Sistema kapitalista XV. mendearen amaieran eta XVI. mendearen hasieran eratu zen, neurri handi batean feudalismoaren krisiak eta Europako itsas merkataritzaren hedapenak sendotua. Sistema hori, lehenik eta behin, prozesu merkantilista batean egituratu zen, lehengai eta mineralen bilaketa intentsiboan eta merkataritza-trukeetan (Kapitalismo komertziala). Geroago, industria-iraultzekin, sistema hori Kapitalismo Industrialaren forman eratu zen, XX. mendearen hasieran forma berri bat lortu arte, Kapitalismo Finantzarioa.

Sistemaren arazoak
------------------

Sistema kapitalistaren lehen arazo handia, berrikuspen historikoari jarraikia, irabaziaren gehiegizko bilaketa da, hau da, kapitalaren metaketa. Aipu ospetsu batean, E. B. White idazleak zera esan zuen: 'Irabazi sistemarekin izandako arazoa beti izan zen funtsean irabazi gutxikoa pertsona gehienentzat'.

Alde horretatik, ulertzen da aktiboen metaketagatik eskatzeak esan nahi duela diru-sarrera kontzentratzeko joera handiagoa dagoela eta, ondorioz, demokrazia gutxiago dagoela ekonomiaren eta gizartearen barruan. Bestalde, irabaziaren bilaketa indibidualismoaren hazkundearen erdigunean egongo litzateke, eta aberasteko legez kanpoko bitartekoak bilatzea, hala nola lapurreta eta ustelkeria.

Ondasunak ekoizteko lehengai eta baldintza errentagarrienengatik lehia bizia izatea kapitalismoari eta haren arazoei zuzenduriko kritiken oinarrian ere badago. Ildo horretan, gerra historiko bat erregistratu zen – Horietako asko kapitalismoa bera baino lehenagokoak –, merkatzeko baldintza hobeak bilatzeagatik justifikatu zirenak, beste produktu batzuen fabrikazioan erabilitako lehen produktuak eskuratuz. Horren adibide da petrolioa, hainbat herrialdek oso gustuko duten baliabidea, eta horrek hainbat gatazka zuzen eta zeharkako eragin zituen. Lehengaiak bilatzearen ondorioetako bat baliabide naturalen ustiaketa handiagoa da, batez ere kapitalismoarekin, kontsumismoa datorrelako eta beste produktu batzuk fabrikatzeko beharra dagoelako. Ideia kontsumista ez dator soilik herritarrak produktu gehiago eskuratzeko duen interesetik, baizik eta zaharkitze programatuaren logiketatik eta salgaien estetikatik ere, kontsumo-maila behar baino gehiago handitzen baitute. Ingurumen-taldeek, adibidez, logika hori kritikatzen dute, ingurumenari kalte egiten diola uste dutelako.

Arazo orokorrago horiez gain, badira historiaren fase espezifikoetan gertatzen direnak ere. Kapitalismoaren egungo fasean, adibidez, asko kritikatzen da tituluen eta ekintzen inguruko espekulazio areagotua, oro har espekulazioez gain, kapitalismoaren azken krisi finantzarioarekin areagotu zen posizionamendua.

Arazorik handiena merkatua monopolizatzeko edo oligopolizatzeko egungo logika da, enpresa handiek merkataritza eta ekoizpen arlo batean bat egiten dutenean edo enpresa handiek beste indar txikiago bat eskuratzen dutenean. Joera hori izango litzateke, hain zuzen ere, diru-sarreren kontzentrazioa handitzearen eta azpiegitura-arloan demokraziarik ez izatearen eta gizartearen ondasun ukigarri eta ukiezinetarako irispidearen arrazoi nagusietako bat. Kapitalismoaren kritikak alde batera utzita, berriz erregistratzen da horiek zerrendatzeak ez duela nahitaez esan nahi ideologikoki ezkerrekoa izatea edo sistemari aurka egitea (antikapitalista), sistema kapitalistan bertan sagaratutako izenak ere kriterio integral edo partzialak izan ondoren, Adam Smith kasu. Kapitalismoaren aurkako oposizioa aukera politiko baten mende dago, sistema horrek dituen mugak eta kontraesanak behatzearen mende baino gehiago.