شده در ۲۰۱۵-۰۶-۱۷ توسط Wayback Machine
3. 1 2  بارگاس یوسا، ماریو (اسفند ۱۳۷۷). *واقعیت نویسنده*. ترجمهٔ مهدی غبرائی. تهران: مرکز. ص. ۷۵. شابک ۹۶۴۳۰۵۴۲۲۵. تاریخ وارد شده در `|سال=` را بررسی کنید (کمک)
4. ↑  تسلیت اوباما و نویسنده‌ها برای مرگ مارکز، خبرگزاری (isna)
5. ↑  «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۷ فوریه ۲۰۲۱. دریافت‌شده در ۲۲ دسامبر ۲۰۲۰.

پیوند به بیرون
--------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | مجموعه‌ای از گفتاوردهای مربوط به ***ماریو بارگاس یوسا*** در ویکی‌گفتاورد موجود است. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ ماریو بارگاس یوسا موجود است. |

* وبگاه رسمی
* کانون ادبیات ایران
* کتاب جدید ماریو بارگاس یوسا ماه نوامبر منتشر می‌شود
* خبرگزاری کتاب
* گفتگوی مجلهٔ پاریس ریویو با ماریو بارگاس یوسا

| * ن
* ب
* و
آثار ماریو بارگاس یوسا |
| --- |
| رمان | 
* *The Time of the Hero* (1963)
* *The Green House* (1966)
* *گفتگو در کاتدرال* (۱۹۶۹)
* *Captain Pantoja and the Special Service* (1973)
* *Aunt Julia and the Scriptwriter* (1977)
* *جنگ آخرالزمان* (۱۹۸۱)
* *The Real Life of Alejandro Mayta* (1984)
* *چه کسی پالومینو مولرو را کشت؟* (۱۹۸۶)
* *قصه‌گو* (۱۹۸۷)
* *در ستایش نامادری* (۱۹۸۸)
* *مرگ در آند* (۱۹۹۳)
* *The Notebooks of Don Rigoberto* (1997)
* *سور بز* (۲۰۰۰)
* *The Way to Paradise* (2003)
* *The Bad Girl* (2006)
* *رؤیای سلت* (۲۰۱۰)
* *The Discreet Hero* (2013)
* ‌ *پنج گوشه* (۲۰۱۶)

 |
| مجموعه‌داستان | 
* *The Cubs and Other Stories* (1959)

 |
| مقاله | 
* *The Basis for Interpretation of Rubén Darío* (1958)
* *The Perpetual Orgy* (1975)
* *The Temptation of the Impossible* (2004)

 |
| مجموعه‌مقاله | 
* *A Writer's Reality* (1991)
* *ماهی در آب* (۱۹۹۳)
* *The Milestones and the Stories of Greatest Literary Works* (1995)
* *Making Waves* (1997)
* *Letters to a Young Novelist* (1997)
* *The Language of Passion* (2001)

 |

| * ن
* ب
* و
برندگان جایزه نوبل ادبیات |
| --- |
| ۱۹۰۱–۱۹۲۵ | 
* ۱۹۰۱ سولی پرودوم
* ۱۹۰۲ تئودور مومسن
* ۱۹۰۳ بیورنستیرنه بیورنسون
* ۱۹۰۴ فردریک میسترال / خوزه اچه‌خارای
* ۱۹۰۵ هنریک سینکیه‌ویچ
* ۱۹۰۶ جوسوئه کاردوچی
* ۱۹۰۷ رودیارد کیپلینگ
* ۱۹۰۸ رودولف کریستف یوکن
* ۱۹۰۹ سلما لاگرلوف
* ۱۹۱۰ پاول هایزه
* ۱۹۱۱ موریس مترلینک
* ۱۹۱۲ گرهارد هاوپتمان
* ۱۹۱۳ رابیندرانات تاگور
* ۱۹۱۴
* ۱۹۱۵ رومن رولان
* ۱۹۱۶ ورنر فون هایدنشتام
* ۱۹۱۷ کارل آدولف گیلروپ / هنریک پونتوپیدان
* ۱۹۱۸
* ۱۹۱۹ کارل اشپیتلر
* ۱۹۲۰ کنوت هامسون
* ۱۹۲۱ آناتول فرانس
* ۱۹۲۲ خاسینتو بناونته
* ۱۹۲۳ ویلیام باتلر ییتس
* ۱۹۲۴ ووادیسواف ریمونت
* ۱۹۲۵ جرج برنارد شاو

