recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **ναύκληρος** ή **λοστρόμος** ή μπότσμαν ή μποσης (*boatswain*), ανήκει στο κλάδο του προσωπικού καταστρώματος του πλοίου. Θεωρείται υπαξιωματικός του Εμπορικού Ναυτικού (Ε.Ν.) και κατά τον Κ.Δ.Ν.Δ. άρθρο 73, πρέπει να είναι κάτοχος «πτυχίου ναυκλήρου».

Ο ναύκληρος προΐσταται του προσωπικού καταστρώματος και είναι υπεύθυνος για την τακτοποίηση και συντήρηση των υλικών και εξαρτημάτων που βρίσκονται στις αποθήκες που διαχειρίζεται αυτός (boatswain's store room) και που βρίσκονται κυρίως στο πρόστεγο ή και επίστεγο. Εκ των καθηκόντων του αυτών στην αγγλική «αργκό» ονομάζεται και «ρίφερ» (reefer = συμμαζευτής).

Στους αρχαίους χρόνους ναύκληρος ήταν ο ίδιος ο ιδιοκτήτης ή ο κυβερνήτης του ιδιόκτητου σκάφους, κοινώς «καραβοκύρης» ή επίσημα πλοιοκτήτης. Αργότερα κατά τον Μεσαίωνα αναλάμβανε χρέη υποπλοιάρχου και μέχρι τις αρχές του προηγούμενου αιώνα αναλάμβανε την είσπραξη των ναύλων ως αντιπρόσωπος του πλοιοκτήτη. Σήμερα θεωρείται ο επιστάτης όλων των εργασιών καταστρώματος. Ο αντίστοιχος βαθμός σε καθήκοντα στο Πολεμικό Ναυτικό ονομάζεται **Πρωρεύς** (ή Πρωρέας) αν και συνηθίζεται και εκεί ο όρος Ναύκληρος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Η ονομασία «λοστρόμος» θεωρείται ως παράγωγο εκ παραφθοράς του ορθότερου όρου της κοινής ναυτικής γλώσσας «νοστρόμος» που θεωρείται και αυτό απότοκο του ενετικού "nostr(o) (u)omo" που σήμαινε «ο άνθρωπός μας», δηλαδή ο πρώτος στην ιεραρχία του πληρώματος των παλαιών ιστιοφόρων.
Το **Στάδιο Ζαφέρ** (τουρκικά: *Zafer Stadı*), επίσημα **Δημοτικό Στάδιο Μόρφου** είναι γήπεδο πολλαπλών χρήσεων στη Μόρφου στην ΤΔΒΚ. Το γήπεδο έχει χωρητικότητα 7.000 θεατών. Αποτελεί έδρα των ποδοσφαιρικών συλλόγων Μπαφ Ουλκού Γιουρντού και Μπινατλί και φυσική έδρα του Διγενή Ακρίτα Μόρφου.

Ιστορία
-------

Το γήπεδο είναι η φυσική έδρα του Διγενή Ακρίτα Μόρφου και του ΑΕΜ Μόρφου, οι οποίες εκδιώχθηκαν από την πόλη μαζί με τους κατοίκους της το 1974 από του Τούρκους, λόγω της Τουρκικής εισβολής. Το γήπεδο φιλοξένησε μερικούς αγώνες για το ELF Cup του 2006.

Χρήση
-----

Το γήπεδο σήμερα χρησιμοποιείται κυρίως για ποδοσφαιρικούς αγώνες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *GeoNames*. 2005. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2015.
2. ↑  «Heyecanlı bekleyiş» (στα Turkish). kibrisgenctv.com. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2017. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Zafer Stadı europlan-online.de


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Zafer Stadı  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Λογότυπο των ιστορικών μνημείων: ο λαβύρινθος του Καθεδρικού ναού της Ρενς.
Ένα **ιστορικό μνημείο** είναι, στη Γαλλία, ένα μνημείο ή οντότητα, η οποία λαμβάνει μέσω νομοθετικού διατάγματος ένα νομικό καθεστώς με στόχο την προστασία του, λόγω της ιστορικής, καλλιτεχνικής ή αρχιτεκτονικής του ιδιαιτερότητας. Δύο επίπεδα προστασίας υφίστανται: ένα μνημείο είναι δυνατό να « κατηγοριοποιηθεί » ή « εγγραφεί » ως τέτοιο, με την εγγραφή (γνωστή ως το 2005 « στον συμπληρωματικό κατάλογο ιστορικών μνημείων ») να είναι μία προστασία η οποία παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε τοπικό επίπεδο, σε αντίθεση με την κατηγοριοποίηση, η οποία προστατεύει τα μνημεία τα οποία παρουσιάζουν ενδιαφέρον σε εθνικό επίπεδο και η οποία, ως εκ τούτου, αποτελεί το υψηλότερο επίπεδο προστασίας. Στην περίπτωση των ακινήτων, το νομοθετικό διάταγμα προστασίας περιλαμβάνει απαριθμεί τα τμήματα του κτιρίου τα οποία τελούν υπό προστασία, με εξαίρεση την περίπτωση κατά την οποία το σύνολο του κτίσματος τελεί υπό προστασία (τόσο το εξωτερικό του, όσο και το εσωτερικό του), καθώς και ο περίβολός του.

Ο όρος των « ιστορικών μνημείων », τόσο στη μορφή του στον ενικό, όσο και σε εκείνη στον πληθυντικό, ορίζει, σε ορισμένες περιπτώσεις, εσφαλμένα, ένα μνημείο το οποίο φέρει κάποια ειδική σφραγίδα ή είναι παλαιάς κατασκευής, παρά το γεγονός πως αυτό δεν τελεί υπό κάποιο καθεστώς προστασίας, ή ανακατευθύνει, μέσω μετωνυμίας στις υπηρεσίες οι οποίες είναι υπεύθυνες για την καταγραφή, την προστασία και την παρακολούθηση των μνημείων: την Περιφερειακή Υπηρεσία Καταγραφής, την Περιφερειακή Συντήρηση Ιστορικών Μνημείων και την Εδαφική Υπηρεσίας Αρχιτεκτονικής και Κληρονομιάς, οι οποίες και φιλοξενούν τους κτιριακούς αρχιτέκτονες της Γαλλίας.

Το 2012, υπήρχαν συνολικά στη Γαλλία 44.236 ιστορικά μνημεία, σύμφωνα με την Base Mérimée (Open-Data κατάλογος με έτος έκδοσης το 2013) και περίπου 260.000 αντικείμενα κινητής περιουσίας τα οποία ήταν ιστορικά μνημεία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Logo des monuments historiques : le labyrinthe de la cathédrale Notre-Dame de Reims». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Αυγούστου 2009. Ανακτήθηκε στις 29 Φεβρουαρίου 2016.
2. ↑  Jean-Pierre Bady (1998). *Les Monuments historiques en France*. Presses Universitaires de France. σελ. 26.
3. ↑  *Liste des Immeubles protégés au titre des Monuments Historiques* (βάση δεδομένων προερχόμενη από αναγνωρισμένη κρατική υπηρεσία, εκδοθείσα στις 6 Νοεμβρίου 2013 από το Υπουργείο Πολιτισμού και Επικοινωνίας στη διαδικτυακή πύλη Etalab)
4. ↑  «Qu'est-ce qu'un monument historique ?». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 29 Φεβρουαρίου 2016.
Η **Λουίζα**, γαλλ. Louise de Bourbon, duchess de Longueville (2 Φεβρουαρίου 1603 - 9 Σεπτεμβρίου 1637) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Κονντέ ήταν κόρη του κόμη του Σουασσόν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Λονγκεβίλ.

Βιογραφία
---------

Ήταν η πρώτη κόρη του Καρόλου κόμη του Σουασσόν και της Άννας, κόρης του Λουδοβίκου κόμη του Μονταφιέ.

Ανατράφηκε στο αββαείο του Φοντεβρώ με τη φροντίδα της μεγάλης θείας της Ελεονώρας των Βουρβόνων-Κονντέ, σύζυγο του πρίγκιπα της Οράγγης. Στη Γαλλική Αυλή την αποκαλούσαν *μαντεμουαζέλ ντε Σουασόν*. Παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ δούκα του Λονγκεβίλ που ήταν 2ος εξάδελφός της, μιά και οι πατέρες τους ήταν εγγονοί του Φραγκίσκου των Βαλουά-Ορλεάνης-Λονγκβίλ δούκα του Φρονσάκ. Όταν η Λουίζα απεβίωσε το 11637, ο σύζυγός της έκανε 2ο γάμο με την Άννα Ζενεβιέβ των Βουρβόνων.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1617 τον Ερρίκο Β΄ των Βαλουά-Ορλεάνης δούκα του Λονγκεβίλ και είχε τέκνα:

* Μαρία 1625-1707, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ του Οίκου της Σαβοΐας δούκα του Νεμούρ.
* Λουίζα 1626-1628, ένα παιδί 1634, απεβίωσαν μικρά.

