recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Χριστόφορος Νέζερ** (γερμ. *Christoph Neeser*) (1808-1883) ήταν Βαυαρός αξιωματικός (υπολοχαγός).

Βιογραφία
---------

Το 1833 ήρθε στην Ελλάδα με τον Όθωνα. Στα μέσα Μαρτίου του ίδιου έτους, διορίστηκε φρούραρχος της Αθήνας από τον Ιάκωβο Νερουλό, Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων και επίτροπο του Όθωνα. Ήταν ο πρώτος χριστιανός φρούραρχος της πόλης. Την πρώτη Απριλίου παρέλαβε μαζί με το Βαυαρό ταγματάρχη Πάλιγκαν την Ακρόπολη από τον Τούρκο φρούραρχο της Αθήνας, Οσμάν Εφέντη. 

Έγραψε απομνημονεύματα με τον τίτλο Τα πρώτα έτη της ιδρύσεως του Ελληνικού Βασιλείου. 

Ο Νέζερ παντρεύτηκε δύο φορές με Ελληνίδες και απέκτησε 26 παιδιά. Εγγόνια του ήταν η Μαρίκα Νέζερ, ο αδερφός της, Χριστόφορος Νέζερ και ο ξάδερφος της, Χριστόφορος Νέζερ. Ο ηθοποιός Γιώργος Πυρπασόπουλος είναι εγγονός της εξ αγχιστείας αδελφής της εγγονής του Μαρίκας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2007.

Πηγές
-----

* *Μεγάλη εγκυκλοπαίδεια Γιοβάνη, έκδοση 1979, τόμος 15, σελίδα 214*

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 4577154741647353110005
* **ΕΒΕ**: 25423
* **AA**: 124622
* GND: 117483580X

 |

 |
Ο **Φραγκίσκος-Ιωσήφ**, γαλλ. *François Joseph*, (28 Αυγούστου 1670 - 16 Μαρτίου 1675) από τον Οίκο της Λωρραίνης, ήταν δούκας του Γκιζ, πρίγκιπας του Ζουανβίλ και δούκας του Ζουαγιέζ (1671-1675).

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Οτέλ ντε Γκιζ (νυν Οτέλ ντε Σουμπίζ) και ήταν ο μόνος γιος του Λουδοβίκου-Ιωσήφ δούκα του Γκιζ, πρίγκιπα του Ζουανβίλ και της Ελισάβετ-Μαργαρίτας των Βουρβόνων, κόρης του Γκαστόν δούκα της Ορλεάνης.

Ήταν εξάδελφος του Τζαν Γκαστόνε των Μεδίκων μεγάλου δούκα της Τοσκάνης, 2ος εξάδελφος του Λουδοβίκου ΙΔ' της Γαλλίας και ανιψιός της Άννας-Μαρίας-Λουίζας της Ορλεάνης δούκισσας του Μονπανσιέ. Ήταν απόγονος του Ερρίκου Β' της Γαλλίας.

Το 1671 απεβίωσε πρόωρα ο πατέρας του 21 ετών και ο Φραγκίσκος-Ιωσήφ ήταν ενός έτους. Τον διαδέχθηκε ως δούκας του Γκιζ, πρίγκιπας του Ζουανβίλ και δούκας του Ζουαγιέζ. Το 1672 απεβίωσε η μάμμη του Μαργαρίτα της Λωρραίνης και μετακόμισε με τη μητέρα του στο ανάκτορο Λούξεμπουργκ, στο Παρίσι.

Δεν μπορούσε να περπατήσει χωρίς βοήθεια, ακόμη και στην ηλικία των 4 ετών. Έπεσε από την τροφό του και τραυματίστηκε βαριά στο κεφάλι. Απεβίωσε στο ανάκτορο Λούξεμπουργκ το 1675. Ήταν ο τελευταίος απόγονος του κλάδου Λωρραίνης-Γκιζ. Τον διαδέχθηκε η μεγάλη θεία του Μαρία, κόρη του Καρόλου δούκα του Γκιζ.

Πηγές
-----

* Patricia M. Ranum, Portraits around Marc-Antoine Charpentier, Baltimore, 2004, pp. 405-11


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα François Joseph, Duke of Guise  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η σημαία της Μεγάλης Κομόρας.
Η **Μεγάλη Κομόρα** (**Grande Comore**) (επίσημη ονομασία **Ngazidja** και γνωστή ως **Ngasidja**) είναι νησί στον Ινδικό Ωκεανό, στα ανοικτά των ακτών της Αφρικής. Αποτελεί το μεγαλύτερο νησί του κράτους Κομόρες. Οι περισσότεροι από τους κατοίκους ανήκουν στην εθνότητα των Κομοριανών. Ο πληθυσμός της το 2006 ήταν γύρω στους 316.600 κατοίκους. Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Μορονί, που αποτελεί επίσης την εθνική πρωτεύουσα. Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 2002, κυβερνάται από έναν εκλεγμένο Πρόεδρο, όπως και τα άλλα νησιά με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να έχει πολύ περιορισμένες εξουσίες.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Η θέση της Μεγάλης Κομόρας στο αρχιπέλαγος των Κομορών
Επί πολλούς αιώνες, η Μεγάλη Κομόρα ήταν χωρισμένη σε δεκάδες σουλτανάτα, μεταξύ των οποίων τα Μπαμπάο, Ιτσάντρα, Μιτσαμιχούλι, Μπατζίνι, Χάμπου, Ουασίλι, Χαμάχαμε, Μπούντε, Χάμβου και ΛαΝτόμπ. Οι σουλτάνοι ήταν επίσης γνωστοί ως falmes. 

To 1886 ο κυβερνήτης του Bambao, Σαΐντι Αλί ιμπν Σαΐντι Ομάρ, ένωσε τα σουλτανάτα της Μεγάλης Κομόρας και ιδρύθηκε ένα κράτος, η Njazidja, με τα υπόλοιπα σουλτανάτα να παραμένουν αυτόνομα. Τον ίδιο χρόνο η Γαλλία εγκαθίδρυσε προτεκτοράτο στο νησί. Το 1893 ο Σαΐντι Αλί εξορίστηκε. Το νησί προσαρτήθηκε από τους Γάλλους το 1911 και τα σουλτανάτα καταργήθηκαν. Η Μεγάλη Κομόρα ενώθηκε με το Ανζουάν και το Μοελί και συστάθηκε η Ομοσπονδία των Κομόρων, το 1975.

Το 1997 το κράτος Κομόρες άρχισε να παραπαίει, με την απόσχιση δύο νησιών, του Ανζουάν και του Μοελί. Η Μεγάλη Κομόρα ήταν το μοναδικό νησί που παρέμεινε υπό ομοσπονδιακό έλεγχο. Ως το 2002, όμως, η Μεγάλη Κομόρα επανενώθηκε με τα άλλα νησιά υπό ένα νέο Σύνταγμα. Πρόεδρος της Μεγάλης Κομόρας εξελέγη τον Μάιο του 2002 ο Αμπντού Σουλέ Ελμπάκ με ποσοστό μόλις 17% των ψήφων από τον πρώτο γύρο. Στο δεύτερο γύρο πήρε 60% και παρέμεινε στο αξίωμα ως τη διεξαγωγή νέων εκλογών, τον Ιούνιο του 2007. Στις εκλογές εκείνες εξελέγη πρόεδρος ο Μοχάμεντ Αμπντουλγουαχάμπ, ο οποίος στις 23 Μαΐου 2009 ορκίστηκε στο αξίωμα του Κυβερνήτη. Στις 23 Μαΐου 2011 νέος κυβερνήτης ανέλαβε ο Μουινί Μπαρακά Σαΐντ Σοϊλιχί (Mouigni Baraka Said Soilihi). Έπειτα από τις εκλογές του 2016 νέος κυβερνήτης εξελέγη ο Χασανί Χαμαντί, ο οποίος ορκίστηκε στις 23 Μαΐου.

### 2019

Καθώς ήταν υποψήφιος ξανά για τις επόμενες προεδρικές εκλογές, ο κυβερνήτης Ασανί Αμαντί έλαβε άδεια σύμφωνα με το Σύνταγμα και αντικαταστάθηκε προσωρινά από τον Αμπντουραχίμ Σαΐντ Μπακάρ στις 13 Φεβρουαρίου 2019. Κυβερνήτρια εξελέγη η Μουντίν Σιτί Φαρουατά, η οποία ανέλαβε καθήκοντα στις 23 Μαΐου 2019.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Rulers.org

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος της κυβέρνησης
* Πληροφορίες σχετικά με εκλογές στη χώρα
* World Statesmen

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αυτόνομα νησιά των Κομορών |
| --- |
|  |
| 
* Ανζουάν
* Μεγάλη Κομόρα
* Μοελί
 |  |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 126818265
* LCCN: n93093978
* GND: 4377917-7

 |

 |

Συντεταγμένες: 11°35′S 43°20′E﻿ / ﻿11.583°S 43.333°E﻿ / -11.583; 43.333
Η **καρυδόπιτα** είναι παραδοσιακό ελληνικό σιροπιαστό γλυκό ταψιού. Βασικό υλικό της είναι η καρυδόψιχα.

