recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Αρχαίο Θέατρο της Μαντινείας** βρίσκεται στον αρχαιολογικό χώρο της Μαντινείας.

Περισσότερες λεπτομέρειες
-------------------------

Η Μαντινεία είναι από τις αρχαιότερες αρκαδικές πόλεις. Απέχει 14 χιλιόμετρα από την Τρίπολη. Ο Όμηρος την ονομάζει Ερατεινή, αξιαγάπητη δηλαδή. Οι ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν από το 1887 έως το 1889 από τη γαλλική αρχαιολογική εταιρία έφεραν στο φως ένα εντυπωσιακό σύμπλεγμα δημοσίων κτιρίων. Ο αρχαιολογικός χώρος περιλαμβάνει την Αγορά, τους ναούς της Ήρας και του Διός Σωτήρα και το επιβλητικό Βουλευτήριο. Στο δυτικό άκρο της Αγοράς βρίσκεται το Θέατρο.Ο Παυσανίας έκανε έμμεση αναφορά στο θέατρο γράφοντας: «καί Ήρας πρός τῷ θεάτρῳ ναόν ἐθεασάμην».

Είναι από τα λίγα θέατρα που έχουν κατασκευαστεί σε επίπεδο έδαφος και όχι σε λόφο. Γι’ αυτό και έχει ισχυρό αναλημματικό τοίχο που συγκρατεί την τεχνητή επίχωση. Το υλικό κατασκευής του είναι ντόπιος ασβεστόλιθος και λευκό μάρμαρο. Η σκηνή του διατηρείται ανέπαφη σχεδόν, επιτρέποντας και στις ημέρες μας το ανέβασμα παραστάσεων. Το ίδιο ακέραια είναι η ορχήστρα του και οι πρώτες σειρές των εδωλίων του κοίλου. Θεωρείται ότι το κοίλο του θεάτρου διέθετε στην τελική μορφή του 32 σειρές εδωλίων. Σήμερα σώζονται μόνο οι κατώτερες σειρές, οι οποίες χωρίζονται, με οκτώ κλίμακες, σε οκτώ κερκίδες. Η ορχήστρα αποτελεί τμήμα κύκλου και έχει ακτίνα 10,85 μ. Η αρχαιολογική έρευνα έχει αποκαλύψει πίσω από την ορχήστρα και ανατολικά του κοίλου αρχιτεκτονικά λείψανα της σκηνής του θεάτρου.

Το θέατρο άρχισε να χτίζεται το 370 π.Χ. αλλά οπωσδήποτε οι εργασίες για τον εξωραϊσμό του συνεχίστηκαν και επί των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων, τουλάχιστον μέχρι το 222 μ.Χ. Στην αρχική του μορφή χωρούσε πάνω από 6000 θεατές. Πρόκειται για εντυπωσιακό δείγμα μνημειακής αρχιτεκτονικής.

Πηγές
-----

* Ιστοσελίδα traveltripolis, Δήμου Τρίπολης Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχαιολογικός χώρος Αρχαίας Μαντινείας - GTP». *www.gtp.gr*. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουλίου 2021.
2. 1 2 3  «Aρχαίο θέατρο Μαντινείας». *ΔΙΑΖΩΜΑ*. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουλίου 2021.
3. 1 2 3  «Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού | Αρχαίο θέατρο Μαντινείας». *odysseus.culture.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιουλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουλίου 2021.
Η **Πανάκεια** ήταν ανθρωπόμορφη δευτερεύουσα θεότητα της ελληνικής μυθολογίας, συνυφασμένη με την έννοια της θεραπείας (ή βοτανοθεραπείας) επί πάσας νόσου. Φέρεται ως κόρη του Ασκληπιού και της Ηπιόνης αδελφή της θεάς Υγιείας, της Ιασούς, του Μαχάωνα και του Ποδαλείριου, Ιατρών του Τρωικού Πολέμου κατά τον Όμηρο. Λατρευόταν κυρίως στον Ωρωπό Αττικής, στην Κάλυμνο, στην Κω κ.α.. Η μορφή της παρίσταται και στο Ασκληπιείο Αθηνών. Επειδή θεωρείτο ως θεά ικανή να θεραπεύει κάθε νόσο, το όνομά της διαδόθηκε γρήγορα σε όλες τις ελληνικές πόλεις, ειδικότερα σε φάρμακα ικανά να θεραπεύουν αν όχι όλες τις νόσους τουλάχιστον τις περισσότερες από αυτές.

Ακόμη και σήμερα, κάθε ιδεατό φάρμακο, για το οποίο επικρατεί η αντίληψη ότι θεραπεύει κάθε νόσο σωματική, οργανική ή ψυχική, ονομάζεται πανάκεια. Η πίστη στην ύπαρξη τέτοιων φαρμάκων οφείλεται στην πανάρχαια ανθρώπινη έφεση της αναζήτησης ενός μόνου φαρμάκου που να θεραπεύει τα πάντα. Η αντίληψη αυτή συνεχίζει να εφαρμόζεται από πρακτικούς γιατρούς, όπου μέσω της υποβολής δημιουργεί επί το πλείστον ψευδείς εντυπώσεις, ακόμη και θύματα. Μέχρι σήμερα ούτε η εμπειρία ούτε η επιστήμη έχει φθάσει στο επίτευγμα της πανάκειας. Ως πανάκειες δεν πρέπει να νοούνται κάποια γενικά φάρμακα όπως τα συμπτωματικά (π.χ. η ασπιρίνη) ή τα αντιβιοτικά ευρέος φάσματος.

Συνεκδοχικά πανάκεια καλείται και κάθε προσωρινή λύση ή λήψη μέτρων επί πολλαπλών προβλημάτων.

Επίσης πανάκεια ονομάζεται είδος βοτάνου. Κατά τον λεξικογράφο Ησύχιο «την πόα ταύτην και πάνακα και πανάκην προσαγορεύουσι», ενώ με το όνομα πάνακες φέρονται διάφορα βότανα όντως θεραπευτικά μεταξύ των οποίων ο οποπάναξ για επούλωση πληγών και ως αντιϊοβολικό (κατά δηγμάτων φιδιών) καθώς και τέσσερα που αριθμεί ο αριστοτελικός Θεόφραστος: το ασκληπιείο, το ηράκλειο (οποπάναξ ο ανατολικός), ο οποπάναξ ο συριακός και το χειρώνιο (γνωστό ως ηλιάνθεμο).

Δείτε επίσης
------------

* Ο αστεροειδής 2878 Πανάκεια (2878 Panacea), που ανακαλύφθηκε το 1980, πήρε το όνομά του από τη θεότητα αυτή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Άσκλήπιός» (Ρωσικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Panacea (mythology) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας |
| --- |
|  |
| 
* Άδης
* Άδωνις
* Αίγλη
* Αίολος
* Αντέρως
* Ασκληπιός
* Αξίερος
* Αξιόκερσος
* Αξιόκερσα
* Αστραία
* Βριζώ
* Βριμώ
* Γαία
* Γέλως
* Γλαύκος
* Διόνυσος
* Εγκέλαδος
* Εκάτη
* Έρεβος
* Έρις
* Έρως
* Ευθυμία
* Ζαγρεύς
* Θάλασσα
* Θάλεια
* Θάνατος
* Θέτις
* Ιασώ
* Ίρις
* Κάβειροι
* Καδμίλος
* Κουρήτες
* Κυβέλη
* Μαία
* Μαρσύας
* Μήτις
* Μοίρες
* Μούσες
* Ναϊάδες
* Νέμεσις
* Νηρέας
* Νηρηίδες
* Νύμφες
* Πανάκεια
* Πάνας
* Περσεφόνη
* Πλειάδες
* Πλούτος
* Πόθος
* Πρίαπος
* Ταράξιππος
* Τύχη
* Υγεία
* Υμέναιος
* Ύπνος
* Φήμη
* Φόρκυς
* Χάριτες
* Χάρων
* Χάος
* Ωκεανίδες
* Ώρες
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 59163628993723462733
* SUDOC: 257717382

 |

 |
Ένα **Όρκ** είναι ένα φανταστικό ανθρωποειδές πλάσμα που είναι μέρος μιας φανταστικής φυλής που μοιάζει με τα τελώνια. 

Ενώ η γενική έννοια των ορκ βασίζεται σε μια ποικιλία προϋπάρχουσας μυθολογίας, η κύρια αντίληψη των πλασμάτων προέρχεται από τα έργα φαντασίας του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, ιδιαίτερα του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Στα έργα του Τόλκιν, οι Ορκ είναι ένα εξωφρενικό, επιθετικό, απωθητικό και γενικά κακόβουλο είδος, το οποίο βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την καλοήθη αγάπη των Ξωτικών και γενικά εξυπηρετεί μια κακή δύναμη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ορκ** |

* 9 milestones in orcs history. Wired magazine article
* RPG.NET Άρθρο για τα Όρκ

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 69764976
* GND: 12064794X

 |

 |
Ο **ασημένιος ταύρος** είναι άγαλμα του 6ου αιώνα π.Χ. που αποτελεί έκθεμα του αρχαιολογικού μουσείου των Δελφών.

