recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Πέτρος ο Βαρσυμής** ήταν βυζαντινός αξιωματούχος του 6ου αιώνα με τα αξιώματα του Πραίτωρ της Ανατολής και του Κόμη των θείων θησαυρών.

Ο Πέτρος ήταν Συριακής καταγωγής και ασκούσε το επάγγελμα του τραπεζίτη, όταν με εύνοια της αυτοκράτειρας Θεοδώρας διορίσθηκε κόμης των θείων θησαυρών. Διορίσθηκε στη θέση αυτή το 540, ήταν βασικό αξίωμα στη φορολογική διοίκηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, μέχρι το 543. Φαίνεται ότι έδειξε πραγματικό ζήλο στο πλαίσιο του έργου του. 

Ο Προκόπιος της Καισάρειας τον επικρίνει έντονα, όπως και ο Ιωάννης ο Καππαδόκης, ο οποίος τον κατηγορεί για την υπερβολική φορολογία που βαρύνει τους κατοίκους. Το 543, έγινε πραίτωρας της Ανατολής, βασικό αξίωμα στην αυτοκρατορική διοίκηση της εποχής. Μεταξύ των μέτρων που λαμβάνει για να αυξήσει τα κρατικά έσοδα, απαραίτητα για τη χρηματοδότηση των κατακτήσεων του Ιουστινιανού, ίδρυσε ένα μονοπώλιο στο εμπόριο μεταξιού στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ως αποτέλεσμα, η τιμή του μεταξιού αυξάνεται, προς όφελος μόνο των αυτοκρατορικών εργαστηρίων, με αποτέλεσμα την πτώχευση ιδιωτών εμπόρων, των οποίων τα εργαστήρια σταδιακά υπόκεινται στον έλεγχο του κράτους. Ομοίως, αποφάσισε να μεταπωλήσει τα μεγάλα αποθέματα σιταριού στην Κωνσταντινούπολη, που προέκυψαν από την άφθονη συγκομιδή στην Αίγυπτο το 544. Εδώ και πάλι, αυτή η επιχείρηση απέφερε σημαντικά έσοδα για το κράτος. Το επόμενο έτος, η αιγυπτιακή συγκομιδή ήταν μέτρια και ο Πέτρος αντέδρασε καθορίζοντας πολύ χαμηλές τιμές για την πώληση σιταριού που παράγεται στην Ανατολία, καθώς το κόστος μεταφοράς βαρύνει τους παραγωγούς, οι οποίοι καταστράφηκαν από αυτά τα μέτρα, χωρίς να αποτρέπεται η πείνα στην πρωτεύουσα. Τελικά, έπρεπε να εγκαταλείψει τη θέση του κόμης όταν στρατιώτες διαμαρτυρήθηκαν για την καθυστέρηση στην εξόφληση των υπολοίπων τους το 546. Σύμφωνα με τον Προκόπιο της Καισάρειας, υποτίμησε το νόμισμα.

Έγινε πάλι κόμης των θείων θησαυρών μεταξύ 547 και 548. Την 1η Ιουνίου, 555, επέστρεψε στη θέση του πραίτωρα, την οποία κατείχε ακόμη το 562. Το 562, η κατοικία του κάηκε από το πλήθος, το οποίο δείχνει πόσο αντιδημοφιλής ήταν.

Έχει τουλάχιστον έναν γιο, με το όνομα Θεόδωρος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Maraval 2016, σελ. 302.
2. ↑  Maraval 2016, σελ. 302-303.
3. ↑  Maraval 2016, σελ. 303.
4. ↑  Maraval 2016, σελ. 81, 83-84.

Πηγές
-----

* (Γαλλικά)Pierre Maraval, Justinien, Le rêve d'un empire chrétien universel, Paris, Tallandier, 2016, 427 p. (ISBN 979-10-210-1642-2)
* (Αγγλικά) John Robert Martindale, Arnold Hugh Martin Jones et John Morris (dir.), The Prosopography of the Later Roman Empire, vol. III : A. D. 527–641, Cambridge, Cambridge University Press, 1992, 1626 p. (ISBN 978-0-521-20160-5, lire en ligne [archive]).
Φλούιτ
Το ιστιοφόρο **Φλούιτ** (ολλανδικά: *fluit ή fluitschip*, αντ. *fluyt* ή *fluytschip*) είναι ολλανδικός τύπος ιστιοφόρου σκάφους που αρχικά είχε σχεδιαστεί ως ειδικό φορτηγό πλοίο. Σχεδιάστηκε στην Ολλανδία τον 16ο αιώνα, για να διευκολύνει τη μεταφορά των προϊόντων υπερωκεάνια με το μέγιστο του χώρο και την εύρυθμη λειτουργία του πληρώματος. Λόγω όμως κάποιων προβλημάτων που αφορούσαν το κόστος λειτουργίας τους, οι Ολλανδοί προχώρησαν σε καινοτομίες και δημιούργησαν πλοία με μεγάλο μήκος και μικρο βάθος.

Χαρακτηριστικά
--------------

Τα πλοία φλούιτ μετέφεραν προϊόντα όπως κρασί, σιτηρά, λάδι και αλάτι. Η κατασκευή του φλούιτ βασίστηκε στην εμπειρία που είχαν αποκτήσει οι Ολλανδοί με το "flyboat". Έχει υποστηριχτεί πως το φλούιτ αποτέλεσε το κορυφαίο επίτευγμα της ολλανδικής ναυπηγικής τέχνης της εποχής των ιστιοφόρων καθώς αναδείχθηκε το κύριο μέσο μεταφοράς εμπορευμάτων της Βόρειας Ευρώπης κατά τον 17ο αιώνα. Ένα από τα χαρακτηριστικά αυτών των πλοίων, ήταν η ελάχιστη προβολή της πρύμνης και της πλώρης που αποσκοπούσε στη δημιουργία καμπίνων για το πλήρωμα, οι τελείως στρογγυλεμένες μάσκες, που σε καμία περίπτωση δεν ταίριαζαν με τα πλοία που συνήθιζαν να έχουν τον επιβλητικό επίπεδο καθρέφτη. Η επιφάνεια των ιστίων ήταν μικρή και τα ιστία χαμηλά σε σχέση με την χωρητικότητα του σκάφους, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να καταστήσει το σκάφος ακυβέρνητο και επιπλέον για τη κατασκευή του, χρησιμοποιούσαν ελαφριά ξυλεία πεύκου για να εξασφαλίσουν την ανθεκτικότητα του στο θαλασσινό νερό.

Χρησιμότητα
-----------

Στον επιχειρηματικό κόσμο, το πλοίο φλούιτ θεωρούνταν από τα πιο οικονομικά πλοία και ταυτόχρονα από τα πιο αξιοπρόσεχτα στους χειρισμούς αλλά και στη παράδοση των φορτίων. Γι' αυτό το λόγο πολλοί Άγγλοι, Γάλλοι, Σκανδιναβοί και Ισπανοί έμποροι προτιμούσαν να προμηθεύονται από τα ναυπηγημένα φλούιτ παρά να εισαγάγουν απομιμήσεις στα δικά τους ναυπηγεία λόγω εξοικονόμησης κόστους. Αξίζει να σημειωθεί, πως με τέτοια πλοία οι Ολλανδοί σε περίοδο ειρήνης είχαν τη δυνατότητα να προσφέρουν ναύλους από 30% μέχρι 50% φθηνότερα από τους Άγγλους ανταγωνιστές τους. Ωστόσο, παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε το σκάφος φλούιτ στο θαλάσσιο εμπόριο, οι Ολλανδοί προχώρησαν σε μετατροπές του σκάφους έτσι ώστε να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους μεγιστοποιώντας τον όγκο των πωλήσεων τους.Αυτό το πέτυχαν με την υποβάθμιση της ποιότητας των υφασμάτων και των προϊόντων τους στο διεθνές εμπόριο. Θυσιάζοντας την ποιότητα για χάρη της τιμής, οι Ολλανδοί εισήγαγαν μια αρχή που επρόκειτο να επικρατήσει κατά τη σύγχρονη περίοδο. Συνοψίζοντας, το πλοίο φλούιτ αποτέλεσε τη πρώτη μεγάλη καθαρή διάκριση ανάμεσα στη λειτουργία πολεμικών και εμπορικών πλοίων. Αλλά στη συνέχεια, αποτέλεσαν πρότυπο για την κατασκευή φορτηγών ιστιοφόρων πλοίων μέχρι να εισαχθούν τα σιδερένια σκάφη. Οι Ολλανδοί κατάφεραν να προκαλέσουν μεγάλο θαυμασμό και τεράστιο ενδιαφέρον σχεδόν σε όλη την Ευρώπη αλλά περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο στους Άγγλους.

Βιβλιογραφία
------------

* Ιστορία και ναυτιλία. 16ος-20ος αιώνας, Τζελίνα Χαρλαύτη
* Η Ευρώπη πριν απ' τη βιομηχανική επανάσταση, Carlo M.Cipolla, εκδ. Θεμέλιο, χ.ε. 1988

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Britannica
*
Ο **Τζον Έλερκερ Μπούλκοτ** (1784-1855) ήταν έμπορος και πλοιοκτήτης από το Λονδίνο. Ήταν διευθυντής της Τράπεζας του Λονδίνου, της Τράπεζας του Δουβλίνου, καθώς και της εταιρείας "New Zealand Company". Υπηρέτησε ως σερίφης του Μεριόνετ στην Ουαλία. Μέχρι τον θάνατό του το 1855, διέθετε σημαντικές εκτάσεις και κτίρια στο Λονδίνο, καθώς και άλλα ακίνητα λίγο πιο έξω από την πόλη.

Πρώτα χρόνια και οικογένεια
---------------------------

Ο Τζον Έλερκερ Μπούλκοτ γεννήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου του 1784 στο Λάιμχαους, Stepney, στο Μίντλσεξ, με πατέρα τον Τζον Μπούλκοτ (1761-1833) και μητέρα τη σύζυγό του, Μέρι Μπούλκοτ. Ο πατέρας του, o John Boulcott senior, ήταν έμπορος ξυλείας στο Λονδίνο μέχρι και το 1794. Ο John senior συνεργάστηκε με τον γιο του Joseph Crew Boulcott (1788-1850) με μια αυλή στο Narrow St, Ratcliff στπ Λονδίνο, μέχρι και τον Ιούνιο του 1810. Η επιχείρηση αυτή συνέχισε να λειτουργεί έως και το 1834 υπό το όνομα "John Boulcott & Son". Ο John Boulcott ο οποίος ήταν διευθυντής της "Commercial Dock Company" μεταξύ του 1814 και του 1825, ήταν ίσως ο John senior, μιας και ο λιμένας εξειδικευμένος στην εισαγωγή ξυλείας. Ο John senior περιγράφηκε επίσης ως έμπορος της Ρωσίας μέχρι το 1800, υποδεικνύοντας ότι μερικά από τα ξύλα που πωλούσε εισήχθησαν από τις χώρες της Βαλτικής και στη συνέχεια ελέγχονταν από τη Ρωσία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Louis E. Ward (1928) "Early Wellington, Auckland, Whitcombe and Toombs"
2. ↑   London, W. Pickering (1847) "Archaeologica Cambrensis; A record of the Antiquities of Wales and its Marches" σελ.134.
3. ↑  "John Ellerker Boulcott" wikitree.com
4. ↑  "London Lives"
5. ↑  "Henry Kent (1823), Kent's original London directory, London, Henry Kent, p.386"
Συντεταγμένες: 39°20′16.51″N 41°19′41.63″E﻿ / ﻿39.3379194°N 41.3282306°E﻿ / 39.3379194; 41.3282306

Ο **Αράς** ή **Αράξης** είναι ποταμός της δυτικής Ασίας που διαρρέει εδάφη της Τουρκίας, της Αρμενίας, του Ιράν και του Αζερμπαϊτζάν. Είναι μαζί με τον Κύρο οι κυριότεροι ποταμοί της περιοχής του Καυκάσου.

Όνομα
-----

Ο Αράς στην Τουρκική γλώσσα αναφέρεται ως **Aras**, στην Αρμενική γλώσσα ως **Araqs** (Արաքս), στην Περσική γλώσσα επίσης **Aras** ( ارس), και στην Ρωσική γλώσσα ως **Аракс**.

Σύμφωνα με την Αρμένικη παράδοση το όνομα του ποταμού προέκυψε από τον Αράστ, δισέγγονο του γενάρχη των Αρμενίων, **Χάικ**.

Το όνομα στην εξελληνισμένη του μορφή, **Αράξης**, αναφέρεται πρώτη φορά από τον Ηρόδοτο και ακολούθως από τον Ξενοφώντα στο έργο του Κύρου Ανάβασις.

Περιγραφή
---------

Οι πηγές του βρίσκονται στο υψίπεδο της ανατολικής Τουρκίας, νότια του Ερζερούμ. Στην ίδια περιοχή βρίσκονται και οι πηγές του Ευφράτη. Ακολουθώντας αρχικά ανατολική πορεία, στη συνέχεια στρέφεται νοτιοανατολικά και σχηματίζει τα σύνορα Τουρκίας - Αρμενίας, περνώντας πολύ κοντά και από τον ορεινό όγκο του Αραράτ.

Ακολούθως σχηματίζει τα σύνορα μεταξύ του Ιράν και της αυτόνομης δημοκρατίας του Ναχιτσεβάν, όπου και έχει κατασκευαστεί φράγμα για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Το φράγμα κατασκευάστηκε μεταξύ 1963-1970 μετά από συμφωνία της Σοβιετικής Ένωσης και του Ιράν, σχηματίζοντας τεχνητή λίμνη έκτασης 145 τ.χλμ.. Από τα νερά της λίμνης αρδεύονται συνολικά 4.000 τ.χλμ γεωργικές εκτάσεις στις δύο όμορες χώρες (Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, το Ναχιτσεβάν αποτελεί αυτόνομη δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν).

Στη συνέχεια η διαδρομή του ποταμού στρέφεται ανατολικά-βορειοανατολικά σχηματίζοντας τα σύνορα Ιράν - Αρμενίας και Ιράν - Αζερμπαϊτζάν. Στο τελευταίο τμήμα του ο ποταμός διαρρέει την πεδινή στέπα Μουγάν του Αζερμπαϊτζάν πριν συμβάλλει από δεξιά στον άλλο μεγάλο ποταμό της Καυκάσιας περιοχής, τον Κύρο, 120 χιλιόμετρα πριν αυτός εκβάλλει στην Κασπία Θάλασσα.

Σημείο συνάντησης των δύο ποταμών αποτελεί η πόλη Σαμπιραμπάντ και παρότι το μήκος του Αράξη μέχρι αυτό το σημείο είναι μεγαλύτερο από αυτό του Κύρου, λόγω της μεγαλύτερης ποσότητας υδάτων του Κύρου, θεωρείται αυτός ο κύριος ποταμός και ο Αράξης παραπόταμος του. Μετά από πλημμύρες το 1897 ένας ξεχωριστός κλάδος του Αράξη εκβάλλει απευθείας στην Κασπία.

Ιστορία
-------

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 9 Μαΐου 2012. Ανακτήθηκε στις 22 Μαΐου 2013.
3. ↑

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 305331731
* LCCN: sh97005750
* GND: 1043518916
* BNF: cb15349788j (data)

 |

 |
Οι **Γεφυραίοι** ήταν αρχαία φυλή για την οποία κάνει λόγο ο Ηρόδοτος. Οι Γεφυραίοι ισχυριζόταν ότι προερχόταν από την Ερέτρια αλλά έρευνα του ίδιου του Ηροδότου έδειξε ότι προερχόταν από την Φοινίκη και εγκαταστάθηκαν με τον Κάδμο στην Βοιωτία παίρνοντας ως μερίδιο την Τανάγρα. Στην συνέχεια εκδιώχθηκαν από τους υπόλοιπους Βοιωτούς και κατέφυγαν στην Αττική. Ο Ηρόδοτος αναφέρει πως οι Γεφυραίοι εισήγαγαν το αλφάβητο στους Έλληνες οι οποίοι στην συνέχεια το τροποποίησαν διαμορφώνοντας το Ιωνικό αλφάβητο. Ο Στράβωνας κάνει μία ακόμα αναφορά στους Γεφυραίους αναφέροντας πως οι Ταναγραίοι ονομάζονταν και Γεφυραίοι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ηροδότου Ιστορία 5.57
2. ↑  Ηροδότου Ιστορία 5.58
3. ↑  Στράβων βιβλίο ΙΧ[*νεκρός σύνδεσμος*]

Βιβλιογραφία
------------

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν "Ήλιος"*, τόμος 5
Ο Τζος Γκρελ στο ANIMATE! στο Μαϊάμι το 2015 
Ο Τζέσι Τζέιμς Γκρελ (**Jessie James Grelle**)είναι ευρεύως γνωστός με το όνομα Τζόσουα (Τζος) Γκρέλ (**Joshua "Josh" Grelle**) είναι Αμερικανός ηθοποιός φωνής και σεναριογράφος για την αγγλική μεταγλώττιση των άνιμε.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου του 1985 στο Κλίφτον του Τέξας.

Αποφοίτησε από το λύκειο του Κλίφτον.Η πρώτη του δουλειά στο χώρο της μεταγλώττισης των άνιμε ήταν στο The Wallflower.

Ο Γκρελ έχει δουλέψει με διάφορες εταιρίες όπως Funimation,ADV Films,Bang Zomm! Entertainment,Seraphim Digital,Sentai Filmworks.

