Heavily armed woman in armour, rescuing a semi-nude woman from a wild-eyed man and trampling on a blood-stained book *بریتومارت فری آمورت را رها می‌کند*، ۱۸۸۳، ۹۰٫۸ در ۶۶ سانتیمتر (۳۵٫۷ در ۲۶٫۰ اینچ)
"**بریتومارت فری آمورت را رها می‌کند**"، (به انگلیسی: Britomart Redeems Faire Amoret) یک نقاشی رنگ روغن بر روی بوم اثر هنرمند انگلیسی ویلیام اِتی است که برای اولین بار در سال ۱۸۸۳ به نمایش گذاشته شد و اکنون در موزه تیت بریتانیا قرار دارد. هدف این اثر نمایش افتخار و عفت است و یک صحنه از اثر "ملکه پریان" ادموند اسپنسر را تصویر می‌کند که در آن جنگجوی زن بریتومارت جادوگر شرور بوسیران را به قتل می‌رساند و زن زیبای آمورت را از بند او آزاد می‌کند. در شعر اصلی اسپنسر، آمورت تا زمان نجاتش شکنجه و مثله شده بود، اما اِتی از نمایش خشونت متنفر بود و او را سالم به تصویر می‌کشید.

اگرچه نقاشی «بریتومارت فری آمورت را رها می‌کند» نمایش تصویری از یک مراسم غیبی، مرگ خشونت‌آمیز، زنی نیمه برهنه و شکنجه شدید جنسی به‌طور محسوس بود، اما در نخستین نمایش در سال ۱۸۸۳، بدون هیچ اختلافی پذیرفته شد و و مورد استقبال منتقدان قرار گرفت. اِتی این اثر را در سال ۱۸۸۳ به یک مجموعه‌دار خصوصی فروخت و سپس از دست چندین مالک دیگر گذشت تا وارد مجموعه نگارخانه هنر لیدی لیور شود. در سال ۱۹۵۸، توسط گالری تیت خریداری شد و اکنون در مجموعه موزه تیت بریتانیا قرار دارد.

زمینه
-----

Woman removing her clothing while two naked men watch*کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را پنهانی به ژیگس، یکی از وزیران خود، در حالی که او به رختخواب می‌رود نشان می‌دهد.*(۱۸۳۰). در دهه ۱۸۳۰، اِتی به دلیل استفاده از صحنه‌هایی از تاریخ، اساطیر و ادبیات به عنوان بهانه‌ای برای نقاشی چهره‌های برهنه شهرت پیدا کرد.
ویلیام اِتی در سال ۱۷۸۷ در یورک، پسر یک آسیابان و نانوا به دنیا آمد. او از همان دوران کودکی نبوغ هنری خود را نشان داد، اما خانواده اش از نظر مالی متزلزل بودند و در سن ۱۲ سالگی مدرسه را رها کرد تا شاگرد چاپخانه‌ای در هال شود. پس از اتمام دوره کارآموزی هفت ساله خود در سن ۱۸ سالگی، با هدف تقلید از استادان قدیمی و تبدیل شدن به یک نقاش تاریخ، «با چند تکه مداد رنگی گچی» به لندن نقل مکان کرد. اِتی در اوایل سال ۱۸۰۷ در مدارس آکادمی سلطنتی پذیرفته شد. پس از یک سال تحصیل در زیر نظر نقاش پرتره معروف توماس لارنس، اِتی به آکادمی سلطنتی بازگشت و در کلاس زندگی طراحی کرد و از نقاشی‌های دیگر کپی کرد. در سال ۱۸۲۱ آکادمی سلطنتی یکی از آثار اِتی را به نمایش گذاشت، *ورود کلئوپاترا به کیلیکیا* (همچنین به عنوان پیروزی کلئوپاترا شناخته می‌شود). این نقاشی بسیار مورد استقبال قرار گرفت و بسیاری از هنرمندان همکار اِتی او را بسیار تحسین کردند. او در سال ۱۸۲۸ پیش از جان کنستبل به عنوان یک آکادمیسین سلطنتی انتخاب شد. او به دلیل توانایی‌اش در به تصویر کشیدن به درستی رنگ‌های گوشتی در نقاشی و به دلیل جذابیت در ایجاد کنتراست یا تضاد در رنگ پوست مورد احترام قرار گرفت.

