recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Έντμοντ Άντριου Χάρτζο** (*Edmond Andrew Harjo*, Οκλαχόμα, ΗΠΑ, 24 Δεκεμβρίου 1917-31 Μαρτίου 2014) ήταν Αμερικανός ερυθρόδερμος δάσκαλος, που καταγόταν από τη φυλή των Σεμινόλες, ο οποίος διαδραμάτισε πολύ σημαντικό ρόλο στην έκβαση του Β΄Π.Π.. Για τη συνεισφορά του αυτή βραβεύτηκε επανειλημμένα αλλά και κηδεύτηκε με τιμές στο κοιμητήριο βετεράνων της γενέτειράς του, στις 1 Απριλίου 2014

Ο Χάρτζο ήταν γιος ενός επίτροπου πρεσβυτεριανής ενορίας, θέση την οποία κατέλαβε και ο ίδιος. Σε νεαρή ηλικία μαζί με τα δυο αδέλφια του κατατάχθηκε στο στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών και πολέμησε με το 195ο Πεδινό Σύνταγμα Πυροβολικού στη Νορμανδία (1944) και την Ίβο Τζίμα (1945).
Ύστερα από παρέμβαση ενός αξιωματικού που τον άκουσε εντελώς τυχαία να συνομιλεί με έναν άλλο στρατιώτη ινδιάνικης καταγωγής της φυλής των Κρικ, στην κοινή τους γλώσσα της διαλέκτου Μουσόγκι, ο Χάρτζο στρατολογήθηκε σαν κρυπτογράφος ("code talker") και εκπαιδεύτηκε στη διαβίβαση κωδικοποιημένων μηνυμάτων στις ραδιοεπικοινωνίες.
Ήταν μέλος του 4ου Τάγματος Διαβιβάσεων της 4ης Μεραρχίας Πεζικού των ΗΠΑ και για τις υπηρεσίες που προσέφερε στη χώρα του παρασημοφορήθηκε από το Κονγκρέσο το Νοέμβριο του 2013 μαζί με εκπροσώπους ακόμη 32 ινδιάνικων φυλών. Για τη συμβολή του στη συμμαχική νίκη είχε τιμηθεί άλλες δυο φορές, ενώ μετά τη λήξη του πολέμου εργάσθηκε σαν εκπαιδευτικός.

Πηγή
----

* Εφημερίδα "*Ελεύθερος Τύπος της Κυριακής*", φύλλο 4 Μαΐου 2014, σελ. 39, συντάκτης Γιάννης Παπαδάτος, "*Ο Ινδιάνος που βρήκε τη γλώσσα της νίκης*"

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
2. ↑  *Seminole code talker Edmond Harjo dies at the age of 96* - Tulsa World: Local
3. ↑  *Last living seminole code talker walks on loved ones pay respects honor hero*
Το **Άργος** ήταν μια αρχαία ελληνική πόλη της αρχαίας Παιονίας. Βρισκόταν κοντά στις όχθες του ποταμού Αξιού και μεταξύ των πόλεων Στόβων και των Γουρβίτων. Οι κάτοικοι ήταν γνωστοί με την ονομασία **Αργέσται**. 
Στην πόλη αυτή ο Ρωμαίος ανθύπατος Ιούνιος Ρουφίνος (246 -8 μ.Χ.) βρήκε θεραπεία, όπως δείχνει μια στήλη που ανασκάφηκε εκεί και βρίσκεται σήμερα στο μουσείο του Τίτο Βέλες (αρχ. Βυλάζωρα):

*"Λονδ . . .*

ον Ἰούνιον

ἀνθύπατον

ἡ τῶν Ἀργεσ[τῶν]"

Στην θέση του αρχαίου παιονικού Άργους βρίσκεται το σημερινό Βοντοβράτι (Водоврати) της Βόρειας Μακεδονίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  Pleket, H.W. and Stroud, R.S. "SEG 30-555. Argos (Vodovrati). Honorary inscription for a proconsul, ca 100 A.D. ?", in: Supplementum Epigraphicum Graecum, Current editors: A. T. N. R.A. Chaniotis Corsten Papazarkadas Tybout. Consulted online on 26 November 2016 <>

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Βόρεια Μακεδονία | Πύλη Βόρεια Μακεδονία |
Η Σημαία του Μπουτάν περιέχει το Ντρουκ
Το **Ντρουκ** (Πρότυπα Θιβετιανά: འབྲུག, Ντζόνγκχα: འབྲུག་) είναι ο "Κεραυνός Δράκος" της Θιβετιανής και Μπουτανικής μυθολογίας και εθνικό σύμβολο του Μπουτάν. Ένα ντρουκ εμφανίζεται στην σημαία του Μπουτάν, κρατώντας κοσμήματα για να αντιπροσωπεύουν τον πλούτο. Στα Ντζόνγκχα, το Μπουτάν ονομάζεται *Ντρουκ Γιουλ* "Γη του Ντρουκ", και του ηγέτες του Μπουτάν ονομάζονται Ντρουκ Γκιάλπο, ή "Βασιλείς του Κερυανού Δράκου". Κατά τη διάρκεια των εικονικών εκλογών στο Μπουτάν το 2008, τα τέσσερα εικονικά κόμματα ονομάστηκαν *Κόμμα Ντρουκ [χρώμα]*. Ο εθνικός ύμνος του Μπουτάν, Ντρουκ τσεντέν, μεταφράζεται στα ελληνικά ως "Βασίλειο του Ντρουκ".

Το ντρουκ (επίσης γνωστός ως "ντουκ" ή "ντουγκ") εγκρίθηκε ως έμβλημα στη Γενεαλογία Ντούκπα, η οποία προέρχεται από το Θιβέτ και εξαπλώθηκε στο Μπουτάν. Σύμφωνα με παραδοσιακές αναφορές, όταν ο ιδρυτής του δόγματος, ο 1ος Γκιαλγουάνγκ Ντρούκπα, άρχισε να χτίζει τη μονή Ραλούνγκ, υπήρξε μια βίαιη καταιγίδα. Ο Κεραυνός, ή η "Συννεφο-Φωνή," θεωρείται ως ο βρυχηθμός του δράκου. Αποφασίζοντας ότι αυτό ήταν ένας κακός οιωνός, ονόμασε το μοναστήρι Ντρουγκ-Ραλούνγκ, προσθέτοντας τη λέξη "κεραυνός δράκος" στο όνομα. Οι μαθητές στο μοναστήρι ήταν γνωστό ως Ντρούγκπα, ή "Εκείνοι του Κεραυνού." Στην δεκαετία του 1900, ο Μεγάλος Λάμα του Μπουτάν φορούσε ένα καπέλο με κεραυνούς δράκους για να δηλώσει την προέλευση του δόγματος. Ως δόγμα έγινε πιο δημοφιλές, ίδρυσε μοναστήρια στο σημερινό Μπουτάν, με αποτέλεσμα η περιοχή να γίνει γνωστή ως Ντουγκ Γιουλ, ή Γη του Κεραυνού, τόσο μεταξύ στους Θιβετιανούς όσο και στους Μπουτανέζους.

Άλλοι ασιατικοί δράκοι
----------------------

* Μπακουνάουα
* Κινεζικός δράκος
* Ιαπωνικός δράκος
* Κορεατικός δράκος
* Νάγκα
* Παχάνγκμπα
* Βιετναμικός δράκος

Δείτε επίσης
------------

* Έμβλημα του Μπουτάν

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κάθε κόμμα είχε ξεχωριστό χρώμα αντιπροσωπεύοντας τις αξίες του.
2. ↑  Waddell, Laurence (1895). *The Buddhism of Tibet Or Lamaism*. σελ. 199.
3. ↑  David-Neel, Alexandra. *Initiations and Initiates in Tibet*.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Άργος (αποσαφήνιση).

Στην ελληνική μυθολογία ο **Άργος ο Πανόπτης** ήταν τερατόμορφος γίγαντας, απόγονος (όχι όμως ο γιος) του ομώνυμου ιδρυτή του Άργους, γιος του Ινάχου ή του Αγήνορα ή του Αρέστορα και της κόρης του Ασωπού ή του Ινάχου Ισμήνης. Θρυλικός φρουρός της ερωμένης του Δία Ιούς, την οποία ο Δίας είχε μεταμορφώσει σε αγελάδα για να αποφύγει τις σκηνές ζηλοτυπίας της Ήρας (κατ' άλλους η μεταμόρφωση έγινε από τη ζηλιάρα Ήρα), ο Άργος αυτός ανήκει στα ισχυρότερα και φοβερότερα τέρατα της ελληνικής μυθολογίας: ήταν γνωστός ως *πανόπτης* ή *μυριωπός* γιατί είχε εκατό μάτια διάσπαρτα σε όλο του το σώμα (σύμφωνα με άλλη εκδοχή όμως, μόνο τρία ή τέσσερα). Υποτίθεται, έτσι, ότι μόνο μερικά από τα μάτια «κοιμούνταν» σε κάθε στιγμή, ενώ πάντα θα υπήρχαν κάποια που θα έμεναν ανοικτά. Σε αγγειογραφίες εμφανίζεται ως διπρόσωπος και με σώμα γεμάτο από μάτια.

