recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Οι εκλογές για τη Συνταγματική Συνέλευση διεξήχθησαν στη Βουλγαρία τον Απρίλιο του 1893. Το σώμα συγκλήθηκε για τέταρτη φορά προκειμένου να εξετάσει διάφορες τροποποιήσεις του συντάγματος, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που αφορούν την θρησκεία των μοναρχών και τη μείωση του αριθμού των μελών της Εθνοσυνέλευσης .

Το υπάρχον σύνταγμα απαιτούσε από το μονάρχη να είναι μέλος της Βουλγαρικής ορθόδοξης εκκλησίας, αν εξαιρεθεί ο πρώτος πρίγκιπας. Εξαιρούνταν ο πρίγκιπας Φερδινάνδος που ήταν ο πρώτος από μια νέα δυναστεία που ήταν στο θρήσκευμα Ρωμαιοκαθολικοί. Ωστόσο, καθώς η σύζυγός του, η πριγκίπισσα Μαρί Λουίζ της μπέρμπον Πάρμας, ήταν επίσης Ρωμαιοκαθολική κι εάν επρόκειτο να έχουν τα παιδιά θα ήταν επίσης καθολικοί.

Το Σύνταγμα απαιτούσε επίσης ένα μέλος της Εθνοσυνέλευσης για κάθε 10.000 πολίτες, με τις προτεινόμενες αλλαγές για τη μείωση αυτή από έναν για κάθε 20.000 πολίτες πού ήταν τότε. Οι τροποποίηση να μειωθεί επίσης ο αριθμός των μελών της συνταγματικής συνέλευσης από ένα για κάθε 5.000 πολίτες σε ένα για κάθε 10.000.

Η Συνέλευση ανοίξει τις εργασίες της στις 15 Μαΐου με ένα πλήθος πάνω από 10.000 συγκεντρωμένων για την περίσταση. Οι εργασίες της συνεχίστηκαν μέχρι τις 29 Μαΐου και ενέκρινε τις συνταγματικές τροποποιήσεις.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  "Bulgaria", *The Times*, 20 May 1893
2. 1 2  "Bulgaria", *The Times*, 30 May 1893
3. 1 2  "The Bulgarian Great Sobranye", *The Times*, 16 May 1893

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
 Εκλογές στη Βουλγαρία |
| --- |
|  |
| Βουλευτικές εκλογές | 
* Ιανουαρίου 1879
* Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 1879
* 1880
* Ιανουαρίου 1881
* Ιουνίου 1881
* 1882
* 1884
* 1886
* 1887
* 1890
* Απριλίου 1893
* Ιουλίου 1893
* 1894
* 1896
* 1899
* 1901
* 1902
* 1903
* 1908
* Ιουνίου 1911
* Σεπτεμβρίου 1911
* 1913
* 1914
* 1919
* 1920
* Απριλίου 1923
* Νοεμβρίου 1923
* 1927
* 1931
* 1938
* 1939
* 1945
* 1946
* 1949
* 1953
* 1957
* 1962
* 1966
* 1971
* 1976
* 1981
* 1986
* 1990
* 1991
* 1994
* 1997
* 2001
* 2005
* 2009
* 2013
* 2014
* 2017
 |
|  |
| Προεδρικές εκλογές | 
* 1992
* 1996
* 2001
* 2006
* 2011
* 2016
 |
|  |
| Ευρωεκλογές | 
* 2007
* 2009
* 2014
 |
|  |
| Τοπικές & Δημοτικές εκλογές | 
* ...
* 1991
* 1995
* 1999
* 2003
* 2007
* 2011
 |
|  |
| Δημοψηφίσματα | 
* 1922
* 1946
* 1971
* 2013
* 2015
* 2016
 |

 |
Ο **Βασίλειος Καλλίφρων** (1819–1891) ήταν Έλληνας λόγιος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και φοίτησε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1839 και διορίστηκε δάσκαλος σε ενοριακές σχολές της Κωνσταντινούπολης. Το 1848 διορίστηκε στη θέση του δασκάλου στη Μεγάλη του Γένους Σχολή, όπου δίδασκε μέχρι το τέλος της ζωής του. Στη διάρκεια της εκπαιδευτικής του σταδιοδρομίας συνέγραψε διάφορα έργα απασχολούμενος κυρίως με έργα φιλολογικού περιεχομένου, χρονογραφήματα και λόγους. Στα σημαντικότερα έργα του περιλαμβάνονται τα *Γραμματική της Ελληνικής γλώσσης* και *Συντακτικόν και Κατήχησις*. Το 1861 άρχισε να εκδίδει την εφημερίδα *Ανατολικός Αστήρ* όπου συνήθως δημοσίευε κείμενα με εκκλησιαστικό και εκπαιδευτικό περιεχόμενο, αλλά και κείμενα γενικότερου ενδιαφέροντος. Πέθανε το 1891 στο Φανάρι της Κωνσταντινούπολης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Καλλίφρων, Βασίλειος». *Εγκυκλοπαίδεια Δομή*.. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2019.
2. ↑  «Πανδέκτης: Καλλίφρων Βασίλειος». *pandektis.ekt.gr*. Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2019.

Βιβλιογραφία
------------

* *Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* (τόμ. 13, σελ. 585) - Δρανδάκης Παύλος - χ.χ.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 13149415093989552008
* **ΕΒΕ**: 119985
* BNF: cb17123959k (data)

 |

 |
Η **Άννα Ραούλαινα** (έζησε στα τέλη του 13ου αι.) από την Οικογένεια Ραούλ ήταν Ρωμαία ευγενής. Ο πατέρας της έφερε τα επώνυμα Κομνηνός **Ραούλ** Δούκας Άγγελος Πετραλείφας, ενώ η μητέρα της τα Παλαιολογίνα **Καντακουζηνή** Ραούλαινα Κομνηνή. Από τον σύζυγό της έλαβε το επώνυμο Στρατηγοπούλαινα.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Ιωάννη Ραούλ και της Θεοδώρας Καντακουζηνής. Η μητέρα της Θεοδώρα ήταν κόρη της Ειρήνης Παλαιολογίνας, αδελφής του Μιχαήλ Η΄. Η αδελφή της Ειρήνη Ραούλαινα, ήταν σύζυγος του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, γιου του Μιχαήλ Η΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. 

Η Άννα εκάρη μοναχή με το όνομα Αντωνία και όταν ανακαταλήφθηκε η Κωνσταντινούπολη από τους Λατίνους (1261) ανακαίνισε τον ναό του *Χριστού Σωτήρος του Κραταίου* της Πόλης.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε με τον πρωτοστράτορα και αργότερα στρατηγό Αλέξιο Στρατηγόπουλο  ή κάποιο άλλο μέλος της οικογένειας του Στρατηγόπουλου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *Αγορίτσας,Δημήτριος (2011, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων), Κωνσταντινούπολη: η πόλη και η κοινωνία της στα χρόνια των πρώτων Παλαιολόγων (1261-1328), σελ. 115, ου διανέμεται με άδεια (CC BY-SA 4.0), σελ. 180, ανακτήθηκε 31 Ιανουαρίου 2019*
2. 1 2  *Cawley 2011, Cawley, Charles, Foundation for Medieval Genealogy , ανακτήθηκε 31 Ιανουαρίου 2019*
Ο **Άτσο Η΄**, ιταλ. *Αzzo VIIΙ*, (μετά το 1247 – 31 Ιανουαρίου 1308) από τον Οίκο των Έστε, ήταν μαρκήσιος της Φερράρα (1293-1308).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ομπίτσο Β΄ και της Τζακομίνα Φριέσκι, ανιψιάς του πάπα Ιννοκεντίου Δ΄ Φριέσκι. Το 1293 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Ο Δάντης στην Κόλασή του υπονοεί ότι τον εξόντωσε.

Η πρώτη περίοδος της εξουσίας του πέρασε με διαρκείς πολέμους: με την Πάδουα, αμέσως μόλις ανέλαβε την αρχή και με την Πάρμα και τη Μπολόνια το διάστημα 1295-99. Ο διοικητής (podestà) της Μπολόνια αντιτέθηκε στην επεκτατική του πολιτική· όταν δολοφονήθηκε, κατηγόρησαν τον Άτσο Η΄.

Θέλησε να νυμφευτεί τη διάσημη Βεατρίκη των Καπετιδών-Ανζού, μικρότερη κόρη του Καρόλου Β΄ της Νάπολης. Ο Δάντης γράφει ότι ο Κάρολος Β΄ την πώλησε ως αιχμάλωτη σκλάβα: σύμφωνα με το γαμήλιο συμβόλαιο ο Άτσο Β΄ θα του πλήρωνε 50.000 φλωρίνια, θα ελάμβανε όμως το Ρέτζο και άλλες γαίες. Επίσης ο Άτσο Η΄ υπέγραψε ότι η κτήσεις θα κληροδοτούνται στον πρωτότοκο μόνο και δεν θα διαμοιράζονται μεταξύ των αδελφών, όπως ίσχυε ως τότε στους Έστε. Ο νεότερος αδελφός του Νικόλαος Α΄ αποκλείστηκε από τη διαδοχή. Ο γάμος τελέσθηκε. Η Μόντενα και το Ρέτζιο παραχωρήθηκαν από τον Κάρολο Β΄, κάτι που έκανε τους κατοίκους των δύο πόλεων να εξεγερθούν το 1306 εναντίον του Άτσο Η΄.

