Foucaulten korrontea azaltzen duen esperimentua.
**Foucaulten korrontea** (korronte parasitoa, korronte zurrunbilotsua edo *eddy current* ere esaten zaiona) Léon Foucault fisikari frantsesak 1851n aurkitutako fenomeno elektrikoa da. Eroale bat eremu magnetiko aldakor batean dagoenean edo eroalea eremu magnetiko batean mugitzen denean gertatzen da. Eremu magnetikoan edo mugimendu erlatiboan gertatzen den aldaketak elektroien zirkulazioa edo induzitutako korrontea eragiten du eroalearen barruan. Foucaulten korronte zirkular horiek eremu magnetikoak dituzten elektroimanak sortzen dituzte, aplikatutako eremu magnetikoaren efektuaren kontra daudenak (ikus Lenzen legea). Aplikatutako eremu magnetikoa zenbat eta indartsuagoa izan, edo eroalearen eroankortasuna edo mugimenduaren abiadura erlatiboa handiagoa, orduan eta handiagoak izango dira Foucaulten korronteak eta sortutako eremu kontrajarriak.

Haril- eta transformadore-guneetan, nukleo horiek jasaten dituzten fluxu magnetikoaren aldaketengatik induzitutako tentsioak sortzen dira. Induzitutako tentsio horien ondorioz, nukleoan korronte parasitoak sortzen dira (Foucaulten korronteak), eta korronte horiek ez dira egokiak nukleoaren eraginkortasun elektrikorako. 

Foucaulten korronteek energia-galerak sortzen dituzte Joule efektuaren bidez. Zehatzago esanda, korronte horiek energia-forma erabilgarriak, zinetika esaterako, nahi ez den bero bihurtzen dituzte, eta, beraz, normalean, efektuak ez du ondorio baliagarririk izaten da, kaltegarria ez denean. Era berean, eremu magnetiko aldakorrak erabiltzen dituzten gailu askoren eraginkortasuna murrizten dute, hala nola burdinazko nukleoko transformadoreena eta motor elektrikoena. Galera horiek nabarmen minimiza daitezke.

Goi-maiztasunean: eroankortasun elektriko txikia duten material magnetikoak dituzten nukleoak erabiliz (adibidez, ferrita) 

Behe-maiztasunean: altzairu elektrikozko hosto meheak erabiltzen dira, metatuak baina elkarren artean banatuak, berniz isolatzaile edo oxidatu baten bidez, bata bestetik elektrikoki isolatuta gera daitezen. Elektroiek ezin dute laminatuen arteko geruza isolatzailea zeharkatu, eta, beraz, ezin dute zirkulatu arku irekietan. Laminazioaren muturretan kargak pilatzen dira, Hall efektuaren antzeko prozesu batean. Kargen pilaketa handiagoaren aurka dauden eremu elektrikoak sortzen dira, eta, aldi berean, Foucaulten korronteak ezabatzen dira. Zenbat eta laburragoa izan alboko laminatuen arteko distantzia (adibidez, zenbat eta handiagoa izan azalera-unitateko laminatuen kopurua, orduan eta handiagoa izango da aplikatutako eremuarekiko perpendikularra), orduan eta handiagoa izango da Foucault-en korronteak ezabatzea, eta, beraz, txikiagoa izango da nukleoaren beroketa.

Erreferentziak
--------------

1. ↑  David Halliday, Robert Resnick. Physics, Parts I and II 3rd Edition. (1978) 1089 pag. ISBN 047134530X, ISBN 978-0471345305

Kanpo estekak
-------------

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritate kontrola | 
* **Wikimedia proiektuak**
* Wd Datuak: Q208598
* Commonscat Multimedia: Eddy currents

---

* **Identifikadoreak**
* BNF: 12138531t (data)
* GND: 4190009-1
* LCCN: sh85040943
* **Hiztegiak eta entziklopediak**
* Britannica: url

 |

* Wd Datuak: Q208598
* Commonscat Multimedia: Eddy currents