recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Εμμανουήλ Βασκίδης** ή **Βασκίντοβιτς** (βουλγαρικά: Емануил Васкидович‎, 1795 – 30 Σεπτεμβρίου 1875) ήταν Βούλγαρος διαφωτιστής, ιδρυτής του πρώτου κοσμικού σχολείου σε βουλγαρικό έδαφος.  

 Αρχαία ελληνική γραμματική του Εμμανουήλ Βασκίντοβιτς
Ο Βασκίντοβιτς γεννήθηκε με το όνομα **Μανωλάκης Βασκίδης** στην πόλη Μελένικο. Σπούδασε στο ελληνικό σχολείο της γενέτειράς του και στο ελληνικό γυμνάσιο της Χίου. Στη συνέχεια, ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Ακαδημία του Βουκουρεστίου.  Το 1815, ίδρυσε το πρώτο ελληνικό σχολείο σε βουλγαρικό έδαφος στην παραδουνάβια πόλη Σβιστόφ.  Αργότερα οργάνωσε την πρώτη σχολική βιβλιοθήκη στη Βουλγαρία, στην οποία άφησε τους 800 τόμους της βιβλιοθήκης του. Το 1832, ο Βασκίντοβιτς εισήγαγε την αλληλοδιδακτική μέθοδο  Bell-Lancaster στη σχολή του Σβιστόφ, όπου διδάσκονταν γραμματική, αριθμητική και γεωγραφία. Μέχρι το 1845, ήταν ο επικεφαλής διδάσκων της σχολή του Σβιστόφ. Εκείνη τη χρονιά εκδιώχθηκε, για να επιστρέψει στη θέση του μεταξύ 1854 και 1863. Στο μεταξύ, εργάστηκε ως δάσκαλος στο Πλέβεν.  

Ο Βασκίντοβιτς υπήρξε συγγραφέας 15 εγχειριδίων και βιβλίων, μεταξύ των οποίων και μια γραμματική της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Το έργο είναι γραμμένο σε αρχαΐζουσα γλώσσα και αποτελείται από τέσσερα βιβλία: 

1. Τα μέρη του λόγου
2. Κανόνες συλλαβισμού, τονισμού, στίξης, κλίσης
3. Συντακτικό
4. Σχήματα λόγου

Η Γραμματική της αρχαίας ελληνικής τυπώθηκε στη Στεφανούπολη το 1837. 

Ο Βασκίντοβιτς ήταν ενεργό δημόσιο πρόσωπο, εκπροσωπώντας τον δήμο το Σβιστόφ στη Βλαχία, την Κωνσταντινούπολη και τη Βιέννη.

Διακρίσεις
----------

Η κορυφογραμμή Βασκίντοβιτς στην Ανταρκτική πήρε το όνομά της από τον Εμμανουήλ Βασκίντοβιτς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Faceted Application of Subject Terminology*. 268614. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (Αγγλικά) *CERL Thesaurus*. Consortium of European Research Libraries. cnp00580082.
3. ↑  *CONOR.BG*. 44536933.
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
5. 1 2 3  Енциклопедия „България", Издателство на БАН, том 2, 1978.
6. 1 2 3  Бакалов, Георги· Милен Куманов (2003). *Електронно издание – История на България* (στα Bulgarian). София: Труд, Сирма. ISBN 954528613X. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
7. 1 2  Ντίνας, Θεόδωρος. «Η ελληνική εκπαίδευση στη Βουλγαρία» (PDF). Θεολογική Σχολή ΑΠΘ.
8. 1 2 3  Vounchev, Boris (2017). «Βοηθήματα εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας στη Βουλγαρία μέχρι την απελευθέρωση της χώρας από την οθωμανική κυριαρχία (1878)» (PDF). *Mare Ponticum*. Κομοτηνή: Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. σελ. 77.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 63165663
* LCCN: n90640685
* ISNI: 0000 0000 2953 7435
* GND: 124298222

 |

 |
Η **Δομεντζία** ήταν η μόνη γνωστή κόρη του Βυζαντινού αυτοκράτορα Φωκά και της Λεοντίας.

Το 607 παντρεύτηκε τον στρατηγό Πρίσκο. Δεδομένου ότι ήταν το μόνο γνωστό παιδί του αυτοκράτορα, ο γάμος έκανε τον Πρίσκο κληρονόμο του θρόνου. Ο γάμος τους έλαβε χώρα στο ανάκτορο της Μαρίνας, το οποίο πήρε το όνομά του από την αρχική του ιδιοκτήτρια, κόρη του αυτοκράτορα Αρκάδιου και της Ευδοξίας. Προς τιμήν των νεόνυμφων διοργανώθηκε αγώνας αρματοδρομίας, με τις ανταγωνιστικές ομάδες των Βένετων και Πρασίνων να τιμούν την περίσταση με την ανέγερση αγαλμάτων της βασιλικής οικογένειας. Έτσι έβαλαν εικόνες του Φωκά, της Λεοντίας, της Δομεντζίας και του Πρίσκου στον Ιππόδρομο. Αν και η παρουσία των εικόνων του Φωκά και της Λεοντίας ήταν σύμφωνη με την παράδοση, οι απεικονίσεις της Δομεντζίας και του Πρίσκου υπονοούσαν ότι ο Πρίσκος ήταν κληρονόμος ή συναυτοκράτορας του Φωκά. Ο Φωκάς εξοργίστηκε και διέταξε να καταστραφούν οι απεικονίσεις της κόρης και του γαμπρού του.

Ο Φωκάς αντιμετώπισε το ζήτημα ως απόπειρα πραξικοπήματος, απαιτώντας περαιτέρω διερεύνηση του θέματος, συλλαμβάνοντας τους υπεύθυνους με κατηγορίες για προδοσία. Ο Φωκάς πιθανότατα έβλεπε τον ίδιο τον Πρίσκο ως ένοχο και φαίνεται να είχε αρχίσει να βλέπει τον γαμπρό του ως αντίπαλο. Ο Ιωάννης της Αντιοχείας αναφέρει ότι ο Πρίσκος βοήθησε τον Ηράκλειο να εκθρονίσει τον Φωκά.

Πηγές
-----

* Bury, John Bagnell (2009) [1889]. *History of the Later Roman Empire from Arcadius to Irene*. **II**. Cosimo, Inc. ISBN 1-60520-405-6.
* Martindale, John R.; Jones, A.H.M.; Morris, John (1992), *The Prosopography of the Later Roman Empire - Volume III, AD 527–641*, Cambridge University Press, ISBN 0-521-20160-8,

Παραπομπές
----------

1. ↑   Bury (2009), σελ. 202
2. ↑   Bury (2009), σελ. 202
3. ↑   Bury (2009), σσ. 202–203

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Domentzia  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ένα από τα πιο κοινά σύμβολα της "Χαράς του Σατανά"
**Η Χαρά Του Σατανά** ή **Joy** **of Satan (JoS)**  είναι ένας ιστότοπος και μια δυτική εσωτερική αποκρυφιστική οργάνωση που ιδρύθηκε το 2002 από τη Maxine Dietrich (Andrea Maxine-Dietrich).  Το Joy of Satan υποστηρίζει τον «πνευματικό σατανισμό» ή τον «θεϊστικό σατανισμό», μια ιδεολογία που αντιπροσωπεύει μια μοναδική σύνθεση του θεϊστικού σατανισμού, του ναζισμού, του γνωστικού παγανισμού, του δυτικού εσωτερισμού, των θεωριών ύπαρξης των UFO και των εξωγήινων πεποιθήσεων παρόμοιες με αυτές που διαδόθηκαν από τους Zecharia Sitchin και David Icke.

πεποιθήσεις
-----------

Τα μέλη πιστεύουν ότι ο Σατανάς είναι ο «αληθινός πατέρας και δημιουργός Θεός της ανθρωπότητας», του οποίου η επιθυμία ήταν τα δημιουργήματά του και η ανθρωπότητα να εξυψωθούν μέσω της γνώσης και της κατανόησης.  Πιστεύουν ότι ο ιουδαιοχριστιανικός θεός, αλλά και ο ισλαμικός θεός, είναι στην πραγματικότητα ο κακός εχθρός της ανθρωπότητας που εργάζεται με τους Εβραίους .

Η Χαρά του Σατανά ισχυρίζεται ότι οι Δαίμονες είναι στην πραγματικότητα οι αρχαίοι παγανιστικοί Θεοί, που λατρεύονταν οικουμενικά και δημιούργησαν την ανθρωπότητα. 

Έχουν αποτελέσει αντικείμενο σημαντικής διαμάχης λόγω των αντισημιτικών τους πεποιθήσεων και της σχέσης τους με τον πρώην πρόεδρο του Εθνικοσοσιαλιστικού Κινήματος, μιας αμερικανικής νεοναζιστικής οργάνωσης.

Δραστηριότητα
-------------

Το Ελληνικό τμήμα της Χαράς Του Σατανά δημιουργήθηκε το 2016.

1. ↑  Petersen, Jasper (2011). *Between Darwin and the Devil: Modern Satanism as Discourse, Milieu, and Self*. Norwegian University of Science and Technology. σελίδες 218—219, 144—146.
2. ↑  Asprem, Granhom, Egil, Kennet (2014). *Contemporary Esotericism*. London: Routledge. σελ. 142, 144—146. ISBN 978-1908049322.
3. ↑  «Joy of Satan».
4. ↑  McBride, Jaemes (2013). *The Divine Province: Birthing New Earth*. σελ. 84.
5. ↑  Introvigne, Massimo. *Satanism: A Social History. Aries Book Series: Texts and Studies in Western Esotericism*. ISBN 978-90-04-28828-7.
6. ↑  «Joy of Satan». *satanismos.gr*. Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2022.
Ο **Εμμανουήλ Καλέκας** πέθανε το 1410 και ήταν μοναχός και θεολόγος της Ρωμανίας. Καταγόταν από την ίδια οικογένεια από την οποία καταγόταν και ο πατριάρχης Ιωάννης Καλέκας (1334-1347). Έγινε μοναχός και εισήλθε στο τάγμα των Δομινικανών της Λατινικής Εκκλησίας. Υπήρξε αντίπαλος του Γρηγορίου Παλαμά και των Ησυχαστών και οπαδός της ένωσης των δύο εκκλησιών. Πέθανε στην Μυτιλήνη.

Βιογραφία
---------

Καταγόταν από την Οικογένεια, που ανήκε ο Ιωάννης ΙΔ΄ Καλέκας Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης (1334-47). Έγινε μοναχός και εισήλθε στο τάγμα των Δομινικανών της Λατινικής Εκκλησίας. Υπήρξε αντίπαλος του Γρηγορίου Παλαμά και των Ησυχαστών.

Ήταν μαθητής του Δημητρίου Κυδώνη. Έζησε στην Ιταλία, την Κρήτη και τη Λέσβο, όπου μετέφρασε τα έργα του Βοηθίου και του Ανσέλμου αρχιεπισκόπου του Καντέρμπερι στα Ελληνικά· επίσης αρκετά Λατινικά λειτουργικά κείμενα, όπως η "Missa Ambrosiana" (Λειτουργία του Αμβροσίου) και η "Nativitate Domini" (Γέννηση του Κυρίου).

Ο Καλέκας μετέφρασε το *Comma Johanneum* (απόσπασμα του Ιωάννη, στην Α΄ επιστολή του) στα Ελληνικά από τη Βουλγάτα (λατινική μετάφραση της Βίβλου του 4ου αι.). Ήταν υπέρ της Ενώσεως των Εκκλησιών, ζητώντας συμφιλίωση της Ανατολικής με τη Δυτική Εκκλησία. Το 1390 έγραψε ένα έργο, που κατηγόρησε τους Ρωμαίους για τον χωρισμό τους από την Καθολική Εκκλησία.

Συμμετείχε στη συνοδεία των 40 ατόμων του Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου, κατά το ταξίδι του Αυτοκράτορα στην Ουγγαρία-Γερμανία, Δανία, Αγγλία, Γαλλία και Αραγωνία. Όταν επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη το 1403, προς έκπληξή του δεν είχε θερμή υποδοχή από τους παλαιούς του φίλους. Ως αποτέλεσμα αναγκάστηκε να ζητήσει καταφύγιο στους Δομινικανούς της Μυτιλήνης, όπου απεβίωσε το 1410.

Έργα του
--------

* Περί ουσίας και ενεργείας
* Πραγματεία κατά της πλάνης των Γραικών
* Περί Αγίου Πνεύματος
* Περί της Αγίας Τριάδος

### Διαδικτυακά

* Καλέκα, Μανουήλ (1865). *Τα ευρισκόμενα πάντα*. Παρίσι: Jacques-Paul Migne.

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα,τ.26
* Martin A. Jugie *The Palamite Controversy*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Browning, Robert (1992). *The Byzantine Empire*. CUA Press. σελ. 268.
2. ↑  Andrea Massimo Cuomo: "La terza messa ambrosiana di natale tradotta in greco e commentata da Manuele Caleca", στο: Ricerche Storiche sulla Chiesa Ambrosiana **27** (2010) σελ. 9–99
3. ↑  Angold, Michael (2006). *Eastern Christianity*. Cambridge University Press. σελ. 71.
Στην ελληνική μυθολογία οι **Επιμηλίδες** ήταν οι Νύμφες που είχαν την έγνοια των προβάτων. Οι Μεσσάπιοι έλεγαν τον παρακάτω μύθο γι' αυτές:

Μια μέρα κάποιοι βοσκοί είδαν τις Νύμφες αυτές να χορεύουν γύρω από το ιερό τους. Αγνοώντας ότι είχαν να κάνουν με θεότητες, τις πείραξαν κοροϊδευτικά και είπαν ότι εκείνοι μπορούσαν να χορέψουν καλύτερα. Οι Επιμηλίδες δέχθηκαν την πρόκληση. Οι βοσκοί όμως χόρευαν άτεχνα και έτσι νικήθηκαν σε αυτό τον ανεπίσημο αγώνα. Οι Επιμηλίδες τότε για να τους τιμωρήσουν τους μεταμόρφωσαν επί τόπου σε δέντρα. Οι κάτοικοι της περιοχής ισχυρίζονταν ότι τη νύχτα άκουγαν κραυγές να βγαίνουν από τους κορμούς των δέντρων.

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Το λογότυπο του Εθνικού Συστήματος Υγείας (NHS) στην Αγγλία.
Το **Εθνικό Σύστημα Υγείας** του Ηνωμένου Βασιλείου (Αγγλικά: **National Health Service** - **NHS**) είναι ο ευρύς όρος που περιλαμβάνει τα τέσσερα κρατικά χρηματοδοτούμενα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης που προσφέρονται στους κατοίκους του Ηνωμένου Βασιλείου, τα οποία από το 1948 χρηματοδοτούνται από την γενική φορολογία. Το σύστημα υγείας του Ηνωμένου Βασιλείου απαρτίζεται από το Εθνικό Σύστημα Υγείας της Αγγλίας, της Σκωτίας, της Ουαλίας και της Βόρειας Ιρλανδίας, το οποίο δημιουργήθηκε ξεχωριστά από τα άλλα τρία με την ονομασία **Health and Social Care** (**HSC**).

Τα τέσσερα συστήματα ιδρύθηκαν το 1948 ως τμήμα των μεγάλων κοινωνικών μεταρρυθμίσεων που ακολούθησαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι θεμελιώδεις αρχές της ίδρυσης του NHS ήταν ότι οι υπηρεσίες υγείας πρέπει να είναι συμπεριληπτικές, καθολικές και δωρεάν, βασισμένες στις κλινικές ανάγκες του ασθενούς και όχι στην οικονομική του δυνατότητα. Κάθε σύστημα προσφέρει μια ολοκληρωμένη σειρά από δωρεάν υπηρεσίες υγείας στο σημείο παροχής, εκτός από οδοντιατρική και οφθαλμολογική φροντίδα, σε ανθρώπους που κατοικούν στο Ηνωμένο Βασίλειο οικειοθελώς και νόμιμα, μόνιμα ή για σύντομο χρονικό διάστημα (*ordinary residence*). Στην Αγγλία, οι ασθενείς πληρώνουν τα έξοδα των συνταγογραφούμενων φαρμάκων, με ορισμένες εξαιρέσεις, όπως άτομα άνω των 60 ετών, κάτω των 16 και άλλες κατηγορίες δικαιούχων κρατικών επιδομάτων.

Συνολικά τα τέσσερα συστήματα υγείας απασχόλησαν περίπου 1.6 εκατομμύρια ανθρώπους το έτος 2015-16 με τον συνολικό προϋπολογισμό να ανέρχεται στα 136,7 δισεκατομμύρια. Το 2014 το συνολικό εργατικό δυναμικό του υγειονομικού κλάδου ξεπερνούσε τους 2 εκατομμύρια εργαζομένους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Health funding in Northern Ireland – Northern Ireland Affairs Committee – House of Commons"
2. ↑  «The NHS Constitution for England». *GOV.UK* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2022.
3. ↑  «NHS entitlements: migrant health guide». *GOV.UK* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2022.
4. ↑  «Who can get free prescriptions». *nhs.uk* (στα Αγγλικά). 9 Νοεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2022.
5. ↑  "10 truths about Britain's health service". Guardian. 18 January 2016. Retrieved 19 January 2016.
6. ↑  Cowper, Andy (23 May 2016). "Visible and valued: the way forward for the NHS's hidden army". *Health Service Journal*. Retrieved 28 July 2016.
Στην αρχαία Ελλάδα, με την ονομασία **Δελφίνιον** αποκαλούνταν οι ναοί του Απόλλωνος Δελφίνιου ο οποίος ήταν γνωστός και ως «Δελφικός Απόλλων» ή «Πυθιακός Απόλλων», ο κύριος θεός των Δελφών, ο οποίος θεωρούνταν ως ο προστάτης των λιμανιών και των πλοίων.

Τα ερείπια του Δελφίνιου στη Μίλητο διατηρούνται ακόμη.

Το Δελφίνιον στην Αθήνα, κοντά στην Ακρόπολη διέθετε δικαστήριο, το οποίο χρησιμοποιούνταν για την εκδίκαση υποθέσεων ανθρωποκτονιών, όπου ο κατηγορούμενος είχε αναλάβει την υπεράσπιση δικαιολογημένων ανθρωποκτονιών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Rhodes, Henry A. (1984). *The Athenian Court and the American Court System*. Yale-New Haven Teachers Institute. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2006-05-02.. Ανακτήθηκε στις 2016-06-11.
2. ↑  «Miletus, Delphinion (Building)». *www.perseus.tufts.edu*. Perseus Digital Library. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2016.
Οι **γλώσσες Ινουίτ** είναι στενά συνδεδεμένη ομάδα ιθαγενών αμερικανών γλωσσών που ομιλούνται παραδοσιακά σε όλη την Βόρεια Αμερικανική Αρκτική περιοχή και, σε κάποιο βαθμό στις υποαρκτικές περιοχές του Λαμπραντόρ. Οι σχετιζόμενες γλώσσες Γιουπίκ ομιλούνται στη δυτική και νότια Αλάσκα και στην άπω ανατολή της Ρωσίας αλλά είναι σοβαρά απειλούμενες και ομιλούνται μόνο σε μερικά χωριά της χερσονήσου Τσούκτσι. Οι Ινουίτ ζουν κατά κύριο λόγο σε τρεις χώρες: τη Γροιλανδία, τον Καναδά (ειδικά στην περιοχή Νουνάτσιαβουτ του Λαμπραντόρ, την περιοχή Νούναβικ του Κεμπέκ, το Νούναβουτ και τα Βορειοδυτικά Εδάφη) και τις Ηνωμένες Πολιτείες (ειδικά στις ακτές της Αλάσκα).

Ο συνολικός πληθυσμός των Ινουίτ που μιλούν παραδοσιακές γλώσσες είναι δύσκολο να εκτιμηθεί με ακρίβεια, δεδομένου ότι οι περισσότερες μετρήσεις βασίζονται σε αυτοαναφερόμενα δεδομένα της απογραφής που μπορεί να μην αντικατοπτρίζουν με ακρίβεια τη χρήση ή γνώση. Η γροιλανδική απογραφή εκτιμά ότι τις γλώσσες Ινουίτ ομιλούν περίπου 50.000 άτομα, ενώ οι καναδικές εκτιμήσεις φτάνουν περίπου τα 35.000 άτομα. Αυτές οι δύο χώρες μετρούν το μεγαλύτερο μέρος των ομιλητών των παραλλαγών της γλώσσας Ινουίτ, αν και περίπου 7.500 Αλασκανοί ομιλούν ποικιλίες των Ινουίτ σε έναν πληθυσμό πάνω από 13.000 Ινουίτ.

Οι ινουιτικές γλώσσες έχουν μερικές εκατοντάδες ομιλητές στη Ρωσία. Επιπλέον, εκτιμάται ότι περίπου 7.000 γροιλανδοί Ινουίτ ζουν στην Ευρωπαϊκή Δανία, τη μεγαλύτερη ομάδα έξω από τη Γροιλανδία, τον Καναδά και την Αλάσκα. Έτσι, ο παγκόσμιος πληθυσμός των ομιλητών των ποικιλιών των Ινουίτ είναι της τάξης των 100.000 ανθρώπων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Indigenous Languages Spoken in the United States (by Language)». yourdictionary.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιουλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2012.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh90002797
* SUDOC: 034223975
* BNF: cb125001864 (data)
* NKC: ph391061

 |

 |
Το **δίεδρο** είναι τύπος πολύεδρου, από δύο πολυγωνικές έδρες που μοιράζονται το ίδιο σύνολο ακμών. Στον τρισδιάστατο Ευκλείδειο χώρο, είναι εκφυλισμένο όταν οι έδρες του είναι επίπεδες, ενώ στον τρισδιάστατο σφαιρικό χώρο, ένα δίεδρο με επίπεδες έδρες μπορεί να θεωρηθεί ως φακός, ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η θεμελιώδης περιοχή ενός χώρου φακού L(*p*,*q*).

Συνήθως το *κανονικό δίεδρο* υπονοεί δύο κανονικά πολυγώνα, αυτό δείχνει και ο συμβολισμός Schläfli {*n*,2}. Κάθε πολύγωνο γεμίζει ένα ημισφαίριο, με ένα κανονικό *n*-γωνο πάνω στον ισημερινό που βρίσκεται μεταξύ τους.

Το δυϊκό ενός *n*-γωνικού δίεδρου είναι το *n*-γωνικό οσόεδρο, όπου *n* δίγωνες έδρες μοιράζονται δύο κορυφές.

Ως πολύεδρο
-----------

Το *δίεδρο* μπορεί να θεωρηθεί ως εκφυλισμένο πρίσμα που αποτελείται από δύο (επίπεδα) *n*-πλευρών πολύγωνα συνδεδεμένα "πλάτη με πλάτη», έτσι ώστε το αντικείμενο που προκύπτει να μην έχει βάθος.

Ως πλάκα πάνω σε σφαίρα
-----------------------

Ως σφαιρική πλάκα, το *δίεδρο* μπορεί να υπάρχει ως μη εκφυλισμένη μορφή, με δύο *n*-πλευρών έδρες που καλύπτουν τη σφαίρα, η κάθε έδρα είναι ένα ημισφαίριο, και οι κορυφές βρίσκονται πάνω στον ισημερινό. Ονομάζεται *κανονικό* όταν οι κορυφές του έχουν ίση απόσταση μεταξύ τους.

Το κανονικό πολύεδρο {2,2} είναι αυτο-διπλό, καθώς είναι τόσο οσόεδρο όσο και δίεδρο.

Κανονικά δίεδρα (σφαιρικές πλάκες):| Εικόνα |  |  |  |  |  |  **...**  |
| Schläfli | {2,2} | {3,2} | {4,2} | {5,2} | {6,2} |
| Coxeter |  |  |  |  |  |
| Έδρες | 2 {2} | 2 {3} | 2 {4} | 2 {5} | 2 {6} |
| Ακμές καικορυφές | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |

Απειρογωνικό δίεδρο
-------------------

Στο όριο το δίεδρο γίνεται απειρογωνικό δίεδρο όπως μια δισδιάστατη ψηφοθέτηση:

Δίτοπα
------

Το κανονικό *δίτοπο* είναι ένα *n*-διάστατο ανάλογο ενός διέδρου, με συμβολισμό Schläfli {p, ... q,r,2}. Έχει δύο όψεις, {p, ... q,r}, οι οποίες μοιράζονται όλες τις κορυφογραμμές, {p, ... q} από κοινού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Gausmann, Evelise; Lehoucq, Roland; Luminet, Jean-Pierre; Uzan, Jean-Philippe; Weeks, Jeffrey (2001). «Topological Lensing in Spherical Spaces». *Classical and Quantum Gravity* **18**: 5155–5186. doi:10.1088/0264-9381/18/23/311.
2. ↑  Coxeter, *Regular polytopes*, σελ. 12
3. ↑  Regular Abstract polytopes, σελ. 158

### Πηγές

* McMullen, Peter; Schulte, Egon (Δεκέμβριος 2002), *Abstract Regular Polytopes* (1η έκδοση), Cambridge University Press, ISBN 0-521-81496-0
* Coxeter, H.S.M. *Regular Polytopes* (3η έκδοση), Dover Publications Inc. ISBN 0-486-61480-8
* Weisstein, Eric W. "Dihedron" από το MathWorld.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πολύεδρα |
| --- |
|  |
| 1–10 έδρες | 
* Μονόεδρο
* Δίεδρο
* Τρίεδρο
* Τετράεδρο
* Πεντάεδρο
* Εξάεδρο
* Επτάεδρο
* Οκτάεδρο
* Εννεάεδρο
* Δεκάεδρο
 |
|  |
| 11–20 έδρες | 
* Ενδεκάεδρο
* Δωδεκάεδρο
* Τριδεκάεδρο
* Τετραδεκάεδρο
* Πενταδεκάεδρο
* Εξαδεκάεδρο
* Επταδεκάεδρο
* Οκταδεκάεδρο
* Εννεαδεκάεδρο
* Εικοσάεδρο
 |
|  |
| Άλλα πολύεδρα | 
* Εικοσιδωδεκάεδρο
* Τριακοντάεδρο
* Τετρακοντάεδρο
* Εξηκοντάεδρο
* Εννενηκοντάεδρο
* Απειρόεδρο
 |

 |
Ο **δεκανός** (πρβλ. δεκανέας), λατιν. *decanus*, σημαίνει «αρχηγός των δέκα» στα ύστερα λατινικά. Ο όρος προήλθε από τον Ρωμαϊκό στρατό και στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε για υποδεέστερους αξιωματούχους στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, καθώς και για διάφορες θέσεις στην Εκκλησία, από όπου προέρχεται ο αγγλικός τίτλος "dean".

Ιστορία και λειτουργίες
-----------------------

Ο *δεκανός* ήταν αρχικά ο αρχηγός μιας ομάδας 10 ανδρών (contubernuium, δεκάδα), η οποία αποτελείτο από οκτώ λεγεωνάριους που ζούσαν στην ίδια σκηνή, συν δύο άτομα υποστήριξης/υπηρέτες της ομάδας.  Ο τίτλος δεν πρέπει να συγχέεται με το *decurio*, που ήταν ένας τίτλος που διδόταν σε πολιτικούς αξιωματούχους και σε αρχηγούς ομάδας 30 ανδρών (*τούρμας, turma*) ιππικού. Ο *δεκανός* ισοδυναμεί με τον βαθμό του *δεκάρχου* («διοικητή των δέκα») στα ελληνικά κείμενα.

Από τον 4ο αι. μ.Χ. ο όρος *δεκανός* άρχισε να χρησιμοποιείται για τους αγγελιοφόρους των ανακτόρων, ιδιαίτερα εκείνους που υπηρετούσαν τις Ρωμαίες αυτοκράτειρες. Οι *decani* επίσης προφανώς χρησίμευαν ως φρουροί στις πύλες και τον 6ο αι. ο Ιωάννης ο Λυδός τους εξισώνει με τους αρχαίους *ραβδούχους* (lictores).  Στο *Κλητορολόγιον* του Φιλοθέου του 899, ο *δεκανός* (μεταγραφή στα ελληνικά του decanus) ήταν λειτουργός μεσαίου επιπέδου, που υπηρετούσε υπό τον *πρωτασηκρήτη*. Σύμφωνα το έργο των μέσων του 10ου αι. *Περί βασιλείου τάξεως* του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ΄ Πορφυρογέννητου (βασ. 913–959 ), ένας *δεκανός* ήταν «υπεύθυνος των αυτοκρατορικών εγγράφων», όταν ο Βυζαντινός αυτοκράτορας ήταν σε εκστρατεία.  Οι σιγιλογραφικές μαρτυρίες για τους βυζαντινούς *δεκανούς* είναι σχετικά σπάνιες. Μερικοί απεικονίζονται σε εικονογραφημένα χειρόγραφα, όπου η ενδυμασία τους ποικίλλει σημαντικά, ανάλογα με τις ποικίλες και μεταβαλλόμενες λειτουργίες τους. 

Στη Χριστιανική Εκκλησία, ο όρος άρχισε να χρησιμοποιείται στα μοναστήρια για αρχηγούς ομάδας δέκα μοναχών, για χαμηλόβαθμους υποδεέστερους αξιωματούχους του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και για το εκκλησιαστικό *fossores* («αυτοί που σκάπτουν τάφους»).

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Vegetius. *De Re Militari* 2.8.13.
2. 1 2 3  Kazhdan & Cutler 1991.
3. ↑  
Bury 1911.

Πηγές
-----

* Bury, J. B. (1911). The Imperial Administrative System of the Ninth Century – With a Revised Text of the Kletorologion of Philotheos. London: Oxford University Press. OCLC 1046639111 – via Archive.org.
* (Αγγλικά) Kazhdan, Alexander; Cutler, Anthony (1991). «Dekanos». Στο: Kazhdan, Alexander, επιμ. *The Oxford Dictionary of Byzantium*. Οξφόρδη και Νέα Υόρκη: Oxford University Press, σελ. 601. ISBN 0-19-504652-8.
Η **Δίδια Κλάρα** (γεννημένη περ. 153) ήταν κόρη και μοναδικό τέκνο του Ρωμαίου αυτοκράτορα Δίδιου Ιουλιανού και της Μανλίας Σκαντίλλας. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρώμη.  

Όταν ο Δίδιος Ιουλιανός ανακηρύχτηκε «Αύγουστος» αγοράζοντας το Ρωμαϊκό θρόνο σε δημοπρασία της Πραιτωριανής Φρουράς το 193, η γυναίκα και η κόρη του έλαβαν επίσης τον τίτλο της «Αυγούστας». Η Δίδια Κλάρα ήταν διάσημη ως μια από τις πιο όμορφες γυναίκες της Ρώμης, αλλά δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα άλλο για τη ζωή ή την προσωπικότητά της. Όταν ήταν νεαρή αρραβωνιάστηκε έναν ξάδελφό της, αλλά το 193 παντρεύτηκε τον Σέξτο Κορνίλιο Ρεπεντίνο, που ήταν prefect της Ρώμης κατά τη διάρκεια της σύντομης διακυβέρνησης του πεθερού του. Όταν ο Δίδιος Ιουλιανός πέθανε, ο νέος αυτοκράτορας Σεπτίμιος Σεβήρος της αφαίρεσε τον τίτλο της Αυγούστας. Μέσα σε λίγους μήνες η μητέρα της πέθανε, αλλά η ίδια έζησε, χωρίς να γνωρίζουμε περαιτέρω λεπτομέρειες γι’αυτήν.

Πηγές
-----

* .
* .
* .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κέρματα με τη μορφή της Δίδιας Κλάρας

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 317059265
* GND: 1075172616

 |

 |
Τα **Δίθυρα** είναι ομοταξία μαλακίων, των οποίων το κύριο γνώρισμα είναι η παρουσία διπλού οστράκου. Ονομάστηκαν έτσι από τον Αριστοτέλη. Λέγονται επίσης και ακέφαλα ή πελεκύποδα, επειδή το πόδι τους έχει σχήμα τσεκουριού. Γνωστότεροι αντιπρόσωποι των δίθυρων είναι τα μύδια, τα στρείδια, τα χτένια, οι αχιβάδες, οι πίννες , τα κυδώνια, οι λιθοδόμοι και άλλα ζώα. Η εσωτερική τους επιφάνεια ονομάζεται μανδύας. Σε μερικά είδη σχηματίζονται μαργαριτάρια, εξ αιτίας της έκκρισης του μάργαρου, ουσίας που έχει σκοπό να απομονώσει ξένα σώματα που παρεισφρέουν ανάμεσα στο μανδύα. Τα φυσικά μαργαριτάρια δημιουργούνται λόγω ενός παράσιτου που εισέρχεται μεταξύ του όστρακου και του μανδύα. Τα είδη των Διθύρων φθάνουν τα 13.000 περίπου και πολλά από αυτά είναι χρήσιμα στον άνθρωπο, ως τροφή και ως βιομηχανική χρήση (όστρακο). Η ομοταξία τους παρουσιάζει μεγάλη ομοιογένεια, κάτι που διευκολύνει την ταξινόμησή τους. Απαντώνται σε όλο τον κόσμο σε πολυάριθμες κοινωνίες.

Περιγραφή
---------

Στα δίθυρα το όστρακό τους αποτελείται από δύο μισά, τις θυρίδες. Αυτά συνδέονται μεταξύ τους με μία ουσία από κερατίνη, που λέγεται ελαστικός σύνδεσμος. Με αυτόν το όστρακο ανοίγει, ενώ το κλείσιμο γίνεται με μυς. Γύρω από αυτόν βρίσκεται ο σπόνδυλος. Όταν το ζώο ηρεμεί, στο βυθό ακουμπά μόνο το ένα από τα δύο μισά. Η σύλληψη και η μεταφορά της τροφής τους γίνεται με βράγχια. Η πρόσληψη της τροφής τους γίνεται μαζί με το νερό και η είσοδος – έξοδός του γίνεται με δύο σωλήνες, τους σίφωνες. Ο σίφωνας της εισόδου του νερού φέρει και οσφρητικά όργανα. Τα όργανα της αφής και της όρασης βρίσκονται στο μανδύα. Η τροφή μαζί με το νερό μπαίνει στον οισοφάγο , περνά από το στομάχι και απορροφάται στο έντερο, το οποίο καταλήγει στην έδρα. Τα δίθυρα έχουν τρίχωρη καρδιά και νεύρα (τρία ζεύγη γαγγλίων).

Αναπαραγωγή
-----------

Τα περισσότερα είδη είναι γονοχωριστικά (υπάρχουν αρσενικά και θηλυκά) και ελάχιστα παρουσιάζουν ερμαφροδιτισμό. Στην περίπτωση αυτή, όπως π.χ. στα στρείδια, πρώτα ωριμάζουν τα σπερματοζωάρια και έπειτα τα ωάρια. Η εξάπλωσή τους γίνεται με τα ψάρια.

Τροφή και κίνηση
----------------

Ζώα υδρόβια, τα Δίθυρα τρέφονται με μικροοργανισμούς που επίσης ζουν στο νερό. Πολλά είδη, όπως το στρείδι προσκολλώνται στα βράχια, μόνιμα ή παροδικά, με τη βοήθεια του βύσσου. Ο βύσσος σχηματίζεται από νημάτια, που σχηματίζουν τα εκκρίματα ενός αδένα στη βάση του ποδιού. Η κίνηση των δίθυρων γίνεται με το πόδι τους, έρποντας στο βυθό ή κλείνοντας το όστρακό τους.

Δείτε επίσης
------------

* Γαστερόποδα
* Κεφαλόποδα

Βιβλιογραφία
------------

* *Νέα Εγκυκλοπαιδεία*, εκδ. Μαλλιάρης-Παιδεία, 2006, τ. 7, σελ. 458-460.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Δίθυρα** |

* Museum of Paleontology - Παλαιοντολογία, από το Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ, στην Καλιφόρνια.
* Ιστότοπος στο Κολέγιο του Γούστερ για τη βιοδιάβρωση

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85014492
* GND: 4040785-8
* BNF: cb120021366 (data)
* NKC: ph115332

 |

 |
Η διαχωρισμένη γλώσσα μίας γυναίκας. 
Ο **διαχωρισμός της γλώσσας**, είναι ένα είδος σωματικής τροποποίησης κατά το οποίο η γλώσσα κόβεται στο κέντρο από την άκρη της, όσο και από την κάτω πλευρά της βάσης της, δημιουργώντας έτσι μία διχάλα.

Κίνητρο
-------

Αρκετοί αναφέρουν αυξημένη αίσθηση και βελτίωση όταν φιλούν, αλλά οι λόγοι μπορεί επίσης να είναι βαθύτεροι. Άλλοι λόγοι μπορεί να είναι, η προσωπική πρόκληση του εαυτού, η τελετουργική διέλευση, η αίσθηση του αυτοέλεγχου του σώματος ή η πνευματική σύνδεση. Όπως όλες οι τροποποιήσεις του σώματος, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ταυτιστεί κάποιος με μία συγκεκριμένη ομάδα ή για να διώξει εκείνους που βγάζουν γρήγορα συμπεράσματα με βάση την εξωτερική εμφάνιση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Tongue Splitting More Than Budding Controversy on». Ethicsdaily.com. 29 Μαΐου 2003. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Μαρτίου 2015. Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2015.
Στη γεωμετρία, το **δεκατετράγωνο** (από τις ελληνικές λέξεις *δεκατέσσερα* και *γωνία*) είναι ένα οποιοδήποτε πολύγωνο σχήμα με 14 πλευρές και 14 κορυφές. Οι εσωτερικές γωνίες οποιουδήποτε δεκατετραγώνου έχουν άθροισμα 2160 μοίρες (°). Το σύμβολο Schläfli του δεκατετραγώνου είναι {14}.

Κανονικό δεκατετράγωνο
----------------------

Συνήθως ο όρος δεκατετράγωνο αναφέρεται σε ένα κανονικό δεκατετράγωνο, στο οποίο όλες οι πλευρές και όλες οι γωνίες είναι ίσες μεταξύ τους. Σε ένα τέτοιο δεκατετράγωνο, οι εσωτερικές γωνίες είναι ίσες με 154°17΄ περίπου η καθεμιά.

Το εμβαδό (E) ενός κανονικού δεκατετραγώνου με μήκος πλευράς *α* δίνεται από τη σχέση:

{\displaystyle E={\frac {7}{2}}a^{2}\cot \left({\frac {\pi }{14}}\right)\simeq 15,3345\,a^{2}.}

Κατασκευή
---------

Το κανονικό δεκατετράγωνο **δεν** είναι δυνατό να κατασκευασθεί με κανόνα και διαβήτη. Ωστόσο, η παρακάτω μέθοδος δίνει μία προσέγγιση περίπου τριών λεπτών της μοίρας για την κεντρική γωνία:

  
Προσεγγιστική κατασκευή ενός κανονικού δεκατετραγώνου

Χρήση ως νόμισμα
----------------

Το κανονικό δεκατετράγωνο χρησιμοποιείται ως σχήμα για κάποια αναμνηστικά χρυσά και αργυρά νομίσματα της Μαλαισίας, καθώς ο αριθμός των πλευρών συμβολίζει τις 14 πολιτείες της μαλαισιανής ομοσπονδίας.

Πολύγωνα Petrie
---------------

Το κανονικό δεκατετράγωνο είναι το πολύγωνο Πέτρι για πολλά πολύτοπα περισσότερων διαστάσεων, όπως αυτά που παρατίθενται παρακάτω σε ορθογώνιες προβολές:

|  |  |
| --- | --- |
| A13 | 13-simplex |
| BC7 | 7-orthoplex | ανορθωμένο 7-orthoplex | διανορθωμένο 7-orthoplex | τριανορθωμένος 7-κύβος | διανορθωμένος 7-κύβος | ανορθωμένος 7-κύβος | 7-κύβος |
| BC7 | (421) | t1(421) | t2(421) | t3(421)
 | (241) | t1(241) | (142) |
| D8 | t6(151) | t5(151) | t4(151) | t3(151) | t2(151) | t1(151) | (151) |

Παραπομπές
----------

1. ↑  *The Numismatist*, τόμος 96, τεύχη 7-12, σελ. 1409, American Numismatic Association, 1983.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Κανονικά πολύγωνα |
| --- |
|  |
| 1–20 πλευρών | 
* Μονόγωνο
* Δίγωνο
* Ισόπλευρο τρίγωνο
* Τετράγωνο
* Πεντάγωνο
* Εξάγωνο
* Επτάγωνο
* Οκτάγωνο
* Εννεάγωνο
* Δεκάγωνο
* Ενδεκάγωνο
* Δωδεκάγωνο
* Δεκατριάγωνο
* Δεκατετράγωνο
* Δεκαπεντάγωνο
* Δεκαεξάγωνο
* Δεκαεπτάγωνο
* Δεκαοκτάγωνο
* Δεκαεννεάγωνο
* Εικοσάγωνο
 |
|  |
| Μεγαλύτερα των 20 πλευρών | 
* Εικοσιμονόγωνο
* Εικοσιτετράγωνο
* Εικοσιπεντάγωνο
* Τριακοντάγωνο
* Τριακοντάδίγωνο
* Τετράκονταγωνο
* Πεντάκονταγωνο
* Εξακοντάγωνο
* Επτακοντάγωνο
* Οκτακόνταγωνο
* Εννεάκονταγωνο
* Εκατοντάγωνο
* 257-γωνο
* Χιλιάγωνο
* Μυριάγωνο
* 65537-γωνο
* Δεκακιςμυριάγωνο
* Μεγάγωνο
* Απειρόγωνο
 |
|  |
| Αστεροειδή 5–12 πλευρών | 
* Πεντάγραμμα
* Εξάγραμμα
* Επτάγραμμα
* Οκτάγραμμα
* Εννεάγραμμα
* Δεκάγραμμα
* Ενδεκάγραμμα
* Δωδεκάγραμμα
 |

 |
Το **Δίκαιο του Πολέμου** έχει τις ρίζες του στη Χριστιανική πίστη, και κατά βάση στο έργο του Αγίου Θωμά Ακουίνα (ή Ακουϊνιάτη, 1225 – 1275 μ.Χ.). Η βασική θέση της θεωρίας είναι ότι ο πόλεμος μπορεί να είναι δίκαιος υπό προϋποθέσεις. Καθώς όμως οι προϋποθέσεις έχουν την τάση να υπόκεινται σε διάφορες ερμηνείες, και κατά συνέπεια σε πολιτική εκμετάλλευση, ο πυρήνας της Θεωρίας του Δίκαιου πολέμου είναι αμφισβητήσιμος. Το δίκαιο του πολέμου, ή όπως έχει επικρατήσει πλέον και χρησιμοποιείται στην ορολογία διεθνώς, το δίκαιο των ενόπλων συγκρούσεων, απαρτίζεται από πλέγμα Συμβατικών αλλά και Εθιμικών Κανόνων. Οι Συμβατικοί κανόνες περιέχονται σε πολλές διεθνείς Συμβάσεις, που καθορίζουν την συμπεριφορά των Κρατών μεταξύ τους από τον καιρό της ειρήνης, μέχρι την εξέλιξη των σχέσεών τους σε ένοπλη αντιπαράθεση, καθώς και την συμπεριφορά των ατόμων που συμμετέχουν στις ένοπλες συγκρούσεις, είτε ενεργητικά (μαχητές), ή παθητικά (άμαχοι).

Διεθνείς Συμβάσεις
------------------

Η γενική έλλειψη κοινά αποδεκτών διατάξεων αναφερόμενων στον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου καθώς και εις τα επιτρεπόμενα ή απαγορευμένα μέτρα και μέσα διεξαγωγής του ήταν ήδη αισθητά από τα μέσα του προπερασμένου αιώνα. Από τότε όμως αργά αλλά σταθερά κατορθώθηκε να συνομολογηθούν σε μορφή κωδικοποίησης πολλές διεθνείς γενικές συμβάσεις με τις οποίες και κανονίσθηκαν πλείστα όσα ζητήματα του δικαίου του πολέμου (κατά ξηρά, θάλασσα και αέρα).

Οι σπουδαιότερες αυτών των Συμβάσεων με επιμέρους ανάλυση είναι:

* «Διακήρυξη των Παρισίων» από 16 Απριλίου 1856.
* «Σύμβαση της Γενεύης» από 22 Αυγούστου 1864.
* «Διακήρυξη της (Αγίας) Πετρούπολης από 11 Δεκεμβρίου 1868.
* «Διακήρυξη των Βρυξελλών» από 27 Αυγούστου 1874.
* «Α΄ Συνδιάσκεψη Χάγης - Κανονισμός και Τρεις Διακηρύξεις από 29 Ιουλίου 1899
* «Β΄ Συνδιάσκεψη Χάγης από 18 Οκτωβρίου 1907.
* «Ναυτική Συνδιάσκεψη Λονδίνου από 26 Φεβρουαρίου 1909
* «Συνδιάσκεψη Γενεύης από 27 Ιουνίου 1927
* «Νεότερες της Κοινωνίας των Εθνών και μετέπειτα του Ο.Η.Ε..

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δίκαιο του Πολέμου[*νεκρός σύνδεσμος*]
Η **Χίντκο** (ہندکو) είναι όρος που καλύπτει διάφορες δυτικές παντζαμπικές διαλέκτους (Λάχντα). Ομιλούνται από διάφορους λαούς σε ασυνεχείς περιοχές στα κρατίδια Χάιμπερ Παχτούνχβα και Παντζάμπ του Πακιστάν. 

Σήμερα υπάρχει ένα αυξανόμενο γλωσσικό κίνημα και στις τελευταίες δεκαετίες ορισμένοι λόγιοι που ομιλούν τα Χίντκο προωθούν την γλώσσα ως ξεχωριστή γλώσσα. Επίσης υπάρχει μια λογοτεχνική γλώσσα (Πεσαβάρι), βασισμένο στη ποικιλία που ομιλείται στο Πεσαβάρ και τα περίχωρά του. 

Υπάρχει μια διαφωνία για την σωστή ετυμολογία του όρου Χίντκο, ωστόσο είναι γενικά αποδεκτό ότι ο όρος αναφέρεται στις βορειοδυτικές Ινδοάριες γλώσσες του Πακιστάν, σε αντίθεση με τα Πάστο που είναι ιρανική γλώσσα. Τα Χίντκο είναι αμοιβαία κατανοητά με τα Παντζάμπι και τα Σαραΐκι. Οι διαφορές με τα Παντζάμπι είναι κυρίως στη μορφολογία και στη προφορά, όχι στο συντακτικό. 

Η γλώσσα είναι γνωστή και ως Χίντκι.
Το Δημαρχείο του Δήμου Πιερίων στη Ρητίνη
Ο **Δήμος Πιερίων** ήταν ένας από τους 13 Δήμους του Νομού Πιερίας στους οποίους είχε διαιρεθεί ο νομός σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας. Είχε πληθυσμό 6.449 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Ρητίνη. Περιλάμβανε τρία Δημοτικά Διαμερίσματα και ισάριθμους οικισμούς. Με το σχέδιο Καλλικράτης εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Κατερίνης.

Γενικά
------

Ο Δήμος Πιερίων απλώνεται στο κέντρο του ορεινού όγκου των Πιερίων στη λεγόμενη κατά την παράδοση «κοιλάδα του Παλατιού». Ανήκει διοικητικά στο Νομό Πιερίας και στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. 

Συνορεύει ανατολικά με το Δήμο Ελαφίνας Ν. Πιερίας, νότια με το Δήμο Πέτρας Ν. Πιερίας, δυτικά με το Δήμο Βελβενδού Ν. Κοζάνης και βόρεια με το Δήμο Μακεδονίδος του Ν. Ημαθίας. Έχει έκταση 112.900 στρέμματα και πληθυσμό περίπου 3.000 κατοίκους. Είναι ο ορεινότερος Δήμος της Πιερίας, αφού το 87 % της έκτασής του βρίσκεται πάνω από το υψομετρικό όριο των ορεινών περιοχών (400μ.). 

Ο Δήμος πήρε το χαρακτηριστικό όνομα, επειδή είναι ο μόνος στην Πιερία που τα διοικητικά του όρια είναι εξ ολοκλήρου στα Πιέρια Όρη. Οι τρεις οικισμοί που συγκροτούν το Δήμο είναι η Ρητίνη (έδρα του Δήμου), το Ελατοχώρι και η Βρία. Με τις σημερινές οδικές συνδέσεις η Ρητίνη απέχει από την έδρα του Νομού Πιερίας (Κατερίνη) 23 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη 90 χλμ. από τη Βέροια 45 χλμ. από τη Λάρισα 100 χλμ. και 461 χλμ. από την Αθήνα.

Δημοτικά Διαμερίσματα
---------------------

Στον δήμο περιλαμβάνονται:

 **Δ.δ. Βρίας**  -- η Βρία [ 422 ]
 **Δ.δ. Ελατοχωρίου**  -- το Ελατοχώρι [ 715 ]
 **Δ.δ. Ρητίνης**  -- η Ρητίνη [ 1.674 ]

Διατελέσαντες Δήμαρχοι Πιερίων
------------------------------

* 1999-2003  : Νικόλαος Καργιώτης
* 2003-2007  : Στέφανος Τζιτζιλής
* 2007-31 Δεκεμβρίου 2010 : Δημήτριος Βαϊνάς

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Δήμος Πιερίων** |

* Τουριστικός οδηγός Δήμου Πιερίων
* Γυμνάσιο Ρητίνης

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Πιερίας |
| --- |
|  |
| 
Κατερίνης · Αιγινίου · Ανατολικού Ολύμπου · Δίου · Ελαφίνας · Κολινδρού · Κορινού · Λιτοχώρου · Μεθώνης · Παραλίας · Πέτρας · Πιερίων · Πύδνας |

 |
Η **Σουρτζαπούρι** είναι γλώσσα που ομιλείται στην κεντροανατολική Ινδία. Διαθέτει ομοιότητες με τα Καματαπούρι, τα Ασαμεζικά, τα Βεγγαλικά και τα Μαϊθίλι, ομιλείται κυρίως στις περιοχές της υποπεριοχές Σιμαντσάλ (επαρχιές Κισανγκάντζ, Κατιχάρ, Πούρνια, Αράρια) της περιοχής Μιθίλα του Μπιχάρ. Εκτός από το Μπιχάρ, ομιλείται επίσης στη Δυτική Βεγγάλη (επαρχίες Ούταρ και Ντακσίν Ντινατζπούρ, και στο Σιλιγκούρι της επαρχίας Νταρτζιλίνγκ – που αποτελεί τμήμα της Βόρειας Βεγγάλης εντός της διαίρεσης Τζαλπαϊγκούρι), καθώς και σε τμήματα του ανατολικού Νεπάλ. Είναι μια από τις λιγότερο γνωστές Βεγγαλοασσαμεζικές γλώσσες που ομιλούνται στην ανατολική Ινδία και το Μπαγκλαντές. Συνδέεται με την Ρανγκπούρι (και τις διαλέκτους Καματαπούρι και Κοτς Ρατζμπόνγκσι) που ομιλούνται στη Βεγγάλη και το Ασσάμ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hammarström, Harald· Forkel, Robert· Haspelmath, Martin· Bank, Sebastian, επιμ. (2016). «Surjapuri». *Glottolog 2.7*. Jena: Max Planck Institute for the Science of Human History.
2. ↑  «Small States Syndrome in India». σελ. 146. Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2017.
3. ↑  Hernández-Campoy, Juan Manuel, επιμ. (15 Φεβρουαρίου 2012). *The Handbook of Historical Sociolinguistics*. John Wiley & Sons. ISBN 9781118257265. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Free repository of illustrated children's stories in Surjapuri Αρχειοθετήθηκε 2021-08-17 στο Wayback Machine. translated by Azad India Foundation and sponsored by Pratham Books
* *Word Formation in Surjapuri*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-04-14.. Ανακτήθηκε στις 2018-08-26.
* *Case and Case-like Postposition in Surjapuri*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-04-14.. Ανακτήθηκε στις 2018-08-26.
Συντεταγμένες: 16°42′S 16°3′E﻿ / ﻿16.700°S 16.050°E﻿ / -16.700; 16.050

Το **Κουνένε** (πορτογαλικά: Cunene‎) είναι επαρχία της Ανγκόλας. Έχει έκταση 87.342 χλμ² και πληθυσμό 990.087 κατοίκους το 2014.

Γενική εικόνα
-------------

Αλιεύοντας γατόψαρα στην επαρχία Κουνένε.
Η Οντζίβα είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας. Παλαιότερα ήταν γνωστή ως Βίλα Περέιρα ντ'Εσά. Η Οντζίβα είναι η μόνη πόλη σε αυτήν την επαρχία. Η απόσταση της από τη Λουάντα είναι 1.424 χλμ και από το Λουμπάνγκο 415 χλμ. Ο ποταμός Κουνένε έδωσε το όνομά του στην επαρχία.

Καταρράκτες Ρουακάνα
Το Κουνένε βρίσκεται βόρεια του ομώνυμου ποταμού, ο οποίος σχηματίζει τα σύνορα μεταξύ της Ανγκόλας και της Ναμίμπια. Το Κουνένε διασχίζεται από τη βορειοδυτική γραμμή ίσου γεωγραφικού πλάτους και μήκους.

Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου η περιοχή ήταν η σκηνή των μαχών το 1914–15. Η γερμανική εκστρατεία στην Ανγκόλα είχε ως αποτέλεσμα την προσωρινή κατοχή της περιοχής από τη Γερμανία.

Οι κάτοικοι της επαρχίας είναι συντριπτικά ποιμένες Οβάμπο. Από τη δεκαετία του 1960, υπέστησαν πιέσεις πρώτα από λευκούς εποίκους, και μετά την ανεξαρτησία από υψηλόβαθμους στρατιωτικούς αξιωματικούς και πολιτικούς, οι οποίοι απέκτησαν μεγάλες εκτάσεις γης, τις οποίες οι Οβάμπο χρειάζονταν για την εποχιακή μετακίνηση των βοοειδών τους. Το οικολογικό, οικονομικό και κοινωνικό πλεονέκτημα του ποιμαντισμού έναντι του αγροκτήματος είναι γνωστό από τη δεκαετία του 1970, αλλά δεν έχει ληφθεί επαρκώς υπόψη στη χάραξη πολιτικής.

Δήμοι και κοινότητες
--------------------

Η επαρχία Κουνένε περιέχει τις ακόλουθες κοινότητες (*comunas*). ταξινομημένες υπό τους αντίστοιχους δήμους τους:

* **Δήμος Καχάμα:** - **Καχάμα**, Οτσιντζάου
* **Δήμος Κουανχάμα:** - Εβάλε, Μόνγκουα, Νεχόνε-Καφίμα, **Οντζίβα**, Τσιμπόρο-Γιόντε
* **Δήμος Κουβελάι:** - Καλόνγκα, Κουμπάτι, **Μουκολογκότζιο**, Μούπα
* **Δήμος Κουρόκα:** - **Ονκόκουα**, Τσιτάντο
* **Δήμος Ναμακούντε:** - Μελούνγκα-Κιέντε, **Ναμακούντε**
* **Δήμος Ομπάτζα:** - Μουκόπε, Ναουλίλα, Ομπάλα γιο Μούνγκου, **Σανγκόνγκο**, Χούμπε

Δείτε επίσης
------------

* Περιοχή Κουνένε στη Ναμίμπια

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Resultados Definitivos Recenseamento Geral da População e Habitação - 2014» (PDF). *Instituto Nacional de Estatística, República de Angola*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 2019-12-14. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2020.
2. ↑  Eduardo Cruz de Carvalho, "'Traditional' and 'Modern' Patterns of Cattle Raising in Southwestern Angola: A critical evaluation of change from Pastoralism to Ranching", *The Journal of Developing Areas*, 8 1974, σσ. 199-226

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γεωγραφικές πληροφορίες επαρχίας στο geoview.info

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επαρχίες της Ανγκόλας |
| --- |
|  |
| 
* Μπένγκο
* Μπενγκέλα
* Μπιέ
* Καμπίντα
* Κουάντο Κουμπάνγκο
* Κουάνζα Νόρτε
* Κουάνζα Σουλ
* Κουνένε
* Χουάμπο
* Ουίλα
* Λουάντα
* Λούντα Νόρτε
* Λούντα Σουλ
* Μαλάνζε
* Μοξίκο
* Ναμίμπε
* Ουίγκε
* Ζαΐρε
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 153734017
* LCCN: n90611875
* GND: 4824656-6
* SUDOC: 083785930
* BNE: XX458224

 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία ο **Βούσιρις** ήταν βασιλιάς της Αιγύπτου.

Ο μύθος
-------

Αναφέρεται ως γιος του θεού Ποσειδώνα και της Λυσιάνασσας ή της Λιβύης ή της Ανίφρας ή Ανίππης (κόρης ή εγγονής του Νείλου). Ο Βούσιρις ήταν σκληρός και αφιλόξενος, αφού θανάτωνε κάθε ξένο που έφθανε στο βασίλειό του. Η αφορμή ήταν το εξής γεγονός: όταν η Αίγυπτος υπέφερε κάποτε από ακαρπία επί εννέα χρόνια, έφθασε στη χώρα ο Κύπριος μάντης Φράσιος, που συμβούλεψε τον Βούσιρι να θυσιάζει κάθε χρόνο ένα ξένο στον Δία για να σταματήσει το κακό. Ο Αιγύπτιος βασιλιάς σκότωσε τότε πρώτο-πρώτο τον Φράσιο και έπειτα όλους τους ξένους που έρχονταν στην Αίγυπτο.

Στη σκληρότητα του Βούσιρι έβαλε τέλος ο Ηρακλής όταν πέρασε από την Αίγυπτο στο ταξίδι του για τον άθλο των μήλων των Εσπερίδων ή των βοδιών του Γηρυόνη. Τον συνέλαβαν τότε και τον έδεσαν καλά με πέτσινα λουριά για να τον θυσιάσουν, αλλά ο Ηρακλής έσπασε τα δεσμά του, σκότωσε τον Βούσιρι, τον γιο του Αμφιδαμαντα, και όλους τους ανθρώπους του βασιλιά.

Στη *Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου* ο Βούσιρις είναι ένας από τους 50 γιους του Αιγύπτου, που παντρεύτηκαν τις ισάριθμες Δαναΐδες. Ο Ευριπίδης και ο Επίχαρμος έγραψαν με βάση τον μύθο του Βούσιρι ομώνυμα δράματα, ενώ και ο Ισοκράτης είχε συγγράψει φερώνυμο έργο για την «ψεύτικη ιστορία του Ηρακλή και του Βούσιρι» Με το όνομα του βασιλιά αυτού ήταν γνωστές στους αρχαίους Έλληνες πόλεις της Αιγύπτου, ενώ ο ίδιος φαίνεται προϊόν της ελληνικής μυθοπλασίας, ετυμολογούμενο από τη λέξη *Όσιρις*. Ο Διόδωρος Σικελιώτης αναφέρει ότι οι πριν από τον Ψαμμήτιχο[*χρειάζεται αποσαφήνιση*] φαραώ της Αιγύπτου «έπασχαν από *ξενηλασία*», από όπου και ο μύθος. Τη σχετική όμως με τον Ηρακλή παράδοση την αποκρούει ο Ηρόδοτος ως ανόητη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  [76] ΒΟΥΣΙΡΙΣ, παῖς Ποσειδῶνος καὶ Ἀνίππης τῆς Νείλου, τοὺς παριόντας ὑπούλῳ φιλοξενίᾳ κατέθυε· μετῆλθε δ´ αὐτὸν ἡ τῶν τετελευτηκότων νέμεσις· Ἡρακλῆς γὰρ ἐπιτεθεὶς τῷ ῥοπάλῳ διεχρήσατο· ὡς Ἀγάθων Σάμιος. *Πλουτάρχου, Συναγωγή Ιστοριών παραλλήλων Ελληνικών και Ρωμαϊκών*
2. ↑  Ισοκράτης Βούσιρις (11:30-11:40).

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βούσιρις** |

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316450139
* SUDOC: 241537150
* BNF: cb165720076 (data)

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Η θέση της επαρχίας Κυδωνίας στον νομό Χανίων
Η **Επαρχία Κυδωνίας** ήταν μια από τις πέντε επαρχίες του Νομού Χανίων της Κρήτης. Υπήρξε διοικητική τοπική υποδιαίρεση της Ελλάδας από την ενσωμάτωση της Κρήτης στην Ελλάδα το 1912-13, μέχρι το 1997 οπότε καταργήθηκε σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας. Γειτνίαζε δυτικά με την Επαρχία Κισσάμου, νοτιοδυτικά με την Επαρχία Σελίνου, νοτιοανατολικά με την Επαρχία Σφακίων και δυτικά με την Επαρχία Αποκορώνου. Βόρεια βρέχεται από το Αιγαίο πέλαγος και τον κόλπο της Σούδας. Σημαντικό μέρος της επαρχίας ήταν πεδινό και είχε πρωτεύουσα τα Χανιά.

Η επαρχία πήρε το όνομά της από την αρχαία πόλη Κυδωνία, η οποία ήταν χτισμένη στο σημείο όπου σήμερα βρίσκεται η πόλη των Χανίων.

Το 1923 έφυγαν από την επαρχία Τουρκοκρητικοί με την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και αντικαταστάθηκαν εν μέρει με Έλληνες πρόσφυγες. Το 1928 είχε 54.052 κατοίκους. Πριν την Διοικητική διαίρεση του 1912 αποτελούνταν από τους δήμους:

* Δήμος Ακρωτηρίου
* Δήμος Κεραμειών
* Δήμος Αλικιανού
* Δήμος Πύργου
* Δήμος Ψηλονέρου
* Δήμος Περιβολίου
* Δήμος Λάκκων και
* Δήμος Σούδας

Μετά την διοικητική διαίρεση, η επαρχία Κυδωνίας αποτελούνταν από το Δήμο Χανίων και 33 κοινότητες.

Προσωπικότητες
--------------

* Ιωσήφ Βαλέστ η Βαλέστρας (Joseph Balestra, - 1822) ,Γάλλος φιλέλληνας αξιωματικός, κορσικανικής καταγωγης ,γεννήθηκε στην επαρχία Κυδωνίας .Ήρθε στην Ελλάδα μαζί με τον Δημήτρη Υψηλάντη ,οργάνωσε το πρώτο μικρό σώμα τακτικού στρατού καί κατόρθωσε με αυτό νά αποκρούσει τουρκική απόβαση στις ακτές της Μεσσηνίας. Σκοτώθηκε πολεμώντας ηρωικά έξω από το Ρέθυμνο της Κρήτης στις 14 Απριλίου 1822.

Πηγές
-----

* Λήμμα «Κυδωνίας *επαρχία*», εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ελευθερουδάκη, Αθήνα, 1930
Ο **Δήμος Πολυγύρου** του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση του παλαιότερου δήμου Πολυγύρου και των γειτονικών του παλαιότερων κοινοτήτων, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Πολυγύρου. Βρίσκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού και συνόρευε με τους δήμους  Ανθεμούντα,  Αρναίας ,  Ζερβοχωρίων,  Ορμυλίας,  Σιθωνίας και  Μουδανιών,. Καταλάμβανε έκταση 470.900 στρεμμάτων και είχε συνολικό πληθυσμό 10.721 κατοίκους (οι 6.232 από αυτούς ζουν στην πόλη του Πολυγύρου).

Διαίρεση
--------

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:

 **Δ.δ. Πολυγύρου**  [ 6.232 ] 
* ο Πολύγυρος [ 5.040 ]
* οι Καλύβες Πολυγύρου [ 1.136 ]
* ο Πατελιδάς [ 56 ]

 **Δ.δ. Αγίου Προδρόμου**  -- ο Άγιος Πρόδρομος [ 452 ]
 **Δ.δ. Βραστάμων**  [ 1.148 ] 
* τα Βράσταμα [ 793 ]
* το Κελλί [ 110 ]
* η Πλανά [ 245 ]

 **Δ.δ. Ολύνθου**  -- η Όλυνθος [ 1.131 ]
 **Δ.δ. Παλαιοκάστρου**  [ 351 ] 
* η Διασταύρωση Παλαιοκάστρου [ 327 ]
* το Παλαιόκαστρο [ 24 ]

 **Δ.δ. Σανών**  -- τα Σανά [ 337 ]
 **Δ.δ. Ταξιάρχου**  -- ο Ταξιάρχης [ 1.070 ]

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Χαλκιδικής |
| --- |
|  |
| 
Πολυγύρου · Ανθεμούντα · Αρναίας · Ζερβοχωρίων · Καλλικράτειας · Κασσάνδρας · Μουδανιών · Ορμύλιας · Παλλήνης · Παναγίας · Σιθωνίας · Σταγείρων-Ακάνθου · Τορώνης · Τρίγλιας |

 |
Ο **δήμος Πρεσπών** του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Πρεσπών. Βρισκόταν στα βορειοδυτικά του νομού, στα σύνορα με την Αλβανία και την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Καταλάμβανε ολόκληρο σχεδόν το τμήμα του εθνικού δρυμού Πρεσπών, ο οποίος ανακηρύχθηκε το 1974. Αποτελούταν από 13 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 413,5 τ.χλμ. (αποτελούσε τον μεγαλύτερο δήμο σε έκταση στον νομό) και είχε συνολικό πληθυσμό 1.851 κατοίκους (απογραφή 2001). Έδρα του δήμου ήταν ο Λαιμός. 

Ο δήμος αποτελούταν από τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλη ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):

 **Δ.δ. Λαιμού**  [ 300 ] 
* ο Λαιμός [ 299 ]
* ο Μηλεώνας [ 1 ]

 **Δ.δ. Αγίου Αχιλλείου**  [ 144 ] 
* ο Άγιος Αχίλλειος [ 28 ]
* η Πύλη [ 116 ]

 **Δ.δ. Αγίου Γερμανού**  -- ο Άγιος Γερμανός [ 231 ]
 **Δ.δ. Ανταρτικού**  [ 165 ] 
* το Ανταρτικό [ 135 ]
* το Τρίγωνο [ 30 ]

 **Δ.δ. Βροντερού**  -- το Βροντερό [ 183 ]
 **Δ.δ. Καλλιθέας**  -- η Καλλιθέα [ 160 ]
 **Δ.δ. Καρυών**  [ 94 ] 
* οι Καρυές [ 64 ]
* η Οξυά [ 30 ]

 **Δ.δ. Λευκώνος**  -- ο Λευκώνας [ 155 ]
 **Δ.δ. Μικρολίμνης**  -- η Μικρολίμνη [ 71 ]
 **Δ.δ. Πισοδερίου**  [ 68 ] 
* το Πισοδέρι [ 68 ]
* η Βίγλα [ 0 ]

 **Δ.δ. Πλατέος**  -- το Πλατύ [ 108 ]
 **Δ.δ. Πρασίνου**  -- το Πράσινο [ 14 ]
 **Δ.δ. Ψαράδων**  -- οι Ψαράδες [ 158 ]

Δήμαρχοι
--------

Δήμαρχοι του καποδιστριακού δήμου Πρεσπών διετέλεσαν οι: Λάζαρος Γερμανίδης (1999-2002) και Λάζαρος Ναλπαντίδης (2003-2010).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2009.
2. ↑  Εθνικός δρυμός Πρεσπών

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Φλώρινας |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
* Φλώρινας
* Αετού
* Αμυνταίου
* Κάτω Κλεινών
* Μελίτης
* Περάσματος
* Πρεσπών
* Φιλώτα
 |
|  |
| Κοινότητες | 
* Βαρικού
* Κρυσταλλοπηγής
* Λεχόβου
* Νυμφαίου
 |

 |
Ο **Βρέλο** (*σερβικά : Врело*), είναι ποταμός της Σερβίας παραπόταμος του Δρίνου. Έχει μήκος μόλις 365 μέτρα, και είναι ο μικρότερος ποταμός της Σερβίας και πιθανώς ένας από τους συντομότερους ποταμούς στον κόσμο.

Πηγάζει στο χωριό Πέρουσατς και μετά από σύντομη ροή σχηματίζει καταρράκτη κι εκβάλλει στον Δρίνο. Έχει όλα τα χαρακτηριστικά ποταμού, μία πηγή που αναβλύζει μεγάλη ποσότητα νερού, έχει δύο γέφυρες, μύλους κι ένα χωριό στην αριστερή του όχθη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Река врело на discoverserbia

Αναφορές
--------

* *Mala Prosvetina Enciklopedija*, Third edition (1985); Prosveta; ISBN 86-07-00001-2
* Jovan Đ. Marković (1990): *Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije*; Svjetlost-Sarajevo; ISBN 86-01-02651-6

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βρέλο** |

* Дрина -река


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Врело (река)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |