recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Μπογιατζιάν Χαρουτιούν** (γενν. 1915, Σμύρνη, Μικρά Ασία) ήταν Αρμένιος-Έλληνας ζωγράφος.

Βιογραφία
---------

Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Απόφοιτος του 1942, μαθήτευσε κοντά στον Σπυρίδωνα Βικάτο και τον Γιάννη Κεφαλληνό.

Με ακρίβεια και καθαρότητα δημιούργησε στην ζωγραφική του έναν τύπο-σύμβολο νέου κοριτσιού, ισορρoπώντας με ευαισθησία τον παλμό της μορφής και τη στατικότητα της τυποποίησης. Απέφυγε όμως συνειδητά την επανάληψη του τύπου και στράφηκε σε ποικιλία θεμάτων (νεκρές φύσεις,τοπία,συνθέσεις εσωτερικών χώρων), όπου οι φόρμες και το φως ορίζονται μόνο από το χρώμα.

Με αδρές πινελιές κατανέμει στις συνθέσεις του τους χρωματικούς όγκους, έτσι ώστε μέσω της κάθετης, οριζόντιας και κυκλικής χειρονομιακής γραφής να προσδώσει κίνηση και δυναμισμό στο έργο του.

Έχει παρουσιάσει το έργο του σε ατομικές ( «Χίλτον», 1966, κ.α.) και έχει πάρει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις Πανελλήνιες 1957, 1965, 1969, 1971, 1973, 1975, "Gallery Svea" Στοκχόλμη 1965, Εθνική Πινακοθήκη ΕΠΜΑΣ 1986, κ.α.

Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Τράπεζα στη Συλλογή Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης (ΜΙΕΤ), στο Υπουργείο Πολιτισμού κ.α.

Έχει μεταφράσει αρμενική ποίηση και έχει ασχοληθεί με την επιμέλεια εκδόσεων.

Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος.

Παραπομπές
----------

Βιβλιογραφία
------------

* Γ. Πετρής, "Η έκθεση του Μπογιατζιάν '' εφ. Η Αυγή,14 Απριλίου 1966.
* Ε. Βακαλό '' Έκθεση Ζωγραφικής Μπογιατζιάν '' εφ. Τα Νέα, 16 Απριλίου 1966.
* Βεατρίκη Σ, Πηλιάδη εφ. Αλλαγή 10 Μαΐου 1966.
* Λυδάκης Λεξικό 1976.
* Βακαλό τ. Γ΄, 1983, σελ. 103.
* Σκαλτσά, 1990, σελ. 136.
* Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών ( Εκδόσεις Μέλισσα), σελ. 203
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο **Στύμφαλος** ήταν βασιλιάς της Αρκαδίας και επώνυμος της Αρκαδικής πόλης Στύμφηλος, σημερινή Στυμφαλία Κορινθίας όπου υπάρχει και η ομώνυμη πηγή Στυμφαλία. Ο Στύμφαλος ήταν γιος του Έλατου και της Λαοδίκης, τα αδέλφια του ήταν ο Περέος, ο Αίπυτος Α΄ της Αρκαδίας και ο Ίσχυς. Οι γιοι του ήταν ο Αγαμήδης, ο Γόρτυς και ο Αγέλαος, πατέρας του Φάλανθου που έδωσε το όνομα του στο ομώνυμο βουνό και πόλη, είχε και μιά κόρη την Παρθενόπη που απέκτησε με τον Ηρακλή τον Ευήρη. Ο Πέλοπας δολοφόνησε τον Στύμφαλο με προδοσία αφού πρώτα του προσποιήθηκε φιλία, στην συνέχεια τεμάχισε το πτώμα του και σκόρπισε τα μέλη του. Οι θεοί εξοργίστηκαν με την πράξη αυτή του Πέλοπα, οι Έλληνες υπέφεραν με στειρότητα μέχρι την εποχή που ο ευσεβής Αιακός προσευχήθηκε στους θεούς και τους ανακούφησαν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παυσανίας, 8.4.6
2. ↑  Βιβλιοθήκη Απολλόδωρου, 3.9.1
3. ↑  Παυσανίας, 8.4.8 και 8.35.9
4. ↑  Βιβλιοθήκη Απολλόδωρου, 2.7.8
5. ↑  Βιβλιοθήκη Απολλόδωρου, 3.12.6

Πηγές
-----

* Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A. F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921.
* Pausanias, Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D. and H.A. Ormerod, M.A. in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918.
* Pausanias, Graeciae Descriptio. 3 vols. Leipzig, Teubner. 1903. Greek text available at the Perseus Digital Library.
Ο **Βαγγέλης Σακελλάρης** (1919 - 28 Σεπτεμβρίου 2014) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής με την Αριστερά.

Σταδιοδρομία
------------

Γεννήθηκε στο Μαυρίλο Φθιώτιδας και σπούδασε νομικά στην Θεσσαλονίκη. Από τα φοιτητικά του χρόνια ανέπτυξε αντιστασιακή δράση και υπέστη διάφορες διώξεις, καθώς ήταν στέλεχος του ΚΚΕ.
Εξελέγη βουλευτής με την ΕΔΑ στην εκλογική περιφέρεια Λάρισας στις εκλογές του 1961, του 1963 και του 1964. Μετά το 1968, έγινε μέλος του ΚΚΕ Εσωτερικού.

Απεβίωσε τον Σεπτέμβριο του 2014 σε ηλικία 95 ετών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Πέθανε ο Βαγγέλης Σακελλάρης Αρχειοθετήθηκε 2015-07-06 στο Wayback Machine. η Αυγή, 30-9-2014, ανάκτηση 29-9-2015.
2. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 93, αρ. 1030).(pdf)
Ο **Ουρ-Γκάρ** (περί το 2100 π.Χ.) ήταν βασιλιάς του Λαγκάς, γαμπρός του Ουρ-Μπάμπα και σύγχρονος με τον τελευταίο κυβερνήτη στην Ακκαδική αυτοκρατορία Σου-Τουρούλ.. Διαδέχθηκε τον γιο του κορυφαίου βασιλιά της πόλης Γουδέα Ουρ-Νινγκιρσού. Τον διαδέχθηκε ο τελευταίος βασιλιάς ή *"Ενσί"* της Λαγκάς Ναμ-Χανί. Ο Ουρ-Γκάρ είναι γνωστός από πολλές πινακίδες με το όνομα του αλλά μόνο σε μία από αυτές καταγράφεται με κάποιο έτος βασιλιείας του :

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leick, Gwendolyn (2002). Who's Who in the Ancient Near East. Routledge. σσ. 171–172
2. ↑  Leick, Gwendolyn (2002). Who's Who in the Ancient Near East. Routledge. σ. 185
3. ↑  Hansen, Donald P. (1988). "A Sculpture of Gudea, Governor of Lagash". Bulletin of the Detroit Institute of Arts. 64 (1): 6
4. ↑  Hansen, Donald P. (1988). "A Sculpture of Gudea, Governor of Lagash". Bulletin of the Detroit Institute of Arts. 64 (1): 6
5. ↑
6. ↑  Leick, Gwendolyn (2002). Who's Who in the Ancient Near East. Routledge. σσ. 171–172
7. ↑

Πηγές
-----

* Leick, Gwendolyn (2002). Who's Who in the Ancient Near East. Routledge.
* Hansen, Donald P. (1988). "A Sculpture of Gudea, Governor of Lagash". Bulletin of the Detroit Institute of Arts. 64 (1): 6
Στις 3 Μαΐου 2023, κυκλοφόρησαν στιγμιότυπα με δύο μη επανδρωμένα αεροσκάφη που φέρεται να στοχεύουν το Κρεμνλίνο και να καταρρίπτονται από την αεράμυνα. Ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαντιμίρ Πούτιν δεν ήταν παρών στο κτίριο εκείνη τη στιγμή και κανείς δεν σκοτώθηκε ή τραυματίστηκε από το περιστατικό.

Το Κρεμλίνο κατηγόρησε την Ουκρανία και χαρακτήρισε το περιστατικό «τρομοκρατική πράξη» και «απόπειρα δολοφονίας του Προέδρου της Ρωσίας». Η Μόσχα υποσχέθηκε να αντεπιτεθεί όποτε και όπου κρίνει σκόπιμο.