 |  |
| ۱۹۲۶–۱۹۵۰ | 
* ۱۹۲۶ گراتزیا دلدا
* ۱۹۲۷ آنری برگسون
* ۱۹۲۸ سیگرید اوندست
* ۱۹۲۹ توماس مان
* ۱۹۳۰ سینکلر لوئیس
* ۱۹۳۱ اریک آکسل کارلفلدت
* ۱۹۳۲ جان گالزورثی
* ۱۹۳۳ ایوان بونین
* ۱۹۳۴ لوئیجی پیراندلو
* ۱۹۳۵
* ۱۹۳۶ یوجین اونیل
* ۱۹۳۷ روژه مارتن دو گار
* ۱۹۳۸ پرل باک
* ۱۹۳۹ فرانس امیل سیلانپا
* ۱۹۴۰
* ۱۹۴۱
* ۱۹۴۲
* ۱۹۴۳
* ۱۹۴۴ یوهانس ویلهلم ینسن
* ۱۹۴۵ گابریلا میسترال
* ۱۹۴۶ هرمان هسه
* ۱۹۴۷ آندره ژید
* ۱۹۴۸ تی. اس. الیوت
* ۱۹۴۹ ویلیام فاکنر
* ۱۹۵۰ برتراند راسل

 |
| ۱۹۵۱–۱۹۷۵ | 
* ۱۹۵۱ پر لاگرکویست
* ۱۹۵۲ فرانسوا موریاک
* ۱۹۵۳ وینستون چرچیل
* ۱۹۵۴ ارنست همینگوی
* ۱۹۵۵ هالدور لاکسنس
* ۱۹۵۶ خوآن رامون خیمنس
* ۱۹۵۷ آلبر کامو
* ۱۹۵۸ باریس پاسترناک
* ۱۹۵۹ سالواتوره کوآزیمودو
* ۱۹۶۰ سن-ژان پرس
* ۱۹۶۱ ایوو آندریچ
* ۱۹۶۲ جان استاین‌بک
* ۱۹۶۳ گیورگوس سفریس
* ۱۹۶۴ *ژان-پل سارتر (جایزه را نپذیرفت)*
* ۱۹۶۵ میخائیل شولوخف
* ۱۹۶۶ شموئل یوسف آگنون / نلی زاکس
* ۱۹۶۷ میگل آنخل آستوریاس
* ۱۹۶۸ یاسوناری کاواباتا
* ۱۹۶۹ ساموئل بکت
* ۱۹۷۰ آلکساندر سولژنیتسین
* ۱۹۷۱ پابلو نرودا
* ۱۹۷۲ هاینریش بل
* ۱۹۷۳ پاتریک وایت
* ۱۹۷۴ ایویند جانسون / هاری مارتینسون
* ۱۹۷۵ یوجنیو مونتاله

 |
| ۱۹۷۶–۲۰۰۰ | 
* ۱۹۷۶ سال بلو
* ۱۹۷۷ ویسنته آله‌ایخاندره
* ۱۹۷۸ ایزاک بشویس سینگر
* ۱۹۷۹ اودیسیاس الیتیس
* ۱۹۸۰ چسواو میوش
* ۱۹۸۱ الیاس کانتی
* ۱۹۸۲ گابریل گارسیا مارکز
* ۱۹۸۳ ویلیام گلدینگ
* ۱۹۸۴ یاروسلاو سایفرت
* ۱۹۸۵ کلود سیمون
* ۱۹۸۶ وله سوینکا
* ۱۹۸۷ جوزف برودسکی
* ۱۹۸۸ نجیب محفوظ
* ۱۹۸۹ کامیلو خوزه سلا
* ۱۹۹۰ اکتاویو پاز
* ۱۹۹۱ نادین گوردیمر
* ۱۹۹۲ درک والکوت
* ۱۹۹۳ تونی موریسون
* ۱۹۹۴ کنزابورو اوئه
* ۱۹۹۵ شیموس هینی
* ۱۹۹۶ ویسواوا شیمبورسکا
* ۱۹۹۷ داریو فو
* ۱۹۹۸ ژوزه ساراماگو
* ۱۹۹۹ گونتر گراس
* ۲۰۰۰ گائو شینگجیان

