recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Κλεοπάτρα** (γαλ. *Cléopâtre*) είναι γαλλική κινηματογραφική ταινία μικρού μήκους, παραγωγής 1899, του βωβού κινηματογράφου του Ζωρζ Μελιέ, διάρκειας 2 λεπτών. Θεωρείται μια από τις πρώτες ταινίες τρόμου.

Παρότι σήμερα ο σκηνοθέτης Μελιέ είναι περισσότερο γνωστός για την εικονική του ταινία *Ταξίδι στη Σελήνη*, αυτή ήταν η ταινία που απέσπασε την προσοχή του παραγωγού Τσάρλς Γιούρμπαν, που κυκλοφόρησε την ταινία στην Αμερική, με τον τίτλο *Robbing Cleopatra's Tomb*, ή σε ελεύθερη μετάφραση, *Ληστεύοντας τον Τάφο της Κλεοπάτρας'* (η Αγγλική εκδοχή της απλά ονομάζονταν *Ο Τάφος της Κλεοπάτρας*) και ακολούθως διένειμε πολλές από τις άλλες ταινίες του Μελιέ.

Πλοκή
-----

Η πλοκή του έργου είναι γνωστή μόνο από αναφορές. Σύμφωνα με μια εκδοχή, το έργο εξιστορεί την εισβολή δύο αρχαιοκάπηλων στον τάφο της Κλεοπάτρας, κατόπιν μιας τελετουργικής χορευτικής ιεροτελεστίας των ιερειών. Οι αρχαιοκάπηλοι λεηλατούν τον τάφο και πυρπολούν τη μούμια, ώσπου η Κλεοπάτρα νεκρανανασταίνεται για να εκδικηθεί. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ένας αρχαιοκάπηλος με μανιακή έκφραση διαμελίζει τη μούμια της Κλεοπάτρας για να της κάνει μαγικά και να την νεκραναστήσει.

Ηθοποιοί
--------

Στο έργο έπαιζε ο Ζορζ Μελιές, που ήταν και ο σεναριογράφος και ο σκηνοθέτης του, ενώ έπαιζε και η Ζαν ντ'Αλσύ.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Το έργο προβλήθηκε το 1899 και έκτοτε χάθηκε. Αν και υπήρξε κάποτε αναφορά ότι ένα αντίτυπό της ξαναβρέθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2005 στη Γαλλία, τελικώς διαπιστώθηκε ότι επρόκειτο για άλλη ταινία με παρόμοιο θέμα και σενάριο, το *The Oracle of Delphi*, σχετικά με την κλοπή μιας αιγυπτιακής μούμιας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Γκουράν, Πόλα (2007). «Κεφάλαιο 13: The Mummy». *Icons of Horror and the Supernatural: An Encyclopedia of Our Worst Nightmares (Τόμος 1)*. Greenwood Press. σελ. 389. ISBN 978-0313337802.
2. ↑  «Lost 106-Year-Old Movie Discovered» [Χαμένη ταινία 106 χρονών ανακαλύφθηκε] (στα Αγγλικά). MovieWeb. 22 Σεπτεμβρίου 2005. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Κλεοπάτρα*   στην IMDb

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Ο **Λορέντσο** (Lorenzo d'Amalfi) (... – Ρώμη, 1049) ήταν αρχιεπίσκοπος Αμάλφι και συγγραφέας.

Άγνωστο πότε γεννήθηκε, το πρώτο που είναι γνωστό για τον Λορέτσο ήταν μοναχός στο Μόντε Κασσίνο γύρω στο Νοέμβριο του 1021 και είχε ηγετικό ρόλο στο έργο ανακαίνισης που πραγματοποιήθηκε στο ίδιο το μοναστήρι.

Διορίστηκε αρχιεπίσκοπος Αμάλφι τον Ιούλιο του 1029 από τον Πάπα Ιωάννη ΙΘ΄. Το 1039, όταν η Αμάλφι κατακτήθηκε από τον Γουαϊμάρος Δ΄ του Σαλέρνο, πήγε σε αναγκαστική εξορία. Αρχικά βρήκε φιλοξενία στη Φλωρεντία και από το 1045 φιλοξενήθηκε στη Ρώμη από τον αρχιεπίσκοπο Τζιοβάνι Γκρασιάνο, τον μελλοντικό Πάπα Γρηγόριο, παρέμεινε εκεί μέχρι το θάνατό του. 

Ο Λορέντσο συνέταξε μια ανθολογία αποσπασμάτων από κλασικούς συγγραφείς που σώζονται στον Lat code. Z.497, cc. 19r-58v, της Εθνικής Μαρκιανής Βιβλιοθήκης στη Βενετία. Έγραψε κι πολλά αγιογραφικά έργα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 100951597. Ανακτήθηκε στις 16  Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2 3 4  (Ιταλικά) *Mirabile: Digital Archives for Medieval Culture*. SISMEL – Edizioni del Galluzzo.
3. ↑  *Corpus Corporum*. Laurentius\_Casinensis. Ανακτήθηκε στις 28  Δεκεμβρίου 2020.

Πηγές
-----

* F. Newton, *Laurentius monachus casinensis archiepiscopus amalfitanus Opera*, Weimar 1973
* (Ιταλικά)  *Dizionario Biografico degli Italiani, Volume 66: Lorenzetto–Macchetti*. Ρώμη: Istituto dell'Enciclopedia Italiana. 2006.
Σύμβολο του ΝΑΤΟ για φίλια μεραρχία πεζικού
**Μεραρχία** ονομάζεται μεγάλος στρατιωτικός σχηματισμός του στρατού ξηράς με δυνατότητα διεξαγωγής μεγάλων σε έκταση πολεμικών επιχειρήσεων, επιθετικών ή αμυντικών, με συνδυασμένη χρησιμοποίηση των επιμέρους όπλων εξ ων συγκροτείται και δια του συνόλου των μέσων που διαθέτει.

Η γένεση του σχηματισμού αυτού οφείλεται στον Γάλλο στρατάρχη ντε Μπρολί που οργάνωσε το 1770 τη γαλλική στρατιά στο πεδίο της μάχης σε μεραρχίες, αντικαθιστώντας την παλαιότερη κατάτμηση που ήταν «πτέρυγες» και «κέντρο». Ωστόσο, ο ελληνικός όρος «*Μεραρχία*» ανήκει στην αρχαία ελληνική μακεδονική εποχή. Ο Αρριανός στο έργο του «Τακτική» αποκαλεί «μεραρχία» τη στρατιωτική μονάδα που απαρτίζεται από 2.000 στρατιώτες, δύο χιλιαρχίες.

Κατά τη Γαλλική Επανάσταση το 1796, ο Καρνώ οργάνωσε το στρατό της Γαλλικής Δημοκρατίας σχηματίζοντας Μεραρχία εκ 12 - 15.000 στρατιωτών. Αυτή αποτελείτο από δύο ταξιαρχίες από δύο συντάγματα πεζικού η κάθε μία, ενός ανεξάρτητου επίσης συντάγματος πεζικού, δύο συνταγμάτων ιππικού και ενός έφιππου πυροβολικού μεταβλητής δύναμης.  
 
Αυτή η σύνθεση της Μεραρχίας, με μικρές παραλλαγές, ακολουθήθηκε και από τις Μεγάλες Δυνάμεις μέχρι τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια όμως του πολέμου αυτού κατέστη ανάγκη της ενίσχυσης της μεραρχίας με πυροβολικό με ανάλογη μείωση του πεζικού έτσι ώστε να μη μειώνεται η μαχητική της αξία, λόγω της αποδοχής του οπλοπολυβόλου και της άφθονης χρησιμοποίησης του πολυβόλου.

Έτσι πρώτα στη Γαλλία και μετά στη Γερμανία η Μεραρχία οργανώθηκε από τρία συντάγματα πεζικού με τέσσερις μοίρες πυροβολικού, κατ΄ ελάχιστο, συνεπώς μειώθηκε κατά ένα σύνταγμα πεζικού και αυξήθηκε κατά μία μοίρα πυροβολικού των τριών πυροβολαρχιών κατ΄ ελάχιστο.

Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο αξιοπρόσεκτη ήταν η πολύ μεγάλη ισχύς πυρός της αμερικανικής μεραρχίας με οργανική ενίσχυση αρμάτων μάχης, την οποία και συγκροτούσαν τρία συντάγματα πεζικού των τριών ταγμάτων έκαστο, μιάς ίλης βαρέων αρμάτων και ενός λόχου βαρέων όλμων, 6 μοιρών πυροβολικού των 105 χλστμ. και 155 χλστμ. και μιας ισχυρής ομάδας αντιαεροπορικού πυροβολικού.  