Ο σύμβουλος του Προέδρου της Ουκρανίας Μιχάιλο Ποντολιάκ σχολίασε ότι το Κίεβο δεν είχε καμμία σχέση με την υποτιθέμενη επίθεση στο Κρεμλίνο. Ο Ποντολιάκ είπε ότι οι ισχυρισμοί ότι το Κίεβο βρισκόταν πίσω από το περιστατικό, και η σύλληψη από τη Ρωσία φερόμενων Ουκρανών σαμποτέρ στην Κριμαία, θα μπορούσαν να υποδηλώνουν ότι η Μόσχα προετοιμάζεται για μια μεγάλης κλίμακας «τρομοκρατική» επίθεση κατά της Ουκρανίας τις επόμενες ημέρες. Ο Πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντιμίρ Ζελένσκι, κατά τη διάρκεια επίσκεψης στη Φινλανδία δήλωσε ότι, "Δεν επιτιθόμαστε στον Πούτιν ή στη Μόσχα. Πολεμούμε στο έδαφός μας. Υπερασπιζόμαστε τα χωριά και τις πόλεις μας".

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Атака беспилотников на Кремль. Главное» (στα ru). *Kommersant*. 3 May 2023. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 May 2023. .
2. ↑  «Kremlin accuses Ukraine of trying to assassinate Putin». *BBC News*. 3 May 2023. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 May 2023.. Ανακτήθηκε στις 3 May 2023.
3. ↑  «Russia says Ukraine tried to kill Putin with drone attack on Kremlin». *Reuters*. 3 May 2023. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 May 2023.. Ανακτήθηκε στις 3 May 2023.
4. ↑  «Russia Claims It Foiled a Ukrainian Drone Attack on the Kremlin». *The New York Times*. 3 May 2023. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 May 2023.. Ανακτήθηκε στις 3 May 2023.
Πρώτες σελίδες από το Ντιβάν του Ουρφί 
Σε παλιές πηγές το όνομα με το οποίο απαντάται είναι **Τζαμάλ-αλ-Ντιν Μοχαμάντ Σιντί** (ή **Σαγιεντί**). Έζησε από το 963 έτος Εγίρας-999 έτος Εγίρας (Ισλαμικό ημερολόγιο), περίπου 1556-1590 μ.Χ. γνωστός με το ψευδώνυμο **Ούρφι,** ή **Ορφί** ή **Ουρφί Σιραζί** (περσικά: عرفی شیرازی‎), ήταν ένας Πέρσης ποιητής του 16ου αιώνα. 

Γεννήθηκε στο Σιράζ και στα νιάτα του μετανάστευσε στην Ινδία και έγινε ένας από τους ποιητές της αυλής του Μεγάλου Ακμπάρ. Είναι ένας από τους σημαντικότερους Πέρσες ποιητές ινδικού στυλ.

Βιβλιογραφικές Αναφορές
-----------------------

1. ↑  
PAUL LOSENSKY, "ʿORFI ŠIRAZI" in Encyclopaedia Iranica

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Κατάλογος Περσών ποιητών και συγγραφέων
* Περσική λογοτεχνία
Ο **Γιώργος Τσιφούτης** (Νιγρίτα, 14 Οκτωβρίου 1968) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στο χώρο της μεσαίας γραμμής. Έχει επίσης διατελέσει διεθνής με την Εθνική Ελλάδος.

Βιογραφικό
----------

### Τα πρώτα βήματα

Ο Τσιφούτης γεννήθηκε στις 14 Οκτωβρίου του 1968 και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από την Α.Ε. Νιγρίτα.Το καλοκαίρι του 1986 παίρνει μεταγραφή για τον Πανσερραϊκό.Οι εμφανίσεις του στην ομάδα των Σερρών θα έχουν ως αποτέλεσμα την κλήση του στην Εθνική Ελλάδος και στην συνέχεια την μεταγραφή του στον ΠΑΟ κατά την καλοκαιρινή μεταγραφική περίοδο του 1990.

### Καθιέρωση στην Α'Εθνική

Στον ΠΑΟ θα παραμείνει για δύο χρόνια και θα πανηγυρίσει την κατάκτηση ενός πρωταθλήματος,χωρίς όμως να καταφέρει να καθιερωθεί στην ομάδα καθώς δεν πήρε ευκαιρίες από τον τοτε προπονητη του Βασίλη Δανιήλ.Έπειτα αγωνίστηκε σε διάφορες ομάδες της Α' Εθνικής με ικανοποιητικό χρόνο συμμετοχής.Αρχικά παραχωρήθηκε στον ΟΦΗ (1992-94) και στην συνέχεια αγωνίστηκε στον Εθνικό (1994-95),ενώ το 1995/96 πέρασε και από την Α.Ο. Ξάνθη.

### Τα επόμενα χρόνια

Μετά την αποδέσμευσή του από την Ξάνθη,ο Τσιφούτης αγωνίστηκε αρχικά επί μια διετία στον Παναιτωλικό,ο οποίος τότε είχε αρκετές φιλοδοξίες για άνοδο στην Α' Εθνική χωρίς τελικά να επιτευχθή ο στόχος. Τη σεζόν 1998/99 έπαιξε στον Ιάλυσο και το καλοκαίρι του 1999 επέστρεψε στον Πανσερραϊκό μετά από 9 χρόνια.Κατά τη δεύτερη θητεία του στην ομάδα των Σερρών ήταν από τα βασικά στελέχη της ομάδας στην προσπάθεια του συλλόγου για άνοδο στην Α' Εθνική.
Μετά το τέλος της σεζόν 2001/02 αποδεσμεύτηκε από την ομάδα και συνέχισε την καριέρα του αρχικά στον Λεβαδειακό και μετά στην Α.Ο. Καβάλα όπου και έκλεισε την καριέρα του το 2004.

Από τον Δεκέμβριο του 2008 εκτελεί χρέη βοηθού προπονητή στην ομάδα του Πανσερραϊκού.

### Εθνική Ελλάδας

Ο **Τσιφούτης** αγωνίστηκε 2 φορές με το εθνόσημο στο στήθος την περίοδο 1989/90.

Στατιστικά
----------

| Έτος | Σύλλογος | Εμφανίσεις (Γκολ) |
| --- | --- | --- |
| 1986-87 |  Α.Ε. Νιγρίτα |  ? (?) |
| 1987-90 |  Πανσερραϊκός Γ.Σ. | 59 (15) |
| 1990-92 |  ΠΑΟ | 16 (1) |
| 1992-94 |  ΟΦΗ | 62 (9) |
| 1994-95 |  Εθνικός Πειραιώς | 32 (5) |
| 1995-96 |  Ξάνθη | 19 (1) |
| 1996-98 |  Παναιτωλικός | 49 (8) |
| 1998-99 |  Ιάλυσος | 16 (3) |
| 1999-02 |  Πανσερραϊκός Γ.Σ. | 70 (13) |
| 2002-03 |  Λεβαδειακός | 29 (9) |
| 2003-04 |  Α.Ο. Καβάλα | 12 (1) |
| Έτη | Εθνική ομάδα | Εμφανίσεις (Γκολ) |
| 1989-90 |  Ελλάδα | 2 (0) |

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* national football teams
* *εφ.ΤΟ ΒΗΜΑ*[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Δημήτριος Σαμοθράκης** ήταν Έλληνας πρωτοπόρος πρωταθλητής στίβου του Πανιωνίου Γ.Σ. κατά την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα στη Σμύρνη. Διακρινόταν στους δρόμους ημιαντοχής 800 μ. 1500 μ. 880 γιάρδες, μίλι αλλά αγωνιζόταν και σε μεγάλες αποστάσεις (10.000 μ.). Το 1899 σημείωσε πανελλήνιο ρεκόρ στα 1500 μ. με 4.44.5. Νίκησε στους τρεις πρώτους Πανιώνιους Αγώνες στο μίλι και μια φορά στις 880 γιάρδες. Επίσης, μετείχε σε διάφορους σημαντικούς αγώνες της εποχής, όπως τα Α΄ Σωτήρια.

Καριέρα
-------

Ο Δημήτριος Σαμοθράκης γεννήθηκε γύρω στο 1875. Δεν γνωρίζουμε πολλά πράγματα για την οικογένειά του και τον τόπο καταγωγής του, αλλά ζούσε στη Σμύρνη και ήταν αθλητής του συλλόγου Γυμνάσιον Σμύρνης. Το Γυμνάσιον είχε δημιουργηθεί το 1893 από αθλητές που είχαν αποχωρήσει από το σύλλογο Ορφεύς Σμύρνης αλλά το 1898 συνενώθηκε ξανά με τον Ορφέα δημιουργώντας τον Πανιώνιο.

Ο Σαμοθράκης πρωτοεμφανίζεται στον αθλητισμό το 1896 στους Α΄ Δημόσιους Αγώνες της Σμύρνης που διοργάνωσε ο σύλλογός του, το Γυμνάσιον Σμύρνης, οι οποίοι από τον τύπο της πόλης αποκλήθηκαν Πανιώνιοι Αγώνες, ονομασία που τελικά επικράτησε. Κατέκτησε την πρώτη θέση στο μίλι (1609,34 μ.) με 5.09.0, επιτυχία που θα επαναλάβει και στους αγώνες του 1898.

