| ایالات متحده آمریکا
 |
| --- |
|  |
| این مقاله بخشی از این مجموعه است:سیاست و دولت ایالات متحده آمریکا |
| دولت فدرال
* قانون اساسی ایالات متحده آمریکا
* حقوق ایالات متحده آمریکا
* مالیات‌گیری
 |
| مقننه
* کنگره ایالات متحده آمریکا
	+ مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا
		- رئیس مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا
		- رهبران حزبی
		- حوزه‌های انتخابیه
	+ مجلس سنای ایالات متحده آمریکا
		- رییس زمانی
		- رهبران حزبی سنای ایالات متحده
 |
| مجریه
* رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا
* معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا
* هیئت دولت ایالات متحده آمریکا
* سازمان‌های فدرال
 |
| قضاییه
* دیوان عالی ایالات متحده آمریکا
* دادگاه‌های استیناف در ایالات متحده آمریکا
* دادگاه‌های ناحیه ایالات متحده آمریکا
* دیگر محاکم
 |
| انتخابات
* انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا
* انتخابات میان‌دوره‌ای در ایالات متحده آمریکا
* انتخابات سال فرد
 |
| احزاب سیاسی
* حزب دموکرات
* حزب جمهوری‌خواه
* احزاب سوم
 |
| فدرالیسم
* دولت ایالتی
	+ فرمانداران
	+ مجالس (فهرست)
	+ دادگاه‌های ایالتی
* دولت محلی
 |
| 
* دیگر کشورها
* اطلس

 |
| * ن
* ب
* و
 |

کنوانسیون انتخاباتی جمهوری‌خواهان در سال ۱۹۷۶
**انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا** (به انگلیسی: United States presidential election) انتخاباتی غیرمستقیم است برای انتخاب رئیس جمهور و معاون رئیس جمهور که در آن شهروندان ایالات متحده که در یکی از پنجاه ایالت یا در واشنگتن دی‌سی برای رأی‌گیری ثبت‌نام شده‌اند رأی خود را نه برای انتخاب مستقیم آن دو منصب که برای انتخاب اعضای کالج انتخاباتی به صندوق می‌اندازند. اعضای منتخب کالج یا گزینندگان، سپس به‌طور مستقیم، به رئیس‌جمهور آمریکا و معاون رئیس‌جمهور رأی می‌دهند که به این رأی رأی الکترال می‌گویند. نامزدی که اکثریت مطلق آرای گزینندگان یا آرای الکترال (دست‌کم ۲۷۰ رای از ۵۳۸ رای، از زمانی که متمم بیست و سوم به شهروندان واشتنگتن دی‌.سی. حق رأی اعطا کرده است) را به‌دست‌آورد رئیس‌جمهور آمریکا خواهد شد. در صورتی‌که هیچ‌یک از نامزدهای ریاست جمهوری، اکثریت مطلق آرا را به‌دست نیاورد مجلس نمایندگان آمریکا رئیس‌جمهور را انتخاب خواهد کرد و اگر هیچ‌یک از نامزدهای معاونت ریاست جمهوری اکثریت مطلق را به‌دست نیاورند مجلس سنای ایالات متحده آمریکا معاون رئیس‌جمهور را برمی‌گزیند. این سیستم رای‌گیری در اصل دوم و متمم دوازدهم قانون اساسی آمریکا تعریف شده است. 

برخلاف انتخابات ریاست جمهوری بسیاری از جمهوری‌های سراسر جهان (که تحت نظام ریاستی یا نیمه ریاستی اداره می‌شوند) که با رأی مستقیم مردم کل کشورشان ("هر نفر یک رأی")رئیس جمهور را انتخاب می‌کنند ایالات متحده از انتخابات غیرمستقیم (از طریق کالج الکترال) برای انتخاب رئیس جمهور و معاون رئیس جمهور استفاده می‌کند. به رغم آن که تقریباً همه ایالت‌ها حکم می‌کنند که برنده اکثریت آرای مردمی در سرتاسر ایالت ("هر نفر یک رأی") همۀ آرای الکترال را دریافت کند ("برنده همه را می برد") مواردی مانند انتخابات ریاست جمهوری سال 1824, 1876, 1888, 2000 و 2016 کالج انتخاباتی برنده‌ای داشت که بیشترین آراء را در انتخابات سراسری کسب نکرده بود؛ این‌ها انتخابات‌هایی بودند که در آن برنده به دلیل تأثیرات عظیم اکثریت نسبی کم‌تعداد در ایالت‌های چرخشی پرجمعیت آراء مردمی را از دست داد.      

الکترال کالج و رویه آن در ماده 2، بخش 1، بندهای 2 و 4 و متمم دوازدهم (که پس از تصویب آن در سال 1804جایگزین بند 3 شد) قانون اساسی ایالات متحده وضع شده است. تحت بند 2، هر ایالت به اندازه تعداد کل سناتورها و نمایندگان خود در کنگره آرای الکترال به صندوق می اندازد، حال آن که (طبق متمم بیست‌وسوم که در سال 1961 تصویب شد) واشنگتن دی سی، به اندازه ایالتی که دارای کمترین رأی الکترال است رأی الکترال دارد؛ یعنی سه رأی. همچنین تحت بند 2، نحوه انتخاب گزینندگان را قوه مقننه هر ایالت تعیین می‌کند، نه دولت فدرال. بسیاری از مجالس مقننه ایالتی قبلاً گزینندگان خود را مستقیماً انتخاب می‌‌کردند، اما با گذشت زمان همه به استفاده از رأی مردم برای انتخاب گزینندگان روی آوردند. گزینندگان پس از انتخاب عموماً آرای الکترال خود را به نامزدی می‌دهند که در ایالت آنها اکثریت را به دست آورده است، اما 18 ایالت مقرراتی که به طور خاص به این رفتار بپردازد ندارند. کسانی که رأی مخالف با رأی می‌دهند با عناوینی چون "گزینندگان عهدشکن" یا "بی‌تعهد" شناخته می‌شوند.  در دوران مدرن، رأی‌دهندگان عهدشکن و بی‌تعهد بر نتیجه نهایی انتخابات تأثیری نداشته‌اند، بنابراین نتایج را به طور کلی می‌توان بر اساس رأی مردمی ایالت به ایالت تعیین کرد. افزون بر این، در اکثر مواقع برنده انتخابات ریاست جمهوری آمریکا آرای مردمی ملی را نیز به دست می آورد. از زمانی که همه ایالت‌ها دارای سیستم انتخاباتی بوده‌ند که امروز می‌شناسیم چهار استثنا وجود داشته است. این موارد در سال‌های 1876، 1888، 2000 و 2016 اتفاق افتادند و در همه آن‌ها تفاوت آرای نامزد اول و دوم کمتر از سه درصد بوده است.

انتخابات ریاست جمهوری هر چهارسال یک بار در سال‌هایی که به طور مساوی بر 4 تقسیم می‌شوندــ‌ـ‌صرف نظر از اینکه سال مذکور سال کبیسه است یا نه‌ـــ‌با رأی‌دهندگان ثبت‌نام‌شده‌ای که در روز انتخابات، که از سال 1845 اولین سه‌شنبه پس از 1 نوامبر است، رأی خود را به صندوق می‌اندازند برگزار می‌شود. این تاریخ مصادف با انتخابات سراسری سایر رقابت‌های فدرال، ایالتی و محلی است. از آنجا که دولت‌های محلی مسئول ادارۀ انتخابات هستند این رقابت‌ها معمولاً همه در یک برگه رای ظاهر می‌شوند. گزینندگان کالج انتخاباتی پس از آن به طور رسمی آرای الکترال خود را در اولین دوشنبه پس از 12 دسامبر در پایتخت ایالت خود به صندوق می‌اندازند. کنگره سپس نتایج را در اوایل ژانویه تأیید می‌کند و دوره ریاست جمهوری در روز تحلیف آغاز می‌شود که از زمان تصویب متمم بیستم در 20 ژانویه تعیین شده است.

