recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η κόμισσα **Άννα Κάρλοβνα Βορόντσοβα,** το γένος Σκαυρόνσκαγια, 2/18 Δεκεμβρίου 1722 - 31 Δεκεμβρίου / 11 Ιανουαρίου 1776), ήταν μία Ρωσίδα κυρία επί των τιμών, οικοδέσποινα λογοτεχνικού σαλονιού και ευγενής, εξαδέλφη της αυτοκράτειρας Ελισάβετ της Ρωσίας. Παντρεύτηκε τον Καγκελάριο Κόμη Μιχαήλ Ιλαριόνοβιτς Βόροντσοφ .

Ζωή
---

Ήταν η κόρη του μεγαλύτερου αδελφού της Αικατερίνης Α' της Ρωσίας, του Καρλ Σαμοϊλόβιτς Σκαβρόνσκι και της Μαρίας Ιβάνοβνα και έγινε δεσποινίδα επί των τιμών στην αυλή της ξαδέλφης της, της πριγκίπισσας Ελισάβετ. Η Ελισάβετ ήταν συμπαθούσε πολύ την ξαδέλφη της και στις 31 Ιανουαρίου 1742 - ένα χρόνο μετά την άνοδο της στο θρόνο - την πάντρεψε με τον Μιχαήλ Ιλαριόνοβιτς Βόροντσοφ. Στις 25 Απριλίου, έγινε κυρία επί των τιμών. Η Άννα Κάρλοβνα αγαπούσε τις καλές τέχνες και το σπίτι της το επισκέπτονταν συνεχώς καλλιτέχνες, συγγραφείς, επιστήμονες και κυβερνητικοί. Περιγραφόταν ως όμορφη, ευγενική, γοητευτική και ευέξαπτη.

Η Άννα Κάρλοβνα βρισκόταν συνεχώς κοντά στην αυτοκράτειρα και η Ελισάβετ ήταν συχνά ανεπίσημα στο σπίτι της, όπου συναντιόταν με όλους τους ξένους κατοίκους της ρωσικής αυλής και χάρη στη σύζυγό του, ο Βόροντσοφ, ο Μεγάλος Καγκελάριος, ασκούσε επιρροή στην εξωτερική πολιτική.

Στις 9 Φεβρουαρίου 1760 η Άννα Κάρλοβνα έλαβε το μεγάλο σταυρό του Τάγματος της Αγίας Αικατερίνης. Στις 29 Ιουνίου 1760 η Άννα Κάρλοβνα έγινε επικεφαλής της αυλής της Ελισάβετ.

Κατά τη σύντομη βασιλεία του Πέτρου Γ΄ της Ρωσίας, οι Βορόντσοφ ανήκαν εξ ολοκλήρου στην πλευρά του Αυτοκράτορα και συγκαταλέγονται μεταξύ εκείνων που τον συνόδευσαν στις 28 Ιουνίου 1762 στο Ορανιενμπάουμ στο Κρόνσταντ.

Αφού χήρεψε το 1767, η κόμισσα Άννα Κάρλοβνα δεν έπαιξε ξανά εξέχοντα ρόλο στην αυλή, αν και ο Τσαρέβιτς Παύλος Πετρόβιτς την αποκαλούσε θεία.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Знаменитые россияне 18-19 веков. Биография и портреты. - С.-Петербург .: Лениздат, 1996. - с.31
Κατά την ελληνική μυθολογία, ο **Εύρος** (αρχ. Εὖρος) ήταν θεός του ανέμου, αδελφός του Βορέα, του Ζέφυρου και του Νότου. Δεν πρέπει να συνέχεται με τον ομόηχο πρόσωπο την ελληνικής μυθολογίας Έβρο. Σύμφωνα με ορισμένους ήταν ο θεός του νοτιοανατολικού ανέμου, αλλά σύμφωνα με άλλους του ανατολικού ανέμου. Στον Πύργο των Αέρηδων στην Αθήνα, ο Εύρος καταλαμβάνει τη νοτιοανατολική πλευρά, ενώ οι Απηλιώτες βρίσκονται στα ανατολικά.

Ο Ρωμαίος ομόλογος του Εύρου ήταν ο Βουλτούρνους, σύμφωνα με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο· αλλά για τον Αύλο Γέλλιο ο Βουλτούρνους ήταν ο αντίστοιχος νοτιοανατολικός άνεμος του Ευρόνοτου. Γενικά στους Λατίνους ποιητές το όνομα Εύρος (Eurus) χρησιμοποιείται για τον ανατολικό ή τον νοτιοανατολικό άνεμο, όπως στα ελληνικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Βορέας». *mythotopia.eu*. Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2023.
2. ↑  Lewis and Short, Latin Dictionary.
3. ↑  Pliny the Elder 2.46; cf. Columella 15
4. ↑  Aulus Gellius, 2.22.1.
5. ↑  e.g. Virgil, Aen. 12.730, Horace, Odes 2.16, Ovid, Met. 15.552.
Ό **Αντώνιος Ψαρός** (... - 1822) ήταν Έλληνας αξιωματικός του ρωσικού ναυτικού, σύμβουλος επικρατείας και διπλωμάτης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Μύκονο, όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια και την εφηβεία. Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου, κατατάχθηκε εθελοντικά στον στόλο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Το 1770 διακρίθηκε κατά την κατάληψη του Μυστρά.
Διοικητής του πολεμικού "Ελλάδα", το 1771 κατέπλευσε στο Αιγαίο, και το επόμενο έτος ήταν στον στόλο του στρατηγού Ρίζου στα ανοικτά των ακτών της Συρίας, και έλαβε μέρος στον βομβαρδισμό της Βηρυτού Ανέλαβε τη διοίκηση της φρεγάτας "Μη μ 'αγγίζεις» στη Νάουσα Πάρου.

Προάγεται 31 Δεκέμβρη 1772 στον βαθμό του πλωτάρχη. Τον Φεβρουάριο του 1773 του χορηγήθηκε το παράσημο του Αγίου Γεωργίου 4ου βαθμού (№ 118 στον κατάλογο των κατόχων του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου).
Ο Ψαρός παραιτήθηκε στις 31 του Μάρτη του 1777. Το 1780, είχε επιστρέψει στην υπηρεσία και το 1783 ανέλαβε τη θέση του επιτετραμμένου στο νησί της Μάλτας "επί του Τάγματος της Μάλτας", αφού έλαβε τον βαθμό του πλοιάρχου.

Τον Σεπτέμβρη του 1787 ο Ψαρός προήχθη στον βαθμό του ταξίαρχου. Τον Νοέμβριο του 1787 ήταν επιφορτισμένος για τον εφοδιασμό στην Ιταλία και Σικελία του ρωσικού στόλου στη Μεσόγειο Θάλασσα, λόγο έναρξης του δεύτερου Τουρκικού Πολέμου, στον οποίο συμμετείχε το 1788. Τον Απρίλιο του 1789 προήχθη στον βαθμό του στρατηγού και το 1790 διοικούσε τις ρωσικές ναυτικές δυνάμεις στη Μεσόγειο Θάλασσα και στο Αρχιπέλαγος, αλλά τον Δεκέμβριο η διοίκηση αφαιρέθηκε μετά από εντολή του Ποτέμκιν, ο οποίος έκρινε ότι δεν ήταν κατάλληλος για τη θέση αυτή.
Ό Ψαρός επιστρέφει στο Υπουργείο Εξωτερικών στη θέση του επιτετραμμένου στο Τάγμα της Μάλτας.
Μετά την υπογραφή σύμβασης Ρωσίας -Τάγματος της Μάλτας στις 15 Ιανουαρίου του 1797, ο αυτοκράτορας Παύλος Α΄ της Ρωσίας χορήγησε στον Ψαρό τον Σύμβουλος της Επικρατείας. Στη Μάλτα ο Ψαρός παρέμεινε μέχρι τη γαλλική κατοχή του νησιού τον Ιούλιο του 1797. Πέθανε το 1822.

Πηγές
-----

* Δημήτρη Φωτιάδη, Ιστορία του 21, ΜΕΛΙΣΣΑ, 1971, τομ.Α, σελ.115
* *Волков С. В.* Генералитет Российской империи. Энциклопедический словарь генералов и адмиралов от Петра I до Николая II. Том II. Л—Я. М. 2009
* *Лурье В. М.* Морской биографический словарь. Деятели Российского флота XVIII века. СПб. 2005
* Источник/РБСПбк
* *Степанов В. С. Григорович П. И.* В память столетнего юбилея императорского Военного ордена Святого великомученика и Победоносца Георгия. (1769—1869). СПб. 1869
Ο **Ανιοουούφκα** (πολωνικά: Aniołówka) είναι ποταμός στο Λοτζ της Πολωνίας, ο οποίος είναι αριστερός παραπόταμος του ποταμού Σοκοουούφκα. Οι περιοχές πηγής του ήταν στην περιοχή του χωριού Τεοφίλουφ (Teofilów), βόρεια της Οδού Αλεξαντρόφσκα (Aleksandrowska).

Σήμερα, ο Ανιοουούφκα ξεκινά με τις εξόδους των υπαρχόντων καναλιών βρόχινου νερού στη δυτική πλευρά της οδού Στσετσίνσκα (Szczecińska), που εξυπηρετούν τη βιομηχανική περιοχή Τεοφίλουφ, κάτω από την οδό Κονόπνα (Konopna). Μετά από περίπου 2 χλμ. βορειοδυτικά, ο Ανιοουούφκα δέχεται έναν παραπόταμο, τον Ζίμνα Βόντα, από τα αριστερά και στρίβει απότομα προς τα βόρεια. Λόγω του γεγονότος ότι ο ποταμός Ζίμνα Βόντα είναι μεγαλύτερος από τον ποταμό Ανιοουούφκα, ορισμένοι ειδικοί των ποταμών του Λοτζ προτείνουν ότι είναι ο ποταμός Ανιοουούφκα που ρέει στον Ζίμνα Βόντα. Αφού ρέει άλλο ένα χιλιόμετρο, ο ποταμός χύνεται στον Σοκοουούφκα κάτω από την οδό Σοκοουούφκα, δίπλα στο πρώην χωριό Χούτα Ανιόουουφ (Huta Aniołów), από το οποίο πήρε το όνομά του.

Επί του παρόντος, πρόκειται για μια τεχνητά διαμορφωμένη τραπεζοειδή τάφρο, μήκους 3 χιλιομέτρων, που εκτείνεται κατά μήκος του ίχνους ενός φυσικού καναλιού.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ποταμών της Πολωνίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 31  Οκτωβρίου 2018.
2. ↑  Bonisławski, Ryszard (2008). «Rzeki Aniołówka i Zimna Woda». *Z biegiem łódzkich rzek* (UM Łodzi).
Ο **Βιλαίν ντ'Ωλναί** ή **ντ'Ωνουά** (*Villain d'Aulnay/d'Aunoy*, ... - 1269) ήταν Γάλλος ιππότης από το Ωλναί-Λ'Έτρ της Καμπανίας που έγινε στρατάρχης της Λατινικής Αυτοκρατορίας και πρώτος βαρώνος της Αρκαδίας στο πριγκιπάτο της Αχαΐας. Στην ελληνική εκδοχή του *Χρονικού του Μορέως* αναφέρεται ως Βηλὲς ντὲ Ἀνόε, μορφή που πέρασε και σε άλλες εκδοχές του Χρονικού ως Anoé, Annoée ή Anoée.

Βιογραφία
---------

Ο Βιλαίν ήταν μάλλον γιος του Ουντάρ ντ'Ωλναί (Oudard d'Aulnay), ενός Γάλλου ευγενή της Καμπανίας ο οποίος το 1206 διαδέχτηκε τον Γοδεφρείδο Βιλλεαρδουίνο ως μαρεσάλος της Καμπανίας, μετά την αναχώρηση του τελευταίου για την Δ΄ Σταυροφορία. Ο J. Longon θεωρεί πιθανό η μητέρα του Ουντάρ, Αντελίν, να ήταν αδερφή του Γοδεφρείδου. Ο Ουντάρ είχε τρεις γιους, τους Εράρδο, Γοδεφρείδο και Βιλαίν. Οι δυο πρώτοι παρέμειναν στην Καμπανία, ενώ ο Βιλαίν αναζήτησε την τύχη του στη λατινική Ανατολή.

Ο Βιλαίν εμφανίζεται στη Λατινική Αυτοκρατορία το 1229, όταν, μαζί με τον Πονς ντε Λυόν, του ανατέθηκε από τους ευγενείς της Αυτοκρατορίας να προσφέρει την κηδεμονία του ανήλικου αυτοκράτορα Βαλδουίνου Β΄ στον Ιωάννη του Μπριέν. Το 1238, εμφανίζεται ήδη ως κάτοχος της θέσης του μαρεσάλου της Λατινικής Αυτοκρατορίας, στην συμφωνία υποθήκης του ακάνθινου στεφανιού του Χριστού στον Βενετό Νίκολα Κιρίνι (Nicolas Quirini) έναντι 13.134 χρυσών υπέρπυρων. Το 1243, του ανατέθηκε πιθανόν μια αποστολή στη Βασίλισσα της Γαλλίας, Μπλανς της Καστίλλης εκ μέρους του Βαλδουίνου.

Φαίνεται ότι ο Βιλαίν ανελάμβανε συχνά αποστολές στη Γαλλία, και έτσι το Φεβρουάριο του 1249, ο Πρίγκηπας της Αχαΐας Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος, ξάδερφος του Βιλαίν, του παραχώρησε με γράμμα του στον Θεοβάλδο Δ΄ (Thibaud IV), Κόμη της Καμπανίας, τα έσοδα όλων των κτημάτων της οικογένειας των Βιλλαρδουίνων στην Καμπανία. Το 1261, με την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους Βυζαντινούς, ο Βιλαίν, όπως και αρκετοί άλλοι αξιωματούχοι της πρώην Λατινικής Αυτοκρατορίας, κατέφυγε στο Μοριά. Εκεί ο Γουλιέλμος Β΄ συνέστησε μια νέα βαρωνία για τον ξάδερφό του, τη Βαρωνία της Αρκαδίας, από εδάφη που πριν ανήκαν στις πριγκιπικές κτήσεις. Ο Βιλαίν πέθανε το 1269, και τον διαδέχτηκαν οι δυο γιοί του, Εράρδος Α΄ (Erard) και Γοδεφρείδος (Geoffroi).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Antoine Bon, *La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d’Achaïe*, σελ. 128, σημείωση 2, Παρίσι: De Boccard (1969)
3. ↑  Longnon (1939), σ. 15, 43-44
4. 1 2 3 4 5  Longon (1939), σ. 44
5. ↑  de Mély (1904), σ. 269
6. ↑  Longon (1939), σ. 12, 34, 44
7. ↑  Bon (1969), σ. 104, 412–413
8. ↑  Bon (1969), σ. 157, 413

Πηγές
-----

* Longnon, Jean (1939). *Recherches sur la vie de Geoffroy de Villehardouin: suivies du catalogue des actes des Villehardouins* (στα Γαλλικά). H. et É. Champion.
* de Mély, Fernand (1904). Riant, Paul Édouard Didier, επιμ. *Exuviæ sacræ constantinopolitanæ. Fasciculus documentorum minorum, ad byzantina lipsana in occidentem sæculo xiii translata. spectantium, & historiam quarti belli sacri imperii: gallo-græci illustrantium* (στα Γαλλικά). **3**. Παρίσι: E. Leroux.
Οι **Χασεμίτες** (αραβικά: الهاشميون, ρωμανικά: al-Hāshimiyyūn), επίσης **Οίκος του Χασίμ**, είναι η βασιλική οικογένεια της Ιορδανίας, την οποία κυβερνούν από το 1921 και ήταν η βασιλική οικογένεια των βασιλείων της Χετζάζ (1916–1925), της Συρίας (1920) και το Ιράκ (1921–1958). 

Η οικογένεια κυβέρνησε την πόλη της Μέκκας συνεχώς από τον 10ο αιώνα, συχνά ως υποτελείς εξωτερικών δυνάμεων, και έλαβε τους θρόνους της Χετζάζ, της Συρίας, του Ιράκ και της Ιορδανίας μετά τη συμμαχία τους στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τη Βρετανική Αυτοκρατορία; αυτή η ρύθμιση έγινε γνωστή ως «λύση του Σαρίφιαν».

Η σημερινή δυναστεία ιδρύθηκε από τον Σαρίφη Χουσεΐν μπιν Αλή, ο οποίος διορίστηκε Σαρίφης και Εμίρης της Μέκκας από τον Οθωμανό σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ το 1908 και στη συνέχεια το 1916 —μετά τη σύναψη μυστικής συμφωνίας με τη Βρετανική Αυτοκρατορία— ανακηρύχθηκε βασιλιάς των αραβικών χωρών. (αλλά αναγνωρίστηκε μόνο ως Βασιλιάς της Χετζάζ) μετά την έναρξη της Αραβικής Εξέγερσης κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. 

