سید**حسن کسائی** (زادهٔ ۳ مهر ۱۳۰۷، اصفهان – درگذشتهٔ ۲۵ خرداد ۱۳۹۱، اصفهان) موسیقیدان و نوازندهٔ نِی و سه‌تار اهل ایران بود.

زندگی‌نامه
----------

**حسن کسائی** به گفته خود در تاریخ ۳ مهر ۱۳۰۷ در خانواده‌ای تاجرپیشه به دنیا آمد. پدرش، «سید جواد کسائی» از تاجران به نام آن زمان اصفهان بود و به دلیل علاقه و انسی که با موسیقی داشت، با استادان و بزرگان آن زمان مانند سید حسین طاهرزاده، جلال‌الدین تاج اصفهانی، اکبر خان نوروزی، خاندان شهناز (شعبان‌خان، حسین آقا، علی آقا و جلیل شهناز)، غلامحسین سارنج و ادیب خوانساری رفت‌وآمد می‌نمود. به‌طوری‌که منزل آقا سید جواد، محفلی بود برای تجدید دیدار و نیز ساز و آواز استادان به نام موسیقی اصفهان. این آمد و شدها موجب شد حسن کسائی از کودکی با موسیقی آشنا شود و به مرور زمان، علاقه زیادی خصوصاً به ساز نِی پیدا کند (بعد از دیدن یک نوازنده دوره‌گرد[]) و بر آن شد تا پدر، وی را نزد مهدی نوایی ببرد.

استادها
-------

**حسن کسائی** مدتی آواز و گوشه‌های موسیقی ایران را نزد تاج اصفهانی و ادیب خوانساری آموخته و نِی را از مهدی نوایی فرا گرفت. وی هر زمان که به تهران می‌رفت از کلاس‌های ابوالحسن صبا استفاده می‌نمود.

پس از درگذشت مهدی نوایی، کسایی همچنان از همنشینی با نوازندگان اصفهانی در جهت تسلط بر نوازندگی نِی استفاده کرد. همنوازی با سازهای پرده‌داری مثل تار و سه‌تار او را بیش از پیش با گام‌های مختلف موسیقی ایرانی آشنا کرد، به صورتی که برای اولین بار دستگاه‌های چهارگاه، اصفهان، نوا و راست پنجگاه را با کوک دقیق و به صورت کامل اجرا کرد. کسایی همچنین از ابوالحسن صبا بهره‌های فراوان برد که می‌توان گفت هنر نوازندگی سه‌تار کسائی، یادگار اُنس با این هنرمند است. سه‌تار نوازی کسائی تلفیقی از ترکیب نوازندگی تار جلیل شهناز و سه‌تار ابوالحسن صبا است.

زندگی هنری
----------

**حسن کسائی** از کودکی علاقهٔ زیادی به موسیقی داشت، از سن دوازده سالگی شروع به نواختن نِی کرد و در سن سیزده سالگی به مکتب مهدی نوایی رفت (نوایی از شاگردان نایب اسدالله بود و دیگر شاگرد نوایی، حسین یاوری اصفهانی نیز اهل اصفهان بوده‌است). وی در محضر ابوالحسن صبا به نواختن ردیف‌ها پرداخت و با هنرمندانی چون خالقی، مشیر همایون و حسین محجوبی نیز می‌نواخته‌است. او کنسرت‌هایی نیز با ادیب خوانساری و اجراهایی با تاج اصفهانی داشته‌است.

نخستین اجرا
کسائی، در سن ۲۰ سالگی نخستین اجرای تکنوازی نی خود را در دستگاه همایون در تئاتر اصفهان به صحنه برد و یک سال بعد قطعه معروف سلام را در دستگاه چهارگاه ساخت که از معروف‌ترین قطعات موسیقی ایرانی به‌شمار می‌رود. این قطعه بعدها توسط حسین علیزاده در آلبوم صبحگاهی با سازبندی و ارکستراسیونی حجیم بازسازی شد.

کسائی، در سال ۱۳۲۹ برای اولین‌بار نی را به ارکستر برد و با ارکستر رادیو ارتش اصفهان همکاری خود را شروع کرد. در سال‌های بعد با ارکسترهای متعدد رادیو به سرپرستی هنرمندانی چون ابوالحسن صبا، حسین یاحقی، حبیب‌الله بدیعی، محمد میرنقیبی، همایون خرم و دیگران به فعالیت خود در این زمینه ادامه داد. در سال ۱۳۳۵ به دعوت داوود پیرنیا به برنامه گل‌ها راه یافت و تا سال ۱۳۵۷ که در گلچین هفته شرکت نمود، با این سلسله برنامه، همکاری داشت.

شروع فعالیت‌های بین‌المللی
از سال ۱۳۴۶، فضای کاری کسائی ابعادی جهانی هم پیدا می‌کند و یک صفحهٔ دورو در مایه‌های شور و ماهور از نوازندگی نی او به همراه تنبک جهانگیر بهشتی توسط کمپانی C.B.S فرانسه ضبط شده و در سال ۱۳۵۴ در نقاط مختلف جهان پخش شد. همچنین، کسائی تا سال ۱۳۵۶، برنامه‌های متعددی در جشن هنر شیراز برگزار کرد و با نوازندگان بزرگ جهان از جمله راوی شانکار، شاران رانی و بسم الله خان، دیدار کرد.

بعد از انقلاب ۱۳۵۷
بعد از انقلاب، به دلیل فضای نه چندان مناسبی که برای موسیقی ایجاد شد، وی آخرین برنامه رسمی خود را در رادیو ایران با همکاری جلیل شهناز، محمدرضا شجریان و جهانگیر ملک اجرا کرد. در این سال و تا قبل از سال ۱۳۶۱، آرشیو موسیقی رادیو اصفهان از بین رفت و کسائی هم از صدا و سیما برکنار و حقوقش قطع شد.

سفر به کشورهای دیگر
کسائی در دههٔ ۱۳۶۰، به کشورهای آلمان، انگلستان، فرانسه و هلند سفر کرد و در چند برنامه رادیویی، به اجرای برنامه پرداخت. در سال ۱۳۶۹، تندیس وی در گالری مفاخر هنری جهان در لندن نصب شد.

پس از آنکه کسائی در سال ۱۳۷۰، در جشنواره نی‌نوازان در تالار اندیشه شرکت کرد، فعالیت او دوباره رونق گرفت و در سال ۱۳۷۴، صدا و سیما مستمری وی را برقرار کرد.

در سال ۱۳۷۵ به آمریکا و کانادا سفر کرده و در محافل شعر و موسیقی شرکت کرد. در سال ۱۳۷۶ هم با تلاش محمدرضا لطفی، انجمن دوستداران موسیقی ایرانی واشینگتن، مجلس گرامی‌داشتی برای کسائی بر پا داشت.

در سال ۱۳۷۸ موفق به دریافت نشان درجه یک فرهنگ و هنر شد. همچنین در سال ۱۳۸۱، به عنوان چهرهٔ ماندگار موسیقی انتخاب و تقدیر شد.

در سال ۱۳۸۱ محمد جواد کسایی (فرزند حسن کسائی) کتاب *«از موسیقی تا سکوت»* را که حاصل نیم قرن تلاش موسیقایی حسن کسائی است، با مقدمه بیژن ترقی به بازار کتاب عرضه کرد.

تأثیرات
-------

### تأثیرات بر نی‌نوازی

حسن کسایی به نوعی از ابتدا شروع به ابداع تکنیک و پیاده کردن تمام دستگاه‌ها در ساز نِی نمود.

در گذشته صدای نِی، همراه با ناخالصی زیاد بود؛ یعنی نواختن آن به صورتی بود که تفاوت محسوسی بین صداهای اوج، بم و بم نرم نبود، ولی استاد کسایی توانست با تغییر حالت در زبان، در محل استقرار زبان، حالت لب و فرم سر نی، صدایی بسیار شفاف و بدون ناخالصی از نی تولید کند. همین پیشرفت باعث شد تا نوازندگی نی او، به رادیو راه پیدا کند. تکنوازی‌ها و همکاری با نوازندگان و خوانندگان مشهور آن زمان چون جلیل شهناز، علی تجویدی، احمد عبادی، تاج اصفهانی، ادیب خوانساری و… باعث شد تا نی هم‌ردیف سازهای دیگر قرار بگیرد.

