**Alain Prost**| Alain Prost |
| Datu pertsonalak |
| **Izen osoa** | Alain Marie Pascal Prost |
| **Jaio** | 1955eko otsailaren 24a |
|  | Saint-Chamond (Frantzia Frantzia) |
| Ibilbidea |
| **Jarduneko urteak** | 1980 - 1991, 1993 |
| **Taldeak** | McLaren, Renault, Ferrari, Williams |
| **Lasterketak** | 202 |
| Lorpenak (1 Formulan) |
| **Txapelketak** | 4 (1985, 1986, 1989, 1993) |
| **Garaipenak** | 51 |
| **Podium** | 106 |
| **Pole Position** | 33 |
| **Itzuli azkarra** | 41 |
| **Lehen lasterketa** | 1980ko Argentinako Sari Nagusia |
| **Lehen garaipena** | 1981eko Frantziako Sari Nagusia |
| **Azken garaipena** | 1993ko Alemaniako Sari Nagusia |
| **Azken lasterketa** | 1993ko Australiako Sari Nagusia |

**Alain Marie Pascal Prost** (Saint-Chamond, Frantzia, 1955eko otsailaren 24) auto gidari profesionala izan zen. Lau aldiz irabazi du 1 Formulako munduko txapelketa, 1985, 1986, 1989 eta 1993an.

1987-2001 bitartean mantendu zuen Sari Nagusi gehien irabazi izanaren errekorra, Michael Schumacherrek gainditu zuen arte. Alain Prosten eta Ayrton Sennaren arteko lehia seguroaski automobilismoaren historiako lehiarik garrantzitsuena izan da. Ayrton hil baino urte batzuk geroago Alainek onartu zuen Brasildarra gabe ez zela bera izango. Garaipenak maiz lortzen baitzituen, eta ez beti mekanikarik onena edukita, sarritan kritikatzen zen, esaten zenez, garaipen asko lortzen zituelako edo "aurkitzen" zituelako bigarren postuan zihoanean, lehenengoa erretiratzean (ia beti motor-hausturaren ondorioz, 80ko hamarkadako turbo motorrek askotan apurtzen baitziren).

Kirol ibilbidea
---------------

### Mclaren Ford

1 Formulako debuta Argentinako Sari Nagusian egin zuen, 1980an, McLaren-Ford batean, eta seigarren postua lortu zuen. 1980an pilotuen munduko txapelketan 15. postua lortu zuen 5 punturekin. Denboraldian zehar, Prostek istripu garrantzitsuak izan zituen, hala nola Kyalamin eskumuturra hautsi zuen praktiketan, eta Watkins Glen-en garuneko kommozioa izan zuen.

### Renault

1981etik 1983ra Renault taldean aritu zen. Bere lehen garaipena Dijon-Prenoiseko (Frantzia) zirkuituan lortu zuen 1981ean. Urte horretan 2 gehiago lortu zituen eta bosgarren amaitu zuen 43 punturekin, Nelson Piquet txapeldunarengandik 7 puntura.

1982an lehen bi garaipenak lortu zituen denboraldi lehiakor batean (11 pilotuk lortu zuten garaipena), eta laugarren postuan amaitu zuen 34 punturekin, Keke Rosberg txapeldunarengandik 10 puntura (azken honek garaipen bakarra lortu zuen).

1983 Prosteko lehen bataila handia izan zen. Hala ere, bere monoplazaren motorrak azken sari nagusian, Hegoafrikakoan, huts egiteak hori lortzea eragotziko lioke. Denboraldi horretan lau garaipen eta 57 puntu lortuko zituen, Nelson Piquet txapeldunak baino 2 gutxiago. Titulua galdu ondoren, Prostek publikoki kritikatu zuen taldea RE40ren garapen faltagatik, eta kaleratzea eragin zuen. Ron Dennis, une hartan McLarenen buru zegoena, zain zeukan kontratu batekin.

### Mclarenera itzulera

Prost 1984an itzuli zen McLarenera, Niki Lauda txapeldun handiaren taldekide gisa. TAG Porsche indartsuekin hornitutako McLarenen nagusitasun handiko urtea izan zen. Borroka itxi batean, Prostek 7 garaipen lortuko lituzke (urteko piloturik sarituena), baina berriro txapeldunorde izango litzateke, Niki Laudarengandik 0,5 puntura. Munduko tituluari bi eraso jarraitutan aurre egin zioten, pilotajearekin zerikusirik ez zuten arrazoiengatik, eta, horren ondorioz, hurrengo denboraldian 1 Formularen munduan "koroarik gabeko erregea" izendatu zuten. Ikusiko dugunez, egoera hau aldatu egingo zen.