رقابت‌های انتخاباتی در آمریکا تقریباً یک سال قبل از رأی‌گیری آغاز می‌شود. در این مدت چهار مرحله از انتخابات با فواصل منظم برگزار می‌شود. روند نامزدی، متشکل از انتخابات مقدماتی و کنوانسیون‌های تعیین نامزد، در قانون اساسی مشخص نشده است، اما در طول زمان توسط ایالت‌ها و احزاب سیاسی توسعه یافته است. این انتخابات اولیه معمولاً بین ژانویه و ژوئن قبل از انتخابات سراسری در نوامبر برگزار می‌شود، حال آن که کنوانسیون‌های تعیین نامزدها در تابستان برگزار می‌شود. هرچند قانون خاصی برای انتخابات احزاب تدوین نشده است، احزاب سیاسی از روند انتخاباتی غیرمستقیمی پیروی می‌کنند که در آن رأی‌دهندگان در پنجاه ایالت، واشنگتن دی.سی. و قلمروهای ایالات متحده، به فهرستی از نمایندگان در کنوانسیون تعیین نامزد یک حزب سیاسی رأی می‌دهند که بعداً این نمایندگان نامزد ریاست جمهوری حزب خود را انتخاب می‌کنند. سپس هر حزب می‌تواند یک معاون رئیس‌جمهور را برای پیوستن به این رقابت انتخاب کند، که یا توسط نامزد نهایی حزب یا با رأی‌گیری دور دوم تعیین می‌شود. به دلیل تغییراتی که از دهه 1970 در رابطه با افشای کمک‌ها به کمپین‌های فدرال در قوانین مالی مبارزات انتخاباتی ملی ایجاد شد، نامزدهای ریاست‌جمهوری احزاب سیاسی اصلی معمولاً قصد خود برای شرکت در انتخابات را بهار سال قبل از انتخابات (تقریباً 21 ماه قبل از روز تحلیف) اعلام می‌کنند.

یک برگه رأی عمومی و فهرست نامزدهای ریاست‌جمهوری و معاونان آن‌ها در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶ آمریکا

تاریخچه
-------

پس از استقلال آمریکا از بریتانیا در سال ۱۷۷۶ کنوانسیونی که مسئول تدوین قانون اساسی آمریکا بود به هنگام مطرح شدن شیوه انتخاب رئیس‌جمهور به عنوان رئیس کشور و اداره‌کننده حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا، چندین روش را از جمله انتخاب توسط کنگره، انتخاب توسط فرمانداران ایالات، انتخاب توسط مجالس قانون‌گذاری ایالات، انتخاب توسط گروه ویژه‌ای از اعضای کنگره و انتخاب مستقیم توسط آرای مردم را مورد بررسی قرار داد اما هیچ‌کدام از این روش‌ها رأی لازم را به دست نیاورد و در نتیجه تعیین روش نهایی برای انتخاب رئیس‌جمهور به کمیته‌ای یازده نفره محول شد. این کمیته پس از بررسی، پیشنهاد شکل‌گیری کالج‌های انتخاباتی اولیه را ارائه نمود و پس از موافقت، طرح کالج‌های انتخاباتی با اندک اصلاحاتی در سند نهایی درج شد.

هدف قانون‌گذاران آمریکایی از انتخاب سیستم «کالج‌های انتخاباتی» این بود که بین دولت فدرال و حکومت ایالات نوعی تعادل بر قرار سازند. در این صورت ضمن حفظ مشارکت عموم مردم در انتخابات، به ایالات کم‌جمعیت حق حضور بیشتری داده شود و انتخابات، مستقل از کنگره و بدون نفوذ آن به اجرا درآید. در نتیجه رئیس‌جمهور انتخابی، از نهایت استقلال عمل برخوردار می‌شد و از نفوذ سیاسی گروه‌های قدرت مصون می‌ماند. از سوی دیگر قانون‌گذاران آمریکایی نیز تلاش داشتند تا هر چه بیشتر عرصه انتخاب رئیس‌جمهور را از توده گرایی و پوپولیسم به دور نگاه دارند. در این صورت کمتر فردی می‌توانست با عوام فریبی رئیس‌جمهور شود.

### کالج انتخاباتی

ماده دو قانون اساسی روش انتخابات ریاست جمهوری از جمله ایجاد کالج انتخاباتی را تعیین می‌کند که نتیجه توافق میان آن دسته از تدوین‌کنندگان قانون اساسی که می‌خواستند کنگره رئیس جمهور را انتخاب کند و آن‌هایی است که رای مردمی ملی را ترجیح می دادند. 