بعد از این دوره اغلب ارکسترهای ایرانی شروع به استفاده از این ساز کردند و این احساس نیاز باعث رشد روزافزون نوازندگان نی شد که حتی امروزه به عنوان یک رشته تخصصی در دانشگاه تدریس می‌گردد.

به گفتهٔ محمدرضا لطفی، نوازندهٔ تار و منتقد موسیقی، حسن کسایی با مجموعهٔ «ردیف نی» - که در هشتاد سالگی ضبط کرده بود- نخستین اثر آموزشی برای علاقه‌مندان به نی نوازی را مدون کرده بود.

#### روش نی‌نوازی

نِی از جمله سازهایی است که در تاریخ موسیقی ایران جایگاه پرفراز و فرودی از دربار پادشاهان ساسانی تا همدم بودن با شبانان داشته؛ ولی هیچ‌گاه نتوانست قابلیت اصلی خود را نشان دهد که بتواند مانند سازهایی از قبیل عود، تار، سنتور و انواع مختلف سازهای آرشه‌ای و مضرابی جایگاه نسبتاً ثابتی در بین موسیقی‌دانان و مردم پیدا کند.

احتمالاً سادگی ساخت (که خود موجب پیدایش الگوهای غیراستاندارد و در نهایت باعث محدود شدن سطح تکنیکی نی شده بود) را بتوان عامل اصلی عدم ثبات در جایگاه اصلی نی دانست. توضیح آنکه، برای توسعه و رشد امکانات فنی و تکنیکی یک ساز، لازم است ابتدا ساختار آن، طبق الگویی دقیق و کارشناسی شده، طراحی و ساخته شود تا نواختن آن با حداکثر قابلیت اجرایی، میسر گردد. بر اساس اطلاعاتی که از ضبط اولین صفحه‌های موسیقی ایرانی در دست است، تکنیک نوازندگی سازهایی همچون تار، ویلن و کمانچه به نسبت نی در سطح بالاتری قرار دارد. تنها ضبطی که در گذشته از نی انجام شده تکنوازی و جواب آواز نایب اسدالله اصفهانی است که بنا به روایتی اولین کسی است که نی را به سبک «دندانی» می‌نواخته (هر چند خلاف این موضوع انکار ناپذیر نیست). در هر صورت می‌توان با بررسی این چند صفحه ضبط شده، سطح نوازندگی نی را در آن زمان شناخت.

### تأثیرات بر موسیقی

حسن کسائی در اصفهان سال‌ها مکتب‌دار موسیقی اصفهان در رشته‌های نی، سه‌تار و آواز بوده‌است. اگرچه بیشتر آثار حسن کسایی بداهه‌نوازی است تا موسیقی پیش ساخته، ولی امروز بخش زیادی از ضربی‌ها و حتی آوازی‌های نوازندگان نی، بهره گرفته از نوازندگی‌های اوست. کسائی در نواختن نِی ایرانی همانند نداشت و در اوقات فراغت به تکمیل سه‌تار می‌پرداخت. وی در زندگی هیچ دلبستگی‌ای به جز موسیقی نداشت. وی در شهر زادگاه خود، اصفهان در کوی عباس‌آباد زندگی می‌کرد. دیده شده بود که او حتی با لوله کردن کاغذی ساده و سوراخ کردن آن اقدام به نواختن نی می‌کرد که این در یکی از نوارهای صوتی آموزشی وی نیز بیان گردیده‌است.

حسن کسائی که از پیش‌کسوتان موسیقی سنتی به‌شمار می‌آمد، بر خلاف بسیاری از آنان ذهن و اندیشه‌ای نوگرایانه داشت و ردیف موسیقی سنتی را «وحی منزل» تلقی نمی‌کرد.

