recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
| Sokodé Σοκοντέ |
| --- |
|   |
|
| Συνταγμένες: | 8ο 59' 0" N 18ο 0' 0" Ε |
|
| Χώρα: | Τόγκο |
| Περιφέρεια: | Κεντρική |
| Νομαρχία: | Τσαουντζό |
| Πληθυσμός: | 113.000 |

Η **Σοκοντέ** (γαλλικά: Sokodé) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του Τογκό. Βρίσκεται 339 χιλιόμετρα (211 μίλια) βόρεια της πρωτεύουσας Λομέ.

Σοκοντέ

Ιστορία
-------

Σοκοντέ
Η Σοκοντέ βρέθηκε από τον Κοτοκρό (*Kotokro*)[*ασαφές*].

Γεωγραφία
---------

Η Κπαγκαλάμ, μέρος της Σοκοντέ
Η Σοκοντέ χαρακτηρίζεται για τα ποτάμια και τους λόφους της. Τα κύρια ποτάμια είναι το Κπαντζό και το Κπαντί. Η πόλη βρίσκεται μεταξύ των ποταμών Μον και Μονό. 

### Κλίμα και Καιρός

Η Σοκοντέ έχει κλίμα τροπικό. Διατρέχει δύο περιόδους: τη βροχερή περίοδο, που διαρκεί από τον Απρίλιο έως τον Μάιο και την περίοδο της ξηρασίας, που διαρκεί από το Νοέμβριο έως το Μάρτιο. Το ετήσιο ύψος βροχής φτάνει τα 1.200 με 1.500 mm. Η θερμοκρασία φτάνει κατά μέσο όρο τους 26 ° C.

Οικονονομία
-----------

Η οικονομία της Σοκοντέ εξαρτάται κυρίως από τις μεταφορές, τις καλλιέργειες και τις δραστηριότρητες. Στην πόλη δεν υπάρχει βιομηχανική δραστηριότητα. Πολλοί αγρότες καλλιεργούν καλαμπόκι, γιαμ, φασόλια και πιπέρι. 

Στην πόλη φυτρώνουν λαχανικά κυρίως στα ποτάμια και στο Κποντζό Ινουσαγιό.

Σημαντιότερα πρόσωπα
--------------------

Ο Ζαριφού Αγεβά (δεξιά) το 2007
* Ζαριφού Αγεβά (Zarifou Ayéva), πολιτικός.
* Μοχάμεντ Καντέρ (Mohamed Kader), ποδοσφαιριστής.
* Εντέμ Κοντζό (Edem Kodjo), πρώτος προθυπουργός του Τογκό.
* Ασιμιού Τουρέ (Assimiou Touré), ποδοσφαιριστής.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Περιφέρειες και Νομαρχίες του Τόγκο |
| --- |
|  |
| Μαριτίμ | 
* Αβέ
* Γκολφ
* Λακς
* Βο
* Γιοτό
* Ζιο
* Λομέ
 |  |
|  |
| Κεντρική | 
* Μπλιττά
* Σοτουμπουά
* Τσαουντζό
* Τσαμπά
 |
|  |
| Καρά | 
* Ασσολί
* Μπασάρ
* Μπιμά (Μπινά)
* Ντανκπέμ
* Ντουφελγκού
* Κεράν
* Κοζά
 |
|  |
| Πλατώ | 
* Aγκού
* Αμού
* Ντανί
* Εστ-Μονό
* Χαχό
* Κλοτό
* Μογέν-Μονό
* Ογκού
* Βαβά
 |
|  |
| Σαβάν | 
* Κπεντζάλ
* Οτί
* Τατζουαρέ
* Τον
 |
|  |
| Πρωτεύουσες Περιφερειών | 
* Λομέ
* Σοκοντέ
* Καρά
* Ατακπαμέ
* Νταπαόνγκ
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 159499487
* LCCN: n84173160
* GND: 4431340-8

 |

 |
Τα **Σιναλεζικά** (σίνχαλα: සිංහල *siṁhala* [ˈsiŋɦələ]),, επίσης γνωστά ως Σίνχαλα, είναι η μητρική γλώσσα των Σινχαλέζων της Σρι Λάνκα. Στη Σρι Λάνκα ζουν περίπου 16 εκατομμύρια Σινχαλέζοι. Τα σίνχαλα ομιλούνται και από άλλες εθνότητες που ζουν στη χώρα. Ανήκει στις ινδοάριες γλώσσες, ανατολικός κλάδος των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών. Τα σίνχαλα γράφονται με δικό τους αλφάβητο, παράγωγο του βραχμικού αλφαβήτου.

Η σιναλεζική είναι επίσημη γλώσσα της Σρι Λάνκα μαζί με τα ταμίλ. Τα σιναλεζικά και τα πάλι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της λογοτεχνίας του βουδισμού Θεραβάντα.

Μερικές από τις παλαιότερες επιγραφές στη Σρι Λάνκα χρονολογούνται από τον 3ο-2ο αιώνα π.Χ. κατά την άφιξη των βουδιστών στη Σρι Λάνκα, Τα παλαιότερα σωζόμενα φιλολογικά έργα στα Σίνχαλα χρονολογούνται από τον ένατο αιώνα. Συγγενεύει με τη γλώσσα Ντιβέχι.
Τα σιναλεζικά έχουν γραπτή και προφορική μορφή. Αυτό είναι καλό παράδειγμα διγλωσσίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Laurie Bauer, 2007, *The Linguistics Student's Handbook*, Edinburgh
2. ↑  «Census of Population and Housing 2011». *www.statistics.gov.lk*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Απριλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2017.
3. ↑  «Census of Population and Housing 2001» (PDF). Statistics.gov.lk. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 12 Ιουλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2013.
4. ↑  Jayarajan, Paul M. (1 Ιανουαρίου 1976). *History of the Evolution of the Sinhala Alphabet* (στα Αγγλικά). Colombo Apothecaries' Company, Limited.
5. ↑  Danesh Jain, George Cardona. *Indo-Aryan Languages*. Routledge. σελ. 847.
6. ↑  «Introduction ~ හැඳින්වීම - Wikibooks, open books for an open world». *en.wikibooks.org* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2017.
7. ↑  Paolillo, John C. (1997). «Sinhala Diglossia: Discrete or Continuous Variation?». *Language in Society* **26** (2): 269–296. doi:10.1017/S0047404500020935. ISSN 0047-4045. .
8. ↑  Gair, James W. (1968). «Sinhalese Diglossia». *Anthropological Linguistics* **10** (8): 1–15. ISSN 0003-5483.
Σημαία της Ρηνανίας-Παλατινάτου.
Η **σημαία του κρατιδίου της Ρηνανίας-Παλατινάτου** καθιερώθηκε στις 18 Μαΐου του 1947. Οι διαστάσεις της είναι 2:3. Συνδέεται ιστορικά με τη σημαία της Γερμανίας, εξ ου και η ομοιότητά της. Η σημαία είναι τόσο αστική όσο και κρατική (κυβερνητική), όπως γίνεται και με τις σημαίες της Κάτω Σαξονίας και του Σάαρλαντ. Στο ομόσπονδο κρατίδιο χρησιμοποιούνται και κάθετες σημαίες.

Περιγραφή
---------

Τρία χρώματα είναι κυρίαρχα στη σημαία: αυτά είναι το κόκκινο, το χρυσό και το μαύρο και περιέχονται επίσης στο έμβλημα της Ρηνανίας-Παλατινάτου.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Η σημαία σχεδιάστηκε το 1947 έπειτα από την ίδρυση του κρατιδίου (*Bundesland*) από το Γάλλο ύπατο αρμοστή στη Γερμανία. Συμβολίζει την αφοσίωση της Ρηνανίας-Παλατινάτου στη Γερμανία και στις δημοκρατικές της παραδόσεις. Για το λόγο αυτό στη σημαία υπάρχει και η σημαία της Γερμανίας με τα τρία χρώματα.

Τα σύμβολα συμβολίζουν την εποχή πριν από τη Γαλλική Επανάσταση και τα αντίστοιχα εμβλήματα:

* Ο κόκκινος σταυρός σε φόντο ασημί συμβολίζει τον Αρχιεπίσκοπο και τον Πρίγκιπα-Εκλέκτορα του Τρίερ.
* Ο αργυρός τροχός σε ερυθρό φόντο αντιπροσωπεύει τον Αρχιεπίσκοπο και τον Πρίγκιπα-Εκλέκτορα του Μάιντς και
* Το χρυσό λιοντάρι σε μαύρο φόντο είναι για τον Πρίγκιπα-Εκλέκτορα του Παλατινάτου.

Το στέμμα αποτελείται από αμπελόφυλλα και καταδεικνύει τη σημασία της αμπελοκαλλιέργειας για την οικονομία του τόπου.

Πηγές
-----

* H σημαία του ομοσπόνδου κρατιδίου της Ρηνανίας-Παλατινάτου στις **Σημαίες του Κόσμου**.

Βλέπε επίσης
------------

* Έμβλημα της Ρηνανίας-Παλατινάτου
Η **οδός 25ης Αυγούστου** (πλήρες όνομα: *Μαρτύρων της 25ης Αυγούστου 1898*) είναι κεντρικός δρόμος στο Ηράκλειο. 

Στα ενετικά χρόνια ξεκινούσε από την πύλη του Μόλου, το περιτείχισμα στο λιμάνι, και κατέληγε στην πύλη Voltone. 'Ηταν ο πιο κεντρικός δρόμος του ενετικού Χάνδακα, στον οποίο βρισκόταν η κεντρική αγορά, ο ναός του Αγίου Μάρκου, το ανάκτορο του δούκα, το ανάκτορο του Καπιτάνο και του γενικού προβλεπτή, και η Λότζια, η λέσχη των ενετών ευγενών.

Στον ίδιο δρόμο συνέβησαν τα γεγονότα της σφαγής του Ηρακλείου, στις 25 Αυγούστου του 1898. 

Σήμερα ξεκινάει από την Λότζια,σημερινό δημαρχείο, και φτάνει μέχρι το λιμάνι ,την πλατεία 18 'Αγγλων. Είναι γεμάτη με πανέμορφα νεοκλασσικά κτίρια, τα οποία χτίστηκαν μετά την καταστροφή ολοκληρωτικά του δρόμου στις 25-8-1898. Σήμερα στεγάζονται σε αυτά τράπεζες, καταστήματα εστίασης, γραφεία και διάφορα άλλα καταστήματα. Eπίσης βρίσκεται και ο Ναός του Αγίου Τίτου (Ηράκλειο) με τα ξεχωριστής ομορφιάς βιτρώ του. 

Σήμερα είναι ο κεντρικός και ο πιο τουριστικά επισκέψιμος δρόμος του κέντρου του Ηρακλείου που ενώνει την πόλη με το λιμάνι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ανακτορικό συγκρότημα του Χάνδακα».

Πηγές
-----

* 
* Χάρτης του δρόμου
*
Συντεταγμένες: 18°12′0″N 77°28′1″W﻿ / ﻿18.20000°N 77.46694°W﻿ / 18.20000; -77.46694

Η **Ενορία του Σαιντ Ανν** (αγγλικά: Parish of Saint Ann) είναι μια από τις δεκατέσσερις ενορίες της Τζαμάικα. Έχει έκταση 1.212,6 τ.χλμ. και πληθυσμό 166.762 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Σαιντ Ανς Μπέυ.

Γεωγραφία
---------

Το Σαιντ Ανν βρίσκεται βόρεια-κεντρικά της Τζαμάικα. Στα βόρεια βρέχεται από την Καραϊβική Θάλασσα. Συνορεύει στα δυτικά με την Τρελόνι, στα νοτιοδυτικά με την Κλάρεντον, στα νοτιοανατολικά με την Αγία Κατερίνα και στα ανατολικά με την Αγία Μαρία. Έχει έκταση 1.212,6 τ.χλμ.. Είναι η μεγαλύτερη ενορία της Τζαμάικα. 

### Ποτάμια

Το κυριότερο ποτάμι είναι το Γουάιτ Ρίβερ. 

### Κόλποι

Το Σαιντ Ανν διαθέτει αρκετούς κόλπους. Ο κυριότερος είναι ο Ντισκάβερι Μπέυ. Άλλοι σημαντικοί κόλποι είναι ο Ρανγουέι Μπέυ και ο Σαιντ Ανς Μπέυ.

Δημογραφία
----------

Το Σαιντ Ανν είχε πληθυσμό 166.762 κατοίκων (2001). Είναι σε πληθυσμό η έτη μεγαλύτρη ενορία της Τζαμάικα μετά τον Άγιο Ανδρέα, την Αγία Κατερίνα, την Κλάρεντον, την Μάντσεστερ και τον Άγιο Ιάκωβο.

### Πόλεις

* Κλέρμοντ
* Μπράουνς Τάουν
* Νάιν Μάιλ
* Ότσο Ρίος
* Ράνγουέι Μπέυ
* Σαιντ Ανς Μπέυ
* Σαλέμ

Οικονομία
---------

Στο Σαιντ Ανν καλλιεργούνται μπανάνες, πριμέντο, πιπερόριζα, καφές, ινδική καρύδα, καλαμπόκι, γλυκιές πατάτες, σενσιμίλια γιαμ, λίμες και αννάττο. Το έδαφος είναι κατάλληλο και για καλλιέργεια κίτρου.

Τουρισμός
---------

Το Σαιντ Ανν είναι ένας από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς της Τζαμάικα, ειδικά οι Ότσο Ρίος και οι καταρράκτες του ποταμού Ντανς Ρίβερ. Η Αγία Άννα έχει πολλές ωραίες παραλίες, όπως η Πουέρτο Σέκο και πολλά ξενοδοχεία.

Σημαντικά πρόσωπα
-----------------

Το Σαιντ Ανν ήταν η γενέτειρα των μουσικών Φλόιντ Λόιντ και Μπέρνινγκ Σπηρ και του Μάρκους Γκάρβεϊ, του Μπομπ Μάρλεϊ και του Πίτερ Κάρτζιλ. Οι Φλόιντ Λόιντ, Μπέρνινγκ Σπηρ και Μάρκους Γκάρβεϊ γεννήθηκαν στην Σαιντ Ανς Μπέυ και ο Μπομπ Μάρλεϊ στην Νάιν Μάιλ.

Εικόνες
-------

* Οι καταρράκτες του ποταμού Ντανς ΡίβερΟι καταρράκτες του ποταμού Ντανς Ρίβερ
* Είσοδος για το Μπομπ Μάρλεϊ, Νάιν ΜάιλΕίσοδος για το Μπομπ Μάρλεϊ, Νάιν Μάιλ
* Η Εκκλησία του Μπομπ Μάρλεϊ, Νάιν Μάιλ Η Εκκλησία του Μπομπ Μάρλεϊ, Νάιν Μάιλ
* Ο Μάρους ΓκάρβεϋΟ Μάρους Γκάρβεϋ
* Άγαλμα του Μάρους ΓκάρβεϋΆγαλμα του Μάρους Γκάρβεϋ
* Ο Μπέρνινγκ ΣπηρΟ Μπέρνινγκ Σπηρ
* Ο Μπομπ ΜάρλεϊΟ Μπομπ Μάρλεϊ

Δείτε επίσης
------------

* Ενορίες της Τζαμάικα

Παραπομπές
----------

1. 1 2  statinja.gov.jm/Demo\_SocialStats/PopulationStats.aspx.
2. ↑  Γεωγραφία της Αγίας Άννας[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες για Σαιντ Ανν, Τζαμάικα[*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επαρχίες και Ενορίες της Τζαμάικα |
| --- |
|  |
| Κορνουάλη | 
* Ανόβερ
* Σαιντ Ελίζαμπεθ (Τζαμάικα)
* Τρελόνι
* Σαιντ Τζέιμς
* Γουεστμόρλαντ
 |
|  |
| Μίντλσεξ | 
* Κλάρεντον
* Μάντσεστερ
* Σαιντ Μαίρη
* Σαιντ Κάθριν
* Σαιντ Ανν
 |
|  |
| Σάρεϊ | 
* Κίνγκστον
* Σαιντ Άντριου
* Πόρτλαντ
* Σαιντ Τόμας
 |

 |
Ο **Σοκολού Μεχμέτ Πασάς** (Τούρκ.: Sokollu Mehmed Paşa, Οθωμανικά: سوکلو محمد پاشا) ήταν Μεγάλος Βεζίρης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από το 1565 έως το 1579. Διατήρησε το αξίωμά του υπό την εξουσία τριών Σουλτάνων: Του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, του Σελίμ Β' και του Μουράτ Γ'.

Βιογραφία
---------

Ο Μεχμέτ γεννήθηκε το 1506 στο Σοκολόβιτσι ( Sokolovići) της Σερβίας. Ήταν Σερβικής καταγωγής. Το χριστιανικό όνομά του ήταν Μπάγιτσα ή Μπάγιο Νέναντιτς (Бајица Ненадић, Бајо). Το 1519 στο πλαίσιο του παιδομαζώματος προικισμένων Χριστιανών ο Μεχμέτ βρέθηκε αρχικά στην Αδριανούπολη και στη συνέχεια στην Κωνσταντινούπολη, όπου ξεχώρισε γρήγορα για τις πνευματικές του ικανότητες. Ως απλός στρατιώτης πήρε μέρος στη μάχη του Μοχάτς (1526) και στην πρώτη πολιορκία της Βιέννης 1529. Το 1546, μετά το θάνατο του Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα τον διαδέχθηκε ως αρχιναύαρχος (Καπουδάν Πασάς) του οθωμανικού στόλου. Το 1551 πήρε τον τίτλο του Μπεηλέρμπεη της Ρούμελης (Ευρωπαϊκό τμήμα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας). Ο Σουλτάνος Σουλεϊμάν, εντυπωσιασμένος από τις ικανότητες που επιδείκνυε ο Μεχμέτ, του έδωσε το αξίωμα του τρίτου Βεζίρη το 1555. Το 1561 του απονεμήθηκε ο τίτλος του δεύτερου Βεζίρη. 

Το 1562 παντρεύτηκε την εγγονή του Σουλεϊμάν και κόρη του Ηγεμόνα Σελίμ (μετέπειτα Σελίμ Β'), Εσμαχάν Σουλτάν. Τον Ιούνιο του 1565, μετά το θάνατο του Σεμίζ Αλί Πασά, ο Σουλεϊμάν έδωσε στο Σοκολού το αξίωμα του Μεγάλου Βεζίρη. Μετά το θάνατο του Σουλεϊμάν και την άνοδο στο θρόνο του Σελίμ Β', ο Σοκολού όχι μόνο διατήρησε το αξίωμά του αλλά και έγινε αυτός ο ουσιαστικός κυβερνήτης της αυτοκρατορίας. Μετά το θάνατο του Σελίμ και την άνοδο στο θρόνο του Μουράτ Γ', ο Σοκολού διατήρησε το αξίωμά του αλλά έπρεπε πια να αντιμετωπίζει την αυξανόμενη δυσπιστία, που προερχόταν από την αύξηση της δύναμης και της επιρροής του. Στις 11 Οκτωβρίου 1579 ο Σοκολού Μεχμέτ Πασάς δολοφονήθηκε από έναν δερβίση.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σοκολού Μεχμέτ Πασάς** |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 72204812
* LCCN: n84228639
* ISNI: 0000 0000 8152 7488
* GND: 119472449
* SUDOC: 034212760
* BNF: cb12499245p (data)
* NKC: js2010590240

 |

 |
Ο **Στέφανος**, γαλλ.: Stephen du Perche (1137/38–1169) από τον Οίκο του Σατωντάν και του Περς ήταν καγκελάριος του βασιλείου της Σικελίας (1166–68) και αρχιεπίσκοπος του Παλέρμου (1167–68) κατά την πρώιμη αντιβασιλεία της εξαδέλφης του, της χήρας βασίλισσας Μαργαρίτας της Ναβάρρας (1166–71).

Βιογραφία
---------

Ο Στέφανος περιγράφεται από τον σύγχρονο χρονογράφο Ούγκο Φαλκάντους ως γιος τού Ροτρού Γ΄  κόμη του Περς. Ήταν νέος όταν μπήκε στην πολιτική, γεννημένος το νωρίτερο το 1137/38. Μπορεί να πήρε το όνομά του από τον Στέφανο της Αγγλίας, που τότε κυβερνούσε το δουκάτο της Νορμανδίας.  Ανιψιός του ήταν ο Στέφανος δούκας της Φιλαδέλφειας στη Μ. Ασία.

### Άφιξη στην Ιταλία

Το 1166 η Μαργαρίτα κάλεσε τον άλλο εξάδελφό της, τον Ροτρού αρχιεπίσκοπο του Ρουέν να της στείλει ένα μέλος της οικογένειας για να τη βοηθήσει και να την υποστηρίξει στη διακυβέρνηση. Συμπτωματικά ο Στέφανος εκείνη τη στιγμή ετοιμαζόταν να πάει σε Σταυροφορία στους Αγίους Τόπους και έτσι αποφάσισε να επισκεφθεί το Παλέρμο, την πρωτεύουσα της Σικελίας, για μερικούς μήνες. Εκεί κατέληξε να μείνει για δύο χρόνια. Ήταν πολύ νέος εκείνη την εποχή και περιγράφεται ως *puer* (αγόρι) και *adolescens* (έφηβος) από τον Γουλιέλμο της Τύρου, έτσι ήταν ακόμη νεαρός. Ωστόσο τον Νοέμβριο η Μαργαρίτα τον διόρισε καγκελάριο. Για τη θέση του μισήθηκε από τους τοπικούς ευγενείς. Σύμφωνα με τον Χούγκο Φαλκάντους, η καγκελαρία του ήταν αξιοσημείωτη για το ότι «δεν επέτρεπε ποτέ σε ισχυρούς άνδρες να καταπιέζουν τους υποτελείς τους, ούτε ποτέ προσποιήθηκε να παραβλέψει τυχόν τραυματισμούς στους φτωχούς. Με αυτόν τον τρόπο η φήμη του εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλο το βασίλειο,. .. έτσι ώστε οι άνθρωποι τον κοίταζαν ως έναν άγγελο παρηγοριάς, που έστειλε ο ουρανός και επανήλθε η Χρυσή Εποχή". Η άποψη του Φαλκάντου πιθανώς ταιριάζει καλύτερα με τη γνώμη των κατώτερων τάξεων, παρά με εκείνη των συναδέλφων αριστοκρατών του Στεφάνου.

### Σύγκρουση με τον Ματθαίο του Αγιέλο

### Εκτόπιση και εξορία από μία συνωμοσία

Πηγές
-----

* Γουίλιαμ της Τύρου. *Historia rerum in partibus transmarinis gestarum*. [*νεκρός σύνδεσμος*] στην Patrologia Latina .
* Νόριτς, Τζον Ιούλιος. *Το Βασίλειο στον Ήλιο 1130-1194*. Longman: Λονδίνο, 1970.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Η Μαργαρίτα ήταν κόρη της Γιουλιάνας του Περς, αδελφής του Ροτρού Γ΄ κόμη του Περς, πατέρα του Στεφάνου.
2. ↑  Hiroshi Takayama, "*Familiares Regis* and the Royal Inner Council in Twelfth-Century Sicily", *English Historical Review* 104 (1989), 363.
3. ↑  G. A. Loud and Thomas E. J. Wiedemann, eds. and trans. *The History of the Tyrants of Sicily by 'Hugo Falcandus', 1154–69*, Manchester medieval Sources Series (Manchester University Press, 1998), 25.
Ο **Στέφανος** ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος, δουξ της Νεάπολης από τον Σεπτέμβριο του 755 έως το 766 και το 794, και Επίσκοπος Νάπολης την περίοδο 766 — 799.

Ως ο πιο δραστήριος από τους ναπολιτάνους ευγενείς της εποχής, ο Στέφανος διορίστηκε στη θέση του δουξ από τον στρατηγό Σικελίας, όπου υπαγόταν τότε το Δουκάτο.

Το 761, ακολουθώντας την επίσημη πολιτική των βυζαντινών αυτοκρατόρων στο θέμα της εικονομαχίας, ο δούκας αρνήθηκε να δεχτεί τον επίσκοπο Παύλο Β΄, ο οποίος είχε διοριστεί από τον πάπα και ήταν υπέρ του προσκυνήματος των εικόνων. Το 763, στα γράμματά του, ο Στέφανος χαρακτήρισε τον στρατηγό της Σικελίας Αντίοχο, ως *αρχηγό του*, "σεβάσμιο πατρίκιο και πρωτοστρατηγό". Ωστόσο, ήδη το 764, ο Στέφανος αρνήθηκε να συμμορφωθεί με τους νόμους κατά του προσκυνήματος των εικόνων και δέχτηκε τον Επίσκοπο Παύλο Β'..

Λίγο πριν το 766, ο Στέφανος διεξήγαγε πόλεμο με τον Δούκα του Μπενεβέντο Αρέχι Β', ηττήθηκε, και αναγκάστηκε να δώσει όμηρο τον γιο του Καισάριο.

Το 766, η Νάπολη χτυπήθηκε από επιδημία πανώλης, η οποία αφαίρεσε τη ζωή πολλών κατοίκων, συμπεριλαμβανομένου, ενδεχομένως, του επισκόπου Παύλου Β'. Οι Ναπολιτάνοι εξέλεξαν τον Στέφανο ως νέο επίσκοπο τους, πήγε αμέσως στη Ρώμη και χειροτονήθηκε από τον Πάπα. Έχοντας γίνει επίσκοπος, ο Στέφανος ήδη το 767 παραιτήθηκε από το δουκάτο υπέρ του γιου του Γρηγόριου , και μέχρι το θάνατό του ήταν επικεφαλής της Επίσκοπος Νάπολης.

Όταν ο Γρηγόριος πέθανε το 794, ο Στέφανος κυβέρνησε και πάλι τη Νάπολη για λίγους μήνες μόνος του, και στη συνέχεια έγινε συν-αντιβασιλέας του γαμπρού του Θεοφύλακτου.

Ο Στέφανος πέθανε το 799. Ο διάδοχός του στην επισκοπική κατάταξη ήταν ο Παύλος Γ΄ ο νεότερος. Παιδιά του ήταν ο Γρηγόριος Δούκας της Νάπολης 766-794, ο Καισάριος (γεννημένος το 762) αναφέρεται ως ο praefectus urbi της Νάπολη και η Ευπραξία σύζυγος Θεοφύλακτου Δούκα της Νάπολης 794-801.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΠαύλος Β΄ | **Επίσκοπος Νάπολης**756 - 799 | ΔιάδοχοςΠαύλος Γ΄ |

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Dizionario Biografico degli Italiani». (Ιταλικά) *Dizionario Biografico degli Italiani*. 1960. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2021.
2. 1 2 3 4 5  Schipa M. Il Mezzogiorno d’Italia anteriormente alla monarchia, Bari, Gius. Laterza & Figli , 1923, page 35—43
3. 1 2  Zigarelli D. M. Biografie dei vescovi e arcivescovi della Chiesa di Napoli, Napoli, Stabilimento tipografico di G. Gioja, 1861, pages 27—31
Η **Οικία - Μουσείο Πίκφορντ** (αγγλ. *Pickford's House Museum*), βρίσκεται στον αριθμ. 41 της οδού Friar Gate, στην πόλη Ντέρμπι του Ηνωμένου Βασιλείου, και πρόκειται για ένα κομψό οίκημα γεωργιανής αρχιτεκτονικής του 18ου αιώνα, το οποίο χτίστηκε από τον εξέχοντα καλλιτέχνη Τζόζεφ Πίκφορντ το 1770 για την οικογένεια του. Το μουσείο αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα οικίας ενός επαγγελματία κατά την Γεωργιανή εποχή. Το ισόγειο, το οποίο περιλαμβάνει την τραπεζαρία, την αίθουσα υποδοχής και το καθιστικό, είναι επιπλωμένο όπως πιθανόν να ήταν κατά την εποχή του Πίκφορντ, ενώ επίσης εκτίθεται ρουχισμός εποχής του 18ου και 19ου αιώνα στον ίδιο όροφο. Στον πρώτο όροφο υπάρχει το υπνοδωμάτιο και το καμαρίνι, ενώ στον τελευταίο όροφο βρίσκεται το δωμάτιο των υπηρετών με αχυρένια στρώματα. Μεταξύ άλλων η κουζίνα, το καθαριστήριο, το κελάρι και το ντουλάπι του οικονόμου έχουν ανακατασκευαστεί, γεγονός που βοηθάει τους επισκέπτες να κατανοήσουν καλύτερα πως ήταν η ζωή των υπηρετών εκείνη την εποχή, ενώ ένα από τα κελάρια αποτέλεσε καταφύγιο εναέριων βομβαρδισμών κατά των Β' Παγκόσμιο Πόλεμο τη δεκαετία του 1940. Αξίζει επίσης να αναφερθεί πως εκτός από την έκθεση ρουχισμό στο ισόγειο του κτηρίου, εκτίθενται επίσης στους άλλους ορόφους παιχνίδια, κουκλοθέατρα και υφάσματα της εποχής.

Η "Οικία Πίκφορντ" εκτός από κατοικία του αρχιτέκτονα, αποτελούσε χώρο προβολής της δουλειάς του, με σκοπό τη σύναψη νέων επαγγελματικών συμφωνιών.

Το μουσείο αποτελεί σήμερα ιδιοκτησία του Δημοτικού Συμβουλίου του Ντέρμπι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  vocaleyes.co.uk/research/heritage-access-2022/benchmark/. Ανακτήθηκε στις 8  Φεβρουαρίου 2023.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 11  Μαρτίου 2021.
3. ↑  vocaleyes.co.uk/research/heritage-access-2022/benchmark/. Ανακτήθηκε στις 9  Φεβρουαρίου 2023.
4. ↑  «Pickford's House information». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιανουαρίου 1997. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Αγγλικά) Pickford's House Museum - επίσημη ιστοσελίδα
* (Αγγλικά) Πληροφορίες για την Οικία - Μουσείο Πίκφορντ

Συντεταγμένες: 52°55′27″N 1°29′11″W﻿ / ﻿52.9241°N 1.4864°W﻿ / 52.9241; -1.4864﻿ (Pickford's House)
Το **Μουσείο Καρόλου Ντίκενς** (Charles Dickens Museum) βρίσκεται στον αριθμό 48 της οδού Ντάουτι (Doughty Street) στην περιοχή Χόλμπορν (Holborn) του Λονδίνου και στεγάζεται σε ένα τυπικής Γεωργιανής εποχής οίκημα, το οποίο αποτελούσε την κατοικία του Άγγλου συγγραφέα Καρόλου Ντίκενς από τις 25 Μαρτίου 1837 (ένα έτος μετά το γάμο του) ως το Δεκέμβριο του 1839. Το 1923 αγοράστηκε από την Εταιρεία Φίλων του Ντίκενς και αποτελεί έκτοτε το μουσείο του συγγραφέα. 

Ο Κάρολος Ντίκενς μαζί με τη σύζυγό του Κάθριν, κόρη ενός ευυπόληπτου Σκώτου δημοσιογράφου και λογοτέχνη, και τα τρία μεγαλύτερα από τα δέκα παιδιά τους έζησαν στο σπίτι αυτό για ένα διάστημα περίπου τριών ετών. Επίσης, η δεκαεπτάχρονη αδελφή της γυναίκας του Μαίρη εγκαταστάθηκε μαζί τους για να βοηθά το νιόπαντρο ζευγάρι. Ο Ντίκενς ένιωθε ιδιαίτερη στοργή για την καλοπροαίρετη κουνιάδα του, η οποία πέθανε στα χέρια του μετά από σύντομη ασθένεια το 1837 και αποτέλεσε ηρωίδα σε πολλά βιβλία του. 

Στο σπίτι αυτό της οδού Ντάουτι κατοίκησε ο Ντίκενς ως το 1839, οπότε και μετακόμισε σε μεγαλύτερα σπίτια, αφού τα οικονομικά του αυξάνονταν και η οικογένειά του μεγάλωνε. Το σπίτι αυτό είναι το μόνο από τα πολλά σπίτια που έζησε ο Ντίκενς και η οικογένειά του και το οποίο σώζεται μέχρι σήμερα στο Λονδίνο. Στα δυόμιση και πλέον χρόνια που ο Ντίκενς έζησε στο σπίτι αυτό ήταν και τα πιο παραγωγικά της συγγραφικής του διαδρομής. Εδώ έγραψε τα δημοφιλή έργα του «Όλιβερ Τουίστ» και «Νίκολας Νίκλεμπυ», ολοκλήρωσε «Τα Χαρτιά του Πίκγουικ» και άρχισε να γράφει το «Μπάρναμπυ Ρατζ». 

Το Μουσείο Καρόλου Ντίκενς στο Λονδίνο κατέχει την πλουσιότερη και πιο αξιόλογη στον κόσμο όλο συλλογή πινάκων, σπάνιων εκδόσεων, χειρογράφων, παλιάς επίπλωσης και άλλων αντικειμένων που σχετίζονται με το ζωή και το έργο του Ντίκενς. Το πιο γνωστό έκθεμα του μουσείου είναι το πορτρέτο του Ντίκενς, με τον τίτλο «Το όνειρο του Ντίκενς» (Dickens’ Dream), φιλοτεχνημένο από τον καλλιτέχνη της βικτωριανής εποχής R. W. Buss (1804 – 1875), το οποίο, ημιτελές, απεικονίζει τον Ντίκενς στο γραφείο του ανάμεσα σε πολλούς χαρακτήρες από τα έργα του.

Πηγές
-----

* «ΛΟΝΔΙΝΟ» (Οδηγοί του Κόσμου), σελ. 125: «Μουσείο Ντίκενς Χάουζ», Εκδόσεις Καθημερινή/Dorling Kindersley Ltd (ελληνική έκδοση), Αθήνα, 1998.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Charles Dickens Museum στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 232209978
* LCCN: no2012079433

 |

 |
Συντεταγμένες: 41°31′23″N 23°23′54″E﻿ / ﻿41.52306°N 23.39833°E﻿ / 41.52306; 23.39833

 Το σπίτι Κορντοπούλοφ.
Το **σπίτι Κορντοπούλοφ** (βουλγαρικά: Кордопулова къща, *Kordopulova kashta*) είναι μεγάλο σπίτι Εθνικής Αναγέννησης της Βουλγαρίας στη νοτιοδυτική βουλγαρική πόλη Μελένικο (βουλγαρικά: Мелник). Χτίστηκε το 1754 ειδικά για την παραγωγή κρασιού και αγοράστηκε από τον πλούσιο και γνωστό έμπορο Μανώλη Κορδόπουλο. Το σπίτι, πιθανώς το μεγαλύτερο του είδους του και της εποχής του, βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της πόλης και αποτελείται από ένα ισόγειο, που περιλαμβάνει ένα κελάρι κρασιού, ένα ημιυπόγειο για οικονομικές ανάγκες και μία εσοχή στο δάπεδο, που προοριζόταν να κατοικηθεί.

Περισσότερες λεπτομέρειες
-------------------------

Ενώ η κάτω σειρά των 12 παραθύρων είναι τυπικά βουλγαρικού στιλ, η υψηλότερη είναι ένα μείγμα βενετσιάνικης και οθωμανικής αρχιτεκτονικής και είναι φτιαγμένο από βενετσιάνικο γυαλί, καθιστώντας το σπίτι μοναδικό στη Βουλγαρία.

Το χαρακτηριστικό κελάρι κρασιού στο Μελένικο είναι σκαμμένο στο βράχο για να σχηματίσει μια σήραγγα μήκους 150 μέτρων. Το κελάρι μπορεί να χωρέσει 300 τόνους κρασί, με το μεγαλύτερο βαρέλι να μπορεί να πάρει μόνο 12,5 τόνους. Οι διάδρομοι είναι σχετικά στενοί και χαμηλοί σε κάποια σημεία και το κελάρι διαθέτει σύστημα εξαερισμού και ειδικά κανάλια.

Δύο από τους τέσσερις ορόφους του σπιτιού είναι κατασκευασμένοι από πέτρα. Επτά εσωτερικές σκάλες συνδέουν τα δάπεδα και τις σοφίτες και τα δύο ξύλινα πατώματα καλύπτονται με ετερόκλητα χαλιά. Το πιο εντυπωσιακό δωμάτιο του σπιτιού είναι το καθιστικό. Είναι τεράστιο και διαθέτει 24 παράθυρα. Σε κάποια παράθυρα υπάρχουν πολύχρωμα βιτρώ. Το νταβάνι αυτού του δωματίου είναι κατασκευασμένο από ξύλο. Στο νταβάνι απεικονίζεται ο ήλιος με δώδεκα μεγάλες ακτίνες, που συμβολίζουν τους δώδεκα μήνες του έτους.

Ο Βούλγαρος επαναστάτης Γιάν Σαντάνσκι χρησιμοποιούσε το σπίτι για καταφύγιο πριν από τον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο τελευταίος της οικογένειας Κορδόπουλου σκοτώθηκε το 1916 και το σπίτι πέρασε στην Αγκνέσα, είτε μια υπηρέτρια είτε αδελφή ενός Κορδόπουλου. Παντρεύτηκε τον Γκεόργκι Τσίνσταρα και, αν και δεν είχαν παιδιά, υιοθέτησαν τον ανιψιό τους Γκαβραήλ. Με τη σειρά του είναι ο πατέρας της Νικόλα Πασπαλέφ, του σημερινού ιδιοκτήτη. Το σπίτι του Κορδόπουλου ανακαινίστηκε το 1974-1980 και σήμερα είναι ένα ιδιωτικό μουσείο το οποίο επισκέπτονται 30.000 τουρίστες το χρόνο.

Εικόνες
-------

* 
* 
* 
* 
* 
*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* επίσημη ιστοσελίδα οικίας Κορντοπούλοφ

Παραπομπές
----------

1. ↑  кућа Кордопулова кућа.
2. 1 2  «The Kordopulova house (Town of Melnik)». *Guide Bulgaria* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2021.
3. 1 2  «Kordopulova House, Melnik». *www.digital-culture.eu*. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2021.
4. ↑  «Kordopulova House». *Wineries, Tasting Tours & Bulgarian Wine* (στα Αγγλικά). 13 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2021.
Η **Οικία Τσίντσαρ** (σερβικά κυριλλικά: Цинцарска кућа, σερβικά λατινικά: Cincarska kuća) ευρίσκεται στη Γκρότσκα της Σερβίας, εντός του Δήμου της Γκρότσκα και των εδαφών της Πόλεως του Βελιγραδίου. Ανεγερθείσα κατά την διάρκεια του πρώτου μισού του 19ου αιώνα, είναι καταγεγραμμένη εντός του καταλόγου των πολιτισμικών μνημείων μείζονος σημασίας της Δημοκρατίας της Σερβίας, καθώς και του καταλόγου των πολιτισμικών αγαθών της Πόλεως του Βελιγραδίου.

Περιγραφή
---------

Η Οικία Τσίντσαρ, ευρισκόμενη επί του αριθμού 9 της Οδού *17. Όκτομπρα* στη Γκρότσκα, ανεγέρθηκε κατά την διάρκεια του πρώτου μισού του 19ου αιώνα για λογαριασμό πλουσίου εμπόρου της εποχής εκείνης.

Η οικία διαθέτει τέσσερα δωμάτια, μεταξύ των οποίων το « δωμάτιο με το τζάκι », ενώ διαθέτει, επίσης, πρόστεγο και σαχνισιά. Διαθέτει, επίσης, υπόγεια αποθήκη. Πρόκειται για ξύλινη κατασκευή αποτελούμενη από ξύλα, ενώ οι τοίχοι της είναι παραγεμισμένοι με αχυροπηλό. Η, χωρισμένη σε τέσσερα διαφορετικά τμήματα, στέγη είναι καλυμμένη με κεραμίδια.

Δείτε επίσης
------------

* Πολιτισμικά μνημεία της Πόλεως του Βελιγραδίου
* Αρχιτεκτονική στο Βελιγράδι

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Σερβικά) «Cincarska kuća u Grockoj, Grocka».. Ανακτήθηκε στις 15 Απριλίου 2013.  Εξωτερικός σύνδεσμος στο `|website=` (βοήθεια)
2. 1 2 3  (Σερβικά)(Αγγλικά) «Tsintsari House».. Ιστοσελίδα του Ινστιτούτου για την προστασία της κληρονομιάς της Πόλεως του Βελιγραδίου. Ανακτήθηκε στις 15 Απριλίου 2013.  Εξωτερικός σύνδεσμος στο `|website=` (βοήθεια)

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βελιγράδι
* Πύλη:Προστασία Κληρονομιάς
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Maison Cincar  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Συσσίτιο στο Βερολίνο, 1946.
Το **Σουηδικό συσσίτιο** ήταν μια από τις μεγαλύτερες φιλανθρωπικές βοήθειες που διοργανώθηκε με αλλοδαπά κεφάλαια στη Γερμανία μετά το τέλος του δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου. Στη διάρκεια τεσσάρων σχεδόν χρόνων διατέθηκε στους χειμερινούς μήνες φαΐ τέσσερις φορές την ημέρα για όλα τα παιδιά ηλικίας μεταξύ τριών και έξι χρονών στο βρετανικό τομέα του Βερολίνου, στο Αμβούργο, στην κοιλάδα του Ρουρ και αλλού. Συνολικά υπολογίζεται ότι δόθηκαν 80 εκατομμύρια μερίδες φαγητού.

Η πείνα στους μήνες της παγωνιάς
--------------------------------

Ο χειμώνας του 1946-47 ήταν από τους πιο παγερούς στη Γερμανία του 20ού αιώνα. Επί δύο μήνες το θερμόμετρο έπεσε κάτω από το μηδέν. Μετά από τους βομβαρδισμούς οι Γερμανοί έμεναν σε ερείπια χωρίς τοίχους, σκεπές, πόρτες και παράθυρα. Κάρβουνο για τη σόμπα δεν υπήρχε, ούτε ηλεκτρικό ρεύμα και νερό. Η βρεφική θνησιμότητα υπερέβαινε τα είκοσι τα εκατό. Το Συσσίτιο διοργανώθηκε από τον Φόλκε Μπερναντόττε, την οργάνωση Ρέντα Μπάρνεν (Rädda Barnen), και την εταιρεία *Save the Children*. Ο Μπερναντόττε διατελούσε τότε διευθυντής του Σουηδικού Ερυθρού Σταυρού. Για να σωθούν τα παιδιά από την πείνα έγιναν συσσίτια ζεστής σούπας με κρέας. Στα σχολεία μοιράζονταν φαΐ. Στο Βερολίνο, Αμβούργο, στην κοιλάδα του Ρουρ, και αργότερα και σε μικρότερες πόλεις. Τα τρόφιμα διατέθηκαν αρχικά από τα Βρετανικά στρατεύματα, και αργότερα από τον Ερυθρό στρατό και τον Αμερικάνικο έρανο του Χούβερ. Το Σουηδικό συσσίτιο έσωσε τα παιδιά από σίγουρο θάνατο.

Η Σουηδική βοήθεια και η συνδρομή του Ερυθρού Σταυρού
-----------------------------------------------------

Εκτός από τη Γερμανία, ο Φόλκε Μπερναντόττε διοργάνωσε το Σουηδικό συσσίτιο σε περισσότερες από ένδεκα χώρες της Ευρώπης. Το συσσίτιο διαμοιράζονταν δωρεάν, ενώ οι χιλιάδες βοηθοί που μοίραζαν το φαΐ ήταν αμίσθωτοι εθελοντές. Η διανομή του φαγητού γινόταν καθημερινά, ακόμα και στις πιο αντίξοες καιρικές συνθήκες, ενώ τα παιδιά έφερναν δικά τους πιάτα και κουτάλια και έπρεπε να φαν το φαΐ επί τόπου.

Πηγές
-----

* Carsten Stern: *Schwedenspeisung und Rotes Kreuz in Hamburg – Massenspeisungen 1946-1949 für Hamburger Kleinkinder in der Hungerzeit.* Neumünster 2008, ISBN 978-3-529-05231-6
* Folke Bernadotte: *An Stelle von Waffen*, Klemm-Verlag, Freiburg i. Br. 1948, Original: „I stället för vapen"
Ο **Σταυρός της Ελευθερίας και της Αλληλεγγύης** (πολωνικά: *Krzyż Wolności i Solidarności*) καθιερώθηκε στις 5 Αυγούστου 2010, για να τιμήσει τα μέλη της δημοκρατικής αντιπολίτευσης στην Πολωνία που μεταξύ των ετών 1956 και 1989 σκοτώθηκαν, τραυματίστηκαν ή πληγώθηκαν σοβαρά, συνελήφθησαν, κρατήθηκαν ή φυλακίστηκαν τουλάχιστον 30 ημέρες, που έχασαν δουλειά ή αποβλήθηκαν από το σχολείο ή το πανεπιστήμιο για τουλάχιστον 6 μήνες ως αποτέλεσμα των δραστηριοτήτων τους προς όφελος μιας ελεύθερης και δημοκρατικής Πολωνίας. Τα άτομα που έχουν βρεθεί ότι έχουν συνεργαστεί με το κομμουνιστικό καθεστώς δεν μπορούν να βραβευτούν.

Σχέδιο
------

Ο σταυρός είναι ένας ασημένιος, κόκκινος επισμαλτωμένος ελληνικός σταυρός, παρόμοιος με αυτόν του Τάγματος του Σταυρού της Ανεξαρτησίας και του Σταυρού της Ανεξαρτησίας του 1930. Αναγράφεται το «WOLNOŚĆ I SOLIDARNOŚĆ» (*ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ*) στις οριζόντιες λωρίδες. Στο κέντρο του σταυρού υπάρχει σκαλισμένη στυλιζαρισμένη εικόνα του Λευκού Αετού. Η πίσω πλευρά του σταυρού είναι λεία. Ο σταυρός έχει διάμετρο 42 χιλ...

Ο Σταυρός της Ελευθερίας και της Αλληλεγγύης είναι κρεμασμένος από μια λευκή κορδέλα, πλάτους 38 χιλ. Συμμετρικά διατεταγμένες κατά μήκος των άκρων της κορδέλας είναι χρυσές και βυσσινί λωρίδες, η κάθε μία πλάτους 3 χιλ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «OJ 2010 nr 221 poz. 1448 Regulation of the Polish President on 15 November 2010 amending the Regulation on the description, material, dimensions, designs, drawings and how to wear badges and the circumstances of orders and decorations» (pdf) (στα Πολωνικά). 15 Νοεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2012.

Δείτε επίσης
------------

* Τάγματα, παρασημοφορήσεις και μετάλλια της Πολωνίας
* Τάγμα του Σταυρού της Ανεξαρτησίας
* Σταυρός της Ανεξαρτησίας
**Σαλόμ** (εβρ.:'**שָׁלוֹם'** Shalom ) είναι μια εβραϊκή λέξη που σημαίνει ειρήνη. Μπορεί είτε να σημαίνει ειρήνη μεταξύ δύο ενοτήτων (ειδικά μεταξύ Θεού και ανθρώπου, ή μεταξύ δύο χωρών) είτε να σημαίνει αληθινή εσωτερική ειρήνη, γαλήνη και ασφάλεια. Χρησιμοποιείται επίσης ως χαιρετισμός είτε στην υποδοχή είτε στον αποχαιρετισμό και μπορεί να βρεθεί σε πολλές λέξεις όπως και σε ονόματα. Η αντίστοιχη αραβική έκφραση είναι *salaam*.

Ετυμολογία
----------

Η λέξη "σαλόμ" προέρχεται από το συνδυασμό των γραμμάτων shin (שׁ), lamedh (ל) και mem (ם) που έχει συγγένεια με λέξεις πολλών σημιτικών γλωσσών σημαίνει *αρτιότητα*, *πληρότητα* μια έννοια που συνήθως μεταφράζεται ως *ειρήνη*. 
Επομένως η χρήση του "σαλόμ" στην Εβραϊκή Βίβλο συχνά αναφέρεται στις καταστάσεις που σχετίζονται με την ειρήνη, όπως η υγεία και η ευημερία του ατόμου και των εθνών.

Σε εκφράσεις
------------

Η λέξη "σαλόμ" μπορεί να βρεθεί σε μια σωρεία από εκφράσεις στον εβραϊκό λόγο και τα κείμενα.

"*Σαλόμ αλαϊχέμ*" (שָׁלוֹם עֲלֵיכֶם) -είθε η ειρήνη να είναι με σας- χρησιμοποιείται για χαιρετισμό και είναι το εβραϊκό αντίστοιχο το "γειά". Η κατάλληλη απάντηση σε αυτό το χαιρετισμό είναι "αλαϊχέμ σαλόμ" (το αντίστοιχο του αραβικού assalamu alaikum. 

Στα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης, ο Ιησούς εμφανίζεται συχνά να χαιρετά λέγοντας "*ειρήνη υμίν*" ακριβώς όπως το "σαλόμ αλαιχέμ".

Το σαλόμ από μόνο του είναι μια πολύ κοινή φράση και χρησιμοποιείται από στα μοντέρνα εβραϊκά του Ισραήλ, όμως τα τελευταία χρόνια η νεολαία δείχνει να αντικαθιστά το σαλόμ με το αγγλικό "μπάι" γεγονός που αποδοκιμάζεται από τους συντηρητικούς Ισραηλινούς. Παρ' όλα αυτά το σαλόμ χρησιμοποιείται και από Εβραίους εκτός του Ισραήλ αλλά και από μη Εβραίους.

Το "Σαμπάτ Σαλόμ" είθισται ως προσφώνηση κατά το Σαμπάτ (το εβραϊκό Σάββατο).

Σε ονόματα
----------

Σαλόμ είναι ένα από τα 72 ονόματα του Θεού.
Σαλόμ είναι επίσης και ένα κοινό εβραϊκό όνομα ή και επίθετο. Αξίζει να παρατηρήσει κανείς την ομοιότητα που το όνομα φέρει σε σύγκριση με το Σολομώντα (שְׁלֹמֹה, Shelomo) και τη Σαλώμη (שלומית, Shlomit).

Διακεκριμένοι άνθρωποι με αυτό το όνομα ο Σιλβάν Σαλόμ (Ισραηλινός υπουργός οικονομικών), ο Σολόμ Αλειχέμ (Ρώσος συγγραφέας γλώσσας Γίντις) και η Σάλομ Χάρλοου (Καναδή ηθοποιός).
Ο **Σαμ Μούλντροου**, γεννημένος στις 8 Ιουνίου 1988 στο Φλόρενς της Νότιας Καρολίνας, είναι Αμερικανός καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του πάουερ φόργουορντ.

Καριέρα
-------

Ο Μούλντροου ξεκίνησε να αγωνίζεται στα 19 του χρόνια με την ομάδα του κολεγίου της Νότιας Καρολίνας, αποφοιτώντας το 2011, χρονιά κατά την οποία αναδείχθηκε κορυφαίος αμυντικός της περιφέρειας στην οποία αγωνιζόταν.

Την σεζόν 2011-2012, φόρεσε την φανέλα του Άρη, πετυχαίνοντας 154 πόντους σε 24 αγώνες, καταλαμβάνοντας την έβδομη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος.

Την επόμενη χρονιά, αγωνίστηκε στην ουκρανική Ντνίπρο Αζότ, από την οποία αποχώρησε τον Μάρτιο, ολοκληρώνοντας την σεζόν στην λιθουανική Πιένο Ζβέγκζντες. Το καλοκαίρι του 2013 επανήλθε στην Ντνίπρο Αζότ, ενώ το φθινόπωρο του 2014 υπέγραψε στην γαλλική Εβρό Μπάσκετ.

Τον Ιανουάριο του 2015, υπέγραψε στην γερμανική Μπάουναχ της δεύτερης κατηγορίας και ολοκλήρωσε την χρονιά στους Τιτάνες Ντελ Λαϊσί από τον Άγιο Δομίνικο.

Τον Ιούλιο του 2015, υπέγραψε με τον Κεραυνό Στροβόλου από την Κύπρο, αλλά αποχώρησε από την ομάδα στις 28 Σεπτεμβρίου 2015, πριν αγωνιστεί σε παιχνίδι με την κυπριακή ομάδα. Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από το Κόσοβο, αγωνίζεται πλέον στο καναδικό NBL με την ομάδα των Ναϊάγκρα Ρίβερ Λάιονς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Muldrow Named SEC Defensive Player Of The Year, Ellington Named To All-Freshman Team». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2015.
2. ↑  Aris picks up rookie shot-blocker Muldrow
3. ↑  «DniproAzot tabs Sam Muldrow». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2015.
4. ↑  Sam Muldrow joins Pieno Zvaigzdes
5. ↑  «Dnipro-Azot lands Sam Muldrow». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2015.
6. ↑  Sam Muldrow pens deal with Evreux
7. ↑  Baunacher verpflichten Sam Muldrow
8. ↑  Sam Muldrow heads to Titanes Licey
9. ↑  «Sam Muldrow, Keravnos reportedly part ways». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2015.
10. ↑  «Peja angazhon amerikan». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Οκτωβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2016.
11. ↑  «River Lions Add Sam Muldrow». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2016.

Πηγές
-----

* Sam Muldrow Basketball Player Profile
* Sam Muldrow Player Profile
Η **στήλη πολεμιστή** από τον αρχαίο αττικό δήμο της Ικαρίας είναι αρχαιολογικό εύρημα.

Ιστορία του ευρήματος
---------------------

Βρέθηκε τον Φεβρουάριο του 1888 σε καθαρισμό των ερειπίων βυζαντινής εκκλησίας που διενήργησε η Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στον Διόνυσο, τον αρχαίο δήμο Ικαρίας της Αττικής. Ήταν τοποθετημένη σαν σκαλοπάτι στο βάθρο του νάρθηκα. Μετά την ανακάλυψή του μεταφέρθηκε στην Σταμάτα, όπου του έγινε αρχαιολογική εξέταση.