Αντίθετα η ιταλική στρατιωτική διοίκηση στη προσπαθειά της ν΄ αυξήσει τον αριθμό των μεραρχιών της, σχημάτισε αυτές από δύο μόνο συντάγματα. Πλην όμως στον πόλεμο κατά της Ελλάδας την έλλειψη του τρίτου συντάγματος την κάλυψε με ενίσχυση των μεραρχιών της με τάγματα μελανοχιτώνων, Αλβανών και άλλων ανεξάρτητων μονάδων.

Ελληνικός στρατός
-----------------

Κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 ο ελληνικός στρατός ήταν συγκροτημένος σε μεραρχίες εκ δύο ταξιαρχιών πεζικού από δύο συντάγματα εκάστη με μικρή δύναμη πυροβολικού. Μετά το 1907 και με τη τελική οργάνωση του 1912 η μεραρχία αποτελείτο από τρία συντάγματα πεζικού και ένα σύνταγμα πυροβολικού. Με την οργάνωση αυτή έγιναν όλες οι στρατιωτικές επιχειρήσεις από το 1912 μέχρι το 1941. Μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς στη νέα ανασυγκρότηση του ελληνικού στρατού υπήρξε για λίγο η τάση της αντικατάστασης των συνταγμάτων με ταξιαρχίες πλην όμως εγκαταλείφθηκε. Αργότερα όμως επανήλθε σε ισχύ.
Για τον ομώνυμο νόμο, δείτε: Νόμος του Κουλόμπ.  
Το **Κουλόμπ** (Αγγλ. *Coulomb*) είναι η μονάδα μέτρησης ηλεκτρικού φορτίου και το σύμβολό της είναι το **C**. Το όνομά της το πήρε από τον διακεκριμένο Γάλλο φυσικό Σαρλ Ογκουστίν ντε Κουλόμπ.

Ορισμός
-------

Το 1 κουλόμπ ορίζεται ως το ποσό του ηλεκτρικού φορτίου που περνάει μέσα σε ένα δευτερόλεπτο από έναν αγωγό ο οποίος και διαρρέεται από ρεύμα έντασης ενός (1) αμπέρ.

{\displaystyle 1\ \mathrm {C} =1\ \mathrm {A} \cdot 1\ \mathrm {s} }
Μπορεί επίσης να οριστεί και με τη βοήθεια της χωρητικότητας και της τάσης, όπου 1 κουλόμπ ορίζεται ως 1 φαράντ χωρητικότητας επί 1 βολτ διαφοράς δυναμικού:

{\displaystyle 1\ \mathrm {C} =1\ \mathrm {F} \cdot 1\ \mathrm {V} }
Με αυτή την έννοια, ένα C είναι το φορτίο που περιέχεται σε πυκνωτή χωρητικότητας ενός φαράντ, ανάμεσα στους οπλισμούς του οποίου υπάρχει διαφορά δυναμικού ενός V.

Το κουλόμπ είναι μεγάλη μονάδα φορτίου, και συνήθως χρησιμοποιούνται τα υποπολλαπλάσιά του. Τα πιο γνωστά υποπολλ/σια είναι τα mC (μιλικουλόμπ, 10-3C), μC (μικροκουλόμπ, 10-6C), nC (νανοκουλόμπ, 10-9C)και pC (πικοκουλόμπ, 10-12C).

1 κουλόμπ είναι ισοδύναμο με φορτίο 6.242×1018 πρωτονίων ή ηλεκτρονίων (στη δεύτερη περίπτωση με αρνητικό πρόσημο) ή αλλιώς ένα ηλεκτρόνιο (ή πρωτόνιο) έχει φορτίο 1 / 6.242×1018 κουλόμπ = ~1,6×10-19 κουλόμπ.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Διεθνές σύστημα μονάδων (SI) |
| --- |
|  |
| Βασικές Μονάδες | 
* Αμπέρ (A)
* Γραμμομόριο (mol)
* Δευτερόλεπτο (s)
* Καντέλα (cd)
* Κέλβιν (Κ)
* Μέτρο (m)
* Χιλιόγραμμο (kg)
 | SI base unit |
|  |
| Μονάδες με ξεχωριστά ονόματα και σύμβολα | 
* ακτίνιο
* Ανρί
* βαθμός Kελσίου
* Βατ
* Βέμπερ
* Βολτ
* Γκρέυ
* Ζίμενς
* κατάλ
* Κουλόμπ
* Λούμεν
* Μπεκερέλ
* Νιούτον
* Πασκάλ
* στερακτίνιο
* Τέσλα
* Τζάουλ
* Φαράντ
* Χερτζ
* Ωμ
* lux
* sievert
 |

 |
Διαδήλωση στον Λόφο του Κοινοβουλίου
**Κονβόι της ελευθερίας** (γαλλικά: **Convoi de la liberté**) ονομάζεται μια σειρά από συνεχιζόμενες διαδηλώσεις και μπλόκα στον Καναδά ενάντια στην υποχρεωτικό εμβολιασμό και τους περιορισμούς για την αποτροπή της διασποράς του SARS-CoV-2. Ξεκίνησε αρχικά με τον αποκλεισμό των συνόρων με τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά αργότερα εξελίχθηκε σε μια σειρά κινητοποιήσεων. Από τις 22 Ιανουαρίου, εκατοντάδες οχήματα σχημάτισαν πομπές από πολλά σημεία και διέσχισαν τις επαρχίες του Καναδά προτού συγκεντρωθούν στην Οττάβα στις 29 Ιανουαρίου 2022, με συλλαλητήριο στον Λόφο του Κοινοβουλίου. Ακολούθησαν αποκλεισμοί παραμεθόριων πρωτευουσών των επαρχιών. Εικάζεται ότι περίπου 1.150 οχήματα έχουν μετάσχει.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Soucy, Paul (28 Ιανουαρίου 2022). «Trucker convoy leaves Kingston heading for weekend rally in Ottawa». *Global News*. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2022.
2. ↑  «Arnprior expecting 600 Freedom Convoy vehicles this afternoon». *InsideOttawaValley.com* (στα Αγγλικά).
3. ↑  @davidakin. «Police Sources On Freedom Convoy Numbers» (Tweet) – μέσω Twitter.  Missing or empty `|date=` (help)
Το **Κοινό των Ευβοιέων** (αρχαία ελληνικά: τὸ κοινὸν τῶν Εὐβοιέων) ήταν ένα είδος ομοσπονδίας (*κοινόν*), στο οποίο συμμετείχαν οι πόλεις της Ευβοίας στην αρχαία Ελλάδα. Το κοινό υπήρχε από το 3ο αιώνα π.Χ. έως τον 2ο ή 3ο αιώνα μ.Χ. 

Το κοινό αναφέρεται για πρώτη φορά κατά τη βασιλεία του Δημήτριου του Πολιορκητή (βασίλευσε το 294-288 π.Χ.), αλλά δεν αναφέρεται πάλι σε κάποιο σωζόμενο γραπτό μέχρι το 194 π.Χ.. Σύμφωνα με τα νομίσματά του, το κοινό επιβίωσε και κατά την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ενδεχομένως ακόμη και μέχρι την διοικητική αναδιοργάνωση του Διοκλητιανού (βασίλεψε το 284-305). Ήταν μια πλήρης ομοσπονδία (*συμπολιτεία*) των πόλεων-κρατών, με τη δική της *βουλή* και *εκκλησία του δήμου*, ομοσπονδιακούς νόμους, κοινό νόμισμα (ωστόσο οι πόλεις είχαν το δικαίωμα να εκδίδουν δικά τους κέρματα), και είχε δικαίωμα έκδοσης προξενίας. Ο επικεφαλής του κοινού ονομαζόταν ηγεμόνας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Schwahn 1931.

Πηγές
-----

* Schwahn, Walther (1931). "Sympoliteia". Realencyclopädie der Classischen Altertumswissenschaft. Band IV, Halbband 7, Stoa-Symposion. col. 1171–1266.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Wallace, W. P. (1956). *The Euboian League and its Coinage*. Numismatic Notes and Monographs, No. 134. New York: American Numismatic Society.
Ο **Κοσμάς Ζώτος** (1842 - 1916) ήταν Έλληνας υποναύαρχος του άλλοτε Ελληνικού Βασιλικού Ναυτικού και ένας από τα σημαντικότερα στελέχη στην ιστορία του όπλου.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Ύδρα το 1842. Κατατάχθηκε δόκιμος το 1861. Το 1883 μετέβη στη Δανία για τελειοποίηση των σπουδών του. Όταν επέστρεψε το 1886 ανέλαβε πρώτος διοικητής της Σχολής Ναυκλάστρων, όπως λέγονταν τότε οι νάρκες θαλάσσης και οι κατευθυνόμενες τορπίλες. Το 1890 διαδέχθηκε τον ιδρυτή και πρώτο διοικητή της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων Ηλία Φ. Κανελλόπουλο.

