Place in 23x15px|border |alt=|link= آرژانتین
**استان سن خوآن** یکی از ایالات ۲۳ گانه آرژانتین، واقع در غرب کشور می‌باشد .

سان خوان با ایالات لاریوخا، سان لوئیز، مندوسا مرز مشترک دارد. در غرب استان، شیلی قرار دارد .

مشخصات
------

* مرکز : سان خوان
* مساحت : ۸۹۶۵۱ کیلومترمربع
* جمعیت : ۶۲۰۰۲۳ ( تا ۲۰۰۱ )
* فرماندار : خوزه لوئیز خیوخا

تاریخچه
-------

پیش از ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی، استان سان خوان کنونی زیستگاه بومیانی بود که تحت تأثیر فرهنگ و امپراتوری اینکاها بودند. از جمله آن‌ها : هوارپس، دیاگیتاس، کاپازانس، اولون گاستاس و یاکامپیس بودند .

شهر سان خوان دلا فرونترا در سال ۱۵۶۲ توسط خوان خوفره ای مونته سا تأسیس گشت اما در سال ۱۵۹۳ به سبب طغیان رود سان خوان به ۲ کیلومتری جنوبش انتقال یافت .

در سال ۱۷۷۶ هنگامی که سان خوان به نایب السلطنه ریو دلاپلاتا واگذار شد، زمین لرزه ای تقریباً تمام شهر را ویران نمود .

رهبر و پیشوای استقلال آرژانتین، ژنرال خوزه ده سان مارتین در سال ۱۸۱۴ حاکم کویو شد ( سان خوان در آن زمان بخشی از کویو بود ). سان خوان بعدها تبدیل به شهری شد که حامی سفرهای اکتشافی به آند بود. در سال ۱۸۲۰ سان خوان از استان کویو جدا شد و استقلال خود را کسب کرد. استان کویو بعدها به استان مندوسا ملحق شد .

به دنبال جدایی بین‌المللی آرژانتین و ظهور دولتی لیبرال در سال ۱۸۵۳ بسیاری از روشنفکران تبعیدی به آرژانتین بازگشتند. یکی از این روشنفکران، افسر نظامی اهل سان خوان، دومینگو سارمینتو بود. سارمینتو در سال ۱۸۶۲ فرماندار سان خوان و در ۱۸۶۸ رئیس جمهور کشور شد. از تلاش‌های او می‌توان به برنامه‌های عمرانی و کاربست آموزش مدرن اشاره نمود. 
در سال ۱۹۴۴ زمین لرزه مخربی بیشتر شهر سان خوان را ویران کرد. در این زمین لرزه ۱۰ هزار نفر کشته شدند. زمین لرزه دیگری در سال ۱۹۷۷ شهر را تکان داد .

در سال ۱۹۷۳ دانشگاه ملی سان خوان با کمک دولت ملی تأسیس شد. دولت برای پاسخ دادن به نیازهای بخش کشاورزی استان، سد و ذخیره آبی اویوم را احداث نمود .

جغرافیا و اقلیم
---------------

استان سان خوان بخشی از منطقهٔ نیمه بیابانی "کویو "است. دشت‌های خشک در بخش شرقی با ماهورها و تپه‌های کم ارتفاع و بخش‌های مرتفع در غرب آن قرار دارد. هر دو بخش استان در معرض بادهای سوزان زوندا هستند .

  

رودهای عمده استان رود هاچال، رود سان خوان | سان خوان و دساگادرو می‌باشند که دره‌های حاصلخیز و مرکز استان را سیراب می‌کنند. رود سان خوان به مرداب گواناکاچه در جنوب شرق استان می‌ریزد .

اقتصاد
------

استان سان خوان با تولید ارزشی برابر ۶/۳ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ و درامد سرانه ۵۸۲۰ دلار از نظر اقتصادی کم توسعه می‌باشد. کشاورزی عمده‌ترین فعالیت استان به‌شمار می آید. 
صنعت شراب سازی از مهم‌ترین صنایع منطقه می‌باشد به طوری که پس از مندوسا دومین استان تولیدکننده شراب می‌باشد. ۵۶ درصد از زمین مولد استان به تاکستان‌ها اختصاص دارد. همچنین محصولاتی مانند ذرت، گوجه فرنگی، انجیر، هلو و سیب زمینی در استان به عمل می آید .

آب سدهای اویوم، لا روزا و سان امیلیانو مصارفی چون آبیاری و تولید برق دارد .

  

در بخش معادن می‌توان به معادن طلا، سرب و گرافیت اشاره کرد. 
بخش صنایع استان را صنایع غذایی، شیمیایی، پلاستیکی، آهنی و نساجی تشکیل می‌دهد .

صنعت جهانگردی چندان منبع درامدزایی نمی‌باشد. با این حال شهر سان خوان ( زادگاه سارمینتو )، پارک ایسچی گالاستو، سد اویوم و بهارهای پیزمانتا از جاذبه‌های توریستی استان به‌شمار میروند .

تقسیمان سیاسی
-------------

استان به ۱۹ بخش ( دپارتمان ) تقسیم می‌شود. 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ۱ – بخش آلباردون
۲ – بخش آنگاکو
۳ – بخش کالینگاستا
۴ – بخش مرکزی ( با مرکزیت سان خوان )
۵ – بخش کائوسه ته
۶ – بخش چیمباس
۷ – بخش ایگلسیا
۸ – بخش هاچال
۹ – بخش نووه ده خولیو
۱۰ – بخش پوسیتو | ۱۱ – بخش راوسون
۱۲ – بخش ریواداویا
۱۳ – بخش سان مارتین
۱۴ – بخش سانتا لوسیا
۱۵ – بخش سارمینتو
۱۶ – بخش اویوم
۱۷ – بخش وایه فرتیل
۱۸ – بخش ونتیسینو ده مایو
۱۹ – بخش زوندا |  |

منابع
-----

* ویکی‌پدیای انگلیسی

|  |  |
| --- | --- |
|  | در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ استان سان خوآن، آرژانتین موجود است. |

| * ن
* ب
* و
استان‌های آرژانتین |
| --- |
| استان‌ها | 
* انتره ریوس ·
* بوئنوس آیرس ·
* بوئنوس آیرس ·
* توکومان ·
* چاکو ·
* چوبوت ·
* خوخوی
* تیرا دل فوئگو ·
* ریو نگرو ·
* سالتا ·
* سان لوئیس ·
* سانتا فه ·
* سانتا کروز ·
* سانتیاگو دل استرو ·
* سان خوآن ·
* فورموسا ·
* کاتامارکا ·
* کوردوبا ·
* کورینتس ·
* لا پامپا ·
* لاریوخا ·
* مندوسا ·
* میسیونس ·
* نئوکن

 | پرچم آرژانتین |
| شهر خودگردان | 
بوئنوس آیرس
 |