Οι γιοι του Αμπντάλα και Φαϊζάλ ανέλαβαν τους θρόνους της Ιορδανίας και του Ιράκ το 1921 και ο πρώτος του γιος Αλή τον διαδέχθηκε στη Χετζάζ το 1924. Ο Αμπντάλα δολοφονήθηκε το 1951, αλλά οι απόγονοί του συνεχίζουν να κυβερνούν την Ιορδανία σήμερα. Οι άλλοι δύο κλάδοι της δυναστείας δεν επέζησαν. Ο Αλή εκδιώχθηκε από τον Ιμπν Σαούντ αφού οι Βρετανοί απέσυραν την υποστήριξή τους από τον Χουσεΐν το 1924–1925 και ο εγγονός του Φαϊζάλ, Φαϊζάλ Β΄, εκτελέστηκε στο πραξικόπημα του Ιράκ του 1958.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The Hashemites». *King Abdullah II Official Website*. Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2019.
2. ↑  Curatola, Giovanni (2007). *The Art and Architecture of Mesopotamia*. Abbeville Press. ISBN 978-0-7892-0921-4.
3. ↑  «Shiʿites in Arabia». *Encyclopædia Iranica*. Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2019. The Zaydi denomination of the (Ḥasanid) Sharifian rulers of Mecca and the Imāmi-Shiʿi leanings of the (Ḥosaynid) emirs of Medina were well known to medieval Sunni and Shiʿi observers. This situation gradually changed under Mamluk rule (for the development over several centuries, up to the end of the Mamluk period, see articles by Mortel mentioned in the bibliography below). A number of Shiʿite and Sunnite sources hint at (alleged or real) sympathy for the Shiʿa among the Hāshemite (officially Sunni) families of the Ḥejāz, or at least some of their members
Ο **Βασίλης Σουρλής** (Κύθνος, 16 Νοεμβρίου 2002) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται ως μέσος στον Αστέρα Τρίπολης.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους
-------------------------

**Ολυμπιακός**

Ο Σουρλής ξεκίνησε την ποδοσφαιρική σταδιοδρομία του στην ακαδημία νέων του Ολυμπιακού και αργότερα έγινε επαγγελματίας παίκτης του Ολυμπιακού το 2019, αφού υπέγραψε το πρώτο του συμβόλαιο με τον σύλλογο. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση για την ομάδα σε έναν αγώνα εναντίον του ΟΦΗ στα πλέι οφ της σεζόν 2019-20, όπου μπήκε ως αλλαγή στη θέση Μαξιμιλιάνο Λοβέρα. Η επόμενη επίσημη εμφάνισή του με τον σύλλογο ήρθε την επόμενη σεζόν κόντρα στον Παναιτωλικό, σε μια νίκη με 3-0 για το Κύπελλο Ελλάδας. Τη σεζόν 2020-21, πραγματοποίησε επιπλέον 3 εμφανίσεις για τον σύλλογο, ενάντια στη Λάρισα, τον Άρη και τον Αστέρα Τρίπολης. Εκείνη τη σεζόν, κέρδισε το πρωτάθλημα Ελλάδας με τον Ολυμπιακό.

Με την ίδρυση του Ολυμπιακού Β, ο Βασίλης Σουρλής καθιερώθηκε εκεί. Την σεζόν 2021-2022, ο νεαρός χαφ μέτρησε 31 συμμετοχές και 4 τέρματα, με την β' ομάδα των "ερυθρόλευκων". 

**Φορτούνα Σίταρντ (δανεισμός)**

Για την σεζόν 2022-2023, αγωνίστηκε ως δανεικός στην Φορτούνα Σίταρντ. 

**Αστέρας Τρίπολης**

Το 2023, υπέγραψε στον Αστέρα Τρίπολης.

Εθνική ομάδα
------------

Ο Σουρλής έχει αγωνιστεί με τις «μικρές» εθνικές Ελλάδας Κ16, Κ17, Κ19 και Κ21.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) Προφίλ Βασίλης Σουρλής στο Soccerway
2. ↑  «National team career». *transfermarkt.com*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ στο Transfermarkt.com

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αστέρας Τρίπολης – τρέχουσα σύνθεση 2023-24 |
| --- |
|  |
|  | 
* 1 Παπαδόπουλος
* 2 Γκαρθία
* 3 Χουχούμης
* 6 Βαλιέντε
* 7 Μπαρτολό
* 8 Μουνάφο (c)
* 9 Μιριτέλο
* 10 Βίκο
* 11 Ρέγκις
* 12 Καρμονά
* 13 Καπίγια
* 14 Μάντζης
* 18 Ατιένθα
* 19 Καστάνιο
* 20 Καλτσάς
* 21 Σουρλής
* 24 Ντιαρά
* 29 Άλβαρες
* 30 Γκρόζντανιτς
* 40 Σίτο
* 41 Εμπό
* 45 Χριστόπουλος Γ.
* 64 Προύντζος
* 69 Αλάγκμπε
* 77 Ζουγλής
* 87 Ζουκάνοβιτς
* 97 Κωστέας
* Coach: Ράσταβατς
 |

 |
Μία γιορτή Τις στην Ιερουσαλήμ, 2009
Ο **Χασιδισμός** είναι υποκατηγορία των Υπερορθόδοξων Εβραίων που αναπτύχθηκε στην περιοχή της δυτικής Ουκρανίας κατά τον 18ο αιώνα και εξαπλώθηκε γρήγορα στην υπόλοιπη Ανατολική Ευρώπη. Σήμερα, οι περισσότεροι ακόλουθοι του θρησκευτικού ρεύματος ζουν στο Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Πατέρας της θρησκείας θεωρείται ο Ισραέλ Μπεν Ελιέζερ, γνωστός και ως Μπααλ Σεμ Τοβ, δηλαδή Δάσκαλος του Καλού Ονόματος, του ονόματος του Θεού. Ο **Χασιδισμός** χαρακτηρίζεται από τον θρησκευτικό και κοινωνικό συντηρητισμό αλλά και την κοινωνική απομόνωση. Τα μέλη του ακολουθούν πιστά το δόγμα και του Ορθόδοξου Ιουδαϊσμού αλλά και τις παραδόσεις των Εβραίων της Ανατολικής Ευρώπης, εκ των οποίων αρκετές πλέον συσχετίζονται σχεδόν αποκλειστικά με τους **Χασιδιστές**.

Οι ιδέες του Χασιδισμού πηγάζουν αρκετά από την Λουριανική Καμπάλα, μία σχολή της Καμπάλα που έχει πάρει το όνομα της από τον ραβίνο που την ανέπτυξε, Ισάακ Λούρια. Αυτές επικεντρώνονται στην έμφυτη ύπαρξη του Θεού στον κόσμο, την ανάγκη ο πιστός να είναι ένα με τον Θεό, την ευλάβεια στην θρησκευτική άσκηση και την σημασία στην πνευματική διάσταση της καθημερινότητας.

Οι **Χασίμιδες** ή **Χασιμιστές** μιλούν μεταξύ τους Γίντις, ένα κράμα Γερμανικής και Εβραϊκής γλώσσας. Η κοινωνία τους είναι διαχωρισμένη σε ανεξάρτητες σέκτες γνωστές και ως δυναστείες. Κάθε δυναστεία έχει και τον ηγέτη του, τον λεγόμενο Ρέμπε. Σεβασμός και υποταγή στον Ρέμπε είναι μεγάλης σημασίας καθώς αυτός θεωρείται πνευματική αυθεντία με την οποία ο πιστός πρέπει να έχει κοντινή σχέση για να έρθει πιο κοντά στον Θεό.

Το 2016 υπήρχαν πάνω από 130.000 νοικοκυριά **Χασιδιστών** παγκοσμίως, συγκεντρώνοντας περίπου το 5% του συνολικού Εβραϊκού πληθυσμού.
Η **Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής** είναι η πρώτη χριστιανική εκκλησία της Πεντηκοστής στην Ελλάδα και συνεργάζεται (χαλαρά, καθώς πλέον είναι αυτοκέφαλη) με την παγκόσμια εκκλησία των Συνάξεων του Θεού. Είναι το βασικότερο μέλος της Συνόδου Αποστολικών Εκκλησιών Πεντηκοστής Ελλάδας, ενώ συμμετέχει και στον Πανελλήνιο Ευαγγελικό Σύνδεσμο.

Ο Δημήτρης Κατρισιώσης ήταν ο πρώτος Έλληνας κήρυκας της Πεντηκοστής στην Ελλάδα μαζί με τον Ιωάννη Τσέλλο  (1924) που δραστηριοποιήθηκαν στην περιοχή του χωριού τους (Βάγια Θηβών), στη Βόρεια, Κεντρική, και Νότια Ελλάδα. Καρπός της εργασίας τους ήταν η Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής καθώς και άλλες εκκλησίες, μετέπειτα.

Σήμερα η Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής αριθμεί εκατοντάδες μέλη σε 13 εκκλησίες σε όλη την Ελλάδα. Διοικείται από Διοικητικό Συμβούλιο που εκλέγεται από την Σύνοδο εργατών. Πρόεδρος της συνόδου είναι ο Ηλ. Χατζηελευθερίου.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Αναφέρεται και κάποιος Ιωάννης Τζέλος, ενώ υπάρχει και σαν Γιώργος Τσέλος, ενώ το όνομα Γιώργος Τζέλος μπορεί να είναι παραφθορά του Γιώργος Τσέλλος

1. ↑  Κατά την εκτίμηση του Operation World.
2. ↑  Σύμφωνα με την "Έκδοση Αδελφότητας Εκκλησιών Πεντηκοστής Ελλάδας" (2017)
3. ↑  Η ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
4. ↑  archive-gr.com » GR » P » PENTECOST.GR[*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια
6. ↑  «Πρωτοπόροι της Ευαγγελικής Αλήθειας στην Ελλάδα κατά τον 19ο αιώνα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2017.
7. ↑  «pentecost.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Αυγούστου 2015.

Σύνδεσμοι
---------

* Επίσημη σελίδα
Ο **Χάο Χαϊντόνγκ** (απλοποιημένα κινέζικα :郝海东, παραδοσιακά κινέζικα :郝海東, πινγίν : Hǎo Hǎidōng , γεννήθηκε 9 Μαΐου 1970) είναι Κινέζος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Κίνας.

Καριέρα
-------

Ξεκίνησε την καριέρα του στη Μπαγί, όπου έπαιζε επίσης όταν ήταν νέος. Επωφελήθηκε από την αυξανόμενη επαγγελματοποίηση του κινεζικού ποδοσφαίρου και ήταν σε θέση να βελτιώνει συνεχώς τις δεξιότητές του. Λόγω των καλών του εμφανίσεων, μεταγράφηκε στους τότε πρωταθλητές της Νταλιάν Σιντέ, μετά τη σεζόν του 1996. Με το σύλλογο κέρδισε πολλούς τίτλους και διακρίσεις, συμπεριλαμβανομένου του κινεζικού πρωταθλήματος πέντε φορές, του Σούπερ Κυπέλλου Κίνας και του Κυπέλλου Κίνας. Σε προσωπικό επίπεδο αναδείχθηκε τρεις φορές πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος. Μάλιστα λειτούργησε εκεί για ένα διάστημα ως παίκτης-προπονητής, πριν από τη μεταγραφή του στην Αγγλία τον Ιανουάριο του 2005.

Σε ηλικία 34 ετών, μεταγράφηκε στην Αγγλία, και στη Σέφιλντ Γιουνάιτεντ, για το συμβολικό ποσό της μίας λίρας στερλίνας. Ωστόσο, δεν έπαιξε σχεδόν καθόλου στην Αγγλία (μόνο ένας αγώνας Κυπέλλου Αγγλίας το χρόνο μετά την άφιξή του), κυρίως λόγω πολλών τραυματισμών και σταμάτησε την καριέρα του αμέσως μετά. Έγινε στη συνέχεια γενικός διευθυντής και στη συνέχεια αρχηγός ενός κινεζικού συλλόγου τρίτης κατηγορίας.

Ο Χάο διακρίνονταν για την εξαιρετική του ηρεμία μπροστά στο τέρμα και για το ένστικτό του ως σκόρερ. 
Επιλέχθηκε για την εθνική ομάδα από το 1992 έως το 2004, σημείωσε ρεκόρ με 41 γκολ σε 106 επιλογές και κυρίως οδήγησε τους συμπατριώτες του στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 την μοναδική παρουσία στην κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση. Έχει συμπεριληφθεί στους θρύλους της IFFHS.

Τίτλοι και διακρίσεις
---------------------

**Μπαγί ΦΤ**

* Κινεζικό Πρωτάθλημα : 1986
* Κύπελλο Κίνας : 1990

**Νταλιάν Σιντέ ΦΚ**

* Κινέζικο Πρωτάθλημα (5) : 1997, 1998, 2000, 2001, 2002
* Κύπελλο Κίνας : 2001
* Σούπερ Κύπελλο Κίνας (3) : 1996, 2000, 2002

**Ατομικές διακρίσεις**

* Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς της Κινεζικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας : 1998
* Κορυφαίος σκόρερ της κινέζικου πρωταθλήματος (3) : 1997, 1998, 2001
* IFFHS Legends

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «IFFHS Legends : Hao Haidong». Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2022.
2. ↑  «International Goals: Players with 30 or More Goals». Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2022.
3. ↑  «Haidong Hao 郝海东 (Player)». Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2022.
4. ↑  «Veteran Hao Haidong to join Blades for a quid». Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2022.
5. ↑  «FA Cup 2005/2006 » 3. Round » Sheffield United - Colchester United 1:2». Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2022.
6. ↑  «Hao Haidong: China Greatest Striker Now Removed From History». Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2022.
7. ↑  «Hao Haidong - Century of International Appearances». Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2022.
8. ↑  «Chinese legend Hao Haidong 'ex-communicated' after attack on Communist Party». Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2022.
Ο **Άλφρεντ Λάμπε** (πολωνικά: Alfred Lampe) (14 Μαΐου 1900 – 10 Δεκεμβρίου 1943) ήταν Πολωνός κομμουνιστής πολιτικός και θεωρητικός.

Βιογραφία
---------

Ο Λάμπε γεννήθηκε σε εβραϊκή εργατική οικογένεια στη Βαρσοβία. Ήταν μέλος του Ποάλε Ζίον από το 1918 έως το 1921. Το 1921 εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Πολωνίας (ΚΚΠ). Το 1922, στο ιδρυτικό συνέδριο της Κομμουνιστικής Ένωσης Νέων της Πολωνίας, της πτέρυγας νεολαίας του ΚΚΠ, διορίστηκε Γραμματέας της οργάνωσης. Το 1926, εξελέγη επίσης στην Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΠ και το 1929 έγινε μέλος του Πολιτικού Γραφείου.

Το 1932, ο Λάμπε μετακόμισε στη Σοβιετική Ένωση ως εκπρόσωπος του ΚΚΠ στην Κόκκινη Διεθνή των Συνδικάτων Εργασίας στη Μόσχα. Μετά την επιστροφή του στην Πολωνία τον επόμενο χρόνο, συνελήφθη και καταδικάστηκε σε 15 χρόνια φυλάκιση το 1935. Στο ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1939, ο Λάμπε απελευθερώθηκε και κατέφυγε στο Μπιαουίστοκ (μετά τη σοβιετική εισβολή στην Πολωνία, ένα μέρος της σοβιετικής κατεχόμενης ζώνης). Πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του στη Σοβιετική Ένωση. Υπηρέτησε εκεί ως συντάκτης των πολωνόφωνων περιοδικών *Nowe Widnokręgi* («Νέοι Ορίζοντες») και *Wolna Polska* («Ελεύθερη Πολωνία»). Το 1943, μαζί με τη Βάντα Βασιλέφσκα, συνίδρυσε την Ένωση Πολωνών Πατριωτών (ΕΠΠ). Συμμετείχε στο Πρώτο Συνέδριο της οργάνωσης τον Ιούνιο του 1943. Την ίδια χρονιά, ο Λάμπε συμμετείχε επίσης στη δημιουργία της 1ης Μεραρχίας Πεζικού Ταντέους Κοστσιούσκο.

Στη Σοβιετική Ένωση, ο Λάμπε ήταν ιδεολόγος και σχεδιαστής της μελλοντικής Πολωνίας υπό την ηγεσία των κομμουνιστών. Το βιβλίο του *Miejsce Polski w Europie* («Η θέση της Πολωνίας στην Ευρώπη») εκδόθηκε από την ΕΠΠ.

Ο Λάμπε πέθανε από έμφραγμα του μυοκαρδίου στη Μόσχα το Δεκέμβριο του 1943. Μετά τον πόλεμο, οι στάχτες του ενταφιάστηκαν στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι στη Βαρσοβία. Του απονεμήθηκε μετά θάνατον το Τάγμα του Σταυρού του Γκρούνβαλντ, 1ης τάξης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 10910414q.
2. 1 2  psb.14677.1.
3. 1 2  «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Η Μεγάλη Ρωσική Εγκυκλοπαίδεια. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 25  Φεβρουαρίου 2017.
4. 1 2 3  «Lampe Alfred». *Wirtualny Sztetl*. Ανακτήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 2019.
5. ↑  «Lampe Alfred». *Εβραϊκό Ιστορικό Ινστιτούτο*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Αυγούστου 2020. Ανακτήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 2019.
6. ↑  Lucyna Tychowa and Andrzej Romanowski, *Tak, jestem córką Jakuba Bermana* [Ναι, είμαι η κόρη του Γιάκουμπ Μπέρμαν], σελ. 78. UNIVERSITAS, Κρακοβία 2016, (ISBN 97883-242-3013-6).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 121287961
* LCCN: nr89017807
* ISNI: 0000 0000 8013 3348
* GND: 1044573392
* BNF: cb10910414q (data)
* NKC: js2016900095

 |

 |
Ο **Λεύκιος Μόμμιος** (λατινικά: *Lucius Mummius*) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατιωτικός, που έζησε κατά τον 2ο αιώνα π.Χ. Έλαβε το προσωνύμιο *«ο Αχαϊκός»*, επειδή ήταν εκείνος που προσάρτησε το 146 π.Χ. στη ρωμαϊκή επικράτεια μεγάλο μέρος των ελληνικών εδαφών, σχηματίζοντας έτσι την Επαρχία της Αχαΐας.

Ύπατος το 146 π.Χ. ο Μόμμιος ανέλαβε την υποχρέωση να αναλάβει την αρχιστρατηγία του πολέμου στην Πελοπόννησο. Έχοντας επιτύχει εύκολη νίκη απέναντι στο Διαίο, στρατηγό της Αχαϊκής Συμπολιτείας, εισήλθε στην Κόρινθο. Όλοι οι άρρενες πολίτες της πόλης θανατώθηκαν, ενώ οι γυναίκες και τα παιδιά οδηγήθηκαν στη σκλαβιά. Όλα τα αγάλματα, έργα τέχνης και ζωγραφικής κατασχέθηκαν και μεταφέρθηκαν στην πόλη της Ρώμης, ενώ η Κόρινθος έγινε στάχτη. Ωστόσο υπάρχουν τουλάχιστον δύο αρχαίες πηγές που δεν μιλούν για ολοκληρωτική καταστροφή της πόλης.

Η φαινομενικά άσκοπη σκληρότητα που επέδειξε ο Μόμμιος στην Κόρινθο, σε καμιά περίπτωση χαρακτηριστική του συμπεριφορά, εξηγείται από τον Τέοντορ Μόμσεν ως διαταγή της Συγκλήτου, η οποία με τη σειρά της πιεζόταν από την παράταξη των εμπόρων, η οποία επιθυμούσε να εξουδετερώσει έναν σημαντικό ανταγωνιστή. Σύμφωνα με τον Πολύβιο, για την καταστροφή της πόλης, ευθυνόταν η αδυναμία του να αντισταθεί στις πιέσεις των γύρω του.

Την επόμενη περίοδο ο Μόμμιος επέδειξε αξιόλογες διοικητικές ικανότητες, μεγάλη αίσθηση δικαίου και προσωπική ακεραιότητα, η οποία του εξασφάλισε το σεβασμό των κατοίκων της περιοχής. Μάλιστα προσπάθησε σκληρά να μην προσβάλλει το θρησκευτικό τους συναίσθημα. 

Επιστρέφοντας στη Ρώμη, ανταμοίφθηκε με διεξαγωγή θριάμβου. Το 142 π.Χ. εκλέχτηκε Τιμητής με τον Σκιπίωνα Αιμιλιανό τον Αφρικανό, του οποίου η αυστηρότητα ήρθε πολλές φορές σε σύγκρουσε με τη διαλακτικότητα του συνεργάτη του.

Ο Μόμμιος ήταν ο πρώτος *«novus homo»* καταγόμενος από την τάξη των πληβείων που κέρδισε επώνυμο για τις στρατιωτικές του υπηρεσίες. Η αδιαφορία που επέδειξε προς τα έργα τέχνης και η άγνοιά του αναφορικά με την αξία τους φανερώνεται από τη διάσημη ρήση του προς τους ναυτικούς που ανέλαβαν τη μεταφορά των θησαυρών από την Κόρινθο στη Ρώμη: *«Αν τα χάσετε ή τα καταστρέψετε, οφείλετε να τα αντικαταστήσετε»*. Τέλος ανήγειρε ένα θέατρο με βελτιωμένη ακουστική και καθίσματα, σύμφωνα με το ελληνικό μοντέλο, κάνοντας ένα σημαντικό βήμα στον τομέα κατασκευής οικοδομημάτων αναψυχής.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 1495. Ανακτήθηκε στις 29  Ιουνίου 2021.
2. ↑  «Nationalencyklopedin» (σουηδικά) mummius. Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
3. ↑  www.strachan.dk/family/mummius.htm.
4. 1 2  Thomas Robert Shannon Broughton: «The Magistrates of the Roman Republic» (Αγγλικά) Αμερικανική Φιλολογική Εταιρεία. 1951. ISBN-10 0-89130-812-1.
5. ↑  Κικέρων, *«Tusculanæ Disputationes»*, 3.53 ~~ Δίων Κάσσιος, 21

Δείτε ακόμη
-----------

* Αχαΐα (Ρωμαϊκή επαρχία)
* Αρχαία Ρώμη
* Αρχαία Κόρινθος

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 27455638
* GND: 102399921

 |

 |
Ο **Χρήστος Δ. Γερακίνης** (Στενή Ευβοίας, 14 Νοεμβρίου 1893 - 20 Νοεμβρίου 1985) ήταν Έλληνας δοσίλογος, συνεργάτης των Ναζί κατά την γερμανική κατοχή, στρατιωτικός και υπουργός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1893 και ήταν γιος του Δημητρίου Γερακίνη. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου και στο Κέντρο Σπουδών Πεζικού στη Γαλλία. Ξεκίνησε τη στρατιωτική του σταδιοδρομία ως Ανθυπολοχαγός, το 1917. Όταν έγινε η γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, ήταν διοικητής του 90ού Συντάγματος Πεζικού. Με το βαθμό του συνταγματάρχη διετέλεσε υποδιοικητής του Τάγματος Ασφαλείας Χαλκίδας το οποίο μεταξύ άλλων επιθέσεων που πραγματοποίησε στην Εύβοια κατά τη γερμανική κατοχή βασάνισε, βίασε και παλούκωσε Εβραία δασκάλα στο χωριό Στρόπονες. Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας ο Γερακίνης διορίστηκε από την κυβέρνηση Βούλγαρη υποδιοικητής της Σχολής Ευελπίδων, ενώ από το 1945 ως το 1946 ήταν διοικητής της Σχολής Πεζικού. Σύμφωνα με τη *Μαύρη Βίβλο* του ΕΑΜ του 1945, εκκρεμούσαν εις βάρος του πάνω από είκοσι μηνύσεις και δύο εντάλματα σύλληψης. Tο Μάρτιο του 1947 το Ειδικό Δικαστηριο Χαλκίδας απηλλαξε από τις εναντίον τους κατηγορίες κατηγορίες το Γερακίνη και τους ταγματασφαλίτες του Αλιβερίου. Από το 1948 ως το 1950 ανέλαβε διοικητής του ΚΕΜ της 15ης Μεραρχίας.

Μετά την αποστρατεία του το φθινόπωρο του 1952 από την κυβέρνηση Πλαστήρα με το βαθμό του Αντιστράτηγου, πολιτεύτηκε με τον Ελληνικό Συναγερμό με τον οποίο εκλέχθηκε βουλευτής Χαλκίδας το 1952. Στις 11 Απριλίου 1954 διορίστηκε υφυπουργός Συγκοινωνιών στην κυβέρνηση Παπάγου. Παρέμεινε υφυπουργός ως την παραίτησή του, στις 15 Δεκεμβρίου 1954.

Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Βελλή και είχαν 1 γιο και 4 κόρες. Έγραψε το έργο "Στοιχεία Γενικής Τακτικής" (1927). Συνέταξε και επιμελήθηκε επίσης πολλά λήμματα στην Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαίδεια.

Πέθανε το 1985 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 21 Νοεμβρίου (στο αγγελτήριο της κηδείας του αναφέρεται ως επίτιμος Επιθεωρητής Σωμάτων).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ελληνικόν who's who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who 1962, σελ. 88
2. 1 2 3 4  Εγκυκλοπαίδεια Υδρία, τ. 17, σελ. 67.
3. 1 2 3 4  Ο ΙΟΣ (2014-10-25). «Από τους γερμανοτσολιάδες στη χούντα». *Η Εφημερίδα των Συντακτών*.. Ανακτήθηκε στις 2019-08-01.
4. ↑  Κωστόπουλος, Τάσος (2005). *Η αυτολογοκριμένη μνήμη: Τα Τάγματα Ασφαλείας και η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη*. Αθήνα: φιλίστωρ. σελ. 37.
5. ↑  Κωστόπουλος, Τάσος (2005). *Η αυτολογοκριμένη μνήμη: Τα Τάγματα Ασφαλείας και η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη*. Αθήνα: φιλίστωρ. σελίδες 78–80.
6. ↑  «Κυβέρνησις Αλέξανδρου Παπάγου, Από 19.11.1952 Έως 6.10.1952». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2015.
7. ↑  Κοινωνικά, Τα Νέα, 21-11-1985, σελ. 42
Ένα *Ecce Agnus Dei* κατά τη διάρκεια μιας Επίσημης Μεγάλης Τριμελούς Λειτουργίας.
Η **Θεία Ευχαριστία στην Καθολική Εκκλησία** εορτάζεται ως "η πηγή και κορυφή" της χριστιανικής ζωής. Η Θεία Ευχαριστία λαμβάνει χώρα καθημερινά (εκτός από την Μεγάλη Παρασκευή, όταν η λειτουργία γίνεται τη Μεγάλη Πέμπτη) κατά τη διάρκεια της εορτής της Θείας Λειτουργίας, της ευχαριστιακής λειτουργίας. Ο όρος Θεία Ευχαριστία χρησιμοποιείται επίσης για το ψωμί και το κρασί όταν μεταβιβάζονται (η ουσία τους έχει αλλάξει) όπου σύμφωνα με την ρωμαιοκαθολική διδασκαλία περιέχεται το σώμα και το αίμα του Ιησού Χριστού. Επίσης η διδασκαλία της Καθολικής Εκκλησίας αναφέρει ότι «Στο Μυστικό Δείπνο, τη νύχτα που προδόθηκε, ο Σωτήρας μας καθιέρωσε την Ευχαριστιακή θυσία του Σώματος και του Αίματος Του».

Το Ευλογημένο Μυστήριο είναι λατρευτικός όρος που χρησιμοποιείται στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία για να αναφερθεί στο ευχαριστιακό είδος (το Σώμα και το Αίμα του Χριστού).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Catechism of the Catholic Church §1324
2. ↑  Lumen Gentium §11
3. ↑  Presbyterorum Ordinis §5
4. ↑  Catechism of the Catholic Church §1323
5. ↑  CCC §1330 Αρχειοθετήθηκε August 18, 2016, στο Wayback Machine.
Ο **Μάρκος Ιούνιος Σιλανός**, λατιν.: *Marcus Junius Silanus*, (μ.Χ. 14–54) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Mάρκου Ιουνίου Σιλανού Τορκουάτου και της Aιμιλίας Λεπίδας. Η μητέρα του ήταν δισεγγονή του Αυτοκράτορα Αυγούστου. Ως μέλος της αυτοκρατορικής οικογένειας, ο Σιλανός θα μπορούσε επομένως να θεωρηθεί πιθανός υποψήφιος για τη διαδοχή.

Αν και τιμήθηκε με υπατεία από τον Αυτοκράτορα Κλαύδιο το 46,  και υπηρέτησε ως ανθύπατος κυβερνήτης της Ασίας,  ο Σιλανός δεν επέζησε του τέλους αυτού του Αυτοκράτορα. Παρόλο που ο Τάκιτος αθωώνει τον Νέρωνα για το τέλος του Σιλανού, το «πρώτο έγκλημα του νέου princeps», ο ιστορικός ορίζει την Αγριππίνα, μητέρα του Νέρωνα, ως αρχιτέκτονα του φόνου, με το σκεπτικό ότι φοβόταν, ότι ο Σιλανός θα εκδικηθεί το τέλος του αδελφού του, του οποίου ήταν ο δράστης.  Όπως και με τον Κλαύδιο, το δηλητήριο ήταν το μέσο για το τέλος του Σιλανού. Η επιτομή της *Ρωμαϊκής Ιστορίας* του Δίωνα Κάσσιου μας λέει, ότι η Αγριππίνα έστειλε στον Σιλανό το ίδιο δηλητήριο, που είχε δώσει στον εκλιπόντα σύζυγό της.  Ο Τάκιτος μας πληροφορεί, ότι το θανατηφόρο φάρμακο χορηγήθηκε από έναν Ρωμαίο της τάξης των ιππέων, που ονομαζόταν Πόπλιος Κελέριος, με τη βοήθεια ενός απελεύθερου, που ονομαζόταν Έλιος.  Το ζευγάρι διέπραξε το έγκλημα ανοιχτά και η επαρχία της Ασίας τελικά άσκησε δίωξη στον Κελέριο γι' αυτή την πράξη. Επιπλέον, σύμφωνα με τον Τάκιτο, ο Νέρων φρόντισε να καθυστερήσει η δίωξη σε τέτοιο βαθμό, ώστε ο Κελέριος απεβίωσε σε βαθιά γεράματα. 

Ο γιος του Σιλανού, Λούκιος Ιούνιος Σιλανός Τορκουάτος, τον οποίο ο Τάκιτος αποκαλεί μετριοπαθή νεαρό (*modesta iuventa*),  θεωρήθηκε απειλή για παρόμοιους λόγους όπως και ο πατέρας του, και οι πληροφοριοδότες επινόησαν σύντομα μια συνωμοσία, που ενέπλεκε αυτόν και τη θεία του Ιουνία Λεπίδα με κατηγορία για μαγικές τελετές και αιμομιξία.  Όταν εξορίστηκε στο Βάριον, επιτέθηκε από έναν εκατόνταρχο και μερικούς φρουρούς. Ο νεαρός Σιλανός, ωστόσο, δεν άνοιξε τις φλέβες του, όταν τον προσκάλεσαν. Κατέβηκε πολεμώντας με τις γροθιές του και ο Τάκιτος σημειώνει, ότι ο εκατόνταρχος αναγκάστηκε να τον πλήξει με το σπαθί του. Η θανατηφόρα πληγή του, σύμφωνα με τον ιστορικό, ήταν μπροστά.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Cassius Dio, 60.1
2. ↑  Ronald Syme, "Problems about Proconsuls of Asia", *Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik*, 53 (1983), p. 196
3. 1 2  *Annales* 13.1
4. ↑  Dio, 61.6
5. ↑  *Annales* 13.33
6. ↑  *Annales* 16.7
7. ↑  *Annales* 16.10
8. ↑  *Annales* 16.9
Χάρτης της βόρειας Ελλάδας του Άγγλου περιηγητή Ληκ
Η **Δραχμάναγα** (σημερινή ονομασία *«Ράχη»* ή *«Δεκάξι»*) είναι στενά κομβικής σημασίας κατά τα παλαιότερα χρόνια, στην κεντρική Όθρυ του νομού Φθιώτιδας.

Ετυμολογία
----------

Η λέξη Φούρκα είναι λατινική (furca) και σημαίνει δίκρανο στον πληθυντικό δε, σημαίνει στενά (furcae Gaudinae, τα κατά Καύδιον στενά ή πύλες).

Ιστορία
-------

Το στενό που ο Ρωμαίος ιστορικός Λίβιος ανέφερε ως «Κοίλα» ή ορθότερα «Κοίλα της Θεσσαλίας» σε αντιδιαστολή με αυτά της Εύβοιας, στη λαϊκή γλώσσα «Δερβέν Φούρκα». 

Για το στενό αυτό ο Άγγλος περιηγητής του 18ου αιώνα Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ γράφει: 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| « | Ανεβαίνοντας τη ράχη κατά το μήκος του λαιμού που σχηματίσθηκε από μικρό χείμαρρο, φτάνουμε από το Δομοκό μετά από 2 ¾ ωρών πορεία στο Δερβένι, όπου σταθμεύει φρουρά για την προστασία του στενού…μετά από πορεία μιας ώρας και ενός τετάρτου από το πρώτο Δερβένι περνάμε δεύτερο, του οποίου ολόκληρη η κλεισούρα είναι γνωστή με το όνομα Φούρκα και απʼ όπου αρχίζει ο δρόμος που κατεβαίνει στο Ζητούνι (Λαμία). |  » |

Ο Γάλλος περιηγητής Παύλος Λουκάς που πέρασε από δω το 1706, αναφέρει τα στενά αυτά «οδό του όρους Ιωνίτ».

Το όνομα Δραχμάναγα- Δραχμάνακα το απέκτησε επί τουρκοκρατίας από κάποιον Τούρκο αξιωματούχο τον Αμπντούλ Ραχμάν Αγά,που στην ντοπιολαλιά απλοποιήθηκε και έγινε Δραχμάναγα. Επί τουρκοκρατίας έγινε μάχη σε διπλανή περιοχή ονόματι Δερβέν Φούρκα που βρίσκεται στην κορυφή των στενών. Στον ατυχή πόλεμο του 1897 έγιναν στο στενό οι τελευταίες μάχες τον Μάιο του 1897 παρουσία του διαδόχου τότε και μετέπειτα Βασιλέα Κωνσταντίνου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Λιβ. ΧΧΧΙΙ, 4
2. ↑  Λιβ. ΧΧΧΙ, 47
3. ↑  «Στράβων, Γεωγραφικά, Βιβλίο Ι'». *Βικιθήκη*. Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2023.
4. ↑  Leake, περιήγηση στη Βόρεια Ελλάδα τ. Ι , κεφ. 9
5. ↑  «mont dʼIonit Derven», Τόμος Αʼ σελ. 218
6. ↑  «Ο «ατυχής» Ελληνοτουρκικός Πόλεμος (1897) και η μάχη του Δομοκού». Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2021.
**Διόραση** ονομάζουμε την ικανότητα αντίληψης γεγονότων, ατόμων ή αντικειμένων χωρίς τη χρήση καμίας γνωστής αίσθησης. Κάνουμε επίσης λόγο για διορατικότητα, δηλαδή την ικανότητα κάποιου να χρησιμοποιεί διόραση για την επίλυση των προβλημάτων του ή ακόμα και για να τα αποφεύγει πριν ακόμα προκύψουν. Ένας διορατικός άνθρωπος μπορεί να προβλέπει (κυριολεκτικά να βλέπει πριν να συμβούν) επιπλοκές, προβλήματα ή εξελίξεις που δεν διαφαίνονται στην παρούσα στιγμή και να διαμορφώνει αποτελεσματική άμυνα και στρατηγική. Διάφορες ασχολίες όπως π.χ. το σκάκι ή η στρατηγική πολέμου ευνοούνται από την ικανότητα διορατικής σκέψης.

Ετυμολογία
----------

Η ονομασία "Διόραση" προέρχεται από την πρόθεση "διά" και από το ουσιαστικό "όραση". Σημαίνει ετυμολογικά, αυτός που βλέπει μέσα από, διαπερνά, βλέπει με διαφορετικό τρόπο. 



|  |  |
| --- | --- |
|  | *Αυτό το σχετικό με την ψυχολογία λήμμα χρειάζεται επέκταση. Μπορείτε να βοηθήσετε επεκτείνοντάς το*. |
Άνδρες των Αμερικανικών Ειδικών Δυνάμεων το 2001
Με τον όρο **ειδικές δυνάμεις** αναφέρονται οι ειδικά εκπαιδευμένες στρατιωτικές ομάδες και μονάδες που καλούνται να αναλάβουν εξειδικευμένες επιχειρήσεις όπως για παράδειγμα αναγνώριση, ανορθόδοξο πόλεμο, υποβρύχιες καταστροφές και αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις.

Συνήθως είναι μικρές σε μέγεθος μονάδες, ευέλικτες στις κινήσεις τους και αναλαμβάνουν τόσο μυστικές όσο και φανερές επιχειρήσεις ανορθόδοξες και συχνά υψηλού κινδύνου, με σκοπό να πετύχουν πολιτικούς ή στρατιωτικούς στόχους υπέρ μίας εξωτερικής πολιτικής.

Ρόλος
-----

Σε καιρό πολέμου η αποστολή τους είναι να δρουν πίσω από τις γραμμές του εχθρού και όχι στην πρώτη γραμμή, όπως το πεζικό, τα τεθωρακισμένα και άλλα σώματα.

Κύριο αντικείμενο είναι οι δολιοφθορές, με σκοπό να αποδιοργανώνουν τον εχθρό εκ των έσω, καταστρέφοντας τις επικοινωνίες του, εμποδίζοντας τους εφοδιασμούς των μονάδων του με στρατιωτικό προσωπικό και πολεμικό υλικό, «ανοίγοντας τον δρόμο» για το πεζικό και άλλων χερσαίων δυνάμεων, καθώς και η εξουδετέρωση επίγειων σταθμών ραντάρ και άλλων στρατηγικής σημασίας στόχων, προς διευκόλυνση της αεροπορίας ώστε να πραγματοποιεί ανενόχλητη βομβαρδισμούς κατά εχθρικών στόχων.

Δείτε επίσης
------------

* Ελληνικές Ειδικές Δυνάμεις

Παραπομπές
----------

1. ↑  Gray, Colin (2007): *Another Bloody Century: Future Warfare*, σελ. 252, Phoenix. ISBN 0-304-36734-6.

Βιβλιογραφία
------------

* «Ο Καταδρομέας» Γεωργίου Δ. Αραμπατζή (υποστράτηγου ε.α.), Αθήνα, Φεβρουάριος 2000, Εκδόσεις : ΙΔΙΩΤΙΚΗ, ISBN 960-91295-0-1
Συντεταγμένες: 69°46′39″N 30°49′28″E﻿ / ﻿69.77750°N 30.82444°E﻿ / 69.77750; 30.82444

Το **Γκρένσε Γιάκομπσελβ** (νορβηγικά: Grense Jakobselv, βόρεια σάμι: Vuorjánjohka, φινλανδικά: Vuoremijoki και ρωσικά: Гренсе Якобсэльв) είναι ένα μικρό χωριό στο δήμο Σερ-Βαράνγκερ στην κομητεία Φίνμαρκ της Νορβηγίας. Βρίσκεται στην ακτή της θάλασσας του Μπάρεντς στο στόμιο του ποταμού Γιακομπσέλβα. Βρίσκεται περίπου 54 χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης Κίρκενες. Η περιοχή εγκαταστάθηκε από τους Νορβηγούς το 1851.

Σύνορα με τη Ρωσία
------------------

Ο ποταμός Γιακομπσέλβα σχηματίζει τα σύνορα με τη Ρωσία, στην ανατολική πλευρά του Γκρένσε Γιάκομπσελβ. Εδώ υπάρχει ένα μικρό φυλάκιο του Γκάρνισον του Σερ-Βαράνγκερ του Νορβηγικού Στρατού, από όπου οι στρατιώτες περιπολούν τα σύνορα. Σε αυτήν την περιοχή, ωστόσο, δεν υπάρχει διέλευση των συνόρων.

Παρεκκλήσι Βασιλέως Όσκαρ Β΄
----------------------------

Παρεκκλήσι του Βασιλιά Όσκαρ Β΄
Στο χωριό υπάρχει ένα πέτρινο παρεκκλήσι χτισμένο το 1869 που λέγεται Παρεκκλήσι του Βασιλιά Όσκαρ Β΄. Η εκκλησία χτίστηκε για να ενισχύσει την εδαφική διεκδίκηση της Νορβηγίας στην περιοχή και πήρε το όνομά της από τον βασιλιά Όσκαρ Β΄ της Σουηδίας και της Νορβηγίας σε επίσκεψη που έκανε το 1873.

Παραπομπές
----------

1. ↑  625434. Ανακτήθηκε στις 2  Ιανουαρίου 2020.
2. ↑  Store norske leksikon. «Grense-Jakobselv» (στα Νορβηγικά). Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2013.
Η **Εδελμίρα**, ισπαν. Edelmira Sampedro-Ocejo y Robato (5 Μαρτίου 1906 - 23 Μαΐου 1994) από τον Οίκο Σαμπέδρο ήταν κόρη Κουβανού εμπόρου. Παντρεύτηκε τον πρίγκιπα των Αστουριών, ο οποίος έχασε με τον μοργανατικό αυτόν γάμο του, τον τίτλο αυτόν.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Λουθιάνο Πάβλο Σαμπέδρο υ Οθέχο και της Εδελμίρα Ροβάτο υ Τούρρο, εξαδέλφης του Χόρχε Μανιάκ υ Ροβάτο δικηγόρου και συγγραφέα, από τους διασημότερους Κουβανούς της εποχής του.

Συνάντησε τον διάδοχο Αλφόνσο σε ένα σανατόριο της Λωζάννης, όπου έμενε λόγω της αιμοφιλίας του. Ειδώθηκαν σε ένα σινεμά ένα βράδυ και ερωτεύτηκαν. Το νέο ζεύγος αντιμετώπισε αντίδραση και δυσκολίες από την αρχή της σχέσης τους. Η βασιλική οικογένεια της Ισπανίας δεν αποδέχθηκε τον αρραβώνα και η Εδελμίρα σύντομα υπέφερε πίεση από τους αγγελειοφόρους του Αλφόνσου ΙΓ΄, ήδη εξορισμένου στο Παρίσι, ο οποίος περιόρισε σημαντικά το μηνιαίο επίδομα του γιου του, κατάσχεσε τα πέντε αυτοκίνητά του και αποφασιστικά τον υποχρέωσε να παραιτηθεί από το δικαίωμα διαδοχής. Κανείς από τον βασιλικό Οίκο δεν παραβρέθηκε στον θρησκευτικό γάμο, στην εκκλησία της Σακρ Κερ στο Ouchy της Λωζάννης το 1933. Οι προσκλήσεις, που ο κόμης της Κοβαδόνγα έστειλε σε φίλους και γνωστούς, επέστρεψαν σε αυτόν "μετά λύπης". Αντιμέτωπος με τη σκληρή αντίθεση του πατέρα του για το γάμο, ο πρίγκιπας είπε: "την αγαπώ και θέλω να τη νυμφευτώ. Ας πάρει ο Χουάν τον θρόνο".

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1933 τον Αλφόνσο *πρίγκιπα των Αστουριών* (διάδοχο της Ισπανίας). Διαζεύχθηκαν το 1937 χωρίς να έχουν αποκτήσει απογόνους.

Πηγές
-----

* Time, 12 June 1933
* El Nuevo Herald, 23 May 2004 (in Spanish)
* El Mundo, 2 July 1994 (in Spanish)
* Anuario Social de La Habana 1939, (Havana, Cuba: Luz-Hilo S.A. 1939) (in Spanish)
* Anuario de Familias Cubanas 1988, Joaquin de Posada, editor (Costa Rica: Trejos Hermanos Sucrs. Inc. 1988) (in Spanish)

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Diccionario biográfico español» (Ισπανικά) Real Academia de la Historia. 2011. 26600/edelmira-sampedro-robato.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p10328.htm#i103279. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00178291.
4. ↑  p10328.htm#i103279. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
5. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
Για την ομόηχη ελληνική τράπεζα, δείτε: Alpha Bank.  

Η **Alfa Bank** (ρωσικά: Альфа-банк) είναι μια από τις μεγαλύτερες ρωσικές εμπορικές τράπεζες, και έχει ως έδρα τη Μόσχα. Η τράπεζα ιδρύθηκε το 1990.

Στελέχη
-------

Το 75% των μετοχών ανήκουν (ομαδικά) στην "Alfa Group" (36,47% στον Μιχαήλ Φρίντμαν, 23,27% στον Χέρμαν Χαν, 18,12% στον Αλεξέι Κουζμιτσόφ) ενώ το υπόλοιπο 25% των μετοχών ανήκει στον Πιότρ Άβεν (13,76%), στον Αλέξ Κνάστερ (4,3%) και στον Αντρέι Κοσογκόφ (4,08%). Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου είναι ο Ρουσάν Χβεσιούκ.

Γραφεία
-------

Η τράπεζα έχει 110 υποκαταστήματα σε όλον τον κόσμο, όπως στην Ουκρανία, στο Καζακστάν, στη Λευκορωσία και στην Ολλανδία. Σύμφωνα με την αναφορά της IFRS για το πρώτο εξάμηνο του 2006, τα κέρδη της τράπεζας (μαζί με τα υποκαταστήματα της σε όλο τον κόσμο) ανήλθαν σε 12,3 δισεκατομμύρια δολάρια με συνολικό κεφάλαιο - 1 δισεκατομμύρια δολάρια, πιστωτικός χαρτοφύλακας μείον τις επιφυλάξεις - 7,9 δισεκατομμύρια δολάρια. Τα καθαρά κέρδη της τράπεζας (με τα υποκαταστήματα της σε όλο τον κόσμο) στο πρώτο εξάμηνο του 2006 ανήλθαν σε 114,7 δισεκατομμύρια δολλάρια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Bank's History» (στα Ρωσικά). Alfa Bank. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Ο **Γκέραλντ Κλουγκ** (γερμανικά: *Gerald Klug*) (γεννημένος στις 13 Νοεμβρίου 1968) είναι ένας Αυστριακός δικαστής και πολιτικός. Είναι μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Αυστρίας και από τις 11 Μαρτίου 2013 υπηρετεί ως υπουργός άμυνας και αθλητισμού της Αυστρίας.

Βιογραφία
---------

Ο Κλουγκ γεννήθηκε στο Γκρατς στις 13 Νοεμβρίου 1968. Μετά την αποφοίτησή του από τεχνικό κολέγιο και επαγγελματικό σχολείο, υπηρέτησε τις Αυστριακές Ένοπλες Δυνάμεις, κατά το διάστημα 1987-1988. Το 2001 απέκτησε πτυχίο νομικής από το Πανεπιστήμιο του Γκρατς.

Ο Γκέραλντ Κλουγκ είναι ο επικεφαλής του κόμματος των σοσιαλδημοκρατών στο Αυστριακό Ομοσπονδιακό Συμβούλιο (Άνω Βουλή). Η πρώτη εκλογή του στο συμβούλιο ήταν το 2005. Στις 13 Μαρτίου 2013 διορίστηκε ομοσπονδιακός υπουργός άμυνας και αθλητισμού στην κυβέρνηση του Βέρνερ Φάιμαν. Σε αυτή τη θέση αντικατέστησε τον Νόρμπερτ Νταράμπος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Curriculum Vitae of Gerald Klug, Minister of Defence and Sports». *Austrian Armed Forces*. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2013.
2. 1 2 3 4  «Gerald Klug becomes new defence minister». *Austrian Independent*. 12 Μαρτίου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2013-10-16.. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2013.
3. ↑  Boris Groendahl (5 Μαρτίου 2013). «Austria’s Ruling Party Names Minister Darabos to Manage Campaign». *Bloomberg*.. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2013.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 45204635
* ISNI: 0000 0000 1659 2400
* GND: 123282780

 |

 |
Ο **Παντελής Οικονόμου** (γενν. στην Αθήνα, 20 Δεκεμβρίου 1950) είναι Έλληνας πολιτικός και πρώην αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1950. Είναι πτυχιούχος Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Αθηνών και μεταπτυχιακό (Master of Science) στην Επιχειρησιακή Έρευνα (Operational Research) του Πανεπιστημίου του Σάσσεξ (University of Sussex). Έχει δεκαπέντε χρόνια επαγγελματικής δραστηριότητας ως διευθυντικό στέλεχος σε ελληνικές και ξένες επιχειρήσεις, ενώ τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται επαγγελματικά ως σύμβουλος επιχειρήσεων.

Έχει αναπτύξει πολιτική δραστηριότητα από το 1974 ως μέλος του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑΣΟΚ). Έχει διατελέσει μέλος της Κεντρικής Επιτροπής από το 1ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1984 και του Εκτελεστικού Γραφείου από το 1989. Στις εθνικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 1996, εκλέχτηκε βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ στην εκλογική περιφέρεια Α΄ Αθηνών.

Διατέλεσε γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας, μέλος των Επιτροπών Θεσμών και Διαφάνειας και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων. Ήταν επίσης Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Φιλίας με το Κοινοβούλιο της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Σήμερα είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ. Το 2001 πρωτοστάτησε στην ίδρυση του πρώτου εσωκομματικού ρεύματος του κινήματος, των *Ελλήνων Σοσιαλιστών*, των οποίων είναι σήμερα εκπρόσωπος. Δραστηριοποιείται στους κόλπους της *Ελληνικής Δημοκρατικής Εταιρίας* (ΕΔΕΤ), χώρου πολιτικής διάσκεψης και δράσης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
Ο **Κωνσταντίνος Φούμης** (1860 - 1942) ήταν Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Κρήτη και καταγόταν από την βυζαντινή οικογένεια των Σκορδιλών. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1888 ανέλαβε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο την έκδοση της εφημερίδας *«Λευκά Όρη»*. Ασχολήθηκε με την πολιτική και υπήρξε στενός συνεργάτης και φίλος του Ελευθερίου Βενιζέλου. Εξελέγη το 1899 αντιπρόσωπος της επαρχίας Σελίνου στην Κρητική Συνέλευση και διορίστηκε σύμβουλος Οικονομικών (υπουργός) της Κρητικής Πολιτείας στην κυβέρνηση που σχημάτισε ο πρίγκιπας Γεώργιος. Το 1905 συμμετείχε στην τριανδρία που οργάνωσε την επανάσταση στο Θέρισο. Συνέχισε να ασχολείται με την πολιτική εκλεγόμενος πληρεξούσιος της περιφέρειάς του και μετά την επανάσταση στο Θέρισο.

Πηγές
-----

1. 1 2 3 4 5  Ε΄ Ιστορικά, *Κρητική Πολιτεία*, από την εφημερίδα «Η Ελευθεροτυπία», Αθήνα, 5 Οκτωβρίου 2001, τεύχος 51, σελ. 25