recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Αλέξανδρος** (απεβ. 247 π.Χ.) ήταν ένας Μακεδόνας κυβερνήτης και τύρανος της Κορίνθου. Ήταν γιος του ιστορικού Κρατερού, που κυβέρνησε την Κόρινθο και τη Χαλκίδα πιστά για τον ετεροθαλή αδελφό του Αντίγονο Β΄ *Γονατά*, βασιλιά της Μακεδονίας. Γονείς του Κρατερού ήταν ο Κρατερός (στρατηγός του Αλεξάνδρου Γ΄ του *Μεγάλου*) και η Φίλα των Αντιπατριδών, κόρη του Αντίπατρου. Σύμφωνα με μία σημείωση στον Λίβιο (ΧΧΧV, 26), η μητέρα του μπορεί να λεγόταν Νίκαια και το ίδιο και η σύζυγός του.

Νόμισμα του Αντιγόνου Β΄ της Μακεδονίας, από τον αποίο αποστάτησε ο Αλέξανδρος της Κορίνθου. Μετά το τέλος του Αλεξάνδρου, ο Αντίγονος Β΄ κατόρθωσε να ανακτήσει την Κόρινθο.

Βιογραφία
---------

Διαδέχθηκε το 263 π.Χ. τον πατέρα του ως κυβερνήτης της Κορίνθου και της Χαλκίδας. Η θέση δεν ήταν μόνο η διοίκηση της Μακεδονικής φρουράς, αλλά είχε πολύ μεγαλύτερη δικαιοδοσία και έμοιαζε περισσότερο με βασιλεία ή τυραννία. Για μερικά έτη ο Αλέξανδρος έμεινε πιστός στον Αντίγονο Β΄, αλλά το 253 αποδέχθηκε επιχορηγήσεις του Πτολεμαίου Β΄ *Φιλαδέλφου* της Αιγύπτου και αποφάσισε να αμφισβητήσει τη Μακεδονική υπεροχή, ζητώντας ανεξαρτησία ως τύραννος.

Η απώλεια της Κορίνθου και της Εύβοιας ήταν ένα σχεδόν ανεπανόρθωτο πλήγμα για την ηγεμονία της Μακεδονίας στην Ελλάδα. Ο Αντίγονος Β΄ προσπάθησε να τα ανακτήσει συμμαχώντας με την Αθήνα, το Άργος και τη Σικυώνα, αλλά ο Αλέξανδρος κατόρθωσε να πάρει τη Σικυώνα με το μέρος του και έπειτα να συμμαχήσει με την Αχαϊκή Συμπολιτεία. Ο Αντιγονος Β΄ δέχθηκε επίθεση από έναν που εξεγέρθηκε στις Κυκλάδες, υποστηριζόμενος από τον Πτολεμαίο Β΄, έτσι δεν μπόρεσε να προστατεύσει τους συμμάχους του. Έτσι το 249 ο Αλέξανδρος επέτυχε νίκες επί της Αθήνας και του Άργους και τον επόμενο χρόνο πιθανώς ανάγκασε τους εχθρούς του να αποδεχθούν ανακωχή.

Στην ακμή της εξουσίας του ο Αλέξανδρος απεβίωσε το 247 υπό συνθήκες, που οδήγησαν τους συγχρόνους του να πιστέψουν ότι δηλητηριάστηκε από τον Αντίγονο Β΄. Η χήρα του Νίκαια ανέλαβε τον έλεγχο των ιδιοκτησιών του, αλλά μετά το τέλος του προστάτη της Πτολεμαίου Β΄ το 246, η θέση της αποδυναμώθηκε. Όταν ο Αντίγονος Β΄ κατάφερε ναυτική νίκη επί των εχθρών του και μία επιδρομή των Αιτωλών στη Βοιωτία απείλησε τη Χαλκίδα, την Αττική και την Κόρινθο, η Νίκαια αποδέχθηκε να παντρευτεί τον γιο του Δημήτριο Β΄ *Αιτωλικό*. Κατά τις εορτές του γάμου, τον χειμώνα του 245/244, ο Αντίγονος Β΄ πήρε τη φρουρά της Ακροκορίνθου και ανέκτησε τον έλεγχο της προηγούμενης κτήσης του.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Νίκαια την Κορίνθια. Όταν ο Αλέξανδρος απεβίωσε, η Νίκαια αναγκάστηκε να παντρευτεί τον Δημήτριο Β΄ τον Αιτωλικό.

Πηγές
-----

* Aratos of Sicyon by F. W. Walbank, Cambridge University Press, 1933, pp. 29–45 and 203f.
* Smith, William, ed. (1870). "Nicaea 2". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology.

Αναφορές
--------

1. 1 2  «Oxford Classical Dictionary» (Αγγλικά) Oxford University Press. 2012. 285. Ανακτήθηκε στις 28  Φεβρουαρίου 2021. ISBN-13 978-0-19-173525-7.
Ο **Αρισταίος ο Πρεσβύτερος** (370 – 300 π.Χ.) ήταν Έλληνας μαθηματικός ο οποίος διαδέχτηκε τον Εύδοξο τον Κνίδιο στη λειτουργία της σχολής της Κυρήνης, και είναι κυρίως γνωστός για την εργασία του στις κωνικές τομές.

Περιγραφή
---------

Ήταν σύγχρονος του Ευκλείδη, και πιθανώς πιο μεγάλος σε ηλικία από αυτόν. Πολύ λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του εκτός από το ότι ο μαθηματικός του 4ου αιώνα μ.Χ. Πάππος ο Αλεξανδρινός, αναφέρει στo *Μαθηματικῶν συναγωγῶν βιβλία* τον Αρισταίο ως *πρεσβύτερο*, κάτι που πιθανώς σημαίνει πως υπήρχε και κάποιος άλλος μαθηματικός με το ίδιο όνομα ο οποίος ήταν νεώτερος. Στα γραπτά του αυτά ο Πάππος επαινεί τον Αρισταίο για το πεντάτομο έργο του *Στοιχεία των κωνικὠν τομών*, ενώ είναι πιθανό πως μια άλλη μελέτη που του αποδίδεται ως *Περί των κανονικών στερεών σωμάτων* πρόκειται για το ίδιο έργο. Αναφορά στο έργο του Αρισταίου έκανε και ο μαθηματικός του 2ου αιώνα μ.Χ. Υψικλής, αν και είναι πιθανό να αναφέρεται στον νεότερο.

Θεωρείται μια από τις σημαντικές πρώιμες μορφές των μαθηματικών σε ότι αφορά τις κωνικές τομές, μαζί με τους συγχρόνους του Μέναιχμο από την Προποντίδα και Ευκλείδη τον Αλεξανδρινό, με τον κορυφαίο μαθηματικό των κωνικών τομών να είναι ο Απολλώνιος ο Ρόδιος αργότερα στα μισά του 3ου αιώνα π.Χ. στην Αλεξάνδρεια.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Αρισταίος ο Πρεσβύτερος (β' μισό 4ου αι. π.Χ.) - Εκδοτική Αθηνών Α.Ε.». *www.greekencyclopedia.com*. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουλίου 2016.
2. 1 2  (Αγγλικά)
3. 1 2  Vogel, Kurt (1970). «Aristaeus». *Dictionary of Scientific Biography*. **1**. New York: Charles Scribner's Sons, σσ. 245–246. ISBN 0-684-10114-9.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 398542
* GND: 102381321

 |

 |
Με την ονομασία **τσαπράζι**, εκ της τουρκικής *τσαπράζ* (= σταυρωτός, διασταυρούμενος) περιγράφεται το σταυρωτό αλυσιδωτό επιστήθιο κόσμημα το οποίο φοριόταν τόσο από άνδρες όσο και από γυναίκες. Αποτελεί ιδιαίτερο κόσμημα της ελληνικής ανδρικής εθνικής φορεσιάς.

Τσαπράζια έφεραν συνηθέστερα οι κάτοικοι των πολεμικών περιοχών του ελλαδικού χώρου επί τουρκοκρατίας, λίγο προ της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, και κυρίως οι Σουλιώτες, στις επίσημες φορεσιές του αλλά και οι Σαρακατσάνοι και οι Πόντιοι.

Τα τσαπράζια ήταν συνηθέστερα αργυρά, και πολύ σπάνια επίχρυσα, συμπλέγματα πολλών αλυσίδων σε μορφή ζωνών με καλλιτεχνικές σμαλτοδέσεις, μικρούς δικέφαλους αετούς, φυλαχτά και θυσάνους που φέρονταν από του ενός ώμου στον άλλο, χιαστί, διασταυρούμενα επί του στήθους.
Τα τσαπράζια αποτελούσαν σύμβολα λεβεντιάς, πλούτου αλλά και ηρωικής καταγωγής. 