Το 1896 ως κυβερνήτης του εύδρομου «Ναύαρχος Α. Μιαούλης» διατάχθηκε να σπεύσει στη Κρήτη προς προστασία των κατοίκων του νήσου. Παραπλέοντας την ακτή του Ηρακλείου συνάντησε το τουρκικό μεταγωγικό «Ισμαήλ Φουάτ» που μετέφερε Τουρκοκρήτες με προορισμό τη Σητεία κατά του οποίου και άνοιξε πυρ. Αμέσως το «Ισμαήλ Φουάτ» άλλαξε πορεία και επανέπλευσε ταχύτατα στον λιμένα Ηρακλείου.  
 
Μετά το τέλος του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 ανέλαβε για δεύτερη φορά Διοικητής της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων. Το 1902 όταν ανέλαβε διοικητής της μοίρας των θωρηκτών υψώνοντας τον επισείοντα του διοικητού εισήλθε στο κόλπο της Σμύρνης όπου και ναυλόχησε προ του λιμένα. Ακολουθώντας όλους τους τύπους της διπλωματίας αποβιβάστηκε και επισκέφθηκε τις αρχές της πόλης και τον μητροπολίτη Σμύρνης.  
 
Στη συνέχεια επισκέφθηκε όλα τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου (Σάμος, Χίος, Λέσβος) που τελούσαν τότε ακόμη υπό Οθωμανική κατοχή. Η επίσκεψή του αυτή με όλη τη μοίρα των ελληνικών θωρηκτών ήταν επόμενο να προκαλέσει την εποχή εκείνη έναν άφθαστο ενθουσιασμό των Ελλήνων της Σμύρνης και των νήσων που επισκέφθηκε.

Την επιστροφή του στον Πειραιά ανέμενε ιδιαίτερο διάταγμα του Βασιλέως Γεωργίου Α΄ με το οποίο ορίζονταν αρχηγός του ελληνικού στόλου, θέση που διατήρησε (κατόπιν εμμονής του) και μετά την προαγωγή του σε υποναύαρχο το 1905. Περί το τέλος του επόμενου χρόνου αποστρατεύτηκε.  
 
Ο Κοσμάς Ζώτος ευτύχησε να πεθάνει στην Αθήνα το 1916 πριν την αισχύνη της κατάσχεσης του ελληνικού στόλου από τους "σύμμαχους" Γάλλους και της ύψωσης επ΄ αυτού της γαλλικής σημαίας.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ. 8ος, σελ.893.
* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΒ΄, σελ.161.
Στην επιστήμη υπολογιστών ο **Λογισμός π** (αγγλ. π-Calculus) αποτελεί μια υποκατηγορία του Λογισμού Διεργασιών και έχει ως στόχο όπως και ο Λογισμός Διεργασιών την τυπική μοντελοποίηση και μελέτη παράλληλων συστημάτων. Αναπτύχθηκε το 1992 από τους Robin Milner, Joachim Parrow και David Walker και μπορεί να θεωρηθεί η συνέχεια της δουλειάς του Milner πάνω στο λογισμό διεργασιών με τίτλο "Calculus of Communicating Systems".

Βασικές έννοιες
---------------

Βασικές έννοιες στο λογισμό π αποτελούν οι **διεργασίες** ή αλλιώς **πράκτορες** (αγγλ. agents) και τα **κανάλια επικοινωνίας**. Ένας πράκτορας ορίζεται ως μια οντότητα που παρουσιάζει κάποια συμπεριφορά και ένα κανάλι επικοινωνίας αποτελεί το μέσο για την επικοινωνία μεταξύ των πρακτόρων.
Το βασικό χαρακτηριστικό που κάνει το λογισμό π να διαφέρει από άλλους λογισμούς διεργασιών είναι πως οι συνδέσεις μεταξύ των πρακτόρων μπορούν να αλλάξουν αυθαίρετα καθώς πάνω απ' τα κανάλια επικοινωνίας μπορούν να μεταφερθούν πληροφορίες ικανές να αλλάξουν τις συνδέσεις αυτές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Milner, Robin; Joachim Parrow, David Walker (1992). «A calculus of mobile processes, I». *Information and Computation* **100**: 1 - 40. doi:10.1016/0890-5401(92)90008-4. .
Ο **Κυριάκος Πεζόπουλος** (1897-1971) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού και καθηγητής του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του Νικολάου Πεζόπουλου, καθηγητή ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αδέλφια του ήταν οι Θεόδωρος Πεζόπουλος, αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, Κωνσταντίνος Πεζόπουλος, αξιωματικός του στρατού, Γεώργιος Πεζόπουλος, υπουργός, και Σπύρος Πεζόπουλος, καθηγητής ιατρικής. Ακολούθησε σταδιοδρομία αξιωματικού στο Βασιλικού Ναυτικού αποφοιτώντας το 1916 από την Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Την περίοδο 1925 - 1926 μετεκπαιδεύτηκε στην Ανωτάτη ηλεκτρολογική σχολή των Παρισίων και το 1940 αναγορεύθηκε διδάκτωρ φυσικών επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπηρέτησε μέχρι το 1946, οπότε και αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του Υποναυάρχου.

Το 1942 διορίστηκε έκτακτος καθηγητής Ασυρμάτου Επικοινωνίας στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και το 1946 έγινε τακτικός καθηγητής. Το 1961 εξελέγη τακτικός καθηγητής στην έδρα Τηλεπικοινωνιών και Ηλεκτρονικής. Υπήρξε κοσμήτωρ στη σχολή Ηλεκτρολόγων - Μηχανικών καθώς και πρύτανης του Ε.Μ.Π. την περίοδο 1961 - 1963. Την περίοδο 1949 - 1952 διετέλεσε γενικός διευθυντής του ΟΤΕ και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΕΙΡ. 

Απεβίωσε στις 17 Δεκεμβρίου 1971 στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει τον Νικόλαο Πεζόπουλο, αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Απόστρατος, κοινωνία & πολιτική από το μεσοπόλεμο στη μεταπολίτευση, διπλωματική εργασία Γιώργου Σακαγιάννη, σελ. 36
2. 1 2  Απόστρατος, κοινωνία & πολιτική από το μεσοπόλεμο στη μεταπολίτευση, διπλωματική εργασία Γιώργου Σακαγιάννη, σελ. 32
Ο **Κοσμάς Μπαρμπάτσης** (Σπέτσες, 1792 – 1887) ήταν Έλληνας ναυτικός, ο οποίος πολέμησε ως πυρπολητής σε αρκετές ναυμαχίες κατά τη διάρκεια της Ελληνικής επανάστασης του 1821, όπως αυτές του Γέροντα, του Καφηρέα (Κάβο Ντόρο), της Ναυπάκτου, της Πρεβέζης, με σημαντικότερη αυτή των Πατρών. Στις 8 Σεπτεμβρίου του 1822, κατά τη διάρκεια της συμμετοχής του στη ναυμαχία των Σπετσών, διείσδυσε στο κέντρο του Οθωμανικού στόλου, απειλώντας την Τουρκική ναυαρχίδα, γεγονός που οδήγησε στην υποχώρηση των εχθρών και στην ελληνική νίκη. Για τις υπηρεσίες του στον απελευθερωτικό αγώνα, του απονεμήθηκε, τιμητικά, ο βαθμός του υποπλοιάρχου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Σπέτσες: Ιστορικές μορφές Ανακτήθηκε στις 11/9/2019». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Σεπτεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2019.
2. ↑  Φύλλο εφημερίδας «Έθνος» της 11/9/1933, σελ. 1: «Από τον εορτασμόν των Σπετσών»
3. ↑  Ναυμαχία Σπετσών: Ο Θρίαμβος των Ελλήνων Ανακτήθηκε στις 11/9/2019
Η **μάχη της Αλζουμπαρότα** (πορτογαλικά: Batalha de Aljubarrota, προφορά: [aɫʒuβɐˈʁotɐ]) αποτέλεσε μια πολεμική σύγκρουση που έλαβε χώρα στις 14 Αυγούστου 1385 στην ομώνυμη τοποθεσία στα περίχωρα της Λεϊρία κι έφερε αντιμέτωπους τον Ιωάννη του Αβίς και τον βασιλιά της Καστίλης, Ιωάννη Α΄, στα πλαίσια της πορτογαλικής κρίσης των ετών 1383-1385. Το αποτέλεσμά της, η νίκη του Ιωάννη του Αβίς, υποψηφίου του διεκδικούμενου πορτογαλικού θρόνου και των συμμάχων του έγειρε αποφαστιστικά την πλάστιγγα υπέρ του και καθόρισε την ανάρρηση της δυναστείας του Αβίς έναντι της ενσωμάτωσης του Πορτογαλικού βασιλείου στις κτήσεις του μονάρχη της Καστίλης. Αυτή η μάχη εντάσσεται στο ευρύτερο συγκείμενο του Εκατονταετούς Πολέμου με τη συμμετοχή Άγγλων μακροτοξοτών (με την πλευρά του Ιωάννη του Αβίς) και Γάλλων και Οξιτανών ιπποτών (με την πλευρά των Καστιλιανών).