Το Μάιο του 1899 μετέχει στα Α΄ Σωτήρια, που διοργάνωσε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. στο Ποδηλατοδρόμιο του Φαλήρου, σε ανάμνηση της διάσωσης του βασιλιά Γεώργιου Α΄ από δολοφονική απόπειρα. Ο Σαμοθράκης νικά σε τρία αγωνίσματα, στα 800 μ. με 2.17.6, στα 1500 μ. με 4.44.5 και στα 10.000 μ. με 36.05.2. Η επίδοσή του στα 1500 μ. αποτελεί πανελλήνιο ρεκόρ. Το ίδιο έτος θριαμβεύει στους Πανιώνιους Αγώνες στις 880 γιάρδες με 2.16.5 και στο μίλι με 5.07.2.

Αν και βρίσκεται σε κορυφαία φόρμα στη συνέχεια χάνεται από το προσκήνιο.

Τίτλοι - Διακρίσεις
-------------------

* **Πανελλήνιο ρεκόρ**
	+ 1500 μ.: 4.44.5 (1899)
* **Πανιώνιοι Αγώνες** (4 νίκες)
	+ 1896 (1): μίλι
	+ 1898 (1): μίλι
	+ 1899 (2): 880 γιάρδες, μίλι
* **Σωτήρια 1899** (3 νίκες)
	+ 800 μ.: 2.17.6
	+ 1500 μ.: 4.44.5
	+ 10.000 μ.: 36.05.2
* **Ατομικές επιδόσεις**
	+ 800 μ.: 2.17.6 (1899)
	+ 880 γιάρδες: 2.16.5 (1899)
	+ 1500 μ.: 4.44.5 (1899)
	+ Μίλι: 5.07.2 (1899)
	+ 10.000 μ.: 36.05.2 (1899)

Πηγές
-----

1. Πέτρου Λινάρδου, "Η Σμύρνη του Πανιωνίου", 1998.
Ο **Αρτσίλ** πρίγκιπας τού Μουχράνι, γεωργιανά: არჩილ მუხრანბატონი, (1540 – 25 Νοεμβρίου 1582) ήταν Γεωργιανός ευγενής τού Οίκου τού Μουχράνι, κύριου κλάδου της βασιλικής δυναστείας των Μπαγκρατιόνι.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Βαγράτ Α΄ πρίγκιπα τού Μουχράνι (γιου τού Κωνσταντίνου Β΄ της Γεωργίας), από τη σύζυγό του Ελένη. Μετά την παραίτηση τού Βαγράτ Α΄, τα μεγαλύτερα αδέλφια τού Αρτσίλ, Ασοτάν Α΄ και Βαχτάνγκ Α΄, τον διαδέχθηκαν ως πρίγκιπες τού Μουχράνι. Ο Αρτσίλ συμμετείχε ενεργά στον πόλεμο της εποχής του και την πολιτική. Κατά τη διάρκεια της εισβολής των Σαφαβιδών στη Γεωργία το 1554, ο Αρτσίλ ενώθηκε με τα αδέλφια του στην εξορία τους στην αυλή της αδελφής τους, Ντεντισιμέντι, στο Σάμτσκε. Πίσω στο Κάρτλι, ο Άρτσιλ ήταν σύμμαχος με τον εξάδελφό του, βασιλιά Σίμωνα Α΄ τού Κάρτλι, και αμφισβητούσε διαρκώς τον έλεγχο των Σαφαβιδών της Τιφλίδας, της πρωτεύουσας τού βασιλείου τού Κάρτλι, κάνοντας συχνά επιδρομές στα περίχωρα της πόλης. Σε μία από αυτές τις επιδρομές, μία δύναμη των Σαφαβιδών από την ακρόπολη της Τιφλίδας επιτέθηκε και νίκησε τον Aρτσίλ στο Σαπούρτσλε. Ο πρίγκιπας και η οικογένειά του συνελήφθησαν και στάλθηκαν στο Ιράν. Αφού ο ίδιος ο Σίμων Α΄ οδηγήθηκε αιχμάλωτος στον σάχη Ταχμάσπ Α΄ και ρίχτηκε στο φρούριο Αλαμούτ, ο Αρτσίλ και η οικογένειά του φυλακίστηκαν στο Σιράζ το 1573. Τόσο ο Σίμων όσο και ο Άρτσιλ αφέθηκαν ελεύθεροι μετά το τέλος τού Tαχμάσπ Α΄ και επέστρεψαν στο Kάρτλι το 1576. Ο Aρτσίλ επισκέφτηκε για άλλη μία φορά την αδελφή του στο Σάμτσκε και απεβίωσε σε αυτό το πριγκιπάτο, στο Aτσκούρι, στις 25 Νοεμβρίου 1582 .

Οικογένεια
----------

Ο Αρτσίλ είχε τρία παιδιά, πρίγκιπες:

* Ηρακλής Α΄ (29 Μαρτίου 1560 – 1605), πρίγκιπας τού Μουχράνι.
* Χουσάιν Μπεγκ. Ο γιος του, Μπαχούτα, σκοτώθηκε με εντολή τού Rοστόμ τού Κάρτλι.
* Ελένη (άκμασε 1572).

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Bagrationi, Vakhushti (1976). Nakashidze, N.T. επιμ. *Αρχειοθετημένο αντίγραφο* (PDF) (στα Ρωσικά). Tbilisi: Metsniereba. σελίδες 39–43. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 29 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2013.
2. 1 2  Metreveli, Roin, επιμ. (2003). *ბაგრატიონები. სამეცნიერო და კულტურული მემკვიდრეობა* (στα Γεωργιανά και Αγγλικά). Tbilisi: Neostudia. σελ. Table 8. ISBN 99928-0-623-0.
Ο **Αρεόβινδος** (λατιν.: *Areobindus*, ; - 546) ήταν αξιωματικός και στρατιωτικός διοικητής της Ανατολικής Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) Αυτοκρατορίας. Υπηρέτησε ως συγκλητικός στην Κωνσταντινούπολη και για λίγο ως *μάγιστρος του στρατού (magister militum)* στην Αφρική το 545/6. 

Ο Αρεόβινδος στάλθηκε στην Αφρική από τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α' μετά την κρίση, που είχε ξεκινήσει κατά τη διοίκηση του Σέργιου.   Η ακολουθία του Αρεοβίνδου περιελάμβανε ένα απόσπασμα αρμενικών στρατευμάτων με επικεφαλής τον Αρταβάνη και τον Ιωάννη, απόγονους του βασιλικού αρμενικού Οίκου των Αρσακιδών. 

Άπειρος στρατιωτικός διοικητής, ο Aρεόβινδος αποδείχθηκε ανίκανος να αντιμετωπίσει το θέμα.  Μετά τη μάχη της Θακίας, ο Ιουστινιανός Α΄ ανακάλεσε τον Σέργιο και έκανε τον Αρεόβινδο «γενικό διοικητή», αλλά η εξέγερση είχε ήδη εξαπλωθεί στις τάξεις. 

Το 546 ο Αρεόβινδος σκοτώθηκε στην Καρχηδόνα από τον επαναστάτη Γουνδάριχ, τον *δούκα* της Νουμιδίας.  

Ο Aρεόβινδος νυμφεύτηκε την Πραϊέκτα, ανιψιά του Ιουστινιανού Α΄.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3  Merrills 2018, σελ. 124.
2. 1 2 3 4 5 6  Evans 2001, σελ. 170.

Πηγές
-----

* Evans, J. A. S. (2001). *The Age of Justinian: The Circumstances of Imperial Power*. Routledge. ISBN 978-1134559763.
* Merrills, Andrew (2018). "Areobindus". In Nicholson, Oliver (ed.). The Oxford Dictionary of Late Antiquity. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-866277-8.
Το **Μο Ντάο Ζου Σι** (κινεζικά: 魔道祖师‎; πίνγιν: *Mó Dào Zǔ Shī*; κυρ. 'Δαιμονικό Μονοπάτι Προγονικός Αφέντης') είναι μια ντάνμεϊ κινέζικη σειρά κινουμένων σχεδίων (ντόνγκχουα/donghua) βασισμένη στο ομώνυμο διαδικτυακό μυθιστόρημα της Μο Σιανγκ Τονγκ Σιου (κινέζικα: 墨香铜臭). Παράγεται από την Tencent Penguin Pictures και την B.C May Pictures. Η σειρά απεικονίζει έναν φανταστικό κόσμο Σιάνσια (Xianxia) όπου οι άνθρωποι προσπαθούν να καλλιεργηθούν σε μια κατάσταση αθανασίας, γνωστή ως Σιάν (Xian, Κινεζικά: 仙). Ο πρωταγωνιστής της σειράς, Γουέι Γουσιάν, λόγω συγκεκριμένων συνθηκών, παρέκκλινε από το συμβατικό μονοπάτι καλλιέργειας του Σιάν, και τελικά δημιούργησε το Μο Ντάο (το Δαιμονικό Μονοπάτι).

Η πρώτη σεζόν μεταδόθηκε από τις 9 Ιουλίου έως τις 6 Οκτωβρίου 2018 στο Tencent Video με 15 επεισόδια. Η δεύτερη προβλήθηκε από τις 3 Αυγούστου 2019 έως τις 31 Αυγούστου 2019 με 8 επεισόδια. Μια σειρά chibi με όνομα Mo Dao Zu Shi Q προβλήθηκε από τις 31 Ιουλίου 2020 εως τις 29 Ιανουαρίου 2021 με 30 επεισόδια. Η τρίτη σεζόν κυκλοφόρησε στις 7 Αυγούστου 2021 με διάρκεια 12 επεισόδια.

Σύνοψη
------

Πριν από χρόνια, ένας νεαρός καλλιεργητής ονόματι Γουέι Γουσιάν έγινε γνωστός ανακαλύπτοντας μια νέα σχολή καλλιέργειας που περιελάμβανε τη χειραγώγηση της σκοτεινής ενέργειας και την ανάσταση των νεκρών (και τα δύο δεν είχαν γίνει ή επιχειρηθεί ποτέ πριν). Χρησιμοποίησε τις εν λόγω ικανότητες για να δώσει στις φυλές των καλλιεργητών ένα πλεονέκτημα έναντι του κοινού τους εχθρού, της τυραννικής φυλής Γουεν. Με τον καιρό, ωστόσο, ο Γουέι Γουσιάν άρχισε να γίνεται φοβερός και μισητός, και σύντομα ήρθε σε φρικτό τέλος στα χέρια των ανθρώπων που κάποτε τον εμπιστεύονταν.

Δεκατρία χρόνια μετά το θάνατο του Γουέι Γουσιάν, ο Μο Σιανγιού, ένας ψυχικά προβληματικός καλλιεργητής, αποφασίζει ότι του έχει βαρεθεί η κακοποίηση της οικογένειάς του. Κάνει ένα ξόρκι που καλεί το πνεύμα του Γουέι Γουσιάν - που από καιρό πιστεύεται ότι διασκορπίστηκε και καταστράφηκε - στο σώμα του, με αντάλλαγμα ο Γουέι Γουσιάν να εκπληρώσει τις επιθυμίες του για εκδίκηση. Όλα όσα συμβαίνουν μετά από αυτό, ωστόσο, είναι στο χέρι του Γουέι Γουσιάν. Αλλά δεν είναι μόνος σε αυτό το ταξίδι που αποτελεί τη δεύτερη ζωή του, καθώς καταλήγει να συνοδεύεται από τον Λαν Γουανγκ Τζι, έναν γνωστό του παρελθόντος με τον οποίο έχει μια περίπλοκη ιστορία. Στην πορεία, συναντούν νέα μυστήρια που συνδέονται περισσότερο από όσο φαίνεται στην αρχή και θα τους οδηγήσουν σε απαντήσεις που σχετίζονται με τα τραγικά γεγονότα που προκάλεσαν το θάνατο πολλών ανθρώπων και του ίδιου του Γουέι Γουσιάν. Ταυτόχρονα, το μυστήριο που είναι ο ίδιος ο Γουέι Γουσιάν αποκαλύπτεται σιγά σιγά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Mo Dao Zu Shi*.
2. ↑  *Mo Dao Zu Shi*.
Η **Μαρκία**, λατιν. Marcia (π. 29 - πριν το 100) από το γένος των Μαρκίων Βάρεα ήταν ευγενής της αρχαίας Ρώμης και η μητέρα του Τραϊανού.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη τού Κουίντου Μάρκιου Βάρεα Σούρα συγκλητικού και της Αντωνίας Φουρνίλλας. Η οικογένειά της ήταν πληβείοι ευγενείς με πολιτική επιρροή. Ο πατέρας της ήταν φίλος τού Βεσπασιανού, μετέπειτα Αυτοκράτορα. Η μικρότερη αδελφή της Μαρκία Φουρνίλλα παντρεύτηκε τον γιο τού Βεσπασιανού, τον Τίτο και είχαν κόρη την Ιουλία Φλαβία.

Αδελφός τού πατέρα της Μαρκίας ήταν ο Κουίντος Μάρκιος Βάρεα Σοράνος συγκλητικός, πατέρας της Μαρκίας Σερβιλίας Σοράνας. Εκ πατρός πάππος της ήταν ο Κουίντος Μάρκιος Βάρεα Σοράνος αντικαταστάτης ύπατος (consul suffectus) το 34 και ανθύπατος (proconsul) της επαρχίας της Αφρικής το 41-43, ενώ εκ μητρός πάππος της θα μπορούσε να είναι ο Άουλος Αντώνιος Ρούφος αντικαταστάτης ύπατος το 45. Η οικογένεια της Μαρκίας συνδεόταν με τους αντιπάλους τού Νέρωνα· όταν το 65 αποκαλύφθηκε η συνωμοσία τού Πίσωνα, οι συγγενείς της έχασαν την εύνοια τού Αυτοκράτορα.

Ο Τραϊανός, γιος της Μαρκίας.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρώμη. Κατά τη βασιλεία τού Κλαυδίου (41-54) παντρεύτηκε τον Μάρκο Ούλπιο Τραϊανό τον Πρεσβύτερο, Ρωμαίο στρατηγό και συγκλητικό από την Ισπανία. Αυτός καταγόταν από την Ιτάλικα (πόλη κοντά στη σημερινή Σεβίλλη), που βρισκόταν στην επαρχία της Βαιτικής (Νότιας Ισπανίας). Έπειτα από τον γάμο τους, έζησαν στην Ιτάλικα. Η Μαρκία κατείχε αργιλοφόρα εδάφη (Figlinae Marcianae) στη βόρειο Ιταλία. Όταν η Μαρκία απεβίωσε, ο Τραϊανός κληρονόμησε αυτές τις ιδιοκτησίες από τη μητέρα του. Δεν γνωρίζουμε αν η Μαρκία έζησε μετά το 98 για να δει τον γιο της Αυτοκράτορα.

Υστεροφημία
-----------

Περί το 100 ο γιος της Τραϊανός ίδρυσε την αποικία στη βόρειο Αφρική με το όνομα Colonia Marciana Ulpia Traiana Thamugadi, νυν Τίμγκαντ της Αλγερίας. Ο Αυτοκράτορας ονόμασε την πόλη προς τιμήν της μητέρας του και τού πατέρα του.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Μάρκο Ούλπιο Τραϊανό τον Πρεσβύτερο, Ρωμαίο στρατηγό και συγκλητικό από την Ισπανία και είχε τέκνα:

* Ουλπία Μαρκιανή 48 - 112/114, παντρεύτηκε τον Γάιο Σαλόνιο Ματίντιο Πατρουίνο, πλούσιο συγκλητικό που έγινε προέχων (praetor). Κόρη τους ήταν η:
	+ Σαλονία Ματιδία 68 - 119, παντρεύτηκε τον Λεύκιο Βίβιο Σαβίνο ανθύπατο και αντικαταστάτη ύπατο.
* Μάρκος Ούλπιος Τραϊανός 53 - 117, Αυτοκράτορας των Ρωμαίων.

Πηγές
-----

* Pauly-Wissowa, RE 14.2, 1535-1600.
* J. K. Evans (1979). "The Trial of P. Egnatius Celer". The Classical Quarterly. 29 (1): 198–202. JSTOR 638620.
* Strobel, Karl (2010). Kaiser Traian (in German). Regensburg: Friedrich Pustet. p. 41. ISBN 9783791721729.
Οι **Σουδανικές Ένοπλες Δυνάμεις** (αραβικά: القوات المسلحة السودانية‎) είναι οι στρατιωτικές δυνάμεις της Δημοκρατίας του Σουδάν. Το 2011, το Διεθνές Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών υπολόγισε τον αριθμό των τακτικών δυνάμεων σε 109.300 άτομα, ενώ το 2016–2017, οι παραστρατιωτικές Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης είχαν 40.000 μέλη που συμμετείχαν στον Εμφύλιο Πόλεμο της Υεμένης (εκ των οποίων 10.000 επέστρεψαν στο Σουδάν έως τον Οκτώβριο του 2019).

Οι Σουδανικές Ένοπλες Δυνάμεις σήμερα είναι εξοπλισμένες κυρίως με σοβιετικά, ρωσικά, κινεζικά, ουκρανικά και σουδανικά κατασκευασμένα όπλα. Έχουν μια εταιρεία παραγωγής όπλων που ονομάζεται Military Industry Corporation. Σημαντικά στοιχεία διατέθηκαν από τις ομάδες εμπειρογνωμόνων του ΟΗΕ για το Σουδάν σχετικά με τις προμήθειες όπλων στις σουδανικές δυνάμεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  IISS Military Balance 2011, 443.
2. ↑  «Sudan withdraws 10,000 troops from Yemen» (στα αγγλικά). *Sudan Tribune*. 2019-10-30. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2019-10-31.. Ανακτήθηκε στις 2023-05-09.
3. ↑  Kramer, Lobban & Fluehr-Lobban 2013, σελ. 458.
**Μαξουμπί** ονομάζονται ιθαγενείς οι οποίοι κατοικούσαν στην οροσειρά Σιέρρα ντος παρέκις, στη Νότια Αμερική. Οι άνθρωποι αυτοί, εν αντιθέσει με τους γείτονές τους, Μαρικοξί και Αρούπι, έχουν αρκετά εξελιγμένο πολιτισμό, γνωρίζουν αρκετά πράγματα για τους πλανήτες, είναι οργανωμένοι σε 24 χωριά και αριθμούν περίπου δυο χιλιάδες. Όσοι τους γνώρισαν, τους περιγράφουν ως φιλικούς και φιλόξενους, με άψογη ηθική συμπεριφορά. Οι άνθρωποι αυτοί βρίσκονταν σε διαμάχη με τους κτηνώδεις γείτονές τους, Μαρικοξί.

Στοιχεία για τη ζωή τους
------------------------

Οι άνδρες της φυλής αυτής είχαν μακρυά μαλλιά, τα οποία έπεφταν πάνω στους ώμους τους, ενώ οι γυναίκες είχαν κοντά. Κατοικούσαν όλοι μαζί σε μεγάλες καλύβες, κάποιες εκ των οποίων ήταν δώδεκα μέτρα ψηλές και είχαν διάμετρο τριάντα μέτρων στη βάση τους. Καλλιεργούσαν καπνό και τεράστια φιστίκια, τα οποία τα έτρωγαν καθισμένοι μέσα στην καλύβα τους, οι άνδρες από τη δική του κολοκύθα ο καθένας, μιας και ως πιάτα χρησιμοποιούσαν αυτές, ενώ οι γυναίκες από μια κοινή, μεγάλη γαβάθα.

### Νεκρικά έθιμα

Όταν ένας πολεμιστής των Μαξουμπί πέθαινε στη μάχη, οι συγκάτοικοι του έβγαζαν τα όργανα του και τα έθαβαν μέσα σε πήλινο δοχείο, ενώ το υπόλοιπο σώμα του τεμαχιζόταν και μοιραζόταν στους συγκατοίκους του νεκρού για να το φάνε, με σκοπό να περάσουν σε αυτούς οι ιδιότητες του νεκρού. Οι Μαξουμπί δεν έτρωγαν ποτέ τα θύματά τους, μα μόνο τις σάρκες των πολεμιστών τους που σκοτώθηκαν στη μάχη.

### Χρώμα δέρματος και μαλλιών

Τα μαλλιά τους είχαν πυρόξανθο χρώμα, ενώ το δέρμα τους ήταν χαλκόχρωμο. Ορισμένοι εξ αυτών είχαν γαλάζια μάτια. Ίσως η φυλή αυτή να είναι εκφυλισμένος απόγονος ενός εξελιγμένου πολιτισμού του παρελθόντος, ίσως των Τολτέκων.

Παραπομπές
----------
Χάρτης με τις διοικητικές διαιρέσεις της Ιταλίας το 580
Η **Επαρχία Αιμιλίας** ήταν βραχύβια διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Ιταλική χερσόνησο. Καταλάμβανε τμήματα της Κεντρικής Ιταλίας ανάμεσα στην Κρεμόνα και γύρω περιοχές αλλά και το νότιο-ανατολικό άκρο της Λιγουρίας με το Λόντι.

Δημιουργήθηκε περίπου το 580 από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Τιβέριο Β', ήταν μία από τις πέντε επαρχίες, (Αννοναρία, Καλαβρία, Ουρμπικαρία, Καμπανία και Αιμιλία) που δημιούργησε στην Ιταλική χερσόνησο λόγω της πίεσης των Λομβαρδών και χαμένων εδαφών από τους εισβολείς. Το 584 ο νέος αυτοκράτορας Μαυρίκιος κατάργησε αυτές τις επαρχίες και τις ενέταξε στην νεοδημιουργηθήσα επαρχία με την ονομασία Εξαρχάτο της Ραβένα.

Ο μεσαιωνικός συγγραφέας Ιωάννης Κύπριος αναφέρει σημαντικότερες πόλεις της επαρχίας : Κρεμόνα και το Λόντι Βέτσιο

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Descriptio orbis romani* di Giorgio Ciprio
2. ↑ . σελίδες 49–50. .  Unknown parameter `|titolo=` ignored (`|title=` suggested) (βοήθεια); Unknown parameter `|autore=` ignored (`|author=` suggested) (βοήθεια); Missing or empty `|title=` (βοήθεια)
3. ↑  Brittion-Aprutium? Una questione di storia teramina

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Æmilia (eparchia)  της Ιταλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Εριγώνας** (σλαβομακεδονικά: Црна‎, Λατινικά: Erigonus *Εριγκόνους*) είναι μεγάλος παραπόταμος του Αξιού και ένας από τους μεγαλύτερους ποταμούς της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας. Πηγάζει δυτικά του Κρούσεβου και ρέει αρχικά νότια διαρρέοντας την πεδιάδα του Μοναστηρίου. Κοντά στα ελληνικά σύνορα στρέφεται βορειοανατολικά και διασχίζει μία περιοχή με υψώματα δημιουργώντας ένα μακρύ φαράγγι. Μετά από διαδρομή 207 χιλιομέτρων συμβάλλει στον Αξιό κοντά στην πόλη Γκράτσκο. Λίγο πριν την συμβολή του στον Αξιό τα νερά του συγκεντρώνονται σε μία τεχνητή λίμνη που χρησιμεύει για την άρδευση της κοντινής πεδιάδας και για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Ο ποταμός Εριγώνας αναφέρεται από τους αρχαίους Έλληνες και Ρωμαίους γεωγράφους και ιστορικούς. Διέρρεε μία περιοχή που κατοικούσαν γειτονικά φύλα των Μακεδόνων. Στο τμήμα του που διέρρεε την πεδιάδα του Μοναστηρίου ήταν εγκατεστημένοι οι Πελαγόνες και η πεδινή αυτή περιοχή ονομαζόταν Πελαγονία. Λίγο νοτιότερα στο σημείο που στρέφεται βορειοανατολικά, ήταν εγκατεστημένοι οι Λυγκηστές και ανατολικότερά τους το Ελληνικό φύλο των Δερριόπων ή Δευριόπων. Ανατολικότερα στο σημείο που συμβάλλει με τον Αξιό ήταν εγκατεστημένοι οι Παίονες και στο σημείο αυτό ήταν χτισμένη η κυριότερή πόλη τους, οι Στόβοι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αγγλική Βικιθήκη, Τίτος Λίβιος, Βιβλίο 39 he began to build a town in Deuriopus, a district in Paeonia, near the river Erigonus which, rising in Illyria, flows through Paeonia into the Axius, not far from the ancient city of Stobae.
Ο **Ιωάννης Γ΄ ο Ριζοκόπος** ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, πατρίκιος και Έξαρχος Ραβένας από το 710 έως το 711. Ο Ιωάννης διορίστηκε έξαρχος σε μία εποχή που υπήρχε αναταραχή στο εξαρχάτο και στάσεις. Αποβιβάστηκε στην Νάπολη με πιστά σε αυτόν στρατεύματα, όπου συνάντησε τον Πάπα Κωνσταντίνο όπου ανταποκρίθηκε σε μια αυτοκρατορική κλήτευση στην Κωνσταντινούπολη. Ο Ιωάννης στη συνέχεια προχώρησε προς τη Ραβέννα μέσω Ρώμης, όπου «έκοψε τον λαιμό" σε αρκετούς ανώτερους παπικούς αξιωματούχους, σύμφωνα με το "Liber Pontificalis". Ο Ρίτσαρντς εξηγεί αυτή τη βίαιη πράξη σαν μια προσπάθεια να λεηλατήσουν το παπική θησαυροφυλάκιο.

Ο Ιωάννης συνέχισε προς την Ραβένα, όπου πέθανε λίγο μετά, αν και οι λεπτομέρειες του θανάτου του δεν έχουν καταγραφεί. Το "Liber Pontificalis" λέει ότι στη πέθανε στην Ραβέννα από ατιμωτικό θάνατο έπειτα από την κρίση του Θεού για τις αποτρόπαιες πράξεις του. Είτε ο θάνατός του οφείλεται σε ασθένεια ή κάποια εξέγερση από τους κατοίκους της Ραβέννα είναι αδύνατο να καθοριστεί, αλλά το τελευταίο είναι πιο πιθανό, δεδομένης της μετέπειτα αποστολής εκστρατείας τιμωρίας. Οι στρατηγός της Σικελίας, Θεόδωρος, τοποθετήθηκε επικεφαλής του Εξαρχάτου, φυλάκισε και εκτέλεσε τους ηγέτες της εξέγερσης, όπως ο Αρχιεπίσκοπος Φέλιξ, ο οποίος απελάθηκε στη Κωνσταντινούπολη, τυφλώθηκε και εξορίστηκε στην Κριμαία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Richards, *Popes and the Papacy*, p. 213
2. 1 2  Raymond Davis (translator), *The Book of Pontiffs (Liber Pontificalis)*, first edition (Liverpool: University Press, 1989), p. 90
3. ↑  Winkelmann, Friedhelm· Lilie, Ralph-Johannes· και άλλοι. (2000). «Ioannes (# 2953)». *Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit: I. Abteilung (641–867), 2. Band: Georgios (#2183) – Leon (#4270)* (στα German). Walter de Gruyter. σελ. 250. ISBN 3-11-016672-0. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
4. ↑  Winkelmann, Friedhelm· Lilie, Ralph-Johannes· και άλλοι. (2001). «Theodoros (# 7521)». *Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit: I. Abteilung (641–867), 4. Band: Platon (#6266) – Theophylaktos (#8345)* (στα German). Walter de Gruyter. σελίδες 410–411. ISBN 3-11-016674-7. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα John III Rizocopus  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
**Ceteris paribus** είναι λατινική φράση που στα ελληνικά θα μπορούσε να αποδοθεί ως «με αμετάβλητα τα λοιπά στοιχεία», «με αμετάβλητα τα λοιπά δεδομένα«, «υπό την προϋπόθεση ότι οι λοιποί όροι θα παραμείνουν αμετάβλητοι», «υπό την προϋπόθεση ότι οι λοιποί όροι θα μείνουν ως έχουν», «με τα υπόλοιπα δεδομένα σταθερά», «άνευ μεταβολής των πραγμάτων». Δίνεται ακόμα η μετάφραση «και ούτω καθ' εξής«.

Στα ελληνικά κείμενα απαντάται πολλές φορές αμετάφραστο. Συχνή είναι η χρήση του με επιφορτισμένη σημασία στη νομική και την οικονομική επιστήμη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Express.gr. «Συνήθεις Λατινικές Φράσεις - Express.gr». *www.express.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2016.
2. ↑  «Λεξικό Λατινικών Όρων». *e-Θέμις*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2016.
Ο **Μαυρίκιος** (Maurenzio) ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, και δουξ της Νάπολης περίπου το 598 - 599, επίσημα είχε και τον τίλο του *δουξ Καμπανίας* και του *magistri militum* με έδρα την Νεάπολις.

Η Νάπολη τότε διοικητικά ανήκε στο Εξαρχάτο της Ραβένα και την Βυζαντινή Αυτοκρατορία, διάδοχος του ήταν ο Γκουντελίσκους. Στα τέλη του 6ου αιώνα οι Λομβαρδοί επιβουλεύονταν την περιοχή, τότε ο Πάπας Γρηγόριος Α΄ ζήτησε την διαμεσολάβηση του επισκόπου Ραβέννας να ζητήσει από τον έξαρχο Ρωμανό να διορίσει έναν δούξ. Ο Μαυρίκιος στάλθηκε έπειτα από το αίτημα του Πάπα Γρηγόριου Α΄ από την Κωνσταντινούπολη στην Νάπολη να αναλάβει διοικητής της. Ο Μαυρίκιος το πρώτο που έκανε ήταν να ενισχύσει τις οχυρώσεις.

Μολυβδόβουλο του Μαυρίκιου έχει βρεθεί στην Ρώμη και φυλάσεται σήμερα στο Βατικανό.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  e duché byzantin de Rome. Origine, durée et extension géographique, Bernard Bavant, Mélanges de l'école française de Rome, Année 1979, 91-1, pp. 41-88, σελ. 63 και 70
2. 1 2  Aniello Langella, A.D. 598, Maurenzio Duca di Napoli, 2016
3. 1 2 3  Storia del Regno di Napoli dall'origine de' suoi primi popoli sino al ... Massimo Nugnes, σελ. 348-350
Ο **Φώτιος** ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, πατρίκιος και Έξαρχος της Ραβέννας άγνωστο ακριβώς πότε.

Αναφέρεται στην ζωή του Αγίου Θεοδώρου Συκεών (Συκιές Γαλατίας, Μικράς Ασίας) ως Έξαρχος, πιθανώς από το τέλος της βασιλείας του Φωκά και την αρχή της βασιλείας του Ηρακλείου. Τίποτα άλλο δεν είναι γνωστό γι 'αυτόν.

Ο Φώτιος στην αγιογραφία αναφέρεται ότι ήταν πατρίκιος και έπειτα έγινε έξαρχος Ρώμης, την εποχή εκείνη υπήρχε μόνο Έξαρχος Ραβένας στην Ιταλική χερσόνησο. Ο Φώτιος παρακολούθησε κάποτε τη λειτουργία του Αγίου και παρατήρησε ότι το αντίδωρο φαινόταν την μία μπαγιάτικο την άλλη φρέσκο, όταν ήρθε η σειρά του να το πάρει το έφαγε και ενώ ήταν μπαγιάτικο ήταν νόστιμο πολύ. Ρώτησε τον άγιο γι' αυτό κι εκείνος του απάντησε ότι φαινόταν έτσι επειδή ο θεός τους έδειξε ένα σημάδι επειδή θεωρούσε τον Φώτιο και τον γιο του άξιους και έπρεπε να υμνούν τον θεό. Ο Φώτιος μετά από αυτό έκλαψε κι έφυγε από το μοναστήρι του Αγίου.

Πηγές
-----

* Η ζωή του Αγίου Θεοδώρου Συκεών, κεφάλαιο 127[*νεκρός σύνδεσμος*], στα ιταλικά
Η **Διοίκηση Επτά Επαρχιών** (λατινικά: Dioecesis Septem Provinciarum‎), που αρχικά ονομαζόταν **Διοίκηση Βιέν** (λατινικά: *Dioecesis Viennensis*‎) μετά την πόλη *Vienna* (σημερινό Vienne, Βιέν), ήταν διοίκηση της μετέπειτα Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, υπό την Υπαρχία της Γαλατίας. Περιλάμβανε τη νότια και τη δυτική Γαλατία (Aquitania και Gallia Narbonensis), δηλαδή τη σύγχρονη Γαλλία νότια και δυτικά του Λίγηρα, συμπεριλαμβανομένης της Προβηγκίας.

Η διοίκηση περιλάμβανε τις ακόλουθες επαρχίες: Aquitanica I, Aquitanica II, Novempopulana (Aquitanica III), Narbonensis I, Narbonensis II, Viennensis και Alpes Maritimae .

Ιστορία
-------

Η επισκοπή ιδρύθηκε κατά τις μεταρρυθμίσεις του Διοκλητιανού, που βασίλευσε το διάστημα 284-305. Μαρτυρείται στις αρχές της βασιλείας του Κωνσταντίνου Α΄ στον *Κατάλογο της Βερόνας*, που χρονολογείται γύρω στο 314. Το 402 μία ετήσια επαρχιακή συνέλευση, το *Concilium septem provinciarum*, θεσπίστηκε στην Αρλ.

Το 407 οι Βάνδαλοι και οι σύμμαχοί τους εισέβαλαν στη Γαλατία καταστρέφοντας την περιοχή, μέχρι που αναχώρησαν για την Ιβηρική χερσόνησο το 409. Οι Βησιγότθοι προσήλθαν ως *υπόσπονδοι* (foederati) για να βοηθήσουν τους Ρωμαίους εναντίον τους και το 418 ο Αυτοκράτορας Ονώριος τους επέτρεψε να εγκατασταθούν στην Ακουιτανία γύρω από την Τουλούζη. Αν και ονομαστικά Ρωμαίοι υπήκοοι, οι Γότθοι ήταν πρακτικά ανεξάρτητοι, γεγονός που αναγνωρίστηκε επίσημα από τη Δυτική Αυτοκρατορία το 475, μόλις ένα χρόνο πριν από το τέλος της.

Το 462 ο Ρικίμερ τους παραχώρησε επίσης την επαρχία Narbonensis Prima, ενώ οι Γότθοι προχώρησαν στην κατάληψη των υπόλοιπων επαρχιών ανατολικά του Ροδανού το 477. Στο εξής, τα εδάφη που αποτελούσαν τη διοίκηση των Επτά Επαρχιών έγιναν μέρος του βασιλείου των Βησιγότθων. Η Ακουιτανία χάθηκε σύντομα από τους Φράγκους, με μόνο τη νότια παράκτια λωρίδα της (Septimania), που διατηρήθηκε από τους Γότθους.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος υστερορωμαϊκών επαρχιών
* Αρχαία εκκλησιαστική επισκοπή του Βιέν
* Ακουιτανία
* Gallia Narbonensis

Πηγές
-----

* (in ιταλική) Heather, *La caduta dell'Impero romano. Una nuova storia*, 2006.
* Halsall, *Barbarian migrations in the roman West, 376-568*, 2007.
Το **Νοσηλευτικό Κέντρο Λίλιαν Γκ. Κάρτερ** προηγουμένως γνωστό ως **Wise Sanitarium** στο Πλέινς της Τζόρτζια είναι ένα νοσοκομείο. Είναι πιθανώς περισσότερο γνωστό ως το μέρος της γέννησης του πρώην Προέδρου των ΗΠΑ Τζίμμυ Κάρτερ, ο οποίος γεννήθηκε εκεί στις 1 Οκτωβρίου 1924.

Αρχικά κτισμένο το 1921 από τους δόκτορες Σάμιουελ, Θαντέους κα Μπάουμαν Γουάιζ, παιδιά των παλαιών μεταναστών στο Πλέινς Δρ. Μπερ Τ. Γουάιζ και Λώρα Άντι Γουάιζ, το σανατόριο των εξήντα κλινών ήταν ένα από τα πρώτα μικρά νοσοκομεία στην Τζόρτζια που αναγνωρίσθηκε από το Αμερικανικό Κολλέγιο Χειρουργών και την Αμερικανική Ιατρική και Νοσοκομειακή Ένωση. Επίσης υπηρέτησε ως εκπαιδευτικό κέντρο για νοσοκόμες. Ένα ξεχωριστό κτίριο ήταν προσαρτημένο στο σανατόριο για την θεραπεία Αφροαμερικανών.

Πηγές
-----

1. 1 2  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2012.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Δεκεμβρίου 2003. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2012.
3. 1 2  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2012.
Ο  **Γεώργιος Γιαννακόπουλος**  (1941-2010) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε τις δεκαετίες 1950 ως 1970 ως αμυντικός και αμυντικός μέσος. Υπήρξε διεθνής με την εθνική νέων στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα 1959. Είχε πάνω από 300 συμμετοχές στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο, τον Παναθηναϊκό και το Α.Ο. Αιγάλεω.

Ποδοσφαιριστής
--------------

Ο Γιώργος Γιαννακόπουλος γεννήθηκε στην Καλλιθέα το 1941. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στις αλάνες της συνοικίας και ήταν γιος του ποδοσφαιριστή του Πανιωνίου, Αντώνη Γιαννακόπουλου. Ποδοσφαιριστής του ίδιου συλλόγου υπήρξε και ο μικρότερος αδερφός του, ο Γιάννης Γιαννακόπουλος.

Αγωνιζόταν στη μεσαία γραμμή αλλά σκόραρε συχνά. Αγαπημένη του κίνηση ήταν η "κεφαλιά-ψαράκι". Ξεκίνησε στον Εθνικό Κουκακίου και πριν από το 1958 εντάχθηκε στο δυναμικό του Πανιωνίου, στον οποίο αγωνίστηκε ως το 1963. Ήταν μέλος της σπουδαίας ομάδας του Πανιωνίου που έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος το 1961 και τερμάτισε τρίτη στο πρωτάθλημα. Συνέχισε την καριέρα του στον  Παναθηναϊκό, όπου αγωνίστηκε ως το 1966 κατακτώντας δύο πρωταθλήματα (1964, 1965) με προπονητή το Στέφαν Μπόμπεκ, ενώ αγωνίστηκε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος το 1965.

Στον Παναθηναϊκό δεν ήταν πάντα βασικός. Έτσι το 1966 πήρε μεταγραφή για το Αιγάλεω, ως μέρος των ανταλλαγμάτων για τη μετακίνηση του Βίκτωρα Μητρόπουλου. Με τη φανέλα του Αιγάλεω αγωνίστηκε μέχρι το 1973 και ήταν μέλος της ομάδας που τερμάτισε στην τέταρτη θέση της Α' Εθνικής το 1970-71, την υψηλότερη στην ιστορία του συλλόγου. Το 1973 πήρε μεταγραφή στην ομάδα της γενέτειρας του Καλλιθέα, όπου και έκλεισε επίσημα την καριέρα του το 1976. Κατόπιν πραγματοποίησε τις τελευταίες του εμφανίσεις με τη φανέλα του Ηφαίστου Νίκαιας όπου αγωνίστηκε στο Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα το 1979-80 και έχοντας συμπαίκτες μεταξύ άλλων τους βετεράνους Σταμάτη Βουρδαμή, Στέλιο Μπέση κ.α.

Υπήρξε προπονητής και μεγάλος δάσκαλος των παιδιών που στελέχωναν την Εφηβική ή την Ερασιτεχνική ομάδα του Πανιωνίου καθως και στην ερασιτεχνικη ομαδα της Καλλιθεας.

Για πολλά χρόνια ήταν μέλος του Συνδέσμου Παλαιμάχων Πανιωνίου. Απεβίωσε στις 2 Αυγούστου 2010.

Καριέρα
-------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- |
| 0000-1957 | Εθνικός Κουκακίου |  |  |
| 1957-1963 | Πανιώνιος | 117 | 31 |
| 1963-1966 | Παναθηναϊκός | 33 | 4 |
| 1966-1973 | Α.Ο. Αιγάλεω | 136 | 19 |
| 1973-1976 | Γ.Σ. Καλλιθέα |  |  |
| **ΣΥΝΟΛΟ** | **Α΄ Εθνική** | **308** |  |
| Χρονιές | Εθνικές ομάδες | Συμμετοχές | Γκολ |
| 1959-1960 | Ελλάδα Ελλάδα (νέων) | 7 | 1 |
| 1962 | Ελλάδα Ελλάδα (ενόπλων) | 1 | 0 |

* **Σημείωση** : τα στοιχεία προέρχονται από

Τίτλοι - Διακρίσεις
-------------------

* Πρωταθλήματα (2): 1964, 1965
* Φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδος: 1961, 1965.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* 
*
Ο **Γεώργιος Σταθάτος** (-21 Δεκεμβρίου 1943) ήταν Έλληνας απόστρατος αξιωματικός και αντιστασιακός στη διάρκεια της Κατοχής. Εκτελέστηκε ως αντίπαλος του ΕΛΑΣ τον Δεκέμβρη του 1943 από άντρες του Καπετάν Οδυσσέα.

Νεανικά χρόνια
--------------

Καταγόταν από το χωριό Κόμαρα Έβρου. Ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Αδριανούπολη και στη συνεχεία έκανε σπουδές στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Ως αξιωματικός τάχθηκε με το Βενιζέλο και για το λόγο αυτό αποτάχθηκε μαζί με άλλους βενιζελικούς αξιωματικούς, το 1935. Έφτασε στο βαθμό του Αντισυνταγματάρχη.

Στην Κατοχή
-----------

Πολέμησε στον Πόλεμο του 1940 και αργότερα στην Εθνική Αντίσταση όπου συνεργάστηκε και με τον ΕΛΑΣ στην προσπάθεια για από κοινού συγκρότηση αντιστασιακών οργανώσεων. Στα μέσα του 1943 καταδικάστηκε από ανταρτοδικείο του ΕΛΑΣ με τεκμήριο γράμμα του ιδίου στο οποίο ζητούσε ενίσχυση από το στρατηγείο Μέσης Ανατολής για την δημιουργία αντικομμουνιστικού αντάρτικου. Το ανταρτοδικείο τον καταδίκασε σε θάνατο με αναστολή και αφέθηκε ελεύθερος ύστερα και από προτροπή του Καπετάνιου Οδυσσέα. Έπειτα από αναφορές ότι καταφέρεται κρυφά εναντίον του ΕΛΑΣ τον Δεκέμβριο του 1943 τμήμα του ΕΛΑΣ με εντολή του καπετάν Οδυσσέα τον εκτέλεσαν, μαζί με τον Πορτοκαλίδη και άλλους 9, έπειτα από βασανιστήρια. Τα κεφάλια τους εκτέθηκαν μάλιστα σε δημόσια θέα. Για αυτή την πράξη ο καπετάν Οδυσσέας εκτελέστηκε στις 27 Φλεβάρη 1944 μετά από δίκη από τον ίδιο τον ΕΛΑΣ.

Υστεροφημία
-----------

Η προτομή του είναι τοποθετημένη σήμερα σε κεντρικό δρόμο της Ορεστιάδας και αναγράφεται ότι δολοφονήθηκε.

Απολογισμός
-----------

Ο Βαγγέλης Κασάπης (Κρίτων) πολιτικός αντίπαλος του καπετάνιου Οδυσσέα και πρόεδρος του ανταρτοδικείου που τον καταδίκασε σε θάνατο, καταλογίζει ευθύνες στο ότι ο Σταθάτος ξεγελάστηκε από παράγοντες του Ελληνικού προξενείου καθώς και στα *θανάσιμα λάθη* του καπετάνιου Οδυσσέα.

Πηγές
-----

* Παντελή Αθανασιάδη[*νεκρός σύνδεσμος*], η Λευκίμη στις Φλόγες, άρθρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βαγγέλη Κασάπη, Στον κόρφο της Γκύμπραινας (Χρονικό της Εθνικής Αντίστασης στον Έβρο). εκδ. Κάλβος 1977. τόμος Β' σελ 73
2. ↑  Βαγγέλη Κασάπη, Στον κόρφο της Γκύμπραινας (Χρονικό της Εθνικής Αντίστασης στον Έβρο). εκδ. Κάλβος 1977. τόμος Β' σελ 54-5
3. ↑  Βαγγέλη Κασάπη, Στον κόρφο της Γκύμπραινας (Χρονικό της Εθνικής Αντίστασης στον Έβρο). εκδ. Κάλβος 1977. τόμος Β' σελ 116-7
Οι Ρωμαϊκές επαρχίες μετά από διοικητικές μεταρρυθμίσεις του 4ου αιώνα. Η Δαρδανία με κόκκινο χρώμα.
Η **Δαρδανία** ήταν μια ρωμαϊκή επαρχία στο κεντρικό τμήμα της χερσονήσου του Αίμου, αρχικά ήταν μια ανεπίσημη περιοχή στη Μοισία (87-284) και αργότερα μια επαρχία, διοικητικό τμήμα, της Διοίκησης της Μοισίας (293-337). Ονομάστηκε έτσι από την φυλή των Δαρδανών που κατοικούσε στην περιοχή πριν από τις ρωμαϊκές κατακτήσεις του 2ου και 1ου αιώνα π.Χ.

Υπάρχει διχογνωμία μεταξύ των ιστορικών αν οι Δαρδανοί, από τους οποίους κατονομάστηκε έτσι η περιοχή, ήταν λαός Ιλλυρικής ή Θρακικής καταγωγής.

Διοίκηση
--------

Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση η περιοχή ενσωματώθηκε στην επαρχία της Μοισίας. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Δομιτιανού (81-96), το 86, η Μοισία υποδιαιρέθηκε σε Άνω Μοισία (Moesia Superior) και Κάτω Μοισία (Moesia Inferior). Η ονομασία Δαρδανία χρησιμοποιήθηκε για ένα νέο τμήμα της επαρχίας της Κάτω Μοισίας

Η Διοίκηση της Μοισίας ήταν μια διοίκηση που ίδρυσε ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός (284-305). Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, η διοίκηση περιλάμβανε 11 επαρχίες, μία από τις οποίες ήταν η Δαρδανία. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας, ή αμέσως μετά, από τον αυτοκράτορα Μέγα Κωνσταντίνο (306-337), δημιουργήθηκε η Επαρχία Δακίας Μεσογείου από μέρη της Δαρδανίας και της Θράκης. Οι δύο νέες διοικήσεις Μοισία και Δακία ομαδοποιήθηκαν στη νέα Υπαρχία Ιλλυρικού κατά το δεύτερο μισό του 4ου αιώνα, η οποία ουσιαστικά κάλυπτε τον ίδιο χώρο με την παλαιότερη Διοίκηση της Μοισίας.

Πόλεις
------

Κύρια κέντρα της ρωμαϊκής Δαρδανίας ήταν οι πόλεις Σκούποι (σημερινά Σκόπια), Ναϊσσός (σημερινό Νις) και Ουλπιανή (σημερινό Λίπλιαν στο Κοσσυφοπέδιο).

Επακόλουθα
----------

Η περιοχή παρέμεινε μέρος της ανατολικής ρωμαϊκής, Βυζαντινής, αυτοκρατορίας, μετά τη διάσπαση σε ανατολικό και δυτικό ρωμαϊκό κράτος τον 5ο αιώνα. Ο ιστορικός  Προκόπιος (500-560) χρησιμοποίησε τις παλιές ρωμαϊκές επαρχίες για να περιγράψει τη γεωγραφία της χερσονήσου του Αίμου. Το 518 ένας σεισμός κατέστρεψε τη Δαρδανία, ακολούθησε πείνα που εξόντωσε μεγάλο μέρος του πληθυσμού και εξασθένησε την άμυνα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Σλάβοι κατέφθασαν στην περιοχή τον 6ο αιώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  The Illyrians. Wilkes J.J. Blackwell, 1992, σελ. 85. ISBN 0-631-19807-5
2. ↑  Pannonia and Upper Moesia (Routledge Revivals): A History of the Middle Danube Provinces of the Roman Empire, András Mócsy, 
Routledge, 2014, σελ 69.
3. ↑  The Central Balkan Tribe in Pre-Roman Times: Triballi, Autariatae, Dardanians, Scordisci and Moesians, Fanula Papazoglu, Hakkert, 1978, σελ.224.
4. ↑  The World of the Slavs : Studies of the East, West and South Slavs: Civitas, Oppidas, Villas and Archeological Evidence (7th to 11th Centuries AD), Dejan Bulić, Istorijski institut, 2013, σελ. 209.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Dardania (Roman Empire) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* SUDOC: 149318561
* NKC: ge475765

 |

 |
Το **Διεθνές Αεροδρόμιο Μοχάμεντ Μπουντιάφ** (IATA: **CZL**, ICAO: **DABC**) είναι αεροδρόμιο στην Αλγερία το οποίο βρίσκεται περίπου 9 χλμ. νότια της Κωνσταντίνης και περίπου 320 χλμ. ανατολικά-νοτιοανατολικά του Αλγερίου.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Το αεροδρόμιο κατασκευάστηκε το 1943 ως **Αεροδρόμιο της Κωνσταντίνης** από τον Στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τη διάρκεια της Εκστρατείας της Βόρειας Αφρικής στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Χρησιμοποιούνταν κυρίως ως αποθήκη συντήρησης και προμήθειας για τη Διοίκηση Εναέριων Τεχνικών Υπηρεσιών και χρησίμευσε επίσης ως έδρα για τη 12η Διοίκηση Βομβαρδιστικών ως βάση εντολών και ελέγχου. Επίσης, τον Φεβρουάριο του 1943 χρησίμευσε ως διοικητική θέση για τη Διοίκηση Συμμαχικών Δυνάμεων (AFHQ) Γαλλίας, Βρετανίας και Ηνωμένων Πολιτειών υπό τη διοίκηση του στρατηγού Σερ Χάρολντ Ρ. Λ. Γ. Αλεξάντερ για τον συντονισμό των ενεργειών της Πρώτης Στρατιάς των Ηνωμένων Πολιτειών προελαύνοντας από τα δυτικά και την Όγδοη Βρετανική Στρατιά, προελαύνοντας από τα ανατολικά ενάντια στα γερμανικά Άφρικα Κορπς. Το 1944 παραδόθηκε στην αλγερινή κυβέρνηση και χρησιμοποιήθηκε περιστασιακά από τη Διοίκηση Αερομεταφορών στη βορειοαφρικανική διαδρομή μέχρι το τέλος του πολέμου.

Το αεροδρόμιο έλαβε το όνομά του από τον Πρόεδρο Μοχάμεντ Μπουντιάφ. Ο Μοχάμεντ Μπουντιάφ (23 Ιουνίου 1919 – 29 Ιουνίου 1992), γνωστός και ως Σι Ταγιέμπ ελ Βατανί, ήταν Αλγερινός πολιτικός ηγέτης και ιδρυτής του επαναστατικού Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου που οδήγησε τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας της Αλγερίας (1954–1962).

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος αεροδρομίων της Αλγερίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  «CZL». Great Circle Map. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2019.
2. ↑  «Mohammed Boudiaf Airport». *SkyVector*. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2019.
3. ↑  Davies, Ethel (2009). *North Africa: The Roman Coast*. Guilford: Bradt Travel Guides. σελ. 211. ISBN 9781841622873.
4. ↑  «The AAF in Northwest Africa» (PDF). *media.defense.gov*. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* EGSA-Κωνσταντίνη
* Πληροφορίες αεροδρομίου για το DABC στο World Aero Data. Πηγή: DAFIF
* Τρέχουσες καιρικές συνθήκες στην Κωνσταντίνη από το NOAA/NWS
* Ιστορικό ατυχημάτων για το αεροδρόμιο από το Aviation Safety Network