Πηγές
-----

* Père Anselme, Histoire des Rois de France, Pp 45.
* Père Hilarion de Coste. Les Eloges et vies des reynes, princesses, dames et damoiselles illustres en piété, courage et doctrine, qui ont fleury de nostre temps, et du temps de nos pères. 1630. chap. 2. Pp. 175.

Παραπομπές
----------
Η **Οσία Δομνίνα η νέα**, επίσης γνωστή στη Δύση ως **Δομνίνα της Συρίας**, ήταν ασκήτρια του 5ου αιώνα. Το όνομά της αναφέρεται στο Βυζαντινό Συναξάριο, και σύμφωνα με τον Θεοδώρητο, επίσκοπο Κύρου, η Δομνίνα είχε γεννηθεί σε πλούσια Συριακή οικογένεια.

Έγινε μαθήτρια του Άγιου Μάρωνα.

Ως νέα γυναίκα είχε κατασκευάσει ένα καπέλο από στάχυα κεχριού, στον κήπο του σπιτιού της μητέρας της, στον Κύρρο κοντά στην Αντιόχεια. 

Εκεί πέρασε όλη τη ζωή της, μέχρι που έγινε πολύ αδύνατη. Έτρωγε μόνο φακές μουσκεμένες στο νερό και πήγαινε στην εκκλησία το πρωί και το απόγευμα. Η Δομνίνα κάλυπτε το πρόσωπό της με πέπλο, ώστε κανείς να μην μπορεί να το δει. Είχε 250 γυναίκες ακόλουθες, που περνούσαν την ώρα τους με χειρονακτική εργασία και "απασχολώντας τα χέρια τους με το γνέσιμο μαλλιού και καθαγιάζοντας τις γλώσσες τους με ύμνους.".

Ο Θεοδώρητος στην *Εκκλησιαστική Ιστορία* του γράφει (κεφ. XXX στην *Patrologia Graeca*), ότι η Δομνίνα απέκτησε τέτοιο βαθμό θρησκευτικής έκστασης, που δεν μπορούσε να μιλήσει χωρίς να κλαίει, καθώς θεωρείτο ότι είχε εμπνευστεί από την αγάπη του Θεού.

Πέθανε μεταξύ του 450 και του 460 μ.Χ.. Η Δομνίνα τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία την 1η Μαρτίου, καθώς και από την Καθολική και την Μαρωνιτική Εκκλησία. 

Τῶν ἀρετῶν φέρουσα φόρτους Δομνῖνα,
Θεῷ προσῆλθεν ἔμπορος πανολβία

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Guita G. Hourani (n.d.). «Domnina: A Female Disciple Of Saint Maron». Marunoye. Ανακτήθηκε στις 19 Μαΐου 2009. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. 1 2 3 4 5  Antonio Borrelli (6 Φεβρουαρίου 2003). «Santa Domnina». Santi e beati. Ανακτήθηκε στις 19 Μαΐου 2009.
3. ↑  [ Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν τοῦ ἑνιαυτοῦ τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου Τόμος B΄, 1819, σελ 5
4. 1 2 3 4  Fr. S. Janos (1996–2001). «The Nun Domnina of Syria». Holy Trinity Orthodox. Ανακτήθηκε στις 19 Μαΐου 2009.
Ο **Κωνσταντίνος Ουμβερτόπουλος** († 1112) ήταν Βυζαντινός στρατηγός, νορμανδικής καταγωγής, στενός συνεργάτης του Αλέξιου Α΄ Κομνηνού.

Βιογραφία
---------

Ανήκε στην δεύτερη γενιά των Φράγκων μισθοφόρων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας: πιστεύεται πως ήταν υιός του Υμπέρ ντε Ωτβίλ, πατρίκιου, στρατηγού και δομέστικου των *Νούμερων* προς το 1050, καθώς και ανιψιός του Ρομπέρ Γκισκάρ. Ο Κωνσταντίνος ήταν αξιωματικός υπό τον Νικηφόρο Βοτανειάτη, του οποίου και διοίκησε τα φράγκικα *τάγματα*. Νυμφεύθηκε με Βυζαντινή γόνο σημαντικής οικογένειας και αφομοιώθηκε στην πολιτική και στρατιωτική ζωή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας: κατά την περίοδο της εξέγερσης του Αλέξιου, κατείχε τον υψηλόβαθμο τίτλο του *πρωτονωβελίσσιμου* ή εκείνον του *σεβαστού*. 

Ο Αλέξιος πέτυχε να τον πείσει να συμμετάσχει στο πραξικόπημα του 1081. Πλέον, ήταν ένας εκ των κυριότερων στρατιωτικών διοικητών του *βασιλέα*. Ήταν διοικητής των στρατευμάτων των Φράγκων μισθοφόρων στην μάχη του Δυρραχίου (15 Οκτωβρίου 1081), η οποία ολοκληρώθηκε με την συντριβή των στρατευμάτων του Αλέξιου από τους Νορμανδούς του Ροβέρτου Γυϊσκάρδου. Κατά το φθινόπωρο του 1086, μετά την ήττα στην Μπελατιόβα από τους Πετσενέγους, ήταν στον Κωνσταντίνο Ουμβερτόπουλο, τότε κυβερνήτη της Κυζίκου, που ο Αλέξιος ανέθεσε να βαδίσει με τα φράγκικα στρατεύματά του εναντίον της Αδριανούπολης, προκειμένου να θέσει την κατάσταση υπό έλεγχο, μαζί με τον Τατίκιο. Παρέμεινε κυβερνήτης της πόλης μετά την αποχώρηση των Πετσενέγων. Ήταν ένας εκ των πολλών Βυζαντινών υψηλόβαθμων αξιωματούχων, οι οποίοι κατάγονταν από την Δυτική Ευρώπη, κάτι που καταδεικνύει και την εμπιστοσύνη που έδειχνε ο Αλέξιος στους Δυτικούς οι οποίοι ευρίσκονταν στην υπηρεσία του.

Ηγήθηκε των ίδιων αυτών στρατευμάτων τον Απρίλιο του 1091 στην μάχη του Λεβουνίου, όπου και οι Βυζαντινοί νίκησαν τους Πετσενέγους. Λίγο καιρό αργότερα, συμμετείχε σε συνωμοσία εναντίον του Αλεξίου, χωρίς, ωστόσο, να είναι γνωστά τα βαθύτερα αίτια της πράξης του αυτής. Πιθανότερο θεωρείται να εκτιμούσε πως οι υπηρεσίες του προς την Αυτοκρατορία δεν είχαν ανταμειφθεί σε ικανοποιητικό βαθμό. Υπέστη, τότε, τον « θρίαμβο της διαπόμπευσης » (γένι και μαλλιά ξυρισμένα εντός του ιπποδρόμου), ωστόσο σύντομα έλαβε συγχώρεση για την πράξη του αυτή: έλαβε μέρος στην σύνοδο των Βλαχερνών, έλαβε εκ νέου υψηλό αξίωμα, ενώ έλαβε τον τίτλο του σεβαστού το 1094 ως επιστέγασμα της μακράς θητείας του στην υπηρεσία των Βυζαντινών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
2. ↑  (Αγγλικά) Humbert de Hauteville sur Medieval Lands
3. ↑  Malamut 2007, σελ. 113.
4. ↑  Malamut 2007, σελ. 455.
5. ↑  Malamut 2007, σελ. 301-302.

Πηγές
-----

* Cheynet, Jean-Claude (1996). *Pouvoir et contestations à Byzance (963-1210)*. Byzantina Sorbonensia. Paris: Publications de la Sorbonne. ISBN 978-2-85944-168-5.
* Malamut, Elisabeth (2007). *Alexis Ier Comnène*. Ellipses.
* (Αγγλικά) William B. McQueen, *Relations between the Normans and Byzantium, 1071-1112*, Byzantion, 1986.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βυζάντιο
 |

 |
Ο **Γιάννης Κουκουράκης** είναι Έλληνας ηθοποιός, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου (2005-2008).

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στις στα Χανιά. Μέχρι τη Δ' Δημοτικού έμενε στην Αθήνα, ενώ αργότερα επέστρεψε στη γενέτειρά του για να ολοκληρώσει το λύκειο. Τελειώνοντας το σχολείο, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου ξεκίνησε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, στο τμήμα Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων από όπου και αποφοίτησε τέσσερα χρόνια μετά. Στο τέταρτο έτος των σπουδών του αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με την υποκριτική. Έδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου όπου πέρασε και ξεκίνησε τις σπουδές του.

