**الیزابت نیدهام** (انگلیسی:Elizabeth Needham) (متوفی 3 مه 1731)، همچنین معروف به مادر نیدهام، یک متصدی انگلیسی و فاحشه‌دار قرن هجدهم در لندن بود که در اولین صفحه از مجموعه حکاکی‌های طنز ویلیام هوگارث، به‌عنوان کسی که به مول هاکابوت سلام می‌کرد معرفی شده است. 

اگرچه نیدهام در آن زمان در لندن بدنام بود، اطلاعات کمی از زندگی او ثبت شده است و هیچ تصویر واقعی از او باقی نمانده است. خانه او منحصر به فردترین خانه در لندن بود و مشتریانش از بالاترین اقشار جامعه شیک بودند، اما او در نهایت با اصلاح طلبان اخلاقی آن روز برخورد کرد و در نتیجه برخورد شدیدی که پس از محکوم شدن به ایستادن در دادگاه با او شد، درگذشت.

شخصیت
-----

هیچ چیز از اوایل زندگی نیدهام شناخته شده نیست، اما زمانی که او میانسال بود در لندن به عنوان نگهبان یک فاحشه خانه در پارک پلیس، سنت جیمز مشهور شد.

خانه او به عنوان منحصر به فرد ترین خانه در لندن، برتر از خانه های کاونت گاردن، حتی از خانه دیگر بدنام آن زمان، مادر وایزبورن، در نظر گرفته می شد.

گفته می شود که او هنوز در میانسالی جذاب بود. هوگارت او را به‌عنوان یک زن خوش‌تیپ توصیف کرد که لباس‌های ابریشمی به تن داشت، اما از «لکه‌هایی روی صورت او» نام می‌برد و در تصویر او چهره‌اش نشان‌داده شده است. او با نام‌های مستعار متعددی استفاده می‌کرد: برد، هاوارد، بلوویت و ترنت از جمله کسانی هستند که به او نسبت داده می‌شوند، اگرچه مادر برد همچنین نام فاحشه‌داری دیگری بود که در سال ۱۷۲۴ به همراه نیدهام به زندان نیوگیت متعهد شد. دختران و زنانی که برای او کار می کردند. آنها مجبور شدند لباس های خود را از او کرایه کنند، و اگر نمی توانستند اجاره های گزاف را بپردازند، او آنها را مجبور می کرد تا مشتریان بیشتری بگیرند یا آنها را به زندان بدهکاران متعهد کند تا زمانی که خواسته های او را برآورده کنند (نقشه ای که قهرمان جان کلیلند سقوط می کند. طعمه در فانی هیل (۱۷۴۸)). زمانی که برای جذب مشتری خیلی پیر یا بیمار بودند، آنها را بیرون می انداخت.

نیدهام فاحشه‌های خود را از منابع بسیاری از جمله خانه‌های دیگر فاحشه‌داران، وثیقه‌ها در کاونت گاردن، جایی که دختران بی‌خانمان به سختی می‌خوابیدند، قهوه خانه تام کینگ، و به نظر می‌رسد از حراجی‌ها تهیه می‌کرد، اما همانطور که در تصویر هوگارث نشان داده شده است. او به ویژه دختران و زنان تازه وارد از کشور را هدف قرار داد. ریچارد استیل، مقاله‌نویس، زمانی که او برای ملاقات با واگنی که وسایلی از حومه شهر برای او می‌آورد، ملاقات می‌کند، متوجه شد که او برای دختری تازه وارد می‌آید. او او را "هنرمند" توصیف کرد و به نظر می رسد که او با کارمندان بالقوه خود دوستانه و درگیر بود و شخصیت شریر خود را تنها زمانی که آنها زیر سقف او بودند آشکار می کرد. در دانسیاد، الکساندر پوپ هشدار می دهد که "... کلمات خود را با سبک مادر نیدهام به زبان نیاورید". پوپ یک بار دیگر در پایان دانسیاد (۱۷۲۸)، با اشاره به دهان ناپاک او، و بار دیگر، در کنار دیگر خانم های بدنام آن روز، در آخرین ابیات نامه تاج گذاری خود (که در نسخه های شعر نادیده گرفته شد، از او یاد می کند. از ۱۷۶۹ تا ۱۹۵۴):

مشتریان
-------

در میان مشتریان او، فرانسیس چارتریس و پسر عموی او دوک وارتون بودند. رونالد پالسون پیشنهاد می کند که مدل مول هکابوت در صحنه اول هوگارث، آن باند است که توسط نیدهام اغوا شد و توسط چارتریس مورد تجاوز قرار گرفت. چارتریس که قبلاً به عنوان "رئیس ژنرال تجاوز جنسی" شناخته می شد، در نتیجه تجاوز جنسی باند به اعدام محکوم شد، اگرچه بعداً مورد عفو قرار گرفت. در طی مراحل قانونی نام نیدهام ذکر نشد.

  

نیدهام ممکن است چارتریس را در حدود سال ۱۷۰۸ به سالی سالزبری معرفی کرده باشد. سالزبری روسپی برجسته آن روزگار بود و در آغاز کارش برای مدت کوتاهی توسط چارتریس به عنوان معشوقه نگهداری می شد. هنگامی که خانواده قبلی او، مادر وایزبورن، در سال ۱۷۱۹ درگذشت، او به عضویت خانواده نیدهام درآمد و مشتریانی از بالاترین رده های جامعه را با خود آورد. سالزبری با درگیر کردن یکی دیگر از دخترانش در دزدی لباس های ارل کاردیگان، شهرت بیشتری را به خانه نیدهام آورد. دو زن او را تا نیومارکت همراهی کردند و در آنجا مست شد و پس از خواباندن او در مسافرخانه، لباس‌ها و جواهراتش را دزدیدند و به لندن بازگشتند. ارل با این موضوع به عنوان یک شوخی برخورد کرد.

برخی از ایده های شهرت خانه نیدهام را می توان از یکی از جو میلرهای جو میلر جمع آوری کرد، که شامل درخواست او از صاحبخانه اش می شود تا منتظر پول خود بماند تا مجلس و اجلاس مجلس بنشیند، در آن زمان او می تواند ده برابر پول او را بپردازد. و با یک آگهی ترحیم زودرس طنز، که در مجله لندن ظاهر شد. دومی وصیت نامه ای را توصیف می کند که در آن هدایای مناسبی را بین مشتریان مشهورش توزیع می کند: "تصویر سدوم و گومورا به نام D-n؛ یک اونس مرکوریس دولسیس به بوآسی از خیابان سنت مارتین؛ املاک او به دوک وارتون؛ کتابخانه‌اش به ند سی؛ و رسیدی برای درمان کف زدن برای کیبوس کوچک». در آن زمان، چهره های ذکر شده با حذف نام کامل از سرخ شدن آنها در امان نمی ماندند، اما شناسایی آنها اکنون حدس و گمان است.

مشتریان با ارتباط خوب او ممکن است به او اجازه داده باشند که از دستگیری فرار کند. علیرغم تصور عمومی مبنی بر اینکه سالی سالزبری در سال ۱۷۲۳ جان فینچ، پسر دوشس وینچلسی را با چاقو در خانه او به قتل رساند (این در واقع در میخانه سه تون در کاونت گاردن رخ داده بود)، اولین باری که نیدم مورد حمله قرار گرفت در ۱۷۲۴:

> صبح دیروز، مادر نیدهام و مادر برد، دو محافظ برجسته بازی پادشاهی، به نیوگیت متعهد شدند. خانه‌های آن‌ها شب قبل توسط پاسبان‌ها آشفته شده بود، که آقایان و خانم‌ها را به تعداد زیادی جدا کردند و به خانه گرد بردند. این اولین باری است که خانم نیدهام تصحیح عمومی دریافت می‌کند، زیرا از آنجایی که او در رأس امور خونخواری در این شهر قرار دارد، فکر می‌کرد ویرانه خانه‌اش خواهد بود. روزانه، سه شنبه 21 ژوئیه 1724
> 
> 

پاسبان ها "دو زن را در رختخواب با دو مرد برجسته" پیدا کرده بودند. مردان بسته بودند، اما زنان برای انجام کارهای سخت به توتیل فیلدز بریدول فرستاده شدند. مجازات نیدهام در این مورد ثبت نشده است، اما به نظر می رسد که او هنوز در ماه سپتامبر در حبس بود که خانه اش سوخت و یکی از ساکنان به نام کاپیتان باربوت، یک افسر فرانسوی را کشت. در سال ۱۷۲۸، چندین دختر او دستگیر شدند، اما به نظر می رسد که او از مجازات فرار کرده است.

دستگیری، محکومیت و مرگ
----------------------

در اواخر سال ۱۷۳۰، سر جان گونسون، قاضی صلح و حامی سرسخت انجمن اصلاح آداب و رسوم، که از خشم پیرامون پرونده تجاوز به عنف چارتریس تحریک شده بود، شروع به یورش به فاحشه خانه ها در سراسر لندن کرد. در اوایل سال ۱۷۳۱، او به سنت جیمز رسید، جایی که برخی از ساکنان پارک پلیس گزارش کردند که "یک خانه نامنظم بدنام در آن محله" وجود دارد. در حقیقت، خانه نیدهام به سختی ناشناخته بود، زیرا سال ها به رده های بالای جامعه خدمت کرده بود، اما او توسط گونسون دستگیر شد و توسط Justice Railton به گیت هاوس متعهد شد.

در ۲۹ آوریل ۱۷۳۱، نیدهام به خاطر نگهداری از خانه‌ای بی‌نظم، یک شیلینگ جریمه نقدی و دو بار ایستادن در قتل، و "برای ۳ سال ضامن برای رفتار خوب خود" محکوم شد. در ۳۰ آوریل او را برای اولین بار به محل سکونت نزدیک پارک پلیس بردند تا بایستد. شاید به خاطر ارتباطاتش، به او اجازه داده شد به صورت روبه‌رو جلوی ستون دراز بکشد و تعدادی نگهبان هم برای محافظت از او دستمزد گرفتند. با وجود این، او چنان پرتاب شد که احتمال می رفت قبل از اتمام مجازاتش بمیرد. جمعیتی که برای دیدن او جمع شده بودند به قدری زیاد بود که یک پسر در حالی که سعی می کرد بهتر ببیند روی ریل حصار آهنی افتاد و کشته شد.

نیدهام را زنده از قصر بیرون آوردند، اما در ۳ مه ۱۷۳۱ درگذشت، یک روز قبل از آن که قرار بود برای بار دوم در حیاط (این بار در نیو پالاس یارد) بایستد. با آخرین کلمات خود، ظاهراً ترس شدیدی از ایستادن مجدد در ستون پس از مجازات شدیدی که بار اول دریافت کرده بود، ابراز کرد. گراب استریت ژورنال، مجله طنزی که با الکساندر پوپ و سایر دوستان هوگارت متحد شده بود، با طعنه گزارش داد که مردم "بسیار ناسپاسانه عمل کردند، با توجه به اینکه او چقدر برای مجبور کردن آنها انجام داده است". 

هوگارت هنگام مرگ هنوز در حال کار بر روی A Harlot's Progress بود، بنابراین هرگز خود را جاودانه ندید. خانم‌های دیگری هم بودند که آماده بودند پا به کفش‌های او بگذارند، اما تنها زمانی که مادر داگلاس در سال 1741 سرپرستی پادشاه را در کاونت گاردن به دست گرفت، فاحشه‌خانه‌ای با شهرت مشابه با نیدهام دوباره ظاهر شد.