Ως τσαπράζι, αναφέρεται στην Κρήτη το πριονωτό, αναδιπλούμενο μαχαίρι το οποίο χρησιμοποιείται κατά την εποχή του τρύγου.

Τσαπράζι λέγεται και η ειδική φαλτσέτα που είχαν οι αλμπάνηδες (πεταλωτές) για να κόβουν/περιποιούνται τα νύχια των ζώων πριν τα πεταλώσουν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Europeana: Σταυρωτό τσαπράζι ή σταυρός».
2. ↑  «Openarchives:Διπλό σαρακατσάνικο τσαπράζι». [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  «Το γλωσσάρι του οινοτουρίστα στην Κρήτη». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Μαρτίου 2015.

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ. ΚΓ΄, σελ. 413
Αρχαιότητες
Με τον όρο **Αρχαιότητες** χαρακτηρίζονται γενικά όλα τα μνημεία τέχνης καθώς και επιγραφές που ανάγονται στον αρχαίο κόσμο και συνεκδοχικά κάθε τι παλαιό έργο τέχνης.

Στο χώρο της επιστημονικής ορολογίας ο όρος *αρχαιότητες* είχε περίπου την ίδια τύχη με την λέξη αρχαιολογία. Έτσι είχαν δημιουργηθεί παλαιότερα οι όροι: "πολιτικές αρχαιότητες" που αναφέρονταν κυρίως στην ιστορία του αρχαίου δημόσιου βίου, "σκηνικές αρχαιότητες" που αναφέρονταν στην ιστορία του αρχαίου θεάτρου κ.λπ. Όλοι αυτοί οι επιμέρους όροι χρησιμοποιούνταν μέχρι περίπου το 1920 όπου και έπαυσαν μετά την νεότερη και επιστημονικότερη αναγωγή των όρων αντίστοιχα με τις ιδρυθείσες Εφορείες αρχαιοτήτων.
*Για άλλες χρήσεις δείτε τράτα*
Η **Τράτα** είναι ένας παραδοσιακός αναμνηστικός χορός που εκτελείται κάθε χρόνο στα Μέγαρα της Αττικής, αλλά και στα νησιά του Αιγαίου. 

Η *Τράτα* στα Νησιά του Αιγαίου αναφέρεται σε ένα *Συρτό* χορό που χορεύεται στο τραγούδι *Η τράτα μας η κουρελού*. Ο χορός εκτελείται σε όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις και συγκεντρώσεις. Στην Ικαρία το χορεύουν με συγκεκριμένες κινήσεις στον επωδό. 

Την Τρίτη του Πάσχα κάθε έτους, οι γυναίκες των Μεγάρων συμμετέχουν στον παραδοσιακό χορό γνωστό ως *Τράτα* στον ανοιχτό χώρο μπροστά από τη μικροσκοπική εκκλησία που είναι γνωστή ως Άγιος Ιωάννης ο Χορευταράς. Θεωρείται ευρέως ότι εορτάζεται το κτίσιμο αυτού του παρεκκλησίου κατά τη διάρκεια μίας ημέρας κατά τα χρόνια της τουρκοκρατίας στην Ελλάδα. 

Η Τράτα συμβολίζει την αλιεία. Ο διάσημος αυτός χορός λέγεται ότι γιορτάζει την επιτυχία της αλιείας κάθε μέρα.

Ωστόσο, οι λαογράφοι παρατήρησαν ότι οι κινήσεις αυτού του χορού, οι οποίες μιμούνται την ανάσυρση των αλιευτικών διχτυών, φαίνεται να δείχνουν ότι είναι πιθανότατα ένας πολύ αρχαίος χορός, πολύ παλαιότερος από την οθωμανική περίοδο και αρχικά εκτελέστηκε για να εξασφαλίσει την επιτυχία των ψαράδων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Tomkinson (2003), pp. 77–78.
2. ↑  Megas (1982), p. 111.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
*
Ο **Αλέξανδρος** (2ος αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Αντιγονιδών ήταν πρίγκιπας διάδοχος της Μακεδονίας.

Βιογραφία6Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Περσέα η Μακεδονίας (βασ. 179-166 π.Χ.) και της Λαοδίκης Ε΄ των Σελευκιδών, κόρης του Σελεύκου Δ΄ *Φιλοπάτορος*, βασιλιά της Συρίας.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Κατά τον Γ΄ Μακεδονικό Πόλεμο ο Περσέας ηττήθηκε το 168 π.Χ. στην Πύδνα από τον στρατηγό Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο. Ο βασιλιάς, αιχμάλωτος με τον αδελφό του και τον Αλέξανδρο, ακολούθησαν το Ρωμαίο στρατηγό στον θρίαμβό του στη Ρώμη, όπου φυλακίστηκαν. Ο Αλέξανδρος, που ήταν ακόμη παιδί, με τον πατέρα του κρατήθηκαν με φρουρά στο Άλμπα Φούκενς. Οι Ρωμαίοι κράτησαν τον Περσέα άυπνο, ώσπου εξαντλήθηκε και απεβίωσε το 166 π.Χ. Ο Αλέξανδρος έγινε επιδέξιος μεταλλοτεχνίτης στην τορευτική (αργυροχοΐα-χρυσοχοΐα), έμαθε τη Λατινική γλώσσα και έγινε δημόσιος γραμματέας.

Πηγές
-----

* Liv. xlv. 42 ; Pint. Aem. Paul. 37.
* Smith, William, ed. (1870). "Alexander". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. p. 124.
Ο **Αριστείδης Γλαράκης** (1836-1914) ήταν Έλληνας πολιτικός και νομικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του πολιτικού Γεωργίου Γλαράκη. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, από όπου αποφοίτησε με άριστα στις 14/11/1861. Πρωτοστάτησε στις διαδηλώσεις των φοιτητών, τα λεγόμενα Σκιαδικά, ενώ το 1859 συμμετείχε μαζί με άλλους φοιτητές, μεταξύ των οποίων και ο Λεωνίδας Δεληγεώργης, στην ίδρυση της εφημερίδας *Μέλλον της Πατρίδος*. Τον Μάιο του 1861 συνελήφθη από τις οθωνικές αρχές για συνωμοσία κατά του Βασιλιά με αποτέλεσμα να φυλακιστεί και η εφημερίδα να σταματήσει την λειτουργία της.

Εξελέγη πληρεξούσιος Χίου στην Β΄ Εθνοσυνέλευση καθώς και βουλευτής Σύρου στις εκλογές του 1868. Παράλληλα ακολούθησε τον δικαστικό κλάδο φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του αρεοπαγίτη.

Απεβίωσε στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στο μνήμα της οικογένειας Γλαράκη στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την Κατίγκω Μαυρομιχάλη, κόρη του Νικολάου Πιεράκου Μαυρομιχάλη, και είχαν αποκτήσει παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αθηνών, Πανεπιστήμιο (1879). *Λόγος εκφωνηθείς εν τω Εθνικώ Πανεπιστήμιο την 26η Νοεμβρίου 1878*. εκ του τυπογραφείου Πέτρου Περρή.
2. 1 2 3  Λάππας, Κώστας (2004). *Πανεπιστήμιο και φοιτητές στην Ελλάδα κατά τον 19ο αιώνα* Αρχειοθετήθηκε 2016-10-16 στο Wayback Machine. Αθήνα: Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών/ΕΙΕ, 2004, σσ. 522, 525, 536. ISBN 960-7138-30-9.
3. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 73, 100 - 101(pdf)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αριστείδης Γλαράκης στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Χάρτης των πρώτων ανθρώπινων πολιτισμών το 2000 π.Χ.
Ο πολιτισμός -(culture) ενίοτε και (civilization) σε διαφορετικό εννοιολογικό πλαίσιο- είναι ένας από τους πλέον συνηθισμένους όρους στη σύγχρονη αρχαιολογία, που προήλθε από την ανθρωπολογία και την κοινωνιολογία. Οι εθνολόγοι Alfred Kroeber και Clyde Kluckhohn το 1952, σε μια προσπάθειά τους να καταγράψουν τα διαφορετικά νοήματα αυτής της λέξης κατέληξαν σε 164 διαφορετικές ερμηνείες. Ο ανθρωπολόγος E. B. Tylor έθεσε τις βάσεις ενός ορισμού στα τέλη του 19ου αι. (1871) καθορίζοντας τον πολιτισμό (culture) ως "σύνθετο σύνολο που περιλαμβάνει τη γνώση, την πίστη, την τέχνη, τον νόμο, τα ήθη και τα έθιμα και άλλες δεξιότητες που απέκτησε ο άνθρωπος ως μέλος μιας κοινωνικής ομάδας. Υπό μία γενική έννοια λοιπόν είναι μια κοινά αποδεκτή μορφή συμπεριφοράς που υιοθετείται από μια δεδομένη κοινωνία και που περιλαμβάνει διακριτά και πολύπλοκα συστήματα τεχνολογίας, κοινωνικής οργάνωσης, σκέψης, κοσμολογίας, και ιδεολογίας. Ο πολιτισμός συνδέει την ανθρώπινη κοινωνία με το περιβάλλον της και για τον Leslie White, που έγραψε στα τέλη του 1950, είναι ένα υπερσωματικό χρονικό συνεχές πραγμάτων και γεγονότων εξαρτώμενων από τη συμβολοποίηση... έναν μηχανισμό δηλαδή που εξασφαλίζει την ασφάλεια και τη διάρκεια ομάδων και ατόμων του ανθρώπινου είδους.