Η πρώτη του εμφάνιση ως ηθοποιός ήταν στον κινηματογράφο το 2005 στην κωμωδία *Η γυναίκα είναι σκληρός άνθρωπος*. Το 2006 έκανε μία σύντομη εμφάνιση στη δραματική σειρά *Μωβ-Ροζ* στον ANT1 ενώ το 2008 έπαιξε σε μία ιστορία της σειράς *Σε είδα*. Την περίοδο 2008-2009 επιλέχθηκε από τον σκηνοθέτη Αλέξανδρος Πανταζούδης για έναν από τους βασικούς ρόλους στην κοινωνική σειρά *Χαρά Αγνοείται*. Εκεί υποδύθηκε τον *Σπύρο Δημόπουλο* τον σύντροφο της εξαφανισμένης Χαράς. Το 2011 εμφανίστηκε στην ταινία μικρού μήκους *Το γάλα*. Μέσα στα επόμενα χρόνια ασχολήθηκε κυρίως με το θέατρο λαμβάνοντας μέρος σε αρκετές θεατρικές παραστάσεις.

*Τη σεζόν 2014 Τρίχες στο ANT1* Το 2015 εντάχθηκε στο πρωταγωνιστικό καστ του τρίτου κύκλου της καθημερινής σειράς του ANT1 *Μπρούσκο* στον ρόλο του Αλέξης Γριβάκης Παρέμεινε στη σειρά και κατά τη διάρκεια του τέταρτου κύκλου της μέχρι και το 2017. Την επόμενη σεζόν έκανε μία guest εμφάνιση στην κωμική σειρά *Κάτι Χωρισμένα Παλικάρια*. Το 2019 έπειτα από casting παίρνει τον ρόλο του Κωνσταντής Σεβαστός στη δραματική σειρά εποχής του ANT1 *Άγριες Μέλισσες* που άλλαξε τα δεδομένα στην ελληνική μυθοπλασία.Τη σεζόν 2022-2023 συμμετέχει στη *σειρά Μαύρο Ρόδο του Mega στο ρόλο του Βίκος και στη σειρά Η παραλία του ΕΡΤ1 στο ρόλο του Γιώργος Παυλόπουλος*

Παραπομπές
----------

1. ↑  gr.hellomagazine.com/tv-cinema/151-antres-gia-na-doume-tileorasi/.
2. ↑  «Γιάννης Κουκουράκης «Είμαι πολύ ντροπαλός άνθρωπος κι ας μην το δείχνω»». *Downtown.gr* (στα Αγγλικά). 8 Νοεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2022.
3. ↑  «10 χρόνια πριν ακριβώς: Ο «Κωνσταντής» των «Αγριων Μελισσών», Γιάννης Κακουράκης, σε ρόλο-κλειδί στη «Χαρά αγνοείται»». *iefimerida.gr*. 2019-11-01.. Ανακτήθηκε στις 2019-11-01.
4. ↑  «Ο «Αλέξης» του Μπρούσκο μιλάει αποκλειστικά στο alterinfo.gr». *alter-info.gr*. 2016-08-07.. Ανακτήθηκε στις 2016-08-06.
5. ↑  «Γιάννης Κουκουράκης: Έτσι έγινε ο «Κωνσταντής» στις Άγριες Μέλισσες». *protothema.gr*. 2019-10-31.. Ανακτήθηκε στις 2019-10-31.
Ο δακτύλιος του Γκιγκ Η΄. Επιγρ.: COMES GUIGO DALPHINUS VIENNENSIS ET ALBONIS.
Ο **Γκιγκ Η΄**, γαλλ.: *Guigues VIII de la Tour-du-Pin* (1309 - 28 Ιουλίου 1333) από τον Οίκο του Λα Τουρ-ντυ-Πεν, ήταν ο κόμης (δελφίνος) του Βιενουά από το 1318 έως το τέλος του.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ιωάννη Β΄ κόμη (δελφίνου) του Βιενουά και της Βεατρίκης των Καπετιδών-Ανζού, κόρης του Καρόλου-Μαρτέλου της Ουγγαρίας.

Ήταν μόλις εννέα ετών όταν απεβίωσε ο πατέρας του, που τον διαδέχθηκε υπό την επιτροπεία του θείου του Ερρίκου δελφίνου, εκλεγμένου επισκόπου του Μετς, η οποία ασκήθηκε μέχρι το 1323.

Ιππότης και μαχητής *κατ' εξοχήν* (par excellence), το 1325 σε ηλικία 16 ετών, κέρδισε τη μάχη του Βαρέ (Varey), κοντά στο Ποντ ντ'Άιν (Pont d'Ain), σε μία λαμπρή μάχη κατά της Σαβοΐας.  Χρονικά της εποχής λένε, ότι "ο οικοδεσπότης της Σαβοΐας ήταν όμορφα απογοητευμένος" ('l'ost de Savoye fut bellement desconfit). Από εκείνη την ημερομηνία μέχρι το τέλος του, ο Γκιγκ Η΄ βρισκόταν σε συνεχή σύγκρουση με τους γείτονές του στη Σαβοΐα.

Η Γαλλική επιρροή ενισχύθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ιδιαίτερα από τον γάμο του με την Ισαβέλλα των Καπετιδών, κόρη του Φιλίππου Ε'  της Γαλλίας.   Το 1328 στη μάχη του Κασέλ, ο Φίλιππος ΣΤ΄ ανέθεσε στον Γκιγκ Η΄ τη διοίκηση του Εβδόμου Σώματος, με τα δώδεκα λάβαρά του. Στη μάχη αυτή οι Φλαμανδoί συντρίφθηκαν από το Γαλλικό ιππικό. Για το θάρρος του, ο Γκιγκ Η΄ ανταμείφθηκε με την *Οικία των Κιόνων* (Maison aux Piliers) στο Γκρεβ (Grève) του Παρισιού.

Ο Γκιγκ Η΄ σκοτώθηκε, ενώ πολιορκούσε το κάστρο της Σαβοΐας Λα Περιέρ (La Perrière) το 1333.  Άφησε την κομητεία (δελφινάτο, Dauphiné) στον αδελφό του Ουμβέρτο Β΄. Τάφηκε στο Σαιντ-Αντρέ της Γκρενόμπλ.

Σημειώσεις
----------

1. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00141234. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Cox 1967, σελ. 26.
3. ↑  Cox 1967, σελ. 25.
4. ↑  The marriage was contracted in Lyon on 18 June 1316 and celebrated in Dole on 17 May 1323.
5. ↑  Cox 1967, σελ. 24.

Πηγές
-----

* Cox, Eugene L. (1967). *The Green Count of Savoy*. Princeton, New Jersey: Princeton University Press.
Οι **Κομητειακές Ποδοσφαιρικές Ομοσπονδίες** (αγγλικά: *County Football Associations*) αποτελούν τα τοπικά όργανα διοίκησης του ποδοσφαίρου στην Αγγλία και στις εξαρτήσεις του στέμματος (Νήσος του Μαν, Τζέρσεϊ και Γκέρνσεϊ). Αντικείμενο ενασχόλησής τους είναι όλες οι πτυχές του ποδοσφαίρου στην Αγγλία. Είναι υπεύθυνες για την εγγραφή συλλόγων και ποδοσφαιριστών, καθώς και την προώθηση της ανάπτυξης ανάμεσα σε αυτούς τους φορείς και τους διαιτητές.

Οι περισσότερες Κομητειακές Ποδοσφαιρικές Ομοσπονδίες ευθυγραμμίζονται περίπου κατά μήκος των συνόρων των ιστορικών κομητειών, αν και μερικές καλύπτουν εκτάσεις πέραν της μίας κομητείας, ενώ ορισμένες από τις σημαντικές πόλεις, ιδιαίτερα εκείνες με ισχυρή ποδοσφαιρική παράδοση, έχουν τη δική τους Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία του Σέφιλντ ήταν η πρώτη που δημιουργήθηκε, το 1867. Πολλά ιδρύματα διαθέτουν τις δικές τους, ειδικού καθεστώτος, Ποδοσφαιρικές Ομοσπονδίες, όπως τα πανεπιστήμια του Κέμπριτζ και της Οξφόρδης, οι ένοπλες δυνάμεις και η Ερασιτεχνική Ποδοσφαιρική Συμμαχία, η οποία έχει μια ισχυρή παρουσία στα νοτιο-ανατολικά της Αγγλίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  English Football’s Inclusion and Anti-Discrimination Action Plan, County Football Associations, σελ. 5 Αρχειοθετήθηκε 2014-06-11 στο Wayback Machine. premierleague.com

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* The County FAs, The FA
Μιλφέιγ
**Μιλφέιγ** (Γαλλικά: *mille-feuille, προφέρεται* ​[mil fœj] (χίλια φύλλα) ονομάζεται ένα γλυκό αβέβαιης (μάλλον Γαλλικής) προέλευσης, χαρακτηριστικό του οποίου είναι τα πολλά (συνήθως 3 ή και περισσότερα) φύλλα σφολιάτας.

