recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Μάχη των Λειβαδιών** συνέβη στις 7 Φεβρουαρίου 1897 (π.η.) ακριβώς την επομένη της μάχης των Βουκολιών, της οποίας η πλήρης επιτυχία της έκβασης κυριολεκτικά αναπτέρωσε τόσο το ηθικό των Κρητών, όσο και εμφύσησε περισσότερο τον ενθουσιασμό των Ελλήνων γενικά, αλλά και ειδικά της τότε αντιπολίτευσης και της Εθνικής Εταιρείας με μοναδική αναζήτηση τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897.

Σε απόσταση 5 χλμ. ΝΑ. του χωριού Πλατανιά (στις βόρειες προσβάσεις των Λευκών όρων της Κρήτης) υπήρχε τότε η πολύ οχυρή θέση Μονοδένδρι (250 μ. υψόμετρο) και σε απόσταση 4 χλμ. ΝΑ. αυτού του λόφου υπήρχε ο μεγάλος τουρκικός στρατώνας των Λειβαδιών. Ανατολικά δε αυτού εκτεινόταν ο μεγάλος δυτικός ελαιώνας των Χανίων. Αυτό ήταν και το πεδίο της μάχης αυτής.

Μόλις έγιναν γνωστά στους Τούρκους τα αποτελέσματα από την κατάληψη του Πύργου των Βουκολιών από τους Έλληνες, αμέσως τέσσερα τάγματα του οθωμανικού τακτικού στρατού ενισχυμένα με άτακτα σώματα Τουρκοκρητών, σύνολο περίπου 4.000 μαχητές, εξήλθαν από τα Χανιά και κατέλαβαν τον ελαιώνα. Ο διοικητής του ελληνικού μικτού αποσπάσματος Τ. Βάσσος περί τις 13.00 ώρα που βρισκόταν στο Μονοδένδρι όπου και τα στρατοπεδευμένα τμήματα Κρητών εθελοντών, ένα τάγμα μηχανικού, το 1ο τάγμα του 1ου συντάγματος πεζικού και ένας λόχος ευζώνων, διέταξε γενική επίθεση. Έτσι το τάγμα πεζικού που αποτελούσε το κέντρο της παράταξης επιτέθηκε με ορμή κατά του στρατώνα. Συγχρόνως δεξιά (και νότια του τάγματος) τα σώματα των Κρητών υπό τον οπλαρχηγό Χατζημιχάλη και αριστερά (βόρεια του τάγματος) οι λοιπές μονάδες άρχισαν να προσβάλουν ταυτόχρονα τον ελαιώνα. Το τουρκικό πυροβολικό που μετείχε του αγώνα δεν επέτυχε δραστικά αποτελέσματα λόγω της εκ της ορμής ταχύτατες μετακινήσεις των ελληνικών τμημάτων. Έτσι πολύ γρήγορα ο μεγάλος τουρκικός στρατώνας καταλήφθηκε από το τάγμα πεζικού. Το γεγονός αυτό επέφερε κρίση στον αγώνα αφού πλέον ήταν αδύνατη η παρακολούθηση των μετακινήσεων των ελληνικών τμημάτων μέσα στον ελαιώνα. Αυτό προκάλεσε την ταχεία υποχώρηση των τουρκικών τμημάτων προς τα Χανιά. Πριν νυχτώσει η νίκη είχε στέψει τα ελληνικά τμήματα. Το ελληνικό πλέον στρατόπεδο βρισκόταν σε ασφάλεια.

Οι απώλειες του ελληνικού μικτού αποσπάσματος και των εθελοντών ήταν 100 περίπου οπλίτες, ένας βαριά τραυματισμένος ανθυπασπιστής και τρεις νεκροί ανθυπολοχαγοί οι Δανάλης, Σαράτσογλου και Τριγγέτας. Οι δε απώλειες των Τούρκων περί τους 600 νεκρούς.
Η **μάχη των Οινοφύτων** έγινε το 457 π.Χ. ανάμεσα στους Θηβαίους και τους Αθηναίους, στα πλαίσια του Πρώτου Πελοποννησιακού Πολέμου. Η σύγκρουση έγινε στη Βοιωτία, στην περιοχή των Οινοφύτων.

Το προοίμιο της μάχης
---------------------

Το 457 π.Χ. τον ίδιο χρόνο με τη μάχη των Οινοφύτων, είχε γίνει και άλλη μια μάχη στη Βοιωτία, στην Τανάγρα, με αντιπάλους του Σπαρτιάτες και τους Αθηναίους. Στη μάχη της Τανάγρας οι Σπαρτιάτες με τους συμμάχους τους κέρδισαν μια πύρρειο νίκη ενάντια στους Αθηναίους και τους Αργείους.

Η μάχη
------

Εξηνταδύο ημέρες μετά τη μάχη της Τανάγρας, οι Αθηναίοι θα έρθουν με στρατό υπό το Μυρωνίδη στα Οινόφυτα. Οι Θηβαίοι τους είδαν και ετοίμασαν στρατό για να τους αντιμετωπίσουν. Οι δύο αντίπαλοι παρατάχθηκαν για μάχη στα Οινόφυτα. Στην αρχή της μάχης στο αριστερό κέρας των Αθηναίων έγινε αμφίρροπη μάχη, όμως ο Μυρωνίδης με ένα τέχνασμα απώθησε τους αντιπάλους του. Το τέχνασμα ήταν ότι οι στρατιώτες του δεξιού κέρατος θα φώναζαν ότι οι Αθηναίοι νικούν τους Θηβαίους στο αριστερό κέρας. Μόλις το έμαθε το αριστερό κέρας των Θηβαίων, απογοητεύτηκε και αποφάσισε να μη συνεχίσει αυτή τη μάχη. Έτσι και το δεξιό κέρας των Θηβαίων όταν έμαθε ότι έφυγε το αριστερό αποφάσισε να εγκαταλείψει το πεδίο της μάχης. Η νίκη των Αθηναίων ήταν ολοκληρωτική.

Η σημασία της μάχης
-------------------

Η μάχη αυτή έδειξε τη δύναμη των Αθηναίων, που μετά τη μάχη στην Τανάγρα είχαν χάσει τον έλεγχο της Βοιωτίας. Μετά τη μάχη των Οινοφύτων κατάφεραν να αποκτήσουν πάλι τον έλεγχο της Βοιωτίας και της Φωκίδας, τον οποίο όμως και πάλι έχασαν το 446 π.Χ. με τη μάχη της Κορώνειας (447 π.Χ.).

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οι μάχες του Πρώτου Πελοποννησιακού Πολέμου |
| --- |
|  |
| 
* Τανάγρα
* Οινόφυτα
* Κορώνεια
 |

 |
Μνημείο του Σκεντέρμπεη στην Πρίστινα, Κόσοβο 2009
Το **Μνημείο Σκεντέρμπεη** στην Πρίστινα, πρωτεύουσα του Κοσσυφοπεδίου, είναι αφιερωμένο στον εθνικό ήρωα των Αλβανών του 15ου αιώνα Γεώργιο Καστριώτη, αποκαλούμενο απλώς Σκεντέρμπεη, από το τουρκικό Iskender Bey (αλβανικά: Gjergj Kastrioti Skenderbeu, 1405 – 1468).

Ο Σκεντέρμπεης ήταν ηρωικός πολέμαρχος των Αλβανών κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους, ο οποίος αγωνίστηκε και απελευθέρωσε την πατρίδα του από την τουρκική κυριαρχία. Οι νικηφόρες επιτυχίες του στις μάχες εναντίον των Οθωμανών εισβολέων του προσέδωσαν ηρωική φήμη στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης, ώστε μάλιστα το Βατικανό του απένειμε τον τιμητικό τίτλο του στρατηγού της Άγίας Έδρας (Athleta Christi).

  

Το Μνημείο του Σκεντέρμπεη βρίσκεται σε μια υπέροχα διαμορφωμένη πλατεία στο βορινό άκρο του κεντρικού πεζόδρομου της Πρίστινα, που φέρει το όνομα της αλβανικής καταγωγής μοναχής Μητέρας Τερέζας (αλβαν. Nene Tereza). 

Eίναι ένας επιβλητικός έφιππος ανδριάντας του Αλβανού λαϊκού ήρωα με τη μια μπροστινή οπλή του αλόγου του ανασηκωμένη στον αέρα, έτσι που το άλογο κι ο αναβάτης του να στηρίζονται σ’ όλο το βάρος τους στα άλλα τρία πόδια του αλόγου. Δεν ακολουθείται έτσι η λαϊκή παράδοση, που υποστηρίζει ότι αν το άλογο στους έφιππους ανδριάντες είναι με το ένα μπροστινό πόδι στον αέρα, ο καβαλάρης του τραυματίστηκε στη μάχη κα πέθανε αργότερα από τα τραύματά του, πράγμα που δεν συνέβη με τον Σκεντέρμπεη.

Το μνημείο του Σκεντέρμπεη έχει σχεδιαστεί από τον Αλβανό γλύπτη Ζανάζ Πάκο (1914 – 1989), απόφοιτο της Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας, αλλά τοποθετήθηκε στην Πρίστινα το 2001. Όμοιος έφιππος ανδριάντας του Σκεντέρμπεη, φιλοτεχνημένος επίσης από τον Ζανάζ Πάκο, έχει στηθεί στην κεντρική πλατεία των Τιράνων στην Αλβανία.