Στην καθαρά αρχαιολογική του έννοια, η ιδέα του πολιτισμού καθιερώθηκε στα τέλη του 1920 από τον Βερ Γκόρντον Τσάιλντ, η μαρξιστική οπτική του οποίου αποτυπώθηκε ως εξής στην πρότασή του για τον ορισμό της έννοιας: "Ανακαλύπτουμε ότι ορισμένοι τύποι υπολειμμάτων -αγγεία, αναθήματα, ταφικές πρακτικές και τύποι κατοικιών- επανειλημμένα συνδέονται. Ένα τέτοιο σύμπλεγμα συσχετιζόμενων χαρακτηριστικών το ονομάζουμε πολιτισμική ομάδα ή απλά πολιτισμό. Υποθέτουμε ότι αυτό το σύμπλεγμα που ανακαλύψαμε είναι απλά η υλική έκφραση ενός λαού, όπως θα τον αποκαλούσαμε σήμερα". Όπως είναι φυσικό, ο αρχαιολογικός πολιτισμός καθορίζεται από την ερμηνεία των αρχαιολόγων, παρά από τους ανθρώπους που συμμετείχαν δυναμικά στη διαμόρφωσή του.

Στην Ελλάδα αξίζει να αναφερθεί πως δεν υπάρχει διευκρίνιση ή ορισμός του όρου "πολιτισμός" ούτε στο Σύνταγμα, και περισσότερο συνδέεται ως όρος με την ελληνική πολιτιστική κληρονομιά.

Προτεινόμενη βιβλιογραφία
-------------------------

  

* *The Concise Oxford Dictionary of Archaeology*. Timothy Darvill. Oxford University Press, 2002. Oxford Reference Online. Oxford University Press. λήμμα "culture"
* Πασχαλίδης Γ. «Εισαγωγή στον ελληνικό πολιτισμό», στο Κ. Σμπόνιας (επιμ.), *Η έννοια του πολιτισμού Όψεις του πολιτισμού*, ΕΑΠ, (Πάτρα 1999).
Το **Τζαμί Κολσαρίφ**(προφέρεται kɔlʃæˈriːf, επίσης γράφεται ως **Κολ Σαρίφ**, **Κολ Σερίφ**και **Κολ Σάριφ**μέσω του ταταρικού Qol Şärif mäçete, Qolşärif mäçete, και Kul Sharif μέσω του Ρωσικού мечеть Кул-Шариф, mechet Kul-Sharif) βρίσκεται στο Κρεμλίνο του Καζάν, και κατά τη διάρκεια της κατασκευής του ήταν φημισμένο ως ένα από τα μεγαλύτερα τζαμιά στη Ρωσία, και στην Ευρώπη έξω από την Κωνσταντινούπολη.

Ιστορία
-------

Αρχικά, το τζαμί χτίστηκε στο Κρεμλίνο του Καζάν, τον 16ο αιώνα. Πήρε το όνομά της από τον Κολσαρίφ, που υπηρετούσαν εκεί. Ο Κολσαρίφ πέθανε με τους πολυάριθμους μαθητές, ενώ υπερασπιζόταν το Καζάν από τις ρωσικές δυνάμεις το 1552. Πιστεύεται ότι το κτίριο περιείχε μιναρέδες, τόσο με τη μορφή τρούλων όσο και σκηνών. Το σχέδιο ήταν παραδοσιακό για τη Βουλγαρία του Βόλγα, αν και στοιχεία της πρώιμης Αναγέννησης και Οθωμανικής αρχιτεκτονικής θα μπορούσαν να έχουν χρησιμοποιηθεί. Το 1552, κατά την άλωση της πόλης, το τζαμί καταστράφηκε από τον Ιβάν τον Τρομερό.

Τάταροι μελετητές έχουν εικασίες ως προς το κατά πόσον ορισμένα στοιχεία του τζαμιού υπάρχουν στο Καθεδρικό Ναό Αγίου Βασιλείου στη Μόσχα (το οποίο έχει 8 μιναρέδες, κεντρικό τρούλο, το οποίο δεν είναι τυπικό για τη ρωσική αρχιτεκτονική). Από το 1996, το τζαμί έχει ανακατασκευαστεί στο Κρεμλίνο του Καζάν, αν και εμφανισιακά είναι αποφασιστικά μοντέρνο. Τα εγκαίνιά του στις 24 Ιουλίου, 2005, σηματοδότησαν την έναρξη των εορταστικών εκδηλώσεων αφιερωμένες στη Χιλιετία του Καζάν. Μπορεί να φιλοξενήσει έως 6.000 πιστούς. 

Πολλές χώρες συνέβαλαν στο ταμείο που δημιουργήθηκε για την επαναδημιουργία του τζαμιού, όπως ηΣαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. 

Σήμερα το τζαμί λειτουργεί κυρίως ως μουσείο του Ισλάμ. Την ίδια στιγμή, κατά τη διάρκεια των μεγάλων Μουσουλμανικών γιορτών, χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώνονται για να προσευχηθούν.

Το συγκρότημα του Κολσαρίφ είχε προβλεφθεί να είναι ένας σημαντικός ακρογωνιαίος λίθος του αρχιτεκτονικού τοπίου του Καζάν. Εκτός από το κύριο τζαμί, το κτίριο περιλαμβάνει μια βιβλιοθήκη, εκδοτικό οίκο και το γραφείο του Ιμάμη.

Δείτε επίσης
------------

* Ισλάμ στη Ρωσία
* Κατάλογος των τζαμιών στη Ρωσία

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Putin joins Tatarstan festivities». *BBC News*. 2005-08-26.. Ανακτήθηκε στις 2010-05-22.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τζαμί Κολσαρίφ** |

* «Τζαμί Κουλσαρίφ (αρχική σελίδα)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Σεπτεμβρίου 2005. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2009.
* Βίντεο του Κουλ Σαρίφ
* Το τζαμί Κολσαρίφ στην ιστοσελίδα "Ρωσικά Τζαμιά"
* Τζαμί Κολσαρίφ (Καζάν)
Η **Τρέισι Άνταμς** (*Tracey Adams*, πραγματικό όνομα: *Debra Blaisdell*, 6 Ιουνίου 1958) είναι Αμερικανίδα πορνοστάρ.

Σταδιοδρομία
------------

Γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου του 1958 στην πολιτεία του Μαίρυλαντ στις Η.Π.Α. Η Τρέισι δούλεψε στο χώρο του πορνό για 16 χρόνια, από το 1983 έως το 1999, συμμετέχοντας σε πάνω απο 260 ταινίες και συμπρωταγωνιστώντας με όλα τα γνωστά ονόματα του είδους. Έχει καστανά μαλλιά, πράσινα μάτια και ύψος 1,73 μ. Ένω στην αρχή της καριέρας της είχε ένα μέτριου μεγέθους στήθος με το πέρασμα του χρόνου εμφανίζοταν με όλο και μεγαλύτερο στήθος, εντούτοις η ίδια έχει επανειλλημένως αρνηθεί ότι έκανε προσθετική στήθους και απέδωσε την αύξηση σε ιατρικό πρόβλημα.

Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης ταινιών πορνό John Stagliano είχε δηλώσει ότι εμπνεύστηκε τη διάσημη σειρά ταινιών *Buttman* παρακολουθώντας τα οπίσθια της Τρέισι σε κάποια σκηνή. Η Τρέισι έπαιζε συνήθως το ώριμο θηλυκό που αποπλανούσε νεώτερους άντρες ή/και (κάποιες φορές) κορίτσια.

Προσωπική ζωή
-------------

Η Τρέισι αποσύρθηκε από το χώρο του πορνό το 2000 σε ηλικία 41 ετών. Αν και οι περισσότερες σκηνές που γύρισε ήταν με άντρες παρτενέρ είναι μια από τις λιγοστές γυναίκες πορνοστάρ που διατηρεί μια ανοιχτή λεσβιακή σχέση. Η τρέχουσα σχέση με τη σύντροφο της χρονολογείται από οκταετίας. Πριν από αυτή τη σχέση εμφανίζονταν σε *strip shows* στον Καναδά μαζί με την επίσης πορνοστάρ και επί πολλά χρόνια σύντροφό της Άμπερ Λιν. Η σχέση τους είχε διαλυθεί εξαιτίας των προβλημάτων της Άμπερ με τον αλκοολισμό και τα ναρκωτικά. Φημολογείται τέλος ότι στα μέσα της δεκαετίας του 1990 διατηρούσε σχέση με την γνωστή πορνοστάρ Όνα Ζι.

Αφότου εγκατέλειψε τη βιομηχανία προνογραφικών ταινιών η Τρέσι συνέχισε τις σπουδές της στο Λος Άντζελες. Ολοκλήρωσε το τμήμα "Κινηματογράφου & Τηλεόρασης" του πανεπιστημίου  UCLA και παρακολούθησε μαθήματα κωμικού αυτοσχεδιασμού. Ζει πλέον μια άνετη ζωή χωρίς σκέψεις για επιστροφή στην πορνογραφία.

Βραβεία
-------

* AVN **Hall of Fame**
* XRCO **Hall of Fame**
* **Legends of Erotica** **Hall of Fame**
* **AVN** 1988 **Best Couples Sex Scene - Video** για την ταινία *Made In Germany*
* **AVN** 1990 **Best Tease Performance** για την ταινία *Adventures of Buttman*

Επιλεγμένη φιλμογραφία
----------------------

* *D-Cup Dating Service* (1998)
* *Love in the Great Outdoors: Racquel Darrian* (1995)
* *Deep Throat III* (1989)
* *No Man's Land* (1988)
* *Pretty Peaches 2* (1987)
* *The Devil in Mr. Holmes* (1987)
* *Student Affairs* (1987) (με το όνομα Deborah Blaisdell)
* *Talk Dirty to Me, Part V*  (1987)
* *The Lost Empire* (1983) (με το όνομα Debbie Blaisdell)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Τρέισι στην IAFD
* Η Τρέισι στην AFDb
* Πληροφορίες & Βιογραφία

Παραπομπές
----------

1. ↑  babesdirectory.online/profile/tracey-adams.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 78785465
* BNF: cb13970923q (data)

 |

 |
Ο **Αντώνιος Μιχελιδάκης** (Ηράκλειο, 1844 - Ηράκλειο, 1923), ήταν Έλληνας, σπουδαίος Κρητικός οπλαρχηγός, και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο το 1844. Όταν ξέσπασε η Κρητική Επανάσταση (1866-1869) διέκοψε τις φιλολογικές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών προκειμένου να γυρίσει στην πατρίδα του και να συμμετάσχει ενεργά στην επανάσταση. Έτσι επιστρέφοντας ανέλαβε ως πληρεξούσιος της Γενικής Επαναστατικής Συνέλευσης, την οργάνωση και τον συντονισμό της επαναστατικής δράσης στις ανατολικές επαρχίες της Κρήτης. Δέκα χρόνια αργότερα, όταν ξέσπασε η νέα Κρητική Επανάσταση του 1878, συμμετείχε από τους πρώτους, αναλαμβάνοντας αυτή τη φορά πρόεδρος της Επαναστατικής Συνέλευσης όπου με την ιδιότητα αυτή υπέβαλε στο Συνέδριο του Βερολίνου που συνήλθε τον Ιούνιο του έτους εκείνου σχετικό υπόμνημα, ζητώντας την προσάρτηση της νήσου με το Βασίλειο της Ελλάδος, διαπραγματευόμενος μαζί με άλλα μέλη της Επαναστατικής Συνέλευσης τον καταστατικό χάρτη της Κρήτης, που έμεινε γνωστός στην ιστορία με την ονομασία "Σύμβαση της Χαλέπας".

Μετά από τα γεγονότα αυτά, το 1879 εξελέγη πληρεξούσιος του Ηρακλείου στη Γενική Συνέλευση και ακολούθως εξελέγη αρχηγός του Εθνικού Κόμματος της Κρήτης, αναλαμβάνοντας πρόεδρος της Κρητικής Βουλής, τα έτη 1901, 1903, 1905 και της Β΄ Συντακτικής Συνέλευσης του 1906, καθώς και της Βουλής το 1907. Αργότερα το 1910, εξελέγη "τιμής ένεκεν", μαζί με άλλους 4 Κρητικούς βουλευτής του ελληνικού χώρου. Ο ίδιος εξελέγη τότε βουλευτής Αττικοβοιωτίας.
Οι υπόλοιποι 4 ήταν οι Ελευθέριος Βενιζέλος, Γεώργιος Ι. Παπαμαστοράκης, Μανούσος Κούνδουρος και Χαράλαμπος Πολογεώργης.
Τότε παρενέβη η Οθωμανική Αυτοκρατορία, ζητώντας την ακύρωση της εκλογής των Κρητικών, με το αιτιολογικό ότι ήταν Οθωμανοί υπήκοοι. Η Ελληνική Κυβέρνηση υπαναχώρησε. Τον επόμενο χρόνο που άρχισε πάλι επαναστατική δραστηριότητα στη Κρήτη, επανεκλέχθηκε για ακόμα μια φορά πρόεδρος της επαναστατικής συνέλευσης. Το 1912, όταν διορίστηκε από την ελληνική κυβέρνηση διοικητής της Κρήτης ο Στέφανος Δραγούμης, ο Αντώνιος Μιχελιδάκης ήταν αυτός που του παρέδωσε, ως πρόεδρος της Προσωρινής Επαναστατικής Κυβέρνησης, τη διοίκηση της νήσου.
Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και την Ένωση της Κρήτης με το Βασίλειο της Ελλάδος, διορίστηκε στη κυβέρνηση Στέφανου Σκουλούδη 1915 υπουργός των Εκκλησιαστικών και Δημόσιας Εκπαίδευσης. Το 1916, όταν η Αντάντ επέβαλε στην Ελλάδα δικό της Αρμοστή, καθιστώντας δηλαδή τη χώρα προτεκτοράτο κατάσχοντας ταυτόχρονα και τον ελληνικό στόλο, ο Μιχελιδάκης συνελήφθη ως βασιλόφρονας και καταδικάστηκε από ειδικό δικαστήριο μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της κυβέρνησης Σκουλούδη σε εκτοπισμό στη Μυτιλήνη. Απελευθερώθηκε αμέσως μετά τις εκλογές του 1920, όταν καταψηφίστηκε ο Ελευθέριος Βενιζέλος από τις ενωμένες δυνάμεις της αντιπολίτευσης. Παρά ταύτα, διάγοντας ήδη το 76 έτος της ηλικίας του, δεν αναμίχθηκε ξανά στην πολιτική. Πέθανε τρία χρόνια αργότερα στη γενέτειρά του, το 1923.

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ. 42ος, σελ. 267.
Το **Τζαμί της Μαρίας, Μητέρας του Ιησού**, που ονομάζεται επίσης στα αραβικά, **Μαριάμ Ουμμ Έισα Μαστζίντ** (αραβικά: مسجد مريم أم عيسى عليهما السلام‎, *Masjid Maryam Umm ‘Īsā*) είναι τζαμί που βρίσκεται στο Αλ Μουσρίφ, μια κεντρική γειτονιά στην πόλη του Αμπού Ντάμπι, την πρωτεύουσα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Χτίστηκε το 1989 ως Τζαμί του Μοχάμεντ Μπιν Ζάγιεντ και πήρε το όνομά του από τον Μοχάμεντ Μπιν Ζάγιεντ Αλ Ναχιάν, διάδοχο του Άμπου Ντάμπι.

Στις 14 Ιουνίου 2017, ο σεΐχης Μοχάμεντ Μπιν Ζάγιεντ Αλ Ναχιάν αποφάσισε να μετονομάσει το τζαμί σε «Τζαμί της Μαρίας, Μητέρας του Ιησού». Η αλλαγή έγινε ως μια πρωτοβουλία που παραδειγματίζει τις αξίες της συνύπαρξης μεταξύ των θρησκειών στα ΗΑΕ.

Το συγκρότημα του τζαμιού βρίσκεται σε μία γωνία δίπλα από μια χριστιανική κοινότητα με πολυάριθμα συγκροτήματα εκκλησιών, μεταξύ αυτών όντας ο Καθεδρικός Ναός Αγίου Ιωσήφ στο Αμπού Ντάμπι, ο Ιερός Ναός Αγίου Αντωνίου και ο γειτονικός Ιερός Ναός Αγίου Ανδρέα.

* Πλαϊνή όψη του Τζαμιού της Μαρίας, Μητέρας του Ιησού τη νύχτα.Πλαϊνή όψη του Τζαμιού της Μαρίας, Μητέρας του Ιησού τη νύχτα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Emirates News Agency : „Mariam Umm Eisa Mosque initiative embodies co-existence, tolerance in UAE"; by Mohammed bin Ham
Ο **Σωτήρης Λύτρας** (1941) είναι Έλληνας νομικός και πανεπιστημιακός, καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών, που έχει διατελέσει τρεις φορές γενικός γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1941 στην Αθήνα. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συμπλήρωσε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης, του οποίου αναγορεύθηκε διδάκτορας Δημοσίου Δικαίου με ειδίκευση στο Διοικητικό Δίκαιο. Έχει ασκήσει μαχόμενη δικηγορία, παράλληλα με την πανεπιστημιακή του σταδιοδρομία που ξεκίνησε το 1983, όταν εξελέγη λέκτορας Δημοσίου Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1987 έγινε επίκουρος καθηγητής, το 1989 αναπληρωτής καθηγητής και το 1993 τακτικός καθηγητής. Πλέον είναι ομότιμος καθηγητής της Νομικής Σχολής Αθηνών. Υπήρξε μέλος της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (1997 – 2005), μέλος του Ειδικού Δικαστηρίου των άρθρων 88 και 99, και έχει συμμετάσχει σε πολλές νομοπαρασκευαστικές επιτροπές.

Το 1988 διορίστηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου στη θέση του γενικού γραμματέα του Υπουργικού Συμβουλίου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1989. Την περίοδο 1993 - 1996 επανήλθε στην ίδια θέση ενώ τον Οκτώβριο του 2009 στην κυβέρνηση που σχηματίστηκε από τον Γιώργο Παπανδρέου ανέλαβε για τρίτη φορά την θέση του γενικού γραμματέα του υπουργικού συμβουλίου, μέχρι τον Ιούνιο του 2012 και τον σχηματισμό της κυβέρνησης Σαμαρά, όταν τη θέση του πήρε ο Τάκης Μπαλτάκος.

Διαμένει στην Αθήνα, και έχει συγγράψει διάφορα νομικά βιβλία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ΕΚΠΑ: Νομική Σχολή - Ομότιμοι Καθηγητές». *www.law.uoa.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Αυγούστου 2016.
2. 1 2  «Προηγούμενοι Γενικοί Γραμματείς της Κυβέρνησης». *www.ggk.gov.gr*. Ανακτήθηκε στις 14 Αυγούστου 2016.
3. ↑  *www.biblionet.gr* : Λύτρας, Σωτήρης Α. https://www.biblionet.gr/προσωπο?personid=37748 : Λύτρας, Σωτήρης Α. Check `|url=` value (βοήθεια). Ανακτήθηκε στις 14 Αυγούστου 2016.  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **BiblioNet**: **37748**

 |

 |
Το **αντιψυχιατρικό κίνημα** (**αντιψυχιατρική**) γνώρισε έκρηξη σε δημοτικότητα κατά την δεκαετία του 1960 με πρωτεργάτη τον Ντέιβιντ Κούπερ. Είναι μια ιδεολογική παρέμβαση στις κατεστημένες ψυχιατρικές μεθόδους της εποχής. Είναι ενεργό σε διάφορες μορφές για δύο αιώνες.

Γενικά μιλώντας το κίνημα στήριζε ότι οι σύγχρονες ψυχιατρικές μέθοδοι είναι επιβλαβείς για τους ασθενείς και ότι η κοινωνικά καθιερωμένη σχέση γιατρού-ασθενή είναι από εσφαλμένη έως και ανήθικη, καθώς κατά τους υποστηρικτές του κινήματος δίνει υπερβολική δύναμη στον γιατρό και δεν φέρεται με σεβασμό στον ασθενή. 

Το κίνημα δείχνει επίσης απέχθεια ως προς την χρήση ψυχοφαρμάκων (ο Ντέιβιντ Κούπερ επανειλημμένα τα αποκαλεί σοδομισμό του πνεύματος) άποψη που είναι ημιαποδεκτή σήμερα.

Σχετικά με αυτήν την έννοια υπάρχει το σύγγραμμα ‘Ψυχιατρική και Αντιψυχιατρική του Ντέιβιντ Κούπερ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Tom Burns (2006). *Psychiatry: A very short introduction*. *Oxford University Press*. σελίδες 93–99.
Στην καταλανική μυθολογία, οι **Αλόγια** (καταλ. *Aloges, Dones d'aigua, Goges*) είναι γυναικείες οντότητες που ζουν κοντά στο νερό (σαν τις αρχαιοελληνικές Νύμφες). Οι "κυράδες του νερού" μπορούν να μεταμορφώνονται σε νεροκότσυφες. Δεν είναι αθάνατες, αλλά ζουν για χιλιάδες χρόνια και παραμένουν νέες, ενώ η ομορφιά τους είναι απαράμιλλη. Συμβολίζουν τη γονιμότητα και τη ζωή που φέρνει το νερό και προσπαθούν να φέρουν ευημερία και πλούτο στις περιοχές που ζουν.

Οι Αλόγια είναι πλάσματα που ζουν τη νύχτα. Έχουν λαμπερά χρυσά ή κόκκινα μαλλιά και σμαραγδένια ή βαθυγάλαζα μάτια, ενώ τους αρέσει να βλέπουν το είδωλό τους στις λίμνες όταν έχει νύχτα με πανσέληνο. Κάποιες από αυτές έχουν φτερά, όπως οι πεταλούδες, ενώ κάποιες μπορεί να κρατάνε και ένα ραβδί από φουντουκιά. Μοιάζουν με κανονικές γυναίκες, μόνο που το σώμα τους μοιάζει σαν διάφανο και μπορούν να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται πολύ γρήγορα.

Σύμφωνα με το θρύλο, οι λίμνες που λούζονται οι Αλόγια βράζουν από το θυμό τους όταν κάποιος ξένος και ακάλεστος μπει στα νερά τους. Στη Μαγιόρκα, η πιο γνωστή νερο-κυρά είναι η Μαρία Ενγκάνια, που ζει μέσα σε όλα τα πηγάδια και τις γούρνες και αρπάζει με το αγκίστρι της όλα τα μικρά παιδιά που περνάνε εκεί κοντά. Γενικότερα, αποφεύγουν την επαφή με τους ανθρώπους κι όταν κάτι τέτοιο είναι αδύνατο, η "συνάντηση" βγαίνει πάντοτε εις βάρος των ανθρώπων.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν πολλοί θρύλοι για Αλόγια που παντρεύτηκαν θνητούς. Σε μια τέτοια περίπτωση, ο άνδρας πρέπει να δεχτεί τους όρους τους, όπως να μην αποκαλύψει ότι η γυναίκα του είναι νεράιδα, αλλιώς εκείνη τον εγκαταλείπει και παίρνει την περιουσία του.

Λόγω της ομορφιάς τους, όταν τις βλέπουν, οι άνθρωποι μαγεύονται. Μόνο μία φορά το χρόνο, στο θερινό ηλιοστάσιο (24 Ιουνίου, φωτιές του Άη-Γιάννη), η οποία είναι μια νύχτα που γίνονται θαύματα, όλα τα πνεύματα της φύσης είναι ελεύθερα και ορατά και έτσι οι άνθρωποι μπορούν να της δουν χωρίς να κινδυνεύουν από τη γοητεία τους.

Στην Οξιτανία είναι γνωστές ως "daunas d'ayga", στην Ωβέρνη της Γαλλίας ως "danne d'aigüe", στην Αραγωνία ως "moras", στην περιοχή Αστούριας ως "xanes", στη Χώρα των Βάσκων ως lamiak ή laminak και στην Κανταβρία ως "mozas de agua".

Οι Αλόγια έχουν εμπνεύσει, ως μυθολογικά πλάσματα, πολλούς συγγραφείς σε ποιήματα ή μυθιστορήματα.

Βιβλιογραφία
------------

* Jesús Callejo, Marina Seoane. *Guía de los seres mágicos de España* (στα Ισπανικά). Editions EDAF. ISBN 84-7640-973-7.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Les Goges[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Dones d'aigua. Na Maria Enganxa Αρχειοθετήθηκε 2008-08-07 στο Wayback Machine.(καταλανικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* La cantina dels encants - Les Goges[*νεκρός σύνδεσμος*](καταλανικά)

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Καταλανικοί μύθοι και παραδόσεις |
| --- |
|  |
| 
* Αλόγια
* Βέλα Κουαρέσμα
* Γκαμπούτσι
* Γκόγια
* Ενκανταρία
* Μαράκο
* Μουλαντόνα
* Μάγισσες Μπρούχα
* Νεγρέτ
* Ντιπ
* Ντόνιετ
* Όμε ντελς νάσος
* Όμε ντελ σακ
* Παϊτίντα
* Πάπου
* Πεζάντα
* Πέι Νικολάου
* Ταμάρρο
* Τίο ντε Νάδαλ
* Φολιέτ
 |

 |
Απλώστρα ρούχων σε χρήση
**Απλώστρα ρούχων** είναι ένας μηχανισμός πάνω στον οποίο βρίσκονται πολλά σχοινιά απλώματος ή λεπτά σύρματα πάνω στα οποία μπορεί κανείς να απλώσει πολλά ρούχα και να τα στερεώσει με μανταλάκια.