Καρυδόπιτα

Ετυμολογία
----------

Αρχική - Ριζική: κάρυον < αρχ. Ετυμολογία: [<καρύδι + πίτα]

Συνταγές
--------

### Παραδοσιακή συνταγή

#### Υλικά

* 10 αυγά
* 10 κουταλιές της σούπας καρύδι χοντροκομμένο ( ή ψιλοκομμένο αναλόγως πως το προτιμάτε)

καρυδόπιτα
* 10 κουταλιές φρυγανιά
* 10 κουταλιές ζάχαρη
* 1 φακελάκι μπέικιν πάουντερ
* Σόδα (στη μύτη του κουταλιού)
* 2-3 βανίλιες
* Λίγη κανέλα

##### Σιρόπι

* 1 ¾ ποτήρια νερό
* 650 γραμ. ζάχαρη
* Λίγο χυμό λεμόνι

#### Εκτέλεση

Οι κρόκοι ανακατεύονται στο μίξερ με τη ζάχαρη ώσπου να ασπρίσουν. Παράλληλα προστίθεται η φρυγανιά, το καρύδι, το μπέικιν πάουντερ, η σόδα, η κανέλα και οι βανίλιες. Τα ασπράδια θα χτυπηθούν μαρέγκα σφιχτή και θα προστεθούν στο μείγμα με τα αυγά. Ανακατεύονται απαλά και κυκλικά από κάτω προς τα πάνω με μία σπάτουλα να μην ξεφουσκώσει το μείγμα.Βουτυρώνεται και αλευρώνεται καλά ένα ορθογώνιο ταψί 30Χ45 εκ. Χύνεται το μείγμα, και ψήνεται σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για 45' περίπου. Για το σιρόπι σε μια κατσαρόλα θα βράσει το νερό με τη ζάχαρη για 5-7'. Στο τέλος προστίθεται το λεμόνι. Αφού βγει το γλυκό από το φούρνο κόβεται σε κομμάτια και περιχύνεται με το καυτό σιρόπι. Όταν απορροφηθεί το σιρόπι και κρυώσει καλά είναι έτοιμο για σερβίρισμα.

### Νηστήσιμη συνταγή

Η συνταγή έχει ως εξής:

#### Υλικά

* 4 φλυτζάνια τσαγιού αλεύρι
* 1 φλυτζάνι λάδι
* 1 ½ φλυτζάνι ζάχαρη
* 2 φλυτζάνια σταφίδα μαύρη
* 2 φλυτζάνια καρύδια
* 4 κουταλιές του γλυκού κανέλλα με λίγο γαρύφαλλο
* 5 κουταλιές του γλυκού μπέικιν παουντερ

#### Εκτέλεση

Το αλεύρι μπαίνει σε λεκάνη και λίγο λίγο περιχύνεται με το λάδι. Ανακατεύεται ώσπου να απορροφηθεί το λάδι. Ύστερα προστίθεται η ζάχαρη λιωμένη σε δυο ποτήρια νερό. Ζυμώνεται το μείγμα, προστίθενται τα μυρωδικά καθώς και τα υπόλοιπα υλικά και δουλεύονται όλα μαζί μέχρι να γίνει μια μάζα αραιή. Αλείφεται με λάδι το ταψί και απλώνεται το μείγμα για να ψηθεί στο φούρνο. Όταν ψηθεί πασπαλίζεται με κανέλα και ζάχαρη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  lexigram.gr
2. ↑  gefseis-evias.blogspot.gr
3. ↑  Ν.Τσελεμεντές,Τσελεμεντές,εκδ, Φυτράκη
**Πυρηνική δύναμη** ονομάζουμε τη δύναμη που ασκείται μεταξύ δύο ή περισσότερων νουκλεονίων, μέσα ή έξω από τον ατομικό πυρήνα. Η δύναμη αυτή είναι υπεύθυνη για την συγκράτηση των νουκλεονίων (πρωτονίων και νετρονίων) μεσα στον ατομικό πυρήνα παρά την ηλεκτροστατική άπωση μεταξύ των πρωτονίων και την ηλεκτρική ουδετερότητα των νετρονίων. Η ενέργεια που εκλύεται από αυτήν σε διάφορα φυσικά φαινόμενα, όπως η πυρηνική σύντηξη και η πυρηνική σχάση, είναι που κάνει τους αστέρες, όπως τον Ήλιο, να εκπέμπουν ενέργεια και ειδικές παραγωγικές μονάδες να παράγουν ηλεκτρική ενέργεια. Τα πυρηνικά όπλα, όπως η ατομική βόμβα, είναι επίσης μία εφαρμογή εκμετάλλευσης της έκλυσης της ενέργειας της δύναμης αυτής.

Στην εικόνα φαίνεται ένα διάγραμμα τύπου Φάινμαν με την αλληλεπίδραση πρωτονίου-νετρονίου με την ανταλλαγή ενός ουδετέρου πιονίου (π0).
Η κβαντική θεωρία πεδίου χρησιμοποιεί ανταλλαγές μποζονίων για την περιγραφή των θεμελιωδών αλληλεπιδράσεων. Αρχικά, με τη χρήση της εξίσωσης Κλάιν-Γκόρντον (η οποία περιγράφει μποζόνια), είχε προταθεί από τον Χίντεκι Γιουκάβα, ο φορέας αλληλεπίδρασης της πυρηνικής δύναμης να έχει μάζα ίση περίπου με 140MeV/c2. Το ίδιο αποτέλεσμα παίρνουμε και με τη χρήση της προσεγγιστικής εξίσωσης απροσδιοριστίας ενέργειας-χρόνου (ΔΕ·Δτ~ħ). Αργότερα ανακαλύφθηκαν τα πιόνια που είναι μποζόνια και έχουν μάζα περίπου ίση με τις προβλέψεις του Γιουκάβα, επομένως θεωρήθηκε πως, στα πλαίσια της κβαντικής θεωρίας πεδίου, η πυρηνική δύναμη, συμβαίνει με την ανταλλαγή πιονίων μεταξύ των νουκλεονίων. Παρότι σήμερα γνωρίζουμε ότι η πραγματική φύση της δύναμης αυτής είναι η ισχυρή αλληλεπίδραση που υφίσταται μεταξύ των κουάρκ διαφορετικών νουκλεονίων ως αποτέλεσμα μικρής (λόγω απόστασης - μικρής εμβέλειας της ισχυρής αλληλεπίδρασης) ανταλλαγής γκλουονίων μεταξύ των, η θεωρία ανταλλαγής πιονίων ή άλλων μεσονίων γενικά ή άλλων μποζονίων ακόμη πιο γενικά, χρησιμοποιείται ακόμη λόγω της μεγαλύτερης πολυπλοκότητας-αδυναμίας μελέτης με την κβαντική χρωμοδυναμική.

Δείτε επίσης
------------

* Ισχυρή αλληλεπίδραση

Παραπομπές
----------

1. ↑  Cottingham, W.N.; Greenwood, D.A. (2002), «10.1: Ήλιος», *Εισαγωγή στην Πυρηνική Φυσική*, ΑΘήνα, Ελλάδα: τυπωθήτω, σελ. 154-156, ISBN 960-7643-18-6
2. ↑  Cottingham, W.N.; Greenwood, D.A. (2002), «9.5: Πυρηνικοί αντιδραστήρες», *Εισαγωγή στην Πυρηνική Φυσική*, ΑΘήνα, Ελλάδα: τυπωθήτω, σελ. 143-145, ISBN 960-7643-18-6
3. 1 2  Wong, Samuel S.M. (1999). «3.6: Yukawa Theory of Nuclear Interaction». *Introductory Nuclear Physics*. New York, USA: John Wiley & Sons, Inc. σελίδες 78–80. ISBN 978-0471239734.
4. ↑  Wong, Samuel S.M. (1999). «2 Intro». *Introductory Nuclear Physics*. New York, USA: John Wiley & Sons, Inc. σελ. 21. ISBN 978-0471239734.
5. ↑  Wong, Samuel S.M. (1999). «3.9: The Nuclear Potential». *Introductory Nuclear Physics*. New York, USA: John Wiley & Sons, Inc. σελίδες 95–97. ISBN 978-0471239734.
Το **Κτίριο Προεδρίας** (ή το **Κτίριο της Προεδρίας,** Βοσνιακά, Κροατικά και Σερβικά: *Zgrada Predsjedništva* / Зграда Предсједништва) είναι η επίσημη κατοικία της Προεδρίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, η οποία εδρεύει στο δήμο του Σαράγεβο στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη.

