recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το λογότυπο του Γενικού Συμβουλίου της Ανδόρρας
Το **Γενικό Συμβούλιο της Ανδόρρας** (καταλανικά: Consell General d'Andorra‎), ή αλλιώς *Consell General de les Valls* (Γενικό Συμβούλιο των Κοιλάδων), είναι το μονοθάλαμο κοινοβούλιο της Ανδόρρας του οποίου οι συνεδριάσεις λαμβάνουν χώρα στο Casa de la Vall.

Εκλογές
-------

Έχει 28 έδρες, οι κάτοχοι των οποίων εκλέγονται κάθε τέσσερα χρόνια. 14 από αυτές εκλέγονται αναλογικά σε εθνική εκλογική περιφέρεια, και οι υπόλοιπες 14 κατανέμονται στις 7 ενορίες που απαρτίζουν τη χώρα. Αυτή η μέθοδος εκλογής άρχισε να ισχύει το 1997, όταν θεσμοθετήθηκε η εθνική εκλογική περιφέρεια. Πριν από τότε κάθε ενορία εξέλεγε 4 βουλευτές. 

Το Συμβούλιο, το οποίο βρίσκεται υπό τους συμπρίγκιπες, εκλέγει τον αρχηγό της κυβέρνησης. Στη συνέχεια ορίζει την κυβέρνηση, η οποία αποτελείται από τουλάχιστον επτά υπουργούς. Η προεδρία του Γενικού Συμβουλίου της Ανδόρρας ανήκει στον Γενικό Σύνδικο, ο οποίος επί του παρόντος είναι ο Βισένς Ματέου Ζαμόρα και από τον Υποσύνδικο. Ελλείψει αυτών, την προεδρία αναλαμβάνει ο σύμβουλος της ενορίας του Κανίλιο.

Ιστορικές σημειώσεις
--------------------

Σημειώνεται ότι το σημερινό κοινοβούλιο της Ανδόρρας αποτελεί συνέχεια του Συμβουλίου της Γης (Consell de la Terra), που ιδρύθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 1419.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «El Consell General — Consell General Principat d'Andorra». *www.consellgeneral.ad* (στα Καταλανικά). Ανακτήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2020.
2. ↑  «El Consell General en la història — Consell General Principat d'Andorra». *www.consellgeneral.ad* (στα Καταλανικά). Ανακτήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 125998507
* LCCN: n97020387
* ISNI: 0000 0001 0845 3109
* GND: 16130134-4
* SUDOC: 11133120X

 |

 |
Ο **Γιαρομίρ** (τσεχ.: *Jaromír*, μετά το 1035 - 26 Ιουνίου 1090) ήταν χριστιανός επίσκοπος της Πράγας από το 1068, όταν τοποθετήθηκε από τον αδελφό του Βρατίσλαο Β΄ της Βοημίας. Προερχόταν από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Μπρετίσλαφ Α΄ δούκα της Βοημίας και της Γιούντιτ των Ποππονιδών, κόρης τού Ερρίκου μαργράβου τού Νόρτμαρκ.

Το 1063 ο αδελφός του ίδρυσε την επισκοπή τού Ολομόουτς και αναβίβασε τον Ιωάννη, έναν μοναχό από το Μπρζέβνοφ, στην επισκοπή. Ο Γιαρομίρ, που δεν έλαβε τον φόρο της δεκάτης ή κάποιο φέουδο, μνησικάκισε και οι δύο αδελφοί ήλθαν σε μακρά διαμάχη. Ο Γιαρομίρ μάλιστα επιτέθηκε στη επισκοπή τού Ολομόουτς και απέσπασε τα λείψανα, που είχαν μεταφερθεί από την Πράγα στη νέα επισκοπή.

Ο Βρατίσλαος Α΄ από την άλλη για να τον εκνευρίσει, φορούσε τα επισκοπικά ενδύματα στις επίσημες τελετές, παρουσία τού αδελφού του. Το δικαίωμα αυτό το είχε αποκτήσει πληρώνοντας στον πάπα 100 μάρκα ετησίως.

Ο πάπας Αλέξανδρος Β΄ έστειλε απεσταλμένο (legatus) τον Ροδόλφο για να συγκροτήσει σύνοδο, που θα έλυνε τις συγκρούσεις της νέας επισκοπής. Ο Γιαρομίρ δεν παραβρέθηκε και καθαιρέθηκε. Ο πάπας Γρηγόριος Ζ΄ κάλεσε τους επισκόπους στη Ρώμη. Σε σύνοδο τού 1074 ο Γιαρομίρ είπε, πως ο αδελφός του τον κακομεταχειρίστηκε, αρνήθηκε πάντως να παραδώσει το Πόντβιν. Ο Γρηγόριος Ζ΄ διέταξε τον Βρατίσλαο Β΄ να απομακρύνει τον αδελφό του με τη βία, αν χρειαστεί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Encyklopedie dějin města Brna» (Τσεχικά) 481. Ανακτήθηκε στις 16  Ιανουαρίου 2023.
2. ↑  *Czech National Authority Database*. mzk2012682180. Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2019.
3. ↑  WIAG-Pers-EPISCGatz-04713-001.

Πηγές
-----

* Čechura, Jaroslav; Mikulec, Jiří; Stellner, František (1996). Lexikon českých panovnických dynastií (in Czech) (1st ed.). Prague: Akropolis. p. 68. ISBN 80-85770-30-X.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 90900931
* GND: 138630933
* NKC: mzk2012682180

 |

 |
Ο **Γουίλι Λόιντ Άντερσον Τζούνιορ**, ή απλώς **Γουίλι Άντερσον** (γεννημένος στις 8 Ιανουαρίου 1967) είναι Αμερικανός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,01 μ. και αγωνιζόταν ως σμολ φόργουορντ.

Κολλεγιακή καριέρα
------------------

Ο Γουίλι Άντερσον εισήχθη στο Πανεπιστήμιο της Τζόρτζια το 1984 και συμμετείχε στο Κολλεγιακό Πρωτάθλημα με την μπασκετική ομάδα του Πανεπιστημίου, τους Τζόρτζια Μπουλντόγκς.

Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Τζόρτζια το 1988, σε ηλικία 21 ετών.

Επαγγελματική καριέρα
---------------------

Ο Γουίλι Άντερσον συμμετείχε στα Ντραφτς του ΝΒΑ το 1988 και εξασφάλισε συμβόλαιο συνεργασίας με τους Σαν Αντόνιο Σπερς. Στην ομάδα του Σαν Αντόνιο αγωνίστηκε για επτά χρόνια.

Τη διετία 1995-1997 αγωνίστηκε στο ΝΒΑ με τους Τορόντο Ράπτορς, τους Νιου Γιορκ Νικς και τους Μαϊάμι Χιτ.

Κατά τη διάρκεια της περιόδου 1996-97 πέρασε από τον Ολυμπιακό Πειραιώς.

Την περίοδο 1997-98 αγωνίστηκε με τη φανέλα της ΑΕΚ, με την οποία έφτασε στον τελικό της Ευρωλίγκα του 1998.

Το 1998 μετεγγράφη στην Μακάμπι Τελ Αβίβ, ομάδα του Ισραήλ.

Ο Γουίλι Άντερσον αποχώρησε από την ομάδα του Ισραήλ λίγο καιρό μετά την υπογραφή του συμβολαίου του και αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Γουίλι Άντερσον έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την Εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης των ΗΠΑ.

Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει με την Εθνική ομάδα των ΗΠΑ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Olympedia*.
2. ↑  *College Basketball at Sports-Reference.com*. Ανακτήθηκε στις 28  Ιουλίου 2020.
3. ↑  *RealGM*. 1222. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.

Πηγές
-----

*
Συντεταγμένες: 55°4′56″N 23°16′16″E﻿ / ﻿55.08222°N 23.27111°E﻿ / 55.08222; 23.27111

Η **Βελιουόνα** (λιθουανικά: *Veliuona*, σαμογιτικά: *Veliouna*, πολωνικά: *Wielona*, γερμανικά: *Wehlonen*) είναι οικισμός του Διαμερίσματος του Γιουρμπάρκας, στην Κομητεία του Ταουραγκέ, στα δυτικά της Λιθουανίας. Κατά την εθνική απογραφή του 2011, αριθμούσε πληθυσμό 726 κατοίκων. Ο οικισμός βρίσκεται σε κοντινή απόσταση του ποταμού Νέμουνας, ενώ, παράλληλα, αποτελεί έδρα της ομώνυμης σενιούνιγια.

Ιστορία
-------

Η Βελιουόνα, επίσης αναφερόμενη ως *Γιουνιγκέντα*, αναφέρεται για πρώτη φορά το 1291, εντός του χρονικού του Πέτρου του Ντούισμπουργκ, ενώ είναι κυρίως γνωστή ως ο τόπος ταφής του μέγα δούκα Γκεντιμίνας. Παλαιάς χρονολογίας εκκλησία, ανεγερθείσα υπό τον Βυτάουτας τον Μέγα το 1421, ανακατασκευάστηκε και επεκτάθηκε περαιτέρω το 1636. Μεταξύ του 1501 και του 1506, η Βελιουόνα έλαβε το δίκαιο του Μαγδεβούργου από τον Μέγα Δούκα της Λιθουανίας και Βασιλέα της Πολωνίας, Αλέξανδρο Γιαγκελόν.

