Η Ρωμαϊκή Βρετανία περίπου μ.Χ<span typeof="mw:Entity" id="mwCA">&nbsp;</span>410, χωρίς κερδοσκοπικά επαρχιακά σύνορα.
Η **Φλαβία Καισαρησία**, λατιν.: *Flavia Caesariensis* (δηλ. καισαρική επαρχία του Φλάβιου), μερικές φορές γνωστή ως Βρετανία Φλαβία (**Britannia Flavia)**, ήταν μία από τις επαρχίες της διοίκησης των Βρετανιών που δημιουργήθηκε κατά τις Διοκλητιανές Μεταρρυθμίσεις στα τέλη του 3ου αι.  Πιθανότατα δημιουργήθηκε μετά την ήττα του σφετεριστή Αλλέκτου από τον Κωνστάντιο Α΄ Χλωρό το 296 μ.Χ. και αναφέρεται περί το 312 στον Κατάλογο της Βερόνας των ρωμαϊκών επαρχιών. Φαίνεται ότι πήρε το όνομά της από τους Φλάβιους, το γένος τού Χλωρού, και πιθανότατα βρισκόταν δίπλα στη Mαξίμα Καισαρησία, αλλά οι θέσεις και οι πρωτεύουσές τους παραμένουν αβέβαια. Προς το παρόν, οι περισσότεροι μελετητές τοποθετούν τη Flavia Caesariensis στα νότια Πέννινα όρη, φτάνοντας πιθανώς στη Θάλασσα της Ιρλανδίας και συμπεριλαμβανομένων των εδαφών των Iσενών. Η πρωτεύουσά της τοποθετείται μερικές φορές στο Lindum Colonia (Λίνκολν).

 Η παραδοσιακή διάταξη των ύστερων ρωμαϊκών επαρχιών κατά τον Κάμντεν, που τοποθετεί τη Φλαβία στην κεντρική Αγγλία. Με βάση τη σύγχρονη αρχαιολογία, είναι γνωστό ότι τουλάχιστον το Κορίνιον ήταν μέρος της Bρετανίας I.
 Μία άλλη πιθανή διάταξη των ύστερων ρωμαϊκών επαρχιών, με πιο βόρεια σύνορα για τη Φλαβία

Ιστορία
-------

Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση, η Βρετανία διοικήθηκε ως ενιαία επαρχία από το Καμουλόδουνον (Κόλτσεστερ) και στη συνέχεια το Λονδίνιον (Λονδίνο) μέχρι τις Μεταρρυθμίσεις τού Σεβήρου μετά την εξέγερση του κυβερνήτη της Κλοδίου Αλβίνου. Αυτά χώρισαν την επικράτεια σε Άνω Βρετανία και Κάτω Βρετανία (*Britannia Superior* και *Britania Inferior*), των οποίων οι αντίστοιχες πρωτεύουσες ήταν το Λονδίνιον και το Eβόρακον (York). Κατά τις πρώτες φάσεις των Μεταρρυθμίσεων τού Διοκλητιανού, η Βρετανία βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας του Αλλέκτου ως μέρος της εξέγερσης των Καραυσίων. Κάποια στιγμή μετά την ανάκτηση τού εδάφους από τον Κωνστάντιο Α΄ Χλωρό το 296 μ.Χ. η διοίκηση των Βρετανών (με τοποτηρητή της στο Λονδίνιο) ιδρύθηκε και έγινε τμήμα της πραιτωριανής επαρχίας της Γαλατίας. Οι δύο Βρετανίες χωρίστηκαν σε τρεις, τέσσερις ή πέντε επαρχίες,  που φαίνεται να έφεραν τα ονόματα Πρίμα, Δευτέρα, Mαξίμα Καισαρησία και (πιθανώς) Φλαβία Καισαρησία και Βαλεντία.   

