recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το ***Αλιγάτορας: Στο Στόμα του Κροκοδείλου*** (γνωστό και ως ***Ο Τρομερός Κροκόδειλος Σκορπά τον Πανικό***, αγγλικά: ***Alligator***) είναι μια αμερικάνικη ταινία τρόμου του 1980 σε σκηνοθεσία Λιούις Τιγκ και σενάριο Τζον Σέιλς. Η ταινία έλαβε επαίνους από κριτικούς για το σατιρικό της ύφος. Μια συνέχεια κυκλοφόρησε το 1991 με τίτλο Αλιγάτορας 2: Η Μετάλλαξη. Παρά τον τίτλο η ταινία δεν μοιράζεται κανέναν χαρακτήρα και ηθοποιό από το πρωτότυπο, και το σενάριο ήταν ουσιαστικά μια ανακατασκευή του πρώτου. Ένα επιτραπέζιο παιχνίδι που βασίζεται στην ταινία κυκλοφόρησε από την Ideal Toy Company το 1980.

Πλοκή
-----

Ένας αστυνομικός και μια ερπετολόγος προσπαθούν να εντοπίσουν έναν γιγάντιο δολοφονικό αλιγάτορα ο οποίος κατέληξε στους υπονόμους πολλά χρόνια πριν και τώρα σπέρνει τον τρόμο στο Σικάγο.

Διανομή
-------

* Ρόμπερτ Φόρστερ ως *Ντέιβιντ Μάντισον*
* Ρόμπιν Ρίκερ ως *Μαρίσα Κένταλ*
* Μάικλ Β. Γκάζο ως *Αρχηγός Κλαρκ*
* Ντιν Τζάγκερ ως *Σλέηντ*
* Σίντνεϊ Λάσικ ως *Γκούτσελ*
* Τζακ Κάρτερ ως *Δήμαρχος*
* Πέρι Λανγκ ως *Κέλλυ*
* Χένρι Σίλβα ως *Μπροκ*
* Μπαρτ Μπρέιβερμαν ως *Κεμπ*

Τοποθεσία
---------

Τα γυρίσματα πήραν μέρος μέσα και γύρω από το Λος Άντζελες. Αν και ο σχολιασμός στο DVD της Lions Gate Entertainment λέει ότι πήραν στο Σικάγο, τα οχήματα της αστυνομίας στην ταινία φαίνεται ότι έχουν πινακίδες από το Μιζούρι. Όταν η μικρή Μαρίσα επιστρέφει σπίτι με την οικογένειά της από τις διακοπές τους στη Φλόριντα, περνούν μια πινακίδα που γράφει "Καλώς ήρθατε στο Μιζούρι".

Υποδοχή
-------

Ο Βίνσεντ Κάνμπι της New York Times επαίνεσε την ταινία, λέγοντας, "η αγωνία της ταινίας είναι συχνά τόσο αληθινή όσο και το πνεύμα της αλλά και της επίγνωσης των κλισέ που χρησιμοποιεί".

Ο κριτικός ταινιών Ρότζερ Ίμπερτ έδωσε στην ταινία μια βαθμολογία των 1/4 λέγοντας ότι θα ήταν καλύτερο "να πετάξουμε την ταινία στην τουαλέτα και μετά να δούμε αν θα μεγαλώσει σε κάτι μεγάλο και φοβερό".

Συνέχεια
--------

Μια συνέχεια κυκλοφόρησε το 1991 με τίτλο Αλιγάτορας 2: Η Μετάλλαξη. Οι περισσότεροι κριτικοί μίσησαν την ταινία λόγω των λιγότερο εντυπωσιακών εφέ και λόγω του σεναρίου που είναι ανακατασκευή της πρώτης ταινίας. Σε αντίθεση με την αρχική ταινία που αξιολογήθηκε με R, η συνέχεια αξιολογήθηκε με PG-13.

Κυκλοφορία
----------

Την 18η Σεπτεμβρίου 2007, η Lions Gate Entertainment κυκλοφόρησε την ταινία σε DVD για πρώτη φορά στις ΗΠΑ. Κυκλοφόρησε επίσης στο Ηνωμένο Βασίλειο μια διπλή έκδοση που περιέχει και τη συνέχεια του 1991.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Alligator στο Rotten Tomatoes
* Alligator στο Allmovie
* Παρουσίαση της ταινίας στο Roger Ebert.com
* Παρουσίαση της ταινίας στο b-movies.gr
Ο **Ανδρόνικος (Κομνηνός Δούκας Παλαιολόγος) Τορνίκης** ήταν βυζαντινός αυλικός αξιωματούχος στα τέλη του 13ου αρχές του 14ου αιώνα.

Ήταν γιος του Ισαάκιου Τορνίκη και της Μαρίας Παλαιολογίνας κόρη του σεβαστοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου
. Κατείχε τα αξιώματα του παρακειμώμενου και οικείου του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄, επίσης αναφέρεται και με το αξίωμα *κεφαλή* των θεμάτων Βολερού, Μοσυνόπολης Σερρών και Συρμίου το 1327. Κατά τον Εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των δύο Ανδρονίκων ήταν με το πλευρό του Ανδρόνικου Β΄. Στο τέλος της ζωής του εκάρη μοναχός με το όνομα *Αντώνιος*.

Στο τυπικό της μονής Βεβαίας Ελπίδος της Κωνσταντινούπολης, που διασώζεται, αναφέρεται δωρητής μίας αργυρής καντήλας 5 λίτρων.

Ο Ανδρόνικος παντρεύτηκε με κόρη του Αλέξιου Τζαμπλάκων και είχαν μία γνωστή κόρη την Άννα Καντακουζηνή .

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Cawley, Charles, Foundation for Medieval Genealogy, 2011 , ανακτήθηκε 1 Φεβρουαρίου 2019
2. ↑  ... δέδωκε γὰρ καὶ αὐτὸς (Ἀνδρόνικος Παλαιολόγος Τορνίκης) τῇ μονῇ ὑπὲρ τῶν μνημοσύνων αὐτοῦ ... κανδήλαν ἀργυρᾶν λίτρῶν πέντε - Τυπικόν της μονής Βεβαίας Ελπίδος, Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ - (N°3791)[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Δήμος Κοζάνης** του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση του παλαιότερου δήμου Κοζάνης και των γειτονικών του παλαιότερων κοινοτήτων, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Κοζάνης. Βρίσκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού και συνόρευε με τους δήμους  Δημητρίου Υψηλάντη,  Ελλησπόντου ,  Ασκίου , Αιανής , Ελιμείας και  Σιάτιστας. Καταλάμβανε έκταση 343.000 στρεμμάτων και είχε συνολικό πληθυσμό 47.451 κατοίκους (οι 35.942 από αυτούς ζουν στην πόλη της Κοζάνης).

Διαίρεση
--------

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:

 **Δ.δ. Κοζάνης** [ 35.942 ] 
* η Κοζάνη [ 35.242 ]
* η Αγία Κυριακή [ 63 ]
* το Γηροκομείον [ 98 ]
* η Ιερά Μονή Αναλήψεως [ 211 ]
* ο Σπινάρης [ 328 ]

 **Δ.δ. Αλωνακίων**  -- τα Αλωνάκια [ 383 ]
 **Δ.δ. Ανθοτόπου** [ 234 ] 
* ο Ανθότοπος [ 166 ]
* το Κηπάριον [ 68 ]

 **Δ.δ. Αργίλου**  -- ο Άργιλος [ 285 ]
 **Δ.δ. Βατερού**  -- το Βατερόν [ 744 ]
 **Δ.δ. Εξοχής**  -- η Εξοχή [ 104 ]
 **Δ.δ. Καλαμιάς**  -- η Καλαμιά [ 303 ]
 **Δ.δ. Καρυδίτσας**  -- η Καρυδίτσα [ 853 ]
 **Δ.δ. Κοίλων** [ 1.494 ] 
* τα Κοίλα [ 1.470 ]
* τα Μελίσσια [ 24 ]

 **Δ.δ. Λευκόβρυσης**  -- η Λευκόβρυση [ 1.022 ]
 **Δ.δ. Λευκοπηγής**  -- η Λευκοπηγή [ 1.282 ]
 **Δ.δ. Λυγερής**  -- η Λυγερή [ 165 ]
 **Δ.δ. Μεταμορφώσεως**  -- η Μεταμόρφωσις [ 491 ]
 **Δ.δ. Νέας Νικόπολης**  -- η Νέα Νικόπολις [ 224 ]
 **Δ.δ. Ξηρολίμνης**  -- η Ξηρολίμνη [ 424 ]
 **Δ.δ. Οινόης**  -- η Οινόη [ 156 ]
 **Δ.δ. Πετρανών** [ 751 ] 
* τα Πετρανά [ 718 ]
* το Αεροδρόμιον [ 6 ]
* οι Σχολές ΟΑΕΔ [ 0 ]
* ο Τσέλικας [ 27 ]

