**۱۷پی هولمز** (به انگلیسی: Comet Holmes) دنباله‌داری دوره‌ای در سامانه خورشیدیمان است، که توسط منجم آماتور بریتانیائی ادوین هولمز در ۶ نوامبر ۱۸۹۲ کشف شده‌است. فقط در مدت ۴۲ ساعت در اکتبر ۲۰۰۷، از قدر حدود ۱۷ به حدود ۲٫۸ درخشان شده‌است.
این به مفهوم تغییر درخشندگی بیش از نیم میلیون بار است. و این شناخته‌ترین واپاشی یک دنباله‌دار است. در ۹ نوامبر ۲۰۰۷، برای مدتی گیسوی هولمز وسیع‌ترین جرم دستگاه خورشیدی بود، حتی وسیع تر از خورشید. (اگر چه در استانداردهای دستگاه خورشیدی، جرم دنباله‌دار بسیار کم است)

{\displaystyle {\frac {l\_{2}}{l\_{1}}}=0.4^{m\_{2}-m\_{1}}}
{\displaystyle {\frac {l\_{2}}{l\_{1}}}=0.4^{2.8-17}}
{\displaystyle {\frac {l\_{2}}{l\_{1}}}=0.4^{-14.2}}
{\displaystyle {\frac {l\_{2}}{l\_{1}}}=447454}

اکتشاف
------

ادوین هولمز به‌طور منظم کهکشان آندرومدا (M31) را رصد می‌کرد، او در ۶ نوامبر ۱۸۹۲ در حالی که M31 را رصد می‌کرد دنباله‌دار ۱۷پی هولمز را کشف کرد. ادوین هولمز توانست این دنباله‌دار را کشف کند چون قدر آن مشابه واپاشی ۲۰۰۷ دچار تغییر شده بود، ۱۷پی هولمز قبل از محو شدن از حد دیدپذیری به مدت چند هفته با قدر ۴ تا ۵ درخشان شده بود.

کشف دنباله‌دار توسط ادوارد والتر ماندر (رصد خانه سلطنتی، گرینویچ، انگلستان)، ویلیام هنری ماو (انگلستان)، کید (برام لی، انگلستان) مورد تأیید قرار گرفت، و کشف‌های مستقل دیگری در ۸ نوامبر توسط توماس داوید اندرسون (ادینبورگ، اسکاتلند) و در ۹ نوامبر توسط مایک برون (ویلکس، آمریکا)، و جون اِوِن داویسون (ماکای، کوئنزلند، استرالیا) انجام شده بود.

اولین مدارهای بیضی شکل ۱۷پی هولمز توسط هنریچ کریتز و جِورج ماری سِیرل مستقلانه محاسبه شده بودند. سرانجام تاریخ حضیض، ۱۳ ژوئن و دروه تناوب مداری، ۶٫۹ سال تعیین شد.

دنباله‌دار ۱۷پی هولمز در سال‌های ۱۸۹۹ و ۱۹۰۶ رصد شده بود، اما بعد از ۱۹۰۶ تا وقتی که در ۱۶ ژولای ۱۹۶۴ توسط الزابت رِاُمِر (رصدخانه دریایی آمریکا، فلاگ ستاف، آریزونا، آمریکا) بازیافت شد گم شده بود. با کمک پیش‌بینی‌های کامپیوتری برین جی مارسدن، دنباله‌دار پس از هر برگشتِ مجدد، رصد شده‌است.

