**Envar "Cacho" El Kadri** (Río Cuarto, Kordoba, 1941eko maiatzaren 1a - Tilcara, Jujuy, 1998ko uztailaren 19a ) abokatu eta gerrillari argentinarra izan zen, Indar Armatu Peronisten sortzaileetako bat.

Jarduera politikoa
------------------

Gurasoak Ester Amelia Manna eta Khaled El Kadri libanoar etorkina izan ziren. San Martin Jeneral Militar Lizeoan ikasi zuen eta nerabezarotik peronismoko kide izan zen, ezkerreko sektoreko buruzagi garrantzitsuenetako bat izatera iritsiz.

1960an, 18 urte zituela, lehergailuak edukitzeagatik espetxeratu zuten. Askatasuna berreskuratu zuen Arturo Illía presidenteak 1963an agindutako amnistiarekin.

1968an Fuerzas Armadas Peronistas gerrilla taldearen sortzaileetako bat izan zen. Urte hartan Taco Raloko kanpamendua (Tucumán probintzia) zuzendu zuen, sare logistikorik eta hiri-egitura sendotu gabe. Joera fokistan kokatuta, borroka mota horretarako herriaren berezko antolakuntzan fidatu eta porrot egin zuen, espetxeratuta izanik.

1968. urtearen amaieran, Alicia Eguren, Raimundo Villaflor eta Bruno Cambareri Kordobara bidaiatu zuten John William Cooke-k zuzendutako ARP Talde Iraultzaile Peronistako FAPean sartzeko eta 1970aren erdialdean Villaflor erakundearen zuzendaritzan sartu zen. 

FAP 1969 eta 1970ean berriro agertu zen hiri gerrilla ekintza ezberdinekin. Agustín Lanusse jenerala de facto presidente izendatzean eta hauteskunde-irteeraren aurreikuspenarekin, polemika bat sortu zen FAPren baitan, sektore batek mugimendu peronista iraultzailetzat zuelako eta Perón bere estrategia diseinatzeko gai den bakarra zelako, eta beste sektore bat, Villaflor eta Jorge Caffatti buru zituena "Langile klasearen eta herri peronistaren Alternatiba Independentea" (AI) izenekoa, langileen berezko tresna politiko gisa aurkezten zen, erresistentzia borroka azpimarratuz eta "burokratak eta traidoreak" deitzen zituenetatik urrunduz. Sektore horrek arrakasta lortu zuenean, "homogeneizazio politiko ideologiko konpultsiboaren" barne prozesu bat ezarri zen. 1971n FAPek zatiketa bat jasan zuen eta ondorioz Eduardo Moreno, Ernesto Villanueva, Soler apaiza eta Alejandro Peyrou buru zituen sektore zabal bateko kideak kanporatu zituzten. Sektore hori Montonerosen sartu zen.

Prozesu horrek erakundea isolamendura eta paralisi politikora eraman zuen, horregatik FAP Montoneroekin eta FARekin koordinatzen saiatu zen, Carlos Olmedoren heriotzak zaildu zuen zeregina. 1973an, hauteskundeak hurbil zirela, Villaflor "Komando Nazionala" izenez ezagutzen den FAP sektoreko pertsonaia nagusietako bat izan zen Buenos Aires, La Plata, Córdoba, Tucumán, Chaco, Corrientes eta Mar del Plata hirietan laguntzarekin. Borroka armatuaren jarraipenaren alde egin zuen eta Buenos Airesko Eskualdeko FAP sektorea sostengatzen zuen mugimendu peronistari "barrutik" eragiteko aukera baztertu zuena, Amanda Peraltak zuzendua, Montoneroen ildoaren antzekoago batean. 1973ko martxoaren 11ko hauteskundeei aurre eginez, Villaflor eta bere sektorea Héctor J. Cámporaren Peronismorako hautagaitzaren aurka egin zuten bakarrik Gustavo Reartek eta Bernardo Albertek Oinarrizko Peronismoan partekatzen zuten keinu batean. FAP Komando Nazionaleko taldeek 1973ko abuztuaren 27an Dirk Kloosterman SMATAko buruzagiaren eta Eraikuntzaren sindikatuko buru Marcelino Mansillaren 1973ko abuztuaren 27an egindako hilketak bere gain hartu zituzten 

Hilketa horiek Envar El Kadri-k arbuiatu zituen eta FAP urriaren 17 izeneko talde berri bat eratu zuen.

El Kadri-k bere askatasuna berreskuratu zuen 1973an Héctor Cámpora presidenteak indultatu zuenean, eta bere gobernuan Buenos Aireseko Unibertsitateko (UBA) Zuzenbide Fakultateko funtzionario izan zen. 1975eko urtarrilaren 1ean, herrialdea utzi eta Espainian kokatu zen Beirutik igaro ondoren. Francoren gobernuak atzeman zuenean atxilotu zuen eta herrialde hartatik kanporatu ondoren, Parisen jarri zen bizitzera eta bertan Ariane Mnouchkineren Theater du Soleil-en, mundu osoko artista errefuxiatuei irekitako arte-multzo kooperatiboan, gaueko zaindari gisa lan egin zuen. Bertan idatzi zuen *Diálogos en el exilio* liburua, Jorge Rullirekin, peronismoaren barneko jarduera politikoaren bidean autokritika eginez, baita 1976ko diktaduraren aurkako erbesteratu taldeetako kide izan ere.  

Bere herrialdera itzultzean, Pino Solanas zinemagilearen zinema ekoizle izan zen "Tangos, El Exilio de Gardel", "El Viaje" eta "Sur "filmetan, eta inbertsio ekonomiko bat lortu zuen. Hala ere, Solanasek istilu bat izan zuen Frantziako ekoiztetxearekin milioi bat dolarreko txekea gordairatzeko 30 eguneko epea ez errespetatzeagatik, eta horrek El Kadriren osasunean eragin zuen (bihotzekoa izan zuen) eta zuzendariarekin zuen harremana haustera eraman zuen. 

1998an, *Che... Ernesto* dokumentalean parte hartu zuen.

Musika-ekoizle eta antolatzaile gisa, Miguel Ángel Estrella piano-jotzailea lagundu zuen Embajada Musical Andina taldearekin. Tilcara herri txikian (Argentinako Quebradan) aurkezpen musikala egiten ari ziren, bihotzekoak izan eta hil zenean.

Erreferentziak
--------------

1. ↑   «Envar "Cacho El Kadri: argentino y peronista"» *envarelkadri.com.ar*.
2. ↑   «Envar El Kadri: Legendario fundador del Movimiento de la Juventud Peronista (MJP)» *laopinionpopular.com.ar*.
3. ↑  Envar "Cacho" El Kadri: El guerrillero que dejó las armas por Alejandro C. Tarruella. Acceso 2 de enero de 2017

Bibliografia
------------

* Ehrlich, Laura (2007). Diccionario biográfico de la izquierda argentina. Buenos Aires: Emecé. pp. 694-697 y 1962. ISBN 978-950-04-2914-6.

Kanpo estekak
-------------

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritate kontrola | 
* **Wikimedia proiektuak**
* Wd Datuak: Q4531431
* **Identifikadoreak**
* WorldCat
* VIAF: 266904971
* ISNI: 0000 0003 8275 2056
* BNA: 000043206
* BNE: XX5142384
* LCCN: n84226225

 |

* Wd Datuak: Q4531431