Η απόφασή του να γίνει κύριος της Λομβαρδίας συνάσπισε εναντίον του πόλεις και το 1306, μόλις έφθασε η Βεατρίκη, έφυγε για να αντιμετωπίσει τους αντιπάλους του. Απεβίωσε το 1308 άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Αλντομπραντίνο Β΄ ως μαρκήσιος της Φερράρα.

Οικογένεια
----------

Το 1305 νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη των Καπετιδών-Ανζού, κόρη του Καρόλου Β΄ της Νάπολης· δεν απέκτησαν απογόνους.

Παραπομπές-Υποσημειώσεις
------------------------

1. ↑  Menache 2003, σελ. 142.
2. ↑  Trevor Dean, "The Sovereign as Pirate: Charles II of Anjou and the Marriage of His Daughter, 1304" *The English Historical Review* **111** No. 441 (April 1996), pp 350-356.
3. ↑  *Purgatorio* XX.79-81.

Πηγές
-----

* Menache, Sophia (2003). *Clement V*. Cambridge: Cambridge University Press. σελ. 142. ISBN 978-0521521987.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 256423530
* GND: 1025331273

 |

 |
Ο **Άτσο Ι΄**, ιταλ. *Azzo X*, (1344 – 1415) από τον Οίκο των Έστε διεκδίκησε τη διαδοχή στη Φερράρα το 1393, χωρίς επιτυχία, από τον τρίτο εξάδελφό του Νικολό Β΄.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Φραντσέσκο Β΄ των Έστε, κυβερνήτη της Πάρμα και της Ταντέα ντι Μπαρμπιάνο. Ο πατέρας του ήταν εγγονός του Φραντσέσκο Α΄, τρίτου γιου του Ομπίτσο Β΄ μαρκήσιου της Φερράρα. Aνήκε σε πλάγιο κλάδο των Έστε.

Δεύτερος γιος του Ομπίτσο Β΄ ήταν ο Αλντομπραντίνο Β΄ και γιος αυτού ο Αλβέρτος. Ο Αλβέρτος το 1383 απέκτησε, από μία μη νόμιμη σχέση του με την Ιζόττα, γιο τον Νικολό Γ΄. Αργότερα ο Αλβέρτος νυμφεύτηκε, αλλά η σύζυγός του απεβίωσε χωρίς απογόνους. Έπειτα νυμφεύτηκε την Ιζόττα, νομιμοποιώντας τον γιο του. Ωστόσο όταν το 1393 απεβίωσε και ο Νικολό Γ΄ τον διαδέχθηκε, ο Άτσο Ι΄ αμφισβήτησε τη διαδοχή με το επιχείρημα ότι είχε γεννηθεί αρχικά νόθος. Ο Νικολό Γ΄ ήταν 10 ετών και επίτροποί του ήταν ο πάπας Βενέδικτος Θ΄ και η Βενετία. Ο Άτσο Ι΄ προσπάθησε να τον δηλητηριάσει και όταν απέτυχε, συγκέντρωσε μία ομάδα μισθοφόρων, που με τη βοήθεια ορισμένων υποτελών των Έστε εισέβαλε στη Φερράρα. Τον απέκρουσε ο Άτσο ντα Καστέλλο και έτσι αποσύρθηκε στη Μόντενα.

Όταν ο Άτσο ντα Καστέλλο απεβίωσε, ο Άτσο Ι΄, με τη βοήθεια του Τζοβάννι ντα Μπαρμπιάνο και ενός στρατού 8.000 ανδρών, προσπάθησε το 1395 να καταλάβει τη Φερράρα. Όμως στη μάχη του Πορτοματζόρε ένας στρατός της Βενετίας τον κατανίκησε και τον αιχμαλώτισε. Αργότερα τον εξόρισαν στην Κρήτη (Candia)· απεβίωσε το 1415 στη Βενετία.

Οικογένεια
----------

Τέκνα του ήταν:

* Θαδδαίος (Taddeo), απεβ. 1448. Ο γιος του Μπερτόλντο ήταν στρατιωτικός διοικητής του Μωρέως και απεβίωσε στην Κόρινθο το 1463.
* Φραντσέσκο, απεβ. μετά το 1424.
* Ορσίνα, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο κόμη της Πόρτσια.

Πηγές
-----

* Chiappini, Luciano (2001). *Gli Estensi. Mille anni di storia*. Ferrara.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Azzo X d'Este  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Νεντζάντ Βράνκοβιτς** (Σερβικά: *Неџад Бранковић*, κροάτικα: *Nedžad Branković*), είναι πολιτικός, πρώην πρωθυπουργός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.

Βιογραφικό
----------

Ο Βράνκοβιτς γεννήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου του 1962 στο Βίσεγκραντ. Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στη γενέτειρά του και στη συνέχεια πήρε το πτυχίο του από το τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου του Σεράγεβο το 1987. 

Από το 1987 έως και το 1992 εργάστηκε στο Ινστιτούτο Μεταφορών του Σεράγεβο. Το 1993 έγινε γενικός διευθυντής στη δημόσια επιχείρηση σιδηροδρόμων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, θέση την οποία διατήρησε μέχρι και το [998. Στη συνέχεια εργάστηκε για μία τετραετία στη θέση του γενικού διευθυντή της εταιρείας «Energoinvest». Την ίδια περίοδο και συγκεκριμένα το 1999 πήρε το Μάστερ του από το τμήμα Μεταφορών και Επικοινωνιών του Πανεπιστημίου του Σεράγεβο στον τομέας της τεχνικής επιστήμης. Από το 2002 έως και το 2003 ήταν σύμβουλος του γενικού διευθυντή της «Energoinvest». Από το 2003 έως και το 2007 ήταν ομοσπονδιακός υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών. Στις 14 Δεκεμβρίου 2006 πήρε το διδακτορικό του από το τμήμα Μεταφορών και Επικοινωνιών του Πανεπιστημίου του Σεράγεβο. Στις 27 Μαΐου του 2009 ο πρωθυπουργός υπέβαλε την παραίτησή του, λόγω εντάσεων με άλλα μέλη της τριμερούς ηγεσίας της χώρας.

Πηγές
-----

* Βιογραφικό σημείωμα του Νεντζάντ Βράνκοβιτς στην ιστοσελίδα της Κυβέρνησης της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Αρχειοθετήθηκε 2020-08-24 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 28  Δεκεμβρίου 2021.
Αυτό το λήμμα αφορά τη μουσική φόρμα της Αναγεννησιακής περιόδου.  Για την ομώνυμη μουσική φόρμα του 20ου αι. δείτε: Σανσόν.  
Το **σανσόν** είναι ένα είδος αναγεννησιακής μουσικής. Το εκκλησιαστικό πολυφωνικό μοτέτο υπήρξε βάση για την σύνθεση κοσμικών πολυφωνικών τραγουδιών, των ονομαζόμενων *σανσόν*, που αναδείκνυαν μια τρυφερή μελαγχολία και στέκονται ανάμεσα σε μια περασμένη εποχή και τον σύγχρονο κόσμο. 
Το σανσόν αναπτύχθηκε κυρίως στην Βουργουνδία του 15ου αιώνα, μια περιοχή που κάλυπτε περιοχές της σημερινής βόρειας Γαλλίας, Φλάνδρας και Κάτω Χωρών και υπήρξε κέντρο πολιτικής σταθερότητας. Εκεί υπήρξε έντονη πολιτιστική δραστηριότητα που ανάπτυξε παλιότερες μορφές μουσικής σύνθεσης σε νεότερες γραμμές. 

Η Ars Nova στη Γαλλία δεν ήρθε σε τόσο μεγάλη ρήξη με τη μουσική του παρελθόντος. Τα σανσόν αναπτύχθηκαν από συνθέτες κατά κύριο λόγο λειτουργικής μουσικής που αποκαλούνται σήμερα η Γαλλο-φλαμανδική σχολή, με κυριότερους τους Γκιγιώμ Ντυφαί, Ζιλ Μπενσουά, Γιοχάνες Όκεγχεμ, Ορλάντο ντι Λάσσο και Ζοσκέν ντε Πρε και ήταν το αντιπροσωπευτικό είδος μουσικής που επικράτησε στις ηγεμονικές αυλές της Βουργουνδίας και της Γαλλίας. 
Τα παλιότερα σανσόν ήταν μονοφωνικά και είχαν αποκτήσει μεγάλη δημοφιλία με τους τρουβέρους του 13ου αιώνα και οι μουσικοποιητικές μορφές τους αναπτύχθηκαν στις μορφές των ποιητικών *formes fixes* - του ροντώ, της μπαλάντας και του βιρελαί. Αυτές χρησιμοποιήθηκαν για τα νεότερα μονοφωνικά και πολυφωνικά σανσόν με προτίμηση στο ροντώ.

Από το 14ο αιώνα το σανσόν είναι μια σύνθεση πολυφωνική συνήθως με τρεις φωνές (αργότερα με τέσσερις), στην οποία οι χαμηλότερες φωνές (τενόρος και άλτο) περιορίζονται στο να συνοδεύουν την υψηλότερη (*discantus*) στην ίδια κύρια μελωδία. Πολύ συχνά οι χαμηλότερες φωνές εκτελούνταν από μουσικά όργανα όπως το λαούτο. Τα σανσόν (μαζί με το μαδριγάλι) έκαναν χρήση του κοντούκτους, μια πολυφωνική φόρμα σύνθεσης του εκκλησιαστικού ρεπερτορίου. Στο κοντούκτους ο τενόρος δεν τραγουδά υποχρεωτικά λειτουργικό κείμενο, επιτρέποντας την ελεύθερη ανάπτυξη της μελωδίας και της φαντασίας.

Από τον 15ο αιώνα συνθέτες όπως ο Όκεγχεμ πέρασαν από το να χρησιμοποιούν τις *formes fixes* και έκλειναν προς την αντιστικτική μίμηση (όλες οι φωνές μοιράζονται το ίδιο θέμα και κινούνται σε παρόμοιες ταχύτητες) η οποία έδινε στο έργο διαρκή συνοχή. Ο άλλος μεγάλος συνθέτης, ο Ζοσκέν ντε Πρε, έδωσε σημασία στο λόγο και απομακρύνθηκε από τον σχολαστικισμό. Στα σανσόν του προτίμησε τον κανόνα, φτάνοντας σε μια εξάφωνη διασκευή έργου του να παίζει με ένα τετράφωνο κανόνα ο οποίος συμπληρώθηκε με άλλους δυο κανόνες. Ο Ζοσκέν σε αντίθεση με τον Όκεγχεμ δεν διαχώριζε την θρησκευτική από την κοσμική μουσική, εισάγοντας περισσότερα κοσμικά εκφραστικά χαρακτηριστικά στην εκκλησιαστική μουσική και προωθώντας περισσότερο την πολυφωνία στην κοσμική σύνθεση.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Headington C, *Ιστορία της Δυτικής Μουσικής*, Gutenberg, Αθήνα 2000, σ. 82.
2. ↑  Machlis J. *Η Απόλαυση της Μουσικής*, Fagotto, 1993, σ. 106.
3. ↑  Machlis, σ. 106.
4. ↑  Vuillermoz E. *Ιστορία της μουσικής*, Υποδομή, 1ο τόμος, 1979, σελ. 56
5. ↑  Μάμαλης Ν. *Η μουσική στην Ευρώπη*, ΕΑΠ, Πάτρα 2008, σ. 47.
6. ↑  Μάμαλης, σ. 51.
Το **Ναρκαμαούκα** (λευκορωσικά: наркамаўка, narkamaŭka) είναι μια κοινή ονομασία για τη μεταρρυθμισμένη και σήμερα κανονιστική γραμματική της Λευκορωσικής γλώσσας. Εξελίχθηκε από το Λευκορωσικό ναρκάμ *(наркам)*, συντομογραφημένο πρώιμο Σοβιετική όνομα για τον Υπουργό, *ναρόντνι κομισάρ (народны камісар)*.

Το όνομα επινοήθηκε γύρω στα τέλη της δεκαετίας του 1980 ή στις αρχές της δεκαετίας του 1990 από το Λευκορώσο γλωσσολόγο Βιντσούκ Βιατσόρκα.[1]

Παραπομπές
----------

1. ↑  Zaprudski, S. Варыянтнасць у беларускай літаратурнай мове // IV летні семінар беларускай мовы, літаратуры και культуры (5-19 ліпеня 1999 г.
Οι **νεογραμματικοί** (γερμανικά: *Junggrammatiker*) ήταν μέλη της ομώνυμης γλωσσολογικής σχολής που ανεπτύχθη στην Δυτική Ευρώπη και τις ΗΠΑ στο τελευταίο τρίτο του 19ου αιώνα ως αντίδραση στις θέσεις και πρακτικές της συγκριτικής γλωσσολογίας. Οι κύριες συμβολές τους σχετίζονται με τη μελέτη της γλωσσική μετατροπής και την Ινδοευρωπαϊκή γλώσσα, συμβάλλοντας στην ανάδειξη της διαχρονικής γλωσσολογίας σε κύριο επιστημονικό παράδειγμα, προωθώντας με αυτόν τον τρόπο τη σημασία της φωνητικής και της διαλεκτολογίας. Επίσης υποστήριξαν την επιστημονικότητα της γλωσσολογικής μελέτης προωθώντας τη χρήση δεδομένων. Μέλη της αποτέλεσαν ο Άγγλος Τζον Ράιτ, ο Γάλλος Αντουάν Μεϊγέτ και οι Φραντς Μπόας, Εντουάρ Σαπίρ και Λέοναρντ Μπλούμφιλντ στη Βόρεια Αμερική.

Το έργο του Χέρμαν Πολ, *Principien der Sprachgenschichte* το 1880 θεωρείται το προγραμματικό τους εγχειρίδιο. Από τις αρχές του 20ού αιώνα, το έργο του Φεντινάντ ντε Σοσίρ εκδόθηκε ως αντίδραση στις υπερβολές της σχολής και συνέβαλε στην αντικατάστασή της από τον φορμαλισμό.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  lcaraz Varó, E. y Martínez Linares, M. A. (2004): *Diccionario de lingüística moderna*. Βαρκελώνη, Ariel.

Βιβλιογραφία
------------

* Hermann Paul (1880): *Prinzipien der Sprachgeschichte.*
* Jankowsky, Kurt R. (1972). *The neogrammarians. A re-evaluation of their place in the development of linguistic science.* The Hague, Mouton.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4226007-3
* NKC: ph543366

 |

 |
Ο **Ναούμ Καρνάρας** (*σερβικά: Наум Крнар*), είναι γνωστός και σαν **Τσίντσαρος Γιάνκος**, (Μοσχόπολη 1780 - Ραντοβάνσκι 26 Ιουλίου 1817) ήταν Ελληνο-βλάχικης καταγωγής από τη Μοσχόπολη της βορείου Ηπείρου αγωνιστής της Α΄ Σερβικής εξέγερσης.

Στα νεανικά του χρόνια έλαβε σημαντική εκπαίδευση κι έμαθε να μιλά πολλές γλώσσες. Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τη Μαρία από τη Μοσχόπολη το 1800 κι απέκτησαν έναν γιο, έπειτα σε δεύτερο γάμο αγνώστου ονόματος Σέρβα.

Κατά το ξέσπασμα της επανάστασης ήταν έμπορος γουναρικών στο Βελιγράδι, έπειτα γνωρίστηκε με τον Καραγιώργη όπου έγινε το δεξί του χέρι και γραμματέας του. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στη Σερβική επανάσταση, ασκούσε επιρροή στον Καραγιώργη που τον συμβουλευόταν. Το 1806 συμμετείχε μαζί με τον Πέτρο Ίτσκο στη διπλωματική ομάδα που διαπραγματεύτηκε εκ μέρους των Σέρβων με τους Οθωμανούς την Ειρήνη του Ίτσκου. 

Δολοφονήθηκε το 1817 με εντολή του Μίλος Ομπρένοβιτς όταν μαζί με τον Καραγιώργη προσπάθησαν να επιστρέψουν στη Σερβία, μετά από συνεννόηση με τη Φιλική Εταιρεία για την υποστήριξη των Σέρβων στην προετοιμαζόμενη Ελληνική Επανάσταση. Τούς έκοψαν τα κεφάλια και τα έστειλαν στον σουλτάνο στην Κωνσταντινούπολη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Glas javnosti, *Uz rame Karađorđa i srpske države*
2. ↑  LUNJINA, SRPSKO CINCARSKO DRUŠTVO, *POZNATI CINCARI I LJUDI CINCARSKOG POREKLA Αρχειοθετήθηκε 2013-10-04 στο Wayback Machine.*
3. ↑  Νικόλαος Μέρτζος, *Η Βλαχόφωνη Ρωμιοσύνη*, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών
4. ↑  «UBISTVO KARAĐORĐA U INTERESU TADAŠNJE MEĐUNARODNE POLITIKE». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ђорђе Ћурчија  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η κόμισσα **Άννα** **Στεπάνοβνα Προτάσοβα** (ρωσ. *Анна Степановна Протасова*; 1745–1826) ήταν Ρωσίδα κυρία των τιμών και ευγενής, έμπιστη της αυτοκράτειρας Αικατερίνης της Μεγάλης.

Ήταν κόρη του γερουσιαστή Στεπάν Φιόντοροβιτς Προτάσοφ και της Ανίσια Νικίτιτσνα Ορλόβα. 

Ήταν ξαδέλφη του Αλέξανδρου Ορλόφ, με τον οποίο, σύμφωνα με αναφορές, είχε σχέση. Ήταν η ανάδοχη μητέρα δύο κοριτσιών που φημολογείται ότι είχαν τον Ορλόφ ως βιολογικό πατέρα τους και είτε την Αικατερίνη είτε την Προτάσοβα ως βιολογική μητέρα τους.

Αντικατέστησε την Κόμισσα Πρασκόβια Μπρους ως έμπιστη και πρώτη Δεσποινίδα των Τιμών το 1779. Έγινε Κυρία των Τιμών το 1785. Η Αικατερίνη της εμπιστεύτηκε τις πιο οικείες προσωπικές της υποθέσεις. Είναι πιο γνωστή στην ιστορία ως "η δοκιμαστής (*l'éprouveuse)*", ο ρόλος που έπαιξε στην ερωτική ζωή της Αικατερίνης. Σύμφωνα με τον θρύλο, έπρεπε να «δοκιμάσει» σεξουαλικά τους πιθανούς εραστές πριν γίνουν οι εραστές της Αικατερίνης, αφού είχαν προταθεί από τον Ποτέμκιν, τον οποίο επέλεξε η Αικατερίνη, και εξεταστεί από γιατρό για αφροδίσια νοσήματα. Αυτός ο ίδιος μη επιβεβαιωμένος ρόλος αποδόθηκε επίσης στην προκάτοχό της ως κυρία των τιμών, Πρασκόβια Μπρους. Συνόδευσε την Αικατερίνη σε όλα τα ταξίδια και τα ταξίδια της.

Το 1801, της δόθηκε ο τίτλος της Κόμισσας και παρέμεινε κυρία επί των τιμών στην Χήρα Αυτοκράτειρα Μαρία Φιόντοροβνα. Πέθανε στην Αγία Πετρούπολη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Πολωνικά) *MAK*. 9810692014805606.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Simon Sebag-Montefiore : *Potemkin och Katarina den stora* (2005)
* Μαρί Τέτλαφ : *Katarina den stora* (1998)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Anna Protasova στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 16843743
* LCCN: no98082096
* ISNI: 0000 0000 4558 2818
* GND: 1209687089

 |

 |
Η **Άννα Παλαιολογίνα** ήταν Βυζαντινή πριγκίπισσα και Δέσποινα της Ηπείρου, κόρη του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ και της Θεοδώρας Βατάτζαινας.

Αρχικά η Άννα ήταν να παντρευτεί τον γιο του Σέρβου κράλη, τον Στέφανο-Ούρεση Β΄ *Μιλούτιν*, αλλά ο γάμος χάλασε, λόγω του τρόπου διαβίωσης της Σερβικής αυλής και της άρνησης των Σέρβων να τον βελτιώσουν. Έτσι, όταν η βυζαντινή αντιπροσωπία μαζί με την νύφη έφτασαν εκεί, το συνοικέσιο χάλασε, επειδή ο κράλης μόλις είδε τα πλούσια φορέματα και κοσμήματα της νύφης, αντέδρασε δείχνοντας μια ντόπια ντυμένη φτωχικά. Παρόλα αυτά φαίνεται ότι ο Ούρεσης Β΄ προτίμησε τη συμμαχία του Δεσποτάτου της Ηπείρου παρά αυτή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Επειδή αυτή ήταν η πρώτη επαφή μεταξύ των Βυζαντινών και των Σέρβων, ο Αυτοκράτορας είχε δώσει εντολή στην αποστολή να μάθουν για το πολιτειακή κατάσταση της χώρας, διότι εκτός του ότι οι Σέρβοι είχαν ανώτατο άρχοντα τον κράλη, δεν γνώριζαν τίποτα άλλο.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Νοέμβριο του 1278, τον Μιχαήλ Κομνηνό Δούκα Δεσπότη της Ηπείρου. Με τον Μιχαήλ απέκτησε τους:

* Κωνσταντίνος Άγγελος
* Ανδρόνικος Άγγελος.

Ο γάμος κινδύνεψε να μην γίνει λόγω κωλύματος από εκκλησιαστικό νόμο, που απαγόρευε γάμο μεταξύ συγγενών έως εβδόμου βαθμού· ξεπεράστηκε με την αιτιολογία ότι ήταν δημοσίου συμφέροντος να γίνει.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βασιλοπούλου, σελ. 58
2. ↑  Βασιλοπούλου, σελ. 160
3. ↑  Παπαγεωργίου, σελ. 93
4. ↑  Παπαγεωργίου, σελ. 95
5. ↑  Βασιλοπούλου, σελ. 163
6. ↑  Βασιλοπούλου, σελ. 50
7. ↑  Βασιλοπούλου, σελ. 51
8. ↑  Βασιλοπούλου, σελ. 164

Πηγές
-----

* Βασιλοπούλου, Ναυσικά (2015, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ)), Τα βασιλικά συνοικέσια κατά την εποχή των Παλαιολόγων (1258-1453): πολιτικές προσεγγίσεις που διανέμεται με άδεια (CC BY-SA 4.0)
* *Σλάβοι και Ελληνικός κόσμος: Πρακτικά Α΄ Επιστημονικής Ημερίδας ... , Συλλογικό Έργο - 2014 - Αγγελική Παπαγεωργίου*
Το **νανόπτερο** (*Nannopterum*) είναι γένος πτηνών, που ανήκει στην οικογένεια των κορμοράνων, τις Φαλακροκορακίδες. Περιλαμβάνει τρία είδη, που ζουν σε όλη την Αμερική, αποκαλούμενα κοινώς «αμερικανικοί κορμοράνοι».

Μέλη αυτού του γένους ταξινομούνταν παλαιότερα στο γένος φαλακροκόρακας, αλλά μελέτη του 2014 ανεκάλυψε ότι αντιπροσωπεύουν ένα γένος πλησιέστερα στο γένος *Leucocarbo*. Η Διεθνής Ένωση Ορνιθολόγων ακολούθησε τη νέα αυτή ταξινόμηση το έτος 2021. Πιστεύεται ότι το γένος διαχωρίσθηκε από το *Leucocarbo* πριν από 6,7 έως 8,0 εκατομμύρια έτη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Classification of the cormorants of the world». *Molecular Phylogenetics and Evolution* **79**: 249-257. 2014-10-01. doi:10.1016/j.ympev.2014.06.020. ISSN 1055-7903. .
2. ↑  «Taxonomic Updates – IOC World Bird List». Ανακτήθηκε στις 28 Ιουλίου 2021.
Ο ηγούμενος της Μονής των Νεζερών **Νικηφόρος** ήταν κληρικός, καθώς και αγωνιστής του Επανάστασης του 1821.

Ήταν πασίγνωστος για τα παλικαρίσια τα στρατιωτικά κατορθώματά του. Πήρε μέρος μαχόμενος στο Μεσολόγγι μαζί με τον Ανδρέα Ζαΐμη και στην πολιορκία των Πατρών και παντού άφησε φήμη γενναίου πολεμιστού. Μετά την επιστροφή του από το Μεσολόγγι πήγε στην Ακράτα όπως ήταν με όλους τους στρατιώτες του τμήματος των Νεζερών, όσοι τότε ήτανε υπό τις διαταγές του Ζαΐμη, και πολέμησαν στην εκεί μάχη τις όσες εναπομείναντες στρατιωτικές δυνάμεις του Δράμαλη. 

Έμεινε παροιμιακός για την απαράμιλλη ανδρεία του.

Πηγές
-----

* Φώτιος Χρυσανθόπουλος, επιμ. (1888). *Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως*. Αθήνα: Σταύρος Ανδρόπουλος, Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
*Για το τραγούδι με το ίδιο όνομα, δείτε Anya (Deep Purple)*
**Άνυα** (Anya, με κυριλλικούς χαρακτήρες Аня) είναι το χαϊδευτικό του ονόματος Άννα στα Ρωσικά και σημαίνει "χαριτωμένη". Το όνομα βρίσκεται με αυτή την προφορά αλλά με διαφορετική γραφή (Anja) στα Νορβηγικά, Γερμανικά, Σουηδικά, Δανέζικα, Σλοβένικα, Σερβικά και Ολλανδικά και ως Ania στα πολωνικά. Στα ινδικά βρίσκεται ως Aanya.

Η σανσκριτική λέξη «άνυα» σημαίνει «ανεξάντλητος/η».
Στα ουγγρικά, η λέξη «άνυα» σημαίνει «μητέρα».

Σαν όνομα (όχι ως χαϊδευτικό / υποκοριστικό) χρησιμοποιείται στη Ρωσία, στις Σκανδιναβικές χώρες, στη Σλοβενία αλλά και στο Βέλγιο.

Στη Σλοβενία, το όνομα Anja είχαν 8.074 γυναίκες (0,8% στο σύνολο των γυναικών) στις 31.12.2007. Το όνομα ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές μεταξύ των γυναικών που γεννήθηκαν μεταξύ του 1980 και του 2004. Μεταξύ του 1991 και του 2004, με 3,5% των γυναικών ήταν το πρώτο πιο συχνό όνομα.

Στη Δανία, το 2007 η πιο κοινή παραλλαγή του ονόματος ήταν Anja

* Anja: 10524 γυναίκες
* Ania: 86 γυναίκες
* Anya: 158 γυναίκες
* Annja: 8 γυναίκες

Στη Νορβηγία το 2008 υπήρχαν οι εξής παραλλαγές :

* Anja: 3380 γυναίκες
* Ania: 31 γυναίκες
* Anya: 78 γυναίκες
* Annja: 18 γυναίκες

Στη Νορβηγία το όνομα Anja ήταν σχετικά πιο δημοφιλές μεταξύ του 1970 και του 2000 φτάνοντας στο 0,3% των ονομάτων, ενώ στα προηγούμενα χρόνια ήταν κάτω από το 0,05% και μετά το 2000-2007 κυμαινόταν στο 0,1%.

Αναφορές
--------

1. ↑   (31.12.2007) Στατιστικό Γραφείο της Δημοκρατίας της Σλοβενίας)
2. ↑  Στατιστικά ονομάτων στη Δανία  (2007) (Statistics Denmark)
3. ↑  Στατιστικά ονομάτων στη Νορβηγία την 1.1.2008 (Statistics Norway)
Ο **Βασίλειος Κρίκος** (1902-1969), του Βασιλείου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Φωκίδας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Πάνορμο της Φωκίδας (επαρχία Δωρίδας) το 1902. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και σταδιοδρόμησε ως δικηγόρος στην Αθήνα, από το 1928.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Φθιωτιδοφωκίδος στις εκλογές του 1946 με το Λαϊκό Κόμμα (συνδυασμός Ηνωμένη Παράταξις Εθνικοφρόνων) συγκεντρώνοντας 4.813 ψήφους. Το 1956 επανεξελέγη βουλευτής Φθιώτιδας και Φωκίδας με την ΕΡΕ, όπως και βουλευτής Φωκίδας με το ίδιο κόμμα το 1958 και το 1963.
Από το 1959 ως το 1961 διετέλεσε αντιπρόεδρος της Βουλής και νωρίτερα ήταν γενικός γραμματέας της.

Πέθανε αιφνίδια στο Ευπάλιο στις 21 Μαΐου 1969 και κηδεύτηκε την επομένη Ήταν παντρεμένος με την Μαριάννα Σιδέρη. Στην αναγγελία για το μνημόσυνό του (για τα 15χρονα από το θάνατό του, το 1984), αναγράφεται: "Η οικογένεια δηλώνει ότι ο αείμνηστος Βασίλειος Βασ. Κρίκος ουδεμίαν συγγένεια έχει με τον συνώνυμον βουλευτήν Αθανάσιον Κρίκον".

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ελληνικόν who's who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who 1965, σελ. 291.
2. ↑  Εφημερίδα Εμπρός Αρχειοθετήθηκε 2018-11-05 στο Wayback Machine. 31-3-1946 (ΕΚΛΟΓΕΣ 1946 – ΟΙ 1.538 ΠΟΛΙΤΕΥΤΕΣ), ανάκτηση 22 Αυγούστου 2014.
3. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 73, αρ. 541).(pdf)
4. ↑  Πολιτικοί της Φωκίδας[*νεκρός σύνδεσμος*], fokidanet.gr, ανάκτηση 22 Αυγούστου 2015.
5. ↑  "Απεβίωσεν ο Β. Κρίκος", εφ. Φωκικός Λαός, 5 Ιουνίου 1969, σελ. 2.
6. 1 2  Καθημερινή, Κοινωνικά, "Μνημόσυνο για τη συμπλήρωση 15 ετών από το θάνατο του Βασιλείου Βασ. Κρίκου", 27 - 28 Μαΐου 1984, σελ. 2.
Ο **Βασίλειος Καρδαμάκης** (Ναύπλιο, 1900 - Ουλμ, Γερμανία, 4 Ιουνίου 1971) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Στρατού που διετέλεσε Αρχηγός ΓΕΣ από το 1959 ως το 1962 και επί χούντας διοικητής της ΔΕΗ.

Βιογραφία
---------

Φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από όπου αποφοίτησε το 1924. Επίσης, έκανε σπουδές στη Σχολή Τεχνικής Εκπαιδεύσεως Μηχανικού και εν συνεχεία σε αντίστοιχες σχολές στη Γαλλία και στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Προήχθη σε Αντιστράτηγο και το 1959 διορίστηκε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, θέση στην οποία έμεινε ως το 1962.

Το 1962 εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση στην οποία κατηγορούσε στελέχη της Ένωσης Κέντρου για "συκοφάντηση του στρατού με αντεθνική δράση". Η ανωτέρω ανακοίνωση προκάλεσε την οργίλη αντίδραση της Ένωσης Κέντρου και συγκεκριμένα του Γεωργίου Παπανδρέου, ο οποίος τον χαρακτήρισε «ανίκανο και ευτελή» και στη συνέχεια του επιτέθηκε λέγοντας τα εξής: *«με ποίον δικαίωμα ο στρατηγός Καρδαμάκης εισέρχεται εις άσκησιν πολιτικής και πως προβαίνει εις μίαν ασύδοτον ανακοίνωσιν; Ποίος είσαι συ, στρατηγέ Καρδαμάκη, ανάξιε ηγέτα του στρατεύματος; Ανάξιε ηγέτα του στρατεύματος, ο οποίος δύνασαι να συκοφαντής τους ηγέτας, τους πολιτικούς ηγέτας της Ενώσεως Κέντρου ως αντεθνικούς, της Ε.Κ. εις την οποίαν ανήκουν πρώται δυνάμεις της χώρας, αι οποίαι έχουν προσφέρει μεγάλας υπηρεσίας εις την πατρίδα, είναι κατάφορτοι από εθνικούς τίτλους, έχουν προσφέρει ιστορίαν, απελευθέρωσιν εις την Ελλάδα; Ποίος είσαι συ, στρατηγέ Καρδαμάκη; Εάν υπήρχε Κυβέρνησις εντός μιας ώρας ο στρατηγός Καρδαμάκης θα έπαυε να είναι ο αρχηγός του στρατού. Αλλά, βέβαια, δεν υπάρχει»*. Μετά από αυτό το περιστατικό ο Καρδαμάκης εξαναγκάστηκε σε παραίτηση.

Την άνοιξη του 1963 αποκάλυψε στο συνταγματάρχη Μπάλντρι, στρατιωτικό ακόλουθο της αμερικανικής πρεσβείας, ότι οι στρατιωτικοί σχεδίαζαν πραξικόπημα.

Το Μάιο του 1967 του ανατέθηκε η διοίκηση της ΔΕΗ.

Πέθανε στην Ουλμ της Γερμανίας από καρδιακή προσβολή κατά τη διάρκεια υπηρεσιακού ταξιδιού σε χώρες του εξωτερικού και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη με τιμές αντιστρατήγου εν ενεργεία τον Ιούνιο του 1971. Μετά το θάνατό του, αποφασίστηκε να δοθεί το όνομά του στον ηλεκτρικό σταθμό της ΔΕΗ και στο τεχνητό φράγμα Πολυφύτου Κοζάνης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αξιολόγηση Αρχηγών ΓΕΣ από το 1901 μέχρι το 2011 – Δημοσκόπηση, Ελληνικόν Κέντρον Ελέγχου Όπλων "Αθηνά"
2. 1 2  Μακεδονία, Δημοσία δαπάνη κηδεύεται ο Β. Καρδαμάκης, 5-6-1971, σελ. 1
3. ↑  Καθημερινή, 49 χρόνια πριν.
4. ↑
5. ↑  Φοίβου Οικονομίδη, 21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ: Αιφνιδιάστηκαν οι πάντες, πλην των Αμερικανών, enet.gr, 21-4-2013.
6. ↑  Η πρόωρη εξαγγελία ενός πραξικοπήματος[*νεκρός σύνδεσμος*], Αγγελιοφόρος της Κυριακής, ηλεκτρονική έκδοση, 26-5-2013, ανάκτηση 16-3-2014.
7. 1 2  Πλούσια ήτο η προσφορά του Καρδαμάκη εις το αναπτυξιακόν έργον της ΔΕΗ, 5-6-1971, σελ. 7
Μπουκέτο λουλουδιών με μια πεταλούδα σε πέτρινη πλάκα
**Ο Άμπραχαμ Μπόσχερτ ο νεότερος (**Abraham Bosschaert II, (1612 – 1643) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Εποχής .

Βιογραφία
---------

Ο Μπόσχερτ γεννήθηκε στο Μίντελμπουρχ. Σύμφωνα με το RKD, ήταν μέλος της μεγαλης οικογένειας Μπόσχερτ.  Όπως ο πατέρας του, Αμπρόσιους Μπόσχερτ και τα μεγαλύτερα αδέλφια του, υπέγραφε τα έργα του με το μονόγραμμα AB, αλλά αυτό ανακαλύφθηκε μόλις το 1992.  Τα μεγαλύτερα αδέλφια του Αμπρόσιους Μπόσχερτ II και Γιοχάννες Μπόσχερτ ήταν οι πρώτοι του δάσκαλοι μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1623, αλλά πήρε επίσης μαθήματα από τον θείο του Μπαλτάσαρ φαν ντερ Αστ στην Ουτρέχτη από το 1628-1637.  Το 1637 μετακόμισε στο Άμστερνταμ, αλλά μέχρι το 1643 είχε επιστρέψει στην Ουτρέχτη, όπου τάφηκε στις 4 Απριλίου 1643

Δείτε επίσης
------------

* Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής
* Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ολλανδικά) *RKDartists*. 11146. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  *Athenaeum*. 5888. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  *mutualart.com*. 8E3347E7675EE168. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  rkd.nl/explore/artists/11146. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2016.
5. 1 2 3 4  Abraham Bosschaert in the RKD

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Abraham Bosschaert στο Wikimedia Commons</img>
* Ο Abraham Bosschaert στο Artnet

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 328161514234970750001
* **Europeana**: agent/base/42289
* BNF: cb14970207p (data)
* BPN: 24012807
* ULAN: 500012541
* RKD: 11146

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
Ο **Βασίλειος Κ. Μαλάμος** (1909-1973) ήταν Έλληνας ιατρός, καθηγητής πανεπιστημίου και ακαδημαϊκός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Β. Μαλάμος ήταν γιος ναυάρχου και εγγονός (από την πλευρά της μητέρας του) του καθηγητή της ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Σπυρίδωνος Λάμπρου. Αμέσως μετά το τέλος του σχολείου μετέβη στη Γερμανία αποφασισμένος να σπουδάσει ιατρική. Πήρε το πτυχίο της ιατρικής με άριστα σε ηλικία μόλις 22 ετών από το Πανεπιστήμιο του Αμβούργου και το διδακτορικό του, επίσης με άριστα, από το ίδιο ίδρυμα. Το 1931-1932 ερεύνησε τις ασθένειες του αίματος, ενώ από το 1932 μέχρι το 1936 εργάσθηκε στην Παθολογική Κλινική της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου 
του Αμβούργου, με συμμετοχή σε ερευνητικά προγράμματα για τις τροπικές ασθένειες. Το 1936, έγινε υφηγητής (Privatdozent) στην ίδια σχολή. Θέμα της διατριβής του επί υφηγεσία ήταν η κλινική διάγνωση και θεραπεία της ασθένειας καλά-αζάρ.

### Σταδιοδρομία στην Ελλάδα

Το 1938 ο Μαλάμος επέστρεψε στην Ελλάδα και αναγορεύθηκε υφηγητής της Παθολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου το 1947 εκλέχθηκε αναπληρωτής καθηγητής και το 1953 τακτικός καθηγητής, στην έδρα της Θεραπευτικής. Το 1970, τρία χρόνια πριν από τον θάνατό του, εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Ο Βασίλειος Μαλάμος υπήρξε ο ιδρυτής και διευθυντής της Θεραπευτικής Κλινικής στο Νοσοκομείο «Αλεξάνδρα», αλλά και προσωπικός γιατρός του βασιλιά της Ελλάδας Παύλου (το 1948). Συνέγραψε σχετικά με τις έρευνές του έργα, όπως τα *Λοιμώδεις νόσοι* και *Νόσοι του αίματος*.

* Προς τιμή του η Ελληνική Εταιρία Εσωτερικής Παθολογίας θέσπισε και απονέμει το «Βραβείο Βασιλείου Μάλαμου».

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 17, σελ. 278

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 28304873
* **AA**: 12670
* LCCN: n00042402
* ISNI: 0000 0000 2273 9739
* GND: 125785275

 |

 |
Ο **Γεώργιος Καστανίδης** του Χαραλάμπους (Μεταλλείο Ταύρου Μικράς Ασίας, 26 Οκτωβρίου 1920 - Θεσσαλονίκη, 18 Ιανουαρίου 1974) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Εκλέχθηκε βουλευτής Κοζάνης με την Ένωση Κέντρου το 1964.

Σταδιοδρομία
------------

Γεννήθηκε το 1920 στο Μπουγά Μαντέν (Μεταλλείο Ταύρου) της Καππαδοκίας (οικισμός στον οποίο κατοικούσαν κυρίως Πόντιοι μεταλλωρύχοι από την περιοχή της Χαλδαίας) και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών εγκαταστάθηκε οικογενειακά στην Ελλάδα. 

Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο ΑΠΘ και παντρεύτηκε την Ελένη Ξιφιλίδου με την οποία απέκτησε δύο γιους. Εργάστηκε ως δικηγόρος στην πόλη της Κοζάνης και κατήλθε για πρώτη φορά σε εκλογές το 1958, χωρίς να εκλεγεί. Τελικά εκλέχθηκε βουλευτής Κοζάνης με την Ένωση Κέντρου στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 16 Φεβρουαρίου 1964.

Τον Απρίλιο του 1966 προκάλεσε σοβαρό επεισόδιο μέσα στην αίθουσα της Ολομέλειας της Βουλής όταν γρονθοκόπησε άγρια τον βουλευτή Ιωαννίνων Ανέστη Λώρα (από τους αποκαλούμενους «Αποστάτες» της Ένωσης Κέντρου) επειδή ο τελευταίος μίλησε άσχημα για τον Ανδρέα Παπανδρέου, του οποίου ο Καστανίδης ήταν θερμός υποστηρικτής.

Κατά την περίοδο της χούντας υπέστη συνεχείς διώξεις και πέρασε από δύο στρατοδικεία. Ασθένησε σοβαρά καταφέρνοντας ωστόσο να αναρρώσει και να επιστρέψει στα δικηγορικά του καθήκοντα, τον Ιανουάριο του 1969. Πέθανε σε ηλικία 54 ετών στις 18 Ιανουαρίου 1974 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίου Νικολάου Πλατανιάς Κοζάνης. Γιος του είναι ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και πρώην υπουργός, Χαράλαμπος Καστανίδης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νίκος Μαραντζίδης, *Γιασασίν Μιλιέτ. Ζήτω το Έθνος*, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο 2001, σελ. 216.
2. ↑  «ΤΟ ΜΕΤΑΛΛΕΙΟ ΤΟΥ ΤΑΥΡΟΥ 1826-1924 (ΜΠΟΥΓΑ ΜΑΝΤΕΝ)». *politeianet.gr*. Βιβλιοπωλείο Πολιτεία. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2017. [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Eλληνικό who is who, 1964
4. ↑  Ελευθερία, 26 Απριλίου 1966
5. ↑  Ο «λοχαγός» που έσυρε τον «στρατηγό» στην πανωλεθρία Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 18-12-2011, ανάκτηση 26-7-2013.
6. ↑  εφημερίδα "Μακεδονία", φ. 17/1/1969, σελ. 6.
7. ↑  Μακεδονία, Κηδείαι, 19-1-1974, σελ. 8 Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine..
Ο **Βουτάδης ο Σικυώνιος** (7ος αιώνας π.Χ.) ή και **Διβουτάδης** σε νεότερες παραφθορές του ονόματος, ήταν Έλληνας κεραμοποιός με καταγωγή από τη Σικυώνα στον οποίο αποδίδεται πως ήταν ο πρώτος αγγειοπλάστης που έκανε χρήση πηλού. Οι πληροφορίες για τη ζωή του διασώζονται από τον Αθηναγόρα τον Αθηναίο και Πλίνιο τον Πρεσβύτερο.

Η σκιά
------

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες της αρχαιότητας η κόρη του η οποία ονομάζονταν *Κόρα* -σε άλλες πηγές και *Καλλιρρόη*-, ήταν ερωτευμένη με έναν νεαρό στην Κόρινθο όπου διέμενε με τον πατέρα της, ζωγράφισε στον τοίχο του σπιτιού της το περίγραμμα της σκιάς του αγοριού, και βάσει του σχήματος του προσώπου στο σχέδιο αυτό ο πατέρας της ο Βουτάδης δημιούργησε το πήλινο γλυπτό με το πρόσωπο του νέου. Αναφέρεται πως το έργο αυτό σωζόταν στο Νυμφαίον της Κορίνθου έως ότου ο Ρωμαίους ύπατος Λεύκιος Μόμμιος κατέστρεψε την πόλη το 146 π.Χ. μετά τη μάχη της Λευκόπετρας.

Άλλα
----

Κατά τη διήγηση του ιστορικού του 2ου αιώνα μ.Χ. Πλίνιου του Πρεσβύτερου, ο Βουτάδης συνέχισε να δημιουργεί καλλιτεχνήματα με ανθρώπινα πρόσωπα, τα οποία και τοποθετούσε στα κεραμίδια που βρίσκονταν στις άκρες των στεγών των οικιών -γνωστά ως *πρόστυπα* ή και *ἔκτυπα*-, μια πρακτική η οποία γνώρισε ευρεία αποδοχή μετέπειτα. Αναφέρεται πως χρησιμοποιούσε ένα μείγμα πηλού και ερυθράς όχρας, και πως εισήγαγε τη χρήση ενός ειδικού είδους κόκκινου πηλού.

Νεότερη εποχή
-------------

Η διήγηση του Πλινίου σχετικά με την κόρη του Βουτάδη και την σκιά του αγοριού, ενέπνευσε αρκετά έργα ζωγραφικής κατά την Αναγέννηση έως και την σύγχρονη εποχή, τα οποία αποτύπωσαν την ιστορία ως ορόσημο περιστατικό της ζωγραφικής τέχνης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «The Origin of Painting: Dibutades Tracing the Portrait of a Shepherd by REGNAULT, Jean-Baptiste». *www.wga.hu*. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2016.
2. 1 2  «Dibutades». *etsavega.net*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2016.
3. ↑  «Bùtade nell'Enciclopedia Treccani». *www.treccani.it*. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2016.
4. ↑  «Βουτάδης (7ος αι. π.Χ.) - Εκδοτική Αθηνών Α.Ε.». *www.greekencyclopedia.com*. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2016.
5. ↑  «Βουτάδης - Ygeiaonline.gr». *www.ygeiaonline.gr*. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2016.
6. ↑  Παράδειγμα στο
7. ↑  Πλίνιος ο Πρεσβύτερος. *Φυσική Ιστορία*, 35.43 Αγγλική μετάφραση
8. ↑  Πλήθος παραδειγμάτων στο

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **Europeana**: agent/base/158451

 |

 |
Ο **Βασίλειος Κάλκος** ήταν Φιλικός από τη Λιβαδειά και το 1821 είχε πάρει μέρος στη συνέλευση των Σαλώνων και στη συνέχεια στον Άρειο Πάγο της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδας. Διαφώνησε με τον τρόπο διοίκησης του Αρείου Πάγου και αποχώρησε και στη συνέχεια αποκηρύχθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1822 και πήγε στην Τήνο οικογενειακώς. Επέστρεψε στη συνέχεια και πήρε μέρος στον απελευθερωτικό αγώνα. Μετά τον πόλεμο υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις.

Σύζυγός του ήταν η Ελισάβετ και γιος του ο Ιωάννης Βασιλείου Κάλκος, ο οποίος γεννήθηκε το 1815. Σε βιογραφικό του γιου του που γράφτηκε στο Κεντρικό Σχολείο της Αίγινας. αναφέρεται ότι ο γιος του έμαθε τα Κοινά στο Τριέστιον (Τεργέστη), ενώ τα Ελληνικά άρχισε στον Βαμβούκη στην Αίγινα και το 1930 γράφτηκε στην Γ' τάξη του Κεντρικού Σχολείου της Αίγινας. Ο Βασίλειος Κάλκος αναφέρεται στην ίδια πηγή ότι πέθανε το 1828 .

Αναφορές
--------

1. ↑  «Τα κατά την αναγέννησιν της Ελλάδος», Ανδρέου Ζ. Μαμούκα, Τόμος Β', Πειραιάς, Τυπογραφία Ηλίου Χριστοφίδου, Η αγαθή τύχη, 1839, σελ. 84 (από τα Πρακτικά της Συνέλευση των Σαλώνων, 17 Νοεμβρίου 1821 του Οργανισμού της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδας)
2. ↑  Κάλκος, λήμμα ΔΟΜΗ, .ygeiaonline.gr
3. ↑  Οι μαθητές του κεντρικού σχολείου 1830-1834[*νεκρός σύνδεσμος*], Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας
Συντεταγμένες: 35°17′15″N 33°24′36″E﻿ / ﻿35.28750°N 33.41000°E﻿ / 35.28750; 33.41000

Το **Βουφαβέντο** είναι κάστρο της Κύπρου στον Πενταδάκτυλο στην, κατεχόμενη σήμερα, επαρχία Κερύνειας.

Το Βουφαβέντο
Κτίστηκε από τους Βυζαντινούς μετά την εδραίωση της κυριαρχίας τους στο νησί τον 11ο αιώνα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 954 μέτρων στην ομώνυμη κορυφή. Το κάστρο αναφέρεται σε γραπτές πηγές για πρώτη φορά το 1191, ενώ στην περίοδο της φραγκοκρατίας χρησιμοποιήθηκε σαν φυλακή. Τον 16ο αιώνα καταστράφηκε από τους Ενετούς .

Η ονομασία του πιθανολογείται ότι δόθηκε από τους Φράγκους προς ανάμνηση του κάστρου Βουφάντ στη Γαλλία. Το κάστρο επίσης ονομαζόταν και Κάστρο των λεόντων.

Λαϊκή παράδοση
--------------

Το κάστρο συνδέεται με την παράδοση της Ρήγαινας. Σύμφωνα με αυτήν το έχτισε μια όμορφη κυρά, η Ρήγαινα, η οποία όμως είχε κακή καρδιά και βασάνιζε τους εργάτες. Όταν τελείωσε η κατασκευή του, διέταξε τους στρατιώτες της να πετάξουν στο γκρεμό τους εργάτες για να μην αποκαλύψουν τα μυστικά του κάστρου, όπως κι έγινε. Η ίδια παράδοση επικρατεί και για τα άλλα δύο κάστρα του Πενταδάκτυλου, το κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα και το Κάστρο της Καντάρας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *GeoNames*. 2005. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2015.
2. ↑  Τμήμα αρχαιοτήτων Κυπριακής δημοκρατίας, ανακτήθηκε 26/12/2008

Πηγές
-----

* Καθημερινή, ένθετο "7 Ημέρες", *Κερύνεια: "Επιστροφή" στην κατεχόμενη πόλη*, τεύχος 23, Αυγούστου 1998.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Buffavento castle στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 236095695
* GND: 4378479-3

 |

 |
Ο **βουρτσίτης** (αγγλ. wurtzite) είναι θειούχο ορυκτό του ψευδαργύρου και του σιδήρου. Το όνομα τού αποδόθηκε το 1861 προς τιμήν του Αλσατού χημικού Σαρλ Αντόλφ Βουρτς (Charles Adolphe Wurtz, 1817–1884)

Προέλευση, παραγενέσεις
-----------------------

Είναι ορυκτό σπανιότερο του σφαλερίτη, απαντώμενο σε υδροθερμικές φλέβες μαζί με άλλα θειούχα. Σχηματίζεται σε θερμοκρασίες άνω των 1200 °C σε εξαγωνικούς ΄μικρούς ημιμορφικούς κρυστάλλους. Είναι ημιδιαφανής και το χρώμα του κυμαίνεται ανάλογα του μεγέθους από καφεκόκκινο στους μικρότερους κρυστάλλους μέχρι καστανόμαυρο στους μεγαλύτερους. Είναι πολυμορφικός με τον σφαλερίτη και τον ματραΐτη, ενώ σχηματίζει ιδιαίτερη ομάδα (ομάδα βουρτσίτη), αποτελούμενη από τα εξής ορυκτά:

* Καδμοσεληνίτης (Cadmoselite) CdSe
* Γρηνοκίτης (Greenockite) CdS
* Ματραΐτης (Mátraite) ZnS
* Ραμπεργκίτης (Rambergite) MnS
* Βουρτσίτης

Ορυκτά με τα οποία συνδέεται, πλην των ανωτέρω, είναι ο σφαλερίτης, ο χαλκοπυρίτης, ο βαρύτης και ο μαρκασίτης.

Απαντάται σε αρκετές περιοχές της Γης. Αξιομνημόνευτες εμφανίσεις του λόγω καλοσχηματισμένων κρυστάλλων, ή υψηλής καθαρότητας, είναι στη Γερμανία (Έσση, Βαυαρία, Σαξωνία, Θουριγγία), στην Τσεχία (Πρίμπραμ της Βοημίας και Vysočina της Μοραβίας, στη Ρουμανία (Μπάγια Σπρίε), τη Σερβία, την Κορνουάλλη (Αγγλία), το Περού (Καστροβιρέινα), τη Βολιβία (Ορούρε και Ποτοσί), την Κίνα (Χουνάν) και τις Πολιτείες Μοντάνα, Κοννέκτικατ, Γιούτα και Μισούρι. Υπάρχει επίσης σε πολλές άλλες χώρες αλλά ως ορυκτό ήσσονος σημασίας.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου (Καμάριζα, Πλάκα (ορυχεία Αδάμη Νο. 2 και Πλάκα Νο. 80)) καθώς και στην περιοχή της Ξάνθης (ορυχείο Pb - Zn Αγίου Φιλίππου περιοχής «Κίρκη»).

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Webmineral.com
* Minerals.net

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Ο χημικός του τύπος είναι κανονικά ZnS, επειδή όμως πάντοτε ανευρίσκεται με τμήμα του Zn να έχει αντικατασταθεί από Fe, ως χημικός του τύπος αναγνωρίζεται ο (Zn,Fe)S.
2. ↑  Εγκεκριμένο από την ΙΜΑ, "grandfathered".
Ο **Άγιος Νεκτάριος της Ωβέρνης** (γαλ.*Nectaire d'Auvergne*)  τιμάται ως μάρτυρας του 4ου αιώνα και χριστιανικός ιεραπόστολος .

Σύμφωνα με τον Γρηγόριο του Τουρ, ο Νεκτάριος ήταν ένας από τους επτά ιεραπόστολους που έστειλε ο Πάπας Φαβιανός από τη Ρώμη στη Γαλατία για να διαδώσει τον Χριστιανισμό εκεί. Οι άλλοι έξι ήταν ο Γατιανός των Τουρ, ο Τρόφιμος της Αρλ, ο Παύλος της Ναρβόννης, ο Πολεμικός του Λιμόζ, ο Ντένις του Παρισιού και ο Κρόνος του Τουλούζ. 

Ο Νεκτάριος συνοδεύτηκε από τους ιερείς **Baudimius** (Baudenius, Baudime) και **Auditor** (Auditeur). Η παράδοση αναφέρει ότι ήταν όλοι αδέλφια.  Σύμφωνα με άλλη ο Άγιος Πέτρος και όχι ο Πάπας Φαβιανός έστειλε τον Νεκτάριο και τα αδέρφια του να ευαγγελίσουν τους Γαλάτες. 

Σύμφωνα με μια τρίτη παράδοση, ο Άγιος Ωστρημώνιος διέταξε τον Νεκτάριο να εκχριστιανίσει την πεδιάδα της Λιμούζ στο Μασίφ Σαντράλ.  Ο Νεκτάριος μετέτρεψε έναν ναό αφιερωμένο στον Απόλλωνα στο λόφο γνωστό ως Κορναδόρ σε χριστιανική εκκλησία, η οποία έγινε η Βασιλική της Νοτρ Νταμ du Mont Cornadore στο Saint-Nectaire, στο Puy-de-Dôme. Στη συνέχεια, ο Νεκτάριος δολοφονήθηκε από τον τοπικό ειδωλολατρικό ηγέτη, Μπράντουλο.

Λατρεία
-------

Η λατρεία προς τον Νεκτάριο χρονολογούνται από τον 10ο αιώνα  Ένας τάφος στο βενεδικτίνο κοινοβούλιο του St-Nectaire (παραλλαγή από *Sennecterre* και *Senneterre*  ) έγινε κέντρο προσκυνήματος. Ένας δήμος προέκυψε γύρω από το κοιλάδα, το οποίο έγινε κέντρο για μεταλλικό νερό και την κατασκευή του τυριού γνωστό ως Saint-Nectaire. 

Ο Νέκταριος είναι ο συν-προστάτης του Saint-Nectaire μαζί με τον Saint Auditor, αν και ο Saint Auditor είναι ο κύριος προστάτης της πόλης, για άγνωστους λόγους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  A. van den Akker s.j. (2009). «Nectarius van St-Nectaire». Heiligen-3s. Ανακτήθηκε στις 23 Απριλίου 2009.
2. ↑  See Senneterre, Quebec.
Μέγιστη έκταση της περιοχής υπό τον έλεγχο των ΕΔΝΡ, 13 Οκτωβρίου 1919
Οι **Ένοπλες Δυνάμεις Νότιας Ρωσίας** (ΕΔΝΡ, ρωσικά: Вооружённые силы Юга России) που σχηματίστηκαν στις 8 Ιανουαρίου 1919, ενσωμάτωσαν πολλούς από τους μικρότερους σχηματισμούς του Λευκού Στρατού στη Νότια Ρωσία (που ονομάζεται "Λευκός Νότος" στην Σοβιετική ιστοριογραφία), περιλαμβανομένου του Εθελοντικού Στρατού (ο οποίος μετονομάστηκε σε Καυκάσιο Εθελοντικό Στρατό). Πέρα από αυτό οι ΕΔΝΡ περιλάμβαναν τον Στρατό του Ντον, τον Στρατό Κριμαίας-Αζοφικής, τις δυνάμεις του Βόρειου Καυκάσου και τον Στρατό του Τουρκεστάν.

Τον Ιανουάριο αριθμούσε 51.000 Πεζικό, 34.000 Ιππικό, 204 πυροβόλα Ελαφρού Πεδινού Πυροβολικού, 682 πολυβόλα και 6 θωρακισμένα τρένα. Μέχρι τον Ιούλιο 1919 είχε αυξηθεί σε 104.000 Πεζικό, 56.000 Ιππικό, 600 πυροβόλα Ελαφρού Πεδινού Πυροβολικού, 1.500 πολυβόλα, 19 αεροσκάφη, 34 θωρακισμένα τρένα, 1 Καταδρομικό, 5 Αντιτορπιλικά, 4 Υποβρύχια και 20 Κανονιοφόρους. Μέχρι τον Οκτώβριο, μετά από βαριές απώλειες και την μεταφορά μονάδων σε άλλους στρατούς, η δύναμη των στρατευμάτων μειώθηκε δραστικά.

Τον Απρίλιο του 1920 ο Άντον Ντενίκιν, αρχιστράτηγος των ΕΔΝΡ, μεταβίβασε όλη την εξουσία στον Πιότρ Βράγγελ, ο οποίος ανέλαβε την διοίκηση του λεγόμενου "Ρωσικού Στρατού", ο οποίος περιλάμβανε όλες τις μονάδες που απέμεναν από την ΕΔΝΡ μετά την ήττα της.

Διάταξη Μάχης των ΕΔΝΡ, αρχές 1919
----------------------------------

### Εθελοντικός στρατός (μετονομάστηκε σε Καυκάσιος Εθελοντικός Στρατός)

* 1ο Σώμα Στρατού (Στρατηγός Κουτέποφ)
* 2ο Σώμα Στρατού (Στρατηγός Πρόμτοφ)
* 5ο Σώμα Ιππικού (Στρατηγός Γιουζέφοβιτς)
* 3ο Σώμα Ιππικού του Κουμπάν (Στρατηγός Σκούρο)
* Ομάδα Στρατιών Κιέβου (Στρατηγός Μπρέντοφ)

### Στρατός του Ντον

* Βόρεια Ομάδα (Σταρσίνα Σεμιλέτοφ)
* Νότια Ομάδα (Στρατηγός Σ. Ντενίσοφ)
* Πέραν του Ντον (Ζαντόνσκαγια) Ομάδα (Συνταγματάρχης Μπικαντόροφ)

### Στρατός του Καυκάσου

* 1ο Σώμα Κουμπάν (Στρατηγός Ποσρόφσκι)
* 2ο Σώμα Κουμπάν (Στρατηγός Ουλαγκούι, αργότερα Στρ. Ναχουμένκο)
* 4ο Σώμα Κουμπάν (Στρατηγός Σατίλοφ, αργότερα Στρ. Τοπορκόφ)

### Στρατός του Τουρκεστάν

* Σύνθετη Μεραρχία Πεζικού Zakaspiyskaya (Υποστράτηγος Λαζάρεφ)
* Μεραρχία Τυφεκιοφόρων Turkestankaya (Υποστράτηγος Λιτβίνοφ)
* Μεραρχία Ιππικού (Υποστράτηγος Όραζ-Χαν Σεντάρ)

Δες επίσης
----------

* Νότια Ρωσική Κυβέρνηση

Πηγές
-----

* Н.Е. Какурин, И.И. Вацетис - N.E. Kakurin, I.I. Vacietis (2002). *Гражданская война. 1918-1921 - Civil War. 1918-1921*. ISBN 5-89173-150-9. CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: authors list (link)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 126638163
* LCCN: n50059049
* SUDOC: 177277130
* NKC: ko2015893848

 |

 |