واپاشی ۲۰۰۷
-----------

در ۲۵ اکتبر ۲۰۰۷ دنباله‌دار شبیه یک ستارهٔ جدید در صورت فلکی برساوش دیده می‌شد.
بین ۲۳ – ۲۴ اکتبر ۲۰۰۷، دنباله‌دار هولمز خیلی درخشان تر شد، فقط در مدت چند ساعت از قدر ۱۷ به قدر ۲٫۵ رسید؛ یعنی حدود ۱۵ قدر یا یک میلیون بار درخشان تر از شب قبل. خبر این فوران عظیم به سرعت در اینترنت پخش می‌شود و منجمان آماتور و اخترشناسان حرفه‌ای با گرایش رصد و تحلیل دنباله‌دارها در کشورهای مختلف منتظر شب می‌مانند تا در آسمان صاف هولمز را جستجو کنند. دنباله‌دار که تا شب قبل، فقط با تلسکوپ‌های بزرگ‌تر از یک متر دیده می‌شد حالا حتی از بزرگ‌ترین شهرهای جهان با چشم غیر مسلح همچون ستاره‌ای از قدر دوم پیدا بود. اولین شخصی که این تغییر را گزارش کرد جی ای هنری کوئز سانتانا از تِنِریف در کانرای ایسلند بود؛ او در تصویر سی سی دی از دنباله‌دار کم فروغ هولمز پدیده عجیبی را می‌بیند. دنباله‌دار که تا ساعاتی قبل از قدر ۱۷ و دور از دسترس بیشتر تلسکوپهای آماتوری بود، اکنون به قدر ۱۰ رسیده‌است. او به سرعت گزارش خود را به رصدگران دیگر و گروه اینترنتی رصدگران دنباله‌دار می‌فرستد. دقایقی بعد رامون نِوز از بارسلونا قدر دنباله‌دار را ۷٫۳ اطلاع داد. ساعاتی بعد رصدگری از ژاپن آن را از قدر ۷ گزارش می‌کند و کمتر از ۲۴ بعد در شامگاه ۲۴ اکتبر رصدگرانی از اروپا و ایران آن را ناباورانه از قدر ۲٫۵ می‌بینند. مشاهده آن به آسانی با چشم برهنه به صورت ستاره‌ای زرد رنگ در برساووش امکان داشت، و در ۲۵ اکتبر ۱۷پی هولمز به عنوان سومین ستاره درخشان در آن صورت فلکی مطرح شد. هولمز از ابتدای شب تا سپیده دم در آسمان شمالی دیده می‌شد و هزاران هزار رصدگر با چشم برهنه یا ابزارهای پیچیده، حتی از برخی عرض‌های نیم کره جنوبی، به تماشای تحول آن نشستند. این فوران سریع یکی از عجیب‌ترین پدیده‌های تاریخ نجوم، دست کم در یک قرن گذشته بوده‌است.

در حالی که تلسکوپ‌های بزرگ جزئیات دنباله‌دار را درحد عالی نشان می‌دادند، تا ۲۶ اکتبر رصدهای چشم برهنه منظره‌ای شبیه یک ستاره ارائه می‌کرد. بعد از این تاریخ، رصدهای چشم برهنه نیز هولمز را بیشتر شبیه به دنباله‌دار معرفی کرد. هنگام واپاشی ۲۰۰۷ هولمز، دنباله‌دار در نزدیکی مقابله با زمین بود، و از آنجائی که گیسوی دنباله در جهت خلاف خورشید قرار داشت، منجمان از زمین گیسوی هولمز را در امتداد هسته می‌دیدند. و این دنباله‌دار را به شکل کرهٔ درخشان نمایان می‌کرد.

بنا بر محاسبات مداری و درخشندگی، قبل از واپاشی ۲۰۰۷، هسته دنباله‌دار در حدود ۳٫۴ کیلومتر تخمین زده شده بود. بعد از اکتبر ۲۰۰۷ قطر ظاهری دنباله از ۳٫۳ دقیقه قوسی به ۱۳ دقیقه قوسی افزایش یافت؛ حدود نیم قطر ظاهری ماه در آسمان. چنین قطری ظاهری در فاصله حدود ۲ واحد نجومی، به این معنی است که قطر واقعی دنباله‌دار به بیش از ۱ میلیون کیلومتر رسیده‌است، یا حدود ۷۰ در صد قطر واقعی خورشید. برای مقایسه، فاصله ماه از زمین ۳۸۰٬۰۰۰ کیلومتر است؛ بنابراین، هنگام واپاشی ۲۰۰۷ دنباله‌دار هولمز، کره‌ای قطورتر از قطر مدار ماه به دور زمین بود. در ۹ نوامبر ۲۰۰۷ قطر جو رقیق دنباله‌دار ۱۷پی هولمز ۱٫۴ میلیون کیلومتر (۰٫۹ میلیون مایل) محاسبه شد.

در ۲۵ اکتبر ۲۰۰۷ دنباله‌دار هولمز بزرگ‌ترین جرم یکتا در سامانه خورشیدی بود، حتی بزرگ‌تر از خورشید!
این کار توسط راحیل استیونسون، جان کلِینا، پدرو لاسردا از انستیتو نجوم دانشگاه هاوائی انجام شد. آنها در رصدها از دوربین میدان-عریض روی تلسکوپ کانادا-فرانسوی هاوائی (سی اف اچ تی) استفاده کردند. این دوربین هنوز یکی از معدود ابزارهای حرفه‌ای است که قادر به ضبط کل دنباله‌دار در یک عکس می‌باشد. بین یانگ، نونُ پِگزین هو و داوید جِویت سایر منجمانی بودند که در فعالیت دانشگاه هاوائی بر روی دنباله‌دار مطالعه می‌کردند. در ۹ نوامبر ۲۰۰۷، دنباله‌دار در منطقه‌ای به وسعت بزرگ‌تر از خورشید پراکنده شد، به‌طور خلاصه چیزی معادل وسعت بزرگ‌ترین جو در دستگاه خورشیدی.

### فرضیه‌های واپاشی ۲۰۰۷

معمولاً واپاشی در دنباله‌دارها چندان غیرعادی نیست. و به‌طور کلی عامل فوران دنباله‌دارها را می‌توان به صورت زیر بیان کرد:

* عبور دنباله‌دار از میان توده غنی از شهابواره‌های به جا مانده از دنباله‌داری دیگر.
* برخورد ذرات فوران خورشیدی CME (در دنباله‌دارهای نزدیک به خورشید)
* تکه‌تکه شدن هسته دنباله‌دار در اثر تجربه یک جذر و مد گرانشی

در همه این عوامل آنچه رخ می‌دهد تغییراتی در هسته دنباله‌دار است. هسته واپاشی شده سطح قبلی خود را از دست می‌دهد. و هنگامی که سطح تازه هسته دنباله‌دار در معرض تابش شدید خورشید قرار می‌گیرد فوران‌های جت مانندی از گاز و غبار از سطح تازه هسته به فضا پرتاب می‌شود، و از سوی دیگر بخشی از گاز حبس شده در ساختار متخلخل هسته دنباله‌دار در فضا منتشر شده، و در نتیجه گیسو از این گاز تازه و غبار بازتاب کننده، غنی می‌شود و بسیار پرنورتر از قبل می‌درخشد.

اما هیچ‌یک از عوامل گفته شده، فرضیه خوبی درباره علت واپاشی هولمز نیستند چرا که این دنباله‌دار از میان توده شهابواره‌ها عبور نکرده‌است، همچنین به دلیل فاصله زیاد از خورشید و دور بودن از سیاره زاوش (مشتری) برخورد ذرات فوران خورشیدی و تکه‌تکه شدن هسته نمی‌تواند داستانی منطقی باشد.

هسته ثانویه
-----------

نمای تلسکوپ هابل از بخش مرکزی گیسوی دنباله‌دار هولمز
علت احتمالی چنین فوران هائی را می‌توان وجود قمرواره‌ای در اطراف هسته اصلی دانست. این قمر یخی کوچک، که شاید بر اثر برخورد یا فوران پیشین از هسته جدا شده، در مداری بسیار نزدیک به آن قرار دارد و هر از گاهی چنان نزدیک می‌شود که سبب فوران انبوه گاز و غبار می‌شود. این در حالی است که نمونه هائی از اقمار و خرده سیاره‌های چندتائی، در کمربند سیارک‌ها و کمربند کوئی پر مشاهده شده‌است.

دنباله‌دار ۴۱پی تاتل- جیاکوبینی- کرسک عامل ارائه این فرضیه توسط فرد ویپل بود. این دنباله‌دار در نزدیکی حضیض سال ۱۹۷۳ ناگهان از قدر ۱۴ به قدر ۴ رسید. اما هیچ نشان قطعی از وجود چنین قمری در این دنباله‌دار هنوز موجود نیست.

این فرضیه دربارهٔ فوران هولمز چندان قوی نیست، چراکه تصاویر تلسکوپ هابل نتوانست هسته ثانویه یا نشانه‌ای از قمرواره اطراف هولمز را نشان دهد.

فروریزش داخلی
-------------

بیشتر دنباله‌دارها ساختار کلوخه‌ای دارند. تکه صخره‌های به جا مانده از ابر اولیه منظومه شمسی که بر اثر برخورد به هم وصل و به این خرده سیاره‌های چندکیلومتری تبدیل شدند گرانش کافی برای فروریزش، چگال شدن و در نتیجه خرد کردن اجزای درونی و پر کردن فاصله‌های تهی مانده از این کلوخه‌ها را نداشته‌اند.

بنابراین ممکن است بر اثر تغییرات درونی هسته، اختلاف دما در بخش‌های مختلف آن یا فشارهای گرانش از سوی عوامل بیرونی، سبب فروریزش بخشی از هسته و ریزش پوسته سطحی شده یا شکافی در پوسته ایجاد و حجم عظیمی از گاز حبس شده در ساختار متخلخل هسته در فضا منتشر شود.

احتمالاً فروریزش داخلی علت اصلی واپاشی ۲۰۰۷ بوده‌است، و عبور دنباله‌دار هولمز در ژانویه ۲۰۰۴ از ۱٫۵ واحد نجومی سیاره زاوش (مشتری) که باعث کاهش فاصله حضیض از ۲٫۱۷ به ۲٫۰۵ واحد نجومی شد عامل آغازین این فوران بوده‌است. چنین ملاقات‌هایی با سیارات بزرگ به خودی خود ممکن است در هسته تغییراتی ایجاد کند و فورانی را شکل دهد؛ اما حتی اگر این اتفاق نیفتد، در نتیجهٔ کاهش ناگهانی حضیض مداری به دلیل افزایش شدت تابش و باد خورشیدی، شرایط برای فوران مهیا می‌گردد.

منابع
-----

1. 1 2  Seiichi Yoshida (2009-04-12). "17P/Holmes". Seiichi Yoshida's Comet Catalog. Retrieved 2010-02-24.
2. ↑  Syuichi Nakano (2011-05-19). "17P/Holmes (NK 2100)". OAA Computing and Minor Planet Sections. Archived from the original on 11 September 2015. Retrieved 2012-02-18.
3. ↑  "17P/Holmes Orbit". مرکز بررسی ریزسیاره‌ها. Retrieved 2014-06-16.

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «17P/Holmes». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۲۶ دسامبر ۲۰۰۷.
* ماهنامه نجوم، سال هفدهم، شماره اول و دوم، مهر و آبان ۱۳۸۶–۱۷۶/۱۷۵ - معمای هولمز از بابک امین تفرشی

پیوند به بیرون
--------------

* دنباله‌دار هولمز کم نور می‌شود.

|  |  |
| --- | --- |
|  | در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ ۱۷پی هولمز موجود است. |

| * ن
* ب
* و
دنباله‌دارها |
| --- |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ساختارها | 
* هسته
* کما
* دم
* پاددم
* غبار
* بارش شهابی

 | Comet C/1996 B2 (Hyakutake) |
| انواع | 
* Names
* Encke-types
* دنباله‌دارهای فراخورشیدی
* Extinct
* دنباله‌دار بزرگ
* Halley-types
* Interstellar
* Lost
* Main-belt
* دنباله‌دار مسیر خورشیدی (کروز سانگریزر)

 |
| مرتبط | 
* سیارک
* سانتور
* کاشفان دنباله‌دارها
	+ LINEAR
* Extraterrestrial atmospheres
* ابر اورت
* اجرام کوچک منظومه شمسی