Μετά την Αυστροουγγρική κατοχή της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης το 1878, η κατοχική διοίκηση χρειαζόταν έδρα στο κεντρικό Σεράγεβο για να φιλοξενήσει προσωπικό διαφόρων ειδικοτήτων και στρατιωτικό προσωπικό. Το νέο κυβερνητικό κτήριο ανατέθηκε από τον πρώτο δήμαρχο του Σαράγιεβο Μουσταφά Φαντιλπάσιτς και σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Γιοσίπ Βάντσας σε αναγεννησιακό ύφος και κατασκευάστηκε από το 1884 έως το 1886. Το κτίριο παρέμεινε ως έδρα του αυστροουγγρικού καθεστώτος στην περιοχή, στεγάζοντας κυβερνητικές και στρατιωτικές υπηρεσίες, καθώς και δικαστήρια και αίθουσες τελετών. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το κτίριο έγινε το αρχηγείο της κυβέρνησης της Μπανόβινας του Δρίνου στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το κτίριο έγινε η επίσημη κατοικία του Προέδρου της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (εντός της Γιουγκοσλαβίας), καθώς και έδρα της Εκτελεστικής Επιτροπής της Λαϊκής Συνέλευσης. Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Βοσνίας, το κτήριο χρησιμοποιήθηκε από την Ανώτατη Διοίκηση του Στρατού της Δημοκρατίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης ως το στρατιωτικό της αρχηγείο. Το κτίριο υπέστη εξωτερικές και εσωτερικές ζημιές κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι οποίες στη συνέχεια αποκαταστάθηκαν μερικώς.

Από το 1996, το κτήριο χρησιμοποιείται ως επίσημη κατοικία της συλλογικής Προεδρίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Όλοι οι συλλογικοί αρχηγοί κρατών (και αναπληρωτές) χρησιμοποιούν το κτίριο ως κύρια κατοικία τους στο Σεράγεβο, καθώς και ως το τελετουργικό και εργασιακό γραφείο τους. Το υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησης της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης επίσης συνέρχεται στο κτίριο και υπάρχουν κάποια κυβερνητικά τμήματα (συμπεριλαμβανομένου του Αρχείου της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης).

Το κτίριο επίσης χρησιμοποιείται για κρατικούς και τελετουργικούς σκοπούς, καθώς και για την υποδοχή και συνάντηση με ξένους αξιωματούχους και αρχηγούς κρατών.

Κατά την διάρκεια των κοινωνικών διαδηλώσεων στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη το 2014, τα παράθυρα του Κτιρίου Προεδρίας σπάστηκαν με πέτρες που ρίχτηκαν από διαδηλωτές που έβλεπαν το κτίριο ως πιθανή πηγή της χρόνιας δυσλειτουργίας της Βοσνίας. Επίσης, ξέσπασε πυρκαγιά σε μέρος του κτιρίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Bosnia protesters attack presidency building». Al Jazeera. 8 Φεβρουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2014.
2. ↑  «Tear gas and water cannon used to disperse Bosnia protests». Irish Times. 7 Φεβρουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2014.
3. ↑  «Protests Over Government and Economy Roil Bosnia». New York Times. 7 Φεβρουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κτήριο Προεδρίας** |

* Πληροφορίες για το Κτίριο της Προεδρίας από την Προεδρία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
*Επεισόδιο της Βέλγικης Επανάστασης του 1830*, Egide Charles Gustave Wappers (1834), στο Musée d'Art Ancien, Βρυξέλλες
Η **Βελγική Επανάσταση** ήταν μια σύγκρουση στο Ηνωμένο Βασίλειο των Κάτω Χωρών που ξεκίνησε με μια ταραχή στις Βρυξέλλες τον Αύγουστο του 1830 και τελικά οδήγησε στην εγκαθίδρυση ενός ανεξάρτητου, Καθολικού και ουδέτερου Βελγίου. (Ο Γουλιέλμος Α΄, βασιλιάς της Ολλανδίας, αρνιόταν να αναγνωρίσει το Βελγικό κράτος μέχρι το 1839, όταν αναγκάστηκε να υποκύψει κάτω από την πίεση της Συνθήκης του Λονδίνου). 

Οι Κάτω Χώρες αποτίναξαν τη Ναπολεόντεια ηγεσία τους το 1813. Στην Αγγλο-Ολλανδική Συνθήκη του 1814 χρησιμοποιήθηκαν τα ονόματα «Ενωμένες Επαρχίες των Κάτω Χωρών» και «Ενωμένες Κάτω Χώρες». Μετά την ήττα του Ναπολέοντα Α΄ το 1815, το Συνέδριο της Βιέννης δημιούργησε ένα βασίλειο για τον Οίκο της Οράγγης-Νασσάου, ενώνοντας τις Ενωμένες Επαρχίες των Κάτω Χωρών με τις πρώην Αυστριακές Κάτω Χώρες, με σκοπό να δημιουργήσει ένα ισχυρό ουδέτερο κράτος στα βόρεια της Γαλλίας. Η ένωση αποκλήθηκε Ηνωμένο Βασίλειο των Κάτω Χωρών.

Ανεξάρτητο Βέλγιο
-----------------

Η βασική αιτία για την έκρηξη της Βελγικής Επανάσταση ήταν ο παραγκωνισμός τον οποίο αισθάνονταν οι Βέλγοι εντός του ενιαίου Βασιλείου από τους Ολλανδούς. Η εγκαθιδρυμένη Προσωρινή Κυβέρνηση στις Βρυξέλλες διακήρυξε τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου κράτους του Βελγίου στις 4 Οκτωβρίου 1830, επαναστατώντας εναντίον της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου των Κάτω Χωρών. Στις 20 Δεκεμβρίου 1830, οι Ευρωπαϊκές δυνάμεις αναγνώρισαν την ντε φάκτο ανεξαρτησία του Βελγίου. Ωστόσο, μόλις στις 19 Απριλίου 1839, η Συνθήκη του Λονδίνου, υπογεγραμμένη από τις Ευρωπαϊκές δυνάμεις (περιλαμβανομένης και της Ολλανδίας), αναγνώρισε το Βέλγιο ως μια ανεξάρτητη και ουδέτερη χώρα αποτελούμενη από τις: Δυτική Φλάνδρα, Ανατολική Φλάνδρα, Μπραμπάντ, Αμβέρσα, Αινώ, Ναμύρ, και Λιέγη, καθώς και το ήμισυ του Λουξεμβούργου και της Λιμβουργίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Η Εκστρατεία των Δέκα Ημερών»
Ο **Ένγκελμπερτ**, γερμ. Engelbert (26 Σεπτεμβρίου 1462 - 21 Νοεμβίου 1506) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν κόμης του Νεβέρ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Α΄ δούκα της Κλέβης και της Ελισάβετ των Βαλουά-Βουργουνδίας, κόρης και κληρονόμου του Ιωάννη Β΄ κόμη του Νεβέρ.

Το 1481 ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιωάννης Β΄ διαδέχθηκε τον πατέρα τους ως δούκας της Κλέβης και έστειλε τον Ένγκελμπερτ με μεγάλο στρατό στην επισκοπή της Ουτρέχτης, αντί του Δαυίδ επισκόπου της πόλης. Αλλά μετά την πολιορκία της Ουτρέχτης ο Ένγκελμπερτ έπρεπε να διαφύγει, αφήνοντας την Ουτρέχτη υπό τον έλεγχο της Βουργουνδίας.

Το 1491 απεβίωσε ο πάππος του Ιωάννης Β΄ κόμης του Νεβέρ και τον διαδέχθηκε στη Νεβέρ και το Ε.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1489 την Καρλόττα των Βουρβόνων, κόρη του Ιωάννη Η΄ κόμη του Βαντόμ και είχε τέκνο:

* Κάρολος Β΄ απεβ. 1521, κόμης του Νεβέρ.

Πηγές
-----

* Karl Leopold Strauven (1876), "Engelbert von Cleve", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 4, Leipzig: Duncker & Humblot, p. 330
* Detlev Schwennicke: Europäische Stammtafeln. Band I, 1975, S. 190. (DNB 750531436)
* Jacques Dupont, Jacques Saillot: Cahiers de Saint Louis. Verlag Jacques Dupont, Angers 1976, S. 267.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------
Το **σιρόπι σοκολάτας** είναι ένα γλυκό παρασκεύασμα με άρωμα σοκολάτας. Χρησιμοποιείται συχνά ως επιδόρπιο ή γαρνιτούρα για διάφορα επιδόρπια, όπως παγωτά. Εναλλακτικά, αναμειγνύεται με γάλα για την παρασκευή σοκολατούχου γάλακτος ή με γάλα και παγωτό για να κάνει μιλκσέικ με γεύση σοκολάτα. Το σιρόπι σοκολάτας διατίθεται σε ποικιλία συνθέσεων, που κυμαίνονται από αραιό υγρό που μπορεί να χυθεί από το μπουκάλι μέχρι πηχτή σος που προστίθεται με κουτάλι.

Το σιρόπι σοκολάτας χρησιμοποιείται και ως επικάλυψη σε κέικ και τούρτες. Ορισμένοι διακοσμούν τα γλυκά πάνω από το σιρόπι με σκόνη κακάο, ζάχαρη άχνη ή νιφάδες σοκολάτας. Ορισμένες μάρκες σιροπιού σοκολάτας διατίθενται στο εμπόριο ως σιρόπια σοκολατούχου γάλακτος (π.χ. Nesquik), ενώ άλλες ως γαρνιτούρες παγωτού.

Συστατικά
---------

Ένα απλό σιρόπι σοκολάτας μπορεί να παρασκευαστεί από σκόνη κακάο χωρίς ζάχαρη με την προσθήκη ενός γλυκαντικού όπως η ζάχαρη και νερού. Οι συνταγές μπορεί επίσης να περιλαμβάνουν και άλλα συστατικά, όπως σιρόπι γλυκόζης, βύνη και αρώματα όπως εκχύλισμα βανίλιας.

Οι τυποποιημένες συνταγές συχνά περιέχουν τα παρακάτω συστατικά:

* Σιρόπι καλαμποκιού υψηλής φρουκτόζης
* Σιρόπι γλυκόζης
* Νερό
* Ζάχαρη
* Κακάο
* Σορβικό κάλιο (συντηρητικό)
* Αλάτι
* Γαλακτωματοποιητές
* Πολυσορβικό 60
* Κόμμι ξανθάνης
* Βανιλίνη (τεχνητό άρωμα)

Άλλες χρήσεις
-------------

Από τη δεκαετία του 1890, το σιρόπι σοκολάτας κυκλοφόρησε στο εμπόριο ως θεραπεία για παθήσεις. Για παράδειγμα, χορηγούνταν σε βρέφη που έπασχαν από κολικούς. Εν μέρει λόγω της ψήφισης του νόμου περί τροφίμων και φαρμάκων του 1906 στις ΗΠΑ, ο οποίος απαιτούσε σαφή και ακριβή σήμανση στα τυποποιημένα προϊόντα, το σιρόπι σοκολάτας άρχισε να μεταβαίνει από την κύρια ιατρική εφαρμογή στην εμπορική χρήση.

Το σιρόπι σοκολάτας χρησιμοποιήθηκε συχνά σε ασπρόμαυρες ταινίες για την προσομοίωση αίματος, επειδή ήταν ασφαλές να το καταπιούν οι καλλιτέχνες, έβγαινε εύκολα από τα ρούχα και ήταν φθηνό. Βγάζει επίσης αποτελεσματικό ιξώδες στο φιλμ. Το εφέ χρησιμοποιήθηκε σε πολλές ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των *Η γυναίκα μέλισσα* (1959) και *Ψυχώ* (1960).

Προϊόντα
--------

* Σιρόπι σοκολάτας U-bet της Fox
* Σιρόπι σοκολάτας Bosco
* Σιρόπι σοκολάτας Hershey
* Σιρόπι σοκολάτας Culver's
* Σιρόπι σοκολάτας Nesquik της Nestlé

Δείτε επίσης
------------

* Γκανάς

Παραπομπές
----------

1. ↑  «HERSHEY'S Chocolate Syrup». The Hershey Company. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2014.
2. ↑  Simply Dixon
Ο **Φουλκ**, γαλλ. Foulques d'Orléans (γενν. 9 Ιουλίου 1974) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ορλεάνης είναι δούκας του Ωμάλ.

Βιογραφία
---------

Ο Φουλκ-Τιμπώ-Ρομπέρ-Ζακ-Ζερώντ-Ζαν-Μαρί είναι ο δευτερότοκος γιος του Ιακώβου δούκα της Ορλεάνης και της Ζερσάν ντε Σαμπράν-Ποντεβέ, κόρης του Μαρί-Ζοζέφ-Ελζεάρ-Φουλκ δούκα του Σαμπράν-Ποντεβέ. 

Πατέρας του Ιακώβου είναι ο Ερρίκος κόμης του Παρισιού και διεκδικητής βασιλιάς, ως Ερρίκος ΣΤ΄, της Γαλλίας. Ως γιος του Ιακώβου, ο Φουλκ είναι ο 92ος διάδοχος της Γαλλίας.

Μεγαλύτερος αδελφός του είναι ο Κάρολος-Λουδοβίκος δούκας του Σαρτρ, σύζυγος της Ιλεάνας Μάνου, από την Οικογένεια Μάνου με καταγωγή από το Φανάρι της Κωνσταντινούπολης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p4385.htm#i43841.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Official website of the Count of Paris
Ο **Βασίλης Καραπατάκης** (1922 - 1974) ήταν Έλληνας συνθέτης, μπουζουξής και τραγουδιστής.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Βασίλης Καραπατάκης γεννήθηκε το 1922 στην Καρδίτσα.Το πραγματικό του επώνυμο ήταν Καψάλης. Ο πατέρας του Κώστας έπαιζε λαούτο επαγγελματικά καθώς και τα αδέρφια του Ηλίας και Θανάσης που έπαιζαν βιολί και κιθάρα αντίστοιχα. Αρχικά ο Βασίλης άρχισε να παίζει επαγγελματικά στην περιοχή του λαούτο και αργότερα μπουζούκι.

Το 1945 πηγαίνει στην Αθήνα και καθιερώνετε στη δισκογραφία και στα κέντρα διασκέδασης. Το πρώτο τραγούδι που ηχογράφησε είχε τίτλο «Του αναπήρου η μάνα». Πρώτη του όμως επιτυχία ήταν το «Όταν κοιμάται ο δυστυχής».Η καλύτερη εποχή της καριέρας του ήταν από το 1957 μέχρι το 1963. Υπήρξε ένας από τους πιο αδικημένους μουσικούς της εποχής εκείνης αφού πολλά από τα τραγούδια που έγραφε τα πουλούσε για ένα κομμάτι ψωμί, ή κατόπιν συμφωνίας με την δισκογραφική εταιρία. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του άνοιξε σχολή μουσικής στο Αιγάλεω. Μέχρι το τέλος του έγραφε τραγούδια.
Πέθανε στις 27 Μαρτίου του 1974 από καρκίνο του λάρυγγα αγκαλιά μ' αυτό που αγαπούσε πιο πολύ, το μπουζούκι του.

Μερικά από τα τραγούδια του
---------------------------

* Στη χειμωνιάτικη βροχή Μουσική: Βασίλης Καραπατάκης Στίχοι: Άγγελος Αττικός, πρώτη εκτέλεση: Γιώτα Λύδια
* Στην ψάθα θα πεθάνω Μουσική: Βασίλης Καραπατάκης Στίχοι: Κώστας Βίρβος, πρώτη εκτέλεση: Στέλιος Καζαντζίδης
* Γονιού ευχή Μουσική: Βασίλης Καραπατάκης Στίχοι: Νίκος Δαλέζιος πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Αγγελόπουλος
* Ο μαύρος δρόμος: Μουσική: Βασίλης Καραπατάκης, Στίχοι: Κώστας Βίρβος, πρώτη εκτέλεση: Αφεντούλα Ραζέλη
* Σοράγια: Μουσική Βασίλης Καραπατάκης, Στίχοι Κώστας Βίρβος, πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Αγγελόπουλος & Γιώτα Λύδια & Βασίλης Καραπατάκης
Ο **Ένγκελμπερτ Γ΄** , γερμ.: *Engelbert III von Sponheim*, (απεβ. 6 Οκτωβρίου 1173), μέλος του Ρηνανικού Φραγκονικού Οίκου του Σπόνχαϊμ, ήταν μάργραβος της Ιστρίας  από το 1124 μέχρι το τέλος του.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δεύτερος γιος του Ένγκελμπερτ Β΄ δούκα της Καρινθίας & μαργράβου της Ιστρίας και της πρώτης του συζύγου Ούτας του Πάσαου. Όταν τον πατέρα του διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερρίκος ως δούκας της Καρινθίας, ο Ένγκελμπερτ Γ΄ έλαβε τον τίτλο του μαργράβου της Ιστρίας. Ωστόσο, κυβέρνησε κυρίως στα κτήματα των Σπόνχαϊμ γύρω από το Kράιμπουργκ στη Βαυαρία, κληροδοτημένα από τη μητέρα του.

Το 1135 ο αυτοκράτορας Λοθάριος Γ΄ τον έστειλε σε μία σύνοδο στην Πίζα στην Ιταλία, προκειμένου να στηρίξει τον πάπα Ιννοκέντιο Β'΄ εναντίον του αντιπάπα Ανακλήτου Β΄. Με τη σειρά του, ο Ένγκελμπερτ έλαβε τη βασιλική μαρκιωνία της Τοσκάνης, αλλά τον διαδέχθηκε ο Ερρίκος Ι΄ των Γουέλφων, δούκας της Βαυαρίας ήδη το 1137. Ο Ένγκελμπερτ παρακολούθησε την Αυτοκρατορική Συνέλευση (Dieta) του 1156 στο Ρέγκενσμπουργκ, όπου έγινε μάρτυρας της παραχώρησης του *Μικρού Προνομίου (Privilegium Minus)* από τον βασιλιά Φρειδερίκο Α΄ της Γερμανίας, που αναβίβασε τη μαρκιωνία της Αυστρίας σε δουκάτο.

Το 1140 ο Ένγκελμπερτ είχε νυμφευτεί τη Ματθίλδη, τη μικρότερη κόρη του Βαυαρού Βερεγγάριου Β΄ κόμη του Ζούλτσμπαχ. Ήταν λοιπόν κουνιάδος της Γερτρούδης του Ζούλτσμπαχ, συζύγου του βασιλιά Κορράδου Γ΄ της Γερμανίας και της Μπέρθας του Ζούλτσμπαχ, που μετονομάστηκε σε *Ειρήνη* ως σύζυγος του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνού. Η Ματθίλδη απεβίωσε στα τέλη του 1165, ο γάμος παρέμεινε άτεκνος. Ο τίτλος του μαργραβάτου της Ιστρίας πέρασε στους Βαυαρούς κόμητες του Άντεχς.

Ο γιος του Πελεγκρίνο έγινε πατριάρχης της Aκουιλέια στη βόρεια Ιταλία από το 1195 έως το 1204 .

Σημειώσεις
----------

1. ↑  He is sometimes numbered Engelbert II of Istria, but in fact must be II of Carniola.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  (Γερμανικά) *Κατάλογος της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γερμανίας*. 137524986. Ανακτήθηκε στις 17  Ιουλίου 2021.
2. ↑  In contemporary documents *marchio Ystrie* and *marchio de Hystria*
3. ↑  Bannato, U. (11 Φεβρουαρίου 2008). «I Patriarchi Ghibellini di Aquileia». Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Project Medieval Lands: Nobility of Northern Italy (900 – 1100).

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81704554
* GND: 137524986

 |

 |
Ο **Ούλρικ Β**΄, γερμ.: *Ulric II Graf von Weimar, Markgrafen von Krain-Istrien,* επίσης *Ulrich*, *Odalric*, *Oudalricus*, *Udalrich* (απεβ. στις 13 Μαΐου 1112) από τον Οίκο της Βαϊμάρης, ήταν μάργραβος της Ιστρίας από το 1098 έως περίπου το 1107 και της Καρνιόλας από το 1098 μέχρι το τέλος του. Ήταν ο δεύτερος γιος του Ούλρικ Α΄ μαργράβου της Καρνιόλας και της Σοφίας των Άρπαντ, κόρης του Μπέλα Α΄ της Ουγγαρίας. Ήταν λοιπόν από βασιλικό αίμα.

Βιογραφία
---------

Έγινε κόμης της Βαϊμάρης όταν ήταν ακόμη παιδί το 1067. Κληρονόμησε και τις δύο μαρκιωνίες του πατέρα του, μετά το τέλος τού μεγαλύτερου αδελφού του Πόπο Β' το 1098, αλλά του αφαιρέθηκε η Ιστρία κάποια στιγμή μεταξύ 1101 και 1107, και δόθηκε στον Ένγκελμπερτ των Σπόνχαϊμ, του οποίου ο πατέρας είχε προηγηθεί τού αδελφού τού Ούλρικ Β΄ στη μαρκιωνία. Ο Ούλρικ Β΄ αναφέρεται ως *de Saxonie principus.*

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα (απεβ. το 1146), κόρη του Λουδοβίκου Β' κόμη της Θουριγγίας,  αλλά δεν άφησε παιδιά. Η αδελφή του Αδελαΐδα μεταβίβασε την Καρνιόλα ως κληρονομιά στον εγγονό της Κορράδο Α' δούκα της Μερανίας.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Jonathan R. Lyon, "Princely Brothers and Sisters: The Sibling Bond in German Politics, 1100-1250", Cornell Press, 243
Η **αγριόγατα της Νότιας Αφρικής** (*Felis silvestris cafra*), είναι ένα υποείδος της αγριόγατας (*Felis silvestris*), που απαντάται στη νότια και νοτιοανατολική Αφρική. Παλαιότερα θεωρείτο ότι ανήκε στην αφρικανική αγριόγατα (*Felis silvestris lybica*), αλλά αναγνωρίστηκε ως ξεχωριστό υποείδος βάσει γενετικής αναλύσεως. Τα μορφολογικά στοιχεία δείχνουν ότι τα δύο αφρικανικά υποείδη «χωρίζονται» στην περιοχή Τανζανίας - Μοζαμβίκης.

Περιγραφή
---------

Το σώμα της αγριόγατας της Νότιας Αφρικής είναι σημαδεμένο με κάθετες ρίγες, που μπορούν να ποικίλλουν ανάλογα με το χρώμα της. Η ουρά της, έχει μαύρους δακτυλίους και μαύρο τελείωμα. Το πηγούνι και ο λαιμός, είναι λευκά και το στήθος, συνήθως, είναι πιο ανοιχτόχρωμα από το υπόλοιπο σώμα. Το κάτω μέρος των ποδιών της είναι μαύρο. Το χρώμα της συνήθως, είναι γκριζωπό με μαύρα σημάδια ή καστανόξανθο με λιγότερα μαύρα στίγματα. Εμφανισιακά, μοιάζει πολύ με την οικόσιτη γάτα, αλλά τα πόδια της είναι μεγαλύτερα. Το μήκος του σώματός της, κυμαίνεται μεταξύ 46 με 66,5 εκ. με μήκος ουράς 25 έως 36 εκ.. Το βάρος της κυμαίνεται μεταξύ 2,4 με 5,5 κιλά.

Κατανομή
--------

Η αγριόγατα της Νότιας Αφρικής είναι ευρέως κατανεμημένη σε όλη την Αφρική, νότια του ισημερινού, αλλά όχι κατά μήκος των ακτών της Ναμίμπια. Η αγριόγατα ζει σε ένα ευρύ φάσμα οικοτόπων, που της προσφέρουν κάποιο είδος κάλυψης.

Οικολογία και συμπεριφορά
-------------------------

Καλλιτεχνική απεικόνιση της αγριόγατας της Νότιας Αφρικής (1896)
Οι αγριόγατες της Ν. Αφρικής είναι σε μεγάλο βαθμό νυκτόβια ζώα, ενώ την ημέρα βρίσκουν κρησφύγετα όπου ξεκουράζονται. Είναι συνήθως μοναχικά, εκτός από την περίοδο του ζευγαρώματος. Προτιμά να κυνηγάει μικρά τρωκτικά, αλλά είναι σε θέση να προσαρμόσει την διατροφή της ανάλογα με τα θηράματα αλλά και την εποχή. Επιπλέον, μπορεί να κυνηγήσει μικρά θηλαστικά, πουλιά, ερπετά, αμφίβια, έντομα και άλλα ασπόνδυλα. Τα μεγαλύτερα θηράματα που μπορεί να κυνηγήσει είναι λαγοί, μεγάλα τρωκτικά και πουλιά στο μέγεθος Φραγκόκοτας.

Κατάσταση
---------

Η κύρια απειλή για την αγριόγατα, είναι η τάση να διασταυρώνεται με κατοικίδιες γάτες, δημιουργώντας έτσι υβρίδια. Άλλες απειλές, είναι οι διώξεις από κυνηγούς, αγρότες, καθώς και η απώλεια οικοτόπων.
Ο **Επίσκοπος Τενέδου Αναστάσιος** (5ος αιώνας μ.Χ.) ήταν Ορθόδοξος αρχικά ιεράρχης, που μεταστράφηκε σε οπαδό του Πατριάρχη Νεστορίου, τις απόψεις του οποίου υπεστήριξε με φανατισμό κατά την Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο το έτος 431 στην Έφεσο.

Επειδή ο Αναστάσιος αρνήθηκε να υπογράψει τις αποφάσεις της Συνόδου αυτής, καθαιρέθηκε από επίσκοπος, οπότε αφιέρωσε το υπόλοιπο της ζωής του σε επισκέψεις εξόριστων ομοϊδεατών του. Το έτος και ο τόπος του θανάτου του παραμένουν άγνωστα. Ο Le Quien ταυτίζει τον Αναστάσιο της Τενέδου με τον πρεσβύτερο Αναστάσιο, ο οποίος συνόδευσε τον Νεστόριο στην Κωνσταντινούπολη και δίδαξε ότι η παρθένος Μαρία δεν πρέπει να αποκαλείται Θεοτόκος. Η εικασία όμως αυτή είναι αβάσιμη, καθώς δεν υπάρχουν αποδείξεις για κάτι τέτοιο και επιπλέον κανένας άλλος συγγραφέας δεν αναφέρει ότι ο σύγκελλος του Νεστορίου υπήρξε ποτέ επίσκοπος.

Δείτε επίσης
------------

* Νεστοριανισμός

Παραπομπές
----------

1. ↑  Michel Le Quien: *Oriens christianus...*, I, σελ. 949

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελίδες 487-488
Ο **Φραγκίσκος** (François de Bourbon, prince de Conti, 19 Αυγούστου 1558 - 3 Αυγούστου 1614) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Κονντέ. Πήρε τον τίτλο του μαρκησίου του Κοντί (1581-1597) και ανέβηκε στην τάξη του πρίγκιπα.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος του Λουδοβίκου Α΄ πρίγκιπα του Κονντέ και της Ελεονώρας, κόρης του Καρόλου κόμη του Ρουσύ & κυρίου του Ρουά.

Ανήκε στην παλιά πίστη και δεν πήρε μέρος στους θρησκευτικούς πολέμους ως το 1587, όταν η δυσπιστία του Ερρίκου, δούκα του Γκιζ, τον έκαναν να υποστηρίξει ανοιχτά τον εξάδελφό του, Ερρίκο της Ναβάρρας, μέλλοντα βασιλιά Ερρίκο Δ΄. Μετά την άνοδο εκείνου στον θρόνο εξακολουθούσε να τον υποστηρίζει έντονα και μάλιστα μετά τον θάνατο του καρδιναλίου Καρόλου των Βουρβόνων (1590), έγινε ένας από τους υποψήφιους μνηστήρες του θρόνου.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα το 1581 την Ιωάννα-Φραγκίσκη ντε Κοέμ, κόρη του Λουδοβίκου κυρίου του Λυσέ. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Το 1601 απεβίωσε η Ιωάννα-Φραγκίσκη και ο Φρακίσκος έκανε το 1605 δεύτερο γάμο, με τη Λουίζα-Μαργαρίτα της Λωρραίνης (1574-1631), κόρη του Ερρίκου Α΄ δούκα του Γκιζ. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Ο Φραγκίσκος απεβίωσε χωρίς να αφήσει απογόνους. Η χήρα του κατέφυγε στην Αυλή της Μαρίας των Μεδίκων, όπου δέχθηκε πολλές τιμές. Ενεπλάκη σε συνωμοσία κατά του καρδινάλιου Ρισελιέ, αλλά απέτυχε και εξορίστηκε στο Ε, κοντά στην Αμιένη, όπου και πέθανε.

Αναφορές
--------

1. ↑  genealogy.euweb.cz/lorraine/lorraine6.html. Ανακτήθηκε στις 15  Ιανουαρίου 2016.
2. ↑  p4233.htm#i42323. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 88976421
* ISNI: 0000 0000 6170 8986
* GND: 1115753835
* SUDOC: 133197646
* BNE: XX893494

 |

 |
Η Ιταλία το 652
Η **Μάχη της Φορίνο** διεξήχθη το 663 στο χωριό Φορίνο μεταξύ του Βυζαντινού στρατού υπό τον στρατηγό Σαμπούρο και του στρατού του Λομβαρδικού Δουκάτου του Μπενεβέντο υπό τον Δούκα Ρομουαλάντ, γιο του Λομβαρδού βασιλιά Γριμοάλδου. Η Λομβαρδική νίκη σηματοδότησε το τέλος της προσπάθειας για την ανακατάληψη της νότιας Ιταλίας από τον αυτοκράτορα Κώνστα.

Ο βυζαντινός αυτοκράτορας Κώνστας Β' το 662 ξεκίνησε μία εκστρατεία στην Ιταλία με σκοπό να ανακαταλάβει τα χαμένα βυζαντινά εδάφη από τους Λομβαρδούς. Αποβιβάστηκε στον Τάραντα κι κατέκτησε αρχικά τις Νάπολη και την Ρώμη κι έπειτα πολιόρκησε την Μπενεβέντο χωρίς επιτυχία. Έπειτα ο Κώνστας κινήθηκε στην Νάπολη κι έστησε στρατόπεδο στην Φορίνο με διοικητή τον Σαμπούρο. Μαθαίνοντας το ο δούκας της Μπενεβέντο κινήθηκε κατά του βυζαντινού στρατού.

Στο πεδίο της μάχης αναφέρεται από τον Παύλο Διάκονο ότι οι Βυζαντινοί παρέταξαν 20.000 άνδρες ενώ είναι άγνωστος ο αριθμός των Λομβαρδών. Στη μάχη οι Λομβαρδοί νίκησαν τους Βυζαντινούς τρέποντας τους σε φυγή, ο Διάκονος αναφέρει έναν Λομβαρδό, τον Αμαλόνγκο που σήκωσε στον αέρα έναν Βυζαντινό με τα δύο του χέρια και τον σκότωσε. Βλέποντας το οι υπόλοιποι φοβήθηκαν και τράπηκαν σε φυγή.

Μετά τη μάχη ο Ρομουαλάντ κατέκτησε αρκετά βυζαντινά εδάφη, και τον Τάραντα, μειώνοντας τα βυζαντινά εδάφη στην Ιταλία.. Ο ίδιος ο Κώνστας πήγε στις Συρακούσες, όπου σκόπευε να μεταφέρει την πρωτεύουσα από την Κωνσταντινούπολη, όπου δολοφονήθηκε το 668.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Paolo Diacono, V, 7-9
2. 1 2  Paolo Diacono, V, 10
3. ↑  Paolo Diacono, *Historia Langobardorum*, V, 10
4. ↑  Lida Capo, *Commento* a Paolo Diacono, *Storia dei Longobardi*, p. 541.
5. ↑  Paolo Diacono, VI, 1
6. ↑  Paolo Diacono, V, 11; cfr. Edward Gibbon, *The History of the Decline and Fall of the Roman Empire*, vol. V, p. 177

Βιβλιογραφία
------------

### Πρωτογενείς πηγές

* (Λατινικά) Paolo Diacono, *s:la:Historia Langobardorum*, in Empty citation (βοήθεια)  Trad .it:. ISBN 88-04-33010-4.  Unknown parameter `|autore=` ignored (`|author=` suggested) (βοήθεια); Unknown parameter `|titolo=` ignored (`|title=` suggested) (βοήθεια); Unknown parameter `|editore=` ignored (βοήθεια); Unknown parameter `|città=` ignored (βοήθεια); Unknown parameter `|anno=` ignored (βοήθεια); Unknown parameter `|curatore=` ignored (βοήθεια); Missing or empty `|title=` (βοήθεια) Testo disponibile su Wikisource.

### Ιστοριογραφική λογοτεχνία

* Lidia Capo, Commento, in Paolo Diacono, Storia dei Longobardi, Milano, Lorenzo Valla/Mondadori, 1992, ISBN 88-04-33010-4.
* Edward Gibbon, The History of the Decline and Fall of the Roman Empire, Cosimo, 2008, ISBN 1-60520-128-6.

#### Γενικό ιστορικό πλαίσιο

* Jörg Jarnut, Storia dei Longobardi, Torino, Einaudi, 2002, ISBN 88-464-4085-4.
* Sergio Rovagnati, I Longobardi, Milano, Xenia, 2003, ISBN 88-7273-484-3.
Ο **Φρανσέσκ Τορεσκασάνα ι Σαλαρές** (καταλαν. *Francesc Torrescassana i Sallarés*, 1845 – 1 Μαρτίου 1918) ήταν Καταλανός Ισπανός ζωγράφος, που ειδικευόταν στην τοπιογραφία.

«Αγρότισσα σε τοπίο», έργο του Φ. Τορεσκασάνα
Ο Τορεσκασάνα γεννήθηκε στη Βαρκελώνη και από το 1859 έως το 1865 σπούδασε στην εκεί σχολή καλών και εφαρμοσμένων τεχνών Escola de la Llotja, όπου μελέτησε με τον Ραμόν Μαρτί Αλσίνα. Το 1864 είχε ήδη την πρώτη έκθεση έργων του στην Εθνική έκθεση καλών τεχνών της Ισπανίας. Είναι πιθανό ότι έζησε για λίγο καιρό στο Παρίσι, όπου δύο έργα του παρουσιάσθηκαν στην Παγκόσμια Έκθεση το 1867. Δύο χρόνια αργότερα ο ζωγράφος ταξίδεψε μέχρι τη Διώρυγα του Σουέζ, προκειμένου να παρακολουθήσει τις τελετές των εγκαινίων και να ζωγραφίσει το πρώτο ισπανικό πλοίο να διασχίζει τη Διώρυγα.

Ο Τορεσκασάνα εξέθετε συχνά έργα του στη Σάλα Παρές της Βαρκελώνης και, από το 1891, στη Γενική Έκθεση Καλών Τεχνών της Βαρκελώνης. Η πρώτη εμφάνιση έργων του εκεί είχε καλή υποδοχή, αλλά ο μεγάλος πίνακας με ιστορικό θέμα που είχε στην έκθεση του 1894 επικρίθηκε ως υπερβολικά φιλόδοξος και «αφύσικος».

Το 1910 ο Τορεσκασάνα εξελέγη αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του «Βασιλικού Καλλιτεχνικού Κύκλου της Βαρκελώνης» (*Reial Cercle Artístic de Barcelona*) και του ανατέθηκε η οργάνωση της καταλανικής συμμετοχής στη Διεθνή Έκθεση της Εκατονταετηρίδος, στο Μπουένος Άιρες. Ο ζωγράφος πέθανε στη γενέτειρά του Βαρκελώνη σε ηλικία 72 ετών.

Σήμερα έργα του Τορεσκασάνα μπορεί να δει κάποιος στο Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Καταλωνίας (MNAC), στη Βιβλιοθήκη και Μουσείο Βίκτορ Μπαλαγκέρ, στο Μουσείο Τέχνης της Χιρόνα και στη συλλογή της Banco Sabadell. Ωστόσο η μεγαλύτερη συγκέντρωση πινάκων του, 34 συνολικώς, βρίσκεται στην τραπεζαρία της Κάζα Βισένς (στη Βαρκελώνη), από την προσωπική συλλογή του χρηματιστή Μανέλ Βισένς (1836-1895).

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Civil Registry*. www.familysearch.org/ark:/61903/3:1:939Z-5C92-CG?i=1218&wc=QZ7W-F3J%3A335015101%2C335015102%2C335446301&cc=2015324.
2. ↑  «La Vanguardia». (Καταλανικά, Ισπανικά) *La Vanguardia*. La Vanguardia Ediciones, SL. Βαρκελώνη.
3. 1 2  Victoria Durà Ojea: «Francesc Torrescassana i Sellarés. Un carrer 1871.», Museu d'Art de Girona, Σεπτέμβριος 2017
4. ↑  «Exposición General de Bellas Artes en Barcelona XI», *La Iberia*, 4 Ιουνίου 1891, σελ. 1
5. ↑  «Segunda Exposición General de Bellas Artes en Barcelona III», *La Iberia*, 11 Μαΐου 1894, σελ. 1
6. ↑  Marín Silvestre, María Isabel: «La Exposición Internacional de Arte del centenario de Buenos Aires el año 1910. El Cercle Artístic de Barcelona como delegado de Catalunya», στο *XV Congreso Nacional de Historia del Arte*, Palma, 2004, τόμ. 2, ISBN 84-838-4062-6, σελ. 848
7. ↑  «La restauración de las pinturas de Francesc Torrescassana de la Casa Vicens», Casa Vicens Gaudí, 7 Μαρτίου 2017

Βιβλιογραφία
------------

* Alcolea, Santiago: *Pintures de la Universitat de Barcelona. Catàleg*, Universitat de Barcelona, 1980, ISBN 84-852-5721-9
Το Παλάτι Κίκιν (1714), παράδειγμα ιδιωτικής κατοικίας χρονολογούμενης από την περίοδο βασιλείας του Πέτρου Α΄.
Το **Πετροβιανό Μπαρόκ** (ρώσικα: Петровское барокко) είναι η ονομασία που χρησιμοποιείται από τους ιστορικούς τέχνης για τον ορισμό ενός ρυθμού μπαρόκ αρχιτεκτονικής και διακόσμησης ο οποίος άνθησε υπό τον Πέτρο τον Μέγα και ο οποίος χρησιμοποιήθηκε για τον σχεδιασμό και την ανέγερση κτιρίων στη νεοϊδρυθείσα ρωσική πρωτεύουσα, Αγία Πετρούπολη, υπό τον συγκεκριμένο μονάρχη, καθώς και τους άμεσους διαδόχους του. 

Σε αντίθεση με το, χρονολογούμενο από την ίδια εποχή, Μπαρόκ Ναρίσκιν, το οποίο άνθησε στη Μόσχα, το Πετροβιανό Μπαρόκ αποτέλεσε τη δραστική ρήξη με τις βυζαντινές παραδόσεις που κυριαρχούσαν στη ρωσική αρχιτεκτονική για διάστημα σχεδόν χιλίων ετών. Οι σημαντικότεροι εφαρμοστές του αρχιτεκτονικού αυτού ρυθμού - Ντομένικο Τρετζίνι, Αντρέας Σχλύτερ και Μιχαΐλ Ζεμτσόφ - άντλησαν την έμπνευσή τους από τη σχετικά λυτή ολλανδική, δανική και σουηδική αρχιτεκτονική εκείνης της περιόδου.

Σωζόμενα δείγματα του αρχιτεκτονικού αυτού ρυθμού στην Αγία Πετρούπολη είναι ο Καθεδρικός Ναός Αγίων Πέτρου και Παύλου (Τρετζίνι), τα Δώδεκα Κολλέγια (Τρετζίνι), η Κουνστκάμερα (Ζεμτσόφ), το Παλάτι Κίκιν (Σχλύτερ) και το Παλάτι Μενσίκοφ (Τζοβάνι Φοντάνα)

Οι κτιριακές κατασκευές πετροβιανού μπαρόκ αρχιτεκτονικού ρυθμού ευρισκόμενες εκτός της Αγίας Πετρούπολης είναι σπάνιες, ενώ μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται ο Πύργος Μενσίκοφ στη Μόσχα και το Παλάτι Καντριόργκ στο Τάλιν.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Από το όνομα του Πέτρου Α΄ της Ρωσίας.

Βιβλιογραφία
------------

* William Craft Brumfield. *A History of Russian Architecture* (Cambridge: Cambridge University Press, 1993) ISBN 978-0-521-40333-7 (Chapter Eight: "The Foundations of the Baroque in Saint Petersburg")
Ο **Ιμπαρρούρι (Ibarruri)** είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,2. Ανακαλύφθηκε το 1972 από τη Σοβιετική (Ουκρανή) αστρονόμο Λιουντμίλα Βασίλιεβνα Ζουράβλεβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας και πήρε το όνομά του από το επώνυμο του Ρούιθ Ρούμπεν Ιμπαρρούρι (1920-1942), γιου της Ισπανίδας πολιτικού Ντολόρες Ιμπαρρούρι, γνωστότερης ως «Πασιονάρια», ο οποίος σκοτώθηκε στην πολιορκία του Στάλινγκραντ.

Εξαιτίας και της πολύ μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς του, ο Ιμπαρρούρι κοντά στο περιήλιο της τροχιάς του βρίσκεται έξω από τα εσώτατα όρια της Κύριας Ζώνης και διασχίζει την τροχιά του πλανήτη Άρη.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Ο φασματικός τύπος του Ιμπαρρούρι είναι **A** (κατά SMASSII). Ο Ιμπαρρούρι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 139,6 ώρες, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
--------------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Αστεροειδείς| 2422 Περόφσκαγια | 2423 Ιμπαρρούρι | 2424 Τάουτενμπουργκ |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
**Ελληνικόν Αίμα** ονομαζόταν αντιστασιακή οργάνωση στην Αθήνα, στη διάρκεια της κατοχής, στο Β' Π.Π. (περίοδο 1941 - 1944). Η οργάνωση εξέδιδε με τον ίδιο τίτλο αντιστασιακό έντυπο το οποίο συνέχισε να εκδίδεται ως πρωινή πολιτική ημερήσια εφημερίδα.

Την έκδοση του εντύπου αυτού ξεκίνησαν αρχικά, τον Ιούνιο του 1942, οι δημοσιογράφοι Λάζαρος Πηνιάτογλου (1909 - 1945), Κωνσταντίνος Βοβολίνης (1913 - 1970) και Ιωάννης Μήλιος (1903-1990), που το κυκλοφορούσαν μυστικά χέρι με χέρι. Από τις στήλες του εντύπου αυτού, που διακρινόταν για την ζωηρή εθνική αρθρογραφία του, διεξαγόταν και ένας συστηματικός αγώνας κατά των κομμουνιστών και της αριστερής παράταξης γενικότερα, που συνεχίστηκε εντονότερα και μετά την απελευθέρωση.  
 Διευθυντής της εφημερίδας διετέλεσε και ο Αντώνιος Σβώκος.

Σε φύλλο της εφημερίδας αυτής τον Μάρτιο του 1945 δημοσιεύτηκε αντίγραφο της επιστολής του Ν. Πλαστήρα, που διατελούσε τότε πρωθυπουργός, με την οποία επιζητούσε τη σύμπραξη της Γερμανίας προκειμένου να σταματήσει ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος το 1940 - 1941. Αυτό είχε ως συνέπεια ο τότε Αντιβασιλέας Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός να ζητήσει την άμεση παραίτηση του πρωθυπουργού που κρινόταν πλέον ως δωσίλογος. Έτσι στις 8 Απριλίου του 1945 ο Νικόλαος Πλαστήρας παραιτήθηκε της πρωθυπουργίας, παρότι είχε αναλάβει κατά πλήρη αποδοχή του πολιτικού κόσμου.  
 
Λίγους μήνες μετά, στο φόβο της αποκάλυψης κάποιων επιστολών και του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού προς τις γερμανικές και ιταλικές αρχές κατοχής που είχε υποβάλει επί κυβερνήσεως Τσολάκογλου, άρχισε η παρακολούθηση της εφημερίδας. Εντός του ίδιου έτους, 1945, πεθαίνει αιφνίδια, ο κύριος εκδότης της, ο Λάζαρος Πηνιάτογλου, σε ηλικία 36 ετών.

Διαρκούντος του 1947 διατάχθηκε η διακοπή της έκδοσης. Το "Ελληνικόν Αίμα" επανεκδόθηκε μετά τρεις μήνες, πλην όμως διατάχθηκε και πάλι το οριστικό πλέον κλείσιμο λίγους μήνες μετά, το 1948.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν ηλίου" τομ.6ος, σελ.741
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριταννικα" τομ.49ος, σελ.172.
Ο **Σαρλ Γκιγιώμ λε Νορμάν Ντ'Ετιόλ**, (γαλλικά: **Charles-Guillaume Le Normant d'Étiolles**) (8 Μαΐου 1717 - 18 Μαρτίου 1799) είναι πιο γνωστός ως σύζυγος της Μαρκησίας ντε Πομπαντούρ ή της Ζαν Αντουανέτ Πουασόν, της περίφημης μαιτρέσας του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΕ’ της Γαλλίας.

Η ζωή του
---------

Ήταν γόνος μιας οικογένειας αξιωματούχων από την Ορλεάνη, και ο πατέρας του ήταν ο Ερβέ-Γκιγιώμ λε Νορμάν Ντ'Ετιόλ. Ο θείος του, Σαρλ Φρανσουά Πολ λε Νορμάν ντε Τουρνουέμ, ήταν χρηματοοικονομικός σύμβουλος το 1741, καθώς και φορολογικός συλλέκτης και νόμιμος κηδεμόνας της Ζαν Αντουανέτ Πουασόν. Σε συμφωνία με τον θείο του, ο Σαρλ παντρεύτηκε τη Μαντάμ ντε Πομπαντούρ το 1741. Επίσης εργάστηκε μαζί με τον θείο του ως χρηματοοικονομικός σύμβουλος.

Το ζευγάρι είχε δύο παιδιά, ένα αγόρι το 1741, που πέθανε ένα χρόνο μετά τη γέννησή του, και μια κόρη, Αλεξανδρίν λε Νορμάν ντ’ Ετιόλ, με το παρατσούκλι "Φανφάν", γεννημένη στις 10 Αυγούστου 1744. Πέθανε τον Ιούνιο του 1754 σε ηλικία 9 ετών από ασθένεια στο στομάχι, πιθανώς περιτονίτιδα.

Τον Ιούνιο του 1745, ο Λουδοβίκος ΙΕ’, ο οποίος είχε μια ιδιαίτερη προτίμηση στην αινιγματική και όμορφη Μαντάμ ντε Πομπαντούρ, (1721 - 1764) φρόντισε εκείνη να γίνει η επίσημη ερωμένη του, μια θέση στην οποία ήρθε με την ευλογία του πατέρα του συζύγου της. Ο Λουδοβίκος ΙΕ’ προσέφερε στον Σαρλ λε Νορμάν τη θέση του πρέσβη στην Τουρκία, για να τον απομακρύνει από τη Γαλλία, αλλά εκείνος αρνήθηκε. Στη συνέχεια, ο Βασιλιάς οργάνωσε τον νόμιμο χωρισμό της Μαντάμ ντε Πομπαντούρ από τον άντρα της. Δεν συγχώρησε ποτέ τη γυναίκα του, για αυτή της την προδοσία. Παρηγορούσε τον εαυτό του με ειδύλλια που έκανε με άλλες γυναίκες στο Παρίσι, και αποκτώντας πολλά παιδιά. Μετά το θάνατο της Πομπαντούρ, παντρεύτηκε διακριτικά τη Μαρία-Αϊμέ Μαλθά, πρώην χορεύτρια και μητέρα των παιδιών του, και έζησαν ήσυχα στο αρχοντικό του Μπαγιόν, κοντά στο Αββαείο του Ρουαγιωμόν.

Αυτός και η νέα του σύζυγος τέθηκαν υπό κράτηση για περισσότερο από ένα χρόνο στην εξουσία της Τρομοκρατίας. Αργότερα αναφέρθηκε ότι, ο Σαρλ Γκιγιώμ λε Νορμάν πέθανε ειρηνικά στο σπίτι του, στην οδό «Sentier».

Αναφορές
--------

1. ↑  Darnton, Robert (2010). *Poetry and the Police: Communication Networks in Eighteenth-Century Paris*. r: Belknap Press of Harvard University Press. σελ. 187. ISBN 978-0674057159.
2. ↑  Phillips, Betty Lou (2005). *The French Connection*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή. Gibbs Smith. σελίδες 57. ISBN 1586855298.
3. ↑  Abbott, Elizabeth (2011). *Mistresses: A History of the Other Woman*. ISBN 9781590208762.
Το **Βερολίνο, η Συμφωνία μιας Μεγαλούπολης**, (γερμ. *Berlin: Die Sinfonie der Großstadt*) είναι ασπρόμαυρη γερμανική πειραματική βωβή κινηματογραφική ταινία σε σκηνοθεσία του Βάλτερ Ρούτμαν (Walther Ruttmann) (1927). Πρόκειται για φημισμένο έργο ιστορικής σημασίας και ορόσημου στην ιστορία του κινηματογράφου.

Περιεχόμενο
-----------

Η ταινία είναι ένα ταξιδιωτικό ντοκιμαντέρ στο Βερολίνο του μεσοπολέμου. Ξεκινάει με σκηνές της σιδηροδρομικής ατμομηχανής περνώντας μέσα από λιβάδια και γραφικά προάστια φτάνοντας στον σιδηροδρομικό σταθμό στο κέντρο της πόλης. Συνεχίζει με πλάνα μέσα στην πόλη, στους πολυσύχναστους δρόμους. Είναι πρωινή ώρα και ο κόσμος ξεκινάει για να πάει στην δουλειά. Ο ρυθμός της πόλης σφύζει όλο και πιο γρήγορα. Η κάμερα μπαίνει μέσα σε μια φάμπρικα, όπου οι μηχανές ήδη σφυρηλατούν με γρήγορο ρυθμό. Το ρολόι χτυπάει 12. Είναι μεσημέρι. Ο ρυθμός της πόλης με μιας σταματάει για λίγο και κάνει ένα μικρό διάλειμμα για ξαναξεκινήσει με γρήγορο ρυθμό από το απόγευμα μέχρι το βράδυ. Το έργο τελειώνει με απογευματινές σκηνές αναψυχής στα παρκάκια και τις λίμνες, μέχρι που το τραίνο και πάλι ξεκινάει και μας παίρνει για να μας πάει και πάλι έξω από την πόλη.

Σχόλια και κριτικές
-------------------

Η ταινία είναι ένα ντοκιμαντέρ που περιγράφει την τότε σύγχρονη ζωή στην μεγαλούπολη του Βερολίνου. Το Βερολίνο την εποχή εκείνη ήταν μια πόλη που γνώριζε βιομηχανική ανάπτυξη, συνοδευόμενη με τα φαινόμενα της αστυφιλίας, του συνωστισμού, της φτώχειας των κατώτερων τάξεων. Ο Ρούτμαν σκιαγραφεί την ζωή της μεγαλούπολης σαν έναν ζωντανό οργανισμό που έχει τον δικό του ρυθμό. Αγουροξυπνημένος το πρωϊνό, πολυάσχολος όλη τη μέρα και διασκεδάζοντας το βράδυ πριν πάει για ύπνο. Παράλληλα ακολουθεί μια δομή παρόμοια με αυτή των συμφωνικών έργων κλασσικής μουσικής. Για να πετύχει την ατμόσφαιρα της αγχωτικής ζωής χρησιμοποιεί βιαστικές, σύντομες σκηνές, μια πρωτόγνωρη τεχνική για την εποχή εκείνη.

Βιβλιογραφία
------------

* Ilona Brennicke, Joe Hembus: *Klassiker des deutschen Stummfilms. 1910 - 1930*. Citadel-Filmbücher. Goldmann, München 1983, ISBN 3-442-10212-X

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βερολίνο, η Συμφωνία μιας Μεγαλούπολης στην IMDb (Αγγλικά)Edit on Wikidata

* Βερολίνο, η Συμφωνία μιας Μεγαλούπολης στο AllMovie (Αγγλικά)Edit on Wikidata

* Βερολίνο, η Συμφωνία μιας Μεγαλούπολης στο Rotten Tomatoes (Αγγλικά)Edit on Wikidata

* Βερολίνο, η Συμφωνία μιας Μεγαλούπολης στο TCMDB (Αγγλικά)Edit on Wikidata

* Βερολίνο, η Συμφωνία μιας Μεγαλούπολης στο AlloCine (Γαλλικά)Edit on Wikidata

* Βερολίνο, η Συμφωνία μιας Μεγαλούπολης στο Cine.gr (αρχειοθετημένο)Edit on Wikidata

* Βερολίνο, η Συμφωνία μιας Μεγαλούπολης στο Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου (Αγγλικά)Edit on Wikidata
* Berlin. Die Sinfonie der Grosstadt
* Berlin: Die Symphonie der Großstadt
* Archive.org

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4144678-1

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |