recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**آندره اوژن بلوندل** (فرانسوی: André-Eugène Blondel‎ زاده ۲۸ اوت ۱۸۶۳ - مرگ ۱۵ نوامبر ۱۹۳۸) یک مهندس فرانسوی و فیزیکدان بود. او مخترع نوسان‌نگار الکترومکانیکی و یک سیستم واحدهای نورسنجی برای اندازه‌گیری است.

زندگی
-----

بلوندل در شومون، اوت مارن فرانسه به دنیا آمد پدر او یک بازپرس از یک خانواده قدیمی در شهر دیژون بود. او بهترین دانش آموز شهر در میان هم دوره ای‌هایش بود. او به مدرسه ملی پل‌ها و جاده‌ها رفت و برای اولین بار در کلاس خود در سال ۱۸۸۸ فارغ‌التحصیل شد. او به عنوان یک مهندس خدمات فانوس‌های دریایی و چراغ استخدام شد تا زمانی که در سال ۱۹۲۷ به عنوان بازرس کلاس اول بازنشسته شد. او استاد برق مدرسهٔ پل‌ها و بزرگراه‌ها و دانشکده معدن در پاریس شد.
خیلی زود او فلج شد که او را ۲۷ سال خانه‌نشین کرد اما هرگز دست از کار برنداشت.
در سال ۱۸۹۳ به دنبال حل مشکل سنکرون سازی کامل از نظریهٔ ماری آلفرد در کورنو استفاده کرد و شرایطی را بدست آورد که در آن منحنی ترسیم شده توسط دستگاهی با سرعت بالا تغییرات حقیقی پدیده‌های فیزیکی مورد مطالعه را دنبال می‌کرد.

بلوندل نظریهٔ یکسوکننده با الکترود نامتقارن را ارائه داد. او نشان داد سه نوع قوس الکتریکی داریم:قوس اصلی ویلیام دادل، قوس ثانویهٔ ولادیمیر پولسن و تخلیهٔ جانشینی نوسانی

در سال ۱۸۹۲ کتابی در بارهٔ مطالعهٔ اتصال ژنراتور سنکرون به خط انتقال منتشر کرد.

در سال ۱۸۹۴ پیشنهاد استفاده از واحد اندازه‌گیری لومن و دیگر واحدهای اندازه‌گیری در نورسنجی بر اساس متر و ژول و شمع را داد.

در سال ۱۸۹۹ کتابی تحت عنوان «نظریهٔ تجربی ماشین سنکرون» شمل نظریهٔ پایهٔ واکنش آرمیچر (عرضی و طولی) منتشر کرد؛ که به‌طور گسترده برای بررسی ماشین‌های جریان متناوب قطب برجسته مورد استفاده قرار گرفت.\

در سال ۱۹۰۹ روی پروژهٔ احداث اولین خط انتقال بلند جریان متناوب کار کرده‌است. در این پروژه بزرگ ۳۰۰٫۰۰۰ اسب بخار از نیروگاه برق آبی جنسیات بر رود رون، به صورت انرژی الکتریکی به پاریس بیش از ۳۵۰ کیلومتر با استفاده از سیستم چند فاز با ولتاژ ۱۲۰ کیلو ولت انتقال می‌یافت.
حدود سال ۱۹۲۰ او واحدهای فوت و استیل را ابداع کرد.

منابع
-----

1. 1 2  See Académie de Poitiers
2. 1 2 3 4 5 6  See IEEE Industry Applications Magazine May–June 2004
3. 1 2  See Hebrew University of Jerusalem
4. ↑  Parry Moon. "System of photometer concepts", in the *Journal of the Optical Society of America*, volume 32, number 6 (June 1942). – Page 355: "The lumen was proposed by Blondel in 1894 and is now universally accepted. The names, phot and stilb were likewise coined by Blondel (1921) and are in general use on the Continent."

* آندره اوژن بلوندل - مهندس و دانشمند فرانسوی by Gerard-Andre Capolino in IEEE Industry Applications Magazine, May/June 2004. Accessed June 2008
* آندره اوژن بلوندل  بایگانی‌شده در ۱۵ مه ۲۰۰۸ توسط Wayback Machine Institute of Chemistry at The Hebrew University of Jerusalem. Published on April 17, 2003. Accessed June 2008
* برخی از پرتره - آندره اوژن بلوندلAcadémie de Poitiers, France. Accessed June 2008 (French)

|  |  |
| --- | --- |
| آیکون خرد | این یک مقالهٔ خرد مهندسی برق است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. |
**شب بخیر کوچولو** یکی از معروف‌ترین برنامه‌های رادیویی ویژهٔ کودکان در ایران است که از رادیو ایران پخش می‌شود.

تاریخچه
-------

«شب بخیر کوچولو» تیرماه سال ۶۹ برای اولین بار پخش و ماندگار شد. ساعد باقری، طراح این برنامه بود.
ساعد باقری در سال ۶۸ و پس از مدتی فعالیت در برنامه‌های پژوهشی، مدیر گروه کودک و نوجوان رادیو شد.

باقری در خصوص ایده ساخت این برنامه می‌گوید: «آن زمان رادیو سه برنامه کودک و نوجوان داشت. برنامه ساعت ۷ و نیم صبح که مخصوص مدرسه رفتن بچه‌ها بود، برنامه ساعت ۱۰ صبح که برنامه خردسالان بود و یک برنامه نوجوان که عصر و بعد از پایان مدارس پخش می‌شد. گروه کودک ساعتی را پیشنهاد کرد که شب در اختیار این گروه قرار بگیرد؛ یعنی ساعت یک ربع به ۹ تا ۹ شب.» آنچه ابتدا برای این برنامه پیشنهاد شده بود بخش‌های مختلف داشت. از بازی تا چیستان؛ اما باقری پیشنهاد دیگری داشت و درخواست کرد به دلیل ساعت خواب کودکان این برنامه فقط قصه باشد و لالایی: «من گفتم برنامه ای می‌خواهم که ساختش ساده باشد. یک قصه که بچسبد به لالایی. چیستان و بازی آن ساعت ذهن بچه‌ها را درگیر می‌کند و نمی‌گذارد بخوابند در صورتی که آن ساعت، ساعت خواب بچه هاست. مدیر آن زمان رادیو استقبال کرد و گفت این درخواست پدر و مادرهاست و بالاخره پیشنهاد تصویب شد.» بلافاصله پس از تصویب پیشنهاد سفارش شعر لالایی و قصه‌ها آغاز شد.

شعر
---

مقالهٔ اصلی: گنجشک لالا
برای تیتراژ این برنامه به «مصطفی رحماندوست» سفارش شعر داده شد. وی با توجه به زمان پخش برنامه، هفت یا هشت قطعه شعر سرود و به شورای موسیقی رادیو تحویل داد که ۲ قطعه شعرِ لالایی انتخاب و در نهایت شعر لالایی گنجشک لالا انتخاب شد.

گوینده
------

برای قصه گویی از چند نفر مانند کسانی که قبلا در کانون پرورش فکری بودند و قصه می گفتند تست گرفتند. در تست اولیه حدود 10 نفر برگزیده شدند. آن زمان کمیته تخصصی کودک و نوجوان وجود نداشت تا تشخیص دهند چه کسی صدا و لحنش برای قصه گویی مناسب است.
حدود 10 کودک هم از مهدکودک به استودیو آوردند تا قصه ها را گوش کنند. نفر سومی که تست داد مریم نشیبا بود. تا شروع کرد به قصه گفتن، همان اوایل، یکی از بچه ها روی صندلی چرت زد و قصه که به میانه رسید، چشمان همه آنها سنگین شده بود.
ساعد باقری در خصوص انتخاب مریم نشیبا می‌گوید: «توان بالای قصه گویی و صدای بسیار زیبا و ارتباطی که با کودکان برقرار می کرد باعث شد با فاصله بسیار از بقیه نفر اول باشد و ما او را انتخاب کردیم.»

نویسندگان
---------

از جمله نویسندگانی که با این برنامه همکاری داشتند : چیستا یثربی، صفیه افکاری، رویا ولی زاده، افشین علا، مرجان کشاورزی آزاد، مهشید تهرانی، زهرا خراسانی.

منابع
-----

1. 1 2 3 4 5 6  خدامی، یگانه (یک‌شنبه ۷ مهر ۱۳۹۸). «یادی از «شب بخیر کوچولو»، یکی از نوستالژیک ترین برنامه های کودک دهه های 60 و 70: گنجشک لالا، مهتاب لالا». روزنامه ایران شماره ۷۱۶۸. دریافت‌شده در ۲۴ آوریل ۲۰۲۳. تاریخ وارد شده در `|تاریخ=` را بررسی کنید (کمک)
2. ↑  ««گنجشک لالا، مهتاب لالا…» تولد 60سالگی مصطفی رحماندوست، همراه همیشهٔ بچه‌های ایران‌زمین». *خبرگزاری ایسنا*. ۱ تیر ۱۳۸۹.
3. ↑  «لالایی برای همه بچه‌های ایران». *جام جم آنلاین*. ۴ اردیبهشت ۱۳۹۲.
**ابراهیم خان نبیل‌الملک سمیعی** (۱۲۷۲ - ۱۳۴۷) که نام خانوادگی **نبیل سمیعی** برگزید، روزنامه‌نگار، سناتور گیلان و نماینده رشت در مجلس شورای ملی بود.

زندگی‌نامه
----------

پدرش میرزا اسماعیل خان سمیعی و عمو و پدر همسرش حسین خان ادیب‌السلطنه سمیعی از سیاستمداران مهم دوران قاجار و پهلوی بود که در دوران احمدشاه قاجار و رضاشاه پهلوی در دولتهای مختلف سمت وزارت داشت. در روسیه و فرانسه درس خواند و بعد از مراجعت به ایران به کار مطبوعاتی پرداخت تا اینکه وارد مشاغل دولتی شد. چندی در وزارت فوائد عامه و سپس وزارت طرق و شوارع دارای مشاغل مهمی بود  تا اینکه در سال ۱۳۱۴ به نمایندگی از رشت به مجلس شورای ملی رفت (دوره دهم) و این کرسی را تا دوره سیزدهم حفظ کرد. 

پس از شهریور ۱۳۲۰ نبیل سمیعی در دوره چهاردهم که انتخابات زیاد فرمایشی نبود، نتوانست به نمایندگی انتخاب شود. در شرکت تلفن عضو هیئت مدیره شد و سپس مدیرعامل شد.  پس از درگذشت عمو و پدر همسرش ادیب‌السلطنه سمیعی که در دوره نخست مجلس سنا، کرسی گیلان را در این مجلس عهده‌دار بود، این کرسی به او رسید و از دوره دوم مجلس سنا در سال ۱۳۳۲ تا هنگام مرگ در دوره پنجم این مجلس، سناتور بود.

از نبیل سمیعی به عنوان مردی ساده و خوش باور و با حسن نیت یاد می‌شود که هرگز تمایل به آزار کسی نداشت. در اواخر عمر از لحاظ مالی سخت در مضیقه قرار گرفت. از تمام بانک‌ها وام گرفته و کارش همه روزه تجدید سفته و پرداخت بهره‌های معوقه بود. با اینکه چهار فرزندش دارای مقامات عالی و حساس بودند کمکی از لحاظ مالی به او نمی‌کردند. فرزند ارشدش اسماعیل سمیعی غالباً ریاست شرکت‌های دولتی را برعهده داشت و زمانی رئیس کل غله بود. فرزند دیگرش مهدی سمیعی سال‌ها ریاست بانک مرکزی و سازمان برنامه و بانک توسعه کشاورزی را عهده‌دار بود. همایون سمیعی سفیر کبیر و معاون وزارت خارجه فرزند دیگر او بود. دکتر خسرو سمیعی جراح و استاد دانشگاه هم یکی از فرزندانش بود.

منابع
-----

1. 1 2  عاقلی، باقر (۱۳۸۰). *شرح حال رجال سیاسی و نظامی معاصر ایران - جلد سوم*. تهران: نگاه. ص. ۱۲۸۰.
2. ↑  «مذاکرات جلسه هفتم دوره پانزدهم مجلس شورای ملی ۲۷ امرداد ۱۳۲۶». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۲. دریافت‌شده در ۲۹ مه ۲۰۲۰.
**ابونصر عبدالله بن علی بن محمد بن یحیی سرّاج طوسی** از صوفیان قرن چهارم هجری است.

زندگی
-----

دربارهٔ زندگی او اطلاع زیادی در دست نیست. از قدیمی‌ترین اطلاعاتی که دربارهٔ وی وجود دارد حکایتی است که هجویری دربارهٔ مشی زاهدانه اش نقل کرده‌است:

> «معروف است از شیخ ابونصر سرّاج طاووس الفقرا صاحب لمع که وی ماه رمضان به بغداد رسید. اندر مسجد شونیزیه وی را خانه‌ای به خلوت بدادند و امامی درویشان بدو تسلیم کردند. وی تا عید اصحابنا را امامی کرد و اندر تراویح پنج ختم بکرد. هرشب خادم قرصی بدان در خانه وی اندر دادی. چون روز عید بود وی برفت، خادم نگاه کرد هر سی قرص به جای بود.»
> 
> 

از این حکایت و معدود اطلاعاتی که در پاره ای از تذکره‌های عرفانی مانند تذکرة الاولیاء و نفحات الانس وجود دارد معلوم می‌شود که در میان صوفیه وی به طاووس الفقرا شهرت داشته‌است. سال درگذشت او را ۳۷۸ هجری قمری نوشته‌اند.

استادان
-------

استادان او را چنین معرفی کرده‌اند:

ابومحمد مرتعش، جعفر خلدی، ابوبکر محمدبن داودالدقی، احمدبن محمدالسایح

چنان‌که از مطالب اللمع بر می‌آید، وی با صوفیان متعددی در بصره، بغداد، دمشق، رام‌الله، انطاکیه، طرابلس، قاهره، دمیاط، بسطام، شوشتر و تبریز دیدار کرده‌است.

اللمع
-----

هرچند زندگی و احوال ابونصر سرّاج شناخته نیست، اثر خطیر و مهم او به نام «اللمع» در میان عُرَفا معروف و پرآوازه است. این کتاب از مهمترین منابع عرفانی قرن چهارم هجری و در واقع در زمره نخستین تألیفات عرفانی است که در آن اقوال و احوال و منازل سیر و سلوک و دیگر موضوعات صوفیانه به‌طور منسجم و جهت دار تدوین شده‌است. از این رو، این کتاب برای تعلیم و تشریح مبانی و اصول تصوف به کار می‌رفته و برای آثاری که بعد از آن در تصوف تألیف و تصنیف شده‌است از مهم‌ترین منابع به‌شمار می‌آمده‌است.

این اثر عرفانی به چهارده بخش اصلی تحت عنوان کتاب تقسیم شده‌است. این بخش‌ها عبارتند از:

\*کتاب اول: مقدمات

\*کتاب دوم: احوال و مقامات

\*کتاب سوم: دربارهٔ برداشتهای صوفیان از قرآن و پیروی از آن

\*کتاب چهارم: در باب اسوه بودن پیامبر و اقتدا به او

\*کتاب پنجم: مستنبطات

\*کتاب ششم: صحابه پیامبر

\*کتاب هفتم: آداب صوفیان

\*کتاب هشتم: دربارهٔ مسائل و اختلاف سخنان اهل تصوف در پاسخ‌های آنان

\*کتاب نهم: مکاتبات و خطبه‌ها و اشعار و دعاها و رسائل صوفیان

\*کتاب دهم: سماع

\*کتاب یازدهم: وجد

\*کتاب دوازدهم: اثبات نشانه‌ها و کرامات صوفیان

\*کتاب سیزدهم: در بیان مشکلات

\*کتاب چهاردهم: در تفسیر شطحیّات و سخنانی که ظاهرشان زشت و نادرست می‌آید، اما در باطن درست و صحیح اند.

از این کتاب چند تصحیح در دست است؛ از جمله تصحیح رینولد نیکلسون که در سال ۱۹۱۴ به چاپ رسید و تصحیح مشترک عبدالحلیم محمود و طه عبدالباقی سرور که دارالکتب الحدیثه مصر و مکتبة المثنی بغداد در سال ۱۹۶۰ م آن را به چاپ رساندند.

اللمع به فارسی نیز ترجمه شده‌است.

پانویس
------

1. ↑  *کشف المحجوب*. صص. ۴۱۷.
2. ↑  *تذکرة الاولیاء*. صص. ۶۳۹.
3. 1 2  *نفحات الانس*. صص. ۲۸۹.
4. ↑  *اللمع*. صص. ۴۸ و ۴۹.

منابع
-----

* جامی، عبدالرحمان (۱۳۷۰). *نفحات الانس*. تهران: اطلاعات.
* هجویری، علی (۱۳۸۴). *کشف المحجوب*. تهران: سروش.
* عطار نیشابوری، فریدالدین محمد (۱۳۴۶). *تذکرة الاولیاء*. تهران: زوار.
* سراج، ابونصر (1380ق). *اللمع*. بغداد: دارالکتب الحدیثه بمصر و مکتبة المثنی بغداد. تاریخ وارد شده در `|سال=` را بررسی کنید (کمک)
ابومنصور محمّد پسر عبدالرزاق پسر عبدالله پسر فرخ، دهقانی از شهر طوس یکی از صاحب‌منصبان دوره سامانی و بانی شاهنامه ابومنصوری بود.

وقتی سپهسالاری خراسان به نام ابوعلی چغانی واگذار شد ابومنصور از سوی وی تا سال ۳۳۵ والی طوس بود. بعدها وی در شورش علیه امیر نوح بن نصر به ابوعلی پیوست؛ و در زمان لشکرکشی ابوعلی به مرو و بخارا، ابومنصور سپهسالار خراسان بود. پس از شکست ابوعلی در سال ۳۳۶، ابومنصور در ری به رکن‌الدوله حسن دیلمی پناهنده شد. بعدها وی از امیر سامانی طلب بخشش کرد و در سال ۳۳۹ مورد عفو امیرنوح سامانی قرار گرفت و به طوس بازگشت. بنا به گفته ابن‌اثیر واسطه پیمان صلحی بین ابوعلی و رکن‌الدوله شد. احتمالاً در آن زمان که ابومنصور معمری اقدام به دعوت دعوت چند تن از دانشمندان خراسان به طوس برای تالیف شاهنامه‌ای منثور کرد، ابومنصور دوباره والی طوس بوده است. کار تالیف شاهنامه ابومنصوری در محرم سال ۳۴۶ به پایان رسید. ابومنصور طی ۶ ماه به عنوان سپهسالار خراسان از طوس دور بود در ذی‌الحجه سال ۳۴۹ آلپتگین سپهسالاری خراسان را در نیشابور عهده‌دار شد و ابومنصور دوباره به عنوان والی به زادگاه خویش بازگشت. اما منصور بن نوح دوباره وی را برای مقابله با آلپتگبن یاغی به عنوان سپهسالار خراسان منصوب کرد. در حالی که ابومنصور درخواست حمایت رکن الدوله را از گرگان نمود آلپتگبن عقب نشینی کرد و در نبرد با ابوالحسن محمد بن ابراهیم که به عنوان سپهسالار خراسان شده بود شکست خورد.

در مقدمه بر جای مانده شاهنامه ابومنصوری نژاد ابومنصور را به اسپهبد زمان خسروپرویز و از آنجا به گودرز کشواد رسانده‌اند. با آنکه ابوریحان بیرونی این نسب‌نامه را جعلی می‌خواند اما احتمالاً ابومنصور از نسل دهقانان اصیل ایرانی بوده‌است. در زمان وی بازماندگان خاندان‌هایی که هنوز تمام قدرت را از دست نداده بودند؛ و امیری که به فکر تدوین شاهنامه بوده، نه تنها به‌واسطه احساسات میهنی بلکه به سبب وابستگی خونی و طبقاتی خود باید بسیار راغب بدین کار باشد. گردیزی نام دو تن از پسران ابومنصور را ذکر کرده که عبدالله و و منصور بوده‌اند..
ابومنصور محمد بن عبدالرزاق در ۳۴۶ هجری به دستور خویش ابومنصور معمری را بفرمود تا شاهنامه به نثر تدوین کنند این امر به دست چهار نفری که زیردست ابومنصور معمری بودند، و کار نگاشتن شاهنامه ابومنصوری انجام گرفت عبارتند از:

۱-ساح پسر خراسان از هرات

۲-یزدان‌داد پسر شاپور از سیستان

۳-ماهوی خورشید پسر بهرام از شاپور (یا نیشابور)

۴-شادان پسر برزین از طوس

هیچ یک از اسم‌ها ریشه اسلامی ندارد. بی‌شک هر چهار نفر زرتشتی بودند و تنها آنها می‌توانستند کتابهای پهلوی را که می‌بایست از آنها استفاده کرد بخوانند.

پیوند به بیرون
--------------

* ابومنصور محمد بن عبدالرزاق
* ABŪ MANṢŪR ʿABD-AL-RAZZĀQ

منابع
-----

1. ↑   شاهنامه و فرهنگ ایران، مجموعه مقالات جلال خالقی مطلق، در دانشنامهٔ ایرانیکا، ترجمه فرهاد اصلانی ،معصومه پورتقی، انتشارات دکتر محمود افشار با همکاری انتشارات سخن، صفحه 33
2. ↑   شاهنامه و فرهنگ ایران، مجموعه مقالات جلال خالقی مطلق، در دانشنامهٔ ایرانیکا، ترجمه فرهاد اصلانی ،معصومه پورتقی، انتشارات دکتر محمود افشار با همکاری انتشارات سخن، صفحه 33
3. ↑  حماسه ملی ایران، تئودور نلدکه، مؤسسه انتشارات نگاه، صفحه 57
4. ↑  حماسه ملی ایران، تئودور نلدکه، مؤسسه انتشارات نگاه، صفحه 57
5. ↑  «ابو منصور محمد بن عبدالرزاق توسی». تبیان. دریافت‌شده در ۳ دسامبر ۲۰۱۵.
**ادواردو دی سانتو** (زاده ۲۵ ژوئن ۱۹۳۴) یک سیاستمدار و مدیر در انتاریو، کانادا است. او از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۵ در مجلس قانونگذاری انتاریو به عنوان عضوی از حزب دموکراتیک جدید (NDP) خدمت می‌کرد.

گذشته
-----

دی سانتو در روکا پیا ایتالیا به دنیا آمد و در دانشگاه رم تحصیل کرد. دی سانتو در رم یک روزنامه‌نگار حرفه ای و همچنین دبیر مطبوعاتی وزیر صنعت و بازرگانی ایتالیا بود. او در سال‌های ۱۹۷۴–۱۹۷۵ عضو انجمن خدمات خانواده مترو تورنتو بود و مشاور هیئت کارگران اجتماعی در کالج جورج براون بود. دی سانتو همچنین یکی از اعضای مؤسس و همچنین یک مدیر اجرایی فدرال در کنگره ایتالیایی-کانادایی‌ها در این دوره بود. او همچنین یکی از اعضای مؤسس شرکت خیریه ایتالیایی-کانادایی بود. او با ماریا اوگیمری، عضو شورای شهر تورنتو ازدواج کرده‌است.

سیاست
-----

او در انتخابات استانی ۱۹۷۵ به عضویت قوه مقننه انتاریو درآمد و نامزد لیبرال مایک اسپنسیری را با ۶۸ رای در Downsview به عنوان بخشی از پیشرفت NDP در جامعه ایتالیایی تورنتو شکست داد. او با اختلاف بیشتر در انتخابات ۱۹۷۷ دوباره انتخاب شد، و وزیر سابق کابینه فدرال جوزف ولپ را با ۶۵۳ رای در انتخابات ۱۹۸۱ شکست داد. او در سال ۱۹۸۲ از باب رائه برای رهبری حزب حمایت کرد.

دی سانتو در انتخابات ۱۹۸۵ با اختلاف اندکی شکست خورد و با ۲۲۱ رای به جوزف کوردیانو نامزد لیبرال باخت.

زندگی اخیر
----------

پس از انتخابات، لیبرال‌ها و NDP (همان دموکرات) یک پیمان دو ساله امضا کردند که به چهل و دو سال حکومت محافظه کار مترقی پایان داد. پس از خروج از مجلس، دی سانتو به عنوان مدیر دفتر مشاور کارگر منصوب شد.

حزب دموکراتیک نوین در انتخابات استانی ۱۹۹۰ اکثریت را تحت رهبری باب رائه به دست‌آورد و دی سانتو در سال ۱۹۹۱ به عنوان رئیس هیئت جبران خسارت کارگران انتاریو منصوب شد. در طول تصدی خود به عنوان رئیس، او سیاست‌های مترقی را اجرا کرد، مانند این پیش فرض غیرقابل ابطال که کارگرانی که در محیط کار در معرض آزبست قرار می‌گیرند، برای صدمات/بیماری‌های خود بیمه می‌شوند - که در آن زمان تازگی داشت. در سال ۱۹۹۴، رائه، دی سانتو را به هیئت مجوز الکل انتاریو منتقل کرد.

در سال ۱۹۹۲، دی سانتو رئیس و بنیانگذار Casa Abruzzo، یک سازمان غیرانتفاعی برای سالمندان مستقل بود.

او در انتخابات فدرال ۱۹۹۷ برای مجلس عوام کانادا مبارزات انتخاباتی کرد، اما در برابر نامزد مستقل جان نونزیاتا در یورک ساوت وستون سوم شد.

منابع
-----

1. ↑  "Table of vote results for all Ontario ridings". *The Globe and Mail*. September 19, 1975. p. C12.
2. ↑  "Ontario provincial election results riding by riding". *The Globe and Mail*. June 10, 1977. p. D9.
3. ↑  Canadian Press (1981-03-20). "Election results for Metro Toronto". *The Windsor Star*. Windsor, Ontario. p. 22. Retrieved 2014-04-01.
4. ↑  "Results of vote in Ontario election". *The Globe and Mail*. May 3, 1985. p. 13.

پیوند به بیرون
--------------

* Ontario Legislative Assembly parliamentary history
تصویر جلد در نسخه انگلیسی آن.
***شمنیسم: تکنیک های باستانی خلسه*** یک مطالعه تاریخی در مورد اشکال مختلف شمنیسم در سراسر جهان است که توسط مورخ دین رومانیایی میرچا الیاده نوشته شده است. اولین بار در فرانسه توسط Librarie Payot با عنوان فرانسوی *Le Chamanisme et les tekniks archaïques de l'extase* در سال 1951 منتشر شد. این کتاب متعاقبا توسط ویلارد آر. تراسک به انگلیسی ترجمه و توسط انتشارات دانشگاه پرینستون در سال 1964 منتشر شد.

در زمان نگارش کتاب، الیاده قبل از درگیر شدن با سیاست راست افراطی در زادگاهش رومانی، مدرک دکترای خود را با مطالعه هندوئیسم در هند دریافت کرده بود. پس از روی کار آمدن دولت کمونیستی، او در سال 1945 به پاریس، فرانسه گریخت، جایی که یک موقعیت آکادمیک گرفت و شروع به مطالعه شمنیسم کرد و قبل از انتشار کتابش چندین مقاله آکادمیک در این زمینه نوشت.

نیمه اول *شمنیسم* به عناصر مختلف تمرین شمنی، مانند ماهیت بیماری و رویاهای آغازین، روش کسب قدرت شمن، نقش آغاز شمن و نمادگرایی لباس و طبل شمن می پردازد. نیمه دوم کتاب به توسعه شمنیسم در هر منطقه از جهان که در آن یافت می شود، از جمله آسیای مرکزی و شمالی، قاره آمریکا، آسیای جنوب شرقی و اقیانوسیه و همچنین تبت، چین و خاور دور می‌پردازد. الیاده استدلال می‌کند که همه این شمنیسم‌ها باید منبع مشترکی به عنوان دین اصلی بشریت در دوران پارینه سنگی داشته باشند.

منابع
-----


1. ↑  *Mihai Sorin Rădulescu, "Cotteştii: familia soţiei lui Mircea Eliade" ("The Cottescus: the Family of Mircea Eliade's Wife") Archived 2008-08-03 at the Wayback Machine, in Ziarul Financiar, June 30, 2006; retrieved January 22, 2008 (in Romanian)*.
2. ↑  "Shamanism: Archaic Techniques of Ecstasy". *Wikipedia* (به انگلیسی). 2021-12-25.
3. ↑  *Dan Gulea, "O perspectivă sintetică" ("A Syncretic Perspective") Archived 2013-01-13 at archive.today, in Observator Cultural, Nr. 242, October 2004; retrieved October 4, 2007 (in Romanian)*.
**ابراهیم بک** (۱۸۸۹ – ۳۱ اوت ۱۹۳۱) رهبر یک جنبش ضد شوروی به نام باسماچی‌ها در آسیای میانه بود. او از طایفه ازبک لاقای ساکن در مناطق شرقی بخارا بود و یک مقاومت سازمان‌دهی‌شده را بر ضد ارتش شوروی در دهه ۱۹۲۰ میلادی رهبری می‌کرد. او به دلیل محافظه‌کاری دینی و وفاداری به امیر بخارا که بر کنار شده بود، با "اصلاح‌طلبانی" که دارای تفکرات جدیدیزم بودند، اختلاف داشت. او با انور پاشا در مدت زمان کوتاهی که در آسیای میانه بود، نیز مبارزه می‌کرد. گرچه ابراهیم بک یک رهبر خوب در جنگ چریکی بود، اساساً یادگار دوران قدیم بود و می‌خواست تاکتیک‌های نظامی پیچیده و فراوان خود را خارج از طبیعت سیاسی جنگ داخلی روسیه بیابد.

بک و باسماچی‌ها با واحدهای ارتش سرخ با رهبری میخائیل فرونزه درگیر شدند و در بهار سال ۱۹۲۵ از آن‌ها شکست خوردند. شوروی‌ها اظهار می‌کردند که سرویس اطلاعاتی بریتانیا به بک کمک می‌کرده‌است.

بک در نهایت به سمت جنوب و افغانستان فرار کرد و همراه با فضیل مقسوم چندین حمله مرزی به مرزهای جمهوری تازه‌تاسیس تاجیکستان شوروی انجام داد. بک در سال ۱۹۳۱ با خیانت روستائیان تاجیک توسط مقامات شوروی دستگیر و سپس اعدام شد. در اواسط سال ۱۹۳۱ پیروان باسمچی وی تا حد زیادی توسط ارتش سرخ شکست خورده بودند.

منابع
-----

1. ↑  Ritter, William S (1990). "Revolt in the Mountains: Fuzail Maksum and the Occupation of Garm, Spring 1929". *Journal of Contemporary History*. **25** (4): 547. doi:10.1177/002200949002500408.
2. 1 2  Ritter, William S (1985). "The Final Phase in the Liquidation of Anti-Soviet Resistance in Tadzhikistan: Ibrahim Bek and the Basmachi, 1924-31". *Soviet Studies*. **37** (4). doi:10.1080/09668138508411604.
3. ↑  Krivosheev, Grigori (Ed.), *Soviet Casualties and Combat Losses in the Twentieth Century*, p.41, London: Greenhill Books, 1997. شابک ‎۱−۸۵۳۶۷−۲۸۰−۷.
4. ↑  Krivosheev, p. 42.

Gusterin, Pavel, *История Ибрагим-бека. Басмачество одного курбаши с его слов.* — Саарбрюккен: LAP LAMBERT Academic Publishing, 2014. — ۶۰ с. — شابک ‎۹۷۸-۳-۶۵۹-۱۳۸۱۳-۳.
**شناورها** (انگلیسی: Float) (که به آنها پانتون نیز گفته می‌شود) ساختارهای توخالی دربسته‌ای هستند که به مخزن‌های تحت فشار شبیه هستند و برای ایجاد شناور ماندن در آب طراحی شده‌اند. کاربردهای اصلی آنها در بدنه کشتی، هواپیمای آب‌نشین، اسکله شناور، دوبه‌ها، راهروهای شناور و کاربردهای مهندسی دریایی مانند نجات دریایی است.

در اصطلاح عمومی رایج اجسام مختلفی که از شناورها استفاده می‌کنند اغلب به‌عنوان پانتوون شناخته می‌شوند.

کاربرد
------

*شناورها* بدنهٔ چند قسمتی قایق‌های دوبدنه و چندبدنه را تشکیل می‌دهند و عامل شناوری را برای هواپیماهای شناور، هواپیماهای دریایی و قایق‌های خانگی فراهم می‌کنند.

ساختار
------

*شناورهای دریایی* برای مصارف صنعتی معمولاً از فولاد ساخته می‌شوند. پانتوون‌ها به عنوان قطعاتی از کشتی و هواپیما معمولاً در پلاستیک تقویت شده با شیشه ساخته می‌شوند. سایر تکنیک‌ها شامل تکنیک‌های قایق‌سازی سنتی چوبی و همچنین تخته‌لایه روی دنده‌های چوبی یا ورق‌های فلزی روی دنده‌های فلزی (آلومینیوم یا فولاد) است که منعکس‌کننده روش رایج در هواپیما و قایق است. در بیشتر موارد، سطح عرشه در بالای پانتوون از پلاستیک تقویت شده با فایبرگلاس (GRP) یا الوار کامپوزیت ساخته شده‌است.

جستارهای وابسته
---------------

* بویه
* کلک
* سکوی نیمه شناور

منابع
-----

1. ↑  *The Cruising Multihull*. 978-0070698680: International Marine/Ragged Mountain Press. 1996. p. 45. ISBN 978-0-07-069868-0. Retrieved 2009-05-27.`{{cite book}}`: نگهداری CS1: موقعیت (link)
2. ↑  Gregory P. Tsinker (2004). *Port Engineering: Planning, Construction, Maintenance, and Security*. John Wiley & Sons. pp. 452–. ISBN 978-0-471-41274-8.

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Float (nautical)». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۹ آوریل ۲۰۲۲.

پیوند به بیرون
--------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ شناور (دریانوردی) موجود است. |

| داده‌های کتابخانه‌ای ویرایش در ویکی‌داده |
| --- |
| کتابخانه‌های ملی | 
* آلمان
* اسرائیل
* ایالات متحده آمریکا

 |
| سایر | 
* بایگانی ملی (ایالات متحده)

 |

|  |  |
| --- | --- |
| آیکون خرد | این یک مقالهٔ خرد دریانوردی است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. |
صلیب شمالی، با رنگ سبز پررنگ نشان داده شده‌است
**صلیب شمالی** یک صورتواره در نیمکره شمالی کره آسمان است که در صورت فلکی ماکیان (قو) قرار دارد. این صورتواره بسیار بزرگتر از صلیب جنوبی است و از درخشان‌ترین ستارگان ماکیان شامل: دنب، صدر الدجاجه، جناح، دلتا ماکیان و منقار ماکیان تشکیل شده‌است. «سر» صلیب را ستاره دنب تشکیل می‌دهد که از صورتواره مثلث تابستانی نیز می‌باشد.

همانند مثلث تابستانی، صلیب شمالی نشانگر فصل‌های مختلف سال است. در عرض‌های جغرافیایی میانه نیمکره شمالی، نزدیک نیمه شب در طول فصل تابستان، صلیب شمالی تقریباً در سرسو (سمت‌الرأس) قرار دارد. همچنین می‌توان آن را در طول بهار در اوایل صبح به سمت شرق مشاهده کرد. در پاییز تا ماه آبان صلیب هنگام غروب آفتاب در غرب قابل مشاهده می‌باشد. این صورتواره در عرض‌های جغرافیایی ۴۵ درجه یا بیشتر هرگز غروب نمی‌کند و همواره قابل مشاهده است. در نیمکره جنوبی در فصل زمستان به صورت وارونه و در پایین آسمان (نزدیکی افق) در آسمان ظاهر می‌شود.

ستاره‌های صلیب شمالی
--------------------

| نام | نامگذاری بایر | قدر ظاهری | درخشندگی(برحسب درخشندگی خورشید) | رده طیفی | فاصله (سال نوری) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| دنب | α Cygni | ۱٫۲۵ | ۲۰۰٬۰۰۰ | A2 | ۲۶۱۵ ± ۲۱۵ |
| جناح | ε Cygni | ۲٫۴۸ | ۵۲ | K0III-IV | ۷۲ |
| دلتا ماکیان | δ Cygni | ۲٫۸۷ | ۷۶ | B9 III + F1 V | ۱۷۰ |
| صدرالدجاجه | γ Cygni | ۲٫۲۳ | ۳۳٬۰۰۰ | F8 Iab | ۱۶۰۰ |
| منقار ماکیان | β Cygni | ۳ | ۱٬۲۰۰ | K2II | ۴۳۰ |

جستارهای وابسته
---------------

صورتواره‌ها:

* چوب لباسی
* مثلث بهاری
* مثلث تابستانی
* مربع پاییزی (در اسب بزرگ)
* مثلث زمستانی
* شش‌ضلعی زمستانی
* ملاقه بزرگ و کوچک

منابع
-----

* ویکی‌پدیای انگلیسی Northern cross(asterism)
Red saltire on a white field
با صلیب بورگوندی یا پرچم آلاباما اشتباه نشود.

پرچم سنت پاتریک: نماد قرمز در زمینه سفید
**صلیب سنت پاتریک‌** (به انگلیسی: Saint Patrick's Saltire) یک صلیب قرمز (صلیب X شکل) در یک زمینه سفید است. در زبان نشان‌شناسی، ممکن است به آن نویسار *"argent, a saltire gules"* گفته شود. **پرچم سنت پاتریک** *(Bratach Naomh Pádraig)* پرچمی است که از صلیب سنت پاتریک تشکیل شده‌است. سرچشمه صلیب مورد بحث است. ارتباط آن با سنت پاتریک به دهه ۱۷۸۰ برمی‌گردد، زمانی که فرمان انگلیسی-ایرلندی نشان سنت پاتریک آن را به‌عنوان یک نشان برگزید. این یک نشان جوانمردانه بریتانیایی بود که در سال ۱۷۸۳ توسط جرج سوم تأسیس شد. گفته شده‌است که از نشان دودمان قدرتمند فیتزجرالد گرفته شده‌است.[] بیشتر ملی‌گرایان ایرلندی و دیگران استفاده از آن را برای نشان دادن ایرلند به عنوان یک «اختراع بریتانیایی» «برای مردمی که هرگز از آن استفاده نکرده‌اند» رد می‌کنند.

پس از پذیرش نشان سنت پاتریک، استفاده از آن توسط سایر موسسات آغاز شد. هنگامی که طبق مصوبه‌های اتحاد ۱۸۰۰ پادشاهی ایرلند به پادشاهی متحد بریتانیای کبیر پیوست، این نشان به پرچم بریتانیا اضافه شد تا پرچم اتحادیه را تشکیل دهد که هنوز توسط بریتانیا استفاده می‌شود. نشان گاه به‌طور غیررسمی به نمایندگی از ایرلند شمالی و همچنین در برخی از رویدادهای سلطنتی ظاهر می‌شود.

منابع
-----

|  |  |
| --- | --- |
|  | در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ صلیب سنت پاتریک موجود است. |



1. ↑  "Cross of St Patrick: 'Unity flag' for Northern Ireland?". BBC News. 20 ژوئیه 2016.
2. 1 2  Hayes-McCoy 1979, p. 38.
3. ↑  Perrin, W.G. (1922). "II.  Early English, Scottish and Irish Flags § (iii) Ireland". *British Flags, Their Early History, and Their Development at Sea: With an Account of the Origin of the Flag as a National Device*. Cambridge Naval and Military Series. Illustrated by Herbert S. Vaughan. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 51–52. ASIN B0017D3OU2. LCCN 22011380. OCLC 1614066. OL 13519843M.
4. ↑  Murray Pittock (1999). "1". *Celtic Identity and the British Image*. Manchester University Press. p. 52. ISBN 978-0-7190-5826-4.
5. ↑  Bartram, Graham (2012). "A Visual Guide to the Flags used in the Thames Diamond Jubilee Pageant" (PDF). Flag Institute. p. 5. Archived from the original (PDF) on 8 November 2012. Retrieved 22 August 2015.
روی جلد *شاهزاده خوشبخت و داستان‌های دیگر*
***شاهزاده خوشبخت و داستان‌های دیگر*** معروف‌ترین و محبوب‌ترین اثر نویسنده و نمایشنامه نویس ایرلندی **اسکار وایلد**، شامل نه داستان کوتاه است که با زبانی زیبا و غیرمستقیم، صفت بخشندگی، ایثار و دوست داشتن را تحسین و از وضع اجتماعی ناعادلانه یعنی وجود طبقات بسیار مرفّه و بسیار فقیر انتقاد می‌کند.

اولین چاپ
---------

اولین چاپ کتاب در سال ۱۸۸۸ صورت گرفت.

داستان کتاب
-----------

شاهزاده خوشبخت داستانی است روان که در آن اسکار وایلد از دیدار پرنده‌ای زیبا با تندیسی مشهور با عنوان شاهزاده خوشبخت نوشته‌است. ولی این شاهزاده هیچ‌وقت در واقعیت مزه خوشبختی را نچشیده‌است. مجسمه این شاهزاده در میدان اصلی شهر گمارده و به یاقوت سرخ و بدنه‌ای از جنس طلا آراسته شده‌است. به همین سبب است که مردم این مجسمه را اسطوره خوشبختی می‌دانند.

فهرست مطالب کتاب
----------------

* ماهیگیر و روح او
* زاده ستارگان
* پادشاه جوان
* جشن تولد شاهزاده خانم
* دوست صمیمی
* شاهزاده شادکام
* بلبل و گل
* غول خودخواه
* در زندان ردینگ
* از اعماق

منابع
-----

* "The Happy Prince Home Page". Retrieved 7 January 2005.
* "Orchestral Works of Eric Coates". Musicweb-international.com. Retrieved 2۵ سپتامبر ۲۰۱۳
* کتاب شاهزاده خوشبخت و داستان‌های دیگر
**صلیب نقره‌ای** یک تله‌فیلم محصول سال ۱۳۸۰ به کارگردانی اسماعیل سلطانیان و نویسندگی بهرام علیان و تهیه‌کنندگی علیرضا سرباز می‌باشد که از شبکه یک پخش شد.

خلاصه داستان
------------

**ژانت** مدت دوازده سال است که از **آلبرت**، همسرش که به جبهه رفته بود، خبری ندارد تا روزی برحسب تصادف در جیب مجروح تصادفی که به بیمارستان محل کارش آورده بودند، صلیبی را که در هنگام رفتن آلبرت به گردنش انداخته بود، می‌یابد. مجروح از دنیا می‌رود و ژانت، **صالح** همرزم آلبرت و **پدر روحانی** از روی شماره تلفن و عکس‌هایی که همراه مجروح بود به همه جا سر زده تا سر از زابل درآورده و در آنجا آلبرت را می‌یابند که حافظه اش را از دست داده و نامش را هومن نهاده‌است. آلبرت به کمک صالح و نمایش‌های کودکانه **نینت**، دخترش، حافظه اش را بازمی‌یابد.

بازیگران
--------

* آنی زاکاریان
* لوریک میناسیان
* واهاگ عزیزیان
* بیتا فرنگی
* علی عرفانی

سایر عوامل
----------

* صدابردار: علیرضا توتونچیان
* موسیقی: علیرضا نعمتی

منابع
-----

* قهرمانیانس، آلفرد (۱۳۸۳). «لوریک میناسیان، هنرمندی که دیر شناخته شد». *فصلنامه فرهنگی پیمان*. سال هشتم (۲۸). دریافت‌شده در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۸.
* مجموعه‌های تلویزیونی ایرانی (تا ۱۳۹۰) - صلیب نقره ای
**ابو سعد منصور بن حسن بن حسین آوی** مشهور به **ابوسعد آوی** (زاده نیمه قرن چهارم هجری قمری - درگذشته ۴۲۲ هجری قمری) فقیه، محدث، شاعر، تاریخ‌نگار و وزیر آل‌بویه اوایل قرن پنجم هجری است.

زندگی‌نامه
----------

ابو سعد در روستای آوه شهرستان ساوه زاده شده است. تاریخ تولد وی به صورت دقیق مشخص نمی‌باشد، اما براساس برخی اسناد تاریخی در حدود نیمه سده چهارم هجری قمری، یعنی حدود سال‌های ۳۴۵–۳۵۰ قمری بوده است.

او اوایل عمرش را در روستای آوه زندگی کرد و سپس برای کسب علم و دانش به شهر ری مهاجرت کرد. در آنجا با بهره‌گیری دانش از بزرگانی چون شیخ صدوق و شیخ طوسی پرداخته و پس از مدتی در ردیف دانشمندان عصر خود قرار گرفت و توانست شاگرادانی مانند عبدالرحمن مفید نیشابوری را تربیت کند. وی مدتی نیز وزیر سلسله آل‌بویه بوده‌است.

ابومنصور آوی برادر ابوسعد آوی از وزیران آل بویه بوده‌است.

آثار
----

* تاریخ ری
* نثرالدرر (هفت جلد)
* نزةالادب
* الانس و العرس (این کتاب را عمر رضا کحّاله به ابوسعد آوی نسبت داده‌است)

منابع
-----

* «مشاهیر». وبگاه اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان ساوه. دریافت‌شده در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۱.[*پیوند مرده*]
* «شهرستان ساوه». وبگاه صدا و سیمای استان مرکزی. دریافت‌شده در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۱.
* «مشاهیر ساوه». وبگاه شهرداری ساوه. دریافت‌شده در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۱.
* «ابوسعد آوی و نثر الدر». وبگاه علوم انسانی. دریافت‌شده در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۱.[*پیوند مرده*]
* نعمتی، احمد (۱۳۸۳). *ساوه شهر باستانی*. انشارات اعلاء. ص. ۵۲–۵۵. شابک ۵-۰-۹۵۴۲۲-۹-۶۴.
**ابوزین کَحال** پزشک ایرانی سده ۱۵ میلادی و سده ۹ قمری بود. دانش زیادی از زندگی وی در دسترس نیست. وی معاصر شاهرخ تیموری بوده و در دوران حکومت وی به هرات سفر کرده و در آن جا کتابی با نام **شرایط جراحی** نگاشته و آن را به تیمور پیشکش کرده. از واژهٔ کحال پیداست که وی در چشم‌پزشکی نیز مهارت داشته اگرچه وی در کتابش به این موضوع نپرداخته این کتاب ۱۰ مقاله دارد و هر مقاله چند شرط دارد. متن این کتاب روان و برای مبتدیان قابل فهم است. نخستین مقاله دربارهٔ تشریح است سپس به بررسی فصد و انواع ادویه جات پرداخته و بیماری‌هایی که با جراحی قابل درمان اند را به همراه علل و نشانه‌های بیماری‌ها شرح داده. مقالهٔ هفتم را به نبض و مقالهٔ دهم را به حیوانات گزنده پرداخته. وی مدعی کشف درمان جدیدی برای پیسی شده و روشی برای خارج کردن هزارپا از گوش با استفاده از مادهٔ حاوی فلفل ابداع کرده. یک نسخهٔ کامل از شرایط جراحی در کتاب‌خانهٔ گوهر شاد مشهد و ۳ نسخهٔ ناقص یکی در کتابخانهٔ دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه تهران، دومی در دانشگاه لاهور پنجاب و سومی در دانشگاه لس‌آنجلس کالیفرنیا وجود دارد. ابوزین کتاب‌هایی با نام‌های **رسالهٔ نوریه** و **مصباح العیان** در بارهٔ چشم پزشکی نگاشته که امروزه اثری از آن‌ها در دسترس نیست.

منابع
-----

1. ↑  «ابوزین کحال». دائرةالمعارف بزرگ اسلامی. دریافت‌شده در ۱۸ سپتامبر ۲۰۱۷.
**احمد شهسا** (زادهٔ ۱۳۰۳ هـ.ش در قزوین ـ درگذشتهٔ ۱۳۷۹ در تهران) روشنفکر، دیپلمات ، نویسنده و مترجم ایرانی است. احمد شهسا تحصیلات دانشگاهی را در تهران به پایان رساند و از سال ۱۳۲۸ وارد خدمت وزارت امور خارجه ایران شد. درجه دکتری تاریخ را در سال ۱۳۳۷ دریافت کرد. در سال ۱۳۵۸ از خدمت وزارت خارجه بازنشسته شد در حالی که آخرین سمت او سفیر ایران در آلمان بود.

از جمله ترجمه‌های انتشاریافته از او، ماجراهای جاودان در فلسفه نوشته هنری توماس (۱۳۴۳)، مثلث قدرت جهانی نوشته کلوز مهنر (۱۳۵۱)، گورکی و لنین نوشته برترام ولف (۱۳۶۴)، کالبدشناسی قدرت نوشته جان کنت گالبرایت (۱۳۶۶)، بزرگان اقتصاد نوشتهٔ رابرت هایلبرونر (۱۳۷۰)، موج سوم دموکراسی در پایان سده بیستم نوشته ساموئل هانتینگتون (۱۳۷۳) و سرمایه‌داری در قرن بیست و یکم نوشتهٔ رابرت هایلبرونر (۱۳۷۶) است.

پانویس
------

1. ↑  خامه‌ای، انور. «دکتر احمد شهسا هم از میان ما رفت». وبگاه نور ، مجله بخارا، فروردین ۱۳۷۹.

منابع
-----

* بزرگان اقتصاد، رابرت هایلبرونر، ترجمه احمد شهسا، انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۷۰
* *دکتر احمد شهسا هم از میان ما رفت*، انور خامه‌ای، مجله بخارا، فروردین ۱۳۷۹، ص ۲۷۷-۲۸۰
**استارایا لادوگا** نام دهکده‌ای است که در داستان‌های ساگای نورسی با عنوان *Aldeigjuborg* شناخته می‌شود. این روستا در استان لنین‌گراد روسیه در بخش ولکفسکی در کنار رود ولکف و در کنار دریاچه لادوگا و در فاصله ۸ کیلومتری شهر ولکف قرار گرفته است. در سده‌های هشتم و نهم این روستا از بهترین محل‌های بازرگانی بود. مردمش چند قومیتی و اکثراً اسکاندیناویایی بودند که به نام روس نامیده می‌شدند. به همین دلیل به این روستا، پایتخت اول روسیه گفته شده است.

اصالت و نام
-----------

شجره یابی می‌گوید که لادوگا در ۷۵۳ بنا شده است. تا سال ۹۵۰ یکی از بزرگترین بنادر تجاری اروپای شرقی بوده است. کشتی‌های تجاری بادبانی از دریای بالتکی شروع به حرکت کرده به لادوگا و نووگورد و از آنجا به قسطنطنیه یا دریای کاسپین می‌رفتند. این مسیر به مسیر تجاری از وارنجیان تا یونانیان معروف است. یک مسیر میانبر، مسیر تجاری ولگا بود که با گذر از کنار رود ولگا به آتیل پایتخت خزرها ختم می‌شد. سپس از آنجا به سواحل جنوبی دریای کاسپین و نهایتاً به بغداد می‌رسید.

لادوگای کهنه (استرایا به معنی کهن است) شامل نورسیان، فنلاندی و اسلاوها بود و به همین دلیل اسامی مختلفی داشته است. Alode-joki نام فنلاندی آن به صورت Aldeigja وارد زبان نورسی شد و نیز به صورت لادوگا وارد زبان اسلاوی شرقی باستان شد.

منابع
-----

* ویکی‌پدیای انگلیسی

| داده‌های کتابخانه‌ای ویرایش در ویکی‌داده |
| --- |
| عمومی | 
* ویاف
	+ 1
* ورلدکت (از طریق ویاف)

 |
| کتابخانه‌های ملی | 
* آلمان
* اسرائیل
* ایالات متحده آمریکا
* جمهوری چک

 |
| سایر | 
* سوداک (فرانسه)
	+ 1

 |
**شاه حسین شاه** (زاده ۸ ژوئن ۱۹۹۳، لندن) جودوکار پاکستانی است که در مسابقات ۱۰۰- کیلوگرم مردان به رقابت می‌پردازد. وی از ژوئیه ۲۰۱۴، در ژاپن مستقر شده‌است. شاه حسین پرچم‌دار پاکستان در المپیک ۲۰۱۶ ریو بود. شاه در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ در اندونزی نیز شرکت داشت.

خانواده
-------

شاه فرزند بوکسور پاکستانی بازنشسته المپیک، حسین شاه است که موفق به کسب اولین مدال بوکس المپیک برای کشورش شده‌است. او برنده مدال برنز المپیک تابستانی ۱۹۹۸ در سئول کره است.

حرفه
----

شاه تاکنون یک مدال برنز در مسابقات جودو قهرمانی آسیا بدست آورده‌است. او همچنین در بازی‌های جنوب آسیا نیز شرکت کرده‌است.

### ۲۰۱۴

او در فینال ۱۰۰- کیلوگرم بازی‌های کشورهای همسود ۲۰۱۴ در گلاسکو، به یوان برتون اسکاتلندی باخت و دوم شد.

### ۲۰۱۶

شاه نماینده پاکستان در المپیک تابستانی ۲۰۱۶ در ریودوژانیرو، برزیل بود. او نخستین جودوکار پاکستانی است که موفق به راهیابی به بازی‌های المپیک شده‌است.

منابع
-----

1. 1 2  S. Hussain Shah بایگانی‌شده در ۷ ژوئن ۲۰۲۲ توسط Wayback Machine Glasgow Commonwealth Games Official website. Retrieved 26 July 2014
2. ↑  Shahzad misses bronze بایگانی‌شده در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۶ توسط Wayback Machine Geo Super. Retrieved 26 July 2014
3. ↑  "Change of plans: GM Bashir to bear Pakistan flag at Rio Olympics". Dawn. 5 August 2016. Retrieved 28 September 2016.
4. ↑  "Pakistan in Asian Games". *Asian Games 2018*. Archived from the original on 3 August 2018. Retrieved 3 August 2018.
5. 1 2  Pakistan's Shah Hussain reaches men's judo final 26 July 2014 Retrieved 26 July 2014

| بازی‌های المپیک |
| --- |
|
| پیشین:سهیل عباس |  **پرچم‌دار  پاکستان**ریو ۲۰۱۶ | پسین: |
Place in 25px موریتانی
**شِنقیط** (به عربی: شنقیط) شهری قدیمی در موریتانی است که در استان شنقیط واقع شده‌است. شنقیط ۴٬۷۱۱ نفر جمعیت دارد.

شنقیط یک شهرک تجارتی قرون وسطایی مردم بربر در شمال موریتانی است که در فلات اَدرار در شرق اطار واقع شده‌است. این شهر کوچک که در قرن سیزدهم میلادی به عنوان مرکز چندین مسیر تجارت صحراگذر ساخته شده‌است، امروزه هم همچنان شماری از بازدیدکنندگان را که به معماری، مناظر و کتابخانه‌های کهن آن ارزش می‌گذراند به خود جذب می‌کند.

شهر با تهدید جدی پیشروی بیابان روبه‌رو است و تپه‌های ماسه‌ای مرتفع به مرز غربی شهر رسیده چندین خانه را نیز پوشانده‌اند.

معماری بومی بربری بخش‌های قدیمی شهر شامل خانه‌هایی است که در ساخت آن از سنگ‌های خشکه‌چین قرمز و آجرهای گلی بهره گرفته شده‌است با سقف‌های مسطح که از نخل ساخته شده‌است. بسیاری از خانه‌های قدیمی دارای درب‌های خراطی‌شده هستند که چوبشان از درختان عظیم باستانی اقاقیا بریده شده‌اند. این درختان مدت‌هاست که دیگر در این منطقه نروییده‌اند.

بسیاری از خانه‌ها شامل حیاط و محوطه نورگیر هستند که در خیابان‌های باریک منتهی به مسجد مرکزی قرار گرفته‌اند. ساختمان‌های قابل توجه در این شهر شامل مسجد جمعه شنقیط، یک سازه قدیمی از سنگ‌های خشکه‌چین دارای یک مناره چهارگوش؛ قلعه لژیون خارجی سابق فرانسه؛ و یک آب‌انبار بلند است.

محله قدیمی شنقیط دارای پنج کتابخانه مهم نسخ خطی علمی و قرآنی است که تعداد زیادی از آنها متعلق به سده‌های میانه است. در سال‌های اخیر، دولت موریتانی، سپاه صلح ایالات متحده و سازمان‌های مردم‌نهاد مختلف تلاش کرده‌اند که این شهر را برای بازدید گردشگران ماجراجو آماده کنند. بازدیدکنندگان می‌توانند بر روی تپه‌های ماسه‌ای آن «اسکی کنند»، به کتابخانه‌ها مراجعه کرده و زیبایی‌های صحرا را تماشا کنند.

پیشینه مذهبی
------------

برای قرن‌ها، این شهر یک مکان اصلی برای جمع شدن زائران مغرب در مسیر مکه بود. این شهر به نوعی خود نیز به عنوان یک شهر مقدس شناخته شد، به ویژه برای زائرانی که قادر به سفر طولانی به شبه‌جزیره عرب نبودند. شنقیط همچنین به مرکز علوم اسلامی در آفریقای غربی تبدیل شد. علاوه بر آموزش‌های دینی، مدارس شنقیط به دانش‌آموزان سخنرانی، حقوق، نجوم، ریاضیات و پزشکی آموزش می‌دادند.

برای قرن‌ها تمام موریتانی در جهان عرب به عنوان بلاد شنقیط شناخته می‌شد. در محل می‌گویند شنقیط هفتمین شهر مقدس اسلام است، اما در خارج از غرب آفریقا این موضوع شناخته شده نیست. این شهر از نظر تاریخ اسلام و همچنین تاریخ آفریقای غربی اهمیت زیادی دارد.

هرچند تا حد زیادی به دست بیابان رها شده، اما این شهر دارای مجموعه‌ای از کتابخانه‌های خطی قرون وسطایی بی‌همتا در غرب آفریقا است. محله اطراف خیابان ساوان (Rue des Savants) در گذشته به عنوان محل تجمع دانشوران برای بحث و گفتگو در مورد نکات دقیق‌تر قوانین اسلامی مشهور بود.

نگاره‌ها
--------

* مسجد جامع بزرگ شنقیطمسجد جامع بزرگ شنقیط
* کتابخانه قدیمی شنقیطکتابخانه قدیمی شنقیط
* دست‌نوشته‌ای کهن در شنقیطدست‌نوشته‌ای کهن در شنقیط
* روستای تازه شنقیطروستای تازه شنقیط

جستارهای وابسته
---------------

* فهرست شهرهای موریتانی

منابع
-----

1. ↑  مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Chinguetti». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*.

پیوند به بیرون
--------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ شنقیط موجود است. |

|  |  |
| --- | --- |
| آیکون خرد | این یک مقالهٔ خرد موریتانی است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. |
**ابراهیم بن ممشاد اصفهانی** دارای تخلص **متوکلی** یا **المتوکلی** شاعر ایرانی عربی‌سرای روزگار عباسیان بود. وی پیرو شعوبیه بود.

ابراهیم در جی اصفهان زاده‌شد. در آغاز به دستگاه خلافت نزدیک شد و دبیر و منشی متوکل عباسی گردید و از این رو تخلص متوکلی را برگزید. از آنجا که سخنی فصیح و نوشتاری گیرا داشت به زودی کارش گرفت. با مرگ متوکل از دستگاه خلیفه‌گری کناره گرفت و به خیزش یعقوب لیث صفاری پیوست. برخی نیز آورده‌اند که در جایگاه سفیر خلیفهٔ پسین معتمد عباسی وی را به نزد یعقوب فرستاد ولی یعقوب او را پیش خود نگاه داشت. در کنار یعقوب و به سفارش او بود که متوکلی شعر نامی خود را در بالیدن به نیاکان ایرانیش و ستیز با عرب‌ها را سرود و آن را به دربار خلیفه فرستاد مطلعش چنین بود:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| انا ابن الاکارم من نسل جم |  | و حائز ارث ملوک العجم… |
| ... |  |  |
| فقل لبنی هاشم اجمعین |  | هلموا الی الخلع قبل الندم |
| ... |  |  |
| فعودوا الی ارضکم بالحجاز |  | لاکل الضباب و رعی الغنم |
| ... |  |  |

که معنای کل شعر چنین است:

> من زادهٔ بزرگان، از دودمان جم و وارث تاج و تخت عجمم. من زنده‌کنندهٔ آن عزتم که از دست رفته و روزگار کهن آثار آن را از میان برده‌است. من آشکارا کینه‌خواه آنها هستم و طالب انتقامم. اگر هر کس از حق آنان بگذرد من نخواهم گذشت. درفش کاویان همراه من‌است، که با آن بر همهٔ ملل امید سروری دارم. به بنی‌هاشم بگو پیش از آنکه پشیمان شوید به خلع خود اقدام کنید. زور و نیزه و شمشیر ما بود که شما را به دولت رسانید. پدران ما شما را صاحب دولت و سلطنت کردند. شما پاس خدمت آنها را نگاه نداشتید و شکر نعمت به جای نیاوردید. از این پس به حجاز سرزمین اصلی خود برگردید و به خوردن سوسمار و چراندن گوسفند بپردازید. به زودی به زور تیغ و نوک خامه بر تخت پادشاهان خواهم نشست.
> 
>

منابع
-----

* حسینعلی ممتحن، نهضت شعوبیه، جنبش ملی ایرانیان در برابر خلافت اموی و عباسی، شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، شابک ‎۹۶۴-۴۴۵-۵۶۶-۵
**شجاع‌الدین لشکرلو** (زادهٔ ۳ شهریور ۱۳۲۴)، موسیقی‌دان، نوازندهٔ ویلن و مُدرسِ موسیقی اهل ایران است.

زندگی‌نامه
----------

شجاع‌الدین لشکرلو، سوم شهریور سال ۱۳۲۴ در تهران متولد شد. از سن ۷ سالگی و به مدت ۶ سال به فراگیری ساز ویلن نزد حسین یاحقی روی آورد و در سن ۱۳ سالگی به هنرستان موسیقی ملی راه یافت. در هنرستان ویلن کلاسیک را نزد والودیا تارخانیان آموخت و در ادامه نزد حشمت سنجری و چند نفر از مدرسان خارجی آموخته‌های خود را تکمیل کرد. او از سال ۱۳۴۶ با ارکسترهای موسیقی همکاری خود را آغاز کرد و به عنوان کنسرت مایستر در ارکستر رادیو تلویزیون ملی ایران برنامه‌های متعددی را به اجرا گذاشت.

وی هم‌زمان توانایی اجرای سولیستی ویلن ایرانی و ویلن کلاسیک غربی را داشت و به همین علت مورد توجه و علاقهٔ علی تجویدی بود.او پس از سال‌ها فعالیت هنری و تدریس در تهران و کرمان، به شهر شیراز نقل مکان کرد و به تربیت هنرجویان مشغول شد.

فعالیت‌های هنری
---------------

از جمله فعالیت‌های هنری شجاع‌الدین لشکرلو، به موارد زیر می‌توان اشاره کرد:

نوازندگی در ارکستر گل‌ها به رهبری جواد معروفی، نوازندگی در ارکستر فارابی به رهبری مرتضی حنانه، نوازندگی در ارکستر باربد به رهبری فریدون ناصری، نوازندگی در ارکستر صبا، نوازندگی در ارکستر نکیسا به رهبری مصطفی کسروی، ارکستر فرهنگ و هنر (ارکستر تالار رودکی) به رهبری حسین دهلوی، نوازندگی در ارکستر سمفونیک تهران به رهبری فریدون ناصری، تدریس در هنرستان موسیقی ملی، تدریس در هنرستان موسیقی تهران

آثار هنری
---------

از جمله آثار هنری شجاع‌الدین لشکرلو، به موارد زیر می‌توان اشاره کرد:

* تکنواز ویلن آلبوم موسیقی «چهارگاه» برای ویلن، آواز و ارکستر به آهنگسازی فرهاد فخرالدینی و خوانندگی محمدرضا شجریان
* تکنواز ویلن «چهارمضراب چهارگاه» به آهنگسازی فرهاد فخرالدینی
* اجرای ویلن و گسترش کادانس قطعه «شوشتری برای ویلن و ارکستر» اثر حسین دهلوی
* تکنواز ویلن «چهارمضراب حجاز» به آهنگسازی مرتضی حنانه
* تکنواز ویلن «فانتزی برای ویولن و ارکستر» در دستگاه ماهور به آهنگسازی حسینعلی ملاح و تنظیم مرتضی حنانه

پانویس
------

1. ↑  نصیری‌فر، حبیب‌الله (۱۳۷۷). *مردان موسیقی سنتی و نوین ایران (جلد دوم)*. تهران: آتیه. صص. ۲۰۸.
2. ↑  «بیش از نیم‌قرن با موسیقی تجویدی». *گفتگوی هارمونیک*. ۲۵ اسفند ۱۳۸۴.
3. ↑  «تولد فرهاد فخرالدینی». *مرکز موسیقی صدا و سیما*. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۹ آوریل ۲۰۱۹. دریافت‌شده در ۱۹ آوریل ۲۰۱۹.
4. ↑  «چهارمضراب چهارگاه». *ایران صدا*.
5. ↑  سجاد پورقناد (۷ بهمن ۱۳۹۰). «نگاهی به شوشتری برای ویلن و ارکستر». *گفتگوی هارمونیک*.

منابع
-----

* نصیری فر، حبیب‌الله (۱۳۷۷). *مردان موسیقی سنتی و نوین ایران (جلد دوم)*. تهران: آتیه.
* گفتگوی هارمونیک۱
* گفتگوی هارمونیک۲
* گفتگوی هارمونیک۳
* جام جم
* آپارات
* فیس‌بوک شجاع‌الدین لشکرلو
approximate extent of the Iceni Territoryapproximate extent of the Iceni Territory
پیرامون ۱۵۰ پیش از میلاد. آیسینا درخاور بریتانیا
دودمانهای اصلی عصر آهن در جنوب بریتانیا
**آیسینای** (/ aɪˈsi:naɪ/ eye-SEEN-eye، لاتین کلاسیک: [ɪˈkeːniː]) یک دودمان بریتانیایی از خاور بریتانیا در عصر آهن و دوران نخستین روم بودند.

قلمرو آنها دربردارندهٔ نورفک کنونی و بخشهایی از سافک و کمبریج‌شر بود و از باختر با سرزمین کوریلتاووی و از جنوب با کاتولولاونی و ترینووانتس هم‌مرز بود.

در دورهٔ رومی، پایتخت آنها ونتا آیسنوروم در کیستور سنت ادموند امروزی بود.

ژولیوس سزار در رویدادگویی‌اش از تاخت‌وتاز خود به بریتانیا در ۵۵ و ۵۴ پیش از میلاد از آیسینای نام نمی‌برد، اگرچه شاید اینان در پیوند با Cenimagni باشند، که سزار از آنها در همان زمان بعنوان مردمانی که در شمال رود تایمز زندگی می‌کنند، نام می‌برد.

افزایش دست‌درازی روم بر کارهای آنها به شورش در ۴۷ پس از میلاد انجامید، اگرچه آنها زیر فرمانروائی پادشاه پراسوتاگوس تا زمان مرگ او در پیرامون سال ۶۰ پس از میلاد در ظاهر مستقل ماندند.

چنگ‌اندازی رومیان پس از مرگ پراسوتاگوس نیز، شورش بزرگ همسر او بودیکا در ۶۰–۶۱ را در پی داشت.

خیزش بودیکا فرمانرانی روم در بریتانیا را سخت در خطر انداخت و به سوزاندن لوندینیوم و دیگر شهرها انجامید.

سرانجام رومی‌ها شورش را شکست دادند و آیسینائی‌ها به‌گونه‌ای فزاینده در استان روم درآمیختند.

جستارهای وابسته
---------------

* بلژها از باشندگان جنوب بریتانیا در عصر آهن.

منابع
-----

* همکاری‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Iceni»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی ۳ مهر ۱۴۰۰)
**شهر منجنیق** شهری باستانی بازمانده از دوره ساسانی است که در استان خوزستان در نزدیکی باغ‌ملک و در مجاورت رودخانه ابوالعباس واقع است.

که نشانه‌هایی از آن دوران شامل سفال‌هایی از دوره‌های ساسانی، سلجوقیان، اتابکان لر و صفویه در این منطقه دیده شده‌است.

تاریخچه
-------

همچنین در نزدیکی منطقه شهر منجنیق خرابه‌هایی از یک روستا به نام اوربه (به معنی بهترین شهر) وجود دارد. اور، واژه‌ای است عبری و به روستاهایی که به شهر تبدیل می‌شدند و توسعه پیدا می‌کردند، گفته می‌شد. علاوه بر این منجنیق به دلیل وجود پل‌هایی باقی مانده از دوره ساسانی، که با ساروج و سنگ ساخته شده و بارها تا دوره اسلامی مرمت شده موجوداست آتشکده و سازه‌هایی باقی مانده اما ظاهراً با حمله اعراب این منطقه نابود شده چنانچه سنگ آسیابی که با خط کوفی کلمه «لا اله الله محمد رسول‌الله» بر آن نوشته شده در محل باقی مانده‌است و حکایت از فتح اعراب دارد. ساختار این سنگ با آنچه تاکنون یافت شده متفاوت است. بر اساس گمانه‌زنی‌های باستان‌شناسان این سنگ آسیاب در گذر راه شهر منجنیق یا اوربه بوده که نشان مسیر آسیاب‌ها بود. از آسیاب‌ها به ۲ منظور روغن‌گیری و تهیه آرد استفاده می‌شد. دانه‌های روغنی در این منطقه کشت می‌شد و کاربرد داشته‌اند.

شهر ابراهیم نبی و نمرود
-----------------------

بنابر روایاتی زادگاه ابراهیم در شهر اور در شرق بصره است که برخی معتقد هستند شهر منجنیق باشد (برخی نیز احتمال می‌دهند شهر شوش منظور بوده‌است)[]

آتشکده آذر
----------

در این محل خرابه‌هایی مشهور به آتشکده آذر وجود دارد.

منابع
-----

1. ↑  «شهر باستانی "منجنیق" هنوز ثبت ملی نشده‌است». *ایسنا*. ۲۰۱۰-۰۲-۰۲. دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۵-۱۹.
2. ↑  «مسؤول انجمن دوستداران میراث فرهنگی باغملک: شهر باستانی "منجنیق" کاوش، حفاری و تعیین حریم می‌خواهد». *ایسنا*. ۲۰۱۰-۱۱-۱۴. دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۵-۱۹.
3. ↑  «تیشه حفاران تن منجنیق باغملک را خراشید/ بازهم هجوم به اثری باستانی». *خبرگزاری مهر | اخبار ایران و جهان | Mehr News Agency*. ۲۰۱۲-۰۴-۰۳. دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۵-۱۹.
***آن‌ها که به خانه من آمدند*** نام دومین رمان شمس لنگرودی می‌باشد که توسط نشر افق نخست در سال ۱۳۹۴ انتشار یافت.

توضیحات بیشتر
-------------

این رمان حدیث نفس قشرهای روشنفکری مبتلا به جامعهٔ سنتی است. سنتی ریشه‌دار که به دست و پای درس‌خوانده و مکتب دیده یکسان می‌پیچد و به توهم و درماندگی گرفتارشان می‌کند. ابتدای داستان با این سطور شروع می‌شود: سه روز پس از انتشار کتاب «*رژه بر خاک پوک*»، زنگ در خانه‌ام به صدا درآمد. تازه از سر کار برگشته بودم و ساعت شش عصر در نشر چشمه با دوستی قرار ملاقات داشتم. چند روز بود باران می‌بارید و هوا تاریک تر از همیشه به نظر می‌رسید. دیرم شده بود، اما نمی‌توانستم از خواندن مطلبی که در هفته‌نامه *کادح* چاپ شده بود دل بکنم.[]

منابع
-----

* در سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران
* دومین رمان شمس لنگرودی منتشر شد
* رمان شمس لنگرودی در کمتر از یک ماه به چاپ دوم رسید[*پیوند مرده*]
* شمس لنگرودی و «آن‌ها که به خانه من آمدند»
* رونمایی از کتاب «آن‌ها که به خانه من آمدند» شمس لنگرودی[*پیوند مرده*]
* رمان «آن‌ها که به خانه من آمدند» نوشته شمس لنگرودی توسط انتشارات افق منتشر و راهی بازار نشر شد[*پیوند مرده*]
* شمس لنگرودی از سینما، تئاتر، شعر و رمان می‌گوید
* آن‌ها که به خانه ی من آمدند؛ یک داستان جن زده
* در وبگاه goodreads
**قوام الملک نظام الدین هبةالله** مشهور به **ابونصر فارسی** همچنین **ابونصر پارسی**؛ وزیر، سپهسالار، دبیر و شاعر سده ششم هجری قمری و از کارگزاران حکومت غزنوی بود. ابونصر فارسی در زمان حکومت مسعود سوم، پسر و جانشین ابراهیم، هنگامی که حکومت متصرفات هند را به فرزندش عضدالدوله شیرزاد سپرد، به مقام سپهسالاری رسید و به عنوان جانشین وی راهی هندوستان شد.

زندگی
-----

تاریخ دقیق ولادت ابونصر فارسی مشخص نیست ولی در مورد تاریخ مرگش، مسعود سعد سلمان در ضمن یکی از قصایدش که در مدح ملک ارسلان مسعود سروده‌است زمان فوت ابونصر را در دوره حکومت ارسلان شاه غزنوی در ۶۳ سالگی دانسته‌است و از آنجا که ارسلان شاه بین سالهای ۵۰۹ و ۵۱۱ قمری حکومت می‌کرده، می‌توان تولد ابونصر را بین سالهای ۴۴۶ و ۴۴۸ قمری تخمین زد.

منابع
-----

1. 1 2  «نام‌آوران ایرانی؛ ابونصر فارسی؛ شاعر سده ششم هجری قمری». ۰۴ اردیبهشت ۱۳۸۹. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۷. تاریخ وارد شده در `|تاریخ=` را بررسی کنید (کمک)

|  |  |
| --- | --- |
| آیکون خرد | این یک مقالهٔ خرد دودمان غزنویان است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. |