recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Οικογένεια Μονομάχων** ήταν βυζαντινή αριστοκρατική οικογένεια η οποία έδρασε μεταξύ του 11ου και του 15ου αιώνα, ενώ θεωρείται πιθανό να προϋπήρξε της συγκεκριμένης ημερομηνίας. Έδωσε αριθμό αξιωματούχων και στρατιωτικών ηγετών, καθώς και έναν αυτοκράτορα, τον Κωνσταντίνο Θ΄ Μονομάχο (βασίλευσε μεταξύ 1042-55).

Οι πρώτες καταγραφές του συγκεκριμένου ονόματος είναι ασαφείς, καθώς αναφέρονται ίσως περισσότερο σε κάποιο ψευδώνυμο, παρά σε μέλη μιας οικογένειας. Η αγιογραφία του Αγίου Ιωαννίκιου (9ος αιώνας) αναφέρει έναν Εικονομάχο επίσκοπο της Νικομήδειας, ο οποίος έφερε την συγκεκριμένη ονομασία, ενώ αντιθέτως, ο Νικήτας Μονομάχος, που έδρασε στις αρχές του 9ου αιώνα, ήταν ένθερμος πολέμιος των Εικονομάχων, ενώ αργότερα αγιοποιήθηκε. Αγνώστων λοιπών στοιχείων κρατικός αξιωματούχος με την ονομασία Μονομάχος αναφέρεται προς το 921, ωστόσο η οικογένεια δεν ήλθε στο προσκήνιο παρά μόνον τον 11ο αιώνα, όταν ο Κωνσταντίνος Θ΄ κατέστη αυτοκράτορας. Μέλη της οικογένειας της εποχής εκείνης, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του πατέρα του Κωνσταντίνου, Θεοδοσίου, έδρασαν κυρίως ως δικαστές στην Κωνσταντινούπολη. Μοναδική εξαίρεση ήταν ο Γεώργιος Μονομάχος, δουξ του Δυρραχίου κατά την διάρκεια της περιόδου βασιλείας του Νικηφόρου Γ΄ Βοτανειάτη (1078-81), ο οποίος, ωστόσο, απομακρύνθηκε από τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό (1081-1118). Μία Μονομαχίνα, συγγενής του Κωνσταντίνου Θ΄ νυμφεύθηκε τον Βσέβολοντ του Κιέβου. Ο υιός τους, Βλαδίμηρος Β΄ Μονομάχος, υιοθέτησε το επώνυμο της μητέρας του.

Η οικογένεια περιέπεσε σε αφάνεια κατά την διάρκεια της Κομνήνειας Περιόδου, ενώ επανήλθε εκ νέου στο προσκήνιο στα τέλη του 12ου αιώνα. Από τις αρχές του 13ου αιώνα έως και την απώλεια της περιοχής στους Τούρκους κατά τις απαρχές του 14ου αιώνα, μέλη της οικογένειας αναφέρονται να δραστηριοποιούνται στην περιοχή της Μικράς Ασίας, όπως ο Ιωάννης Μονομάχος (μεταξύ 1304-24), φίλος του πολιτικού Νικηφόρου Χούμνου, καθώς και του στρατηγού Αλεξίου Φιλανθρωπηνού. Οι σύγχρονοί του αδερφοί Γεώργιος Ατουέμης Μονομάχος και Μιχαήλ Σενναχειρείμ Μονομάχος έγιναν σημαντικοί αξιωματούχοι και στρατηγοί. Μεταξύ των ύστατων χρονικά καταγεγραμμένων μελών της οικογένειας περιλαμβάνεται ο αρχιτέκτονας Γεώργιος Μονομάχος από την Θεσσαλονίκη, προς το 1421.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  Kazhdan 1991, σελ. 1398.

Πηγές
-----

* (Αγγλικά) Kazhdan, Alexander (1991). «Monomachos». Στο: Kazhdan, Alexander, επιμ. *The Oxford Dictionary of Byzantium*. Οξφόρδη και Νέα Υόρκη: Oxford University Press, σελ. 1398. ISBN 0-19-504652-8.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Monomachos (Byzantine family)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η κατοικία της οικογένειας Λάγγουρα στην ομώνυμη συνοικία.
Η **Οικογένεια Λάγγουρα** είναι εύπορη πατρινή οικογένεια κτηματιών και εμπόρων.

Το αρχικό επώνυμο της οικογένειας φαίνεται να ήταν Λαγγουρόπουλος, το οποίο στη συνέχεια, μετά την εγκατάσταση τους στο Λιβόρνο, μετατράπηκε σε Λάγγουρας. Η οικογένεια, σύμφωνα με συμβόλαια της εποχής, ήταν εγκαταστημένη στην Πάτρα προεπαναστατικώς αλλά για εμπορικούς κυρίως λόγους εγκαταστάθηκε στο Λιβόρνο. Από το 1828 πάντως τα μέλη της παρουσιάζονται ως μόνιμοι κάτοικοι Πατρών.

Τα μέλη της οικογένειας απέκτησαν τεράστια περιουσία απο το εμπόριο, την οποία και επένδυσαν στην αγορά γης. Αγόρασαν τεράστιες εκτάσεις στην περιοχή της Εγλυκάδας, όπου ο Γεώργιος Λάγγουρας, γεωπόνος, καλλιέργησε σαγκουίνια, δενδρύλια κ.α. ενώ παράλληλα κατασκεύασε και θερινή κατοικία, η οποία υπάρχει ακόμα και σήμερα. Απο τότε η περιοχή έχει πάρει το όνομα της οικογένειας Λάγγουρα. Σήμερα το κτήμα ανήκει στην οικογένεια Ανδρικάκου-Λάγγουρα. Επίσης είχαν μεγάλη ακίνητη περιουσία στην οδό Ρήγα Φεραίου, και συγκεκριμένα στο στενό Καραμπίνη.

Σημαντικά μέλη της οικογένειας ήταν οι Θεόδωρος Λάγγουρας, δημοτικός σύμβουλος, κτηματίας & χρηματοδότης του δημοτικού θεάτρου Απόλλων, Δημήτριος, έμπορος, κτηματίας και σύμβουλος της ασφαλιστικής εταιρείας *Ανατολή*, Γεώργιος, πρώτος γεωπόνος της Πάτρας και κτηματίας, Ανδρέας Λάγγουρας, στρατηγός του ιππικού, ο οποίος απεβίωσε το 1943 καθώς και Μαρία, που πρόσφερε σημαντικά ποσά για την ανέγερση του δημοτικού νοσοκομείου Πατρών. Ο οικογενειακός τάφος βρίσκεται στο Α΄ νεκροταφείο Πατρών, στον οποίο έχει ταφεί και ο Κωνσταντίνος Λάγγουρας, γιος του Θεοδώρου, ο οποίος σε ηλικία 20 χρονών στις 8 Νοεμβρίου του 1899 αυτοκτόνησε ζητώντας ως τελευταία χάρη να τον θάψουν στην Εγλυκάδα.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3  Κώστας Τριανταφύλλου, *Ιστορικό Λεξικό των Πατρών*, τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, τόμος Α΄, σελ. 1106-1107.
2. ↑  *ΣΚΡΙΠ*, φύλλο 3-10-1895: αναγγελία της κηδείας του.
3. ↑  Γωγώ Καϊκα - Μαντανίκα, *Η αστική τάξη στη γειτονιά των αγγέλων*, εκδόσεις Πικραμένος, σελ. 83.
Ο **Στέφανος Δαίδαλος** (αγγλ. *Stephen Dedalus*) είναι φανταστικός χαρακτήρας, πλασμένος από τον Τζέημς Τζόυς με αυτοβιογραφικά χαρακτηριστικά. Τον συναντούμε στα έργα του «*Το Πορτραίτο του Καλλιτέχνη*» και «*Οδυσσέας*».

Περιγραφή
---------

Ο χαρακτήρας του Στέφανου Δαίδαλου μεγαλώνει χωρίς πατέρα. Είναι ένας ευαίσθητος νέος με ανησυχίες και ευγενή αισθήματα. Διαθέτει μόρφωση ανώτερη του περιβάλλοντός του, δεν διαθέτει όμως φίλους της ηλικίας του. Είναι εμπνευσμένος από τον χαρακτήρα του Τηλέμαχου από την Οδύσσεια, ενώ το όνομά του είναι συμβολικό, εφόσον τον παραλληλίζει με δύο σημαντικές φυσιογνωμίες, τον πρωτομάρτυρα Στέφανο που μαρτύρησε, και τον Δαίδαλο, ο οποίος τελικά με την δύναμη του μυαλού του κατόρθωσε να δραπετεύσει από τον λαβύρινθο οπου ήταν φυλακισμένος, αφού κατανίκησε τα δεσμά του νόμου της βαρύτητας.
Ο **Στέφανος Κανέλλος** (1792-1823) ήταν Έλληνας λόγιος των αρχών του 19ου αιώνα και επαναστάτης. Υπήρξε μέλος της Φιλικής Εταιρείας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1792 στην Κωνσταντινούπολη. Σπούδασε φυσικές επιστήμες και δίδαξε μαθηματικά και φυσική ιστορία στη Σχολή του Βουκουρεστίου που διήθυνε ο Κωνσταντίνος Βαρδαλάχος. Όταν ξέσπασε η επανάσταση ο Κανέλλος εγκατέλειψε τη διδασκαλία και πολέμησε με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη στις παραδουνάβιες ηγεμονίες. Μεταξύ των άλλων ανέλαβε και την παρουσίαση των θέσεων του κινήματος του Υψηλάντη στους μονάρχες της Ρωσίας και της Γερμανίας. Μετά την αποτυχία του κινήματος διέφυγε στο Παρίσι αλλά σύντομα γύρισε στην Ελλάδα για να συμμετάσχει στην επανάσταση. Τον Μάιο του 1823 συνόδεψε στην Κρήτη τον Εμμ.Τομπάζη που είχε διοριστεί από την προσωρινή κυβένηση αρμοστής στο νησί. Η συμβολή του στην σύνταξη του διοικητικού διοργανισμού του νησιού, που απέβλεπε και στην εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ των αντιμαχομένων ομάδων των Κρητών οπλαρχηγών, υπήρξε πολύτιμη. Πέθανε στην Κρήτη το 1823 από λοιμώδη ασθένεια.

Υπήρξε από τους κύριους συνεργάτες του φιλολογικού περιοδικού *Ερμής ο Λόγιος* (Βιέννη 1811-1821) στο οποίο δημοσίευσε μαζί με τον Αθανάσιο Βογορίδη θέματα ιδίως των φυσικών επιστημών. Στον τομέα αυτό μετέφρασε στα Ελληνικά επιστημονικές πραγματείες Γάλλων και Γερμανών επιστημόνων. Επίσης μαζί με το Βογορίδη δημοσίευσε βιβλιοκρισίες και άρθρα για φιλοσοφικά θέματα. Τέλος υπήρξε και συντάκτης και μελοποιός πατριωτικών ποιημάτων και θουρίων ( «Παιδιά των Ελλήνων τι καρτερείτε», «Τα παληκάρια τα καλά δεν κλέπτουν, δεν αρπάζουν» κ.α.).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  thesaurus.cerl.org/record/cnp01075276. Ανακτήθηκε στις 2  Αυγούστου 2018.

Πηγή
----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα,τ.27
* Βακάλης Χρήστος (2007) *Ο Ελληνισμός της Ρουμανίας τον 19ο αιώνα. Η περίπτωση του Βουκουρεστίου*, μεταπτυχιακή εργασία, ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΣΧΟΛΗ, ΤΜΗΜΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑΣ, σελ. 22, 23
* Κωνσταντίνος Σάθας, Βιογραφίαι των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής Εθνεγερσίας 1453-1821, εκδ. Κουλτούρα,1990, σελ.684-685

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 25343286
* **ΕΒΕ**: 106240
* **AA**: 149362
* ISNI: 0000 0000 1358 2899
* GND: 116038985

 |

 |
Ο **Στέφανος Δέλτας** (1863 - 1947) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας, δημοτικιστής και τραπεζίτης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1863 και καταγόταν από Φαναριώτικη οικογένεια. Ήταν γιος του Γεωργίου Δέλτα και της Σοφίας Καραθεοδωρή, μέλος της οικογένειας Καραθεοδωρή. Φοίτησε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή και στο Παρίσι. Ασχολήθηκε με τις εμπορικές επιχειρήσεις αλλά και με μεταφράσεις της αρχαίας γραμματείας και δη των Στωϊκών φιλοσόφων.

Πολέμησε στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και με την επιστροφή του εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένειά του στην Αλεξάνδρεια. Το 1916 επέστρεψε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Κηφισιά.

Μαζί με τον Εμμανουήλ Μπενάκη θεωρούνται οι πατέρες του Κολλεγίου Αθηνών, στο πρώτο διοικητικό συμβούλιο του οποίου διετέλεσε ταμίας. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην οργάνωση της Αγροτικής Τράπεζας, της οποίας διετέλεσε πρώτος διοικητής. Επίσης ήταν μέλος του συμβουλίου της Επιτροπής Αποκατάστασης Προσφύγων (Ε.Α.Π.), ενός αυτόνομου οργανισμού με τεράστια περιουσιακά στοιχεία, αντιπρόεδρος και ευεργέτης του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, πρόεδρος και ευεργέτης του Π.Ι.Κ.Π.Α. μέλος στο διοικητικό συμβούλιο του Ελληνοαιγυπτιακού Συνδέσμου καθώς και σύμβουλος της Τράπεζας της Ελλάδος.

Το 1895 παντρεύτηκε την λογοτέχνη Πηνελόπη Μπενάκη - Δέλτα. Ο γάμος του με την Πηνελόπη ήταν στα πλαίσια των συμμαχιών που εφάρμοζε ο πατέρας της Εμμανουήλ Μπενάκης. Γι' αυτό και πέρασε κρίσεις, ειδικά όταν αυτή γνώρισε και σύναψε ερωτικό δεσμό με τον Ίωνα Δραγούμη, δεσμό τον οποίο και του αποκάλυψε. Μαζί της απέκτησε τρεις κόρες: την Σοφία, σύζυγο Μαυροκορδάτου, την Βιργινία, αρχινοσοκόμο, σύζυγο του πολιτικού Αλεξάνδρου Ζάννα και γιαγιά του πολιτικού Αντώνη Σαμαρά και την Αλεξάνδρα, σύζυγο του κτηματία Αντώνη Παπαδόπουλου.

Απεβίωσε το 1947 στην Αθήνα. Το φέρετρό του ήταν σκεπασμένο με την σημαία του Κολλεγίου Αθηνών. Δίπλα από το Κολλέγιο Αθηνών (στο Ψυχικό) υπάρχει δρόμος που φέρει το όνομά του.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  *Επικτήτου Εγχειρίδιον-Μάρκου Αυρηλίου Τα Εις Εαυτόν, Παράφραση Σ.Δέλτα* (1 έκδοση). Αθήνα: Τυπογραφείον "Εστία". 1927. σελ. 256.
2. ↑  *Αι Κατ΄ Αρριανόν Επικτήτειοι Διατριβαί, Παράφραση Σ.Δέλτα* (2 έκδοση). Αθήνα: Ν.Σιδέρης. 1937. σελ. 340.

1. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00609936. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
Τα **στερνόρρυγχα** (επιστημονική-λατινική ονομασία *Sternorrhyncha*) υπόταξη ημίπτερων εντόμων, που έχει πολλές χιλιάδες είδη. Περιλαμβάνει γνωστά ζωύφια, όπως τις αφίδες ή μελίγκρες (αλλά όχι τους κοριούς), τις λευκές μύγες και τη φυλλοξήρα, ομάδες που παραδοσιακά ταξινομούνταν στην παρωχημένη σήμερα τάξη **ομόπτερα** (*Homoptera*). Η ονομασία «στερνόρρυγχα» προέρχεται από το ότι τα στοματικά τους εξαρτήματα βρίσκονται προς το πίσω κάτω μέρος της κεφαλής, στα όρια του λαιμού. Στερνόρρυγχα έντομα συναντώνται σε όλο τον κόσμο.

Τα στερνόρρυγχα είναι όλα τους φυτοφάγα και πολλά είδη τους αποτελούν επιβλαβή έντομα εξαιτίας των ζημιών που προκαλούν σε καλλιεργούμενα φυτά μεγάλης οικονομικής αξίας για τον άνθρωπο, ακόμα και σε καλλωπιστικά φυτά.

Πολλά στερνόρρυγχα έχουν τροποποιημένη μορφολογία και/ή κύκλο ζωής, με φαινόμενα όπως οι άπτερες μορφές, η παρθενογένεση, ο ακραίος φυλετικός διμορφισμός και η ευκοινωνικότητα.

Ταξινομική
----------

Τα στερνόρρυγχα υποδιαιρούνται στις εξής 5 γενικότερα αποδεκτές υπεροικογένειες (δίνονται και οι οικογένειες της καθεμιάς):

* ***Aleyrodoidea***, οι λευκές μύγες
	+ *Aleyrodidae*
* ***Aphidoidea***, οι αφίδες
	+ *Aphididae*
* ***Coccoidea***, π.χ. η *Marchalina hellenica*

* + *Aclerdidae*
	+ *Asterolecaniidae*
	+ *Beesoniidae*
	+ *Calycicoccidae*
	+ *Carayonemidae*
	+ *Cerococcidae*
	+ *Cissococcidae*
	+ *Coccidae*
	+ *Coelostomidiidae*
	+ *Conchaspididae*
	+ *Cryptococcidae*
	+ *Dactylopiidae*
	+ *Diaspididae*, η μεγαλύτερη οικογένεια των στερνόρρυγχων (περ. 400 γένη, πάνω από 2.650 είδη)
	+ *Eriococcidae*
	+ *Halimococcidae*
	+ *Kermesidae*
	+ *Kerriidae*
	+ *Kuwaniidae*
	+ *Lecanodiaspididae*
	+ *Lithuanicoccidae*
	+ *Macrodrilidae*
	+ *Marchalinidae*
	+ *Margarodidae*
	+ *Micrococcidae*
	+ *Monophlebidae*
	+ *Ortheziidae*
	+ *Pennygullaniidae*
	+ *Phenacoleachiidae*
	+ *Phoenicococcidae*
	+ *Pityococcidae*
	+ *Porphyrophoridae*
	+ *Pseudococcidae*
	+ *Putoidae*
	+ *Rhizoecidae*
	+ *Steingeliidae*
	+ *Stictococcidae*
	+ *Stigmacoccidae*
	+ *Tachardiidae*
	+ *Termitococcidae*
	+ *Xylococcidae*

* ***Phylloxeroidea***

* + *Adelgidae*
	+ *Phylloxeridae*

* ***Psylloidea***

* + *Aphalaridae*
	+ *Calophyidae*
	+ *Carsidaridae*
	+ *Homotomidae*
	+ *Liviidae*
	+ *Phacopteronidae*
	+ *Psyllidae*
	+ *Triozidae*

Υπάρχει επιπλέον μία οικογένεια εξαφανισμένων σήμερα προϊστορικών στερνόρρυγχων, οι *Dinglidae*, με δύο μόνο γένη, που δεν εντάσσεται στις παραπάνω υπεροικογένειες, συγγενεύει πάντως περισσότερο με τα *Aleyrodoidea*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ITIS standard report - Sternorrhyncha». Ολοκληρωμένο Σύστημα Ταξινομικών Πληροφοριών. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2014.
2. ↑  Grimaldi & Engel (2005) *Evolution of the Insects*, σσ. 289-303
3. ↑  Paraneoptera Species File (Version 5.0/5.0)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Στερνόρρυγχα** |

* «Υπόταξη *Sternorrhyncha* — Φυτοπαρασιτικά ημίπτερα» στο *BugGuide*
Η **Συμμαχία της 14ης Μαρτίου** (αραβικά: تحالف 14 آذار) είναι ένας συνασπισμός πολιτικών κομμάτων και ανεξάρτητων στο Λίβανο που σχηματίστηκε το 2005. Οφείλει την ονομασία της στην Επανάσταση του Κέδρου. Επικεφαλής της συμμαχίας είναι ο Σαμίρ Γκέγκα καθώς και άλλοι εξέχοντες πολιτικοί.

Κόμματα που εγκατέλειψαν τη συμμαχία
------------------------------------

Το Ελεύθερο Πατριωτικό Κίνημα του στρατηγού Μισέλ Αούν εγκατέλειψε την άτυπη ομαδοποίηση πριν από τις γενικές εκλογές του 2005, ενώ πριν από τις 14 Μαρτίου ήταν μια εδραιωμένη συμμαχία, λόγω μεγάλων διαφωνιών. Μετά τις εκλογές του 2005, το Ελεύθερο Πατριωτικό Κίνημα ήταν η μόνη πολιτική αντιπολίτευση, αλλά προσχώρησε ένα χρόνο αργότερα στην φιλοσυριακή κυβέρνηση της Συμμαχίας της 8ης Μαρτίου το Νοέμβριο του 2006. Το Προοδευτικό Σοσιαλιστικό Κόμμα εγκατέλειψε το κίνημα της 14ης Μαρτίου τον Αύγουστο του 2011. Το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα εγκατέλειψε το κίνημα της 14ης Μαρτίου το 2016.

Πόλεμος Λιβάνου 2006
--------------------

Στις 12 Ιουλίου 2006, άρχισε ο πόλεμος του Λιβάνου το 2006 μεταξύ Ισραήλ και Χεζμπολάχ. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Συνασπισμός της 14ης Μαρτίου έλαβε θέση εναντίον της Χεζμπολάχ κατηγορώντας το ένοπλο κόμμα ότι προκάλεσε τον πόλεμο στον Λίβανο. Ωστόσο, η Χεζμπολάχ ισχυρίστηκε ότι το Ισραήλ προέβλεψε έναν τέτοιο πόλεμο, που υποτίθεται ότι διεξήχθη το Σεπτέμβριο κατά τη διάρκεια του ετήσιου αγώνα της Χεζμπολάχ για τη Διεθνή Ημέρα Κουντς (Ιερουσαλήμ).

Ο συνασπισμός στις 14 Μαρτίου, εν μέσω του πολέμου, προέτρεψε τη Χεζμπολάχ να παραδώσει τα όπλα, κατηγορώντας το κόμμα ότι προκάλεσε τον πόλεμο στον Λίβανο. Κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών του πολέμου, η πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Κοντολίζα Ράις επισκέφθηκε τη Βηρυτό και πραγματοποίησε συνάντηση με τον συνασπισμό της 14ης Μαρτίου και δήλωσε στη συνέχεια ότι μια νέα Μέση Ανατολή θα γεννηθεί μετά τον πόλεμο, λέγοντας: "Ήρθε η ώρα για μια νέα Μέση Ανατολή". Η Ράις και ο Φουάτ Σινιόρα συναντήθηκαν κατά την επίσκεψή της στο Λίβανο.

Αξιώσεις
--------

Οι κυριότεροι πολιτικοί στόχοι της 14ης Συμμαχίας είναι:

* Εξορία του πρώην προέδρου Εμίλ Λαχούντ, χαρακτηριζόμενου ως παράνομου προέδρου υποστηριζόμενου από το συριακό καθεστώς το Σεπτέμβριο του 2004.
* Ίδρυση δικαστηρίου για υπόθεση εναντίον των δολοφόνων του πρωθυπουργού Ραφίκ Χαρίρι.
* Ειρήνη με τη Συρία και επανεξέταση των συνόρων μεταξύ Συρίας και Λιβάνου.
* Αντιπολίτευση στη συριακή παρέμβαση στο Λίβανο.
* Ίδρυση μονοπωλίου κυβέρνησης όπλων, αφοπλισμός της Χεζμπολάχ και επανεξέταση του ελέγχου των ενόπλων δυνάμεων του Λιβάνου από τον πρόεδρο και τον στρατηγό Μισέλ Σουλεϊμάν και της αστυνομίας από τον πρωθυπουργό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Λίβανος: Εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Σαλάμ[*νεκρός σύνδεσμος*] naftemporiki.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Η **Στρατηγίς Θεοδωρουπόλεως**, διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούνταν στρατηγίδες κατά τον 10ο και 11ο αιώνα.

Έδρα του στρατηγού ήταν η Θεοδωρούπολις, η Βουλγαρική Μικρή Πρεσλάβα η οποία καταλήφθηκε από τον Ιωάννη Τσιμισκή το 971 κι αμέσως διορίσθηκε στρατηγός. Τα εδάφη αυτά αργότερα ανήκαν στο Θέμα Παρίστριον.

Γνωστοί διοικητές αναφέρονται οι :

* Σισσίνιος ο πρώτος στρατηγός
* Αέτιος
* Μελίας
* Μαλέσιος
* Λέων Πηγονίτης

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  Κυριαζόπουλος, Χρίστος (1997). *Η Θράκη κατά τους 10ο - 12ο αιώνες. Συμβολή στη μελέτη της πολιτικής, διοικητικής και εκκλησιαστικής της εξέλιξης*. Θεσσαλονίκη: Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ). σελ. 234.
Συντεταγμένες: 4°12′S 137°00′E﻿ / ﻿4.2°S 137°E﻿ / -4.2; 137

Η **οροσειρά Σουντίρμαν** (Ινδονησιακά *Pegunungan Sudirman*), επίσης *οροσειρά Νασάου* ή **Ντουγκουντουγκούο** είναι ο δυτικός τομέας των ορέων Μαόκε στα κεντρικά υψίπεδα της Νέας Γουινέας.

Εδώ βρίσκεται η υψηλότερη κορυφή στην Ωκεανία και την Αυστραλασία, η Πούντσακ Τζάγια (4. 884 μ.) και το μεγάλο ορυχείο χαλκού και χρυσού Γκράσμπεργκ. Η ακανόνιστη οροσειρά δεν διαθέτει πέρασμα χαμηλότερο των 4.000 μέτρων και έχει κορυφές όπως η Τζάγια στα 4.884 μ. Τα βουνά της οροσειράς εκτείνονται σε απόσταση 320 χλμ. δυτικά από τα όρη Τζαβαβιτζάγια. Η οροσειρά πήρε το όνομά της από τον στρατηγό Σουντίρμαν (Soedirman), αρχηγό του αγώνα για ανεξαρτησία ενάντια στους Ολλανδούς το 1940.

Γεωγραφία
---------

Η κεντρική κορδιλιέρα διαιρείται σε δύο οροσειρές μέσω της κοιλάδας Μπάλιεμ, που τη διατρέχει από βορειοδυτικά προς νοτιοανατολικά, διαμορφώνοντας φυσικό σύνορο ανάμεσα στις υψηλές δυτικές κορυφές και τις ανατολικές. Δυτικά, εξαπλώνεται η οροσειρά Σουντίρμαν με ιζηματογενείς βράχους με ύψος πάνω από 4.000 μ.

Οικολογία
---------

Η οροσειρά φιλοξενεί πολλά ενδημικά είδη, όπως το ορτύκι των χιονισμένων βουνών (*anurophasis monorthonyx*) απειλούμενο είδος, o κοκκινολαίμης των χιονισμένων βουνών (*petroica archboldi*) για το οποίο δεν υπάρχουν σαφή στοιχεία και θηλαστικά όπως το Ντινγκίζο (*dendrolagus mbaiso*), επίσης απειλούμενο είδος. Η απομονωμένη οροσειρά Γουέιλαντ στο απώτατο δυτικό άκρο της Σουντίρμαν είναι καταφύγιο ενδημικών θηλαστικών και ερπετών.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. 1 2  Το ύψος καθορίστηκε από την Australian Universities' Expedition Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine. με σύγχρονη ανάλυση δεδομένων ραντάρ. Το παλαιότερο και συχνά αναφερόμενο ύψος 5.040 μ. θεωρείται πλέον απαρχαιωμένο
2. ↑  Merriam-Webster, επιμ. (1997). *Merriam-Webster's Geographical Dictionary*. Merriam-Webster. σελ. 551. ISBN 978-0877795469.
3. ↑  «Sudirman Range». The Editors of The Encyclopædia Britannica. Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2014.
4. ↑  «Sudirman Mountains». Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2014. [*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  BirdLife International 2012. «Anurophasis monorthonyx». *The IUCN Red List of Threatened Species*. Version 2014.2. <www.iucnredlist.org>. Ανάκτηση 12 Σεπτεμβρίου 2014
6. ↑  BirdLife International 2012. Petroica archboldi. The IUCN Red List of Threatened Species. Version 2014.2. <www.iucnredlist.org>. Ανάκτηση 12 Σεπτεμβρίου 2014.
7. ↑  Leary, T. Seri, L. Wright, D. Hamilton, S. Helgen, K. Singadan, R. Menzies, J. Allison, A. James, R. Dickman, C. Aplin, K. Flannery, T. Martin, R. & Salas, L. 2010. «Dendrolagus mbaiso». *The IUCN Red List of Threatened Species*. Version 2014.2. <www.iucnredlist.org>. Ανάκτηση 12 Σεπτεμβρίου 2014.
8. ↑  Marshall, Andrew J.· Beehler, Bruce M. (2007). *Ecology of Indonesian Papua Part One*. Tuttle Publishing. σελ. 201. ISBN 978-0794603939.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Τοπογραφικός χάρτης της Sudirman Range». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2014.
Ο **παπα-Καλομοίρης** (κοσμικό όνομα *Ιωάννης Καλομοίρης*), γνωστός και ως *Οικονόμος Καλομοίρης* ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας και αγωνιστής στην Επανάσταση του 1821, με καταγωγή από την Βορδόνια Λακωνίας της επαρχίας Μυστρά.

Από πολύ νεαρή ηλικία είχε συμμετάσχει στην εξέγερση του Μυστρά το 1769 κατά την περίοδο των Ορλωφικών. Κατά την διάρκεια της ελληνικής επανάστασης συμμετείχε σε πολλές μάχες σε Ναύπλιο, Άργος, Πάτρα, Δερβενάκια και Ακροκόρινθο, διακρινόμενος για την ανδρεία του, και σκοτώθηκε στη μάχη στο Βασιλικό της Σικυώνας, κοντά στην Κόρινθο, στις 12 Αυγούστου 1822, σε ενέδρα του οθωμανικού ιππικού. Η κεφαλή του στάλθηκε στην Υψηλή Πύλη στην Κωνσταντινούπολη ωστόσο το σώμα του ανεβρέθηκε αργότερα από τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τάφηκε με στρατιωτικές τιμές στον κοντινό ναό της Αγίας Παρασκευής στα Βασιλικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *ΠΑΠΑ-ΚΑΛΟΜΟΙΡΗΣ, Σπαρτιατικόν Ημερολόγιον, 1909, Εστία*, σελ. 88-92
2. ↑  Φώτιος Χρυσανθόπουλος, επιμ. (1888). *Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως*. Αθήνα: Σταύρος Ανδρόπουλος, Τυπογραφείο Π.Δ. Σακελλαρίου. σελίδες []. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
3. ↑  «Ο οδηγός της Σπάρτης - Ο Παπά-Καλομοίρης ο Βορδονιάτης». 25 Ιουλίου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2017. CS1 maint: Unfit url (link)

σύνδεσμοι
---------

*
Η **Ξερίγορδος** ήταν κάστρο ευρισκόμενο στη σημερινή Τουρκία, εμπρός στα τείχη του οποίου έλαβε χώρα η Πολιορκία της Ξεριγόρδου, στα πλαίσια της Λαϊκής Σταυροφορίας του Πέτρου του Εριμίτη, το 1096. Οι πηγές της εποχής αναφέρουν πως το φρούριο ευρισκόταν επί ενός λόφου, ενώ η τροφοδοσία του σε νερό προερχόταν από ένα πηγάδι, καθώς και μια πηγή ευρισκόμενη ολίγον εκτός των τειχών. Η ακριβής τοποθεσία του δεν έχει ακόμη ταυτοποιηθεί, αν και ορισμένοι αρχαιολόγοι το τοποθετούν σε απόσταση περίπου τριών μιλίων από τη Νίκαια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Runciman, Steven (1994). *A history of the Crusades* (στα Αγγλικά). Folio Society.
2. ↑  Setton, Kenneth Meyer (1969). *A History of the Crusades: The first hundred years, edited by M. W. Baldwin* (στα Αγγλικά). Univ of Wisconsin Press. ISBN 9780299048341.

Εξωτερικός Σύνδεσμος
--------------------

*
Το βασικό ή κύριο **οικονομικό πρόβλημα** αναφέρεται ως η διαφορά ανάμεσα στις ποσότητες των αγαθών και υπηρεσιών που μπορεί μια οικονομία να παραγάγει με βάση την πλήρη και αποδοτική απασχόληση των παραγωγικών συντελεστών που διαθέτει και των ποσοτήτων των αγαθών και υπηρεσιών που θέλουν τα άτομα σ' αυτήν την οικονομία για να ικανοποιήσουν το σύνολο των αναγκών τους.

Οι βασικοί λόγοι για την ύπαρξη του κύριου οικονομικού προβλήματος είναι η έλλειψη ή στενότητα των παραγωγικών συντελεστών και η περιορισμένη τεχνολογία (τεχνογνωσία). Το κύριο οικονομικό πρόβλημα είναι άλυτο για τον άνθρωπο και χαρακτηρίζει την κάθε κοινωνία, άσχετα από το επίπεδο οικονομικής της ανάπτυξης. Οι άνθρωποι για να αμβλύνουν τις αρνητικές συνέπειες του κύριου οικονομικού προβλήματος, μακροχρόνια, αυξάνουν τις παραγωγικές δυνατότητες της οικονομίας τους είτε με την αύξηση των ποσοτήτων των παραγωγικών συντελεστών, είτε με την βελτίωση της τεχνολογίας παραγωγής των αγαθών, είτε με ένα συνδυασμό των δυο προηγούμενων λύσεων. Βραχυχρόνια, οι άνθρωποι εξ' αιτίας του κύριου οικονομικού προβλήματος υποχρεώνονται να κάνουν επιλογές (α) για το τί θα παραχθεί, (β) για το πως θα παραχθεί, (γ) για ποιόν παράγεται, και (δ) πως θα αναπτυχθεί η οικονομία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Οικονομικά για Μη Οικονομολόγους eclass.upatras.gr
Η έννοια **ορθολογισμός** έχει αυστηρά καθορισμένη έννοια στα οικονομικά.

Ορθολογιστικό θεωρείται ένα άτομο όταν έχει μια συνάρτηση οφέλους των Νόιμαν και Μόργκενστερν την οποία και μεγιστοποιεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, δεδομένων των πληροφοριών που έχει. Αν δηλαδή ένα άτομο μπορεί να διαλέξει την κίνηση Α που ξέρει ότι του προσφέρει όφελος 6 και την κίνηση Β που του προσφέρει όφελος 18, πρέπει να επιλέξει αυστηρά την Β.

Όταν υπάρχει αβεβαιότητα για την κατάσταση του κόσμου, συνήθως θεωρείται μη-ορθολογική η αποστροφή στο ρίσκο, και τότε η συνάρτηση οφέλους πρέπει να ζυγίζει γραμμικά τα διάφορα ενδεχόμενα. Αυτό σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι ένα άτομο που ερωτάται ποσά λεφτά θα έδινε για να αγοράσει ένα λαχείο στην ακόλουθη λοταρία:

Α 100 ευρώ με πιθανότητα 50%

Β 0 ευρώ με πιθανότητα 50%

θα έπρεπε να απαντήσει ακριβώς 50 που είναι το αναμενόμενο κέρδος του στην λοταρία (50%\*100+50%\*0=50).

Η έννοια του ορθολογισμού μαζί με την έννοια των συνεπών πιστεύω (consistent beliefs) σε στατικά παιχνίδια, οδηγεί στην ισορροπία κατά Νας (Nash Equilibrium).

Σε δυναμικά παιχνίδια η έννοια περιπλέκεται λίγο, καθώς υπάρχει το ερώτημα πως πρέπει ένα άτομο να ανανεώνει τις πληροφορίες του και τα πιστεύω του όταν βλέπει την εξέλιξη ενός παιχνιδιού. Οι περισσότεροι θα συμφωνούσαν ότι ο ορθολογισμός συνεπάγεται ανανέωση των πιστεύω κατά Μπέις (Bayesian updating).

Σε αυτήν την περίπτωση ερχόμαστε στην τέλεια Μπεϊσιανή θέση ισορροπίας (perfect Bayesian equilibrium).
Η νήσος **Ταράμπτος**, γνωστή και ως **Καρύανδα** (τουρκικά: Salih *Σαλίχ*) είναι νησί του Αιγαίου βόρεια της Αλικαρνασσού. Ανήκει στην επαρχία Μούγλων της Τουρκίας. Αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό και είναι προσβάσιμο με πλοίο από την Αλικαρνασσό. Οι λόφοι στα ανατολικά του νησιού είναι καλυμμένοι με πευκοδάσος και ελαιώνες.

Η αρχική τοποθεσία της πόλης των Καρυανδών ήταν σε αυτό το νησί πριν την μετεγκατάστασή της στην ηπειρωτική χώρα. Υπό την ονομασία Ταράμπτος, αποτελούσε μέλος της Συμμαχίας της Δήλου και αναφέρεται σε διάταγμα φόρου τιμής των αρχαίων Αθηνών που χρονολογείται το 425/4 π.Χ. Αναφέρεται επίσης σε επιγραφή που βρέθηκε στην Αλικαρνασσό και χρονολογείται το 300 π.Χ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) Lund University. «Digital Atlas of the Roman Empire». *Digital Atlas of the Roman Empire*. .
2. ↑   (Αγγλικά) Smith, William, επιμ. (1854–1857). «Caryanda». *Dictionary of Greek and Roman Geography*. Λονδίνο: John Murray.
3. ↑  (Αγγλικά) Lund University. «Digital Atlas of the Roman Empire». *Digital Atlas of the Roman Empire*. .
4. ↑  (Αγγλικά) Lund University. «Digital Atlas of the Roman Empire». *Digital Atlas of the Roman Empire*. .
5. ↑  Mogens Herman Hansen & Thomas Heine Nielsen (2004). «Karia». *An inventory of archaic and classical poleis*Δωρεάν πρόσβαση υπoκείμενη σε περιορισμένη δοκιμή, συνήθως απαιτείται συνδρομή. New York: Oxford University Press. σελίδες 1133–1134. ISBN 0-19-814099-1.
Συσκευασία με ορυκτέλαιο, όπως πωλείται στις ΗΠΑ.
Το **ορυκτέλαιο** είναι οποιοδήποτε από τα άοσμα και διαφανή ελαφριά μείγματα ανώτερων αλκανίων που προέρχονται από μια ορυκτή πηγή, ιδιαίτερα από τα υποπροϊόντα του πετρελαίου, σε αντίθεση με τα συνήθως βρώσιμα φυτικά έλαια.

Η ονομασία «ορυκτέλαιο» από μόνη της είναι ανακριβής, καθώς έχει χρησιμοποιηθεί για πολλά συγκεκριμένα έλαια τους τελευταίους αιώνες. Άλλες ονομασίες, εξίσου ανακριβείς, περιλαμβάνουν «λευκό λάδι», «παραφινέλαιο», «υγρή παραφίνη» (υψηλής ποιότητας ιατρικής ποιότητας), *paraffinum liquidum* και «υγρό πετρέλαιο». Το Baby oil είναι ένα αρωματικό ορυκτέλαιο.

Τις περισσότερες φορές, το ορυκτέλαιο είναι ένα υγρό υποπροϊόν της διύλισης του αργού πετρελαίου για την παραγωγή βενζίνης και άλλων προϊόντων πετρελαίου. Αυτός ο τύπος ορυκτελαίου είναι ένα διαφανές, άχρωμο έλαιο, που αποτελείται κυρίως από αλκάνια και κυκλοαλκάνια, που σχετίζονται άμεσα με τη βαζελίνη. Έχει πυκνότητα περίπου 0,80-0,87 g/cm3.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Opinion of the Scientific Panel on Food Additives, Flavourings, Processing Aids and Materials in Contact with Food (AFC) on a request from the Commission related the use of mineral oils in jute and sisal bags». *The EFSA Journal*. 2004. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 June 2018.. Ανακτήθηκε στις 2007-01-27.
2. ↑  «Mechanical properties of materials». *Kaye and Laby Tables of Physical and Chemical Constants*. National Physical Laboratory. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Μαρτίου 2008. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2008.
Ντόγκεν, Ιάπωνας βουδιστής ιερέας, συγγραφέας, ποιητής, φιλόσοφος και ιδρυτής της σχολής Sōtō Zen στην Ιαπωνία
Το **Σότο Ζεν** ή το **Σχολή Σότο** (ιαπωνικά: 曹洞宗) είναι η μεγαλύτερη από τις τρείς παραδοσιακές σέκτες Ζεν στον Ιαπωνικό Βουδισμό (τα άλλα είναι Ρινζάι και Ομπάκου). Είναι η ιαπωνική συνέχεια της κινέζικης σχολής Cáodòng, η οποία ιδρύθηκε κατά τη δυναστεία των Τανγκ από τον Dòngshān Liánjiè. Δίνει έμφαση στο Shikantaza, δηλαδή στο διαλογισμό χωρίς αντικείμενα, άγκυρες ή περιεχόμενο. Ο διαλογιστής προσπαθεί να γνωρίζει τη ροή των σκέψεων, επιτρέποντάς τους να αναδυθούν και να πεθάνουν χωρίς παρέμβαση.

  

Η ιαπωνική επέκταση της σέκτας εισήχθη τον 13ο αιώνα από τον Dōgen Zenji, ο οποίος σπούδασε Βουδισμό Caodong (Κινέζικα: 曹洞宗) στην Κίνα. Ο Ντόγκεν μνημονεύεται ως συν-πατριάρχης του Σότο Ζεν στην Ιαπωνία μαζί με τον Κέϊζάν Τζόκιν (Keizan Jōkin).

  

Με περίπου 14.000 ναούς, το Σότο είναι ένας από τους μεγαλύτερους ιαπωνικούς βουδιστικούς οργανισμούς. Το Σότο Ζεν είναι επίσης δημοφιλές στη Δύση και το 1996 οι ιερείς της παράδοσης Sōtō Zen δημιούργησαν τη Βουδιστική Ένωση Soto Zen με έδρα τη Βόρεια Αμερική.

Κινέζικη προέλευση
------------------

Η αρχική κινεζική εκδοχή του Σότο-σου, ή αλλιώς Cáodòng-zōng (κινέζικα: 曹洞宗) ιδρύθηκε από τον μοναχό ,της δυναστείας Τανγκ, Dòngshān Liángjiè (κινέζικα: 洞山 良 价) τον 9ο αιώνα.

Μια κυρίαρχη άποψη είναι ότι το όνομα της σέκτας δημιουργήθηκε λαμβάνοντας έναν χαρακτήρα από τα ονόματα του Dòngshān και του μαθητή του Cáoshān Běnjì (κινέζικα: 曹 山 本 寂) και αρχικά ονομάστηκε Dòngcáo-zōng. Ωστόσο, σύμφωνα με το Dòngshān yǔlù (洞山 語録》, "Αρχείο Διαλόγων του Dòngshān"), το όνομα σέκτας σημαίνει «συνάδελφοι (曹) των διδασκαλιών πάνω από τις σπηλιές (洞)« που ακολουθούν μαζί τον «μαύρο άνεμο(宗)» και αποτελεί φόρο τιμής στους δασκάλους διαφόρων σεκτών.

  

Ίσως το πιο σημαντικό για την ιαπωνική επέκταση αυτής της σέκτας, ήταν το γεγονός ότι ο Ντόγκεν, μεταξύ άλλων, υποστήριξε την επανερμηνεία, ότι το "Κάο" δεν αντιπροσωπεύει τον Καοσάν, αλλά μάλλον τον "ναό Χουενένγκ του Καοξί" (κινέζικα: 曹 渓 慧能.). Το κομμάτι της σέκτας που ιδρύθηκε από τον Caoshan έχασε την ισχύ του, ενώ ο άλλος κλάδος της σέκτας ,στον οποίο ήταν μαθητής ο Ντόγκεν, επέζησε στην Κίνα.

  

Πρόδρομος της σέκτας θεωρείται ότι είναι ο Shítóu Xīqiān (κινέζικα: 石頭 希遷), αναγνωρισμένος συγγραφέας του ποιήματος Sandokai, το οποίο αποτέλεσε τη βάση του τραγουδιού του πολύτιμου καθρέφτη Samadhi του Dongshan Liangjie ( Jp. Tozan Ryōkai) και της διδασκαλίας των πέντε τάξεων.

Παραπομπές
----------

 

 

 

 


1. ↑  «SOTOZEN-NET». *global.sotozen-net.or.jp*. Ανακτήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2020.
2. ↑  «Soto Zen». *Soto Zen Buddhist Association* (στα Αγγλικά). 23 Απριλίου 2010. Ανακτήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2020.
3. ↑  «Sōtō | Buddhist sect». *Encyclopedia Britannica* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2020.
4. ↑  «Zen | History, Doctrines, Practices, & Facts». *Encyclopedia Britannica* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2020.
Σεσουάρ της AEG, περίπου 1920-1925
Το **σεσουάρ** είναι χρήσιμο ηλεκτρικό αντικείμενο κομμωτηρίου και οικιακής χρήσης. Στεγνώνουμε τα μαλλιά μετά το λούσιμο ή το μπάνιο, και τους δίνουμε φόρμα, δομή και όγκο, ιδιαίτερα όταν τα μαλλιά τυλίγονται σε μπικουτί. Εφευρέθηκε το 1890, και με την πάροδο του χρόνου γνώρισε μεγάλη τεχνολογική εξέλιξη. Σήμερα είναι πολύ εύχρηστο και προσιτό οικιακό αντικείμενο. Η λειτουργία του βασίζεται στην πνοή συνεχούς κύματος αέρα μέσα από θερμά νήματα. Μπορεί να συνδυαστεί και με κουκούλα κομμωτηρίου. Δεδομένου ότι η χρήση του δεν ενδείκνυται σε υγρό περιβάλλον, γίνεται συχνά αντικείμενο σε αστυνομικά έργα ως φονικό εργαλείο.

  


|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **σεσουάρ**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σεσουάρ** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85058316
* GND: 4594468-4

 |

 |
Η **Λαίδη Σεσίλ Έλεν Φλερέ Λα Γκρενάντ** (Dame *Cécile Ellen Fleurette La Grenade*, GCΜG OBE, γενν. 30 Δεκεμβρίου 1952) είναι  επιστήμονας τροφίμων από τη Γρενάδα και Γενική Κυβερνήτρια της Γρενάδας. Ανέλαβε καθήκοντα στις 7 Μαΐου 2013 και είναι η πρώτη γυναίκα γενική κυβερνήτης της Γρενάδας.

Η Λα Γκρενάντ είναι η 3η από τις 5 κόρες που γεννήθηκαν από τον Άλαν Α. Λα Γκρενάντ (Allan A. La Grenade, MBE), δημόσιο υπάλληλο, και τη Σίβυλλα Σιλβέστερ Λα Γκρενάντ, νοσοκόμα. Η γιαγιά της, Μαίρη Λουίζ "Εύα" Ολιβιέ-Σιλβέστερ, ήταν η πρώτη γυναίκα στα Βρετανικά Προσήνεμα Νησιά που υπηρέτησε στο νομοθετικό συμβούλιο της χώρας, μετά την εκλογή το 1952, λιγότερο από ένα χρόνο έπειτα από την χορήγηση καθολικού δικαιώματος ψήφου.

Είναι επιστήμονας τροφίμων με εκπαίδευση στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατέχει πτυχίο στη χημεία από το Πανεπιστήμιο Δυτικών Ινδιών, καθώς και μεταπτυχιακό και διδακτορικό δίπλωμα στην επιστήμη τροφίμων από το Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ στο College Park. Ο διορισμός της ως Γενικής Κυβερνήτριας ανακοινώθηκε κατά τη διάρκεια της ίδιας εβδομάδας, όταν πέθανε η πρώτη γυναίκα Κυβερνήτρια, η Λαίδη Χίλντα Μπάινο. Η Μπάινο ήταν η βαφτιστήρα του πατέρα της μητέρας της Λα Γκρενάντ (δηλαδή του παππού της από την πλευρά της μητέρας της), Δρα Κίριλ Σεντ Μπέρνερ Σιλβέστερ, εκπαιδευτικού και δημόσιου υπάλληλου.

Τιμές
-----

Η Γκρενάντ έχει τιμηθεί στο εξωτερικό με τον Μεγαλόσταυρο της Δικαιοσύνης του Βασλικού Ιερού Στρατιωτικού Κωνσταντίνειου Τάγματος του Αγίου Γεωργίου του Βασιλείου των Δύο Σικελιών.
Στο Ηνωμένο\_Βασίλειο της απονεμήθηκε ο Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου Είναι επίσης Αξιωματικός του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  «Photographic image». *Constantinian.org.uk*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (JPG) στις 16 Νοεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2016.
3. ↑  «Governor General of Grenada attends Autumn Delegation Dinner of the Constantinian Order - Sacred Military Constantinian Order of St. George». 9 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2016.
4. ↑  «Photographic image» (JPEG). *Constantinian.org.uk*. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2016.
5. ↑  «Photographic image» (JPG). *1.pictures.zimbio.com*. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2016.
6. ↑  «Photographic image» (JPG). *4.pictures.zimbio.com*. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Cécile La Grenade  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Οικογένεια Λόντου** ήταν παλιά αρχοντική οικογένεια της Αχαΐας, μέλη της οποίας διακρίθηκαν στους απελευθερωτικούς αγώνες του ’21 και στην πολιτική ζωή του τόπου. Η απώτερη καταγωγή της οικογένειας ήταν από το Φανάρι της Κωνσταντινούπολης, μετά την άλωση της οποίας από τους Οθωμανούς, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει για να εγκατασταθεί στις τότε ενετικές κτήσεις της νοτίου Ελλάδας, και συγκεκριμένα στον Κάλανο των Νεζερών. Γενάρχης της οικογένειας θεωρείται ο Γκολφίνος Λόντος.

Στον Κάλανο κατείχαν οικογενειακό πύργο, του οποίου τα ερείπια σώζονται ακόμα και στις μέρες μας. Διατηρούσαν ιππικό και πυροβολικό και βοηθούσαν τους Ενετούς εναντίον των Τούρκων. Τα περισσότερα μέλη της οικογένειας διετέλεσαν πρόξενοι της Ενετίας καθώς και πρόκριτοι της περιοχής, αν και πολλές φορές λόγω των αυθαιρεσιών αυτών, ο λαός προκαλούσε εξεγέρσεις. Με την συνθήκη του Πασάροβιτς (1718) οι Ενετοί παραχώρησαν τα κατεχόμενα τμήματα στους Τούρκους με αποτέλεσμα οι Λόντοι να κατέλθουν στα πεδινά μέρη της Αχαΐας και να εγκατασταθούν στη Βοστίτσα (σημερινό Αίγιο) και στην Πάτρα.

Έτσι απο τον 18ο αιώνα η οικογένεια Λόντου χωρίστηκε σε δύο κλάδους:

* Στον κλάδο των Πατρών
* Στον κλάδο της Βοστίτσας

Προεπαναστατικώς ο κλάδος της Βοστίτσας ήταν ο ισχυρότερος με επιρροή σε όλη την Πελοπόννησο. Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα της χώρας, όμως μετά την αυτοκτονία του Ανδρέα Λόντου, επήλθε η φυσική πολιτική και οικονομική παρακμή. Τα σκήπτρα πήρε ο κλάδος των Πατρών, του οποίου μέλη συνέχισαν να διαδραματίζουν ρόλο στην πολιτική ζωή του τόπου μέχρι και το 1955, οπότε και πέθανε το τελευταίο σπουδαίο μέλος της οικογένειας, ο πρώην πρωθυπουργός Δημήτριος Μάξιμος. Στον πνευματικό χώρο την οικογένεια αντιπροσώπευε επάξια ο ποιητής και ιστορικός του Αιγίου Νύσης Μεταξάς-Μεσσηνέζης, δισσέγονος της Μαρίας Λόντου, αδελφής του Ανδρέα Σ. Λόντου.

Επιφανή μέλη της οικογένειας πριν κατέλθουν στην Πάτρα και τη Βοστίτσα ήταν:

* Γκολφίνος Λόντος, γενάρχης της οικογένειας και κτηματίας.

* Ανδρούτσος Λόντος, γιος του Γκολφίνου, πρόκριτος, κτηματίας, πρόξενος των Ενετών.

* Γκολφίνος Ανδρ. Λόντος, γιος του Ανδρούτσου, πρόκριτος, κτηματίας, πρόξενος των Ενετών και γενάρχης του κλάδου της Βοστίτσας.

Παραπομπές και σημειώσεις
-------------------------

1. 1 2 3 4 5  Τριανταφύλλου, Κώστας (1995). «Λόντος». *Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών*. **1**. Πάτρα: Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, σελ. 1176 - 1183.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ιστορική περιοχή των Νεζερών |
| --- |
|  |
| 
* Γούβες
* Δενδρά
* Δήμος Νεζερών
* Δήμος Φαρρών
* Εζερίτες
* Ερύμανθος
* Καλάνιστρα
* Κάλανος
* Κάστρο των Νεζερών
* Κομπηγάδι
* Λακκώματα
* Μονή Νεζερών
* Νεζερά
* Νέο Κομπηγάδι
* Οικογένεια Λόντου
* Παναχαϊκό
* Πείρος
* Πλάτανος
* Ρίκαβα
* Ροδιά
* Συκιές
* Χρυσοπηγή
 |

 |
Το **τιρολέζικο γκρι τυρί** (γερμανικά: Tiroler Graukäse, προφέρεται: [Τιρόλερ γκράουκυζε]) είναι τυρί με έντονη γεύση, με οξύ τυρόπηγμα αγελαδινού γάλατος χωρίς πυτιά, το οποίο παρασκευάζεται στις κοιλάδες των Άλπεων του Τιρόλο στην Αυστρία. Οφείλει το όνομά του στην γκρίζα μούχλα που συνήθως φυτρώνει στο φλοιό της. Είναι εξαιρετικά χαμηλό σε λιπαρά (γύρω στο 0,5%) και έχει μια ισχυρή διεισδυτική μυρωδιά. Το τυρί που παράγεται στην Αυστρία έχει καταχωρηθεί ως προστατευόμενη ονομασία προέλευσης (ΠΟΠ), όπου στην Αυστρία γενικά αναφέρεται στα γερμανικά ως g. U. (geschützte Ursprungsbezeichnung) με την επίσημη ονομασία **Tiroler Graukäse**. Η καταχώριση της ΠΟΠ αναφέρει ότι η παραγωγή του αποτελεί σημαντικό στοιχείο της τιρολέζικης αγροτικής γαστρονομίας για αιώνες. Το Graukäse που παράγεται στην Ιταλία προστατεύεται από την ονομασία prodotto agroalimentare tradizionale («παραδοσιακό αγροδιατροφικό προϊόν»). Η παρασκευή Graukäse έγινε ευρέως διαδεδομένη στις φάρμες λόγω της απλότητας παρασκευής και της διαθεσιμότητας γάλακτος χαμηλών λιπαρών μετά τη λήψη του λίπους για χρήση στην παραγωγή βουτύρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «DOOR». *ec.europa.eu*.
2. ↑  «Quattordicesima revisione dell'elenco naziona- le dei prodotti agroalimentari tradizionali». *MINISTERO DELLE POLITICHE AGRICOLE ALIMENTARI E FORESTALI* (στα Ιταλικά). 5 Ιουνίου 2014. Ανακτήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2021.
Τιτίκα 
**Τιτίκα** είναι πίνακας ζωγραφικής του Κωνσταντίνου Πανώριου.

Πληροφορίες
-----------

Ο πίνακας ζωγραφικής με τίτλο *Τιτίκα* απεικονίζει ένα μικρό κοριτσάκι στον κεντρικό άξονα του πίνακα με νεκρή φύση (ρόδια και κανάτα) δίπλα του. Αναπαριστά την μικρή ηρωίδα του ομώνυμου έργου του Βίκτωρος Ουγκώ. Εδώ απεικονίζεται «με ήπια, ακαδημαϊκή,περιγραφική γλώσσα,χωρίς οξύτητα[...]Μια ακόμη σταθερά της διαπραγμάτευσης αυτής της θεματικής, η μουντή χρωματική γκάμα,δηλαδή με τις βαθύχρωμες αρμονίες» δίνει ένα δείγμα των ζωγραφικών ικανοτήτων του Πανώριου. Το θέμα αυτ'ο δεν είναι άσχετο με την καλλιτέχνη που είναι υπερευαίσθητος και με ψυχικά προβλήματα Το έργο είναι λάδι σε μουσαμά διαστάσεων 1,40 × 80 εκ.Ανήκει στη Συλλογή του Ιδρύματος Κουτλίδη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Λυδάκης 1976, σελ. 239
2. ↑  Β.Κ. 1993, σελ. 79

Πηγές
-----

* Λυδάκης, Στέλιος (1976). *Ιστορία της νεοελληνικής ζωγραφικής 16ος-20ος αι*. Αθήνα: Εκδόσεις Μέλισσα.
* Β.Κ. Α. (1993). «Κωνσταντίνος Πανώριος-Τιτίκα». *Το παιδί στη νεοελληνική τέχνη*. Αθήνα: Εκδόσεις Αδάμ. σελ. 78-79.
Συντεταγμένες: 37°55′13.76″N 22°37′30.04″E﻿ / ﻿37.9204889°N 22.6250111°E﻿ / 37.9204889; 22.6250111

Η **Τιτάνη** ή **Τίτανα** ήταν πόλη στη Σικυωνία, επί της αριστερής όχθης του Ασωπού, σε απόσταση 60 σταδίων από τη Σικυώνα, καθώς και 40 από τον Φλειούντα. Ευρισκόταν επί της κορυφής λόφου, όπου ο Τιτάνας, αδερφός του Ηλίου, λέγεται πως κατοικούσε, ενώ έδωσε την ονομασία του στη συγκεκριμένη τοποθεσία. Ήταν γνωστή λόγω της παρουσίας ναού του Ασκληπιού, ο οποίος φέρεται να ανεγέρθηκε από τον Αλέξανδρο, υιό του Μαχάονα, ο οποίος ήταν υιός του Ασκληπιού. Ο συγκεκριμένος ναός υφίστατο, ακόμη, την εποχή του Παυσανία (2ος αιώνας), στο μέσον ενός άλσους αποτελούμενου από κυπαρίσσια, εντός του οποίου οι υπηρέτες του θεού παρείχαν ιατρικές υπηρεσίες σε ασθενείς οι οποίοι είχαν μεταβεί εκεί για την ανάρρωσή τους. Εντός του ναού ευρίσκονταν αγάλματα του Ασκληπιού και της Υγείας, καθώς και των ηρώων Αλεξάνορα και Ευαμερίονα. Υφίσταται, επίσης, ναός προς τιμήν της Αθηνάς στη Τιτάνη, ο οποίος ευρισκόταν επί ενός λόφου, ενώ φιλοξενούσε ένα παλαιό ξύλινο άγαλμα της θεάς. Κατεβαίνοντας από τον λόφο υφίστατο ένα ιερό αφιερωμένο στους Ανέμους.

Η τοποθεσία ευρίσκεται πλησίον του σημερινού χωριού της Τιτάνης Κορινθίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Παυσανίας. «*Ελλάδος περιήγησις*». Ελλάδος περιήγησις. **2.11.5**. . 
-8, 2.12.1, 2.27.1.
2. ↑  (Αρχαία Ελληνικά) Στέφανος ο Βυζάντιος. «*Εθνικά*». Εθνικά. ***s.v.***.
3. ↑  (Αγγλικά) Lund University. «Digital Atlas of the Roman Empire». *Digital Atlas of the Roman Empire*. .
4. ↑  (Αγγλικά) Talbert, Richard, επιμ. (2000). *Barrington Atlas of the Greek and Roman World*. Princeton University Press. σελ. 58, καθώς και συνοδευτικές σημειώσεις καταλόγου.

Πηγές
-----

* Το συγκεκριμένο λήμμα περιλαμβάνει περιεχόμενο από πηγή, η οποία αποτελεί, πλέον, κοινό κτήμα:   
(Αγγλικά) Smith, William, επιμ. (1854–1857). «Titane». *Dictionary of Greek and Roman Geography*. Λονδίνο: John Murray.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Η **χειρουργική τεχνική Νέσμπιτ** περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1965, ενώ χρησιμοποιήθηκε για την αποκατάσταση στη Νόσο Περονί το 1977. Η επέμβαση γίνεται με αφαίρεση ελλειψoειδoύς τμήματoς τoυ ινώδoυς χιτώνα στην αντίθετη πλευρά από αυτή της κάμψης ενώ ο Γιαχιά το 1990, με άρθρο του στο Περιοδικό Ουρολογίας, αγγλ. The Journal of Urology, ανέπτυξε μ’ επιτυχία μία τρoπoπoιημένη τεχνική με επιμήκη τομή κι εγκάρσια συρραφή.

Ασθενείς με ραχιαία κάμψη μικρότερη των 45 μοιρών, θα μπορούσαν να μην καταφύγουν σε χειρουργική αποκατάσταση, από την άλλη πλευρά όμως κάποιοι ασθενείς αντιμετωπίζουν έντονα ψυχολογικά προβλήματα, συνήθως λόγω της κάμψης και της σμίκρυνσης του πέους, γι΄ αυτό θα πρέπει να προ-τείνεται η προ-εγχειρητική ψυχολογική υποστήριξη. 

Κατά την Τεχνική Νέσμπιτ τοποθετούνται ραφή ή ραφές αναλόγως του βαθμού και της έκτασης της κάμψης στην ακριβώς αντίθετη πλευρά με αφαίρεση ελλειψoειδoύς τμήματoς τoυ ινώδoυς χιτώνα. Τα ποσοστά επιτυχίας της συγκεκριμένης τεχνικής είναι ικανοποιητικά και παρουσιάζονται στον **πίνακα 1**. Συνήθως με τον όρο ικανοποίηση γίνεται αναφορά στην σεξουαλική διείσδυση του πέους χωρίς στυτική δυσλειτουργία ή εμφανή υπολειμματική κάμψη. 

**Η μείωση όμως του μήκους του πέους** είναι μία πάρα πολύ σοβαρή επιπλοκή της τεχνικής Νέσμπιτ και θα πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη. Γι’ αυτόν τον λόγο θα πρέπει ν’ αποφεύγεται η επιλογή της σε σοβαρού βαθμού κάμψεις, 40-45%. 

  

**Πίνακας 1.** Αποτελέσματα της τεχνικής Νέσμπιτ στην Νόσο Περονί.  
  
**Ομάδα Μελέτης (%)**  

Sulaiman και Gingel - 1994(1) - 78(2) - 79(3)  

Poulsen και Kirkeby - 1995(1) - 48(2) - 91(3)  
 
Ralph - 1995(1) - 359(2) - 82(3)  

Porst - 1997(1) - 118(2) - 86(3)  
 
Savoca - 2000(1) - 157(2) - 88(3)  

Syed - 2003(1) - 42(2) - 79(3)  

  

´Οπου : Έτος (1) , Αριθμός(2) , Ικανοποίηση(3)   

  


---

Συνήθως η διάσπαση των ραμμάτων αποτελεί την πιο συνηθισμένη άμεση μετεγχειρητική επιπλοκή, εφόσον παρατηρηθεί δυσμορφία στο πέος. 
Υποτροπή εντός 2-3 μηνών από την επέμβαση μπορεί επίσης ν’ αποδοθεί στο ίδιο αίτιο ενώ υποτροπή μετά το πρώτο έτος υποδηλώνει εξέλιξη της νόσου.

Πηγές, Αναφορές
---------------

Κάμψεις πέους
Γενικά ο όρος **τεχνογνωσία** σημαίνει το σύνολο, ή κάποιο μέρος των εννοιών, των γνώσεων ή και της εμπειρίας που αφορούν τις απαραίτητες διεργασίες, ή μεθόδους στη παραγωγή προϊόντων. 

Ο όρος αυτός δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για το σύνολο, ή κάποιο μέρος των εννοιών, των γνώσεων ή και της εμπειρίας που αφορούν τις απαραίτητες διεργασίες, ή μεθόδους στη προσοφορά υπηρεσιών.

Ο όρος **μεταφορά τεχνογνωσίας** χαρακτηρίζει τη μεταβίβαση όλων των γνώσεων που απαιτούνται για την εφαρμογή μιας τεχνικής παραγωγής ή μεθόδου της. 

Η μεταφορά τεχνογνωσίας διακρίνεται σε θεμιτή (νόμιμη) που αποτελεί αντικείμενο εμπορικής πράξης καθώς και σε αθέμιτη, που προέρχεται από υποκλοπή. Η δεύτερη αυτή περίπτωση αποτελεί κύριο αντικείμενο της λεγόμενης "βιομηχανικής κατασκοπείας".

Ο αντίστοιχος όρος για την μεταφορά τεχνογνωσίας, όταν αφορά προσφορά υπηρεσιών λέγεται απλά **επιμόρφωση**.

Η τεχνογνωσία μπορεί να αποτελεί άυλο αγαθό μιας επιχείρησης, εάν και για όσο διάστημα είναι μυστική. Προστατεύεται με βάση το Δίκαιο αθέμιτου ανταγωνισμού.

Σήμερα ευρύτατη χρήση έχει η αγγλική έκφραση "νόου χάου" (know-how = Ξέρω Πώς) που καθιερώθηκε ως διεθνής όρος ταυτόσημος της τεχνογνωσίας.
Η **Τροΐνα** (*Troina*) είναι δήμος της Ιταλικής επαρχίας Έννας στην αυτόνομη Περιφέρεια της Σικελίας, στην νότια Ιταλία.

Ανασκαφές έδειξαν ότι η πόλη κατοικείται από την 7η χιλιετία π.Χ. από την οποία βρέθηκε νεκρόπολις. Η αντίστοιχη Ελληνική πόλη ήταν το Έγγυον, βρέθηκαν αρχαιολογικά ευρήματα από τον 4ο αιώνα π.Χ. και Ρωμαϊκά λουτρά. Όταν έπεσε η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η Τροΐνα πέρασε στην Βυζαντινή αυτοκρατορία, με τους Άραβες έγινε κέντρο λατρείας των Ορθόδοξων. Ο Ρογήρος Α΄ της Σικελίας έκτισε στην πόλη ένα κάστρο από το οποίο ξεκίνησε την κατάκτηση του νησιού (1061).

Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, στην Τροΐνα έγιναν σκληρές μάχες ανάμεσα στις Συμμαχικές Δυνάμεις και τις Δυνάμεις του Άξονα, η πόλη καταστράφηκε στον «*Πόλεμο των Έξι Ημερών*» (31 Ιουλίου 1943 - 6 Αυγούστου 1943).

Είναι αδελφοποιημένη πόλη με την Γαλλική Κουτάνς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Superficie di Comuni Province e Regioni italiane al 9 ottobre 2011». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
2. ↑  «Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
3. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Έννα, Σικελία

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 144183652
* GND: 4266531-0

 |

 |
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο **Τροιζήν** ήταν ο επώνυμος ήρωας και βασιλιάς της Τροιζήνας. Ο Τροιζήν ήταν γιος του Πέλοπα και της Ιπποδάμειας, τα αδέλφια του ήταν ο Πιτθέας, ο Αλκάθοος, ο Διμοίτης, ο Πλεισθένης, ο Ατρέας, ο Θυέστης, ο Κοπρέας, ο Ιππάλκιμον, ο Σκίρωνας, η Ἀστυδάμεια, η Νικίππη, η Λυσιδίκη και η Εὐρυδίκη. Τα παιδιά του ήταν ο Ανάφλυστος και ο Σφηττός που μετανάστευσαν στην Αττική και ίδρυσαν τους ομώνυμους Δήμους, η κόρη του ήταν πιθανότατα η Ευωπίς. Ο Τροιζήν και ο αδελφός του Πιτθέας μετανάστευσαν από την Πίσα στην ανατολική Πελοπόννησο όπου κυβερνούσε ο βασιλιάς Αετίος, γιος του Άνθα και εγγονός του Ποσειδώνα και της Αλκυόνης, έγιναν συμβασιλείς και τους όρισε διαδόχους. Ο Πιτθέας μετά τον θάνατο του Τροιζήνος ενσωμάτωσε ολόκληρη την περιοχή και της έδωσε το όνομα Τροιζήνα για να τιμήσει την μνήμη του αδελφού του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στράβων, 8.6.14
2. ↑  Παυσανίας, 2.30.8
3. ↑  Παυσανίας, 2.30.9
4. ↑  Παρθένιος, *"Erotica Pathemata"* 31
5. ↑  Στράβων, 8.6.14
6. ↑  Παυσανίας, 2.30.8,9

Πηγές
-----

* Parthenius, Love Romances translated by Sir Stephen Gaselee (1882-1943), S. Loeb Classical Library Volume 69. Cambridge, MA. Harvard University Press. 1916.
* Parthenius, Erotici Scriptores Graeci, Vol. 1. Rudolf Hercher. in aedibus B. G. Teubneri. Leipzig. 1858.
* Pausanias, Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D. and H.A. Ormerod, M.A. in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918.
* Pausanias, Graeciae Descriptio. 3 vols. Leipzig, Teubner. 1903.
* Strabo, The Geography of Strabo. Edition by H.L. Jones. Cambridge, Mass.: Harvard University Press; London: William Heinemann, Ltd. 1924.
* Strabo, Geographica edited by A. Meineke. Leipzig: Teubner. 1877.