 |
| ۲۰۰۱–۲۰۲۰ | 
* ۲۰۰۱ وی. اس. نایپل
* ۲۰۰۲ ایمره کرتس
* ۲۰۰۳ جان ماکسول کوتسی
* ۲۰۰۴ الفریده یلینک
* ۲۰۰۵ هارولد پینتر
* ۲۰۰۶ اورهان پاموک
* ۲۰۰۷ دوریس لسینگ
* ۲۰۰۸ ژان ماری گوستاو لوکلزیو
* ۲۰۰۹ هرتا مولر
* ۲۰۱۰ ماریو بارگاس یوسا
* ۲۰۱۱ توماس ترانسترومر
* ۲۰۱۲ مو یان
* ۲۰۱۳ آلیس مونرو
* ۲۰۱۴ پاتریک مودیانو
* ۲۰۱۵ سوتلانا الکسیویچ
* ۲۰۱۶ باب دیلن
* ۲۰۱۷ کازوئو ایشی‌گورو
* ۲۰۱۸ اولگا توکارچوک
* ۲۰۱۹ پیتر هانتکه
* ۲۰۲۰ لوئیز گلیک

 |
| ۲۰۲۱–کنون | 
* ۲۰۲۱ عبدالرزاق قورنه
* ۲۰۲۲ آنی ارنو
* ۲۰۲۳ یون فوسه

 |

| داده‌های کتابخانه‌ای ویرایش در ویکی‌داده |
| --- |
| عمومی | 
* ISNI
	+ 1
* ویاف
	+ 1
* ورلدکت

 |
| کتابخانه‌های ملی | 
* نروژ
* شیلی
* اسپانیا
* فرانسه (داده‌ها)
* کاتالونیا
* آلمان
* ایتالیا
* اسرائیل
* ایالات متحده آمریکا
* لتونی
* تایوان
* ژاپن
* جمهوری چک
* استرالیا
* یونان
* کره
* کرواسی
* هلند
* لهستان
* روسیه
* سوئد
* واتیکان

 |
| واژه‌نامه‌های زندگی‌نامه‌ای | 
* آلمان

 |
| پایگاه‌های دادهٔ علمی | 
* ساینی (ژاپن)
* نویسنده اسکوپوس

 |
| سایر | 
* کاربرد چندوجهی اصطلاحات موضوعی
* ریرو (سوئیس)
	+ 1
* شبکه‌های اجتماعی و محتوای بایگانی شونده
* سوداک (فرانسه)
	+ 1
* تروو (استرالیا)
	+ 1

 |

| * ن
* ب
* و
برندگان جایزه نوبل ۲۰۱۰ |
| --- |
| شیمی | 
* ریچارد اف. هک (ایالات متحده)
* ای ایچی نگیشی (ژاپن)
* آکیرا سوزوکی (ژاپن)

 |  |
| ادبیات | 
* ماریو بارگاس یوسا (پرو، اسپانیا)

 |
| صلح نوبل | 
* لیو شیائوبو (چین)

 |
| فیزیک | 
* آندره گایم (روسیه، هلند، پادشاهی متحده)
* کنستانتین نووسلف (روسیه، پادشاهی متحده)

 |
| فیزیولوژی یا پزشکی | 
* رابرت ادواردز (پادشاهی متحده)

 |
| علوم اقتصادی | 
* پیتر دیاموند (ایالات متحده)
* دیل تی. مورتنسن (ایالات متحده)
* کریستوفر ای پیساریدیس (قبرس، پادشاهی متحده)

 |
| 
برندگان جوایز نوبل
۲۰۰۵
۲۰۰۶
۲۰۰۷
۲۰۰۸
۲۰۰۹
**۲۰۱۰**
۲۰۱۱
۲۰۱۲
۲۰۱۳
۲۰۱۴
۲۰۱۵
 |