Με αφορμή τη νίκη του, ο Ιωάννης του Αβίς διέταξε να κτισθεί η μονή της Αγίας Μαρίας της Νίκης στη Μάχη, όπου ενταφιάστηκε ο πορτογάλος βασιλιάς και η σύζυγός του, Φιλίππη του Λάνκαστερ μαζί με τα τέκνα τους.

Βιβλιογραφία
------------

* Gouveia Monteiro, Joao (2003): *Aljubarrota 1385 : a batalha real*. Tribuna, Λισαβόνα.
* Lopez de Ayala, Pedro (1779): *Crόnicas de los reyes de Castilla*. Μαδρίτη.
* Ximenez de Sandoval, Crispin (1872): *Batalla de Aljubarrota : monografía histόrica y estudio crítico-militar*. M. Rivadeneyra, Μαδρίτη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ίδρυμα Μάχη της Αλζουμπαρότα
Η **Κοινωνιολογία της Τέχνης** είναι ένα υποπεδίο της κοινωνιολογίας που ασχολείται με τα κοινωνικά πεδία  της τέχνης και της αισθητικής.

Η μελέτη της κοινωνιολογίας της τέχνης διαμέσου της ιστορίας, είναι η μελέτη της κοινωνικής ιστορίας της τέχνης, το πώς, δηλάδη,  οι διάφορες κοινωνίες, συνέβαλαν στην εμφάνιση ορισμένων καλλιτεχνών.

Η Hanna Deinhard στο βιβλίο της *Meaning and Expression: Toward a Sociology of Art (1970)* προσδίδει τα έξης προσδιοριστικά χαρακτηριστικά στην κοινωνιολογία της τέχνης: "Η αφετηρία της κοινωνιολογίας της τέχνης είναι το ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν έργα τέχνης, ως προϊόντα ανθρώπινης δραστηριότητας που παράγονται *μέσα σε* μια συγκεκριμένη εποχή και κοινωνία και *για* μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, κοινωνία, ή λειτουργία -ακόμη και αν δεν παράγονται απαραίτητα ως "έργα τέχνης" - να ζήσουν πέρα από την εποχή τους και να παρουσιάζονται εκφραστικά και γεμάτα ουσία σε εντελώς διαφορετικές εποχές και κοινωνίες; Από την άλλη πλευρά, πώς μπορούμε να αναγνωρίσουμε στα έργα αυτά την εποχή και την κοινωνία που τα παρήγαγε;"

Δείτε επίσης
------------

* Ανθρωπολογία της τέχνης

Raymonde Moulin "The French Art Market", Rutgers University Press, 1987
(ISBN 0-8135-1232-8)

Αναφορές
--------

* Jean-Marie Guyau, *L’art au point de vue sociologique* (1889).
* Deinhard, Hanna, *Meaning and Expression: Toward a Sociology of Art*. Beacon Press, Boston, 1970. (ISBN 0-8070-6664-8)
* Becker, Howard S. *The epistemology of qualitative research*. University of Chicago Press, 1996. 53-71. [from Ethnography and human development : context and meaning in social inquiry / edited by Richard Jessor, Anne Colby, and Richard A. Shweder]
* Howard S. Becker, New Directions in the Sociology of Art. ESA colloque in Paris, April 2003.
* Nakajima, Seio. "Prosumption in Art." *American Behavioral Scientist* Vol. 56, No. 4 (April 2012): 550-569.
* Torin Monahan, Digital Art Worlds: Technology and Productions of Value in Art Education. Foundations in Art: Theory and Education in Review 26: 7-15, 2004.
* Nick Zangwill, Against the Sociology of Art.[*νεκρός σύνδεσμος*] Philosophy of the Social Sciences 32(2): 206—18, 2002.
* John Paul, Art as Weltanschauung: An Overview of Theory in the Sociology of Art. Electronic Journal of Sociology, 2005.
* Alain Quemin, "Globalization and Mixing in the visual arts. An Empirical Survey of "High Culture" and Globalization", International Sociology, vol. 21, n°4, July 2006, p. 522-550.
* Alain Quemin, "International Contemporary Art Fairs in a "Globalized" Art Market", European Societies, vol.15, n°2, 2013, p. 162-177.
* Alain Quemin, Les stars de l'art contemporain. Notoriété et consécration artistiques dans les arts visuels", Paris, Editions du CNRS, 2013, 458 p.
* SocioSite: Art in Cyberspace Guide for the Sociology of Art
Ο **Κοσμάς** ήταν ελληνικής καταγωγής κληρικός και μοναχός του 7ου αιώνα, ανήκε στο δόγμα των Χαλκηδόνιων. Οποιαδήποτε γνώση έχουμε για τον Κοσμά προέρχεται από την αγιογραφία του 10ου αιώνα του Ιωάννη της Δαμασκού.

Ήταν λόγιος που έγινε δάσκαλος του Ιωάννη Δαμασκηνού και του θετού αδερφού του. Στους Χαλκηδόνιους πιστούς είναι γνωστός και ως *Κοσμάς ο Σικελός*. Η παράδοση λέει ότι ήταν από την Βυζαντινή Καλαβρία όπου πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Σαρακηνούς όπου διασώθηκε από την εκτέλεση το 664 μ.Χ. στη Σικελία από έναν δικαστή από τη Δαμασκό που ονομαζόταν Σέργιος Ίμπν Μανσούρ, ήταν ο πατέρας του Ιωάννη Δαμασκηνού που τον πήρε μαζί του ως δάσκαλο του Ιωάννη και του θετού αδερφού του Κοσμά. 

Προφανώς, ο πατέρας του Ιωάννη συναντήθηκε με τον Κοσμά, που ήταν μορφωμένος και μιλούσε ελληνικά, στις ακτές της Σικελίας, όταν επρόκειτο να εκτελεστεί ο τελευταίος.. Φώναζε δυνατά και όταν ρωτήθηκε γιατί ένας μοναχός κλαίει μπροστά στον θάνατο, απάντησε ότι θρηνούσε την απώλεια της γνώσης που είχε συγκεντρώσει, «γιατί ήξερε σχεδόν όλα που υπάρχουν κάτω από τον ήλιο» Σε απάντηση, ο πατέρας του Ιωάννη τον απελευθέρωσε και τον διόρισε ως δάσκαλο για τους γιους του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «St. John Damascene». *Catholic Encyclopedia*. New Advent. 1913.. Ανακτήθηκε στις 19 October 2011.
2. 1 2  Sahas, Daniel C. (1972). *John of Damascus on Islam: The "Heresy of the Ishmaelites"*. Brill. σελίδες 39–40. ISBN 978-90-04-03495-2.
3. ↑  Fortescue, Adrian (1908). *The Greek Fathers*. Catholic Truth Society. σελ. 242.
4. ↑  Biedermann, H.M. (1999). «Kosmas v. Majuma». *Lexikon des Mittelalters*. **5**. J.B. Metzler, σελ. 1458.
5. ↑  James, Croake (1892). *Curiosities of Christianity*. London: Methuen. σελ. 515.
To **Κοινό των Θεσσαλών** (Αιολική διάλεκτος: Κοινὸν τοῦν Πετθαλοῦν, Αττική: Κοινὸν τῶν Θετταλῶν, Κοινή: Κοινὸν τῶν Θεσσαλῶν) ήταν αρχαία συμπολιτεία, χαλαρού τύπου συνομοσπονδία με σημερινούς όρους, πόλεων και φυλών της αρχαίας Θεσσαλίας, κυρίως του θεσσαλικού κάμπου. Πρωτεύουσα ήταν η Λάρισα.