Η τοποθέτηση και οι πρωτεύουσες αυτών των όψιμων βρετανικών επαρχιών είναι αβέβαιες, αν και ο *Κατάλογος Αξιωμάτων* αναφέρει τον κυβερνήτη (*praeses*) της Φλαβίας, που ήταν από την τάξη των ιππέων, καθιστώντας απίθανο να είχε έδρα στο Λονδίνιον. Ο κατάλογος των επισκόπων που παρακολούθησαν το 314 τη Σύνοδο της Αρλ, είναι προφανώς φθαρμένος , αλλά γενικά θεωρείται ότι μιμείται τη ρωμαϊκή διοίκηση: ο προσδιορισμός του Lindum Colonia ως πρωτεύουσας της επαρχίας βασίζεται σε προτεινόμενες τροποποιήσεις τού ενός ή του άλλου επισκόπου από τις πόλεις *Londinensi* και *colonia Londinensium,*. Αυτές οι τροποποιήσεις είναι άκρως εικασίες: ο επίσκοπος Ussher προτείνει την *Colonia*, ο Σέλντεν το *Camaloden* ή *Camalodon* και ο Σπέλμαν το *Camalodunum* (όλα τα διάφορα ονόματα του Κόλτσεστερ).  Ο Κάμπτεν το πήρε ως Caerleon,  με τον επίσκοπο Στίλινγκφλητ  και τον Θάκερεϋ να προτείνουν ότι ένα γραφικό λάθος δημιούργησε *το Civ.* *Col.* *Londinο.* από ένα πρωτότυπο *Civ. Col.* *Leg. ΙΙ* (δηλ. το Caerleon). 

Περιγράφοντας τις μητροπολιτικές έδρες της πρώιμης βρετανικής εκκλησίας που ιδρύθηκε από τους Αγίους Φάγκαν και "Ντούβιαν", ο Γεράλδος της Ουαλίας τοποθετεί τη Φλαβία γύρω από το Λονδίνο, επεκτείνοντας τη Mερκία.   Η με μεγάλη επιρροή πλαστογραφία τού Μπέρτραμ *Η Περιγραφή της Βρετανίας* την τοποθετεί με παρόμοιο τρόπο: αν και δεν περιελάμβανε το Λονδίνο, περιλάμβανε την κεντρική Αγγλία και δεσμευόταν από το Σέβερν, τον Τάμεση, τη Βόρεια Θάλασσα και το Χάμπερ και Μέρσεϊ:  αυτό έγινε αποδεκτό για έναν αιώνα από τη δεκαετία του 1740 έως τη δεκαετία του 1840 πριν αποκαλυφθεί ως πλαστό. Οι σύγχρονοι μελετητές τοποθετούν συνήθως το Λονδίνιον στη Mαξίμα και όχι στη Φλαβία. Ο Μπέρλυ υποστήριξε ότι η Mαξίμα και η Φλαβία αποτελούνταν αρχικά από μία ενιαία επαρχία, η οποία έλαβε το όνομα Βρετανία Καισαρησία (*Britannia Caesariensis)* ως ένδειξη εύνοιας για την υποστήριξη κατά του στασιαστή Aλλέκτου το 296. Αν και η Φλαβία συνήθως πιστεύεται ότι σχηματίστηκε από την παλαιά επαρχία της Κάτω Βρετανίας, ο Μπέρλυ προτείνει ότι η Άνω Βρετανία χωρίστηκε στα δύο (μεταξύ Πρώτης και Καισαρησίας) και μετά σε τρία (Πρώτη, Mαξίμα και Φλαβία).  Αυτό επαναλαμβάνει την προηγούμενη θεωρία του Κάμντεν (στηριζόμενος στον Σέξτο Ρούφο) ότι η Μαξίμα σχηματίστηκε πρώτα και η Φλαβία ακολούθησε κάποια στιγμή μετά.  Οι υποστηρικτές μίας μεταγενέστερης δημιουργίας της Φλαβίας σημειώνουν, ότι δεν χρειάζεται να αναφέρεται στον ίδιο τον Κωνστάντιο Α΄ Χλωρό: αντίθετα, μπορεί να τιμούσε οποιονδήποτε από τους Κωνσταντίνο Α΄, τον Βαλεντινιανό Α΄ ή τον Θεοδόσιο Α΄.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Frere, Sheppard (1967). *Britannia: a history of Roman Britain*. Cambridge: Harvard University Press. σελίδες 198–199.
2. 1 2 3 4  Camden, William (1610), «The Division of Britaine», *Britain, or, a Chorographicall Description of the most flourishing Kingdomes, England, Scotland, and Ireland*,
3. ↑  Polemius Silvius's 5th-century *Nomina Omnium Provinciarum* gives six provinces, but Roman administration over the Orcades (Orkney Islands) is generally discounted. Some modern scholars such as Birley, however, believe Maxima and Flavia were originally a single province Caesariensis which was later divided. This comports with Camden and some texts of Sextus Rufus, although they make the original province Britannia Maxima.
4. ↑  Dornier, Ann (1982). «The Province of Valentia». *Britannia* **13**: 253–260. doi:10.2307/526498.
5. ↑  Valentia is generally treated as a later formation and placed variously beyond the Wall, around the Wall, and in Wales. It may, however, have simply been another name for the British diocese as a whole.
6. ↑  *Notitia Dignitatum*.
7. ↑  Verona List.
8. ↑  Labbé, Philippe & Gabriel Cossart (eds.) *Sacrosancta Concilia ad Regiam Editionem Exacta: quae Nunc Quarta Parte Prodit Actior* [*The Sancrosanct Councils Exacted for the Royal Edition: which the Editors Now Produce in Four Parts*], Vol. I: "Ab Initiis Æræ Christianæ ad Annum CCCXXIV" ["From the Beginning of the Christian Era to the Year 324"], col. 1429. The Typographical Society for Ecclesiastical Books (Paris), 1671.
9. 1 2 3  Thackery, Francis. *Researches into the Ecclesiastical and Political State of Ancient Britain under the Roman Emperors: with Observations upon the Principal Events and Characters Connected with the Christian Religion, during the First Five Centuries*, pp. 272 ff. T. Cadell (London), 1843.
10. ↑  "Nomina Episcoporum, cum Clericis Suis, Quinam, et ex Quibus Provinciis, ad Arelatensem Synodum Convenerint" ["The Names of the Bishops with Their Clerics who Came Together at the Synod of Arles and from which Province They Came"] from the *Consilia* in Thackery (in Latin)
11. 1 2  Stillingfleet, Edward. *Origines Britannicæ: or, the Antiquities of the British Churches with a Preface, concerning Some Pretended Antiquities Relating to Britain, in Vindication of the Bishop of St. Asaph*, New Ed. pp. 77 ff. Wm. Straker (London), 1840.
12. ↑  Giraldus Cambriensis [Gerald of Wales]. *De Inuectionibus* [On Invectives], Vol. II, Ch. I, in *Y Cymmrodor: The Magazine of the Honourable Society of Cymmrodorion*, Vol. XXX, pp. 130–1. George Simpson & Co. (Devizes), 1920. (in Latin)
13. ↑  Gerald of Wales. Translated by W.S. Davies as *The Book of Invectives of Giraldus Cambrensis* in *Y Cymmrodor: The Magazine of the Honourable Society of Cymmrodorion*, Vol. XXX, p. 16. George Simpson & Co. (Devizes), 1920.
14. ↑  Hughes, William. *The Geography of British History: A Geographical Description of the British Islands at Successive Periods from the Earliest Times to the Present Day: With a Sketch of the Commencement of Colonisation on the Part of the English Nation*, p. 87. Longman, Green, Longman, Roberts, & Green (London), 1863.