یک نمایش عمومی از پلیمریزاسیون مرحله ای. (نقاط سفید منفرد نشان دهنده مونومرها و زنجیره های سیاه نشان دهنده الیگومرها و پلیمرها هستند) 
مقایسه وزن مولکولی در برابر نمودار تبدیل بین پلیمریزاسیون مرحله ای و پلیمریزاسیون با رشد زنجیره ای

  

پلیمریزاسیون مرحله‌ای به نوعی مکانیسم پلیمریزاسیون اشاره دارد که در آن مونومرهای دو عملکردی یا چند منظوره واکنش نشان می‌دهند تا ابتدا دایمرها، سپس تریمرها، الیگومرهای طولانی‌تر و در نهایت پلیمرهای زنجیره بلند را تشکیل دهند. بسیاری از پلیمرهای طبیعی و برخی از پلیمرهای مصنوعی با پلیمریزاسیون مرحله ای تولید می شوند، به عنوان مثال. پلی استرها، پلی آمیدها، پلی یورتان ها و غیره. با توجه به ماهیت مکانیسم پلیمریزاسیون، برای دستیابی به وزن مولکولی بالا به میزان بالایی از واکنش نیاز است. ساده‌ترین راه برای تجسم مکانیسم پلیمریزاسیون مرحله ای ، گروهی از افراد است که دست‌های خود را نگه می‌دارند تا زنجیره‌ای انسانی تشکیل دهند—هر فرد دو دست دارد (= مکان‌های واکنشی). همچنین این امکان وجود دارد که بیش از دو مکان واکنش پذیر روی یک مونومر وجود داشته باشد: در این حالت پلیمرهای شاخه دار تولید می شوند.

IUPAC اصطلاح پلیمریزاسیون مرحله ای را منسوخ می‌کند و استفاده از اصطلاحات چندافزودنی را توصیه می‌کند، زمانی که مراحل انتشار واکنش‌های افزودن هستند و هیچ مولکولی در طول این مراحل تکامل نمی‌یابد، و پلی تراکم زمانی که مراحل انتشار واکنش‌های تراکم هستند و مولکول‌ها در طول این مراحل تکامل می‌یابند.

جنبه های تاریخی
===============

  

بیشتر پلیمرهای طبیعی که در مراحل اولیه جامعه بشری به کار می روند، از نوع تراکم هستند. سنتز اولین ماده پلیمری واقعاً مصنوعی، باکلیت، توسط لئو باکلند در سال 1907، از طریق یک روش پلیمریزاسیون مرحله ای معمولی فنل و فرمالدئید، اعلام شد. پیشگام علم پلیمرهای مصنوعی، والاس کاروترز، در دهه 1930 به عنوان رهبر گروه تحقیقاتی DuPont، ابزار جدیدی برای ساخت پلی استرها از طریق پلیمریزاسیون پله‌ای رشد ایجاد کرد. این اولین واکنشی بود که با هدف خاص ایجاد مولکول های پلیمری با وزن مولکولی بالا و همچنین اولین واکنش پلیمریزاسیون که نتایج آن توسط تئوری علمی پیش بینی شده بود، طراحی و انجام شد. کاروترز یک سری معادلات ریاضی را برای توصیف رفتار سیستم های پلیمریزاسیون پله ای توسعه داد که امروزه هنوز به عنوان معادلات کاروترز شناخته می شوند. آنها با همکاری پل فلوری، یک شیمیدان فیزیک، تئوری هایی را توسعه دادند که جنبه های ریاضی بیشتری از پلیمریزاسیون مرحله ای از جمله سینتیک، استوکیومتری، و توزیع وزن مولکولی و غیره را توصیف می کند.

پلیمریزاسیون تراکمی
===================

  

"پلیمریزاسیون مرحله ای "و پلیمریزاسیون تراکمی دو مفهوم متفاوت هستند که همیشه یکسان نیستند. در واقع پلی یورتان با پلیمریزاسیون افزودنی پلیمریزه می شود (زیرا پلیمریزاسیون آن مولکول های کوچکی تولید نمی کند)، اما مکانیسم واکنش آن مربوط به پلیمریزاسیون مرحله ا

ی است.