Η ιστορία ανάγεται στην έναρξη της κυριαρχία του βασιλιά Αλευά του Πυρρού, μέλος της φυλής των Αλευαδών. Αρχαίες πηγές αναφέρουν ότι η Θεσσαλία χωρίστηκε υπό τον Αλευά σε τέσσερις περιοχές. Λίγο καιρό μετά το θάνατό του πιστεύεται ότι οι Αλευάδες χωρίστηκαν σε δύο οικογένειες, τους Αλευάδες και τους Σκοπάδες, ήδη πριν από την περίοδο του Πεισιστράτου. Οι πρώτοι είχαν έδρα την πόλη της Λάρισας, η οποία αργότερα έγινε η πρωτεύουσα του Κοινού. Οι δύο οικογένειες άσκησαν σημαντική επιρροή στη Θεσσαλία υπό τον τίτλο του *Ταγού*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Gabriel, R.A. (2010). *Philip II of Macedonia: Greater Than Alexander*. Washington, D.C.: Potomac Books. σελίδες 13, 199.
Το **Κτήριο Φιλίας Ελλάδας-Βοσνίας και Ερζεγοβίνης** (Βοσνιακά, Κροατικά: Zgrada prijateljstva između Grčke i Bosne i Hercegovine, Κυριλλικά σερβικά: Зграда пријатељства између Грчке и Босне и Херцеговине) είναι ένα κτίριο γραφείων που βρίσκεται στο Σεράγεβο, στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Το κτίριο στεγάζει το Συμβούλιο των Υπουργών της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Συχνά αναφέρεται λανθασμένα ως το κτίριο του Κοινοβουλίου, το οποίο βρίσκεται κοντά στο κτήριο φιλίας Ελλάδας-Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.

Ιστορία
-------

Το κτίριο ολοκληρώθηκε το 1974 και καταλήφθηκε από την κυβέρνηση της πρώην Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Αρχικά ονομάστηκε **Κτίριο του Εκτελεστικού Συμβουλίου** (Zgrada Izvršnog Vijeća). Χρησίμευσε ως το κυριότερο κυβερνητικό κτίριο στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη έως ότου υπέστη σοβαρές ζημιές από το Σερβικό βομβαρδισμό το Μάιο του 1992 στις πρώτες εβδομάδες της πολιορκίας του Σεράγεβο, μέρος του πολέμου στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Μετά το τέλος του πολέμου, το κτίριο εκκενώθηκε και παρέμεινε κενό μέχρι να ανακατασκευαστεί το 2006.

Ανακατασκευή
------------

Το 2006, η κυβέρνηση της Ελλάδας παρείχε το 80,4% της χρηματοδότησης για την ανακατασκευή του κτιρίου. Το συνολικό κόστος του έργου ανήλθε στα 17.057.316 ευρώ. Η ανασυγκρότηση ολοκληρώθηκε από την ελληνική εταιρεία ΔΟΜΟΤΕΧΝΙΚΗ ΑΕ μέσα σε λίγο χρόνο και το κτίριο εγκαινιάστηκε στις 23 Ιουλίου 2007 από τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας και τον Πρόεδρο της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Reconstruction and rehabilitation of the building of Friendship between Greece and Bosnia and Herzegovina THE COUNCIL OF MINISTERS OF BOSNIA AND HERZEGOVINA-DOMOTECHNIKI SA[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Building of Friendship between Greece & Bosnia and Herzegovina
Το **Κτήριο της Ζετσεσιόν** (γερμανικά: Secessionsgebäude) είναι ένας εκθεσιακός χώρος στη Βιέννη της Αυστρίας. Κατασκευάστηκε μεταξύ 1897 και 1898 από τον αρχιτέκτονα Γιόζεφ Μαρία Όλμπριχ (Joseph Maria Olbrich), μαθητή του ήδη διάσημου Όττο Βάγκνερ και απετέλεσε τον εκθεσιακό χώρο των έργων των Ζετσεσιονιστών. Το κίνημα του Ζετσεσιονισμού γνωστό επίσης ως «Η Απόσχιση» (die Sezession), ιδρύθηκε στις 3 Απριλίου του 1897 από τους καλλιτέχνες Γκούσταβ Κλίμτ, Κόλομαν Μόζερ, Γιόζεφ Χόφμαν, Γιόζεφ Μαρία Όλμπριχ, Μαξ Κούρτσβαϊλ, Όσκαρ Κοκόσκα και άλλους, εκδηλώνοντας την αντίθεσή του στον συντηρητισμό που επικρατούσε στους κόλπους της ακαδημαϊκής Ένωσης Αυστριακών Καλλιτεχνών, και στο παραδοσιακό προσανατολισμό της προς τον Ιστορικισμό.

Οι γοργόνες πάνω από την πόρτα της εισόδου του κτιρίου της Ζετσεσιόν που συμβολίζουν τη ζωγραφική, τη γλυπτική και την αρχιτεκτονική, Όθμαρ Σίμκοβιτς
Οι μπρούτζινες πόρτες εισόδου σχεδιάστηκαν από τον αδερφό του Γκούσταβ Κλιμτ, Γκέοργκ Κλιμτ. Οι γοργόνες πάνω από την πόρτα της εισόδου  που απεικονίζουν τη ζωγραφική, τη γλυπτική και την αρχιτεκτονική, σχεδιάστηκαν από τον Όθμαρ Σίμκοβιτς. Τα δύο μωσαϊκά δοχεία δίπλα στη σκάλα που οδηγεί στην πύλη εισόδου είναι του Robert Oerley. Πανομοιότυπα δοχεία υπάρχουν επίσης στη Villa Wustl. Το σύνθημα της Απόσχισης αναγράφεται με χρυσά γράμματα κάτω από τον τρούλο πάνω από την πόρτα της εισόδου: «Σε κάθε εποχή η τέχνη της, σε κάθε τέχνη η ελευθερία της» (στα γερμανικά: *Der Zeit ihre Kunst. Der Kunst ihre Freiheit* ). Στα αριστερά της εισόδου υπάρχει το λατινικό μότο *Ver sacrum* (Ιερά Άνοιξη), που εκφράζει την ελπίδα για μια νέα άνθιση τέχνης. Οι έξι κουκουβάγιες στις δύο πλευρικές προσόψεις σχεδιάστηκαν από τον Κόλομαν Μόζερ.Το κτίριο στηρίζεται σε τσιμεντένιες κολώνες ύψους οκτώ μέτρων που φτάνουν μέχρι τον ποταμό της Βιέννης, ο οποίος ρέει υπόγεια σε αυτό το σημείο.

Πηγές
-----

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  *Wiki Loves Monuments monuments database*. 18  Αυγούστου 2017. tools.wmflabs.org/heritage/api/api.php?action=search&format=json&srcountry=at&srlanguage=de&srid=30444.
2. 1 2  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 1774. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 316593641
* LCCN: sh88004062
* SUDOC: 22553794X

 |

 |
Ο **Μίλνερ Αγιάλα** (γεννηθείς στις 3 Σεπτεμβρίου 1928 στην Ασουνσιόν και αποβιώσας στις 29 Ιουλίου 2001) ήταν Παραγουανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Έγινε γνωστός για ποινή αποκλεισμού διάρκειας τριών ετών που δέχθηκε για χτύπημα εναντίον διαιτητή και για το γεγονός πως υπήρξε ο πρώτος έγχρωμος ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε με τα χρώματα της Ρασόνγκ Κλαμπ ντε Στρασμπούρ.

Βιογραφία
---------

Ξεκινώντας την καριέρα του από τον παραγουανικό σύλλογο της Ρίβερ Πλέιτ στην Ασουνσιόν, ο Αγιάλα έλαβε μέρος στο Κόπα Αμέρικα του 1953 και κατέκτησε τον τίτλο του κυπελλούχου Νότιας Αμερικής. Ο Αγιάλα αγωνίστηκε συνολικά σε δύο αναμετρήσεις, απέναντι στο Εκουαδόρ (εισερχόμενος ως αλλαγή στη θέση του Χουάν Ρομέρο) και το Περού (εισερχόμενος ως αλλαγή στη θέση του Ατίλιο Λόπεθ). Η αναμέτρηση απέναντι στο Περού ολοκληρώθηκε με ισόπαλο σκορ 2–2, ωστόσο η Παραγουάη πραγματοποίησε πρόσθετη αλλαγή η οποία απαγορευόταν από τους κανονισμούς, με αποτέλεσμα οι δύο βαθμοί της νίκης να δοθούν στο Περού. Τα πνεύματα οξύνθηκαν και ο Αγιάλα χτύπησε τον Άγγλο διαιτητή Ρίτσαρντ Μάντισον. Γι'αυτή του την ενέργεια, ο Αγιάλα δέχθηκε ποινή αποκλεισμού από τη διοργάνωση για διάστημα τριών ετών.

Μετά το πέρας της συγκεκριμένης ηπειρωτικής διοργάνωσης, ο Αγιάλα αποχώρησε από τη χώρα του, προκειμένου να αγωνιστεί στη Γαλλία. Ήταν ο πρώτος έγχρωμος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίστηκε με τα χρώματα της Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Στρασμπούρ. Ο Αγιάλα πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τη Ρασίνγκ τον Οκτώβριο του 1953, ωστόσο δεν πέτυχε το πρώτο του τέρμα παρά μόνον τον Μάρτιο του 1954, στη διάρκεια αναμέτρησης απέναντι στη Ρενς. Από το 1955 έως το 1957, αγωνίστηκε για λογαριασμό της Σερκλ Ατλετίκ ντε Παρί. Με το πέρας της επαγγελματικής του καριέρας, αγωνίστηκε για λογαριασμό της Ρεντ Σταρ, γινόμενος κυρίως γνωστός ως οδηγός στον γάμο μεταξύ της Σοφία Λορέν και του Κάρλο Πόντι τον Σεπτέμβριο του 1957.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) Southamerican Championship 1953, RSSSF
2. 1 2 3 4  Fiche de Milner Ayala sur racingstub.com

Εξωτερικός σύνδεσμος
--------------------

* (Γαλλικά) «Προφίλ του Μίλνερ Αγιάλα». *footballdatabase.eu*.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ποδόσφαιρο
* Πύλη:Παραγουάη
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Milner Ayala  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Κυριάκος "Κούλης" Ιωσηφίδης** (27 Ιανουαρίου 1947, Πειραιάς) είναι Έλληνας πρώην διεθνής υδατοσφαιριστής και προπονητής. Υπήρξε διεθνής με την Εθνική ομάδα στις Ολυμπιάδες του 1968 και του 1972. Σε επίπεδο συλλόγων αγωνίστηκε στον Εθνικό Πειραιώς στον οποίο υπήρξε και μετέπειτα προπονητής. Με τον Εθνικό κατέκτησε 19 πρωταθλήματα Ελλάδος ως παίκτης ενώ οδήγησε την ομάδα στο πρωτάθλημα του 1994 ως προπονητής. Σε επίπεδο εθνικών ομάδων, ήταν προπονητής της γυναικείας ομάδας πόλο που κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς της Αθήνας και προπονητής στην Ολυμπιάδα του Πεκίνου και προπονητής της ανδρικής ομάδας στους Αγώνες του 1988, 1996 και 2000.

Τίτλοι
------

### Με τον Εθνική ομάδα γυναικών

#### Ως προπονητής

* **Ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004**

### Με τον Εθνικό Πειραιώς

#### Ως παίκτης

* **Πρωτάθλημα Ελλάδος** (19): 1964, 1965, 1966, 1967, 1968, 1969, 1970, 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983

#### Ως προπονητής

* **Πρωτάθλημα Ελλάδος** (1): 1994

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Sports-Reference.com*. io/kyriakos-iosifidis-1. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «Olympedia – Kyriakos Iosifidis». *www.olympedia.org*. Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2022.
3. ↑  «Δεύτερο μετάλλιο για το ελληνικό πόλο σε Ολυμπιακούς Αγώνες». *www.ertnews.gr*. 8 Αυγούστου 2021. Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2022.
4. ↑  «Water polo at the 1988 Summer Olympics – Men's team squads» (στα αγγλικά). *Wikipedia*. 2021-10-10. .
Ο **Λεωνίδας Παπάγος** (2 Ιανουαρίου 1912 - 26 Απριλίου 2008) ήταν Έλληνας πρέσβης που διετέλεσε αυλάρχης του βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα κι ήταν γιος του Αλέξανδρου Παπάγου και της Μαρίας Καλλίνσκυ. Από την πλευρά του πατέρα του κατάγεται από την οικογένεια Αβέρωφ και ήταν απόγονος του Αυγερινού Αβέρωφ. Ακολούθησε σταδιοδρομία στο διπλωματικό σώμα φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του πρέσβη. Εντάχθηκε στο διπλωματικό σώμα λίγο πριν από τον πόλεμο μαζί με τον Άγγελο Βλάχο και τον Σπυρίδωνα Τετενέ, και με την κατάληψη της Ελλαδας από τους Γερμανούς διέφυγε στην Αίγυπτο, όπου έδρευε το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών. Υπηρέτησε στο Μπουένος Άιρες, στη Βέρνη και το Λονδίνο. Το 1966 διορίστηκε πρέσβης της Ελλάδας στο Κάϊρο, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και τον Απρίλιο του 1967, οπότε κλήθηκε από τον βασιλιά Κωνσταντίνο για να αναλάβει αυλάρχης του, θέση την οποία διατήρησε μέχρι το 1977. Μετά το αποτυχημένο αντικίνημα της 13ης Δεκεμβρίου 1967 εγκατέλειψε μαζί με τον βασιλιά Κωνσταντίνο την Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν στη Ρώμη και στη συνέχεια στο Λονδίνο. Από τη θέση αυτή συμμετείχε σε όλες τις παρασκηνιακές διεργασίες μεταξύ παλατιού και Χούντας.

Το 1999 εξέδωσε ημερολόγιο αναμνήσεων υπό τον τίτλο "Σημειώσεις 1967 - 1977". 

Απεβίωσε στις 26 Απριλίου 2008. Ήταν παντρεμένος με την Άννα Γουλανδρή, με την οποία χώρισε το Μάρτιο του 1967 και με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Αλέξανδρο Παπάγο. Μετά το χωρισμό τους, η Γουλανδρή παντρεύτηκε σχεδόν αμέσως τον ηθοποιό Δημήτρη Χορν με τον οποίο έζησε μέχρι τις 16 Οκτωβρίου του 1988, οπότε και πέθανε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  thecaller.gr/marias-diary/o-megaliteros-erwtas-tou-dimitri-xorn/. Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2021.
2. 1 2 3  Βιογραφικό Παπάγου[*νεκρός σύνδεσμος*], από την Ένωση Διπλωματικών Υπαλλήλων
3. 1 2 3 4  Το απόρρητο ημερολόγιο του αυλάρχη του Κωνσταντίνου, από την εφημερίδα "Το Βήμα"

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 21474555
* LCCN: n99054471
* ISNI: 0000 0000 3770 9508

 |

 |
Ο **Μιχαήλ Καντακουζηνός** (1264 - 1316) ήταν ο πρώτος *επίτροπος* της βυζαντινής επαρχίας του Μορέως, θέση που κατείχε το διάστημα 1308-1316.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Το 1308 ο Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος Αυτοκράτορας των Ρωμαίων εξέδωσε ένα διάταγμα, με το οποίο σταματούσε ο διορισμός ενός διοικητή (*κεφαλή*) των Βυζαντινών εδαφών της Πελοποννήσου με ετήσια θητεία και όριζε, ότι οι διοικητές θα παρέμεναν ισοβίως σε αυτή τη θέση (*επίτροπος*). Η θέση του *επιτρόπου* δόθηκε στον Μιχαήλ Καντακουζηνό. Η θητεία του ως διοικητή της Βυζαντινής Πελοποννήσου έδωσε μία ανάσα στον τοπικό πληθυσμό, που μέχρι τότε ταλαιπωρείτο από την πρακτική των ως τότε διοικητών, που προσπαθούσαν να πλουτίσουν γρήγορα από την περιοχή μέχρι να φύγουν στο τέλος της θητείας τους. Στα χρόνια της διοίκησής του σημειώθηκε σταθεροποίηση της οικονομίας στην περιοχή, δίνοντας τη δυνατότητα στον επόμενο *επίτροπο* Ανδρόνικο Ασάν να επιχειρήσει να επεκτείνει την επαρχία εις βάρος των φραγκικών κτήσεων στην Πελοπόννησο.

Ο γιος του Μιχαήλ, ο Ιωάννης, έγινε Αυτοκράτορας το 1347 ως Ιωάννης ΣΤ΄ Καντακουζηνός.

Η δημιουργία της θέσης του *επιτρόπου* ήταν το πρώτο βήμα για την ίδρυση της δημιουργίας του Δεσποτάτου του Μωρέως το 1349 με πρώτο *δεσπότη* τον γιο του Ιωάννη ΣΤ΄, τον Μανουήλ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Θεοδώρα Παλαιολογίνα Αγγελίνα και είχε τέκνο:

* Ιωάννης ΣΤ΄ 1292-1383, Αυτοκράτορας των Ρωμαίων.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προηγούμενος**Διορισμένοι στρατηγοί (κεφαλές)** | **Επίτροπος του Μορέως** *1308 – 1316* | Επόμενος**Ανδρόνικος Ασάν** |
Κάστρο Atalaya, στη Βιγιένα, όπου η πριγκίπισσα διέμεινε για 6 χρόνια.
Η **Κωνσταντία της Αραγωνίας** (4 Απριλίου 1300 - 19 Οκτωβρίου 1327) (Constance, Constanza) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν πριγκίπισσα της Αραγωνίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Βιγιένα.