1985 bere koroatzearen urtea izan zen. Michele Alboretok eta bere Ferrarik lan bikaina egin zuten arren, Prostek garaipena lortu zuen eta 5 garaipen lortu zituen, denboraldi horretan garaipen gehien lortu zituena izanik, 73 punturekin.

1986an Williams-Honda, McLaren-TAG Porsche-ak baino indartsuagoak, Nelson Piquet eta Nigel Mansell-ek gidatzen zituzten, titulua lortzeko hautagai serioak zirelarik.

McLaren 1987an Williams eta Honda motor indartsuen azpitik zegoen. Prostek 3 garaipen eta 46 puntu lortu ditu Nelson Piquet txapeldunarengandik

Alain Prost McLaren MP4/4 autoa gidatzen Canadan 1988an1988rako, McLarenek 1984 eta 1986 artean Niki Lauda eta Alain Prostekin pilotuen eta eraikitzaileen hiru titulu lortu ondoren, taldearen lehiakortasuna zalantzan zegoen Williams-Honda taldeen aurrean; Ron Dennisen garaia iritsi zen. Gordon Murray Brabhameko diseinatzaile bikaina ekarri zuen, Honda konbentzitu zuen Williams McLarenengatik aldatzeko eta Ayrton Senna sinatu zuen. McLarenek Honda motorrarekin eta momentuko pilotu onenekin, Prost eta Sennarekin, egindako konbinazioa aurkariei gailenduko litzaieke.1988ko titulua azken-aurreko egunean definitu zen, Japoniako Suzuka zirkuituan.Txapeldun izateko, Prostek han eta hurrengo Australiako Sari Nagusian irabazi behar zuen.Polea Sennak lortu zuen, baina ihesaldian motorra kalatu eta gelditu egiten da. Japoniako zuzengunearen gainbeherari esker, Sennak bere Honda motorra martxan jartzea lortu du. Hortik aurrera, izugarrizko erremontea egin zuen lehen posturaino, eta Prost, 

abiadura-kutxan arazoak zituela salatzen zuen auto matxuratu batekin, 3. abiaduratik 4. abiadurara, arrakastarik gabe defendatze

n saiatu zen. Hurrengo lasterketa Prostek irabaziko zuen, titulua zehaztuta zegoen arren.

1989rako, McLarenen nagusitasuna ez zen aurreko urtekoa bezain zabala izango, baina titulua Senna eta Prosten artean modu polemikoan definituko zen.Alain Prostek 4 garaipen eta 76 puntu lortu zituen urte horretan, eta 1 Formulako bere hirugarren munduko txapelketa irabazi zuen. Sennarekin izandako elkarbizitzaz eta Hondak honantz zuen zaletasunaz nekatuta, Ferrariera migratzea erabaki zuen.

### Ferrari

Alain Prost, 1990ean, Phenixko (AEB) 1 Formulako lasterketan.1990ean, Prostek, Ferrari 641 ontzian, denboraldi bikaina egin zuen, 1988tik McLaren-Hondatarrek zuten nagusitasun handia benetako arriskuan jarriz eta Ferrari berriro ere titulua lortzeko borrokan jarriz. Urte hasierarako argi zegoen McLaren-Honda auto hobea zela, eta Williams-Renault autoak gora egiten ari zirela. Prosten eta talde teknikoaren lanari esker, Barnardek diseinatutako 641-a garatu ahal izan zen, denboraldiaren erdialdean aurkari sendoa bihurtuz.Denboraldia amaitzeko, oraingoan Prostek Japonian (Suzuka) eta Australian (Adelaida) irabazi behar zuen txapeldun izateko, Sennaren emaitza kontuan hartu gabe. Aitzitik, irabazi ezean, Senna automatikoki izango litzateke txapeldun. Japoniako Sari Nagusirako Sennak lehen postua irabazi zuen irteerako parrillan eta Prostek bigarrena. Sennak kanpoko aldetik irtetea eskatu zuen, ez hain zikina, baina ukatu egin zioten. Lasterketa hastean Prostek aurrea hartzen du, baina lehen bihurgunera iristean, Sennak atzetik jotzen dio. Biak uzten dituzte eta automatikoki Senna txapelduna da. Sennaren lehen bertsioa izan zen Prostek itxi egin zuela. Hala ere, geroago jakingo zuen nahita atera zuela pistatik, eta pistaren alde zikinetik irtetera behartu zutelako izango zen. Prostek 5 garaipen eta 71 puntu lortu ditu, eta horrek 7 puntura utzi du Senna txapeldunordea.

1991n, Ferrariak ez ziren oso lehiakorrak izan eta ez zuen garaipenik lortu 1980tik lehen aldiz, eta txapelketako bosgarren postua bakarrik lortu zuen 34 punturekin. Suzukak bere ibilgailuaz kexatu ondoren egindako adierazpenen arabera, "Kamioi itsusi bat gidatzea bezala" zen. 5. Ondorioz, Ferrarik berehala kaleratzen du pilotua, eta azken errepidean ezin du parte hartu.6 Bigarrenez kaleratu zuen fabrikako talde batek bere taldeari eta autoari egindako kritika publikoagatik, 1983ko amaieran Renaultetik kaleratu ondoren.

### Williams Renault

1993an Renaultek Prost erreskatatu zuen eta Williams auto bikainean sartu zuen, Frantziako motorrak bultzatuta. Pese Sennaren lehen oposizio gogor bati gailendu zitzaion, Prostek 7 garaipen lortu zituen eta urteko sarituena izan zen 99 puntu lortuz eta bere laugarren eta azken titulua. Prostek Nigel Mansell txapelduna ordezkatu zuen, antza denez, bere taldekidea izateari uko egin ziona. Urte horretan Williamsek 0 zenbakia (Damon Hill) eta 2 zenbakia (Alain Prost) zituen. 0 zenbakia Mansell IndyCar Seriesera joan zelako izan zen, honek 1 zenbakia baitzuen.

1 Formulako sariak
------------------

* 1 Formulako munduko txapelduna 1985, 1986, 1989 eta 1993an
* Munduko Txapelketako bigarren postua 1983, 1984, 1988 eta 1990ean
* 199 sari handi osatu zituen
* 51 garaipen sari handietan
* 798,5 puntu txapelketako
* 106 podium
* 41 itzuli azkar
* 6 garaipen Frantziako Sari Nagusian

Goitizenak
----------

* Irakaslea
* Kalkulatzailea
* Frog («Igela», Nelson Piqueten ordez)
* Fast son of a bitch (Niki Laudaren «puta seme azkarra»)
* "Zirkuituen Napoleona"

Erreferentziak
--------------

* Artikulu honen edukiaren zati bat *Lur hiztegi entziklopediko*tik edo *Lur entziklopedia tematiko*tik txertatu zen 2011/12/27 egunean. Egile-eskubideen jabeak, Eusko Jaurlaritzak, hiztegi horiek CC-BY 3.0 lizentziarekin argitaratu ditu, Open Data Euskadi webgunean.

Kanpo estekak
-------------

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritate kontrola | 
* **Wikimedia proiektuak**
* Wd Datuak: Q10494
* Commonscat Multimedia: Alain Prost

---

* **Identifikadoreak**
* WorldCat
* VIAF: 294687716
* ISNI: 0000 0001 0264 2769
* BNE: XX1041305
* BNF: 12123396f (data)
* CANTIC: a11721406
* GND: 124877311
* LCCN: n87154242
* NDL: 00473357
* NKC: jn20000701445
* CiNii: DA04124424
* SUDOC: 029655196
* UB: a1324866
* ICCU: CFIV112456
* Open Library: OL2919307A
* **Hiztegiak eta entziklopediak**
* Lur: 05015/eu\_p\_3322/p3322
* Britannica: url

 |

* Wd Datuak: Q10494
* Commonscat Multimedia: Alain Prost


  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 1 Formulako | 1 Formulako munduko txapeldunak | 1 Formulako |
| (1950) Giuseppe Farina • (1951) Juan Manuel Fangio • (1952–53) Alberto Ascari • (1954,55,56,57) Juan Manuel Fangio • (1958) Mike Hawthorn • (1959–60) Jack Brabham • (1961) Phil Hill • (1962) Graham Hill • (1963) Jim Clark • (1964) John Surtees • (1965) Jim Clark • (1966) Jack Brabham • (1967) Denny Hulme • (1968) Graham Hill • (1969) Jackie Stewart • (1970) Jochen Rindt • (1971) Jackie Stewart • (1972) Emerson Fittipaldi • (1973) Jackie Stewart • (1974) Emerson Fittipaldi • (1975) Niki Lauda • (1976) James Hunt • (1977) Niki Lauda • (1978) Mario Andretti • (1979) Jody Scheckter • (1980) Alan Jones • (1981) Nelson Piquet • (1982) Keke Rosberg • (1983) Nelson Piquet • (1984) Niki Lauda • (1985–86) Alain Prost • (1987) Nelson Piquet • (1988) Ayrton Senna • (1989) Alain Prost • (1990–91) Ayrton Senna • (1992) Nigel Mansell • (1993) Alain Prost • (1994–95) Michael Schumacher • (1996) Damon Hill • (1997) Jacques Villeneuve • (1998–99) Mika Häkkinen • (2000,01,02,03,04) Michael Schumacher • (2005–06) Fernando Alonso • (2007) Kimi Räikkönen • (2008) Lewis Hamilton • (2009) Jenson Button • (2010, 11, 12, 13) Sebastian Vettel • (2014-15) Lewis Hamilton • (2016) Nico Rosberg • (2017-18) Lewis Hamilton |