recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Χαρίλαος Τζαμακλής** (γεννήθηκε στην Κατερίνη στις 14 Φεβρουαρίου 1954) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Εκλέχθηκε πρώτη φορά βουλευτής Πιερίας με το ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015. Μεταξύ άλλων, έχει διατελέσει πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου της γενέτειράς του και είναι ιδρυτικό μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης Κατερίνης.

Βιογραφία
---------

### Σπουδές και οικογένεια

Γεννήθηκε στην Κατερίνη και σπούδασε νομικά στο ΑΠΘ από το 1973 ως το 1978. Είναι δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω, έγγαμος και έχει 3 αγόρια. Διετέλεσε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Κατερίνης από το 2004 ως το 2011.

### Πολιτική δράση

Από νεαρή ηλικία μετέχει στα κοινωνικά, πολιτιστικά και κοινωνικά δρώμενα στην Κατερίνη. Στα μέσα της δεκαετίας του ' 70 δραστηριοποιήθηκε στην αριστερή οργάνωση ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος και το 1979 στο ΚΚΕ Εσωτερικού. Ήταν ιδρυτικό μέλος της ΕΑΡ και αργότερα μέλος και γραμματέας της ΝΕ Πιερίας του ΣΥΡΙΖΑ. Έχει δώσει το παρών σε διαμαρτυρίες και εθελοντικές δράσεις όπως το συμβολικό άνοιγμα των διοδίων της Λεπτοκαρυάς τον Απρίλιο του 2015. Έχει ζητήσει την ίδρυση Διοικητικού Πρωτοδικείου στην Κατερίνη. Το καλοκαίρι του 2015 με επιστολή του προς του δημάρχους και στα δημοτικά συμβούλια της Πιερίας, υπέβαλε πρόταση-προτροπή για να αιτηθούν το χαρακτηρισμό ως Μαρτυρικών Πόλεων και ως Μαρτυρικών Χωριών πόλεων και χωριών του Νομού Πιερίας για τα δεινά που υπέστησαν την περίοδο της Κατοχής (1941-1944).
Στις εκλογές του 2015 εξελέγη με το ΣΥΡΙΖΑ βουλευτής Πιερίας λαμβάνοντας 6.060 ψήφους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βιογραφικό στον ιστότοπο της Βουλής των Ελλήνων, ανάκτηση 13-6-2015.
2. ↑  «Βιογραφικά στοιχεία». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουνίου 2015.
3. ↑  Συνέντευξη Αρχειοθετήθηκε 2014-12-15 στο Wayback Machine. στον ραδιοσταθμό ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, 22-9-2014, ανάκτηση 13-6-2015.
4. ↑  Κινητοποίηση πολιτών στα διόδια της Λεπτοκαρυάς Αρχειοθετήθηκε 2015-07-04 στο Wayback Machine. naftemporiki.gr, 5-4-2015.
5. ↑  Τον χαρακτηρισμό χωριών της Πιερίας ως "μαρτυρικά" προτείνει στους Δήμους ο Χάρης Τζαμακλής Αρχειοθετήθηκε 2018-09-27 στο Wayback Machine. Τα Ολύμπια Νέα, 10-6-2015.
6. ↑  «.
Το λογότυπο
Η **Visa Inc.** είναι αμερικανική πολυεθνική εταιρεία χρηματοοικονομικών υπηρεσιών που εδρεύει στο Foster City, στην Καλιφόρνια των Ηνωμένων Πολιτειών.  Ειδικεύεται στις συναλλαγές χρημάτων σε όλον τον κόσμο, μέσω πιστωτικών, χρεωστικών και προπληρωμένων καρτών Visa.  Η Visa δεν εκδίδει κάρτες, δεν επεκτείνει πίστωση ή καθορίζει τιμές και τέλη για τους καταναλωτές. Αντιθέτως, η Visa παρέχει στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, προϊόντα πληρωμών με την επωνυμία Visa. Το 2015, η Έκθεση Nilson, με δημοσίευση για τον κλάδο των πιστωτικών καρτών, διαπίστωσε ότι το παγκόσμιο δίκτυο της Visa (γνωστό ως VisaNet) επεξεργάστηκε 100 δισεκατομμύρια συναλλαγές κατά τη διάρκεια του 2014 με συνολικό όγκο 6.8 τρισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ.

Ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 1958 από την Τράπεζα της Αμερικής, η οποία δεν αποτελεί κεντρική τράπεζα αλλά εμπορική, ως BankAmericard, μετονομάστηκε σε Visa το 1976.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Visa Inc. at a Glance» (PDF). *Visa Inc*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 1 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2015.
2. ↑  Visa Αρχειοθετήθηκε 30 September 2009[Date mismatch] στο Wayback Machine..
Οι **Γιρονδίνοι** ήταν σημαντική πολιτική ομάδα, που δημιουργήθηκε πριν από τη Γαλλική Επανάσταση και έδρασε κατά τη διάρκειά της, όπου και έφτασε στο απόγειο της δύναμής της. Αρχικώς ονομάζονταν «Μπρισοντέν» από το όνομα ενός εκ των ιδρυτικών τους στελεχών, του Ζακ Πιερ Μπρισό. Άλλοι ηγέτες τους ήταν οι Κοντορσέ, Βερνιώ, Γκυαντέ, Ζανσονέ κ.ά. Ουσιαστικά αποτέλεσαν την αριστερή πτέρυγα της Νομοθετικής συνέλευσης και τη δεξιά της Συμβατικής. Αργότερα ονομάστηκαν Γιρονδίνοι γιατί πολλά από τα μέλη κατάγονταν από τον νομό Γιρόνδη (Gironde).

Κρατώντας μετριοπαθή στάση, πέτυχαν τον Μάρτιο του 1792 να προσκληθούν από τον Λουδοβίκο ΙΣΤ΄ να συμμετάσχουν στην κυβέρνηση Ντυμουριέ, παίρνοντας αρκετά υπουργεία και αρμοδιότητες. Γρήγορα όμως απογοητεύτηκαν, γιατί δεν κατάφεραν να ελέγξουν ολοκληρωτικά τη νέα κυβέρνηση, όπως επεδίωκαν, και ήρθαν σε ρήξη με τον βασιλιά όταν προέβαλε βέτο σε δύο σημαντικά διατάγματα που ήθελαν να περάσουν οι Γιρονδίνοι στην Εθνοσυνέλευση. 

Μετά τις πρώτες αποτυχίες τους κατά τη Γαλλική Επανάσταση, στράφηκαν εναντίον των Δαντών, Ροβεσπιέρου και Μαρά, πράγμα που προκάλεσε την απώλεια του λαϊκού τους ερείσματος. Στις 31 Μαΐου και 2 Ιουνίου 1793 οι Γιρονδίνοι απέτυχαν να αντισταθούν στην έφοδο των «Αβράκωτων», της λαϊκής μάζας, οι οποίοι ήταν υποκινημένοι από τον Ροβεσπιέρο και τους Ορεινούς (Ιακωβίνους), που αποτελούσαν το δεύτερο πιο ισχυρό κόμμα της επαναστατημένης Γαλλίας. 

Οι Ορεινοί, εξοργισμένοι από τη δολοφονία του Μαρά από τη Σαρλότ Κορντέ, πιθανότατα όργανο των Γιρονδίνων, έστρεψαν τους "Αβράκωτους" εναντίον των πρώτων. Οι "Αβράκωτοι" κατάφεραν να επικρατήσουν των Γιρονδίνων και να τους παραπέμψουν στο Επαναστατικό Δικαστήριο. Το αποτέλεσμα ήταν η σύλληψη και εκτέλεση των Γιρονδίνων κατά τις ημέρες της 31 Μαΐου και 2 Ιουνίου 1793 (21 από αυτούς στις 31 Οκτωβρίου 1793), η αυτοκτονία άλλων 5-6 και η φυγή των υπολοίπων στη Γιρόνδη. Τον Δεκέμβριο 1794, μερικοί από όσους επιβίωσαν, κατάφεραν να επανακτήσουν τις βουλευτικές τους έδρες στη Συμβατική Εθνοσυνέλευση.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η πολιτική ομάδα των Γιρονδίνων στην ιστοσελίδα Cosmovisions

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «herodote.net/Girondins et Montagnards».

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85055026
* GND: 4157369-9
* NKC: ph569432

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γιρονδίνοι** |
**Κάρφωμα** στο σκάκι ονομάζουμε την απειλή που συνήθως δίνει ένας πύργος ή ένας αξιωματικός κατά μήκος μιας σειράς ή διαγωνίου, με ένα άλλο πολυτιμότερο κομμάτι από πίσω. Ο πύργος θα δίνει κάρφωμα στην ίδια σειρά ή στήλη με την οποία βρίσκεται, και ο αξιωματικός στην ίδια διαγώνιο με αυτή στην οποία βρίσκεται. Κάρφωμα γίνεται κατά κύριο λόγο κατά του βασιλιά και με ένα άλλο κομμάτι ανάμεσα. Όταν στην ίδια ευθεία με τον λ.χ. αντίπαλο πύργο βρίσκεται ένα κομμάτι και ο βασιλιάς σε συγκεκριμένες θέσεις, τότε το κομμάτι είναι καρφωμένο. Εννοούμε δηλαδή ότι αυτό το κομμάτι απειλείται και ίσως να αιχμαλωτιστεί, αλλά δεν γίνεται να μετακινηθεί γιατί θα ανοίξει τον δρόμο, την ακτίνα δράσης, του πύργου προς τον βασιλιά και θα γίνει Σαχ. Θα ήταν αντικανονική μία τέτοια κίνηση. Τότε το κομμάτι είναι καρφωμένο. Κάρφωμα γίνεται και με τον αξιωματικό. Π.χ. στο Α1 είναι ο αντίπαλος αξιωματικός. Στο Β2 είναι ένας ίππος διαφορετικού χρώματος με τον αξιωματικό. Στο Γ3 είναι ο βασιλιάς ίδιου χρώματος με τον ίππο. Ο ίππος δεν μπορεί να μετακινηθεί γιατί καλύπτει τον βασιλιά. Μπορεί όμως ο βασιλιάς να μετακινηθεί στο Γ2 και να ξεκαρφώσει τον ίππο.

Αν πίσω από το καρφωμένο κομμάτι βρίσκεται ο βασιλιάς, το κομμάτι αυτό δεν μπορεί να μετακινηθεί. Αν πίσω από το καρφωμένο κομμάτι βρίσκεται η βασίλισσα ή ο πύργος, τότε μπορεί να μετακινηθεί, αλλά ο παίκτης θα χάσει τη βασίλισσα ή τον πύργο του.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σκάκι |
| --- |
|  |
| Υλικό | 
Σκακιέρα · Ρολόι · Πεσσοί (Βασιλιάς · Βασίλισσα · Πύργος · Αξιωματικός · Ίππος · Πιόνι · Ανορθόδοξοι πεσσοί) |  |
|  |
| Κανόνες | 
Ροκέ · Σαχ (Αποκάλυψη · Διπλό σάχ) · Ματ · Ισοπαλία (Πατ · Τριπλή επανάληψη · Διαρκές σαχ · Κανόνας των 50 κινήσεων) · Εν διελεύσει · Προαγωγή · Χρονομέτρηση |
|  |
| Ορολογία | 
Κίνηση αναμονής · Βαριάντα · Παραλλαγή · Μεταφορά · Περίπατος του βασιλιά · Χάντικαπ · Καλλιτεχνικό σκάκι · Πρόβλημα · Σπουδή |
|  |
| Σημειογραφία | 
Αλγεβρική γραφή · Περιγραφική γραφή · Προβληματιστών γραφή · Στίξη · Παράδειγμα παρτίδας σκακιού |
|  |
| Άνοιγμα | 
ECO · Ανορθόδοξο άνοιγμα · Πλευρικό άνοιγμα · Παρτίδα πιονιού του βασιλιά · Παρτίδα πιονιού της βασίλισσας · Ινδική άμυνα |
|  |
| Στρατηγική | 
Θυσία (Γκαμπί · Αντιγκαμπί) · Φινάλε (Ματ των ανοήτων · Ματ των αρχαρίων) · Δομή πιονιών · Φιανκέτο · Κάρφωμα · Πιρούνι · Μπαταρία |
|  |
| 
Ιστορία του σκακιού · Σύστημα αξιολόγησης ΕΛΟ |

 |
Ο **Μάνφρεντ Α΄**, ιταλ. *Manfredο ή Maginfredο Ι* (απεβ. π. 1000 ) ήταν ο δεύτερος μαρκήσιος από τον Οίκο των Αρδουινιδών στη Σούζα από το 977 μέχρι το τέλος του.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Aρδουίνου του Φαλακρού, από τον οποίο κληρονόμησε την κομητεία του Aουριάτε και την τεράστια μαρκιωνία της Σούζα.  Η μαρκιωνία επεκτεινόταν από την κοιλάδα της Σούζα στις Άλπεις νότια, πέρα από τον Πάδο μέχρι τη Θάλασσα της Λιγουρίας. Αν και κυβέρνησε για σχεδόν είκοσι πέντε χρόνια, υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία για τις δραστηριότητές του σε σωζόμενες πηγές. Κάτω από αυτόν, η Παβία έγινε εμπορική πόλη.  Έλεγχε επίσης τον δρόμο μεταξύ Γένοβας και Μασσαλίας.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Πρανγάρδα, κόρη του Aδαλβέρτου Άττο κόμη της Κανόσα, πιθανώς μετά το 962.  Απέκτησε πολλά παιδιά, μεταξύ των οποίων: 

* Ούλρικ Μάνφρεντ Β΄ π. 984-1033/34, μαρκήσιος του Τορίνο.
* Άλρικ απεβ. 1036, επίσκοπος του Άστι.
* Όττο.
* Άττο.
* Ούγκο.
* Γουίντο.

Ο Γκούντουλφ, πατέρας του Αγίου Άνσελμου, μπορεί να ήταν ένας από τους γιους ή τους εγγονούς του.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

### Αναφορές

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
2. ↑  Sergi (1971).
3. 1 2  Trillmich (1991).
4. 1 2  Previté-Orton (1912).
5. ↑  Rule (1883).

### Βιβλιογραφία

* Previté-Orton, C.W. (1912), *The Early History of the House of Savoy (1000-1233)*, Cambridge,  .
* Rule, Martin (1883), *The Life and Times of St. Anselm, Archbishop of Canterbury and Primate of the Britons,* Vol. I, London: Kegan Paul, Trench, & Co.
* Sergi, G. (1971), «Una grande circoscrizione del regno italico: la marca arduinica di Torino», *Studi Medievali,* No. XII, σελ. 637–712 . (in ιταλική)
* Trillmich, W. (1991), *Kaiser Konrad II und seine Zeit* . (in γερμανική)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Manfred I, Markgraf von Turin (στα Γερμανικά)
* *Chronicon Novaliciense*. ( *Chronicon Novaliciense* στη Βικιθήκη )
Ο **Φωκίων Ζαΐμης** (1899-1967) ήταν Έλληνας πολιτικός, γόνος της ιστορικής οικογένειας των Ζαΐμηδων.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1899 και ήταν γιος του Ασημάκη Ζαΐμη και της Λουκίας Νέγρη. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από σπουδαία οικογένεια των Καλαβρύτων και ήταν εγγονός του Θρασύβουλου Ζαΐμη ενώ από την πλευρά της μητέρας του από τις οικογένειες Νέγρη και Υψηλάντη. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1926 εξελέγη βουλευτής. Προσχώρησε στο κόμμα των Φιλελευθέρων και συνέχισε να εκλέγεται βουλευτής Αχαΐας. Από το 1961 εκλεγόταν με την Ένωση Κέντρου.

Είχε χρηματίσει υπουργός Οικονομικών (1950), Εφοδιασμού (1947 - 1948, 1949), Εσωτερικών (1949 - 1950, 1965 - 1966), Ναυτικών (1950 - 1951), Συντονισμού και Οικονομικών (1950), Συντονισμού (1951) και Κοινωνικής Πρόνοιας, Οικισμού και Ανοικοδομήσεως (1950 - 1951).

Πέθανε το 1967. Ήταν παντρεμένος με τη Σαλώμη Ούνγκερσμα και απέκτησε 2 παιδιά.

Γιος του ήταν ο Ανδρέας Ζαΐμης, πρώην βουλευτής και υπουργός.

Πηγές
-----

1. 1 2  Ελληνικόν Who's Who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών Who's Who, Αθήνα 1965, σελ. 156
2. 1 2  Εγκυκλοπαίδεια Παπυρος Λαρους Μπριταννικα, εκδοτικός οίκος Πάπυρος, τόμος 25, σελ. 299
3. ↑  Rulers
Ο **Γεώργιος-Δημήτριος Καρράς** διετέλεσε βουλευτής (2015-2019) στην εκλογική περιφέρεια Β' Αθηνών, μέλος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ένωσης Κεντρώων αρχικά, ανεξάρτητος βουλευτής στη συνέχεια, καθώς και μέλος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Δημοκρατικής Συμπαράταξης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στον Πόρο Τροιζηνίας. Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά.

Σπούδασε στη  Νομική Σχολή Αθηνών. Ασκεί ελεύθερη μαχόμενη δικηγορία από το 1975 και ασχολείται στο Συμβούλιο της Επικρατείας στα Διοικητικά Δικαστήρια, τα Ποινικά Δικαστήρια και τον Άρειο Πάγο με θέματα διοικητικού και ποινικού δικαίου.

Πολιτική
--------

Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής τον Σεπτέμβριο του 2015 με την Ένωση Κεντρώων και διετέλεσε Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του κόμματος.

Τον Νοέμβριο 2016 αποφάσισε να ανεξαρτητοποιηθεί έπειτα από εσωκομματικές διαφωνίες με το μέχρι πρότινος κόμμα του και τον Μάιο του ίδιου έτους ίδρυσε το πολιτικό κόμμα **«Φωνή Δημοκρατίας»**.

Δημοκρατική Συμπαράταξη
-----------------------

Τον Νοέμβριο 2017 τάχθηκε υπέρ της Φώφης Γεννηματά για επικεφαλής του νέου φορέα της Κεντροαριστεράς. Σε δήλωσή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ είπε: «Οι διεργασίες για την δημιουργία του νέου πολιτικού φορέα που θα εκφράζει και το προοδευτικό κέντρο αγγίζουν όλους μας. Η ανάγκη ανάκαμψης της χώρας με ταυτόχρονη στήριξη του κοινωνικού κράτους, είναι απαραίτητη σήμερα, μετά από οκτώ χρόνια κρίσης και μνημονίων. Πιστεύω ότι ο νέος φορέας θα αποδειχθεί ιδιαίτερα χρήσιμος για τις ανάγκες του ελληνικού λαού. Συμμετέχω στην διαδικασία εκλογής για την ανάδειξη Προέδρου του νέου φορέα και καλώ τους φίλους μου να συμμετάσχουν στην διαδικασία και να υποστηρίξουμε την Φώφη Γεννηματά για την αποφασιστικότητα και την πίστη της στην δημιουργία του νέου φορέα».
Τον Ιανουάριο 2018 προσχώρησε στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ως συνεργαζόμενος Βουλευτής.

Κίνημα Αλλαγής
--------------

Τον Μάρτιο 2018 συμμετείχε στο Ιδρυτικό Συνέδριο του Κινήματος Αλλαγής, στηρίζοντας την προσπάθεια συσπείρωσης του κεντρώου χώρου. Στις εκλογές της 7 Ιουλίου 2019 υπήρξε υποψήφιος στην Περιφέρεια Β2′ Δυτικού Τομέα Αθηνών, αποτυγχάνοντας να εκλεγεί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Βιογραφικά Στοιχεία». *www.hellenicparliament.gr*. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2018.
2. ↑
3. ↑  iefimerida.gr (2017-11-07). «Τη Φώφη Γεννηματά στηρίζει ο ανεξάρτητος βουλευτής Γιώργος Καρράς». *iefimerida.gr*.. Ανακτήθηκε στις 2018-03-20.
4. ↑  «Στη Δημοκρατική Συμπαράταξη ο βουλευτής Γιώργος Καρράς | Kathimerini».. Ανακτήθηκε στις 2018-03-20.
O **φίκος λυράτα** (*Ficus lyrata*) είναι είδος πολυετούς δέντρου του γένους Συκής (*Ficus*) της οικογένειας των Μορεοειδών (Moraceae).

Ετυμολογία
----------

Το δεύτερο όνομα *lyrata* προέρχεται από την ελληνική λέξη λύρα. Το σχήμα των φύλλων του είναι μεταβλητό, με πλατιά κορυφή και στενή μέση, και μοιάζει με λύρα ή βιολί.

Μορφολογία φύλλου φίκου λυράτα.

Χαρακτηριστικά
--------------

O φίκος λυράτα είναι εγγενές δέντρο της Δυτικής Αφρικής, από το Καμερούν έως τη Σιέρα Λεόνε, όπου αναπτύσσεται στα πεδινά των τροπικών δασών. Στο φυσικό του περιβάλλον, μπορεί να φτάσει τα 12–15 μέτρα ύψος, με εναέριες ρίζες.

Τα φύλλα έχουν σκούρο πράσινο χρώμα, δερματώδη και κάπως τραχεία υφή, εμφανείς φλέβες και κυματιστό περιθώριο. Το μήκος τους φτάνει έως τα 45 εκ. και το πλάτος 30 εκ. αν και συνήθως είναι μικρότερα. Ο καρπός είναι αχαίνιο,  χρώματος πράσινου και μοιάζει με σύκο, με διάμετρο 2,5–3 εκ.

Χρήσεις, Καλλιέργεια
--------------------

O φίκος λυράτα είναι δημοφιλές διακοσμητικό δέντρο σε υποτροπικούς και τροπικούς κήπους. Στις εύκρατες περιοχές καλλιεργείται ως φυτό εσωτερικού χώρου, όπου συνήθως παραμένει μικρότερο, δεν ανθίζει ούτε καρποφορεί. Απαιτεί έμμεσο φυσικό φως και ανάλογα με τη φωτεινότητα του χώρου προσαρμόζει την ανάπτυξή του. Είναι ανθεκτικό μέχρι τους 10°C, επομένως τα φυτά μπορούν να τοποθετηθούν και σε εξωτερικούς χώρους κατά τη διάρκεια των θερμών περιόδων. Θα πρέπει να προφυλάσσεται από τον κρύο αέρα γιατί μπορεί να χάσει τα φύλλα του.

**Προφυλάξεις**

Όλα σχεδόν τα είδη φίκου θεωρούνται τοξικά για τους σκύλους και τις γάτες, προκαλώντας στοματικούς και γαστροοισοφαγικούς ερεθισμούς, επομένως ο φίκος λυράτα δεν συνιστάται για σπίτια με κατοικίδια που έχουν τη συνήθεια να μασάνε φυτά.

Οφέλη
-----

Ορισμένες πηγές αναφέρουν πως τα φύλλα χρησιμεύουν ως καθαριστές του αέρα. Βοηθά επίσης στην εξάλειψη της σκόνης και ελέγχει την υγρασία του χώρου, ενώ αποτρέπει προβλήματα υγείας όπως πονόλαιμο, βήχα και κρύωμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ITIS Standard Report Page. «Ficus lyrata». *www.itis.gov* (στα Αγγλικά).
2. 1 2  Καλλιέργεια (23 Νοεμβρίου 2018). «Φίκος Λυράτα (Ficus lyrata) - Περιγραφή και Χρήση». *www.kalliergeia.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Αυγούστου 2019.
3. ↑  Γροντάς, Άγγελος. «Σπίτι και Κήπος. Φίκος Lyrata». *www.valentine.gr*.
4. 1 2  Φυτώρια Πάγκαλος (9 Νοεμβρίου 2018). «Φίκος λυράτα». *greengardens.gr*.
5. ↑  Κλεισούρα, Νίκη (24 Ιανουαρίου 2019). «Φίκος Lyrata: Όσα πρέπει να ξέρεις για την φροντίδα του πιο διάσημου φυτού στο Instagram». *www.tlife.gr*.
6. ↑  Gadgets Review (17 Αυγούστου 2018). «Ficus Lyrata: Premium indoor tree for home decor». *gadgets-review.com* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Μαΐου 2020.

Πηγές. Εξωτερικοί σύνδεσμοι
---------------------------

* The Plant List. "*Ficus* *lyrata* Warb.". *www.theplantlist.org* (στα Αγγλικά).
Το **ανάγλυφο της διπλής Αθηνάς** είναι αναθηματικό ανάγλυφο από την Αττική. Βρέθηκε σε αγρό λίγο έξω από την Αθήνα και πέρασε δια αγοραπωλησίας στην κατοχή της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας.

Περιγραφή
---------

Το ανάγλυφο έχει σχήμα διπλού ναΐσκου. Εικονίζει δύο ομοιόμορφες παραστάσεις της θεάς Αθηνάς αρχαιότερου τύπου. Οι δύο θεές στέκουν όρθιες η μία δίπλα στην άλλη με πρόσωπο και σώμα στραμμένο προς τον θεατή. Η θεά είναι ντυμένη με μακρύ χιτώνα ως τα πόδια. Στον δεξιό ώμο το επίβλημα κρέμεται με πτυχώσεις που φτάνει ως την γάμπα και καταλήγει σε διπλή αιχμή. Με το δεξί χέρι κρατάει σε σημείο λίγο ψηλότερο της κόμης την αιχμή δόρατος που στέκει όρθιο στο έδαφος. Το αριστερό χέρι κρατάει στρογγυλή ασπίδα που προστατεύει το σώμα. Η αριστερή θεά φέρει στην ασπίδα βλοσυρό γοργόνειο με ανοιχτό το στόμα και την γλώσσα προτεταμένη έξω από το στόμα ως το πηγούνι, ενώ το γοργόνιο στην ασπίδα της θεάς στα δεξιά είναι μικρότερο και ημερότερο, και έχει το στόμα κλειστό. Το κεφάλι καλύπτεται από κόρυθο. Η κόμη είναι εντελώς λία και στην εποχή της ήταν χρωματισμένη. Τα αυτιά είναι φυσικά και στην σωστή θέση, σε αντίθεση με τον αρχαϊκό τύπο. Το μέτωπο είναι ψηλό και όρθιο, τα χείλη μάλλον παχιά, οι παρειές απαλές και καλοτονισμένες. Το πρόσωπο της αριστερής θεάς έχει σχήμα ωοειδές, ενώ της δεξιάς θεάς είναι μάλλον στρογγυλό. Η έκφραση του προσώπου είναι ήρεμη, σοβαρή και χωρίς το τυπικό μειδίαμα.
Στο επάνω άκρο του ανάγλυφου υπάρχουν δύο στρογγυλές οπές, στις οποίες στηρίζονταν αέτωμα.

Ερμηνεία
--------

Αν συγκρίνουμε την Αθηνά με άλλες παραστάσεις στην Αίγινα και αλλού, βλέπουμε σημαντικές διαφορές ως προς την στάση, το οπλισμό και την έκφραση του προσώπου. Το σχήμα του μνημείου ανήκει στους λεγόμενους *ναΐσκους* παρόμοιους της Κυβέλης. Συναντάμε την διπλή παράσταση θεάς και σε άλλα μνημεία. Το θέμα της διπλής πανομοιότυπης μορφής με μικρές παραλλαγές διαφέρει από τις συμμετρικές παραστάσεις Ρωμαϊκών και άλλων καλλιτεχνημάτων. Η αιτία βρίσκεται στην διπλή λατρεία της Θεάς, όπως συναντάμε σε πολλά ιερά. Έχουμε την «Αθηνά Πολιάδα» και την « Αθηνά Παρθένο» στην Ακρόπολη των Αθηνών, την «Αθηνά Πολιάδα» και την «Αθηνά Σθενιάδα» στην Τροιζήνα, την «Αθηνά Αλέα» και την «Αθηνά Ιππία» στην Τεγέα, και πολλά άλλα παραδείγματα. Η διπλή λατρεία Θεών βασίζεται σε διπλή φύση (Dualismus) που τους απέδιδαν οι πιστοί αρχικά, και αργότερα συγχωνεύτηκαν στην Ελληνική μυθολογία. 

Η παράσταση του ανάγλυφου υποδηλώνει τις δύο σημαντικότερες ιδιότητες της Αθηνάς, τον πολεμικό αλλά και ειρηνικό χαρακτήρα της, την προστάτιδα των ηρώων της μάχης αλλά και των διανοουμένων ταυτόχρονα και αδιακρίτως.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Το ανάγλυφο καταχωρείται στους πρώτους χρόνους του μέσου 5ου π.Χ. αιώνα, είναι δηλαδή λίγο μεταγενέστερο των παραστάσεων της Αθηνάς στην Αίγινα.

Πηγές
-----

* Αρχαιολογική Εταιρεία (1891–1892). *Εφημερίς αρχαιολογική (έτη 1890, 1891)*. Αθήνα: Εκ του τυπογραφείου των Αδελφών Περρή. Ανακτήθηκε στις 9 Μαΐου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρουσίαση του ανάγλυφου από το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού[*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο αρχαιολογία | Πύλη αρχαιολογία |
O **Ραϋμόνδος-Ρογήρος**, γαλλ. Raymond Roger (απεβ. 27 Μαρτίου 1223) από τον Οίκο της Φουά ήταν κόμης της Φουά (1183-1223).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Ρογήρου-Βερνάρδου Α΄ κόμη της Φουά και της Καικιλίας των Τρανκαβέλ.

Όταν ο πατέρας του και ο Αρνώ υποκόμης τού Καστελμπόν επιθύμησαν να ενώσουν τις κτήσεις τους, ο Ερμενγκόλ Η΄ κόμης τού Ουρζέλ και ο Μπερτράν ντε Βιγιεμύρ επίσκοπος τού Ουρζέλ είδαν αυτό ως απειλή και ξεκίνησαν πόλεμο. Ο κόμης της Φουά και ο Αρνώ υπερκεράστηκαν και αιχμαλωτίστηκαν από τον Φεβρουάριο ως τον Σεπτέμβριο τού 1203. Τότε παρενέβη ο Πέτρος Β΄ της Αραγωνίας και ζήτησε χάρη γι' αυτούς, καθώς τους ήθελε στη διαμάχη του με τον Λανγκεντόκ και την κατάκτησή του. Ακόμη ο Πέτρος Β΄ έδωσε ως φέουδο τα κάστρα Τρεντόν και Κεριγκού το 1209 στον Ραϋμόνδο-Ρογήρο, αφού τού είχε δώσει το 1203 διάφορες κυριότητες στην Καταλωνία.

Ο Ραϋμόνδος-Ρογήρος ήταν στενός συγγενής τού Ραϋμόνδου ΣΤ΄ κόμη της Τουλούζης και ένας αφοσιωμένος σύμμαχος. Ήταν διάσημος για την στρατηγικότητά του, την ιπποσύνη του, την πίστη του και την αφοσίωσή του στην *haute couture (ακριβή μόδα)*. Εκτός από προστάτης των τροβαδούρων, ήταν στιχουργός ο ίδιος. Αν και ο ίδιος δεν ήταν οπαδός των *Καθαρών*, αρκετοί συγγενείς του ήταν. Μάλιστα η σύζυγός του Φιλίππα έγινε μία *parfaite (διδάσκαλος)*, αφού έλαβε το *consolamentum (βάπτισμα)* στο Φανζώ το 1204. Ο Ραϋμόνδος Ρογήρος ήταν μεγάλος ρήτορας και παρακολούθησε τη Δ΄ Σύνοδο τού Λατερανού το 1215 για να υποστηρίξει τον Ραϋμόνδο ΣΤ΄ εμπρός στον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ και τη Σύνοδο. Κατηγορήθηκε και ο ίδιος, ότι είχε σκοτώσει ιερείς και δεν το αρνήθηκε· αντίθετα, είπε στον πάπα, ότι λυπάται που δεν είχε σκοτώσει και άλλους.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Φιλίππα δε Μονκάδα και είχε τέκνα:

* Ρογήρος-Βερνάρδος Β΄ π. 1195-1241, κόμης της Φουά.
* Καικιλία, παντρεύτηκε τον Βερνάρδο Ε΄ κόμη τού Καμμάνζ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

Πηγές
-----

* Barber, Malcolm (2014). The Cathars: Dualist Heretics in Languedoc in the High Middle Ages. Routledge.
* William of Puylaurens (2005). Sibley, M.D.; Sibley, W.A. (eds.). The Chronicle of William of Puylaurens: The Albigensian Crusade and its Aftermath. The Boydell Press.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 4380147605359457760003
* SUDOC: 195230523

 |

 |
Ο **Μέγης της Σιδώνας** (1ος αιώνας π.Χ.) ήταν διακεκριμένος χειρούργος, γεννημένος στη Σιδώνα της Φοινίκης, ο οποίος ασκούσε στη Ρώμη με μεγάλη φήμη και επιτυχία, λίγο πριν την εποχή του Κέλσου και κατά πάσα πιθανότητα τον 1ο αιώνα π.Χ.

Έγραψε μερικά έργα, τα οποία έχουν παινευτεί εξαιρετικώς και πολλές φορές αναφέρονται από τον Κέλσο, αλλά από τα οποία δεν έχει μείνει τίποτα. Είναι, ίσως, το ίδιο πρόσωπο που αναφέρεται από τον Πλίνιο, τον Γαληνό και τον Σκριβώνιο.

Ένα ελληνικό κομμάτι του Μέγη διατηρείται από τον Ορειβάσιο.

Σημειώσεις
----------

1. ↑   Galen, *De Meth. Med.* vi. 6, νοΙ. xp 454
2. ↑   Celsus, *De Medic.* vii. praef.
3. ↑   Pliny, *HN* xxxii. 24
4. ↑   Galen, *De Compos. Medicam. sec. Locos* , iii. 3, ν. 3, τομ. xii. σελ. 684, 845
5. ↑   Scribonius Largus, *De Compos. Medicam.* ντο. 70. §202, σελ. 227
6. ↑   Oribasius, *Coll. Μηδική.* xliv. 14

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 52081349
* GND: 10239878X

 |

 |
***Επτά επί Θήβας*** είναι ο τίτλος τραγωδίας του Αισχύλου. 

Αποτελεί το τελευταίο μέρος της τριλογίας του Αισχύλου για τον Θηβαϊκό κύκλο και το μοναδικό έργο της τριλογίας που σώζεται έως σήμερα (περιλαμβάνονται επιπλέον τα έργα της τριλογίας *Λάιος* και *Οιδίπους* και το σατυρικό δράμα *Σφιγξ*). Παρουσιάστηκε στην Αθήνα το 467 π.Χ. και με το έργο αυτό, ο Αισχύλος κέρδισε τον ποιητικό αγώνα που πραγματοποιήθηκε κατά το πρώτο έτος της 78ης Ολυμπιάδας.

Πλοκή
-----

Η ιστορία της τραγωδίας είναι βασισμένη στο μύθο των γιων του Οιδίποδα και της Ιοκάστης, Ετεοκλή και Πολυνείκη. 

Σύμφωνα με αυτόν, τα δύο αδέλφια συμφώνησαν αρχικά να κυβερνούν εναλλάξ τη Θήβα, ωστόσο, μετά από την άρνηση του Ετεοκλή να παραδώσει το θρόνο στον Πολυνείκη, ο τελευταίος οργάνωσε με έξι ακόμα βασιλείς (τον Άδραστο, τον Αμφιάραο, τον Καπανέα, τον Ιππομέδοντα, τον Τυδέα και τον Παρθενοπαίο) εκστρατεία εναντίον του Ετεοκλή και της πόλης της Θήβας. Η πολεμική αυτή σύγκρουση αναφέρεται με τον όρο *Επτά επί Θήβαις* και κατέληξε με νίκη των Θηβαίων, αλλά και τον θάνατο των δύο διεκδικητών του θρόνου. 

Το ίδιο θέμα πραγματεύεται και η τραγωδία του Ευριπίδη *Φοίνισσαι*, ενώ υπήρχε και το έπος *Θηβαΐς,* 7.000 στίχων, το οποίο έχει χαθεί.

Δείτε επίσης
------------

* Επίγονοι

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «ΑΙΣΧΥΛΟΣ: 61. – Ἑπτὰ ἐπὶ Θήβας 375-456, 568-676». *www.greek-language.gr*. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2023.
2. 1 2  Τσίλλερ, Αντώνης. «Στοιχεία προσωκρατικής φιλοσοφίας στους "Επτά επί Θήβας" του Αισχύλου». *Τμήμα Θεατρικών Σπουδών (ΜΔΕ), 2011*. .
3. ↑  Α. Λέσκυ, *Ιστορία της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας*, σελ. 134, εκδ. Κυρακίδη, 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Επτά επί Θήβας** |


|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Επτά επί Θήβας** |

* Ελεύθερο βιβλίο *Επτά επί Θήβας* στο Project Gutenberg (σε μετάφραση του Ιωάννη Γρυπάρη)
* Τσίλλερ, Αντώνης. «Στοιχεία προσωκρατικής φιλοσοφίας στους "Επτά επί Θήβας" του Αισχύλου». *Τμήμα Θεατρικών Σπουδών (ΜΔΕ), 2011*. .

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σωζόμενες τραγωδίες του Αισχύλου |
| --- |
|  |
| Ορέστεια | 
* Αγαμέμνων
* Ευμενίδες
* Χοηφόροι
 |  |
|  |
| Άλλα | 
* Πέρσες
* Προμηθεύς Δεσμώτης
* Επτά επί Θήβας
* Ικέτιδες
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 189401003
* LCCN: n82087506
* GND: 4255966-2
* SUDOC: 028499026
* BNF: cb122739609 (data)
* NLA: 35428637
* BNE: XX1946484

 |

 |
Η **Αποστολία Ζώη** (Ελασσόνα 6 Ιανουαρίου 1980) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια. Έχει κυκλοφορήσει τέσσερα άλμπουμ.

Βιογραφία
---------

Η Αποστολία Ζώη γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου του 1980. Σε ηλικία 4 ετών άρχισε να ασχολείται με την ενόργανη γυμναστική και στα 6 με τις καταδύσεις, σε επίπεδο Πρωταθλητισμού. Όταν ήταν 8 ετών ήρθε στη ζωή της το θέατρο και για 2 ολόκληρα χρόνια συμμετείχε σε επαγγελματικό επίπεδο στο Θεσσαλικό Θέατρο, στο ρόλο του Κοντορεβιθούλη.
Στα 14 μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη, με την Εθνική Ελλάδος, για να ακολουθήσει τις καταδύσεις. Ως αθλήτρια έχει στο ενεργητικό της αρκετές Ευρωπαϊκές και Βαλκανικές διακρίσεις καθώς και διακρίσεις σε Πανελλήνια Πρωταθλήματα.

Το 1997 ξεκίνησε να σπουδάζει στη Γυμναστική Ακαδημία στη Θεσσαλονίκη και ταυτόχρονα άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα υποκριτικής. Λίγο αργότερα ξεκίνησε μαθήματα φωνητικής στη συμπρωτεύουσα και άρχισε να εμφανίζεται σε νυχτερινά μαγαζιά. Από τις πρώτες της συνεργασίες ήταν αυτή με την Πέγκυ Ζήνα και στη συνέχεια, αφού πήρε το πτυχίο της, μετακόμισε μόνιμα στην Αθήνα.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Alpha Records |
| --- |
|  |
| Καλλιτέχνες που ανήκαν ή ανήκουν στο δυναμικό της | 
* Στέλιος Καζαντζίδης
* Σταμάτης Γονίδης
* Κατερίνα Στανίση
* Άντζελα Δημητρίου
* Φίλιππος Νικολάου
* Δημήτρης Κοντολάζος
* Χρήστος Μενιδιάτης
* Λάμπης Λιβιεράτος
* Πόπη Μαλλιωτάκη
* Λευτέρης Πανταζής
* Γιώργος Αλκαίος
* Άγγελος Διονυσίου
* Λένα Παπαδοπούλου
* Χρύσπα
* Τόλης Βοσκόπουλος
* Ζαφείρης Μελάς
* Μαντώ
* Νίκος Καρβέλας
* Άντζυ Σαμίου
* Αλέκος Ζαζόπουλος
* Δημήτρης Κόκοτας
* Πίτσα Παπαδοπούλου
* Βασίλης Τερλέγκας
 |

 |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **Europeana**: agent/base/105346
* ISNI: 0000 0005 0319 9518
* MusicBrainz: b1da47bd-3353-4e92-a5dc-0edcb6d3941e

 |

 |
Ο **Αντήνωρ ο Αθηναίος** (γιος του Ευμάρου, 540 - 500 π.Χ.) ήταν Έλληνας γλύπτης με καταγωγή από την Αθήνα, και θεωρείται ο δημιουργός της σύνθεσης των Τυραννοκτόνων όπου αναπαρίστανται οι Αρμόδιος και Αριστογείτονας οι οποίοι ανέτρεψαν την τυραννία του Ιππία στην Αθήνα. Το έργο αυτό κοσμούσε την αγορά των Αθηνών μέχρι που αφαιρέθηκε από τις δυνάμεις του Ξέρξη Α´ με την περσική λεηλασία της Αθήνας και στάλθηκε στην Περσία, και επέστρεψε πίσω στην πόλη μετά την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Του αποδίδονται επίσης και το άγαλμα κόρης με την κοινή ονομασία κόρη του Αντήνορος το οποίο διασώζεται στο μουσείο της Ακρόπολης και φέρει την υπογραφή του, καθώς επίσης και τα αετώματα στον ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς και την παράσταση της Γιγαντομαχίας στο μουσείο της Ακρόπολης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αντήνωρ (τέλη 6ου - αρχές 5ου αι. π.Χ.) - Εκδοτική Αθηνών Α.Ε.». *www.greekencyclopedia.com*. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2016.
2. ↑  «Αντήνωρ - Ygeiaonline.gr». *www.ygeiaonline.gr*. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2016.
3. ↑  «Αντήνωρ». *odysseus.culture.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Δεκεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2016.

Σχετική βιβλιογραφία
--------------------

* «Antenor», *New Encyclopædia Britannica,* 15th ed. Vol. I, Chicago: Encyclopædia Britannica Inc. 1992
* Gardner, E.A. *Handbook of Greek Sculpture*, **Vol. I**

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 96100534
* **Europeana**: agent/base/147215
* GND: 11901324X
* ULAN: 500061836

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Γλυπτική
 |

 |
Ο **Ρογήρος-Βερνάρδος Α΄** ο παχύς, γαλλ. Roger Bernard I le gross (π. 1130 - Νοέμβριος 1188) από τον Οίκο της Φουά ήταν ο 4ος κόμης της Φουά (1148-86).

Ο θυρεός τού κόμη της Φουά.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Ρογήρου Γ΄ κόμη της Φουά, γιού του Ρογήρου Β΄ κόμη της Φουά (γιου του Πέτρου κυρίου του Κουζεράν, γιου του Βερνάρδου-Ρογήρου κόμη του Μπιγκόρ).

Το 1149 και πάλι το 1163 στο Παμιέρ έπρεπε να αποδώσει στο ναό του Σαιντ-Αντονίν ντε Γρεντελά τις κατασχεθείσες γαίες. Τελικά συμφώνησε με τον ναό να είναι και οι δύο εξίσου ιδιοκτήτες (paréage). Η Αυλή του ήταν υπεύθυνη για την άμυνα και την απονομή δικαίου. Την ίδια συνιδιοκτησία έκανε ο Ρογήρος-Βερνάρδος Α΄ και με το αββαείο τού Σαιν-Βολουσιέν το 1168, όπου τα ενοίκια μοιράστηκαν μεταξύ της εκκλησιαστικής εξουσίας και αυτής τού κόμη.

Νυμφεύτηκε την κόρη τού Ρογήρου Α΄ των Τρανκαβέλ και έγινε υποτελής τού κόμη της Βαρκελώνης. Απέφυγε να συμμετάσχει στον πόλεμο τού επικυρίαρχού του το 1159 και επικεντρώθηκε στην επέκταση της δικής του ζώνης επιρροής, όπως π.χ. με τη συμφωνία με τους κυρίους τού Ντυν το 1162. Το 1185 τελικά αναγκάστηκε να πολεμήσει μαζί με τον Αλφόνσο κόμη της Βαρκελώνης στη νότιο Γαλλία· μόνο ο Βερνάρδος Δ΄ κόμης τού Κομμάνζ μπόρεσε να μείνει ουδέτερος. Φαίνεται, πως ο Αλφόνσος προτίθετο να τού αναθέσει τη διακυβέρνηση της Προβηγκίας στον Ρογήρο-Βερνάρδο Α΄.

Τάφηκε στο αββαείο τού Μπουλμπόν και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Ραϋμόνδος Ρογήρος.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1151 την Καικιλία των Τρανκαβέλ, κόρη τού Ραϋμόνδου Α΄ υποκόμη των Αγκντ, Μπεζιέρ, Αλμπί, Καρκασσόν & Ραζέ και είχε τέκνα:

* Ραϋμόνδος-Ρογήρος απεβ. 1223, κόμης της Φουά.
* Εσκλαρμόντ 1151/66-1215, παντρεύτηκε τον Ιορδάνη Γ΄ τού Λ'Ιλ-Ζουνταίν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Gran Enciclopèdia Catalana» (Καταλανικά) Grup Enciclopèdia. 0056436.
2. ↑  gw.geneanet.org/alaindufour11?n=de+foix&oc=&p=geralda.
3. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

Πηγές
-----

* Roland Viader, L'Andorre du IXe au XIVe siècle: montagne, féodalité et communautés, (Presses du Universitaires du Mirail, 2003), 128.
Ο **Μπερνάλ**, γαλλ. Bernal (απεβ. 1381) από τον Οίκο των Φουά ήταν 1ος κόμης τού Μαδινασέλι. Έγινε αξιωματικός στον στρατό της Καστίλης.

Ο Μπερνάλ έγινε ο γενάρχης των δουκών τού Μεδινασέλι. Ο θυρεός τους είναι αυτός της συζύγου του, δηλ. αυτός τού προπάππου της Φερδινάνδου δε λα Θέρδα.

Βιογραφία
---------

Ήταν νόθος γιος τού Γκαστόν Γ΄ κόμη της Φουά.

Το 1368 περιεβλήθη με το αξίωμα τού 1ου κόμη τού Μεδινασέλι. Το 1370 νυμφεύτηκε την δόνα Ισαβέλλα δε λα Θέρδα, χήρα τού Ρούυ Πέρεθ Πόνσε δε Λαόν. Η Ισαβέλλα ήταν εγγονή τού Αλφόνσου δε λα Θέρδα, εγγονού τού Αλφόνσου Ι΄ της Καστίλης. Της χορηγήθηκαν μεγάλες ιδιοκτησίες με τον όρο να αποκηρύξει όλες τις αξιώσεις της στο στέμμα της Καστίλης για την ίδια και τους κληρονόμους της.

Ο Μπερνάλ έλαβε το μέρος τού νόθου Ερρίκου (Β΄) εναντίον τού αμφιθαλούς αδελφού εκείνου Πέτρου της Καστίλης κατά τη διάρκεια τού Εμφύλιου Πολέμου της Καστίλης. Διοίκησε ένα σώμα στρατού Καστιλιανών υπό τον Ερρίκο (B΄). Προτίμησε να μείνει στην Καστίλη, όταν ο Ερρίκος (Β΄) σκότωσε τον Πέτρο στο κάστρο τού Μοντιέλ το 1369.

Ο κόμης τού Μεδινασέλι δώρισε ιδιοκτησία στην Ισαβέλλα το 1370. Η οικογένεια είχε αργότερα εκτεταμένες ιδιοκτησίες στις επαρχίες Σόρια και Γουαδαλαχάρα. Τον Μερνάλ διαδέχθηκε ο γιος του Γκαστόν ως κόμης τού Μεδινασέλι.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα δε λα Θέρδα, κόρη τού Λουδοβίκου, γιού του Αλφόνσου από τον Οίκο Ιβρέας-Καστίλης. Είχε τέκνα:

* Γκαστόν 1371-1404, 2ος κόμης τού Μεδινασέλι.

Αναφορές
--------
Η **Ταμάρα (Tamara)** είναι πολύ μεγάλος αλλά σκουρόχρωμος αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,36. Ανακαλύφθηκε το 1892 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη και της έδωσε το όνομα της βασίλισσας Ταμάρ (βασ. 1184-1213) της Γεωργίας.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος της Ταμάρας υπολογίζεται σε 93 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 842 τρισεκατομμύρια τόνους με μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι **C** (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,037. Η Ταμάρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 14 ώρες και 11 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 85 ως 90 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000326.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 325 Χαϊδελβέργη | 326 Ταμάρα | 327 Κολομβία |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Συντεταγμένες: 53°42′N 17°33′E﻿ / ﻿53.700°N 17.550°E﻿ / 53.700; 17.550

Το **Πόβιατ Χοϊνίτσε** (πολωνικά: powiat chojnicki‎, κασουβικά: *Chòniczzi kréz*) είναι μονάδα εδαφικής διοίκησης και τοπικής αυτοδιοίκησης (πόβιατ) στο Βοεβοδάτο Πομερανίας, στη βόρεια Πολωνία. Δημιουργήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1999, ως αποτέλεσμα των μεταρρυθμίσεων της πολωνικής τοπικής αυτοδιοίκησης που εγκρίθηκαν το 1998. Η διοικητική του έδρα και η μεγαλύτερη πόλη είναι το Χοϊνίτσε, το οποίο απέχει 103 χλμ. νοτιοδυτικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Γκντανσκ. Το πόβιατ περιλαμβάνει επίσης τις πόλεις Τσερσκ, που βρίσκεται 30 χλμ. ανατολικά του Χοϊνίτσε και Μπρούσι, που βρίσκεται 24 χλμ. βορειοανατολικά του Χοϊνίτσε.

Το πόβιατ καλύπτει μια έκταση 1.364,25 χλμ2. Το 2019 ο συνολικός πληθυσμός του ήταν 97.616 κάτοικοι, από τους οποίους ο πληθυσμός του Χοϊνίτσε ήταν 39.890, του Τσερσκ ήταν 9.910, του Μπρούσι ήταν 5.188 και ο αγροτικός πληθυσμός ήταν 42.628.

Το Πόβιατ Χοϊνίτσε συνορεύει με το Πόβιατ Μπίτουφ και το Πόβιατ Κοστσιεζίνα στα βόρεια, το Πόβιατ Σταρόγκαρντ και το Πόβιατ Τουχόλα στα ανατολικά, το Πόβιατ Σεμπούλνο στα νότια και το Πόβιατ Τσουούχουφ στα δυτικά.

Ιστορία
-------

Μεταξύ 1172 και 1920, το πόβιατ, με ποικίλα όρια, ήταν μέρος της Πρωσίας. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αυτό το τμήμα της Δυτικής Πρωσίας απονεμήθηκε στην Πολωνία με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Από το 1938 έως το 1945 το *Landkreis Konitz* ήταν μέρος του νεοσύστατου Ράιχσγκαου Ντάντσιχ-Δυτικής Πρωσίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  GUS. «Population. Size and structure and vital statistics in Poland by territorial division in 2019. As of 30th June». *stat.gov.pl* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Πολωνία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 3707153834749664450002
* LCCN: n2018055771

 |

 |
***Τα παιδιά της Νιόβης*** είναι τετράτομο μυθιστόρημα του Τάσου Αθανασιάδη. Στο έργο περιγράφει τον τρόπο ζωής των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, μέσω της κλειστής κοινωνίας του Σαλιχλίου. Το έργο έχει πάρει τον τίτλο του από τον μύθο της Νιόβης. Το 2004 έγινε τηλεοπτική μεταφορά του έργου.

Περίληψη
--------

Στα δώδεκα κεφάλαια του πρώτου μέρους του έργου περιγράφεται η ζωή πριν από την έλευση του ελληνικού στρατού στο Σαλιχλί. Ο συγγραφέας δίνει κεντρικό ρόλο στην οικογένεια του Μιχαλάκη Αναστασιάδη ή Σαρρή, δημογέροντα και τραπεζίτη του Σαλιχλίου, που παρασύρεται από τον έρωτά του για την έφηβη χριστιανοπούλα Ταρσή, την οποία σώζει από τα χέρια ενός Τούρκου και από τον αναγκαστικό εξισλαμισμό.

Στα δώδεκα κεφάλαια του δεύτερου μέρους του έργου περιγράφεται η ζωή κατά την ελληνική κατοχή έως και την Καταστροφή της Σμύρνης. Μετά τον θάνατο του Σαρρή η οικογένεια Αναστασιάδη χάνει ελαφρά την πρωταγωνιστική της θέση στην ιστορία. Η Ταρσή ανεβαίνει κοινωνικά.

Στα οκτώ κεφάλαια του τρίτου μέρους και στα επτά κεφάλαια του τέταρτου μέρους, περιγράφεται η προσφυγική ζωή στην Ελλάδα μετά την καταστροφή της Σμύρνης. Στον τρίτο τόμο υπάρχει αφιέρωση του συγγραφέα «Στις αείμνηστες αδελφές μου, Στάσα, Αλέκα, Καλλιρρόη».

Η εξιστόρηση γίνεται σε τρίτο πρόσωπο από τον συγγραφέα, αλλά και σε πρώτο πρόσωπο από τον Στέργιο Αναστασιάδη. Σε αρκετά κεφάλαια του έργου υπάρχει περιγραφή γεγονότων μέσα από τις καταχωρίσεις του Τρύφωνα Ιωαννίδη στο προσωπικό του ημερολόγιο. Η ιστορία του έργου αρχίζει την 26η Ιουνίου 1917, ενώ ο Τρύφωνας Ιωαννίδης αρχίζει τις ημερολογιακές εγγραφές του από την 27η Ιουνίου 1917.

Τα παιδιά της Νιόβης (τηλεοπτική σειρά)
---------------------------------------

Το βιβλίο έγινε τηλεοπτική σειρά δύο κύκλων η οποία προβλήθηκε από την ΕΡΤ την περίοδο 2004-2005. Τη σειρά σκηνοθέτησε ο Κώστας Κουτσομύτης και πρωταγωνιστούσαν οι Γρηγόρης Βαλτινός (Σαρρής Αναστασιάδης), Μαργαρίτα Αμαραντίδη (Ταρσή) και Μαρία Τζομπανάκη (Χρυσάνθη Αναστασιάδη).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παρουσίαση του Τάσου Αθανασιάδη στην ιστοσελίδα *Πύλη για την ελληνική γλώσσα και τη γλωσσική εκπαίδευση* του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας.
2. ↑  «Τα Παιδιά της Νιόβης - Η Σειρά». *ERTFLIX*. Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2022.
3. ↑  «Περιοδικό "Διαβάζω", τεύχος 193».
4. ↑  «Πρεμιέρα για «Tα παιδιά της Nιόβης»». *Τα Νέα*. 14 Οκτωβρίου 2004. Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2022.
5. ↑  «Από τους «Φρουρούς της Αχαϊας»… στις «Αδελφές Σταμίρη»». *MIKROFWNO*. 9 Ιανουαρίου 2022. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Οκτωβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2022.
Τα υπολείμματα των **χρυσελεφάντινων αγαλμάτων των Δελφών** ανακαλύφθηκαν το 1939 μαζί με διάφορα άλλα σιδερένια, ασημένια, πήλινα και χάλκινα θραύσματα μέσα σε δύο αποθέτες ιερών αντικειμένων στο ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς, ανάμεσα στο θησαυρό των Κορινθίων και τη στοά των Αθηναίων, κατά τη διάρκεια ερευνών Γάλλων αρχαιολόγων. Χρονολογούνται μεταξύ 8ου και 5ου αιώνα π. Χ και εκτίθενται στο αρχαιολογικό μουσείο των Δελφών.

Η χρυσελεφάντινη κεφαλή της Αρτέμιδας

Στοιχεία
--------

Κύριο λήμμα: Χρυσελεφάντινη γυναικεία κεφαλή (Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών)
Τα αγάλματα δεν έχουν διασωθεί στην αρχική τους μορφή, ωστόσο ακόμα και σε αποσπασματική μορφή αποτελούν μοναδικής αξίας δείγμα της γλυπτικής τεχνικής που συνδύαζε το σφυρήλατο χρυσό με το γλυπτό ελεφαντόδοντο. Στερεώνονταν σε βάση από ξύλο. Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα τρία αγάλματα πιθανόν αποτελούσαν μια σύνθεση που αναπαριστούσε την Απολλώνια τριάδα, τον θεό Απόλλωνα, την μητέρα του Λητώ και την αδερφή του Άρτεμη.

Το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Απόλλωνα
Στο κυρίως μέρος των αγαλμάτων στερεώνονταν χρυσά ή επίχρυσα ελάσματα σφυρηλατημένα και διακοσμημένα έτσι ώστε να αποδίδονται λεπτομερώς τα μαλλιά, τα κοσμήματα, αλλά και το γεμάτο πτυχώσεις ένδυμα. Τα γυμνά μέρη του σώματος, χέρια, πόδια, πρόσωπο, ήταν κατασκευασμένα από ελεφαντόδοντο. Σήμερα, η ελεφαντοστέινη κατασκευή έχει συμπληρωθεί με κερί, όπου χρειάζεται. Το άγαλμα που απεικόνιζε μάλλον τον Απόλλωνα πλαισιώνεται στο κεφάλι από δύο χρυσές ταινίες που αποδίδουν τα μακριά μαλλιά του θεού. Αντίστοιχα, στο άγαλμα της Άρτεμης ξεχωρίζει το διάδημα που στεφανώνει το κεφάλι της, καθώς και τα κοσμήματα που φορά. 

Τα αγάλματα έφεραν χρυσά εξαρτήματα με ανάγλυφη και εγχάρακτη διακόσμηση, τα οποία αποτελούσαν δημιουργίες της αρχαϊκής χρυσοχοΐας. Δύο σφυρήλατες χρυσές ταινίες κοσμούσαν τον χιτώνα της μορφής του ενός από τα αγάλματα – δεν έχει διαπιστωθεί αν επρόκειτο για του Απόλλωνα ή της Άρτεμης. Ο χρυσοχόος αφού αποφάσιζε και διαμόρφωνε το διακοσμητικό θέμα πάνω στη μήτρα, το αποτύπωνε επάνω στο χρυσό έλασμα, χτυπώντας ελαφρά από την πίσω μεριά, ώστε να το σχηματοποιήσει. Η διακόσμηση περιλάμβανε μοτίβα ζώων, φανταστικών ή πραγματικών που τοποθετούνται από τον καλλιτέχνη μέσα σε τετράγωνα τμήματα κατά μήκος των ταινιών. Οι πολυτελείς και όμορφα φιλοτεχνημένες αυτές ταινίες, φαίνεται να ανήκουν σε δύο Έλληνες τεχνίτες της ανατολικής Ιωνίας και πιθανότατα χρονολογούνται περί τα μέσα του 6ου αι. π.Χ.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Χρυσελεφάντινα αγάλματα Δελφών** |

1. ↑  «Μόνιμη Έκθεση Αρχαιολογικού Μουσείου Δελφών:Ευρήματα από τους ιερούς αποθέτες». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2015.
2. ↑  «Ροζίνα Κολώνια, Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών, Κοινωφελές Ίδρυμα Ιωάννη Σ. Λάτση, Ολκός, 2006, σελ. 167». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2015.
3. ↑  Πάνος Βαλαβάνης, Ιερά και Αγώνες στην Αρχαία Ελλάδα. Ολυμπία – Δελφοί – Ίσθμια – Νέμεα – Αθήνα, Αθήνα, 2004, 162 – 267.
Συντεταγμένες: 48°52′30″N 2°21′48″E﻿ / ﻿48.874892°N 2.363386°E﻿ / 48.874892; 2.363386
Το **Κανάλι Σαιν-Μαρτέν** (Canal St. Martin) είναι μια διώρυγα μήκους πέντε χιλιομέτρων στα ανατολικά του Παρισιού. Διανοίχτηκε το 1825 και αποτελεί την πιο σύντομη διαδρομή προς τον Σηκουάνα. Η περιοχή της διώρυγας, με τις παλιές σιδερένιες γέφυρες των πεζών, τις γραφικές αποβάθρες και τις δενδροστοιχίες στις δυο πλευρές της, αλλά και τα παλιά σπίτια, τις αποθήκες, τις ταβέρνες και τα καφενεία, θυμίζουν τις παλιές εργατικές γειτονιές του 19ου αιώνα. Σήμερα, η περιοχή του καναλιού είναι τόπος περιπάτου και διασκέδασης συγγραφέων, καλλιτεχνών και τουριστών (Μετρό: Ζορές ή Γκονκούρ).

Στο βόρειο άκρο του καναλιού βρίσκεται η ροτόντα Μπαριέρ ντε λα Βιλέτ, ένα φυλάκιο διοδίων του 18ου αιώνα, σχεδιασμένη σε νεοκλασικό ρυθμό από τον Γάλλο αρχιτέκτονα Νικολά Λεντού (Nicolas Ledoux, 1736 – 1806), γύρω στο 1780. Η γραφική αποβάθρα Βαλμί ( Quai de Valmy) οδηγεί σε ένα φράγμα του καναλιού, με μια εντυπωσιακή σιδερένια γέφυρα πεζών, το σπίτι του επιστάτη και παλιούς φανοστάτες. 

Σε κοντινή απόσταση, βρίσκεται το Νοσοκομείο Σαιν-Λουί, με την πέτρινη αψιδωτή είσοδό του, που ιδρύθηκε το 1607 από τον βασιλιά Ερρίκο Δ΄ των Βουρβόνων για να περιθάλψει τα θύματα της πανούκλας. Πάνω από το κανάλι δημιουργήθηκε, τη δεκαετία του 1860, ένας κήπος, στην άκρη του οποίου υπάρχει ένα άγαλμα ενός νέου κοριτσιού που πουλά λουλούδια.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.
2. 1 2  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -1467006.

Πηγές
-----

* «ΠΑΡΙΣΙ» (Οδηγοί του Κόσμου), σελ. 232 & 260 - 261, Εκδόσεις Καθημερινή/Dorling Kindersley Ltd (ελληνική έκδοση), Αθήνα, 1998.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 240538008
* LCCN: sh2001001137
* GND: 4572334-5
* BNF: cb167244042 (data)

 |

 |
Συντεταγμένες: 51°29′28″N 0°4′12″E﻿ / ﻿51.49111°N 0.07000°E﻿ / 51.49111; 0.07000

Το **Βασιλικό Οπλοστάσιο** (αγγλικά: *Royal Arsenal*), αρχικά γνωστό ως **Λαγούμι του Γούλιτς** (αγγλικά: *Woolwich Warren*), ήταν εργοστάσιο στρατιωτικών κατασκευών, με χώρους για την δοκιμή πυρομαχικών και την έρευνα εκρηκτικών, στο Γούλιτς, στη νότια όχθη του ποταμού Τάμεση στο νοτιοανατολικό Λονδίνο. Ιδρύθηκε το 1671 σε μια αποθήκη, που κάλυπτε εμβαδό 125.000 τ.μ. Το 1695 κατασκευάστηκε ένα εργαστήριο οπλισμού και το 1717 ένα εργοστάσιο όπλων (Βασιλικό Χυτήριο Όπλων, αγγλικά: Royal Brass Foundry‎). Το 1777 ο χώρος επεκτάθηκε στα 400.000 τ.μ.

Γυναίκες εργάτριες στο Βασιλικό Οπλοστάσιο κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Το 1886 ένας όμιλος εργατών του εργαστηρίου *Dial Square* του Βασιλικού Οπλοστασίου ίδρυσε την ποδοσφαιρική ομάδα Dial Square, τη μετέπειτα Άρσεναλ. Στο ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και με τις αυξημένες ανάγκες για οπλισμό και πυρομαχικά, το οπλοστάσιο βίωσε την στιγμή της μέγιστης ακμής του, καλύπτοντας περιοχή 1.285 στρεμμάτων και απασχολώντας περίπου 80.000 εργάτες. Με το τέλος του πολέμου, και την επακόλουθη βιομηχανική ανασυγκρότηση το εργοστάσιο συρρικνώθηκε μέχρι το τελικό κλείσιμο το 1967. Το 1994 το Βρετανικό Υπουργείο Άμυνας αποχώρησε από την περιοχή, και μετά από μια σειρά ανακαινίσεων που ολοκληρώθηκαν το 2010, άνοιξε στο κοινό λειτουργώντας ως μουσείο και χώρος αναψυχής.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βασιλικό Οπλοστάσιο (Ηνωμένο Βασίλειο)** |

1. ↑  «Royal Arsenal Timeline». *Royal Arsenal History*. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2017.
2. ↑  «Royal Arsenal West - Woolwich». *Royal Arsenal History*. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2018.
3. ↑  «Dial Square to north London». *www.arsenal.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2018.
4. ↑  Watson, Greig (2014-06-05). «Arsenal's WW1 battle to feed guns» (στα αγγλικά). *BBC News*.. Ανακτήθηκε στις 2018-02-01.
5. ↑  Hewitt, Roger (2005). *White Backlash and the Politics of Multiculturalism*. Cambridge: Cambridge University Press. σελ. 39. ISBN 9781139443524.
6. ↑  «The Royal Arsenal - Trades, industries and institutions - Port Cities». *www.portcities.org.uk* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Πόλεμος
* Πύλη:Αγγλία
 |

 |
Το έμβλημα του συλλόγου.
Ο **Πατούχας Βιάννου** (επίσημη ονομασία: **Όμιλος Φιλάθλων Βιάννου «Ο Πατούχας»**) είναι αθλητικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την Άνω Βιάννο του δήμου Βιάννου του Ηρακλείου της Κρήτης. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1930 και χρώματά του το μπλε και το λευκό. Έχει αύξοντα Αριθμό Μητρώου Ε.Π.Ο. 1.326 και ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου. Έδρα του αποτελεί το ιδιόκτητο γήπεδο Αγίας Μονής Βιάννου.

Ιστορικό
--------

Ο **Όμιλος Φιλάθλων Βιάννου «Ο Πατούχας»** ιδρύθηκε αρχικά το 1930. Κατά την περίοδο της Κατοχής και τις θηριωδίες των Γερμανών Ναζί στην Κρήτη, ολόκληρη η περιοχή της Βιάννου υπήρξε ένα ακόμα θύμα τους μεταξύ άλλων καθώς υπέστη το τραγικό Ολοκαύτωμα με αποτέλεσμα την καταστροφή της και κατ' επέκταση όπως ήταν φυσικό και την διάλυση του συλλόγου. Στα τέλη της δεκαετίας του '60 μια ομάδα ποδοσφαιρόφιλων Βιαννιτών με επικεφαλής τον Γεώργιο Βασιλάκη και συμπαραστάτες του μεταξύ άλλων οι Νίκος Παπαματθαιάκης και Γιάννης Μύρωνος Κονδυλάκης, πήραν την απόφαση και επανίδρυσαν τον ιστορικό «Πατούχα».

Το 2009 ο Πατούχας Βιάννου ως δευτεραθλητής Ε.Π.Σ. Ηρακλείου συμμετείχε σε αγώνες μπαράζ με τον δευτεραθλητή Ε.Π.Σ. Λασιθίου Ο.Φ. Ιεράπετρας, τον δευτεραθλητή Ε.Π.Σ. Ρεθύμνου Ρεθυμνιακό και την δευτεραθλήτρια Ε.Π.Σ. Χανίων Ιωνία Χανίων. Επικρατώντας του Ο.Φ. Ιεράπετρας με 1-0 στις 13 Ιουνίου του 2009 κατέκτησε την 1η θέση στο μπαράζ δευτεραθλητών και κέρδισε την άνοδο στην Δ' Εθνική κατηγορία, για πρώτη φορά στην ιστορία του. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής συνεχώς τις χρονιές 2009-10, 2010-11, 2011-12 και 2012-13. Επίσης, την περίοδο 2011-12 κατέκτησε το κύπελλο Ε.Π.Σ. Ηρακλείου για πρώτη φορά στην ιστορία του, επικρατώντας στον τελικό στο Παγκρήτιο Στάδιο της ομάδας της Χερσονήσου.

Τίτλοι
------

* Κύπελλο Ε.Π.Σ. Ηρακλείου: 1
	+ 2011-12

Παραπομπές
----------

1. ↑  epsirak.gr
2. ↑  Ο Πατούχας του Γιώργου Βασιλάκη! viannitika.gr
3. ↑  Η ανασκόπηση της Κρήτης gazzetta.gr
4. ↑  Κυπελλούχος Ηρακλείου ο Πατούχας! onsports.gr
5. ↑  Κύπελλο ΕΠΣΗ : Σήκωσε την κούπα στα πέναλτι ο Πατούχας (2-4) flashnews.gr
6. ↑  «Τελικός Κυπέλλου Ηρακλείου / Χερσόνησος - Πατούχας 2-2 (2-4)». athlitiko.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2012-05-15.. Ανακτήθηκε στις 2019-02-09.
7. ↑  Θανάσης Σακελλαρίου (5 Μαιου 2023). «Αφιέρωμα στους τελικούς του Κυπέλλου ΕΠΣΗ». patris.gr - Εφημερίδα Ηρακλείου- ΠΑΤΡΙΣ. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη σελίδα facebook του Ο.Φ.Β. Πατούχας