Ο **Δοξαπατρής Βουτσαράς** (ή Βουτζαράς) υπήρξε θρυλικός Έλληνας άρχοντας και πολεμιστής της Πελοποννήσου του 13ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Η μεσαιωνική οικογένεια των Βουτσαράδων ήταν λακωνικής καταγωγής. Ο Δοξαπατρής Βουτσαράς έζησε την εποχή της Δ' Σταυροφορίας και αμύνθηκε ηρωικά απέναντι στους Φράγκους ως υπερασπιστής και φρούραρχος του μεσαιωνικού κάστρου του Αρακλόβου. Όταν οι Φράγκοι κατέλαβαν την Κορώνη, ο Γουλιέλμος Β' Βιλλεαρδουίνος, κατόπιν υποδείξεως του Γοδεφρείδου ντε Μπρυγιέρ (*μισίρ Ντζεφρές του Χρονικού*) πρότεινε να καταλάβουν το Αράκλοβο, που υπεράσπιζε το *δρόγγο των Σκορτών*, περιοχή στα όρια της σημερινής επαρχίας Γορτυνίας. Εκεί αμύνθηκε σθεναρά ο Δοξαπατρής που κατείχε την Αρκαδική κοιλάδα του Αλφειού. Η θέση του ήταν πιθανότατα οχυρό προπύργιο της Αρκαδίας και την Ηλείας, αν και αναφέρεται ότι συνολικά 24 διαφορετικές τοποθεσίες από την Γορτυνία μέχρι τον Πάρνωνα διεκδικούν την ταύτισή τους με το συγκεκριμένο μεσαιωνικό οχυρό του Αρακλόβου. Το όνομα του Δοξαπατρή μνημονεύεται στο Χρονικόν του Μορέως. Δεν είναι γνωστές οι λεπτομέρειες της άμυνάς του, είναι όμως γνωστό ότι ο Δοξαπατρής αμύνθηκε γενναία και σταμάτησε την ορμή των πανίσχυρων Φράγκων, έστω και για λίγο. Κατά μία εκδοχή ο Δοξαπατρής πέθανε το 1207, ενώ το κάστρο έπεσε στα χέρια των Φράγκων οριστικά κατόπιν τεχνάσματος εις βάρος του επόμενου φρούραρχου, Φιλόκαλου.

Χρονικόν του Μορέως
-------------------

Το απόσπασμα του Χρονικού που αναφέρεται στην οχυρή θέση του Αρακλόβου και τη στρατιωτική ικανότητα του Δοξαπατρή, είναι το ακόλουθο:

*Καὶ τότε ὁ πρωτοστράτορας, μισὶρ Ντζεφρὲς ἐκεῖνος,*  

*εἶπεν καὶ ἐσυμβούλεψεν στὴν Ἀρκαδία νὰ ἀπέλθουν,*  

*τὸ κάστρον γὰρ νὰ ἐπάρουσιν, ὁ τόπος νὰ πλαταίνῃ,*  

*νὰ στείλουν κ᾿ εἰς τὸ Ἀράκλοβον ὅπου κρατεῖ τὸν δρόγγον,*  

*ὅπου τὰ λέγουν τὰ Σκορτά, μικρὸν καστέλιν ἔνι,*  

*ἀλλὰ εἰς τραχῶνιν κάθεται, πολλὰ ἔνι ἀφιρωμένον·*  

*λέγουν ὁκάποιος τὸ κρατεῖ ἀπὸ τοὺς Βουτζαρᾶδες,*  

*Δοξαπατρὴν τὸν λέγουσιν, μέγας στρατιώτης ἔνι·ω*
*«κι ἀφῶν ἐπάρωμεν κι αὐτὸ καὶ νὰ πλατύνῃ ὁ τόπος,*  

*ἐνταῦτα ἂς ἀπερχώμεθα ἐκεῖ εἰς τοὺς ἄλλους τόπους».ω*
*Οὕτως ὡς τὸ ἐσυμβούλεψεν μισὶρ Ντζεφρὲς ἐκεῖνος,*  

*τὸ ἔστερξεν τοῦ νὰ γενῇ ἀτός του ὁ Καμπανέσης.*  

*Ὥρισεν κ᾿ ἐλάλησασιν ὅλα τους τὰ σαλπίγγια,*  

*κ᾿ εὐθέως ἐκαβαλλίκεψαν, ἐκίνησαν κ᾿ ὑπάγουν.*

Παράδοση
--------

Κατά την παράδοση ο Δοξαπατρής προκαλούσε τον τρόμο στους εχθρούς του με το ασήκωτο ρόπαλο (κεφαλοθραύστη) που χρησιμοποιούσε όταν πολεμούσε έφιππος, ενώ σύμφωνα με την αραγωνική έκδοση του Χρονικού του Μορέως η πανοπλία του ζύγιζε 150 λίτρες. Λέγεται ότι η νεοελληνική λαϊκή έκφραση «την έφαγε στο δοξαπατρί», με την οποία περιγράφονται τα κατακούτελα κτυπήματα, αποδίδεται στη μνήμη του Δοξαπατρή Βουτσαρά και του τρόπου που πολεμούσε. Η ιστορία του και η ηρωική του αντίσταση απέναντι στους Φράγκους ενέπνευσε νεώτερους ανθρώπους των τεχνών, όπως τον Φώτη Κόντογλου που δημιούργησε την τοιχογραφία "Ο Δοξαπατρής αγωνίζεται εις το Αράκλοβο" που βρίσκεται στο Δημαρχείο Αθηνών και τον Δημήτριο Βερναρδάκη που έγραψε το θεατρικό έργο *Μαρία Δοξαπατρή. Δράμα εις πράξεις πέντε.* Η υπόθεση αναφέρεται στην ιστορία της Μαρίας Δοξαπατρή, κόρης του Δοξαπατρή Βουτσαρά που γκρεμίστηκε από το κάστρο για να μην πέσει στα χέρια των Φράγκων.

Σύνδεση με την οικογένεια Κουτούφαρη
------------------------------------

Κατά προφορική παράδοση που διασώζει ο Χριστόδουλος Καπετανάκης, ο Δοξαπατρής Βουτσαράς ήταν απόγονος του Έξαρχου Κουτούφαρη, μυθικού γενάρχη των Κουτουφαραίων από την εποχή του Κωνσταντίνου Ζ’ Πορφυρογέννητου, και πρόγονος του Γιαννάκη Κουτήφαρη. Κατά την παράδοση αυτή, το αληθινό όνομά του ήταν **Ιωάννης Κουτούφαρης**, αλλά «*ἐπειδή ἐνεργοῦσε ἐν λόγῳ και ἔργῳ διὰ τὴν δόξαν τῆς πατρίδος, τὸν ὀνόμασαν Δόξα Πατρὶ Βουτζαρὰ Κουτήφαριν*».

Πηγές
-----

* Σπυρίδων Λάμπρος, Μικταί Σελίδες, Εν Αθήναις, Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου, 1905
* Βουτσαράς Δοξαπατρής, a knol by Vlassis Rassias

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βουτσαράς Δοξαπατρής, a knol by Vlassis Rassias[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Χρονικόν του Μορέως, παράγραφος 114
3. ↑   Διδαχθέν το πρώτον από της εν Αθήναις σκηνής του Παλαιού θεάτρου τη 10 Δεκεμβρίου 1865. Έκδοσις τρίτη (Δημητρίου Ν. Βερναρδάκη, Δράματα, τόμος Α΄, Αθήνησιν, εκ των τυπογραφείων του Κράτους, 1903)
4. ↑  Βερναρδάκης Δημήτριος Ν. Μαρία Δοξαπατρή (απόσπασμα)
5. ↑  Χριστόδουλος Καπετανάκης, *Η βαρύτονος σαμβύκη*, Καλαμαί, 1870.