تمایز بین "پلیمریزاسیون افزودنی" و "پلیمریزاسیون تراکمی" توسط والاس کاروترز در سال 1929 معرفی شد و به ترتیب به نوع محصولات اشاره دارد:[2][3]

* فقط یک پلیمر (اضافه)

* یک پلیمر و یک مولکول با وزن مولکولی کم (تراکم)

تمایز بین "پلیمریزاسیون مرحله ای" و "پلیمریزاسیون با رشد زنجیره ای" توسط پل فلوری در سال 1953 معرفی شد و به ترتیب به مکانیسم های واکنش اشاره دارد:[4]

* توسط گروه های عاملی (پلیمریزاسیون مرحله ای )

* توسط رادیکال آزاد یا یون (پلیمریزاسیون با رشد زنجیره ای)

انواع پلیمرهای مرحله ای
=======================

نمونه هایی از سیستم های مونومر که تحت پلیمریزاسیون مرحله ای قرار می گیرند.[5] گروه های عملکردی واکنشی برجسته می شوند.
انواع پلیمرهای مرحله ای عبارت اند از:

* پلی استر دارای دمای انتقال شیشه بالا Tg و نقطه ذوب بالا Tm، خواص مکانیکی خوب تا حدود 175 درجه سانتیگراد، مقاومت خوب در برابر حلال و مواد شیمیایی است. می تواند به صورت الیاف و فیلم وجود داشته باشد. اولی در پوشاک، نمد، طناب لاستیک و غیره استفاده می شود. دومی در نوار ضبط مغناطیسی و فیلم های درجه بالا ظاهر می شود.

* پلی آمید (نایلون) دارای تعادل خوبی از خواص است: استحکام بالا، کشش خوب و مقاومت در برابر سایش، چقرمگی خوب، مقاومت در برابر حلال مطلوب. کاربردهای پلی آمید عبارتند از: طناب، تسمه، پارچه های الیافی، نخ، جایگزین فلز در یاتاقان ها، ژاکت روی سیم برق.

* پلی یورتان می تواند به عنوان الاستومر با مقاومت سایشی خوب، سختی، مقاومت خوب در برابر گریس و کشش خوب، به عنوان الیاف با برگشت عالی، به عنوان پوشش هایی با مقاومت خوب در برابر حمله حلال و سایش و به عنوان فوم هایی با استحکام خوب، برگشت خوب و مقاومت ضربه بالا وجود داشته باشد.

* پلی اوره Tg بالا، مقاومت مناسب در برابر گریس ها، روغن ها و حلال ها را نشان می دهد. می توان از آن در آسترهای تخت کامیون، روکش پل، درزبندی و طرح های تزئینی استفاده کرد.

* پلی سیلوکسان، پلیمرهای مبتنی بر سیلوکسان در طیف گسترده ای از حالت های فیزیکی - از مایعات گرفته تا گریس ها، موم ها، رزین ها و لاستیک ها در دسترس هستند. به دلیل پایداری حرارتی کامل (به لطف سیلیکون، Si) موارد استفاده از این ماده شامل ضد کف و عوامل آزاد کننده، واشر، آب بندی، عایق کابل و سیم، مایعات داغ و مجرای گاز و غیره می باشد.

* پلی کربنات ها مواد شفاف و خود خاموش شونده هستند. آنها دارای خواصی مانند ترموپلاستی کریستالی، استحکام ضربه بالا، پایداری حرارتی و اکسیداتیو خوب هستند. آنها می توانند در ماشین آلات، صنایع خودروسازی و کاربردهای پزشکی استفاده شوند. به عنوان مثال، سایبان کابین هواپیمای F-22 Raptor از پلی کربنات با کیفیت نوری بالا ساخته شده است.

* پلی سولفیدها مقاومت فوق العاده ای در برابر روغن و حلال، نفوذ ناپذیری گاز خوب، مقاومت خوب در برابر ازن دارند. با این حال، بوی بدی دارد و استحکام کششی کم و همچنین مقاومت حرارتی ضعیفی را نشان می دهد. می توان از آن در شیلنگ های بنزین، واشرها و مکان هایی که نیاز به مقاومت در برابر حلال و مقاومت گاز دارند استفاده کرد.

* پلی اتر رفتار گرمانرم خوب، حلالیت در آب، خواص مکانیکی به طور کلی خوب، استحکام و سفتی متوسط ​​را نشان می دهد. این در اندازه‌گیری برای الیاف پنبه و مصنوعی، تثبیت‌کننده‌ها برای چسب‌ها، بایندرها و فیلم‌سازها در داروسازی استفاده می‌شود.

* رزین فنل فرمالدئید (باکلیت) مقاومت خوبی در برابر حرارت، پایداری ابعادی و همچنین مقاومت خوبی در برابر اکثر حلال ها دارد. همچنین خواص دی الکتریک خوبی را نشان می دهد. این ماده معمولاً در کاربردهای قالب‌گیری، برق، رادیو، تلویزیون و قطعات خودرو استفاده می‌شود که از خواص دی الکتریک خوب آنها استفاده می‌شود. برخی از کاربردهای دیگر عبارتند از: آغشته کردن کاغذ، لاک، لمینت های تزئینی برای پوشش دیوار.

* پلیمرهای پلی تریازول از مونومرهایی تولید می شوند که دارای هر دو گروه عاملی آلکین و آزید هستند. واحدهای مونومر توسط یک گروه 1،2،3-تریازول به یکدیگر مرتبط هستند. که توسط سیکلودافزودن 1،3 دوقطبی که سیکلودافزودن آزید-آلکین Huisgen نیز نامیده می شود، تولید می شود. این پلیمرها می توانند به شکل یک رزین قوی[8] یا یک ژل به خود بگیرند.[9] با مونومرهای اولیگوپپتید حاوی یک آلکین پایانی و آزید پایانی، پلیمر پپتیدی کلیک شده حاصل به دلیل اثر اندوپپتیدازها بر روی واحد اولیگوپپتید، تجزیه پذیر خواهد بود.[10]

###### **پلیمرهای شاخه دار**

یک مونومر با عملکرد 3 یا بیشتر باعث ایجاد انشعاب در پلیمر می شود و در نهایت یک ساختار یا شبکه متقاطع را حتی در تبدیل کسری کم تشکیل می دهد. نقطه ای که در آن یک توپولوژی درخت مانند به یک شبکه منتقل می شود به عنوان نقطه ژل شناخته می شود زیرا با تغییر ناگهانی ویسکوزیته سیگنال می شود. یکی از قدیمی ترین به اصطلاح گرماسخت ها به نام باکلیت شناخته می شود. همیشه این آب نیست که در پلیمریزاسیون مرحله ای آزاد می‌شود: در متاتز دی ان غیر حلقوی یا ADMET، دی‌ن‌ها با از دست دادن اتن پلیمریزه می‌شوند.

سینتیک
======

سینتیک و سرعت پلیمریزاسیون مرحله ای را می توان با استفاده از مکانیزم پلی استریفیکاسیون توصیف کرد. استری سازی ساده یک فرآیند کاتالیز شده با اسید است که در آن پروتونه شدن اسید با برهمکنش با الکل برای تولید یک استر و آب دنبال می شود. با این حال، چند فرض لازم برای این مدل جنبشی وجود دارد. اولین فرض این است که آب (یا هر محصول تراکم دیگری) به طور موثر حذف شده است. ثانیا، واکنش‌های گروه عملکردی مستقل از طول زنجیره هستند. در نهایت، فرض بر این است که هر مرحله فقط شامل یک الکل و یک اسید است.

توزیع وزن مولکولی در پلیمریزاسیون خطی
=====================================

محصول پلیمریزاسیون مخلوطی از مولکول های پلیمری با وزن های مولکولی متفاوت است. به دلایل نظری و عملی، بحث درباره توزیع وزن‌های مولکولی در پلیمریزاسیون بسیار جالب است. توزیع وزن مولکولی (MWD) توسط فلوری با یک رویکرد آماری مبتنی بر مفهوم واکنش‌پذیری برابر گروه‌های عاملی استخراج شده است.[1]

**احتمال**

پلیمریزاسیون مرحله‌ای ک فرآیند تصادفی است، بنابراین ما می‌توانیم از آمار برای محاسبه احتمال یافتن یک زنجیره با واحدهای ساختاری x ("x-mer") به عنوان تابعی از زمان یا تبدیل استفاده کنیم.

{\displaystyle {\ce {{{\mathit {x}}AA}+{\mathit {x}}BB->AA-(BB-AA)\_{{\mathit {x}}-1}-BB}}}

{\displaystyle {\ce {{\mathit {x}}AB->A-(B-A)\_{{\mathit {x}}-1}-B}}}

احتمال اینکه یک گروه عملکردی 'A' واکنش نشان داده باشد

{\displaystyle p^{x-1}\,}

احتمال یافتن A بدون واکنش

{\displaystyle (1-p)\,}

ترکیب دو معادله فوق منجر به.

{\displaystyle P\_{x}=(1-p)p^{x-1}\,}

جایی که Px احتمال یافتن زنجیره‌ای است که طول آن x واحد است و یک A بدون واکنش نشان می‌دهد. با افزایش x احتمال کاهش می یابد.

**توزیع کسر عدد**

منحنی توزیع عدد-کسری برای پلیمریزاسیون خطی. قطعه 1، p=0.9600; نمودار 2، p=0.9875; نمودار 3، p=0.9950.
توزیع کسر عددی کسر x-mers در هر سیستمی است و برابر با احتمال یافتن آن در محلول است.

{\displaystyle {\frac {N\_{x}}{N}}=(1-p)p^{x-1}\,}

  

که در آن N تعداد کل مولکول های پلیمری موجود در واکنش است.[14]

**توزیع کسر وزنی**

توزیع کسر وزنی کسر x-mers در یک سیستم و احتمال یافتن آنها بر حسب کسر جرمی است.[1]

{\displaystyle {\frac {W\_{x}}{W\_{o}}}={\frac {xN\_{x}M\_{o}}{N\_{o}M\_{o}}}={\frac {xN\_{x}}{N\_{o}}}=x{\frac {N\_{x}}{N}}{\frac {N}{N\_{o}}}}

یادداشت:

Mo جرم مولی واحد تکرار است،

No تعداد اولیه مولکول های مونومر است،

و N تعداد گروه های عاملی واکنش نداده است

جایگزینی از معادله کاروترز:

{\displaystyle X\_{n}={\frac {1}{1-p}}={\frac {N\_{o}}{N}}}

اکنون می توانیم به دست آوریم:

{\displaystyle {\frac {W\_{x}}{W\_{o}}}=x(1-p)^{2}p^{x-1}\,}

**PDI**

شاخص پلی پراکندگی (PDI)، اندازه گیری توزیع جرم مولکولی در یک نمونه پلیمری معین است.

{\displaystyle PDI={\frac {M\_{w}}{M\_{n}}}}

با این حال، برای پلیمریزاسیون مرحله ای، می‌توان از معادله کاروترز برای جایگزینی و تنظیم مجدد این فرمول به شکل زیر استفاده کرد.

{\displaystyle PDI=1+p\,}

بنابراین، در مرحله رشد زمانی که p=1، آنگاه PDI=2 است.

کنترل وزن مولکولی در پلیمریزاسیون خطی
=====================================

**نیاز به کنترل استوکیومتری**

دو جنبه مهم با توجه به کنترل وزن مولکولی در پلیمریزاسیون وجود دارد. در سنتز پلیمرها، معمولاً فرد علاقه مند به بدست آوردن محصولی با وزن مولکولی بسیار خاص است، زیرا خواص پلیمر معمولاً به وزن مولکولی بسیار وابسته است. وزن مولکولی بالاتر یا کمتر از وزن مورد نظر به همان اندازه نامطلوب است. از آنجایی که درجه پلیمریزاسیون تابعی از زمان واکنش است، وزن مولکولی مورد نظر را می توان با خاموش کردن واکنش در زمان مناسب به دست آورد. با این حال، پلیمر به‌دست‌آمده از این طریق ناپایدار است، زیرا منجر به تغییر وزن مولکولی می‌شود، زیرا انتهای مولکول پلیمر حاوی گروه‌های عاملی است که می‌توانند بیشتر با یکدیگر واکنش نشان دهند.

با تنظیم غلظت دو مونومر به گونه ای که کمی غیر استوکیومتری باشند از این وضعیت جلوگیری می شود. یکی از واکنش دهنده ها به مقدار جزئی وجود دارد. سپس پلیمریزاسیون تا نقطه ای پیش می رود که در آن واکنش دهنده به طور کامل مصرف می شود و پلیمریزاسیون بیشتر امکان پذیر نیست و پلیمر در برابر تغییرات وزن مولکولی بعدی پایدار است.

روش دیگر برای دستیابی به وزن مولکولی مورد نظر، افزودن مقدار کمی مونومر تک عاملی است. مونومر تک عملکردی، که اغلب به عنوان درپوش زنجیری از آن یاد می شود، پلیمریزاسیون مونومرهای دو عملکردی را کنترل و محدود می کند، زیرا پلیمر در حال رشد، انتهای زنجیره ای را بدون گروه های عاملی ایجاد می کند و بنابراین قادر به واکنش بیشتر نیست.

**جنبه های کمی**

برای کنترل مناسب وزن مولکولی پلیمر، عدم تعادل استوکیومتری مونومر دو عملکردی یا مونومر تک عملکردی باید دقیقاً تنظیم شود. اگر عدم تعادل غیراستوکیومتری خیلی بزرگ باشد، وزن مولکولی پلیمر خیلی کم خواهد بود. درک اثر کمی عدم تعادل استوکیومتری واکنش دهنده ها بر وزن مولکولی مهم است. همچنین، این امر برای دانستن اثر کمی ناخالصی‌های واکنشی که ممکن است در ابتدا در مخلوط واکنش وجود داشته باشد یا در اثر واکنش‌های جانبی نامطلوب ایجاد شده‌اند، ضروری است. ناخالصی‌های دارای گروه‌های عاملی A یا B ممکن است وزن مولکولی پلیمر را به شدت کاهش دهند، مگر اینکه حضور آنها از نظر کمی در نظر گرفته شود.

به طور مفیدتر، عدم تعادل استوکیومتری دقیقاً کنترل شده واکنش دهنده ها در مخلوط می تواند نتیجه مطلوب را ارائه دهد. به عنوان مثال، بیش از دی آمین بیش از یک کلرید اسید در نهایت یک پلی آمید با دو گروه انتهایی آمین تولید می کند که وقتی کلرید اسید کاملاً مصرف می شود قادر به رشد بیشتر نیستند. این را می توان در بسط معادله کاروترز به صورت زیر بیان کرد:

{\displaystyle X\_{n}={\frac {(1+r)}{(1+r-2rp)}}}

که r نسبت تعداد مولکول های واکنش دهنده ها است.

{\displaystyle r={\frac {N\_{AA}}{N\_{BB}}}}

معادله بالا همچنین می تواند برای یک افزودنی تک عملکردی استفاده شود که به شرح زیر است:

{\displaystyle r={\frac {N\_{AA}}{(N\_{BB}+2N\_{B})}}}

که در آن NB تعداد مولکول های تک عملکردی اضافه شده است. ضریب 2 در مقابل NB ضروری است زیرا یک مولکول B همان اثر کمی یک مولکول B-B اضافی را دارد.

پلیمریزاسیون چند زنجیره ای
==========================

یک مونومر با عملکرد 3 دارای 3 گروه عاملی است که در پلیمریزاسیون شرکت می کنند. این باعث ایجاد انشعاب در یک پلیمر می شود و در نهایت ممکن است یک ماکروساختار متقاطع ایجاد کند. نقطه ای که این شبکه سه بعدی سه بعدی در آن شکل می گیرد به عنوان نقطه ژل شناخته می شود که با تغییر ناگهانی ویسکوزیته نشان داده می شود.

یک فاکتور عملکرد عمومی تر fav برای پلیمریزاسیون چند زنجیره ای تعریف شده است، به عنوان میانگین تعداد گروه های عاملی موجود در هر واحد مونومر. برای سیستمی که ابتدا مولکول های N0 و تعداد معادل دو گروه عملکرد A و B دارد، تعداد کل گروه های عاملی N0fav است.

{\displaystyle f\_{av}={\frac {\sum N\_{i}\cdot f\_{i}}{\sum N\_{i}}}}

یک مونومر با عملکرد 3 دارای 3 گروه عاملی است که در پلیمریزاسیون شرکت می کنند. این باعث ایجاد انشعاب در یک پلیمر می شود و در نهایت ممکن است یک ماکروساختار متقاطع ایجاد کند. نقطه ای که این شبکه سه بعدی سه بعدی در آن شکل می گیرد به عنوان نقطه ژل شناخته می شود که با تغییر ناگهانی ویسکوزیته نشان داده می شود.

و معادله کاروترز اصلاح شده است

{\displaystyle x\_{n}={\frac {2}{2-pf\_{av}}}}

p برابر است با :{\displaystyle {\frac {2(N\_{0}-N)}{N\_{0}\cdot f\_{av}}}}

پیشرفت در پلیمر های مرحله ای
============================

نیروی محرکه در طراحی پلیمرهای جدید، چشم انداز جایگزینی سایر مصالح ساختمانی، به ویژه فلزات، با استفاده از پلیمرهای سبک وزن و مقاوم در برابر حرارت است. از مزایای پلیمرهای سبک می توان به موارد زیر اشاره کرد: استحکام بالا، مقاومت در برابر حلال و شیمیایی، کمک به انواع کاربردهای بالقوه مانند قطعات الکتریکی و موتور در قطعات خودرو و هواپیما، پوشش روی ظروف پخت و پز، روکش و برد مدار دستگاه های الکترونیکی و میکروالکترونیکی و غیره. زنجیره های پلیمری مبتنی بر حلقه های معطر به دلیل استحکام باند بالا و زنجیره های پلیمری سفت و سخت مطلوب هستند. وزن مولکولی بالا و اتصال عرضی به همین دلیل مطلوب است. دوقطبی-دوقطبی قوی، برهمکنش های پیوند هیدروژنی و بلورینگی نیز مقاومت حرارتی را بهبود می بخشد. برای به دست آوردن استحکام مکانیکی مطلوب، وزن مولکولی به اندازه کافی بالا لازم است، با این حال، کاهش حلالیت یک مشکل است. یک رویکرد برای حل این مشکل، معرفی برخی از پیوندهای انعطاف پذیر مانند ایزوپروپیلیدین، C=O و SO است.

با استفاده از یک مونومر یا کومونومر مناسب، وارد زنجیره پلیمری سفت و سخت شوید. رویکرد دیگر شامل سنتز الیگومرهای تله‌کلیک واکنش‌دهنده حاوی گروه‌های انتهایی عملکردی است که قادر به واکنش با یکدیگر هستند، پلیمریزاسیون الیگومر وزن مولکولی بالاتری را ایجاد می‌کند که به آن گسترش زنجیره می‌گویند.

**پلی اتر معطر**

پلیمریزاسیون جفت اکسیداتیو بسیاری از فنل های 2،6-دیگر جانشین شده با استفاده از یک کمپلکس کاتالیزوری از نمک مس و آمین، پلی اترهای معطر را تشکیل می دهد که به طور تجاری به عنوان پلی (p-phenylene oxide) یا PPO نامیده می شود. Neat PPO به دلیل ویسکوزیته مذاب بالا کاربرد تجاری کمی دارد. محصولات موجود آن ترکیبی از PPO با پلی استایرن با ضربه بالا (HIPS) است.

  

**پلی اتر سولفون**

پلی اتر سولفون (PES) همچنین به عنوان پلی اترکتون، پلی سولفون شناخته می شود. این ماده با جایگزینی آروماتیک هسته دوست بین دی هالیدهای معطر و نمک های بیسفنولات سنتز می شود. پلی اتر سولفون ها تا حدی کریستالی هستند و در برابر طیف وسیعی از محیط های آبی و آلی بسیار مقاوم هستند. آنها برای سرویس مداوم در دمای 240-280 درجه سانتیگراد رتبه بندی شده اند. پلی کتون ها در زمینه هایی مانند خودروسازی، هوافضا، عایق کابل برق-الکترونیک کاربرد دارند.

  

  

**پلی سولفیدهای معطر**

پلی (p-phenylene sulfide) (PPS) با واکنش سولفید سدیم با p-dichlorobenzene در یک حلال قطبی مانند 1-methyl-2-pyrrolidinone (NMP) سنتز می شود. ذاتاً در برابر شعله مقاوم است و در برابر شرایط آلی و آبی پایدار است. با این حال، تا حدودی به اکسیدان ها حساس است. کاربردهای PPS شامل خودرو، اجزای اجاق مایکروویو، پوشش ظروف پخت و پز در صورت ترکیب با پلیمرهای فلوروکربن و پوشش‌های محافظ برای دریچه‌ها، لوله‌ها، سلول‌های الکتروموتور و غیره است.[18]

  

  

**پلی آمید معطر**

پلی آمیدهای معطر با واکنش دی انیدریدها با دی آمین ها، به عنوان مثال، انیدرید پیروملیتیک با p-phenylenediamine سنتز می شوند. همچنین می توان با استفاده از دی ایزوسیانات ها به جای دی آمین ها این کار را انجام داد. ملاحظات حلالیت گاهی اوقات استفاده از نیمه اسید-نیم استر دیانی هیدرید را به جای خود دی هیدرید پیشنهاد می کند. پلیمریزاسیون به دلیل حل نشدن پلی آمیدها با یک فرآیند دو مرحله ای انجام می شود. مرحله اول یک پلی (اسید آمیک) با وزن مولکولی بالا محلول و قابل ذوب را در یک حلال آپروتیک قطبی مانند NMP یا N,N-دی متیل استامید تشکیل می دهد.

  

  

  

**رویکرد الیگومر تله‌کلیک**

روش الیگومر تله‌کلیک معمولاً در وزن مولکولی 50-3000 است. واکنش دهنده تک عملکردی نه تنها پلیمریزاسیون را محدود می کند، بلکه الیگومر را با گروه های عاملی می پوشاند که قادر به واکنش های بعدی برای رسیدن به پخت الیگومر هستند. برای این منظور از گروه های عاملی مانند آلکین، نوربورن، مالیمید، نیتریت و سیانات استفاده شده است. آلکین، نیتریل، و الیگومرهای با پوشش انتهایی سیانات می توانند تحت سیکلوتیمریزاسیون قرار گیرند و ساختارهای معطر ایجاد کنند.

همچنین ببینید
=============

Conducting polymer

Fire-safe polymers

Liquid crystal polymer

Random graph theory of gelation

Thermosetting plastic

منابع
=====

1. Cowie JM, Arrighi V (2008). Polymers: Chemistry and Physics of Modern Materials (3rd ed.). CRC Press.
2. Carothers WH (1929). "Studies on Polymerization and Ring Formation. I. An Introduction to the General Theory of Condensation Polymers". Journal of the American Chemical Society. 51 (8): 2548–2559. doi:10.1021/ja01383a041.
3. Flory PJ (1953). Principles of Polymer Chemistry. Cornell University Press. p. 39. ISBN 0-8014-0134-8.
4. Selke SE, Culter JD, Hernandez RJ (2004). Plastics packaging: Properties, processing, applications, and regulations. Hanser. p. 29. ISBN 1-56990-372-7.
5. Schamboeck V, Iedema PD, Kryven I (February 2019). "Dynamic Networks that Drive the Process of Irreversible Step-Growth Polymerization". Scientific Reports. 9 (1): 2276. doi:10.1038/s41598-018-37942-4. PMC 6381213. PMID 30783151.
6. Seymour R (1992). Polymer Chemistry An Introduction. Marcel Dekker, Inc. ISBN 978-0-8247-8719-6.
7. Mark HF, Bikales NM, Overberger CG, Menges G (1988). Encyclopedia of Polymer Science and Engineering. New York: Wiley-Interscience.
8. Wan L, Luo Y, Xue L, Tian J, Hu Y, Qi H, et al. (2007). "Preparation and properties of a novel polytriazole resin". J. Appl. Polym. Sci. 104 (2): 1038–1042. doi:10.1002/app.24849.
9. Li Y, Wan L, Zhou H, Huang F, Du L (2013). "A novel polytriazole-based organogel formed by the effects of copper ions". *Polym. Chem*. **4** (12): 3444–3447. doi:10.1039/C3PY00227F.
10. van Dijk M, Nollet ML, Weijers P, Dechesne AC, van Nostrum CF, Hennink WE, et al. (October 2008). "Synthesis and characterization of biodegradable peptide-based polymers prepared by microwave-assisted click chemistry". Biomacromolecules. 9 (10): 2834–43. doi:10.1021/bm8005984. PMID 18817441.
11. Gnanou Y, Fontanille M (2007). *Organic and Physical Chemistry of Polymers*. Wiley. ISBN 978-0-471-72543-5.
12. Flory P (1990). Principles of Polymer Chemistry. Cornell University Press. pp. 321–322. ISBN 9780801401343.
13. Odian G (1991). Principles of polymerization. John Wiley& Sons, INC. ISBN 978-0-471-61020-5.
14. Stockmayer W (1952). "Molecular distribution in condensation polymers". Journal of Polymer Science. IX (1): 69–71. Bibcode:1952JPoSc...9...69S. doi:10.1002/pol.1952.120090106.
15. Stevens M (1990). Polymer Chemistry An Introduction. Oxford University Press. ISBN 978-0195057591.
16. Wallace Carothers (1936). "Polymers and polyfunctionality". Transactions of the Faraday Society. 32: 39–49. doi:10.1039/TF9363200039.
17. Rogers ME, Long TE, Turners SR. Synthetic methods in step-growth polymers. Wiley-Interscience.
18. Walton D, Phillip L (2000). Polymers. Oxford Univ Pr on Demand. ISBN 978-0-19-850389-7.

1. ↑   `{{cite book}}`: Empty citation (help)