 **Δ.δ. Πρωτοχωρίου**  -- το Πρωτοχώριον [ 1.093 ]
 **Δ.δ. Πτελέας**  -- η Πτελέα [ 174 ]
 **Δ.δ. Σκήτης** [ 394 ] 
* η Σκήτη [ 374 ]
* ο Κοκκιναράς [ 20 ]

 **Δ.δ. Χαραυγής** [ 1.227 ] 
* η Χαραυγή(Δ.δ. Χαραυγής) [ 18 ]
* η Νέα Χαραυγή [ 1.209 ]

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Κοζάνης |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
Δήμος Αγίας Παρασκευής · Δήμος Αιανής · Δήμος Άσκιου · Δήμος Βελβεντού · Δήμος Βερμίου · Δήμος Δημητρίου Υψηλάντη · Δήμος Ελιμείας · Δήμος Ελλησπόντου · Δήμος Καμβουνίων · Δήμος Κοζάνης · Δήμος Μουρικίου · Δήμος Νεάπολης · Δήμος Πτολεμαΐδας · Δήμος Σερβίων · Δήμος Σιάτιστας · Δήμος Τσοτυλίου |
|  |
| Κοινότητες | 
Κοινότητα Βλάστης · Κοινότητα Πενταλόφου · Κοινότητα Λιβαδερού |

 |
Συντεταγμένες: 35°10′35″N 33°22′11″E﻿ / ﻿35.17639°N 33.36972°E﻿ / 35.17639; 33.36972

Η **Παναγία η Χρυσαλινιώτισσα** είναι ορθόδοξος ναός και βρίσκεται στη συνοικία Χρυσαλινιώτισσα, στην εντός των τειχών Λευκωσία στην Κύπρο.

Είναι η μοναδική εκκλησία της Μέσης Βυζαντινής περιόδου (965-1191 μ.Χ.) που σώθηκε στη Λευκωσία. Κατά το πέρασμα του χρόνου δέχτηκε πολλές επεμβάσεις μέχρι να πάρει τη σημερινή της μορφή. Εκεί φυλάσσεται η εικόνα «Παναγία της Χρυσαλινιώτισσας» (Χρυσός + Λινάρι) ή Αλινιώτισσας, την οποία φέρεται να μετέφερε από την Κωνσταντινούπολη η Ελένη Παλαιολογίνα (1428-1458), σύζυγος του Ιωάννη Β΄ της Κύπρου. Επίσης, εκεί βρίσκεται η δίδυμη φορητή εικόνα «Παναγία Αγαπητική ή Ενωτική και Παναγία Μισητική ή Χωριστική», στην οποία εικονίζεται η Παναγία να κοιτάζει προς δύο κατευθύνσεις.

Υποσημείωση
-----------

1. ↑  «Παναγία Χρυσαλινιώτισσα, Λευκωσία». *Polignosi*. Ανακτήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2022.

Πηγές
-----

* Αθηνά Ταρσούλη, *ΚΥΠΡΟΣ*, Αθήναι: Εκδόσεις ΑΛΦΑ, 1955. (Κεφ. Εκκλησίες της Λευκωσίας)
* *Μεγάλη Κυπριακή Εγκυκλοπαίδεια*. Υπεύθυνος έκδοσης Αντρος Παυλίδης, Λευκωσία: Εκδ. Φιλόκυπρος, 1984.
Ο Τεως **Δήμος Κλεωνών** ήταν δήμος του νομού Κορινθίας που συστάθηκε με διάταγμα του Όθωνα στις 26 Μαΐου 1834 (Αριθμός ΦΕΚ 19 που δημοσιεύθηκε στο Ναύπλιο). Ο δήμος λειτούργησε την περίοδο 1834 - 1912.

Με διάταγμα του Όθωνα στις 26 Μαΐου 1834 (Αριθμός ΦΕΚ 19 που δημοσιεύθηκε στο Ναύπλιο) γίνεται ο **Δήμος Κλεωνών**, με έδρα τον  Άγιο Βασίλειο  και περιλάμβανε τα χωρία Κοντόσταυλο με 553 κατοίκους, Μπουσμπάρδι, Στεφάνι και ονομάζεται επίσημα στο ΦΕΚ αυτό με το όνομα Κλεωναί. Το 1840 τα υπόλοιπα χωριά της περιοχής συγχωνεύθηκαν στον δήμο «Κλεωνών», με έδρα το  Χιλιομόδι .

Ο τέως **Δήμος Κλεωνών Κορινθίας**  (1840 – 1912) συνόρευε με τους τ. δήμους: βόρεια Κορίνθου, δυτικά Νεμέας, ανατολικά Σολυγείας και νότια με το τ. δήμο Προσυμναίων Άργους. Το δήμο αυτόν περικλείουν τα όρη (Απέσας 873μ. διακλαδώσεις Τρητού, πρόβουνος Δαφνιάς 550μ.), ενώ την πεδιάδα των Κλεωνών που κατέρχεται προς Ν. μέχρι τη μονή του Αγίου Δημητρίου Στεφάνι, διασχίζουν χείμαρροι. Γύρω από την πρωτεύουσα του δήμου, το Χιλιομόδι υπάρχει πυκνή φυτεία λόγω των άφθονων υδάτων. Το Χιλιομόδι είναι κωμόπολη σε διαρκή εξέλιξη από το 1837 και μετά, κόμβος συγκοινωνίας προς Κόρινθο – Αθήνα και προς Δ. Κορινθία και Ν. Πελοπόννησο. Κοντά σ’ αυτό βρίσκονται η παλαιά και νέα Μονή Παναγίας της Φανερωμένης.

Το ανατολικό άκρο του δήμου κατέχει το πολυπληθές χωριό Αθίκια στο οποίο μετατοπίστηκαν περί το 1840 οι κάτοικοι του ερημωθέντος χωριού Ρυτού. Κοντά στη θέση Κιάφα και κοντά στο εξωκκλήσι του Αγίου Νικολάου βρέθηκε το 1846 το άγαλμα του  Κούρου της Τενέας που κοσμεί τη Γλυπτοθήκη του Μονάχου. Νοτιότερα βρίσκεται το χωριό Άγιος Ιωάννης στα όρια του τ. δήμου Σολυγείας, βορειότερα το Νέο Αλαμάνο, που αντιτίθεται στο Παλιαλαμάνο. Βορειοδυτικά εκείνου βρίσκονταν το χωριό Νεοχώρι και κοντά σ’ αυτό ο Αψός (Μαψός), κοντά στον αρχαίο Μαυσό και τη μονή του Αγίου Νικολάου.

Στο δυτικό μέρος βρίσκεται ο Κοντόσταυλος (Αρχαίες Κλεωνές). Στα νότια όρια του δήμου συναντάμε το Αγιονόρι με το μεσαιωνικό φρούριο, ύψωμα κατάσπαρτο από εκκλησίδια με καταφανή ίχνη ζωηρά ή αμυδρά βυζαντινής προέλευσης. Το χωριό είναι γνωστό, γιατί στη στενή δίοδο, την Κλεισούρα Αγιονορίου, που οδηγεί από την πεδιάδα των Κλεωνών στην του Άργους καταστράφηκε στις 28 Ιουλίου 1822 ο στρατός του Δράμαλη. Αλλά και από το παρακείμενο χωριό Στεφάνι στις δυτικές πλαγιές της Νυφίτσας άλλη ορεινή οδός από τον Άγιο Βασίλειο, που βρίσκεται στο δρόμο Χιλιομοδίου προς Νεμέα, οδηγεί στην πεδιάδα της Αργολίδας. Σε απότομο κωνοειδή πρόβουνο κοντά στο χωριό Άγιος Βασίλειος βρίσκεται το ενετικό φρούριο.

Διοικητική διαίρεση του δήμου
-----------------------------

Στο δήμο αυτό από το 1834 – 1912 ανήκαν τα χωριά: Χιλιομόδιον, Αγιονορίου, Αγίου Βασιλείου, Άγιος Ιωάννης, Αθικίων, Κλένια, Κοντόσταυλος, Κουταλά, Ομέρ – Τσαούσι, Στεφάνι, μοναί Κοιμήσεως της Θεοτόκου Φανερωμένης και Αγίου Δημητρίου Στεφανίου, Μαψός, Κουρτέσα, Μερζάκιον, Μπουζουμπάρδι, Νεοχώριον, Παληαλαμάνου, Πασιά, Σόΐκα και Σκούρογλι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* « Ο τέως Δήμος Κλεωνών Κορινθίας 19ος – 20ός αιώνας», Ηλίας Χρ. Ξενοφών & Ηλία Ξεν. Ζωή)
Ο **Δημήτριος Γκλαβάς** (Πάτρα, 1926 - Αθήνα, 25 Φεβρουαρίου 2010) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, πρόεδρος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ) και ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών (ΠΟΕΣΥ).

Βιογραφία
---------

Πολέμησε στην αντίσταση κατά των Ιταλών και Γερμανών κατακτητών και αργότερα εξορίστηκε στη Μακρόνησο λόγω των αριστερών του πεποιθήσεων. Μετά την εξορία του, τελείωσε τις σπουδές του στη Νομική Σχολή Αθηνών. Επιδόθηκε στη δημοσιογραφία, στο πολιτικό, εκπαιδευτικό και ελεύθερο ρεπορτάζ. Εργάστηκε στο ραδιόφωνο (ΕΙΡ) και σε πολλές εφημερίδες, όπως «Αθηναϊκή», «Εξπρές», «Νέα Πολιτεία» και «Ελευθεροτυπία».

Εκλέχθηκε πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ, ενώ πρωτοστάτησε και στην ίδρυση της ΠΟΕΣΥ, της οποίας διατέλεσε πρόεδρος από ιδρύσεώς της μέχρι και το 2004.

Στην δεύτερη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου διατέλεσε υπηρεσιακός υφυπουργός Προεδρίας της Κυβέρνησης από τις 2 Ιουνίου 1989 ως τις 2 Ιουλίου 1989.

Πέθανε τον Φεβρουάριο του 2010, σε ηλικία 84 ετών, και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Έργα
----

* «Μνήμη Κωνσταντίνου Π. Καλλιγά», Εκδόσεις Παπαζήση (1997, συμμετοχή)

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Βιογραφία στη BiblioNet.
2. 1 2  Πέθανε σε ηλικία 84 ετών ο δημοσιογράφος Δημήτρης Γκλαβάς, in.gr, 25-2-2010, ανάκτηση 1-7-2015.
3. ↑  Κυβέρνηση Παπανδρέου 1985-89, Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης, ανάκτηση 1-7-2015.
Ο **Αθανάσιος Καραβέλας** του Εμμανουήλ ήταν λόγιος από την Ιεράπετρα. Ανέλαβε ο πρώτος Επίσκοπος Ιεράς το 1670. 

Απέκτησε πλούσια θεολογική μόρφωση. Από τα πρώτα χρόνια της επισκοπής του ήρθε σε σύγκρουση με τον Μητροπολίτη Κρήτης Νεόφυτο. Ο Καραβέλας δίδασκε την αθανασία της ψυχής, σε αντίθεση με τον Πατελάρο. Οι δυο τους κατέφυγαν στο διερμηνέα Νικούσιο, ο οποίος δικαίωσε τις απόψεις του Καραβέλα. Ο Πατελάρος αρνήθηκε να δεχτεί την απόφαση. Επιπλέον ο Νεόφυτος, σύμφωνα με τον Σταυρινίδη, κατά τον Κρητικό πόλεμο τάχθηκε με τους Τούρκους. Τελικά, με εντολή του Μητροπολίτη Νεόφυτου ο Καραβέλας καθαιρέθηκε από επίσκοπος το 1684.

Πηγές
-----

* Ψαρουδάκη Γ. *Εκκλησίες και Μοναστήρια της Ιεράπετρας*, Ιεράπετρα 1999. (pdf)
* Γιάννη Χρηστάκη, *Η Ιεράπετρα και η περιοχή της*, Ηράκλειο 1994.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κρητικά χρονικά, τ. 24. 1972, επιμέλεια Ανδ. Καλοκαιρινού.
Με τον όρο **διακυβέρνηση** εννοούνται όλες οι διαδικασίες αλληλεπίδρασης μέσω των νόμων, των κοινωνικών προτύπων ή της δύναμης που ασκούν οι τρεις εξουσίες μιας οργανωμένης κοινωνίας σε έναν κοινωνικό σχηματισμό (οικογένεια, φυλή ή οποιανδήποτε πολιτική οντότητα, όπως κράτος). Ως επί το πλείστον, ασκείται από την κυβέρνηση ενός κράτους. Η λήψη αποφάσεων μεταξύ των παραγόντων που εμπλέκονται σε ένα συλλογικό πρόβλημα οδηγεί στη δημιουργία, ενίσχυση ή αναπαραγωγή κοινωνικών κανόνων και θεσμών. Με απλά λόγια, θα μπορούσε να οριστεί ως οι πολιτικές διαδικασίες που υφίστανται μεταξύ των επίσημων θεσμών.
Άλλος θεσμός άσκησης εξουσίας αποτελεί μία κοινωνικο-πολιτική ομάδα (επικεφαλής είναι ο φύλαρχος, ο επικεφαλής της θρησκευτικής ομάδος κλπ).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Compare: Bevir, Mark (2012). *Governance: A very short introduction*. Oxford, UK: Oxford University Press. ISBN 9780191646294. Governance refers, therefore, to all processes of governing, whether undertaken by a government, market, or network, whether over a family, tribe, formal or informal organization, or territory, and whether through laws, norms, power or language. Governance differs from government in that it focuses less on the state and its institutions and more on social practices and activities.
2. ↑  
Hufty, Marc (2011). *Investigating Policy Processes: The Governance Analytical Framework (GAF). In: Wiesmann, U. Hurni, H.* et al. *eds. Research for Sustainable Development: Foundations, Experiences, and Perspectives.*. Bern: Geographica Bernensia, σελ. 403–24.
3. ↑  για φυλές
Με τον όρο **Διακυβέρνηση πλοίου** (ship commandment) χαρακτηρίζεται γενικά η σχετική εξουσία και αρμοδιότητα διοίκησης του πλοίου που έχει εκ του νόμου και του ναυτικού εθίμου ο Πλοίαρχος ή Κυβερνήτης αυτού επί του πληρώματός του καθώς και επί παντός προσώπου επιβαίνοντος σ΄ αυτό, έστω και αν είναι ανώτερός του, (του Πλοιάρχου), στη περίπτωση του πολεμικού πλοίου , εξουσία που επεκτείνεται ακόμη και επί του μεταφερομένου φορτίου μέχρι και επί του ναύλου. Με τον ίδιο όμως όρο χαρακτηρίζεται παράλληλα και η μέγιστη ευθύνη που φέρει ο Πλοίαρχος ή Κυβερνήτης εφ΄ όλων των παραπάνω και που εκδηλώνονται αμφότερες, εξουσία και ευθύνη, δια των εντολών και διαταγών του.

Χώρος διακυβέρνησης του εμπορικού πλοίου είναι η Γέφυρα του πλοίου. Στα δε πολεμικά πλοία γραμμής ο χώρος διακυβέρνησης δεν είναι πάντα η Γέφυρα του πλοίου αλλά ιδιαίτερος χώρος που ονομάζεται Κάπα-Πι-Μι (ΚΠΜ) εκ των αρχικών των λέξεων "Κέντρο Πληροφοριών Μάχης".
Δήμος Κερκυραίων
Ο **Δήμος Κερκυραίων** ήταν ο πρώτος ιδρυθείς Δήμος στην Κέρκυρα και αυτός με το μεγαλύτερο πληθυσμό. Περιλάμβανε τήν παλαιά Βενετσιάνικη πόλη της Κέρκυρας, που είναι μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Αυτή αποτελείται από τις περιοχές (συνοικίες) τού Καμπιέλου, τα Μουράγια, τη Σπηλιά, την Εβραϊκή, την περιοχή Πόρτα Ριάλα, την Πόρτα Ρεμούντα, τις Κάντελάκουες ( Calle delle Acque, οδός των Νερών*), την Πιάτσα (Πλατεία) Πλακάδα τ' Αγιού (Πλατεία τού Αγίου Σπυρίδωνα) ευρισκομένη πρό της εκκλησίας του Αγίου Θαυματουργού Σπυρίδωνος, την Πίνια (κουκουνάρα), την περιχή Κοφινέτας και Λιστόν και την Σπιανάδα (την μεγάλη πλατεία της Κέρκυρας).*

Η νέα πόλη, η οποία περιλαμβάνει την νεοκτισθείσα εκτός τών Ενετικών τειχών πόλη, αποτελείται από τις συνοικίες Σαν Ρόκκο (Σαρόκκο), Γαρίτσας, Μανδουκίου, Κεφαλομάνδουκου, Ανεμομύλου. Περιλαμβάνει επίσης τις περιοχές Κανονίου, Αναλήψεως, Στρατιάς, Παλαιοπόλεως, Νερατζίχας, το λόφο Οικονόμου (πρώην Φλασκοδήμα), το Αεροδρόμιο, το λόφο Σωτήρος (Φυλακών), την περιοχή Κωτσέλα (Μαλτέζικα), την περιοχή Κουλίνα, την πρώην κοινότητα Καναλίων και Αλεπούς καθώς και τήν πρώην κοινότητα Ευρωπούλων, την περιοχή Ποταμού, τις Αλυκές Ποταμού, τις πρώην κοινότητες Κοντοκαλίου και Γουβιών καθώς και το Παλαιό Ενετικό Φρούριο (η περίφημη Βυζαντινή Κορυφώ ή Βυζαντινή πόλη της Κέρκυρας) μαζί με το Νέο Ενετικό Φρούριο(φρούριο αγίου Μάρκου στον ομώνυμο λόφο).

Από το 2011 έχει ενσωματωθεί στο νέο, διευρυμένο Δήμο Κέρκυρας.

Διοικητική διαίρεση
-------------------

  

Ο δήμος κατά την απογραφή του 2001 είχε (πραγματικό) πληθυσμό 39.487 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονταν:

 **Δημοτικό διαμέρισμα Κερκυραίων**  [ 33.886 ] 
* η Κέρκυρα [ 28.185 ]
* τα Γουβιά [ 952 ]
* το Κοντόκαλι [ 1.616 ]
* η Κυρά Χρυσικού [ 480 ]
* το Λαζαρέτο (νησίδα) [ 0 ]
* το Ποντικονήσι (νησίδα) [ 0 ]
* ο Ποταμός [ 2.365 ]
* η Πτυχία (νησίδα) [ 0 ]
* το Τεμπλόνι [ 288 ]

 **Δ.δ. Αλεπούς**  -- η Αλεπού [ 1.606 ]
 **Δ.δ. Εβροπούλων**  -- οι Εβροπούλοι [ 439 ]
 **Δ.δ. Καναλίων**  -- τα Κανάλια [ 3.556 ]

Δήμαρχοι Κερκυραίων
-------------------

Κύριο λήμμα: Κατάλογος δημάρχων Κερκυραίων

| Δήμαρχος | Περίοδος |
| --- | --- |
| Κωνσταντίνος Αλεξόπουλος (1941-) | 1974-1975 (διορισμένος από την κυβέρνηση εθνικής ενότητας) |
| Σπυρίδων Ραθ (1902-1983) | 1975-1978 |
| Ιωάννης Κούρκουλος | 1979-1990 |
| Χρύσανθος Σαρλής | 1991-2002 |
| Αλέξανδρος Μάστορας (1937-2004) | 2003-2004 (απεβίωσε εν ενεργεία στις 23 Ιανουαρίου 2004) |
| Γιάννης Τρεπεκλής | 2004-2006 |
| Σωτήριος Μικάλεφ | 2007-2010 |
|

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη σελίδα

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Κέρκυρας |
| --- |
|  |
| 
Αγίου Γεωργίου · Αχιλλείων · Εσπερίων · Θιναλίων · Κασσωπαίων · Κερκυραίων · Κορισσίων · Λευκιμμαίων · Μελιτειέων · Παλαιοκαστριτών · Παξών · Παρελίων · Φαιάκων |

 |
Η **Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής** καθιερώθηκε το 1982 με πρωτοβουλία του τότε Γάλλου υπουργού πολιτισμού Ζακ Λανγκ, του Γαλλικού Υπουργείου Πολιτισμού και την αιγίδα του Δήμου του Παρισιού.

Η Γιορτή της Μουσικής, από το 1985, εξαπλώθηκε έξω από τα Γαλλικά σύνορα και η Αθήνα, 1η Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης, με πρωτοβουλία της Μελίνας Μερκούρη, ήταν η πρώτη πόλη στην οποία η Γιορτή πραγματοποιήθηκε εκτός Γαλλίας.

Σήμερα η Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής είναι ένα ευρωπαϊκό γεγονός, που διεξάγεται στις 21 Ιουνίου κάθε χρόνο σε 22 χώρες της Ευρώπης

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αφιέρωμα στην Ημέρα της Μουσικής: 21 Ιουνίου - Fête de la Musique | Αφιερώματα - Παρουσιάσεις». *My.Aegean.gr*. 2014-06-21. ISSN 2459-2692. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-07-17.. Ανακτήθηκε στις 2017-10-29.

Πηγές
-----

* musicheaven
* Αφιέρωμα στην Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής** |

* Αφιέρωμα στην Ημέρα της Μουσικής - Ιστορία, ανάπτυξη, εξέλιξη (Fête de la Musique) | my.aegean.gr

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 171836528
* GND: 7844991-1
* SUDOC: 155829467
* BNF: cb16515861p (data)

 |

 |
Με τον όρο **ακακιανό σχίσμα** προσδιορίζονται ιστορικά δύο χριστιανικά σχίσματα του 4ου και του 6ου αιώνα αντίστοιχα.

**1.** Το **ακακιανό σχίσμα του 4ου αιώνα** υπήρξε ένα σημαντικό επεισόδιο της αρειανής διαμάχης. Καθοριστικό ρόλο έπαιξε ο Ακάκιος Καισαρείας (Ακάκιος Μονόφθαλμος) ο οποίος ήταν επίσκοπος Καισαρείας στην Παλαιστίνη από το 340 έως το 366. Ο Ακάκιος αρνιόταν τη χρήση θεολογικών όρων όπως «όμοιος» ή «ανόμοιος» για την περιγραφή της θεϊκής ουσίας ή υπόστασης, «ομοούσιος», κλπ. Δεχόταν απλά ότι ο Γιος είναι «όμοιος» με τον Πατέρα. Οι χριστιανοί που υιοθέτησαν αυτή την ημιαρειανή τριαδολογική ερμηνεία αποκλήθηκαν «Όμοιοι», αλλά και «Ακακιανοί». 

**2.** Το **ακακιανό σχίσμα του 6ου αιώνα** πήρε το όνομά του από τον Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης Ακάκιο και εμφανίστηκε ανάμεσα στην Ανατολική και τη Δυτική εκκλησία. Διήρκεσε από το 484 έως το 519.

Το σχίσμα προέκυψε από την εισβολή σφετεριστών στο επισκοπικό αξίωμα στην Αντιόχεια και την Αλεξάνδρεια και την έκδοση του *Ενωτικού*. Ο αυτοκράτορας Ζήνωνας (και ο διάδοχός του Αναστάσιος Α') σε μια προσπάθεια να μετριάσει την αντίθεση των μονοφυσιτών με τους ορθόδοξους τριαδιστές εξέδωσε με παρότρυνση του πατριάρχη Ακακίου το 481 το *Ενωτικό* καταδικάζοντας τον Νεστόριο, αναγνωρίζοντας μόνο τις τρεις πρώτες οικουμενικές συνόδους και αντιπαρερχόμενος το ζήτημα των δύο φύσεων του Χριστού. Ο πάπας Φήλιξ Γ΄ θεωρώντας ότι το *Ενωτικό* ήταν αποτέλεσμα αιρετικών αντιλήψεων αναθεμάτισε το 484 τον πατριάρχη Ακάκιο και το *Ενωτικό* προκαλώντας με αυτόν τον τρόπο το λεγόμενο «Ακακιανό Σχίσμα». Ο Ακάκιος αντιδρώντας διέγραψε από τα εκκλησιαστικά δίπτυχα τον πάπα.

Ακολούθησε προσπάθεια αποκατάστασης του σχίσματος από τον Πάπα Ορμίσδα το 519 με την υπογραφή εκ μέρους όλων των επισκόπων της Ανατολικής εκκλησίας ενός κειμένου που έγινε γνωστό ως «Ο τύπος του Πάπα Ορμίσδα».

Βιβλιογραφία
------------

* Donald Attwater, *A Catholic Dictionary* 3rd ed. Tan Books & Publishers, 1997.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Καθολική Εγκυκλοπαίδεια*, λήμμα «Ενωτικόν» και «Ακακιανοί» (Αγγλικά)
Το πλήρες σύνολο τόμων του λεξικού
Το **Ακαδημαϊκό Λεξικό της Λιθουανικής Γλώσσας** (λιθουανικά: Didysis lietuvių kalbos žodynas‎ γνωστό και ως *Akademinis lietuvių kalbos žodynas*) είναι το ολοκληρωμένο λεξικό της λιθουανικής γλώσσας, καθώς και ένα από τα εκτενέστερα λεξικά στον κόσμο.

Περιέχει μισό εκατομμύριο επικεφαλίδες στα λιθουανικά. Έχει 20 τόμους (με 22 χιλιάδες σελίδες συνολικά). Στις περισσότερες γλώσσες περιλαμβάνει μια εξήγηση της χρήσης τους, την προέλευση τους και την περιοχή στην οποία χρησιμοποιείται με παραδείγματα. Το λεξικό περιέχει λέξεις που έχουν συλλεχθεί από όλες τις γραπτές μορφές τους, από την έκδοση του πρώτου βιβλίου στη λιθουανική γλώσσα μέχρι το 2001.

Ιστορία
-------

Η ιδέα του λεξικού ανήκει στον λιθουανό φιλόλογο Καζιμιέρας Μπούγκα (6 Νοεμβρίου 1879 - 2 Δεκεμβρίου 1924). Άρχισε να συλλέγει υλικά για το λεξικό το 1902 και είχε πάνω από 617.000 κάρτες με λέξεις, ενώ ένα μέρος αυτών προερχόταν από το λεξικό του Αντάνας Γιούσκα. Το πρώτο μέρος του λεξικού ολοκληρώθηκε το 1924, ενώ ο ολόκληρος πρώτος τόμος ολοκληρώθηκε το 1941 (καλύπτει τα γράμματα Α-Β) υπό την εποπτεία του Γιουόζας Μπαλτσικόνις. Ο δεύτερος τόμος ολοκληρώθηκε το 1947, ωστόσο, μαζί με τον πρώτο τόμο, απαγορεύθηκε και κρύφθηκε από τις σοβιετικές αρχές για ιδεολογικούς λόγους. Σήμερα, αυτοί οι δύο τόμοι αποτελούν βιβλιογραφικές σπανιότητες. Ο πρώτος και ο δεύτερος τόμος έπρεπε να επαναγραφτεί αργότερα. Η εργασία για τον τρίτο τόμο συνέχισε το 1956, παρόλο που ήταν δύσκολη υπό το σοβιετικό καθεστώς. Επίσης, μερικές λέξεις (ειδικά αυτές που είχαν να κάνουν με θρησκευτικά θέματα) έπρεπε να παραβλεφθούν. Η απώλεια αποκαταστάθηκε μετά τη λιθουανική ανεξαρτησία στις 6 Σεπτεμβρίου 1991 (είχε κηρύξει ανεξαρτησία στις 11 Μαρτίου 1990, ωστόσο εκείνη την ημέρα η ΕΣΣΔ αναγνώρισε επίσημα την ανεξαρτησία της) και τα ιδεολογικά εμπόδια έληξαν.

Για την ολοκλήρωση του, εργάστηκαν πολλές γενιές γλωσσολόγων για πάνω από έξι δεκαετίες. Το λεξικό ολοκληρώθηκε το 2005 και η διαδικτυακή έκδοση κυκλοφόρησε το ίδιο έτος.

Το λεξικό διατίθεται σε έντυπη μορφή, σε μορφή CD-ROM και στο διαδίκτυο.

Δείτε επίσης
------------

* Λιθουανικά λεξικά

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* lkz.lt - Η επίσημη ιστοσελίδα του λεξικού
Ο **Αλάβιβος** (4ος αιώνας μ.Χ.) ήταν ηγέτης και συμβασιλέας του Θερβίγγιου κλάδου των Βησιγότθων.

Μετά από προσπάθειες ο Αλάβιβος πέτυχε να εγκατασταθεί ο λαός του σε έδαφος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Αλάβιβος διοίκησε τμήμα των Βησιγότθων, τους λεγόμενους «Βάλτους» (δηλαδή «ανθρώπους των δασών»), και αργότερα μετέβη με τον Αλάριχο στην Ιταλία. Το 376 ο Λουπικίνιος, υπαρχηγός του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ουάλη, προσεκάλεσε τον Αλάβιβο και τον Φριτίγερνο, συμβασιλείς των Βησιγότθων, σε μια διπλωματική συνάντηση-δεξίωση, με σκοπό όμως να τους δολοφονήσει. Κατάφερε πράγματι να δολοφονήσει τον Αλάβιβο. Αλλά ο Φριτιγέρνης κατόρθωσε να διαφύγει και στη Μάχη της Αδριανούπολης το 378, με τέχνασμα, συνετέλεσε στην καταστροφή του εχθρού και στον θάνατο του Ουάλη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μπογδάντσαλης 2020, σελ. 41.

Πηγές
-----

* Μπογδάντσαλης, Δημήτριος (2020). *Οι Γότθοι στη Θράκη και οι σχέσεις τους με το Βυζάντιο*. Κομοτηνή: Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. doi:10.26257/heal.duth.12625.
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 3, σελ. 553
Ο **Ουεσλέι Λωτοά**, γεννημένος στις 25 Αυγούστου 1987 στο Επερναί, είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής με καταγωγή από την Ουαλίς και Φουτουνά. Αγωνίζεται στην θέση του αμυντικού για λογαριασμό της ΦΚ Λοριάν.

Συλλογική Καριέρα
-----------------

Προερχόμενος από τις ακαδημίες της ΡΚ Επερναί, ομάδα της γενέτειράς του, αγωνίστηκε μαζί της για διάστημα τριών ετών στο CFA. Με το πέρας της σεζόν 2007-2008, μετά τον υποβιβασμό της Επερναί, μεταγράφηκε στην ΑΦΚ Κομπιένι. Έχοντας μάθει να αγωνίζεται στην θέση του αμυντικού μέσου, επανατοποθετήθηκε στην θέση του κεντρικού αμυντικού από τον προπονητή του και αναδείχτηκε στη διάρκεια της σεζόν 2009-2010, παρά την απογοητευτική πορεία της ομάδας του. 

Παρακολουθούμενος από την ΛΟΣΚ η οποία τον θεωρούσε ως τον "νέο Ραμί" και από την ΑΣ Σαιντ-Ετιέν, αποφάσισε τελικώς να υπογράψει στην ομάδα της Λιγκ 2, Σεντάν προκειμένου να έχει μεγαλύτερο χρόνο παιχνιδιού. Έλαβε τον αριθμό 25 στη φανέλα του, τον οποίο είχε αφήσει ελεύθερο ο Αρτύρ Σορέν.

Εκμεταλλευόμενος την αποχώρηση του Πωλ Μπαΐς από την ομάδα ώστε να λάβει περισσότερο αγωνιστικό χρόνο, κατάφερε σε σύντομο διάστημα να αποκτήσει θέση βασικού στον σύλλογο των Αρδέννων. Ο ανταγωνισμός με τον Χαμπίμπ Μπελαΐντ, ο οποίος είχε παραχωρηθεί ως δανεικός κατά τις τελευταίες ώρες της μεταγραφικής περιόδου, δεν επέφερε καμία αλλαγή στην κατάσταση αυτή καθώς ύστερα από ορισμένες αναμετρήσεις στο αριστερό άκρο της άμυνας, επέστρεψε εκ νέου στο κέντρο της άμυνας δίπλα στον δεύτερο αρχηγό της ομάδας, Ισμαέλ Τραορέ. Η σεζόν του ήταν ιδιαιτέρως επιτυχημένη, ενώ ψηφίστηκε μεταξύ των αποκαλύψεων της σεζόν στην Λιγκ 2.

Στις 31 Ιανουαρίου 2012, πήρε μεταγραφή για την ΦΚ Λοριάν. Συμμετείχε στην πρώτη του αναμέτρηση για την Λιγκ 1, στις 11 Φεβρουαρίου 2012, απέναντι στην ΑΖ Οσέρ, αγωνιζόμενος ως βασικός.

Εθνική Καριέρα
--------------

Ο Ουεσλέι Λωτοά κατάγεται από το Επερναί της Καμπανίας, όμως κληρονόμησε την καταγωγή από τη Νέα Καληδονία μέσω της οικογένειάς του.
Έχοντας την δυνατότητα να κληθεί στην Εθνική Νέας Καληδονίας, κλήθηκε στην λίστα των συνολικά 50 παικτών που είχαν προεπιλεγεί για να λάβουν μέρος στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014, όμως αρνήθηκε λόγω των αγωνιστικών υποχρεώσεων που είχε με την ομάδα του.

Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Νέας Καληδονίας, ωστόσο, τον περιμένει να συμμετάσχει να αγωνιστεί με την Νέα Καληδονία στο εγγύς μέλλον.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ουεσλέι Λωτοά** |

1. ↑  Sedan recrute Wesley Lautoa
2. ↑  Sous le charme de Lautoa
3. ↑  «Lille a-t-il trouvé le successeur de Rami?». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2013.
4. ↑  Sedan, le choix de la raison
5. ↑  Le Sedanais Lautoa fait parler de lui
6. ↑  «LAUTOA, un avenir cagou ?». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2013.

Πηγές
-----

* Wesley Lautoa :: All For Football .net
Το **διακρότημα**, ή **εναρμόνια διαφωνία** (αγγλ. *false relation* και *cross-relation*) είναι τύπος διαφωνίας, που απαντάται στην πολυφωνική μουσική της Αναγέννησης, ιδιαίτερα σε μαδριγάλια και κομμάτια για σύνολα με βιόλα ντα γκάμπα (*consort music*). Το διακρότημα αναφέρεται στην χρωματική αντίθεση μεταξύ δύο τόνων που ακούγονται ταυτόχρονα (ή σε κοντινή χρονική απόσταση), οι οποίοι ανήκουν σε ξεχωριστές φωνές ή οργανικά μέρη (συνήθως δύο). Επίσης, στην προ του 1600 μουσική, η εμφάνιση ενός **τριμητόνιου** ανάμεσα σε δύο νότες από διπλανές συγχορδίες, θεωρούταν διακρότημα.

Παρ. 1, από το *Ave Verum Corpus* του Ουίλιαμ Μπερντ
Στο παραπάνω παράδειγμα, το διακρότημα εμφανίζεται ανάμεσα σε δύο νότες που ακούγονται ταυτόχρονα (σε κόκκινο χρώμα). Στη φωνή του τενόρου ακούγεται ένα Σολ♯, ενώ ταυτόχρονα στη φωνή του μπάσου εμφανίζεται ένα Σολ φυσικό, το οποίο στιγμιαία παράγει το διάφωνο διάστημα της αυξημένης ταυτοφωνίας (ημιτόνιο).