 |
| اکتشافاتفضایی | 
* Comet Hopper
* CONTOUR
* CRAF
* برخورد ژرف/EPOXI
* Deep Space 1
* Giotto
* Hayabusa Mk2
* ICE
* Marco Polo
* MarcoPolo-R
* رزتا
	+ فیله
* Sakigake
* فضاپیمای استارداست
* Suisei
* کاوشگر فضایی اولیس
* Vega program
	+ وگا ۱
	+ وگا ۲
* وستا

 |
| اخیر | 
* دنباله‌دار اتلس
* دنباله‌دار سوان
* سی/۲۰۱۲ اس۱
* C/2013 R1 (Lovejoy)
* C/2013 A1 (Siding Spring)
* P/2013 P5 (PANSTARRS)
* C/2012 K1 (PANSTARRS)
* C/2012 F6 (Lemmon)
* C/2012 E2 (SWAN)
* 276P/Vorobjov
* 2P/Encke

 |

 |
| 

| فهرست دنباله‌دارها (رده:فهرست دنباله‌دارها) |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| دنباله‌دارهایدوره‌ای | 

|  |  |
| --- | --- |
| Number | 
* دنباله‌دار هالی
* 2P/Encke
* 3D/Biela
* 4P/Faye
* 5D/Brorsen
* 6P/d'Arrest
* 7P/Pons–Winnecke
* 8P/Tuttle
* 9P/Tempel
* 10P/Tempel
* 11P/Tempel–Swift–LINEAR
* 12P/Pons–Brooks
* 13P/Olbers
* 14P/Wolf
* 15P/Finlay
* 16P/Brooks
* ۱۷پی هولمز
* 18D/Perrine–Mrkos
* 19P/Borrelly
* 20D/Westphal
* 21P/Giacobini–Zinner
* 22P/Kopff
* 23P/Brorsen–Metcalf
* 24P/Schaumasse
* 25D/Neujmin
* 26P/Grigg–Skjellerup
* 27P/Crommelin
* 28P/Neujmin
* 29P/Schwassmann–Wachmann
* 30P/Reinmuth
* 31P/Schwassmann–Wachmann
* 32P/Comas Solá
* 33P/Daniel
* 34D/Gale
* 35P/Herschel–Rigollet
* 36P/Whipple
* 37P/Forbes
* 38P/Stephan–Oterma
* 39P/Oterma
* 40P/Väisälä
* a پی/تاتل-گیاکوبینی-کرساک
* 42P/Neujmin
* 43P/Wolf–Harrington
* 44P/Reinmuth
* 45P/Honda–Mrkos–Pajdušáková
* 46P/Wirtanen
* 47P/Ashbrook–Jackson
* 48P/Johnson
* 49P/Arend–Rigaux
* 50P/Arend
* 51P/Harrington
* 52P/Harrington–Abell
* 53P/Van Biesbroeck
* 54P/de Vico–Swift–NEAT
* 55P/Tempel–Tuttle
* 56P/Slaughter–Burnham
* 57P/du Toit–Neujmin–Delporte
* 60P/Tsuchinshan
* 62P/Tsuchinshan
* 65P/Gunn
* ۶۷ پی/چوریوموف-گراسیمنکو
* 68P/Klemola
* 69P/Taylor
* 71P/Clark
* 73P/Schwassmann–Wachmann
* 74P/Smirnova–Chernykh
* 75D/Kohoutek
* 77P/Longmore
* 78P/Gehrels
* 81P/Wild
* 82P/Gehrels
* 84P/Giclas
* 85P/Boethin
* 87P/Bus
* 88P/Howell
* 91P/Russell
* 94P/Russell
* کیرون ۲۰۶۰
* 96P/Machholz
* 98P/Takamizawa
* 99P/Kowal
* 100P/Hartley
* 101P/Chernykh
* 102P/Shoemaker
* 103P/Hartley
* 105P/Singer Brewster
* سیارک ۴۰۱۵
* 109P/Swift–Tuttle
* 111P/Helin–Roman–Crockett
* 112P/Urata–Niijima
* 113P/Spitaler
* 114P/Wiseman–Skiff
* 115P/Maury
* 116P/Wild
* 117P/Helin–Roman–Alu
* 118P/Shoemaker–Levy
* 119P/Parker–Hartley
* 120P/Mueller
* 121P/Shoemaker–Holt
* 122P/de Vico
* 125P/Spacewatch
* 128P/Shoemaker–Holt
* 129P/Shoemaker–Levy
* 130P/McNaught–Hughes
* 132P/Helin–Roman–Alu
* سیارک ۷۹۶۸
* 136P/Mueller
* 138P/Shoemaker–Levy
* 139P/Väisälä–Oterma
* 143P/Kowal–Mrkos
* 144P/Kushida
* 147P/Kushida–Muramatsu
* 152P/Helin–Lawrence
* 153P/Ikeya–Zhang
* 157P/Tritton
* 158P/Kowal–LINEAR
* 159P/LONEOS
* 160P/LINEAR
* 161P/Hartley–IRAS
* 163P/NEAT
* 164P/Christensen
* 165P/LINEAR
* 166P/NEAT
* 167P/CINEOS
* 168P/Hergenrother
* 169P/NEAT
* 170P/Christensen
* 171P/Spahr
* 172P/Yeung
* 173P/Mueller
* سیارک ۶۰۵۵۸
* خطی ۱۱۸۴۰۱
* 177P/Barnard
* 178P/Hug–Bell
* 206P/Barnard–Boattini
* 208P/McMillan
* 209P/LINEAR
* 238P/Read
* 246P/NEAT
* 255P/Levy
* 271P/van Houten–Lemmon
* 276P/Vorobjov
* 289P/Blanpain

 |
| None | 
* D/1770 L1
* دنباله‌دار شومیکر-لوی ۹
* P/1997 B1
* P/2007 R5
* P/2010 A2
* P/2010 B2
* P/2010 V1
* P/2011 NO1
* P/2013 P5

 |

 |
| Nonperiodiccomets | 

|  |  |
| --- | --- |
| پیش از۱۹۱۰ | 
* C/-43 K1 (Comet Caesar)
* X/1106 C1
* C/1577 V1 (Great Comet of 1577)
* C/1652 Y1
* C/1680 V1 (Kirsch's Comet)
* C/1702 H1
* C/1729 P1 (Comet of 1729)
* C/1743 X1
* سی/۱۷۶۰ ای۱
* شارل مسیه
* C/1811 F1 (Great Comet of 1811)
* C/1823 Y1 (Great Comet of 1823)
* C/1843 D1 (Great March Comet of 1843)
* C/1847 T1 (Miss Mitchell's Comet)
* C/1858 L1 (Comet Donati)
* C/1861 G1 (Comet Thatcher)
* C/1861 J1 (Great Comet of 1861)
* X/1872 X1
* دنباله‌دار بزرگ ۱۸۸۲ (دنباله‌دار بزرگ ۱۸۸۲)
* C/1887 B1 (Great Southern Comet of 1887)
* C/1910 A1 (Great January Comet of 1910)

 |
| پس از۱۹۱۰ | 
* C/1911 O1 (Brooks)
* C/1911 S3 (Beljawsky)
* C/1927 X1 (Skjellerup–Maristany)
* C/1948 V1 (Eclipse)
* C/1956 R1 (Arend–Roland)
* C/1961 R1 (Humason)
* C/1965 S1 (Ikeya-Seki)
* C/1969 Y1 (Bennett)
* C/1970 K1 (White–Ortiz–Bolelli)
* C/1973 E1 (Kohoutek)
* C/1975 V1 (West)
* C/1980 E1 (Bowell)
* C/1989 X1 (Austin)
* C/1989 Y1 (Skorichenko–George)
* C/1993 Y1 (McNaught–Russell)
* دنباله‌دار هیل-باپ
* C/1996 B2 (Hyakutake)
* C/1997 L1 (Zhu–Balam)
* C/1998 H1 (Stonehouse)
* C/1999 F1 (Catalina)
* C/1999 S4 (LINEAR)
* C/2000 U5 (LINEAR)
* C/2000 W1 (Utsunomiya-Jones)
* C/2001 Q4 (NEAT)
* C/2002 T7 (LINEAR)
* C/2004 Q2 (Machholz)
* C/2006 A1 (Pojmański)
* C/2006 M4 (SWAN)
* C/2006 P1 (McNaught)
* C/2007 F1 (LONEOS)
* C/2007 N3 (Lulin)
* C/2007 Q3 (Siding Spring)
* C/2007 W1 (Boattini)
* C/2009 F6 (Yi–SWAN)
* سی/۲۰۰۹ آر ۱
* C/2010 X1 (Elenin)
* سی/۲۰۱۱ ال ۴
* سی۲۰۱۱ دبلیو۳ (لاوجوی)
* C/2012 E2 (SWAN)
* C/2012 F6 (Lemmon)
* C/2012 K1 (PANSTARRS)
* سی/۲۰۱۲ اس۱
* C/2013 A1 (Siding Spring)
* P/2013 P5 (PANSTARRS)
* C/2013 R1 (Lovejoy)

 |
| پس از۱۹۱۰(abc's) | 
* Arend–Roland
* Austin
* Beljawsky
* Bennett
* Boattini
* Bowell
* Brooks
* Catalina
* Eclipse
* Elenin
* دنباله‌دار هیل-باپ
* Humason
* Hyakutake
* Ikeya-Seki
* سی/۲۰۱۲ اس۱
* Kohoutek
* Lemmon
* LINEAR
	+ C/1999 S4
	+ C/2000 U5
	+ C/2002 T7
* LONEOS
* Lovejoy
	+ C/2011 W3
	+ C/2013 R1
* Lulin
* Machholz
* McNaught
	+ C/2006 P1
	+ سی/۲۰۰۹ آر ۱
* McNaught–Russell
* NEAT
* Pan-STARRS
	+ سی/۲۰۱۱ ال ۴
	+ C/2012 K1
	+ P/2013 P5
* Pojmański
* Siding Spring
	+ C/2007 Q3
	+ C/2013 A1
* Skjellerup–Maristany
* Skorichenko–George
* Stonehouse
* SWAN
	+ C/2006 M4
	+ C/2012 E2
* Utsunomiya–Jones
* West
* White–Ortiz–Bolelli
* Yi–SWAN
* Zhu–Balam

 |

 |
| Misc | 

|  |  |
| --- | --- |
| اجرام کوچک منظومه شمسی | 
* کیرون ۲۰۶۰ (کیرون ۲۰۶۰)
* سیارک ۷۹۶۸ (سیارک ۷۹۶۸)
* سیارک ۴۰۱۵ (سیارک ۴۰۱۵)
* سیارک ۶۰۵۵۸ (سیارک ۶۰۵۵۸)
* خطی ۱۱۸۴۰۱ (خطی ۱۱۸۴۰۱, prev خطی ۱۱۸۴۰۱)

 |
| Lostcomets | 
* 11P/Tempel–Swift–LINEAR
* 15P/Finlay
* ۱۷پی هولمز
* 27P/Crommelin
* 54P/de Vico–Swift–NEAT
* 69P/Taylor
* 73P/Schwassmann–Wachmann
* 113P/Spitaler
* سیارک ۴۰۱۵
* 177P/Barnard
* 206P/Barnard–Boattini
* D/1770 L1 (Lexell)
* 3D/Biela
* 5D/Brorsen
* 18D/Perrine–Mrkos
* 20D/Westphal
* 25D/Neujmin
* 34D/Gale

 |
| Unknownorbits | 
* X/1106 C1
* X/1872 X1

 |
| Related | 
* Antimatter comet
* *همچنین ببینید*
	+ Comet vintages
	+ Comets in fiction
	+ Fictional comets

 |

 |

 |

 |