Κλασικό σχέδιο στην Ελλάδα είναι η παραλληλόγραμμη απλώστρα ρούχων με πτυσσόμενες επεκτάσεις που ανοίγουν δεξιά και αριστερά. Υπάρχουν επίσης και απλώστρες κάγκελου, που τοποθετούνται στα μπαλκόνια, τοίχου και απλώστρες που στερεώνονται με κλιπς πάνω απ' το καλοριφέρ. Σε άλλες χώρες συνηθίζονται μηχανισμοί που μοιάζουν με ανεστραμμένη ομπρέλα.

Η χρησιμότητα των απλωστρών οφείλεται στη σημαντική οικονομία χώρου, κάτι που κάνει δυνατή τη χρήση της και σε εσωτερικό χώρο. Αυτό με τη σειρά του αποτελεί σημαντικό πλεονέκτημα σε περιπτώσεις κακοκαιρίας.
Ο **Φερεκύδης ο Αθηναίος** ή **ο Λέριος** (περ. 480 π.Χ. – 5ος ή 4ος αιώνας π.Χ.) ήταν Αρχαίος Έλληνας ιστορικός, μυθογράφος και λογογράφος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Λέρο περί το 460-450 π.Χ. αλλά έζησε στην Αθήνα και για αυτό αποκαλείται και *Φερεκύδης ο Αθηναίος*.

Τα σημαντικότερα έργα του Φερεκύδη του Αθηναίου που του αποδίδονται δεν διασώζονται. Σύμφωνα με τους τίτλους των έργων του που διασώζονται, μεταξύ των άλλων έγραψε την ιστορία της Λέρου, το *Περί Λέρου*, τα δοκίμια *Περί Ιφιγενείας* και το *Περί των Διονύσου εορτών*. Ωστόσο, πολυάριθμα αποσπάσματα από το δεκάτομο έργο του *Αυτόχθονες* έχουν διασωθεί. Το γενεαλογικό αυτό έργο, γράφηκε στην Ιωνική διάλεκτο για να δοξάσει τους προγόνους των ονομαστών οικογενειών της Αττικής, που είχαν ζήσει κατά την προϊστορική εποχή. Ο Φερεκύδης τροποποίησε τους θρύλους, όχι για να τους εκλογικεύσει, αλλά για να τους προσαρμόσει στη λαϊκή πίστη της εποχής του. Για τον λόγο αυτό, ο Φερεκύδης δεν μπορεί να εξισωθεί με τον προγενέστερο μυθογράφο Εκαταίο, του οποίου οι *Γενεαλογίαι* ήταν πιο κριτικές και σκεπτικιστικές.

Πηγές
-----

* G. Huxley: άρθρο στο *Greek, Roman and Byzantine Studies*, τόμ. 14 (1973), σσ. 137-143
* *Σούδα*, φ 216, 217

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 202263536
* LCCN: n95106481
* ISNI: 0000 0003 7155 2091
* GND: 11879177X
* SUDOC: 13213666X
* BNF: cb15515939n (data)
* BIBSYS: 95004065
* ICCU: NAPV088889
* BNE: XX4718765
* CiNii: DA18112875

 |

 |
Αντλιοστάσιο στο Grave της Ολλανδίας.
Αντλιοστάσιο στο Grave της Ολλανδίας.
Το Αντλιοστάσιο, που ονομάζεται επίσης γεώτρηση και σταθμός παροχής πόσιμου νερού, είναι μια εγκατάσταση με αντλίες και εξοπλισμό άντλησης υγρών από το ένα μέρος στο άλλο. Χρησιμοποιείται για μια ποικιλία συστημάτων υποδομής όπως η παροχή νερού σε κανάλια, η αποστράγγιση χαμηλών εκτάσεων και η απομάκρυνση λυμάτων προς χώρους επεξεργασίας αυτών. Πρόκειται για αναπόσπαστο μέρος μιας εγκατάστασης υδροηλεκτρικής ενέργειας με αντλία αποθήκευσης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αντλιοστάσιο** |

* Packaged pumping stations - definitions and applications
* How To Choose The Right Pump To Suit Your Pumping Station
* How to look after your packaged pumpstation
* Prickwillow Museum
* How Much Do Sewage Pumping Stations Cost
Σχέδιο του είδους αλχημίλλη η κοινή (1917-1926)
Η **αλχημίλλη** ή **αλχεμίλλη** (*Alchemilla*) είναι γένος αγγειόσπερμων φυτών της εύκρατης ζώνης, που ανήκει στην οικογένεια ροδοειδή. Οι αλχημίλλες είναι πολυετή ποώδη φυτά. Οφείλουν την ονομασία τους στους αλχημιστές, οι οποίοι συνέλεγαν τη δρόσο που επικαθόταν στα φύλλα τους, επειδή τη θεωρούσαν χρήσιμη για την παρασκευή της φιλοσοφικής λίθου. Μερικά είδη θεωρούνται καλλωπιστικά, ενώ άλλα αποτελούν πολύ καλή ζωοτροφή.

Περιγραφή
---------

Τα περισσότερα από τα 300 περίπου είδη αλχημίλλης είναι ιθαγενή σε χώρες της Ευρώπης και της Ασίας με ψυχρο εύκρατο ή και υποαρκτικό κλίμα, ενώ λίγα είδη είναι ενδημικά των βουνών της Αφρικής και της Βόρειας και Νότιας Αμερικής.

Τα φυτά βρίσκονται συνήθως σε συστάδες. Τα φύλλα εκφύονται από ξυλώδη ριζώματα. Κάποια είδη έχουν φύλλα με λοβούς που εκφύονται ακτινωτά από ένα κέντρο, ενώ άλλα είδη έχουν διαιρεμένα φύλλα, ωστόσο όλα έχουν σχήμα βεντάλιας, μακρύ μίσχο και οδοντωτή περιφέρεια. Tο χρώμα τους είναι από γκριζοπράσινο έως πράσινο και συχνά καλύπτονται με απαλές τρίχες (χνούδι), με υδρόφοβο αποτέλεσμα, ώστε να μη μουσκεύουν. Τα άνθη είναι μικρά και ανοικτά κιτρινοπράσινα έως και πράσινα, δεν έχουν πέταλα και εμφανίζονται σε συστάδες πάνω από το φύλλωμα στα τέλη της ανοίξεως και το καλοκαίρι.

Μερικά είδη, ιδίως το *Alchemilla xanthochlora* και η αλχημίλλη η κοινή, χρησιμεύουν ως αφέψημα ή ως φαρμακευτικά βότανα, π.χ. για γυναικολογικές παθήσεις.

Επιλεγμένα είδη
---------------

* *Alchemilla abyssinica* Fresen.
* *Alchemilla alpina* L. - αλχεμίλλη η άλπειος
* *Alchemilla argyrophylla* Oliv.
* *Alchemilla barbatiflora* Juzepczuk
* *Alchemilla bursensis* Pawł.
* *Alchemilla conjuncta* Bab.
* *Alchemilla diademata* Rothm. —
* *Alchemilla ellenbeckii* Engl.
* *Alchemilla erythropoda* — dwarf lady's mantle
* *Alchemilla filicaulis* Buser
* *Alchemilla glabra* Neygenf.
* *Alchemilla glaucescens* Wallr.
* *Alchemilla glomerulans* Buser
* *Alchemilla gracilis* Engl.
* *Alchemilla hungarica* Soó
* *Alchemilla japonica* Nakai & H. Hara
* *Alchemilla jaroschenkoi* Grossh. — αλχεμίλλη η ολότριχος
* *Alchemilla johnstonii* Oliv.
* *Alchemilla lapeyrousii* Buser
* *Alchemilla mollis* (Buser) Rothm.
* *Alchemilla monticola* Opiz
* *Alchemilla orbiculata* Ruiz & Pav.
* *Alchemilla sericata* Rchb.
* *Alchemilla splendens* Christ *ex* Favrat
* *Alchemilla stricta* Rothm.
* *Alchemilla subcrenata* Buser
* *Alchemilla stuhlmanii*
* *Alchemilla subcrenata*
* *Alchemilla subnivalis* Baker f.
* *Alchemilla triphylla* Rothm. - αλχεμίλλη η τρίφυλλος
* *Alchemilla venosa* Buser
* *Alchemilla vestita*
* *Alchemilla vulgaris* L. - αλχεμίλλη η κοινή
* *Alchemilla wichurae* (Buser) Stefanss. - αλχεμίλλη η λιβάδιος, κοινώς λεοντοπόδι
* *Alchemilla xanthochlora* Rothm.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hawke, Richard G. «An Evaluation Study of Alchemilla» (PDF). *Plant Evaluation Notes*. Chicago Botanic Garden. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2008.