پس از موفقیت *کلئوپاترا*، در دهه بعد، اِتی سعی کرد موفقیت آن را با نقاشی چهره‌های برهنه در محیط‌های کتاب مقدس، ادبی و اسطوره‌ای تکرار کند. بین سالهای ۱۸۲۰ و ۱۸۲۹ اِتی ۱۵ نقاشی را به نمایش گذاشت که ۱۴ تای آن فیگورهای برهنه را به تصویر کشیده‌اند. در حالی که برخی از نقاشی‌های برهنه توسط هنرمندان خارجی در مجموعه‌های خصوصی وجود داشت، انگلستان هیچ سنت نقاشی برهنه نداشت و نمایش و توزیع مواد برهنه برای عموم از زمان اعلامیه ۱۷۸۷ برای جلوگیری از گناه سرکوب شده بود. واکنش تند طبقه‌های پایین‌تر به نقاشی‌های برهنه او باعث نگرانی در سراسر قرن نوزدهم شد. بسیاری از منتقدان تصاویر مکرر او از برهنگی زنان را به‌عنوان ناشایست محکوم کردند. اِتی اولین هنرمند بریتانیایی بود که در مطالعات برهنگی تخصص داشت، و اگرچه پرتره‌های او از برهنگی‌های مرد عموماً مورد استقبال قرار گرفت، (پرتره‌های برهنه مرد اِتی عمدتاً از قهرمانان اساطیری و مبارزات کلاسیک بودند، ژانرهایی که در آن به تصویر کشیدن برهنگی مردانه در انگلستان قابل قبول تلقی می‌شد) از سال ۱۸۳۲ به بعد، با حملات مکرر مطبوعات، اِتی یک نقاش برجسته آثار برهنه باقی ماند، اما تلاش‌های آگاهانه ای برای انعکاس درس‌های اخلاقی در آثارش انجام داد.

ترکیب بندی
----------

زنی زره پوش که شمشیر را بر فراز مردی برهنه بلند می‌کند و زنی برهنه در کنارش ایستاده‌استبریتومارت تحویل آمورتا از افسون بوسیران، (به انگلیسی: Britomart Delivering Amoretta from the Enchantment of Busirane) هنری فوزلی (۱۸۲۴). The Faerie Queene یک موضوع بسیار محبوب بین هنرمندان بود.
"بریتومارت فری آمورت را رهایی می‌دهد"، یک صحنه از کتاب سوم "The Faerie Queene"، یک شعر حماسی تمثیلی در قرن شانزدهم نوشته ادموند اسپنسر را به تصویر می‌کشد، در این صحنه بوسیران، جادوگر شرور، آمورت زیبا (نمایانگر فضیلت پاکدامنی) را ربوده و او را تا حد مرگ شکنجه می‌کند. قهرمان زن جنگجوی بریتومارت (نمایانگر عفت و الیزابت اول) از موانع عبور کرده تا به اتاقی که آمورت در آن نگه داشته می‌شود برسد و لحظه‌ای قبل از اینکه بوسیران قادر به کشتن آمورت شود، او را می‌کشد.

«بریتومارت فری آمورت را رهایی می‌دهد» توسط اِتی برای نشان دادن فضایل عفت و شرافت در نظر گرفته شد. این تصویر لحظه‌ای را نشان می‌دهد که بوسیران توسط بریتومارت در حالی که آماده به کشتن آمورت است، متوقف می‌شود. آمورت به یک ستون سلیمانی طلاکاری شده زنجیر زده شده‌است که با نمایش‌هایی از ونوس منقش شده‌است و لباس‌هایش هنگام تقلا از روی شانه‌هایش می‌افتد. بریتومارت، زره پوش، وارد اتاق با معماری موری بوسیران می‌شود و در حالی که شمشیر خود را می‌چرخاند، کتاب جادو آغشته به خون را زیر پا می‌گذارد. بوسیران، برهنه از کمر به بالا و با شلوارهای سبک چینی و دسته‌موی چینی، به زمین می‌افتد، در حالی که تیغه اش همچنان به سمت قلب آمورت اشاره دارد.

به طرز نادری، تصویر بریتومارت با ضخامت بسیار کمی نقاشی شده‌است، به طوری که تارهای بوم نقاشی از زیر رنگ هنوز دیده می‌شوند. تاریخ‌نگار هنر الیسون اسمیت اعتقاد دارد که این احتمالاً تحت تأثیر هنرمند هنری فیوزلی بوده‌است، که تصویری از بریتومارت را با همین سبک نقاشی کرده بود.

در شعر اصلی، بوسیران تا زمان نجات آمورت، او را شکنجه داده و قلب او را در حالی که هنوز زنده بود، بیرون کشید. وقتی اِتی به نقاشی «بریتومارت فری آمورت را رهایی می‌دهد» می‌پرداخت، تعداد زیادی صحنه از جنگ و مرگ ایجاد کرده بود و بعداً وقتی مشخص شد که او از مردگان در سردخانه‌ها برای ترسیم اجساد بازدید می‌کند تا از صحت تصویرهایش از اجساد در مراحل مختلف تجزیه اطمینان حاصل کند، به درجه ای از تأیید انتقادی دست یافت. با این حال، وی از «قصابی توهین‌آمیز و طغیان‌گرانه، برخی خوشحال شده‌اند و حتی از آن لذت برده‌اند» بیزار بود و از نمایش خشونت بی‌رویه متنفر بود. به همین دلیل، در آثار اِتی، آمورت به صورت جسمانی تحت شکنجه نمایان نمی‌شود، اگرچه ترکیب او حاکی از «شکنجه سادیستی و جادوی جنسی پنهانی» است.

