recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο Τσάρος Αλέξανδρος Α΄
Η **Συνθήκη Ρωσοτουρκικής Συμμαχίας του 1799** υπήρξε μια ιστορική συνθήκη συμμαχίας που συνομολόγησαν στις 3 Ιανουαρίου του 1799 ο Τσάρος Αλέξανδρος Α΄ Ρωσικής Αυτοκρατορίας και ο Σουλτάνος Σελήμ Γ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Σκοπός της παραπάνω συμμαχίας ήταν ο από κοινού αγώνας κατά των γαλλικών επεκτάσεων στο Αιγαίο Πέλαγος και την Ανατολική Μεσόγειο που άρχισε να εμφανίζεται μετά τη συνομολόγηση της Συνθήκης του Κάμπο Φόρμιο (1797), όπου τα Επτάνησα πέρασαν σε γαλλική κτήση.

Σημαντικότερος όρος της συνθήκης αυτής ήταν ένα μυστικό άρθρο βάσει του οποίου ο ρωσικός στόλος μπορούσε ελεύθερα να διέλθει τα Στενά των Δαρδανελίων όσο διαρκούσε ο πόλεμος κατά της Γαλλίας. Πριν ακόμα τεθεί σε εφαρμογή η συνθήκη αυτή ενώθηκαν οι στόλοι των δύο αυτοκρατοριών και κινήθηκαν κατά των Επτανήσων.  

Συγκεκριμένα, στις 16 Νοεμβρίου 1798, ο Ρώσος υποναύαρχος Θεόδωρος Ουσάκωφ που «έτυχε» να φθάσει με το στόλο του στα Επτάνησα, ξεκινώντας πρώτα την κατάληψη των Κυθήρων ένα μήνα πριν, (στις 12 Οκτωβρίου του 1798), και γνωρίζοντας πολύ καλά τις αντιδράσεις των νησιωτών κατά της Γαλλοκρατίας των Επτανήσων, προσκάλεσε, με προκήρυξή του, τους Κερκυραίους να πάρουν τα όπλα κατά των κατακτητών τους «αθέων» Γάλλων.

Ο Σουλτάνος Σελήμ Γ΄
Στο μεταξύ παρακολουθώντας οι Άγγλοι τα τεκταινόμενα στο Ιόνιο Πέλαγος, δύο μόλις ημέρες μετά τη συνομολόγηση της ρωσοτουρκικής αυτής συμμαχίας, δηλαδή στις 5 Ιανουαρίου, συνομολογείται στη Κωνσταντινούπολη άλλη Συνθήκη Αγγλοτουρκικής Συμμαχίας με την οποία η Αγγλία αναλάμβανε την εγγύηση της εδαφικής ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για οκτώ χρόνια.

Αποτέλεσμα των συνθηκών αυτών ήταν η εδίωξη των Γάλλων από τα Επτάνησα από τις συνασπισμένες ρωσοτουρκικές δυνάμεις αλλά και η ήττα του Βοναπάρτη από τους Άγγλους κατά την επιχείρησή του εναντίον της Άκκρας.

Παρατηρήσεις
------------

* Το κέρδος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από την εξέλιξη των γεγονότων εκ της συνθήκης αυτής ήταν η προσάρτηση των γαλλικών βάσεων της Πάργας, της Πρεβέζης, του Βουθρωτού και της Βονίτσης.
* Το κέρδος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας ήταν η ελεύθερη πλεύση των ρωσικών πλοίων στο Αιγαίο αφενός και η ανακοπή της γαλλικής επέκτασης στο χώρο των Βαλκανίων.
* Δύο μήνες μετά τη συνομολόγηση της συνθήκης αυτής ακολούθησε η Συνθήκη Ανακωχής του Αγίου Παύλου με την οποία έληξαν οι κατά των Γάλλων ρωσοτουρκικές επιχειρήσεις όπου και εγκατέλειψαν οι Γάλλοι τα Επτάνησα. Τον επόμενο χρόνο ακολούθησε η μεταξύ των δύο συμμάχων αυτοκρατοριών Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης (1800) που αποτέλεσε ουσιαστικά μεταξύ άλλων την βασική συνθήκη της ίδρυσης της Ιονίου Πολιτείας, πρώτη ακτίδα ανεξαρτησίας ελληνικού εδάφους.

Πηγές
-----

* Εκδοτική «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» τομ. ΙΑ΄, σελ. 370-371.
* Χαραλ. Νικολάου «Διεθνείς Συνθήκες» Εκδ. Φλώρος - Αθήνα 1996, σελ. 44.
Ο **Τοξότης Ρ-26, Ρ-228** ήταν τορπιλάκατος τύπου ‘NASTY’

Αγοράσθηκε από τη Νορβηγία – δαπάνη Ελληνικού Δημοσίου. Ναυπηγήθηκε το 1966-1967 στα ναυπηγεία ‘MANDAL – Norway’. Ένα από τα 6 ομοίου τύπου πλοία : Ανδρομέδα ΙΙ, ‘Ηνίοχος’, ‘Κάστωρ ΙΙ’, ‘Κύκνος’, ‘ΠΗΓΑΣΟΣ ΙΙ’ και ‘Τοξότης’. Εκτόπισμα : 69/76 ΤΝ. – Διαστάσεις : 80Χ24,6Χ6,9 πόδια. – Πρόωση : 4 Ντίζελ 3100 ΒΗR. – Ταχύτητα : 41 κόμβοι. – Οπλισμός 4 πυροβόλα 40 χιλιοστών, 4 Τ/Σ 21’’. Αυτά τα πλοία αποτέλεσαν τον πρώτο Στολίσκο τορπιλακάτων του Ναυτικού. Ήταν τα πρώτα μεταπολεμικά σκάφη που κατασκευάστηκαν μετά από παραγγελία του Πολεμικού Ναυτικού και με δαπάνη της Ελληνικής Κυβέρνησης. Τα ‘ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ ΙΙ’ και ‘ΗΝΙΟΧΟΣ’ απέπλευσαν από τη Νορβηγία στις 21/12/1966 και έφθασαν στον Ναύσταθμο στις 06/02/1967 μετά από επιπλέον ταξίδι 47 ημερών. Τα υπόλοιπα 4 Τ/Α μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα με το ΝΑΥΚΡΑΤΟΥΣΑ. Παρελήφθη στις 31 Μαΐου 1967.
Οι **Τραυσοί** ήταν αρχαίο θρακικό φύλο. 

Κατοικούσαν στη βορειοανατολική Ροδόπη και ήταν γείτονες με τους Ελάσσονες Κοιλαλήτες. Κατά τον Λίβιο κατοικούσαν γύρω από την πόλη Τέμπυρα (τοποθετείται στον νομό Έβρου, στην επαρχία Αλεξανδρουπόλεως). Κατά τον Αλικαρνασσέα Ηρόδοτο (Ιστορίαι 5,4), οι Θράκες αυτοί είχαν ως έθιμο να οικτείρουν όποιο νεογέννητο παιδί ερχόταν στον κόσμο, γιατί εισερχόταν στις δοκιμασίες της ζωής. Αντίθετα σε περίπτωση που κάποιος απεβίωνε τον μακάριζαν, διότι θα απολάμβανε στον άλλο κόσμο την απόλυτη ευτυχία. 
Το όνομα των Τραύσων συνδεόταν ετυμολογικά είτε με τον ποταμό *Τραύο*, είτε με το αρχαίο ελληνικό ρήμα *θραύω* (=σπάζω σε κομμάτια).

Πηγές
-----

* Θράκη & Θράκες - θρακικά φύλα[*νεκρός σύνδεσμος*]
Η **τοπική κυβέρνηση** είναι (συνήθως) το χαμηλότερο επίπεδο της δημόσιας διοίκησης στα περισσότερα κράτη. Ο όρος χρησιμοποιείται σε αντίθεση με τα γραφεία τα οποία υπάγονται στην κυβέρνηση. Συνήθως τα γραφεία υπάγονται στην κεντρική κυβέρνηση, την εθνική κυβέρνηση, ή (κατά περίπτωση) την ομοσπονδιακή κυβέρνηση ή ακόμα και σε κάποια υπερεθνική κυβέρνηση. Οι τοπικές κυβερνήσεις γενικά ενεργούν εντός των αρμοδιοτήτων που τους έχουν ανατεθεί από τη νομοθεσία ή τις οδηγίες της κυβέρνησης. Στα ομοσπονδιακά κράτη, η τοπική κυβέρνηση είναι ο 3ος ή ο 4ος βαθμός της κυβέρνησης, ενώ στα ενιαία κράτη η τοπική κυβέρνηση συνήθως καταλαμβάνει τη δεύτερη ή τρίτη βαθμίδα της κυβέρνησης, συχνά με μεγαλύτερη αυτονομία από τις διοικητικές μονάδες υψηλότερου επιπέδου (π.χ. περιφέρειες).