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 581

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85003262
* GND: 4264324-7

 |

 |
**Φερια δελ Σολ** (Ελληνικά: ***Έκθεση του Ήλιου***), ή *Carnaval Taurino de America*, (καρναβάλι με ταυρομαχίες της Αμερικής), είναι ένα διεθνές πολιτιστικό φεστιβάλ που πραγματοποιείται στην πόλη της Μέριδα το Φεβρουάριο κάθε έτους. Το φεστιβάλ Φερία διεξάγεται παράλληλα με τη γιορτή του καρναβαλιού. Το φεστιβάλ περιλαμβάνει διαγωνισμούς ταύρων, πολιτιστικές εκθέσεις, εμπορικές και ζωοτεχνικές εκθέσεις, συναυλίες, παρελάσεις, αθλητικές εκδηλώσεις και ένα διαγωνισμό ψηφοφορίας για την *Λα Ρέινα Ντελ Σολ* (Ελληνικά: ***Η βασίλισσα του Ήλιου***).[1]

The **Circo Monumental** of Mérida, center of the contest *Queen of the Sun* (*Reina del Sol*)

Ιστορία
-------

Στην πόλη της Μέριδα γιορτάζεται μια από τις αρχαιότερες εκδηλώσεις της Βενεζουέλας, αλλά στην "πόλη των Ιπποτών", στην οποία δεν οργανώνονταν εκδηλώσεις παρόμοιες με τις πόλεις του Σαν Κριστομπάλ (San Cristóbal), Μπαρκισιμέτο, Μαρακαΐμπο, Τάριμπα (Táriba), μια ομάδα ερασιτεχνών είχε την ιδέα να δημιουργήσει ένα *Plaza de Toros*, έτσι ώστε η Μέριδα να αποκτήσει εκδηλώσεις ταυρομαχιών και προστέθηκε στις σημαντικότερες εκθέσεις της χώρας. 

Οι πρώτες εκθέσεις, που διοργανώνονταν τις πρώτες ημέρες του Δεκεμβρίου, είχαν το χαρακτήρα του εορτασμού της "Άμωμης Σύλληψης" και γι' αυτό το λόγο οι εκδηλώσεις γίνονταν στις 9 και 10 Δεκεμβρίου. Για τις ταυρομαχίες κλήθηκαν γνωστοί ταυρομάχοι και μεταφέρθηκαν ταύροι από την Κολομβία.

Στην πρώτη έκθεση έντονες βροχοπτώσεις εμπόδισαν την τελετή των εγκαινίων, η οποία έγινε σε δύο φάσεις, που έπρεπε να πραγματοποιηθούν τη δεύτερη ημέρα: η μία κατά τις πρωινές ώρες και η άλλη κατά το απόγευμα. Ήταν η πρώτη φορά που κάτι τέτοιο γινόταν στην ίδια πλατεία, την ίδια ημέρα στη Βενεζουέλα. Είχε προηγηθεί το Καράκας, στο οποίο πραγματοποιήθηκαν δύο γύροι την ίδια μέρα, αλλά σε δύο διαφορετικές πλατείες, στην "Circo Metropolitano»και το «Nuevo Circo", αλλά στην ίδια πλατεία, κατά τη διάρκεια της ίδιας ημέρας. Και αυτό είχε συμβεί για πρώτη φορά.

Panorama of **Plaza de Toros Román Eduardo Sandia**, Mérida
Το 1968 δεν πραγματοποιήθηκε έκθεση αλλά η ταυρομαχία έγινε στις 13 Απριλίου 1968 καθώς συνέπεσε με το Μεγάλο Σάββατο. 

The **Reina** or **Novia del Sol** (*Queen of the Sun*) 2009
Τελικά, η έκθεση έγινε μια από τις σημαντικότερες της Βενεζουέλας και του κόσμου των ταυρομαχιών, ιδιαίτερα σε σύγκριση με την έκθεση "Άμωμος" που πραγματοποιήθηκε τα έτη 1990, 1991 και 1997 αλλά έτυχε μικρής αποδοχής.

Βιβλιογραφία
------------

* Guide EDT/Lonely Planet, *Venezuela*, EDT srl, 2007, ISBN 88-6040-157-7 (Ιταλικά)
* Susan Brushaber, Arnold Greenberg, *Venezuela Alive*, (Alive Guides Series, Hunter Travel Guides), Hunter Publishing, Inc, 1998 ISBN 1-55650-800-X (Αγγλικά)

Αναφορές
--------

1. ↑  Krzysztof Dydyński, Charlotte Beech, *Venezuela*, Lonely Planet, 2004, ISBN 1-74104-197-X

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Ισπανικά) Επίσημη Ιστοσελίδα της Φερια δελ Σολ
* (Ισπανικά) Δεύτερη επίσημη ιστοσελίδα της Φερια δελ Σολ
Ο λοχαγός **Αθανάσιος Τσαλτάκης** γεννήθηκε το 1850 στο χωριό Ζοριάνος του δήμου Κροκυλείου του νομού Φωκίδος. Θυσίασε την ζωή του στις 7 Μαϊου 1897 στις μάχες των υψωμάτων της "Ταράτσας" στα βόρεια της Λαμίας. Κατατάχθηκε στον Ελληνικό Στρατό ως εθελοντής και την 1-8-1872 έγινε δεκανέας. Ακολούθως έλαβε τους βαθμούς: το 1877 Λοχίας, το 1881 Ανθ/στής, το 1882 Ανθ/γός, το 1890 Υπολοχαγός και το 1895 Λοχαγός Β΄ τάξεως. Η λήξη του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 βρήκε το Ελληνικό στράτευμα διαλυμένο και τους Τούρκους να προελαύνουν προς την Λαμία σχεδόν ανενόχλητοι. Οι μόνες εστίες αντίστασης στήνονταν αυθόρμητα και εκ των ενόντων από μεμονωμένα τμήματα , ανάμεσα στους οποίους και ο Τσαλτάκης με ένα μικρό τμήμα Ρουμελιωτών ευζώνων. Η μικρή του μονάδα οχυρώθηκε στα υψώματα της Καμηλόβρυσης και της Ταράτσας , έξω από την Λαμία ,στις πλαγιές της Οθρυος. Προσπάθησε να καθυστερήσει την τούρκικη προέλαση ,αν και γνώριζε ότι αυτή η απόφαση του ήταν ριψοκίνδυνη και τολμηρή. Στόχος του ήταν η ανασύνταξη των ελληνικών δυνάμεων και η σωτηρία της Λαμίας. Πράγματι επιβραδύνθηκε η τούρκικη προέλαση η οποία συνεχιζόταν παρά την ανακωχή ( όπως έγινε 77 χρόνια αργότερα στην Κύπρο), που είχε συμφωνηθεί με αποφασιστική παρέμβαση του τσάρου Νικολάου. Ο Τσαλτάκης όμως στην προσπάθεια αυτή έχασε την ζωή του. Όμως μαζί με άλλους μαχητές κατάφεραν να αποτρέψουν την κατάληψη και της Λαμίας από τους Τούρκους.

Στην περιοχή της Ξηριώτισσας βρίσκεται το στρατόπεδο «Τσαλτάκη» το οποίο πήρε την ονομασία του προς τιμήν του.
Εικονογράφηση της Μέρι Μάλλον (γνωστή και ως "Τυφοειδής Μαίρη" επειδή ήταν ασυμπτωματικός φορέας του τυφοειδούς πυρετού) σε εφημερίδα το 1909.
Ο **ασυμπτωματικός φορέας** (γνωστός και με τους όρους **υγιής φορέας** ή απλώς **φορέας**) είναι ένα πρόσωπο ή άλλος οργανισμός που έχει μολυνθεί από ένα παθογόνο, αλλά δεν εμφανίζει συμπτώματα της λοίμωξης από την οποία έχει μολυνθεί.

Αν και δεν επηρεάζεται από το παθογόνο, ο ασυμπτωματικός φορέας μπορεί να μεταδώσει μια ασθένεια σε άλλα άτομα ή να εμφανίσει συμπτώματα σε ύστερα στάδια μιας ασθένειας. Οι ασυμπτωματικοί φορείς παίζουν σημαντικό ρόλο στην μετάδοση διαφόρων κοινών μολυσματικών ασθενειών όπως ο τύφος, το βακτήριο C. difficile, διάφορα είδη γριπών, η χολέρα, η ασθένεια του κορωνοϊού 2019, η φυματίωση και ο ιός ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας. Ενώ ο μηχανισμός της μεταφοράς μιας ασθένειας είναι ακόμα άγνωστος, οι ερευνητές έχουν κάνει πρόοδο στις έρευνες για την κατανόηση του πως μερικά παθογόνα μπορούν να παραμείνουν αδρανείς σε ένα ανθρώπινο οργανισμό για μια χρονική περίοδο. Μια καλύτερη κατανόηση για τους ασυμπτωματικούς φορείς ασθενειών είναι πολύ σημαντική στα πεδία της δημόσιας υγείας και της ιατρικής, ενώ εργάζονται στο περιορισμό της διάδοσης μιας συνηθισμένης μολυσματικής ασθένειας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Dictionary Definition». *Medical-dictionary.thefreedictionary.com*. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2013.
2. ↑  Lai, Chih-Cheng; Liu, Yen Hung; Wang, Cheng-Yi; Wang, Ya-Hui; Hsueh, Shun-Chung; Yen, Muh-Yen; Ko, Wen-Chien; Hsueh, Po-Ren (2020-03-04). «Asymptomatic carrier state, acute respiratory disease, and pneumonia due to severe acute respiratory syndrome coronavirus 2 (SARS-CoV-2): Facts and myths». *Journal of Microbiology, Immunology and Infection* **53** (3): 404–412. doi:10.1016/j.jmii.2020.02.012. ISSN 1684-1182. PMID 32173241. PMC 7128959.. Ανακτήθηκε στις 2020-04-09.
3. ↑  «Denise M. Monack». WikiGenes. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2016.
Το **Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο** (τουρκικά: *Yüksek Askerî Şûra*, YAŞ) είναι μια επιτροπή στις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις. Συνεδριάζει σε ετήσια βάση για τον προσδιορισμό της ημερήσιας διάταξης του στρατού. Διευθύνεται από τον Πρωθυπουργό, ενώ οι αποφάσεις του είναι σε ισχύ μετά την έγκριση από τον Πρόεδρο.

Ο Πρωθυπουργός, ο αναπληρωτής πρωθυπουργός, οι υπουργοί Εθνικής Άμυνας, Εσωτερικών, Εξωτερικών και Δικαιοσύνης, οι διοικητές των στρατευμάτων και άλλοι ναύαρχοι/στρατηγοί είναι μέλη του συμβουλίου. Στην πράξη, οι διοικητές των στρατευμάτων που έχουν ολοκληρώσει υπηρεσία δύο ετών, γίνονται μέλη του συμβουλίου.

Σε γενικές γραμμές, οι συναντήσεις του συμβουλίου πραγματοποιούνται την πρώτη εβδομάδα του Αυγούστου και παρατείνονται έως τρεις ημέρες. Οι διορισμοί πραγματοποιούνται το αργότερο στις 30 Αυγούστου (Ημέρα της Νίκης). Ωστόσο, λόγω του αποτυχημένου πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου, το συμβούλιο πραγματοποιήθηκε στις 28 Ιουλίου του 2016 και ολοκληρώθηκε μέσα σε μια μέρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τουρκία: Το Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο θα συνεδριάσει την Πέμπτη kathimerini.gr
2. ↑  «YAŞ'ın yapısı değişti». NTV. Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2016.
3. ↑  «SON DAKİKA... 2016 YAŞ toplantısında alınan kararlar açıklandı». NTV. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουλίου 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Supreme Military Council (Turkey)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
*Για προσωπικότητες με ίδιο επίθετο, δείτε: Τριανταφύλλου*

Ο **Αθανάσιος Τριανταφύλλου** από τη Λήμνο (γεν. 1803) υπήρξε αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 με το βαθμό του εικοσιπένταρχου. Στο Αρχείο Αγωνιστών του 21 δεν έχει καταγραφεί.

Η δράση του
-----------

Ο Αθανάσιος Τριανταφύλλου γεννήθηκε στη Λήμνο το 1803. Συμμετείχε στην Επανάσταση από τον Αύγουστο 1824 τουλάχιστον, όταν αναφέρεται να υπηρετεί ως στρατιώτης στην άμυνα των Σπετσών υπό τον χιλίαρχο Καραγεώργη Βούλγαρη. Στη συνέχεια τον ακολούθησε στην εκστρατεία της Αρκαδίας. Το 1828 κατατάχτηκε στη Δ΄ χιλιαρχία του Διαμαντή Ζέρβα και στις 3 Μαΐου βρισκόταν στον Πόρο, από όπου μετέβη στην Τρίπολη μετέχοντας σε μάχες κατά του Ιμπραήμ. Δύο μήνες αργότερα προβιβάστηκε σε πένταρχο και με τη χιλιαρχία του μεταβαίνει στην περιοχή Ξηρομέρου Αιτωλοακαρνανίας. Το 1829 είχε προαχθεί σε εικοσιπένταρχο και υπηρετούσε στην Ζ΄ χιλιαρχία του Τσάμη Καρατάσου.

Επί Καποδίστρια εντάχθηκε ως δεκανέας στο 2ο λόχο του ΣΤ΄ ελαφρού τάγματος, υπό τον στρατηγό Ν. Κριεζώτη. Με τη μονάδα του έλαβε μέρος σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στην Ανατολική Στερεά.

Πηγές
-----

* Τάσος Καψιδέλης, *Η Λήμνος στην επανάσταση του 1821*, Αθήνα 1986.
Το **Ανάκτορο Κρίστιανσμποργκ** (δανικά: Christiansborg Slot) είναι ένα ανάκτορο και κυβερνητικό κτήριο στη νησίδα Σλότσχολμεν στη Κοπεγχάγη της Δανίας. Είναι η έδρα του Δανικού Κοινοβουλίου (Folketinget), το Γραφείο του Δανού Πρωθυπουργού και το Ανώτατο Δικαστήριο της Δανίας. Επίσης μερικά τμήματα του ανακτόρου χρησιμοποιούνται από τον Δανό μονάρχη, όπως τα Βασιλικά Δωμάτια Υποδοχής, το Ανακτορικό Παρεκκλήσιο και οι Βασιλικοί Σταύλοι.

Το ανάκτορο είναι έτσι η έδρα για τρεις ανώτερες εξουσίες: την εκτελεστική, τη νομοθετική και τη δικαστική εξουσία. Είναι το μόνο κτήριο στον κόσμο που στεγάζει και τις τρεις εξουσίες της διακυβέρνησης. Έτσι το όνομα Κρίστιανσμποργκ χρησιμοποιείται συχνά ως μετωνυμία για το Δανικό πολιτικό σύστημα και στην καθημερινότητα αναφέρεται ως Rigsborgen (= το κάστρο του βασιλείου) ή πιο απλά Borgen (= το κάστρο).

Το τωρινό κτήριο, το τρίτο με το όνομα αυτό, είναι το τελευταίο από μία μακρά σειρά από διαδοχική κάστρα και ανάκτορα, κατασκευασμένα στην ίδια θέση, από την έγερση του πρώτου κάστρου το 1167. Από τις αρχές του 15ου αιώνα. τα διάφορα κτήρια λειτούργησαν σαν βάση της κεντρικής διοίκησης· ως το 1794 ήταν η κύρια κατοικία των Δανών βασιλέων και μετά το 1849 ως η έδρα του κοινοβουλίου. 

Το ανάκτορο σήμερα φέρει τη μαρτυρία τριών εποχών της Δανικής αρχιτεκτονικής, ως αποτέλεσμα δύο σοβαρών πυρκαγιών. Η πρώτη φωτιά συνέβη το 1794 και η δεύτερη το 1884. Το κύριο μέρος του τωρινού ανακτόρου, που τελείωσε το 1928, είναι σε ιστορικό νεομπαρόκ ρυθμό. Το παρεκκλήσιο χρονολογείται από το 1826 και είναι σε νεοκλασικό ρυθμό. Οι εκθεσιακοί χώροι κτίστηκαν το διάστημα 1738-46 σε ρυθμό μπαρόκ.

Το ανάκτορο Κρίστιανσμποργκ ανήκει στη Δανική Κυβέρνηση και το χειρίζεται η Υπηρεσία Ανακτόρων και Ιδιοκτησιών. Μερικά τμήματα του ανακτόρου είναι ανοικτά στο κοινό.

Ιστορία
-------

Το ανάκτορο σήμερα
------------------

Πηγές
-----

* Elling, Christian (1944). Christiansborg-Interiører. Studier over Residensslottets Historie i det 18. Aarhundrede (in Danish). Copenhagen.
* Hvidt, Kristian; Ellehøj, Svend; Norn, Otto (1975). Christiansborg Slot (in Danish). Udgivet af Folketingets Præsidium. Copenhagen: Nyt Nordisk Forlag Arnold Busck. ISBN 87-1701955-9.
* Larsen, Thomas; Steensbeck, Bjarne; Ørsted, Bjarke. Borgen - Christiansborg 100 år (in Danish). Copenhagen: Gyldendal. ISBN 978-87-02-05968-7.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 248714774
* GND: 4477662-7

 |

 |