Δείτε επίσης
------------

* Πρίστινα
* Σκεντέρμπεης

Πηγές
-----

* "Pristina in Your Pocket" (Essential City Guides), Winter – Spring 2008 – 2009, Tirana, Albania.
* Tim Judah: "Kosovo: What everyone needs to know", Oxford University Press, Oxford – New York, 2008.
Ο **Μητροπολίτης Προκόπιος** (κατά κόσμον **Αντώνιος Γεωργαντόπουλος**), ήταν Έλληνας θεολόγος και Μητροπολίτης Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς από το 1974 μέχρι και τον θάνατό του.

Γεννήθηκε το 1932 στον Πειραιά και σπούδασε στο Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1968. 

Χειροτονήθηκε Διάκονος το 1956 και Πρεσβύτερος το 1960. Υπηρέτησε ως εφημέριος, ιεροκήρυκας και πνευματικός στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς. 

Στις 21 Μαΐου 1974 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Πρώτος Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς. Στις 26 Μαΐου 1974 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης της Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς. 

Πέθανε την Μεγάλη Δευτέρα 6 Απριλίου 2015 σε ηλικία 83 ετών, έπειτα από μακρά νοσηλεία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ««Ει και εν τάφω κατήλθες» μακαριστέ Ιεράρχα Προκόπιε… (ΦΩΤΟ)». *poimin.gr*. 16 Μαΐου 2015.
2. ↑  «Εκοιμήθη ο Μητροπολίτης Νέας Κρήνης & Καλαμαριάς». *Βήμα Ορθοδοξίας*. 6 Απριλίου 2015.
Συντεταγμένες: 42°00′N 21°26′E﻿ / ﻿42.000°N 21.433°E﻿ / 42.000; 21.433

Η **Μάχη των Σκοπίων** έλαβε χώρα κοντά στην πόλη Σκόπια το 1004. Το 1003 ο Βασίλειος Β´ εξαπέλυσε μια εκστρατεία εναντίον της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας και μετά από οκτώ μήνες πολιορκίας κατάκτησε την σημαντική πόλη του Βίντιν στα βορειοδυτικά. Η Βουλγαρική αντεπίθεση στην αντίθετη κατεύθυνση προς την Αδριανούπολη δεν τον απέσπασε από τον στόχο του και μετά την κατάκτηση του Βίντιν προέλασε νότια μέσα από την κοιλάδα του Μοράβα καταστρέφοντας τα Βουλγαρικά κάστρα στο δρόμο του. Κάποτε, ο Βασίλειος Β' έφτασε κοντά στα Σκόπια και έμαθε ότι το στρατόπεδο του Βουλγαρικού στρατού βρισκόταν πολύ κοντά στην άλλη πλευρά του Αξιού ποταμού.

Ο Σαμουήλ της Βουλγαρίας βασιζόταν στα φουσκωμένα νερά του ποταμού και δεν πήρε σοβαρές προφυλάξεις για να ασφαλίσει το στρατόπεδο. Περιέργως οι περιστάσεις ήταν οι ίδιες με τη Μάχη του Σπερχειού επτά χρόνια νωρίτερα, και το σενάριο της σύγκρουσης ήταν παρόμοιο. Οι Βυζαντινοί κατάφεραν να βρουν ένα ρηχό πέρασμα, διέσχισαν τον ποταμό και επιτέθηκαν στους απροετοίμαστους Βούλγαρους τη νύχτα. Ανίκανοι να αντισταθούν, οι Βούλγαροι σύντομα υποχώρησαν, αφήνοντας το στρατόπεδο και την σκηνή του Σαμουήλ στα χέρια των Βυζαντινών.

Βιβλιογραφία
------------

* Йордан Андреев, Милчо Лалков, *Българските ханове и царе*, Велико Търново, 1996.
Το **Μνημείο Υπερασπιστών της Σοβιετικής Αρκτικής** (ρωσικά: Защитникам Советского Заполярья в годы Великой Отечественной войны‎), κοινά γνωστό και με την ονομασία **Αλιόσα** (ρωσικά: *Алёша*‎, υποκοριστικό του ονόματος *Αλεξέι*) είναι ένα ηρώωο στο Μούρμανσκ της Ρωσίας. Το μνημείο τιμά τους Σοβιετικούς στρατιώτες, ναύτες και αεροπόρους που πολέμησαν στην Αρκτική κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος στη Ρωσία είναι γνωστός ως o Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος.

Περιγραφή
---------

Το μνημείο αποτελείται από το άγαλμα ενός στρατιώτη, που φορά χλαίνη και στον ώμο φέρει περασμένο ένα τουφέκι. Ο στρατιώτης έχει το βλέμμα στραμμένο στα δυτικά, προς την Κοιλάδα της Δόξας, όπου τον Ιούλιο του 1941 δόθηκαν οι σφοδρότερες μάχες του Αρκτικού Μετώπου, όταν ο Κόκκινος Στρατός απώθησε τους Γερμανούς εισβολείς που προσπαθούσαν να πλησιάσουν το Μούρμανσκ.

Το ύψος του αγάλματος είναι 35,5 μέτρα και του βάθρου 7 μέτρα. Είναι το δεύτερο ψηλότερο άγαλμα στη Ρωσία, μετά από το γλυπτό Η Μητέρα Πατρίδα Καλεί για τη Μάχη του Στάλινγκραντ. Το βάρος του αγάλματος, το οποίο είναι κούφιο, ξεπερνά τους 5.000 τόννους. 

Μπροστά από το μνημείο υπάρχει μια εξέδρα που αποτελείται από πέτρα σε φυσικό μαύρο χρώμα και περιέχει μια ακοίμητη φλόγα. Λίγο πιο ψηλά και κοντά στο άγαλμα βρίσκεται μια κεκλιμένη τριγωνική πυραμίδα. Σύμφωνα με τους σχεδιαστές του μνημείου, η πυραμίδα αυτή αναπαριστά μια μεσίστια σημαία, ως ένδειξη πένθους για τους στρατιώτες που έπεσαν υπερασπιζόμενοι την Κόκκινη Σημαία. Δίπλα στο μνημείο βρίσκεται μια στήλη από στιλβωμένο γρανίτη, με την παρακάτω επιγραφή:

> Υπερασπιστές της Αρκτικής – οι πολεμιστές της 14ης Στρατιάς, της 19ης Στρατιάς, του Βόρειου Κόκκινου Στόλου, του 7ου Σώματος της Αεροπορίας, του 82ου και 100ού Τμήματος Συνοριοφυλάκων και των Παρτιζάνικων ομάδων "Σοβιετικοί λιμενεργάτες", "Μπολσεβίκικη Αρκτική", "Πολικοί", "Σταλινικοί" και "Μπολσεβίκος". Τους τιμούμε γιατί υπερασπίστηκαν τούτη τη γη!
> 
> 

Στη μία πλευρά του μνημείου υπάρχουν δύο αντιαεροπορικά όπλα καθώς, κατά τη διάρκεια του πολέμου, στον συγκεκριμένο χώρο είχαν εγκατασταθεί πυροβολεία για την αεράμυνα του Μουρμάνσκ.) Στη βάση του μνημείου έχουν εντοιχιστεί δύο κάψουλες, μία με θαλασσινό νερό από το σημείο όπου βυθίστηκε το περιπολικό σκάφος Τουμάν κατά την ηρωική του μάχη εναντίον τριών γερμανικών αντιτορπιλικών, και μία με χώμα από την Κοιλάδα της Δόξας και το μέτωπο του ποταμού Βερμάν.

Μια μεγάλη σκάλα στο κέντρο του μνημείου οδηγεί σε μια εξέδρα που χρησιμοποιείται από ομιλητές κατά τη διάρκεια τελετών. Το συγκρότημα του μνημείου ολοκληρώνεται με ένα τείχος που κτίσθηκε το 2004 και φέρει πλακέτες προς τιμήν των άλλων Ηρωικών Πόλεων του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Maria Dmitrash. «'Алеша' – мемориал защитникам Заполярья» ['Alyosha' – memorial to the defenders of the Arctic]. *Seven Wonders of Russia*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2011.  (Ρωσικά)
**Μεστράιμ** (Mestraim) ή **Μερσαΐν** (Mizraim), πρόσωπο της Βίβλου δεύτερος γιος του Χαμ, αδελφός του Χους, του Φούδ και του Χαναάν ο γενάρχης των Αιγυπτίων σύμφωνα με το κεφάλαιο της Γένεσης στην Βίβλο, το όνομα του σημαίνει στα Εβραικά "**οι δύο χώρες**" εννοώντας την Άνω και την Κάτω Αίγυπτο. Σύμφωνα με την Βίβλο **(Γένεσις 10:13)** γιοί του Μεσραίν ήταν οι : Λουδιείμ, Ενεμετιείμ, Λαβιείμ, Νεφθαλιείμ, Πατροσωνιείμ. Σύμφωνα με τα **χρονικά του Ευσέβιου** ο Μανέθων επιβεβαιώνει την μακρινή αρχαιότητα της Αιγύπτου που φτάνει πολύ πίσω από τον κατακλυσμό την εποχή που χτίστηκαν οι πυραμίδες, ο Μεσραίν απλώς εποίκισε ξανά την περιοχή. Ο Βυζαντινός χρονικογράφος και συγγραφέας του 9ου αιώνα Γεώργιος Σύγκελλος αναφέρει ότι ο Μεσραίν ήταν ο 1ος Φαραώ της 1ης δυναστείας της Αιγύπτου Μήνης που ενοποίησε την Άνω και την Κάτω Αίγυπτο.

Αναφορές
--------

* *Υἱοὶ δὲ Χάμ· Χοὺς καὶ Μερσαΐν Φοὺδ [...]*, Γένεσις 10:6

Πηγές
-----

* *Βιβλιοθήκη των Ελλήνων, Μανέθωνος Αιγυπτιακά*, Εκδόσεις Γεωργιάδης, Γ΄έκδοσις, Αθήνα 1996, ISBN 960-316-059-8
Οι Χριστιανοί μάρτυρες της Ιαπωνίας σε ιαπωνική ζωγραφιά του 17ου αιώνα
**Μάρτυρας** (από το αρχ. ελλην. *μάρτυς*) είναι ένας άνθρωπος που διώκεται και πεθαίνει επειδή υπερασπίζεται, ομολογεί, αποκηρύσσει, αρνείται να αποκηρύξει, ή αρνείται να δεχθεί μία θρησκευτική πίστη όπως απαιτείται από μέλη άλλης θρησκείας ή και άλλου δόγματος της ίδιας θρησκείας. Στην αφήγηση του *μαρτυρίου* από την ομάδα στην οποία ανήκει ο/η μάρτυρας, αυτή η άρνηση συμμορφώσεως έχει ως αποτέλεσμα την τιμωρία ή την εκτέλεσή του/της. Η ιδιότητα του μάρτυρα μπορεί να θεωρηθεί ως μεταθανάτιος τίτλος, ως ανταμοιβή όσων θεωρούνται άξιοι της έννοιας από τους μετέπειτα, ανεξαρτήτως τυχόν ενεργειών του μάρτυρα, όσο αυτός ζούσε, να ελέγξει εκ των προτέρων το πώς θα τον θυμούνται τα μέλη της ομάδας στο μέλλον, την υστεροφημία του.

Αρχικώς η έννοια του μάρτυρα αφορούσε μόνο πρόσωπα που υπέφεραν εξαιτίας της θρησκευτικής τους πίστεως, ο όρος όμως επεκτάθηκε στη σημερινή εκκοσμικευμένη κοινωνία και σε πρόσωπα που σκοτώθηκαν για εθνικούς (πρβλ. *εθνομάρτυρας*) ή πολιτικούς λόγους.

Οι περισσότεροι μάρτυρες θεωρούνται ιερά πρόσωπα ή δέχονται τον σεβασμό των ακολούθων των πιστεύω τους, γίνονται σύμβολα εξέχοντος ηρωισμού και παραδείγματα προς μίμηση σε δύσκολες περιστάσεις. Σε αρκετές θρησκείες οι μάρτυρες διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο.

Εξέλιξη της έννοιας
-------------------

Στην αρχική της σημασία η λέξη *μάρτυς* σήμαινε αυτόν που καταθέτει τη γνώση του για κάτι που είδε ή άκουσε, και με αυτή τη σημασία υπάρχει στα κείμενα γενικού περιεχομένου, όσο και στην Καινή Διαθήκη. Είναι γνωστό από αρχαίους συγγραφείς (όπως τον Ιώσηπο) και από την Καινή Διαθήκη ότι τέτοιοι μάρτυρες πέθαιναν συχνά εξαιτίας των καταθέσεών τους.

Κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες ο όρος απέκτησε κατ' επέκταση τη σημασία του πιστού ή της πιστής που καλούνται να επιμαρτυρήσουν τη θρησκευτική τους πίστη, και ως συνέπεια αυτής της ομολογίας υποφέρει ή πεθαίνει. Ο όρος υιοθετήθηκε με αυτή την επίκτητη σημασία από τις νεότερες ευρωπαϊκές γλώσσες ως δάνειο. Ο θάνατος των μαρτύρων ή η αξία που του αποδίδεται αποκαλείται ***μαρτύριο***.

Οι πρώτοι Χριστιανοί που χρησιμοποίησαν τον όρο *μάρτυς* με τη νέα του σημασία αντιλαμβάνονταν τον Ιησού Χριστό ως τον πρώτο και μέγιστο μάρτυρα, εξαιτίας της Σταυρώσεώς του, όπως γράφει και ο Ευσέβιος της Καισαρείας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Π.χ. Alison A. Trites: *The New Testament Concept of Witness*, ISBN 0-521-60934-8
2. ↑  Frances M. Young: *The Use of Sacrificial Ideas in Greek Christian Writers from the New Testament to John Chrysostom*, Wipf & Stock, 2004, σελ. 107

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Fox's Book of Martyrs*, κλασικό έργο του 16ου αιώνα
Το μνημείο Γιαν Χους
Η Ευρώπη στις αρχές του 15ου αιώνα αναστατώθηκε από το επαναστατικό κίνημα των Χουσιτών, οπαδών του Βοημού θρησκευτικού μεταρρυθμιστή Γιαν Χους (Jan Hus, 1370 - 1415). Ο Γιαν Χους, αποδοκιμάζοντας τη διαφθορά στη ρωμαιοκαθολική εκκλησία και με τα μεταρρυθμιστικά θεολογικά κηρύγματά του, ως ιεροκήρυκας στο Παρεκκλήσιο της Βηθλεέμ στην Πράγα, ήρθε σε σύγκρουση με τον Πάπα, ο οποίος τον αφόρισε.

Ο Χους, υπερασπιζόμενος τα θρησκευτικά πιστεύω του στη Σύνοδο της Κωνσταντίας, κατηγορήθηκε ως αιρετικός και οπαδός του Άγγλου Μεταρρυθμιστή Τζον Γουίκλιφ, καταδικάστηκε και κάηκε στην πυρά. Μετά τη μαρτυρική θανάτωσή του στις 6 Ιουλίου 1415, ο Χους έγινε μάρτυρας και εθνικός ήρωας του τσεχικού λαού.

Στη βορειοανατολική πλευρά της Πλατείας της Παλιάς Πόλης (Στάρομεστσκε νάμεστι) της Πράγας υψώνεται το επιβλητικό **Μνημείο του Γιαν Χους**, που φιλοτέχνησε ο Τσέχος γλύπτης Λάντισλαβ Σάλουν (Ladislav Saloun, 1870 - 1946). Αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της αρ-νουβό γλυπτικής στην τσεχική πρωτεύουσα. Ο Σάλουν εργάστηκε για το μνημείο του Γιαν Χους στην Πράγα επί 15 χρόνια, από το 1901 μέχρι το 1915. Τα αποκαλυπτήρια του μνημείου έγιναν το 1915 κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, με την ευκαιρία της επετείου των 500 χρόνων από το θάνατο του Γιαν Χους.

Το ογκώδες μπρούτζινο μνημείο παριστάνει δύο ομάδες ανθρώπων - η μία αποτελείται από νικητές Χουσίτες πολεμιστές και η άλλη από εξόριστους προτεστάντες οπαδούς του Γιαν Χους - και μία νέα μητέρα που συμβολίζει την εθνική αναγέννηση. Στο κέντρο του μνημείου κυριαρχεί η ασκητική μορφή του ηρωικού Γιαν Χους, ο οποίος προτίμησε να πεθάνει στην πυρά παρά να απαρνηθεί τα πιστεύω του. Ο Χους ατενίζει προς την Εκκλησία της Παναγίας Τυν, η οποία ήταν ο τόπος λατρείας των Χουσιτών στα χρόνια 1419 - 1621.

Οι επιγραφές στο μνημείο του Γιαν Χους προστέθηκαν μετά την ανεξαρτησία της Τσεχοσλοβακικής Δημοκρατίας το 1918. Μεταξύ άλλων, είναι γραμμένα τα λόγια του Γιαν Χους: "Αγαπάτε αλλήλους και λέτε σ' όλους την αλήθεια".

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μνημείο Γιαν Χους** |

* Petr Wittlich: "Art-Nouveau Prague: Forms of the Style", Charles University in Prague, The Karolinum Press, Praha, 2009.
* "ΠΡΑΓΑ" (Οδηγοί του Κόσμου), Εκδόσεις ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ/DORLING KINDERSLEY, (Ελληνική 'Εκδοση), Αθήνα, 1998.
* Εγκυκλοπαίδεια "Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα", λήμμα "Χους, Γιαν", τόμ. 61, Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα, 1996.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh2009001106
* NKC: ph473681

 |

 |
**Μεσόστεγο** ή **μεσόδομος** ονομάζεται η κεντρική (ενδιάμεση) υπερκατασκευή ενός πλοίου και βρίσκεται μεταξύ του προστέγου και του επιστέγου. Λέγεται και *γέφυρα*, επειδή σ΄ αυτόν συνήθως βρίσκεται η γέφυρα του πλοίου.

Και οι τρεις παραπάνω υπερκατασκευές ήταν εμφανείς στα παλαιότερα φορτηγά πλοία. Τα σύγχρονα δεξαμενόπλοια φέρουν συνήθως μόνο *επίστεγο* όπου βρίσκεται και η *«γέφυρα»* του πλοίου, σε αντίθεση με τα φορτηγιδοφόρα, τα ναυαγοσωστικά και μεγάλα αλιευτικά που φέρουν μόνο *πρόστεγο*.

Τα πολεμικά πλοία επιφανείας όπως και τα υποβρύχια φέρουν κυρίως *μεσόστεγο*, που επίσημα ονομάζεται *μεσόδομος*, τα πολεμικά πετρελαιοφόρα *μεσόστεγο* και *επίστεγο* ενώ τα αρματαγωγά μόνο *επίστεγο*.

Τέλος στα σύγχρονα υπερωκεάνια, κρουαζιερόπλοια και επιβατηγά πλοία, τα οποία παρουσιάζουν ενιαία υπερκατασκευή από την πλώρη μέχρι την πρύμνη, δεν υφίστανται τέτοιες διακρίσεις υπερκατασκευών.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  **Υπερκατασκευή** ονομάζεται οποιοσδήποτε υπέρ του κυρίου καταστρώματος μόνιμα κλειστός χώρος και που εκτείνεται από πλευρά εις πλευρά.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **μεσόστεγο**  |

Δείτε επίσης
------------

* Τεχνολογία πλοίου
Συντεταγμένες: 47°6′14″N 39°24′52″E﻿ / ﻿47.10389°N 39.41444°E﻿ / 47.10389; 39.41444

Το **Μνημείο Ηρώων του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου** (ρωσικά: *Памятник героям Первой мировой войны*‎) είναι μνημείο στην πόλη του Αζόφ, στο Όμπλαστ του Ροστόφ, στη Ρωσία. Είναι αφιερωμένο στους στρατιώτες και αξιωματικούς του Ρωσικού Αυτοκρατορικού Στρατού οι οποίοι συμμετείχαν στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατασκευάστηκε το 2014, ενώ η τοποθεσία του βρίσκεται επί της Λεωφόρου Πετρόφσκι.

Ιστορία
-------

Συνολικά, περίπου 125.000 Κοζάκοι του Ντον, οι οποίοι ήσαν χωρισμένοι σε εξήντα συντάγματα ιππικού, τριάντα τρία ιππήλατα πυροβόλα, έξι τάγματα πεζικού, πέντε συντάγματα εφέδρων, τρία εφεδρικά πυροβόλα, καθώς και παραπάνω από ογδόντα ξεχωριστές μονάδες, συμμετείχαν στις μάχες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Συμμετείχαν σχεδόν σε καθεμία εκ των σημαντικότερων στρατιωτικών επιχειρήσεων του Ρωσικού Μετώπου.

Η επερχόμενη επέτειος από την ημερομηνία έναρξης του πολέμου είχε είχε προκαλέσει το δημόσιο ενδιαφέρον στη Ρωσία αναφορικά με τον εορτασμό της μνήμης των ηρώων της. Οι εργασίες κατασκευής του μνημείου του Αζόφ ξεκίνησαν το 2012, ενώ τοποθετήθηκε εντός εκμαγείου τον Φεβρουάριο του 2014.

Το ίδιο το μνημεία αποτελείται από τη μορφή ενός όρθιου Κοζάκου, συνοδευόμενου από τον Σταυρό του Αγίου Γεωργίου, σύμβολο στρατιωτικής αξίας, ο οποίος βρίσκεται πίσω του. Στο δεξί χέρι του, ο Κοζάκος κρατά ένα σπαθί, ενώ στο αριστερό τη θήκη ενός ξίφους. Η θλιμμένη έκφραση του Κοζάκου αντιστοιχεί στην κατάληξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου για τη Ρωσία. Το μνημείο είναι τοποθετημένο επί γρανιτένιου βάθρου. Ο σχεδιασμός του πραγματοποιήθηκε από τον γλύπτη Α. Μ. Ντεμεντίεφ.

Το ύψος του γλυπτού του Κοζάκου είναι της τάξεως των δύο μέτρων. Ο ύψους τριών μέτρων Σταυρός του Αγίου Γεωργίου είναι κατασκευασμένος από χαλκό και ορείχαλκο. Ο γρανίτης ο οποίος χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή του βάθρου προέρχεται από την Καρελία και την Ουκρανία. Η ανέγερση του μνημείου χρηματοδοτήθηκε μέσω σχετικής δωρεάς των κατοίκων του Αζόφ.

Η τελετή των εγκαινίων του μνημείου έλαβε χώρα στις 30 Ιουλίου 2014.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Ρωσικά) «Памятник казакам-героям Первой мировой войны открыт в Азове». *www.rostov.aif.ru*. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2018.
2. 1 2  (Ρωσικά) «открытие памятника героям Первой мировой войны». *www.azovlib.ru*. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2018.
3. ↑  (Ρωσικά) «На Дону открыли третий памятник героям Первой мировой войны - ИА REGNUM». *ИА REGNUM*.. Ανακτήθηκε στις 2017-01-25.
Ο καθηγητής Τάρελ Γουάιλι το 1979 στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον, Τμήμα Ασιατικών Γλωσσών και Λογοτεχνίας
Το θιβετιανό αλφάβητο σύμφωνα με την μεταγραφή του Γουάιλι (ή Γουίλι)
Η **Μεταγραφή Γουίλι** είναι μέθοδος μεταγραφής του θιβετιανού αλφαβήτου χρησιμοποιώντας μόνο τα γράμματα που διατίθοννται σε μια τυπική αγγλική γραφομηχανή. Φέρει το όνομα του Τάρελ Β. Γουάιλι, ο οποίος περιέγραψε το σύστημα σε ένα άρθρο, *Ένα Τυποποιημένο Σύστημα της Θιβετιανής Μεταγραφής*, που δημοσιεύθηκε το 1959. Στη συνέχεια έγινε απαραίτητη για τις θιβετιανές μελέτες, ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Κάθε μέθοδος μεταγραφής της θιβετιανής γλώσσας είναι αντιμέτωπη με ένα δίλημμα: θα έπρεπε να επιδιώξει να αναπαράγει με ακρίβεια τους *ήχους* των προφορικών θιβετιανών, ή την *ορθογραφία* των γραπτών θιβετιανών; Αυτές διαφέρουν ευρέως καθώς η θιβετιανή ορθογραφία τυποποιήθηκε τον 11ο αιώνα, ενώ η προφορά συνέχισε να εξελίσσεται, σε σχέση με την αγγλική και γαλλική ορθογραφία, η οποία αντανακλά ύστερη Μεσαιωνική προφορά.

Οι προηγούμενες μέθοδοι μεταγραφής σκόπευαν να μοιράσουν τους δύο στόχους και δεν το πετύχαιναν τέλεια. Η μεταγραφή του Γουίλι σχεδιάστηκε ακριβώς για να μεταγράψει το θιβετιανό αλφάβητο *όπως γραφόταν*, η οποία οδήγησε στην αποδοχή του σε ακαδημαϊκές και ιστορικές μελέτες. Δεν προορίζεται να αντιπροσωπεύσει την προφορά των θιβετιανών λέξεων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Wylie, Turrell V. (December 1959). «A Standard System of Tibetan Transcription». *Harvard Journal of Asiatic Studies* (Harvard-Yenching Institute) **22**: 261–267. doi:10.2307/2718544. .
Συντεταγμένες: 50°4′13″N 20°4′5″E﻿ / ﻿50.07028°N 20.06806°E﻿ / 50.07028; 20.06806

Ο **Λόφος της Βάντα** (πολωνικά: kopiec Wandy‎) είναι τύμβος που βρίσκεται στη Μογκίουα (Mogiła, από το 1949 μια γειτονιά της συνοικίας Νόβα Χούτα) στην Κρακοβία της Πολωνίας. Ο λόφος υποτίθεται ότι είναι ο τόπος ανάπαυσης της θρυλικής Πριγκίπισσας Βάντα. Σύμφωνα με μια εκδοχή της ιστορίας, αυτοκτόνησε πνιγόμενη στον ποταμό Βιστούλα για να αποφύγει τον ανεπιθύμητο γάμο με έναν Γερμανό. Ο λόφος βρίσκεται κοντά στο σημείο στην όχθη του ποταμού όπου βρέθηκε η σορός της. Οι αρχαιολογικές μελέτες, που διεξήχθησαν επί τόπου το 1913 και στα μέσα του 1960, δεν παρείχαν οριστικά στοιχεία για την ηλικία ή το σκοπό του λόφου.

Η βάση του λόφου, περίπου 50 μ. σε διάμετρο, είναι στα 238 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας και το ύψος του είναι 14μ.. Σε αντίθεση με τους άλλους τρεις λόφους στην Κρακοβία, αυτός δεν βρίσκεται σε φυσικό λόφο.

Η πρώτη γραπτή αναφορά του λόφου προέρχεται από τον 13ο αιώνα. Σε απόσταση 2 χλμ. από την τοποθεσία του λόφου το 1225 χτίστηκε ένα μοναστήρι από τον επίσκοπο της Κρακοβίας, Ίβο Οντρόβονς, που ονομάζεται Αβαείο της Μογκίουα, το οποίο εξακολουθεί να λειτουργεί σήμερα. Το 1860 έγινε μέρος των αυστροουγγρικών οχυρώσεων και κατεδαφίστηκε μόνο το 1968-1970. Το 1890 ένα μνημείο σχεδιασμένο από τον Γιαν Ματέικο ανεγέρθηκε στην κορυφή: ένας αετός σε μια πλίνθο διακοσμημένο με ανάγλυφο ξίφους και ένα δάπεδο, κάτω από την επιγραφή «Βάντα».

Εικόνες
-------

* Μνημείο στην κορυφή του λόφουΜνημείο στην κορυφή του λόφου
* Λόφος της Βάντα το χειμώναΛόφος της Βάντα το χειμώνα

Δείτε επίσης
------------

* Λόφος του Κράκου, ο θρυλικός τάφος του πατέρα της Πριγκίπισσας Βάντα
* Λόφος του Κοστσιούσκο, στην Κρακοβία
* Λόφος του Πιουσούτσκι, στην Κρακοβία

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λόφος της Βάντα** |

1. ↑  «Wanda's Mound | Kraków Sightseeing | Krakow».
2. ↑  Krakow Mounds, Kraków, Poland at Sacred Destinations, 2009
3. ↑  «Krakow's Cistercian Abbey of Mogila». Marek Strzala. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2013.
Μεθυλένιο (**μεθανοδιύλιο**)
Ο όρος **μεθυλένιο** χρησιμοποιείται πολύ συχνά στην ελληνική βιβλιογραφία για να περιγράψει τη γέφυρα μεθυλενίου που είναι το **μεθανοδιύλιο** -CH2-. Επίσης όμως είναι αυτόνομη οργανική ένωση και οργανική ομάδα με διπλό δεσμό το μεθυλιδένιο.

Η γέφυρα μεθυλενίου ή ομάδα μεθυλενίου ή μεθανοδιύλιο
-----------------------------------------------------

Η γέφυρα μεθυλενίου απαρτίζεται απο δύο άτομα υδρογόνου ενωμένα με ένα άτομο άνθρακα το οποίο διατηρεί δύο ελεύθερες μονάδες σθένους. Έχει τετραεδρική δομη (sp3 υβριδισμό), και δύο ασύζευκτα ηλεκτρόνια και γι' αυτό είναι διρίζα. Με τα δύο ασύζευκτα ηλεκτρόνια σχηματίζει δύο απλούς δεσμούς και είναι η επαναλαμβανόμενη δομική μονάδα των ευθύγραμμων ανθρακικών αλυσίδων. Σε κάθε ομόλογη σειρά της οργανικής χημείας δύο διαδοχικά μέλη διαφέρουν κατά την ομάδα μεθυλένιο.

Η οργανική ένωση Μεθυλένιο
--------------------------

Μεθυλένιο
Το μόριο του μεθυλενίου (στερεοχημικός τύπος)
Κύριο λήμμα: Μεθυλένιο
**Μεθυλένιο** είναι οργανική ένωση που αποτελείται από δύο άτομα υδρογόνου και ένα άτομο άνθρακα δηλαδή CH2. Η συστηματική ονομασία του κατα IUPAC είναι **διυδρίδιο του άνθρακα** ενώ επίσης ονομάζεται καρβένιο καθώς είναι το απλούστερο καρβένιο. Στο μεθυλένιο ο άνθρακας είναι δισθενής και έχει ένα ασύζευκτο ζεύγος ηλεκτρονίων.

Το μεθυλένιο ανακαλύφθηκε γύρω στο 1960, είναι ασταθής ένωση και ανιχνεύεται μόνο σε χαμηλές πιέσεις και πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Είναι αέριο που φθορίζει σε υπέρυθρο φως. Επίσης εμφανίζεται σαν βραχύβιο ενδιάμεσο σε οργανικές αντιδράσεις. Μπορεί να παρασκευαστεί κάτω από κατάλληλες συνθήκες με διάσπαση ενώσεων που περιέχουν μεθανοδιύλιο ή μεθυλιδένιο.

Το μεθυλιδένιο
--------------

Το μπλέ μέρος του συντακτικού τύπου του προπενίου είναι ενα **μεθυλένιο** (ή **μεθυλιδένιο**)
Τέλος ο όρος **μεθυλένιο** χρησιμοποιείται επίσης για την ομάδα **μεθυλιδένιο** (=CH2) δηλαδή τον άνθρακα με δύο άτομα υδρογόνου που συνδέεται όμως με διπλό δεσμό με το υπόλοιπο του μορίου.

Πηγές
-----

* Νικολάου Α. Αλεξάνδρου και Αναστασίου Γ. Βάρβογλη, Μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1975
* Γεώργιος Α. Βάρβογλης, Οργανική Χημεία, 7η εκδοση, 1974
* Χρ. Κοντομηνά, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1971.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Στέλιος Λιοδάκης, Δημήτρης Γάκης, Δημήτρης Θεοδωρόπουλος, Παναγιώτης Θεοδωρόπουλος, Αναστάσιος Κάλλης. Χημεία για την Α΄τάξη γενικού λυκείου
Ο **Μομτσίλο Γιάνκοβιτς** (*σερβικά : Момчило Јанковић*), (Νις 24 Νοεμβρίου 1883 - Βελιγράδι 27 Νοεμβρίου 1944) ήταν Γιουγκοσλάβος πολιτικός και υπουργός στις κατοχικές κυβερνήσεις της Σερβίας κατά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο.

Βιογραφία
---------

Τελείωσε το δημοτικό και το γυμνάσιο στην Νις και έπειτα σπούδασε στην νομική σχολή του Βελιγραδίου. Μετά την αποφοίτησή του επέστρεψε στη Νις όπου εργάστηκε ως γραμματέας του δικαστηρίου του πρωτοδικείου της πολης το 1910. Ο Γιάνκοβιτς επιμελήθηκε την εφημερίδα «Εμπόριο» του Νις το 1911.

Εξελέγη το 1938 μέλος του Κοινοβουλίου του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας στις εκλογές του Δεκεμβρίου 1938. Στη συνέχεια μετακόμισε στο Βελιγράδι όπου εργάστηκε ως δικηγόρος. Κατά την Γερμανική κατοχή ήταν υπουργός δικαιοσύνης της Στην κατοχική κυβέρνηση του Μίλαν Ατσίμοβιτς. Έπειτα στην κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας του Μίλαν Νέντιτς ήταν υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου. Αποσύρθηκε από την κυβέρνηση στις 5 Οκτωβρίου 1941 λόγω διαφωνίας με την πολιτική των παραχωρήσεων στους Γερμανούς. Μετά από αυτό αποσύρθηκε από την πολιτική.

Συνελήφθη από την νέα κυβέρνηση της Γιουγκοσλαβίας στις 21 Οκτωβρίου 1944 δικάστηκε σε στρατιωτικό δικαστήριο του πρώτου σώματος της προλεταριακής όπου τον καταδίκασε σε θάνατο κι εκτελέστηκε με τουφεκισμό. Το 2012 δικαστική απόφαση αποκατέστησε το όνομα του.

Παντρεύτηκε την Έρνα Μίλιτσα Λούκσιτς με τον οποία είχε τρεις γιους, τον Σλόμπονταν (1920), τον Πέντραγκ (1921) και τον Μίλαν (1927). Η Έρνα είχε από τον προηγούμενο γάμο της με τον Ντούσαν Πόποβιτς (1884-1918) μια κόρη την Μάρα (1917-2007) που παντρεύτηκε μέλος της οικογένειας Πρότιτς.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Cимо Ц. Ћирковић: Ко је ко у Недићевој Србији 1941-1944, изд. Просвета, Београд 2009, одредница „Јанковић, Момчило Ђ." стр. 221,
2. ↑  *Е. Радосављевић, Вечерње новости* (20 Φεβρουαρίου 2012). «Рехабилитован Недићев министар Момчило Јанковић». Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2012.

Πηγές
-----

* Милосављевић, Оливера (2006). *Потиснута истина - колаборација у Србији 1941-1944* (PDF). Београд: Хелсиншки одбор за људска права у Србији. ISBN 86-7208-129-3.
Άποψη του λόφου Ασπίδος από το κάστρο του Άργους.
Άποψη του λόφου από το πρώτο λύκειο Άργους.
Ο **λόφος Ασπίδος**, γνωστός και ως **λόφος του Προφήτη Ηλία**, είναι ένας επίπεδος σχετικά λόφος ο οποίος βρίσκεται στην πόλη του Άργους. Ο λόφος χρησίμευε σαν μία από τις δύο ακροπόλεις του αρχαίου Άργους (μαζί με το κάστρο Λάρισας). Το όνομα «Ασπίς» αναφέρεται στο σχήμα του λόφου. Ο λόφος έχει υψόμετρο που φτάνει περίπου τα 80 μέτρα.

Ίχνη κατοίκησης σε περιοχές κοντά στο λόφο έχουν εντοπιστεί τουλάχιστον από το 3000 π.Χ. Ο λόφος οχυρώθηκε με τείχος στην αρχαιότητα. Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, ο λόφος πήρε το όνομα του από την ασπίδα που έκρυψε η θεά Αθηνά σε ένα λόφο του Άργους.

Στη δυτική πλαγιά του λόφου ιδρύθηκαν κατά την αρχαία εποχή τα ιερά του Απόλλωνα και της Αθηνάς. Για αρκετούς αιώνες στον λόφο αυτό ήταν χτισμένη η πόλη του Άργους, η οποία με την έναρξη της μυκηναϊκής εποχής μεταφέρθηκε στην σημερινή της θέση.

Σήμερα, στο κέντρο του λόφου βρίσκεται η εκκλησία του Προφήτη Ηλία, από όπου προέρχεται το δεύτερο όνομα του λόφου - λόφος του Προφήτη Ηλία.

Αρχαιολογική σημασία
--------------------

Κατά την μεσοελλαδική εποχή (21ος με 17ος αιώνας π.Χ.) οργανώθηκε ένας οικισμός στην περιοχή του λόφου ο οποίος έφτανε τα είκοσι χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα σε έκταση, και αναπτύχθηκε σταδιακά σε τρεις φάσεις. Στην τέταρτη φάση του οικισμού, τον 17ο αιώνα π.Χ. ιδρύθηκε ένα τείχος για την περαιτέρω οχύρωση της πόλης.

Ο οικισμός του Άργους μεταφέρθηκε στην πεδινή έκταση ανατολικά του λόφου στην αρχή της μυκηναϊκής εποχής, αν και στην έκταση του λόφου συνέχισε να υπάρχει νεκροταφείο μέχρι το τέλος της μυκηναϊκής εποχής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΕΙΔΗΣΕΙΣ, Δημοσιεύθηκε από τις: ΑΡΓΟΛΙΚΕΣ. «Ο ΛΟΦΟΣ ΑΣΠΙΔΑ ΣΤΟ ΑΡΓΟΣ ΚΑΙ Η ΑΣΠΙΔΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ». Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2023.
2. ↑  «Λόφος Ασπίδος - Δειράς, Άργος - Εφορεία Αρχαιοτήτων Αργολίδας». *www.argolisculture.gr*. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2023.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Λόφος (αποσαφήνιση).
Ο λόφος του Προφήτη Ηλία στο ΧαϊδάριΟ **Λόφος Προφήτη Ηλία** στο Χαϊδάρι βρίσκεται μεταξύ της Ιεράς Οδού και της Λεωφόρου Αθηνών, γύρω στα 2 χλμ. νοτιοανατολικά της Μονής Δαφνίου. Καταλαμβάνει 55 στρέμματα, με πλούσια χλωρίδα που αποτελείται κυρίως από πεύκα, βελανιδιές, κυπαρίσσια, ευκαλύπτους, πλατάνια, μυρτιές, συκιές, ιτιές, ελιές, χαρουπιές και φοίνικες. Από την κορυφή του, όπου υπάρχει και το ομώνυμο εκκλησάκι, η θέα φτάνει έως το Σαρωνικό κόλπο. 

Στην αρχαιότητα ο λόφος ήταν το χαρακτηριστικό σημείο που συμβόλιζε την άφιξη στην πόλη των Αθηνών καθώς προσέφερε στους ταξιδιώτες θαυμάσια εικόνα όλης της πόλης από ψηλά.

Ο ναός του Προφήτη Ηλία
-----------------------

Η εκκλησία του Προφήτη Ηλία στο ΧαϊδάριΟ μικρός ναός του Προφήτη Ηλία στην κορυφή του λόφου, χρονολογείται πιθανότατα στη μεταβυζαντινή περίοδο. Πρόκειται για καμαροσκέπαστη βασιλική αρχικών διαστάσεων 4x7,4 μ. με ημικυκλική αψίδα ιερού. Ο Ορλάνδος αναφέρει ότι δίπλα στο κατώφλι της εκκλησίας υπήρχε αποσπασματικό θωράκιο με ανάγλυφη διακόσμηση ροδάκων και πυροστροβίλων. Τα θέματα αυτά ήταν συνήθη κατά τον 10ο και τον 11ο αιώνα, οπότε πιθανόν το θωράκιο να ανήκε σε προγενέστερο κτίσμα, στη θέση του οποίου χτίστηκε ο σημερινός ναός. Ο Προφήτης Ηλίας αναφέρεται ότι υπήρξε μετόχι της μονής Δαφνίου.

Στα μέσα του 19ου αιώνα στο μετόχι έμενε ο μοναχός Ακάκιος, ο οποίος επέκτεινε το ναό προς τα δυτικά, όπου κατασκευάστηκε πρόναος. Κατά μήκος της νότιας πλευράς, προστέθηκε παρεκκλήσι αφιερωμένο στον Άγιο Τιμόθεο και την Αγία Μαύρα. Με αυτές τις επεκτάσεις ο ναός απέκτησε διαστάσεις 5,1x11,75 μ.

Βιβλιογραφία
------------

* Ιστοσελίδα Δήμου Χαϊδαρίου
Μολύβι χειλιών
Το **μολύβι χειλιών** είναι καλλυντικό προϊόν. Προορίζεται να γεμίσει ανομοιόμορφες περιοχές στα εξωτερικά άκρα των χειλιών πριν από την εφαρμογή κραγιόν για να δώσει ομαλότερη μορφή. Χρησιμοποιείται επίσης για να οριοθετήσει τα χείλη, κρατώντας το κραγιόν μέσα στην περιοχή των χειλιών και εμποδίζοντας το να βγει, δημιουργώντας μια μεγαλύτερη αντίθεση και κάνοντας τα χείλη να ξεχωρίζουν περισσότερο. Εναλλακτικά, το μολύβι χρησιμοποιείται για τα χείλη για να γεμίσει ολόκληρο το χείλος πριν την εφαρμογή του κραγιόν και σε μερικές περιπτώσεις φοριέται ως κραγιόν από μόνο του. Σπανιότερα, χρησιμοποιείται στα θέατρα ή σε παραστάσεις για τη δημιουργία μουστακίων στους άνδρες.
Ο φάρος του νησιού Μετζούμπε
Το νησί **Μετζούμπε** (πορτογαλικά: *Medjumbe*) είναι νησί του αρχιπελάγους Κιρίμπας της Μοζαμβίκης. Βρίσκεται μέσα στο Εθνικό Πάρκο των Νησιών Κιρίμπας.

Γεωγραφία
---------

Το Μετζούμπε ανήκει στην Επαρχία Κάμπο Ντελγκάντο, στη Συνοικία Ίμπο, τη μικρότερη συνοικία της Κάμπο Ντελγκάντο. Βρίσκεται βορειοδυτικά της Μοζαμβίκης και κεντρο-δυτικά της Κάμπο Ντελγκάντο. Το νησί είναι 1 χιλιόμετρο μακρύ και 500 μέτρα φαρδύ. Είναι περικυκλωμένο από ογκώδεις κοραλλιογενείς σκόπελους.

Ιστορία
-------

Στο Μετζούμπε υπάρχει ένας φάρος, ο Φάρος του Μετζούμπε, ο οποίος χτίστηκε κατά τη δεκαετία του 1930. Οι χτίστες του δούλεψαν για να τον χτίσουν τρεις μήνες. Ο φάρος αυτός έσπασε και σήμερα υπάρχει χωρίς να έχει δουλευτεί από τότε.

Τουρισμός
---------

Το Μετζούμπε περιλαμβάνει πολλά θέρετρα, κυριότερα από τα οποία είναι τα Ράνι. Υπάρχουν τουλάχιστον 13 αχυροστρωμένα ξύλινα σαλέ. Οι δραστηριότητες που προτιμούν οι τουρίστες είναι οι καταδύσεις, το σέρφινγκ και το ψάρεμα στα πολύ βαθιά νερά.

Προστασία παραλιών
------------------

Στο Μετζούμπε υπάρχει ένας κοραλλιογενής σκόπελος που το προστατεύει από τα μεγάλα κύματα. Τέτοιοι σκόπελοι υπάρχουν σε πολλές άλλες παραλίες ή νησιά της Μοζαμβίκης, όπως για παράδειγμα στην Παραλία Πράια ντο Ξάι-Ξάι.

Δείτε επίσης
------------

* Συνοικία Ίμπο
* Νησιά Κιρίμπας

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Medjumbe Private Island». Rani Resorts. Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2011.
2. ↑  Mary Fitzpatrick (2010). *Lonely Planet Mozambique*. Lonely Planet. σελ. 158. ISBN 1741048885.
3. ↑  Holly Hughes, Alexis Lipsitz Flippin, Sylvie Murphy, Julie Duchaine (2009). *Frommer's 500 Extraordinary Islands*. John Wiley & Sons. σελ. 173. ISBN 0470500700. CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: authors list (link)
4. ↑  «Medjumbe Private Island». *Go2Africa*. Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2011.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αρχιπέλαγος Κιρίμπα |
| --- |
|  |
| 
* Ίμπο
* Κιλάμπα
* Κιράμπο
* Κιλάλεα
* Κιρίμπα
* Κισίβα
* Ματέμο
* Μετζούμπε
* Νιβάβε
* Ρόλας
* Σενκάρ
* Φιό
 |

 |
Η **λευκή ψήφος** ή απλώς **λευκό** (γνωστή και ως *ψήφος διαμαρτυρίας*) είναι η ψήφος που συχνά εξασκείται με τη χρήση λευκού (κενού) ψηφοδελτίου (εξ ου και ο όρος *λευκό*) και αποτελεί μορφή διαμαρτυρίας κατά του πολιτικού συστήματος ή των κομμάτων που υπάρχουν, συνήθως χωρίς να θεωρείται και άκυρη ψήφος ή κίνηση αποχής από το εκλογικό δικαίωμα.

Στο Ελληνικό Κοινοβούλιο
------------------------

Δείτε επίσης: Ελληνικό εκλογικό σύστημα
Στην Ελλάδα η λευκή ψήφος αποκλείστηκε από το σύστημα κοινοβουλευτικής κατανομής (δεν προσμετράται στο σύνολο και μπαίνει στην ίδια κατηγορία με την άκυρη κατά τον υπολογισμό) με τον νόμο 3434 του 2006, πιθανόν για την διευκόλυνση του σχηματισμού κυβέρνησης πλειοψηφίας. Προηγούμενα, το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο είχε κρίνει αντισυνταγματική μια τέτοια κίνηση με την απόφαση 12/2005, θεωρώντας ότι η ρίψη λευκής ψήφου είναι εξάσκηση του εκλογικού δικαιώματος. Η απόφαση αυτή ήρθε πάντως σε αντίθεση με αποφάσεις του ίδιου του ΑΕΔ αλλά και του Συμβουλίου της Επικρατείας, με τις οποίες η μη προσμέτρηση των λευκών κατά την εξεύρεση του εκλογικού μέτρου είχε κριθεί συνταγματική.

Συνεπώς, προς το παρόν η λευκή ψήφος δεν προσμετράται και αντιμετωπίζεται παρόμοια με την άκυρη κατά την κατανομή κοινοβουλευτικών εδρών.

Παρόλα αυτά, στα εκλογικά κέντρα προσμετράται σαν ξεχωριστό στατιστικό στοιχείο.

Βιβλιογραφία
------------

* Γιώργος Χ. Σωτηρέλης, *Το δικαίωμα της λευκής ψήφου*, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλας, 1988

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αιτιολογική έκθεση του σχεδίου του ερμηνευτικού νόμου (pdf) Για περισσότερα επί του θέματος Έκθεση της Επιστημονικής Υπηρεσίας της Βουλής επί του σχεδίου του ερμηνευτικού νόμου σελ. 3 (pdf)
Ο **μετοχικός ακτιβισμός** είναι μία δράση, που εφαρμόζεται κυρίως σε εταιρείες εισηγμένες στο χρηματιστήριο και συνίσταται στην ενεργό συμμετοχή των μετόχων μειοψηφίας στα δρώμενα των επιχειρήσεων.

Φιλοσοφία
---------

Η βασική φιλοσοφία του Μετοχικού Ακτιβισμού είναι ο έλεγχος του επιπέδου και της ποιότητας της Εταιρικής Διακυβέρνησης που εφαρμόζει η κάθε εταιρεία και γενικά το κατά πόσον σέβεται τους μετόχους της.

Σκοποί
------

Στις σύγχρονες αναπτυγμένες αγορές, ο Μετοχικός Ακτιβισμός αποσκοπεί, αφ' ενός μεν στη θεσμική θωράκιση της Κεφαλαιαγοράς, αφ' ετέρου δε στην δημιουργία μετοχικής κερδοφορίας. Μόνο που αυτή η κερδοφορία οφείλει να είναι υγιής κερδοφορία και όχι άκρατη κερδοσκοπία, όπως συνηθίζεται σε πολλές κεφαλαιαγορές του κόσμου.

Ο Μετοχικός Ακτιβισμός έχει άμεση σχέση με την Εταιρική Διακυβέρνηση, αλλά και με την Εταιρική κοινωνική ευθύνη, δύο θεσμούς που είναι πολύ διαδεδομένοι στις αναπτυγμένες αγορές και, κατά γενική ομολογία, δείχνουν και το βαθμό σοβαρότητας της κάθε επιχείρησης.

Μορφές Μετοχικού Ακτιβισμού
---------------------------

Μία από τις βασικές μορφές Μετοχικού Ακτιβισμού είναι η εξής:
Ένα επενδυτικό χαρτοφυλάκιο με ικανή κεφαλαιακή επάρκεια εισέρχεται στο μετοχικό κεφάλαιο μιας επιχείρισης και επιδιώκει, αυξάνοντας τη θέση του, συμμετοχή στο διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας.
Στη συνέχεια πιέζει για την εφαρμογή Χρηστής Εταιρικής Διακυβέρνησης, πράγμα το οποίο έχει αποδειχθεί ότι αυξάνει την αξία της επιχείρησης και συνεκδοχικά αυξάνει την αξία των μετοχών της.
Έτσι επιτυγχάνεται, αφ' ενός μεν η εξυγίανση της εταιρείας, αφ' ετέρου δε η υγιής κερδοφορία του επενδυτικού χαρτοφυλακίου που επένδυσε τα χρήματα του στη συγκεκριμένη επιχείρηση.

Μια άλλη μορφή Μετοχικού Ακτιβισμού είναι η οργανωμένη συμμετοχή των λεγόμενων "μικρομετόχων" δηλαδή των μετόχων μειοψηφίας, στις Γεν.Συνελεύσεις των εισηγμένων στο χρηματιστήριο εταιρειών. Μέσω αυτής της οργανωμένης συμμετοχής οι μέτοχοι μειοψηφίας διεκδικούν καλύτερη και ισότιμη μεταχείριση από τους μεγαλομετόχους, έγκαιρη και έγκυρη ενημέρωση για τα πεπραγμένα της διοίκησης, ικανοποιητική μερισματική πολιτική και γενικά σεβασμό από τους μεγαλομετόχους, το διοικητικό συμβούλιο και τα διευθυντικά στελέχη των επιχειρήσεων, στις οποίες έχουν επενδύσει τα χρήματα τους. 

Μία άλλη, περισσότερο θεσμική, μορφή Μετοχικού Ακτιβισμού είναι οι προτάσεις που υποβάλλονται από οργανωμένους φορείς, αλλά και από απλούς ιδιώτες, προς τις εποπτικές αρχές της Κεφαλαιαγοράς, για την βελτίωση του θεσμικού πλαισίου, της χρηματιστηριακής νομοθεσίας και των κανονισμών της Κεφαλαιαγοράς γενικότερα. 

Ο Μετοχικός Ακτιβισμός στη χώρα μας εφαρμόζεται κυρίως από τον Σύνδεσμο Επενδυτών & Διαδικτύου, ο οποίος εκδίδει και το ομώνυμο περιοδικό:Μετοχικός Ακτιβισμός-Ηλεκτρονικό περιοδικό του ΣΕΔ

Πηγές-Αναφορές
--------------

Euro2day.gr-Ο Μετοχικός Ακτιβισμός ξεκινά και στην Ελλάδα

Vodafone-Μετοχικός Aκτιβισμός

Μετοχικός Ακτιβισμός τώρα και στην Ελλάδα

ΤΟ ΒΗΜΑ-Μετοχικός Ακτιβισμός στη Centric

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ-Περισσότερα δικαιώματα στους μικρομετόχους[*νεκρός σύνδεσμος*]

Reporter.gr-Μετοχικός Aκτιβισμός στη ΖΑΜΠΑ

Μπάμπης Εγγλέζος-Μετοχικός Ακτιβισμός και Εταιρική Διακυβέρνηση
Οι Μαμελούκοι νίκησαν τους Αρμένιους στην Μάχη του Μαρί το 1266, σκοτώνοντας έναν εκ των υιών του Χετούμ Α΄ (πεσμένος στα δεξιά) και αιχμαλωτίζοντας έναν άλλο (τον μελλοντικό Βασιλέα Λέοντα Β΄, στο μέσον). [1]
Η **Μάχη του Μαρί**, επίσης γνωστή ως **Καταστροφή του Μαρί**, ήταν μάχη μεταξύ των Μαμελούκων της Αιγύπτου και των Αρμενίων της Κιλικιανής Αρμενίας στις 24 Αυγούστου 1266.

Η σύγκρουση ξεκίνησε όταν ο Μαμελούκος Σουλτάνος, Μπαϊμπάρς, απαίτησε από τον Βασιλέα της Αρμενίας, Χετούμ Α΄, να εγκαταλείψει την συμμαχία του με τους Μογγόλους, καθώς και να τεθεί υποτελής του και να επιστραφούν στους Μαμελούκους τα εδάφη και τα φρούρια, τα οποία ο Χετούμ είχε αποκτήσει μέσω της συμμαχίας του με τους Μογγόλους.

Μετά τις απειλές αυτές, ο Χετούμ Α΄ μετέβη στην αυλή των Μογγόλων του Ιλχανάτου στην Περσία, ώστε να λάβει στρατιωτική βοήθεια. Στην διάρκεια της απουσίας του, ωστόσο, οι Μαμελούκοι βάδισαν εναντίον της Κιλικιανής Αρμενίας, υπό την ηγεσία του Αλ-Μανσούρ Αλί και του Μαμελούκου διοικητή, Καλαούν.

Οι δύο υιοί του Χετούμ Α΄, ο Λέων (ο μελλοντικός Βασιλέας Λέων Β΄) και ο Τορός ηγήθηκαν της άμυνας ενισχύοντας σημαντικά τα φρούρια που ευρίσκονταν στην είσοδο των εδαφών της Κιλικίας. Οι Μαμελούκοι, ωστόσο, προσπέρασαν τα φρούρια περνώντας μέσω των βουνών, και συνάντησαν τους Αρμένιους στο Μαρί, κοντά στο Νταρμπσάκ στις 24 Αυγούστου 1266, όπου οι Αρμένιοι ηττήθηκαν. Ο Λέων πιάστηκε αιχμάλωτος, ενώ ο Τορός σκοτώθηκε στην διάρκεια της μάχης. Ο Αρμενομογγόλος υιός του Κοντόσταυλου Σιμπάτ, γνωστός ως Βασίλ Τατάρ, πιάστηκε επίσης αιχμάλωτος από τους Μαμελούκους και οδηγήθηκε στην αιχμαλωσία μαζί με τον Λέοντα, αν και φέρεται να έτυχαν καλής συμπεριφοράς.[2]

Μετά την νίκη τους, οι Μαμελούκοι εισέβαλαν στην Κιλικία, λεηλατώντας τις τρεις μεγάλες πόλεις της κιλικιανής κοιλάδας: την Μαμίστρα, τα Άδανα και την Ταρσό, καθώς και το λιμάνι του Αγιάς. Μια άλλη ομάδα Μαμελούκων υπό τον Μανσούρ κατέλαβε την πρωτεύουσα των Αρμενίνων, Σις. Η λεηλασία διήρκεσε επί διάστημα 20 ημερών, ενώ 40.000 Αρμένιοι πιάστηκαν αιχμάλωτοι.

Όταν ο Χετούμ Α΄ κατέφθασε συνοδευόμενος από μογγολικά στρατεύματα, η χώρα είχε ήδη καταστραφεί. Ο Χετούμ Α΄ υποχρεώθηκε να διαπραγματευτεί την επιστροφή του υιού του, Λέοντα, παραχωρώντας τον έλεγχο των συνοριακών φρουρίων της Αρμενίας στους Μαμελούκους. Το 1269, ο Χετούμ Α΄ παραιτήθηκε υπέρ του υιού του, ενώ ο ίδιος εκάρη μοναχός, ωστόσο απεβίωσε έναν χρόνο αργότερα.[3] Ο Λεβόν ευρέθηκε στην δύσκολη περίπτωση της διατήρησης της Κιλικίας ως υποτελή της Μογγολικής Αυτοκρατορίας, ενώ, ταυτόχρονα, όφειλε να πληρώνει φόρο υποτέλειας στους Μαμελούκους.[4]

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mutafian, p.58
2. ↑  *The Armenian Kingdom and the Mamluks* p.49, Angus Donald Stewart
3. ↑  Claude Mutafian, p.60
4. ↑  Bournotian, *A Concise History of the Armenian People*, p. 101

Πηγές
-----

* Renée Grousset, *Histoires des Croisades, III*
* Claude Mutafian, *Le Royaume Armenien de Cilicie*
* Angus Donal Stewart, *The Armenian Kingdom and the Mamluks*
Ο **Μπακάρ,** γεωργιανά: ბაქარი, (11 Ιουνίου 1699 ή 7 Απριλίου 1700 – 1 Φεβρουαρίου 1750) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (*batonishvili*) τού Οίκου του Mουχράνι, κλάδου της δυναστείας των Μπαγκρατιόνι και υπηρέτησε ως αντιβασιλιάς τού βασιλείου τού Kάρτλι (κεντρική Γεωργία) από τον Σεπτέμβριο τού 1716 έως τον Αύγουστο τού 1719.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού βασιλιά Βαχτάνγκ ΣΤ΄ του Κάρτλι από τη σύζυγό του, Ρουσουδάν την Κιρκάσια. Ο Βαχτάνγκ τον άφησε επικεφαλής της κυβέρνησης τού Κάρτλι (κεντρική Γεωργία) κατά την απουσία του στην αυλή των Σαφαβιδών της Περσίας από τον Σεπτέμβριο του 1716 έως τον Αύγουστο του 1719. Η θέση του αναγνωρίστηκε από τον σάχη της Περσίας, που του έδωσε, το 1717, τον τίτλο τού *janishin*, ένα στέμμα, ένα σπαθί, χρυσά διακριτικά και τιμητικό ένδυμα. Ταυτόχρονα, έπρεπε να ασπαστεί ονομαστικά το Ισλάμ και πήρε το όνομα Σαχ-Ναουάζ. Με την ευκαιρία αυτή, διορίστηκε από τον σάχη αρχιστράτηγος τού περσικού στρατού και γενικός κυβερνήτης τού Αζερμπαϊτζάν. Το 1722 διορίστηκε διοικητής τού επίλεκτου σώματος *gholam* (*qollar-aghasi*).  Όταν οι οθωμανικοί στρατοί εισέβαλαν στη Γεωργία το 1723, ο Μπακάρ αρχικά προσπάθησε να διαπραγματευτεί, αλλά τελικά ακολούθησε τον πατέρα του σε μία ρωσική εξορία τον Ιούλιο του 1724. Εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Μόσχα, όπου έγινε γνωστός ως τσάρεβιτς Μπακάρ Βαχτάνγκοβιτς Γρουζίνσκι (ρωσικά: Бакар Вахтангович Грузинский‎). Ο πρίγκιπας ασχολήθηκε με πολιτιστικές επιχειρήσεις, που είχε ξεκινήσει ο πατέρας του, βοήθησε στην αναβίωση του γεωργιανού τυπογραφείου στη Μόσχα και χρηματοδότησε τη δημοσίευση της Βίβλου στα γεωργιανά το 1743.

Ο Μπακάρ συμμετείχε επίσης στη ρωσική διπλωματική και στρατιωτική υπηρεσία. Το 1724 τού παραχωρήθηκε το χωριό Λύσκοβο σε κληρονομική κατοχή. Τον Νοέμβριο του 1729, ο Μπακάρ προήχθη σε υποστράτηγο και διορίστηκε διοικητής τού πυροβολικού στην περιοχή της Μόσχας. Απεβίωσε στη Μόσχα το 1750 και ενταφιάστηκε στο μοναστήρι Ντονσκόι.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Άννα, κόρη τού Γεωργίου δούκα τού Αράγκβι (1706 – 18 Φεβρουαρίου 1780), η οποία τον συνόδευσε στη Ρωσία και απεβίωσε στη Μόσχα, όπου κηδεύτηκε στη Μονή Ντονσκόι. Είχαν πέντε παιδιά, τους πρίγκιπες:

* Αλέξανδρος (1726–1791), αξιωματικός τού ρωσικού στρατού και διεκδικητής τού γεωργιανού θρόνου.
* Λέβαν (1739–1763), αξιωματικός του ρωσικού στρατού.
* Μαριάμ (απεβ. το 1807).
* Ελισάβετ (απεβ. το 1768), παντρεύτηκε με τον πρίγκιπα Νικολάι Οντογιέφσκι.
* Μία ανώνυμη κόρη.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Floor 2001, σελ. 173.

Πηγές
-----

* Floor, Willem (2001). *Safavid Government Institutions*. Costa Mesa, California: Mazda Publishers. ISBN 978-1568591353.
Η **Λευκή Παλαιολογίνα** ή **Λευκή ή Μπιάνκα του Μομφεράτου** (ιταλικά: Bianca di Montferrato) (1472 - 30 Μαρτίου 1519), ήταν κόρη του μαρκήσιου του Μομφερράτου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαβοΐας και τιτουλάρια βασίλισσα της Κύπρου, της Ιερουσαλήμ και της Μικρής Αρμενίας ως σύζυγος του Καρόλου Α΄ δούκα της Σαβοΐας. Ήταν επίτροπος για τον μοναδικό γιο του Κάρολου Α΄ από το 1490 μέχρι τον θάνατό του το 1496.

Βιογραφία
---------

Η Λευκή ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Γουλιέλμου Η΄ μαρκησίου του Μομφερράτου και της Ελισάβετ Σφόρτσα. Η Ελισάβετ ήταν κόρη του Φραγκίσκου Α΄ δούκα του Μιλάνου και της Μπιάνκα-Μαρία Βισκόντι, της οποίας η Λευκή/Μπιάνκα πήρε το όνομα. Η μητέρα της πέθανε στην ηλικία των 17 ετών, όταν η Λευκή ήταν λιγότερο από ενός έτους. Ο πατέρας ξαναπαντρεύτηκε με μία Γαλλίδα ευγενή, τη Μπερνάρντ ντε Μπρος, η οποία πέθανε το 1485.

Την 1η Απριλίου 1485 η Λευκή παντρεύτηκε τον Κάρολο Α΄, με τον οποίο απέκτησε τη Γιολάντα-Λουίζα 1487-1449 και τον Κάρολο Β΄ 1489-1496, που διαδέχθηκε τον πατέρα του. Επίσης είχε δύο γιους και μία κόρη, που πέθαναν σε μικρή ηλικία.

Μετά τον θάνατο του συζύγου της το 1490 ενεργούσε ως επίτροπος για τον νεαρό γιο της, ο οποίος είχε διαδεχθεί τον πατέρα του στους βασιλικούς τίτλους του. Ήταν η ηγέτης της Σαβοΐας, μέχρι που ο γιος της, ο οποίος ήταν επτά ετών εκείνη την εποχή, σκοτώθηκε τυχαία σε πτώση στο Μονκαλιέρι. Το άλλο επιζών παιδί της, η Γιολάντα, αρρώστησε και πέθανε τρία χρόνια αργότερα, χωρίς να έχει παιδιά. Επομένως η γραμμή της Λευκής εξαφανίστηκε.

Τον Δεκέμβριο του 1518 η Λευκή έπεσε σοβαρά άρρωστη, πιθανώς από φυματίωση. Με τη θέλησή της στις 12 Φεβρουαρίου 1519 κατονόμασε τον τόπο ταφής της, που ήταν το παρεκκλήσι της Εκκλησίας της Παναγίας στο Καρινιάνο. Ονόμασε κληρονόμο της τον εξάδελφο του ανδρός της, τον Κάρολο Γ΄ ως δούκας της Σαβοΐας και διάδοχό του τον μικρότερο αδελφό του Φίλιππο δούκα του Νεμούρ. Πέθανε λιγότερο από δύο μήνες αργότερα.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1485 τον Κάρολο Α΄ δούκα της Σαβοΐας, με τον οποίο απέκτησε:

* Γιολάντα-Λουίζα 1487-1449.
* Κάρολος Β΄ 1489-1496, που διαδέχθηκε τον πατέρα του ως δούκας της Σαβοΐας.
* Επίσης είχε δύο γιους και μία κόρη, που πέθαναν σε μικρή ηλικία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Collective Biographies of Women» (Αγγλικά) 8390. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Charles Cawley, *Medieval Lands, Savoy*