Το θέμα της δημοτικής αυτονομίας είναι βασικό θέμα της δημόσιας διοίκησης και διακυβέρνησης. Τα όργανα της τοπικής κυβέρνησης ποικίλλουν σε μεγάλο βαθμό μεταξύ των χωρών. Παρόλο που υπάρχουν παρόμοιες διατάξεις μεταξύ των κρατών όσον αφορά την αυτοδιοίκηση και τη τοπική κυβέρνηση, η ορολογία συχνά διαφέρει. Οι μονάδες τοπικής κυβέρνησης είναι η πολιτεία (συνήθως σε ομοσπονδιακά κράτη), η περιφέρεια, το διαμέρισμα, ο νομός, ο δήμος, η πόλη, η επαρχία και άλλες.
Η **Συνθήκη της Δουνκέρκης** υπογράφηκε στις 4 Μαρτίου 1947, μεταξύ Γαλλίας και Ηνωμένου Βασιλείου στη Δουνκέρκη ως *Συνθήκη Συμμαχίας και Αμοιβαίας Βοήθειας* ενάντια σε πιθανή γερμανική επίθεση στον απόηχο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Τέθηκε σε ισχύ στις 8 Σεπτεμβρίου 1947 και σύμφωνα με την παράγραφο 2 του άρθρου 6 του κειμένου του παρέμεινε σε ισχύ για πενήντα χρόνια.

Σύμφωνα με τον Μαρκ Τράχτενμπεργκ, η γερμανική απειλή ήταν πρόσχημα για άμυνα κατά της Σοβιετικής Ένωσης. 

Αυτή η Συνθήκη προηγήθηκε της Συνθήκης των Βρυξελλών του 1948 (επίσης γνωστή ως «Σύμφωνο των Βρυξελλών» ), με την οποία ιδρύθηκε η Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Trachtenberg, Mark (1998). «A Constructed Peace: Appendices». *sscnet.ucla.edu/polisci/faculty/trachtenberg/*.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Κείμενο της Συνθήκης της Δουνκέρκης
* Συνθήκη Συμμαχίας και Αμοιβαίας Βοήθειας μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου και Γαλλίας
* Υπογραφή της Συνθήκης της Δουνκέρκης Αρχειοθετήθηκε 2011-06-07 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 184170033
* LCCN: no2009033892
* GND: 7654148-4
* BNF: cb15521604d (data)

 |

 |
Η **Σωτηρία Ιατρίδου** (1901 - 4 Απριλίου 1985) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1901. Ηθοποιός του δραματικού και μουσικού θεάτρου, πρωτοεμφανίστηκε το 1916 και απεσύρθη το 1946. Έλαβε μέρος σε έργα πρόζας στην περίοδο 1919-1926 και 1928-1940 καθώς και σε επιθεωρήσεις στην ενδιάμεση περίοδο 1926 -1928. Εμφανίσθηκε ως συμπρωταγωνίστρια με τη Μαρίκα Κοτοπούλη και την Κυβέλη σε μια από τις πρώτες ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες *Κακός δρόμος* του Γρηγορίου Ξενόπουλου στην οποία είχε συνθέσει η ίδια τη μουσική υπόκρουση. Έγραψε μουσική και στίχους σε αρκετά τραγούδια κυρίως επιθεωρήσεων, όπως το "Ακόμα ένα ποτηράκι". Πέθανε σε γηροκομείο στην Αθήνα στις 4 Απριλίου του 1985 και κηδευτηκε στο Τρίτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Άλλες ασχολίες
--------------

Διακρίθηκε ακόμη και ως βιολίστρια και κιθαρωδός και δίδασκε την τέχνη της αοιδού σε πολλές νεότερες ντιζέζ. Υπήρξε επίσης και ζωγράφος εκθέτοντας το 1938 στην Αθήνα έργα της σε διακοσμητική και ρακογραφία.

Προσωπική ζωή
-------------

Η Σωτηρία Ιατρίδου ήταν αδερφή του επίσης ηθοποιού Σταύρου Ιατρίδη και κόρη της παλαιότερης μεγάλης υψιφώνου του ελληνικού μελοδράματος (όπερας) Αικατερίνης Ιατρίδου - Ζαμπελίου.

Φιλμογραφία
-----------

| Έτος | Τίτλος | Ρόλος |
| --- | --- | --- |
| 1933 | *Ο κακός δρόμος* | Νινέτα |
| 1942 | *Η φωνή της καρδιάς* |  |
| 1945 | *Η ανθοπώλις των Αθηνών* |  |
| 1953 | *Ρωμέικη καρδιά* | κυρα-Κατίγκω |
| 1958 | *Μακριά απ' τον κόσμο* | θεία Λουκιανής |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «stixoi info». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Ιουνίου 2013. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2009.
2. ↑  «Η ηθοποιός Σωτηρία Ιατρίδου και το πολύπλευρο ταλέντο της». *ΤΑ ΑΘΗΝΑΪΚΑ*. 19 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 1 Μαρτίου 2023.
3. ↑  Φίνος Φιλμ (1943-03-29), *Η Φωνή Της Καρδιάς (1943)*, ανακτήθηκε στις 2023-03-01
Ο **Τιερί Βινιερόν** (*Thierry Vigneron*, γενν. 9 Μαρτίου 1960) είναι Γάλλος πρώην επικοντιστής. Κατά τη δεκαετία του 1980 ήταν ένας από τους κορυφαίους επικοντιστές στον κόσμο. Ωστόσο ήταν κυρίως ένας αθλητής των ρεκόρ και όχι τόσο των (πολύ) μεγάλων αγώνων: Κατέρριψε 4 φορές το παγκόσμιο ρεκόρ στο αγώνισμα, αλλά κέρδισε μόλις ένα χάλκινο μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες και ένα αργυρό σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου.

Σταδιοδρομία
------------

Ο Βινιερόν γεννήθηκε στο Ζενβιλιέ του Ω-ντε-Σεν. Εκτοξεύθηκε στο παγκόσμιο προσκήνιο όταν εξέπληξε καταρρίπτοντας στο Παρίσι το παγκόσμιο ρεκόρ του άλματος επί κοντώ στον ανοικτό στίβο, που κατείχε τότε με 5,72 μέτρα ο Πολωνός Βουαντίσουαφ Κοζακιέβιτς, υπερβαίνοντας τα 5,75 μ. την 1η Ιουνίου 1980. Τον ίδιο μήνα ο Βινιερόν ισοφάρισε στη Λιλ το παγκόσμιο ρεκόρ του. Παρά του ότι το έχασε γρήγορα από τον συμπατριώτη του Φιλίπ Ουβιόν (5,77 μ. στις 17 Ιουλίου 1980), ήταν ένα από τα φαβορί των Ολυμπιακών Αγώνων της Μόσχας. Ωστόσο, ο εικοσάχρονος άλτης δεν μπόρεσε να αντέξει την πρόκληση: κατέκτησε μόλις την έβδομη θέση με επίδοση 5,45 μέτρα. Το επόμενο έτος, στις 20 Ιουνίου 1981, ο Βινιερόν ξαναπήρε το παγκόσμιο ρεκόρ με άλμα στα 5,80 μ. αλλά το έχασε μόλις 6 ημέρες αργότερα από τον Σοβιετικό άλτη Βλαντίμιρ Πολιακόφ.

Μετά την επανάκτηση του παγκόσμιου ρεκόρ από έναν τρίτο Γάλλο, τον Πιερ Κινόν, με 5,82 μ. στις 28 Αυγούστου 1983, ο Βινιερόν το κατέρριψε με 5,83 μ. την 1η Σεπτεμβρίου 1983. Τη φορά αυτή το ρεκόρ του παρέμεινε μέχρι το επόμενο έτος, οπότε στις 26 Μαΐου 1984 καταρρίφθηκε με 5,85 μ. από τον νεαρό τότε (σχεδόν τέσσερα χρόνια μικρότερο του Βινιερόν) Σεργκέι Μπούμπκα. Σύντομα μετά διεξάχθηκαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Λος Άντζελες, στους οποίους ο Βινιερόν πήρε το χάλκινο μετάλλιο, ενώ ο Μπούμπκα απουσίαζε εξαιτίας του μποϊκοτάζ των Αγώνων από τη χώρα του. Στις 31 Αυγούστου 1984, λιγότερο από τρεις εβδομάδες μετά τη λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων, ο Μπούμπκα νίκησε τον Βινιερόν σε έναν αλησμόνητο ανταγωνισμό στη Ρώμη, όπου ο Γάλλος κατέρριψε και πάλι το παγκόσμιο ρεκόρ με επίδοση 5,91 μ. αλλά ο Ουκρανός άλτης το βελτίωσε μόλις 6 λεπτά της ώρας αργότερα, περνώντας τα 5,94 μέτρα. Αυτή ήταν η τελευταία φορά που κάποιος άλλος εκτός από τον Μπούμπκα κατείχε το παγκόσμιο ρεκόρ του επί κοντώ στον ανοικτό στίβο.

Αυτή η χρονιά απετέλεσε και το αποκορύφωμα της σταδιοδρομίας του Βινιερόν. Παρά το ότι κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου το 1985 και το χάλκινο το 1987, καθώς και τη δεύτερη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1987 στη Ρώμη, δεν μπόρεσε ποτέ πια να πιάσει τις επιδόσεις του Σεργκέι Μπούμπκα.