Κατά τον 18ο αιώνα, η Βελιουόνα ενσωματώθηκε εντός των εδαφών του πρίγκιπα Γιόζεφ Πονιατόβσκι, ενώ κατά τον 19ο αιώνα ενσωματώθηκε εντός των εδαφών της οικογένειας Ζαλέβσκι. Τον Ιούνιο του 1941, ένα *Einsatzgruppen* αποτελούμενο από Γερμανούς στρατιώτες και Λιθουανούς δωσίλογους προχώρησε στο φόνο περίπου πενήντα Εβραίων κατοίκων του οικισμού, στο πλαίσιο μαζικών εκτελέσεων.

Φωτοθήκη
--------

* Άποψη της Βελιουόνα από τα δυτικά.Άποψη της Βελιουόνα από τα δυτικά.
* Άποψη αναθηματικής πλάκας προς τιμήν του Γκεντιμίνας.Άποψη αναθηματικής πλάκας προς τιμήν του Γκεντιμίνας.
* Άποψη μνημείου προς τιμήν του Βυτάουτας του Μέγα.Άποψη μνημείου προς τιμήν του Βυτάουτας του Μέγα.
* Άποψη της Βελιουόνα κατά τον 19ο αιώνα.Άποψη της Βελιουόνα κατά τον 19ο αιώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) «2011 census». *Statistikos Departamentas (Lituania)*. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2019.
2. ↑  (Αγγλικά) «Mass murder at the Veliuona Jewish cemetery». *holocaustatlas.lt*. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2020.
3. ↑  (Αγγλικά) «Mass murder of the Jews of Veliuona near Gystus Creek». *holocaustatlas.lt*. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Λιθουανία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 245440438
* LCCN: no2020136453
* GND: 7532449-0

 |

 |
Ο **Γιζούλφος'*,* Gisulf** (άκμασε 758 - 763) ήταν δούκας του Σπολέτο από το 759 έως το 761.

Βιογραφία
---------

Το 758 ο Δεζιδέριος βασιλιάς των Λομβαρδών, αφού κατέστειλε μία εξέγερση του Aλμπόιν δούκα του Σπολέτο, ανέλαβε τον έλεγχο του δουκάτου του Σπολέτo μέχρι τον Απρίλιο τού επόμενου έτους, οπότε διόρισε τον Γιζούλφος να κυβερνήσει το δουκάτο στο όνομά του. Ο Γιζούλφος βασίλευσε μέχρι το 761, όταν απεβίωσε ή εκτοπίστηκε. Αντικαταστάθηκε κάποια στιγμή μεταξύ Σεπτεμβρίου 762 και Μαρτίου 763 από τον Θεοδίκιο, έναν άλλο οπαδό του Δεζιδέριου.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Lars Ulwencreutz (Νοεμβρίου 2013). *Ulwencreutz's The Royal Families in Europe V*. Lulu.com. σελ. 350. ISBN 978-1-304-58135-8.

Πηγές
-----

* Χότζκιν, Τόμας. *Η Ιταλία και οι εισβολείς της*. Clarendon Press: 1895.
* Έργο Medieval Lands: Βόρεια Ιταλία — Spoleto.
Ο **Άγιος Γεώργιος Καρασταμάτης** ήταν Έλληνας Μικρασιάτης ιερέας, ο οποίος μαρτύρησε κατά τα γεγονότα της Μικρασιατικής Καταστροφής.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αγία Παρασκευή Τσεσμέ της Μικράς Ασίας. Ήταν έγγαμος κληρικός και διακονούσε ως εφημέριος του Ναού των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, ενός εκ των τριών ενοριακών ναών του χωριού Αγία Παρασκευή Τσεσμέ.

Στον πρώτο διωγμό του ελληνικού στοιχείου κατά τα έτη 1914-1919 αναγκάστηκε να καταφύγει μαζί με την οικογένεια του στην Ελλάδα, πιθανώς στη Χίο όπως και οι περισσότεροι Έλληνες κάτοικοι της περιοχής.

Τον Σεπτέμβριο του 1922, οι σφαγές και η βιαιότητα των Τούρκων ανάγκασε του Έλληνες να διαφύγουν ως πρόσφυγες στην μητροπολιτική Ελλάδα. Στο χωριό παρέμεινε ο ιερέας Γεώργιος Καρασταμάτης μαζί με δυο ακόμη γέροντες, τον Γιώργη Μακριδάκη και τον Νικολή Καρακούδα όπως διασώζει η γραπτή μαρτυρία του συγγραφέα Ιωάννη Αικατερίνη. Συγκεκριμένα στις 4 Σεπτεμβρίου κατά τη λειτουργία στον ναό εισέβαλαν άτακτοι Τσέτες, κάτι που ανάγκασε τους δύο γέροντες να εγκαταλείψουν την εκκλησία. Ο ιερέας Γεώργιος παρέμεινε εντός του ναού και βρήκε μαρτυρικό θάνατο από τους Τσέτες. Οι δύο γέροντες, όταν έφυγαν οι ορδές των Τούρκων, επαναπροσέγγισαν τον ναό και διαπίστωσαν το μαρτύριο του ηλικιωμένου ιερέα. Ο Γιώργης Μακριδάκης, που διέφυγε με βάρκα στη Χίο, ως αυτόπτης μάρτυρας των όσων είδε και έζησε, παρέδωσε τη μαρτυρία του αυτή στους συγχωριανούς του.

Αγιοκατάταξη
------------

Η αγιοκατάταξη των προσώπων που μαρτύρησαν κατά γεγονότα της Μικρασιατικής Καταστροφής πραγματοποιήθηκε το 1992 από τη Εκκλησία της Ελλάδος. Μεταξύ αυτών τιμούνται οι μάρτυρες Μητροπολίτες: Χρυσόστομος Σμύρνης, Προκόπιος Ικονίου, Αμβρόσιος Μοσχονησίων, Ευθύμιος Ζήλων και Γρηγόριος Κυδωνιών. Η μνήμη τους τιμάται την Κυριακή προ της Υψώσεως (Σεπτέμβριος).

Ειδικότερα ο άγιος Γεώργιος ο Καρασταμάτης, τιμάται στις 4 Σεπτεμβρίου, ημέρα του μαρτυρίου του, ιδιαίτερα στη Σκιάθο όπου πολλοί Μικρασιάτες από την Αγία Παρασκευή του Τσεσμέ αλλά και συγγενείς του εγκαταστάθηκαν μετά την Καταστροφή. Στη Σκιάθο υπάρχει ναΰδριο στη μνήμη του, στα θεμέλια του οποίου τέθηκε χώμα από το σημείο που βρισκόταν ο Ναός των Αγίων Τεσσαράκοντα μαρτύρων στην Αγία Παρασκευή Τσεσμέ της Μικράς Ασίας .

Παραπομπές
----------

1. ↑  *ΧΑΜΕΝΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ, ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ Η ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΤΣΕΣΜΕ (ΤΟ ΚΙΟΣΤΕ) 1760-1922*, ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ Δ. ΓΙΑΝΝΗΣ,εκδόσεις Μπαλτά, 2017, ISBN 9786188187481.
2. ↑  *Μικρά Συναπτή*, π. Παντελεήμων Χούλης, 2016, ISBN 978-960-564-412-3.
3. ↑  *ΧΑΜΕΝΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ, ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ Η ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΤΣΕΣΜΕ (ΤΟ ΚΙΟΣΤΕ) 1760-1922*, ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ Δ. ΓΙΑΝΝΗΣ,εκδόσεις Μπαλτά, 2017,ISBN 9786188187481.
4. ↑  Οι Άγιοι Μικρασιάτες Νεομάρτυρες - άρθρο της Ένωσης Μικρασιατών Φοιτητών
5. ↑  Συναξάρι Αγίου Νεοϊερομάρτυρος Γεωργίου Καρασταμάτη
6. ↑  «Βίος Αγίου:Άγιος Χρυσόστομος Σμύρνης και οι συν αυτώ Άγιοι Αρχιερείς Γρηγόριος Κυδωνιών, Αμβρόσιος Μοσχονησίων, Προκόπιος Ικονίου, Ευθύμιος Ζήλων καθώς και οι κληρικοί και λαϊκοί που σφαγιάσθηκαν κατά την Μικρασιατική Καταστροφή». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2016.
Ο **Γιαροπόλκ Γ΄ Γιαροσλάβιτς**, ρωσ. Ярополк III Ярославич (μετά το1174 - μεταξύ 1212-23) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Τσέρνιγοβ ήταν πρίγκιπας τού Νόβγκοροντ (1197).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Γιαροσλάβ Β΄ πρίγκιπα τού Στάροντουμπ & Τσέρνιγοβ (εγγονού τού Ολέγκ Α΄ του Τσέρνιγοβ) και της Ειρήνης.