Βιογραφία
---------

Ήταν η δεύτερη κόρη του Ιακώβου Β΄ της Αραγονίας και της Λευκής των Καπετιδών-Ανζού, κόρης του βασιλιά Καρόλου Β΄ της Νάπολης. Είχε 9 αδέλφια, όπως τον Αλφόνσο Δ΄ της Αραγονίας, τον Πέτρο κόμη της Ριβαγόρθα (πατέρα της Ελεονώρας, συζύγου του Πέτρου Α΄ της Κύπρου), κ. ά.

Σε ηλικία έξι ετών αρραβωνιάστηκε τον Χουάν-Μανουέλ, πρίγκιπα της Βιγιένα και παντρεύτηκαν έξι χρόνια αργότερα. Ήταν η δεύτερη σύζυγός του, καθώς αυτός είχε νυμφευτεί στο παρελθόν με την Ελισάβετ της Μαγιόρκα. Έζησε στο κάστρο Βιγιένα (Villena) μετά τον αρραβώνα της και πριν από τον γάμο της. Απεβίωσε το 1327.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1312 τον δον Χουάν-Μανουέλ των Ιβρέα-Καστίλης, πρίγκιπα της Βιγιένα, το 1312 και είχαν παιδιά:

* Κωνσταντία 1315/23-1345, παντρεύτηκε πρώτα τον Αλφόνσο ΙΑ΄ της Καστίλης (του Οίκου των Ιβρέα-Καστίλης) και μετά τον τότε διάδοχο Πέτρο Α΄ της Πορτογαλίας (του Οίκου των Καπετιδών-Βουργουνδίας), μετέπειτα (1357) βασιλιά.
* Φερδινάνδος Α΄ 1345-1383, βασιλιάς της Πορτογαλίας.
* Βεατρίκη, απεβ. νέα.
* Μανουήλ, απεβ. νέος.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

Οι πληροφορίες έχουν συλλεχθεί από τα άρθρα της ισπανικής και της καταλανικής Wikipedia.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  «Museo Arqueológico». *www.museovillena.com*. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2021.
Ο **Λεωνίδας Λαπαθιώτης** (1854 - 1942) ήταν Έλληνας στρατιωτικός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Κόρινθο από πατέρα κυπριακής καταγωγής, τον αξιωματικό της Χωροφυλακής Θεοχάρη Λαπαθιώτη, ο οποίος καταγόταν από τη Λάπηθο της Κύπρου. Ο παππούς του ήταν ο προύχοντας Χατζηηλίας που εκτελέστηκε από τους Τούρκους στη Λευκωσία το 1821. Κατατάχθηκε στον Ελληνικό Στρατό φθάνοντας μέχρι τον βαθμό του αντιστρατήγου. Συμμετείχε στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 ως αξιωματικός του επιτελείου της Στρατιάς Ηπείρου, και διετέλεσε κατόπιν προσωπάρχης του Υπουργείου Στρατιωτικών. Το 1903 εξελέγη βουλευτής Τυρνάβου, αντικαθιστώντας (31 Μαΐου 1903) τον παραιτηθέντα Γ. Ροδόπουλο. ενώ συμμετείχε για λίγους μήνες στην κυβέρνηση Κυριακούλη Μαυρομιχάλη ως υπουργός Στρατιωτικών (1909). Επί κυβερνήσεως Βενιζέλου τέθηκε σε διαθεσιμότητα και φυλακίστηκε για λίγες μέρες. Τελικά αποστρατεύθηκε (1911) αλλά επανήλθε στους Βαλκανικούς Πολέμους το 1912. Το 1916 ακολούθησε τον Ελευθέριο Βενιζέλο στη Θεσσαλονίκη και προήχθη σε αντιστράτηγο. Το ίδιο έτος στάλθηκε στην Αίγυπτο για να οργανώσει σώμα Ελλήνων εθελοντών για την κυβέρνηση της Εθνικής Αμύνης. Επίσης ως μαθηματικός δίδαξε στο Πολυτεχνείο και τη Σχολή Ευελπίδων.

Απεβίωσε στην Αθήνα τον Ιανουάριο του 1942. Ήταν νυμφευμένος με τη Βασιλική Παπαδοπούλου, μέλος της οικογένειας Τρικούπη, και είχαν αποκτήσει έναν γιο, τον ποιητή Ναπολέοντα Λαπαθιώτη. Κατοικούσε από το 1903 στα Εξάρχεια στην οικία Λαπαθιώτη.

Έργα
----

Μερικά από τα έργα του είναι:

* *Μαθήματα Ολοκληρωτικού Λογισμού*
* *Μαθήματα Διαφορικού Λογισμού*
* *Συλλογή Στρατιωτικών Κωδικών*

Πηγές
-----

1. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 64, αρ. 676. (pdf)
2. ↑  κυβέρνηση Κυριακούλη Μαυρομιχάλη Αρχειοθετήθηκε 2010-05-08 στο Wayback Machine. από την Γενική Γραμματεία Κυβερνήσεως
3. ↑  Λαπαθιώτης - Καραγάτσης: Μια ιδιότυπη συνάντηση Αρχειοθετήθηκε 2010-11-13 στο Wayback Machine. από το περιοδικό Αντί1
4. ↑  Οικογένεια Λαπαθιώτη, άρθρο της εφημερίδας "Ελευθεροτυπία"
5. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Υδρία, Αθήνα 1984, τ. 36, σελ. 32.
Ο **Μιχαήλ Καζί** προέρχεται από οικογένεια Ελλήνων  ευγενών που εντάχθηκαν στη ρωσική υπηρεσία κατά τον Ρώσο-τουρκικό πόλεμο του 1768-1774. Γεννημένος στη Σεβαστούπολη, στην οικογένεια αξιωματικού του ναυτικού Ηλία  Aντρέεβιτς Kάζι (1804-1886) και της Aλεξάνδρα  Παύλοβνα Μαυρομιχάλη (1815-?), Εγγονή του Στέφανου  Μαυρομιχάλη, αρχηγού της  εξέγερσης στο Μοριά

Σπούδασε στη σχολή ναυτικών δοκίμων  της Μαύρης Θάλασσας στην πόλη Νικολάεφ. Υπηρέτησε στον Στόλο της Μαύρης Θάλασσας, και το 1858 προήχθη στο βαθμό του δίοπος  Κατείχε αρκετές παράκτιες θέσεις στη Σεβαστούπολη.

Το 1867, ο Μιχαήλ Ιλίτς Κάζι διορίστηκε διαχειριστής στο Ναυαρχείο της Σεβαστούπολης, και το 1870 έγινε  βοηθός του διευθυντή. Κάποιο διάστημα  (1874-1876) ήταν επικεφαλής της υπηρεσίας αυτής στη Σεβαστούπολη.

Το 1868 έλαβε τη θέση του Διευθυντή του Σταθμού Ναυπήγησης της Οδησσού της Ρωσικής Εταιρείας Ναυτιλίας και Εμπορίου. Την ίδια χρονιά αποχώρησε, αλλά συνέχισε να είναι μέλος της Εταιρείας στη θέση του διευθυντή των θαλάσσιων μεταφορών  και επικεφαλής ελέγχου κόστους 

Τα έτη  1877-1892 ο Μιχαήλ Κάζι  διευθύνει τα  ναυπηγεία  της Βαλτικής στην Αγία Πετρούπολη. Εκεί  πραγματοποιείται η  ανακατασκευή του ναυπηγείου, το οποίο μετατράπηκε σε σύγχρονη ναυπηγική μονάδα. Την ίδια εποχή, συνέβαλε σημαντικά στην κατασκευή των πιο κρίσιμων τμημάτων του αεροσκάφους του Μοζάισκι στα συνεργεία των ναυπηγείων.

Βοήθησε  στην βελτίωση των υποδομών των τεχνικών σχολών των σιδηροδρόμων. Ως σύμβουλος  του υπουργείου ναυτιλίας συνέβαλε στην ανάπτυξη και συντήρηση των λιμένων. Συμμετείχε στη σύναψη της Ρώσο - Γερμανικής εμπορικής συμφωνίας του 1894. Το 1895, κατόπιν προσωπικού αιτήματος του Νικολάου Β, παρουσίασε ένα σημείωμα σχετικά με την κατάσταση και τις προοπτικές ανάπτυξης του ρωσικού πολεμικού  ναυτικού.