Η ονομασία του (χίλια φύλλα) αναφέρεται στον αρχικό τρόπο παρασκευής της σφολιάτας, με πολλαπλά διπλώματα προκειμένου να επιτευχθεί ο μεγάλος αριθμός στρώσεων.

Πρώτη φορά αναφέρθηκε στο βιβλίο Cuisinier François (*Ο Γάλλος μάγειρας*) του François Pierre de La Varennein το 1651, ενώ η σημερινή μορφή του γλυκού τελειοποιήθηκε από τoν Marie-Antoine Carême, έναν Γάλλο σεφ. Το γλυκό υπήρχε ήδη από τον 17ο αιώνα.

Παραδοσιακά, ένα *mille-feuille* αποτελείται από τρία στρώματα σφολιάτας ( *pâte feuilletée* ), που εναλλάσσονται με δύο στρώσεις κρέμας ζαχαροπλαστικής ( *crème pâtissière* ) ή σαντιγύ. Στην κορυφή πασπαλίζεται με άχνη ζάχαρη ή σαντιγύ κι ξηρούς καρπούς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Η Ιστορία του Μιλφέιγ (Mille-feuille)». *Entelvais*. 20 Μαΐου 2014. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2021.
2. ↑  Markouizou, Evi. «Μιλφέιγ – Οδός Γνώσης». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2021.
3. ↑  «Η ιστορία του μιλφέιγ». *Συνταγές μαγειρικής - Cooklos.gr*. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2021.
Ο **Κωνσταντίνος Παγκράτης** (1918-2004) ήταν Κερκυραίος αρχιμουσικός (σε μπάντες, χορωδίες και μαντολινάτες), καθηγητής θεωρητικών, δάσκαλος και κατασκευαστής μουσικών οργάνων και βραβευμένος συνθέτης μπάντας. Στη διάρκεια της υπερπεντηκονταετούς σταδιοδρομίας του έφερε σε επαφή με τη μουσική πολλούς συμπατριώτες του και όλοι σχεδόν οι σημερινοί Κερκυραίοι μουσικοί υπήρξαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μαθητές του.

Βιογραφία
---------

Σπούδασε στο Εθνικό Ωδείο και είναι τακτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Αρχιμουσικών. Κατά καιρούς διετέλεσε αρχιμουσικός στις Φιλαρμονικές: Άνω Κορακιάνας, Λιαπάδων, Καρουσάδων, Αγίου Ματθαίου και Γαστουρίου, ενώ δίδαξε επί 27 χρόνια ξύλινα πνευστά στην "Παλιά" Φιλαρμονική (1945-68 και 1986-89). 
Το 1976 βραβεύτηκαν σε Διαγωνισμό τόσο η Φιλαρμονική της Άνω Κορακιάνας--υπό τη διεύθυνσή του--ως η καλύτερη 
Φιλαρμονική της κερκυραϊκής ενδοχώρας όσο και ο ίδιος ως ο συνθέτης των καλύτερων εμβατηρίων που ακούστηκαν στον Διαγωνισμό (πήρε το αναμνηστικό Μετάλλιο από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κων/νο Τσάτσο). 

Δίδαξε επίσης θεωρία και έγχορδα επί 7 χρόνια στο Ωδείον Κερκύρας (1967-72) και διηύθυνε τη Χορωδία του Αγίου Σπυρίδωνα. Υπήρξε ιδρυτής και επί 22 χρόνια επικεφαλής της Κερκυραϊκής Καντάδας (1954-67 και 1973-80) με την οποία «άφησε εποχή», ιδρύοντας 1954 τη Χορωδία της, το 1955 τη μικρή Συμφωνική Ορχήστρα της και το 1956 την 23μελή Μαντολινάτα της. Επίσης υπήρξε επί 8ετία (1983-91) διοργανωτής και αρχιμουσικός της 30μελούς Δημοτικής Κερκυραϊκής Μαντολινάτας Ο Κ. Παγκράτης δίδαξε επίσης μαντολίνο στο Μουσικό Γυμνάσιο της Κέρκυρας (1992-93).   

Ως συνθέτης, έγραψε αρκετά κομμάτια για μπάντα, χορωδία, μαντολινάτα, κ.λπ. (κάλαντα, εμβατήρια, μάρτσιες, βαλς, τανγκό, μαζούρκες, φοξ-τροτ, ελλ. χορούς, κ.λπ.). Το εμβατήριό του "Στον Κυβερνήτη μας" ("To our Captain") βραβεύτηκε το 1943 στην Αίγυπτο και παίζεται ώς σήμερα από την Μπάντα του Ναυτικού. Παίζονται επίσης από διάφορες Φιλαρμονικές οι μάρτσιες του: "Των Μυροφόρων" και "11η Αυγούστου" (Αγία 
Βαρβάρα).  

Παράλληλα με τη διδασκαλία του στο ωδείο της Κερκυρας διατηρούσε και εργαστήριο κατασκευής μουσικών οργάνων όπου έφτιαξε χειροποίητα μουσικα όργανα κυρίως μαντολίνα και κιθάρες τα οποία και διέθεται στους μαθητές του προκειμένου να επιτελέσει τους εκπαιδευτικούς του σκοπούς.
Συντεταγμένες: 41°29′N 12°54′E﻿ / ﻿41.48°N 12.90°E﻿ / 41.48; 12.90

Η **Λατίνα** (ιταλικά: Latina) είναι πόλη της περιφέρειας του Λατίου, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Ιδρύθηκε στις 30 Ιουνίου 1932 και εγκαινίαστηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1932 με το όνομα Λιττόρια (Littoria). To 1946 πήρε την ονομασία Λατίνα.

Έδρα επισκοπής, βρίσκεται στην πεδιάδα του Άγκρο Ποντίνο, σε απόσταση 62 χμ. νότια της Ρώμης.

Ιστορία
-------

Η πόλη ιδρύθηκε το 1932, από το φασιστικό καθεστώς, κατά τη διάρκεια των έργων για την αποξήρανση της ελώδους περιοχής του Άγκρο Ποντίνο. Στο παρελθόν, η περιοχή καλυπτόταν από βάλτους. Οι πρώτοι πληθυσμοί στη περιοχή ήταν οι Βόλσοι, ιδρυτές του Άντσιο (Antium). 
Στη συνέχεια, οι Ρωμαίοι κατασκεύασαν την Αππία οδό που περνούσε από το κέντρο του Αππίου Φόρουμ, μιας μικρής πόλης της περιοχής, η οποία αναφέρεται μάλιστα από τον Απόστολο Παύλο στις Πράξεις των Αποστόλων. 
Αργότερα, με τις επιθέσεις από τους βαρβάρους και τους Σαρακηνούς, τα αποξηραντικά έργα των Ρωμαίων καταστράφηκαν και η περιοχή μετατράπηκε ξανά σε βαλτότοπο.
Στους επόμενους αιώνες, έγιναν προσπάθειες αποξήρανσης από ορισμένους Πάπες, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Την περίοδο αυτή η περιοχή της Λατίνας ήταν αγροκτήματα (λατιφούντια) του οίκου των Γκαετάνι (Gaetani) και παρέμεινε έτσι ως τις αρχές του 1930.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Latina (Italy) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 138901637
* LCCN: n79097455
* GND: 4247575-2
* NKC: ge1155780

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Ιταλία
 |

 |
Συντεταγμένες: 37°55′04″N 21°54′50″E﻿ / ﻿37.91778°N 21.91389°E﻿ / 37.91778; 21.91389

Η **Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος Λειβαρτζίου** είναι ανενεργή σήμερα Ανδρώα Μονή, που ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας και βρίσκεται κοντά στο χωριό Λιβάρτζι του Δήμου Καλαβρύτων. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 757 μέτρων, και απέχει 40 περίπου χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα και 99 περίπου χιλιόμετρα από την Πάτρα.

Ιστορία της Μονής
-----------------

Η Μονή ανεγέρθη - ως έχει σήμερα - το 1650. Αγιογραφήθηκε 100 χρόνια αργότερα, από τον εκ Νεζερών αγιογράφο Αντώνιο, που αργότερα χειροτονήθηκε ιερέας. Γνώρισε πολύ μεγάλη ακμή. Σύμφωνα με γραπτές πηγές, στα μέσα του 19ου αιώνα είχε 40 μοναχούς. Επί Τουρκοκρατίας παρείχε μεγάλες υπηρεσίες στο Έθνος ως Κρυφό Σχολειό και διέθετε μεγάλη βιβλιοθήκη. Η παρακμή άρχισε μετά το 1900, ο δε τελευταίος μοναχός πέθανε στη δεκαετία του 1950. Τελευταίος στυλοβάτης του μοναστηριού ήταν ο παπα-Σωτήρης Κλεπετούνας που φρόντιζε για τη συντήρησή του. Και μετά απ' αυτόν όμως ο μεγάλος Λειβαρτζινός ευεργέτης (και ευεργέτης όλης της Επαρχίας Καλαβρύτων) κ. Γιάννης Ανδρόπουλος χρηματοδότησε μεγάλες εργασίες στο μοναστήρι. Αποτέλεσμα να είναι σήμερα σε άριστη κατάσταση και παρέχει τη δυνατότητα διαμονής μοναχού - μοναχών.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 βρέθηκε σφραγίδα του μοναστηριού (του έτους 1698) στη Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους από τον εκεί μοναχό Μάξιμο (από το γειτονικό χωριό Καμενιάνοι).

