Ο δωρικού ρυθμού, Ναός της Αφαίας στην Αίγινα (Γλυπτοθήκη του Μονάχου)
Ο **ναός** στην ελληνική αρχαιότητα ήταν η κατοικία του θεού, το κτήριο που στέγαζε το λατρευτικό άγαλμα μίας ή περισσότερων θεοτήτων, και όχι ο χώρος συνάθροισης των πιστών, όπως στο χριστιανικό κόσμο. Αυτό φανερώνει και το ουσιαστικό «ναός», που προέρχεται από το ρήμα «ναίω» (=κατοικώ). Το λατρευτικό άγαλμα τοποθετούνταν στο βάθος του ναού, πάνω στον κατά μήκος άξονα του κτηρίου. Οι πιστοί συγκεντρώνονταν στον περιβάλλοντα χώρο έξω από το κτήριο του ναού, όπου βρισκόταν και ο βωμός για την προσφορά θυσιών και την άσκηση της λατρείας.

Η βασική αυτή λειτουργική ιδιομορφία του ελληνικού ναού είναι σημαντική για την κατανόηση της αρχιτεκτονικής του, καθώς υπάρχουν μαρτυρίες ότι οι ναοί σχεδιάζονταν με βάση και το άγαλμα που επρόκειτο να στεγάσουν. Σε αυτή τη λειτουργικότητα οφείλονται τα κύρια χαρακτηριστικά του ελληνικού ναού, που μπορούν να συνοψιστούν στα παρακάτω με γνώμονα τα μνημεία του 6ου-4ου αι. π.Χ.:

* μνημειακότητα και ταυτόχρονα
* γενική στενότητα του εσωτερικού χώρου.
* Ορθογώνια κάτοψη με επιμήκεις αναλογίες και
* απόλυτη συμμετρία εκατέρωθεν του κεντρικού άξονα του κτηρίου.
* Περισσότερη φροντίδα για την εξωτερική εμφάνιση παρά για το εσωτερικό.
* Είσοδος από την ανατολική πλευρά.
* Περιορισμένη τυπολογική διαφοροποίηση στη ναοδομία.

* Πρόναος ή πρόδομοςΠρόναος ή πρόδομος
* Κυρίως ναός ή ΣηκόςΚυρίως ναός ή Σηκός
* ΆδυτονΆδυτον
* ΟπισθόδομοςΟπισθόδομος

Πυρήνας του ελληνικού ναού είναι ο *σηκός*, ένα κτήριο ορθογώνιας κάτοψης με είσοδο στην ανατολική στενή πλευρά. Στην απλούστερη μορφή του το κτήριο αυτό είναι μονόχωρο. Συνθετότερα αρχιτεκτονήματα περιλαμβάνουν ένα προθάλαμο, τον *πρόδομο* ή *πρόναο*, και ένα αντίστοιχο χώρο στην αντίθετη πλευρά, που δεν επικοινωνεί με τον κυρίως ναό, τον *οπισθόδομο*. Ανάμεσα στον οπισθόδομο, που είναι προσβάσιμος μόνο από το εξωτερικό του ναού, και τον κυρίως ναό (ή στη θέση του οπισθόδομου), βρίσκεται συχνά ένα δωμάτιο που επικοινωνεί με τον κυρίως ναό και είναι προσβάσιμο μόνο για τους ιερείς, το *άδυτον*.

εν παραστάσειΤύποι ελληνικών ναών ανάλογα με τον αριθμό χώρων και τη διάταξη των κιόνων στον πρόδομο και στον οπισθόδομο
Ανάλογα με την ύπαρξη των παραπάνω χώρων ο ναός χαρακτηρίζεται *απλός*, αν έχει μόνο πρόδομο, ή *διπλός*, αν διαθέτει και οπισθόδομο. Ο ναός που δεν έχει κανένα από τους δύο χώρους, παρά μόνο τον κυρίως ναό, ονομάζεται *μονόχωρος*. Στην είσοδο του πρόδομου και του οπισθόδομου βρίσκονται συνήθως κίονες. Αυτοί οι κίονες μπορεί να βρίσκονται ανάμεσα στις παραστάδες που σχηματίζουν οι πλευρικοί τοίχοι, οπότε ο ναός ονομάζεται *εν παραστάσι*, ή μπροστά από αυτές, οπότε ο ναός ονομάζεται *πρόστυλος*. Αν η κιονοστοιχία του πρόστυλου πρόδομου επαναλαμβάνεται στον οπισθόδομο, τότε ο ναός ονομάζεται *αμφιπρόστυλος*.

* ΠερίπτεροςΠερίπτερος
* ΔίπτεροςΔίπτερος
* ΨευδοδίπτεροςΨευδοδίπτερος

Σειρές κιόνων, που ονομάζονται *περίστασις*, περιβάλλουν τον ναό απ' όλες τις πλευρές. Σ' αυτή την περίπτωση ο ναός ονομάζεται *περίπτερος*. Αν ο ναός περιβάλλεται από διπλό πτερόν, τότε ονομάζεται *δίπτερος*. 
*Πτερόν* λέγεται η απόσταση ανάμεσα στον σηκό και στην περιβάλλουσα κιονοστοιχία. Κάποιοι ναοί περιβάλλονται από απλή κιονοστοιχία, που όμως έχει τοποθετηθεί σε τέτοια απόσταση από το σηκό, σαν να ήταν η εξωτερική κιονοστοιχία δίπτερου ναού. Αυτοί οι ναοί ονομάζονται *ψευδοδίπτεροι*. Ο διάδρομος που σχηματίζεται ανάμεσα στην κιονοστοιχία του πτερού και στους τοίχους του σηκού ονομάζεται *πτέρωμα*.

Κιονοστοιχίες μπορεί να υπάρχουν και στο εσωτερικό του ναού, συνήθως δύο, χωρίζοντάς τον σε τρία *κλίτη*, ένα πλατύτερο κεντρικό και δύο στενότερα πλευρικά. Συχνά οι εσωτερικές κιονοστοιχίες αποτελούνται από μικρούς κίονες που τοποθετούνται σε δύο επίπεδα, ώστε η μία να πατάει πάνω στην άλλη. Αυτού του είδους η κιονοστοιχία ονομάζεται *δίτονη*.

Τα παραπάνω χαρακτηριστικά αφορούν στην κάτοψη του αρχαίου ελληνικού ναού. Τα μέρη που διακρίνονται στην όψη του είναι, εκτός από τον *κίονα* με το *κιονόκρανο*, η *κρηπίδα*, ο *στυλοβάτης* και ο *θριγκός*. Κρηπίδα ή κρηπίδωμα είναι το λίθινο βαθμιδωτό βάθρο, πάνω στο οποίο θεμελιώνεται ο ναός. Στυλοβάτης είναι η τελευταία βαθμίδα αυτού του βάθρου, που σχηματίζει το δάπεδο του ναού και το θεμέλιο για τους τοίχους του σηκού και τους κίονες. Θριγκός είναι ολόκληρη η ανωδομή πάνω από τα κιονόκρανα και αναλύεται λεπτομερέστερα σε διάφορα μέρη. Ωστόσο τα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά της όψης ενός αρχαίου ελληνικού ναού παρουσιάζουν σημαντικές διαφοροποιήσεις, ανάλογα με το *ρυθμό* στον οποίο είναι χτισμένος. Περισσότερες πληροφορίες παρέχονται στα άρθρα για τον ιωνικό και το δωρικό ρυθμό.

Βιβλιογραφία
------------

* G. Gruben, *Griechische Tempel und Heiligtümer*, 5. Auflage, Hirmer: München 1996/2001.
* Α.Ν. Μαστραπάς, *Μνημειακή τοπογραφία της αρχαίας Αθήνας*, Εκδόσεις Καρδαμίτσα: Αθήνα 1999.
* T. Spawforth, *The Complete Greek Temples*, Thames and Hudson: London 2006.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Glossar zur griechischen Kunstgeschichte Γλωσσάρι αρχαίας ελληνικής ορολογίας της τέχνης με όλους τους αρχιτεκτονικούς όρους (στα Γερμανικά)
* Βιτρούβιος, *De architectura Libri X*. Βιβλίο ΙΙΙ Κεφ. 2 σχετικά με τα είδη των ναών Αρχειοθετήθηκε 2006-08-15 στο Wayback Machine. (λατινικό κείμενο και αγγλική μετάφραση)