کاخ تچر، دو کتیبه پهلوی از شاپور سکانشاه (برادر شاپور دوم)، بر جزر درگاه ایوان شمالی.  
در یکی از این کتیبه‌ها نام ساسانی تخت جمشید یعنی صد ستون (ست ستون) آورده شده‌است که بعدها به هزار ستون و چهل منار تحریف شده‌است.
**کتیبهٔ شاپور در سکانشاه** بر روی ستونی در مدخل جنوبی کاخ تچر در تخت جمشید در سال ۱۸۱۱ میلادی دو کتیبه به زبان پهلوی کشف گردید. کتیبهٔ اول دارای ۱۲ سطر و از شاپور سکانشاه فرمانروای سکانشاه، پسر هرمز دوم و برادر شاپور دوم و دیدارش از صد ستون تخت جمشید نگاشته شده‌است. در آغاز کتیبه تاریخ نگارش آن ماه اسفندارمد از سال دوم پادشاهی شاپور ذکر شده که برابر با ۳۱۱ میلادی است.

بر سنگ‌های کاخ تچر یادگارهایی از ادوار گوناگون موجود است که از همه کهن‌تر دو سنگ نوشته است که به زبان پهلوی ساسانی و در زمان فرمانروایی شاپور دوم حک شده‌است. 

نوشتار پهلوی: 

> māh Spēndmat apar sāl do mazdēsn bag Šahpuhr šāhān šāh Ērān
> 
> 
> u anērān kē čitr hač yazdān pat hān jāvar ka Šahpuhr Sakān šāh Hind
> Sakastān u Turgēstān tāk drayāb danb pus mazdēsn bag Ohrmazd šāhān šah Ērān u anērān
> kē čitr hač yazdān hač dar ōyšān bagān namāč burt u pat ēn rās i apar
> Staxr andar ō Sakastān šut u pat kirpakih ētar ō Satistūn āmat uš
> nān andar im xānak xvart uš Warhahrān i Naxw ohrmazd Sakastān handarzpat
> u Narsy i magug i warāzān u dēn i Rēw Mitrān ī zarang šatrap ud Narsy ī dapir
> u apārīk pārsāzāt u sakāzāt u zarangakān u frēstak hač hamak pat kost u šatryār apāk
> būt hēnd uš vuzurg šātīh kart u-š yazdān kartakān framāt kartan uš
> pitar ud niyākān āfrīn kart uš šahpuhr šāhān šāh
> āfrin kart uš xwēš āfrin kart uš ōy ič āfrīn kart kē ēn mān kart
> yazat yād
> 
> 
> 

ترجمه فارسی: 

> در ماه اسپندارمد، در دومین سال پادشاهی مزداپرست، بغ شاپور، شاهان شاه ایران و انیران (غیر ایران) که چهر از ایزدان دارد، هنگامی که شاپور سکانشاه، فرمانروای هند، سکستان(سیستان) و تورستان تا به مرز دریا (دریای عمان)، پور مزداپرست بغ هرمزد، شاهان شاه ایران و انیران، که چهر از ایزدان دارد، روانه شد (سال ۳۱۱ میلادی)، با درود فراوان از درگاه مهست همایون، وی از این راه، میان استخر و سکستان، روانه شد و به نیکویی در اینجا (سدستون یعنی تخت جمشید) فرود آمد. آنگاه وی در این بنا خوراک خورد. همراه او بهرام پسر نهوهرمزد، اندرزبد سکستان، نرسه مغ(موبد)(از خاندان)ورازان، وین(پسر)مهران شهربان زرنگ، نرسه دبیر و دیگر اسوران پارسی و سکستانی و زرنگیان و فرستادگانی از کوست نیمروز و هند نیز بودند. وی جشنی بزرگ برپا کرد و آیین‌های دینی برپا کرد. روان‌ پدر و نیاکانش را آفرین کرد و شاپور شاهان شاه را آفرین کرد و خویش را آفرین کرد و آفرین کرد کسی را که این مان(بنا)را کرد(ساخت). یزدان یار باد.
> 
> 

شانزده سال بعد از نقر این نوشته شاپور سکانشاه، سلوکوس نامی را برای بازدید آن فرستاد که وی آن را دیده و کتیبه‌ای دیگر نزدیک آن کند. از این دو کتیبه به خوبی برمی‌آید که در میانه دوره ساسانیان نام اصلی تخت جمشید (پارسه) دیگر به کار نمی‌رفته و آن را صد ستون می‌خوانده‌اند.

پانویس
------

1. ↑  تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام، ص ۹۴ و ۹۵
2. ↑  تورج دریایی. "سنگنبشته شاهپور سکانشاه در پارسه". *ساسانیکا* (به انگلیسی). Archived from the original on 8 July 2018. Retrieved 7 July 2018.

منابع
-----

* تفضلی، احمد، و به کوشش آموزگار، ژاله. تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام. تهران: انتشارات سخن، ۱۳۷۶ شابک ‎۹۶۴−۵۹۸۳−۱۴−۲
* علیرضا شاهپور شهبازی، «کاخ اختصاصی داریوش (معروف به تچر)»، *راهنمای مستند تخت جمشید*، به کوشش سفیران.، شیراز: بنیاد پژوهشی پارسه-پاسارگاد

|  |  |
| --- | --- |
| آیکون خرد | این یک مقالهٔ خرد تاریخ است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. |