Έχει δώσει τη φωνή του στον Οξ Φόρντ από το Soul Eater,τον βασιλιά Έντουαρντ τον 5ο από το Black Butler,τον Hughes από το Fairy Tail,τον Ζεν Γουιστέρια από το Akagami no shirayukihime,τον Zeno από το Yona of the dawn κι πολλοί άλλοι ρόλοι.

Έχει το παρατσούκλι ο βασιλιάς των χάρεμ άνιμε γιατί τα περισσότερα άνιμε στα οποία έχει δώσει τη φωνή του όπως IS:Infinite Stratos,Date a live,The Qunseptial Quinplets ανήκουν στη κατηγορία των χάρεμ άνιμε.

Επιπλέον έχει δώσει και τη φωνή του στα βιντεοπαιχνίδια και στις ταινίες άνιμε.

Προσωπική ζωή
-------------

Ο Γκρελ έχει έναν μικρότερο αδερφό.  Το 2017 ο Τζος Γκρελ παντρεύτηκε με την σύντροφο του Τζοάνα Μπέιτι. 

Τα χόμπι του είναι η ζωγραφική,το γράψιμο και να παίζει βιντεοπαιχνίδια.

βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Grelle, Josh [@JoshGrelle] (13 Ιανουαρίου 2019). «Yeah report that too. I have a little brother, but his name is not Jay and he doesn't have a twitter» (Tweet). Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2019 – μέσω Twitter.
2. ↑  @JoshGrelle (22 Απριλίου 2017). «What a day. Got married; now watching the new #AttackOnTitan on #toonami !!» (Tweet). Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2017 – μέσω Twitter.
Ο **Ιωάννης Γκίκας** (1871–1950) ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός και συγγραφέας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1871 στην Κέρκυρα. Μετακόμισε στην Αθήνα όπου σπούδασε φιλολογία στο πανεπιστήμιο της πόλης, λαμβάνοντας διδακτορικό δίπλωμα. Μετά την αποφοίτηση του μετακόμισε στην Αίγυπτο. Εκεί υπήρξε αρχισυντάκτης της εφημερίδας *Ομόνοια*, αλλά και εκδότης και διευθυντής του περιοδικού *Κόσμος*. Στη συνέχεια ίδρυσε στην Αλεξάνδρεια το Λύκειον Γκίκα, του οποίου υπήρξε διευθυντής και διδάσκων. Πέθανε το 1950 στην Αλεξάνδρεια.

Εργογραφία
----------

Το 1905 εξέδωσε την πρώτη του συλλογή διηγημάτων με τίτλο *Της εξοχής*. Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, αναφερόμενος στη συλλογή τη χαρακτήρισε «αποκαλυπτική». Μερικά χρόνια αργότερα, το 1920, εξέδωσε ακόμη τρεις συλλογές διηγημάτων με τίτλο *Δροσιές και δάκρυα* αλλά και το μυθιστόρημα *Βοσκοί και πρόβατα*. Εκτός από λογοτεχνικά κείμενα, συνέγραψε και κείμενα κριτικής αλλά και δοκίμια. Λίγο πριν τον θάνατό του δημοσίευσε τις αναμνήσεις του από την Αλεξάνδρεια με τίτλο *Πενήντα χρόνια δάσκαλος*, δίνοντας στοιχεία για τη ζωή της ελληνικής παροικίας στην πόλη της Αιγύπτου.

* Εις πέντε πράξεις, Αλεξάνδρεια : Εκ του χρωμοτυπολιθογραφείου Ι.Κ. Λαγουδάκη, 1899 διαθέσιμο στο διαδίκτυο
* Της εξοχής : εικόνες και διηγήματα, Αλεξάνδρεια : Εκ του χρωμοτυπολιθογραφείου Ι.Κ. Λαγουδάκη, 1905 Κείμενο διαθέσιμο στο διαδίκτυο
* Δροσιές και δάκρυα: (διηγήματα), Αλεξάνδρεια, εκδ. Θ. Κασιμάτης και Κ. Ιωνάς, 1920 Κείμενο διαθέσιμο στο διαδίκτυο
* Βοσκός και πρόβατα, Αλεξάνδρεια, εκδ. Θ. Κασιμάτης και Κ. Ιωνάς, 1920 Κείμενο διαθέσιμο στο διαδίκτυο
* Πενήντα χρόνια δάσκαλος, Αλεξάνδρεια, εκδ. [Phacos], 1950

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Γκίκας, Ιωάννης». *www.ygeiaonline.gr*. Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2018.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 187603733
* **ΕΒΕ**: 105307
* SUDOC: 136247776

 |

 |
Το **Μοτρίλ** (στα ισπανικά: Motril) είναι δήμος και κωμόπολη που βρίσκεται στην επαρχία της Γρανάδας στην Ανδαλουσία. Είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος δήμος της επαρχίας και πρωτεύουσα της φυσικής επαρχίας της Ακτής της Γρανάδας, γνωστής και ως Τροπική Ακτή (*Costa Tropical*) λόγω της καλλιέργειας τροπικών φρούτων. Στα όρια του δήμου εκβάλλει στη θάλασσα ο ποταμός Γουαδαλφέο. 

Είναι ο τόπος θανάτου του βασιλιά Βαλδουίνου του Βελγίου, που απεβίωσε στις 31 Ιουλίου 1993.

Ιστορία και οικονομία
---------------------

Στα όρια του σημερινού δήμου έχουν βρεθεί κατάλοιπα ανθρώπινης παρουσίας ήδη από την 4η π.Χ. χιλιετία. Κυρίαρχη οικονομική δραστηριότητα των Ιβήρων, των Φοινίκων και των Ρωμαίων, που εγκαταστάθηκαν σε υπερυψωμένα εδάφη, λίγο μακριά από τη θάλασσα, υπήρξε η καλλιέργεια του αμπελιού και της ελιάς. Ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας οι ντόπιοι περιορίστηκαν σε οχυρωμένους λόφους όπως τον πρώτο οικισμό που προϋπήρξε στο χώρο του σημερινού Μοτρίλ. Κάτω από την εξουσία του Εμιράτου της Γρανάδας επεκτάθηκε ιδιαίτερα η καλλιέργεια του ζαχαροκάλαμου· την εποχή της κατάκτησης από τα καστιλιανικά στρατεύματα το 1489 είχε δύο χιλιάδες κατοίκους. Παράλληλα στην περιοχή λειτούργησαν μεταλλεία. Η εξέγερση στις Αλπουχάρας στις αρχές του 16ου και κυρίως η μαζική εκδίωξη των μουσουλμάνων στις αρχές του 17ου επηρέασε για μερικές δεκαετίες την ομαλή οικονομική δραστηριότητα της περιοχής, που πλέον βασιζόταν ολοκληρωτικά στην καλλιέργεια ζαχαροκάλαμου. Αυτή η παράδοση αποτυπώνεται στο τοπικό Μουσείο Ζάχαρης. Μέχρι το 1800 ωστόσο το ζαχαροκάλαμο είχε αντικατασταθεί προσωρινά από το βαμβάκι, για να ανακάμψει με το πρώτο σύγχρονο εργοστάσιο παραγωγής ζάχαρης στην Ευρώπη στα μέσα του ίδιου αιώνα. Σήμερα πλέον, η γεωργική παραγωγή του Μοτρίλ χαρακτηρίζεται από την όλο και μεγαλύτερη παρουσία υποτροπικών φρούτων όπως το αβοκάντο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Ιστορία του Μοτρίλ». Ανακτήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2015.
2. ↑  MEDINA VILCHEZ, Gabriel. "Los pataureños, prósperos productores de seda", στο Motril Información, Motril, 11-17 agosto 2006, pp.13
3. ↑  «El Museo del Azúcar de Motril». *elmundo.es*. Ανακτήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2015.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 153669198
* LCCN: n85117360
* GND: 4558877-6
* SUDOC: 092855644
* BNF: cb131674432 (data)
* BNE: XX452625

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Ισπανία
 |

 |
Το Λαογραφικό Μουσείο ΛακώνωνΧάρτηςΤο **Λαογραφικό Μουσείο Λακώνων** είναι μουσείο που βρίσκεται στο χωριό Λάκωνες, στο βορειοδυτικό μέρος της Κέρκυρας, 4 χλμ. μακριά από την Παλαιοκαστρίτσα. 