Ο Τιερί Βινιερόν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 1996.
Οι Χιονίτες και οι γείτονές τους το 400 μ.Χ.
Ο όρος **Χιονίτες** (Αγγλικά: Chionites, Μέσα Περσικά: Xiyōn ή Hiyōn, Αβεστικά: Xiiaona, Σογδιανά: xwn, Παχλαβί: Xyon) είναι η ρωμανική μεταγραφή του εθνωνύμου ενός σημαντικού νομαδικού λαού της Υπερωξιανής, Βακτρίας και του Ιράν, της περιόδου από τον 4ο έως τον 7ο αιώνα μ.Χ.

Οι Χιονίτες εμφανίζονται συνώνυμοι με το λαό των *Χούνα* της κλασικής και μεσαιωνικής Ινδίας, και πιθανώς με τους Ούννους της ύστερης αρχαιότητας. Είναι ασαφές αν οι Χιονίτες συνδέονταν με ένα λαό που ονομαζόταν στην Αρχαία Κίνα *Σιουν-γιου*, *Σιεν-γιουν* ή/και *Σιονγκ-νου* (απαντάται ως Χιονγκ-νου συνήθως σε ελληνικά σημερινά κείμενα).

Πρώτη φορά περιγράφηκαν από τον Ρωμαίο ιστορικό, Αμμιανό Μαρκελλίνο, που ήταν στη Βακτρία την περίοδο 356-357 μ.Χ. ο οποίος ανέφερε ότι ζούσαν μαζί με τους Κοσσανούς. Ο Αμμιανός Μαρκελλίνος επισημαίνει ότι οι Χιονίτες είχαν προηγούμενα ζήσει στην Υπερωξιανή και μετά την είσοδό τους στη Βακτρία έγιναν υποτελείς των Κοσσανών. Επηρεάστηκαν δε πολιτισμικώς από αυτούς και είχαν υιοθετήσει τη Βακτριανή γλώσσα. Οι Χιονίτες είχαν επιτεθεί στην Αυτοκρατορία των Σασσανιδών, αλλά αργότερα υπό έναν αρχηγό τους με το όνομα Γρυμβάτης, υπηρέτησαν ως μισθοφόροι στο σασσανιδικό στρατό.

Εντός των Χιονιτών φαίνεται να υπήρχαν δύο κύρια υποσύνολα, γνωστά στις ιρανικές γλώσσες με τα ονόματα "Karmir Xyon" και "Spet Xyon". Τα προθέματα *καρμίρ* (κόκκινος) και *σπέτα* (λευκός) αναφέρονται σε παραδόσεις της Κεντρικής Ασίας, σύμφωνα με τις οποίες συγκεκριμένα χρώματα συμβόλιζαν τα σημεία του ορίζοντα. Οι *Καρμίρ Χιόν* (Κόκκινοι Χιονίτες) ήταν γνωστοί στις ευρωπαϊκές πηγές ως "Κερμιχιώνες" ή "Κόκκινοι Ούννοι", και κάποιοι τούς έχουν ταυτίσει με τους Κιδαρίτες ή τους Αλχόν. Οι *Σπετ Χιόν* (Λευκοί Χιονίτες), αναφερόμενοι ως "Λευκοί Ούννοι" στις ευρωπαϊκές πηγές, εμφανίζονται να είναι οι γνωστοί στην Ινδία με την ονομασία *Σβέτα Χούνα*, και συχνά ταυτίζονται, αν και με αρκετές αντίθετες απόψεις, με τους Εφθαλίτες.
Ο **Τιγράνης Ε΄ της Αρμενίας** (16 π.Χ.  – 36 μ.Χ.) ήταν Ιουδαίος πρίγκιπας από την Ηρωδιανή Δυναστεία, που διετέλεσε βασιλιάς της Αρμενίας υποτελής στους Ρωμαίους. Ο Τιγράνης ήταν γιος του Αλέξανδρου Α΄ (γιου του Ηρώδη Α΄ του μεγάλου), που εκτελέστηκε από τον πατέρα του (7 π.Χ.) και της Γλαφύρας, κόρης του Αρχέλαου τελευταίου Έλληνα βασιλιά της Καππαδοκίας. Ορίστηκε από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Οκταβιανό Αύγουστο υποτελής βασιλιάς της Αρμενίας (6 – 12 μ.Χ.) μετά τη δολοφονία του προηγούμενου βασιλιά Αρταβάσδη Γ΄ από εξεγερμένους ευγενείς.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην αυλή του Ηρώδη με την Ιουδαϊκή θρησκεία και τα Ιουδαϊκά έθιμα. Μετά την εκτέλεση τού πατέρα του πήγε στην Καππαδοκία, στην Αυλή τού εκ μητρός πάππου του Αρχέλαου, όπου απαρνήθηκε την Ιουδαϊκή θρησκεία, με την οποία είχε μεγαλώσει και δέχτηκε την Ελληνική. Είχε μία μικρότερη αδελφή και έναν μικρότερο αδελφό τον Αλέξανδρο Β΄, πατέρα του Τιγράνη ΣΤ΄ της Αρμενίας υποτελή στους Ρωμαίους βασιλιά της Αρμενίας την εποχή του Νέρωνα. Μετά τη δολοφονία του Μήδου Αρταβάσδη Γ΄ της Αρμενίας, επελέγη από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Οκταβιανό Αύγουστο ως ο νέος βασιλιάς της Αρμενίας, λόγω της εκ μητρός γιαγιάς του, η οποία ήταν κόρη τού Αρταβάσδη Β΄ της Αρμενίας από την Δυναστεία των Αρταξιδών. 

Ο Τιγράνης ήταν αντιπαθής στους ευγενείς της Αρμενίας, που εξεγέρθηκαν εναντίον του, γι’αυτό αναγκάστηκε να καλέσει την πρώην βασίλισσα της χώρας Ερατώ και να συμβασιλεύσει μαζί της. Η συγκυβέρνησή του με την Ερατώ φαίνεται στα νομίσματα, όπου παριστάνονται μαζί. Ανατράπηκαν και οι δύο από τους ευγενείς της Αρμενίας, ύστερα από εξέγερση για άγνωστο λόγο (12 μ.Χ.)/ Τότε ο Αύγουστος όρισε νέο βασιλιά τον πρίγκιπα των Πάρθων Βορώνη Α΄. Μετά τον θάνατο τού Βορώνη (18 μ.χ.), ο παππούς του Αρχέλαος της Καππαδοκίας προσπάθησε ανεπιτυχώς να τον επαναφέρει στον θρόνο του στην Αρμενία.

Πηγές
-----

* Τάκιτος, Χρονικά, Βιβλίο Στ'
* *Millar, Fergus, Schürer, Emil, Vermes & Geza, The History of the Jewish People in the Age of Jesus Christ (175 B.C. - A.D. 135), Continuum International Publishing Group, 1973*
* *H. Temporini & W. Haase, Aufstieg und Niedergang der römischen Welt: Geschichte und Kultur Roms im spiegel der neueren Forschung, Walter de Gruyter, 1977*
* *H. Temporini & W. Haase, Aufstieg und Niedergang der römischen Welt: Geschichte und Kultur Roms im Spiegel der neueren Forschung, Walter de Gruyter, 1980*
* *R. Syme & A.R. Birley, Anatolica: studies in Strabo, Oxford University Press, 1995*
* *A.E. Redgate, The Armenians, Wiley-Blackwell, 2000*
* *R.G. Hovannisian, The Armenian People from Ancient to Modern Times, Volume 1: The Dynastic Periods: From Antiquity to the Fourteenth Century, Palgrave Macmillan, 2004*
* *D. Dueck, H. Lindsay & S. Pothecary, Strabo’s cultural geography: the making of a kolossourgia, Cambridge University Press, 2005*
* *A. Kasher & E. Witztum, King Herod: a persecuted persecutor: a case study in psychohistory and psychobiography, Walter de Gruyter, 2007*
Ο **Σωφρόνιος Περτσινίδης** του Ιωάννη (Μεσουμπιέ, Πόντος, 11 Μαρτίου 1912 - Θεσσαλονίκη, 2 Αυγούστου 2005) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Κιλκίς.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1912 στο Μεσουμπιέ του Πόντου. Καταγόταν από την Κορωνούδα Κιλκίς. Εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και εργάστηκε ως δικηγόρος στη Θεσσαλονίκη ως το έτος 1950.

Παντρεύτηκε την Παρθένα Παπαδοπούλου και απέκτησαν 2 γιους, το Μιχάλη και τον Ιωάννη.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Εξελέγη βουλευτής Κιλκίς αρχικά με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1951 και το 1952. Στη συνέχεια εξελέγη βουλευτής με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1958 και επανεξελέγη το 1961, 1963 και το 1964.
Μετά τη Μεταπολίτευση κέρδισε τις εκλογές του 1974 με τη Νέα Δημοκρατία και με 7.605 σταυρούς προτίμησης. Στις εκλογές του 1977 ήταν ξανά υποψήφιος με τη ΝΔ και συγκέντρωσε 5.677 ψήφους χωρίς να εκλεγεί βουλευτής και αποχώρησε από την πολιτική ζωή. 
Απεβίωσε στη συμπρωτεύουσα σε ηλικία 93 ετών.