Παρ. 2, τυπικό δείγμα διακροτήματος στο ύφος του ύστερου μπαρόκ
Στο δεύτερο παράδειγμα το διακρότημα είναι λιγότερο εμφανές, καθώς το Μι♭ της σοπράνο με το Μι φυσικό του μπάσου δεν ακούγονται ταυτόχρονα. Η διαφωνία λαμβάνει χώρα καθώς στη σοπράνο η κατιούσα φιγούρα ανήκει στην μελωδική ελάσσονα κλίμακα, και έτσι συγκρούεται με τον μπάσο που ανεβαίνει κατά τον αρμονικό ελάσσονα.

Η γραμμική προσέγγιση είναι τυπική στην πολυφωνική γραφή της Αναγέννησης και ιδιαίτερα τα έργα στην Αγγλία της περιόδου των Τυδώρ. Πλείστα τέτοια δείγματα απαντώνται σε φωνητικά έργα, όπως (μοτέτα) και μαδριγάλια) του Κάρλο Τζεζουάλντο, αλλά και σε φαντασίες για πληκτροφόρο του Ουίλιαμ Μπερντ, που βασίζονται σε εξάχορδα. Οι αλλοιώσεις συχνά δεν είναι καταγεγραμμένες στα χειρόγραφα της εποχής, αφήνοντας την επιλογή της εκτέλεσής τους στους μουσικούς (βλ. επίσης λήμμα Musica ficta), πάντα σύμφωνα με το στυλιστικό χαρακτήρα της μουσικής. 

Από τα τέλη του 16ου αιώνα αρκετοί συνθέτες χρησιμοποίησαν το εν λόγω ιδίωμα επίτηδες στη μουσική τους, για να προσδώσουν χρώμα και συγκίνηση σε συγκεκριμένα τμήματα ενός έργου. Δείγματα αυτής της πρακτικής απαντώνται και αρκετά αργότερα, στη μουσική του Μότσαρτ και του Φρεντερίκ Σοπέν.

Πηγές
-----

* Dyson G. *The New Grove Dictionary of Music and Musicians* Λονδίνο, 1995
* Butterworth A. *Stylistic Harmony* [σσ. 20-21] Οξφόρδη, 1994

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Luís Henriques (Saturday, July 21, 2007). "William Byrd - *Ave Verum Corpus*", *Atrium Musicologicum*. Άλλη μια περιγραφή του διακροτήματος στο *Ave Verum Corpus* του Μπερντ.
Η φράση **«Ουδείς αληθινός Σκώτος»** αναφέρεται σε ένα λογικό σφάλμα, μία «επί τούτω» προσπάθεια να διατηρηθεί ένας παράλογος ισχυρισμός. Ενώπιον αντεπιχειρημάτων σε ένα γενικώς αποδεκτό ισχυρισμό, αντί να καταρριφθεί το αντεπιχείρημα ή να απορριφθεί ο αρχικός γενικώς αποδεκτός ισχυρισμός, αυτό το σφάλμα τροποποιεί το θέμα του ισχυρισμού ώστε να απορρίπτει τις περιπτώσεις, ή όμοιές τους, με χρήση ρητορικής χωρίς αναφορά σε συγκεκριμένο, αντικειμενικό κανόνα.

Προέλευση
---------

Ο όρος έγινε γνωστός από τον φιλόσοφο Άντονυ Φλου στο βιβλίο του του 1975 "Σκεπτόμενος Περί Σκέψης: Θέλω αλήθεια να είμαι ορθός?"

> Φανταστείτε τον Άμις ΜακΝτόναλντ, ένα Σκώτο, που κάθεται διαβάζοντας τον "Πρωινό Κήρυκα της Γλασκώβης" και βλέπει ένα άρθρο με τίτλο "Βρετανός σεξομανής χτυπά και πάλι." Ο Άμις σοκάρεται και δηλώνει "Κανείς Σκώτος δεν θα έκανε κάτι τέτοιο." Την επόμενη μέρα κάθεται διαβάζοντας τον "Πρωινό Κήρυκα της Γλασκώβης" και αυτή την φορά βρίσκει ένα άρθρο για ένα άνδρα από το Αμπερντίν, του οποίου οι κτηνώδεις πράξεις κάνουν τον Βρετανό σεξομανή να μοιάζει σχεδόν αξιοπρεπής. Αυτό το γεγονός δείχνει ότι η γνώμη του Άμις ήταν εσφαλμένη, αλλά θα το παραδεχτεί; Απίθανο. Αυτή τη φορά λέει "Κανείς αληθινός Σκώτος δεν θα έκανε κάτι τέτοιο."
> 
> 

—Άντονυ Φλου, Σκεπτόμενος Περί Σκέψης.
Ένα απλούστερο παράδειγμα θα ήταν το εξής:

Αλίκη: Σε όλους τους Σκώτους αρέσει το χάγκις.
Μπομπ: Ο θείος μου είναι Σκώτος και δεν του αρέσει το χάγκις.
Αλίκη: Λοιπόν, σε όλους τους αληθινούς Σκώτους αρέσει το χάγκις.
Όταν έχουμε την δήλωση "όλα τα Α είναι Β" είναι διατυπωμένη με τρόπο που αποκλείονται τα Α που δεν είναι Β, αυτή είναι μια μορφή "παγίδευσης" της ερώτησης. Το αποτέλεσμα προκαθορίζεται από τον ορισμό του "πραγματικού Α".

Ένα παράδειγμα πολιτικής εφαρμογής αυτού του σφάλματος θα μπορούσε να είναι η δήλωση "καμία δημοκρατία δεν ξεκινά ένα πόλεμο", μετά κάνοντας διάκριση ανάμεσα σε ώριμες ή "πραγματικές" δημοκρατίες, που ποτέ δεν ξεκινούν πολέμους, και "αναδυόμενες" δημοκρατίες, που μπορεί να τους ξεκινήσουν. Το θέμα γίνεται εάν κάτι που ορίζεται ως "αναδυόμενη δημοκρατία" είναι όντως δημοκρατία ή κάτι που ανήκει σε διαφορετική κατηγορία ιδεών.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Λογικές πλάνες |
| --- |
|  |
| 
* Ad hominem
* Ad baculum
* Ad nauseam
* Cum hoc ergo propter hoc
* Post hoc ergo propter hoc
* Tu quoque
* Άγνοια ελέγχου
* Άρνηση του ηγουμένου
* Αμφισημία
* Ανακολουθία
* Βεβιασμένη γενίκευση
* Διαζευκτικές Πλάνες
* Φαύλος κύκλος
* Επιβεβαίωση του επομένου
* Επιχείρημα από πλάνης
* Ειδική έκκληση
* Ευσεβείς πόθοι
* Πλάνη των πολλών ερωτημάτων
* Προσφυγή στην άγνοια
* Προσφυγή στην αυθεντία
* Προσφυγή στην πλειοψηφία
* Προσφυγή στην πιθανότητα
* Προσφυγή στις επιπτώσεις
* Ψευδές δίλημμα
* Η πλάνη του τζογαδόρου
 |

 |



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα No true Scotsman  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **ακανθίας** είναι το πιο γνωστό σκυλόψαρο μέλος της οικογένειας των σκυτελλιδών. Το κύριο χαρακτηριστικό του ακανθία είναι οι δύο άκανθες μπροστά από το πρώτο και δεύτερο ραχιαίο πτερύγιο. Απαντάται σε ρηχά νερά και σε μεγαλύτερες αποστάσεις από τις ακτές, κυρίως σε εύκρατες θάλασσες. Έχει πιστοποιηθεί ότι ζει πάνω από 100 χρόνια.

Περιγραφή
---------

Ο ακανθίας έχει ραχιαία αγκάθια, δεν έχει πρωκτικό πτερύγιο ενώ φέρει και λευκά στίγματα κατά μήκος της πλάτης του. Το ουραίο πτερύγιο έχει ασύμμετρους λοβούς, σχηματίζοντας μια ετερόκερκη ουρά. Το όνομα ακανθίας αναφέρεται σε δύο αγκάθια του καρχαρία. Αυτά χρησιμοποιούνται αμυντικά. Σε περίπτωση που συλληφθεί, ο ακανθίας μπορεί να κυρτώνει την πλάτη του εν είδει αψίδας για να διαπεράσει τον εχθρό του. Αδένες στη βάση των αγκαθιών εκκρίνουν ήπιο δηλητήριο.

Τα αρσενικά ωριμάζουν σε ηλικία περίπου 11 ετών, φτάνοντας σε μήκος 80-100 εκατοστών, ενώ τα θηλυκά ωριμάζουν σε 18 με 21 χρόνια και είναι ελαφρώς μεγαλύτερα από τα αρσενικά, φτάνοντας το ένα με ενάμιση μέτρο μήκος. και τα δύο φύλα είναι γκρίζα καφετί στο χρώμα και είναι πιο σκούρα στη ράχη και λευκότερα στη κοιλιά. Τα αρσενικά προσδιορίζονται από ένα ζευγάρι πυελικών πτερυγίων που τροποποιήθηκε ως όργανο μεταφοράς σπέρματος ή πτερυγιόποδο. Το αρσενικό εισάγει το ένα πτερυγιόποδο στην αμάρα του θηλυκού στη διάρκεια της συνουσίας. Είναι ωοζωοτόκα ζώα.

Πηγές
-----

1. ↑  Fordham, S. Fowler, S.L. Coelho, R. Goldman, K.J. & Francis, M. (2006). *Squalus acanthias*  *στην Κόκκινη Λίστα Απειλούμενων Ειδών της IUCN*. Έκδοση 2013.2. Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης (IUCN). Ανακτήθηκε 26 Ιανουαρίου 2014.
2. ↑  «Mote Marine Laboratory, "Shark Notes"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2011.
3. ↑  Kindersley, Dorling (2005) [2001]. *Animal*. New York City: DK Publishing. ISBN 0-7894-7764-5.
Η **Ουζμπεκοποίηση** είναι η διαδικασία όπου κάποιος πολιτιστικά μη Ουζμπέκος γίνεται ή αναγκάζεται να γίνει Ουζμπέκος, αν και είναι φυλετικός προσδιορισμός. Ο όρος χρησιμοποιείται συχνά για να περιγράψει τη διαδικασία κατά την οποία η περιοχή που καταλαμβάνει το Τατζικιστάν ενσωματώθηκε ως αυτόνομη δημοκρατία (Τατζικική ΑΣΣΔ) εντός της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν μεταξύ του 1924 και 1929.

Ο όρος "Ουζμπεκοποίηση" επίσης χρησιμοποιείται ως όρος αναφοράς για την πολιτιστική αφομοίωση των Τατζίκων στο Ουζμπεκιστάν. Λόγω των πιέσεων αφομοίωσης που ξεκίνησαν το 1924 με τη δημιουργία της Ουζμπεκικής ΣΣΔ, οι εθνοτικοί Τατζίκοι συχνά επέλεγαν να αυτοπροσδιορίζονται ως Ουζμπέκοι στις φόρμες απογραφής πληθυσμού και προτίμησαν να εγγραφούν ως Ουζμπέκοι στα διαβατήριά τους για να αποφύγουν την εγκατάλειψη της δημοκρατίας για το λιγότερο ανεπτυγμένο αγροτικό και ορεινό Τατζικιστάν. Ενώ οι επίσημες στατιστικές αναφέρουν ότι οι Τατζίκοι αποτελούν περίπου το 5% του πληθυσμού του Ουζμπεκιστάν, υποκειμενικές εκτιμήσεις εμπειρογνωμόνων δείχνουν ότι οι Τατζίκοι μπορεί να αποτελούν το 25% -30% του συνολικού πληθυσμού της χώρας.

Μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, ο όρος "Ουζμπεκοποίηση" εφαρμόζεται στις διαδικασίες στο Ουζμπεκιστάν που θα αντιστρέψουν τα αποτελέσματα της Σοβιετοποίησης και Ρωσοποίησης. Μεταξύ αυτών είναι η αποκατάσταση της σημασίας της Ουζμπεκικής γλώσσας, η οποία αντικατέστησε την ρωσική γλώσσα στην υποχρεωτική εκπαίδευση και η προώθηση της Ουζμπεκικής παράδοσης και πολιτισμού.

Δείτε επίσης
------------

* Τουρκοποίηση

Παραπομπές
----------

1. ↑  Rahim Masov, *The History of the Clumsy Delimitation*, Irfon Publ. House, Dushanbe, 1991 (Ρωσικά). English translation: *The History of a National Catastrophe* Αρχειοθετήθηκε 2016-12-10 στο Wayback Machine. transl. Iraj Bashiri, 1996.
2. ↑  «Results of population censuses in Uzbekistan in 1959, 1970, 1979, and 1989». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιουνίου 2008. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουνίου 2008.
3. ↑  CIA World Factbook: Uzbekistan Αρχειοθετήθηκε 2016-07-09 στο Wayback Machine. (1996 est.)

*
Ο **Ουιλί Ουιλιάμ** (γεννημένος στις 14 Απριλίου 1981 στο Σαμπανιέ) είναι Γαλλοτζαμαϊκανός τραγουδιστής και μουσικός παραγωγός. Ξεκίνησε την μουσική του καριέρα εντός του συγκροτήματος Collectif Métissé, προτού αποχωρήσει από το τελευταίο προκειμένου να ξεκινήσει την προσωπική του καριέρα.

Βιογραφία
---------

Ο Ουιλί Ουιλιάμ στην διάρκεια συναυλίας του στο Βεζούλ, στις 2 Σεπτεμβρίου 2016.
Ο Ουιλί Ουιλιάμ είναι μουσικός καλλιτέχνης, παραγωγός, συνθέτης και ερμηνευτής. Ο Ουιλί Ουιλιάμ ξεκίνησε την μουσική του καριέρα εντός του συγκροτήματος Collectif Métissé.

Το Νοέμβριο του 2015, ο Ουιλί Ουιλιάμ κυκλοφόρησε το *Ego* το οποίο βρέθηκε μεταξύ των κορυφαίων σε πωλήσεις singles στη Γαλλία, το Βέλγιο και την Ιταλία. Ένα δεύτερο single υπό τον τίτλο *On s'endort*, σε συνεργασία με τον Keen'V, αποτέλεσε την συνέχεια της προώθησης της κυκλοφορίας του πρώτου του δίσκου υπό τον τίτλο *Une seule vie*.

Δισκογραφία
-----------

Albums
Κύριο λήμμα: Collectif Métissé#Discographie
* *Une seule vie* (2016)

Singles
* *Te Quiero* (2015)
* *Ego* (2015)
* *On s'endort* (2016)
* *Mi Gente* Featuring J Balvin. (2017)
* La La La (2018)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Willy William transforme la rédaction du Mans en discothèque». *Ouest-France.fr*. Ανακτήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2016.
2. 1 2  «Willy William :« Une seule vie» sort aujourd’hui !». NRJ.fr. 18 Μαρτίου 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-03-29.. Ανακτήθηκε στις 19 Μαρτίου 2016.
3. 1 2  Julien Goncalves (17 Μαρτίου 2016). «Clip "On s'endort" : Willy William et Keen'V font la fête dans un manoir hanté». Charts in France.. Ανακτήθηκε στις 19 Μαρτίου 2016.
4. ↑  «Willy William - Ego». *lescharts.com*. Hung Media. Ανακτήθηκε στις 19 Μαρτίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Willy William στο Wikimedia Commons

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Μουσική
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 827155284861387061778
* LCCN: no2018015207
* ISNI: 0000 0000 0254 7000
* GND: 1096191334
* MusicBrainz: afd6e960-0e48-444d-b65d-99e85cae90ba

 |

 |
Ο **Αλμπέρικ Γ΄**, γερμ.: *Alberic III* (απεβ. το 1044) από τον Οίκο του Τούσκουλου ήταν κόμης του Tούσκουλου, της Γκαλέρια, της Πρενέστε και του Άρτσε από το 1024 -όταν ο αδελφός του κόμης Ρόμαν εξελέγη ως πάπας Ιωάννης ΙΘ΄- μέχρι το τέλος του. Ήταν γιος του Γρηγορίου Α΄ και της Μαρίας, αδελφός των παπών Βενέδικτου Η΄ και Ιωάννη ΙΘ΄, και γαμπρός του Θρασαμούνδου Γ΄ δούκα του Σπολέτο.

Ο Αλμπέρικ Β΄ χρησιμοποίησε τον τίτλο *ύπατος, δούκας και πατρίκιος των Ρωμαίων* (consul, dux et patricius Romanorum). Αυτό σήμαινε την κοσμική του εξουσία στη Ρώμη. Είχε επίσης τον τίτλο *κόμης του Ιερού Παλατιού του Λατερανού* (come sacri palatii Lateranensis), που σήμαινε την εκκλησιαστική του λειτουργία στην παπική κουρία. Επί αρχιερατείας τού αδελφού του Ιωάννη ΙΘ΄ έγινε συγκλητικός, αλλά έπρεπε να εγκαταλείψει αυτόν τον τίτλο για το προαναφερθέν υπατικό αξίωμα, ώστε να αποφύγει εντάσεις με τον Ερρίκο Β΄ της Γερμανίας. Ο Αλμπέρικ δεν εμφανίζεται σε πηγές μετά το 1033, όταν άφησε τις κομητικές εξουσίες στον γιο του, τον νεοεκλεγέντα πάπα.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Ερμελίνα και ο γιος του:

* Θεοφύλακτος Γ΄ (ή Δ΄) έγινε ο πάπας Βενέδικτος Θ΄ το 1032. Τον Αλμπέρικ Γ΄ διαδέχθηκε ο δεύτερος γιος του:
* Γρηγόριος Β΄ ως κόμης του Τούσκουλου και άφησε άλλους τρεις γιους, όλοι με τον τίτλο "κόμη του Τούσκουλου":
* Πέτρος *consul, dux et senator Romanorum*.
* Oκταβιανός
* Γκυ.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 6  Φεβρουαρίου 2021.
2. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
3. ↑  John-Peter Pham, *Heirs of the Fisherman : Behind the Scenes of Papal Death and Succession*, (Oxford University Press, 2004), 56.
Ο **Αλμπέρικ Β΄**, γερμ.: *Alberic II* (912 – 954) από τον Οίκο του Τούσκουλου, ήταν ηγεμόνας της Ρώμης από το 932 έως το 954, αφού καθαίρεσε τη μητέρα του Μαροζία και τον πατριό του Ούγο των Μποζονιδών βασιλιά της Λομβαρδίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Aλμπέρικ Α΄ δούκα του Σπολέτο και της Mαροζίας, κόρης του Θεοφυλάκτου Α΄ κόμη του Τούσκουλου. Αδελφός του, μάλλον ετεροθαλής (από μη νόμιμη σχέση της Μοροζίας), ήταν ο πάπας Ιωάννης ΙΑ΄. Η μητέρα του έκανε δεύτερο γάμο: στον γάμο της μητέρας του με τον βασιλιά Ούγο της Λομβαρδίας, ο Aλμπέρικ Β΄ και ο νέος πατριός του μάλωσαν βίαια, αφότου ο Ούγος χαστούκισε τον Aλμπέρικ Β΄ για αδεξιότητα. Εξοργισμένος από αυτό, και ίσως παρακινημένος από τις φήμες ότι ο Ούγος σκόπευε να τον τυφλώσει, ο Αλμπέρικ Β΄ άφησε τους γαμήλιους εορτασμούς και υποκίνησε έναν Ρωμαϊκό όχλο να επαναστατήσει εναντίον του Ούγου. Τον Δεκέμβριο του 932 ο Ούγος έφυγε από την πόλη, η Μαροζία οδηγήθηκε στη φυλακή και ο Αλμπέρικ Β΄ πήρε τον έλεγχο της Ρώμης.

Οικογένεια
----------

Το 936 ο Αλμπέρικ Β΄ νυμφεύτηκε τη θετή αδελφή του Άλντα, κόρη του βασιλιά Ούγου της Λομβαρδίας από προηγούμενο γάμο του και απέκτησε από αυτήν έναν γιο, τον Γρηγόριο Α΄ κόμη του Τούσκουλου. Σύμφωνα με τον Βενέδικτο του Σοράκτε, είχε επίσης έναν νόθο γιο, τον Οκταβιανό, από μία άγνωστη ερωμένη. Στην επιθανάτια κλίνη του ο Αλμπέρικ Β΄ ζήτησε από τη Ρωμαϊκή αριστοκρατία και τον κλήρο να ορκιστούν, ότι θα εκλέξουν τον Οκταβιανό ως πάπα.  Έγινε ο πάπας Ιωάννης ΙΒ΄.

Πηγές
-----

* Williams, George L. (1998). Papal Genealogy: The Families and Descendants of the Popes. McFarland & Company, Inc.
* *Lexikon des Mittelalters* .

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  (Ιταλικά) *sapere.it*. Alberico+di+Róma. Ανακτήθηκε στις 2  Οκτωβρίου 2020.
2. ↑  Williams 1998, σελ. 15.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 385159474048427660712

 |

 |
Το καταφύγιο Ουζούνμποτζακ
Το **Ουζούνμποτζακ** (βουλγαρικά: Узунбоджак) είναι καταφύγιο βιόσφαιρας της UNESCO, καθώς και ένα από τα πέντε φυσικά καταφύγια στον φυσικό δρυμό της Στράντζας στη νοτιοανατολική Βουλγαρία. Το καταφύγιο αυτό αποκαλείται ορισμένες φορές **Λόπουσνα** (βουλγαρικά: Лопушна). Το Ουζούνμποτζακ καθιερώθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1956 και συμπεριλήφθηκε στο δίκτυο της UNESCO για αποθέματα βιόσφαιρας τον Μάρτιο του 1977. Καλύπτει έκταση 25,296 τ.χλμ. Όλες οι οικονομικές δραστηριότητες απαγορεύονται στην επικράτεια του καταφυγίου.

Γεωγραφία
---------

Το καταφύγιο βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Κωστί του δήμου Τσάρεβο και Σλιβάροβο του δήμου Μάλκο Τάρνοβο, στην κοιλάδα του ποταμού Ρέζοβο, περίπου 20 χλμ. από τις εκβολές του. Το ανάγλυφο είναι ανώμαλο, ενώ το υψόμετρο κυμαίνεται μεταξύ 50 και 300 μ.

Το κλίμα είναι ηπειρωτικό μεσογειακό και τείνει να είναι πιο ήπιο λόγω της γειτνίασης με τον Εύξεινο Πόντο. Η μέση μηνιαία θερμοκρασία τον χειμώνα δεν πέφτει υπό το μηδέν (2-3°C τον Ιανουάριο). Το Ουζούνμποτζακ διασχίζουν οι ποταμοί Ρέζοβο, Καρετάρσκι Ντολ και Λοπούσνιτσα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Strandzha Nature Park: Nature Reserves». *Official Site of Strandzha Nature Park*. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουνίου 2016.
2. 1 2  «Register of the Protected Territories and Zones in Bulgaria». *Official Site of the Executive Environment Agency of Bulgaria*. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουνίου 2016.
3. ↑  «Uzunbodzhak Biosphere Reserve». *Official Site of UNESCO*. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουνίου 2016.
Ο **Δαιμονισμένος Εκδικητής** (αγγλικά: *Pumpkinhead*) είναι αμερικάνικη ταινία τρόμου παραγωγής 1988. Ήταν το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Σταν Ουίνστον (Άλιενς: Η Επιστροφή, Ο Εξολοθρευτής).

Πλοκή
-----

Μια παρέα εφήβων με μηχανές πάνε στην εξοχή για διακοπές μέχρι που ένας από αυτούς έχει συμμετοχή σε ένα ατύχημα που κοστίζει την ζωή ενός παιδιού τού οποίου ο πατέρας του έχει ένα μικρό μαγαζί. Ο Εντ Χάρλευ πατέρας του παιδιού αναζητά εκδίκηση και πηγαίνει σε μια μάγισσα που υπηρετεί το κακό και της ζητάει να κάνει κάτι. Η μάγισσα τον στέλνει σε μια αποστολή να βρει τα απομεινάρια ενός θαμμένου δαίμονα του Pumpkinhead και αυτός θα αναλάβει να σκοτώσει όλους όσους είναι υπεύθυνοι για τον θάνατο του παιδιού του. Ο Εντ βρίσκει που είναι θαμμένος ο δαίμονας και αναμιγνύοντας το αίμα του μαζί με ένα ξόρκι καταφέρνει την ανάσταση του Pumpkinhead.

Ηθοποιοί και Χαρακτήρες
-----------------------

* Λανς Χένρικσεν στο ρόλο του *Εντ Χάρλευ*
* Τζεφ Ιστ στο ρόλο του *Κρις*
* Τζον Ντακίνο στο ρόλο του *Τζόελ*
* Κίμπερλυ Ρος στο ρόλο της *Κιμ*
* Τζόελ Χοφμαν στο ρόλο του *Στηβ*
* Σίνθια Μπέιν στο ρόλο της *Τρέισυ*
* Κέρυ Ρέμσεν στο ρόλο της *Μάγκι*
* Μάθιου Χάρλευ στο ρόλο του *Μπίλυ*

Βιντεοπαιχνίδι
--------------

Το 1995 η εταιρία Electronic Arts κυκλοφόρησε ένα παιχνίδι για υπολογιστή με τίτλο *Bloodwings: Pumpkinhead's Revenge*.

Συνέχειες
---------

Μια συνέχεια με τίτλο *Pumpkinhead II: Blood Wings* βγήκε κατευθείαν σε βίντεο το 1994. Την ταινία επίσης ακολούθησαν άλλες δύο συνέχειες, το *Pumpkinhead: Η Αναγέννηση* το 2006 και το *Επίκληση Στο Δαίμονα* το 2007.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δαιμονισμένος Εκδικητής στο AllMovie
Ο **Αλεξάντρ Αλεξάντροβιτς Τουμασιάν** (ρωσικά: Александр Александрович Тумасян‎, γεννηθείς στις 15 Οκτωβρίου 1992) είναι Αρμένιος ποδοσφαιριστής που αυτή τη στιγμή παίζει ως μέσος για την αρμενική εθνική ομάδα και την ΦΚΙ, η οποία αγωνίζεται στοπρωτάθλημα ποδοσφαίρου Εσθονίας.

Διεθνή καριέρα
--------------

Ο Τουμασιάν έπαιξε το πρώτο του διεθνές αγώνα με την εθνική ομάδα στις 31 Μαΐου 2014, σε φιλικό εναντίον της Αλγερίας όπου αντικατέστησε τον Αρτούρ Γιουσπασιάν μετά από 73 λεπτά αγώνα για τον τελευταίο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 267435. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *FBref.com*. 9f6f62c9.
3. ↑  «Algeria v Armenia national team, 31 May 2014». eu-football.info. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2014.