Περιγραφή
---------

Είναι κατασκευασμένο από μάρμαρο της Πεντέλης. Βρέθηκε τεμαχισμένο σε τρία κομμάτια (συμπεριλαμβανομένου και του κεφαλιού που λείπει στην φωτογραφία επειδή βρέθηκε λίγο αργότερα). Ομοιάζει πολύ με την στήλη του Αριστίωνος, ενώ διαφέρει σε λεπτομέρειες. Συγκρίνοντας τις δύο στήλες βρίσκουμε ότι ο εικονιζόμενος πολεμιστής έχει ακριβώς το ίδιο ύψος. Αντί της επιγραφής του καλλιτέχνη η στήλη αυτή έχει διακόσμηση τεσσάρων ροδάκων. Πιθανόν να έφερε επιγραφή με το όνομα του εικονιζόμενου αγωνιστή στο βάθρο, που έχει χαθεί.

Χρονολόγηση
-----------

Η σύγκριση των λεπτομερειών της στήλης με αυτή του Αριστίωνα δεν αφήνει αμφιβολία ότι τα δύο έργα είναι της ίδιας εποχής. Εκτός από την εκδοχή, να υπάρχει κοινό, προγενέστερο πρότυπο, πιθανόν η στήλη του Αριστίωνα να είναι λίγο προγενέστερη ή το πρωτότυπο της στήλης από την Ικαρία. Πιθανόν η στήλη της Ικαρίας να είναι αντίγραφο που κατασκεύασε κάποιος ικανότερος τεχνίτης, ή ο ίδιος καλλιτέχνης να το επανέλαβε βελτιώνοντάς το στις λεπτομέρειες.

Δείτε επίσης
------------

* Στήλη του Αριστίωνος

Πηγές
-----

* Archaeological Institute of America (1889). *American journal of archaeology*. N.J. [etc.]: Princeton. σελίδες 9-17 και εικόνα. Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2012.

  

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αττικά επιτάφια ανάγλυφα |
| --- |
|  |
| Προ των Περσικών πολέμων | 
* *Στήλη του Αριστίωνος*
* *Στήλη πολεμιστού από την Ικαρία*
* *Στήλη του Λυσέως*
* *Στήλη του Δισκοφόρου νεανία*
* *Στήλη του Έφιππου νεανία*
* *Ποταμών ο αυλητής*
 |
|  |
| Από Μηδικών ως Δημητρίου Φαληρέως | 
* *Στήλη Αχαρνών*
* *Στήλη της Αριστύλλης*
* *Στήλη του Δεξίλεω*
* *Στήλη του Ιάσονος*
* *Στήλη της οδού Αθηνάς*
* *Στήλη της Ηγησώς*
* *Μνησαρέτη*
* *Μεγάλο ανάγλυφο του Σκόπα*
 |

 |
Η ***Στήλη του νέου ακοντιστή*** που φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με αριθμό καταλόγου 7901 είναι αρχαίο αττικό επιτύμβιο ανάγλυφο που βρέθηκε στην Αθήνα το 1973 κοντά στα τείχη του Θεμιστοκλή.

Περιγραφή
---------

Είναι από Πάριο μάρμαρο. Μέρη της στήλης έχουν χαθεί. Λείπει το κάτω μέρος από τη μέση του νέου, καθώς και το επάνω μέρος του κρανίου. Φέρει επιφανειακές φθορές στο σώμα, την κόμη και αλλού. Δεξιά και αριστερά η στήλη πλαισιώνεται από λεπτές ανάγλυφες ταινίες. Ο γυμνός νέος εικονίζεται ιστάμενος προς τα δεξιά, σε γαλήνια διάθεση. Οι μύες του σώματος είναι σφριγηλοί. Στο αριστερό χέρι κρατάει κάθετο δόρυ. Το δεξί ακολουθεί τη γραμμή του κορμού προς τα κάτω. Η μακρυά κόμη που φτάνει ως τους ώμους είναι πλεγμένη σε πλοκάμια. Το μέτωπο είναι στεφανωμένο με ταινία. Ίχνη χρωμάτων φανερώνουν ότι το υπόβαθρο της στήλης και η κόμη ήταν αρχικά ζωγραφισμένα με κόκκινο χρώμα.

Ερμηνεία
--------

Είναι επιτύμβια στήλη. Υπολογίζεται ότι το αρχικό ύψος θα είχε 4,5 μέτρα, από τα οποία σώζονται μόλις 116 εκατοστά. Στην κορυφή ίσως να ήταν τοποθετημένη μια Σφίγγα.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Το έργο προέρχεται από αττικό εργαστήριο και χρονολογείται στο έτη μεταξύ 550-540 π.Χ.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Στήλη νέου ακοντιστή (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο αρ. 7901)** |

* Νικόλαος Καλτσάς: *Sculpture in the National Archaeological Museum, Athens*, The J. Paul Getty Museum, Los Angeles 2002, ISBN 0-89236-686-9, S. 52–53.
* Νικόλαος Καλτσάς (2007). *Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο*. Αθήνα: ΟΛΚΟΣ. σελ. 208. ISBN 978-960-89339-1-0.

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |
Η **επιτύμβια στήλη μικρής κορασίδος** που φιλοξενείται στη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στην Νέα Υόρκη με αριθμό ευρετηρίου 27.45 λέγεται ότι βρέθηκε στην Πάρο το έτος 1785 και πέρασε στην συλλογή του Σερ Ρίτσαρντ Γουόρσλεϋ (Sir Richard Worsley) για να αγοραστεί από το Μουσείο στις 21 Φεβρουαρίου του έτους 1927.

Περιγραφή
---------

Είναι από μάρμαρο της Πάρου. Το ανάγλυφο είναι υπέροχα σκαλισμένο, εικονίζοντας μια τρυφερή στιγμή αποχωρισμού ενός μικρού κοριτσιού από τα περιστεράκια της. Το κοριτσάκι φοράει πέπλο χωρίς ζώνη που πέφτει μέχρι τα πόδια. Κρατάει στην αγκαλιά της δύο περιστεράκια, αγκαλιάζοντας το ένα με το δεξί της χέρι, ενώ το δεύτερο στέκει στο αριστερό.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Τα νησιά του Αιγαίου ανέδειξαν τους αρχαιότερους και πιο επιδέξιους καλλιτέχνες σε φυσικό μάρμαρο, το οποίο υπήρχε σε αφθονία. Ο γλύπτης του ανάγλυφου ετούτου ίσως να ανήκε σε κάποιο από τα συνεργεία που ήλθαν στην Αθήνα στα τέλη του 5ου αιώνα π.Χ. για να κατασκευάσουν τον Παρθενώνα.

Πηγές
-----

* Παρουσίαση της στήλης από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης
Η **Στήλη Σηραπείτιδος στο Αρμάζι** (γεωργιανά: სერაფიტას არმაზის სტელა, αγγλικά: Armazi stele of Serapit‎) ή *δίγλωσση στήλη του Αρμάζι* (γεωργιανά: არმაზის ბილინგვა, αγγλικά: Armazi bilingual‎) είναι στήλη με δίγλωσση επιγραφή γραμμένη στα αρχαία ελληνικά και τα αραμαϊκά, που βρέθηκε το 1940, στο Αρμάζι, 4 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Μτσκέτα, την αρχαία πρωτεύουσα του Βασιλείου της Ιβηρίας.

Περιεχόμενο των επιγραφών
-------------------------

Κύριο λήμμα: Αρμάζι
Η δίγλωσση ελληνο-αραμαϊκή επιτύμβια στήλη μνημονεύει Γεωργιανή πριγκίπισσα, η οποία πέθανε νεότατη, σε ηλικία 21 ετών και η οποία ονομαζόταν Σηραπείτις (αγγλικά: Serapit).
Οι επιγραφές αναφέρουν τους Γεωργιανούς μονάρχες της Ιβηρίας, Φαρναβάζο Α΄ της Ιβηρίας και Φαρασμάνη Β΄ της Ιβηρίας, καθώς και άλλα μέλη της ιβηριανής αριστοκρατίας. Η δίγλωσση στήλη χρονολογείται στο 150 ΚΕ.

Οι επιγραφές
------------

### Ελληνική επιγραφή

«CΗΡΑΠΕΙΤΙC ΖΗ ΟΥΑΧΟΥ
  
ΤΟΥ ΝΕΩΤΕΡΟΥ ΠΙΤΙΑΞΟΥ  

ΘΥΓΑΤΗΡ ΠΟΥΠΛΙΚΙΟΥ ΑΓΡΙΠΠΑ ΠΙΤΙ-  

ΑΞΟΥ ΥΙΟΥ ΙΩΔΜΑΝΓΑΝΟΥ ΓΥΝΗ  

ΤΟΥ ΠΟΛΛΑC ΝΕΙΚΑC ΠΟΙΗCΑΝΤΟC  

ΕΠΙΤΡΟΠΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩC ΙΒΗΡΩΝ  

ΜΕΓΑΛΟΥ ΞΗΦΑΡΝΟΥ ΠΟΥ ΑΠΕ-  

ΘΑΝΕ ΝΕΩΤΕΡΑ ΕΤΩΝ ΚΑ  
 
ΗΤΙC ΤΟ ΚΑΛΛΟC ΑΜΕΙΜΗΤΟΝ  

ΕΙΧΕ»
⸺
«Η Σηραπείτις, κόρη του πιτιάξου Ουαχού του Νεώτερου, σύζυγος του Ιωδμανγάνου, γιου του πιτιάξου Πουπλικίου Αγρίππα, ο οποίος κέρδισε πολλές μάχες ως επίτροπος του βασιλιά των Ιβήρων, του μεγάλου Ξηφάρνου, απέθανε, νεότερη από τα 21 έτη της, η οποία είχε αμίμητη ομορφιά». 