اگرچه در نامه‌های او نشانه‌ای قوی وجود دارد که در سال‌های ابتدایی خود تجربهٔ جنسی با یکی از مدل‌هایش داشته‌است و احتمالاً در دوره‌ای که در ونیز در سال‌های ۱۸۲۳–۱۸۲۴ بوده‌است، تجربهٔ جنسی ای دیگری داشته‌است، اما اِتی مسیحی به شدت مذهبی بوده و به عبارتی معروف از شراب و سرزندگی دوری می‌کرده‌است. الیسون اسمیت در نظر می‌گیرد که ترکیب «بریتومارت فری آمورت را رهایی می‌دهد» تلاش آگاهانه‌ای از سوی او برای تمجید از فضیلت عفت است، با ایجاد «چالشی برای برای بیننده احتمالاً مرد، … برای غلبه بر شهوت و نگاهی پاک به زنان آسیب‌پذیر داشته باشد». اِتی در طول دورهٔ حرفه‌ای خود، از استفاده از مدل‌های زن در کلاس‌های زندگی حمایت می‌کرده‌است که تا حدی منجر به جدال‌هایی شده بود و این نقاشی ممکن است برای تأکید بر این باور او باشد که «برای دل‌های پاک همه چیزها پاک است».

پانویس
------

1. ↑  تنها استثنا «کروب‌های نگهبان» بود، یک پرتره سفارشی از فرزندان ولبور الیس آگار، دومین ارل نورمنتون.
2. ↑  برهنه‌های مردانه اِتی که به‌طور عمومی به نمایش گذاشته شد، عمدتاً از قهرمانان اسطوره‌ای و مبارزات کلاسیک بودند، ژانرهایی که در آن به تصویر کشیدن برهنگی مردانه در انگلستان قابل قبول تلقی می‌شد.
3. ↑  در برخی نسخه‌ها "Busyrane".
4. ↑  مورخ هنر، سارا برنیج، پیشنهاد می‌کند که ظاهر خارجی بوسیران و اتاقش، و مفهوم تماس جنسی بین او و آمورت، تلاشی عمدی برای تأکید بر اهمیت نجات او و فضیلت بریتومارت در کشتن بوسیرانه بود.
5. ↑  پروفسور جیسون ادواردز از دانشگاه یورک در سال ۲۰۱۱ نوشت، فکر می‌کند که احتمالاً اِتی مخفیانه همجنس‌گرا بوده‌است. مسلم است که او اغلب با مردانی در حمام‌های عمومی ملاقات می‌کرد و از آنها دعوت می‌کرد تا برای او برهنه عکس بگیرند.

منابع
-----

### یادداشت

1. ↑  Farr 1958, p. 2.
2. ↑  Farr 1958, p. 4.
3. ↑  Farr 1958, p. 5.
4. ↑  Smith 1996, p. 86.
5. ↑  Gilchrist 1855, p. 31.
6. ↑  Myrone 2011, p. 47.
7. 1 2  Farr 1958, p. 15.
8. ↑  Green 2011, p. 61.
9. ↑  Burnage 2011d, p. 31.
10. ↑  Burnage 2011b, p. 118.
11. ↑  Burnage 2011c, p. 198.
12. 1 2  "About the artist". Manchester Art Gallery. Archived from the original on 11 February 2015. Retrieved 10 February 2015.
13. 1 2  Burnage 2011b, p. 32.
14. ↑  Smith 2001b, p. 53.
15. 1 2  Smith 2001b, p. 55.
16. ↑  Burnage 2011d, pp. 32–33.
17. ↑  Burnage 2011d, p. 42.
18. 1 2 3 4 5 6 7  Smith 2001a, p. 57.
19. 1 2 3 4 5  Burnage 2011b, p. 132.
20. ↑  Robinson 2007, p. 190.
21. ↑  Robinson 2007, p. 227.
22. ↑  Farr 1958, p. 50.
23. ↑  Robinson 2007, p. 466.
24. ↑  Etty, William (1 February 1849). "Autobiography in Letters Addressed to a Relative". *The Art Journal*. London: George Virtue. **1**: 37–40.

| * ن
* ب
* و
ویلیام اتی |
| --- |
| 
* *The Triumph of Cleopatra (Cleopatra's Arrival in Cilicia)* (۱۸۲۱)
* *The Combat: Woman Pleading for the Vanquished* (۱۸۲۵)
* *The Dawn of Love (Venus Now Wakes, and Wakens Love)* (۱۸۲۸)
* *The World Before the Flood* (۱۸۲۸)
* *Candaules, King of Lydia, Shews his Wife by Stealth to Gyges, One of his Ministers, as She Goes to Bed* (۱۸۳۰)
* *The Destroying Angel and Daemons of Evil Interrupting the Orgies of the Vicious and Intemperate* (۱۸۳۲)
* *جوانان در عرشه و سرخوشی در سکان کشتی* (۱۸۳۲)
* *Britomart Redeems Faire Amoret* (۱۸۳۳)
* *Preparing for a Fancy Dress Ball* (۱۸۳۵)
* *The Sirens and Ulysses* (۱۸۳۷)
* *کشتی‌گیران* (۱۸۴۰)
* *Portrait of Mlle Rachel* (۱۸۴۱–۴۷)
* *Musidora: The Bather 'At the Doubtful Breeze Alarmed'* (۱۸۴۳)

 |