Το 2006 ξεράθηκε και το συνομήλικο με τη Μονή κυπαρίσσι, τεράστιου ύψους. Σημειώνεται ότι η Μονή πολλά χρόνια πριν βρισκόταν στη θέση «Θουγέικα» (του Λειβαρτζίου), απ' όπου «μετακόμισε» λόγω της περιορισμένης έκτασης του εδάφους. 

Η Μονή είναι γνωστή σε όλη την ευρύτερη περιοχή της Αχαΐας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ι. Μ. Αγίας Τριάδας[*νεκρός σύνδεσμος*], exploring-greece.gr. Ανακτήθηκε: 14/12/2017.
2. ↑  Τα στοιχεία έχουν ληφθεί από γραπτά κείμενα Λειβαρτζινών συγγραφέων.

Πηγές
-----

* Χάιδω Μπάρκουλα, "Λειβάρτζι" στο Πολιτιστικός Αναπτυξιακός Σύνδεσμος «ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ», *Τα χωριά νότια του Ερυμάνθου*, εκδ. Κόμβος, Αθήνα 2001, σελ. 68-90.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τουριστικός οδηγός Νομού Αχαΐας - Μοναστήρια, nea.gr. Ανακτήθηκε από το αρχειοθετημένο πρωτότυπο: 02/10/2016.
Ο **Ιωάννης**, γαλλ..: *Jean d'Armagnac, duc de Nemours,* (1467–1500) από τον Οίκο του Αρμανιάκ ήταν γιος του Ιακώβου δούκα του Nεμούρ και της Λουίζας του Ανζού.

Βιογραφία
---------

Οι ιδιοκτησίες τού πατέρα του κατασχέθηκαν κατά την εκτέλεσή του το 1477, αλλά ο Ιωάννης αποκαταστάθηκε στο Nεμούρ και στα άλλα εδάφη της οικογένειας το 1484. Έζησε μία διαλυμένη ζωή και τα αδέλφια του τον μήνυσαν, για να τον εμποδίσουν να εκποιήσει τις οικογενειακές γαίες, για να πληρώσει τα χρέη του. Το 1489 αντάλλαξε τις επαρχίες του Καρλά και του Mυρά στον Πέτρο Β΄, δούκα του Μπουρμπόν για την κομητεία λ'Ιλ Ζουρνταίν.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Γιολάντα του Λα Αι (La Haye) (απεβ. 1517) το 1492, αλλά δεν απέκτησε παιδιά. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Λουδοβίκος κόμης του Γκιζ.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*. σελ. .
Συντεταγμένες: 58°32′12″N 3°20′10″W﻿ / ﻿58.53667°N 3.33611°W﻿ / 58.53667; -3.33611

Η **λίθος Λουντ** είναι ένας μεγάλιθος στην κοινότητα Μπάουερ (*Bower*) του Κέιθνες (*Caithness*), στην περιοχή των Χάιλαντς (*Highland*) της Σκωτίας, περίπου έξι χιλιόμετρα νότια του Καστλτάουν (*Castletown*). 

Η λίθος είχε θεωρηθεί πως ήταν η ταφική πλάκα του *Ljot*, δούκα του Νορβηγικού Όρκνεϊ του 10ου αιώνα. Με ύψος όμως τριών μέτρων, μοιάζει ψηλότερο από κάθε τι άλλο πιθανόν να χρησιμοποιούσαν οι Νορβηγοί του δέκατου αιώνα. Είναι μία από τις πιο εντυπωσιακές όρθιες λίθους του Κέιθνες, ενώ ο όγκος και το μέγεθός του είναι συγκρίσιμα με αυτά των λίθων του κύκλου του Μπρόντγκαρ στο Όρκνεϊ. 

Περίπου 30 μέτρα από τη λίθο Λουντ βρίσκεται πεσμένη μία δεύτερη πέτρα η οποία, όταν ήταν όρθια, θεωρείται πως βρισκόταν πίσω της, κοιτάζοντας προς την κατεύθυνση της δύσης του ήλιου του θερινού ηλιοστασίου του Βορείου ημισφαιρίου. Στο βιβλίο «*The Standing Stones of Caithness*» (2003) ο **Leslie J. Myatt** υπολογίζει την ευθυγράμμιση, από την πεσμένη πέτρα μέχρι την λίθο Λουντ, στις 322 μοίρες. Αυτή η ευθυγράμμιση φαίνεται να προτείνει μία δύση του θερινού ηλιοστασίου που είναι βορειότερα από ότι θα έπρεπε σε αυτό το γεωγραφικό πλάτος. Όμως με υψόμετρο 75 μέτρων οι πέτρες βρίσκονται ψηλότερα σε σχέση με τον ορίζοντα του Ατλαντικού που βρίσκεται σε αυτή την κατεύθυνση. Η ευθυγράμμιση των δύο λίθων διαφέρει από αυτή του ταφικού μνημείου του Maeshowe, το οποίο κτίστηκε έτσι ώστε το φως του ήλιου να διεισδύει στον τύμβο κατά την διάρκεια της δύσης του ήλιου του χειμερινού ηλιοστασίου. 

Το όνομα του *Ljot* είναι πολύ κοντά σε αυτό του *Λοτ* ή *Loth* (*Lot* ή *Loth*), του μυστικιστικού βασιλιά του Όρκνεϊ και του Λόθιαν (*Lothian*), στον Αρθουριανό θρύλο, ενώ στο «*Κέλτικοι Μύθοι και Θρύλοι*» ο **Τσαρλς Σκούιρ** αναγνωρίζει τον *Lot* ως ενσάρκωση ενός βρετανικού Θεού γνωστού στον μεσαιωνικό Ουαλικό μύθο ως *Lludd Llaw Eraint*. Οι σύγχρονοι μελετητές είναι πιο σκεπτικοί με αυτή τη σύνδεση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Canmore*. canmore.org.uk/site/8852.
2. 1 2  portal.historicenvironment.scot/designation/SM487.
3. ↑   Leslie J Myatt, *The Standing Stones of Caithness*, 2003
4. ↑  
(Gresham, *Celtic Myths and Legends*, 1912, page 359 as republished by Paragon 1998, ISBN 0-7525-2676-6)

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Καρδιά του Νεολιθικού Όρκνεϊ
	+ Το Ταφικό Μνημείο Maeshowe (Maeshowe)
	+ Λίθοι του Στέννες (Standing Stones of Stenness)
	+ Ο Κύκλος του Μπρόντγκαρ (Ring of Brodgar)
	+ Νεολιθικός Οικισμός Skara Brae (Skara Brae)
Ο **Δρ. Χάνιμπαλ Λέκτερ** (αγγλικά:*Dr. Hannibal Lecter*) είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας που δημιουργήθηκε από τον μυθιστοριογράφο Τόμας Χάρις. Ο Λέκτερ είναι ένας κατά συρροή δολοφόνος που τρώει τα θύματά του. Πριν από τη σύλληψή του, ήταν ένας σεβαστός ιατροδικαστικός ψυχίατρος. Ωστόσο μετά τον εγκλεισμό του, κατέληξε να συμβουλεύει τους πράκτορες του FBI Γουίλ Γκράχαμ και Κλαρίς Στάρλινγκ, προκειμένου να τους βοηθήσει να βρουν άλλους κατά συρροή δολοφόνους.

Ο Λέκτερ εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε μικρό ρόλο ως κακός στο θρίλερ μυθιστορήματος του Χάρις ο Κόκκινος Δράκος του 1981. Το μυθιστόρημα προσαρμόστηκε στην ταινία Ο Ανθρωποκυνηγός το 1986, με τον Μπράιαν Κοξ ως Λέκτερ (που αποκαλείται "Λέκτορ"). Ο ίδιος είχε μεγαλύτερο ρόλο στο βιβλίο "Η Σιωπή των Αμνών" του 1988. Στην κινηματογραφική προσαρμογή του 1991 πρωταγωνίστησε ο Άντονι Χόπκινς ως Λέκτερ, ερμηνεία για την οποία κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Ηθοποιού. Ο Άντονι Χόπκινς επανέλαβε το ρόλο του στην ταινία Χάνιμπαλ του 2001, που είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα *Χάνιμπαλ* του 1999, όπου ο Λέκτερ προσπαθεί να αποφύγει την επανασύλληψη, καθώς και στην δεύτερη προσαρμογή του βιβλίου *Κόκκινος Δράκος* του 2002.

Το τέταρτο μυθιστόρημα, το Χάνιμπαλ, το ξύπνημα του Κακού του 2006, εξερευνά την παιδική του ηλικία καθώς και την εξέλιξη του Χάνιμπαλ Λέκτερ σε έναν κατά συρροή δολοφόνο. Αυτή τη φορά τον υποδύθηκε ο Γκασπάρντ Ουλιέλ στην κινηματογραφική μεταφορά του συγκεκριμένου βιβλίου το 2007. Στην τηλεοπτική σειρά του NBC *Χάνιμπαλ* (2013 - 2015), η οποία επικεντρώνεται στη σχέση του Λέκτερ με τον Γκράχαμ, ο Μαντς Μίκελσεν τον υποδήθηκε, και για την ερμηνεία του κέρδισε το βραβείο Saturn Καλύτερου Ηθοποιού στην τηλεόραση.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Hannibal Lecter στο Wikimedia Commons
* Ο Χάνιμπαλ Λέκτερ στο IMDb
* Information about Hannibal Lecter, with a focus on Manhunter (1986)
* NPR broadcast on Lecter

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Η σειρά **Χάνιμπαλ Λέκτερ** του Τόμας Χάρις |
| --- |
|  |
| Νουβέλες | 
* Ο Κόκκινος Δράκος
* Η Σιωπή των Αμνών
* Χάνιμπαλ
* Χάνιμπαλ, το ξύπνημα του Κακού
 |
|  |
| Ταινίες | 
* Ο Ανθρωποκυνηγός
* Η Σιωπή των Αμνών
* Χάνιμπαλ
* Ο Κόκκινος Δράκος
* Χάνιμπαλ: Η Αρχή
 |
|  |
| Τηλεόραση | 
* Χάνιμπαλ
 |
|  |
| Χαρακτήρες | 
* Χάνιμπαλ Λέκτερ
* Κλαρίς Στάρλινγκ
* Γουίλ Γκράχαμ
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 311727755
* LCCN: no2017112147
* ISNI: 0000 0004 4352 2183
* GND: 106258757X

 |

 |
Η **Καρελική γλώσσα** (karjala, karjal ή kariela) είναι μια Βαλτοφιννική γλώσσα που ομιλείται στο Ρωσικό υποκείμενο της Δημοκρατίας της Καρελίας. Λόγω της ομοιότητας της γλώσσας με τη Φινλανδική γλώσσα, θεωρείται από ορισμένους γλωσσολόγους διάλεκτός της. Η Καρελική γλώσσα δεν είναι ακόμα τυπική γλώσσα, ωστόσο έχουν αρχίσει οι διαδικασίες ώστε να ανακηρυχθεί σαν τέτοια από τη Δημοκρατία της Καρελίας. Θεωρείται πως η Καρελική γλώσσα κατάγεται από την Πρωτο-Καρελική γλώσσα που εμφανίστηκε στη Λίμνη Λάντογκα κατά την Εποχή του Σιδήρου. Υπάρχουν περίπου 100.000 ομιλητές στη Δημοκρατία της Καρελίας, ωστόσο υπάρχει και ένας αξιοσημείωτος αριθμός ομιλητών στην Περιφέρεια Τβερ, ενώ υπάρχουν περίπου 5.000 ομιλητές στη Φινλανδία. Στη Δημοκρατία της Καρελίας, η γλώσσα έχει αναγνωριστεί ως γλώσσα μειονότητας, ενώ από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 έχουν αρχίσει διαδικασίες για να πάρει η Καρελική γλώσσα την κατάσταση επίσημης γλώσσας. Η γλώσσα βρίσκεται υπό την προστασία του Ευρωπαϊκού χάρτη των περιφερειακών ή μειονοτικών γλωσσών. Από το 2008 λειτουργεί έδρα της Καρελικής γλώσσας στο Πανεπιστήμιο Ανατολικής Φινλανδίας. 

Wikimedia IncubatorWikimedia Incubator
**Δοκιμαστική Βικιπαίδεια στα Καρελικά**

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4388907-4
* NDL: 00565044
* NKC: ph121474

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Karelian language  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Τριφύλλι
Το **Τριφύλλι** (αναφέρεται συνήθως στο είδος *Trifolium dubium* και στις ποικιλίες της Μηδικής) ανήκει στα Ψυχανθή φυτά. Τα πιο γνωστά είδη του γένους είναι το λευκό (*Trifolium repens*) και το κόκκινο (*Trifolium pratense*).

Ανθεί κυρίως σε εύκρατα κλίματα, αλλά και σε τροπικά κλίματα. Κυρίως στο βόρειο ημισφαίριο, αλλά αρκετά είδη υπάρχουν και στη Νότια Αμερική και στην Αφρική.

Ο νεαρός βλαστός του τριφυλλιού (*shamrock*) αποτελεί το εθνικό σύμβολο της Ιρλανδίας, καθώς συνδέεται με τον Άγιο Πατρίκιο, καθώς και σύμβολο του Π.Α.Ο..

Καλλιέργεια
-----------

Πολλά είδη του τριφυλλιού καλλιεργούνται εκτενώς ως φυτά ζωοτροφής. Οι πιο δημοφιλείς ποικιλίες για αυτόν τον σκοπό είναι το λευκό τριφύλλι *Trifolium repens* και το κόκκινο τριφύλλι *Trifolium pratense*. Το φυτό, είτε σπαρμένο μόνο του, είτε σε συνδυασμό με ήρα, είναι ενσίρωση για πολλούς λόγους: μεγαλώνει ελεύθερα, ξαναφυτρώνοντας έπειτα από επαναλαμβανόμενους θερισμούς· παράγει άφθονη καλλιέργεια· είναι γευστικό και θρεπτικό για τα ζωντανά· διορθώνει την περιεκτικότητα αζώτου του εδάφους, μειώνοντας την ανάγκη για συνθετικά λιπάσματα· μεγαλώνει σε ένα μεγάλο εύρος εδαφών και κλιμάτων· και είναι κατάλληλο είτε για βοσκή είτε για χλωρή κομποστοποίηση.

Εικόνες
-------

* ΤριφύλλιΤριφύλλι
* Λευκό τριφύλλιΛευκό τριφύλλι
* Τετράφυλλο τριφύλλιΤετράφυλλο τριφύλλι
* Ο κόσμος σε σχήμα τριφυλλιού. Χάρτης του 1581.Ο κόσμος σε σχήμα τριφυλλιού. Χάρτης του 1581.

Πηγές
-----

* Α. Ακουμιανάκη, Ε. Ευθυμιάδου, Κ. Τσιγκριστάρης, *Φυτά Κηποτεχνίας*, 2009.
* gbt.aua.gr Τάξη: Fabales.

Δείτε επίσης
------------

* Θαλασσινό τριφύλλι (Trifolium squamosum/maritimum)
* Λευκό τριφύλλι (Trifolium repens)
* Τετράφυλλο τριφύλλι, μια σπάνια εκδοχή του Trifolium repens

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Τέσσερα χρόνια δεν έχουν πάρει επιδότηση, γιατί δήλωσαν τριφύλλι αντί για μηδική!». 17 Φεβρουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **τριφύλλι**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τριφύλλι** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85027202
* GND: 4164082-2
* BNF: cb122446723 (data)
* NKC: ph503023

 |

 |
Συντεταγμένες: 41°19′0″N 16°17′0″E﻿ / ﻿41.31667°N 16.28333°E﻿ / 41.31667; 16.28333

Η **Μπαρλέτα** (ιταλικά: *Barletta*) είναι παραθαλάσσια πόλη και δήμος στην Απουλία, στη νότια Ιταλία. Είναι μία από τις πρωτεύουσες της επαρχίας Μπαρλέττα-Άντρια-Τράνι. Ο πληθυσμός της υπολογίζεται για το 2019 σε 94.381 κατοίκους. Είναι κτισμένο στις εκβολές του Οφάντο στην Αδριατική.

Ιστορία
-------

Το κάστρο της Μπαρλέτα.
Η πόλη έχει ταυτιστεί με την ρωμαϊκή πόλη Βάρδουλος (*Bardulos*), η οποία αναφέρεται σε χάρτες της ύστερης αρχαιότητας, όπως ο χάρτης του Πόιτινγκερ. Η σημερινή πόλη δημιουργήθηκε τον 10ο αιώνα και την εποχή των Νορμανδών εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό κέντρο και οχυρώθηκε. Η πόλη άκμασε τον 14ο και 15ο αιώνα, επί εξουσίας των Ανδεναυγών και των Ισπανών.

Το 1503 δόθηκε μονομαχία ανάμεσα σε Γάλλους και Ιταλούς ιππότες, αφότου ένας μεθυσμένος Γάλλος προκάλεσε τους Ιταλούς. Η μονομαχία έληξε με νίκη των Ιταλών. Το γεγονός έγινε γνωστό ως η μονομαχία της Μπαρλέτα (disfida di Barletta). Το γεγονός διέσωσε ο Μάσιμο ντ'Ατζέλιο. Η πόλη τον 17ο και 18ο αιώνα πέρασε περίοδο παρακμής, πρωτού ανακάμψει μετά τους Ναπολεόντιους πολέμους.

Σήμερα η Μπαρλέτα είναι σημαντικό αγροτικό κέντρο, με κύρια προϊόντα το κρασί, τις ελιές, τα αμύγδαλα και τα φρούτα. Επίσης στην πόλη βρίσκονται βιομηχανίες χημικών, ηλεκτρικών, ξυλείας και δερμάτων. Επίσης, η πόλη διαθέτει εμπορικό λιμάνι με σημαντικό αλιευτικό στόλο.

Αξιοθέατα
---------

Ο γοτθικός ναός του Παναγίου Τάφου κτίστηκε στα τέλη του 12ου αιώνα, ενώ και ο ρωμανικού ρυθμού καθεδρικός ναός άρχισε να κτίζεται εκείνη την περίοδο, αλλά επεκτάθηκε αργότερα. Μπροστά στο ναό του Παναγίου Τάφου βρίσκεται ένας υπερμεγέθης μπρούτζινος ανδριάντας ύψους 5 μέτρων, ο οποίος απεικονίζει ένα ανατολικό Ρωμαίο Αυτοκράτορα, ο οποίος παραδοσιακά ταυτίζεται με τον Ηράκλειο. Κοντά στον καθεδρικό βρίσκεται το κάστρο της πόλης. Το κάστρο κτίστηκε από τους Νορμανδούς και επεκτάθηκε το 1536, επί Καρόλου Κουίντου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Statistiche demografiche ISTAT». *demo.istat.it*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2020.
2. 1 2 3  «History of Barletta». *www.italythisway.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Αυγούστου 2020. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2020.
3. ↑  «Challenge of Barletta». Disfida di Barletta Sito Ufficiale. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Δεκεμβρίου 2010.
4. 1 2  «Barletta». *Encyclopedia Britannica* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2020.
5. ↑   Μία ή περισσότερες προτάσεις από το προηγούμενο κείμενο ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «BARLETTA» *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* **3** (11η έκδοση) Cambridge University Press, σελ. 405

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Λεξιλογικός ορισμός του Μπαρλέτα  στο Βικιλεξικό
* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Barletta στο Wikimedia Commons
* Ιστοσελίδα του δήμου

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ιταλία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 159431660
* LCCN: n79021865
* GND: 4080266-8
* NKC: ge1155771

 |

 |
Ο **Στέφανος Μουαγκιέ** (Αθήνα, 25 Απριλίου ) είναι Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1985 στην Αθήνα, όπου και μεγάλωσε, ενώ έλκει την καταγωγή του από την Ουγκάντα. Όταν τελείωσε το σχολείο, σπούδασε δημοσιογραφία, ενώ παράλληλα ξεκίνησε να ασχολείται ερασιτεχνικά με το θέατρο. Από το 2007 ξεκίνησε να λαμβάνει μέρος σε θεατρικές παραστάσεις ως επαγγελματίας ενώ παρουσίαζε εκπομπές στο ραδιόφωνο.

Το 2008, ανέλαβε τον ρόλο του Άμπντελ στο πρωταγωνιστικό καστ της νεανικής σειράς «Γ4», για τον οποίο ήταν υποψήφιος στα τηλεοπτικά βραβεία του Έθνους το 2009. Ακολούθησε μία έκτακτη εμφάνιση στην κωμική σειρά «Η πολυκατοικία» το 2011. Από το 2011 μέχρι το 2013 ερμήνευσε τον ρόλο του Σιμόν Ελένκο στην καθημερινή σειρά του Mega Channel, «Κλεμμένα όνειρα». Από το 2018 μέχρι το 2020 είχε τον ρόλο του Μαμαντού στην κωμική σειρά «Πέτα τη φριτέζα» συμπρωταγωνιστώντας μαζί με τον Γιάννη Μπέζο, τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση, την Τζένη Μπότση και άλλους.

Στον κινηματογράφο έκανε την πρώτη του εμφάνιση το 2011 υποδυόμενος ένα γιατρό στην κωμωδία «Απ' τα κόκκαλα βγαλμένα». Ακολούθησε η ταινία «Vacant» το 2013 και οι παραγωγές μικρού μήκους «Not Medea» και «History Zero» το 2014. Το 2016, ακολούθησε η ταινία «Πλατεία Αμερικής», ενώ το 2017 το «Do It Yourself».

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Στέφανος Μουαγκιέ: Ποιος είναι ο "Μαμαντού" από το Πέτα την Φριτέζα; Από που κατάγεται;». *athensmagazine.gr*. 2019-01-22.. Ανακτήθηκε στις 2019-01-22.
Η **Μάχη του Σομπότα** ήταν μάχη που έλαβε χώρα κοντά στο Σομπότα της σημερινής Πολωνίας, στις 23 Αυγούστου 1655, μεταξύ των στρατών της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας από τη μια και της Σουηδικής Αυτοκρατορίας από την άλλη.

Αφού ο Κάρολος Ι΄ Γουσταύος εισχώρησε στην Πολωνία, στρατοπέδευσε στο Κόουο. Εκεί, ο Σουηδός βασιλιάς δέχθηκε εκπροσώπους από τον Ιωάννη Β΄ Καζίμιρ της Πολωνίας σε μια προσπάθεια να κάνει συμφωνία για ειρήνη. Οι πολωνικές προσπάθειες ήταν μάταιες και ο Σουηδός βασιλιάς έκανε πορεία προς τη Βαρσοβία. Ο Ιωάννης Β΄ Καζίμιρ δημιούργησε έναν μικρό στρατό για να εμποδίσει τη σουηδική προέλαση ενώ αναζητούσε βοήθεια από άλλους ηγεμόνες. Οι δυνάμεις συγκρούστηκαν στις 23 Αυγούστου, με αποτέλεσμα τη σουηδική νίκη, καθώς οι πολωνικές δυνάμεις κατατροπώθηκαν μετά από σύντομες, αλλά έντονες μάχες.

Μετά τη μάχη, ο Κάρολος Ι΄ Γουσταύος άφησε την πλειοψηφία του στρατού του υπό τη διοίκηση του Στρατάρχη Άρβιντ Βίτενμπεργκ, ενώ ο ίδιος συνέχισε την πορεία του προς τη Βαρσοβία με περίπου 2.000 ιππείς και 1.200 πεζούς. Η Βαρσοβία έπεσε χωρίς αντίσταση στις 29 Αυγούστου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Fredrik Ferdinand Carlson, *Sveriges historia under konungarne af pfalziska huset*, Volume 1, Stockholm: Norstedt, 1855, OCLC 457282269, p. 112 (Swedish).
2. ↑  Carl Efraim Josua Leonhard Wibling, *Carl X Gustaf och Georg Rakoczy II*, Lund: Berlingska, 1891, p. 13 (Swedish).
3. ↑  Johan Levin Carlbom, *Om Karl X Gustafs polska krig och öfvergången till det 2dra. Sundskriget Karl Gustaf Wrangel (1654–1658)*, Göteborg: Ericson, 1905, OCLC 490761533, p. 16 (Swedish).

Πηγές
-----

* Svenskt Militärhistoriskt Bibliotek  (σουηδικά)
* Leszek Podhorodecki, *Rapier i koncerz*, Βαρσοβία 1985, (ISBN 83-05-11452-X), σελ. 247–248 (πολωνικά)
Η **Μαργαρίτα**, γαλλ.: *Marguerite la demoiselle de Belleville*, γνωστή και ως *Marguerite bâtarde de France* (1407 – Ιανουάριος 1458), ήταν νόθη κόρη του Καρόλου ΣΤ΄ του Τρελού της Γαλλίας από τον Οίκο των Βαλουά και της αγαπημένης του ερωμένης Oντέτ ντε Σαντιβέρ (Champdivers).

Βιογραφία
---------

Η Μαργαρίτα νομιμοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 1428 από τον Κάρολο Ζ' της Γαλλίας, τον ετεροθαλή αδελφό της. Της έδωσε μία πολύ άφθονη προίκα και την πάντρεψε στις 3 Μαΐου 1428 στο Πουατού με τον Ζαν Γ΄ ντε Αρπεντέν, κυρίου του Μπελβίλ (Belleville) και Moνταιγκύ, γιο του Ζαν Β΄ ντε Αρπεντέν και της συζύγου του Ιωάννας ντε Μυσιντάν. Ορισμένες πηγές υποστηρίζουν ότι αυτή παντρεύτηκε με το όνομα *Mαργαρίτα του Φαλό (Μarguerite de Falots)*.

Απόγονοι
--------

Ο Κλωντ ντε Μπελβίλ, ο τελευταίος γνωστός από τους απογόνους τους, σκοτώθηκε στη μάχη του Κουτρά στις 20 Οκτωβρίου 1587 κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ερρίκου Γ' της Γαλλίας. Ο ποιητής Ζακ Μπερώ έγραψε το επιτάφιο επίγραμμά του. Ο πατέρας του ήταν ο Σαρλ Αρπεντέν, κύριος του Μπελβίλ, Σαντοναί, Σιγκουρναί, Πυμπελιάρ, Μπωλιέ, Saint-Flayve, La Roche-sur-Yon κ.λπ. ιππότης του τάγματος του βασιλιά και διοικητής 50 ανδρών.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* «Odette de Champdivers: Konkubine König Karls VI. von Frankreich» (στα German). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2006. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
* «Branche des Valois» (στα French). Ανακτήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 2006. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
***Η σκιά ενός αντάρτη*** (αγγλικός τίτλος: *The Shadow of a Gunman*) είναι θεατρικό έργο σε δύο πράξεις του Ιρλανδού συγγραφέα Σον Ο'Κέισι που παίχτηκε στο θέατρο Άμπι του Δουβλίνου το 1923 και δημοσιεύτηκε το 1925. 

Διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια του Ιρλανδικού πολέμου της ανεξαρτησίας (1919 -21) και επικεντρώνεται στην ταυτότητα ενός νέου ενοικιαστή πολυκατοικίας του Δουβλίνου που οι γείτονες τον θεωρούν εσφαλμένα ότι είναι μέλος του IRA. Καθώς οι φήμες εξαπλώνονται, βρίσκεται παγιδευμένος ανάμεσα στην επιθυμία του να διατηρήσει τη ρομαντική του εικόνα ως ποιητής και στη σκληρή πραγματικότητα του να θεωρείται επαναστάτης. Η ένταση κλιμακώνεται όταν φτάνει ένας πραγματικός ένοπλος του IRA, αναγκάζοντάς τον να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της υποτιθέμενης ταυτότητάς του.

Το έργο παρουσιάζει τη βαθιά επίδραση της πολιτικής αναταραχής της εποχής στη ζωή των ανθρώπων.

Είναι το πρώτο έργο από την *Τριλογία του Δουβλίνου* του Ο'Κέισι - τα άλλα δύο είναι *Η Ήρα και το παγόνι* (1924) και *Το αλέτρι και τα αστέρια* (1926).

Υπόθεση
-------

Δουβλίνο. Μάιος 1920. Ο Ντόναλ Ντάβορεν είναι ένας 30χρονος επίδοξος ποιητής που έχει έρθει να συγκατοικήσει στο διαμέρισμα του φίλου του μικροπωλητή Σέιμους Σιλντς σε μια πολυκατοικία στις φτωχογειτονιές του Δουβλίνου. Πολλοί από τους γείτονες της πολυκατοικίας υποψιάζονται ότι ο Ντόναλ είναι ένοπλος του IRA (Ιρλανδικός Δημοκρατικός Στρατός) που πολεμά τους Βρετανούς και κρύβεται. Ο Ντόναλ δεν διαψεύδει αυτή τη φήμη, ιδιαίτερα όταν κερδίζει τον θαυμασμό και τον έρωτα της Μίνι Πάουελ, μιας ελκυστικής νεαρής γυναίκας που μένει στον πάνω όροφο. Εν τω μεταξύ, ο συνεργάτης του Σέιμους, ο κύριος Μαγκουάιρ, πραγματικός ένοπλος του IRA, αφήνει μια τσάντα στο διαμέρισμα του Σέιμους πριν συμμετάσχει σε μια ενέδρα στην οποία σκοτώνεται. Ο Σέιμους πιστεύει ότι η τσάντα περιέχει είδη οικιακής χρήσης για μεταπώληση. 

Η πόλη τίθεται σε απαγόρευση κυκλοφορίας ως αποτέλεσμα της ενέδρας. Βρετανοί αστυνομικοί εισβάλλουν για έρευνα στο οίκημα και, σε εκείνο το σημείο, ο Ντόναλ και ο Σέιμους ανακαλύπτουν ότι η τσάντα είναι γεμάτη με εκρηκτικά. Η Μίνι Πάουελ, στην προσπάθειά της να βοηθήσει τον Ντόναλ που θαυμάζει, παίρνει την τσάντα και την κρύβει στο δικό της διαμέρισμα. Οι αστυνομικοί δεν βρίσκουν τίποτα αξιοσημείωτο στο διαμέρισμα του Σέιμους, αλλά συλλαμβάνουν τη Μίνι Πάουελ, η οποία αργότερα, κατά ειρωνικό τρόπο, σκοτώνεται από διασταυρούμενα πυρά όταν ο IRA στήνει ενέδρα στο αστυνομικό όχημα που τη μεταφέρει στη φυλακή.

Διασκευές
---------

* Το 1972 μια τηλεοπτική εκδοχή με πρωταγωνιστή τον Φρανκ Κόνβερς και τον βραβευμένο με Όσκαρ Ρίτσαρντ Ντρέιφους.
* Το 1973 ο Άλβιν Ράκοφ σκηνοθέτησε μια τηλεοπτική διασκευή για το BBC με πρωταγωνιστή τον Στίβεν Ρέι.
* Το 1992 τηλεοπτική διασκευή για το BBC με τον Κένεθ Μπράνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «britannica.com/topic/The-Shadow-of-a-Gunman».
2. ↑ . «abbeytheatre.ie/wp-content/uploads/2017/02/2015-The-Shadow-of-a-Gunman-Study-Pack.pdf» (PDF).
3. ↑ . «seanocasey.co.uk/sean-ocasey-plays-works/shadow-gunman/».
4. ↑ . «ums.org/performance/druidocasey-the-shadow-of-a-gunman/».
5. ↑ . «imdb.com/The Shadow of a Gunman/TV Movie/1972».
Ο **Ολέγκ Γιαροσλάβιτς** ο *γιος της Ναστάσιας*, ουκραν. Олег Ярославович Настасіч (μετά το 1161 - 1189) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Γαλικίας ήταν πρίγκιπας της Γαλικίας (1187, 89).

Βιογραφία
---------

Ήταν νόθος γιος τού Γιαροσλάβ τού *νουνεχούς* (osmomysl) και της ερωμένης του Ναστάσιας, κόρης ενός βογιάρου τού τόπου. Οι άλλοι βογιάροι την κατηγόρησαν για μαγεία και την έκαψαν· εξανάγκασαν τον Γιαροσλάβ να επαναφέρει τη νόμιμη σύζυγό του, που την είχε διώξει και να φυλακίσει τον Ολέγκ.

Ο πατέρας του απεβίωσε το 1187, αφήνοντας το Περεμίσλ στον μόνο νόμιμο γιο του Βλαντίμιρ Β΄ και όρισε τον Ολέγκ διάδοχό του στη Γαλικία, ζητώντας από τους κατοίκους να τον κρατήσουν ηγεμόνα τους. Όμως όταν απεβίωσε ο Βλαντίμιρ Β΄, ο Ολέγκ εκτοπίστηκε και ζήτησε τη συνδρομή τού Ρούρικ πρίγκιπα τού Σμολένσκ (4ου εξαδέλφου τού πατέρα του), αλλά δεν την έλαβε. Έτσι πήγε στον Καζιμίρ Β΄ της Πολωνίας τον *δίκαιο*.

Ο Βλαντίμιρ Β΄ ήταν έκλυτος και ζούσε άσωτη ζωή· μάλιστα παντρεύτηκε τη σύζυγο ενός ιερέα. Όταν οι βογιάροι απείλησαν να την σκοτώσουν, ο Βλαντίμιρ Β΄ την πήρε με τους δύο γιους του και πήγαν στον Μπέλα Β΄ της Ουγγαρίας. Ένα μεταγενέστερο χρονικό αναφέρει μία άλλη εκδοχή: ο Ολέγκ και ο Καζιμίρ Β΄ νίκησαν τον Βλαντίμιρ Β΄ και τον ανάγκασαν να φύγει στην Ουγγαρία· έτσι ο Καζιμίρ Β΄ εγκατέστησε τον Ολέγκ στη Γαλικία.

Οι κάτοικοι της Γαλικίας τον δηλητηρίασαν και κάλεσαν τον Ρόμαν πρίγκιπα της Βολινίας (4ο εξάδελφο τού πατέρα του) να γίνει πρίγκιπας και της Γαλικίας.

Πηγές
-----

* Dimnik, Martin: The Dynasty of Chernigov – 1146–1246; Cambridge University Press, 2003, Cambridge; ISBN 978-0-521-03981-9.

1. ↑  «Олег Ярославич» (Ρωσικά)
2. ↑  Μικόλα Βασιλένκο: «Олег Ярославич» (Ρωσικά)
3. ↑  «Галицкие» (Ρωσικά)


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Oleg Yaroslavich  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |