**حزب نو** (به انگلیسی: New Party) سومین حزب سیاسی در ایالات متحده آمریکا بود که سعی در عمل آمیختگی انتخابات داشت. در همگرایی انتخاباتی، همان نامزد از بیش از یک حزب سیاسی نامزد می‌شود و بیش از یک رأی‌گیری را اشغال می‌کند. همجوشی زمانی در ایالات متحده متداول بود؛ اما اکنون فقط در ایالت نیویورک معمولاً انجام می‌شود، ولی در هفت ایالت دیگر این قانون مجاز است. این حزب از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۸ فعال بود. (یک حزب نو قبلی و غیر مرتبط در سال ۱۹۶۸ وجود داشت که یوجین مک‌کارتی را به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب کرد).

پیدایش و تأسیس
--------------

حزب جدید در اوایل دهه ۱۹۹۰ توسط دانیل کانتور، کارمند سابق مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری جسی جکسون در سال ۱۹۸۸، و توسط جوئل راجرز، استاد علوم سیاسی، جامعه‌شناسی و حقوق به عنوان تلاشی برای شکستن تاریخ عمدتاً ناموفق اشخاص ثالث مترقی تأسیس شد. در ایالات متحده. استراتژی آنها این بود که نامزدها را فقط در جایی که شانس منطقی پیروزی دارند، کاندیدا کنند و در صف آرا خود (یا در مواردی که از نظر قانونی امکان‌پذیر نیست، برای تأیید) نامزد مورد نظر خود را از طرف دیگری معرفی کنند.

پس از یک شروع نادرست در نیویورک، حزب جدید در چندین ایالت فصل‌های موفقیت‌آمیزی را ساخت. برخی از این فصل‌ها — مانند بخش‌های شیکاگو و لیتل راک، آرکانزاس — پایگاه اصلی حمایت از آنها را در گروه سازماندهی جامعه کم درآمد ACORN، همراه با حمایت از اتحادیه‌های مختلف کارگری داشتند. فصل‌های دیگر — مانند موارد موجود در مینیاپولیس؛ میسولا، مونتانا؛ شهرستان مونتگومری، مریلند و شهرستان دان، ویسکانسین، از حمایت‌های نهادی دیگر اتحادیه‌های کارگری و تشکل‌های جامعه برخوردار شدند. این بخشها سازمانهای سیاسی محلی را تشکیل می‌دادند که کاندیداها را کاندید می‌کردند یا از آنها حمایت می‌کردند، در وهله اول در مسابقات محلی غیر حزبی اما گاهی وارد انتخابات مقدماتی حزب دموکرات یا (به ندرت) نامزدهای مستقل سنتی به سبک حزب سوم می‌شدند. برخی از بخشهای حزب جدید قبل از تأیید، برای تشویق به پاسخگویی پس از انتخابات، ایده قراردادهای امضا شده برای نامزدها (گفته می‌شود نامزد با اصول حزب موافق است و پس از انتخابات با اعضای حزب ملاقات می‌کند) را معرفی کردند - این مورد انتقاد برخی از بدخواهان حزب قرار گرفت. بخشهای حزب نیز بین انتخابات فعال بودند و مقامات منتخب را تحت فشار قرار می‌دادند تا قوانینی را دربارهٔ موضوعاتی مانند دستمزد زندگی و مسکن ارزان قیمت تصویب کنند.

نفوذ
----

در مدیسون، ویسکانسین و برخی دیگر از شهرها، حزب جدید با نامزدهای حزب سبز همکاری کرد.

حزب جدید باراک اوباما را در انتخابات موفقیت‌آمیز خود در سال ۱۹۹۶ برای سنای ایلینوی تأیید کرد.

اگرچه بنیانگذاران این حزب امیدوار بودند که بتوانند در ایالات متحده تغییر جهت‌گیری انتخاباتی ایجاد کنند، اما در این کار موفق نبودند. امیدهای آنها بیشتر به پرونده دادگاه عالی ایالات متحده *Timmons v.* *حزب جدید شهرهای دوقلو*. در سال ۱۹۹۷، دادگاه، در تصمیمی ۶–۳، ممنوعیت تأیید صلاحیت نامزدها در مینه سوتا را تأیید کرد و استدلال حزب جدید مبنی بر اینکه همجوشی انتخاباتی حق محافظت شده توسط بند آزادی انجمن اصلاحیه اول است، را رد کرد.

پس از پرونده تیمونز، حزب جدید به سرعت انصراف داد و چندین فصل ناامید شدند. شاید تنها و مطمئناً موفق‌ترین فصل محلی بازمانده، معروف به Progressive Dane، همچنان فعال و مرتبط در شهرستان دین، ویسکانسین باشد. بنیانگذار حزب جدید دانیل کانتور و دیگر کارکنان کلیدی چپ به پیدا خانواده کار حزب نیویورک (۱۹۹۸)، یک سازمان است که در ساختن سازمان جدید حزب سبک در ایالت نیویورک به حال موفقیت قابل توجه، و که در حال حاضر به سایر ایالت‌هایی که دارای رای‌گیری تلفیقی هستند، گسترش یافته‌است.

یادداشت‌ها
----------

1. ↑  Reynolds, David (2000). "New Party". In Ness, Immanuel; Ciment, James (eds.). *The encyclopedia of third parties in America, Vol. 2*. Armonk, N.Y: Sharpe Reference. pp. 396–402. ISBN 0-7656-8020-3. p. 396: From its beginning, the New Party articulated a distinct brand of progressive third-party politics.
2. ↑  Haber (2001), p. 120: The New Party is a progressive electoral option—a challenge to the two-party system that has dominated electoral politics in the United States.
3. ↑  Sifry (2002), p. 230: For convenience, and because they believed it was important that the party seem "fresh, simple, and above all, not weighted down with ideological baggage and labels," they proposed to call their new experiment the "New Party." Their intended audience were progressives, defined as "people who are committed to democracy" as opposed to liberals, who they wrote "don't believe working people have much capacity to govern their own affairs.27
4. ↑  Rogers, Joel (October 4, 1993). "Viewpoint: Is it third party time?" (PDF). *In These Times*. **17** (23): 28–29. ISSN 0160-5992. Archived from the original (PDF) on 15 December 2010. Retrieved May 25, 2011.
5. ↑  Haber (2001), p. 127: Our preferred candidates subsequently were notified and asked if they were willing to sign an agreement that said nothing more than that they agreed with our party principles and mission statement and that they would meet with us on a regular basis once in office to exchange information and work collaboratively to implement these ideals.
6. ↑  New Party (April 1994). "Progress report #5 -- On the move with the New Party". Brooklyn, N.Y.: New Party. Archived from the original on July 9, 1997. Retrieved October 16, 2008.
7. ↑  New Party of Illinois (199?). "The New Party of Illinois candidate contract". Chicago: New Party of Illinois. Archived from the original on October 23, 1999. Retrieved October 16, 2008. `{{cite web}}`: Check date values in: `|year=` (help)
8. ↑  Nichols, John (July 10, 2000). "Three's company". *In These Times*. **24** (16): 4–5. ISSN 0160-5992. Retrieved May 25, 2011.
9. ↑  New Party (March 1996). "March update". Brooklyn, N.Y.: New Party. Archived from the original on July 9, 1997. Retrieved July 8, 2012.
10. ↑  Nichols, John (January 2009). "How to push Obama". *The Progressive*. **73** (1): 20–23. ISSN 0033-0736. Retrieved July 8, 2012.
11. ↑  Legal Information Institute (1997). "Timmons v. Twin Cities Area New Party (95-1608), 520 U.S. 351 (1997)". Ithaca, N.Y.: Legal Information Institute, Cornell Law School. Retrieved October 8, 2008.
12. 1 2  Ireland, Doug (March 18, 2002). "Party animals (book review of *Spoiling for a Fight: Third-Party Politics in America* by Micah L. Sifry)" (PDF). *In These Times*. **26** (8): 22–23. ISSN 0160-5992. Retrieved May 25, 2011.

منابع
-----

پیوند به بیرون
--------------

* New Party (1999). "New Party documents". Brooklyn, N.Y.: New Party. Archived from the original on January 17, 2001. Retrieved October 13, 2008. press coverage archived on the New Party's website