Το μουσείο στεγάζεται στο κτήριο του Μουσικού Ομίλου «Οι Λακωνίτες». Η συλλογή του Μουσείου περιλαμβάνει αρχεία, παλιές φωτογραφίες, βιβλία μουσικής, παραδοσιακές ενδυμασίες, αντικείμενα καθημερινής χρήσης, καθώς και μικρογραφίες παπυρέλλας (προϊστορικό πλοιάριο σε σχήμα πλάβας, κινούμενο με κουπί). Πρόκειται για ένα ιστορικό χωριό, καθώς οι πρώτοι κάτοικοι του οποίου πιστεύεται πως ήρθαν από τη Λακωνία. Οι πρώτες γραπτές αναφορές στο χωριό ανάγονται στο 1387, χωρίς να είναι επίσημα καταγεγραμμένες με ακριβείς λεπτομέρειες. Το χωριό ιδρύθηκε αρχικά στα παράλια, όμως έπειτα από επιδρομές πειρατών μετακινήθηκε ψηλότερα, εκεί δηλαδή που βρίσκεται και σήμερα. Αποτελείται από πέτρινα σπίτια του 18ου και 19ου αιώνα, παραδοσιακά κερκυραϊκά καντούνια με καμάρες, καθώς και την κεντρική πλατεία του χωριού.

Συλλογές
--------

Το μουσείο περιλαμβάνειː

* αρχεία
* παλιές φωτογραφίες
* βιβλία μουσικής
* παραδοσιακές ενδυμασίες
* αντικείμενα καθημερινής χρήσης
* μικρογραφίες παπυρέλλας.

Παραπομπές
==========

1. ↑  «Home :: Μουσικός Όμιλος, Οι Λακωνίτες». *www.lakonites.com*. Ανακτήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2023.
Η **Τορτολί** (ιταλικά: *Tortolì*‎, λατινικά: *Portus Ilii*‎, σαρδηνιακά: *Tortolì* ή *Tortuelie*) είναι η πρωτεύουσα της Ιταλικής επαρχίας της Ολιάστρα στη Σαρδηνία μαζί με τη Λανουζέι, βρίσκεται στο κέντρο των ανατολικών ακτών του νησιού. Η έκταση της πόλης σύμφωνα με την απογραφή του 2018 είναι 33.97 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός 11.081 κάτοικοι, η πυκνότητα του πληθυσμού είναι 280 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Το γειτονικό χωριό Αρμπατάξ διαθέτει το αεροδρόμιο που συνδέει το νησί με την Ιταλία και την ηπειρωτική Ευρώπη. Το αεροδρόμιο δεν λειτούργησε το 2012 χάρη σε εργασίες επέκτασης της προβλήτας. 

Η πόλη κατοικήθηκε συνεχώς από τη Νεολιθική εποχή, την κατέλαβαν διαδοχικά οι Φοίνικες, η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, οι Βάνδαλοι και η Βυζαντινή αυτοκρατορία, από τον 10ο μέχρι τον 13ο αιώνα ανήκε στη *"Δικαιοδοσία του Κάλιαρι"*. Η Τορτολί έγινε επικεφαλής 27 χωριών (1807) αλλά η πρωτεύουσα της επαρχίας μετακινήθηκε στο Λανουζέι (1921), ενσωματώθηκε αρχικά στην Επαρχία του Κάλιαρι (1859) και κατέληξε στην Επαρχία της Ολιάστρα. Το αεροδρόμιο του Αρμπατάξ βομβαρδίστηκε από τις Συμμαχικές δυνάμεις και θανατώθηκαν 13 άνθρωποι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* ISTAT Αρχειοθετήθηκε 2019-06-30 στο Wayback Machine.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Tortoli  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 128034152
* GND: 4663391-1

 |

 |
Το **Γκουσπίνι** είναι Δήμος της Ιταλικής Επαρχίας του Μέντιο Καμπιντάνο, στην Ιταλική Περιφέρεια Σαρδηνία στην Ιταλία. Βρίσκεται 62 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νησιού Κάλιαρι και 14.6 χιλιόμετρα από τον Σιδηροδρομικό πληθυσμό του Σαν Γκαβίνο Μονρεάλε, έχει πληθυσμό 12.000 κατοίκους. Κοντά στο Γκουσπίνι βρίσκονται τα ορυχεία του Μοντεβέτσιο από τα οποία εξαγόταν στο παρελθόν Γαληνίτης και Σφαλερίτης. Ο πληθυσμός της πόλης ασχολείται σήμερα με την γεωργία και τον τουρισμό, υπάρχουν καλοδιατηρημένα Νουράγκι και ο αρχαίος οικισμός Νεάπολις που ίδρυσαν οι Φοίνικες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δήμος Γκουσπίνι (Στα Ιταλικά)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 149100744
* NKC: ge1142238

 |

 |
Το **Κίνημα Άρδην** είναι πολιτικός φορέας που ιδρύθηκε το 2016 με επικεφαλής τον Γιώργο Καραμπελιά. Οφείλει την ονομασία του στο περιοδικό *Άρδην*. 

Οι ιδεολογικές αφετηρίες αυτού του πολιτικού χώρου βρίσκονται στην ριζοσπαστική αριστερά, το οικολογικό κίνημα και το αντιεξουσιαστικό ρεύμα της Αυτονομίας, όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά την εξέγερση του Μάη του '68 στα τέλη της δεκαετίας του '60 στη Γαλλία και τα ανάλογα κινήματα στις αρχές της δεκαετίας του '70 στην Ιταλία. 

Ωστόσο από τη δεκαετία του 1990, όταν ξεκίνησε η κυκλοφορία του περιοδικού Άρδην, ο χώρος αυτός διακρίθηκε - και ήρθε σε ρήξη - με άλλες πολιτικές ομάδες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, καθώς προέβαλε πατριωτικές θέσεις στα εθνικά ζητήματα και στα ζητήματα ταυτοτήτων στα πλαίσια της πάλης κατά της παγκοσμιοποίησης. 

Από τη δεκαετία του 1990 η πολιτική ομάδα του Γιώργου Καραμπελιά έχει συνεργαστεί με προσωπικότητες προερχόμενες τόσο από τα αριστερά όσο και από τα δεξιά του δημοκρατικού πολιτικού φάσματος.

Ιδιαίτερα σημεία πολιτικής δράσης της ομάδας του Γιώργου Καραμπελιά ήταν η στράτευση κατά της αλλαγής των ταυτοτήτων το 1999, η ενεργή συμμετοχή στα κινήματα κατά της καπιταλισιτκής παγκοσμιοποίησης στις αρχές της δεκαετίας του 2000, κατά του σχεδίου Ανάν για την Κύπρο το 2004, και κατά της αλλαγής των βιβλίων ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού την περίοδο 2006-2007. 

Το 2011 έλαβε μέρος στις συγκεντρώσεις των Αγανακτισμένων ως Κίνηση Πολιτών Άρδην ενώ συμμετείχε στη Σπίθα του Μίκη Θεοδωράκη της οποίας ο Γιώργος Καραμπελιάς υπήρξε ιδρυτικό μέλος.

Το 2014 συμμετείχε στις αυτοδιοικητικές εκλογές στηρίζοντας τα αυτόνομα σχήματα "Μένουμε Θεσσαλονίκη", "Κοινοτικόν" (Πάτρα)  και "Σπάρτακος" (Κομοτηνή). Το 2015 καταδίκασε την τακτική του ΣΥΡΙΖΑ για πρόκληση πρόωρων εκλογών και έκτοτε τάσσεται συστηματικά εναντίον των επιλογών της κυβέρνησης Τσίπρα. 

Τον Νοέμβριο του 2016 λαμβάνει χώρα το ιδρυτικό συνέδριο του Κινήματος Άρδην. Το 2018 το Κίνημα Άρδην συμμετείχε στο κίνημα κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών ενώ το 2019 αποφασίζει να συμμετάσχει στις αυτοδιοικητικές εκλογές του Δήμου Αθηναίων με το σχήμα "Αθήνα για την Ελλάδα" και υποψήφιο δήμαρχο τον Γιώργο Καραμπελιά.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑
Το **Μιαούλης ΙΙΙ / 12, L-91, D-59** ήταν αντιτορπιλικό πρώην ‘HMS MODBUARY’. Ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία ‘SWAN – HUNTER’ στην Αγγλία. Όμοιου τύπου πλοία: ‘Άστιγξ ΙΙ’, Πίνδος', ‘Κανάρης ΙΙΙ’ και ‘Αδρίας ΙΙ’. Η καθέλκυση του πλοίου έγινε στις 3 Φεβρουαρίου 1942. Παρελήφθη στις 12 Νοεμβρίου 1942 από τον Αντιπλοίαρχο Μ. Ιατρίδη. Τον Μάρτιο του 1943 κατέπλευσε στο Port Said, μετά τον περίπλου της Αφρικής. Συμμετείχε στον αποκλεισμό της Τύνιδας και στις επιχειρήσεις τις απόβασης της Σικελίας. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις της Δωδεκανήσου με Κυβερνήτη τον Πλωτάρχη Κ. Νικιτιάδη. Στις 10 Οκτωβρίου 1943 διέσωσε το πλήρωμα του Βρετανικού Α/Τ ‘Πάνθηρ’. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις του εμφυλίου. Επεστράφη στην Βρετανία το 1960.
Η **Βαλντέτε Ίντριζι** (γεννημένη το 1973) είναι η εκτελεστική διευθύντρια της πλατφόρμας CiviKos (το 2017).  Ήταν η εκτελεστική διευθύντρια της ΜΚΟ Community-Building Mitrovica, την οποία ίδρυσε και εργάζεται για την ειρήνη και τη δημιουργία κοινότητας στην περιοχή Μιτρόβιτσα στο βόρειο Κοσσυφοπέδιο. Για έξι χρόνια πριν από το 2008, η ΜΚΟ Community-Building Mitrovica ήταν η μόνη οργάνωση στη Μιτρόβιτσα που ενθάρρυνε τη συμφιλίωση και την ανοικοδόμηση σχέσεων μεταξύ Αλβανών και Σέρβων. Η ίδια η Ίντριζι είναι Αλβανίδα από το Κοσσυφοπέδιο στη Βόρεια Μιτρόβιτσα και έχασε το σπίτι της το 1999 όταν εισέβαλαν οι Σέρβοι. Το 2008 το σπίτι της εξακολουθούσε να καταλαμβάνεται από Σέρβους. Η ΜΚΟ Community-Building Mitrovica κατάφερε να κανονίσει την επιστροφή ορισμένων Σέρβων στα σπίτια τους στο Κοσσυφοπέδιο, για το οποίο η Ιντρίζι έλαβε απειλές θανάτου από Αλβανούς μαχητές του Κοσσυφοπεδίου.

Η Ιντρίζι έλαβε το βραβείο International Women of Courage το 2008 και το βραβείο Soroptimist για τη Διεθνή Ειρήνη.  

Επιλέχθηκε ως εκτελεστική διευθύντρια της πλατφόρμας CiviKos τον Δεκέμβριο του 2011. Το CiviKos είναι μία πρωτοβουλία οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών στο Κοσσυφοπέδιο «με στόχο τη δημιουργία ενός ευνοϊκού περιβάλλοντος για τη συνεργασία του επίσημου τομέα της κοινωνίας των πολιτών και της κυβέρνησης».

Παραπομπές
----------

1. ↑  «*oralhistorykosovo.org*». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2021.
2. 1 2  Mrs. Valdete Idrizi is elected as Executive Director of CiviKos Platform Αρχειοθετήθηκε 2018-07-02 στο Wayback Machine. Civikos, ανακτήθηκε 11 Φεβρουαρίου 2017
3. ↑  «Kosovo's 'Woman of Courage' Bridges Ethnic Divide | WBUR & NPR». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2021.
4. 1 2  «Valdete Idrizi | WISE Muslim Women». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 2016.
5. 1 2  International Women of Courage Award Ceremony: 2008
6. ↑  «Valdete Idrizi wins Award - Community Building Mitrovica». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2021.
Ο **Αβλάβιος** ήταν επιφανής αξιωματούχος του Βυζαντίου, επί της εποχής του Μ. Κωνσταντίνου. Ταπεινής καταγωγής, γεννήθηκε στην Κρήτη και, αρχικά, εξασκούσε το επάγγελμα του εμπόρου. Αργότερα, και κυρίως λόγω του χριστιανικού του ζήλου, έγινε από τους ευνοούμενους του Μ. Κωνσταντίνου, σε σημείο που, κάποια στιγμή, η θυγατέρα του Ολυμπιάδα παντρεύτηκε τον νεότερο γιο του Αυτοκράτορα, Κώνσταντα. 

Γύρω στο 315 μ.Χ. βρίσκεται ως επίτροπος της Ιταλίας και, για πολλά χρόνια, έφερε τον τίτλο του *Επάρχου του Πραιτωρίου* ενώ τελικά, το 331 έγινε *Έπαρχος της Αυτοκρατορικής Αυλής*.  Από τότε, φαίνεται ότι ενεπλάκη σε αυλικές δολοπλοκίες, κατηγορείται μάλιστα από τον ιστορικό Ζώσιμο, ότι συμμετείχε στη δολοφονία του φιλοσόφου Σώπατρου, επειδή τον ζήλευε για τις φιλικές του σχέσεις με τον αυτοκράτορα. 

Μετά τον θάνατο του Μ. Κωνσταντίνου, έχασε την εύνοια που είχε στην αυτοκρατορική αυλή και προτίμησε να αποσυρθεί στα κτήματά του στη Βιθυνία. Ωστόσο, ο διάδοχος του Μ. Κωνσταντίνου, Κωνστάντιος, τον έκρινε λίαν επίφοβο και διέταξε να δολοφονηθεί το 338 μ.Χ. 

Γιος του ήταν ο Κόμης Σέλευκος όπου παντρεύτηκε την φιλόδοφο Αλεξάνδρα, κόρη τους η διακόνησα Ολυμπιάς. Κόρη του ήταν η Ολυμπιάδα της Αρμενίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πάπυρος Λαρούς
2. ↑  Ζώσιμος, 2.40.3

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963
* Ζώσιμος, εκδ. Βόννης, 106 ΙΙ

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 27145601979001321840
* **ΕΒΕ**: 318382
* LCCN: nr95020708
* ISNI: 0000 0000 1340 788X
* GND: 102377820
* SUDOC: 144860317

 |

 |
Το συγκρότημα των Eagles. Από αριστερά στα δεξιά οι Glenn Frey, Don Henley, Joe Walsh και Timothy B. Schmit στο Long Road Out of Eden Tour.
Οι **Eagles** είναι ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα της ροκ μουσικής. Δημιουργήθηκαν τη δεκαετία του ´70 στο Λος Άντζελες στην Καλιφόρνια.
Τα μέλη του συγκροτήματος είναι ο **Glenn Frey** (στίχοι, τραγούδι, πιάνο, κιθάρα), ο **Don Henley** (τραγούδι, ντραμς) και o **Bernie Leadon** (μπάντζο, ηλεκτρική κιθάρα, φωνητικά). Ένα ακόμα ιδρυτικό μέλος, ο **Randy Meisner** (μπάσο, κιθάρα, φωνητικά) απεβίωσε στις 26 Ιουλίου 2023.

Η ιστορία των Eagles
--------------------

Το 1971 ο Don Henley και ο Glenn Frey γνωρίζονται στην Καλιφόρνια ως μέλη του συγκροτήματος της Linda Ronstadt. Και οι δύο έχουν ένα κοινό στόχο: τη δημιουργία ενός δικού τους συγκροτήματος. Την επιθυμία τους αυτή πραγματοποιούν σχηματίζοντας ένα δικό τους γκρουπ με τους 
Bernie Leadon και Randy Meisner. Ετσι δημιουργήθηκε τελικά οι Eagles.

Αρχικά, οι Eagles ταξιδεύουν στο Λονδίνο, όπου ηχογραφούν το πρώτο τους άλμπουμ με παραγωγό τον Glyn Johns. Το άλμπουμ αυτό ονομάζεται Eagles. Το πρώτο τους single,**Take it easy** τους καθιστά παγκοσμίως γνωστούς.

Η ηχογράφηση του δεύτερου άλμπουμ τους ξεκινά και αυτή στο *Λονδίνο*. Παρ' όλα αυτά, επειδή τα μέλη του συγκροτήματος θέλουν τα κομμάτια τους να έχουν πιο έντονο το στοιχείο του ροκ ήχου, η ηχογράφηση συνεχίζεται στην *Καλιφόρνια*, με νέο παραγωγό, τον *Bill Szymczyk*. Το άλμπουμ αυτό ονομάζεται **Desperado**, κυκλοφορεί το 1973 και σ'αυτό εξελίσσεται για πρώτη φορά το σήμα κατατεθέν του συγκροτήματος: η αφήγηση μέσα στα τραγούδια.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Eagles** |

* Eagles Bibliography

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 139561748
* LCCN: n81032525
* ISNI: 0000 0001 1526 5624
* GND: 1214970-6
* SUDOC: 160743389
* BNF: cb13903111s (data)
* MusicBrainz: f46bd570-5768-462e-b84c-c7c993bbf47e
* NKC: xx0018307

 |

 |
Το **Κόμμα της Μητέρας Πατρίδας** (Anavatan Partisi-ANAP) είναι δεξιό πολιτικό κόμμα της Τουρκίας.

Ιστορικό
--------

Ιδρύθηκε στις 20 Μαΐου του 1983 από τον τεχνοκράτη οικονομολόγο Τουργκούτ Οζάλ. 
Ήταν ένα από τα τρία πολιτικά κόμματα στα οποία επιτράπηκε να συμμετάσχουν στην πρώτη μετά το στρατιωτικό πραξικόπημε του Εβρέν, εκλογική αναμέτρηση το 1983, από το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας της χώρας.  Το κόμμα θεωρείτο προσωποπαγές καθώς η προσωπικότητα και η ενέργειά του Οζάλ ήταν καθοριστικές για τη μετέπειτα επιτυχία του κόμματος. Ακόμη και όταν ο Οζάλ παραιτήθηκε επίσημα από την αρχηγία το 1989 για να γίνει πρόεδρος, η επιρροή του - και της συζύγου και των αδελφών του - εξακολούθησε να καθορίζει την πορεία του κόμματος. Για παράδειγμα, ο Οζάλ επέλεξε ως διάδοχό του στην αρχηγία τον Γιλντιρίμ Ακμπουλούτ. Ωστόσο, αφού ο Ακμπουλούτ αποδείχθηκε αναποτελεσματικός, τόσο ως πρόεδρος του κόμματος όσο και ως πρωθυπουργός, ο Οζάλ τον πίεσε α παραιτηθεί τον Ιούνιο του 1991. Αντ' αυτού επέλεξε τον Μεσούτ Γιλμάζ ως νεότερο και πιο δυναμικό από τον Ακμπουλούτ.

Ο Γιλμάζ έκανε δυναμική εκστρατεία, χρησιμοποίησε τη θέση του ως πρωθυπουργός για να προσελκύσει ψηφοφόρους με κίνητρα όπως αυξήσεις μισθών για τους υπαλλήλους του δημόσιου τομέα και απέδωσε καλά έναντι άλλων πολιτικών ηγετών στην πρώτη τηλεοπτική πολιτική συζήτηση της Τουρκίας. Ωστόσο, το συνολικό μερίδιο του Κόμματος της Μητέρας Πατρίδας στην εθνική ψήφο στις ψηφοφορίες του Οκτωβρίου 1991 μειώθηκε κατά 12 τοις εκατό σε σύγκριση με το 1987 και το κόμμα κέρδισε εξήντα τρεις λιγότερες έδρες στη συνέλευση από τον αντίπαλό του, το Κόμμα του Ορθού Δρόμου.

  

Η εκλογική του επιτυχία πρέπει να αποδοθεί στην *χαρισματική* προσωπικότητα και τη *λαϊκίστικη* φυσιογνωμία του ηγέτη του και στην επικοινωνιακή του αμεσότητα.
Το 1989 ο Τουργκούτ Οζάλ μεταπηδά στην Προεδρία της Τουρκίας. Στις εκλογές του 1991 το Κόμμα της Μητέρας Πατρίδας πέρασε στην αντιπολίτευση, και μετά από ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα συγκυβέρνησης με την Τανσού Τσιλέρ το 1996, επανήλθε στην εξουσία τον Ιούλιο του 1997 αποτελώντας τον κυριότερο εταίρο της κυβέρνησης συνασπισμού η οποία κατέρρευσε τον Νοέμβριο του 1998.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  «Το κόμμα του (ενν. τουΤουργκούτ Οζάλ) οι στρατιωτικοί αρχικά, δεν το έλαβαν σοβαρά υπόψη τους γι αυτό του επέτρεψαν να συμμετάσχει στις εκλογές», Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης, Η Τουρκία σε μετάβαση, εκδ. Ι. Σιδέρης, Αθήνα, 1999, (β΄εκδ), σελ.120
3. ↑  Helen Chapin Metz (1995). «Motherland Party». *Turkey: A Country Study*. ΗΠΑ: Library of Congress.
Ο **Αιμίλιος Θ. Χαρλαύτης** (29 Μαρτίου 1965 – 13 Φεβρουαρίου 2005) ήταν Έλληνας αστροφυσικός.

Ο Χαρλαύτης γεννήθηκε στο Κιάτο της Κορινθίας. Απεφοίτησε από το Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1987 και στη συνέχεια έλαβε διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης το 1991, υπό την επίβλεψη του καθηγητή Φιλ Α. Τσαρλς *(Phil A. Charles)* και ο τίτλος της διατριβής ήταν "Disc structure and variability in dwarf novae". Από το 1991 μέχρι το 1995 εργάσθηκε ως βοηθός αστρονόμος στην «Ομάδα Τηλεσκοπίων Ισαάκ Νεύτων» του Αστεροσκοπείου του Γκρήνουιτς, στη Λα Πάλμα των Καναρίων Νήσων. Κατόπιν εργάσθηκε ως βοηθός ερευνών (1995–1997) στο Πανεπιστήμιο του Σαιντ Άντριους της Σκωτίας και ως ερευνητής (1997–1998) στο Ινστιτούτο Αστρονομίας και Αστροφυσικής του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, στην Ελλάδα, όπου και εκλέχθηκε ερευνητής το 1998. Ακολούθως είχε μία σειρά προσωρινών θέσεων επισκέπτη επιστήμονα στο Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ και στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Γκόνταρντ της NASA (1999), και επισκέπτη λέκτορα στο Πανεπιστήμιο του Σαιντ Άντριους (2001–2002). Υπήρξε ο κύριος επόπτης *(principal investigator)* στην κατασκευή του Αστεροσκοπείου του Χελμού και την εγκατάσταση σε αυτό του μεγαλύτερου τηλεσκοπίου στην Ελλάδα, του *«Αρίσταρχος»*, που είναι επίσης το μεγαλύτερο των Βαλκανίων και το δεύτερο μεγαλύτερο στην ηπειρωτική Ευρώπη.

Η κυριότερη επιστημονική ανακάλυψή του ήταν αυτή των σπειροειδών κυμάτων ύλης σε έναν αστρικό δίσκο προσαυξήσεως, στον νάνο καινοφανή IP Πηγάσου, με χρήση της νέας μεθόδου της «τομογραφίας Ντόπλερ». Πραγματοποίησε επίσης πρωτοποριακή ανάλυση για τον προσδιορισμό του λόγου μαζών διπλών συστημάτων με μαύρη τρύπα. Εργάσθηκε με τα μεγαλύτερα τηλεσκόπια του κόσμου, μεταξύ των οποίων το Κεκ Ι και το VLT.

Ο Αιμίλιος Χαρλαύτης έχασε τη ζωή του στις 13 Φεβρουαρίου 2005 σε ορειβατικό δυστύχημα στο όρος Μαίναλο, μαζί με τέσσερις άλλους ορειβάτες, περίπου 40 ημέρες πριν κλείσει τα 40 του χρόνια. Πίσω του άφησε τον πατέρα του, Θεοφάνη, τη σύζυγό του, δρα. αρχαιολογίας Μαριλένα Καραμπατέα, και τα δύο ανήλικα παιδιά τους.

Ονομάσθηκαν προς τιμή του
-------------------------

* Το Αστεροσκοπείο Χελμού ή «Αστεροσκοπείο Αιμίλιος Χαρλαύτης»
* Η αίθουσα διαλέξεων στο Ινστιτούτο Αστρονομίας και Αστροφυσικής του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, στον λόφο Κουφού της Πεντέλης.
* Το βραβείο καλύτερης διδακτορικής διατριβής της Ελληνικής Αστρονομικής Εταιρείας (από το 2021).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Astronomy Tree - Emilios Theofanus Harlaftis». *academictree.org*. Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2020.
2. ↑  Steeghs, D.; Harlaftis, E. T.; Horne, Keith (1997-09-01). «Spiral structure in the accretion disc of the binary IP Pegasi». *Monthly Notices of the Royal Astronomical Society* **290**: L28–L32. doi:10.1093/mnras/290.2.L28. .
3. ↑  Ρήγος, Λάζαρος. «ADVENDURE - Τραγωδία στο Μαίναλο με 5 ορειβάτες νεκρούς από χιονοστιβάδα». *advendure.com*. Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2020.
4. ↑  «ΕΛ.ΑΣ.ΕΤ. -Βραβείο Καλύτερης Διδακτορικής Διατριβής». *www.helas.gr*. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Οι ερευνητικές εργασίες του κατά χρονολογική σειρά
* Οι ερευνητικές εργασίες του κατά σειρά ετεροαναφορών
Η **Αγόρω ή Αγραφιώτισσα**, γνωστή σαν *Καπετάνισσα της Ρούμελης*, ήταν αγωνίστρια της επανάστασης του 1821. 

Η Αγόρω είχε δικό της κλέφτικο σώμα από άντρες και γυναίκες, δρούσε στην περιοχή των Αγράφων περίπου από 1810 και μετά. Η γενναιότητα της έχει υμνηθεί σε δημοτικά τραγούδια αλλά και η αυστηρότητα της όταν κάποιος από την ομάδα της δεν τηρούσε τον κλέφτικο νόμο. 

Σε κάποια μάχη με τους Οθωμανούς, γύρω στα 1820, την βρήκε βόλι πισώπλατα και σκοτώθηκε, σήμερα υπάρχει το τοπωνύμιο ανάμεσσα στα χωριά Φτελιά και Αγαλιανός, "της Αγόρως το μνήμα" στο σημείο που πιστεύεται ότι σκοτώθηκε

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Αγόρω, Η Καπετάνισσα της Ρούμελης
2. ↑  mouzaki news, 
 Μορφές της επανάστασης: Αγόρω η Αγραφιώτισσα
3. ↑  Ζωγλοπίτικα Χρονικά Τεύχος 81 , Αγόρω η καπετάνισσα, σελ. 3
Ο Παύλος Καλλιγάς  
πρώτος πρόεδρος της Αθηναϊκής Λέσχης  
1875-1881Η **Αθηναϊκή Λέσχη** είναι λέσχη αγγλικού τύπου των Αθηνών.

Ιδρύθηκε το 1875 ύστερα από πρωτοβουλία του Μιχαήλ Μελά και είναι το μακροβιότερο και αυστηρότερο κλειστό ανδρικό κλαμπ της Αθήνας. Πρώτος πρόεδρος ήταν ο Παύλος Καλλιγάς (1875-1881). Σύμφωνα με το καταστατικό, ο επιτρεπόμενος αριθμός μελών είναι τα χίλια άτομα ενώ οι γυναίκες δεν έχουν δικαίωμα συμμετοχής.

Για να γίνει κάποιος μέλος στην Αθηναϊκή Λέσχη θα πρέπει πρώτα να προταθεί από 2 μέλη με πενταετή θητεία και ύστερα να εγκριθεί διαδοχικά από το διοικητικό συμβούλιο και την γενική συνέλευση. Η ετήσια συνδρομή είναι 760 ευρώ ενώ η εγγραφή 1.500 ευρώ. Οι υπουργοί θεωρούνται αυτομάτως μέλη και δεν χρειάζεται να περάσουν τη διαδικασία έγκρισης. Μία από τις δραστηριότητες της Λέσχης είναι η ξιφασκία.

Το παλιό κτίριο της Αθηναϊκής Λέσχης επί των οδών Πανεπιστημίου και Αμερικής ανήκε στον Μιχαήλ Μελά. Πρόεδροι κατά καιρούς έχουν διατελέσει οι: Παύλος Καλλιγάς, Μιχαήλ Μελάς, Ανδρέας Αυγερινός, Βασίλειος Μ. Μελάς, Δημήτριος Κιουσόπουλος, Περικλής Πιερράκος Μαυρομιχάλης, Αλέξανδρος Σούτσος κ.ά.

Το 1917, στο απόγειο του Εθνικού Διχασμού, οι βασιλόφρονες, που είχαν την πλειοψηφία στην Αθηναϊκή Λέσχη, διέγραψαν όλους τους βενιζελικούς από αυτή, με αποτέλεσμα οι βενιζελικοί να αποχωρήσουν και να δημιουργήσουν την Λέσχη Φιλελευθέρων. Λίγα χρόνια αργότερα οι βενιζελικοί επανήλθαν στην Αθηναϊκή Λέσχη, αλλά η Λέσχη Φιλελευθέρων συνέχισε κανονικά την λειτουργία της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  09Ιαν2018- Ιστορικοί Περίπατοι – Η Ένωση Κέντρου στην εξουσία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------
Ο **Χρήστος Μαρκογιαννάκης** είναι Έλληνας πολιτικός και εισαγγελέας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Νέο Χωριό Αποκορώνου Χανίων το 1947.

Σπούδασε νομικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Υπήρξε εισαγγελέας στο διάστημα 1972-1980, αντιπρόεδρος της Νομαρχιακής Διοικούσας Επιτροπής (ΝΟΔΕ) Χανίων 1980-1984 και δημοτικός σύμβουλος Χανιών 1986-1989.

Από το 1989 εκλέγεται συνεχώς βουλευτής Χανίων με τη Νέα Δημοκρατία. Διετέλεσε Υφυπουργός Δημόσιας Τάξης την περίοδο 2004-2006 και πρόεδρος της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου.

Στις 10 Ιανουαρίου 2006 εξαναγκάστηκε σε παραίτηση από τη θέση του υφυπουργού Δημόσιας Τάξης όταν δημοσιοποιήθηκαν συνομιλίες του στις οποίες εκφραζόταν υβριστικά και απαξιωτικά για τον τότε Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημήτρη Λινό.

Τον Ιανουάριο του 2009 διορίστηκε αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, οπότε και έληξε η θητεία της κυβέρνησης Καραμανλή.

Κοινοβουλευτικές Δραστηριότητες
-------------------------------

Εξελέγη βουλευτής Χανίων με τη Ν.Δ. στις εκλογές του 1989 (Ιουνίου και Νοεμβρίου), του 1990, του 1993, του 1996 του 2000, του 2004, του 2007 και του 2009.

Στις Εκλογές του Μαΐου 2012, δεν κατάφερε να εκλεγεί με την Δημοκρατική Συμμαχία, ωστόσο επανεξελέγη τον Ιούνιο με το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας. Ωστόσο επέστρεψε στη Βουλή ένα μήνα αργότερα μετά την κοινή κάθοδο Δημοκρατικής Συμμαχίας με την Νέα Δημοκρατία. Τότε προτάθηκε και εξελέγη Γ' Αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.

Στις Εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015 δεν εξελέγη μιας και η ΝΔ δεν εξέλεξε κανένα βουλευτή στο νομό Χανίων.

Για τις εκλογές του 2019 εξεδήλωσε ενδιαφέρον για να είναι υποψήφιος με την ΝΔ στον νομό Χανίων, ως διατελέσας βουλευτής πρίν το 2015, ωστόσο ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκος Μητσοτάκης απέρριψε την υποψηφιότητα του, με αποτέλεσμα η επαρχία Αποκορώνου να μείνει χωρίς εκπροσώπηση στο κοινοβούλιο.

Προσωπική ζωή
-------------

Είναι παντρεμένος με τη Μαρία Μεϊμάρογλου, με την οποία έχει αποκτήσει 3 παιδιά. Τον Ιούνιο του 2016, αποφασίστηκε η παραπομπή του σε δική για την υπόθεση του Βαγγέλη Γιακουμάκη (ο οποίος βασανιζόταν συστηματικά από bullies στην Σχολή φοίτησής του στα Ιωάννινα), με την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας και παράβαση καθήκοντος. Το τριμελές εφετείο πλημμελημάτων Ιωαννίνων τον απάλλαξε, τελικά, από τις κατηγορίες.

Πηγές
-----

* Προσωπική ιστοσελίδα του Χρήστου Μαρκογιαννάκη
* Βιογραφικό του Χρήστου Μαρκογιαννάκη στη Βουλή

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ο πρωθυπουργός απέπεμψε τον Μαρκογιαννάκη». Καθημερινή. 11 Ιανουαρίου 2006.
2. ↑  «XP. ΜΑΡΚΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ Ο πρώην υφυπουργός Δημόσιας Τάξης μιλάει για τα γεγονότα που τον οδήγησαν στην παραίτηση». Το Βήμα. 15 Ιανουαρίου 2006.
3. ↑  Έξαλλος ο Χ. Μαρκογιαννάκης γιατί ο Μητσοτάκης τον αφήνει εκτός ψηφοδελτίων
Ο **Ιεμψάλ Α΄** (πέθανε το 117 π.Χ) ήταν γιος του Μικίψα, εγγονός του κορυφαίου βασιλιά των Βερβέρων Μασσανάσση και βασιλιάς της Νουμιδίας τον 2ο αιώνα π.Χ. Ο Μικίψα όρισε κληρονόμους τους δύο γιους του Aδερβάλ και Ιεμψάλ Α΄ και τον νόθο ξάδελφο τους Ιουγούρθα. Ο Ιουγούρθας ωστόσο ως αλαζόνας με τις προηγούμενες νίκες του θεωρούσε τον εαυτό του ανώτερο από τους ετεροθαλείς αδελφούς του. Στην πρώτη συνάντηση που έγινε ανάμεσα τους ο Ιεμψάλ Α΄ ως μικρότερος και πιο επιθετικός από τους γιους του Μικίψα πρόσβαλε βαρύτατα τον Ιουγούρθα δημιουργώντας μεγάλο μίσος μεταξύ τους. Οι τρεις πρίγκιπες έμεναν σε διαφορετικές συνοικίες της Κωνσταντίνης αλλά ο Ιεμψάλ επέλεξε από λάθος να μείνει σε μια έπαυλη που ανήκε στον Ιουγούρθα. Την νύχτα η αποστολή του Ιουγούρθα έπιασε στον ύπνο το νοικοκυριό του Ιεμψάλ Α΄, εισήλθε κρυφά στην έπαυλη και θανάτωσε τον δυστυχή πρίγκιπα μαζί με πολλούς άνδρες του. Ο Τίτος Λίβιος αντίθετα στο έργο του Επιτομή γράφει ότι ο Ιεμψάλ Α΄ σκοτώθηκε πολεμώντας σε ανοιχτή μάχη με τον Ιουγούρθα. Ο ακόλουθος του Λίβιου Ορόσιος καταγράφει το επεισόδιο ως *"παράκρουση του Ιεμψάλ"*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Гиемпсал» (Ρωσικά)
2. 1 2  «Hiempsal» (Ρωσικά)
3. ↑  «Adherbal» (Ρωσικά)
4. ↑  Long, George (1864). The Decline of the Roman Republic. Bell and Daldy. σ. 398
5. ↑  Sallust, Bellum Jugurthinum 5, 9, 11, 12
6. ↑
7. ↑  Τίτος Λίβιος, Επιτομή, lxii
8. ↑  Orosius, v. 15

Πηγές
-----

* Long, George (1864). The Decline of the Roman Republic. Bell and Daldy.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 8310292
* GND: 124047149

 |

 |
Συντεταγμένες: 35°8′25″N 24°51′49″E﻿ / ﻿35.14028°N 24.86361°E﻿ / 35.14028; 24.86361

Η **Ιερά Μονή Βαρσαμόνερου** είναι μοναστήρι των πρώτων αιώνων της Ενετοκρατίας από το οποίο όμως σώζεται σήμερα μόνο ο ναός. Υπάγεται στο Δημοτικό Διαμέρισμα Βοριζίων. Απέχει από το Ηράκλειο 54 χιλιόμετρα.

Ναός
----

### Βόρειο κλίτος

Ο ναός είναι κατάγραφος και οι τοιχογραφίες του είναι σε πολύ καλή κατάσταση. Η σημερινή εκκλησία είναι τρίκλιτη και έχει και νάρθηκα. Το παλαιότερο κλίτος είναι το βόρειο και είναι καθιερωμένο στην Παναγία. Σε ενετικά έγγραφα αναφέρεται με την ονομασία *chiesa della Madonna di Varsamonero*. Υπάρχουν επιγραφές των ετών 1332, 1404, 1407 κ.ά.

### Νότιο κλίτος

Στο νότιο κλίτος αναφέρεται ως έτος τοιχογράφησης το 1400-1428. Το κλίτος αυτό είναι αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη και στη νοτιοδυτική γωνία του διαμορφώθηκε ένα μικρότερο κλίτος, καθιερωμένο στον Άγιο Φανούριο. Αυτό κτίστηκε το 1426 και αναφέρεται το 1431 από τον Κρητικό ζωγράφο Κωνσταντίνο Ρίκο. Από τότε φαίνεται ότι επικράτησε το όνομα του Αγίου Φανουρίου και για το μοναστήρι. Ο εν λόγω άγιος εορτάζεται στην περιοχή ως τοπικός άγιος και η μνήμη του τιμάται στις 27 Αυγούστου. Η μονή αναστηλώθηκε μετά το 1947 από το Νικόλαο Πλάτωνα.

Πηγές
-----

* *Το Ηράκλειον και ο Νομός του*, εκδ. Νομ. Ηρακλείου.
* Μονή Βαλσαμόνερου

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μονή Βαρσαμόνερου** |
Η **Μαρία Στιούαρτ, κόμισσα του Μπάκαν** (πριν το 1428 - 20 Μαρτίου 1465) ήταν πέμπτη κόρη και έβδομο παιδί του Ιακώβου Α΄ της Σκωτίας και της Ιωάννας Μπωφόρ. Παντρεύτηκε τον Βόλφερτ ΣΤ΄ του Μπορσελέν έναν Ολλανδό ευγενή με τον οποίο έζησε μαζί στην Ολλανδία μέχρι τον θάνατο του (1465), απέκτησε δυο παιδιά που πέθαναν νέα. Η Μαρία είχε 5 αδελφές και δυο δίδυμους αδελφούς από τους οποίους ο ένας πέθανε σε βρεφική ηλικία, αυτός που επέζησε ήταν ο Ιάκωβος Β΄ της Σκωτίας, οι αδελφές της παντρεύτηκαν όλες βασιλείς από μεγάλους Ευρωπαϊκούς οίκους. 

Η μεγαλύτερη αδελφή της Μαργαρίτα της Σκωτίας, Δελφίνη της Γαλλίας παντρεύτηκε τον δελφίνο της Γαλλίας Λουδοβίκο αλλά δεν πρόλαβε να γίνει βασίλισσα επειδή πέθανε πρόωρα σε ηλικία 20 ετών από πυρετό. Η δεύτερη αδελφή της Ισαβέλλα της Σκωτίας, δούκισσα της Βρετάνης παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Α΄ της Βρετάνης, έγινε δούκισσα της Βρετάνης και απέκτησε μαζί του δυο κόρες. Η αδελφή της Ελεονώρα Στιούαρτ παντρεύτηκε τον Αψβούργο αρχιδούκα Σιγισμούνδο της Αυστρίας, έζησε μαζί του στην Αυστρία και πέθανε στην γέννα χωρίς να αποκτήσει παιδιά. Η αδελφή της Ιωάννα Στιούαρτ, κόμισσα του Μόρτον παρέμεινε στην Σκωτία, παντρεύτηκε έναν Σκωτσέζο κόμη και απέκτησε μαζί του 4 παιδιά. Η μικρότερη αδελφή της Ανναμπέλλα της Σκωτίας παντρεύτηκε και χώρισε δυο φορές, απέκτησε παιδιά από τον δεύτερο σύζυγο της έναν Σκωτσέζο κόμη.

Γάμος
-----

Παντρεύτηκε στην Ζηλανδία τον Βόλφερτ ΣΤ΄ του Μπορσελέν γιο του Χέντρικ βον Μπορσελέν κόμη του Γκράντπρ (1444), ο γάμος δημιούργησε στενές εμπορικές σχέσεις ανάμεσα στην Σκωτία και τις Κάτω Χώρες, την ίδια χρονιά δημιουργήθηκε η κομητεία του Μπάκαν. Ο σύζυγος της έγινε αρχιστράτηγος των Γάλλων (1464), λόρδος του Βίρ, κόμης του Γκράντπρ και κόμης του Μπάκαν. 
Η Μαρία πέθανε στις 20 Μαρτίου 1465 χωρίς απογόνους και τάφηκε στην Ζηλανδία. Ο σύζυγος της παντρεύτηκε κατόπιν την Καρλόττα των Βουρβόνων κόρη του Λουδοβίκος Α΄ του Μονπανσιέ και πέθανε το 1487, η κόρη τους Άννα παντρεύτηκε έναν εγγονό του Φιλίππου Γ΄ της Βουργουνδίας. Ο τίτλος του *κόμη του Μπάκαν* παραχωρήθηκε (1469) στον ετεροθαλή αδελφό της από τον δεύτερο γάμο της μητέρας του Ιάκωβο Στιούαρτ που ονομάστηκε πρώτος κόμης του Μπάκαν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p10533.htm#i105329.
2. ↑  p10533.htm#i105329. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  Also spelled van Borselleen, Borsselen, or Borssele.

Πηγές
-----

* McAndrew, Scotland's Historic Heraldry

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μάρτζορι Μπρους


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Mary Stewart, Countess of Buchan  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Αλύκο** (αλβανικά: Aliko) είναι χωριό και πρώην δήμος στο Νομό Αυλώνα της νότιας Αλβανίας. Στη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 κατέστη υποδιαίρεση του δήμου Φοινίκης.

Ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ήταν 3.849, ωστόσο σύμφωνα με τις δημόσιες υπηρεσίες εκτιμήθηκε σε 8.818. Η δημοτική μονάδα αποτελείται από τα χωριά Αλύκο, Τσαούσι, Νεοχώρι, Τρέμουλη, Ραχούλα, Πλάκα, Γέρμα, Καινούριο, Χάλιο και Φανάρι που κατοικούνται αποκλειστικά από Έλληνες, ενώ η Τσούκα είναι μικτό χωριό με ελληνική πλειοψηφία και μικρή μουσουλμανική μειοψηφία Τσάμηδων που εγκαταστάθηκαν το 1952. Η Τσούκα αποτελείται από δυο αρχαίες τοποθεσίες το Λεκουρση και το αγκαρι που ανήκουν στο ίδιο χωριό .

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Law nr. 115/2014» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 24 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2015.
2. ↑  «2011 census results» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2015.
3. ↑  «Vlora's communes». Ανακτήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2016.
4. ↑  Greece – Albania Neighbourhood Programme Αρχειοθετήθηκε March 27, 2012, στο Wayback Machine.
5. ↑  administrative seat of the former municipality
6. 1 2  Kallivretakis, Leonidas (19 Απριλίου 2011). *Η ελληνική κοινότητα της Αλβανίας υπό το πρίσμα της ιστορικής γεωγραφίας και δημογραφίας*. Εκδόσεις Σιδέρης, Αθήνα , 1995. ISBN 978-960-08-0054-8.