recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **διοίκηση και η εκμετάλλευση των ελληνικών εμπορικών εθνικών** λιμένων ασκείται από το ίδιο το Κράτος και συγκεκριμένα από το Υπουργείο Ναυτιλίας και Αιγαίου (ΥΝΑ).

Στον λιμένα Πειραιώς τις αρμοδιότητες αυτές ασκεί ο Οργανισμός Λιμένος Πειραιώς (ΟΛΠ), που λειτουργεί ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ) και που εποπτεύεται από το ΥΝΑ, ενώ στον λιμένα Θεσσαλονίκης ασκεί ο Οργανισμός Λιμένος Θεσσαλονίκης (ΟΛΘ), επίσης ΝΠΔΔ εποπτευόμενο από το ΥΝΑ. Σε όλους τους άλλους εθνικούς εμπορικούς λιμένες τις αρμοδιότητες αυτές ασκούν τα κατά τόπους Λιμενικά Ταμεία που λειτουργούν και αυτά ως ΝΠΔΔ, υπό την εποπτεία πάντα του ΥΝΑ, ενώ μερικά εξ αυτών έχουν περιέλθει σήμερα στη Τοπική αυτοδιοίκηση (Δήμους - Κοινότητες).

Τα εργασιακά θέματα στους ελληνικούς εθνικούς λιμένες ρυθμίζονται από ειδικές επιτροπές που φέρουν το όνομα Επιτροπή Ρύθμισης Φορτωεκφορτώσεων Λιμένος (ΕΡΦΛ) ακολουθούμενο με το όνομα του λιμένος, π.χ. «ΕΡΦΛ Κορίνθου», «ΕΡΦΛ Σύρου», κλπ.

Τέλος, η διοίκηση, λειτουργία και ανάπτυξη των ναυστάθμων ασκείται από το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού μέσω του 2ου Κλάδου του, που είναι η Διοίκηση Διοικητικής Μέριμνας Ναυτικού (ΔΔΜΝ), στην αρμοδιότητα της οποίας υπάγονται οι εγκαταστάσεις και όλα τα μέσα, πλωτά και χερσαία, των Ναυστάθμων της Χώρας.

Σημειώσεις
----------

(\*) Αναφέρονται εθνικοί λιμένες σε αντιδιαστολή ιδιωτικών λιμενικών εγκαταστάσεων όπως π.χ. εκείνων μεγάλης ξενοδοχειακής μονάδας της Χαλκιδικής.

Δείτε επίσης
------------

* Λιμένας
* Ναύσταθμος
* Λιμενική πολιτική
* Υπουργείο Ναυτιλίας και Αιγαίου
Ο **Διογένης** (ιταλικά : Diogene) ήταν επίσκοπος της Γένοβας τον 4ο αιώνα, και τιμάται ως άγιος από την Καθολική Εκκλησία.

Είναι ο πρώτος ιστορικά τεκμηριωμένος επίσκοπος της Γένοβας, όπου μάλιστα το 381 συμμετείχε στην σύνοδο της Ακουιλείας

Το 390 αναφέρεται ότι ανακατασκεύασε ένα βαπτηστήριο που είχε χτίσει πάνω σε αρχαίο ναό ο επίσκοπος του Μιλάνου Καλημέριος και το μετέτρεψε σε χριστιανικό ναό αφιερώνοντάς τον στο Άγιο πνεύμα

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΡωμύλος | **Επίσκοπος Γένοβας** | ΔιάδοχοςΠασχάλιος |

Παραπομπές
----------

1. ↑  La diocesi di Genova dalle origini a oggi - La Stampa
2. ↑  Storia - Arcidiocesi di Genova
3. ↑  IL SANTUARIO N. S. DEL SOCCORSO
Για το κάστρο της ομώνυμης πόλης της Αλβανίας, δείτε: Φρούριο του Αργυροκάστρου.  
Μέρος του εναπομείναντος τείχους.
Το **Αργυρόκαστρο** είναι ένα από τα κάστρα της Πελοποννήσου. Βρίσκεται κτισμένο στην ορεινή Αρκαδία πολύ κοντά στο χωριό Μαγούλιανα και σε υψόμετρο 1.450 μέτρων. Μια άλλη ονομασία του είναι *Γορτυνιακό δυναμάρι*.

Το κάστρο, που έχει ανεγερθεί την εποχή της Φραγκοκρατίας. Δεσπόζει σε ολόκληρη την περιοχή και ήταν χτισμένο σε τέτοιο οχυρό σημείο ώστε να προσφέρει ιδιαίτερη ασφάλεια. Στη θέση αυτή υπήρχε η αρκαδική πόλη Αργυρόκαστρο η οποία εξαφανίστηκε πριν από εκατοντάδες χρόνια. Στις 20 Αυγούστου του 1927 τα Μαγούλιανα μετονομάστηκαν σε Αργυρόκαστρο, αλλά χωρίς μεγάλη χρονική διάρκεια αφού σύντομα το όνομα αυτό εξέπεσε. 

Σε αυτό το κάστρο παραθέριζαν τους καλοκαιρινούς μήνες οι Βιλαρδουίνοι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κάστρο Μαγουλιάνων
* Iστοσελίδα των Μαγουλιάνων
Ο **Αργυρός Κώδικας** (λατ.:*Codex Argenteus*) είναι Κώδικας ο οποίος περιέχει τα μεταφρασμένα Ευαγγέλια της Αγίας Γραφής στη Γοτθική γλώσσα από τον επίσκοπο των Γότθων Ουλφίλα. Εκτίθεται στη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου της Ουψάλα, στη Σουηδία.

Ιστορικό
--------

Σύμφωνα με τους εκκλησιαστικούς ιστορικούς Φιλοστόργιο, Θεοδώρητο, Σωζομενό και Σωκράτη, ο Ουλφίλας το έτος 341 μ.Χ. αναδεικνύεται Επίσκοπος των Γότθων από τον Αρειανό επίσκοπο Ευσέβιο της Νικομήδειας. Αυτός εργάσθηκε με ζήλο για τον εκχριστιανισμό των ομοφύλων του Γότθων και για τον λόγο αυτό χρειάστηκε να εφεύρει το γοτθικό αλφάβητο. Εκτός των άλλων μετέφρασε με επιτυχία από το ελληνικό κείμενο της Καινής Διαθήκης τα τέσσερα ευαγγέλια στη γοτθική γλώσσα. Αυτή η μετάφραση σώζεται σήμερα στον αργυρό κώδικα οποίος στην αρχή περιείχε 300 φύλλα αλλά σήμερα υπάρχουν μόνο τα 187 και εμπεριέχονται με τη σειρά τα ευαγγέλια των Ματθαίου, Ιωάννη, Λουκά και Μάρκου.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αργυρός Κώδικας** |

1. ↑  
Encyclopædia Britannica. «Πανεπιστήμιο της Ουψάλα».
2. ↑  
Υδρία Cambridge Ήλιος (1992). «Τόμος 9, σελίδα 2994». *Ούλφιλας*. Αθήνα: εκδόσεις τέσσερα έψιλον. ISBN 960-7190-09-2.
3. ↑  
Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια (1962). «Τόμος 4,σελίδα 629». *Γοτθική μετάφραση της Αγίας Γραφής*. Αθήνα: Αθανάσιος Μαρτίνος. σελ. 1246.
Συντεταγμένες: 40°07′41″N 32°59′42″E﻿ / ﻿40.1281°N 32.995°E﻿ / 40.1281; 32.995

| *Διεθνής Αερολιμένας Άγκυρας "Esenboğa"* |
| --- |
| Γενικά |
| IATA | ESB | ICAO | LTAC |
| Τύπος Αεροδρομίου | Πολιτικό |
| Χειριστής | "DHMİ - Δ/νση Τουρκικών Αεροδρομίων" |
| Εξυπηρετεί | Άγκυρα |
| Γεωγραφικές Συντεταγμένες | 37° N
23° E |
| Διάδρομος |
| Κατεύθυνση | Μήκος | Επιφάνεια |
| Πόδια | Μέτρα |
|  03R/21L |  12.303 |  3.750 | Άσφαλτος |
|  03L/21R |  12.303 |  3.750 | Άσφαλτος |

Το αεροδρόμιο **Εσένμπογκα** (ή **Ankara Esenboğa Havalimanı** είτε **Esenboğa Uluslarası Havalimanı**, στα τουρκικά) είναι διεθνές αεροδρόμιο σε απόσταση 27 χλμ. Βόρεια από την πρωτεύουσα της Τουρκίας, Άγκυρα.

Λειτουργία
----------

Το Εσένμπογκα λειτούργησε για πρώτη φορά το 1955. Δεν είναι μεγάλο αεροδρόμιο. Διαθέτει έναν τροχοδιάδρομο, που μπορεί να δεχτεί όμως κάθε τύπο αεροσκάφους (εκτός του Airbus A380, που τα αεροδρόμια που μπορούν να δεχτούν αυτό το αεροσκάφος είναι ελάχιστα ακόμη). Διαθέτει έναν αεροσταθμό που εξυπηρετεί πτήσεις εσωτερικού και εξωτερικού. Υπάρχουν βέβαια όλα τα τμήματα (π.χ. έλεγχος διαβατηρίων) που μπορούν να δεχτούν πτήσεις από το εξωτερικό.

Λόγω της σχετικά μικρής αεροπορικής δραστηριότητας προς το αεροδρόμιο αυτό, το Εσένμπογκα λειτουργεί (χειμερινή περίοδος 2005/2006) καθημερινά από τις 08:30 έως τις 17:30.

Αυτή τη στιγμή χτίζονται δύο νέοι αεροσταθμοί, ένας για εσωτερικές πτήσεις, και ο άλλος για διεθνείς.

Ο κυριότερος χρήστης του Εσένμπογκα είναι οι Τουρκικές Αερογραμμές-ΤΗΥ. Άλλοι χρήστες είναι οι Κυπριακές Τουρκικές Αερογραμμές (Cyprus Turkish Airlines), η Fly Air και άλλες Τουρκικές, αλλά και από το εξωτερικό (π.χ. Lufthansa).

Παραπομπές
----------

1. ↑  , 27/11/2005

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Διεθνές Αεροδρόμιο Εσένμπογκα** |

* Διαβάστε σχόλια επιβατών για το Εσένμπογκαa
* Πληροφορίες στο World Aero Data
Το **Διεθνές Αεροδρόμιο Νιούαρκ Λίμπερτι** του Νιούαρκ (αγγλικά: *Newark Liberty International Airport*, *ΙΑΤΑ*: **EWR**, *ICAO*: **KEWR**, *FAA LID*: **EWR**) είναι διεθνές αεροδρόμιο και αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο αεροδρόμιο της μητροπολιτικής περιοχής της Νέας Υόρκης (μετά από το Διεθνές Αεροδρόμιο Τζον Κένεντι) και το μεγαλύτερο στην πολιτεία του Νιου Τζέρσεϊ. Το αεροδρόμιο αποτελεί κύρια πύλη εισόδου για τις ΗΠΑ από την Ευρώπη, την Ασία, την Νότια Αμερική και την Ωκεανία. 

Το αεροδρόμιο Νιούαρκ Λίμπερτι, βρίσκεται περίπου 8 χιλιόμετρα νότια της πόλης του Νιούαρκ και περίπου 28 χιλιόμετρα από το κέντρο του Μανχάταν. Κοντά από το αεροδρόμιο βρίσκεται ο κεντρικός κόμβος απ'όπου διέρχονται οι διαπολιτειακοί αυτοκινητόδρομοι *Interstate 95 (I-95)* και *Interstate 78 (I-78)*. 

Το Διεθνές Αεροδρόμιο Νιούαρκ Λίμπερτι, ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1927 και ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 1928, λαμβάνοντας την ονομασία "Μητροπολιτικό Αεροδρόμιο του Νιούαρκ". Ήταν το πρώτο μεγάλο αεροδρόμιο που κατασκευάστηκε στην ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή της Νέας Υόρκης. Για ένα διάστημα ήταν το πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο στον κόσμο.

Το αεροδρόμιο Νιούαρκ Λίμπερτι, είναι ένα από τα 3 κύρια αεροδρόμια της Νέας Υόρκης (μαζί με το *Διεθνές Αεροδρόμιο Τζον Κένεντι* και το *Αεροδρόμιο ΛαΓκουάρντια*). Το 2019, το αεροδρόμιο εξυπηρέτησε πάνω από 46 εκατομμύρια επιβάτες. Αποτελεί ένα από τα πιο πολυσύχναστα αεροδρόμια των Ηνωμένων Πολιτειών. Το αεροδρόμιο Νιούαρκ Λίμπερτι, είναι μία από τις 3 κυριότερες βάσεις της United Airlines, καθώς επίσης και μία από τις κύριες βάσεις της FedEx Express.

Φωτοθήκη
--------

* Το λογότυπο του αεροδρομίου.Το λογότυπο του αεροδρομίου.
* Ο Άλμπερτ Άινσταϊν το 1939 στο Νιούαρκ.Ο Άλμπερτ Άινσταϊν το 1939 στο Νιούαρκ.
* Ο ορίζοντας της Νέας Υόρκης από το αεροδρόμιο.Ο ορίζοντας της Νέας Υόρκης από το αεροδρόμιο.
* Τρένο του αεροδρομίουΤρένο του αεροδρομίου
* Τερματικός σταθμός 1.Τερματικός σταθμός 1.
* Τερματικός σταθμός 2.Τερματικός σταθμός 2.
* Τερματικός σταθμός 3.Τερματικός σταθμός 3.
* Ο διαπολιτειακός αυτοκινητόδρομος I-95.Ο διαπολιτειακός αυτοκινητόδρομος I-95.

Δείτε ακόμα
-----------

* Ηνωμένες Πολιτείες
* Νιου Τζέρσεϊ
* Νέα Υόρκη
* Νιούαρκ
* Διεθνές Αεροδρόμιο Τζον Φ. Κένεντι

Παραπομπές
----------


1. ↑  store.aci.aero/wp-content/uploads/2018/05/2014\_Traffic\_Report\_sample.xlsx.
2. ↑  www.faa.gov/airports/airport\_safety/airportdata\_5010/.
3. ↑
4. ↑
5. ↑  «Newark Airport (EWR)». *www.airport-ewr.com*. Ανακτήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2022.
6. ↑  «Newark Liberty International Airport (EWR) - The Points Guy» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2022.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 156331308
* LCCN: no2008134304

 |

 |
Το **Δίπυλον** ήταν η μεγάλη πύλη στη δυτική πλευρά του αθηναϊκού τείχους, η οποία μέχρι τα τέλη του 4ου αιώνα ήταν γνωστή και ως **Θριάσιαι** ή **Κεραμεικού Πύλαι**. Αποτελούσε την κύρια είσοδο στην πόλη των Αθηνών, όχι μόνο στα ρωμαϊκά χρόνια αλλά και κατά τους κλασικούς και ελληνιστικούς χρόνους. Εκεί κατέληγαν οι δρόμοι από τον Πειραιά, την Ελευσίνα, την Ακαδημία αλλά και την Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα και τη Θεσσαλία.

Σχεδιάγραμμα του συγκροτήματος του Κεραμεικού περί το 300 π.Χ. με το Δίπυλον, την Ιερά Πύλη, και το Πομπείον

Χρήση
-----

Το Δίπυλο βρισκόταν 60 μέτρα από την Ιερά Πύλη, που ήταν η αφετηρία της πομπής για την Ελευσίνα στα πλαίσια των Μεγάλων Μυστηρίων. Παρόλα αυτά είναι πολύ πιθανό οι πιστοί να χρησιμοποιούσαν και τη μεγαλύτερη πύλη του Διπύλου. Ο Παυσανίας κατά την περιήγησή του  ξεκίνησε από εκεί και δεν κάνει καμία αναφορά στην Ιερά Πύλη, πιθανότατα επειδή το Δίπυλο ήταν η μόνη πύλη της κλασικής οχύρωσης που είχε διατηρηθεί σε καλή κατάσταση μέχρι τα χρόνια εκείνα. Φαίνεται πως οι Αθηναίοι το συντηρούσαν και το εξωράιζαν λόγω της μνημειακής μορφής του.

Βιβλιογραφία
------------

* *Χαϊδάρι, συνάντηση με την Ιστορία* Αναστασία Λερίου, Έκδοση του Δήμου Χαϊδαρίου (2006)
* Ιστοσελίδα Δήμου Χαϊδαρίου

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Ελλάδος Περιήγησις/Αττικά* Παυσανία
Στην ελληνική μυθολογία η **Δίρκη** ήταν σύζυγος του Λύκου, ο οποίος ήταν βασιλιάς στη Θήβα. Η Δίρκη και ο σύζυγός της κατεδίωξαν την ανηψιά τους Αντιόπη, επειδή είχε μείνει έγκυος εκτός γάμου, και τη βασάνισαν. Υπεύθυνος για την εγκυμοσύνη ήταν όμως ο ίδιος ο πατέρας των θεών, ο Δίας, οπότε με τη βοήθειά του τα παιδιά που είχε προλάβει να γεννήσει η Αντιόπη σε μια σπηλιά, όταν μεγάλωσαν τιμώρησαν σκληρά τους διώκτες της μητέρας τους, τον Λύκο και τη Δίρκη: Σύμφωνα με τη χαμένη τραγωδία του Ευριπίδη *«Αντιόπη»*, σκότωσαν τη Δίρκη δένοντάς την στα κέρατα ενός ταύρου. Μετά, εγκαταστάθηκαν στη Θήβα και έγιναν θρυλικοί ήρωες της Βοιωτίας.

Δείτε επίσης
------------

* Αμφίονας της Αντιόπης.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 37781843
* GND: 121732916
* SUDOC: 238373045
* BNF: cb15893947z (data)

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Ένα **δημοψήφισμα** διεξήχθη στον νομό Οκινάουα στις 24 Φεβρουαρίου 2019. Στο δημοψήφισμα οι ψηφοφόροι κλήθηκαν να εγκρίνουν ή να απορρίψουν την πρόταση κατασκευή της αμερικανικής βάσης του Σώματος των Πεζοναυτών στον κόλπο Χενόκο. Η πρόωρη ψηφοφορία διεξήχθη μεταξύ 15 και 23 Φεβρουαρίου.

Πρόκειται για το δεύτερο δημοψήφισμα στο νομό της Οκινάουα, με το πρώτο να διεξάγεται το 1996 για τη μείωση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας. Ο κυβερνήτης Ντένι Ταμάκι ανακοίνωσε το δημοψήφισμα τον Νοέμβριο του 2018, εκπληρώνοντας την προεκλογική του υπόσχεση. 

Το εκλογικό σώμα της Οκινάουα ψήφισε να απορρίψει συντριπτικά το σχέδιο για τη μεταφορά της βάσης στο Χενόκο. Το 72% των ψηφοφόρων της Οκινάουα καταψήφισαν το σχέδιο, με το 19% να υποστηρίζει το σχέδιο. Η αρνητική ψήφος υπερέβη επίσης το κατώτατο όριο του 25%, πράγμα που σημαίνει ότι ο κυβερνήτης είναι υποχρεωμένος να σεβαστεί το αποτέλεσμα και να το μεταφέρει στον Πρωθυπουργό της Ιαπωνίας και στον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Ωστόσο, η κεντρική κυβέρνηση δεν είναι νομικά υποχρεωμένη να σεβαστεί το αποτέλεσμα.

Η προσέλευση των ψηφοφόρων έφτασε το 72%.

Αποτελέσματα
------------

| Επιλογή | Ψήφοι |  % |
| --- | --- | --- |
| Ναι | 114.933 | 19,10% |
| **Green tickY Όχι** | **434.273** | **72,15%** |
| Αρνητική ψήφος με άλλο τρόπο | 52.682 | 8,75% |
| Έγκυρα ψηφοδέλτια | 601.888 | 99,42% |
| Άκυρα ή λευκά ψηφοδέλτια | 3.497 | 0,58% |
| **Σύνολο ψήφων** | **605.385** | **100%** |
| Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι και συμμετοχή | 1.153.591 | 52,48% |
| Πηγή: Okinawa Prefectural Government Asahi Shimbun Αρχειοθετήθηκε 2019-11-11 στο Wayback Machine. |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Early voting under way in Okinawa on key U.S. base issue». Asahi Shimbun. 15 Φεβρουαρίου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2019-10-14.. Ανακτήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2019.
2. ↑  Ito, Kazuyuki (27 Νοεμβρίου 2018). «Okinawa decides to hold Feb. 24 referendum on U.S. base issue». Asahi Shimbun. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2019-10-14.. Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2019.
3. ↑  «辺野古埋め立て「反対」が7割超え　知事の得票上回る43万票　沖縄県民投票、投票率は52.48％» (στα ιαπωνικά). Okinawa Times. 25 Φεβρουαρίου 2019.. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2019.
4. ↑  «72% of Okinawa voters oppose work off Henoko for U.S. base». Asahi Shimbun. 25 Φεβρουαρίου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2019-11-11.. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2019.
5. ↑  «Όχι» από τους κατοίκους, «Ναι» από την κυβέρνηση, H Αυγή, 26 Φεβρουαρίου 2019, ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2019.
To **Δημοψήφισμα του Όρεγκον 2010** έλαβε χώρα στην πολιτεία Όρεγκον των ΗΠΑ στις 26 Ιανουαρίου 2010 και αφορούσε την έγκριση της λήψης των μέτρων 66 και 67, τα οποία πρότειναν την αύξηση των φόρων στις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά που είχαν ετήσιο εισόδημα άνω των $250.000 και στα φυσικά πρόσωπα με ατομικό εισόδημα άνω των $125.000, ώστε να εξισορροπηθούν τα οικονομικά της πολιτείας. Τα μέτρα 66 και 67 εγκρίθηκαν με ποσοστά 54% και 53% αντίστοιχα.

Σε συνέντευξη που έδωσε ο αμερικάνος οικονομολόγος Richard D. Wolff στη Νέλλη Ψαρρού δήλωσε ότι τα μέτρα ενάντια στη λιτότητα που έλαβε η πολιτεία του Όρεγκον αποτελούν εξαίρεση σε σχέση με την πολιτική λιτότητας που ακολουθούν οι υπόλοιπες πολιτείες των ΗΠΑ. Επεσήμανε επίσης ότι τα ΜΜΕ των υπολοίπων πολιτειών αποσιώπησαν το γεγονός.

Παραπομπές Άρθρου
-----------------

1. ↑  David Steves, http://special.registerguard.com/csp/cms/sites/web/news/cityregion/24396690-41/tax-measures-oregon-state-percent.csp[*νεκρός σύνδεσμος*] στο "The Register-Guard"
2. ↑  Richard Wolff: Είστε οι μοναδικοί που δεχθήκατε όλο το χρέος (h\*\*p://youtu.be/Id400OvmeLk)
Έστω {\displaystyle K/L} επέκταση σωμάτων. Ένα στοιχείο {\displaystyle k\in K} καλείται **αλγεβρικό στοιχείο** πάνω από το {\displaystyle L} (*algebraic element over L*) αν είναι ρίζα ενός μη μηδενικού πολυωνύμου με συντελεστές από το L, δηλαδή {\displaystyle a\_{n}k^{n}+a\_{n-1}k^{n-1}+...a\_{1}k+a\_{0}=0} όπου {\displaystyle a\_{i}\in L} και τουλάχιστον ένα από αυτά είναι διάφορο του μηδενός.

Αν δεν υπάρχει τέτοιο πολυώνυμο, τότε το k καλείται **υπερβατικό στοιχείο** πάνω από το L (*transcedental element over L*).

Οι έννοιες του αλγεβρικού αριθμού και του υπερβατικού αριθμού είναι ειδικές περιπτώσεις των προαναφερθεισών εννοιών του αλγεβρικού και υπερβατικού στοιχείου πάνω από ένα σώμα L αντίστοιχα, όπου {\displaystyle K=\mathbb {C} } και {\displaystyle L=\mathbb {Q} }.

Παραδείγματα
------------

* Ο {\sqrt {2}} είναι αλγεβρικό στοιχείο πάνω από το {\mathbb {Q}} καθώς είναι ρίζα του πολυωνύμου {\displaystyle p(t)=t^{2}-2\in \mathbb {Q} [t]}.

* Η φανταστική μονάδα i είναι αλγεβρικό στοιχείο πάνω από το {\mathbb {Q}} καθώς είναι ρίζα του πολυωνύμου {\displaystyle p(t)=t^{2}+1\in \mathbb {Q} [t]}.

* Ο π είναι υπερβατικός αριθμός αλλά αλγεβρικό στοιχείο πάνω από το {\mathbb {R}}.
Ο **Αλ Τζάχερ** (*Mohammad Khaled Alzaher*, γεννημένος στις 2 Σεπτεμβρίου 1972, Χαλέπι) είναι Σύριος παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους
-------------------------

Προτού έρθει στην Ελλάδα αγωνίστηκε στο Συριακό πρωτάθλημα από το 1996 με την Αλ Χουρίγια ΣΚ. Τον Ιανουάριο του 1998 και μεσούσης της χρονιάς 1997-1998, μετακόμισε στην Ελλάδα για την Προοδευτική. Με την Προοδευτική αγωνίστηκε 5 συνεχόμενα χρόνια στα πρωταθλήματα της Α' Εθνικής και Β' Εθνικής κατηγορίας μέχρι τον Ιανουάριο του 2003, όποτε και δεν ανανεώθηκε το συμβόλαιό του.

Όντας ελεύθερος μεσούσης της χρονιάς 2002-2003, αποκτήθηκε από τη Χαλκηδόνα, με τη φανέλα της οποίας ολοκλήρωσε τη σεζόν πανηγυρίζοντας την άνοδο στην Α' Εθνική. Με την Χαλκηδόνα συνέχισε για ακόμη 2 χρόνια στην Α' Εθνική και το 2005 αποκτήθηκε από τον Θρασύβουλο, με τον οποίο αγωνίστηκε 1 χρόνο επιπλέον επί ελληνικού εδάφους. Το 2006 μετακόμισε στο Λίβανο για την Τανταμόν Σουρ, με την οποία αγωνίστηκε μέχρι το 2009, όπου σταμάτησε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία.

Διεθνής σταδιοδρομία
--------------------

Το 1995 αγωνίστηκε 2 φορές με την Εθνική Συρίας U20, στο Παγκόσμιο Κύπελλο U20. 

Από το 1997 μέχρι το 2005, είχε αρκετές συμμετοχές με την Εθνική Συρίας, ενώ συμμετείχε σε συνολικά 11 αγώνες, πετυχαίνοντας 5 γκολ, σε προκριματικούς αγώνες για το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Διαζύγιο με Αλ Τζάχερ, tanea.gr
2. ↑  Αθλητισμός, kathimerini.gr
3. ↑  Playing career at FIFA Tournaments Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine. fifa.com

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το προφίλ και η καριέρα του Αλ Τζάχερ στο national-football-teams.com
Συντεταγμένες: 24°13′N 23°18′E﻿ / ﻿24.217°N 23.300°E﻿ / 24.217; 23.300

Το **Αλ Τζαούφ** (αραβικά: *الجوف*, Al Jawf/Al Ğawf) είναι πόλη στα νοτιοανατολικά της Λιβύης, πρωτεύουσα του διαμερίσματος της Κούφρα, στην όαση της Κούφρα. Κατά την απογραφή του 2012, αριθμούσε 18.587 κατοίκους.

Λιβυκός Εμφύλιος Πόλεμος
------------------------

Κατά τη διάρκεια του Λιβυκού Εμφύλιου Πολέμου του 2011, στο Αλ Τζαούφ έλαβαν χώρα ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ εξεγερθέντων και υποστηρικτών του καθεστώτος. Νωρίτερα κατά τη διάρκεια του ίδιου έτους, η πόλη τέθηκε υπό τον έλεγχο των εξεγερθέντων, ωστόσο, στις 28 Απριλίου, ανακατελήφθη από τις καθεστωτικές δυνάμεις. Στις 6 Μαΐου, το Αλ Τζαούφ πέρασε εκ νέου υπό τον έλεγχο των εξεγερθέντων, ωστόσο, στις 1 Ιουνίου, κατελήφθη από τον Στρατό του Σουδάν. Στις 24 Φεβρουαρίου 2012, ως αποτέλεσμα ένοπλης σύγκρουσης μεταξύ των φυλών των Ζουάγια και των Τούμπου στην Κούφρα, συνολικός αριθμός 28 τραυματιών εκκενώθηκαν από το τοπικό νοσοκομείο της περιοχής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ιταλικά) Bertarelli, L. V. (1929). *Guida d'Italia, Vol. XVII*. Μιλάνο: Consociazione Turistica Italiana. σελ. 514.
2. ↑  (Αγγλικά) «Libya: largest cities and towns and statistics of their population». *World Gazetteer*. 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2021.
3. ↑  (Πορτογαλικά) AFP (28 Απριλίου 2011). «Forças de Gaddafi retomam cidade de Al Kufra». *UOL Notícias*. Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2021.
4. ↑  (Πορτογαλικά) «Rebeldes tomam controle de região a oeste de Misrata». *Terra*. 6 Μαΐου 2011. Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2021.
5. ↑  (Αγγλικά) McElroy, Damien (1 Ιουλίου 2011). «Sudanese army seizes southern Libyan town». *The Telegraph*. Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2021.
6. ↑  (Αγγλικά) International Committee of the Red Cross (24 Φεβρουαρίου 2012). «Libya: ICRC Evacuates 28 Patients From Al Kufra». *AllAfrica*. Γενεύη. Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2021.
Ο **Γρηγόριος Β΄** (απεβ. το 1058) από τον Οίκο του Τούσκουλου ήταν γιος του Αλμπέρικ Γ΄ κόμη του Τούσκουλου και της Ερμελίνας. Έγινε κόμης του Tούσκουλου και του Λατερανού (*Lateranensis et Tusculanensis comes*) από το 1044 μέχρι το τέλος του.

Βιογραφία
---------

Το *Χρονικό του Μοναστηριού του Μοντεκαζίνο* (Chronicon Monasterii Casinensis) του Λέοντα της Όστιας τον καταγράφει ως *Γρηγόριο του Αλμπέρικο* (Gregorius de Alberico). Η τοποθέτηση αυτού του αποσπάσματος συνεπάγεται το τέλος του γύρω στο 1058. Όπως οι πολλοί προπάτορές του, έφερε τον περίφημο τίτλο *πατρίκιος, πρόξενος, δούκας και γερουσιαστής των Ρωμαίων* (Romanorum patricius, consul, dux et Senator), υπονοώντας την κοσμική διοίκηση της Ρώμης και της πολιτοφυλακής της. Ο διπλός τίτλος του κόμη του Λατερανού και του Τούσκουλου σήμαινε την κοσμική εξουσία του στη Ρώμη και την κτήση του στο Tούσκουλο, όπως υποστηρίχθηκε από τη συμμαχία του με τον παπισμό. Το 1044 ηγήθηκε αποστολής για την αποκατάσταση τού αδελφού του πάπα Βενέδικτου Θ΄.

Οικογένεια
----------

Πριν από το 1054, όταν μαρτυρείται τελευταία φορά, ο Γρηγόριος είχε τρεις γιους και μία κόρη. Η κόρη του:

* Θεοδώρα, παντρεύτηκε τον Πάντουλφ (ή Λάντουλφ), άρχοντα του Καπάτσιo (1040–1052), γιο του Γουαϊμάρος Γ΄ του Σαλέρνo και της Γκαϊτελγκρίμα και αδελφό του Γουαϊμάρος Δ΄, από τον οποίο δολοφονήθηκε. Οι γιοι του Γρηγορίου Β΄:
* Ιωάννης και
* Πέτρος, απεβίωσαν νέοι, αλλά τον διαδέχτηκε ο μικρότερος γιος του:
* Γρηγόριος Γ΄ κόμης του Τούσκουλου.

Πηγές
-----
**Δημοτική κοινότητα** είναι ένας όρος της τοπικής αυτοδιοίκησης που εισήχθη το 2010 με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Αποτελεί υποδιαίρεση της δημοτικής ενότητας. Σύμφωνα τον Νόμο 3852/2010 «Πρόγραμμα Καλλικράτης» και το άρθρο 2 «Συγκρότηση δήμων», οι εδαφικές περιφέρειες των συνενούμενων Ο.Τ.Α. (πρώην δήμων) που συνιστούν τον κάθε νέο δήμο αποτελούν τις δημοτικές ενότητες του νέου δήμου και φέρουν το όνομα του πρώην δήμου ή της κοινότητας.

Δημοτική κοινότητα συγκροτούν είτε τα τοπικά/δημοτικά διαμερίσματα που έχουν πληθυσμό πάνω από 2.000 κατοίκους, δήμοι και κοινότητες που συνενώθηκαν εθελουσίως με το Π.Δ. 410/1995 ή συνενώθηκαν με τον Καλλικράτη, καθώς και τα τοπικά διαμερίσματα των νησιών με πληθυσμό άνω των 1.000 κατοίκων. Ανεξαρτήτως πληθυσμού, δημοτική κοινότητα συγκροτούν κοινότητες ή δημοτικά διαμερίσματα που εκτείνονται σε όλη την εδαφική περιφέρεια ενός νησιού και δεν αποτελούν δήμο. Δημοτικά διαμερίσματα άνω των 100.000 αποτελούν δημοτική Κοινότητα.

Την 1η Σεπτεμβρίου 2019, οπότε μπήκε σε πλήρη ισχύ ο Νόμος 4555/2018 «Πρόγραμμα Κλεισθένης Ι», η τοπική κοινότητα και η δημοτική κοινότητα είχαν αντικατασταθεί από την κοινότητα. Με τον Νόμο 4804/2021, η δημοτική κοινότητα επανήλθε με λιγότερη αυτονομία. Επίσης, με το άρθρο 18 του Ν.5043/2023, άλλαξαν τα πληθυσμιακά κριτήρια των Δημοτικών Κοινοτήτων.

Δείτε επίσης
------------

* Κοινότητα (τοπική αυτοδιοίκηση)
* Οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης
* Δημοτική ενότητα

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Άρθρο 2 ΝΟΜΟΣ 3852/2010». *www.kodiko.gr*. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  «N.5043/2023». *kodiko.gr*.
Ο **Αναστάσιος Κοκκαβέσης** (1904-1989) ήταν Έλληνας δικαστικός από την Χειμάρρα της Αλβανίας. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου υπήρξε ιδρυτικό μέλος και σημαντικό στέλεχος της βορειοηπειρωτικής οργάνωσης ΜΑΒΗ.

Βιογραφία
---------

Ο Κοκκαβέσης γεννήθηκε το 1904 στη Χειμάρρα της Βορείου Ηπείρου. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του φοίτησε στη νομική σχολή της Ρώμης και στη συνέχεια πραγματοποίησε δικαστική σταδιοδρομία στην Αλβανία όπου διετέλεσε ειρηνοδίκης στο Φιέρι και το Αργυρόκαστρο ενώ το 1941 διορίστηκε εισαγγελέας Αργυροκάστρου. Το 1942 αποσύρθηκε από τη θέση που κατείχε και τον Ιούλιο του ίδιου έτους υπήρξε στα Τίρανα ένα από τα ιδρυτικά μέλη της μειονοτικής αντιστασιακής οργάνωσης ΜΑΒΗ αναλαμβάνοντας στη συνέχεια τον τομέα της γενέτειράς του. Παράλληλα διατηρούσε επαφές με τον ΕΔΕΣ του Ναπολέοντα Ζέρβα στον οποίο εντάχτηκε τον Απρίλιο του 1944, όταν μερικούς μήνες μετά τη διάλυση της ΜΑΒΗ εγκατέλειψε την Αλβανία. Λόγω της δράσης του, η οικογένειά του εξορίστηκε στην περιοχή της Κρούγια. Στην Ελλάδα παρέμεινε μέχρι το 1956, έτος κατά το οποίο μετανάστευσε στις ΗΠΑ όπου και απεβίωσε το 1989.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κων, Α. Βακαλόπουλος, *Ιστορία του Βόρειου Ελληνισμού, Ήπειρος*, εκδόσεις αδελφών Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 1992, σ. 885.
2. ↑  Μιχάλη Ι. Μυριδάκη, *Αγώνες της φυλής, Η Εθνική Αντίστασις ΕΔΕΣ ΕΟΕΑ 1941-1944*, τ. Α', Ι. Σιδέρης, Αθήνα 1976, σ. 335.
3. 1 2  Κ. Χατζηαντωνίου - Αθ. Κόρμαλη, *Χειμάρρα, Το άπαρτο κάστρο*, Πελασγός, 1995, σ. 30.
Ο **Αναστάσιος Γόρδιος** υπήρξε Έλληνας λόγιος του 17ου αιώνα και άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1654 στους Βρανιανούς των Αγράφων. Διδάχτηκε τα εγκύκλια γράμματα στον Ευγένιο Αιτωλό και μετά πήγε στην Αθήνα, μετά στα Γιάννενα και μετά στην Πάντοβα της Ιταλίας. Ήταν άνδρας λόγιος και πολυμαθής, μιλούσε ελληνικά και λατινικά, ήταν δε μορφωμένος και στην ιερή θεολογία και ικανός ιεροκήρυκας. Απεβίωσε στις 7 Ιουνίου του 1729 σε ηλικία 75 χρονών στο μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής των Βρανιανών, όπου προηγουμένως δίδαξε πολλά χρόνια τα ελληνικά γράμματα.

Το 2021 κατετάγη στο αγιολόγιο από την Εκκλησία της Ελλάδος και η μνήμη του τιμάται στις 7 Ιουνίου εκάστου έτους.

Συγγράμματα
-----------

Μνημονεύονται εκτός των άλλων και τα εξής συγγράμματα του:

* Εγχειρίδιο περί του τι έστιν η βασιλεία του Μωάμεθ και τις εστίν ο αντίχριστος, εν ω και περί της αρχής του Πάπα Ρώμης

Παραπομπές
----------

1. ↑  Και επίσημα Άγιος ο νέος Ευρυτάνας Αναστάσιος Γόρδιος, fonografos.net

Πηγές
-----

* Ανδρόνικος Δημητρακόπουλος (1872). *Ορθόδοξος Ελλάς : ήτοι περί των Ελλήνων των γραψάντων κατά Λατίνων και περί των συγγραμμάτων αυτών*. Εν Λειψίαι: Τύποις Μέτζγερ και Βίττιγ. σελίδες 174–175. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2010.
Το **Πάιονηρ 3 ( Pioneer III Probe )** ήταν ένα διαστημικό σκάφος που ξεκίνησε στις 5:45:12 UTC στις 6 Δεκεμβρίου 1958 από την Αμερικάνικη Βαλλιστική Αντιπροσωπεία Βλημάτων Στρατού, σε συνδυασμό με την Εθνική Υπηρεσία Αεροναυτικής και Διαστήματος (NASA). Αυτό το διαστημικό σκάφος προοριζόταν ως μια σεληνιακή αποστολή, αλλά δεν κατάφερε να πάει πέρα από το φεγγάρι και σε ηλιοκεντρική τροχιά, όπως είχε προγραμματιστεί, αλλά κατέληξε σε υψόμετρο 102.360 χιλιομέτρων προτού πέσει και πάλι στη Γη. Οι αναθεωρημένοι στόχοι του διαστημικού σκάφους ήταν για τη μέτρηση ακτινοβολίας στις *Ζώνες Βαν Άλεν*.

Αποστολή
--------

Το σχέδιο πτήσης του *Πάιονηρ 3* ήταν να περάσει δίπλα από το φεγγάρι μετά από 33,75 ώρες και στη συνέχεια να μπει σε ηλιακή τροχιά. Ωστόσο, ο κινητήρας έσβησε, λόγω έλλειψης καυσίμων, 3,7 δευτερόλεπτα μετά από την εκτόξευσή του και να εμποδίσει το διαστημικό σκάφος να φτάσει την ταχύτητα διαφυγής. Η γωνία ήταν περίπου 71 μοιρών αντί την προβλεπόμενη 68 μοιρών. Το διαστημικό σκάφος έφτασε σε υψόμετρο 102.360 χιλιομέτρων πριν πέσει πίσω στη Γη. Επανήλθε στη γήινη ατμόσφαιρα και κάηκε πάνω από την Αφρική στις 7 Δεκεμβρίου στις 19:51 UTC περίπου (14:51 EST). Το διαστημικό σκάφος επέστρεψε πληροφορίες για περίπου 25 ώρες από τις 38 ώρες της 6 λεπτά ταξιδιού. Τις υπόλοιπες 13 ώρες το σήμα δεν ήταν καλό λόγω της θέσης των δύο σταθμών παρακολούθησης. Η πληροφορίες που επέστρεψαν έδειξαν ότι η εσωτερική θερμοκρασία παρέμεινε περίπου 43° C κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια της περιόδου.

Παρόλο που το *Πάιονηρ 3* δεν μπόρεσε να προσεγγίσει τη Σελήνη, τα στοιχεία που μας έδωσε είχαν ιδιαίτερη αξία για τον Τζέιμς Βαν Άλεν. Το δεδομένα του Πάιονηρ 3, εκτός από τα δεδομένα από τις προηγούμενες αποστολές *Explorer 1* και *Explorer 3*, οδήγησαν στην ανακάλυψη μιας δεύτερης ζώνης ακτινοβολίας γύρω από τη Γη. Η παγιδευμένη ακτινοβολία ξεκινά σε ύψος μερικών εκατοντάδων μιλίων από τη Γη (σε μία ζώνη που παρατηρήθηκε για πρώτη φορά από το Σπούτνικ 2 και Σπούτνικ 3) και εκτείνεται για αρκετές χιλιάδες χιλιόμετρα στο διάστημα. Οι Ζώνες Βαν Άλεν γύρω από τη Γη παρατηρήθηκαν για πρώτη φορά από τον *Τζέιμς Βαν Άλεν*, από τον οποίον πήραν και το όνομά τους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* NSSDC Master Catalog: Spacecraft Pioneer 3 Αρχειοθετήθηκε 2007-11-11 στο Wayback Machine.
* Pioneer III probe

  


|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πρόγραμμα Πάιονηρ |
| --- |
|  |
| 
* Πάιονηρ 0
* Πάιονηρ 1
* Πάιονηρ 2
* Πάιονηρ 3
* Πάιονηρ 4
* Πάιονηρ P-1
* Πάιονηρ P-3
* Πάιονηρ P-30
* Πάιονηρ P-31
* Πάιονηρ 5
* Πάιονηρ 6, 7, 8, 9, και Ε
* Πάιονηρ 10
* Πάιονηρ 11
* Πάιονηρ Η
* Πάιονηρ Αφροδίτη
 |  |
|  |
| 
* Κατηγορία Κατηγορία
* Commons page Κοινά
 |

 |
Το **Πάιονηρ 2** είναι η τρίτη αποστολή στο *πρόγραμμα Πάιονηρ* , διαστημικές συσκευές που είχαν σχεδιαστεί για να εξετάσουν τη Σελήνη και τον χώρο μεταξύ Γης και Σελήνης. Λίγο μετά την εκτόξευση του στις 7:30:00 UTC στις 8 Νοεμβρίου 1958, το τρίτο τμήμα του οχήματος εκτόξευσης είχε διαχωριστεί αλλά δεν κατάφερε να αναφλεγεί, και το Πάιονηρ 2 δεν κατάφερε να κατευθυνθεί στη σεληνιακή τροχιά του. Το διαστημόπλοιο πέτυχε μέγιστο υψόμετρο 1.550 χιλιομέτρων (960 μίλια) πριν ξαναμπεί στη γήινη ατμόσφαιρα πάνω από ΒΔ Αφρική. Μια μικρή ποσότητα δεδομένων που ελήφθησαν κατά τη σύντομη πτήση, δείχνει ότι η ισημερινή περιοχή γύρω από τη Γη έχει μεγαλύτερη ροή και μεγαλύτερη ακτινοβολία από ό,τι θεωρούσαν προηγουμένως και ότι η πυκνότητα των μικρομετεωριτών είναι μεγαλύτερη γύρω από τη Γη απ' ό,τι στο διάστημα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  
 (1959-02-18). "*1958 NASA/USAF Space Probes (ABLE-1) Final Report: Volume 1. Summary*" (PDF).  Space Technology Laboratories. Ανακτήθηκε στις 2009-02-17.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Space Technology Laboratories Documents Archive
* NSSDC Master Catalog: Spacecraft Pioneer 2 Αρχειοθετήθηκε 2007-11-11 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πρόγραμμα Πάιονηρ |
| --- |
|  |
| 
* Πάιονηρ 0
* Πάιονηρ 1
* Πάιονηρ 2
* Πάιονηρ 3
* Πάιονηρ 4
* Πάιονηρ P-1
* Πάιονηρ P-3
* Πάιονηρ P-30
* Πάιονηρ P-31
* Πάιονηρ 5
* Πάιονηρ 6, 7, 8, 9, και Ε
* Πάιονηρ 10
* Πάιονηρ 11
* Πάιονηρ Η
* Πάιονηρ Αφροδίτη
 |  |
|  |
| 
* Κατηγορία Κατηγορία
* Commons page Κοινά
 |

 |
Συντεταγμένες: 60°10′10″N 24°57′00″E﻿ / ﻿60.1694°N 24.95°E﻿ / 60.1694; 24.95
Το **Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι** είναι ένα πανεπιστήμιο στο Ελσίνκι της Φινλανδίας. Είναι το παλαιότερο και μεγαλύτερο πανεπιστήμιο στη Φινλανδία με την ευρύτερη έκταση προσφερομένων επιστημών. Έχει εγγεγραμένους περίπου 38.000 φοιτητές (συμπεριλαμβανομένων 5.500 μεταπτυχιακών φοιτητών). 

Το πανεπιστήμιο είναι μέλος της Ομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων Έρευνας και του *Europaeum* και εστιάζει με μεγάλη έμφαση στην υψηλής ποιότητας έρευνα.

Ιστορία
-------

Το πανεπιστήμιο ιδρύθηκε το 1640 από τον Κόμη Περ Μπράχε στο Τούρκου, ως η Ακαδημία του Τούρκου. Ήταν το τρίτο πανεπιστήμιο που ιδρύθηκε στο Βασίλειο της Σουηδίας, μετά από το Πανεπιστήμιο της Ουψάλα και την Ακαντέμια Γκουσταβιάνα, δηλαδή το σημερινό Πανεπιστήμιο του Τάρτου στην Εσθονία. Το 1827 μετακόμισε ακολουθώντας τη μεταφορά της πρωτεύουσας στο Ελσίνκι και ονομάστηκε Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο Αλεξάνδρου της Φινλανδίας από το όνομα του τσάρου Αλεξάνδρου Α' της Ρωσίας. Ονομάστηκε Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι μετά την ανεξαρτητοποίηση της Φινλανδίας το 1917. 

Το βασικό κτήριο του πανεπιστημίου, το οποίο σχεδιάστηκε από τον Κ. Λ. Ένγκελ, ολοκληρώθηκε το 1832. Βρίσκεται δίπλα στην Πλατεία της Γερουσίας στην καρδιά του νεοκλασικού κέντρου του Ελσίνκι, με θέα τον Καθεδρικό Ναό και το Κυβερνητικό Ανάκτορο. Τα περισσότερα από τα σημαντικά κτίσματα της Πανεπιστημιούπολης στο κέντρο της πόλης, όπως η Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη, το Αστεροσκοπείο και αρκετά κτήρια σχολών, είναι επίσης σχεδιασμένα από τον Ένγκελ.

Οργάνωση
--------

Το πανεπιστήμιο χωρίζεται σε έντεκα σχολές. Παρατέθενται παρακάτω με την επίσημη σειρά που χρησιμοποιεί το πανεπιστήμιο, και η οποία αντικατοπτρίζει την ιστορία του πανεπιστημίου και την ιεραρχία των επιστημών την εποχή που ιδρύθηκε το πανεπιστήμιο:

* Σχολή Θεολογίας
* Νομική Σχολή
* Ιατρική Σχολή
* Σχολή Τεχνών
* Σχολή Επιστημών
* Σχολή Συμπεριφοριστικών Επιστημών
* Σχολή Κοινωνικών Επιστημών
* Σχολή Γεωργίας και Δασοκομίας
* Κτηνιατρική Σχολή
* Σχολή Βιοεπιστημών
* Φαρμακευτική Σχολή

Περιλαμβάνει επίσης αρκετά ανεξάρτητα ινστιτούτα, όπως ερευνητικά κέντρα και βιβλιοθήκες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι** |

* Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι - Επίσημο site
* Παρουσίαση των κτηρίων - Εικόνες από σχεδόν όλα τα πανεπιστημιακά κτήρια και τις αίθουσες διαλέξεων.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 136043487
* **ΕΒΕ**: 126698
* LCCN: n80126090
* ISNI: 0000 0004 0410 2071
* GND: 37372-2
* SUDOC: 026599775
* BNF: cb118816367 (data)
* NKC: kn20020322333

 |

 |
Θέα της Δολοπίας, σημερινή Ευρυτανία
Η **Δολοπία** είναι ορεινή περιοχή της Ελλάδας, βόρεια της Αιτωλίας.

Γεωγραφία
---------

Η Δολοπία βρισκόταν μεταξύ Ηπείρου και Θεσσαλίας, απορροφήθηκε τελικά από την τελευταία. Ήταν μια ορεινή περιοχή στη νοτιοδυτική γωνία της Θεσσαλίας, που βρισκόταν ανάμεσα στο όρος Τυμφρηστός, τμήμα της Πίνδου, από τη μια πλευρά, και στο όρος Όθρυς από την άλλην. Οι Δόλοπες ήταν, όπως και οι Μάγνητες, αρχαίος ελληνικός λαός και μέλη της αμφικτυονίας. Αναφέρονται από τον Όμηρο ως συμμετέχοντες στη Φθία, αλλά διοικούνταν από έναν δικό τους υποδεέστερο αρχηγό. Αν και ονομαστικά ανήκαν στη Θεσσαλία, φαίνεται ότι ήταν πρακτικά ανεξάρτητοι: και η χώρα τους ήταν σε μεταγενέστερη περίοδο ένα συνεχές αντικείμενο διαμάχης μεταξύ των Αιτωλών και των βασιλιάδων της Μακεδονίας. Το μόνο μέρος στη Δολοπία με ελαφριά σημασία ήταν η Κτιμένη. Άλλες πόλεις τους ήταν η Αγγεία και η Δολοπιάδα, κοντά στη λίμνη Ξυνιάδα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ξυνιάδα. Λίμνη στην χώρα των Δολόπων [Αργ.1.68; Υγ.Φαβ.14].
Ο **Δημήτριος**, γεωργιανά: დიმიტრი Dimitri (π. 1413 - π. 1453) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας ήταν ο δεύτερος γιος του βασιλιά Αλεξανδρου Α΄ της Γεωργίας από την πρώτη σύζυγό του Ντουλαντούχτ Oρμπελιάνι. Ήταν συμβασιλιάς με τον πατέρα του από το 1433 έως το 1442 και με τον αδελφό του Βαχτάνγκ Δ΄ από το 1442 έως το 1446. Με το τέλος του Βαχτάνγκ, ο Δημήτριος Γ΄ έγινε *de jure* βασιλιάς της Γεωργίας, αλλά η άνοδός του στο θρόνο αποκλείστηκε από τον μικρότερο αδελφό του Γεώργιο Η΄.

Βιογραφία
---------

Ο Δημήτριος εμφανίζεται για πρώτη φορά σε καταστατικό, που χρονολογείται το 1413. Η παραδοσιακή Γεωργιανή ιστοριογραφία που ιδρύθηκε από τον πρίγκιπα Βαχούστι τον 18ο αι. τον καθιστά λανθασμένα νεότερο αδελφό του Γεωργίου Η΄ και τον παραλείπει συχνά από τον κατάλογο των βασιλέων της Γεωργίας. Ο Δημήτριος επιλέχθηκε από τον πατέρα του Αλέξανδρο Α΄ το 1433. Στάλθηκε από αυτόν ως πρεσβευτής στον σαχ Ρουχ, τον γιο του Τιμούρ Λενκ .

Μετά την παραίτηση του Αλεξάνδρου Α΄ από τον θρόνο το 1442 υπέρ του Βαχτάνγκ Δ΄, ο Δημήτριος παρέμεινε συμβασιλιάς με τον τελευταίο, ενώ ο τρίτος γιος του Αλεξάνδρου, ο Γεώργιος Η΄, έγινε συμβασιλιάς με πρόσοδο το Καχέτι. Μετά το τέλος του Βαχτάνγκ Δ΄ το 1446, ο Δημήτριος Γ΄ επρόκειτο να γίνει *de jure* βασιλιάς της Γεωργίας, αλλά ο θρόνος καταλήφθηκε από τον Γεώργιο Η΄ εγκαινιάζοντας μία σειρά συγκρούσεων, που θα οδηγούσαν τελικά στη διάλυση του βασιλείου της Γεωργίας ως το τέλος του 15ου αι. Ο Δημήτριος αποσύρθηκε στη δυτική επαρχία του Ιμερέτι. Σκοτώθηκε από ένα άλογο, ενώ κυνηγούσε το 1453 .

Οικογένεια
----------

Ο Δημήτριος νυμφεύτηκε λίγο μετά το 1446 με τον Γκουλασάρ, την οποία η Μαρί-Φελισιτέ Μπροσέ ταυτίζει με τη θεία του Γκιουλκάν, χήρα του θείου του Γεωργίου. Απεβίωσε το 1471 ή περί το 1475. Ο γιος τους:

* Κωνσταντίνος Β΄, ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της ενωμένης Γεωργίας (1478–1490) και ο πρώτος βασιλιάς του Κάρτλι (1490–1505).

Ο ιστορικός Βαχούστι ισχυρίζεται ότι ο Δημήτριος είχε έναν άλλο γιο, τον Δαβίδ, ο οποίος εγκαταστάθηκε ως βασιλιάς στο Kαχέτι το 1465 από τους τοπικούς ευγενείς και ίδρυσε τη δυναστεία των βασιλέων του Kαχέτι. Ο Βαχούστι κάνει τον Δαβίδ πατέρα του Γεωργίου, βασιλιά του Καχέτι, τον οποίο διαφοροποιεί από τον Γεώργιο Η΄, τον μικρότερο αδελφό του Δημητρίου, αρχικά βασιλιά της Γεωργίας και στη συνέχεια βασιλιά του Καχέτι. Ωστόσο ο Δαβίδ του Βαχούστι είναι μία πλασματική φιγούρα.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
2. 1 2 3  Toumanoff 1949–51, σελ. 186.
3. ↑  Toumanoff 1949–51, σελ. 189.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Toumanoff, Cyril (1949–51). «The Fifteenth-Century Bagratids and the Institution of Collegial Sovereignty in Georgia». *Traditio* **7**: 169–221. doi:10.1017/S0362152900015142.
Συντεταγμένες: 53°20′13″N 23°45′32″E﻿ / ﻿53.33694°N 23.75889°E﻿ / 53.33694; 23.75889

Το **Ούσνας Γκούρνι** (πολωνικά: *Usnarz Górny*) είναι χωριό στη διοικητική περιοχή της Γκμίνα Σουντζιαουόβο, στο Πόβιατ Σοκούουκα του Βοεβοδάτου Ποντλάσκιε στη βορειοανατολική Πολωνία. Βρίσκεται κοντά στα σύνορα με τη Λευκορωσία. Βρίσκεται περίπου 8 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Σουντζιαουόβο, 20 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Σοκούουκα και 47 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Μπιαουίστοκ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  bdl.stat.gov.pl/api/v1/data/localities/by-unit/062013711102-0042375?var-id=1639616&format=jsonapi. Ανακτήθηκε στις 6  Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  «Central Statistical Office (GUS) – TERYT (National Register of Territorial Land Apportionment Journal)» (στα Πολωνικά). 1 Ιουνίου 2008.
Η **Ανίτσα Μπόσκοβιτς** (κροατικά: Anica Bošković, 1714, Ντουμπρόβνικ – 13 Αυγούστου 1804 στο Ντουμπρόβνικ) ήταν συγγραφέας από τη Δημοκρατία της Ραγκούζας. Έγραψε ένα ποιμενικό τραγούδι και μετέφρασε έργα από την ιταλική γλώσσα. Μορφώθηκε από Ιησουίτες δασκάλους. Τα χριστιανικά θέματα εμφανίζονται συχνά στο έργο της. Η Μπόσκοβιτς είναι μια από τις πρώτες σημαντικές γυναίκες στη κροατική λογοτεχνία. *Ο Διάλογος* (1758) "ήταν το πρώτο και μοναδικό λογοτεχνικό έργο που γράφτηκε από μια γυναίκα συγγραφέας στην βιβλιογραφία του παλαιού Ντουμπρόβνικ".

Η Μπόσκοβιτς γεννήθηκε στο Ντουμπρόβνικ στις 3 Νοεμβρίου ή 3 Δεκεμβρίου 1714. Ήταν η νεότερη σε μια οικογένεια εννέα παιδιών. Η μητέρα της ήταν η Πόλα Μπετέρα, κόρη της οικογένειας ενός πλούσιου Ιταλού. Ο πατέρας της ήταν ο Νίκολα Μπόσκοβιτς, ένας έμπορος που ζούσε αρχικά στο Οράχοφ Ντο. Ο αδερφός της, ο Ρόγκερ Γιόζεφ Μπόσκοβιτς, ήταν αξιοσημείωτος φυσικός, αστρονόμος, μαθηματικός, φιλόσοφος, διπλωμάτης, ποιητής, θεολόγος, Ιησουίτης ιερέας, και πολυμαθής. Μερικά ακόμη αδέλφια της έγιναν επίσης διάσημα. Αυτά ήταν ο Λατινιστής Μπάρο Μπόσκοβιτς και ο ποιητής Πέταρ Μπόσκοβιτς, ο οποίος συνέβαλε στον κροατικό πολιτισμό. Μερικές γυναίκες συγγραφείς που έζησαν στην εποχή της είναι οι Μαρίγια Μπετέρα-Ντιμίτροβιτς, Λουκρέτσιγια Μπογκασίνοβιτς, Γιούλιγιε Μπούνιτς, Νάντα Μπούνιτς και Καταρίνα Ζρίνσκα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Petaković, Stanko. «Anica Bošković». Knjizenstvo, theory and history of women's writing in Serbian until 1915. Ανακτήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 2015.
2. ↑  Biography: Roger Joseph Boscovich, S.J. Fairchild University website.Σφάλμα στο πρότυπο webarchive: Ελέγξτε την τιμή `|url=`. Empty.

Βιβλιογραφία
------------

* Ante Kadić: Otkriće Amerike u hrvatskoj književnosti, Hrvatska revija br. 42/1992.
* Ante Kadić: Ruđer J. Bošković : njegov književni i duhovni lik : prigodom 200-godišnjice njegove smrti, Hrvatska revija br. 37/1987.
* Nevenka Nekić: Skica za portret Ruđera Boškovića, Hrvatska revija br. 49/1999.
* Mirko Kratofil: Historiografija o Dubrovniku u 1999. godini. Hrvatska revija br. 50/2000.
* Zbornik stihova i proze 18. stoljeća. "PSHK", knj. 19, prir. R. Bogišić, Zagreb 1973. (Mateša Antun Kuhačević; Vid Došen; Antun Ivanošić; Đuro Hidža; Marko Bruerović; Anica Bošković)
* Sebastijan Slade, Fasti litterario-Ragusini, Dubrovačka književna kronika, Hrvatski institut za povijest, (Biblioteka Hrvatska povjesnica. Posebna izdanja), Zagreb, 2001

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 45167487
* LCCN: no99082564
* ISNI: 0000 0000 5538 5877
* GND: 121823849
* NKC: jo2004206490

 |

 |
To **Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Αιγάλεω «Εύα Χριστοδούλου»** (αρχικά «Εθνικό Αθλητικό Κέντρο Αιγάλεω», ΕΑΚ) είναι το μοναδικό στάδιο που έχει ποτέ κατασκευασθεί στην πόλη του Αιγάλεω και το πρώτο που θεμελιώθηκε σε ολόκληρη τη Δυτική Αθήνα.

Ιστορικό
--------

Η αναγγελία της κατασκευής του έγινε στις 25 Ιουλίου του 1978 από τον τότε ΓΓ Αθλητισμού κ. Παπακωνσταντίνου προς τον τότε πρόεδρο της ΕΠΣΑ κ. Κώστα Τριβέλλα, αλλά η ολοκλήρωσή του κατέστη δυνατή δυο χρόνια αργότερα (1980). Ο χώρος στον οποίο εκτείνεται το έργο αποτελεί τμήμα του παλαιού Πυριτιδοποιείου (σήμερα άλσος Αιγάλεω) και δεσμεύθηκε κατόπιν απαλλοτροίωσης. Η αρχική σχεδίαση μιλούσε για την τοποθέτηση ταρτάν γύρω από τον αγωνιστικό χώρο, αλλά και χλοοτάπητα, το δεύτερο όμως υλοποιήθηκε πολύ αργότερα και συγκεκριμένα στα μέσα της δεκαετίας του 2000.

Το 2003 ξεκίνησαν εργασίες πλήρους αναμόρφωσης του χώρου, οι οποίες όμως διακόπηκαν, λόγω αδυναμίας του εργολάβου και ελλιπούς χρηματοδότησης. Ωστόσο, τον επόμενο χρόνο (2004) τα προβλήματα ξεπεράστηκαν με αποτέλεσμα να περατωθούν η προσθήκη νέου ταρτάν στο στίβο, η ενίσχυση του υπάρχοντος ηλεκτροφωτισμού, η τοποθέτηση χλοοτάπητα στο γήπεδο ποδοσφαίρου καθώς και η μετατροπή του υπάρχοντα μεταλλικού σκελετού σε ένα μικρό γυμναστήριο ενόργανης γυμναστικής. Ακόμη, ο δήμος προχώρησε σε ρυμοτομική διευθέτηση ορισμένων δευτερευόντων χώρων. Τέλος, δημιουργήθηκε και ένα γήπεδο 5x5 που προορίζεται για χρήση από παιδιά μικρής ηλικίας.

Σημειώνεται ότι το γήπεδο ποδοσφαίρου διαθέτει τσιμεντένια κερκίδα πέντε επιπέδων σε όλο το μήκος του αγωνιστικού χώρου. Στο νέο Αθλητικό Κέντρο, του οποίου τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν στις 24 Μαΐου 2006 δόθηκε, τιμητικά, το ονοματεπώνυμο της Αιγαλεώτισας Ολυμπιονίκη Εύας Χριστοδούλου

Παραπομπές
----------

1. ↑  Φύλλο «Αθλητικής Ηχούς» της 26 Ιουλίου 1978
2. ↑  «ΔΑΚ Αιγάλεω - Ερασιτεχνικό Ποδόσφαιρο». 2 Οκτωβρίου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Οκτωβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2016. CS1 maint: Unfit url (link)

Συντεταγμένες: 37°59′54″N 23°40′44″E﻿ / ﻿37.9983°N 23.6788°E﻿ / 37.9983; 23.6788
Συντεταγμένες: 36°55′3.14″S 174°39′27.83″E﻿ / ﻿36.9175389°S 174.6577306°E﻿ / -36.9175389; 174.6577306

Η **Πόλη του Γουαϊτακέρε** (*Waitakere City*) βρίσκεται στα δυτικά του Ώκλαντ, της πολυπληθέστερης αστικής περιοχής στη Νέα Ζηλανδία. Από μόνο του το Γουαϊτακέρε είναι η 5η μεγαλύτερη σε πληθυσμό περιοχή στη χώρα, με ετήσια ανάπτυξη της τάξης του 2%. Οι περισσότεροι κάτοικοι διαμένουν κοντά στα αντολικά σύνορα της πόλης με το Λιμάνι Γουαϊτακέρε και την γειτονική Πόλη του Ώκλαντ. Οι δασοκαλυπτόμενες Οροσειρές Γουαϊτακέρε κυριαρχούν στον δυτικό ορίζοντα της πόλης, ανεβαίνοντας από τις απότομες παραλίες σέρφινγκ στην Θάλασσα της Τασμανίας μέχρι ένα ύψος πάνω από 400 μέτρα. 

Το όνομα προήλθε αρχικά από έναν Μαορί αρχηγό και αποδόθηκε σε ένα χωριό κοντά στα βόρεια σύνορα της σημερινής πόλης και αργότερα στην περιοχή που κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής πόλης.

Διοικητική δομή
---------------

Η Πόλη Γουαϊτακέρε σχηματίστηκε από την συγχώνευση της Πόλης Γουαϊτεμάτα με τις επαρχίες Χέντερσον, Νιού Λυνν και Γκλεν Έντεν στην εθνική αναδιοργάνωση των τοπικών κυβερνήσεων του 1989. Το εκλεγμένο Συμβούλιο αποτελείται από τον Δήμαρχο Μπομπ Χάρβεϋ και 14 συμβούλους που εκπροσωπούν τις τέσσερεις περιφέρειες. Κάθε περιφέρεια έχει επίσης ένα εκλεγμένο κοινοτικό συμβούλιο που ασχολείται με τοπικά θέματα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Waitakere City στο Wikimedia Commons
* Waitakere Online
* Δημοτικό Συμβούλιο του Γουαϊτακέρε
	+ Δημόσιες βιβλιοθήκες της Πόλης Γουαϊτακέρε

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 132574166
* LCCN: n84112353

 |

 |
Ο **Γουαϊφέρος** (Guaiferm, G*uaifar*, *Waifer*, *Waifar*, ή *Guaiferio* ) (π. 835 - 880) ήταν ο πρίγκιπας του Σαλέρνο από το 861. Γιος του Ντάουφερ του *Βωβού* και εγγονός του Ντάουφερ του *Προφήτη*, ήταν ο πρώτος από τους Ναουφερίδες που κάθισε στον θώκο του Σαλέρνο, στον οποίο η οικογένειά του κυριάρχησε ανεμπόδιστα μέχρι το 977.

Βιογραφία
---------

Η αδελφή του Γουαϊφέρος, η Aντελχίζα, είχε νυμφευτεί τον Σικάρδος του Μπενεβέντο και όταν ο Σίκαρντ δολοφονήθηκε και ο Ράντελχις σφετερίστηκε τον θρόνο, ο Γουαϊφέρος βοήθησε να απελευθερωθεί ο Σίκονουλφ, αδελφός του αποβιώσαντος πρίγκιπα, και τον υποστήριξε στον πόλεμο του με τον Ράτελχις για τον θρόνο, ανακηρύσσοντάς τον ακόμη και πρίγκιπα. Το 851 το μεγάλο πριγκιπάτο του Μπενεβέντο μοιράστηκε επίσημα μεταξύ του Μπενεβέντο και του Σαλέρνο από τον Λουδοβίκο Β΄ της Λομβαρδίας, αυτοκράτορα της Φραγκίας. Ο γιος και διάδοχος του Σίκονουλφ, ο Σίκο, περιέπεσε υπό τον έλεγχο του Πέτρου, ο οποίος, τον Δεκέμβριο του 853, έλαβε την αναγνώριση από τον Λουδοβίκο Β΄ ως πρίγκιπα. Τον διαδέχθηκε ο γιος εκείνου Αδεμάρος, αλλά η κυριαρχία του τελευταίου ήταν αντιδημοφιλής και μέχρι το 859, η Κάπουα, περιοχή υποτελής του Σαλέρνο που επιθυμούσε την ανεξαρτησία, εξαντλούσε την υπομονή του πρίγκιπα με τις επιθέσεις της. Το 861 τα πράγματα κορυφώθηκαν και ο Γουαϊφέρος ηγήθηκε μίας λαϊκής εξέγερσης, απομάκρυνε τον Αδεμάρος και τον φυλάκισε, τυφλώνοντάς τον αργότερα. Για να εδραιώσει τη δική του θέση, εξόρισε τον ανιψιό του, έναν άλλον Ντάουφερ. Όλα αυτά θεωρήθηκαν ως εξέγερση από τον Λουδοβίκο Β΄, αλλά ήταν αλλού απασχολημένος.

Στην αρχή της βασιλείας του, η ανήσυχη Κάπουα, που είχε περάσει από πολλές εσωτερικές αναταραχές, υπό τον διοικητή (gastald) ή κόμη Λάντουλφ Β΄ έκανε μία κίνηση για ανεξαρτησία, αλλά ο Γουαϊφέρος την κράτησε με ασφάλεια στην επικράτεια του Σαλέρνο. Ωστόσο, ο Γουαϊφέρος νυμφεύτηκε τη Λαντελάικα, κόρη του Λάντο Α΄ κόμη της Κάπουα, από την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Γουαϊμάρος Α΄, ο οποίος τον διαδέχθηκε. Το 865 ο Γουαϊφέρος ίδρυσε το μοναστήρι του Σαν Μάσιμο, όπου είναι θαμμένοι ο ίδιος και οι απόγονοί του, και το 868 το προίκισε πλούσια με επιχορηγήσεις σε γαίες και χρήματα. Παρά την ιδιότητά του ως Χριστιανού πρίγκιπα, δεν ήταν συνήθως σε πόλεμο με τους Μουσουλμάνους και μπορεί ακόμη και να ήταν ο *φοιδεράτος* (foedus) τους για ένα διάστημα (σύμφωνα με τον Έρχεμπερτ). Πολιόρκησαν την πόλη του το 871-872, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Αποσύρθηκε ή εξαναγκάστηκε από τον γιο του στο μοναστήρι του Μόντε Κασίνο το 880, αλλά απεβίωσε πολύ σύντομα μετά.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Αντελάικα, κόρη του Λάντο Α΄ κόμη της Κάπουα και είχε τέκνο:

* Γουαϊμάρος Α΄ π.855-901, πρίγκιπας του Σαλέρνο.

Πηγές
-----

* Caravale, Mario (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: LX Grosso – Guglielmo da Forlì*. Ρώμη, 2003.
Ο **Γουαράντ-Σιν** ήταν βασιλιάς της Σουμεριακής πόλης Λάρσα, σύμφωνα με το Νέο Χρονολόγιο την περίοδο (1770 π.Χ. - 1758 π.Χ.), γιου του Κουντούρ-Μαντούκ που αποτελούσε την πραγματική δύναμη εξουσίας πίσω από τον θρόνο. Η αδελφή του Ενανεντού έγινε υψηλή ιέρεια του ναού του Νανά στην Ουρ. Τα Χρονικά του αποδίδουν 12 έτη βασιλείας, από αυτά καταγράφεται μόνο το δεύτερο έτος στο οποίο κατέλαβε πόλεις και κατέστρεψε τα τείχη της. Τον Γουαράντ-Σιν διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός γιος του Ριμ-Σιν Α΄, ο τελευταίος βασιλιάς της Λάρσας πριν κατακτηθεί από τον Χαμουραμπί. Ο Γουαράντ-Σιν αν και θεωρείται σφετεριστής πιθανότατα Σημιτικής καταγωγής κράτησε ακέραια τα Σουμεριακά έθιμα όπως οι υπόλοιποι βασιλείς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  The Rulers of Larsa, M. Fitzgerald, Yale University Dissertation, 2002
2. ↑  Larsa Year Names, Marcel Segrist, Andrews University Press, 1990
3. ↑  Chronology of the Larsa Dynasty, E.M. Grice , C.E. Keiser, M. Jastrow, AMS Press, 1979

Πηγές
-----

* The Rulers of Larsa, M. Fitzgerald, Yale University Dissertation, 2002
* Larsa Year Names, Marcel Segrist, Andrews University Press, 1990