recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Caproni Vizzola F.4** ήταν ιταλικό μονοθέσιο μονοκινητήριο μαχητικό του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Κατασκευάστηκε μονάχα ένα πρωτότυπο.

Σχεδιασμός και ανάπτυξη
-----------------------

Το F.4 αναπτύχθηκε παράλληλα με το Caproni Vizzola F.5. Τα δύο αεροσκάφη είχαν ίδια άτρακτο. Ο σχεδιασμός ξεκίνησε στα τέλη του 1937 με επικεφαλής τον αρχισχεδιαστή F. Fabrizi. Η άτρακτος είχε σκελετό κατασκευασμένο από συγκολλημένες ατσάλινες δοκούς και ήταν καλυμμένη με φύλλα ντουραλουμινίου. Οι πτέρυγες ήταν ξύλινες. Ο Fabrizi και η ομάδα του ήθελαν το F.4 να έχει τον 12-κύλινδρο κινητήρα υδρόψυκτο κινητήρα Isotta-Fraschini Asso 121 R.C.40 των 959 hp, όμως το Ιταλικό Υπουργείο Αεροπορίας δεν επιθυμούσε την χρήση του σε μαχητικά αεροσκάφη. Αυτό είχε σαν συνέπεια να σταματήσει προσωρινά η ανάπτυξη του F.4 και να επικεντρωθεί η σχεδιαστική ομάδα στο F.5 που διέθετε αστεροειδή κινητήρα.

Το καλοκαίρι του 1939 η Ιταλία παρέλαβε τον πρώτο υδρόψυκτο Daimler-Benz DB 601A, γερμανικής κατασκευής. Ήταν ένας πολύ ισχυρός για την εποχή κινητήρας που έφτανε τους 1175 hp. Το Υπουργείο επέτρεψε την χρήση του με μαχητικά και έτσι αυτός εγκαταστάθηκε στο τελευταίο από τα F.5 προπαραγωγής, που έγινε το πρωτότυπο F.4. Το αεροσκάφος πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση τον Ιούλιο του 1940.

Το προαναφερθέν πρωτότυπο ήταν το μοναδικό F.4. Το πρόγραμμα δεν συνεχίστηκε διότι η κατασκευάστρια αποφάσισε να επικεντρωθεί στο πιο προηγμένο τεχνολογικά Caproni Vizzola F.6M.

Επιχειρησιακή ιστορία
---------------------

Το F.4 διατέθηκε στην 303η *Squadriglia*, η οποία το χρησιμοποίησε επιχειρησιακά το 1942.

Χρήστες
-------

Ιταλία
* Ιταλική Βασιλική Αεροπορία (*Regia Aeronautica*)

Δείτε επίσης
------------

### Αεροσκάφη που σχετίζονται με την ανάπτυξη του F.4

* Caproni Vizzola F.5

### Κατάλογοι

* Κατάλογος μαχητικών αεροσκαφών

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Thompson, Jonathan W. (1963). *Italian Civil and Military aircraft 1930-1945*. USA: Aero Publishers Inc. ISBN 0-8168-6500-0.
2. 1 2 3 4  Green and Swanborough, p. 109

Βιβλιογραφία
------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Caproni Vizzola F.4** |

* Green, William, and Gordon Swanborough. *The Complete Book of Fighters: An Illustrated Encyclopedia of Every Fighter Aircraft Built and Flown*. New York: SMITHMARK Publishers, 1994. ISBN 0-8317-3939-8.
* Thompson, Jonathan. *Italian Civil and Military Aircraft 1930-1945*. Aero Publishing Inc.. United States of America. ISBN 0-8168-6500-0

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αεροπορία
* Πύλη:Πόλεμος
* Πύλη:Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
 |

 |
Αυτό το λήμμα αφορά τον μαυροπτέρυγο καρχαρία.  Για τον μαυροπτέρυγο **υφαλο**καρχαρία, δείτε: Carcharhinus melanopterus.  

Ο **μαυροπτέρυγος καρχαρίας** (επιστημονική ονομασία *Carcharhinus limbatus* - *Καρχαρίνος ο πλαισιωμένος*) είναι είδος καρχαρία της οικογένειας των Καρχαρινίδων.

Ζωική περιγραφή
---------------

Είναι κοινοί στα παράκτια τροπικά και υποτροπικά νερά σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των υφάλμυρων οικοτόπων. Γενετικές αναλύσεις έδειξαν σημαντικές διαφορές σε αυτό το είδος, με τους πληθυσμούς στον Ατλαντικό ωκεανό να είναι απομονωμένες και διακριτούς από εκείνες στον υπόλοιπο κόσμο. Ο μαυροπτέρυγος καρχαρίας έχει ένα συμπαγές, ατρακτοειδές σώμα με μυτερό ρύγχος, μεγάλα βράγχια και δεν διαθέτει κορυφογραμμή μεταξύ των ραχιαίων πτερυγίων. Τα περισσότερα άτομα έχουν μαύρες άκρες ή άκρα στα θωρακικά, ραχιαία, πυελικά και ουραία πτερύγια. Φτάνει συνήθως σε μήκος το ενάμιση μέτρο.

Ταχείς, ενεργητικοί κυνηγοί ψαριών, οι μαυροπέρυγοι καρχαρίες είναι γνωστό ότι εκτελούν άλματα έξω από το νερό, ενώ επιτίθεται σε κοπάδια μικρών ψαριών. Η συμπεριφορά τους έχει περιγραφεί ως «δειλή» σε σύγκριση με άλλους μεγάλους καρχαρινίδες. Τόσο οι νεαροί όσο και οι ενηλίκοι σχηματίζουν ομάδες διαφόρων μεγεθών. Όπως και άλλα μέλη της οικογένειάς του, ο μαυροπτέρυογς καρχαρίας είναι ζωοτόκος. Τα θηλυκά γεννούν ένα έως δέκα νεογνά κάθε χρόνο. Οι νέοι μαυροπτέρυγοι καρχαρίες περνούν τους πρώτους μήνες της ζωής τους σε ρηχούς «βρεφονηπιακούς σταθμούς», και τα ενήλικα θηλυκά θα επιστρέψουν στο μέρος όπου γεννήθηκαν για να γεννήσουν. Σε περίπτωση που δεν υπάρχουν αρσενικά, τα θηλυκά μπορούν να αναπαραχθούν ασεξουαλικώς.

Κανονικά επιφυλακτικοί με τους ανθρώπους, οι μαυροπτέρυγοι καρχαρίες μπορούν να γίνουν επιθετικοί με την παρουσία τροφής και είναι υπεύθυνοι για μια σειρά επιθέσεων σε ανθρώπους. Το είδος αυτό έχει σημασία για τις εμπορικές και ερασιτεχνικές αλιευτικές δραστηριοτήτες σε πολλά μέρη, με το κρέας του, το δέρμα, τα πτερύγια, και λάδι από το συκώτι του να χρησιμοποιούνται. Έχει αξιολογηθεί ως σχεδόν απειλούμενο από τη Διεθνή Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN), βάσει του χαμηλού ρυθμού αναπαραγωγής τους και της υψηλής αξίας του για τους αλιείς.

Πηγές
-----

1. ↑  My etymology: Limbatus
2. ↑  My etymology: Limbus

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Carcharhinus limbatus** |
Η **Πινακοθήκη Χαλ'ας Κουν,** επίσης γνωστή ως **Καλτζού Ματζά**, είναι γκαλερί τέχνης στο χωριό Ομπινίτσα, κοινότητα Σετόμα, Επαρχία Βόρου, νοτιοανατολική Εσθονία.

Η πινακοθήκη εμφανίζει μοντέρνα τέχνη των Σέτος (εθνοτικές και γλωσσικές Φιννοουγκρικές μειονότητες), αλλά και εποχιακές εκθέσεις άλλων ιθαγενών. Τα ακόλουθα άτομα εκπροσωπούνται στην γκαλερί: Ιβάνοφ Αλεξάντερ, Ντ. Ιρίν Γιούρι, Μικούσεβ Πασά, Ρτζάμποβ Πιότρ (έρζα), Μαρκ Κοστάμπι, Λωρίτσα Πιίτρε, Τουμ Μάλεβ, Κάλβε Τούμας, Μάργκνα Επ, Κύισων Λέμπιτ, Κούουσινγκ Ματί, Ριίτσααρ Έβαρ, Ριίτσααρ Ραΐλι, Γκαλκ Άλμπερτ, Ναβιτρόλα, Τζουρίσε Έρκι, Κάλντε Όβε και Κάλντε Κάλι, Μπάφαλο Γουίντ, Ιτζαβόινεν Εέρο, Καχούσκ Σάλμε, Καχούσκ Παϊβί, Καχούσκ Μααλί και Καουκσί Ούλε.

Ιστορία
-------

Αρχικά, το κτήριο ανήκε στον Ιβάν Καλτζού. Η οικογένεια του Καλτζού αποτελούνταν από τη σύζυγό του, την Κάτι, και τα έξι παιδιά τους, Άννα, Μαρία, Άλι, Σόντζα, Όλι και τον γιο του Άλι τον Μιχέλ. Το 1933, χτίστηκε ο δεύτερος όροφος στο σπίτι. Ο Ιβάν δημιούργησε ένα κατάστημα στο σπίτι. Πουλούσαν οικιακά είδη, κυρίως σιδηρά εργαλεία και εξαρτήματα. Το 1940, το κατάστημα εθνικοποιήθηκε, η οικογένεια ανακοινώθηκε ως Κουλάκοι, ο Μιχέλ, ο γιος τους, σκοτώθηκε και μέρος της οικογένειας απελάθηκε το 1949. Το 1945, το Συμβούλιο του χωριού Ομπινίτσα ιδρύθηκε στο κτήριο. Μετά από αυτό, το κτήριο φιλοξένησε επίσης μαγαζί με γαλακτοκομικά προϊόντα, ταχυδρομείο, σταθμό ιατρικής βοήθειας, βιβλιοθήκη και κοινοτικό κέντρο. Το γραφείο της κρατικής φάρμας της Οβινίτσας βρισκόταν στο κτήριο κατά τη διάρκεια της περιόδου 1960-1995. Ο Έβαρ Ριίτσααρ δημιούργησε στο κτήριο μια πινακοθήκη που ονόμασε Χαλ'ας Κουν το 2004.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Eesti käsitöö, folk ja tantsukultuur: rikkalik ja põnev - Setokunst.ee». *www.setokunst.ee*. Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2021.
2. ↑  Sillaots, Liidia *Obinitsa ajast aega*, Hilanamoro, 2006.
Στην πρώτη στήλη μερικά σύμβολα από την ξύλινη πινακίδα, στη δεύτερη σημεία της Γραμμικής Α, και στην τρίτη πρωτογραφή της Vinča (δυο δεξιές)
Η **πινακίδα του Δισπηλιού** (επίσης γνωστή και ως Κείμενο ή Δίσκος του Δισπηλιού) είναι ένα από τα πολλά αρχαιολογικά ευρήματα στον οικισμό της λίμνης του Δισπηλιού στην Καστοριά. Ο οικισμός ανακαλύφθηκε τυχαία το 1932 από τον καθηγητή Αντώνιο Κεραμόπουλο. Το 1992, μετά από 60 χρόνια, ξεκίνησαν αρχαιολογικές ανασκαφές υπό τον καθηγητή προϊστορικής αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Γεώργιο Χουρμουζιάδη.

Σύμφωνα με το Χουρμουζιάδη, η πινακίδα είναι ξύλινη και η χρονολόγηση με C14 έδειξε ότι πρέπει να δημιουργήθηκε στο 5260 π.Χ. Ο οικισμός στην λίμνη της Καστοριάς χρονολογείται ανάμεσα στο 5600 π.Χ. και 4000 π.Χ.

Η πινακίδα, αναφέρει ο Χουρμουζιάδης, φέρει χαράγματα ή σήματα, 'μια προσπάθεια επικοινωνίας του νεολιθικού ανθρώπου που ελπίζουμε κάποτε να μπορέσουμε να ερμηνεύσουμε' παρά γραφή.

Η πρώτη γενικά αποδεκτή καταγεγραμμένη γραφή είναι η σφηνοειδής σουμεριακή γραφή της 3ης χιλιετίας π.Χ.

Δείτε επίσης
------------

* Πινακίδα της Γιούρας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γιαννακόπουλος, Θεόδωρος Γ. (2014). *Πόθεν και πότε οι Έλληνες (Π.Ε.Κ.)*. σελ. 143 (βλ. σ. 626). ISBN 978-960-524-393-7.

Βιβλιογραφία
------------

* Χουρμουζιάδης Γ. 2002, *Δισπηλιό, 7500 χρόνια μετά*, Θεσσαλονίκη
* Χουρμουζιάδης Γ. 2006, *Ανασκαφής Εγκόλπιον*, Αθήνα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φωτογραφικό project για τις Ανασκαφές Δισπηλιού
* Ο προϊστορικός λιμναίος οικισμός του Δισπηλιού Καστοριάς, Μαρίκα Σοφρωνίδου, Issue, σελ. 9-25
* Συνέντευξη του καθ. Γιώργου Χουρμουζιάδη, 1997
* Συνέντευξη Χουρμουζιάδη και ρεπορτάζ, 1999
Οι **Πελειάδες** (αρχαία: «περιστέρια») ήταν οι ιερές γυναίκες του Δία και της Μεγάλης Μητέρας, Διόνης. Οι Πελειάδες ζούσαν στο Μαντείο της αρχαίας Δωδώνης. Ο Πίνδαρος έκανε μνεία για τις Πλειάδες ως «πελειάδες», ονομάζοντας τες ως ένα κοπάδι περιστεριών. Η παραπάνω σύνδεση φαίνεται πνευματώδης και ποιητική, παρά μυθική. Το άρμα της Αφροδίτης το όμως έσερνε ένα κοπάδι από περιστέρια. 

Σύμφωνα με περιγραφές των αρχαίων, οι ιερείς στο μαντείο της Δωδώνης ήταν στην αρχή άνδρες. Αργότερα, στους ιερείς προστέθηκαν και γυναίκες, οι οποίες έγιναν γνωστές ως Πελειάδες. Οι ιερείς στο μαντείο της Δωδώνης περπατούσαν ξυπόλητοι. Μάλιστα, κοιμούνταν πάνω στη γη, γιατί θεωρούταν ότι έτσι είχαν άμεση επαφή με τη γη.
Ο **πελαγίσιος αλωπίας** (επιστημονική ονομασία *Alopias pelagicus* - *Αλωπίας ο πελαγικός*) είναι ένα είδος καρχαρία του γένους Αλωπίας που ζει σε τροπικά και υποτροπικά νερά στον Ειρηνικό και τον Ινδικό ωκεανό, συνήθως μακριά από τις ακτές. Συχνά συγχέεται με τον κοινό αλωπία *(Α. vulpinus)*, ακόμη και σε επαγγελματικές εκδόσεις, αλλά μπορούν να διακριθούν από το σκούρο, και όχι λευκό, χρώμα πάνω από τις βάσεις των θωρακικών πτερυγίων του. Είναι το μικρότερο από τα τρια είδη αλωπία, μήκους συνήθως 3 m.

Η διατροφή των πελαγικών αλωπιών αποτελείται κυρίως από μικρά ψάρια, που αναισθητοποιούνται με χτυπήματα της ουράς τους. Μαζί με όλες τις άλλες Λαμνίδες, ο πελαγίσιος αλωπίας είναι ωοζωοτόκος και συνήθως γεννά μέχρι δύο μικρά. Τα αναπτυσσόμενα έμβρυα είναι ωοφάγα, τρέφονται δηλαδή με μη γονιμοποιημένα αυγά που παράγονται από τη μητέρα. Οι νέοι καρχαρίες γεννιούνται ασυνήθιστα μεγάλοι, με μήκος έως και 43% αυτού της μητέρας. Οι πελαγίσιοι αλωπίες εκτιμώνται από την εμπορική αλιεία για το κρέας, το δέρμα, λάδι από το συκώτι, και τα πτερύγιά τους, και επίσης οι ερασιτέχνες ψαράδες τα ψάχνουν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Reardon, M. Márquez, F. Trejo, T. & Clarke, S.C. (2004). *Alopias pelagicus*  *στην Κόκκινη Λίστα Απειλούμενων Ειδών της IUCN*. Έκδοση 2013.2. Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης (IUCN). Ανακτήθηκε 10 Ιαν. 2014.
***Pelargonium peltatum*** (**Πελαργόνιο το πελτωτό**); κοιν. βαμβακούλα, μαστίχα είναι φυτό του γένους *Πελαργόνιον* (*Pelargonium*) της οικογένειας των Γερανοειδών (Geraniaceae), ιθαγενών της Νότιας Αφρικής. Χρησιμοποιείται πολύ στην αρχιτεκτονική τοπίου. Φυτεύεται κυρίως σε φυτοδοχεία. Είναι πολύ καλή επιλογή για κρεμαστές γλάστρες και ζαρντινιέρες διότι έχει μάλλον πλάγια ανάπτυξη. Αναπτύσσεται πολύ γρήγορα και έχει φύλλα γυαλιστερά, μικρά και με ελαφρές τριγωνικές εγκολπώσεις. Συνήθως δεν αποκτά μεγάλο ύψος λόγω της οριζόντιας ανάπτυξης, δεν ξεπερνάει τα 0.5 m. Προτιμάει τις ηλιόλουστες ή ημισκιαζόμενες θέσεις του κήπου. Οι απαιτήσεις του σε νερό είναι μέτριες αλλά επειδή συχνά φυτεύεται σε κρεμαστά φυτοδοχεία τα οποία είναι μικρού όγκου, απαιτούνται συχνά ποτίσματα. Οι ανάγκες του σε θρεπτικά στοιχεία δεν είναι μεγάλες.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Καλλιέργεια πελαργονίου, η γνωστή αρμπαρόριζα -
* Pelargonium graveolens L'Hér. ex Aiton sweet scented geranium -
* Scented Geraniums or Pelargoniums by James K. Sayre -
Συντεταγμένες: 38°54′3″N 77°3′3″W﻿ / ﻿38.90083°N 77.05083°W﻿ / 38.90083; -77.05083

To **Πανεπιστήμιο Τζόρτζ Ουάσινγκτον** (αγγλικά: *George Washington University*) είναι ένα ιδιωτικό ερευνητικό πανεπιστήμιο που βρίσκεται στο Foggy Bottom, γειτονιά της πρωτεύουσας των ΗΠΑ Ουάσινγκτον, αλλά έχει και δύο άλλες πανεπιστημιουπόλεις, την πανεπιστημιούπολη Mount Vernon στη γειτονιά Foxhall, καθώς και την πανεπιστημιούπολη Βιρτζίνια Επιστήμη&Τεχνολογία στο Loudoun County της Βιρτζίνια. Το Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον είναι το μεγαλύτερο ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Περιφέρεια της Κολούμπια.

Ιστορία
-------

Ο Τζορτζ Ουάσινγκτον, ο πρώτος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, είχε δηλώσει στο Κογκρέσο μέσω διαφόρων επιστολών, καθώς και στη διαθήκη του, ότι ήθελε να δημιουργήσει ένα πανεπιστήμιο στην πρωτεύουσα του κράτους. Ο Ουάσινγκτον άφησε πενήντα μετοχές της Εταιρείας POTOWMACK από την περιουσία του για τη δημιουργία ενός πανεπιστημίου στην Περιφέρεια της Κολούμπια. Ωστόσο, λόγω της οικονομικής κατάστασης της εταιρείας, το πανεπιστήμιο δεν έλαβε ποτέ τις μετοχές. Το πανεπιστήμιο ιδρύθηκε εν τέλει με μια Πράξη του Κογκρέσου στις 9 Φεβρουαρίου του 1821 ως Κολλέγιο του Κολόμβου στην Περιφέρεια της Κολούμπια. Το 1904, άλλαξε το όνομά του σε Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον προς τιμήν του πρώτου προέδρου των Η.Π.Α. Τζορτζ Ουάσινγκτον.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Integrated Postsecondary Education Data System*.
2. 1 2  *Directory of Open Access Journals*.
3. ↑  «The George Washington University». *www.gwu.edu*. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2016.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 142703516
* LCCN: n79041752
* ISNI: 0000 0004 1936 9510
* GND: 2034671-2
* SUDOC: 028018087
* BNF: cb11993810z (data)
* NKC: ko2008434960

 |

 |
Οι **Destiny's Child** ήταν αμερικανικό γυναικείο συγκρότημα από το οποίο τελευταίες και περισσότερο γνωστές βασικές τραγουδίστριες αναδείχθηκαν οι Μπιγιονσέ Νόουλς, Κέλι Ρόουλαντ και Μισέλ Γουίλιαμς. Σχηματίστηκαν το 1997 στο Χιούστον του Τέξας. Τα μέλη των Destiny's Child ξεκίνησαν τις μουσικές τους προσπάθειες ως αναδυόμενο συγκρότημα με το όνομα **Girl's Tyme**, το οποίο σχημάτησαν το 1990 οι Νόουλς, Ρόουλαντ, ΛαΤάβια Ρόμπερσον και ΛεΤόγια Λουκέτ. Μετά από χρόνια μικρής επιτυχίας, έγιναν μέλη το 1997 στην Columbia Records και στην Music World Entertainment ως Destiny's Child. Οι Destiny's Child εκτοξεύτηκαν με πιο ευρεία εμπορική αναγνώριση, που ακολούθησε το 1997 με την δημοσίευση του δεύτερου άλμπουμ τους με τις περισσότερες πωλήσεις, *The Writing's on the Wall*, το οποίο περιελάμβανε τα νούμερο ένα singles, *Bills, Bills, Bills* και *Say My Name*. Παρά την κριτική και εμπορική επιτυχία, το συγκρότημα ταλαιπωρήθηκε από την ατελείωτη διαμάχη και νομικη αναταραχή, καθώς οι Ρόμπερσον και Λουκέτ επιχείρησαν να τις χωρίσουν από τον μάνατζερ του συγκροτήματος, Μάθιου Νόουλς, ο οπίος έδειξε προτίμηση στις Νόουλς και Ρόουλαντ.

Μαζί οι Ρόμπερσον και Λουκέτ αντικαταστάθηκαν σύντομα από τις Γουίλιαμς και Φάρα Φράνκλιν. Ωστόσο, το 2000, η Φράνκλιν έφυγε, αφήνοντας το συγκρότημα ως τρίο. Το τρίτο τους άλμπουμ, *Survivor*, το οποίο περιείχε ένα μουσικό μοτίβο που το κοινό εξέλαβε ως έναν δίαυλο κατανόησης των εμπειριών του συγκροτήματος, περιέχει τις ευρέως γνωστές επιτυχίες *Independent Women*, *Survivor* και *Bootylicious*. Το 2002, ανακοίνωσαν μια διάλυση και μια επανένωση, δύο χρόνια αργότερα, για την δημοσίευση του τέταρτου και τελευταίου στούντιο άλμπουμ τους, Destiny Fulfilled (2004). Οι Destiny's Child έχουν πουλήσει περισσότερους από έξι εκατομμύρια δίσκους μέχρι σήμερα. Το περιοδικό Billboard κατατάσσει το συγκρότημα ως ένα από τα σπουδαιότερα μουσικά τρίο όλων των εποχών, τον ένατο πιο επιτυχημένο καλλιτέχνη/συγκρότημα της δεκαετίας του 2000, τοποθέτησε το συγκρότημα στην εξηκοστή όγδοη θέση της λίστας του με τους All-Time Hot 100 Artists το 2008 και τον Δεκέμβριο του 2016, το περιοδικό τις κατέταξε ως τις ενενηκοστές πιο επιτυχημένες καλλιτέχνιδες χορευτικής μουσικής όλων των εποχών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Destiny's Child's Long Road To Fame (The Song Isn't Called 'Survivor' For Nothing)» (στα αγγλικά). *MTV News*.. Ανακτήθηκε στις 2017-05-17.
2. ↑  Waxman, Olivia B.. «Beyoncé and Destiny’s Child to Release Original Track for First Time in Eight Years». *Time*. ISSN 0040-781X.. Ανακτήθηκε στις 2017-05-17.
3. ↑  «Billboard and Chili's Present: The Greatest Trios of All Time». 30 Απριλίου 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιανουαρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2017. CS1 maint: Unfit url (link)
4. ↑  «Billboard Hot 100 Chart 50th Anniversary - All-Time Top Artists». 13 Σεπτεμβρίου 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Σεπτεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2017. CS1 maint: Unfit url (link)
5. ↑  «Greatest of All Time Top Dance Club Artists : Page 1». *Billboard*.. Ανακτήθηκε στις 2017-05-17.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
Η **Βιλντάν Πελίν Καραχάν** (*Vildan Pelin Karahan,* 6 Οκτωβρίου 1984) είναι Τουρκάλα ηθοποιός.

Πρώιμη ζωή
----------

Γεννήθηκε στην Άγκυρα. Η μητρική γιαγιά της είναι Αλβανίδα μετανάστρια. 

Πήγε στο Δημοτικό Σχολείο Arı College και ολοκλήρωσε το γυμνάσιο εν μέρει στην Άγκυρα Gaziosmanpaşa, εν μέρει στο δημοτικό σχολείο Ödemiş. Αποφοίτησε από το Λύκειο του Σοκολού Μεχμέτ Πασά και στη συνέχεια σπούδασε στη Σχολή Τουριστικών Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Αναντολού .

Καριέρα
-------

Στην αρχή της καριέρας της, εμφανίστηκε σε διαφημίσεις της Coca-Cola Light και της Carrefour. Έπαιξε στην εφηβική δραματική τηλεοπτική σειρά *Kavak Yelleri* και το 2012 εμφανίστηκε στη τηλεοπτική σειρά *Muhteşem Yüzyıl* ως Μιχριμάχ Σουλτάν.

Προσωπική ζωή
-------------

Ήταν παντρεμένη με τον fitness instructor Ερντίντς Μπεκίργλου από το 2011 έως το 2013.  Στις 24 Ιουνίου 2014 παντρεύτηκε τον Μπέντρι Γκουντάι. Μαζί απέκτησαν δύο γιους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Pelin Karahan kimdir?». 26 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2020.
2. ↑  «Pelin Karahan Kimdir Kaç Yaşında Nereli?». *kimdirkim.com*.
3. ↑  «Ünlülerin anneleri». *Sabah* (στα Turkish). 19 Οκτωβρίου 2017. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
4. ↑  Cıvaoğlu, Güneri (24 Νοεμβρίου 2019). «Karahan ve Şeşen Şeffaf Oda'da». Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2020.
5. ↑  «Pelin Karahan Muhteşem Yüzyıl'da». *Hürriyet*. 24 May 2012.. Ανακτήθηκε στις 30 July 2012.
6. ↑  «Pelin Karahan evlendi!». Haberturk.com. 23 October 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 June 2012.. Ανακτήθηκε στις 30 July 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Pelin Karahan Αρχειοθετήθηκε 2014-10-22 στο Wayback Machine. στο TurkishStarsDaily.com
Το ***Deus vult*** (Λατινικά για το "ο Θεός θέλει") ήταν η κραυγή του λαού στο άκουσμα της λήψης της απόφασης για την πραγματοποίηση της Α΄ Σταυροφορίας από τον Πάπα Ουρβανό Β΄ στην Σύνοδο του Κλερμόν το 1095. Η φράση έχει καταγραφεί υπό διάφορες μορφές όπως **Deus vult** (Κλασσικά Λατινικά), **Dieu le veut** (Γαλλικά), **Deus lo vult**, κτλ.

Το *Deus lo vult* αποτελεί και σύνθημα του Τάγματος του Παναγίου Τάφου, ενός Καθολικού ιπποτικού τάγματος.

Μία άλλη λατινική φράση με διαφορετική μορφή κλίσης των λέξεων αυτών είναι το *Deo volente*, μια απόλυτη αφαιρετική πτώση η οποία σημαίνει Θεού Θέλοντος.

Δείτε επίσης
------------

* Ινσά Αλλάχ
* Μπεσιγιατά Ντισμαγιά

Παραπομπές
----------

1. ↑  Morwood, J: *A Dictionary of Latin Words and Phrases*, σελ. 46. Oxford University Press, 1998

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Deus Vult». *New International Encyclopedia*. 1905.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Deus vult  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
***Destroyer of Worlds*** είναι ο τίτλος του δέκατου στούντιο άλμπουμ του σουηδικού metal συγκροτήματος Bathory, το οποίο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2001 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Black Mark Records". Η ηχογράφηση του πραγματοποιήθηκε στα "Mimo Sound" της Στοκχόλμης τον Ιούνιο του 2001.

Η μουσική του άλμπουμ αποτελεί συνδυασμό του Viking Metal της περιόδου 1988-1991 ("*Blood Fire Death*", "*Hammerheart*", "*Twilight of the Gods*", "*Blood on Ice*") και του Thrash Metal της περιόδου 1994-1995 ("*Requiem*", "*Octagon*").

Ο τίτλος του δίσκου προήλθε από τη φράση "*I am become death, destroyer of worlds*" που είπε ο Ρόμπερτ Οπενχάιμερ για την ατομική βόμβα και η οποία προερχόταν από το ιερό κείμενο του Ινδουισμού με τίτλο "*Μπαγκαβάτ Γκίτα*".

Τραγούδια του δίσκου
--------------------

**1. Lake of Fire** *(Quorthon)* - 5:43  

**2. Destroyer of Worlds** *(Quorthon)* - 4:51  

**3. Ode** *(Quorthon)* - 6:27  

**4. Bleeding** *(Quorthon)* - 3:55  

**5. Pestilence** *(Quorthon)* - 6:50  

**6. 109** *(Quorthon)* - 3:36  

**7. Death from Above** *(Quorthon)* - 4:35  

**8. Krom** *(Quorthon)* - 2:50  

**9. Liberty & Justice** *(Quorthon)* - 3:52  

**10. Kill Kill Kill** *(Quorthon)* - 3:09  

**11. Sudden Death** *(Quorthon)* - 3:19  

**12. White Bones** *(Quorthon)* - 8:35  

**13. Day of Wrath** *(Quorthon)* - 8:15

Τα μέλη των Bathory
-------------------

Το "*Destroyer of Worlds*" ηχογραφήθηκε αποκλειστικά από τον Quorthon, ο οποίος έπαιξε μπάσο, κιθάρα, τύμπανα, κρουστά και τραγούδησε όλα τα κομμάτια του άλμπουμ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Now I am Become Death, the Destroyer of Worlds - Youtube
2. ↑  «Bhagavad-Gita: Chapter 11, Verse 32». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2014.

Πηγές
-----

* Destroyer of Worlds - Bathory | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic
* Bathory - History archive - Bathory
* Bathory - Destroyer of Worlds - Reviews - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Bathory |
| --- |
|  |
| 
* **Quorthon**

* The Animal
* Freddan/Hanoi
* Ribban
* Adde
* Kothaar
* Vans McBurger
* Stefan Larsson
* Paul Pålle Lundburg
* Vvornth
 |
|  |
| Ηχογραφήσεις σε στούντιο | 
* *Bathory* (1984)
* *The Return* (1985)
* *Under the Sign of the Black Mark* (1987)
* *Blood Fire Death* (1988)
* *Hammerheart* (1990)
* *Twilight of the Gods* (1991)
* *Requiem* (1994)
* *Octagon* (1995)
* *Blood on Ice* (1996)
* *Destroyer of Worlds* (2001)
* *Nordland I* (2002)
* *Nordland II* (2003)
 |
|  |
| Συλλογές | 
* *Touch of Death* (1992)
* *Jubileum Volume I* (1992)
* *Jubileum Volume II* (1993)
* *Jubileum Volume III* (1998)
* *Katalog* (2003)
* *In Memory of Quorthon* (2006)
 |

 |
Η **Πολιορκία της Αντιόχειας** έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της Πρώτης Σταυροφορίας το 1097 και 1098. Η πρώτη πολιορκία διεξήχθη από τους σταυροφόρους κατά της κατεχόμενης από τους Μουσουλμάνους πόλη και διήρκεσε από τις 21 Οκτωβρίου 1097 έως τις 2 Ιουνίου 1098. Η Αντιόχεια βρίσκεται σε τοποθεσία στρατηγικής σημασίας στην διαδρομή των σταυροφόρων στη Παλαιστίνη. Οι προμήθειες ενισχύσεις και υποχωρήσεις ελέγχονταν όλα από τη πόλη. Προβλέποντας ότι θα δεχτεί επίθεση, ο μουσουλμάνος διοικητής της πόλης, Γιάγκι-Σιγιάν, άρχισε να αποθηκεύει τρόφιμα και να στέλνει αιτήματα για βοήθεια. Τα βυζαντινά τείχη που περιέβαλλαν την πόλη ήταν τρομερό εμπόδιο για την σύλληψή του, αλλά οι ηγέτες της σταυροφορίας αισθάνονταν υποχρεωμένοι να πολιορκήσουν την Αντιόχεια ούτως ή άλλως.

Οι σταυροφόροι έφθασαν έξω από την πόλη στις 21 Οκτωβρίου και άρχισαν την πολιορκία. Η φρουρά έφυγε ανεπιτυχώς στις 29 Δεκεμβρίου. Μετά την απογύμνωση της γύρω περιοχής τροφίμων, οι σταυροφόροι αναγκάστηκαν να ψάξουν μακρύτερα για προμήθειες. Την 31η Δεκεμβρίου, μια δύναμη 20.000 σταυροφόρων αντιμετώπισε έναν ανακουφιστικό στρατό με επικεφαλής τον Ντουκάκ της Δαμασκού, ο οποίος κατευθυνόταν στην Αντιόχεια και οι σταυροφόροι νίκησαν. Καθώς η πολιορκία συνεχίστηκε, οι προμήθειες μειώθηκαν και στις αρχές του 1098 ένας στους επτά από τους σταυροφόρους πέθαινε από την πείνα και οι άνθρωποι άρχισαν να εγκαταλείπουν. Μια δεύτερη ανακουφιστική δύναμη, αυτή τη φορά υπό την εντολή του Ριντουάν του Χαλεπίου, προχώρησε προς την Αντιόχεια, φτάνοντας στις 9 Φεβρουαρίου. Όπως και ο στρατός του Ντουκάκ πριν, ηττήθηκε. Η Αντιόχεια κατελήφθη στις 3 Ιουνίου αν και η ακρόπολη παρέμεινε στα χέρια των μουσουλμάνων υπερασπιστών. Ο Κερμπόγκα ξεκίνησε τη δεύτερη πολιορκία κατά των σταυροφόρων που κατείχαν την Αντιόχεια, η οποία διήρκεσε από τις 7 Ιουνίου έως τις 28 Ιουνίου 1098. Η δεύτερη πολιορκία έληξε όταν οι σταυροφόροι εξήλθαν από την πόλη για να παλέψουν με το στρατό του Κερμπόγκα, τον οποίο νίκησαν. Αφού είδαν τον μουσουλμανικό στρατό να διώχνεται, οι υπερασπιστές που παρέμειναν στην ακρόπολη παραδόθηκαν.
Το χαρακτηριστικό κολάρο της Feldgendarmerie, με το έμβλημα στήθους
Η **Φέλντζανταρμερί** (γερμανικά:Feldgendarmerie, από το Γαλλικό gens d' armée, άνδρες του στρατού -> gendarmerie, χωροφυλακή και το Γερμανικό Feld, πεδίο), ήταν η στρατονομία του γερμανικού στρατού από το τέλος των Ναπολεόντειων πολέμων έως το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ιστορία
-------

Η Feldgendarmerie σχηματίστηκε από τη συνένωση γερμανικών στρατιωτικών μονάδων, κυρίως κατά την πολεμική περίοδο από το 1866 έως το 1870. Στην αρχή των εχθροπραξιών του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1914, αποτελούταν από 33 μονάδες, που έφτασαν τις 150 κατά το τέλος του πολέμου.

### B΄ Παγκόσμιος Πόλεμος

Η Feldgendarmerie (γνωστή πλέον και με το ψευδώνυμο *Kettenhunde*, δηλαδή "δεμένα σκυλιά", λόγω του κολάρου που φορούσαν οι στρατονόμοι) έπαιξε σημαντικό ρόλο μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου όντας υπεύθυνη για τη σύλληψη δεκάδων χιλιάδων λιποτακτών και την εκτέλεση πολλών απ' αυτούς, σύμφωνα με τη "φόρμουλα" του Χίτλερ που όριζε πως "οι στρατιώτες μπορούν να πεθάνουν, αλλά οι λιποτάκτες πρέπει να πεθάνουν". 

Προς το τέλος του πολέμου, καθώς η υποστήριξη του λαού σε αμυντικές ενέργειες άρχισε να μειώνεται, ανατέθηκαν στη Feldgendarmerie αποστολές που αμαύρωσαν την εικόνα των στρατονόμων. Αυτές οι αποστολές περιελάμβαναν κυρίως την έρευνα για λιποτάκτες μεταξύ των προσφύγων και την αποστολή προσφύγων στο μέτωπο.

Σε άλλες περιοχές, μονάδες της Feldgendarmerie στάλθηκαν ως δυνάμεις κατοχής, κυρίως σε διοικητικά κέντρα της Βέρμαχτ. Ασχολούνταν επίσης με τη διευθέτηση της κυκλοφορίας, περιπολίες, εκτελέσεις αντιστασιακών και στρατιωτών του εχθρού, έλεγχο του κυνηγιού, της αλιείας και της αγροτικής παραγωγής, καθώς και παρεμπόδιση λήψης από τους τοπικούς πληθυσμούς φυλλαδίων που ρίπτονταν με εχθρικά αλεξίπτωτα.

Η συμμετοχή της Feldgendarmerie στα εγκλήματα πολέμου που διέπραξαν οι άνδρες των SS δεν έχει αποδειχθεί επίσημα, αν και αυτή η ενότητα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έχει γίνει αντικείμενο πολλών δημοσιεύσεων και ερευνών.

Μεταπολεμική οργάνωση
---------------------

Μετά την επανίδρυση του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στρατού (Bundeswehr), το 1955, πολλές μονάδες άλλαξαν τα ονόματά τους για να αποφεύγεται οποιαδήποτε ταύτιση με τις αντίστοιχες της Βέρμαχτ. Έτσι, η νέα στρατονομία του γερμανικού στρατού ονομάστηκε *Φέλντγιέγκερ* (Feldjäger), το οποίο ήταν επίσης το όνομα της παλαιάς πρωσικής στρατονομίας).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστορία της *Feldgendarmerie* (Αγγλικά)Αρχειοθετήθηκε 2012-02-05 στο Wayback Machine.
Ο **Πουζούρ-Μαμά** ήταν βασιλεύς της Σουμεριακής πόλης Λαγκάς, ένας από αυτούς που προηγήθηκαν πριν από τον κορυφαίο βασοιλιά της πόλης Γουδέα (περί το 2200 π.Χ.). Έλαβε τον τίτλο του βασιλιά αλλά η μορφή των επιγραφών του δεν διαφέρει σε τίποτα από τους μετέπειτα βασιλείς, διαδέχθηκε τον Λούγκαλ-Ουσουμγκάλ. Επαναστάτησε απέναντι στον βασιλιά των Ακκάδων Σαρ-Καλί-Σαρί στον οποίο ήταν υποτελής ο προκάτοχος του και απέκτησε την ανεξαρτησία του, η Ακκαδική αυτοκρατορία είχε αρχίσει να παρακμάζει από τις επιδρομές των Γκούτι. Στην μεγάλη βασιλική του επιγραφή περιγράφει τα δώρα που πήρε από τους Σουμέριους θεούς όπως η Ινάννα, ο Ένκι και ο Νινουρτά την ευφυία, ήταν απαραίτητα για να κυβερνήσει. Η μορφή της μεγάλης επιγραφής του μοιάζει με αντίστοιχες του Σαρ-Καλί-Σαρί στις οποίες ρίχνει κατάρες σε όσους ασελγήσουν πάνω στις ιερές πινακίδες και ζητά από τους θεούς *"να καταστρέψουν τους απογόνους τους"*. Η μορφή αυτή στις επιγραφές είχε ξεκινήσει από των Ακκάδες, την εποχή του Σαργών του Μέγα. Ο Πουζούρ-Μαμά εμφανίζει σε μια επιγραφή στην Βαβυλώνα με τίτλο *"οι κυβερνήτες του Λαγκάς"*, καταγράφεται σαν βασιλιάς της πόλης, σύμφωνα με άλλη επιγραφή ο προστάτης θεός του ήταν ο Σουλ-ουτούλα. Μια άλλη επιγραφή τέλος καταγράφει τόσο το όνομα του Πουζούρ-Μαμά, όσο και αυτό του Λούγκαλ-Ουσουμγκάλ, αυτό είναι άλλη μια απόδειξη ότι βασίλευσαν πολύ κοντά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Álvarez-Mon, Javier; Basello, Gian Pietro; Wicks, Yasmina (2018). The Elamite World. Routledge. σ. 254
2. ↑  Sollberger, Edmond (1967). "The Rulers of Lagaš". Journal of Cuneiform Studies. 21: 286
3. ↑
4. ↑
5. ↑  Inscription Puzur-Mama E2.12.5.1 in Frayne, Douglas. Sargonic and Gutian Periods. σ. 272

Πηγές
-----

* Álvarez-Mon, Javier; Basello, Gian Pietro; Wicks, Yasmina (2018). The Elamite World. Routledge.
* Sollberger, Edmond (1967). "The Rulers of Lagaš". Journal of Cuneiform Studies. 21: 286
* Frayne, Douglas R. (1993). Sargonic and Gutian Periods (Toronto, Buffalo, London. University of Toronto Press Incorporated)
Οι **Πυθιόνικοι** είναι επινίκιοι ύμνοι του Πινδάρου, 45 σωζόμενοι, που αναφέρονται σε νικητές των τεσσάρων διασημότερων πανελλήνιων αθλητικών αγώνων και χωρίζονται σε τέσσερις ομάδες: Ολυμπιόνικοι, Νεμεόνικοι, Πυθιόνικοι και Ισθμιόνικοι. Οι Πυθιόνικοι αποτελούνται από 12 ωδές.

Οι Πυθιόνικοι αποτελούν πολύ καλή πηγή πληροφοριών για τους νικητές στα Πύθια. Έτσι λοιπόν γνωρίζουμε ότι:
Το 498 ο Ιπποκλής από τη Θεσσαλία νίκησε στον Δίαυλο παίδων (Ωδή 10)
Το 490 ο Μίδας από τον Ακράγαντα νίκησε στους μουσικούς διαγωνισμούς ως αυλητής (Ωδή 12)
Το 486 ο Μεγακλής από την Αθήνα νίκησε στην αρματοδρομία (Ωδή 7)
Το 475 (;) και το 474 (;) ο Ιέρων από τις Συρακούσες νίκησε στην αρματοδρομία (Ώδή 2)
το 474 ο Θρασυδαίος από τη Θήβα νίκησε στο Στάδιο Παίδων (Ωδή 11)
Το 474 ο Τελεσικράτης από την Κυρήνη νίκησε στον οπλίτη δρόμο (Ωδή 9)
Το 470 ο Ιέρων από την Αίτνα νίκησε στην αρματοδρομία (Ωδή 1)
Το 462/1 ο Αρκεσίλαος από την Κυρήνη νίκησε στην αρματοδρομία (Ωδή 4 και 5)

Η εξύμνηση των αθλητών
----------------------

Η ελληνική αριστοκρατική τάξη του πρώτου μισού του 5ου αι. π.Χ. κυρίως οι τύραννοι της Σικελίας και η συντηρητική αριστοκρατική τάξη της Αίγινας, ήταν οι βασικοί πελάτες του ποιητή , βρίσκοντας σ' αυτόν έναν εξαίρετο υμνητή των παλαιών αριστοκρατικών αξιών που απειλούνταν, ιδιαίτερα σε μια εποχή σημαντικών πολιτικών αλλαγών.
Η εξύμνηση της αθλητικής επιτυχίας του νικητή και της αρετής του, της οικογένειάς του και της περιουσίας του αποτελεί την αφορμή για την εξύμνηση των αριστοκρατικών αξιών. Ο έπαινος του νικητή ενισχύεται, καθώς πλέκεται με το μύθο, πράγμα όμως που δυσχεραίνει ιδιαίτερα την κατανόηση του περιεχομένου και προϋποθέτει ένα καλά ενημερωμένο κοινό. Ο ποιητής χρησιμοποιεί τα ποιήματά του όχι μόνο για να μιλήσει για τις νίκες που κέρδισε ο παραγγελιοδόχος του και για την ευρύτερη οικογένεια του νικητή, αλλά και για να τονίσει το παρελθόν της οικογένειας και τις διασυνδέσεις της πανελλαδικά. Στα Επινίκιά του ο Πίνδαρος περιλαμβάνει γνωμικά αποφθέγματα, συχνά σύντομα και πνευματώδη, διάσπαρτα μέσα στο ποίημα ως γενικά σχόλια για την ανθρώπινη ύπαρξη, τις ιδιοτροπίες της τύχης και, συχνά, ηθικοπλαστικές παρατηρήσεις.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Pindar. The Odes of Pindar including the Principal Fragments with an Introduction and an English Translation by Sir John Sandys, Litt.D. FBA. Cambridge, MA. Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1937.
* Ελληνικό κείμενο, παραπομπές σε σχόλια στην αγγλική γλώσσα στο "Pindar: The Olympian and Pythian Odes. Basil L. Gildersleeve. Anne Mahoney. edited for Perseus. New York. Harper and Brothers. 1885". Διαθέσιμο στο .

Παραπομπές
----------
Αυτό το λήμμα αφορά το μυθικό πρόσωπο Πυλία.  Για την επαρχία της Μεσσηνίας, δείτε: Επαρχία Πυλίας.  

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Πυλία** είναι γνωστή η θυγατέρα του βασιλιά των Μεγάρων Πύλαντα. Η Πυλία παντρεύτηκε τον βασιλιά των Αθηνών Πανδίονα Β΄, ο οποίος είχε καταφύγει στα Μέγαρα, και απέκτησαν 4 παιδιά: τον Λύκο, τον Νίσο, τον Πάλλαντα και τον Αιγέα, τον πατέρα του ήρωα Θησέα. Αυτά τα παιδιά, συλλογικά γνωστά ως Πανδιονίδες, επανακατέλαβαν την εξουσία στην Αθήνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Эгей» (Ρωσικά)
2. ↑  «Aegeus» (Ρωσικά)

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Στη Φυσική Στερεάς Κατάστασης, η **πυκνότητα καταστάσεων** (ΠΚ) είναι ο αριθμός των ενεργειακών καταστάσεων ανά μονάδα όγκου ενός φυσικού συστήματος στην ενεργειακή περιοχή (Ε, Ε+dΕ) ή ο αριθμός ηλεκτρονίων ή τροχιακών ανά μονάδα ενέργειας. Μαθηματικά εκφράζεται ως εξής: 

{\displaystyle \rho (E)={\frac {\mathrm {dN} }{\mathrm {d} E}}}
όπου {\displaystyle dN} είναι ο αριθμός των καταστάσεων ανά μονάδα όγκου στο υπό εξέταση σύστημα.

Η γνώση της πυκνότητας καταστάσεων είναι σημαντική για την επεξήγηση αρκετών φαινομένων. Συγκεκριμένα η ΠΚ στη στάθμη Φερμί έχει μεγάλη σημασία για τον καθορισμό των ιδιοτήτων των στερεών σωμάτων.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Πυλάδης (αποσαφήνιση).

Στην ελληνική μυθολογία ο **Πυλάδης** ήταν πρώτος εξάδελφος και ο κυριότερος σύντροφος του Ορέστη.

Ο μύθος
-------

Ο **Πυλάδης** ήταν μοναχογιός του Στροφίου, βασιλιά της Φωκίδας, και της Αναξίβιας, γνωστής και ως Αστυόχης ή Κυδραγόρας, η οποία ήταν κόρη του Ατρέα ή του Πλεισθένους, και επομένως αδελφή του Αγαμέμνονα και του Μενελάου. Ο Ορέστης, μετά τον φόνο του Αγαμέμνονα από τον Αίγισθο και την Κλυταιμνήστρα, ανατράφηκε μαζί με τον Πυλάδη στην αυλή του Στροφίου, παροτρύνθηκε δε απ' αυτόν να εκδικηθεί τον θάνατο του Αγαμέμνονα, με το επιχείρημα ότι ο φόνος της Κλυταιμνήστρας ήταν επιθυμία του θεού Απόλλωνα.

Συνόδευσε τον Ορέστη στην Ταυρίδα, προκειμένου να φέρουν πίσω στην Ελλάδα, την εξαδέλφη και αδελφή τους αντίστοιχα, την Ιφιγένεια. Συνελήφθη από τον βασιλιά της Ταυρίδας Θόαντα, και προσφέρθηκε οικειοθελώς να θυσιαστεί αντί του Ορέστη στην Ταυροπόλο Αρτέμιδα.
Όταν επέστρεψε με την Ιφιγένεια και τον Ορέστη στην Ελλάδα, τον βοήθησε στον πόλεμο εναντίον των γιων του Ναυπλίου, που ήθελαν να εκδικηθούν τον θάνατο του Αίγισθου.

Όταν ο Ορέστης παντρεύτηκε την εξαδέλφη του και κόρη του Μενέλαου, Ερμιόνη, ο Πυλάδης πήρε ως σύζυγό του την άλλη αδελφή του Ορέστη, την Ηλέκτρα. Απέκτησαν δύο παιδιά, τον Μέδοντα και τον Στρόφιο τον Νεότερο.

Ο μύθος της περίφημης φιλίας του Πυλάδη με τον Ορέστη, συναντάται καταρχήν στους «Νόστους», αναπτύχθηκε κυρίως από τους τραγικούς, ιδιαιτέρως δε τον Ευριπίδη. Ο Όμηρος αναφέρει ότι ο Ορέστης πήρε την εκδίκησή του μόνος, χωρίς τη βοήθεια του Πυλάδη. Ο Βυζάντιος Τιμόμαχος είχε ζωγραφίσει τον Ορέστη και τον Πυλάδη στην Ταυρίδα.

Απομίμηση αυτού του πίνακα, όπως φαίνεται, είναι μια τοιχογραφία στην Πομπηία, με τους δύο φίλους στα δεσμά μπροστά στον βωμό της Άρτεμης, ενώ απέναντί τους στέκεται ο βασιλιάς της Ταυρίδας Θόας και η Ιφιγένεια κατεβαίνει από το ναό για να τελέσει τη θυσία. Στην τοιχογραφία αυτή δίνεται έμφαση στο θάρρος του Πυλάδη, ενώ ο Ορέστης παρουσιάζεται καταβεβλημένος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Orestes» (Ρωσικά)

Πηγές
-----

* Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Πυρσός, τόμος 20, σελ. 882

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316449885
* SUDOC: 241554152
* BNF: cb165497719 (data)

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Πυκνότητα δόμησης της ΑΘήνας
**Πυκνότητα δόμησης** ονομάζεται ο δείκτης του πληθυσμού μιας διοικητικής οντότητας προς την έκταση στην οποία κατανέμεται. Ο πληθυσμός μετράται σε κατοίκους ατομικά και η έκταση που συμπεριλαμβάνεται στα διοικητικά όρια της περιοχής μετράται σε τετραγωνικά χιλιόμετρα (δηλαδή κάτοικοι ανά χίλια στρέμματα). Μας δείχνει πόσο πυκνοκατοικημένη είναι μια περιοχή. Στα διοικητικά όρια μπορεί να συμπεριλαμβάνονται και εκτός σχεδίου εκτάσεις (όπως π.χ. ορεινοί όγκοι), οπότε η πυκνότητα δόμησης μπορεί να υπολογιστεί και αμιγώς στη θεσμοθετημένη ως οικοδομήσιμη έκταση, για να δούμε πόσο πυκνή είναι η δόμηση στην έκταση αυτή. Επιπροσθέτως, μπορούμε να υπολογίσουμε πόσα νοικοκυριά κατανέμονται σε μία έκταση, λαμβάνοντας υπόψιν μας και δημογραφικά στοιχεία (π.χ. πόσα μέλη μιας οικογένειας μένουν σε ένα διαμέρισμα και πόσο χώρο καταλαμβάνουν).
Ο **Πυλαγόρας**, στην αρχαία Ελλάδα, ήταν ο πολίτης εκείνος που η πόλη του τον εξουσιοδοτούσε να την εκπροσωπήσει στο Αμφικτυονικό Συνέδριο. Κάθε πόλη έστελνε τρεις Πυλαγόρες. Σύμφωνα με επιγραφές που βρέθηκαν στους Δελφούς, αποκαλούνταν και αγορατροί.