### Αραμαϊκή επιγραφή

> «Είμαι η Σηραπείτις, κόρη του Ουαχού του Νεώτερου, πιτιάξη του βασιλιά Φαρασμάνη, σύζυγος του Ιωδμανγάνου, νικητή σε πολλές νίκες, κυρίαρχου της εξουσίας του βασιλιά Ξηφάρνου και γιου του Αγρίππα, κυρίαρχου της εξουσίας του βασιλιά Φαρασμάνη, με ισχύ, που χωρίς αυτήν δεν θα μπορούσε ο Φαρνάβαζος να αναλάβει την εξουσία. Η Σηραπείτις ήταν τόσο ωραία και όμορφη, που καμιά άλλη ήταν ίση σε ομορφιά. Και πέθανε το εικοστό πρώτο έτος της».
> 
> 
>

Παραπομπές
----------

1. ↑  Lang, p. 4
2. 1 2 3  Rapp, p. 216
3. ↑  Lang, p. 5

Πηγές – βιβλιογραφία
--------------------

* Akaki Shanidze, "Bilinguals from Armazi, V. II, Tbilisi", 1941
* Simon Kaukhchishvili, "Greek inscriptions of Armazi, V. II, Tbilisi", 1941
* Giorgi Tsereteli, "Armazi Bilingual, XIII, Tbilisi", 1942
* David Marshall Lang, "Landmarks in Georgian Literature", 1966
* Stephen H. Rapp Jr, "The Sasanian World through Georgian Eyes: Caucasia and the Iranian Commonwealth in Late Antique Georgian Literature", 2014



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Armazi stele of Serapit  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Σκορπιός**, **Σκορπίνα** ή **Σκόρπαινα** (*Scorpaena)*) είναι γένος ψαριών της οικογένειας των Σκορπενιδών (*Scorpaenidae*) της ομοταξίας των ακανθοπτερυγίων στο οποίο περιλαμβάνονται ευμεγέθη ψάρια των θερμών και εύκρατων θαλασσών. Φέρουν σώμα πεπιεσμένο με ογκώδη κεφαλή και με αρκετά ανεπτυγμένα πτερύγια ενώ το σώμα του από την κοιλιά και κάτω είναι λεπτό. Κύρια χαρακτηριστικά τους είναι το κόκκινο ως επί το πλείστον χρώμα και ο μεγάλος αριθμός ακάνθων που φέρουν στο κεφάλι και τη ράχη, των οποίων τα νύγματα είναι οδυνηρά αλλά και λίγο επικίνδυνα.

Οι σκορπίνες είναι ψάρια αδηφάγα και τρέφονται από άλλα μικρότερα ψάρια. Το κρέας τους είναι κάτασπρο και από τα πιό κατάλληλα στη παρασκευή εξαίρετου ζωμού. Για το λόγο αυτό, στα εστιατόρια σερβίρονται ως σούπα.

Γνωστότερα είδη στις ελληνικές θάλασσες είναι η "σκορπίνα ο χοίρος" και η "σκορπίνα η γραμφή".

Ο Σκορπιός αλιεύεται με δίχτυα και με όλα τα είδη αγκιστριών. Απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στην αφαίρεση του αγκιστριού, ασφαλέστερο πιάσιμο είναι από το κάτω χείλος του. Αρκετή ώρα από την αλίευσή του διατηρείται ζωντανός και σε κάθε πλησίασμα μπορεί να φουσκώσει και να αναπηδήσει προκαλώντας νύγματα που φέρνουν διαπεραστικό πόνο.  
 
Ο πόνος από νύγμα σκορπιού επουλώνεται με επίθεμα από 2-3 κόκκους υπερμαγγανικού καλίου που εξουδετερώνει και το δηλητήριό του.

* Η αλιεία του σκορπιού στις ελληνικές θάλασσες, από στατιστική άποψη, παρακολουθείται. Συγκεκριμένα το 2001 αλιεύθηκαν 725 τόνοι, το 2002 506 τόνοι και το 2003 662 τόνοι.

Δείτε επίσης
------------

* Αλιεία
* Κατάλογος ελληνικών αλιευμάτων

Παραπομπές
----------

1. ↑  Sepkoski, Jack (2002). «A compendium of fossil marine animal genera». *Bulletins of American Paleontology* **364**: p.560. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2011-07-23.. Ανακτήθηκε στις 2008-01-08.
Η **Ενορία Σαιντ Κάθριν** (αγγλικά: Parish of Saint Catherine) είναι μια από τις δεκατέσσερις ενορίες της Τζαμάικα. Έχει έκταση 1.192,4 τ.χλμ. και πληθυσμό 482.308 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Σπάνις Τάουν.

Γεωγραφία
---------

Το Σαιντ Κάθριν βρίσκεται νοτιοανατολικά της Τζαμάικα. Στα νότια βρέχεται από την Καραϊβική Θάλασσα. Συνορεύει στα βόρεια με την Αγία Άννα, στα δυτικά με την Κλαρεντόν, στα βορειοανατολικά με την Αγία Μαρία και στα νοτιοανατολικά με τον Άγιο Ανδρέα. Έχει έκταση 1.192,4 τ.χλμ.. Είναι η τέταρτη μεγαλύτερη ενορία της Τζαμάικα μετά Αγία Άννα, την Αγία Ελίζαμπεθ και την Κλάρεντον. 

### Ποτάμια

Το κυριότερο ποτάμι είναι το Ρίο Μάνιο. 

### Κόλποι

Το Σαιντ Κάθριν διαθέτει αρκετούς κόλπους. Οι κυριότεροι είναι ο Ρίντλεϋς Μπέυ, ο Κόλμανς Μπέυ και ο Κοκουάρ Μπέυ.

### Νησιά

Το κυριότερο νησί είναι το Λιτλ Γκόουτ Άιλαντ. Άλλα νησιά είναι το Λάιμ Κέυ και το Ντράνκενμανς Κέυ.

Δημογραφία
----------

Το Σαιντ Κάθριν είχε πληθυσμό 482.308 κατοίκων (2001). Είναι σε πληθυσμό η δεύτερη μεγαλύτερη ενορία της Τζαμάικα μετά τον Άγιο Ανδρέα. 

  

### Πόλεις

* Κόλμπεκ Κασλ
* Λίνστεντ
* Μπογκ Γουόκ
* Ολντ Χάρμπορ
* Πορτμόρ
* Πορτ Χέντερσον
* Σπάνις Τάουν
* Του Σίστερς Κέιβ
* Φορτ Κλαρένς
* Χελσάιρ

Οικονομία
---------

Στο Σαιντ Κάθριν καλλιεργούνται μπανάνες, καφές, κίτρος, ινδική καρύδα, πιπέρι, ανανάς, κολοκλυθες, καλαλού και ζαχαροκάλαμο.

Δείτε επίσης
------------

* Ενορίες της Τζαμάικα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γεωγραφία της Αγίας Αικατερίνης[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες για Σαιντ Κάθριν, Τζαμάικα[*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επαρχίες και Ενορίες της Τζαμάικα |
| --- |
|  |
| Κορνουάλη | 
* Ανόβερ
* Σαιντ Ελίζαμπεθ (Τζαμάικα)
* Τρελόνι
* Σαιντ Τζέιμς
* Γουεστμόρλαντ
 |
|  |
| Μίντλσεξ | 
* Κλάρεντον
* Μάντσεστερ
* Σαιντ Μαίρη
* Σαιντ Κάθριν
* Σαιντ Ανν
 |
|  |
| Σάρεϊ | 
* Κίνγκστον
* Σαιντ Άντριου
* Πόρτλαντ
* Σαιντ Τόμας
 |

 |
Συντεταγμένες: 18°26′28″N 77°13′26″W﻿ / ﻿18.441°N 77.224°W﻿ / 18.441; -77.224

Η **Σαιντ Ανς Μπέι** (αγγλικά: Saint Ann's Bay) είναι πόλη της Τζαμάικα και πρωτεύουσα της Ενορίας της Αγίας Άννας. Έχει πληθυσμό 13.671 κατοίκων (2001).

Γεωγραφία
---------

Η Σαιντ Ανς Μπέι βρίσκεται βόρεια της Τζαμάικα και βόρεια-κεντρικά της Αγίας Άννας. Βρίσκεται βορειοδυτικά της Στηρ Τάουν και νοτιοανατολικά της Πράιορι.

Δημογραφία
----------

Η Σαιντ Ανς Μπέι έχει σύμφωνα με την απογραφή του 2001 13.671 κατοίκους.

Σημαντικά πρόσωπα
-----------------

Ο Μάρους Γκάρβεϋ
Ο Μπέρνινγκ Σπηρ
Άγαλμα του Μάρους Γκάρβεϋ
Η Σαιντ Ανς Μπέι ήταν η γενέτειρα των μουσικών Floyd Lloyd και Burning Spear και του Marcus Garvey.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος πόλεων της Τζαμάικα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Saint Ann's Bay, Jamaica στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 128199515
* LCCN: no2005026967

 |

 |