**سرگئی کافتارادزه** (زاده ۱۵ اوت ۱۸۸۵ − درگذشته ۱۷ اکتبر ۱۹۷۱) سیاستمدار و دیپلمات گرجی‌تبار، شوروی بود. مدتی به عنوان صدر جمهوری سوسیالیستی گرجستان شوروی و چند سال به عنوان دادستان کل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی خدمت کرد. 

او در بخش بزرگی از جنگ جهانی دوم معاون کمیسر خارجه ویاچسلاو مولوتوف بود. در سال۱۳۲۳- 1944 به ایران فرستاده شد، موضع جنجالی او به سرنگونی کابینه محمد ساعد کمک کرد. در برانگیختن شورش در آذربایجان و کردستان ایران نقش داشت.

آخرین شغل رسمی او سفیر در رومانی بود، ارتباط نزدیکی با جناح حزب کمونیست رومانی که حول آنا پائوکر تشکیل شده بود داشت و در تسهیل تقلب در انتخابات عمومی 1946 نقش داشت.

مأموریت به ایران
----------------

در شهریور ۱۳۲۳ -سپتامبر ۱۹۴۴، به ایران آمد، جایی که سه سال پس از تهاجم انگلیس و شوروی، قرار بود برای شوروی در اخذ نفت شمال تلاش کند. او به نخست‌وزیر محمد ساعد نزدیک شد و از او خواست که به جستجوگران نفت شوروی در شمال ایران مجوز دهد. ساعد که تا آن زمان درگیر با چپ افراطی توده و نیروهای ملی‌گرا بود و به شرکت‌های انگلیسی و آمریکایی امکان افتتاح میدان نفتی در کشور داده بود، به درخواست نماینده پاسخ مثبت نداد. کفتارادزه سپس به تهدید متوسل شد، به ویژه در دیدار با شاه تهدیداتی کرد. همزمان، نیروهای ارتش سرخ در ایران، عبور نیروهای ایرانی را با مشکل مواجه کردند و از تظاهرات حزب توده در مقابل مجلس حضور داشتند.

در نتیجه محمد ساعد در ۲۰ آبان ۱۳۲۳–۹ نوامبر ۱۹۴۴ استعفا داد و مرتضی قلی بیات جایگزین او شد.در ماه دسامبر، علی‌رغم مخالفت حزب توده، محمد مصدق با موفقیت قانونی را به تصویب رساند که به موجب آن هیچ مقام دولتی حق اعطای میدان‌های ایرانی به خارجی را بدون تأیید مجلس ندارد. کفتارازده به آن اعتراض کرد و مدعی شد که این تغییر علیه اتحاد جماهیر شوروی است، اما بیات از مذاکره مجدد امتناع کرد و او بدون نتیجه به مسکو بازگشت.

در تیرماه ۱۳۲۴-ژوئن ۱۹۴۵، مولوتف، کفتارادزه و میر جعفر باقروف، توسط کمیته مرکزی شوروی دستور گرفتند یک شورش تجزیه طلبانه در آذربایجان ایران را آماده کنند. این منجر به حکومت خلق آذربایجان به رهبری جعفر پیشه‌وری شد، آشوب در میان کردها نیز به جمهوری مهاباد قاضی محمد منجر شد (هر دو رژیم در عرض چند ماه با مداخلات ایران سرکوب شدند).

جستارهای وابسته
---------------

منابع
-----

1. ↑  Maziar Behrooz, *Rebels With a Cause: The Failure of the Left in Iran*, I.B. Tauris, London, 2000, p.5. شابک ‎۱−۸۶۰۶۴−۶۳۰−۱
2. ↑  Sicker, p.156-157
3. ↑  Maziar Behrooz, *Rebels With a Cause: The Failure of the Left in Iran*, I.B. Tauris, London, 2000, p.5. شابک ‎۱−۸۶۰۶۴−۶۳۰−۱
4. ↑  Ferrier, p.252; Sicker, p.156-157
5. ↑  Ferrier, p.252-253
6. ↑  Ferrier, p.253
7. ↑  Sicker, p.157-158
8. ↑  Ferrier, p.253; Sicker, p.158
9. ↑  Mamoulia, p.276
10. ↑  Mamoulia, p.276-277, 280-281

| * ن
* ب
* و
نخست‌وزیران گرجستان از سال ۱۹۱۸ |
| --- |
| جمهوری دموکراتیک | 
* رامیشویلی
* ژوردانیا

 |
| گرجستان شوروی | 
* کافتارادزه
* مدیوانی
* الیاوا
* ماخارادزه
* سوخیشویلی
* مگالوبیلیشویلی
* سوخیشویلی
* باکرادزه
* چخوبیانیشویلی
* کتسخوولی
* باکرادزه
* دژاواخیشویلی
* پاتاریدزه
* کارتولیشویلی
* چرکزیا
* چخئیدزه
* چیتاناوا
* سیگوآ

 |
| گرجستان | 
* سیگوآ
* اومانیدزه\*
* گوگوشویلی
* سیگوآ
* شواردنادزه\*
* پاتساتسیا
* لکیشویلی
* لورتکیپانیدزه
* آرسنیشویلی
* جوربنادزه
* ژوانیا
* بارامیدزه\*
* نوقایدلی
* گورگنیدزه
* مگالوبلیشویلی
* گیلاوری
* مرابیشویلی
* ایوانیشویلی
* گاریباشویلی
* کویرکاشویلی

 |
| \* منصب موقت |

|  |  |
| --- | --- |
| آیکون خرد | این یک مقالهٔ خرد افراد است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. |