Ο Άργος ήταν υπηρέτης της Ήρας και φρουρούσε την Ιώ μετά από εντολή της. Η μεγαλύτερη υπηρεσία του στους ολύμπιους θεούς ήταν η σφαγή του χθόνιου ερπετόμορφου τέρατος, της Έχιδνας, καθώς αυτή κοιμόταν στη σπηλιά της. Τον Άργο σκότωσε, εκτελώντας διαταγή του Δία, ο θεός Ερμής με πέτρα ή ξίφος ή δηλητήριο, αφού πρώτα, μεταμφιεσμένος σε βοσκό, τον αποκοίμισε με τη μουσική του. Η Ήρα, για να τιμήσει τον άγρυπνο φύλακα, διατήρησε για πάντα τα εκατό του μάτια στην ουρά των παγωνιών, των ιερών της πουλιών. Ο θάνατος του Άργου ελευθέρωσε την Ιώ, που άρχισε να τρέχει σε όλη τη γη κεντριζόμενη από τον Οίστρο, αλογόμυγα που της έστειλε η Ήρα.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 77495947
* LCCN: no2017065891
* GND: 133153363
* SUDOC: 238362280

 |

 |
Συντεταγμένες: 54°1′14″N 23°58′21″E﻿ / ﻿54.02056°N 23.97250°E﻿ / 54.02056; 23.97250

Άποψη του Ντρούσκινινκαϊ
Ο ποταμός Νεμούνας στο Ντρούσκινινκαϊ
Ορθόδοξη εκκλλησία στο Ντρούσκινινκαϊ
Το **Ντρούσκινινκαϊ** (λιθουανικά: **Druskininkai** προφορά (βοήθεια·πολυμέσα) [ˈd̪rʊs̪ʲkʲɪn̪ʲɪŋkɐɪ], πολωνικά: **Druskieniki**) είναι μια μικρή πόλη της Λιθουανίας, 30.000 περίπου κατοίκων, στη όχθη του Νέμουνα, 122 χμ νοτιοδυτικά του Βίλνιους και 120 χμ νότια του Κάουνας.

Η πόλη διαθέτει πολλές φυσικές ιαματικές πηγές αλμυρού νερού (το αλάτι στα λιθουανικά ονομάζεται druskos) από όπου πήρε και το όνομα της.

Πριν και κατα τη διάρκεια της Σοβιετικής περιόδου, η πόλη ήταν μεγάλο κέντρο ιαματικών λουτρών (SPA).
Σήμερα, και με τη συμβολή Κοινοτικών κονδυλίων, η πόλη επανέκτησε την παλιά της αίγλη και ομορφιά, με αποτέλεσμα να δέχεται μεγάλο αριθμό επισκεπτών από όλη τη Λιθουανία και τις γύρω χώρες.

Υπάρχουν μεγάλα ξενοδοχεία, που ονομάζονται σανατόρια, με υπηρεσίες ατομικής χαλάρωσης, θεραπείας και ομορφιάς. (Χειρομασάζ, υδρομασάζ, λουτρά, λασπόλουτρα κλπ)

Κοντά στην πόλη βρίσκεται και το πάρκο Γκρούτο (λιθουανικά: Grūto parkas), όπου έχουν συγκεντρωθεί αρκετά αγάλματα και αντικείμενα της Σοβιετικής εποχής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Resident population by city / town at the beginning of the year*. Κρατική Υπηρεσία Δεδομένων της Λιθουανίας. 16  Ιανουαρίου 2023. osp.stat.gov.lt/en/statistiniu-rodikliu-analize?hash=e3b442ea-2047-4fe8-a8ef-a1c6ae9d842b. Ανακτήθηκε στις 12  Φεβρουαρίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Druskininkai στο Wikimedia Commons
* (Αγγλικά) Η επίσημη ιστοσελίδα της πόλης

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 146475551
* LCCN: n90670698
* GND: 4013143-9

 |

 |
Ο **Έντουιγκ Έθελινγκ** (*Eadwy*, πέθανε το 1017) πρίγκηπας από τον Οίκο του Ουέσσεξ πέμπτος από τους έξι γιους του Έθελρεντ του Ουέσσεξ απο την πρώτη σύζυγο του Ελφγκίφου της Υόρκης, καταγράφεται σε καταστατικό του 993. Στα τέλη του 1013 ο πατέρας του εξαναγκάστηκε να εξοριστεί από την Αγγλία στην Νορμανδία μαζί με την οικογένεια που απέκτησε από τον δεύτερο γάμο του με την Έμμα της Νορμανδίας μετά την κατάληψη της χώρας από τον Σβεν Α΄ της Δανίας. Ο ίδιος ο Έντουιγκ Έθελινγκ μαζί με τους αδελφούς του τους οποίους είχε αποκτήσει ο πατέρας του από τον πρώτο του γάμο και ζούσαν ακόμα ο Έθελσταν Έθελινγκ και ο Έντμουντ ο Σιδηρόπλευρος φαίνεται ότι εκείνη την περίοδο παρέμειναν στην Αγγλία.

Ο Σβεν ο Διχαλογένης πέθανε σύντομα τον Φεβρουάριο του 1014 και ο πατέρας του επανήλθε στον θρόνο της Αγγλίας αλλά τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου πέθανε πρόωρα και ο μεγαλύτερος αδελφός του Έθελσταν Έθελινγκ με αποτέλεσμα τον Απρίλιο του 1016 να συγκρουστούν σκληρά για την διαδοχή του θρόνου ο γιος του Σβεν Κνούτος και ο δεύτερος αδελφός του Έντμουντ. Τον Οκτώβριο του 1016 μετά την ηρωική του ήττα ο Έντμουντ συμφώνησε με τον Κνούτο να μοιράσουν την Αγγλία, ο Έντμουντ παρέμεινε βασιλιάς μονάχα στο Ουέσσεξ αλλά πέθανε σε έναν μήνα. Ο Έντουιγκ Έθελινγκ παρέμεινε ο μοναδικός γιος του πατέρα του ο οποίος είχε επιζήσει από τον πρώτο του γάμο, εξορίστηκε και επικυρήχθηκε από τον Κνούτο (1016) αλλά συμφιλιώθηκαν και ο Κνούτος του επέτρεψε να επιστρέψει στην Αγγλία, δολοφονήθηκε όμως σύντομα (1017) με εντολή του Κνούτου ύστερα απο απόπειρα του να πραγματοποιήσει εξέγερση στην Νοτιοδυτική Αγγλία. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό καταγράφει ότι μετά την δολοφονία του τα δικαιώματα διαδοχής στον θρόνο της Αγγλίας από τον Οίκο του Ουέσσεξ πέρασαν στον μεγαλύτερο από τους ετεροθαλείς αδελφούς του Εδουάρδο τον Ομολογητή. Ο Έντουιγκ Έθελινγκ τάφηκε στο αβαείο του Τάβιστοκ το οποίο είχε κατασκευαστεί από τον θείο του Όρντγουλφ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
2. ↑  M. K. Lawson, Edmund II, Oxford Online Dictionary of National Biography, 2004
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2017.
4. ↑  Pauline Stafford, Queen Emma & Queen Edith, Blackwell, 2001, p. 223
5. ↑  Stafford, op. cit. pp. 225-26

Πηγές
-----

* M. K. Lawson, Edmund II, Oxford Online Dictionary of National Biography, 2004
* Pauline Stafford, Queen Emma & Queen Edith, Blackwell, 2001

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Έντουιγκ Αρχειοθετήθηκε 2021-05-15 στο Wayback Machine.



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Eadwig Ætheling  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
*Ένα κορίτσι με ένα περιστέρι* (*Dziewczyna z gołąbkiem*),
(*Αλληγορία της χαμένης αθωότητας*), 1790
 *Προσωπογραφία του Ιγκνάτσι Ποτότσκι*, 1784
Η **Άννα Ραγέτσκα** (πολωνικά: *Anna Rajecka*, περ. 1762, Βαρσοβία - 1832, Παρίσι), ήταν Πολωνή ζωγράφος και παστελίστρια. Ήταν επίσης γνωστή ως **Μαντάμ Γκο ντε Σαν-Ζερμάν** (γαλλικά: *Madame Gault de Saint-Germain*).