تفکرات
------

|  |  |
| --- | --- |
|  | مجموعه‌ای از گفتاوردهای مربوط به ***حسن کسائی*** در ویکی‌گفتاورد موجود است. |

کسائی از زمره موسیقیدانانی بود که کمتر حرف می‌زدند و بیشتر عمل می‌کردند. خود او می‌گفت آن‌ها که نمی‌توانند حرف‌شان را با ساز بیان کنند و «چیزی برای ارائه موسیقی ندارند، با صحبت‌های عجیب و غریب می‌خواهند خودشان را مطرح کنند.» این سخن منسوب به بتهوون است که؛ 

> آن جا که سخن بازمی‌ماند، موسیقی آغاز می‌شود.
> 
> 

کسائی می‌گفت عکس این هم صادق است.

> آن جا که موسیقی بازمی‌ماند چه سخن‌ها که آغاز نمی‌شود!
> 
> 

کسائی رواج و رونق لقب «استاد» را «ترافیک استاد» می‌نامید. چیزی که موسیقی را به راه خطا می‌کشاند.

به باور کسائی، «تقلید، هرگز کسی را به بلندای هنر نمی‌رساند. تقلید و تکرار مثل زیراکس است! شما خط میر عماد را که مثلاً پنج میلیون تومان می‌ارزد، اگر زیراکس کنید، سیصد تومان هم ارزش پیدا نمی‌کند! جوانانی که به فراگیری موسیقی می‌پردازند نیز نباید بعد از گذراندن دوره آموزشی (باز هم) صد‌در‌صد از استاد خود تقلید کنند. بلکه باید بکوشند با نو آوری، شخصیت و ذوق خود را نشان دهند.»
به باور او موسیقی پیوندی است میان خلاقیت و تکنیک، ولی تکنیک باید ابزاری باشد در خدمت خلاقیت. «در روزگار ما قضیه بر عکس شده‌است و در نتیجه، جای موسیقی حال را موسیقی قال گرفته‌است.»

آثار
----

یکی از مهم‌ترین آثار کسائی، قطعه معروف سلام در دستگاه چهارگاه است که از معروف‌ترین قطعات موسیقی ایرانی به‌شمار می‌رود. برخی از آلبوم‌های او:

* نای نی (با تنبک امیرناصر افتتاح)
* راز نی (با تنبک امیرناصر افتتاح
* از کران زنده‌رود (با تنبک امیرناصر افتتاح)
* نای جان
* یاران زنده‌رود (باصدای تاج اصفهانی)
* به اصفهان رو (باصدای تاج اصفهانی)
* شاخه گل ۶ (باصدای غلام‌حسین بنان)
* شاخه گل ۹ (باصدای غلام‌حسین بنان)
* شاخه گل ۱۶ (باصدای غلام‌حسین بنان)
* گفتگوی نی و عود (با عود شهرام میرجلالی)
* دختر گُل‌فروش (باصدای علی جهاندار)(با تنبک محمود رفیعیان )
* قصه های عشق مجنون (آلبوم)  (با تنبک محمود رفیعیان )
* اشگی برای گل ها (آلبوم) (با پیانو [فخری ملک پور]) (با تنبک محمود رفیعیان)

دیدگاه دیگران
-------------

حسن کسایی از اندک موسیقیدانان ایرانی است که معارض و مخالفی در برابر خود ندارد. منش و روش انسانی از یک سو و احساس و توانمندی هنری از سوی دیگر، او را هنرمندی مورد ستایش و احترام همگان قرار داده‌است.

محمدرضا لطفی، «نه به خود و نه به هیچ‌کس دیگر این اجازه را نمی‌دهم که از استاد حسن کسایی انتقاد کند، چرا که بررسی آثار او در حد ما نیست. این را به خاطر عشقم به حسن کسایی نمی‌گویم بلکه این به خاطر عظمت، بینش، معرفت، حال و عشق او به ایران زمین است.»
ساسان سپنتا، موسیقی‌شناس، «احراز تُن شفاف و مطلوب در محدوده‌های بَم و زیر نِی» را از ویژگی‌های بارز نوازندگی کسائی می‌داند: «تن صدای نی استاد کسائی در محدوده بم، گرم و دارای هارمونیک‌های مطلوب و غنی است.»
حسین عمومی، موسیقیدان و نی نواز، کسائی را «پایه‌گذار مکتب نی» به‌شمار می‌آورد. مکتبی که «نوازندگان بعد از او چه مستقیم و چه غیر مستقیم» از آن متأثر شده‌اند.
حسین دهلوی، موسیقیدان و آهنگساز، می‌گوید: آنچه مولوی دربارهٔ «نی» سروده، در نی کسائی به واقعیت پیوسته‌است.
پرویز یاحقی، آهنگساز و ویولن نواز، ستایش را به آن حد می‌رساند که کسائی را «استاد فرزانه تاریخ موسیقی جهان» می‌نامد.
هوشنگ ابتهاج سروده‌است: *شکایت شب هجران که می‌تواند گفت حکایت دل ما با نی کسائی کن*
فریدون توللی گفته‌است: *در نغمه اگر جلوه کند راز خدائی هم ساز عبادی خوش و هم نای کسائی*

درگذشت
------

حسن کسایی در ۲۵ خرداد ۱۳۹۱، پس از سپری‌کردن ۲ ماه در حالت کما، درگذشت. مراسم خاکسپاری وی در سکوت خبری و به صورت شبانگاهی به دلیل ممنوعیت خاکسپاری بعد از سال ۱۳۶۶ در تخت فولاد با حضور جمعی از اعضای خانواده و شاگردان وی برگزار شد و طبق وصیت او مبنی بر خاکسپاری در کنار مقبره تاج اصفهانی، پیکر وی در تخت فولاد اصفهان و در فاصله کمی از مقبره جلال‌الدین تاج اصفهانی به خاک سپرده شد.

جستارهای وابسته
---------------

* سلام صبحگاهی

پانویس
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  «زندگینامه: حسن کسایی (۱۳۰۷-)». همشهری آنلاین. ۳۰ تیر ۱۳۸۷. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۲ ژانویه ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۹ شهریور ۱۳۹۰.
2. 1 2 3 4 5  «حسن کسایی، نوازندهٔ سرشناس نی و سه تار، درگذشت». بی‌بی‌سی فارسی. ۲۵ خرداد ۱۳۹۱. دریافت‌شده در ۲۵ خرداد ۱۳۹۱.
3. ↑  فصلنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی دریچه، ویژه نامه هشتادمین سالگرد تولد استاد حسن کسایی| شماره ۱۷ | سال=۱۳۸۷| شابا= ۸۰۳۵-ISSN 1735
4. ↑  «حسن کسائی». وبگاه رسمی حسن کسائی. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۹ شهریور ۱۳۹۰.
5. 1 2 3 4 5 6  «راوی حکایت‌های نی؛ به مناسبت درگذشت حسن کسائی، نی نواز». بی‌بی‌سی فارسی. ۲۵ خرداد ۱۳۹۱. دریافت‌شده در ۲۶ خرداد ۱۳۹۱.
6. ↑
7. ↑  استاد حسن کسایی در جوار تاج‌اصفهانی آرام گرفت بایگانی‌شده در ۲۵ اوت ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine *(اصفهان فردا)*

پیوند به بیرون
--------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ حسن کسائی موجود است. |

* وبگاه رسمی حسن کسائی
* هنرنمایی استاد حسن کسایی در کنسرت سال ۱۳۵۲ در یوتیوب

| داده‌های کتابخانه‌ای ویرایش در ویکی‌داده |
| --- |
| عمومی | 
* ISNI
	+ 1
* ویاف
	+ 1
* ورلدکت

 |
| کتابخانه‌های ملی | 
* فرانسه (داده‌ها)
* اسرائیل
* ایالات متحده آمریکا

 |
| سایر | 
* کاربرد چندوجهی اصطلاحات موضوعی
* هنرمند موزیک‌برینز
* سوداک (فرانسه)
	+ 1

 |

| * ن
* ب
* و
چهره‌های ماندگار |
| --- |
| پزشکی و علوم تجربی •  مهندسی •  ریاضیات و فیزیک •  سینما •  موسیقی •  هنرهای تجسمی‏ •  ادب و فرهنگ •  الهیات‏ •  تاریخ •  جغرافیا •  فلسفه •  علوم انسانی |
| دورهٔ نخست۱۳۸۰ | 
علی نصیریان •  آذرتاش آذرنوش •  باقر آیت‌الله‌زاده شیرازی •  حسن ابراهیم‌زاده معبود •  غلامحسین ابراهیمی دینانی •  غلامرضا اعوانی •  مهری باقری •  سید محمد بلورچیان •  مهدی بهادری‌نژاد •  احمد بیرشک •  سید ضیاءالدین تابعی •  حسن تاج‌بخش •  یوسف ثبوتی •  علی درویش‌زاده •  مهدی رجبعلی‌پور •  محمدصادق رجحان •  علی زرگری •  احمد سمیعی گیلانی •  مرتضی سهرابی •  رضا سیدحسینی •  سیروس شمیسا •  علی‌اشرف صادقی •  حسن ظهور •  محمد مهروان • محمود فرشچیان •  علی کاوه •  کریم مجتهدی •  مهدی محقق •  کاظم مدیر شانه‌چی •  مرتضی مطهری •  محمدعلی معلم دامغانی •  پرویز مؤیدعهد •  بهمن یزدی صمدی •  محمود یعقوبی •  علیرضا یلدا |  |
| دورهٔ دوم۱۳۸۱ | 
سید جلال‌الدین آشتیانی •  عبدالمحمد آیتی •  گودرز احمدی •  استپان آلکسانیان •  غلامحسین امیرخانی •  پرویز جبه‌دار مارالانی •  محسن جهانگیری •  سید محمدباقر حجتی •  اصغر دادبه •  پریرخ دادستان •  رضا داوری اردکانی •  پرویز دوامی •  فضل‌الله رضا •  علی رواقی •  محمود روح‌الامینی •  حسین زمرشیدی •  محمود شاهرخی •  علی شریعتمداری •  مجتبی شمسی‌پور •  علی‌اکبر صنعتی •  علی‌اکبر غفاری •  بدرالزمان قریب •  مشفق کاشانی •  طاهره کاغذچی •  حسن کسائی •  مجید کیانی •  ابوالقاسم گرجی •  مهدی گلشنی •  فتح‌الله مجتبایی •  علی ملک‌حسینی •  بهمن مهری •  فریدون ناصری •  فرهاد ناظرزاده کرمانی •  سید مرتضی نجومی •  رضا نقشینه |
| دورهٔ سوم۱۳۸۲ | 
سید مهدی الوانی •  محمدحسن تبرائیان •  عبدالحسین حائری •  حسن حسن‌زاده آملی •  سید علی‌اکبر حسینی سردری •  محمد خوانساری •  منصور رستگار فسایی •  حمید سبزواری •  اسماعیل سعادت •  حسین شکویی •  محمد علوی مقدم •  علیرضا فیض •  علی‌محمد کاردان •  نصرالله مردانی •  محمود منصور •  سید حمید مولانا •  عبدالصمد حاج‌صمدی •  محمدحسین حلیمی •  حسین دهلوی •  جلیل شهناز •  فرهاد فخرالدینی •  محمدعلی کشاورز •  مرتضی ممیز •  رضا ملک‌زاده •  سید حسین میرشمسی •  احمد قهرمان •  مهدی بهزاد •  سیاوش شهشهانی •  ابوالحسن وفایی •  همایون هاشمی •  سید کمال‌الدین نیک‌روش •  عبدالعلی دستغیب •  علی‌اکبر موسوی موحدی •  حبیب‌الله فیروزآبادی •  عباس شریفی تهرانی •  سید علیرضا مرندی •  حسن ریاحی •  عزت‌الله انتظامی •  جلیل رسولی •  احمد آرام |
| دورهٔ چهارم۱۳۸۳ | 
عبدالحسین نوایی •  فیروز حریرچی •  امیربانو کریمی •  حسن حبیبی •  احمد منزوی •  محمد احصایی •  علی تجویدی •  حبیب‌الله آیت‌اللهی •  عباس شفیعی •  کرامت‌الله ایزدپناه •  بابا مخیر •  منوچهر وصال •  احمد مجد •  کمال‌الدین جناب •  محمدحسن گنجی •  فرخ حجت کاشانی •  محمدرضا هاشمی گلپایگانی •  سید محمود طباطبایی‌فر •  فریدون عزیزی •  علی‌محمد رنجبر •  فتح‌الله مضطرزاده  •  سعید سهراب‌پور •  برت فراگنر •  سید حسن حسینی |
| دورهٔ پنجم۱۳۸۴ | 
منوچهر آتشی •  منوچهر ستوده •  اسماعیل حاکمی والا •  جلال حجازی دهاقانی •  علی‌اکبر فرهنگی •  سید محمد موسوی بجنوردی •  فرامرز پایور •  کیخسرو خروش •  محمود جوادی‌پور •  پرویز بهرام •  امیدعلی شهنی کرم‌زاده •  عباسقلی دانشور •  محمدحسین جزیره‌ای •  احمد شیمی •  علی فضلی •  جلال‌الدین کزازی •  پرویز کردوانی •  مهدی گلابی •  عباس شفیعی •  علی‌اکبر ولایتی •  محمدقلی نادعلیان •  شهربانو عریان •  هوشنگ مرادی کرمانی •  پرویز شهریاری •  ایوان استبلین کامینسکی •  محمدجان شکوری بخارایی •  یه ئی‌لیانگ |
| دورهٔ ششم۱۳۸۵ | 
علی‌محمد حق‌شناس •  علی رضاییان •  عباسعلی عمید زنجانی •  جلیل تجلیل •  غلامحسین شکوهی •  صادق آیینه‌وند •  محمدحسین تمدن جهرمی •  افسانه صفوی •  محمد نوری •  جمشید مشایخی •  یدالله کابلی •  احمد رسول‌زاده •  مجید سمیعی •  منصور نیکخواه بهرامی •  محمود ماهرالنقش •  غلامعلی افروز •  علی موسوی گرمارودی •  هاشم رفیعی‌تبار •  غلامرضا پورمند •  علی اسلامی •  کارو لوکاس •  علی‌بابا حاجی‌زاده •  میخاییل باگالوبوف |
| دورهٔ هفتم۱۳۸۷ | 
شمس شریعت تربقان •  حسن انوری •  محمد ادریسی •  علی‌اکبر صادقی •  ارسلان قهرمانی •  محمد گلیار •  غلامعلی حداد عادل •  قیصر امین‌پور •  سید مهدی شجاعی •  داوود رشیدی •  مصطفی کمال پورتراب •  نصرالله افجه‌ای •  شکوه نوابی‌نژاد •  محمدمهدی شیخ‌جباری •  منصور طاهری انارکی •  عباس شیبانی •  ناصر سیم‌فروش •  محمدجعفر ملکوتی |
| دورهٔ هشتم۱۳۸۹ | 
باقر لاریجانی •  جواد صالحی •  فرامرز رفیع‌پور •  محمدرضا مخبر •  علی شیخ‌الاسلامی •  محمد فرهادی •  علیرضا مدقالچی •  علیرضا رهایی •  ژاله علو •  مجید انتظامی •  مسعود جعفری جوزانی •  محمد سلحشور •  رضا شعبانی •  محمود گلابچی •  سید عبادالله محمودیان •  محمدمهدی علیشاهی •  جعفر مهراد •  محمدمنصور فلامکی •  محمد دبیرمقدم •  علیرضا افتخاری •  گری کارل لگنهاوزن •  محمدعلی مولوی •  عباس اخوین |