Συγκροτούσαν, μαζί με τους Ιερομνήμονες (οι οποίοι στα ψηφίσματα του Αμφικτυονικού Συνεδρίου αποκαλούνται σύνεδροι) το Αμφικτυονικό Συνέδριο. Ο Πυλαγόρας, όπως δείχνει και το όνομά του, ήταν ο συνήγορος των συμφερόντων της πόλης του στην *Πυλαία*. Έπαιρνε αυτό το αξίωμα κατόπιν εκλογής, πριν από κάθε *Πυλαία* (εαρινή ή μετοπωρινή {= φθινοπωρινή}). *Πυλαία* αποκαλούνταν η σύνοδος του Αμφικτυονικού Συνεδρίου.
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο οι Πυλαγόρες είχαν επικηρύξει έναντι χρηματικής αμοιβής τον Εφιάλτη, που είχε καταφύγει στη Θεσσαλία μετά την ήττα των Περσών, επειδή υπέδειξε τη στενή διάβαση στους Πέρσες κατά την Μάχη των Θερμοπυλών.

Αντίθετα, οι Ιερομνήμονες επιλέγονταν με κλήρο. Κληρώνονταν δύο Ιερομνήμονες από καθένα εκ των δώδεκα ελληνικών φύλων, που αποτελούσαν την Αμφικτυονία· συνολικά οι Ιερομνήμονες ήταν 24 και αποτελούσαν το μόνιμο συνέδριο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Λεξικό του Αρχαίου Κόσμου, εκδ. ΔΟΜΗ, τόμ. Δ, σελ. 421
2. ↑  *Ιστορίαι* (Ηροδότου), Βιβλίο Ζ', 213

Πηγές
-----

* Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Πυρσός, τόμος 20, σελ. 882
Ο **Πύρρος** (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν βασιλιάς των Μολοσσών, μέλος της Δυναστείας των Αιακιδών.

Βιογραφία
---------

Ήταν εγγονός του διασημότερου μέλους της Δυναστείας, βασιλιά Πύρρου, και γιος δύο αδελφών, του βασιλιά Αλέξανδρου Β' και της Ολυμπιάδας. Ο πατέρας του πέθανε κάποια στιγμή πριν το 239 π.Χ. όσο ακόμη ο Πύρρος και ο αδελφός του Πτολεμαίος ήταν ανήλικοι. Την κηδεμονία τους, καθώς και τη διακυβέρνηση του κράτους ανέλαβε η μητέρα τους, Ολυμπιάδα, η οποία σύναψε συμμαχία με το Μακεδόνα βασιλιά, Δημήτριο Β' τον Αιτωλικό.

Με τον τρόπο αυτό διασφάλισε τη θέση της στο θρόνο, τον οποίο διατήρησε μέχρι την ενηλικίωση των αγοριών της, οπότε και παραιτήθηκε υπέρ του γιου της Πύρρου Β'. Ωστόσο, κατά τα φαινόμενα, ο Πύρρος πέθανε νέος, έχοντας προλάβει να αποκτήσει μια κόρη, τη Δηιδάμεια, η οποία μετά το σύντομο θάνατο και του Πτολεμαίου, αποτέλεσε τον τελευταίο ηγεμόνα του Οίκου των Αιακιδών.

Ο Αθήναιος διηγείται πως η Ολυμπιάδα θανάτωσε μια κοπέλα που λεγόταν Τίγρις, με την οποία ήταν ερωτευμένος ο γιος της, Πύρρος. Ως αποτέλεσμα ο βασιλιάς πήρε εκδίκηση θανατώνοντας την Ολυμπιάδα με δηλητήριο. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλες εκδοχές που θέλουν τη βασίλισσα να πεθαίνει από τη θλίψη της για την πρόωρη απώλεια των γιων της, κληροδοτώντας το βασίλειο στη Δηιδάμεια.

Δείτε επίσης
------------

* Δυναστεία των Αιακιδών
* Αρχαία Ήπειρος
* Ελληνιστική περίοδος

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Marcus Junianus Justinus, «Επιτομή του Πομπήιου Τρόγου», 28.1
2. 1 2  Marcus Junianus Justinus, «Επιτομή του Πομπήιου Τρόγου», 28.3
3. ↑  Αθήναιος, *«Δειπνοσοφισταί»*, 13.589

  

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Δυναστεία των Αιακιδών |
| --- |
|  |
| Βασιλείς | 
* Άδμητος
* Θαρύπας
* Αλκέτας Α΄
* Νεοπτόλεμος Β΄
* Αρύββας
* Αλέξανδρος Α΄
* Αιακίδης
* Αλκέτας Β΄
* Πύρρος Α΄
* Νεοπτόλεμος Γ΄
* Αλέξανδρος Β΄
* Πύρρος Β΄
* Πτολεμαίος Β΄
 |  |
|  |
| Βασίλισσες | 
* Φθία Α΄
* Τρωάδα Α΄
* Κλεοπάτρα
* Φθία Β΄
* Αντιγόνη
* Λάνασσα
* Βιρκέννα
* Ολυμπιάδα
* Δηιδάμεια Β΄
 |
|  |
| Άλλα μέλη | 
* Ολυμπιάδα
* Καδμεία
* Δηιδάμεια Α΄
* Τρωάδα Β΄
* Αλέξανδρος
* Τεύκρος
* Εσιονεύς
* Νίσος
* Πτολεμαίος Α΄
* Έλενος
* Νηρηΐς
* Φθία
 |

 |
Πύροφις διαμετρήματος 6 εκατοστών.
Ο **πύροφις** ήταν αρχικά ελαφρύ και αργότερα βαρύ πυροβόλο όπλο του μεσαίωνα.

Περιγραφή
---------

Κατασκευάστηκε από το 1258 και χρησιμοποιήθηκε ως το 1380. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε από το πεζικό. Ήταν σωλήνας σιδερένιος ή χάλκινος, στον οποίο μεταδιδόταν το πυρ με την βοήθεια άπτρας. Είχε διάμετρο 3 εκατοστά και εκτόξευε βλήματα από μολύβι σφαιρικού σχήματος. Στηρίζονταν στον ώμο του πυροβολητή. Το ιππικό χρησιμοποιούσε κοντύτερο πύροφι μικρότερης διαμέτρου, που στηριζόταν σε διχάλα προσαρμοσμένη στο σφαίρωμα της σέλλας. 

Αργότερα κατασκευάστηκαν οι πρώτοι πυρόφεις, που ήταν σε θέση να εκτοξεύσουν σφαίρες μάζας 10 ως 30 κιλών. Με την πάροδο του χρόνο οι πυρόφεις έγιναν όλο και περισσότερο βαρείς, με σφαίρες μέχρι και 70 κιλών. Οι πυρόφεις αυτοί μεταφέρονταν επάνω σε τροχούς και χρησίμευαν στις πολιορκίες από το 1330 ως το 1480.

Πηγές
-----

* *Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαιδεία, Τόμος 5, Ν-Σ*. Αθήνα: Έκδοσις Μεγάλης Στρατιωτικής και Ναυτικής Εγκυκλοπαιδείας. 1929. σελίδες 471. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2012.
Το **πραξικόπημα της πυτζάμας** ήταν μια αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος και ανατροπής της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή από πιστούς στην χούντα ανώτατους και ανώτερους αξιωματικούς του Στρατού Ξηράς τον Φεβρουάριο του 1975.

Την συνωμοσία αποκάλυψε στην κυβέρνηση ο τότε διευθυντής του Τμήματος Ασφαλείας της ΚΥΠ και χειριστής των Αρχείων της ΕΣΑ, ταγματάρχης Ιωάννης Αλεξάκης, μετέπειτα αντιστράτηγος επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ.

Ιστορικό
--------

Μετά την πτώση της χούντας του Ιωαννίδη και πριν την δίκη των ηγετών της, μια ομάδα αξιωματικών με πρωτεργάτες τον υποστράτηγο Παύλο Παπαδάκη, τους ταξιάρχους Νικόλαο Ντερτιλή, Γεώργιο Λαμπούση, Ανδρέα Κονδύλη, τους αντισυνταγματάρχες Νικόλαο Ρετζέπη, Ιωάννη Στειακάκη, Δημήτριο Σκόνδρα και τους ταγματάρχες Αριστείδη Παλαΐνη, Αθανάσιο Γερακίνη, Αθανάσιο Περδίκη και Παρασκευά Μπόλαρη, σχεδίασε στρατιωτικό κίνημα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Λάρισα με στόχους την παραίτηση της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή, την επάνοδο της Ελλάδας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ (από το οποίο είχε αποχωρήσει μετά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο) και την απελευθέρωση του πρώην δικτάτορα ταξίαρχου Δημήτρη Ιωαννίδη.

Η κίνηση αποκαλύφθηκε στις 24 Φεβρουαρίου πριν την ενεργοποίησή της και διατάχθηκε η σύλληψη 37 αξιωματικών, από τους οποίους καταδικάστηκαν οι 14, ενώ η κυβέρνηση βρήκε την ευκαιρία να προχωρήσει σε ευρείες αποστρατείες φιλοχουντικών αξιωματικών. Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Ευάγγελος Αβέρωφ αποκάλεσε την κίνηση «πραξικόπημα της πυτζάμας» επειδή οι περισσότεροι από τους κινηματίες συνελήφθησαν την ώρα του ύπνου και επειδή ήθελε να καθησυχάσει την κοινή γνώμη.

Ένας από τους πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου, ο ταγματάρχης Παρασκευάς Μπόλαρης, απέδρασε από το νοσοκομείο, όπου κρατούνταν και διέφυγε στο εξωτερικό. Επέστρεψε στην Ελλάδα μετά την παραγραφή των αδικημάτων του και εμφανίστηκε σε εκδήλωση υπέρ της χούντας στην Αθήνα τον Απρίλιο του 2013, μαζί με τη Δέσποινα Παπαδοπούλου, χήρα του δικτάτορα, τον Αριστείδη Δημόπουλο (υφυπουργό Εθνικής Οικονομίας επί χούντας και πρώην ευρωβουλευτή της ΕΠΕΝ), τον ξάδελφο του Παπαδόπουλου, Άγγελο Παπαθάνου, ο οποίος ήταν και διευθυντής του πολιτικού του γραφείου , τον Αγαθαγγέλου και άλλους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Χρονικό του 20ού αιώνα, Τέσσερα Έψιλον, 1990, σελ. 1.138.
2. ↑  Πρέσβης Παύλος Αποστολίδης, Μυστική Δράση: Υπηρεσίες Πληροφοριών στην Ελλάδα, σελίδες 266-269
3. ↑  >
4. ↑  Νίκος Κακαουνάκης, 2650 μερόνυχτα συνωμοσίας, τόμος 2, εκδόσεις Παπαζήση, 1976.
5. ↑  Κρεμμυδάς, Γιώργης Θ. (1984). *Οι άνθρωποι της χούντας μετά τη Δικτατορία*. Εξάντας. σελ. 54.
6. ↑  Συνέντευξη του Μπόλαρη στο περιοδικό "Crash", Π. Μπόλαρης: Απέδρασα φορώντας ποδιά γιατρού και περούκα, newsbeast.gr, 8-2-2013, ανάκτηση 15-7-2013.
7. ↑  Η επιστροφή του Μπόλαρη Αρχειοθετήθηκε 2013-05-01 στο Wayback Machine. εφημερίδα Press, 23-4-2013.
Ο **Πραξίας ο Αθηναίος** ήταν αρχαίος Έλληνας γλύπτης, που άκμασε κατά τον 4ο αιώνα π.Χ.. Ως έργα του Πραξία αναφέρονται από τον Παυσανία (x. 19, 4) τα γλυπτά του Απόλλωνα και της Αρτέμιδος στο αέτωμα του νέου Ναού του Απόλλωνα στους Δελφούς (339-330 π.Χ.). Πιθανώς να απεβίωσε πρόωρα, διότι αναφέρεται ότι τα έργα του αυτά ολοκλήρωσε ο Ανδροσθένης, με τον οποίο είχαν αναλάβει από κοινού τη φιλοτέχνηση του παραπάνω αετώματος. Δεν έχουν ανευρεθεί θραύσματα από το αέτωμα αυτό και σύμφωνα με μία άποψη μεταφέρθηκε «εν σώματι» στη Ρώμη από τους Ρωμαίους κατακτητές.

Ο Πραξίας ήταν μαθητής του επίσης Αθηναίου γλύπτη Καλάμιδος.

Πηγές
-----

* *Παγκόσμιο Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό* «Χάρη Πάτση», τόμος Δεύτερος, σελ. 871
Οι **Morandi** είναι ρουμανικό μουσικό συγκρότημα της ποπ. Αποτελείται από δύο καλλιτέχνες, τον Μάριους Μόγκα (τα δύο πρώτα γράμματα του επωνύμου του είναι τα ισάριθμα του ονόματος του συγκροτήματος) και τον Αντρέας Τέφας Ροπκέα ή Ράντι, εξ ου και το *Μοράντι*.

Πέρα από την επιτυχία τους στη Ρουμανία το σινγκλ του ντουέτου *Beijo* ανέβηκε σε υψηλές θέσεις σε όλη την Ευρώπη στα τσαρτς, το καλοκαίρι του 2005, μη εξαιρουμένου και του *MTV Europe chart* και του *World Chart Express*. Οι Morandi ήταν υποψήφιοι ως καλύτερο ρουμανικό συγκρότημα στα MTV Europe Music Awards 2005, έχασαν όμως το βραβείο από τους Voltaj.

Morandi
Στα ρουμανικά βραβεία του MTV του 2006, το συγκρότημα κέρδισε το βραβείο καλύτερου τραγουδιού για το *Beijo* και καλύτερου βιντεοκλίπ για το *Falling Asleep.*

Δισκογραφία
-----------

### Άλμπουμ

* *Reverse* (2005)
* *Mind Fields* (2006)
* *N3XT* (2007-2008)
* *Zebra* (2009)

### Singles

* *Love Me* (2005)
* *Beijo* 2005)
* *Falling Asleep* (2006)
* *A La Lujeba* (2006)
* *Oh La La* (αγγλική έκδοση του Beijo)(2006)
* *Afrika* (2007)
* *Angels* (2007)
* *Save Me* (2008)
* *Oh My God* (2008)
* *Don't Look Back*(2008)
* *Colors* (2009) ΜΕ ΤΟ ΝΕΟ ΑΛΜΠΟΥΜ\**(Zebra)*\*
* *Rock the World*  (2010) Zebra
* *Midnight Train*  (2011) Zebra
* *Serenada* (2011)
* *Everytime We Touch* (2013)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Morandi** |

* Ιστολόγιο

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 130503729
* ISNI: 0000 0001 1894 0699
* MusicBrainz: 490db27e-d941-425a-abbd-2c2b3e03f5d1
* NKC: olak2008449994

 |

 |
Ο **Πολ Φένεχ** είναι Μαλτέζος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του ακραίου μέσου.

Καριέρα
-------

Ο Πολ Φένεχ ξεκίνησε από τους Naxxar Lions και αργότερα μετακινήθηκε στην Msida Saint-Joseph, στην οποία περέμεινε δύο χρόνια. Με την ομάδα αυτή έκανε την πρώτη του εμφάνιση στη Πρέμιερ Λιγκ Μάλτι το 2005. 

Οι περίοδοι στην Msida Saint-Joseph ήταν πολύ πετυχημένοι και έγινε στόχος πολλών ομάδων της Πρέμιερ Λιγκ Μάλτι. Τελικά υπέγραψε στην Birkirkara συμβόλαιο 5 ετών. 

Την περίοδο 2007-08 κατέκτησε το πρώτο του τρόπαιο με την Birkirkara. Ακολούθησε μια πετυχημένη περίοδος (2008-09). Την περίοδο 2009-10, ο προπονητής της Εθνικής Μάλτας John Buttigieg τον συμπεριέλαβε στην αποστολή της ομάδας για πρώτη φορά. Σε ηλικία 23 ετών, στις 5 Μαΐου 2010 κατέκτησε το πρώτο του πρωτάθλημα. Ο Φένεχ συμμετείχε σε πολλά παιχνίδια προκριματικών Champions League και **Europa League** με την Birkirkara.

Διεθνής καριέρα
---------------

Αρχικά συμμετείχε στην Εθνική Μάλτας U19 και στην Εθνική Μάλτας U21. Ο Φένεχ έκανε το ντεμπούτο του στην Εθνική ανδρών Μάλτας στις 28 Νοεμβρίου 2009, στην εντός έδρας ήττα με 4-1 απέναντι στην Εθνική Βουλγαρίας. Αποτελεί βασικό στέλεχος της Εθνικής Ομάδας.

Πηγές
-----

1. ↑  «Malta 1-4 Bulgaria». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2012.
2. ↑  Paul Fenech
3. ↑  Η αποστολή της Μάλτας[*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  Ποδόσφαιρο - Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, 6ος Προκριματικός Όμιλος[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Paul Fenech at MaltaFootball.com Αρχειοθετήθηκε 2009-04-30 στο Wayback Machine.
* National Football Teams
* Paul Fenech's Profile
Το **Πριγιούτοβο** (Ρωσικά: Приютово, Μπασκίρ: Приют, *Priyut*) είναι μια αστική περιοχή στην Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν στη Ρωσία. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2010, ο πληθυσμός του Πριγιούτοβο ανερχόταν στα 20,981 άτομα.

Διοικητική και δημοτική κατάσταση
---------------------------------

Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, ο οικισμός εργασίας του Πριγιούτοβο είναι ενσωματωμένος στην Επαρχία Μπελεμπεγιέφσκι. Ως δημοτική διαίρεση, το Συμβούλιο του Οικισμού Πριγιουτόφσκι είναι ενσωματωμένο εντός της Δημοτικής Επαρχίας Μπελεμπεγιέφσκι, ως **Αστικός Οικισμός Πριγιουτόφσκι**.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Russian Federal State Statistics Service (2011). «Всероссийская перепись населения 2010 года. Том 1» [2010 All-Russian Population Census, vol. 1]. *Всероссийская перепись населения 2010 года (2010 All-Russia Population Census)* (στα Ρωσικά). Federal State Statistics Service. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2012.