Βιογραφία
---------

Η Ραγέτσκα ήταν κόρη του ζωγράφου προσωπογραφιών Γιούζεφ Ραγέτσκι και μεγάλωσε ως προστατευόμενη του βασιλιά Στανίσουαφ Αύγουστου Πονιατόφσκι της Πολωνίας. Αρχικά θεωρούταν ότι ήταν η παράνομη κόρη του και, αργότερα, ότι ήταν η ερωμένη του. Το 1783, εγγράφηκε με έξοδα του στη σχολή τέχνης για γυναίκες στο Λούβρο του Παρισιού. Σπούδασε με τους Λούντβικ Μαρτό και Μαρτσέλο Μπατσαρέλι στη Βαρσοβία, τον Ζαν-Μπατίστ Γκρουζ και πιθανώς την Ελιζαμπέτ Βιζέ Λε Μπρεν στο Παρίσι. Αν και αργότερα έγινε μέρος του κύκλου που περιέβαλε τον Ζακ-Λουί Νταβίντ, πιθανότατα δεν πήρε μαθήματα από αυτόν.

Ο σκοπός του Πολωνού βασιλιά με την πληρωμή της εκπαίδευσης της ήταν να επιστρέψει στην Πολωνία και να γίνει καθηγήτρια τέχνης, αλλά επέλεξε να παραμείνει στο Παρίσι μετά το γάμο της με τον μινιατουρίστα Πιέρ-Μαρί Γκο ντε Σαν-Ζερμάν το 1788. Έγινε η πρώτη Πολωνή που παρουσίασε το έργο της στο Σαλόν το 1791 και προφανώς συνέχισε να λαμβάνει υποστήριξη από τον βασιλιά μέχρι το 1792. Αν και έστειλε πολλούς πίνακες πίσω στη Βαρσοβία, ο Μπατσαρέλι θεώρησε λίγους από αυτούς άξιους να προστεθούν στη Βασιλική Συλλογή.

Ζωγράφισε τον κύκλο γύρω από την πολωνική βασιλική αυλή και, στο Παρίσι, έλαβε πολλές παραγγελίες από την τοπική αριστοκρατία, χάρη στην απρόθυμη επιρροή του πράκτορα του βασιλιά, Φιλίπο Ματσέι, που ένιωθε ότι είχε λίγο ταλέντο και ήταν δύσκολο να αντιμετωπιστεί.

Κατά τη διάρκεια της περιόδου της Τρομοκρατίας, έφυγε από το Παρίσι για το Κλερμόν-Φεράν και ίσως είχε εγκαταλείψει τη ζωγραφική. Οι πληροφορίες για αυτήν την περίοδο της ζωής της είναι αραιές, αλλά, μετά από πολλά χρόνια, επέστρεψε στο Παρίσι και λέγεται ότι είχε τυφλωθεί γύρω στο 1824.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Benezit Dictionary of Artists» (Αγγλικά) Oxford University Press. 2006. ISBN-13 978-0-19-977378-7.
2. 1 2  psb.25461.1.
3. ↑  (Ολλανδικά) *RKDartists*. rkd.nl/explore/artists/65488. Ανακτήθηκε στις 27  Αυγούστου 2017.
4. ↑  *Frick Art Reference Library Photoarchive*. b250110.
5. ↑  (Πολωνικά) *Internetowy Polski Słownik Biograficzny*. anna-rajecka.
6. ↑  oxfordindex.oup.com/view/10.1093/benz/9780199773787.article.B00148427.

Πηγές
-----

* Άννα Ραγέτσκα από το *Dictionary of Pastellists Before 1800* του Νιλ Τζεφάρες
* Στέφαν Κοζακιέβιτς, *Malarstwo polskie: oświecenie, klasycysm, romantyzm* (Πολωνική ζωγραφική. διαφωτισμός, κλασσικισμός, ρομαντισμός), Αουρίγκα, Βαρσοβία, 1976.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Anna Rajecka στο Wikimedia Commons

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 95707336
* LCCN: nr93024360
* ISNI: 0000 0000 8283 5394
* ULAN: 500004355
* RKD: 65488

 |

 |
Ο **νεοπυθαγορισμός** ήταν φιλοσοφική κίνηση περί τον 1ο αιώνα π.Χ. που εμφανίσθηκε στην Ιταλία, για την αναβίωση της Πυθαγόρειας φιλοσοφικής Σχολής, που είχε διαλυθεί στα μέσα του 5ου π.Χ. αιώνα, μετά από εξέγερση και πυρπόληση της εις Κρότωνα Σχολής, με αποτέλεσμα οι πλείστοι των μαθητών τότε να φονευθούν.

Όμως τον 1ο αιώνα π.Χ. αρχίζουν να εμφανίζονται ομαδικά οι πρώτοι εκπρόσωποι της νέας αυτής Πυθαγόρειας φιλοσοφικής κίνησης μεταξύ των οποίων ήταν ο Νιγίδιος Φίγουλος φίλος του Κικέρωνα καθώς και οι δύο Σέξτιοι.

Κατά την εποχή του Νέρωνα περιερχόταν τις διάφορες περιοχές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ο Απολλώνιος ο Τυανεύς ο οποίος κατά τη λαϊκή αντίληψη, είχε την ικανότητα να επιτελεί θαύματα και θεουργικές τελετουργίες. Τον βίο και τη δράση αυτού περιέγραψε ο επίσης Νεοπυθαγόρειος Φιλόστρατος που έζησε το πρώτο ήμισυ του 3ου αιώνα μ.Χ.

Κατά τον 2ο αιώνα αξιόλογος αντιπρόσωπος του Νεοπυθαγορισμού αναφέρεται ο Νουμίνιος εκ της Απαμείας της Συρίας. Επίσης στους Νεοπυθαγορείους ανήκει και ο Μοδεράτος (1ος αιών μ.Χ.) που ασχολήθηκε με την ερμηνεία των αριθμητικών πυθαγορείων συμβόλων (τους αριθμούς) καθώς και ο μαθηματικός Νικόμαχος ο Γερασηνός που συνέγραψε την «Αριθμητική Εισαγωγή». Στο σύνολο αναφέρονται περίπου 50 συγγραφείς Νεοπυθαγόρειοι και 90 τίτλοι βιβλίων τους.

Γενικά, οι Νεοπυθαγόρειοι αναμείγνυαν στοιχεία απ΄ όλα τα παλαιότερα φιλοσοφικά συστήματα σε μαθηματικές αναζητήσεις. Πίστευαν στην αθανασία της ψυχής και στην ύπαρξη ενός ιδεώδους κόσμου των αριθμών. Η δε κοσμοθεωρία τους προσπαθούσε να εναρμονίσει τη θρησκευτική πίστη με τα διδάγματα της φιλοσοφίας και των επιστημών χωρίς όμως και να παραγνωρίζει την Ηθικολογία τον Ασκητισμό, τις θεουργικές τελετές, την Μαγεία και τον Αποκρυφισμό.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αρχαίες ελληνικές σχολές φιλοσοφίας |
| --- |
|  |
| Προσωκρατικές | 
* Ατομισμός
* Ελεατική
* Σχολή της Ιωνίας (Σχολή της Μιλήτου, Σχολή της Εφέσου)
* Πλουραλισμός
* Πυθαγόρεια
* Σοφιστική
 |
|  |
| Σωκρατικές | 
* Κυνισμός
* Κυρηναϊκή
* Ερετρειακή
* Μεγαρική
* Περιπατητική
* Πλατωνική
 |
|  |
| Ελληνιστικές | 
* Επικούρεια
* Νεοπλατωνισμός
* Νεοπυθαγόρεια
* Πυρρωνισμός
* Στωικισμός
 |

 |
**Νεορεαλισμός** (ή νεορρεαλισμός ή νέος ρασιοναλισμός) είναι η φιλοσοφική κίνηση που εμφανίστηκε στις αγγλοσαξονικές χώρες κατά τον 20ό αιώνα ως αντίδραση κατά της εξάπλωσης του νεοεγελιανισμού, δηλαδή της ιδεοκρατικής μεταφυσικής.

Την πρώτη ομάδα των νεορεαλιστών απετέλεσαν το 1910 έξι Αμερικανοί καθηγητές της φιλοσοφίας, οι Ουίλιαμ Μόνταγκιου, Ραλφ Μπάρτον Πέρι, Έντουιν Χολτ, Γ. Μάρβιν, Ουόλτερ Πίτκιν και Έ. Σπάουλντινκ. Αυτοί στην αρχή δημοσίευσαν στο *Journal of Philosophy* το «Πρόγραμμα των 6 ρεαλιστών». Το 1912 δημοσίευσαν έναν τόμο, στον οποίο εξέθεταν τις φιλοσοφικές ιδέες τους με την επωνυμία «Ο Νέος Ρεαλισμός».

Κλάδοι
------

Με την πάροδο του χρόνου ο νεορεαλισμός διαχωρίστηκε σε δύο κλάδους:

* στον αγγλικό: με αντιπροσώπους τον Μπέρτραντ Ράσελ, Σάμιουελ Αλεξάντερ, Τζορτζ Έντουαρντ Μουρ, Τ. Ναν, Άνταμ Γουλφ και Τζορτζ Στάουτ. Η θεμελιώδης φιλοσοφική αρχή του κλάδου αυτού του νεορεαλισμού είναι η *πίστη* στην ύπαρξη ενός *αντικειμενικού κόσμου* με όλες τις ιδιότητες τις οποίες *αποκαλύπτει* ότι υπάρχουν σ' αυτόν *η αίσθηση*.
* στον αμερικανικό: με οπαδούς τους προηγουμένως έξι μνημονευόμενους καθηγητές, καθώς και τους Φρέντερικ Γούντμπριτζ, Τζ. Φούλερτον και Μακ Γκίβαλρι. Ο κλάδος αυτός φέρεται πολύ πιο ριζοσπαστικός στην καταπολέμηση της μεταφυσικής ιδεοκρατίας. Ως πραγματικά δεδομένα δέχεται μόνο τον ανθρώπινο φυσικό οργανισμό και το πέριξ αυτού περιβάλλον. Τα *ψυχικά φαινόμενα* θεωρούνται κατά βάθος φυσικά, δυνάμενα να αναχθούν σε *αντιδράσεις* του οργανισμού *στο περιβάλλον* του.

Οι Αμερικανοί νεορεαλιστές ως προς τη ψυχολογική έρευνα ακολουθούν τη ψυχολογία της «συμπεριφοράς», η οποία και εξετάζει τη ψυχική ζωή θεωρώντας ότι αυτή ως σύνολο αντιδραστικών απαντήσεων σε ερεθισμούς, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τα φαινόμενα της ψυχολογικής αυτοσυνειδησίας.

Επίσης, στους νεορεαλιστές συγκαταλέγονται και οι Ουάιτχεντ, Μπρόουντ και Άιερ.
Συντεταγμένες: 49°59′46″N 20°57′35″E﻿ / ﻿49.99611°N 20.95972°E﻿ / 49.99611; 20.95972

Ο **Βόντοκ** (πολωνικά: *Wątok*, προηγούμενη ονομασία: Πόλνα [*Polna*]) είναι ποταμός στην Πολωνία - ένα ρέμα -, δεξιός παραπόταμος του Μπιάουα.

Η πηγή του ρέματος βρίσκεται στην περιοχή του χωριού Ζαλασόβα, κοντά στο Ριγκλίτσε. Ο Βόντοκ είναι ορεινό ρέμα. Οι αριστεροί παραπόταμοι του είναι οι: Κόζεν (*Korzeń*), Βοντότσεκ (*Wątoczek*) και Στρουσίνκα (*Strusinka*) και ο δεξιός παραπόταμος ο Μροζούφκα (*Mrozówka*).

Ο Βόντοκ ρέει μέσω των χωριών Ζαλασόβα, Σίνβαουτ και Σκσίσουφ, και στη συνέχεια (για απόσταση 7,5 χλμ) μέσω του Τάρνουφ, της μοναδικής πόλης στην πορεία του. Η πορεία του ρέματος στο Τάρνουφ είναι το αποτέλεσμα του σκάψιμου μια νέας λεκάνης εκβολής στο τέλος της πορείας του κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Επί του παρόντος, οι εκβολές είναι περίπου 1,5 χλμ. πάνω από την προηγούμενη. Η τάφρος ήταν για να προστατεύσει τις βιομηχανικές περιοχές από τις πλημμύρες. Η παλιά κοίτη υπάρχει αυτή τη στιγμή ως νεκρό ρέμα που ονομάζεται Στάρι Βόντοκ («Παλιό Βόντοκ»).

Παραπομπές
----------

1. ↑   *Potok Wątok*,
2. ↑  Γιαρόσουαφ Γκαμπάουα, Wątok w: Andrzej Niedojadło (red. nacz.), *Encyklopedia Tarnowa*, Πολιτιστικός Σύλλογος Τάρνουφ, Τάρνουφ 2010, (ISBN 978-83-87366-96-4), σελ. 483
3. ↑  «Zielone perły Tarnowa – Potok Wątok» (στα Πολωνικά).

Βιβλιογραφία
------------

* Γιαρόσουαφ Γκαμπάουα, Βόντοκ στο: Andrzej Niedojadło (αρχισυντάκτης.), *Encyclopedia of Tarnow,* Πολιτιστικός Σύλλογος Τάρνουφ, Τάρνουφ 2010 , σελ. 482-483
* Περιγραφή της ροής στον ιστότοπο Szynwałd.pl Αρχειοθετήθηκε 2017-06-05 στο Wayback Machine.
Ναός των Αγίων Ιάσωνος και Σωσιπάτρου (11ος αιώνας)
O Ναός των Αγίων Ιάσωνος και Σωσιπάτρου, μαθητών του αποστόλου Παύλου που πρώτοι δίδαξαν τον Χριστιανισμό στην Κέρκυρα αποτελεί το σημαντικότερο βυζαντινό μνημείο της Κέρκυρας. Οικοδομήθηκε, πιθανά τον 11ο αιώνα, ενδεχομένως πάνω στα ερείπια αρχαίου ναού, χρησιμοποιώντας επίσης, δομικά υλικά από κατεστραμμένα κτίρια της παρακείμενης αρχαίας Παλαιόπολης. Κατασκευάστηκε από μάστορες της Αττικής ή Βοιωτίας, σε θέση προϋπάρχοντος καθολικού μονής και ήταν αφιερωμένος αρχικά στον Αγ. Ανδρέα και στη συνέχεια στους Αγίους Ιάσωνα και Σωσίπατρο. Ο ναός έχει ορθογώνιο σχήμα, μήκους 16,30 μ. και πλάτους 12,20 μ. Αποτελεί ένα από τα αρχαιότερα δείγματα δικιόνιου (δίστυλου) σταυροειδούς εγγεγραμμένου με τρούλο ναού, ο οποίος στηρίζεται σε τοίχους και δυτικά σε δύο κίονες. Στο εσωτερικό του, που αρχικά ήταν κατάγραφο από τοιχογραφίες, σήμερα σώζονται λίγα τμήματά τους, που χρονολογούνται από τον 11ο έως τον 14ο αιώνα. Το μαρμάρινο τέμπλο είναι του 18ου αιώνα σε μπαρόκ ρυθμό.

Πηγές
-----

* Ενημερωτική πινακίδα Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Κέρκυρας
* http://odysseus.culture.gr/h/3/gh352.jsp?obj\_id=1686
* https://www.orthodoxianewsagency.gr/orthodoxes-provoles/o-vyzantinos-naos-ton-agion-iasonos-kai-sosipatrou/
* http://www.religiousgreece.gr/ionian-islands/-/asset\_publisher/PtMJiHo2S3di/content/naos-iasonos-kai-sosipatrou

Παραπομπές
----------
Νεοτινέα η τρίδοντη (*Neotinea tridentata*), Όρος Χορτιάτης
Η **Νεοτινέα η τρίδοντη** (*Neotinea tridentata*) (συνώνυμο Όρχις η τρίδοντη, *Orchis tridentata*), ανήκει στην οικογένεια Ορχεοειδή (Orchidaceae) και κατανέμεται στην περιοχή της Μεσογείου, καθώς και σε τμήματα της Δ. και Κ. Ευρώπης. Απαντά σχεδόν σ’ όλη την Ελλάδα, σε μακκί, φρύγανα, λιβάδια, ανοικτά δάση μέχρι 1600μ. Φυτό λεπτό, με ύψος 20-40 εκατοστά και 4-10 επιμήκη-ελλιπτικά, άστικτα φύλλα. Ταξιανθία αρχικά κωνική, ωοειδής στη συνέχεια με πολλά και πυκνά άνθη. Γλωσσάριο τρίλοβο, ωχρορόδινο με ροδοπόρφυρα στίγματα, με τους πλευρικούς λοβούς στραμμένους προς τα εμπρός και τον μεσαίο λοβό πιο μακρύ, φαρδύτερο προς την κορυφή και ελαφρώς δίλοβο, με μικρή απόφυση στο κέντρο. Ανθίζει από Μάρτιο έως Ιούνιο.

Πηγές
-----

* Παπιομύτογλου Β. 2006, Αγριολούλουδα της Ελλάδας, Mediterraneo Editions
* Πέτρου Ν. Πέτρου Μ. & Γιαννακούλας Μ. 2009, Ορχιδέες της Ελλάδας, Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης.
* Φυτολογία, 2006, Εκδοτική Αθηνών
* Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. IΙ)
* Pignatti S. 1982, Flora d’ Italia (Vol. IΙI). Vol. 1–3. Bologna: Edagricole

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* https://www.greekflora.gr/el/flowers/1606/Neotinea-tridentata
* https://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm\_dataportal/taxon/af9260c4-3357-440b-a8a5-e5d2c7442896
* https://euromed.luomus.fi/euromed\_map.php?taxon=509212&size=medium
* http://www.orchidsofbritainandeurope.co.uk/Neotinea%20tridentata.html

Παραπομπές
----------
Ο **Βούπαλος** ήταν αρχαίος Έλληνας γλύπτης, και συγκεκριμένα αγαλματοποιός, από τη Χίο. Ο Βούπαλος έζησε τον 6ο αιώνα π.Χ. και ήταν γιος του επίσης γλύπτη Αρχέρμου και αδελφός του αγαλματοποιού Αθήνιδος.

Απεικόνιση του Βούπαλου και του Άθηνι, Promptuarii Iconum Insigniorum, 1553
Ο Πλίνιος αναφέρει ότι στη Δήλο υπήρχε επιγραφή σε ένα άγαλμα των δύο αδελφών, που έλεγε ότι «η Χίος δεν ήταν μόνο για τα αμπέλια της ονομαστή, αλλά και για τα έργα των γιων του Αρχέρμου». Ο ίδιος αναφέρει ότι οι δύο αδελφοί δημιούργησαν δύο αγάλματα της Αρτέμιδας (ένα στην Κρήτη και ένα στη Χίο), καθώς και άλλα έργα στη Δήλο. Για το άγαλμα της Χίου γράφει ότι ήταν στημένο σε ψηλό βάθρο και η μορφή της θεάς εμφανιζόταν θλιμμένη για όσους έμπαιναν στην πόλη και χαρούμενη για όσους έβγαιναν από αυτή.

Ο Παυσανίας αναφέρει ότι ο Βούπαλος δημιούργησε άγαλμα της Τύχης στη Σμύρνη που κρατούσε στο ένα χέρι το κέρας της Αμαλθείας και ήταν πρώτο του είδους του.. Έχουν αποδοθεί στον Βούπαλο ομάδα από τρεις Χάριτες στον ναό της Νεμέσεως στη Σμύρνη και στο παλάτι των Ατταλιδών της Περγάμου. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή, έργα του γλύπτη μεταφέρθηκαν από τον Αύγουστο στη Ρώμη και κόσμησαν τον ναό του Απόλλωνος στον Παλατίνο λόφο.

Ο Πλίνιος και το *Λεξικό της Σούδας* αναφέρουν ότι ο Βούπαλος και ο Άθηνις απαγχονίσθηκαν επειδή ο ποιητής Ιππώναξ έγραψε εναντίον τους δριμείς χωλιάμβους. Λέγεται ότι προηγουμένως οι δύο γλύπτες είχαν κατασκευάσει ανδριάντα του ποιητή στον οποίο τον παρίσταναν ακόμη πιο άσχημο από ό,τι ήταν.

Σήμερα, μία οδός στο κέντρο της πόλης της Χίου φέρει το όνομα του Βουπάλου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Bu'palus». *William Smith, Ed. A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology*. perseus.tufts.edu.
2. ↑  «3.3.11. Μια καινούργια φτερωτή θεά: Η Νίκη της Δήλου». *Μανόλη Βουτυρά & Αλεξάνδρας Γουλάκη-Βουτυρά*. Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2014.
3. ↑  Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, *Φυσική Ιστορία*, 36.4, (John Bostock, M.D. F.R.S. H.T. Riley, Esq. B.A. Ed.), perseus.tufts.edu
4. ↑  Παυσανίας, *Ελλάδος περιήγησις/Μεσσηνιακά*, IV.30.6
5. ↑  «Ripe Archaic (1) The Cyclades and East Greece». *Andrew Stewart, One Hundred Greek Sculptors, Their Careers and Extant Works*. perseus.tufts.edu.
6. ↑  «Διάσημοι Χιώτες». ChiosLife. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2014.

Πηγές
-----

* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* (Χάρη Πάτση), τόμος 8, σελ. 823.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **Europeana**: agent/base/147195

 |

 |
Ο **Μυός Όρμος** *(όρμος μυδιών)* ήταν λιμάνι της Ερυθράς Θάλασσας που κατασκευάστηκε από τους Πτολεμαίους γύρω στον 3ο αιώνα π.Χ. Μετά από ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν πρόσφατα από τον David Peacock και την Lucy Blue του Πανεπιστημίου του Σαουθάμπτον, υπολογίζεται ότι βρισκόταν στην σημερινή Quseir al-Quadim (παλιά Quseir), οκτώ χιλιόμετρα βόρεια της σύγχρονης πόλης της Αλ Κουσαΐρ στην Αίγυπτο.

Ιστορία
-------

Μετά την βασιλεία των Πτολεμαίων, ο Μυός Όρμος ήταν μαζί με την Βερενίκη (νοτιότερα στις ακτές της Ερυθράς Θάλασσας) ένα από τα δύο σημαντικότερα εμπορικά λιμάνια της ρωμαϊκής Αιγύπτου με την Ινδία, την Αφρική και ίσως και την Κίνα.

  

  

Ο εμπορικός δρόμος Ρώμης - Ινδίας με την τοποθεσία του Μυός Όρμου

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Cane (Qana')». *Maritime Incense Route*. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2008.
2. ↑   Roman sea routes in the Indian Ocean

Βιβλιογραφία
------------

* G.W.B. Huntingford. *The Ethnology and History of the Area Covered by the Periplus* in Huntingford ed. "Periplus of the Erythraean Sea" (London, 1980)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Λεπτομερής Χάρτης της Ρωμαϊκής Αιγύπτου με την τοποθεσία του Μυός Όρμου
Το πλοίο **Βόνιτσα** ήταν κέρκουρος (κότερο) του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού κατά τον 19ο αιώνα.

Ιστορικό
--------

Η προηγούμενη ονομασία του ήταν **Λέων**. Με αυτήν, από το 1833 έως το 1862 βρισκόταν στην προσωπική υπηρεσία του βασιλιά Όθωνα.

Μετά την έξωσή του μετονομάστηκε σε *Βόνιτσα* και το 1865 σε **Ιέραξ**. Με αυτήν την ονομασία χρησιμοποιήθηκε ως μικρή βασιλική θαλαμηγός, στο πλάι της επίσημης *Αμφιτρίτης*. Αναφέρεται ότι διαλύθηκε το 1875.

Το όνομα «Βόνιτσα», σε αντίθεση με τα «Λέων» και «Ιέραξ», δε χρησιμοποιήθηκε ξανά για άλλο πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού της Ελλάδας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Λέων». hellasarmy.gr. Ανακτήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2016.
2. ↑  «Βόνιτσα». hellasarmy.gr. Ανακτήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2016.
3. ↑  «Ιέραξ». hellasarmy.gr. Ανακτήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Βόνιτσα. Τεχνικά χαρακτηριστικά». hellasarmy.gr. Ανακτήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2016.

Δείτε επίσης
------------

* Α/Τ Λέων D-50
* Α/Τ Λέων D-54
* Α/Τ Ιέραξ D-36
* Α/Τ συνοδείας Ιέραξ D-31
Ο **Γεώργιος**, ολλανδ.: George/Joris van Egmont, bisschop van Utrecht (π. 1504, στο Έχμοντ - 26 Σεπτεμβρίου 1559, στο αβαείο Σαιντ-Αμάντ) από τον Οίκο του Έχμοντ ήταν χριστιανός θρησκευτικός άρχοντας και επίσκοπος, ο οποίος υπηρέτησε ως επίσκοπος της Ουτρέχτης από το 1535 έως το 1559.

Βιογραφία
---------

Ο Γεώργιος ήταν γιος του Ιωάννη Γ΄ κόμη του Έχμοντ και κυβερνήτη της Ολλανδίας, Ζηλανδίας, Δ. Φρήσλαντ. Το 1526 έγινε μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού και αργότερα διάκονος του Συλλόγου του καθεδρικού της Λιέγης. Στη συνέχεια έγινε ηγούμενος του αβαείου του Σαιντ-Αμάντ (καταστράφηκε στους πολέμους της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης και της Γαλλικής Επανάστασης) στο Σαιντ-Αμάντ-λεζ-Ω, νότια του Τουρναί. Ο Κάρολος Ε΄ της Γερμανίας τον διόρισε επίσκοπο της Ουτρέχτης το 1534 ως μία εύνοια προς τους Ολλανδούς ευγενείς. Επειδή έπρεπε να χειροτονηθεί πρώτα ως ιερέας, ο χειροτονία του ως επισκόπου καθυστέρησε για περισσότερο από έναν χρόνο. Ο Γεώργιος έμεινε στο Σαιν-Αμάντ και είχε έναν εκπρόσωπο (vicar) να διαχειρίζεται την επισκοπή γι' αυτόν. Ενήργησε ανεπιτυχώς ενάντια στην άνοδο του Καλβινισμού.

Υστεροφημία
-----------

Ο Γεώργιος φαν Έχμοντ εικονίζεται προσευχόμενος στη δεξιά πλευρά ενός μεγάλου υαλογραφήματος, που δώρισε στο Γιάνσκερκ της Γκούντα.
Κενοτάφιο με την καρδιά του Γεωργίου φαν Έχμοντ στον καθεδρικό ναό του Αγίου Μαρτίνου, στην Ουτρέχτη.
Το υαλογράφημα, που δώρισε με θέμα τη *Βάπτιση του Χριστού*, υπάρχει ακόμη στο Γιανσκερκ της Χάουντα. Αυτό το παράθυρο σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από τον Ντιρκ Κράμπετ το 1557-8.

Ο θυρεός του κόμη του Έχμοντ.
Μετά το τέλος του τάφηκε στο αβαείο του Σαιν-Αμάντ, αλλά η καρδιά του ενταφιάστηκε σε κενοτάφιο στον καθεδρικό ναό του Αγίου Μάρτιν, στην Ουτρέχτη. Ένα πορτρέτο του Γεωργίου φαν Έχμοντ από το π. 1535, ζωγραφισμένο από τον φίλο του Γιαν φαν Σκόρελ, βρίσκεται στο Ρέικσμουζεουμ του Άμστερνταμ.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  «George van Egmont». *Biografisch Portaal*. 36087436.
2. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. egmond. Ανακτήθηκε στις 24  Οκτωβρίου 2020.
3. 1 2  egmond.
4. ↑  WIAG-Pers-EPISCGatz-20190-001.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 47610666
* GND: 121155625
* BPN: 36087436
* NKC: ola2010596141

 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Βρύκη** αναφέρεται μία από τις 50 κόρες του Δαναού, δηλαδή μία από τις Δαναΐδες (βλ.λ.). Μητέρα της Βρύκης ήταν η Πολυξώ, και επομένως η Βρύκη ήταν ομοθαλής αδελφή της Ανθηλείας, της Αυτονόης, της Γλαυκίππης, της Ερατούς, της Ευίππης, της Ευρυδίκης, της Ηλέκτρας, της Θεανούς, της Κλεοδώρης, της Κλεοπάτρας και της Στύγνης. Η Βρύκη παντρεύτηκε τον γιο του Αιγύπτου Χθονίο και τον δολοφόνησε την πρώτη νύχτα του γάμου τους, όπως έπραξαν με τους συζύγους τους και οι άλλες 48 από τις Δαναΐδες.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Ο **Γεώργιος Α. Βάρβογλης** του Αναστασίου (Αθήνα, 15 Οκτωβρίου 1907 - 4 Ιανουαρίου 1980) ήταν Έλληνας χημικός και καθηγητής του ΑΠΘ και του ΕΚΠΑ.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε Χημεία στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών (πτυχίο) και στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου (διδακτορικό). Από το 1940 ως το 1969 ήταν καθηγητής της Οργανικής Χημείας στη Φυσικομαθηματική Σχολή του ΑΠΘ και από το 1969 ως το 1973 καθηγητής της Οργανικής Χημείας στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου των Αθηνών. Διετέλεσε πρύτανης του ΑΠΘ από το 1960 ως το 1961. Δημοσίευσε σε ξένα περιοδικά πλήθος επιστημονικών εργασιών και μελετών για διάφορα θέματα, όπως οι μοριακές ενώσεις, τα χλωρίδια των οξέων και τα αλκαλοειδή. Ήταν πρόεδρος του Β΄ Πανελληνίου Χημικού Συνεδρίου και της Εκτελεστικής Επιτροπής του.
Πέθανε, ενώ ήταν ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου των Αθηνών, στις 4 Ιανουαρίου 1980 και κηδεύτηκε την επόμενη ημέρα. Ήταν παντρεμένος, σε πρώτο γάμο, με την Αναστασία Βούρλα και είχαν 2 γιους και 1 κόρη και σε δεύτερο γάμο με την Βασιλική Ταβλά.

Μερικά έργα
-----------

* "Αι βιταμίναι" (1935)
* "Τεχνική του Οργανικού Χημικού" (1938)
* "Μονογραφία επί των βιταμινών" (1938)
* "Οργανική Χημεία", τρεις τόμοι (1955)
* Οργανική Χημεία, ένας τόμος (1967)
* Οργανική Χημεία, ένας τόμος, σε συνεργασία με τον καθηγητή Οργανικής Χημεία του Α.Π.Θ. Νικ. Αλεξάνδρου (1968, 1969, 1970, 1971)

Πηγές
-----

* Έκθεση πεπραγμένων, 1960-61.

1. 1 2  Ελληνικόν who's who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who 1965, σελ. 56
2. 1 2  Ελληνικός Βορράς, "Πέθανε ο ομότιμος καθηγητής Γεώργιος Βάρβογλης", φύλλο 5-1-1980.
3. ↑  Εγκυκλοπαίδεια "2002", τ. 3, σελ. 393, Αθήνα 1984.
Ο **Νετζατί Τζουμαλή** (*Necati Cumalı*, 13 Ιανουαρίου 1921 - 10 Ιανουαρίου 2001) ήταν Τούρκος μυθιστοριογράφος, διηγηματογράφος και ποιητής, γεννημένος το 1921 στη Φλώρινα της Ελλάδας. Η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Ουρλά κοντά στη Σμύρνη στο πλάισιο της συμφωνίας ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας του 1923. 

Μεγάλωσε στα Βουρλά και σπούδασε στη Σμύρνη και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Άγκυρας. Άρχισε να γράφει ποίηση ενώ ήταν ακόμη φοιτητής και τα ποιήματά του εκδόθηκαν από τις αρχές της δεκαετίας του '40 σε διακεκριμένα Τουρκικά λογοτεχνικά περιοδικά όπως τα *Varlık* και *Servet-i Fünun*. Στα τέλη της δεκαετίας αυτής, ενώ υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία, άρχισε επίσης να γράφει διηγήματα στα οποία διαφαινόταν η βαθειά επιρροή ενός άλλου σημαντικού Τούρκου συγγραφέα, του Σαμπαχαττίν Αλί. 

Συγγραφέας περίπου 15 ποιητικών βιβλίων και πολλών βιβλίων διηγημάτων και μυθιστοριογραφίας, καθώς και θεατρικών έργων, ο Νετζατή Τζουμαλή πέθανε στις 10 Ιανουαρίου του 2001 στην Κωνσταντινούπολη. 

Ένας από τους γνωστότερους τίτλους του είναι το σύντομο μυθιστόρημα. «*Στεγνό Καλοκαίρι*» (*Susuz Yaz*), το οποίο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον σκηνοθέτη Μετίν Ερκσάν το 1964 με τους Χούλια Κοτσυιγίτ και Ερολ Τας, και το οποίο κέρδισε την Χρυσή Άρκτο στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου τη χρονιά εκείνη. Άλλο διάσημο μυθιστόρημά του είναι το «*Κατεστραμμένοι Λόφοι: Μακεδονία 1900*» (*Viran Dağlar: Makedonya 1900*), όπου διηγείται την ιστορία της οικογένειάς του που καταγόταν από μια μακρά σειρά Τούρκων Μπέηδων, με υπόβαθρο την αναταραχή στα Βαλκάνια. Το μυθιστόρημα αυτό μεταφέρθηκε (όχι πολύ πιστά) στην τηλεόραση από τον Μισέλ Φαβάρτ το 2001 ως πολυεθνής συμπαραγωγή του καναλιού ARTE με τον τίτλο «*Le dernier Seigneur des Balkans*».. Στην Ελλάδα προβλήθηκε με τον τίτλο «*Ο Τελευταίος Άρχοντας των Βαλκανίων*».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb120554552. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb120554552. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Brittanica

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Λογοτεχνία
* Πύλη:Τουρκία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 29554229
* **ΕΒΕ**: 98074
* LCCN: n88616094
* ISNI: 0000 0001 1049 2721
* GND: 12116019X
* SUDOC: 028792084
* BNF: cb120554552 (data)
* BIBSYS: 9063231
* NKC: xx0081143

 |

 |
Το **γεύμα στο Χρυσό** (αγγλ. *Dinner at Crisso*) είναι έργο του Ιρλανδού περιηγητή και αρχαιοδίφη Έντουαρντ Ντόντουελ.

Περιγραφή
---------

Το Χρυσό (σήμερα Χρισσό Φωκίδας) ήταν τότε μεγάλο χωριό και έδρα του μητροπολίτη Σαλώνων. Βρισκόμαστε στο σπίτι του μητροπολίτη, στο αρχοντικό με θέα προς τον κόλπο της αρχαίας Κρίσσας. Οι καλεσμένοι πλένουν τα χέρια τους πριν και μετά το φαΐ όπως ήταν το έθιμο. Ένας υπηρέτης με πετσέτα στον ώμο κρατάει την κανάτα με το νερό. Το φαΐ σερβίρεται στο στρογγυλό τραπέζι, το λεγόμενο «μονοπόδιο», ενώ οι καλεσμένοι κάθονται στο πάτωμα. Στη μέση του τραπεζιού ένα πιάτο πιλάφι, ενώ κουλούρια και ψωμί είναι δίπλα στα πιάτα των καλεσμένων.

Πηγές
-----

* Έντουαρντ Ντόντγουελ (1821). *Views in Greece*. London. σελίδες 10 και πίνακας. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρουσίαση του πίνακα στο Μουσείο της Πόλης των Αθηνών
Τμήμα του παλίμψηστου
Το **Βατικανό παλίμψηστο** είναι ένα χειρόγραφο στα ελληνικά από τις αρχές του 13ου αιώνα, βασισμένο σε σλαβικό εκκλησιαστικό κείμενο γραμμένο τον 10ο ή τον 11ο αιώνα. Περιλαμβάνει 135 φύλλα περγαμηνής, 99 εκ των οποίων ξαναγράφτηκαν. 

Το παλαιότερο κείμενο περιείχε περικοπές από τα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης για λειτουργική ανάγνωση χρήση σε κυριλλική γραφή και ήταν διακοσμημένο. Ο σχεδιασμός παρουσιάζει ομοιότητες με τον Απόστολο της Ένινα. Ίσως είναι το παλαιότερο σωζόμενο κείμενο σε παλαιοεκκλησιαστική σλαβονική γλώσσα. 

Το μεταγενέστερο κείμενο περιείχε επίσης ευαγγελικές περικοπές και ήταν μέρος επιστολής του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γερμανού Β' προς την Ρώμη το 1232 σχετικά με πιθανή ένωση μεταξύ των δύο εκκλησιών. 

Το παλίμψηστο ανακαλύφθηκε το 1982 από τον Βούλγαρο ιστορικό T. Krastanow στην Βιβλιοθήκη του Βατικανού στην Ρώμη, όπου βρίσκεται στο αρχείο Vat. Gr. 2502.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Кръстанов, Тр. Тотоманова, А.-М. Добрев, И. Ватиканско евангелие: старобългарски кирилски апракос от Х в. в палимпсестен кодекс Vat. gr. 2502. С. 1996
* Тотоманова, А.-М. Текстологични бележки върху Ватиканския палимпсест. — Преславска книжовна школа, 5, 2001, 185—197
* Джурова, А. Украсата на Ватиканския кирилски палимпсест Vat. gr. 2502. С. 2002
* Мъжлекова, М. Специализираните морфологични средства за изразяване на притежание във Ватиканския палимпсест. Велико Търново, 2004
* Мъжлекова, М. Специализираните синтактични средства за изразяване на притежание във Ватиканския палимпсест. Велико Търново, 2005

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ватикански палимпсест Αρχειοθετήθηκε 2015-04-04 στο Wayback Machine. (Βουλγάρικα)
Το **νερόφιδο** *(Natrix natrix)* είναι ένα μη δηλητηριώδες είδος φιδιού της Ευρασίας. Ανήκει στην οικογένεια των Καινοφιίδων *(Colubridae).* Βρίσκεται συχνά κοντά σε νερό και τρέφεται με έντομα, με αμφίβια και μικρά ψάρια. Επίσης τρώει και σκορπιούς που είναι επικίνδυνοι για τον άνθρωπο. Αν και έχει μεγάλη ομοιότητα με την οχιά πρόκειται για ένα τελείως άκακο και ντροπαλό φίδι.

Γεωγραφική κατανομή
-------------------

Το νερόφιδο έχει ευρεία κατανομή. Συναντάται σχεδόν σε ολόκληρη την ηπειρωτική Ευρώπη καθώς και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ανατολικά, η εξάπλωσή του φτάνει ως τη Μογγολία ενώ νοτιο-ανατολικά ως το Ιράν. Συναντάται στη βόρεια Αφρική, στην Αλγερία, την Τυνησία και το Μαρόκο. Απουσιάζει από την Ιρλανδία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Baillie, J. and Groombridge, B. (eds). 1996. «Natrix natrix In. IUCN 2014. IUCN Red List of Threatened Species. Version 2014.1. <www.iucnredlist.org>». CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: authors list (link)
Μια από τις δύο σημαίες της Βαυαρίας
Ο **Βαυαρικός εθνικισμός** είναι μια άποψη όπου οι Βαυαροί είναι έθνος και προωθεί την πολιτιστική ενότητα των Βαυαρών. Είναι ένα ισχυρό φαινόμενο από την ενσωμάτωση της Βαυαρίας στη Γερμανία το 1871. Βαυαροί εθνικιστές βρίσκουν τους όρους με τους οποίους η Βαυαρία ενσωματώθηκε στη Γερμανία ως άδικους και διεκδικούν ότι η Γερμανική κυβέρνηση έχει παρεμποδίσει για καιρό την παραχώρηση της ζητούμενης αυτονομίας στη Βαυαρία, και συχνά ζητούν την ανεξαρτησία της περιοχής. Μετά την ήττα της Γερμανίας στον Α'ΠΠ, ο Βαυαρικός εθνικισμός έγινε ισχυρότερος και κέρδισε τη στήριξη αντιδραστικών και επαναστατικών κινημάτων. Μετά την κατάρρευση της Αυστροουγγαρίας μετά τον Α' ΠΠ, έγιναν προτάσεις για την ένωση Αυστρίας και Βαυαρίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  James Minahan. *One Europe, Many Nations: A Historical Dictionary of European National Groups*. Greenwood Publishing Group, Ltd. 2000. P. 108.
2. ↑  James Minahan. *One Europe, Many Nations: A Historical Dictionary of European National Groups*. Greenwood Publishing Group, Ltd. 2000. P. 107.
3. ↑  Suda Lorena Bane, Ralph Haswell Lutz. Organization of American Relief in Europe, 1918-1919: Including Negotiations Leading Up to the Establishment of the Office of Director General of Relief at Paris by the Allied and Associated Powers. Stanford University Press, 1943. P. 119.
Ο **Ναός της Παναγίας Παναξιώτισσας** βρίσκεται περίπου 2 χιλιόμετρα έξω από το χωριό της Αιτωλοακαρνανίας Τρίκορφο και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της περιοχής. Πρόκειται για το καθολικό ενός βυζαντινού μοναστηριού. Η προέλευση του προσωνυμίου «Παναξιώτισσα», που είναι πιθανότατα μοναδικό στον ορθόδοξο χώρο, δεν είναι ξεκάθαρη. Από πολλούς ερμηνεύεται ως «*Αυτή που αξιώθηκε των πάντων»**,*  ενώ άλλοι θεωρούν ότι οφείλεται σε παράφραση του τοπωνυμίου της θέσης του ναού (Πανακτζή – Πανακτζιώτισσα – Παναξιώτισσα). Από το ναό έχει πάρει και το όνομά του ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού «Προοδευτικός Εξωραϊστικός Σύλλογος Γαβρολίμνης Παναγία Παναξιώτισσα».

Ιστορία
-------

Ο γνωστός Έλληνας αρχαιολόγος Αναστάσιος Ορλανδός μελετώντας τα μορφολογικά στοιχεία του ναού τοποθετεί την κατασκευή του στο β’ μισό του 10ου αιώνα. Σε νεότερη έρευνα στον περιβάλλοντα χώρο του ναού καταγράφηκαν 13 γλυπτά μέλη, που ανάγονται χρονολογικά στην Παλαιοχριστιανική περίοδο, υποδεικνύοντας προφανώς την ύπαρξη στο σημείο παλαιοχριστιανικής Βασιλικής. Φαίνεται,λοιπόν, πως το Μεσοβυζαντινό μνημείο κατασκευάστηκε επάνω στα ερείπια κάποιας προϋπάρχουσας παλαιοχριστιανικής βασιλικής.

Αρχιτεκτονική
-------------

Ο εντυπωσιακός τρούλος που κοσμεί το ναό της Παναγίας Παναξιώτισσας.
Ο ναός της Παναξιώτισσας αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του αρχιτεκτονικού τύπου του σταυροειδούς εγγεγραμμένου με τρούλο. Στο ανατολικό μέρος υπάρχουν τρεις ημικυκλικές αψίδες και στο δυτικό νάρθηκας, στην κάθε πλευρά του οποίου υπάρχουν είσοδοι που οδηγούν στον εσωτερικό χώρο. Στη στέγη διαγράφεται με σαφήνεια ο σταυρός, στο κέντρο του οποίου υψώνεται ο περίτεχνος και πραγματικά εντυπωσιακός πλίνθινος τρούλος. Εσωτερικά ο ναός καλύπτεται με καμάρες. Ο ναός είναι κτισμένος με ασβεστόπετρες, κονίαμα και πλίνθους. Απ' ό,τι φαίνεται στην αρχική του μορφή το εσωτερικό του ναού κοσμούσαν περίτεχνες αγιογραφίες, από τις οποίες σήμερα διασώζεται μόνο μία.  

Στον περίβολο του ναού συναντά κανείς και τα ερείπια διαφόρων κτιρίων, που πιθανότατα ανήκουν στους λειτουργικούς χώρους της πάλαι πότε μονής, καθώς επίσης και το ερειπωμένο πλέον ελαιοτριβείο του χωριού, που βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τον ναό και το οποίο λειτουργούσε περίπου μέχρι και τη δεκαετία του 1960.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Νίκος, Τσαντίρης (10 Ιουλίου 2015). «Greek Orthodox Religious Tourism: Ναός Παναγίας Παναξιώτισσας Γαβρολίμνης, Ναυπακτία». *Greek Orthodox Religious Tourism*. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2020.
2. 1 2  spatharou, maria. «Ι. Ναός της Παναγίας Παναξιώτισσας». *www.parembasis.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Οκτωβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2020.
3. ↑  «Σύλλογος Γαβρολίμνης Παναγία Παναξιώτισσα». *www.facebook.com*. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2020.
4. ↑  «Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού | Ναός Παναγίας Παναξιώτισσας Γαυρολίμνης». *odysseus.culture.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Αυγούστου 2020. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2020.
5. ↑  «Ναυμαχία Ναυπάκτου > Ιστορία της Ναυπάκτου > Μνημεία Πρώιμης και Μέσης Περιόδου > Παναγία Παναξιώτισσα». *www.lepanto1571.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2020.
Το (**μονο)βρωμιούχο αστάτιο** (αγγλικά *astatine monobromide*) είναι ανόργανη διατομική χημική ένωση, με μοριακό τύπο **AtBr**. Ανήκει στις «διαλογονιακές ενώσεις», δηλαδή στις χημικές ενώσεις μεταξύ αλογόνων.

Το χημικά καθαρό μονοβρωμιούχο αστάτιο, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, είναι κρυσταλλικό στερεό. Όπως όλες οι ενώσεις τους αστατίου, το βρωμιούχο αστάτιο είναι ραδιενεργό. Λίγα είναι γνωστά για το βρωμιούχο αστάτιο λόγω της ακραίας αστάθειας που προκαλείται από τα ταχέως διασπώμενα ισότοπα του αστατίου.

Παραγωγή
--------

Το βρωμιούχο αστάτιο μπορεί να παραχθεί με ολική σύνθεση, δηλαδή με αντίδραση μεταξύ των στοιχείων που το αποτελούν, δηλαδή αστατίου και βρωμίου:

{\displaystyle \mathrm {Br\_{2}+2At\xrightarrow {} 2AtBr} }

Επίσης, το βρωμιούχο αστάτιο με αντίδραση απλής αντικατάστασης, ανάμεσα σε αστάτιο και οποιαδήποτε ένωση του βρωμίου, όπως το μονοβρωμιούχο ιώδιο:

{\displaystyle \mathrm {2IBr+2At\xrightarrow {} 2AtBr+I\_{2}} }

Αναφορές και σημειώσεις
-----------------------

1. ↑  Argonne National Laboratory Annual Report 1965. pp 62. chemistry of astatine. (Google Book)
2. ↑  Zuckerman, Hagen, 1989, p. 31.
3. ↑  Zuckerman, J J· Hagen, A P (1989). *Inorganic Reactions and Methods, the Formation of Bonds to Halogens*. John Wiley & Sons. ISBN 978-0-471-18656-4.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ανόργανες ενώσεις βρωμίου (Br) |
| --- |
|  |
| Μόνο με υδρογόνο (H) | 
HBr  · HBr(aq) |
|  |
| Με άλλα αλογόνα(F,Cl,I,At) | 
BrF  · BrCl  · IBr  · AtBr |
|  |
| Με χαλκογόνα(O,S,Se,Te,Po) | 
Br2O  · HBrO  · HBrO3 |
|  |
| Με πνικτογόνα(N,P,As,Sb,Bi} | 
NH2Br |
|  |
| Με στοιχεία της ομάδας του άνθρακα(C,Si,Ge,Sn,Pb) | 
SiH3Br  · GeBr2  · PbBr2 |
|  |
| Με βόριο (B) | 
BBr3 |
|  |
| Με μέταλλα | 
LiBr  · NaBr  · KBr  · KBrO3  · CsBr  · CaBr2 · ScBr3  · AgBr  · Hg2Br2 |

 |
Γεύμα στην κορυφή ενός ουρανοξύστη, 1932
**Γεύμα στην κορυφή ενός ουρανοξύστη** είναι ο τίτλος φωτογραφίας, που τραβήχτηκε το 1932, κατά την κατασκευή του ουρανοξύστη 30 Rockefeller Plaza, στο κεντρικό σημείο του Κέντρου Ροκφέλερ, στο Μανχάταν, στη Νέα Υόρκη. 

Στην εν λόγω φωτογραφία απεικονίζονται 11 εργάτες, που συμμετείχαν στην κατασκευή του 30 Rockefeller Plaza, να τρώνε το μεσημεριανό τους, καθισμένοι σε σιδερένιο δοκό, σε ύψος 260 μ. στο 69ο όροφο του κτιρίου, τους τελευταίους μήνες της κατασκευής του. Μολονότι πρόκειται για αληθινούς εργάτες η φωτογράφιση ήταν οργανωμένη και η φωτογραφία χρησιμοποιήθηκε από το Κέντρο Ροκφέλερ για τη διαφήμιση του νέου ουρανοξύστη. [1]

Σύμφωνα με το ιρλανδικό ντοκιμαντέρ *Lón sa Spéir* (*Γεύμα στον Ουρανό*), που είχε ως αντικείμενο την ιστορία πίσω από τη συγκεκριμένη φωτογραφία και τη μετανάστευση στη Νέα Υόρκη δύο από τους εργάτες ήταν Ιρλανδοί: ο Joseph Eckner, τρίτος από αριστερά και ο Joe Curtis, τρίτος από δεξιά. [2]
Επίσης αναγνωρίστηκε ο πρώτος άνδρας από δεξιά ως ο Σλοβάκος εργάτης Gustáv (Gusti) Popovič. Ο Πόποβιτς, το 1932, είχε στείλει στη γυναίκα του Μαρίσκα, τη συγκεκριμένη φωτογραφία σε καρτ ποστάλ και της έγγραφε: «Μην ανησυχείς, αγαπητή μου Μαρίσκα, καθώς βλέπεις είμαι ακόμα με το μπουκάλι. Ο Γκούστι σου».[3][4]
Το National Museum of the American Indian υποστήριξε ότι έχει αναγνωρίσει τρεις ιθαγενείς Ινδιάνους ανάμεσα στους έντεκα εργάτες. [5]

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