همان‌طور که در ماده دو آمده است به هر ایالت گزینندگانی به تعداد مجموع نمایندگان آن ایالت در هر دو مجلس کنگره اختصاص داده می شود. در سال 1961 تصویب متمم بیست‌وسوم تعدادی گزیننده به ناحیه کلمبیا اعطا کرد؛ برابر با تعداد گزینندگان اختصاص‌داده‌شده به کم‌جمعیت‌ترین ایالت. با این حال به قلمروهای ایالات متحده گزیننده‌ای اختصاص داده نشده است و از همین رو در کالج انتخاباتی نماینده‌ای ندارند.

### مجالس ایالتی

طبق قانون اساسی، هر ایالت نحوه انتخاب گزینندگان خود را تعیین می‌کند؛ ماده 2، بخش 1، بند 2 بیان می‌کند که هر ایالت باید گزینندگان را "به نحوی که قوه مقننه دستور می‌دهد" منصوب کند.  در طول اولین انتخابات ریاست جمهوری در سال 1789 ، تنها 6 ایالت از 13 ایالت اصلی گزینندگان را با اشکال مختلف رجوع به رأی مردم انتخاب کردند.

مراحل
-----

### تأیید صلاحیت

بر اساس اصل دوم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا، هر نامزد ریاست جمهوری آمریکا باید در ایالات متحده آمریکا به دنیا آمده باشد و حداقل ۱۴ سال متوالی در آمریکا زندگی کرده و حداقل ۳۵ سال تمام، سن داشته باشد یا این‌که تا پیش از روز معارفه، به سن ۳۵ سال و ۱۴ سال اقامت متوالی در آمریکا برسد.

### نامزدی

اگر شخصی بخواهد از طرف حزبی نامزد شود، باید ابتدا در پروسه درون حزبی و انتخابات مقدماتی آن حزب که بر طبق قوانین درونی آن حزب است شرکت کند و در صورت موفقیت در آن پروسه، به عنوان نامزد آن حزب معرفی می‌شود. انتخاب رئیس‌جمهور در آمریکا انتخابات غیرمستقیم انجام گرفته و رای‌دهندگان، به اعضای کالج انتخاباتی ایالات متحده آمریکا یا مجمع گزینندگان، رای می‌دهند. اگر چه اسم نامزدها در برگه‌های اخذ رأی نوشته می‌شود، اما مردم در عمل به‌طور مستقیم به رئیس‌جمهور آمریکا و معاون رئیس‌جمهور آمریکا، رأی نمی‌دهند؛ به این معنی که رای‌دهندگان هر ایالت؛ فهرستی از انتخاب‌کنندگان رئیس‌جمهور (گزینندگان) را انتخاب می‌کنند که تعداد آن‌ها هم برابر با تعداد سناتورها و نمایندگانی است که آن ایالت در کنگره آمریکا دارد. در عوض انتخاب‌کنندگان هر ایالت مدت کوتاهی پس از انتخابات در پایتخت آن ایالت گرد می‌آیند و آرای خود را برای کاندیدایی به صندوق می‌اندازند که بیشترین آرای مردم را در ایالت آن‌ها کسب کرده‌است؛ یعنی کاندیدایی که بیشترین آرا را در هر ایالت به‌دست می‌آورد، در واقع صاحب همه آرای انتخاباتی آن ایالت می‌شود.

رقابت‌های انتخاباتی
-------------------

داوطلبان گروه‌های انتخاباتی
پس از اعلام رسمی نامزد حزب از سوی کنوانسیون‌های انتخاباتی رئیس‌جمهور آمریکا، رقابت‌های انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا آغاز می‌شود. در مدت ۶ تا ۸ ماه بعد، تمام توجهات به سمت شعارها و تبلیغات نامزدها معطوف می‌شود. این نامزدها که در حقیقت اکنون تشکیلات حزب را با تمام امکانات مالی، تبلیغاتی و رسانه‌ای پشت سر دارند، با قدرت وارد میدان می‌شوند و در هر گوشه از کشور به سخنرانی و برگزاری میتینگ‌های تبلیغاتی می‌پردازند. گاهی لازم می‌شود نامزد حزب در یک روز، در چهار نقطه از این کشور پهناور حضور یابد و به سخنرانی بپردازد. رسانه‌ها و شبکه‌های رادیو و تلویزیونی در پیروزی انتخابات نقش تعیین‌کننده‌ای دارند، و نامزدها مجبور هستند از یک تیم قوی و با تجربه روابط عمومی رسانه‌ای کمک بگیرند.

با توجه به خصوصی بودن رسانه‌های گروهی در ایالات متحده آمریکا و هزینه‌های سرسام‌آور تبلیغات، نامزدی می‌تواند در مبارزات انتخاباتی به پیروز دست یابد که از پشتوانه مالی تقریباً نامحدودی برخوردار باشد و حامیانش بتوانند میلیون‌ها دلار در این راه هزینه نمایند.
با نگاهی به جدول زیر مشخص می‌شود که هزینه‌های انتخاباتی ریاست جمهوری هر دوره به نسبت گذشته به شکل چشمگیری افزایش یافته‌است. جمهوری‌خواهان با توجه به حامیان ثروتمند خود همواره بیشتر از دموکرات‌ها در انتخابات پول خرج می‌کنند. اگر چه در آمریکا پول شرط لازم برای پیروزی در هر انتخاباتی است، لیکن ضرورتاً شرط کافی به‌شمار نمی‌آید. چرا که بارها دیده شده‌است که یک حزب یا یک فرد با هزینه کمتری به پیروزی دست یافته‌اند.

اهمیت مسائل مالی در انتخابات طی چند دهه اخیر آن‌چنان افزایش یافته که همواره پس از پایان انتخابات، بحث و جنجال‌های فراوانی در خصوص تخلفات مالی از سوی رقبا علیه یکدیگر مطرح می‌شود. تا پیش از رسوایی واترگیت، نظارت چندانی بر عملکرد مالی احزاب و نحوه جذب اعانات صورت نمی‌گرفت. هر حزب بر اساس پایگاه اجتماعی خود و حامیانش به جمع‌آوری پول برای پرداخت هزینه‌های انتخاباتی می‌پرداخت و در این راه نیز حتی به اعمال فشار، تهدید و باج‌خواهی نیز متوسل می‌شد. همچنین گروه‌های ذی‌نفوذ و ثروتمندان با پرداخت مبالغ کلان به صورت اعانه به احزاب و نامزدها تلاش دارند بر روند تصمیم‌گیری قوه مجریه و کنگره تأثیر بگذارند. در مقابل، نامزدها نیز پس از پیروزی در انتخابات با استفاده از جایگاه سیاسی خود از حامیانشان حمایت می‌کنند.

افشای رسوایی واترگیت در اواسط دهه ۱۹۷۰، ضرورت نظارت دقیق‌تر بر عملکرد مالی احزاب در جریان انتخابات را مطرح کرد. در ماجرای واترگیت اطرافیان ریچارد نیکسون به‌طور غیرقانونی، دستگاه شنود در دفتر مرکزی حزب دموکرات قرار دادند تا از استراتژی انتخاباتی آنان مطلع شوند. همچنین تحقیقات قضایی ثابت کرد که چند میلیون دلار اعانات کلان در اختیار حزب جمهوری‌خواه قرار گرفته شده بود و به حامیان نیکسون نیز قول داده شده بود که از قراردادهای دولتی سهم زیادی به‌دست خواهند آورد. پس از این ماجرا، نمایندگان کنگره برای جلوگیری از تکرار این رسوایی، قانون نحوه تأمین هزینه‌های انتخاباتی احزاب و همچنین پرداخت اعانات را به تصویب رساندند.

قانون رقابت‌های انتخاباتی فدرال
-------------------------------

این قانون در سال ۱۹۷۴ به تصویب رسید. بر اساس قانون رقابت‌های انتخاباتی فدرال، یک کمیسیون فدرال انتخابات دو حزبی تشکیل شد که دارای ۶ عضو است. این کمیسیون مسئولیت نظارت بر هزینه‌های انتخاباتی را بر عهده دارد. میزان مجاز پرداخت اعانات به نامزدها یا احزاب در حال حاضر برای افراد، حداکثر ۱۰۰۰ دلار و برای سازمان‌ها حداکثر ۵۰۰۰ دلار است. برای جبران این محدودیت، حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا موظف است بخشی از هزینه‌های انتخاباتی را تأمین کند تا از این طریق وابستگی نامزدها به گروه‌های ذی‌نفوذ و افراد متنفذ و ثروتمند تا حد امکان کاهش یابد. درازای هر ۵۰۰۰ دلار اعانه‌ای که هر نامزد انتخاباتی از حامیانش کسب می‌کند، دولت فدرال ۲۵۰ دلار به وی پرداخت می‌کند. به‌علاوه دریافت‌کننده کمک از سوی دولت فدرال ملزم است از یک سو هزینه‌های تبلیغاتی خود را به سطح معقول محدود کند و از سوی دیگر پرسش‌نامه‌هایی را تکمیل کند که در آن نحوه تأمین درآمدها و چگونگی هزینه مشخص شود. از این طریق کمیسیون انتخابات فدرال قادر است، بر سالم برگزار شدن انتخابات نظارت و داشته باشد.

قانون رقابت‌های انتخاباتی فدرال اغلب از سوی احزاب نادیده گرفته می‌شود و در جریان انتخابات، نامزدها به شیوه‌های مختلف و بعضاً دست زدن به شیوه‌های غیرقانونی به دریافت هرچه بیشتر اعانات انتخاباتی می‌پردازند.

جستارهای وابسته
---------------

* انتخابات در ایالات متحده آمریکا
* انتخابات مقدماتی ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا
* کنوانسیون‌های انتخاباتی رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا
* کالج انتخاباتی ایالات متحده آمریکا

منابع
-----

1. ↑  3 U.S.C. § 1
2. ↑   `{{cite book}}`: Empty citation (help)
3. ↑  Chang, Alvin (November 9, 2016). "Trump will be the 4th president to win the Electoral College after getting fewer votes than his opponent". Vox. Archived from the original on November 10, 2016. Retrieved November 11, 2016.
4. ↑  "2016 Presidential Election". *National Archives and Records Administration*. Archived from the original on September 20, 2016. Retrieved November 26, 2016.
5. ↑  Cronin, Thomas E. (1979). "The Direct Vote and the Electoral College the Case for Meshing Things Up!". *Presidential Studies Quarterly*. **9** (2): 144–163. ISSN 0360-4918. JSTOR 27547458. Archived from the original on June 14, 2022. Retrieved June 13, 2022.
6. ↑  "What Is The Winner-Takes-All Rule In The Presidential Election? It's Steeped In Controversy". *Bustle* (به انگلیسی). Archived from the original on December 21, 2021. Retrieved 2022-06-13.
7. ↑  Tures, John A. "The Electoral College system isn't 'one person, one vote'". *The Conversation* (به انگلیسی). Archived from the original on July 31, 2021. Retrieved 2022-06-13.
8. ↑  Dixon, Robert G. Jr. (1950). "Electoral College Procedure". *The Western Political Quarterly*. **3** (2): 214–224. doi:10.2307/443484. JSTOR 443484.
9. ↑  3 U.S.C. § 1
10. ↑  Caldwell, Leigh Ann (November 4, 2015). "A Viewer's Guide to the Next Year in Presidential Politics". NBC News. Archived from the original on April 25, 2019. Retrieved November 8, 2015.
11. ↑  Caldwell, Leigh Ann (November 4, 2015). "A Viewer's Guide to the Next Year in Presidential Politics". NBC News. Archived from the original on April 25, 2019. Retrieved November 8, 2015.
12. ↑  Jose A. DelReal (April 3, 2015). "Why Hillary Clinton might have just two more weeks or so to announce she's running for president". *Washington Post*. Archived from the original on May 10, 2015. Retrieved April 12, 2015.
13. ↑  Bugh, Gary (2010). *Electoral College Reform: Challenges and Possibilities*. Ashgate Publishing, Ltd. p. 40. ISBN 978-0-7546-7751-2.
14. ↑  «انتخابات ریاست جمهوری آمریکا چگونه برگزار می‌شود؟».
15. ↑   `{{cite book}}`: Empty citation (help)
16. ↑  Richard A. Epstein, بایگانی‌شده در مارس ۸, ۲۰۲۱ توسط Wayback Machine الگو:"'In Such Manner as the Legislature Thereof May Direct": The Outcome in *Bush v Gore* Defended بایگانی‌شده در مارس ۸, ۲۰۲۱ توسط Wayback Machine, 68 *University of Chicago Law Review* 613, 614 (2001).
17. ↑  "Presidential Election Process | USAGov". *www.usa.gov* (به انگلیسی). Retrieved 2021-09-28.
18. ↑  «تشریح روند انتخابات ریاست جمهوری آمریکا به زبان ساده». *خبرگزاری خانه ملت*. بایگانی‌شده از اصلی در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۱. دریافت‌شده در ۲۰۲۱-۰۱-۲۷.

| * ن
* ب
* و
انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا |
| --- |
| انتخابات بر پایه سال | 
* ۱۷۸۸–۸۹
* ۱۷۹۲
* ۱۷۹۶
* ۱۸۰۰
* ۱۸۰۴
* ۱۸۰۸
* ۱۸۱۲
* ۱۸۱۶
* ۱۸۲۰
* ۱۸۲۴
* ۱۸۲۸
* ۱۸۳۲
* ۱۸۳۶
* ۱۸۴۰
* ۱۸۴۴
* ۱۸۴۸
* ۱۸۵۲
* ۱۸۵۶
* ۱۸۶۰
* ۱۸۶۴
* ۱۸۶۸
* ۱۸۷۲
* ۱۸۷۶
* ۱۸۸۰
* ۱۸۸۴
* ۱۸۸۸
* ۱۸۹۲
* ۱۸۹۶
* ۱۹۰۰
* ۱۹۰۴
* ۱۹۰۸
* ۱۹۱۲
* ۱۹۱۶
* ۱۹۲۰
* ۱۹۲۴
* ۱۹۲۸
* ۱۹۳۲
* ۱۹۳۶
* ۱۹۴۰
* ۱۹۴۴
* ۱۹۴۸
* ۱۹۵۲
* ۱۹۵۶
* ۱۹۶۰
* ۱۹۶۴
* ۱۹۶۸
* ۱۹۷۲
* ۱۹۷۶
* ۱۹۸۰
* ۱۹۸۴
* ۱۹۸۸
* ۱۹۹۲
* ۱۹۹۶
* ۲۰۰۰
* ۲۰۰۴
* ۲۰۰۸
* ۲۰۱۲
* ۲۰۱۶
* ۲۰۲۰
* ۲۰۲۴

 |
| انتخابات بر پایه ایالت | 
* آلاباما
* آلاسکا
* آریزونا
* آرکانزاس
* کالیفرنیا
* کلرادو
* کانتیکت
* دلاویر
* فلوریدا
* جورجیا
* هاوایی
* آیداهو
* ایلینوی
* ایندیانا
* آیووا
* کانزاس
* کنتاکی
* لوئیزیانا
* مین
* مریلند
* ماساچوست
* میشیگان
* مینه‌سوتا
* میسیسیپی
* میزوری
* مونتانا
* نبراسکا
* نوادا
* نیوهمپشر
* نیوجرسی
* نیومکزیکو
* نیویورک
* کارولینای شمالی
* داکوتای شمالی
* اوهایو
* اکلاهما
* اورگن
* پنسیلوانیا
* رود آیلند
* کارولینای جنوبی
* داکوتای جنوبی
* تنسی
* تگزاس
* یوتا
* ورمانت
* ویرجینیا
* واشینگتن
* واشینگتن، دی.سی..
* ویرجینیای غربی
* ویسکانسین
* وایومینگ

 |
| مقدماتی و مراکز انتخاباتی | 
* Iowa caucuses
* New Hampshire primary
* Nevada caucuses
* South Carolina primary
* سه‌شنبه بزرگ

 |
| نامزدی کنوانسیون‌‌ها | 
* List of nominating conventions
* Brokered convention
* Convention bounce
* ابرنماینده

 |
| مجمع گزینندگانو رای مردم | 
* Results
	+ summary
	+ elections in which the winner lost the popular vote
	+ Electoral College margins
	+ Electoral College results by state
	+ electoral vote changes between elections
	+ electoral vote recipients
	+ popular-vote margins
* Contingent election
* گزیننده بی‌اعتقاد
* Unpledged elector
* Voter turnout

 |
| موضوعات مرتبط | 
* Campaign slogans
* Historical election polling
* Election Day
* Major party tickets
* Major party losers
* Presidential debates
* غافلگیری اکتبر
* ایالت‌های آبی و ایالت‌های قرمز
* ایالت چرخشی
* Tipping-point state
* Election recount
* Guam straw poll
* Vice presidential confirmations:
	+ 1973
	+ 1974

 |
| 
* انتخابات مجلس
* انتخابات سنا
* انتخابات فرمانداران

 |