Το 1196 οι πολίτες τού Νόβγκοροντ ζήτησαν από τον πρίγκιπά τους Βσέβολοντ Γ΄ να αντικαταστήσει τον Γιαροσλάβ Βλαντιμίροβιτς -που είχε διορίσει- με έναν γιο του ή άλλον πρίγκιπα, αλλά ο Βσέβολοντ Γ΄ αρνήθηκε. Τότε χρησιμοποίησαν το πρόσφατα επικυρωμένο δικαίωμά τους να καλέσουν έναν πρίγκιπα της επιλογής του. Εκδίωξαν τον Γιαροσλάβ Βλαντιμίροβιτς και έστειλαν αντιπροσωπεία στον Γιαροσλάβ Β΄ στο Τσέρνιγοβ, ο οποίος τους υποσχέθηκε να τους στείλει τον γιο του Γιαροπόλκ Γ΄.

Σύμφωνα με μεταγενέστερα χρονικά, ο Γιαροσλάβ Β΄ δεν μπορούσε να στείλει τον γιο του, διότι οι Ολεγκόβιτσι είχαν εμπλακεί σε πόλεμο με τους εγγονούς τού Βλαντίμιρ Β΄ Μονομάχου, τους Βσέβολοντ Γ΄ και Ροστισλάβ Α΄ του Κιέβου. Ο Γιαροσλάβ Β΄ συμφιλιώθηκε με τον πρώτο και έμειναν οι δύο γιοί τού δεύτερου, που τού εναντιωνόταν. Όταν ο Γιαροπόλκ Γ΄ έφτασε τελικά στο Νόβγκοροντ, συμφιλιώθηκαν και αυτοί.

Πηγές
-----

* Dimnik, Martin: The Dynasty of Chernigov - 1146-1246; Cambridge University Press, 2003, Cambridge; ISBN 978-0-521-03981-9.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Yaropolk III Yaroslavich  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Γουίλιαμ Όλμαν** (αγγλ. *William Allman*, 7 Φεβρουαρίου 1776 – 8 Δεκεμβρίου 1846) ήταν Ιρλανδός βοτανολόγος, καθηγητής της Βοτανικής στο Πανεπιστήμιο του Δουβλίνου, και ιατρός.

Ο Όλμαν γεννήθηκε στο Κίνγκστον της Τζαμάικα, αλλά οι γονείς του επανεγκαταστάθηκαν στην Ιρλανδία προτού κλείσει τα τέσσερα έτη ηλικίας. Σπούδασε στο Κολέγιο Τρίνιτυ του Πανεπιστημίου του Δουβλίνου, από όπου πήρε πτυχίο το 1796 και τον μεταπτυχιακό τίτλο του ιατρού το 1804. Εξάσκησε την ιατρική στην πόλη Κλόνμελ έως το 1809, οπότε εκλέχθηκε καθηγητής της Βοτανικής στο Πανεπιστήμιο του Δουβλίνου. Λίγο αργότερα γνωρίσθηκε με τον σημαντικό βοτανολόγο Ρόμπερτ Μπράουν (γνωστό από την κίνηση Μπράουν), με τον οποίο παρέμειναν ισόβιοι φίλοι. Το 1812 ο Όλμαν διοργάνωσε διαλέξεις «επί του συστήματος της Φύσεως». Διετήρησε την έδρα της Βοτανικής έως το 1844, οπότε τον διαδέχθηκε σε αυτή ο μακρινός συγγενής του Τζωρτζ Τζέιμς Όλμαν. Ο Γουίλιαμ πέθανε δύο χρόνια αργότερα, σε ηλικία 70 ετών.

Εκτός από δύο μαθηματικές δημοσιεύσεις, που αναφέρονται στον *Catalogue of Scientific Papers*, o Γ. Όλμαν δημοσίευσε την εργασία «On the Mathematical Relations of the Forms of the Cells of Plants» (= «Επί των μαθηματικών σχέσεων των μορφών των φυτικών κυττάρων») στο *British Association Report* του 1835, η οποία λανθασμένα αποδίδεται από τον προαναφερθέντα κατάλογο στον διάδοχό του. Συνέγραψε επίσης μια «Διάταξη των φυτών» σύμφωνα με τις φυσικές συγγένειές τους, μελέτη που αναγνώσθηκε ενώπιον της Βρετανικής Ενώσεως για την Προαγωγή της Επιστήμης στο Δουβλίνο το 1835 και κατόπιν αναπτύχθηκε και εκδόθηκε υπό τον τίτλο *Familiæ Plantarum* (Δουβλίνο 1836) ως σύγγραμμα για τα πανεπιστημιακά μαθήματά του. Ωστόσο το γνωστότερο έργο του είναι το μικρό βιβλίο με τον μακρύ λατινικό τίτλο *Analysis per differentias constantes viginti, inchoata, generum plantarum... ...sponte sua crescunt* (Λονδίνο 1828).

Ο γιος του Γουίλιαμ Όλμαν, ο Τζωρτζ Τζόνστον Όλμαν, σπούδασε μαθηματικά και έγραψε σημαντικό έργο σχετικά με την ιστορία των αρχαίων ελληνικών μαθηματικών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *International Plant Names Index*. 156-1.
2. 1 2  *author citation*. Allman. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p68630.htm#i686295. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  p68630.htm#i686295. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
5. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
6. ↑  «Alumni Dublinenses: a register of the students, graduates, professors and provosts of Trinity College in the University of Dublin (1593-1860)» των George Dames Burtchaell / Thomas Ulick Sadleir, εκδ. Alex Thom & Co, Δουβλίνο 1935

Πηγές
-----

* Το λήμμα για τον Γ. Όλμαν στο *Dictionary of National Biography*, τόμος 1, εκδ. Smith, Elder & Co. Λονδίνο 1885-1900
* Το λήμμα «Άλλμαν Γουλιέλμος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 4, σελ. 419

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 193053902
* ISNI: 0000 0003 5709 3685
* SUDOC: 151350353
* Botanist: Allman

 |

 |
Ο ***Βόωψ*** **(*Boops*)**, είναι γένος ψαριού, της οικογένειας των σπαριδών της τάξης των περκόμορφων.

Είδη
----

Το γένος *Βόωψ* περιλαμβάνει μόνο δύο είδη:

* *Βόωψ ο βόωψ* *(Boops boops)* (Λινναίος, 1758) (κοινώς γόπα)
* *Βόωψ ο γραμμωτός* *(Boops lineatus)* (Boulenger, 1892)

Η γόπα εμφανίζεται στα ανατολικά ύδατα του Ατλαντικού Ωκεανού, της Μεσογείου και τη Μαύρη Θάλασσα, ενώ ο *Βoops lineatus* στο δυτικό Ινδικό Ωκεανό.

Ετυμολογία
----------

Η λέξη βόωψ προέρχεται από τα αρχαία ελληνικά: βους και ωψ (μάτια σαν του βοδιού, δηλαδή μεγάλα μάτια). Η λέξη προτάθηκε από τον Αθήναιο το Ναυκρατίτη, ο οποίος εξηγούσε ότι κακώς ο Αριστοφάνης ο Βυζάντιος αναφέρει το ψάρι ως βώκα, ενώ έπρεπε να το λέει βόωπα, γιατί αν και μικρό έχει μεγάλα μάτια, δηλαδή βόωψ, αυτός που έχει μάτια σαν του βοδιού.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* "Boops". Integrated Taxonomic Information System (ανακτήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2011)

Αναφορές
--------

1. ↑  Athenaeus, Volume 2, Athenaeus (Naucratites), Wilhelm Dindorf «Αριστοφάνης δ'ο Βυζάντιος κακώς φησίν ημάς λέγειν τον ιχθύ βώκα, δεόν βώοπα, επεί μικρός υπάρχων μεγάλους ώπας έχει, είη αν ουν ο βόωψ, βοός οφθαλμούς έχων»
Ο **Γεώργιος Ι. Δεληγιάννης** ήταν ο πρωτότοκος γιος του ιερέα Ιωάννη Λίτινου (β' μισό 17ου αι.) και της Ρήγους Συμωτά από τα Λαγκάδια Αρκαδίας. Απέκτησε τουλάχιστον δυο παιδιά, τον Ιωάννη και τον Δημήτρη. Διατήρησε το όνομα Παπαγιαννόπουλος αντί του Δεληγιάννης, προκειμένου να κρυφτεί από τους Τούρκους, λόγω της έντονης αγωνιστικής δράσης του. 

Ο γιος του Δημήτρης Γ. Παπαγιαννόπουλος και ο εγγονός του Γεώργιος Δ. Παπαγιαννόπουλος είχαν αναλάβει τα **σπαϊλίκια της Τριπόλεως**. Ο εγγονός του Γεώργιος παντρεύτηκε στην Τρίπολη την Δέσποινα Βρατίμου. 