Περιγραφή
---------

Πρόκειται για ένα μεγάλων διαστάσεων άγαλμα, κατασκευασμένο όλο από σφυρηλατημένο μέταλλο. Ο ταύρος ήταν κατασκευασμένος από φύλλα ασημιού ενώ οι λεπτομέρειες του, όπως π.χ. τα κέρατα, τα αυτιά και οι οπλές, ήταν επιχρυσωμένες.

Στους αποθέτες του δελφικού μαντείου, βρέθηκαν κατά τη διάρκεια ανασκαφών κάτω από το πλακόστρωτο της ιεράς οδού έμπροσθεν του τοίχου του ναού, συρρικνωμένα και σχεδόν κατεστραμμένα 60 ασημένια φύλλα, που ύστερα από επεξεργασία και συντήρηση χρόνων κατόρθωσαν να αποδώσουν μια εικόνα της αρχικής μορφής του αγάλματος. Το σχήμα του αγάλματος δινόταν από ξύλινο περίβλημα, το οποίο γέμιζαν με κάποιο εύπλαστο υλικό: άργιλο, κερί ή γύψο. Πάνω ακουμπούσαν τα ασημένια φύλλα, στερεωμένα με καρφιά. Οι λεπτομέρειες του ταύρου (κέρατα, αυτιά, οπλές κλπ) ήταν επιχρυσωμένα.

Η σημερινή μορφή του ταύρου αδυνατεί να αποδώσει τον όγκο και την αλλοτινή του πλαστικότητα. Από το άγαλμα έχουν διατηρηθεί μόνο τα μεταλλικά ελάσματα, ενώ ο ξύλινος εσωτερικός του πυρήνας χάθηκε και οι διαστάσεις του αλλοιώθηκαν, αφού το συνολικό του μήκος φαίνεται πως έφτανε τα 2.5 μ.

Έκθεση Φωτογραφιών
------------------

* Ασημένιος ταύρος (Δελφοί) Ασημένιος ταύρος (Δελφοί)
* Ασημένιος ταύρος (Δελφοί) Ασημένιος ταύρος (Δελφοί)
* Ασημένιος ταύρος (Δελφοί) Ασημένιος ταύρος (Δελφοί)
* Ασημένιος ταύρος (Δελφοί) Ασημένιος ταύρος (Δελφοί)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Δελφοί:Τέχνη». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 27 Μαρτίου 2015.
2. 1 2  «Υπουργείο Πολιτισμού: Άγαλμα ταύρου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 27 Μαρτίου 2015.

Βιβλιογραφία
------------

* Πάνος Βαλαβάνης, Ιερά και Αγώνες στην Αρχαία Ελλάδα. Ολυμπία – Δελφοί – Ίσθμια – Νέμεα – Αθήνα, Αθήνα, 2004.
* Ροζίνα Κολώνια, Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών, Αθήνα, Υπουργείου Πολιτισμού – Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, 2009, 26 – 27.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Υπουργείο Πολιτισμού: Άγαλμα ταύρου. Αρχειοθετήθηκε 2015-04-09 στο Wayback Machine.
* Δελφοί:Τέχνη.
Ως **Βίλα Παπαλέξη** είναι γνωστή η ιστορική οικία - μνημείο στα Κρέστενα Ηλείας, που κτίστηκε στα 1890-1891 από τον Nικόλαο Παπαλέξη, βουλευτή Ολυμπίας, και αντιπροέδρο της Βουλής. Βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της Κρέστενας, απέναντι από τον ιερό ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου, και έχει εμβαδό 450 τ.μ.. Αποτελεί τυπικό δείγμα νεοκλασικού αρχοντικού της Σχολής Τσίλερ. Μάλιστα, σύμφωνα με κάποιες ιστορικές πηγές, θεωρείται ότι κτίστηκε από τον ίδιο τον **Τσίλερ**.

Σε αυτό το κτίριο έχουν φιλοξενηθεί παγκοσμίου φήμης προσωπικότητες, όπως ο πρωθυπουργός της Γαλλίας κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, **Ζωρζ Κλεμανσώ**, ο οποίος σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες επισκέφθηκε την Κρέστενα το 1896, στο πλαίσιο περιοδείας του στην Ελλάδα.

Η βίλα αναπαλαιώθηκε εξ ολοκλήρου κατά το διάστημα 2007-2009 και θεωρείται αναμφισβήτητα ένα από τα ωραιότερα αρχοντικά της Πελοποννήσου.

Σύμφωνα με αποφάσεις του υπουργείου Πολιτισμού από το 1932, οι οποίες συμπληρώθηκαν το 1979 και το 2000, το ακίνητο χαρακτηρίζεται έργο τέχνης, που χρειάζεται ειδική κρατική προστασία, διότι παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και έχει αξιόλογα αρχιτεκτονικά και διακοσμητικά στοιχεία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ΔΙΑΡΚΗΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΚΗΡΥΓΜΕΝΩΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΧΩΡΩΝ ΚΑΙ ΜΝΗΜΕΙΩΝ». *listedmonuments.culture.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιανουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2022.
2. ↑  ΦΩΤΕΙΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ (4 Φεβρουαρίου 2019). «Κρέστενα: Πωλητήριο στην ιστορική Βίλα Παπαλέξη!». *patris news*. Ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2022.
3. ↑  «ANEO Αρχείο Διατηρητέων Κτηρίων: Βίλα Παπαλέξη, Kρέστενα Ηλείας». *ANEO Αρχείο Διατηρητέων Κτηρίων*. 24 Αυγούστου 2020. Ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2022.
Ο **Στέφαν Ραντίσεβιτς** (σερβικά: *Стефана Радичевић*) ήταν πολιτικός του πριγκιπάτου της Σερβίας κατά τον 19ο αιώνα.

Ήταν εξέχων αξιωματούχος και γραμματέας των πριγκίπων Μίλαν Ομπρένοβιτς και Μιχάηλο Ομπρένοβιτς. Ανήκε σε μία ομάδα ατόμων περίγυρο του Μιλος Ομπρένοβιτς όλοι γεννημένοι εκτός Σερβίας που λόγω του ότι ήταν όλοι μορφωμένοι και ο πρίγκιπας αγράμματος τον επηρέαζαν. Χρημάτισε υπουργός δικαιοσύνης και παιδείας την περίοδο 1840 - 1842. Ήταν πολιτικός αντίπαλος του Τομά Βούκιτς Πέρισιτς. Το 1840 διορίσθηκε βοηθός του Αβραάμ Πετρόνιεβιτς υπουργού τότε εξωτερικών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kako ograničiti vlast samodršca - Srpsko Nasledje
2. ↑  Note of Stefan Radičević about the first rule of prince Miloš

Πηγές
-----

* Белешка Стефана Радичевића о првој владав - CEEOL Αρχειοθετήθηκε 2015-04-06 στο Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Σερβία
 |

 |
Ο **Σάσα Στάροβιτς** (*Saša Starović*, γεννημένος στις 19 Οκτωβρίου 1988) είναι Σέρβος διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 2.07 μ. και αγωνίζεται στη θέση του διαγώνιου για τον Παναθηναϊκό.

Καριέρα
-------

Ο Σάσα Στάροβιτς ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα της ΟΚ Γκάκο (2005-06), στη συνέχεια μετακόμισε στο Μαυροβούνιο, όπου αγωνίστηκε για λογαριασμό της Μπούντουσνοστ (2006-09) και μετέπειτα στη Ρωσία για την Ουράλ Ούφα (2009-10). Επόμενος σταθμός στην καριέρα του η Ιταλία, στην οποία αγωνίστηκε για τη Λατίνα (2010-11 και 2013-15), την Ούμπρια (2011-12), τη Λούμπε Μπάνκα (2012-13), τη Βερόνα (2015-16) και τη Μιλάνο (2016). Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στο ελληνικό πρωτάθλημα και τον Π.Α.Ο.Κ. (2017), ενώ μετά επέστρεψε στην Ιταλία και τη Λατίνα (2018).

Σε εθνικό επίπεδο έχει κατακτήσει, με την Εθνική ομάδα της Σερβίας, το χρυσό μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Αυστρίας/Τσεχίας (2011), και το χάλκινο στη Ρωσία (2007) και στη Δανία/Πολωνία (2013). Στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα της Ιταλίας το 2010 ανέβηκε στο τρίτο σκαλί του βάθρου θέση, ενώ στο Παγκόσμιο Λιγκ κατέκτησε 3 φορές το ασημένιο μετάλλιο, στο Ρίο (2008 και 2015) και στο Βελιγράδι (2009), και το χάλκινο μετάλλιο στην Κόρδοβα το 2010.