Αναφορές
--------

1. ↑  Πάολα Χαραλαμπίδου, Κορωνούδα, το χωριό με τα αδιάθετα οικόπεδα Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. εφημερίδα Γνώμη, 4-11-2005, ανάκτηση 20-7-2015 (pdf)
2. 1 2  Ελληνικόν who's who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who 1965, σελ. 488.
3. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ.89, αρ. 948).(pdf)
4. 1 2  Οι εκλογές της Μεταπολίτευσης στο νομό μας, kilkis24, 23-4-2012, ανάκτηση 20-7-2015.
Άποψη του Κάρκι
Το **Κάρκι** (αζέρικα *Kərki* και στην τοπική Αρμενική γλώσσα Տիգրանաշեն) ή –κατά την αρμένικη κυβέρνηση– **Τιγκρανασέν** (*Tigranashen*) αποτελεί εξωτερικό έδαφος της Αυτόνομης Δημοκρατίας του Ναχιτσεβάν, η οποία –αν και αυτόνομη– θεωρείται επίσης εξωτερικό έδαφος του Αζερμπαϊτζάν. Επισήμως ανήκει στο Ναχιτσεβάν, ωστόσο γεωγραφικά ανήκει στην Αρμένικη επαρχία παρά το όρος Αραράτ, γεγονός που το καθιστά ενκλάβιο της Αρμενίας, από το τέλος του πολέμου στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ τον Μάιο του 1992. Το Κάρκι αποτελεί πέρασμα της κυριότερης αρτηρίας που συνδέει το βόρειο με το νότιο τμήμα της Αρμενίας, ενώ στις μέρες μας κατοικείται ως επί τω πλείστω από Αρμένιους καθώς και πρόσφυγες από το Αζερμπαϊτζάν. Το τριγωνικού σχήματος έδαφος καταλαμβάνει έκταση 19 χλμ2.

  

Το χωριό *Νέο Κάρκι* (Αζ. Yeni Kərki) βρίσκεται σε άλλο σημείο του Ναχιτσεβάν και κατοικείται κυρίως από πρόσφυγες του Κάρκι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Karki / Tigranashen exclave – Azerbaijan – Azerb.com

Συντεταγμένες: 39°47.3′N 44°57.0′E﻿ / ﻿39.7883°N 44.9500°E﻿ / 39.7883; 44.9500


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Karki, Azerbaijan  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Τύλλια η νεώτερη** ήταν μια ημι-μυθική μορφή στην Ρωμαϊκή ιστορία για την οποία έγραψαν μεγάλοι συγγραφείς όπως ο Τίτος Λίβιος, ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων και ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, θεωρείται η τελευταία βασίλισσα στο Ρωμαϊκό Βασίλειο.
 Η Τύλλια η νεότερη ήταν η μικρότερη κόρη του 6ου βασιλιά της Ρώμης Σέρβιου Τύλλιου, σύζυγος της ήταν ο τελευταίος Βασιλιάς της Ρώμης Ταρκύνιος ο Υπερήφανος με τον οποίο ανέτρεψαν και δολοφόνησαν τον πατέρα της. Οι δύο κόρες του Σέρβου Τύλλιου πήραν το όνομα του πατέρα τους και καταγράφηκαν ανάλογα με την ηλικία τους ως *"Τύλλια η πρεσβύτερη"* και *"Τύλλια η νεότερη"*. Ο Σέρβιος Τύλλιος τακτοποίησε τους γάμους των θυγατέρων του με τους γιους του προκατόχου και πεθερού του Ταρκύνιου του Πρεσβύτερου Λεύκιο Ταρκύνιο και Αρρούν. Ο Τίτος Λίβιος έγραψε ότι η μικρότερη κόρη του η Τύλλια που παντρεύτηκε τον Αρρούν ήταν η δυναμικότερη αλλά ήταν αδύναμος ο σύζυγος της σε σχέση με τον αδελφό του. Η νεότερη Τύλλια και ο Λεύκιος Ταρκύνιος συμφώνησαν μυστικά να δολοφονήσουν τους συντρόφους τους και να παντρευτούν μεταξύ τους. Η Τύλλια η νεότερη πρότεινε κατόπιν στον νέο της σύζυγο να διεκδικήσει τον θρόνο, ο ίδιος αποφάσισε να δωροδοκήσει τους Γερουσιαστές. Όταν εξασφάλισε την πλειοψηφία των Γερουσιαστών ο Ταρκύνιος ο Υπερήφανος ανακηρύχτηκε 7ος βασιλιάς της Ρώμης, ο Σέρβος Τύλλιος δολοφονήθηκε με προτροπή της ίδια της κόρης του Τύλλιας. Η Τύλλια πήγε στην Γερουσία για να χαιρετήσει τον σύζυγο της που ανακηρύχτηκε νέος βασιλιάς, ο ίδιος την διέταξε να επιστρέψει στα ανάκτορα. Στον δρόμο της επιστροφής με κατεύθυνση τον Εσκουιλίνο λόφο, στην κορυφή της Οδού Κυπρίων συνάντησε την σωρό του πατέρα της που πάνω στην βιασύνη της ποδοπάτησε. Ο δρόμος έμεινε από τότε γνωστός στους Ρωμαίους ως *"Οδός Κακίας"* ή *"Οδός των Εγκλημάτων"*. Η δολοφονία του πατέρα της εξόργισε τους θεούς του Οίκου των Ταρκυνίων που καταράστηκαν την ίδια και τον σύζυγο της. Ο Λεύκιος Ιούνιος Βρούτος ανέτρεψε την βασιλεία στην Αρχαία Ρώμη, η Τύλλια και ο σύζυγος της εξορίστηκαν και η ίδια έμεινε μισητή στην μνήμη του Ρωμαϊκού λαού χάρη στον φόνο του πατέρα της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Pierre, Courcelle (1962). Réflexions d'Isidore de Séville sur la vie du jeune Augustin
2. ↑  Τίτος Λίβιος, *"Ab urbe condita"*
3. ↑  Τίτος Λίβιος, *"Ab urbe condita"*
4. ↑  Τίτος Λίβιος, *"Ab urbe condita"*
5. ↑  Dionysius of Halicarnassus (1937–1950). Cary, Earnest; Spelman, Edward (eds.). The Roman antiquities of Dionysius of Halicarnassus. Cambridge, MA: Harvard University Press
6. ↑  Τίτος Λίβιος, *"Ab urbe condita"*
7. ↑  Τίτος Λίβιος, *"Ab urbe condita"*

Πηγές
-----

* Pierre, Courcelle (1962). Réflexions d'Isidore de Séville sur la vie du jeune Augustin.
Συντεταγμένες: 28°30′36″N 83°51′00″E﻿ / ﻿28.51000°N 83.85000°E﻿ / 28.51000; 83.85000

To **Χιουντσούλι** (Hiunchuli हिउँचुली) είναι κορυφή των Ιμαλαΐων του κεντρικού Νεπάλ. Το βουνό είναι επέκταση της νότιας Αναπούρνα. Μεταξύ του Χιουντσούλι και του Ματσαπουτσάρε διατρέχει η στενή κοιλάδα Μόντι Κόλα, που παρέχει πρόσβαση μόνο στον ιερό τόπο της Αναπούρνα. Τα βουνά της περιοχής θεωρούνται ιερά από τους Γκουρούνγκ που κατοικούν στην ευρύτερη περιοχή.

Ορειβασία
---------

Το Χιουντσούλι ανακάλυψε ο συν/χης Τζίμι Ρόμπερτς και την κορυφή πάτησε για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 1971 αποστολή με επικεφαλής τον εθελοντή του σώματος των ειρηνευτικών δυνάμεων των ΗΠΑ Κρεγκ Άντερσον (Craig Anderson), μέσω της ΝΑ όψης. Το βουνό θεωρείται από τις δυσκολότερες κορυφές πεζοπορίας από τον Ορειβατικό Σύλλογο του Νεπάλ (ΝΜΑ), εξαιτίας της εγγενούς δυσκολίας στην εύρεση της διαδρομής και τους συναφείς κινδύνους από την ύπαρξη κρεβάς (καλυμμένων παγετωνικών χασμάτων) και διαρκών λιθοπτώσεων.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. 1 2  *Annapurna*, 1:100,000 topographic map, Nelles Verlag, 1993.
2. ↑  «Hiunchuli Climb». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2017. Ανακτήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2017.
3. ↑  «Hiunchuli peak climbing». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2017.
4. ↑  «HIUNCHULI PEAK (6,441M)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιανουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Χιουντσούλι** |

* «HIUNCHULI (6,441m/21,126ft.)». Ανακτήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2017. .
* «Hiunchuli peak climbing». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2017. .
Ο **Φώτιος Θ. Πιτούλης** (1911 ή 1913 - 2 Αυγούστου 2002) ήταν Έλληνας πολιτικός. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του εξελέγη βουλευτής με διάφορα κόμματα και διετέλεσε υφυπουργός Οικονομικών (δις) και Συντονισμού.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Γεννήθηκε το 1913 στην Ηγουμενίτσα και ήταν γόνος της ισχυρής βλαχόφωνης οικογένειας Πιτούλη. Πήρε μέρος στις εκλογές του 1946 ως υποψήφιος βουλευτής Ιωαννίνων με τον συνδυασμό της Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως (Δημοκρατικόν Σοσιαλιστικόν Κόμμα) και έλαβε 1.063 ψήφους. Εξελέγη βουλευτής το 1951 από τη β΄ κατανομή και το 1952 στη Θεσπρωτία με τον Ελληνικό Συναγερμό, το 1956 με την ΕΡΕ, το 1958 και το 1961 με το Κόμμα Φιλελευθέρων και το 1963 με την Ένωση Κέντρου. Στις εκλογές του 1964 επανεξελέγη βουλευτής με την Ένωση Κέντρου. Το 1965 ήταν ανάμεσα στους 48 «αποστάτες» και μάλιστα έλαβε μέρος στην κυβέρνηση Νόβα του 1965 ως υφυπουργός Οικονομικών από τις 16 Ιουλίου ως τις 20 Αυγούστου 1965. 

Στην κυβέρνηση Στεφανόπουλου ήταν υφυπουργός Συντονισμού από τις 5 Οκτωβρίου 1965 ως τις 10 Νοεμβρίου 1966 και υφυπουργός Οικονομικών στην ίδια κυβέρνηση από τις 10 Νοεμβρίου ως τις 22 Δεκεμβρίου 1966.

Στις εκλογές του 1977 εξελέγη βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία, συγκεντρώνοντας 4.562 σταυρούς προτίμησης. Ήταν υποψήφιος βουλευτής με τη ΝΔ και στις εκλογές του 1981, αλλά δεν εξελέγη, καθώς συγκέντρωσε 2.638 σταυρούς. 

Απεβίωσε τον Αύγουστο του 2002 και κηδεύτηκε στις 3 Αυγούστου από τον ιερό ναό Ευαγγελιστρίας της Ηγουμενίτσας. Κατέλιπε παιδιά και εγγόνια.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Κούλας Παπαδάκη-Κάκαρη, *Προσωπικότητες από τον πολιτικό κόσμο της Ελλάδας. Αρχηγοί κομμάτων, υπουργοί, υφυπουργοί, γενικοί γραμματείς, νομάρχες & δήμαρχοι*, Αθήνα 1975, τόμος Β΄, σελ. 209.
2. ↑  Οι προσωπικότητες που "έφυγαν" μέσα στο 2002, patris.gr, από τις τράπεζες δεδομένων ΑΠΕ-Μνήμη
3. ↑  Μαυρίκα, Βιργινία (2019). «Αρχοντικό Πιτούλη: μια «αστική» κατοικία του Μεσοπολέμου στην Ηγουμενίτσα». Στο: Ιωάννης Π. Χουλιαράς· Γεωργία Θ. Πλιάκου. *ΘΕΣΠΡΩΤΙΑ I. Α΄Αρχαιολογικό και Ιστορικό Συνέδριο για τη Θεσπρωτία. Πρακτικά*. **2**. Ιωάννινα: Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού / Εφορεία Αρχαιοτήτων Θεσπρωτίας. σελ. 704.
4. ↑  «Κυβέρνησις Νόβα – Αθανασιάδη Από 15.7.1965 Έως 20.8.1965». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2013.
5. ↑  Διγκαβές 1986, σελ. 117
6. ↑  Διγκαβές 1986, σελ. 182
7. ↑  Η Καθημερινή, φύλλο 3ης Αυγούστου 2002, σελ. 6.

Πηγές
-----

* Διγκαβές, Κώστας (1986). *Οι εκλογές στην Ελλάδα 1844-1985*. Θεσσαλονίκη: Μαλλιάρης Παιδεία. σελ. 293.
Η **Σόρβος η οικιακή** (Sorbus domestica) είναι δέντρο ύψους 10-20 μ. Ξηροφλοιο με πολυαριθμες επιμήκεις και οριζόντιες σχισμές, απολεπίζεται σε μικρά λέπια. Είναι απαιτητικότερο είδος αναπτύσσεται σε βαθιά, νωπά και πλούσια σε θρεπτικές ουσίες εδάφη. Είναι φωτόφιλο, με μεγάλες απαιτήσεις σε θερμότητα σε σχεση με την (*S. aucuparia* L.) σε μικρή ηλικία ανθεκτικό στην σκιά. Το είδος το συναντάμε στην μέση και νότια Ευρώπη, την Β. Αφρική και Μικρά Ασία. Στην Ελλάδα την βρίσκουμε σε ολη την χώρα σε δαση η καλλιεργούμενη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αθανασιάδη, Ηρ (1999). *Δασική Βοτανική Μέρος ΙΙ*. Θεσσαλονίκη: Εκδόσεις Γιαχούδη. σελ. 137. ISBN 9780007425006.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4302391-5
* NKC: ph276445

 |

 |
Πειραματικό πρότυπο κανόνι ατμού των 17,5 χιλιοστών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας το 1826-29
Το **τηλεβόλο του Αρχιμήδη** ήταν τηλεβόλο όπλο που εφευρέθηκε από τον μαθηματικό και μηχανικό της κλασικής αρχαιότητας Αρχιμήδη. Πρόκειται για τύπο κανονιού που λειτουργούσε με την πίεση υδρατμού. 

Μια από τις πρώτες αναφορές στο τηλεβόλο του Αρχιμήδη παραδίδεται από τον Πετράρχη (1304-1374), ο οποίος τοποθετεί χρονικά την ανακάλυψή του κατά την περίοδο της πολιορκίας των Συρακουσών. Στα τέλη του 15ου αιώνα, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι σχεδίασε ένα κανόνι ατμού, το οποίο απέδωσε στον Αρχιμήδη προς τιμή του οποίου του έδωσε την ονομασία architronito. Σύμφωνα με την περιγραφή του Λεονάρντο επρόκειτο για συσκευή από καθαρό χαλκό με δυνατότητα να εκτοξεύσει βλήμμα βάρους ενός τάλαντου σε απόσταση περίπου έξι σταδίων (περ. 1100 μ.).[1]
Σε διαφορετικά μέρη της συσκευής τοποθετούνταν ποσότητες ξυλάνθρακα και νερού. Η καύση του ξυλάνθρακα εξασφάλιζε την εξάτμιση του νερού, το οποίο οδηγούνταν κατάλληλα στο θερμό τμήμα της συσκευής και το βλήμα εκτοξευόταν αξιοποιώντας την υψηλή πίεση του υδρατμού. 

Σχέδια του Λεονάρντο ντα Βίντσι για ένα κανόνι ατμού το οποίο αποδίδεται στον Αρχιμήδη.
Μια αναπαράσταση του μηχανισμού του τηλεβόλου έγινε από τον έλληνα μηχανικό Ιωάννη Σακκά το 1981, σε συνεργασία με τον ιστορικό Ευάγγελο Σταμάτη. Η πειραματική συσκευή του Σακκά, σχεδιασμένη σε κλίμακα 1:5, είχε συνολικό μήκος 65 εκ. και με αυτή επιτεύχθηκε η εκτόξευση ενός βλήματος βάρους 3 κιλών σε απόσταση 50 μέτρων. Με βάση την επίδοση αυτή, εκτιμάται ότι η αντίστοιχη συσκευή σε πραγματική κλίμακα θα ήταν σε θέση να εκτοξεύσει βαρύτερα βλήματα σε απόσταση μερικών εκατοντάδων μέτρων.[2]

Παραπομπές
----------

1. ↑  Paipetis, Ceccarelli (2010), σελ. 114-16
2. ↑  Jodi Reeves Flores, Roeland Paardekooper (εκδ.), ‘’Experiments Past’’, Sidestone Press, 2014, σελ. 107

Βιβλιογραφία
------------

* Sigvard Strandh: *Die Maschine; Geschichte, Elemente, Funktion.* (Seite 28) ISBN 3-451-18873-2
* S. A. Paipetis, M. Ceccarelli (εκδ.), *The Genius of Archimedes - 23 Centuries of Influence on Mathematics, Science and Engineering*, Springer Science & Business Media, 2010
Ο Φώτης Ούτσικας (2020)

Ο **Φώτης Ούτσικας** (γενν. Μεσσήνη, 26 Μαΐου 1957) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, διεθνής με τις Εθνικές ομάδες Ελπίδων, Νέων και Ερασιτεχνών, που αγωνιζόταν στις θέσεις ακραίου οπισθοφύλακα, αριστερού εξτρέμ και ανασταλτικού μέσου.

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο σε ηλικία 14 ετών από τον Πάμισο Μεσσήνης και το 1973 υπέγραψε στην Α.Ε.Κ. ως στέλεχος στην εφηβική ομάδα της. Το 1976 προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα και έως το 1977 είχε 20 επίσημες συμμετοχές ενώ έπαιξε και σε αγώνες του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Το 1978 αποδεσμεύτηκε λόγω ενός σοβαρού τραυματισμού που υπέστη, συνεχίζοντας στον Αχαρναϊκό (1 έτος), στην Παναχαϊκή (2 έτη), στον Διαγόρα Ρόδου (1981-82) και το καλοκαίρι του 1982 υπέγραψε στο Αιγάλεω, με το οποίο έκανε σημαντική καριέρα επί μία 5ετία, τόσο στην Α΄Εθνική, όσο και στη Β΄Εθνική. Τερμάτισε τη σταδιοδρομία του στην ομάδα του Γ.Σ. Μαρκό (2 σεζόν).

Είχε συνολικά 88 συμμετοχές σε επίσημους αγώνες πρωταθλήματος της Α΄Εθνικής και πολλαπλάσιες συμμετοχές στη Β΄ Εθνική.

Το 1977 αγωνίστηκε με την Εθνική ερασιτεχνική ομάδα ποδοσφαίρου Ελλάδας στο Κύπελλο Ερασιτεχνών ΟΥΕΦΑ στους αγώνες της προκριματικής φάσης με Ιταλία και Αυστρία.

Πηγές
-----

* Διεθνής αθλητική ιστοσελίδα
* Νίκος Δημ. Νικολαΐδης, "50 Χρόνια Αιγάλεω" (έκδοση Δήμος Αιγάλεω, 1998)
* Γεώργιος Παγιωτέλης, "Το Έπος της Α΄Εθνικής", ένθετο περιοδικού "Οι Παγκόσμιοι", έκδοση Κλ. Γεωργαλάς Ε.Π.Ε.
* "40 Χρόνια Ποδόσφαιρο και ΠΡΟ-ΠΟ" (έκδοση εφημερίδας "Προπόραμα" (2000)

  


|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βιογραφικό του ποδοσφαιριστή Ανακτήθηκε στις 2/6/2020
2. ↑  Βιογραφικό του Φώτη Ούτσικα Ανακτήθηκε στις 2/6/2020
3. ↑  "90 Χρόνια Πάμισος" Ανακτήθηκε στις 2/6/2020
Το ισχύον **Σύνταγμα της Γαλλίας** υιοθετήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1958. Η τυπική του ονομασία είναι **Σύνταγμα της Πέμπτης Δημοκρατίας**, καθώς αντικατέστησε εκείνο της λεγόμενης Τέταρτης Δημοκρατίας (1946). Ο Σαρλ ντε Γκωλ ήταν η κύρια κινητήρια δύναμη για την εισαγωγή του νέου συντάγματος, ενώ το κείμενό του συντάχθηκε από τον Μισέλ Ντεμπρέ. Από την υιοθέτησή του ως σήμερα το σύνταγμα έχει τροποποιηθεί δεκαοκτώ φορές, με πρόσφατη τροποποίηση εκείνη του 2008.

Το σύνταγμα προβλέπει τις διαδικασίες για την εκλογή του Προέδρου και του Κοινοβουλίου, την επιλογή της κυβέρνησης, καθώς και τις αρμοδιότητες του καθενός και τις σχέσεις μεταξύ τους. Εξασφαλίζει την δικαστική αρχή και δημιουργεί ένα ανώτατο δικαστήριο, ένα συνταγματικό δικαστήριο και ένα οικονομικό και κοινωνικό συμβούλιο. Θεωρείται ότι έχει σχεδιαστεί για να δημιουργήσει ένα πολιτικά ισχυρό Πρόεδρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2016.
5. ↑
6. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 7 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2016.
7. ↑

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Συντάγματα της Ευρώπης |
| --- |
|  |
|  | 
* Άγιος Μαρίνος
* Αζερμπαϊτζάν
* Αλβανία
* Ανδόρρα
* Αρμενία
* Αυστρία
* Βατικανό
* Βέλγιο
* Βόρεια Μακεδονία
* Βοσνία και Ερζεγοβίνη
* Βουλγαρία
* Γαλλία
* Γερμανία
* Γεωργία
* Δανία
* Ελβετία
* Ελλάδα
* Εσθονία
* Ηνωμένο Βασίλειο
* Ιρλανδία
* Ισλανδία
* Ισπανία
* Ιταλία
* Κροατία
* Κύπρος
* Λετονία
* Λευκορωσία
* Λιθουανία
* Λίχτενσταϊν
* Λουξεμβούργο
* Μάλτα
* Μαυροβούνιο
* Μολδαβία
* Μονακό
* Νορβηγία
* Ολλανδία
* Ουγγαρία
* Ουκρανία
* Πολωνία
* Πορτογαλία
* Ρουμανία
* Ρωσία
* Σερβία
* Σλοβακία
* Σλοβενία
* Σουηδία
* Τουρκία
* Τσεχία
* Φινλανδία
 |

 |
Ο **Τηλεκλείδης** ήταν κωμικός ποιητής του 5ου αιώνα π.Χ. που έδρασε στην Αθήνα. Από τα έργα του σώζονται μόνο αποσπάσματα ενώ διακωμωδεί όλους τους σύγχρονούς του, περιλαμβανομένου και του Περικλή. Χαρακτηριστικό απόσπασμα από τους *Αμφικτύονες* αυτό που αναφέρει κριθαρένια καρβέλια να φιλονικούν με το σταρένιο ψωμί, για την τιμή να γίνουν τροφή των ανθρώπων, περιγράφοντας μια ουτοπική κοινωνία χωρίς δούλους. Τα έργα του Τηλεκλείδη, που έχουν σωθεί σε αποσπάσματα, είναι:

* *Αμφικτύονες*
* *Αψευδείς*
* *Ησίοδοι*
* *Πρυτάνεις*
* *Στερροί*
* *Ευμενίδες*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αθήναιος, 268 b–d.

Πηγές
-----

* *Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα*, τόμος 57, σελίδα 216.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 305452859
* ISNI: 0000 0004 2056 5471
* GND: 102407088
* SUDOC: 171908635
* BNF: cb16933105w (data)
* ICCU: UTOV520953

 |

 |
Ο **τρεβορίτης** είναι σπάνιο ορυκτό, που από χημικής απόψεως αποτελεί οξείδιο νικελίου και τρισθενούς σιδήρου. Ανήκει στην ομάδα ορυκτών του σπινελίου και έχει μοριακό χημικό τύπο **NiFe2O4** και μοριακό βάρος 234,38. Το χρώμα του είναι μαύρο με βαθυπράσινες και φαιές (καφετιές) αποχρώσεις, ενώ και η γραμμή κόνεώς του είναι φαιή. Ο τρεβορίτης κρυσταλλώνεται στο κυβικό σύστημα και οι κρύσταλλοι μπορεί να έχουν από μέγεθος κόκκου μέχρι μεγάλο μέγεθος, ενώ σπανίως είναι μικροσκοπικοί οκταεδρικοί. Το ορυκτό είναι αδιάλυτο στα περισσότερα οξέα. Ο δείκτης διαθλάσεώς του *υπολογίζεται* σε 2,41.

Υπάρχει στη φύση τουλάχιστον το μερικό στερεό διάλυμα τρεβορίτη και μαγνητίτη, με πολλούς μαγνητίτες από φτωχά σε πυρίτιο ηφαιστειογενή πετρώματα να εμπεριέχουν ίχνη νικελίου. Το νικέλιο από την άλλη μπορεί να αντικαθίσταται από άτομα *δισθενούς* σιδήρου και μαγνησίου στον τρεβορίτη.

Ανακάλυψη και μέρη όπου συναντάται
----------------------------------

Ο τρεβορίτης περιγράφηκε για πρώτη φορά από ποσότητές του στο κοίτασμα νικελίου «Bon Accord» στο Μπάρμπερτον της Νότιας Αφρικής, το 1921. Πήρε την ονομασία του από το επώνυμο του ταγματάρχη Τιούντορ Γκρύφυντ Τρέβορ (*Tudor Gryffydd Trevor*, 1865-1954), ο οποίος ήταν επιθεωρητής ορυχείων στη Νότια Αφρική.

Στο Μάουντ Κλίφορντ της Αυστραλίας ο τρεβορίτης συναντάται συνδεδεμένος με κοίτασμα θειούχου νικελίου δίπλα σε γάββρο που διεισέδυσε σε περιδοτίτη. Γενικότερα, ορυκτά με τα οποία σχετίζεται (ανευρίσκεται μαζί) ο τρεβορίτης είναι ο νιμίτης (ορυκτό της ομάδας του χλωρίτη), ο βιλεμσαΐτης, ο τάλκης, ο βιολαρίτης, ο μιλλερίτης, ο ρηβεσίτης και ο γκαιτίτης. Επίσης, στο Μάουντ Κλίφορντ βρίσκεται μαζί με αυτοφυές νικέλιο και χηζλγουδίτη.

Η ύπαρξη τρεβορίτη έχει αναφερθεί στο υδροθερμικό πεδίο Logatchev-1 στη Μεσο-Ατλαντική υφαλορράχη, στον σχηματισμό Hatrurim στην έρημο Νεγκέβ στο Ισραήλ, στην Κομητεία Τζόζεφιν του Όρεγκον και στο Γκαμπς της Κομητείας Νάι (Νεβάδα).

Παραπομπές
----------

1. 1 2
2. 1 2

Πηγές
-----

* Deer, W.A.· R.A. Howie· J. Zussman (1992). *An Introduction to the Rock-forming Minerals*. Harlow, Essex: Longman. σελίδες 559–563. ISBN 978-0-470-21809-9.
Ο **Τηλέμαχος Πλεύρης** (Άγιος Γεώργιος Λασιθίου, 1917 – Αθήνα, 22 Ιανουαρίου 1982) του Γεωργίου και της Αριστέας, ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε βουλευτής Ηρακλείου από το 1963 ως το 1967 και από το 1974 ως το 1977.

Βιογραφία
---------

### Εκπαίδευση και δικηγορία

Γεννήθηκε στο χωριό Άγιος Γεώργιος του Λασιθίου (γιος του Γεωργίου Πλεύρη και της δασκάλας Αριστέας Τζερμιά), όπου τελείωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Φοίτησε στη συνέχεια στο Γυμνάσιο Καστελλίου Πεδιάδος. Εισήλθε στη Νομική Σχολή της Θεσσαλονίκης τη δεκαετία του ΄30 και απέκτησε πτυχίο Οικονομικών και Νομικών Επιστημών. Όταν ήταν φοιτητής υπήρξε πρόεδρος της Φιλελεύθερης φοιτητικής νεολαίας.
Τιμήθηκε με το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας για τη δράση του κατά τον Πόλεμο (υπηρέτησε τη θητεία του ως έδεφρος ανθυπολοχαγός).
Σταδιοδρόμησε ως δικηγόρος από το 1947 στην Αθήνα και έπειτα στο Ηράκλειο.

### Βουλευτής

Εντάχθηκε στην Ένωση Κέντρου, με την οποία εξελέγη βουλευτής το 1964. Όταν κηρύχθηκε η χούντα, το 1967, συνελήφθη και παραπέμφθηκε σε έκτακτο στρατοδικείο, εξαιτίας της αντιδικτατορικής του δράσης.  Εκτοπίστηκε και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 1 έτους.
Μετά τη Μεταπολίτευση εξελέγη ξανά βουλευτής Ηρακλείου, με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, που μετονομάστηκε σε ΕΔΗΚ το 1976.

### Τελευταία χρόνια

Έπειτα από το 1977, η κλονισμένη υγεία του δεν του επέτρεψε να συνεχίσει την ενασχόληση με τα κοινά. Πέθανε σε ηλικία 65 ετών στην Αθήνα το 1982 και η ταφή του έγινε στις 23 Ιανουαρίου από τον ιερό ναό του Αγίου Μηνά στο Ηράκλειο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  6c95dbcf-9ef4-4923-b4b0-ef46af069fa8. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων. 6c95dbcf-9ef4-4923-b4b0-ef46af069fa8. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
3. 1 2  EΝΑ ΑΓΝΩΣΤΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΣΤΟ ΦΩΣ : Η παραπομπή Κρητικών στο Στρατοδικείο της χούντας Ολόκληρο το παραπεμπτικό βούλευμα για τους 29 αντιστασιακούς, Η Πατρίς, 22-4-2009, ανάκτηση 1-9-2015.
4. ↑  Κρήτη, Το Αφιέρωμα, εκδ. Αρσινόη, Αθήνα 1985, τ. 10, σελ. 152.
5. 1 2 3  Γ. Ι. Παναγιωτάκη, Το Λασίθι στο χρόνο και την ιστορία, Λασίθι 1988, σελ. 200.
6. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Κοινοβουλευτική θητεία του Τηλέμαχου Πλεύρη.
7. ↑  Ανατολή, φύλλο 27-1-1982, σελ. 1.
Υλοτομία τροπικής ξυλείας *Rosewood* στη Μαδαγασκάρη.
**Τροπική ξυλεία** (αγγλ. *Tropical timber*) είναι οποιοδήποτε είδος ξυλείας προέρχεται από τα τροπικά δάση της βροχής (tropical rainforests), ή τα τροπικά και υποτροπικά δάση των πλατυφύλλων, ή τα τεχνητά δασικά οικοσυστήματα -φυτείες- (forest plantations) που καλλιεργούνται στην τροπική ζώνη του πλανήτη. Τυπικά είδη τροπικής ξυλείας, τα οποία έχουν βιομηχανική σπουδαιότητα, και που συχνά απαντώνται είναι τα εξής:

* Μαόνια (Mahogany)
* Τικ (Teak)
* Έβενος (Ebony)
* Παλίσανδρος (Rosewood)
* Ιρόκο (Milicia)

και πολλά άλλα τροπικά είδη.

Η υπερεκμετάλλευση των τροπικών δασών του πλανήτη, ιδίως της Αμαζονίας, της Αφρικής και της Ν.Α. Ασίας, γίνεται με σκοπό την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη παραγωγή, πολύτιμης τροπικής ξυλείας. Ταυτόχρονα, η παράνομη και ανεξέλεγκτη υλοτομία αυτών των δασικών οικοσυστημάτων, που θεωρούνται «οι πνεύμονες» της Γης, έχουν οδηγήσει σε αρνητικότατες συνέπειες για τη φύση και το δασικό περιβάλλον, για τους τοπικούς πληθυσμούς, την πανίδα και τη χλωρίδα, που συνεχώς φθίνουν και καταστρέφονται.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑    Βιβλίο του καθηγ. Ηλ. Βουλγαρίδη (ΑΠΘ)
4. ↑
5. ↑
Το **Ομοσπονδιακό Σύνταγμα της Ελβετικής Συνομοσπονδίας** της 18ης Απριλίου 1999 είναι το τρίτο και ισχύον ομοσπονδιακό σύνταγμα της Ελβετίας. Καθιερώνει το πολίτευμα της ομοσπονδιακής δημοκρατίας, η οποία αποτελείται από 26 καντόνια (κρατίδια). Το έγγραφο του συντάγματος περιέχει μια σειρά από ατομικά και λαϊκά δικαιώματα (όπως το δικαίωμα για δημοψήφισμα), σκιαγραφεί τις ευθύνες των καντονιών και της συνομοσπονδίας και καθορίζει τις ομοσπονδιακές αρχές της κυβέρνησης.

Το Σύνταγμα εγκρίθηκε με λαϊκή ψήφο στις 18 Απριλίου 1999. Αντικατέστησε το προηγούμενο ομοσπονδιακό σύνταγμα, του 1874, το οποίο παραμένει ως πυρήνας του σημερινού συντάγματος.

Σύμφωνα με το σύνταγμα οι εθνικές γλώσσες του κράτους είναι τα γερμανικά, τα γαλλικά, τα ιταλικά και τα ρομανσικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2016.
6. ↑
7. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 28 Ιουλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2016.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Συντάγματα της Ευρώπης |
| --- |
|  |
|  | 
* Άγιος Μαρίνος
* Αζερμπαϊτζάν
* Αλβανία
* Ανδόρρα
* Αρμενία
* Αυστρία
* Βατικανό
* Βέλγιο
* Βόρεια Μακεδονία
* Βοσνία και Ερζεγοβίνη
* Βουλγαρία
* Γαλλία
* Γερμανία
* Γεωργία
* Δανία
* Ελβετία
* Ελλάδα
* Εσθονία
* Ηνωμένο Βασίλειο
* Ιρλανδία
* Ισλανδία
* Ισπανία
* Ιταλία
* Κροατία
* Κύπρος
* Λετονία
* Λευκορωσία
* Λιθουανία
* Λίχτενσταϊν
* Λουξεμβούργο
* Μάλτα
* Μαυροβούνιο
* Μολδαβία
* Μονακό
* Νορβηγία
* Ολλανδία
* Ουγγαρία
* Ουκρανία
* Πολωνία
* Πορτογαλία
* Ρουμανία
* Ρωσία
* Σερβία
* Σλοβακία
* Σλοβενία
* Σουηδία
* Τουρκία
* Τσεχία
* Φινλανδία
 |

 |
**Χανούμ** (καζακικά: Hanym‎, αραβικά: هانم‎ , ουσμπεκικά: Xonim‎, αζερικά: Xanım‎, τουρκικά: *Hanım*, περσικά: خانم‎, Hindi, Βεγγαλικά: খাঁনম/খানম‎, ούρντου: خانم‎, αλβανικά: Hanëm‎) είναι ένας γυναικείος βασιλικός και αριστοκρατικός τίτλος που προήλθε αρχικά από έναν τίτλο της Κεντρικής Ασίας και αργότερα χρησιμοποιήθηκε στη Μέση Ανατολή και τη Νότια Ασία. Είναι το θηλυκό ισοδύναμο του τίτλου *Χαν* για έναν κυρίαρχο ή στρατιωτικό κυβερνήτη, που χρησιμοποιείται ευρέως από μεσαιωνικές νομαδικές Μογγόλες φυλές που ζουν βόρεια και βορειοδυτικά της σύγχρονης Κίνας.  Ο "Χαν" θεωρείται επίσης ένας τίτλος στη συνομοσπονδία Σιανμπέι  για τον αρχηγό τους μεταξύ 283 και 289. Οι Ρούραν ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που χρησιμοποίησαν τους τίτλους Χαγάνος και Χαν για τους αυτοκράτορες τους, αντικαθιστώντας το Chanyu του Σιονγκ-νου, τον οποίο ο Ρενέ Γκρουσέ και άλλοι θεωρούν τούρκικο.

Στα τουρκικά, γράφεται *Hanım (Χανίμ).* Ο τίτλος του *Χανιμεφέντι* είναι ένας συνδυασμός των λέξεων Χανούμ (τουρκικά *Hanım*) και εφέντι.

Σήμερα, ο όρος χρησιμοποιείται ως τρόπος σεβάσμιας αντιμετώπισης γυναικών κάθε κοινωνικής τάξης. Το "Χανούμ" είναι το ανατολικό ισοδύναμο του "κυρία".

Στη Νότια Ασία, ιδίως στο Αφγανιστάν, στο Khyber Khyber, το Σινδ, το Βαλουχιστάν και τη Βόρεια Ινδία, το *χανούμ* έχει προσαρμοστεί για χρήση ως τιμητικό για μουσουλμάνες υψηλής κοινωνικής θέσης.

Δείτε επίσης
------------

* Μπεγκούμ
* Χανίμ
* Χατούν

Παραπομπές
----------

1. ↑  *The Illustrated Weekly of India, Volume 90* (στα English). Times of India Press. 1969. σελ. 4. In the original meaning "begum" and "khanum" are the feminine equivalents or counterparts of "beg" and "khan"—like the English "lord" and "lady". CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  Henning, W. B. 'A Farewell to the Khagan of the Aq-Aqataran',"Bulletin of the School of Oriental and African studies – University of London", Vol 14, No 3, p 501–522
3. ↑  Zhou 1985, p. 3–6
4. ↑  René Grousset (1988). *The Empire of the Steppes: A History of Central Asia now*. Rutgers University Press. σελίδες 61, 585, n. 92. ISBN 0-8135-1304-9.
Με την ονομασία **Τελωνειακός Κώδικας** φέρεται το σύνολο κωδικοποιημένων νόμων και διατάξεων που αφορούν θέματα τελωνισμού και εκτελωνισμού εμπορευμάτων, ελέγχου της νόμιμης διαδικασίας εισαγωγών και εξαγωγών, της δίωξης των σχετικών παραβάσεων και λαθρεμπορίου καθώς και τις αρμοδιότητες - ευθύνες των επιτετραμμένων οργάνων ελέγχου, που συγκροτούν τις τελωνειακές Αρχές της κάθε χώρας.

Ο ελληνικός Τελωνειακός Κώδικας διαμορφώθηκε το 1918 και τέθηκε σε ισχύ με τον νόμο 1165 στις 17 Μαρτίου του 1918 με τον τίτλο "Περί Τελωνειακού Κώδικος", όπως τροποποιήθηκε στη συνέχεια με σειρά επιμέρους νόμων και διαταγμάτων, μέρη του οποίου ισχύουν μέχρι σήμερα. Ο Νόμος - Κώδικας εκείνος περιελάμβανε 144 άρθρα σε 18 κεφάλαια στα οποία και κατατάσσονταν μεθοδικά κάθε θέμα τελωνειακής νομοθεσίας που είχε θεσπιστεί μέχρι τότε.  

Αξίζει μάλιστα ν΄ αναφερθεί ότι με την έκδοση του παραπάνω νόμου, που κατάφερε και συνέταξε ο τότε διευθυντής των έμμεσων φόρων και μονοπωλίων Γ. Ν. Κοφινάς και που χαρακτηρίστηκε άθλος, καταργήθηκε ο από 19 Μαρτίου του 1843 σχετικός νόμος του Όθωνα "περί οργανισμού των τελωνείων του κράτους" που είχε συνταχθεί 75 χρόνια πριν, σε χρόνο κατά τον οποίο τόσο η ναυτιλία όσο και το εμπόριο τελούνταν σε συνθήκες πολύ διαφορετικές, τα δε όρια του κράτους είχαν ήδη αλλάξει, όπως επίσης οι λιμένες αλλά και γενικότερα οι συγκοινωνίες. Μαζί δε με εκείνο καταργήθηκε και η όλη στο μεταξύ πανσπερμία διατάξεων που είχαν εκδοθεί μετά από κάθε διαφοροποίηση και που συνέβαινε να ήταν και διαφορετικές από τόπο σε τόπο και κατ΄ αντικείμενο με συνέπεια ακόμα και η παρακολούθησή τους να ήταν από πολύ δυσχερής μέχρι αδύνατη.

Τελευταία διοικητική κωδικοποίηση ελληνικών τελωνειακών διατάξεων έγινε το 1968.
Από το 1992, όπου τέθηκε σε ισχύ ο Κανονισμός της ΕΟΚ 2913/1992, γνωστότερος ως Κοινοτικός Τελωνειακός Κώδικας, όπου και ακολούθησε "τελωνειακή σύνδεση", παλαιότεροι θεσμοί που ίσχυαν άλλοι καταργήθηκαν ενώ οι περισσότεροι εκσυγχρονίστηκαν, διατηρούμενοι κυρίως για το εμπόριο με χώρες και τόπους εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Άντρας Σιχ φοράει τουρμπάνι, Απρίλιος 2012
Ο Χαρτζίτ Σινγκ Σατζάν, Υπουργός Εθνικής Αμύνης του Καναδά, φοράει τουρμπάνι των Σιχ. Το τουρμπάνι είναι ένα από τα σημαντικότερα σύμβολα της κοινότητας των Σιχ. 
Το **τουρμπάνι** (από το περσικό: دولبند‌, *ντουλμπάντ*) είναι μια λωρίδα λεπτού υφάσματος που τυλίγουν κάποιοι μουσουλμάνοι γύρω από το κεφάλι τους. Περιέχει διάφορες παραλλαγές και το φορούν άτομα από διάφορους πολιτισμούς. Το τουρμπάνι φοριέται σε πολλούς πολιτισμούς στην Ινδική υποήπειρο, την Νοτιοανατολική Ασία, την Αραβική Χερσόνησο, τη Μέση Ανατολή, τη Κεντρική Ασία, τη Βόρεια Αφρική και το Κέρας της Αφρικής. Είναι προϊσλαμικής προέλευσης, και με την έλευση του Ισλάμ έγινε πολύ σημαντικό και για την ιστορία της Ανατολής. Το τουρμπάνι αποτελείται από ένα ή περισσότερα μακριά υφάσματα, σύμφωνα με μια ειδική μέθοδο δένεται στο κεφάλι ή φοριέται κάτω από ένα καπέλο ή φέσι.

Οι Σιχ συμπεριλαμβάνουν τα τουρμπάνια στην ενδυμασία τους, ενώ είναι δημοφιλές και στις γυναίκες. Το τουρμπάνι χρησιμοποιείται και για θρησκευτικούς σκοπούς, όπως οι Σιίτες, οι οποίοι θεωρούν ότι το να φέρει κάποιος τουρμπάνι είναι *Σούνα Μου'ακάντα* (επιβεβαιωμένη παράδοση).

Το τουρμπάνι είναι μέρος της παραδοσιακής ενδυμασίας των μελετητών του σιχισμού. Επίσης, συχνά φορούσαν τουρμπάνια ευγενείς ανεξαρτήτως θρησκείας. Μερικές φορές χρησιμοποιούνται για τη προστασία των μαλλιών ή ως κάλυμμα για το κεφάλι των γυναικών που βρίσκονται σε θεραπείες για τον καρκίνο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Turbans Facts, information, pictures | Encyclopedia.com articles about Turbans». *www.encyclopedia.com*. Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2016.
2. ↑  «Do Sikh women have to wear a Turban (Dastaar) as well as men? | Sikh Answers». *www.sikhanswers.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Δεκεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2016.
3. ↑  Haddad, Sh. G. F. «The turban tradition in Islam». Living Islam. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2013.
4. ↑  «Alternative Wig Idea: Cover Hair Loss With a Cute Cap Instead». *About.com Health*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2016.
Η **Τεμέση** ή **Τεμέσα** στα δωρικά, ήταν αρχαία πόλη της Μεγάλης Ελλάδος, στην σημερινή Ιταλία, στις ακτές του Τυρρηνικού πελάγους. Βρισκόταν κοντά στην Τερίνα, αλλά η ακριβής τοποθεσία της δεν έχει ακόμη βρεθεί. Πιστεύεται ότι βρισκόταν κοντά στον ποταμό Σαβούτο στα βόρεια του κόλπου της Αγ. Ευφημίας (Sant'Euphemia).  Πιο πρόσφατα, η Κάμπορα Σαν Τζιοβάννι, μια πόλη κοντά στις εκβολές του Σαβούτου, θεωρήθηκε ως πιο ακριβής τοποθεσία. Ο αρχαιολόγος Τζιοακίνο Φραντσέσκο Λα Τόρρε ανέσκαψε έναν ναό έξω από την πόλη στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο οποίος βρισκόταν στο έδαφος της Τεμέσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  
Strabo 1924, 6.1.5· Pliny the Elder, 3.10.
2. ↑  Cerchiai, Jannelli & Longo 2004, σελ. 114.
3. ↑  Nicholson 2013, σελ. 14.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 248716524

 |

 |