Ο τάφος τους βρίσκεται στο νεκροταφείο της Μεταμορφώσεως Τρίπολης που έχει κριθεί διατηρητέο από την εφορία Νεωτέρων μνημείων, αποτελώντας ένα από τα αξιοθέατα της πόλης.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Αθανάσιος Γεωργαντάς, "Ιστορία του 1821" -Εκδόσεις Ήλιος, Αθήνα 1950
2. ↑   Ιωάννης Δασκαλόπουλος, "Ιστορία της Τριπόλεως" -Εκδόσεις Μαίναλον, Αθήνα 1964

Πηγές
-----

* Αθανάσιος Γεωργαντάς "Ιστορία του 1821" -Εκδόσεις Ήλιος, Αθήνα 1950
* Ιωάννης Δασκαλόπουλος, "Ιστορία της Τρίπολεως" -Εκδόσεις Μαίναλον, Αθήνα 1964
**Βύζας** ή **Βύζαντας** ονομάζεται ο γενάρχης των Μεγαρέων  και κατά μια παράδοση γιος του βασιλιά Νίσου και της νύμφης Κερόεσσας, κόρης του Δία.

Ο μύθος
-------

Επικεφαλής μιας αποικιακής επιχείρησης που είχε οργανώσει η πόλη των Μεγάρων, οδήγησε τους Μεγαρείς αποίκους στην περιοχή του Βοσπόρου. Εκεί οι Μεγαρείς ίδρυσαν μια νέα πόλη, στην οποία έδωσαν το όνομα του ιδρυτή της, το Βυζάντιο. 

Σύμφωνα με τον Στράβωνα (64Π.Χ.-23 μ.Χ.), οι Μεγαρείς έφτασαν εκεί υπακούοντας σ' ένα χρησμό, που είχαν λάβει από το μαντείο των Δελφών. Ο χρησμός αυτός αποκαλούσε «τυφλούς» τους συμπολίτες τους, που λίγα χρόνια πριν, το 685π.Χ. είχαν ιδρύσει στη ασιατική ακτή του Βοσπόρου τη Χαλκηδόνα. Πράγματι, κατά μιαν έννοια ήταν «τυφλοί», καθώς δεν είχαν αντιληφθεί ότι η περιοχή, που βρισκόταν ακριβώς απέναντι από το σημείο, που οι ίδιοι είχαν αποικήσει ήταν ιδανικότερη για τη διεξαγωγή του εμπορίου και την αλιεία. 

Σε αυτή την περιοχή, η οποία συγχρόνως διακρινόταν για τη γεωπολιτική της θέση, ο Βύζας θεμελίωσε μια από τις πιο σημαντικές πόλεις στην ιστορία της ανθρωπότητας. Υπήρξε και ιδρυτής των Υβλαίων Μεγάρων και Σελινούντα στη Σικελία καθώς και της Ηράκλειας στον Πόντο. 

Το ταξίδι του Βύζαντος και η ίδρυση του Βυζαντίου εντάσσονται σε μια γενικότερη κίνηση των παράκτιων ελληνικών πόλεων. Η κίνηση αυτή, γνωστή ως δεύτερος ελληνικός αποικισμός εκδηλώθηκε από τον 8ο έως τον 6ο αιώνα π. Χ (ο πρώτος ελληνικός αποικισμός είχε ήδη πραγματοποιηθεί από τον 11ο έως τον 9ο π. Χ. αιώνα).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Визант» (Ρωσικά)
2. ↑  Ακύλα Μήλλα, Πέρα, Το Σταυροδρόμι της Ρωμιοσύνης, εκδόσεις Μίλητος, Αθήνα 2006, ISBN 9608033047, σελ. 15

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Ο **Γεώργιος ο Πατρίκιος** ήταν βυζαντινός στρατηγός του 9ου αιώνα. 

Αναφέρεται, εκτός του πατρικίου, με τους τίτλους του στρατηγού Κεφαλληνίας και Λογγοβαρδίας. Στην Ιταλία και το Θέμα Λογγοβαρδίας αντικατέστησε, στάλθηκε με στράτευμα, τον Συμβατίκιο, ο οποίος τον είχε αντικαταστήσει πρότερα, και συνέχισε τον αγώνα του, μαζί με τον Γεώργιο Μανιάκη, στην επέκταση της βυζαντινής κυριαρχίας στην περιοχή απέναντι στους άραβες της Σικελίας. Εκεί αναφέρεται ότι νίκησε σε μάχη τον στρατό του άραβα Απολάφαρ, άρχοντα της Σικελίας, ο οποίος κατέφυγε μετά την ήττα στον Λομβαρδό Λέοντα τον Ωχρό, είχε πολλές ακόμα επιτυχίες στη Σικελία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Γεώργιος Ν. Μοσχόπουλος - Ιστορία της Κεφαλλονιάς, 1985, σελ. 53[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae, σελ. 514
3. ↑  Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae, σελ. 516
Ο **Γεώργιος Ησαΐας**, του Ανδρέα, ήταν βιομήχανος και πολιτικός (1873-1957). Μετά το πέρας των γυμνασιακών του σπουδών εκπαιδεύτηκε στη χημεία και ιδιαίτερα στην οινολογία. Το 1916 δημιούργησε στα Μέγαρα μεγάλο εργοστάσιο οινοπνευματοποιΐας και αργότερα επεκτάθηκε και στον Πειραιά δημιουργώντας μεγαλύτερο εργοστάσιο, όπου και αναμίχθηκε και σ΄ άλλες επιχειρήσεις.

Υπήρξε ο ιδρυτής του προαστίου του Ψυχικού.

Στη Εθνοσυνέλευση του 1924 εκλέχθηκε πληρεξούσιος Αθηνών Πειραιώς και αργότερα βουλευτής Πειραιώς κατά τη β' περίοδο (1928), καθώς και στη δ' περίοδο (1933). Επί της πρώτης κυβέρνησης του Αλ. Παπαναστασίου ανέλαβε υπουργός Συγκοινωνίας για πέντε μήνες από 12 Μαρτίου μέχρι 24 Ιουλίου του 1924.

Κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίου Γεωργίου Καρύτση στις 28 Φεβρουαρίου 1957.

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν* τ.9ος, σ.387.

Παραπομπές
----------

1. ↑  rulers.org
2. ↑  εφ. Έθνος, φύλλο 1ης Μαρτίου 1957, σελ. 5.
3. ↑  εφ. Έθνος, φύλλο 28ης Φεβρουαρίου 1957, σελ. 5.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 107135

 |

 |
Το πλοίο *Σέουολ* (ή *Σεουόλ*) βυθίστηκε το πρωί της 16ης Απριλίου 2014, στη νότια θάλασσα της Νότιας Κορέας, περίπου 1,5 χλμ. μακριά από το νησί Ντόνγκοτσαντο της Κομητείας Τζίντο (Τζίντο-γκουν), Επαρχίας Νότιας Τζόλα (Τζόλαναμ-ντο), μια μέρα μετά την έναρξη του ταξιδιού από την Ίντσον με προορισμό το Νησί Τζέτζου. Το *Σέουολ* είχε 476 επιβαίνοντες αρχικά (325 φοιτητές από το Λύκειο Ντάνουον σε σχολική εκδρομή), και η βύθισή του κατέληξε στο θάνατο 304 ανθρώπων (250 φοιτητές από το Λύκειο Ντάνουον), καθιστώντας την μία από τις μεγαλύτερες ναυτικές καταστροφές στην Κορέα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «[세월호참사 진상규명-일지참사 2년 5개월의 기록»].. Ανακτήθηκε στις 2016-12-30.
Ο **Γεώργιος Παπαγεωργίου** (1883 - 1949) ήταν Έλληνας πολιτικός, κτηματίας και βιομήχανος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του κτηματία Στυλιανού Παπαγεωργίου από το Κατηχώρι Πηλίου. 

Ασχολήθηκε σε νεαρή ηλικία με τις οικογενειακές επιχειρήσεις και το 1905 ίδρυσε το πρώτο εργοστάσιο υφαντουργίας στο Βόλο, το οποίο λειτούργησε μέχρι το 1965. Το 1912 αγόρασε το άνω των 36.000 στρεμμάτων τσιφλίκι στη Μπάκραινα, στο οποίο οργάνωσε ένα πρότυπο αγρόκτημα εισάγοντας νέες μεθόδους καλλιέργειας αλλά και εγκαταλείποντας το κολληγικό σύστημα. Για μια περίοδο διευθυντής του κτήματός του ήταν ο Επαμεινώνδας Κυπριάδης. Το 1920 ίδρυσε τη «Μακεδονική Γεωργική Εταιρεία» μέσω της οποίας αγόρασε σημαντικές εκτάσεις στη Μακεδονία, τη Θράκη και τη Μικρά Ασία. Τον επόμενο χρόνο συμμετείχε στην ίδρυση της Τράπεζας της Θεσσαλίας, η οποία χρεοκόπησε το 1930. Επίσης συμμετείχε στις εταιρείες «Ανώνυμος Εταιρεία Θαλασσίων Έργων ΕΡΘΑ» και «Εταιρεία Σιδηροδρόμων Πειραιώς- Αθηνών-Πελοποννήσου» (ΣΠΑΠ).

Εξελέγη βουλευτής Βόλου στις εκλογές του 1923.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Αφιέρωμα στον Παπαγεωργίου, από την εφημερίδα "Ημερησία"
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 258 - 259(pdf)
Τα ***Βραβεία Environmental Media*** στο χώρο του κινηματογράφου και της τηλεόρασης είναι βραβεία που απονέμονται ετησίως από το *Environmental Media Association* στο καλύτερο τηλεοπτικό επεισόδιο ή ταινία με περιβαλλοντικό μήνυμα. Τα πρώτα βραβεία απονεμήθηκαν το 1991.

Το *Environmental Media Association* (EMA) είναι μία μη-κυβερνητική οργάνωση που δημιουργήθηκε το 1989, η οποία πιστεύει ότι «μέσα από την τηλεόραση, το κινηματογράφο και τη μουσική η κοινότητα της ψυχαγωγίας έχει τη δύναμη να επηρεάσει την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση εκατομμυρίων ανθρώπων».

Παραπομπές
----------

1. ↑  «EMA Awards». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Οκτωβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2011.
2. ↑  «About the Environmental Media Association». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Μαρτίου 2010. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα των βραβείων EMA
Ένα σύγχρονο Γιακουτικό μαχαίρι με λαβή σημύδας και θήκη δέρματος.
Το **Γιακουτικό μαχαίρι** (Σαχά: саха быһаҕа, ρωσικά: якутский нож‎), μερικές φορές γνωστό ως **μαχαίρι Γιακούτ**, είναι το παραδοσιακό μαχαίρι των Γιακούτ (μια εθνοτική ομάδα από την Δημοκρατία των Σαχά (ή Γιακουτία), την περιοχή της Σιβηρίας), που χρησιμοποιείται για την εργασία με ξύλα, δέρματα, ψάρια και κρέας. Το μαχαίρι έχει χρησιμοποιηθεί στην Γιακουτία για εκατοντάδες χρόνια χωρίς σημαντικές αλλαγές στο σχεδιασμό του.

Τα τυπικά γιακουτιανά μαχαίρια έχουν λεπίδα μήκους 100-180 χιλιοστών και πλάτους 25-38 χιλιοστών. Το μοναδικό χαρακτηριστικό του μαχαιριού είναι ότι η λεπίδα είναι ασύμμετρη, η μία πλευρά της λεπίδας έχει ένα αυλάκι και ένα άλεσμα άκρης, ενώ η άλλη πλευρά δεν έχει κανένα αυλάκι και είναι βασικά μια κυρτή άκρη (που σημαίνει ότι στρογγυλοποιείται προς τα κάτω στην άκρη, αντί να έχουν μια ευθεία λοξότμηση).

Η λεπίδα είναι παραδοσιακά σφυρηλατημένη από τοπικό σιδηρομετάλλευμα κατεργασμένο από Γιακούτιους σιδεράδες. Η λαβή του μαχαιριού είναι παραδοσιακά κατασκευασμένη από σημύδα και είναι παχιά, έχοντας σχήμα αυγού και βρίσκεται σε διατομή. Ταιριάζει στο χέρι και μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί φορώντας γάντια. Η σημύδα επίσης προστατεύει το χέρι από τις επιπτώσεις του κρύου χάλυβα του μαχαιριού σε ακραίο ψύχος, μια κοινή κατάσταση στη Σιβηρία κατά τη διάρκεια του χειμώνα. 

* Σύγχρονο γιακουτικό μαχαίρι και δερμάτινη θήκη.Σύγχρονο γιακουτικό μαχαίρι και δερμάτινη θήκη.
* Αριστερή πλευράΑριστερή πλευρά
* Δεξιά πλευρά ενός σύγχρονου γιακουτικού μαχαιριού.Δεξιά πλευρά ενός σύγχρονου γιακουτικού μαχαιριού.
* Κόψιμο στρογκανίνας με γιακουτικό μαχαίριΚόψιμο στρογκανίνας με γιακουτικό μαχαίρι

Δείτε επίσης
------------

* Γιακουτιανά βοοειδή
* Γιακουτιανή λάικα, μια φυλή σκυλιών
* Πουούκκο, φινλανδική μαχαίρι
* Μαχαίρι Μόρα, ένα σουηδικό μαχαίρι
* Μαχαίρι Σάμι
* Στρογκανίνα, Σιβηρικό πιάτο

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Arctic Pastoralist Sakha: Ethnography of Evolution and Microadaptation in Siberia*
2. ↑  Knives of the Yakut
3. ↑  «How do Yakut knives». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Μαρτίου 2020. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2018.
4. ↑  «Know your Knives: The Yakut knife of Russia». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2018.
5. ↑  Forging knives like our ancestors, secrets of the Yakutian blades
Ο **Δημήτριος Αθαν. Θανόπουλος** (28 Δεκεμβρίου 1910 – 9 Αυγούστου 1983) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Καρδίτσα και ακολούθησε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Σταδιοδρόμησε ως δικηγόρος.
Εξελέγη βουλευτής Τρικάλων για πρώτη φορά στις εκλογές του 1946 με την Ηνωμένη Παράταξη Εθνικοφρόνων (Εθνικό Κόμμα Ελλάδας), με την οποία επανεκλέχθηκε το 1950.
Στις εκλογές του 1952 στην εκλογική περιφέρεια Καρδίτσας-Τρικάλων εξελέγη με τον Ελληνικό Συναγερμό αλλά η εκλογή του ακυρώθηκε και διεξήχθησαν επαναληπτικές εκλογές στις 29 Μαρτίου 1953 με απόφαση του Εκλογοδικείου. Νικητής της έδρας αναδείχθηκε τελικά ο Αθανάσιος Ταλιαδούρος με τη μαζική χρήση ψηφοδελτίων της ΕΔΑ καθώς ο τότε εκλογικός νόμος επέτρεπε και την χειρόγραφη προσθήκη του ονόματος και του επωνύμου ενός ακόμα υποψηφίου από άλλο κόμμα (διαφορετικό από εκείνο που επέλεγε ο ψηφοφόρος). Αυτή η προσθήκη λειτουργούσε ως σημαδεμένο ψηφοδέλτιο .
Ο Θανόπουλος στη συνέχεια πολιτεύτηκε με την ΕΡΕ και εξελέγη βουλευτής Καρδίτσας- Τρικάλων το 1956 και Καρδίτσας το 1958, 1961 και 1963 και το 1964.
Ήταν υφυπουργός Γεωργίας στην κυβέρνηση Καραμανλή από τις 17 Μαΐου 1958 ως τις 20 Σεπτεμβρίου 1961. Υπηρέτησε επίσης ως αντιπρόεδρος της Βουλής.
Συνέβαλε τα μέγιστα στην ίδρυση του οικισμού της Πολιτείας Κηφισιάς. 
Απεβίωσε το 1983. Κηδεύτηκε στις 10 Αυγούστου 1983 από τον Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Κωνσταντίνου στην Καρδίτσα. Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Κατσαρού και απέκτησαν 1 γιο, τον Αθανάσιο, και 1 κόρη, την Ελεονώρα.
Στην Κηφισιά ένας δρόμος φέρει το όνομά του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ελληνικόν who's who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who 1962, σελ. 175.
2. ↑  Γιώργος Γούσιας, Πρωινός Τύπος της Καρδίτσας, "Η περιπέτεια μιας έδρας", drakotrypa.gr, Βίντεο
3. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 66, αρ. 352).(pdf)
4. ↑  «Κυβέρνησις Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή Από 17.5.1958 Έως 20.9.1961». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2015.
5. 1 2  Αγγελτήριο κηδείας στην "Απογευματινή", φύλλο 10-8-1983.
6. ↑  Μάρω Βουγιούκα- Βασίλης Μεγαρίδης, Οδωνυμικά των Προαστείων της Αθήνας, Δήμος Αθηναίων Πολιτιστικός Οργανισμός, Αθηναϊκή Βιβλιοθήκη, Σεπτέμβριος 2002, τ. 1, Α-Ι, σελ. 502.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δημήτριος Θανόπουλος στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Η **Γκουν Άνα** ήταν τουρανική θεότητα του ήλιου στις πρώιμες τουρκικές φυλές. *Γκουν Άνα* σημαίνει "Μητέρα Ήλιε" στα Τουρκικά και σε πολλές άλλες τουρκικές γλώσσες, όπως στην καζακική και στην κιργιζική.

Ιστορικό
--------

Η Γκουν Άνα ήταν μία από τις πιο ισχυρές θεότητες, η θεά της ζωής και της γονιμότητας, της ζεστασιάς και της υγείας. Ήταν προστάτης των άτυχων και ιδιαίτερα των ορφανών. Ζούσε στον έβδομο όροφο του ουρανού.   Ο Γκοκ Τάνρι δημιούργησε τη Γη με τις ακτίνες του ηλιακού φωτός, έτσι, η Γκουν Άνα συμμετείχε στη δημιουργία της Γης. Οι ηλιακές ακτίνες θεωρούνται επίσης «χορδές» μεταξύ του Ήλιου και των πνευμάτων φυτών, ζώων και ανθρώπων. Τούρκοι που λάτρευαν τη Γκουν Άνα στρέφονται προς την ανατολή του ηλίου όταν προσεύχονται.

Αναφορές στη βιβλιογραφία
-------------------------

Η Γκουν Άνα αναφέρεται σε μία από τις πρώτες γραπτές πηγές για την τουρκική μυθολογία. Σύμφωνα με τις τουρκικές παραδόσεις, ο ισχυρός θεός Κάιρα έφτιαξε τον Ήλιο και τον πέταξε στον ουρανό. Η Γκουν Άνα και ο Έι Άτα (η Σελήνη) ήταν σύζυγοι.

Σύμφωνα με την μυθολογία των τουρανικών φυλών, ο Κάγκαν και η σύζυγός του υποτίθεται ότι είναι τα παιδιά του ουρανού και του Γιερ (Γη). Ο Έι Άτα (που ζει στον έκτο όροφο) και η Γκουν Άνα (που ζει στον έβδομο όροφο) είναι οι εκπρόσωποί τους στον ουρανό. 

Η γιορτή για την Γκουν Άνα γιορτάζεται κατά τη διάρκεια του θερινού ηλιοστασίου στο Βόρειο Ημισφαίριο κάθε 21 Ιουνίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Anadolu Alevi Kültüründe Kadın, Hüseyin Özcan "Gün Ana"
2. ↑  Ziya Gökalp, Türk Medeniyeti Tarihi II, İstanbul, 1974, s. 211.
3. ↑  Got from Turkish wikipedia; Ziya Gökalp şöyle demektedir: "Eski Türk telakkisine göre, hakanla hatun gök ile yerin evlatlarıydı. Günes ana ile Ay ata onların gök yüzündeki temsilcileri idi. Hakanın mümessili olan ay ata, gök yüzünün altıncı katında, hatunun mümessili olan gün ana ise daha üstte, gökyüzünün yedinci katında idi."

Βιβλιογραφία
------------

* Türk Mitolojisi, Murat Uraz, 2001,OCLC 245853289 (1994)
* Λεξικό Τουρκικών Μύθων και Θρύλων (Türk Söylence Sözlüğü), Deniz Karakurt (OTRS: CC BY-SA 3.0)
* Ziya Gökalp, Türk Medeniyeti Tarihi II, İstanbul, 1974, s. 211.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (in Turkish) Türk Mitolojisinde Kırgızlar, Saadettin Koç[*νεκρός σύνδεσμος*]
* (in Turkish) Halk Meteorolojisi Ekseninde Bir Melheme Örneği, Yusuf Ziya SÜMBÜLLÜ
* (in Turkish) Mitoloji
Τα **Βραβεία People's Choice** είναι Αμερικανικά Βραβεία που αναγνωρίζουν τους ανθρώπους και τα έργα της ποπ κουλτούρας. Τα Βραβεία διοργανώνονται κάθε χρόνο από το 1975 και τα αποτελέσμτα ψηφίζονται από το ευρύ κοινό. Τα Βραβεία προβάλλονται στο κανάλι CBS, ενώ υπεύθυνοι παραγωγής είναι η εταιρία Procter & Gamble και ο μεγιστάνας Μαρκ Μπέρνετ. Στον Καναδά, προβάλλονται από το κανάλι Global TV.

Ο δημιουργός των Βραβείων, Μπομπ Στίβερς, ήταν υπεύθυνος παραγωγής της πρώτης τελετής το 1975. Η τηλεθέαση των βραβείων έφτασε στο αποκορύφωμά της το 1977, όταν παρακολούθησαν τα 3α Βραβεία People's Choice 35,3 εκατομμύρια τηλεθεατές.
Η εταιρία Procter & Gamble, μοναδική χορηγός των βραβείων, αγόρασε τα Βραβεία από τον Στίβερς το 1982.

Δείτε ακόμη
-----------

People's Choice Awards του 2007

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα των Βραβείων People's Choice
* People's Choice blog
* Πληροφορίες και αποτελέσματα Αρχειοθετήθηκε 2009-02-08 στο Wayback Machine. στο Internet Movie Database
* Άρθρο 35ης επετείου[*νεκρός σύνδεσμος*] από το "The Hollywood Reporter"
Η **Βρένθη** ήταν αρχαία πόλη στη Γορτυνία της Αρκαδίας στην Πελοπόννησο. Βρισκόταν κοντά στη δεξιά όχθη του Αλφειού στο δρόμο από Γόρτυνα προς Μεγαλόπολη. Στο σημείο αυτό σήμερα βρίσκεται η Καρύταινα.

Πριν την ίδρυση της Μεγαλόπολης (μεγάλης πόλης), η Βρένθη ήταν ήδη ερείπια και οι κάτοικοί της είχαν μετοικήσει στη Γόρτυνα. Από την αρχαία Βρένθη ονομάστηκε και ο παρακείμενος ποταμός μήκους πέντε σταδίων *Βρενδεάτης*, παραπόταμος του Αλφειού.

Κοντά στην αρχαία Βρένθη βρισκόταν και το ιστορικό «Παραιβάσιον», μνήμα των Μεγαλοπολιτών στο οποίο είχαν ταφεί οι πεσόντες στη μάχη κατά του Κλεομένη, όταν αυτός επιτέθηκε στους Μεγαλοπολίτες κατά παράβαση των τότε συνθηκών, εξ ου και η ονομασία του.

Παραπομπές
----------

* Παυσανίας, η΄, 28. 7
* Παυσανίας, ε΄, 7. 1
* Leake, Morea, Τόμος Β΄, σελ. 292
* Ross: *Reisen im Peloponnes*, Τόμος Α΄, σελ. 90

Πηγές
-----

* Sir William Smith (1813-1893), επιμ. (1870). *Dictionary of Greek and Roman geography, Τόμος Α΄* (στα Αγγλικά). Βοστώνη: C.C. Little & J. Brown. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2009.
Ο **Γεννάδιος Μονεμβασίας** έζησε στο β μίσο του 16ου αι.

Βίος
----

Δεν γνωρίζουμε που και πότε γεννήθηκε ο Γεννάδιος. Το 1590 ή 1591 τοποθετήθηκε στην μητρόπολη Μονεμβασίας διαδεχόμενος τον Δωρόθεο. Έμεινε στον θρόνο μέχρι τα 1593, οπότε τον διαδέχθηκε ο Λαυρέντιος. Ήταν μέλος της αδελφότητας της μονής Αγίων Τεσσεράκοντα Μαρτύρων Λακεδαιμονίας. Μας έχει σωθεί χειρόγραφος κώδικας περγαμηνής στην πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη της Λειψίας, ο οποίος περιέχει ιδιόχειρη σημείωσή του στην οποία δηλώνει πως αφιερώνει τον κώδικα που περιέχει τη Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου, το μετόχιο του Αγίου Γεωργίου στον Δρομέα Τσακωνίας και προσωπικά του βιβλία, άμφια και ιερά σκεύη. Επίσης σε σιγίλιο και επιστολή του με χρονολογία 1592, υπάρχει αναφορά στο χωριό Κοσμάς της επαρχίας Κυνουρίας με την ονομασία «Άγιος Κοσμάς»

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μανούσος. Ι. Μανούσακας, «Γεννάδιος Μονεμβασίας του 1592 καί ὄχι του 1502»,Πελοποννησιακά, σελ. 137-145

Πηγές
-----

* Μανούσος Ι. Μανούσακας, «Γεννάδιος Μονεμβασίας του 1592 και όχι του 1502»,Πελοποννησιακά, σελ. 137-145
Ο **Δημήτριος Καβουρόπουλος** ήταν Ζακύνθιος πατριώτης του 19ου αιώνα, μέλος της Φιλικής Εταιρείας.

Ο Καβουρόπουλος ήταν φαρμακοποιός στο επάγγελμα. Το 1819 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Νικόλαο Καλύβα, στην οποία προσέφερε σημαντικές υπηρεσίες για την προπαρασκευή του επαναστατικού αγώνα. Το 1821 φιλονίκησε με Άγγλο αστυνομικό και η συνακόλουθη φυλάκισή του προκάλεσε εξέγερση των φίλων του. Για την καταστολή της εξέγερσης χρειάστηκε να έλθει αγγλικό απόσπασμα από την Κέρκυρα. Τελικά ο διοικητής των Επτανήσων Τόμας Μέτλαντ έδωσε εντολή να αποφυλακιστεί ο Καβουρόπουλος. Αργότερα, το 1824, ο Καβουρόπουλος έλαβε μέρος στις προσπάθειες να αναλάβει την υπόθεση της ελληνικής ανεξαρτησίας η Αγγλία.

Όταν απελευθερώθηκε η Ελλάδα, ο Καβουρόπουλος μετοίκησε στο Ναύπλιο, αλλά όταν δολοφονήθηκε ο Ιωάννης Καποδίστριας θεωρήθηκε ότι ήταν αγγλόφιλος, και τον υποχρέωσαν να γυρίσει στη Ζάκυνθο, όπου πέθανε πάμπτωχος. Ο Δημήτριος Καβουρόπουλος έγραψε πολλά υπομνήματα, με σημαντική ιστορική αξία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ιστορικές σελίδες και ανέκδοτα κείμενα (1571-1821): αφιέρωμα εις τα 150 χρόνια της εθνεγερσίας (1821-1971) Ντίνος Κονόμος, Εκδόσεις του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, 1971, σελ. 57.

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* (Χάρη Πάτση), τόμος 14, σελ. 528.
Ο **Γκουντέριχος**, Gunderic, Gondioc ή Gundowech, (απεβ. το 473) βασιλιάς της Βουργουνδίας (436 - 473) ήταν υποτιθέμενος γιος του βασιλιά Γκούντερ. Οι Βουργουνδοί με τον βασιλιά τους Γκούντερ διέσχισαν τον Ρήνο (406) και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, ύστερα από σχετική άδεια που τους έδωσε ο αυτοκράτορας Ονώριος. Οι βίαιες προσπάθειες του Γκούντερ να επεκτείνει το βασίλειο του προς τα δυτικά τον έφερε σε σύγκρουση 30 χρόνια αργότερα με την Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (436). Ο Ρωμαίος στρατηγός Φλάβιος Αέτιος με Ούννους μισθοφόρους συνέτριψε ένα στρατιωτικό σώμα Βουργουνδών, οι Ούννοι κατόπιν κατέστρεψαν την πρώτη τους πρωτεύουσα Βορμς.

Δημιουργία του βασιλείου των Βουργουνδών
----------------------------------------

Οι περισσότεροι από τους Βουργουνδούς που επέζησαν, υποτάχθηκαν στους Ρωμαίους και τους υπηρέτησαν με τον νέο τους βασιλιά Γκουντέριχο ως μισθοφόροι. Ο Φλάβιος Αέτιος τους εγκατέστησε σαν Φοιδεράτους στην δυτική Ελβετία και στην περιοχή που έμεινε γνωστή αργότερα σαν Σαβοΐα: ο στόχος ήταν να γίνουν μία ζώνη προστασίας απέναντι στους Αλαμαννούς. Με την εγκατάσταση αυτή ιδρύθηκε το Βασίλειο των Βουργουνδών με πρωτεύουσα την Γενεύη. Ο Γκουντέριχος συμμάχησε με τον Φλάβιο Αέτιο στην Μάχη των Εθνών εναντίον του Αττίλα (451). Αργότερα κατέστειλε μία εξέγερση στην Λυών και κατέλαβε την πόλη (457) παραβιάζοντας την συνθήκη που είχε κάνει με τους Ρωμαίους. Ο αυτοκράτορας Μαϊοριανός έστειλε τον Γκουντέριχο στην εξορία, αλλά μετά την δολοφονία του Μαϊοριανού (461) ξεκίνησε ξανά την επεκτατική του πολιτική. Ο Γκουντέριχος εγκατέστησε την νέα του πρωτεύουσα στην Λυών και κατέλαβε τις γύρω περιοχές όπως την Κοιλάδα του Ροδανού.

Διαδοχή
-------

Με τον θάνατο τού Φλάβιου Αέτιου (454) ο Γκουντέριχος νυμφεύτηκε την αδελφή τού Ρικίμερ, τού Γότθου στρατηγού που υπηρετούσε εκείνη την εποχή τους Ρωμαίους. Τον Γουντέριχο διαδέχθηκε μετά το τέλος του ο μικρότερος αδελφός του Χιλπέριχος Α΄ της Βουργουνδίας (473) και εκείνον με την σειρά του (480) οι γιοι του Γκουντέριχου Χιλπέριχος Β΄, Γοδεγίσελος, Γκουντομπάντ και Γκοντομάρ Γ΄.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Prosopography of the Later Roman Empire, Τόμος. 2, σ. 523

Πηγές
-----

* Prosopography of the Later Roman Empire, Τόμος. 2

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΓκούντερ | **Βασιλιάς της Βουργουνδίας**437; – 473 | ΔιάδοχοςΧιλπέριχος Α΄ |
Ο **Γιάννης Χοντρογιάννης** ήταν αγωνιστής της επανάστασης του 1821 από το Μάζι Καλαβρύτων. Εργάζονταν για τον Ασημάκη Ζαΐμη ως σωματοφύλακάς του.

Βιογραφικό
----------

Στις 15 Μαρτίου του 1821, εν αγνοία των αρχηγών της επανάστασης οι οποίοι είχαν ορίσει την έναρξή της για τις 25 Μαρτίου, ο Χοντρογιάννης ζήτησε την άδεια από τον Ζαΐμη για να στήσει ενέδρα στη θέση "Χελωνοσπηλιά" του χωριού Λυκούρια Καλαβρύτων στον Τούρκο φοροεισπράκτορα Σεϊδή Λαλιώτη και στον Έλληνα τραπεζίτη Ν. Ταμπακόπουλο από τη Βυτίνα που συνοδευόταν από το γραμματικό του Ν. Γιαννακόπουλο και να τους πάρει τα χρήματα που μετέφεραν στην Τρίπολη. Την επόμενη μέρα ο ίδιος μαζί με τα έξι παιδιά του και τον Πετιώτη επιτέθηκαν στην ομάδα των Τούρκων που περίμεναν αλλά δεν μπόρεσαν να βλάψουν τον Σεϊδή που κατάφερε να ξεφύγει μαζί με τον Ταμπακόπουλο. Μεταξύ αυτών που συνέλαβαν βρισκόταν μόνο ο Γιαννακόπουλος από τον οποίον πήραν κάποια χρήματα καθώς και ότι ανήκε στον Ταμπακόπουλο και τα παρέδωσαν στον Ζαΐμη. Τα χρήματα αυτά δόθηκαν αποδεδειγμένα στον αγώνα.

Αυτή η ενέργεια του Χοντρογιάννη και των παιδιών του ήταν η αφορμή που περίμεναν όλοι. Εκείνες τις ημέρες κυκλοφόρησαν διογκωμένες πληροφορίες μεταξύ των Τούρκων οι οποίοι νόμισαν ότι άρχισε η επανάσταση και άρχισαν να κλείνονται στα κάστρα της Πάτρας, του Αιγίου και των Καλαβρύτων. Την ίδια ώρα βλέποντάς τους Τούρκους, οι Έλληνες άρχισαν τις δικές του επαναστατικές ενέργειες νωρίτερα από ότι είχε προγραμματιστεί παρακινούμενοι από ένα τυχαίο γεγονός.

Μετά την επανάσταση, ο Γιαννακόπουλος έκανε αγωγή στον Χοντρογιάννη ζητώντας του αποζημίωση ως θύμα ληστείας. Το δικαστήριο τον δικαίωσε και, παρόλο που τα χρήματα είχαν δοθεί στους αρχηγούς του αγώνα και τα διαχειρίστηκαν αυτοί, κατάσχεσε όλη την περιουσία του. Μάλιστα τον καταδίκασε για ληστεία και φυλακίστηκε στο Μπούρτζι Ναυπλίου αν και την ίδια ώρα το δικαστήριο του αναγνώριζε την προσφορά του στον αγώνα.

Τα παιδιά του Χοντρογιάννη μετά την καταδίκη του πατέρα τους και την απόφαση για δήμευση της περιουσίας τους βγήκαν στη παρανομία για να ζήσουν. Παρά τις συνεχείς εκκλήσεις για χάρη και αμνηστία το κράτος τα συνέλαβε και εκτέλεσε και τα έξι μετά από δόλο. Τον Πετιώτη δεν τον κυνήγησαν ούτε του έκαναν αγωγή παρόλο που ήταν συμμέτοχος.

Πηγές
-----

* *Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης*, Τόμος Α΄, Σπυρίδων Τρικούπη, Εκδόσεις Νέα Σύνορα - Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα 1993, SET ISBN 9602363703, Σελίδες 78, 79
* *Πελοποννήσιοι αγωνιστές του 1821, Νικηταρά απομνημονεύματα*, Φωτάκου, εκδόσεις Βεργίνα, Αθήνα 1996, σελίδα 29.
* *Φωτάκου απομνημονεύματα*, εκδόσεις Βεργίνα, 1996
Ο **Γιάννης Σγουρός** (γενν. στη Θεσσαλονίκη, 1952) είναι Έλληνας πολιτικός, αθλητής και προπονητής της καλαθοσφαίρισης. Είναι παντρεμένος με τη Φανή Σγουρού και έχουν τρία παιδιά.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

### Πρώτα χρόνια και αθλητική σταδιοδρομία

Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1953. Από το 1964, ξεκίνησε να αγωνίζεται στην ομάδα καλαθοσφαίρισης του Έσπερου Θεσσαλονίκης. Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1970, μεταβαίνει στην Αθήνα, όπου προσλαμβάνεται αρχικά ως κλητήρας στον τραπεζικό ομίλο της Alpha Τράπεζα Πίστεως, όπου στην συνέχεια αναδεικνύεται ως ανώτερο στέλεχος της τράπεζας. Παράλληλα, υπήρξε αθλητής της ομάδας καλαθοσφαίρισης από το 1971 έως το 1980 στο Μίλωνα Νέας Σμύρνης που αγωνιζόταν στην Α2 Εθνική κατηγορία, ενώ από το 1972 ως το 1981 υπήρξε προπονητής των παιδικών και εφηβικών τμημάτων και έπειτα την αγωνιστική περίοδο 1971 με 1971, προπονητής της ομάδας καλαθοσφαίρισης των ανδρών. Τον επόμενο χρόνο, ανέλαβε την προεδρία του αθλητικού συλλόγου, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 1996. Από 1984 έως το 1996, υπήρξε παράλληλα πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών (ΕΟΑΒ). Το 1987, υπήρξε πρώτος αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών, ενώ τον επόμενο χρόνο ανέλαβε την αντίστοιχη θέση στην Διεθνή Ομοσπονδία.

### Πολιτική σταδιοδρομία

Η ενεργή ενασχόλησή του με τον αθλητισμό, σταματά όταν αναλαμβάνει από τις 23 Οκτωβρίου 1996 γενικός γραμματέας Αθλητισμού του υπουργείου Πολιτισμού. Παράλληλα με την θέση του παράγοντα στις ομοσπονδίες άρσης βαρών σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο, συμμετείχε στην επιτροπή διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων από το 1996 έως το 1997, υπήρξε ταυτόχρονα μέλος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής από το 1996, και έπειτα μέλος της οργανωτικής επιτροπής από το 1998 έως το 2001. Στην θέση του γενικού γραμματέα Αθλητισμού παρέμεινε έως το 2001. Το 2002, εκλέγεται στις αυτοδιοικητικές εκλογές νομάρχης Αθηνών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι την κατάργηση της νομαρχίας με την εφαρμογή της αυτοδιοικητικής μεταρρύθμισης του σχεδίου Καλλικράτης το 2010. Το 2009, ανακηρύχθηκε ισόβιος γενικός γραμματέας της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010, υπήρξε υποψήφιος περιφερειάρχης της Αττικής με τη στήριξη του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑΣΟΚ) με το οποίο και εκλέχθηκε ως ο πρώτος αιρετός περιφερειάρχης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Άγγελος Αθανασόπουλος (14 Νοεμβρίου 1999). *Γιάννης Σγουρός: Ποιοι κίνδυνοι απειλούν τους Ολυμπιακούς της Αθήνας και πώς θα εξασφαλισθεί η επιτυχία τους. Σε ποιους τομείς πρέπει να βελτιωθεί το έργο της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού*. Το Βήμα.. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2013.

Πηγές
-----

* Ιστοσ. Περιφέρειας Αττικής, Βιογραφικό Περιφερειάρχη, Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2013
* Ιστοσ. ΠΑΣΟΚ, Βιογραφικό Σημείωμα του Γιάννη Σγουρού (Αρχείο)[*νεκρός σύνδεσμος*], Δημοσιεύτηκε 13 Οκτωβρίου 2010, Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2013
Ο **Γιάννης Πλαπούτας** (13 Σεπτεμβρίου 1913- 11 Μαΐου 1996) ήταν Έλληνας συνδικαλιστής, αγωνιστής της Αντίστασης και πολιτικός. Ήταν πολιτευτής με την ΕΔΑ.

Ξεκίνησε τη συνδικαλιστική του δράση τη δεκαετία του 1930, από το χώρο των μυλεργατών στην Πάτρα. Για τη δράση του υπέστη φυλακίσεις και διώξεις. Το 1946 ήταν αντιπρόσωπος στο συνέδριο της ΓΣΕΕ.

Εξελέγη μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της ΕΔΑ. Το 1958 εξελέγη βουλευτής στην Αχαΐα με την ΕΔΑ, ωστόσο με δικαστική απόφαση στερήθηκε τη βουλευτική του ιδιότητα, τον Ιούνιο του 1958.

Στη διάρκεια της χούντας, έζησε εξόριστος στο Παρθένι Λέρου. Αργότερα ανέπτυξε αντιδικτατορική δράση, μέσω της εφημερίδας "Φωνή των Εργαζόμενων" και της Ενιαίας Συνδικαλιστικής Αντιδικτατορικής Κίνησης (ΕΣΑΚ). Το 1974 κατήλθε υποψήφιος στις εκλογές στην Αχαΐα με την "Ενωμένη Αριστερά", αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί, συγκεντρώνοντας 5.383 ψήφους.

Πέθανε το 1996 και κηδεύτηκε στις 15 Μαΐου από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Πηγές
-----

* Άρθρο στην εφημερίδα "Ριζοσπάστης" για το θάνατό του, 12 Μαΐου 1996.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ΕΚΛΟΓΕΣ 1974 - ΟΙ 1.438 ΠΟΛΙΤΕΥΤΕΣ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 13 Απριλίου 2013.
2. ↑  Κοινωνικά, Καθημερινή, 15 Μαΐου 1996, σελ. 14.
Ο **Γιάννης Ρουσινέλης** (1930, Κολωνός, Αθήνα - 23 Φεβρουαρίου 2015, Αιγάλεω) ήταν Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης, ζωγράφος, τραγουδιστής και συνθέτης.

Με καταγωγή από τη Μύκονο, έζησε από 7 ετών μέχρι και το θάνατό του στο Αιγάλεω, όπου και ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία. Το 1956 εντάχθηκε στη χορωδία και την ορχήστρα του Δήμου Αιγάλεω και το 1960 εισήλθε στο μουσικό στερέωμα, ως οργανοπαίκτης (κιθάρα) και ερμηνευτής ("*Όμορφη Αθήνα*", "*Να τι θα πει Ελλάδα*", "*Το παλιό το ταβερνάκι*", "*Παλιά Λατέρνα*" κλπ) σε μεγάλα κέντρα της εποχής, όπως τα "*Φλοίσβος*", "*Μύθος*", "*Ερωτρόκριτος*" κ.α. Έχει συνεργασθεί με τους συνθέτες Γ. Μουζάκη, Γ. Ζαμπέτα, *Τόλη Χάρμα*, *Χάρη Λεμονόπουλο*, *Κορώνη-Φίλανδρο* κ.α. ενώ υπήρξε και μέλος του "*Τρίο Κιτάρα*".

Δική του είναι η σύνθεση του τραγουδιού "*Ύμνος για το Σίτυ*" (2003) (αναφερόμενο στην ιστορία της ποδοσφαιρικής ομάδας του Αιγάλεω Α.Ο.), σε στίχους Γ. Αθανασούλα και ενορχήστρωση Βασίλη Ιωάννου.

Είχε δημιουργήσει ζωγραφικά έργα που εντάσσονται στο είδος του εξπρεσιονισμού, έχει θητεύσει δίπλα στον Γιώργο Βακιρτζή και πίνακές του έχουν εκτεθεί σε αίθουσες Τέχνης ("*Εκλογή*", "*Αντήνωρ*" κλπ). Έργα του βρίσκονται επίσης στο Μουσείο Βορρέ και στο *Μουσείο Χατζησάββα*. Έχει σχεδιάσει γιγαντοαφίσες για ταινίες του ελληνικού σινεμά, ενώ υπήρξε συνεργάτης γνωστών σκηνογράφων, όπως ο Γιώργος Ανεμογιάννης.

Πηγές
-----

* Εύη Ρουσουνέλη, βιβλίο *Γιάννης Ρουσινέλης, 70 χρόνια δημιουργίας*, βιογραφικό του καλλιτέχνη, σελ. 3 - 9 (Αθήνα, Δεκέμβριος, 2012)
* Εφημερίδα "*Η Πόλη μας*", φύλλο 304, Τετάρτη 30 Ιανουαρίου 2013.
* Παναγιώτης Χατζηαντώνογλου, *Γιάννης Ρουσινέλης, ένας γνήσιος λαϊκός καλλιτέχνης* (σε βιβλιαράκι, Αθήνα, 2013, ανάτυπο του αφιερώματος της 30ης Ιανουαρίου 2013 από την εφημερίδα "ΑΙΓΑΛΕΩ Η Πόλη μας").

Παραπομπές
----------

1. ↑  «"Έφυγε ο Γιάννης Ρουσινέλης"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2016.
2. ↑  Youtube: "Αιγάλεω City, σ'αγαπώ"
3. ↑  «Αναδρομική έκθεση ζωγραφικής 1980-2007 της Κρυσταλλίας Σαντά» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2014.
4. ↑  «Έργο (λάδι σε καμβά) του Γ. Ρουσινέλη» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 26 Σεπτεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 2014.
5. ↑  Έκθεση ζωγραφικής και γλυπτικής 55 καλλιτεχνών στο Ψ.Ν.Α "Δρομoκαΐτειο"