Το 2009 αναδείχθηκε καλύτερος σέρβερ στο τουρνουά "Memorial of Hubert Jerzy Wagner" και το 2011 MVP της Serie A1 League.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Σάσα Στάροβιτς αγωνίζεται με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Σερβίας από το 2007, έχοντας κατακτήσει πολλά μετάλλια και προσωπικές διακρίσεις, ενώ εκπροσώπησε τη χώρα του και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο και του 2012 στο Λονδίνο.

Τίτλοι
------

### Διεθνείς

* **1** 3 !Τρίτη θέση, χάλκινο μετάλλιο **Παγκοσμίου Πρωταθλήματος**:
	+ 2010
* **1** 01 !1η θέση, χρυσό μετάλλιο **Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος**:
	+ 2011
* **2** 3 !Τρίτη θέση, χάλκινο μετάλλιο **Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος**:
	+ 2007, 2013
* **3** 2 !Δεύτερη θέση, αργυρό μετάλλιο **Παγκοσμίου Λιγκ**:
	+ 2008, 2009, 2015
* **1** 3 !Τρίτη θέση, χάλκινο μετάλλιο **Παγκοσμίου Λιγκ**:
	+ 2010

### Συλλογικοί

* 2 **Πρωταθλήματα Μαυροβουνίου**:
	+ 2007, 2008
* 1 **Πρωτάθλημα Ιταλίας**:
	+ 2012
* 1 **Σούπερ Καπ Ιταλίας**
	+ 2012
* 1 **Challenge Cup**:
	+ 2016
* 1 **Πρωτάθλημα Ελλάδας**:
	+ 2017
* **1 Λιγκ Καπ Ελλάδας**
	+ 2020

Πηγές
-----

* Στον Δικέφαλο ο Στάροβιτς
* Ο Σάσα Στάροβιτς στον ΠΑΟΚ Αρχειοθετήθηκε 2017-01-30 στο Wayback Machine.
''Ενάντια στο αεροδρόμιο και τον κόσμο του''
Η ZAD de Notre-Dame-des-Landes (ZAD NDDL) είναι μια κατειλημμένη περιοχή που βρίσκεται κοντά στη Νάντη (Δυτική Γαλλία). Το εγχείρημα αυτό που ορίζεται ως αναρχική κομμούνα, γεννήθηκε αρχικά όταν κάτοικοι της περιοχής εξαναγκάστηκαν σε διωγμό από τη Γαλλική κυβέρνηση, όταν η τελευταία προέβη σε μια προσπάθεια απαλλοτρίωσης της γης τους, με σκοπό την κατασκευή αεροδρομίου. Οι κάτοικοι αρνούμενοι να εγκαταλείψουν τον τόπο τους κατέλαβαν την περιοχή, συνεπικουρούμενοι από αλληλέγγυους. Διάφορες προσπάθειες εκκένωσης έλαβαν χώρα από το Γαλλικό Κράτος τις τελευταίες δεκαετίες, που απαντήθηκαν από τους καταληψίες με οδοφράγματα και συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής.

Ιστορικό Πλαίσιο
----------------

Αν και το συγκεκριμένο εγχείρημα έγινε ευρέως γνωστό στις αρχές του 2000, υπήρχε ήδη από την δεκαετία του ’60 σχέδιο για την κατασκευή αεροδρομίου. Στο σχέδιο αυτό αντιτάχθηκαν σκληρά, τόσο οι αγρότες – κάτοικοι της περιοχής, όσο και αλληλέγγυοι περιβαλλοντολόγοι και ακτιβιστές. Το 2018, η παρούσα κυβέρνηση της Γαλλίας κατέστησε σαφές στους καταληψίες, πως έχουν συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, για να εγκαταλείψουν το απελευθερωμένο έδαφος. Τελικά οι αρχές κατέστρεψαν ένα μεγάλο κομμάτι της κατάληψης, έως ότου έρθουν σε συνεννόηση με τους καταληψίες για να συζητήσουν το ενδεχόμενο κάποιας ανακωχής. Μέχρι στιγμής οι λίγοι εναπομείναντες κάτοικοι και οι τοπικές αρχές δεν έχουν καταφέρει να διευθετήσουν νομικά το ζήτημα.

Οικιστικές Ανάγκες
------------------

Η ZAD de Notre-Dame-des-Landes αποτελεί πάνω απ’ όλα ένα οικιστικό εγχείρημα – κοινό στην καρδιά της Ευρώπης, που στόχο έχει, μεταξύ άλλων, την ικανοποίηση των στεγαστικών αναγκών ανθρώπων που εκδιώχθηκαν από τον τόπο τους για τον προαναφερθέν λόγο. Η στέγαση είναι ένα πανανθρώπινο δικαίωμα και μια ανάγκη, η οποία μπορεί να συλλογικοποιηθεί και να πραγματωθεί αυτοθεσμισμένα, αυτόνομα και αντιιεραρχικά. Στο συγκεκριμένο, κατειλημμένο, απελευθερωμένο έδαφος, βρήκαν καταφύγιο, ακόμα και πάνω σε δέντρα –χτίζοντας εκεί τα σπίτια τους- δεκάδες οικογένειες. Οι στεγαστικές δομές τους παρείχαν τα απαραίτητα εφόδια για να μπορούν να διαβιούν αξιοπρεπώς, με συλλογικούς όρους και με βάση τις αρχές της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας και της αλληλεγγύης, χωρίς να καταβάλλουν υπέρογκα ποσά σε ενοίκια ή να λαμβάνουν δάνεια για την αγορά σπιτιών. Σημαντικό να αναφερθεί πως εντός των οικιστικών δομών υπάρχει -σε πολλές περιπτώσεις- ηλεκτρικό ρεύμα, καθαρό πόσιμο νερό και διάφορες μορφές θέρμανσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Zone A Défendre - Tritons crété-e-s contre béton armé». *zad.nadir.org*. Ανακτήθηκε στις 9 Μαΐου 2021.
2. ↑  «French police fire teargas to expel anti-capitalist squatters». *the Guardian* (στα Αγγλικά). 9 Απριλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 9 Μαΐου 2021.
3. ↑   *Notre-Dame-des-Landes: French environmental activists still dreaming of freedom*, ανακτήθηκε στις 2021-05-10
4. ↑  Love, Brian (2018-01-17). «France abandons plan for new airport, squatters ordered out» (στα αγγλικά). *Reuters*.. Ανακτήθηκε στις 2021-05-10.
5. ↑
Συντεταγμένες: 40°48′13″N 73°57′42″W﻿ / ﻿40.80361°N 73.96167°W﻿ / 40.80361; -73.96167

Ο **Καθεδρικός Ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου** (αγγλικά: *Cathedral of St. John the Divine*) είναι ο καθεδρικός ναός της Επισκοπικής Εκκλησίας της Νέας Υόρκης. Βρίσκεται στον αριθμό 1047 της Λεωφόρου Άμστερνταμ, στην περιοχή Μόρνινγκσαϊντ Χάιτς του Μανχάταν.

Ο ναός είναι ημιτελής, καθώς μόνο τα δύο τρίτα του προγραμματισμένου κτηρίου έχουν ολοκληρωθεί. Παρά το γεγονός αυτό, με εσωτερικό εμβαδό 11.200 τετραγωνικών μέτρων, είναι ο πέμπτος μεγαλύτερος χριστιανικός ναός στην Οικουμένη, και ο μεγαλύτερος σε ολόκληρη τη Βόρεια Αμερική. Το μήκος του φθάνει τα 183 μέτρα, ενώ το ύψος της οροφής είναι 54 μέτρα. Εξαιτίας του μεγάλου χώρου του εσωτερικού του, ο ναός έχει χρησιμοποιηθεί για εκατοντάδες εκδηλώσεις και εκθέσεις τέχνης.

Το αρχικό σχέδιο σμίγει τον νεοβυζαντινό και τον νεορωμανικό αρχιτεκτονικό ρυθμό, και με αυτό άρχισε η ανέγερση του ναού, στις 27 Δεκεμβρίου 1892. Ωστόσο, το 1909 το συνολικό σχέδιο άλλαξε σε νεογοτθικό. Η ολοκλήρωση του κυρίως ναού καθυστέρησε μέχρι το 1941 εξαιτίας προβλημάτων στη χρηματοδότηση και από τότε μικρή πρόοδος έχει σημειωθεί. Μετά τις ζημιές που προκάλεσε μια μεγάλη πυρκαγιά σε μέρος του ναού το 2001, ο ναός ανακαινίσθηκε και επαναφιερώθηκε το 2008. Παραμένουν στα σχέδια οι πύργοι πάνω από τη δυτική πρόσοψη, η νότια κάθετη πτέρυγα και μία προταθείσα κεραία. Το υλικό κατασκευής είναι η πέτρα, με γρανίτη και ασβεστολιθικό πέτρωμα.

Η περιβάλλουσα ιδιοκτησία περιλαμβάνει αρκετά άλλα κτήρια: το Ορφανοτροφείο Leake & Watts, τον Οίκο της Αγίας Πίστεως, τη Σχολή Χορωδίας και την κατοικία του επισκόπου. Αυτά έχουν δημιουργηθεί σε αρκετούς διαφορετικούς αρχιτεκτονικούς ρυθμούς και η ανέγερσή του καθενός κράτησε για δεκαετίες, με το ορφανοτροφείο να είναι προγενέστερο του ίδιου του ναού. Στις 21 Φεβρουαρίου 2017 το όλο αυτό συγκρότημα ανακηρύχθηκε «τοπόσημο της πόλεως» (*official city landmark*) από την αρμόδια επιτροπή του δήμου.

Πηγές
-----

* Dolkart, Andrew S.: *Morningside Heights: A History of its Architecture and Development*, Columbia University Press, Νέα Υόρκη 1998, ISBN 978-0-231-07850-4
* Federal Writers' Project: *New York City Guide*, εκδ. Random House, Νέα Υόρκη 1939, σσ. 380-383, ISBN 978-1-60354-055-1 (ανατύπωση Scholarly Press, 1976)
* Jackson, Kenneth T.: *The Encyclopedia of New York City* (2η έκδ.), Yale University Press, 2010, ISBN 978-0-300-11465-2
* Quirk, Howard: *The living cathedral St. John the Divine: a history and guide*, εκδ. Crossroad, Νέα Υόρκη 1993, ISBN 978-0-8245-1237-8

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 9883. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
2. ↑  «The Cathedral Church of St. John the Divine - New York City». Ανακτήθηκε στις 23  Ιουλίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Χριστιανισμός
* Πύλη:Ηνωμένες Πολιτείες
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 134326653
* LCCN: n81110736
* ISNI: 0000 0001 2288 5717
* SUDOC: 097530794

 |

 |
Η **Δημόσια Οικονομική Υπηρεσία** (ΔΟΥ) είναι παράρτημα της ΑΑΔΕ, στην καθομιλουμένη, εφορία, για την οικονομική συνδιαλλαγή φυσικών και νομικών προσώπων με το κράτος. Οι Ανώνυμες Εταιρείες υπάγονται στη ΔΟΥ-ΦΑΕ (Δημόσια Οικονομική Υπηρεσία Φορολογίας Ανωνύμων Εταιρειών).

Δεν υπάρχει κεντρικός ή επίσημος διαδικτυακός ιστότοπος της ΔΟΥ για την πραγματοποίηση επιχειρηματικών δραστηριοτήτων ή τη λήψη φορμών μέσω διαδικτύου, επειδή κάθε δήμος είναι υπεύθυνος μόνο για την παροχή ενός ενημερωτικού ιστοτόπου. Όλες οι συναλλαγές απαιτούν ΑΦΜ, ο οποίος είναι διαφορετικός από τον αριθμό ΑΜΚΑ.

Το 1845 εκδόθηκε ο πρώτος νόμος για την ίδρυση φορέα οικονομικών συνδιαλλαγών με το νεοσύστατο κράτος από τον Ανδρέα Μεταξά. Ιδρύθηκε μία Οικονομική Εφορία σε κάθε επαρχία. Στις 8 Αυγούστου 2011 η κυβέρνηση άρχισε να μειώνει τον αριθμό των ΔΟΥ, στη συνέχεια κατήργησε 49 ΔΟΥ στις 22 Οκτωβρίου 2012, 51 ΔΟΥ καταργήθηκαν στις 14 Ιανουαρίου 2013 και 19 νησιωτικές ΔΟΥ στις 17 Ιουνίου 2013. Στις 22 Φεβρουαρίου 2018 ανακοινώθηκε η κατάργηση ή συγχώνευση 16 ΔΟΥ και στις 7 Σεπτεμβρίου 2018 άλλες 4 ΔΟΥ ανακοινώθηκε ότι θα συγκεντρωθούν.

Σήμερα υπάρχουν 98 ΔΟΥ 37 Ά Τάξης, 25 Ά1 τάξης, 31 Ά - Β’ Τάξης και 5 Β’ τάξης.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων |
| --- |
|  |
| Γενικές Διευθύνσεις | 

|  |
| --- |
| 
Γενική Διεύθυνση Τελωνείων & Ειδικών Φόρων Κατανάλωσης • Γενική Διεύθυνση Γενικού Χημείου του Κράτους • Γενική Διεύθυνση Φορολογικής Διοίκησης |
|  |
| 
ΔΟΥ • Τελωνειακή Υπηρεσία  • ΔΔΔΥ • Γενικό Χημείο του Κράτους |

 |
|  |
| 
Επίσημη ιστοσελίδα: aade.gr |

 |
Συντεταγμένες: 41°53′24″N 12°30′0″E﻿ / ﻿41.89000°N 12.50000°E﻿ / 41.89000; 12.50000

 Η είσοδος στο Βαπτιστήριο του Λατερανού. Σημειώστε τις στήλες πορφυρίτη και τα πλούσια λαξευμένα κιονόκρανα, τις βάσεις και τον ι, της εποχής των Φλαβίων (1ος αιώνας).
 Το οκτάγωνο εσωτερικό.
Το θολωτό οκτάγωνο **Βαπτιστήριο του Λατερανού** βρίσκεται κάπως μακριά από την αρχιβασιλική του Αγίου Ιωάννη του Λατερανού, στη Ρώμη, στην οποία έχει ενωθεί με μεταγενέστερη κατασκευή. Αυτό το βαπτιστήριο ιδρύθηκε από τον πάπα Σίξτο Γ΄ το 440, ίσως σε παλαιότερη δομή, γιατί δημιουργήθηκε ένας μύθος ότι ο Κωνσταντίνος Α΄ ο Μέγας είχε βαπτιστεί εκεί και εμπλούτισε τη δομή. Ωστόσο είναι πιο πιθανό ότι αν βαφτίστηκε, αυτό έγινε στο ανατολικό τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και πιθανώς από έναν Αρειανό επίσκοπο.  Αυτό το βαπτιστήριο ήταν για πολλές γενιές το μοναδικό βαπτιστήριο στη Ρώμη, και η οκταγωνική δομή του, με επίκεντρο τη μεγάλη οκταγωνική λεκάνη, που μπορούσε να βυθιστεί ένα άτομο, αποτέλεσε πρότυπο για άλλα σε όλη την Ιταλία και ακόμη και ένα εικονικό μοτίβο εικονογραφημένων χειρογράφων, την "πηγή της ζωής".

Γύρω από την κεντρική περιοχή, όπου βρίσκεται η λεκάνη μπροστά, σχηματίζεται ένα οκτάγωνο από οκτώ κίονες πορφυρίτη, με μαρμάρινα κορινθιακά κιονόκρανα και θριγκό κλασικής μορφής. Στην οροφή του βαπτιστηρίου είναι η ιστορία της μάχης στη Μιλβία Γέφυρα (312). Ένας μεταξύ του βωμού και της αψίδας διάδρομος (ambulatory) περιβάλλει την πηγή και τα εξωτερικά τοιχώματα σχηματίζουν ένα μεγαλύτερο οκτάγωνο. Από τη μία πλευρά, προς τη βασιλική του Λατερανού, βρίσκεται μία ωραία βεράντα με δύο κίονες από πορφυρίτη και πλούσια λαξευμένα κιονόκρανα, βάσεις και θριγκό.

Το Βαπτιστήριο υπέστη περίτεχνη αποκατάσταση κατά τη διάρκεια του ποντιφικάτου του Ουρβανού Η΄. Ενώ η εσωτερική αρχιτεκτονική του παγιώθηκε και εξωραΐστηκε μετά από σχέδια του Τζιαν-Λορέντζο Μπερνίνι, ένας κύκλος τοιχογραφίας με σκηνές από τη ζωή του Κωνσταντίνου Α΄ προστέθηκε από τον Aντρέα Σάκι στους τοίχους του μεταξύ του βωμού και της αψίδας διαδρόμου (ambulatory). Στο μεταξύ η παλαιοχριστιανική λειτουργία των βαπτίσεων του Πάσχα αναζωπυρώθηκε από τους μπαρόκ πάπες, βαφτίζοντας ενήλικες "turchi ed ebrei" ["Τούρκους και Εβραίους"] σε δημόσια τελετή την παραμονή του Πάσχα.  Το απλό, τούβλινο εξωτερικό διακοσμήθηκε αργότερα με ζωφόρο σχεδιασμένη από τον Φραντσέσκο Μπορομίνι το 1657, ενσωματώνοντας τους βραχίονες του πάπα Αλέξανδρου Ζ΄.

Δείτε επίσης
------------

* Λατεράνο

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 6  Ιανουαρίου 2021.
2. ↑  *dati.beniculturali.it*.
3. ↑  Head, Thomas, Medieval Hagiography, p. 93, note, 19
4. ↑  Kirsten Lee Bierbaum: Die Ausstattung des Lateranbaptisteriums unter Urban VIII. Petersberg 2014

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Battisterio Lateranense ; βασισμένο στα χαρακτικά του Τζουζέπε Βάσι και το *Itinerario του* 1761.
* Πανοράματα 360° υψηλής ανάλυσης και εικόνες βαπτιστηρίου του Λατερανού | Art Atlas[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Διαδραστικός ιστότοπος χάρτη Nolli

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 240561165
* LCCN: nb2015004895
* GND: 4783150-9

 |

 |
not very sharp snow capped mountain peak in the distance, under a blue sky with a few small cloudsΟ παγετώνας του όρους Αραράτ υποχωρεί λόγω της κλιματικής αλλαγής και θα εξαφανιστεί πριν από το τέλος του αιώνα.
Η **κλιματική αλλαγή στην Τουρκία** περιλαμβάνει αλλαγές στο κλίμα της Τουρκίας, τις επιπτώσεις και πώς προσαρμόζεται η χώρα σε αυτές τις αλλαγές. Οι ετήσιες και μέγιστες θερμοκρασίες της Τουρκίας αυξάνονται και το 2020 ήταν το τρίτο πιο καυτό έτος που έχει καταγραφεί. Η Τουρκία θα επηρεαστεί πολύ από την κλιματική αλλαγή,:7 και αντιμετωπίζει ήδη πιο ακραίες καιρικές συνθήκες, με ξηρασίες και κύματα καύσωνα να αποτελούν τους κύριους κινδύνους. Οι τρέχουσες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου από την Τουρκία είναι περίπου 1% του παγκόσμιου συνόλου, και η ενεργειακή πολιτική περιλαμβάνει μεγάλη επιδότηση άνθρακα στην Τουρκία. Η Τουρκία είναι μία από τις λίγες χώρες που δεν έχουν επικυρώσει τη Συμφωνία του Παρισιού, επομένως δεν αποτελεί υποστηρίκτρια της Συμφωνίας του Παρισιού. Το Υπουργείο Περιβάλλοντος συντονίζει την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή και έχει προγραμματιστεί προσαρμογή για τους υδάτινους πόρους από τη λεκάνη απορροής ποταμών και για τη γεωργία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Glaciers melting faster in southeast Turkey, sparking concerns». *Daily Sabah*. 30 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2021.
2. ↑  Azzoni, Roberto Sergio; Sarıkaya, Mehmet Akif; Fugazza, Davide (2020-04-01). «Turkish glacier inventory and classification from high-resolution satellite data». *Mediterranean Geoscience Reviews* **2** (1): 153–162. doi:10.1007/s42990-020-00029-2. ISSN 2661-8648. .
3. ↑  Şen, Prof. Dr. Ömer Lütfi. «Climate Change in Turkey». Mercator-IPC Fellowship Program. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2018.
4. ↑  «Monthly and Seasonal Trend Analysis of Maximum Temperatures over Turkey». *International Journal of Engineering Science and Computing* **7** (11). November 2017.. Ανακτήθηκε στις 16 September 2018.
5. ↑  «Climate change responsible for spring and winter within weeks». *Climate change responsible for spring and winter within weeks* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Απριλίου 2021.
6. ↑  «Turkey battles climate change: Nationwide efforts give hope for the future». *Daily Sabah*. 11 October 2018. .
7. ↑  «*﻿Turkey's fourth biennial report﻿*». *Ministry of Environment and Urban Planning*. December 2019. .
8. ↑  «Extreme weather threatens Turkey amid climate change fears». *Daily Sabah*. 17 May 2018. .
9. ↑  «Turkey drought: Istanbul could run out of water in 45 days». *The Guardian*. 2021-01-13. .
10. ↑  «'Food insecurity Turkey's top climate change risk'». *www.aa.com.tr*. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2021.
11. ↑  «Climate». *climatechangeinturkey.com*. Ανακτήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2021.
12. ↑  «Each Country's Share of CO2 Emissions». Union of Concerned Scientists. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2018.
13. ↑  "Fossil Fuel Support - TUR", OECD, accessed September 2018.
Ο **Κρίναν του Ντάνκελντ** (*Crínán of Dunkeld*, ... - 1045) ήταν κληρονομικός ηγούμενος του αβαείου του Ντάνκελντ, μορμάρος του Άθολ και ο γενάρχης του Οίκου του Ντάνκελντ που κυβέρνησε την Σκωτία μέχρι τα τέλη του 13ου αιώνα, ήταν γαμπρός και πατέρας βασιλέων. Ο Κρίναν του Ντάνκελντ παντρεύτηκε την Μπέθοκ κόρη του Μάλκολμ Β΄ της Σκωτίας που δεν είχε γιο και ο Κρίναν έγινε ο πιο κοντινός συγγενής του για την διαδοχή. Ο μεγαλύτερος γιος του Κρίναν και της Μπέθοκ Ντάνκαν Α΄ της Σκωτίας έγινε βασιλιάς της Σκωτίας την περίοδο 1034 - 1040. Πολλοί πιστεύουν ότι ο Κρίναν είχε άλλον έναν γιο τον Μάλντρεντ, πατέρα του Γκόσπατρικ της Νορθουμβρίας. 

Το μοναστήρι του Αγίου Κολούμπα ιδρύθηκε στην βόρεια όχθη του ποταμού Τάι τον 6ο αιώνα και στις αρχές του 7ου αιώνα στην εκστρατεία του Αγίου Κολούμπα στην γη των Πίκτων, σχεδίασε την ιεραρχία του από τους Κενελ Κονέιλ του Ντόνεγκαλ. Ο Ίαν Μονρκρέιφ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Κρίναν ανήκε στον Σκωτσέζικο κλάδο της Ιρλανδικής δυναστείας των Κενελ Κονέιλ. Ο κληρονομικός τίτλος του ηγούμενου του Ντάνκελντ φαίνεται ότι είχε περισσότερο φεουδαρχικό ρόλο παρά εκκλησιαστικό, ο Κρίναν του Ντάνκελντ είχε πολύ ισχυρή θέση τόσο στην κοινωνία των αστών όσο και στην κοινωνία των κληρικών.

Ο Καθεδρικός ναός του Ντάνκελντ
-------------------------------

Ο εκπληκτικός ήμι-κατεστραμμένος ναός του Ντάνκελντ οικοδομήθηκε την περίοδο 1260 - 1501 πάνω στα ερείπια του παλιότερου μοναστηριού. Ο Καθεδρικός περιείχε όλα τα υπολείμματα από τα κειμήλια της παλιότερης μοναστηριακής κοινωνίας : μια σειρά από κόκκινες πέτρες ορατές στο ανατολικό τείχος ανήκαν σε παλιότερη κατασκευή και δυο εγκάρσιες πλάκες του 9ου και του 10ου αιώνα βρίσκονται στο Καθεδρικό μουσείο. Το 1045 ο Κρίναν κήρυξε την επανάσταση εναντίον του Μάκβεθ της Σκωτίας για να υποστηρίξει τα δικαιώματα στον θρόνο του 14χρονου εγγονού του Μάλκολμ Γ΄ της Σκωτίας γιου του Ντάνκαν Α΄ της Σκωτίας που σκοτώθηκε σε μάχη στο Έλγιν (1040).
Ο Κρίναν αρκετά ηλικιωμένος σκοτώθηκε και ο ίδιος στην συνέχεια σε μάχη στο Ντάνκελντ (1045).

Παραπομπές
----------

1. ↑  p10289.htm#i102882. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  Woolf, Alex. "The Problem with Crínán", From Pictland to Alba, Edinburgh University Press, 2007
4. ↑  Sir Iain Moncreiffe of that Ilk, The Highland Clans. Part II. 1982. p. 236
5. ↑  Knox, James. The topography of the basin of the Tay, Andrew Shorteed, Edinburgh, 1831

Πηγές
-----

* Cawley, Charles, Medieval Lands Project on Crinan

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φυλές και Οικογένειες της Ιρλανδίας και της Σκωτίας
Η **Σταντ Λαβαλουά Μαγιέν Φουτμπόλ Κλαμπ**, πιο συχνά αποκαλούμενη **Σταντ Λαβαλουά**, είναι γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα, με ημερομηνία ίδρυσης τις 17 Ιουλίου 1902 στο Λαβάλ.

Η Σταντ Λαβαλουά ήταν, για μεγάλο χρονικό διάστημα, μια ερασιτεχνική ομάδα που συμμετείχε στα τοπικά πρωταθλήματα. Η πρόσληψη, στη θέση του προπονητή, του Μισέλ Λε Μιλιναίρ το 1968, κι ενώ η ομάδα αγωνιζόταν επί τέσσερεις σεζόν στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας, τρίτη εθνική κατηγορία, σηματοδότησε την αλλαγή. Το 1970, η ομάδα συμπεριλήφθηκε στη νεοσύστατη Ντιβιζιόν 2, απ'όπου προβιβάστηκε στην ελίτ του γαλλικού ποδοσφαίρου το 1976. Έχοντας πλέον αποκτήσει επαγγελματικό καταστατικό, η ομάδα συνέχισε να προοδεύει, φτάνοντας στο απόγειό της στις αρχές της δεκαετίας του 1980 : οι *Lavallois* τερμάτισαν στην πέμπτη θέση της Ντιβιζιόν 1 το 1982 και το 1983, που είχε ως αποτέλεσμα την πρόκριση για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της σεζόν 1983-1984, όπου κατάφεραν στον πρώτο γύρο να αποκλείσουν την μεγάλη, εκείνη την εποχή, ΦΚ Ντιναμό Κιέβου.

Όμως, σύντομα, η ομάδα από την Μαγιέν βρέθηκε αντιμέτωπη με την έλλειψη χρημάτων την οποία είχε. Μετά από αρκετές αξιοπρεπείς σεζόν, οι *Lavallois* υποβιβάστηκαν με το πέρας της σεζόν 1988-1989. Απέναντι στην αδυναμία της ομάδας να επιστρέψει στην μεγάλη κατηγορία, ο προπονητής Λε Μιλιναίρ απομακρύνθηκε το 1992, έπειτα από εικοσιτέσσερεις σεζόν στον πάγκο της ομάδας. 

Εντός της αμέσως επόμενης δεκαετίας, η ομάδα διακρίθηκε κυρίς στον θεσμό του Κυπέλλου Γαλλίας (7 φορές ως την φάση των 16 τηνη περίοδο μεταξύ 1991 και 2003, και δύο άλλες ως τα ημιτελικά).
Η ομάδα άρχισε σταδιακά να αποδυναμώνεται, αδυνατώντας, πλέον, να ανταγωνιστεί τις υπόλοιπες ομάδες του πρωταθλήματος, σε σημείο, μάλιστα, να γνωρίσει τον υποβιβασμό στην Νασιονάλ, το 2006. Η ομάδα υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει το επαγγελματικό της καταστατικό το 2008, μέχρις ότου κατορθώσει να επιστρέψει στην δεύτερη κατηγορία, κάτι που πραγματοποιήθηκε το 2009. 

Πρόεδρος της Λαβάλ είναι ο Φιλίπ Ζαν, από το καλοκαίρι του 2007. Η πρώτη ομάδα, με προπονητή τον Φιλίπ Χίνσμπεργκερ, από την άφιξη του Φιλίπ Ζαν στην προεδρία, αγωνίζεται στην Λιγκ 2.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Journal officiel de la République française» (Γαλλικά)
2. ↑  Minister of Youth Affairs and Sports: (Γαλλικά) *recensement des équipements sportifs, espaces et sites de pratiques en France*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* (Γαλλικά) Site officiel du club
* (Γαλλικά) Forum des indéps

Βιβλιογραφία
------------

* Michel Jouneaux, *Le Stade lavallois, une histoire*, éditions Siloë, 1994.
* Collectif, *Dictionnaire historique des clubs de football français, Tome 2 : Mulhouse - White Rovers*, Créteil, Pages de Foot, 1999, 505 p. (ISBN 978-2-913146-02-0)
* Georges Cadiou, *La grande histoire du football en Bretagne*, Le Faouët, Liv'Éditions, 1998, 381 p. (ISBN 2-910781-69-0)
Η **Αθλητική Ένωση Αιγίου** (Α.Ε. Αιγίου) είναι αθλητικός σύλλογος του Αίγιου, ιδρύθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1931 από πρόσφυγες που ήρθαν στο Αίγιο από την Μ.Ασία εξαιτίας της Μικρασιατικής Καταστροφής .
Έχει ως έδρα τη συνοικία του Συνοικισμού Νικολάου Πλαστήρα, τα χρώματα της ομάδος είναι το κίτρινο και το μαύρο και έμβλημά της ο δικέφαλος αετός.Ανήκει στο δυναμικό της ΕΠΣ Αχαΐας και έχει μόνο τμήμα ποδοσφαίρου.Το αρχικό της όνομα ήταν Α.Ε.Κ. Αιγίου εως το 1952 οπού και μετονομάστηκε σε Αθλητική Ένωση Αιγίου.

Ιστορία
-------

Τέσσερα μόλις χρόνια μετά τον Παναιγιάλειο, ιδρύεται στο Αίγιο η δεύτερη ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης, με την ονομασία Α.Ε.Κ. Αιγίου. Οι διαδικασίες ίδρυσης του συλλόγου είχαν ξεκινήσει από τα τέλη του 1926 αλλά το καταστατικό κατατέθηκε στο Πρωτοδικείο το 1931.Η Α.Ε. Αιγίου από τις αρχαιότερες ποδοσφαιρικές ομάδες της χώρας μας με αριθμό Μητρώου Ε.Π.Ο. 159.Η Α.Ε. Αιγίου είναι από τις ομάδες που έχουν πρωταγωνιστήσει κατά καιρούς στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πατρών,μετά της Ε.Π.Σ. Αχαΐας και αριθμεί και δώδεκα συμμετοχές στο Κύπελλο Ελλάδας.

90 χρόνια Α.Ε. Αιγίου
---------------------

Στις 6 Σεπτεμβρίου 2021 με φιλικό κόντρα στους παλαίμαχους της ΑΕΚ γιορτάστηκε στο Δημοτικό Στάδιο Αιγίου η συμπλήρωση των 90 χρόνων από την ίδρυση της ΑΕ Αιγίου. Το παιχνίδι έληξε ισόπαλο 4-4.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  : 90 χρόνια Αθλητική Ένωση Αιγίου! 12 Μαρτίου 2021 protionline.gr
2. ↑   Η Αχαΐα και το Κύπελλο Ελλάδας 15 Αυγούστου 2021 sportin.gr
3. ↑   ΑΕ Αιγίου: Γιόρτασε τα 90 της χρόνια με τους παλαίμαχους της ΑΕΚ, 7 Σεπ. 2021 pelop.gr
Συντεταγμένες: 43°23′51.11″N 40°21′34.99″E﻿ / ﻿43.3975306°N 40.3597194°E﻿ / 43.3975306; 40.3597194

Βάραθρο στο σπήλαιο
Το **Σπήλαιο Βεριόβκιν** (αμπχαζικά: Вериовкин иҳаҧы) έχει βάθος 2.212 μέτρα, καθιστώντας το το βαθύτερο γνωστό σπήλαιο στη Γη. Η είσοδός του βρίσκεται 2.285 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας στη Δημοκρατία της Αμπχαζίας. Η είσοδος του σπηλαίου έχει διατομή 3 μ × 4 μ και βρίσκεται στον ορεινό όγκο Αράμπικα, στην οροσειρά Γκόγκρα του δυτικού Καυκάσου, στο πέρασμα μεταξύ των όρεων Κρέποστ και Ζοντ, πιο κοντά στις πλαγιές του όρους Κρέποστ. Το βάθος του άξονα εισόδου είναι 32 μέτρα.

Ονομασία
--------

Το 1968, το σπήλαιο πήρε το όνομα Σ-115 το οποίο αργότερα αντικαταστάθηκε από το Π1-7 και το 1986 μετονομάστηκε προς τιμήν του Αλεξάντερ Βεριόβκιν. Ο σπηλαιολόγος και δύτης σπηλαίων Αλεξάντερ πέθανε το 1983 ενώ εξερευνούσε έναν σίφωνα στο σπήλαιο Σου-Ακάν, που βρίσκεται στον ορεινό όγκο Σάρυ-Τάλα, σημερινή Καμπαρντίνο-Μπαλκάρια, Ρωσία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ljubimov, Petr (12 Μαρτίου 2018). «Экспедиция в Верёвкина март 2018. Глубина пещеры достигла -2212 метров» [Expedition to Veryovkina in March 2018. Cave depth reached – 2212 m] (στα Ρωσικά). Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  «"Worlds Deepest Caves". Compiled by: Bob Gulden. October. 10, 2018». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2021.
3. ↑  Ljubimov, Petr. «ОТКРЫТИЕ И ИСТОРИЯ ИССЛЕДОВАНИЯ ПЕЩЕРЫ им. А. Веревкина (1968–1986 г.)» [Discovery and Exploration History of the Cave named after A. Verevkin (1968–1986)] (στα Ρωσικά). Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2020.
4. ↑  Kovinov, Dmitrij. «Поход по Арабике через перевалы Дзоу и Шу, 21–24 августа 2016» [Trekking through Arabica over the passes Dzou and Shu, 21–24 August 2016] (στα Ρωσικά). Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2018.
5. ↑  «Гора Зонт» [Zont Mountain] (στα Ρωσικά). Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2018.
6. ↑  «The daring journey inside the world's deepest cave». *BBC Reel* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2019.
**Μικροσεισμός** λέγεται ο πολύ χαμηλής έντασης σεισμός ο οποίος μπορεί να είναι 2,0 Ρίχτερ ή λιγότερο σε μέγεθος. Είναι πολύ σπάνια αισθητός μακρύτερα από 8 χιλιόμέτρα από το επίκεντρο της δόνησης. Εκτός από να έχει φυσικά τεκτονικά αίτια, μπορεί να θεωρηθεί αποτέλεσμα υπόγειας πυρηνικής δοκιμής ή ακόμη και από μεγάλες εκρήξεις συμβατικών εκρηκτικών σε εκσκαφές. Συνήθως δεν προκαλεί απώλειες από ζωές ή καταστροφές κτιρίων και πολύ σπάνια τον αισθάνεται ο άνθρωπος.

Μικροσεισμοί συμβαίνουν συχνά κοντά σε ηφαίστεια καθώς πλησιάζει η έκρηξή τους και σε ορισμένες περιοχές εκμετάλλευσης για τη γεωθερμική ενέργεια, όπως κοντά στο Geyserville στη βόρεια Καλιφόρνια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Jessie Van Berkel (March 23, 2012). «Data point to earthquakes causing mysterious Wis. booms». *USA Today*.. Ανακτήθηκε στις March 23, 2012.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Microearthquake  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Ιρλανδικό κίνημα των Κυανοχιτώνων** (αγγλικά: *Army Comrades Association*, *Ένωση των Συντρόφων του Στρατού*) ήταν παραστρατιωτική οργάνωση στην Ιρλανδία. Ιδρύθηκε το 1932, και ένα χρόνο μετά μετονομάστηκε σε Εθνική Φρουρά. Αρχηγός του κινήματος ανέλαβε ο πρώην αρχηγός της Αστυνομίας Ίον Ο΄ Ντάφι (1892 - 1944). Το κίνημα θεωρείται χριστιανικό, καθολικό, συντηρητικό και αντικομμουνιστικό, ενώ είχε λάβει στοιχεία και από τον ευρωπαϊκό φασισμό της περιόδου. Οι περισσότεροι κυανοχίτωνες ήταν πρώην μέλη του ΙΡΑ όπως και ο αρχηγός του κινήματος, και είχαν λάβει μέρος στον πόλεμο για την ανεξαρτησία της Ιρλανδίας από τη Βρετανία. Κατά τον Ιρλανδικό Εμφύλιο όμως ανήκαν στην πλευρά που ήταν θετικά διακείμενη στην Αγγλοϊρλανδική Συνθήκη, με την οποία η Βρετανία αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Ιρλανδίας πλην της Βόρειας Ιρλανδίας. Οι κυανοχίτωνες είχαν αρκετές ένοπλες συγκρούσεις με το κομμάτι του ΙΡΑ που ήθελε να συνεχίσει τον αγώνα για την πλήρη ανεξαρτησία της νήσου.

Τον Αύγουστο του 1933 η οργάνωση τέθηκε εκτός νόμου λόγω των αναταραχών που είχαν δημιουργήσει τα μέλη της, και μερικές ημέρες αργότερα ίδρυσε το Φίνε Γκελ, με πρώτο πρόεδρο τον Ο' Ντάφι, που όμως αργότερα αποχώρησε και ίδρυσε το «Εθνικό Κορπορατιστικό Κόμμα των Πρασινοχιτώνων». Το 1936 - 1937 ηγήθηκε μιας Ιρλανδικής Ταξιαρχίας που πήγε στην Ισπανία με σκοπό να υποστηρίξει τον Δικτάτορα Φράνκο κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Επιστρέφοντας αποσύρθηκε από την πολιτική, ενώ διαλύθηκαν οι πρασινοχίτωνες. Το Φίνε Γκελ έγινε ένα από τα βασικά δημοκρατικά κόμματα της Ιρλανδίας.

Σημειώσεις - Παραπομπές
-----------------------

1. ↑  Ιδέες του Σύγχρονου Κόσμου, Φασισμός, Richard Tames, Εκδόσεις Σαββάλας, σελ. 46

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 141749578

 |

 |
Ο **Ζιλ Αντριαμαχαζό** (*Gilles Andriamahazo*, 5 Μαΐου 1919 - 13 Σεπτεμβρίου 1989) ήταν στρατιωτικός και πολιτικός από τη Μαδαγασκάρη. Υπηρέτησε ως αρχηγός κράτους για βραχύβια χρονική θητεία, από τις 12 Φεβρουαρίου ως τις 15 Ιουνίου του 1975.

Βιογραφία
---------

### Πρώτα χρόνια και στρατιωτική καριέρα

Γεννήθηκε στο Φορ Ντοφέν στις 13 Μαΐου του 1919. Ήταν από τη φυλή Μερινά. Από πολύ νωρίς ακολούθησε στρατιωτική καριέρα. Την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στο γαλλικό στρατό και επίσης έλαβε μέρος τη δεκαετία του 1950 στη στρατιωτική εκστρατεία των Γάλλων εναντίον των Αλγερινών εθνικιστών. Αποστρατεύτηκε το 1976.

### Αρχηγός Κράτους

Διαδέχθηκε τον επίσης στρατιωτικό Ρισάρ Ρατσιμαντραβά. Μετά τη δολοφονία του τελευταίου σχηματίστηκε Εθνική Επιτροπή Στρατιωτικής Ηγεσίας, επικεφαλής της οποίας τέθηκε ο Αντριαμαχαζό. Τον Ιούνιο του 1975 παραιτήθηκε υπέρ του ναυάρχου Ντιντιέ Ρατσιράκα, ο οποίος και έγινε νέος αρχηγός κράτους, παραμένοντας στην εξουσία σχεδόν επί δύο δεκαετίες. Θεωρείται από πολλούς ως ο άνθρωπος που αποσόβησε την έκρηξη ενός εμφυλίου πολέμου, στη διάρκεια της έντασης που ακολούθησε μετά τη δολοφονία του Ρατσιμαντραβά.

### Θάνατος

Απεβίωσε στο Ανταναναρίβο στις 14 Σεπτεμβρίου του 1989 από καρδιακή προσβολή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  nah296.free.fr/Andriamahazo.htm. Ανακτήθηκε στις 29  Απριλίου 2023.
2. ↑  Βιογραφία[*νεκρός σύνδεσμος*]στο s9.com, ανακτήθηκε 10 Μαρτίου 2009.
3. 1 2 3  Νεκρολογία στους New York Times, Gilles Andriamahazo Of Madagascar Is Dead, 15 Σεπτεμβρίου 1989, ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2009.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 1191167265482672610000
* GND: 1276618468

 |

 |
Ο **Κάρολος**, γαλλ.: *Charles de Montmorency, duc de Damville*, (1537-1612) ήταν Γάλλος ευγενής, βαρόνος, αργότερα Δούκας του Νταμβίλ, Ναύαρχος της Γαλλίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος του Aν, δούκα του Moνμορανσύ και στρατάρχη της Γαλλίας, και της Mαντελέν, κόρης του Ρενέ της Σαβοΐας. Αρχικά ο τίτλος του ήταν κύριος του Μερύ (Méru), αλλά το 1579 -μετά το τέλος τού μεγαλύτερου αδελφού του- ο Κάρολος έγινε βαρόνος του Νταμβίλ. 

Από πολύ μικρή ηλικία συμμετείχε στους πολέμους, που η Γαλλία διεξήγε σχεδόν συνεχώς εκείνη την εποχή. Το 1557, μαζί με τον πατέρα του, πιάστηκε αιχμάλωτος μετά τη μάχη του Αγίου Κoντάν (Quentin). Το 1562 κατά τη διάρκεια των Γαλλικών Θρησκευτικών Πολέμων συμμετείχε στη Μάχη του Ντρε (Dreux), όπου ο πατέρας του ηγήθηκε του Καθολικού στρατού εναντίον των Ουγενότων. Το 1563 ο βασιλιάς Κάρολος Θ΄ τον έκανε αντιστράτηγο του Παρισιού και του Ιλ-ντε-Φρανς. Περαιτέρω, ο Κάρολος συμμετείχε στη μάχη του Σαιν-Ντενί (Saint-Denis) το 1567 και στη συνέχεια ονομάστηκε γενικός συνταγματάρχης των Ελβετών στρατιωτών. Το 1569 συμμετείχε στη μάχη του Μονκοντούρ και το 1572-1573, στην πολιορκία της Λα Ροσέλ. Το 1574, ωστόσο, ο Κάρολος εξέπεσε της εύνοια; και αναγκάστηκε να αποσυρθεί στην ύπαιθρο. 

Το 1588 επέστρεψε στο Παρίσι και το 1589 συμμετείχε στη μάχη του Αρκ (Arques) στο πλευρό του Ερρίκου Δ' της Γαλλίας, που κέρδισε τη μάχη. Το 1592 πολέμησε στη μάχη του Κραόν (Craon) και το 1596 διορίστηκε ναύαρχος της Γαλλίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Damville, Charles de Montmorency (1537-1612 ; duc de)» (στα French). IdRef. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουνίου 2018. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. 1 2 3  de Courcelles, Jean-Baptiste-Pierre Jullien (1823). *Dictionnaire historique et biographique des généraux français, depuis le onzième siècle jusqu'en 1823* (στα French). **8**. Paris: Bertrand. σελίδες 50–52. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Charles de Montmorency, Duke of Damville στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 47146030646835862535
* SUDOC: 192039474

 |

 |
Η **Άννα** (βουλγαρ. Анна), μετέπειτα γνωστή με το μοναστικό όνομα Ανίσια (βουλγαρ. Анисия) ήταν η πρώτη σύζυγος του Ιβάν Ασέν Β΄ της Βουλγαρίας (βασ. 1218-1241) και βασιλική σύζυγος ("τσαρίνα") στη Β΄ Βουλγαρική αυτοκρατορία το διάστημα 1218-1221. Εξορίστηκε σε μοναστήρι κατά την αρχή της βασιλείας του Ιβάν Β΄, ο οποίος έπειτα κανόνισε τον γάμο του με την Άννα Μαρία της Ουγγαρίας. Από τον πρώτο γάμο του με την Άννα ο βασιλιάς απέκτησε δύο τέκνα.

Βιογραφία
---------

Ο γάμος του ΙΒάν Β΄ με την Άννα χρονολογείται κατά την εξορία του στη Ρωσία, μία περίοδο πριν τη βίαιη άνοδό του στον προγονικό θρόνο της Βουλγαρίας το 1218. Πιθανόν ο Ιβάν Β΄ να νυμφεύτηκε την Άννα για να λάβει την ενίσχυση των Ρως και να πάρει τον θρόνο. Σύμφωνα με την αναφορά του Ρωμαίου ιστορικού Γεωργίου Ακροπολίτη, η Άννα ήταν παλλακίδα μάλλον παρά νόμιμη σύζυγος του Ιβάν Β΄. Ωστόσο ο Βούλγαρος ιστορικός Ιβάν Μποζίλοβ πιστεύει ότι αυτό οφείλεται σε ελλειπή πληροφόρηση του Ακροπολίτη.

Η περίοδος που η Άννα ήταν βασίλισσα ("τσαρίνα") ήταν σύντομη. Λίγο μετά την κατάληψη του θρόνου το 1218, ο Ιβάν Β΄ κανόνισε τον -με πολιτικά κίνητρα- γάμο του με την Άννα Μαρία των Άρπαντ, κόρη του Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας. Ο Ιβάν Β΄ απαίτησε τον γάμο, απαγορεύοντας τον Ανδρέα Β΄ και τον στρατό του από το να περάσουν δια μέσου του Βουλγαρικού εδάφους κατά την επιστροφή τους από την Ε΄ Σταυροφορία. Αφού ο μελλοντικός γάμος του με την Άννα Μαρία κανονίστηκε, η πρώτη του σύζυγος Άννα αποσύρθηκε σε μοναστήρι και έγινε μοναχή με το όνομα Ανίσια. Σε ένα μεταγενέστερο Βουλγαρικό Ορθόδοξο κείμενο, επαινείται ως μία Ορθόδοξη τσαρίνα της Βουλγαρίας. Ο Ιβάν Β΄ νυμφεύτηκε την Άννα Μαρία τρία έτη μετά, το 1221, διότι ο γάμος χρειαζόταν επικύρωση από τον πάπα. Όπως ήταν σύνηθες με τις πρώην συζύγους, η Ανίσια τελείωσε τη ζωή της εξόριστη στο μοναστήρι.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε πριν το 1218 τον Ιβάν Ασέν Β΄ της Βουλγαρίας και είχε τέκνα:

* Μαρία, παντρεύτηκε τον Μανουήλ Άγγελο ηγεμόνα της Θεσσαλονίκης (το διάστημα 1230-37) και μετά της Θεσσαλίας (1239-41).
* Μπελοσλάβα, παντρεύτηκε τον Στέφαν Βλάντισλαβ Α΄ των Νεμάνιτς, βασιλιά της Σερβίας (βασ. 1234-1243).

Πηγές
-----

* Андреев, Йордан; Лазаров, Иван; Павлов, Пламен (1999). Кой кой е в средновековна България [Who is Who in Medieval Bulgaria] (in Bulgarian). Петър Берон. p. 19. ISBN 978-954-402-047-7.
* Божилов, Иван (1994). Фамилията на Асеневци (1186–1460). Генеалогия и просопография [The Family of the Asens (1186–1460). Genealogy and Prosopography] (in Bulgarian). София: Издателство на Българската академия на науките. pp. 86–87. ISBN 954-430-264-6.

Αναφορές σε πηγές
-----------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Σεπτεμβρίου 2016.
Πολεμιστής έτοιμος να εκτελέσει χαρακίρι.
Με την ονομασία **Χαρακίρι**, ή **Σεπούκου**, ονομάζεται ο ιαπωνικός τελετουργικός σφαγιαστικός τρόπος αυτοκτονίας, ο οποίος καθιερώθηκε από τους Σαμουράι ως μοναδική επιτρεπτή διέξοδο σε περίπτωση ήττας ή ατίμωσής τους.

Συγκεκριμένα, ο όρος Χαρακίρι αναφέρεται σε αυτήν κάθε αυτήν την πράξη του ευατού ξεκοιλιάσματος, ενώ ο όρος Σεπούκου στο σύνολο του τελετουργικού, το οποίο συχνά περιλαμβάνει και τον λυτρωτικό αποκεφαλισμό του αυτόχειρα από κάποιον συμπολεμιστή.

Παρά την προέλευσή του από την εποχή των Σαμουράι και τον κώδικα τιμής τους, η επιτέλεσή του συνεχίστηκε από ορισμένους Ιάπωνες ακόμα και κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα (ειδικά από αξιωματικούς στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο), προς αποκατάσταση της τιμής των ίδιων ή της οικογενείας τους.

Η πρακτική του Σεπούκου εφαρμοζόταν οικειοθελώς από τους Σαμουράι, τόσο στον πόλεμο, προτιμώντας έναν ένδοξο θάνατο έναντι της ατιμωτικής περίπτωσης του να παραδοθούν ή αιχμαλωτιστούν από εχθρούς (και πιθανόν να βασανιστούν), όσο και εν καιρώ ειρήνης, ως μια μορφή θανατικής ποινής για όσους είχαν διαπράξει σοβαρά αδικήματα ή θεωρούσαν ότι είχαν ατιμώθει.

Η πράξη του αυτοτραυματισμού (Χαρακίρι), το οποίο εκτελούνταν ενώπιον κοινού, συνίσταται στη βύθιση μιας κοντής λεπίδας, παραδοσιακά ενός μαχαιριού tantō στην κοιλιά και στο τράβηγμα της λεπίδας από αριστερά προς τα δεξιά, ώστε να την ανοίξει σε φέτες. Εάν η τομή γινόταν αρκετά βαθιά, μπορούσε να πλήξει την κοιλιακή αορτή, προκαλώντας έτσι γρήγορο θάνατο λόγω απώλειας αίματος.

Κατά το τελετουργικό αυτό ο προς αυτοκτονία στρέφεται προς τον Ήλιο και γονατίζοντας σύρει το ξίφος του, το οποίο και στη συνέχεια καρφώνει στη κοιλιακή του χώρα. Ο αυτόχειρας Σαμουράι συνήθως αποκεφαλίζεται από ένα φιλικό πολεμιστή τη στιγμή του πόνου. Ο τρόπος αυτός φέρεται να αποτελεί κωδικοποιημένη ηθική συμπεριφορά από το λεγόμενο «μπουσίντο», το οποίο αποτελεί τον ηθικό κώδικα των Σαμουράι και γενικότερα της υψηλής ελίτ της ιαπωνικής κοινωνίας (μπούσι, δηλαδή αριστοκράτες-πολεμιστές), από τον 13ο ως τον 19ο αιώνα.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Χαρακίρι** |

1. ↑  «Cosmo.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιανουαρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2008.

Πηγές
-----

* *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα*, τόμος 53ος, σελ. 115

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4252334-5
* NDL: 00570811

 |

 |