Ο Μιχαήλ Κάζι ήταν επίτιμο μέλος του συμβουλίου εμπορίου και εργοστασίων, καθώς και πρόεδρος  της Αυτοκρατορικής τεχνικής υπηρεσίας της Ρωσίας

Το 1893, ο Μιχαήλ Κάζι διορίστηκε πρόεδρος της Επιτροπής για την ανάπτυξη της ναυτιλίας και του εμπορίου στη Ρωσία.

Το 1896, ο Κάζι έγινε ένας από τους διοργανωτές της παν-ρωσικής έκθεσης στο Νίζνι- Νόβγκοροντ.  

Ο Μιχαήλ Ηλίτς Κάζι  πέθανε στο Νίζνι Νόβγκοροντ  στις 24 Ιουνίου του 1896 και κηδεύτηκε στην Αγία Πετρούπολη στο νεκροταφείο Νικόλσκι της Μονής του Αλεξάνδρου Νέβσκυ.

Η αναγνώριση της προσφοράς του

Το ακρωτήρι της Νόβαγια Ζεμλιά  στη θάλασσα του Κάρς  πήρε το όνομά του. Καθώς και. το ατμόπλοιο που αγοράστηκε το 1897 στη Φινλανδία  Σχολείο στην Αγία Πετρούπολη. φέρει το όνομά του

Στις αρχές του 20ου αιώνα, ένας από τους δρόμους της Σεβαστούπολης έφερε το όνομα του Μιχαήλ Ιλίτς Κάζι

Μεταξύ  των άλλων  υποστήριξε τον καλλιτέχνη Αλέξανδρο Αλεξέεβιτς Μπορίσοφ στην αρχή των καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων του.

Παραπομπές
----------



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 67144648394309357649

 |

 |
Ο **Μιχαήλ Ζηκάκης** ήταν Έλληνας εκδότης του 20ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1883, ενώ η καταγωγή του ήταν από την Τήνο. Εργάστηκε υπάλληλος στο Βιβλιοπωλείο της Εστίας και παραιτήθηκε το 1919 για να ανοίξει δικό του εκδοτικό οίκο. 

Εξέδωσε πολλούς και σημαντικούς Έλληνες λογοτέχνες με μεγάλη επιτυχία και συνετέλεσε κατά πολύ στην πρόοδο της εξέλιξης του ελληνικού βιβλίου από κάθε άποψη.

Κάθε τόμος μικρού σχήματος είχε υπέρτιτλο "Ποιητική Βιβλιοθήκη Ζηκάκη" και τίτλο "Νεοελληνική Ανθολογία". Η επιλογή και επιμέλεια ήταν του Κων. Φ. Σκόκου.

Στον 9ο τόμο/1923 της "Νεοελληνικής Ανθολογίας" φιλοξενούνται ανέκδοτα ποιήματα του Κ. Καβάφη, όπου
γνωστά ποιήματά του έχουν σημαντικές διαφοροποιήσεις με αυτά των εκδόσεων με επιμέλεια Σαββίδη.

Η έδρα των εκδόσεων Ζηκάκη ευρίσκετο στην Αθήνα, Πεσματζόγλου και Πανεπιστημίου.

Πηγές
-----

* *Πανελλήνιον Λεύκωμα Εθνικής Εκατονταετηρίδος 1821-1921 : Η χρυσή βίβλος του ελληνισμού. Τόμος Β' Έλληνες Βιομήχανοι και Έμποροι*. Αθήνα: Ν. Σηφάκης και Ι. Χατζηιωάννου. 1921. σελ. 348. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2010.
Το **κρανίο** (από Αρχαία Ελληνικά: **τό κρανίον**) είναι οστεώδης δομή η οποία σχηματίζει το κεφάλι των σπονδυλωτών. Το κρανίο υποστηρίζει τις δομές του προσώπου και λειτουργεί ως προστατευτική κοιλότητα για τον εγκέφαλο. Το κρανίο αποτελείται από δύο μέρη: το **κρανίο** και τη γνάθο. Το κρανίο αποτελεί τμήμα του σκελετού και αποτελεί προϊόν της κεφαλοποίησης. Περικλείει τον εγκέφαλο και αρκετές αισθητικές δομές όπως τα μάτια, τα αυτιά, τη μύτη και το στόμα. Στον άνθρωπο, αυτές οι αισθητικές δομές αποτελούν μέρος του σκελετού του προσώπου. Για μια αναλυτικότερη ματιά για το ανθρώπινο κρανίο, βλέπε ανθρώπινο κρανίο.

Μεταξύ άλλων, το κρανίο προστατεύει τον εγκέφαλο, καθορίζει την απόσταση ανάμεσα στα μάτια και επιτρέπει την στερεοσκοπική όραση. Καθορίζει την θέση των αυτιών για να ενεργοποιήσει τον ηχοεντοπισμό της κατεύθυνσης και της απόστασης των ήχων. Σε μερικά ζώα, όπως τα κερατοφόρα οπληφόρα, το κρανίο έχει και αμυντική λειτουργία, παρέχοντας την στερέωση (στο μετωπιαίο οστό) για τα κέρατα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «skull». *Merriam-Webster Dictionary*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Φεβρουαρίου 2015.
2. ↑  «Cephalization: Biology». *Encyclopædia Britannica*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 23 Απριλίου 2016.
Οι **Κύρτωνες** (ή Κυρτώνη) ήταν αρχαία πόλη των Οπούντιων Λοκρών (στην συνέχεια πέρασε στην επικράτεια των Βοιωτών), χτισμένη στις πλαγιές του όρους Χλωμού, στην περιοχή που βρίσκεται σήμερα το ομώνυμο χωριό. Εικάζεται ότι η αρχαία πόλη βρίσκονταν σε θέση ανατολικότερη του σημερινού χωριού. Μέχρι και σήμερα σώζεται στη περιοχή το Κάστρο της Κυρτώνης στη θέση Πύργος. Πρόκειται για αρχαία οχύρωση, με τετράγωνο πύργο, κτισμένη με λιθόπλινθους, πάχους 1,5 μέτρου. Η πόλη αναφέρεται από τον Παυσανία στα Βοιωτικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  [...]Ὑήττου δὲ στάδια ὡς εἴκοσιν ἀπέχουσι Κύρτωνες: τὸ δὲ ἀρχαῖον ὄνομα τῷ πολίσματί φασιν εἶναι Κυρτώνην. ᾤκισται δὲ ἐπὶ ὄρους ὑψηλοῦ, καὶ Ἀπόλλωνός ἐστιν ἐνταῦθα ναός τε καὶ ἄλσος: ἀγάλματα δὲ ὀρθὰ Ἀπόλλωνος καὶ Ἀρτέμιδός ἐστιν. ἔστι δὲ αὐτόθι καὶ ὕδωρ ψυχρὸν ἐκ πέτρας ἀνερχόμενον: νυμφῶν δὲ ἱερὸν ἐπὶ τῇ πηγῇ καὶ ἄλσος οὐ μέγα ἐστίν, ἥμερα δὲ ὁμοίως πάντα ἐν τῷ ἄλσει δένδραΠαυσανία *Ελλάδος Περιήγησις*, Βιβλίο Θ', 24,4.
Η **Μήνυσις** ήταν η καταγγελία που γινόταν σε περιπτώσεις προδοσίας και υπόνοιας για την ανατροπή του δημοκρατικού πολιτεύματος και σκοπό είχε να αποκαλυφτεί το έγκλημα πριν την εκτέλεσή του. Κάθε άτομο, άνδρας ή γυναίκα, ελεύθερος ή δούλος, Αθηναίος ή ξένος, μπορούσε να παρουσιαστεί στη βουλή ή στην εκκλησία του δήμου και να αποκαλύψει το όνομα κάποιου προδότη ή υπονομευτή του πολιτεύματος. Στη συνέχεια τα όργανα αυτά αποφάσιζαν πως θα δράσουν, χωρίς ο πληροφοριοδότης να είναι αναγκασμένος να βρεθεί σε θέση κατηγόρου. Όσο για τη σύσταση εξεταστικής των πραγμάτων επιτροπής, όπως λέμε σήμερα, ήταν μέτρο που κινητοποιούνταν σε έκτακτες περιπτώσεις· το πιο γνωστό παράδειγμα είναι η περίπτωση του 415 π.Χ.. οπότε βρέθηκαν ακρωτηριασμένα τα αγάλματα (οδοδείκτες) του Ερμή.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Δημοσθένης, Κατά Τιμοκράτους 11