recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Μίκαελ Πέρνφορς** (*λατινικό αλφάβητο : Mikael Pernfors*) γεννημένος στις 16 Ιουλίου 1963 στο Μάλμε, είναι Σουηδός πρώην πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Έφτασε στο τελικό του απλού στο Γαλλικό Όπεν το 1986 και κέρδισε το Μάστερ του Καναδά το 1993 στο Μόντρεαλ.

Προτού γίνει επαγγελματίας έπαιξε αντισφαίριση για δύο χρόνια στο *Seminole Community College* και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο της Γεωργίας στις Ηνωμένες Πολιτείες και κέρδισε τίτλους του NCAA το 1984 και το 1985.

Το 1986 έφτασε στον τελικό του τουρνουά Γκραντ σλαμ στο Γαλλικό Όπεν όπου έχασε από τον Ιβάν Λεντλ με 6-3, 6-2, 6-4. Ο Πέρνφορς έπαιξε για τη Σουηδία στον τελικό του κυπέλλου Ντέιβις το 1986 όπου η Σουηδία έχασε από την Αυστραλία με 3-2, στο κύπελλο ντέιβις αγωνίστηκε το 1986, 1987 και το 1989 με ρεκόρ 3 νίκες και 3 ήττες. Την επόμενη χρονιά στο Γουίμπλεντον έχασε και έχασε από τον Τζίμι Κόνορς. Το 1988 κέρδισε τον πρώτο του τίτλο κορυφαίου επιπέδου του απλού στο Λος Άντζελες, τον δεύτερο του τον κέρδισε μόλις ένα μήνα αργότερα στο Scottsdale της Αριζόνα.

Οι τραυματισμοί περιόρισαν τις εμφανίσεις του Πέρνφορς τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '90, το 1988 εγχειρίστηκε στο γόνατο. Επέστρεψε έντονα το 1993 για να κερδίσει τον σημαντικότερο τίτλο της καριέρας του στο Καναδικό Όπεν (μέρος της σειράς Tennis Masters Series).

Κέρδισε το Βραβείο καλύτερου παίκτη του *ATP Tour* το 1986 και του βραβείου *Comeback Player of the Year* το 1993.

Αποχώρησε από την επαγγελματική περιοδεία το 1996 μετά από μια καριέρα στην οποία κέρδισε τρία κορυφαία τουρνουά στο απλό και ένα στο διπλό. Η ανώτερη κατάταξή του No.10 το 1986. Από την αποχώρησή του συνεχίζει να αγωνίζεται σε αγώνες παλαιμάχων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *ATP website*.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 21  Απριλίου 2021.
3. 1 2 3 4 5  Ο Πέρνφορς στην ΑΤΡ
4. ↑  Ο Πέρνφορς στοκύπελλο Ντέιβις
5. ↑  bbc.co
Η σημαία της Λευκορωσίας υποτίθεται ότι σχεδιάστηκε από τον Ντουζ-Ντουσέβσκι
Ο τάφος του Κλάβντζι Ντουζ-Ντουσέφσκι στο Κάουνας
Ο **Κλάβντζι Στσιαπάναβιτς Ντουζ-Ντουσέβσκι** (λευκορωσικά: Клаўдзій Сцяпанавіч Дуж-Душэўскі, λιθουανικά: Klaudijus Dušauskas-Duž, 27 Μαρτίου 1891, Βιλέικα – 25 Φεβρουαρίου 1959, Βίλνιους ή Κάουνας) ήταν Λευκορώνας αρχιτέκτονας, διπλωμάτης και δημοσιογράφος. Πιστεύεται ότι είναι ο δημιουργός της σημαίας της Λευκορωσίας το 1917.

Ο Ντουζ-Ντουσέβσκι γεννήθηκε σε μια φτωχή οικογένεια σλάχτα. Το 1912 αποφοίτησε από το μη κλασσικό δευτεροβάθμιο σχολείο της Βίλνα όπου είχε ενταχθεί στο εθνικό κίνημα της Λευκορωσίας. Το 1912-1918 ο Ντουζ-Ντουσέβσκι σπούδασε στο Ινστιτούτο Μεταλλείων της Αγίας Πετρούπολης. Όντας στην Αγία Πετρούπολη, συμμετείχε επίσης στην κοινωνική ζωή της Λευκορωσίας. Για παράδειγμα, ήταν συντάκτης του λευκορωσικού περιοδικού Ράνιτσα.

Το 1917 προσχώρησε στη Λευκορωσική Σοσιαλιστική Συνέλευση. Το 1918 εργάστηκε στο Τμήμα Βοήθειας Προσφύγων της Εθνικής Επιτροπής της Λευκορωσίας στην Αγία Πετρούπολη. Εκείνη την εποχή, σύμφωνα με τις δικές του αναμνήσεις, δημιούργησε το σχέδιο της λευκής-κόκκινης-λευκής σημαίας της Λευκορωσίας που υιοθετήθηκε πολύ γρήγορα από το εθνικό κίνημα της Λευκορωσίας σε όλο το ευρωπαϊκό τμήμα της πρώην Ρωσικής Αυτοκρατορίας και αργότερα υιοθετήθηκε ως κρατική σημαία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας.

Το 1919 ο Ντουζ-Ντουσέβσκι μετακόμισε στη Βίλνα. Το φθινόπωρο του 1919 διορίστηκε διπλωματικός εκπρόσωπος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας στις Βαλτικές Χώρες. Στις αρχές του 1921 ο Ντουζ-Ντουσέβσκι συνελήφθη από τις πολωνικές αρχές.

Μετά από αυτό, μετανάστευσε στη Λιθουανία και εγκαταστάθηκε στο Κάουνας. Στη δεκαετία του 1920-1930 εργάστηκε για πολλά υπουργεία εκεί. Το 1927 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Λιθουανίας στο Κάουνας. Ο Ντουζ-Ντουσέβσκι εξέδωσε επίσης αρκετές λευκορωσικές εφημερίδες στη Λιθουανία.

Το 1940 ο Ντουζ-Ντουσέβσκι συνελήφθη από τους Σοβιετικούς που είχαν καταλάβει τη Λιθουανία. Τον Αύγουστο του 1943 συνελήφθη από τους Ναζί επειδή έκρυβε τους Εβραίους. Τοποθετήθηκε στο στρατόπεδο θανάτου Πραβιενισκές.

Το 1944-1946 ο Κλάβντζι Ντουζ-Ντουσέβσκι εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο του Κάουνας.

Το 1952 ο Ντουζ-Ντουσέβσκι συνελήφθη και καταδικάστηκε σε κάθειρξη 25 χρόνων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης επειδή ήταν «ενεργός λευκορώσος εθνικιστής». Απελευθερώθηκε το 1955 και εργάστηκε για ένα αρχιτεκτονικό ινστιτούτο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
2. 1 2 3  Ανακτήθηκε στις 25  Μαρτίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Arche, Дзяржаўная сымболіка Беларускай Народнай Рэспублікі[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Nasha Niva, Клаўдзі Дуж-Душэўскі. Сьцяг
* RFE/RL, Імёны Свабоды. Клаўдзі Дуж-Душэўскі

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 2503154260337624480003

 |

 |
Ο **Μίκαελ Στόρε** (*Mikael Stahre*) γεννήθηκε στις 5 Ιουλίου 1975 στη Στοκχόλμη. Είναι προπονητής ποδοσφαίρου και παλαίμαχος ποδοσφαιριστής από τη Σουηδία.

Βιογραφικό
----------

Ο Στόρε υπήρξε μέτριος ποδοσφαιριστής και από πολύ νέος εργάστηκε ως γυμναστής και προπονητής στα τμήματα υποδομής των ομάδων: Γκρένταλς (1995-1996), Χάμαρμπυ (1997) και ΑΙΚ Στοκχόλμης (1998-2005). Το 2004 κατέκτησε με την ΑΙΚ το Πρωτάθλημα Νέων της Σουηδίας.

Το 2006 προήχθη σε βοηθό προπονητή της πρώτης ομάδας της ΑΙΚ και το 2007 εργάστηκε ως πρώτος προπονητής στην ΑΦΚ Γιουνάιτεντ, ομάδα 3ης κατηγορίας, την οποία ανέβασε στη 2η κατηγορία του σουηδικού πρωταθλήματος. Το Νοέμβριο του 2008 επέστρεψε στην ΑΙΚ ως πρώτος προπονητής και έμεινε ως το 2010, κατακτώντας μαζί της το πρωτάθλημα και το κύπελλο Σουηδίας το 2009 και το Σούπερ Καπ 2010. Στις 26 Απριλίου 2010 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Πανιώνιο για τη σεζόν 2010-11, όμως τα αρνητικά αποτελέσματα στις πρώτες αγωνιστικές του πρωταθλήματος, με αποκορύφωμα την ήττα-αποκλεισμό του Πανιωνίου από τον Διαγόρα στο Κύπελλο Ελλάδας οδήγησαν στην αποπομπή του από την τεχνική ηγεσία της ομάδας στα τέλη Οκτωβρίου.

Το 2012 ανέλαβε προπονητής της Γκέτεμποργκ, στην οποία παρέμεινε για 2 χρόνια. Την περίοδο 2015-2016 εργάστηκε στην κινεζική Νταλιάν Γιφάνγκ. Το 2017 ανέλαβε τη Χάκεν με την οποία τερμάτισε στην 4η θέση του Σουηδικού πρωταθλήματος. Στις 24 Νοεμβρίου 2017 ανέλαβε προπονητής των Σαν Χοσέ Ερθκουεϊκς στις ΗΠΑ.

Στατιστικά
----------

| Σύλλογος | Χώρα | Από | Ως | Ρεκόρ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Ματς | Νίκες | Ισοπαλίες | Ήττες | Νίκες % |
| ΑΦΚ Γιουνάιτεντ |  | 1/2007 | 12/2008 | 64 | 32 | 12 | 20 | 50 |
| AΙK |  | 1/2009 | 4/2010 | 44 | 25 | 10 | 9 | 56.82 |
| Πανιώνιος |  | 4/2010 | 10/2010 | 7 | 1 | 1 | 5 | 14.29 |
| Νταλιάν Γιφάνγκ |  | 2015 | 2016 | 48 | 26 | 9 | 13 | 54.17 |
| Χάκεν |  | 2017 | 2017 | 30 | 14 | 10 | 6 | 46.67 |
| Σαν Χοσέ Έρθκουεϊκς |  | 2018 | - | 1 | 1 | 0 | 0 | 100 |
| Total | 194 | 99 | 42 | 53 | 51.03 |

*Τελευταία ενημέρωση: 4 April 2018*

Τίτλοι-Διακρίσεις
-----------------

Ως προπονητής έχει κατακτήσει:

* Πρωτάθλημα Σουηδίας: 2009 (ΑΙΚ Στοκχόλμης)
* Κύπελλο Σουηδίας: 2009 (ΑΙΚ Στοκχόλμης)
* Σούπερ Καπ Σουηδίας: 2010 (ΑΙΚ Στοκχόλμης)
* Πρωτάθλημα Σουηδίας Νέων: 2004 (ΑΙΚ Στοκχόλμης)
* Πρωτάθλημα 3ης κατηγορίας Σουηδίας: 2007 (ΦΚ Γιουνάιτεντ)

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |
Η **Κρήνη του Σαπιοκάραβου** (ιταλικά: *Fontana della Barcaccia*) βρίσκεται στην πόλη της Ρώμης και συγκεκριμένα στην Πιάτσα ντι Σπάνια, στη βάση της διάσημης Σκαλινάτα. Ανήκει στην τεχνοτροπία του μπαρόκ και κατασκευάστηκε το 1627-28. Οφείλει το όνομά της στο πρωτότυπο σχήμα της, αυτό μιας μισοβυθισμένης βάρκας από τα πλαϊνά της οποίας κυλά νερό σε μία λεκάνη.

Την κρήνη παρήγγειλε στον Πιέτρο Μπερνίνι ο Πάπας Ουρβανός Η', σε ανάμνηση μιας φοβερής πλημμύρας του ποταμού Τίβερη το 1598. Αξιοσημείωτα, όταν αποσύρθηκαν τα νερά, παρά τη μεγάλη απόσταση από την κοίτη του ποταμού, βρέθηκε στο σημείο εκείνο μια βάρκα. Ο Πιέτρο Μπερνίνι εργάστηκε με φροντίδα για την ολοκλήρωση του έργου του, υποβοηθούμενος από τον γιο του, Τζιαν-Λορέντσο. 

Προκειμένου να κατασκευαστεί η κρήνη δόθηκαν με ευφυή τρόπο λύσεις σε διάφορα προβλήματα, με κυριότερο αυτό της χαμηλής πίεσης του νερού, το οποίο παρέχει η Άκουα Βέρτζινε. Λόγω της εγγύτητας του υδραγωγείου αυτού, η συγκεκριμένη κρήνη είναι η πρώτη που τροφοδοτείται με νερό. Ως αποτέλεσμα η πίεση του νερού δεν επαρκεί για να δημιουργηθούν εντυπωσιακοί πίδακες νερού. Επίσης ήταν απαραίτητο να ενταχθεί το έργο αρμονικά στο περιβάλλον του, κάτι που λύθηκε δίνοντάς του αφενός τη μορφή βάρκας και αφετέρου καθιστώντας το συμμετρικό (η πλώρη και η πρύμνη είναι ολόιδιες). Τέλος, το οικόσημο με τον ήλιο και τις μέλισσες είναι χαρακτηριστικά του Οίκου των Μπαρμπερίνι, μέλος του οποίου ήταν και ο Ουρβανός Η'.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *dati.beniculturali.it*.

Πηγές
-----

* Fontana della Barcaccia, στον ιστότοπο www.romaspqr.it
* Fontana della Barcaccia, στη Web Gallery of Art.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Fontana della Barcaccia (Rome) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 248323829
* GND: 7687818-1

 |

 |


Συντεταγμένες: 41°54′21″N 12°28′56.25″E﻿ / ﻿41.90583°N 12.4822917°E﻿ / 41.90583; 12.4822917
Ο **Μίκαελ Νίλσον** (*Mikael Nilsson*, 24 Ιουνίου 1978) είναι πρώην διεθνής Σουηδός ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του δεξιού αμυντικού και μέσου. Αγωνίστηκε και στον Παναθηναϊκό.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στις 24 Ιουνίου του 1978 στην πόλη Όβεσχολμ της Σουηδίας και έχει ύψος 1,78 μ. Ξεκίνησε την σταδιοδρομία του από την τοπική ομάδα και το 2000 έκανε το πρώτο σημαντικό βήμα στην καριέρα του όταν πήρε από την *Åhus Horna BK* μεταγραφή για την Χάλμσταντ, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα το 2000. Έπειτα από τέσσερα χρόνια παραμονής ο Σουηδός μπακ-χαφ μεταπήδησε το καλοκαίρι του 2004 στο αγγλικό πρωτάθλημα για λογαριασμό της Σαουθάμπτον. Μετά τον υποβιβασμό της ομάδας πήρε μεταγραφή για το ελληνικό πρωτάθλημα και τον ΠΑΟ, στον οποίο αγωνίστηκε για τέσσερα χρονιά. Στη συνέχεια (2009) αγωνίστηκε στην ομάδα της Μπρόντμπι, ενώ το 2012 αποκτήθηκε για λίγο από την Φρίμαντ Άμαγκερ, όπου και ολοκλήρωσε την καριέρα του το καλοκαίρι του 2012.

### Εθνική Σουηδίας

Ο Νίλσον ήταν διεθνής με την Εθνική Σουηδίας. Το 2002 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του σε φιλική αναμέτρηση με την Τσεχία, όπου και σημείωσε 2 γκολ. Σε σύνολο 64 συμμετοχών, σημείωσε συνολικά 3 τέρματα. Με την εθνική της χώρας του συμμετείχε στο Μουντιάλ του 2006 και στα EURO του 2004 και του 2008, πραγματοποιώντας αξιόλογες εμφανίσεις.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνική Σουηδίας – Μουντιάλ 2006 |
| --- |
|  |
|  | 
* 1 Ίσακσον
* 2 Νίλσον
* 3 Μέλμπεργκ (c)
* 4 Λούτσιτς
* 5 Έντμαν
* 6 Λίντεροτ
* 7 Αλεξάντερσον
* 8 Ά. Σβένσον
* 9 Λιούνγκμπεργκ
* 10 Ιμπραΐμοβιτς
* 11 Λάρσον
* 12 Άλβμπογκε
* 13 Χάνσον
* 14 Στένμαν
* 15 Κ. Σβένσον
* 16 Σέλστρεμ
* 17 Ελμάντερ
* 18 Γιόνσον
* 19 Άντερσον
* 20 Άλμπεκ
* 21 Βίλελμσον
* 22 Ρόζενμπεργκ
* 23 Σααμπάν
* Προπονητής: Λάγκερμπεκ
 |

 |
Ο **Κοστάντσο Β΄**, ιταλ. Costanzo II (24 Φεβρουαρίου 1510 - 1512) από τον Οίκο των Σφόρτσα ήταν κύριος τού Πέζαρο (1510-12).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Τζοβάννι κυρίου τού Πέζαρο και της τρίτης συζύγου του Τζινέβρα Τιέπολο. Δεύτερη σύζυγος τού πατέρ του ήταν η Λουκρητία Βοργία, αλλά ο γάμος τους δηλώθηκε άκυρος από τον Πάπα Αλέξανδρο ΣΤ΄, λόγω της υποτιθέμενης ανικανότητας τού γαμπρού. Ο Κονστάντσο Β΄ αρχικά είχε βαπτιστεί Τζοβάννι-Μαρία.

Έπειτα από επτά έτη ο Τζοβάννι έκανε γάμο με τη Τζινέβρα και έκανε μόνο ένα τέκνο, τον Τζοβάννι-Μαρία. Πέντε μήνες μετά τη γέννησή του τέκνου, ο Τζοβάννι απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο γιος του, που άλλαξε το όνομά του σε Κοστάντσο Β΄ και έγινε ο 4ος κύριος τού Πέζαρο. Επίτροπος ορίστηκε ο θείος του Γκαλεάτσο Σφόρτσα.

Το 1512 απεβίωσε και νόμιμος διάδοχός του ήταν ο θείος του Γκαλεάτσο Σφόρτσα. Όμως ο επικυρίαρχος τού Πέζαρο Πάπας Ιούλιος Β΄ αποφάσισε να κρατήσει τη διακυβέρνηση της κυριότητας και να μην επιτρέψει τη διαδοχή. Έτσι ο Κοστάντσο Β΄ ήταν ο τελευταίος των Σφόρτσα στην κυριότητα τού Πέζαρο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* "La Signoria degli Sforza". Gradara.com. Retrieved 2013-08-15.
Η **Μακεδονική επανάσταση του 1854** έλαβε χώρα το 1854 και χωρίζεται σε δύο φάσεις: η πρώτη φάση έλαβε χώρα στη Δυτική Μακεδονία και η δεύτερη στη Χαλκιδική. Ωστόσο, οι πιέσεις των Άγγλων και των Γάλλων στην κυβέρνηση του βασιλιά Όθωνα ανάγκασαν τον τελευταίο να ανακαλέσει τους οπλαρχηγούς που συμμετείχαν στον αγώνα των αλύτρωτων ελληνικών περιοχών, συμπεριλαμβανομένου και της Μακεδονίας - οι δυτικές χώρες θεώρησαν πως οι εξεγέρσεις των αλύτρωτων ελληνικών περιοχών είχαν σχέση με τον Κριμαϊκό Πόλεμο (1854-1856).

Στη Μακεδονία, οπλαρχηγοί και αγωνιστές από την ελεύθερη Ελλάδα και τη Θεσσαλία κατέλαβαν τα Τέμπη και μερικά σημεία της Πιερίας. Στη Δυτική Μακεδονία, οι επαναστάτες με αρχηγό τον Θεόδωρο Ζιάκα κατέλαβαν τη δυτική Πίνδο και επιτέθηκαν στην περιοχή των Γρεβενών, αλλά η αριθμητική υπεροχή του οθωμανικού στρατού και η διπλωματική στάση των δυτικών δυνάμεων είχε ως αποτέλεσμα τη σύναψη ανακωχής και την επιστροφή των οπλαρχηγών στο Βασίλειο της Ελλάδας κατά τον Ιούνιο του 1854. 

Η δεύτερη φάση έλαβε χώρα στη Χαλκιδική και σ' αυτή πρωτοστάτησε ο Τσάμης Καρατάσος, πρώην υπασπιστής του βασιλιά Όθωνα. Ο Καρατάσος είχε αποβιβαστεί στη Σιθωνία τον Απρίλιο του 1854, αλλά αντιμετώπισε τις γαλλικές δυνάμεις που έβαλλαν συνεχώς, καθώς φοβούνταν την είσοδο του στη Θεσσαλονίκη. Μετά από μια βραχεία κατάληψη των Καρυών του Αγίου Όρους, οι μοναχοί του οποίου δεν είχαν στηρίξει τον αγώνα, ο Καρατάσος αναγκάστηκε να επιστρέψει στο ελληνικό βασίλειο με γαλλικό πολεμικό σκάφος. Οι πρόξενοι των Άγγλων και των Γάλλων ανέλαβαν την προστασία των αμάχων και των ενόπλων που είχαν υποστηρίξει τον Καρατάσο από μια πιθανή οθωμανική εισβολή στο Άγιο Όρος.

Πηγές
-----

* Το επαναστατικό κίνημα του 1854, Ίδρυμα Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα
* Οι αλυτρωτικές εξεγέρσεις του 1854 στην ηπειρωτική Ελλάδα, Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού
Κολυμβήθρα του Σιλωάμ
**Σιλωάμ** (εβρ. προέλευσης, σημαίνει «Απεσταλμένος») ονομαζόταν μια δεξαμενή στην Ιερουσαλήμ, όπου ο Ιησούς Χριστός έστειλε έναν τυφλό να πλυθεί για να ανακτήσει την όρασή του. Λίγα πράγματα είναι γνωστά για το πώς ήταν τότε αυτή η δεξαμενή, αν και η ευρύτερη θέση της οριοθετείται προφανώς από το σημερινό Μπίρκετ Σιλουάν, λίγο νοτιοδυτικότερα από την Πόλη του Δαβίδ. Πιθανότατα αυτή είναι επίσης κατά προσέγγιση η τοποθεσία της "δεξαμενής" ή του υδροταμιευτήρα του Βασιλιά Εζεκία, που αποτελούσε συνέχεια του αγωγού τον οποίο κατασκεύασε για να μεταφέρει τα νερά της Γιών.

Οι σήραγγες μεταφοράς νερού στην Πηγή Γιών
------------------------------------------

Το 1867 στην περιοχή της Ιερουσαλήμ, ο Τσαρλς Γουόρεν ανακάλυψε έναν αγωγό νερού που ξεκινούσε από την πηγή Γιων και κατέληγε μέσα στο λόφο, απ’ όπου ένα φρεάτιο οδηγούσε επάνω, στην Πόλη του Δαβίδ. Προφανώς, αυτή ήταν η δίοδος μέσω της οποίας εισχώρησαν αρχικά στην πόλη οι άντρες του Δαβίδ. Ο καθαρισμός ολόκληρου του συστήματος των σηράγγων οι οποίες ξεκινούν από την πηγή Γιών έγινε στη διάρκεια των ετών 1909-1911. Μια τεράστια σήραγγα, με μέσο ύψος 1,8 μέτρα και μήκος 533 μέτρα είχε λαξευτεί μέσα σε συμπαγή βράχο. Οδηγούσε από την πηγή Γιών στην Κολυμβήθρα του Σιλωάμ, η οποία βρισκόταν στην κοιλάδα των Τυροποιών (μέσα στην πόλη) και είναι προφανώς η σήραγγα που κατασκεύασε ο Εζεκίας. Στο τοίχωμα αυτής της στενής σήραγγας βρέθηκε μια επιγραφή σε αρχαία εβραϊκή γραφή. Αυτή λέει εν μέρει:

> Και αυτός ήταν ο τρόπος με τον οποίον ανοίχτηκε:—Ενώ [ . . .] (έσκαβαν) ακόμη [ . . .] με τις αξίν(ες), κάθε άντρας προς την πλευρά του συντρόφου του, κι ενώ απέμεναν ακόμη να σκαφτούν τρεις πήχεις, [ακούστηκε] η φωνή ενός άντρα που φώναζε το σύντροφό του, γιατί υπήρχε μια παρεμβολή βράχου στα δεξιά [και στα αριστερά]. Και όταν ανοίχτηκε η σήραγγα, οι λατόμοι έσκαψαν (το βράχο), ο κάθε άντρας προς το σύντροφό του, η μια αξίνα αντίθετα προς την άλλη· και το νερό ξεχύθηκε από την πηγή προς τη δεξαμενή σε μήκος 1.200 πηχών, και το ύψος του βράχου πάνω από τα κεφάλια των λατόμων ήταν 100 πήχεις.
> 
>

Ιστορία
-------

Η κολυμβήθρα του Σιλωάμ αναφέρεται αρκετές φορές στην Αγία Γραφή. Ο Ησαΐας αναφέρει τα νερά της κολυμβήθρας (8:6). Επίσης αναφέρεται στην κατασκευή της σήραγγας του Εζεκία (22:9). Για τους Χριστιανούς, η κολυμβήθρα του Σιλωάμ έχει επιπλέον ιδιαίτερη σημασία: Αναφέρεται Στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, ως η θέση στην οποία ο Ιησούς έστειλε ένα «τυφλό άτομο από τη γέννησή του", προκειμένου να ολοκληρωθεί η θεραπεία του ανθρώπου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κατά Ιωάννην, 9:6, 7, 11
2. ↑  Βασιλειών Β', 20:20
3. ↑  Β' Χρονικών, 32:30
4. ↑  Βασιλειών Β', 5:6-10

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Pool of Siloam στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 315161533
* GND: 7535251-5

 |

 |

Συντεταγμένες: 31°46′14″N 35°14′06″E﻿ / ﻿31.77056°N 35.23500°E﻿ / 31.77056; 35.23500
Το **Κουίν Σάρλοτ** (αγγλικά: Queen Charlotte), πιο γνωστό από τους κατοίκους του απλά ως **Σάρλοτ** (γλώσσα Χάιντα: Daajing Giids), είναι χωριό και δήμος στο αρχιπέλαγος Χάιντα Γκουάι (πρώην Νήσοι της Βασίλισσας Σάρλοτ) στην επαρχία της Βρετανικής Κολομβίας του Καναδά. Βρίσκεται στο νότιο άκρο της Νήσου Γκράχαμ στον κολπίσκο Σκίντιγκετ (Skidegate) και είναι μέλος του δήμου της περιφερειακής περιοχής Νορθ Κόουστ.

Κατά την απογραφή του 2016, είχε πληθυσμό 852 κατοίκους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «FirstVoices: Hlg̱aagilda X̱aayda Kil: words». Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2020.
2. ↑  «Statistics Canada. 2016 Census». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2021.
Το **μεγάλο δουκάτο** είναι μορφή του μοναρχικού πολιτεύματος, στο οποίο ο τίτλος του επίσημου αρχηγού κράτους είναι ο μεγάλος δούκας.

Μέχρι το 1806, όταν η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία καταργήθηκε, η χρήση του όρου "μεγάλο δουκάτο" ήταν σχετικά σπάνια. Ο όρος μεγάλο δουκάτο χρησιμοποιούταν συχνά ως το επίσημο όνομα κρατών που είχαν μικρότερο μέγεθος από τα περισσότερα σύγχρονα ευρωπαϊκά βασίλεια (π.χ. Δανία, Ισπανία, Ηνωμένο Βασίλειο). Ωστόσο, αυτά τα μεγάλα δουκάτα είχαν τις περισσότερες φορές μεγαλύτερο μέγεθος από τα κυρίαρχα δουκάτα στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, την Ιταλία ή τη Σκανδιναβία (π.χ. Άνχαλτ, Λωρραίνης, Μόντενα, Σλέσβιχ-Χόλσταϊν). Κατά τον 19ο αιώνα ο αριθμός των μεγάλων δουκάτων στην Ευρώπη δεν ξεπέρασε τα 14. Μερικά από τα μεγάλα δουκάτα δημιουργήθηκαν αρχικά ως θύλακες της Ναπολεόντειας Αυτοκρατορίας, αλλά αργότερα η ύπαρξη αυτών των μεγάλων δουκάτων αποκαταστάθηκε, ωστόσο συνήθως είχαν άλλα σύνορα και βασιλική δυναστεία. Μερικά μεγάλα δουκάτα ήταν κυρίαρχα και είχαν ονομαστική ανεξαρτησία (π.χ. Μπάντεν, Έσση, Μεκλεμβούργο-Σβέριν, Μεκλεμβούργο-Στρέλιτς, Ολδεμβούργο, Σαξ-Βαϊμάρη και Τοσκάνη), κάποια ήταν απλώς κυρίαρχες οντότητες σε προσωπική ένωση με μια μεγαλύτερη μοναρχία, της οποίας ο μονάρχης είχε τον τίτλο του μεγάλου δούκα ως δευτερεύοντα τίτλο (π.χ. Φινλανδία, Λουξεμβούργο, Τρανσυλβανία), άλλα ήταν εξαρτημένα κράτη μιας μεγαλύτερης μοναρχίας (π.χ. Μεγάλο Δουκάτο του Μπεργκ), ενώ υπήρχαν και μεγάλα δουκάτα των οποίων τα εδαφικά όρια ήταν ονομαστικά και το αξίωμα του μεγάλου δούκα ήταν καθαρά τιμητικός (π.χ. Φραγκφούρτη). 

Σήμερα (2020), το μόνο μεγάλο δουκάτο που υπάρχει στον κόσμο είναι το Λουξεμβούργο.
Το κολουμβάριο του Πομπώνιου Ύλα στην *Αππία Οδό*.
Το **Κολουμβάριο του Πομπώνιου Ύλα**, λατιν.: Columbarium of Pomponius Hylas, είναι ένα ρωμαϊκό κολουμβάριο του 1ου αι. μ.Χ. που βρίσκεται κοντά στην Porta Latina στη Αππία Οδό, στη Ρώμη της Ιταλίας. Ανακαλύφθηκε και ανασκάφηκε το 1831 από τον Πιέτρο Καμπάνα.

Αν και το όνομά του προέρχεται από τον Πομπώνιο Ύλα (Pomponius Hylas), ο οποίος έζησε στην περίοδο των Φλαβίων (69-96 μ.Χ.), το ίδιο το κτίριο χρονολογείται μεταξύ 14 και 54 μ.Χ. λόγω επιγραφών σε δύο από τις κόγχες του (η μία αφιερωμένη σε έναν απελεύθερο του Τιβέριου και η άλλη σε έναν απελεύθερο της Κλαυδίας Οκταβίας, κόρης του Κλαύδιου και της Μεσσαλίνας). Αργότερα αγοράστηκε από τον Πομπώνιο Ύλα για τον ίδιο και τη σύζυγό του. Aυτός πρόσθεσε το ψηφιδωτό πλαίσιο επάνω από τα σκαλιά της εισόδου, το οποίο είναι διακοσμημένο με γρύπες και αναγράφει:

CN[AEI] POMPONI HYLAE E[T] POMPONIAE CN[AEI] L[IBERTAE] VITALINIS,

δηλ. του Γναίου Πομπώνιου Ύλα και της Πομπωνίας Βιταλίνιδας της απελευθέρου του Γναίου.

Η επιγραφή έχει επίσης ένα v (που σημαίνει vivit, ζωντανή) επάνω από το όνομα της Πομπωνίας, που δείχνει ότι ήταν ζωντανή όταν προστέθηκε το πλαίσιο.

Αναφορές και παραπομπές
-----------------------

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Νας, Έρνεστ. *Εικονογραφικό Λεξικό της Αρχαίας Ρώμης.* Λονδίνο: A. Zwemmer, 1962.

Πηγές
-----

* 
* JSTOR: Proposta per una Classificazione del Terzo Stile Pompeiano
Το **Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού** (συντομογραφία: ΚΔΣ), (γερμανικά: *Partei des Demokratischen Sozialismus*) ήταν αριστερό γερμανικό κόμμα, το οποίο υπήρχε από το 1989 μέχρι το 2007 και ουσιαστικά έδρασε στα ομόσπονδα κρατίδια που ανήκαν στη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας.

Το κόμμα προέκυψε από Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας, το οποίο αρχικά είχε ονομαστεί Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας - Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (ΕΣΚΓ-ΚΔΣ). Στις 4 Φεβρουαρίου του 1990, αφού συντελέστηκαν εσωτερικές αλλαγές, μετονομάστηκε σε Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (ΚΔΣ) και τον Ιούλιο του 2005 σε Αριστερό Κόμμα.ΚΔΣ (συντομογραφία: Η Αριστερά.ΚΔΣ). Στις 16 Ιουνίου του 2007 προχώρησε σε συγχώνευση με την ΕΕΚΔ στο κόμμα Η Αριστερά. Τον Δεκέμβριο του 2006 ο αριθμός των μελών του ανερχόταν σε 60.338.

Παραπομπές
----------

1. ↑  τα επονομαζόμενα "Neue Länder" (Νέα Ομοσπονδιακά Κρατίδια)
2. ↑  «tagesschau vor 20 Jahren». Ανακτήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2018.
3. ↑  «Καταστατικό του ΚΔΣ (Γερμανικά)» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 7 Οκτωβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2018.
4. ↑  «Linkspartei und WASG stimmen für Fusion». Ανακτήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2018.
Η **καταδίωξη των πολεμικών πλοίων Γκαίμπεν (*Goeben*) και Μπρέσλαου (*Breslau*)** ήταν ναυτική επιχείρηση που έλαβε χώρα στη Μεσόγειο λίγες ημέρες αφότου ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, όταν πλοία του βρετανικού στόλου της Μεσογείου προσπάθησαν να ανακόψουν την πορεία του γερμανικού καταδρομικού μάχης *Goeben* και του ελαφρού καταδρομικού *Breslau*. Τα δύο γερμανικά πλοία κατάφεραν να ξεφύγουν από τον βρετανικό στόλο και πέρασαν από τα Δαρδανέλια στην Κωνσταντινούπολη, όπου ήταν και ο τελικός προορισμός τους. Αφού παραδόθηκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, μετονομάστηκαν σε **Γιαβούζ Σουλτάν Σελίμ** (*Yavuz Sultan Selim*) και **Μιντιλού** (*Midilli* = «Μυτιλήνη») και έλαβαν μέρος σε επιθέσεις εναντίον ρωσικών θέσεων φέρνοντας έτσι την Οθωμανική Αυτοκρατορία στον πόλεμο στο πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων.

H αποτυχία της βρετανικής επιχείρησης είχε τεράστιες πολιτικές και στρατιωτικές προεκτάσεις. Βραχυπρόθεσμα τερμάτισε ουσιαστικά τη σταδιοδρομία των δύο Βρετανών Ναυάρχων που είχαν αναλάβει την καταδίωξη. Γράφοντας αρκετά χρόνια αργότερα, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, Υπουργός των Ναυτικών τότε, εξέφρασε την άποψη ότι ωθώντας την Τουρκία στον πόλεμο το *Γκέμπεν* είχε φέρει «περισσότερη σφαγή, περισσότερη δυστυχία και περισσότερη καταστροφή που θα μπορούσε ποτέ να φέρει μια πυξίδα πλοίου».

Εμπόλεμη κατάσταση
------------------

Αμέσως μετά τη δολοφονία του διαδόχου Φραγκίσκου Φερνινάνδου στο Σαράγεβο στις 28 Ιουνίου 1914, ο ναύαρχος Βίλχελμ Σουχόν τα πλοία του οποίου ναυλοχούσαν στη Χάιφα, εκτίμησε σωστά ότι το γεγονός αυτό θα είχε δυσάρεστες συνέπειες για τη Γερμανία, και ότι είχε καθήκον να προετοιμάσει τα πλοία του, για να αντιμετωπίσουν κήρυξη πολέμου, καθώς ήξερε ότι το καθήκον του στόλου ήταν να αναχαιτίσει και να παρεμποδίσει τα πλοία που θα μετέφεραν Γάλλους αποικιακούς στρατιώτες από την Αλγερία. Έτσι αποφάσισε - όσο είχε ακόμα καιρό να οδηγήσει τα πλοία του στο αυστριακό λιμάνι της Πούλα, προκειμένου να γίνουν οι απαραίτητες επιδιορθώσεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τάκμαν 1962, σελ. 187.
2. ↑  Staff 2006, σελ. 18.

Πηγές
-----

* Τάκμαν, Μπάρμπαρα (1962). «Goeben...An enemy then flying». *The quns of August*. Macmillan, Νέα Υόρκη. σελ. 642.

* Staff, Gary (2006). *German Battlecruisers: 1914–1918*. Osprey Books, Λονδίνο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Pursuit of Goeben and Breslau στο Wikimedia Commons
Συντεταγμένες: 38°6′56″N 27°8′32″E﻿ / ﻿38.11556°N 27.14222°E﻿ / 38.11556; 27.14222

Η **Κολοφώνα** ήταν αρχαία πόλη της Ιωνίας, χτισμένη κοντά στις ακτές της Μικράς Ασίας, ανάμεσα στην Λέβεδο και την Έφεσο. Η πόλη χτίστηκε τον 11ο αιώνα π.Χ. από Ίωνες που προέρχονταν πιθανόν από την Αττική. Σύμφωνα με τον τον Στράβωνα οικιστής της πόλης ήταν ο Ανδραίμων, απόγονος του μυθικού βασιλιά της Αθήνας Κόδρου. Στην επικράτεια της πόλης ανήκε και η πόλη Κλάρος η οποία θεωρούταν παλαιότερη με ιδρυτή τον ήρωα από την Κρήτη Ράκιο. Στην πόλη αυτή λειτουργούσε μαντείο και υπήρχε σημαντικό ιερό αφιερωμένο στον Απόλλωνα.

Η Κολοφώνα ήταν μία από τις δώδεκα πόλεις του Κοινού των Ιώνων. Φαίνεται πως συμμετείχε και αυτή στον Μελιακό πόλεμο. Από την Κολοφώνα καταγόταν ο λυρικός ποιητής Μίμνερμος και ο φιλόσοφος Ξενοφάνης. Σήμερα στην θέση της Κολοφώνας βρίσκεται η μικρή τουρκική πόλη Değirmendere.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *GeoNames*. 2005. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2015.
2. ↑  Στράβων Γεωγραφικά, βιβλίο XIV[*νεκρός σύνδεσμος*] Κολοφῶνα δ´ Ἀνδραίμων
Πύλιος, ὥς φησι καὶ Μίμνερμος ἐν Ναννοῖ
3. ↑  Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, η Κλάρος[*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  Παυσανία Ελλάδος περιήγησις/Αχαϊκά δὲ τὸ μὲν ἱερὸν τὸ ἐν Κλάρῳ καὶ τὸ μαντεῖον ἐκ παλαιοτάτου γενέσθαι νομίζουσιν: ἐχόντων δὲ ἔτι τὴν γῆν Καρῶν ἀφικέσθαι φασὶν ἐς αὐτὴν πρώτους τοῦ Ἑλληνικοῦ Κρῆτας, Ῥάκιον καὶ ὅσον εἵπετο ἄλλο τῷ Ῥακίῳ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κολοφώνα - Princeton Encyclopedia of Classical Sites

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ιωνική Δωδεκάπολη |
| --- |
|  |
| 
* Μίλητος
* Έφεσος
* Φώκαια
* Κολοφώνα
* Κλαζομενές
* Πριήνη
* Ερυθρές
* Τέως
* Λέβεδος
* Μυούς
* Σάμος
* Χίος
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 236468340
* LCCN: sh2017004061
* GND: 4264939-0

 |

 |
Η **Κουένμπουρ** ή **Γουίμπορν** ήταν μια αγία των Αγγλοσαξόνων τον 8ο αιώνα, κόρη του Κένρεντ του Ουέσσεξ, αδελφή του Ίνε του Ουέσσεξ και της Κάθμπουρ συζύγου του Άλντφριθ της Νορθουμβρίας η οποία ήταν η πρώτη ηγουμένη στο Γουίμπορν Μίνστερ. Είναι πολύ πιθανό η Κουένμπουρ να διαδέχθηκε την αδελφή της στην ηγεσία του αβαείου μετά τον θάνατο της. Υπάρχουν ελάχιστες πληροφορίες σχετικά με την Κουένμπουρ, η βασική πηγή είναι μια αναφορά στο Αγγλοσαξωνικό χρονικό για το έτος 718 σύμφωνα με την οποία :

*"... ο Έοππα ήταν γιος του Ίνγκιλντ, ο Ίνγκιλντ του Κέντερ, η Κάθμπουρ του Κέντερ και η Κουένμπουρ του Κέντερ και ο Κέντερ του Κέολβαλντ ..."*
Το όνομα της Κάθμπουρ αναφέρεται αργότερα σε δυο έγγραφα του 11ου αιώνα στο αβαείο του Ρέστινγκ τα οποία την αναφέρουν ως Αγία
*" ... η Αγία Κάθμπουρ στο Γουίμπορν Μίνστερ η οποία το ίδρυσε και καθιέρωσε τα έθιμα τα οποία υπάρχουν μέχρι σήμερα."*

Σε έναν στίχο στην συνέχεια εμφανίζεται η προσθήκη *"και Κουένμπουρ"* μετά το όνομα της Κάθμπουρ. Ο ιστορικός Φέλιξ Λίμπερμαν (1851 - 1925) που εξέτασε το κείμενο τον 11ο αιώνα κατέληξε στο ότι πρόκειται για μεταγενέστερη προσθήκη και ότι το πρωτότυπο αναφερόταν μονάχα στην Αγία Κάθμπουρ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
3. ↑  David Hugh Farmer (2011), The Oxford Dictionary of Saints, 5th Edition (revised), p. 373
4. ↑  David Hugh Farmer (2011), The Oxford Dictionary of Saints, 5th Edition (revised), p. 373
5. ↑  Felix Liebermann (1889), Die Heiligen Englands: Angelsächsisch und Lateinisch, p. 19

Πηγές
-----

* David Hugh Farmer (2011), The Oxford Dictionary of Saints, 5th Edition (revised)
* Felix Liebermann (1889), Die Heiligen Englands: Angelsächsisch und Lateinisch

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κουένμπουρ[*νεκρός σύνδεσμος*]



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Cwenburh  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το Κολυμβητήριο Ιωαννίνων είναι κλειστό κολυμβητήριο το οποίο βρίσκεται στις εγκαταστάσεις του Ε.Α.Ν.Κ. Ιωαννίνων.

Τεχνικά χαρακτηριστικά
----------------------

Διαθέτει μια μεγάλη πισίνα 50 μ και μια μικρή πισίνα εκμάθησης.Έχει χωρητικότητα 700 ατόμων.Το 2019 το κολυμβητήριο με χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ αναβαθμίστηκε ενεργειακά.Μέσα στο 2019 στο κολυμβητήριο εγκαταστάθηκαν ηλεκτρονικοί βατήρες,αναγκαίοι για αγώνες υψηλού επιπέδου.

Διοργανώσεις
------------

Στα τέλη του 2019 φιλοξένησε το *Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Τεχνικής κολύμβησης Ανδρών – Γυναικών.*

Σύλλογοι-Χρήση
--------------

Χρήση των εγκαταστάσεων γίνεται από 7 αθλητικούς συλλόγους,1 σύλλογο ΑΜΕΑ και μεμονωμένους κολυμβητές.

Ιδιοκτησία
----------

Το κολυμβητήριο ανήκει στην Γ.Γ. Αθλητισμού.Η διαχείριση γίνεται από το ΠΕΑΚΙ που είναι Ν.Π.Δ.Δ..

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* ,επίσημη σελίδα
* ,επίσημη σελίδα στο fb

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «ΚΛΕΙΣΤΟ ΚΟΛΥΜΒΗΤΗΡΙΟ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιουλίου 2019.
2. ↑  «Αναβάθμιση μέσω ΕΣΠΑ για το Κλειστό Κολυμβητήριο Ιωαννίνων». 6 Ιουνίου 2018.
3. ↑  «To ΠΕΑΚ Ιωαννίνων διεκδικεί 1,5 εκατ. ευρώ για την ενεργειακή αναβάθμιση του κολυμβητηρίου».
4. ↑  «Αγώνας δρόμου με επιτυχή κατάληξη». 25 Απριλίου 2019.
5. ↑  «Ένα ακόμη βήμα αναβάθμισης». 11 Ιουνίου 2019.
6. ↑  «Φορούν τα γιορτινά τους τα Γιάννενα». 25 Ιουνίου 2019.
Απεικόνιση του Μαγώγ σαν του πρώτου βασιλιά της Σουηδίας
Ο **Μαγώγ**, πρόσωπο της Βίβλου δεύτερος από τους επτά γιούς του Ιάφεθ συνδέεται με αποκαλυπτικές προφητείες της Βίβλου (Ιεζεκιήλ 38,39) που τον αναφέρουν στη γη του Μαγώγ. Ο Ιουδαίος ιστορικός του 1ου αιώνα μ.χ. Φλάβιος Ιώσηπος ταυτίζει τους Μαγώγ με τους Σκύθες. Σύμφωνα με τη μετάφραση του Ιεζεκιήλ τοποθετείται μεταξύ της Καππαδοκίας και της Μηδίας. Ο Βυζαντινός ιστορικός Ιορδάνης ο Αλανός (551) αναφέρει τον Μαγώγ ως πρόγονο των Γότθων, ο Γιοχάννες Μάγκνουμ (16ος αιώνας μ.χ.) λέει ότι μετανάστευσε στην Σκανδιναβία τον 88ο χρόνο μετά τον κατακλυσμό όπου απέκτησε 5 γιούς, τους: Σουέννο, Γκεδάρ, Ούμπο, Θωρ και Γερμάν. Η βασίλισσα Χριστίνα της Σουηδίας περιγράφει στο γενεαλογικό της δέντρο ότι κατάγεται απευθείας από τον Μαγώγ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Genesis» (Εβραϊκά της Βίβλου)

Πηγές
-----

* Josephus, Antiquities of the Jews, Book I, Chapter 6. Interhack Library
* Encyclopedia Biblica, 1899. Entry on 'Gog and Magog'.
* Johannes Magnus, Historia de omnibus Gothorum Sveonumque regibus, 1554, I, Chapters 4–5, GMC. Cambridge Mass, oclc 27775895

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 77125720
* GND: 119448254

 |

 |
Ο **Κλων Στέφανος** (Κέα, 1854 - 10 Ιανουαρίου 1915) ήταν Έλληνας επιστήμονας, ο πρώτος Έλληνας γιατρός-ανθρωπολόγος. Ειδικεύτηκε σε πλήθος ερευνών και μελετών, ενώ πραγματοποίησε ανασκαφές σε πολλές νησιωτικές περιοχές της Ελλάδας. Θεωρείται ο θεμελιωτής της φυσικής ανθρωπολογίας στην Ελλάδα. Ίδρυσε το Ανθρωπολογικό Μουσείο της Αθήνας και ήταν σύμβουλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος.Καταγόταν από την Άνω Σύρο. Όταν εκείνος είχε εργαστεί στην Τζιά, γεννήθηκε ο γιος του Κλων, το 1857.Στη συνέχεια φοίτησε στο Γυμνάσιο της Σύρου. Έκανε σπουδές Ιατρικής στο πανεπιστήμιο των Αθηνών και μετεκπαιδεύτηκε στο Παρίσι. Έπειτα από την επιστροφή του στην Ελλάδα επιδόθηκε στην ανθρωπολογική έρευνα και αποτέλεσμα των ερευνών του σε κρανία και σκελετούς ήταν η ίδρυση του *Ανθρωπολογικού Εργαστηρίου και Μουσείου των Αρχαίων Πατρίων Λειψάνων* (1886). Πραγματοποίησε ανασκαφές στη Γυάρο, στην Κωμιακή Νάξου , στη Σύρο και στην Αρκαδία. Δημοσίευσε πολλές μελέτες και άρθρα, ενώ επιμελήθηκε και πολλούς ανθρωπολογικούς χάρτες της Ελλάδας. Ασχολήθηκε επίσης με την αρχαία γεωγραφία και συνεργάστηκε με την επιτροπή για την τοπωνυμία των αρχαίων ελληνικών πόλεων.

Το 1915 ιδρύθηκε τιμής ένεκεν έδρα Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με το όνομα του Στέφανου. Πέθανε την ίδια χρονιά, χωρίς να ευτυχήσει να εργαστεί στην έδρα.
Ο αδερφός του, Κυπάρισσος, ήταν μαθηματικός.

Έργα
----

* *Ελλάς* (δημοσιευμένο άρθρο στο "Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ιατρικών Επιστημών" του Ντεσάμ) (1884)
* *Συμβολαί εις την Φυσικήν Ανθρωπολογία της Ελλάδος* (1914)
* *La Grece au point de vue naturel, ethnologique, anthropologique, demographique et medical*
* *Επιγραφαί της νήσου Σύρου το πλείστον ανέκδοτοι*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τεκμήρια[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Βιογραφικό του Στέφανου[*νεκρός σύνδεσμος*] στον ιστότοπο του Ανθρωπολογικού Μουσείου

Πηγές
-----

* Συλλογικό έργο, Εγκυκλοπαίδεια "2002", τ. 18, σελ. 369, εκδ. 1984.
* Ανδρέας Δρακάκης,«Δύο Συριανοί λόγιοι. Κλων Στέφανος-Περικλής Ζερλέντης», Επετηρίς Εταιρείας Κυκλαδικών Μελετών, τομ.9 (1971-1973), σελ.74-86

Παραπομπές
----------

1. ↑  Επιφανείς Συριανοί Καθολικοί[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Εστία, "Η Συνέλευση της Αρχαιολογικής Εταιρείας", αρ. φύλλου 3939, 23/1/1905 (pdf)
3. ↑  εφ. Εμπρός, φύλλο 11/1/1915, σελ. 2.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 282309812
* ISNI: 0000 0003 8900 8799
* SUDOC: 165020911

 |

 |
Η **Καρίνολα** (*Carinola*) είναι μικρή πόλη και δήμος (*comune*) στην Καμπανία της Ιταλίας, και συγκεκριμένα στην Επαρχία της Καζέρτας. Η Καρίνολα βρίσκεται περίπου 45 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Νάπολης και περί τα 30 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλεως Καζέρτας, σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 41°11΄ Βόρειο και μήκος 13°59΄ Ανατολικό.

Ο δήμος της Καρίνολα συνορεύει με τους εξής άλλους 4 δήμους: Φαλτσιάνο ντελ Μάσσικο, Φρανκολίζε, Σέσσα Αουρούνκα και Τεάνο.

Ιστορία
-------

Η πόλη Καρίνολα ιδρύθηκε υπό την ονομασία **Ουρμπάνα** (*Urbana*) από Πελασγούς που εκδιώχθηκαν από την Ελλάδα, στη διασταύρωση των οδών προς το Τεάνο και προς το Κασκάνο. Αργότερα έγινε πόλη των Ετρούσκων και αργότερα των Ρωμαίων.

Μετά τη διάλυση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η πόλη καταστράφηκε πρώτα από τους Βανδάλους του Γιζέριχου τον 5ο αιώνα και μετά από τους Σαρακηνούς το 750. Ξανακτίσθηκε όμως σχετικώς σύντομα ως η νεότερη Καρίνολα στους γειτονικούς λόφους, καθιστάμενη και έδρα επισκόπου το 1087.

Βράβευση
--------

Στις 8 Νοεμβρίου 2004 ο Πρόεδρος της Ιταλίας απένειμε στην πόλη Καρίνολα το «Αργυρό Μετάλλιο Πολεμικής Αρετής» ως αναγνώριση για τον ρόλο της κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 15

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Superficie di Comuni Province e Regioni italiane al 9 ottobre 2011». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
2. ↑  «Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 124338684

 |

 |
Το  **Κλεμμένο Κοσσυφοπέδιο**  (τσεχ. Uloupené Kosovo) είναι Τσεχικό ντοκιμαντέρ του Václav Dvořák.

Η ταινία
--------

Η ταινία μιλά για τα γεγονότα στο Κοσσυφοπέδιο, κάνει μια σύντομη επισκόπηση της ιστορίας τoυ πριν από τον βομβαρδισμό της Σερβίας από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ και τη μεταπολεμική κατάσταση. Στο κέντρο της προσοχής – τα γεγονότα της δεκαετίας του 1990. Συνοδεύεται από πολλές συνεντεύξεις με τον σερβικό λαό και σε μικρότερο βαθμό, με αλβανούς μαχητές.

Παρά το γεγονός ότι η τσεχική τηλεόραση συμμετείχε στη χρηματοδότηση του έργου, η ταινία είχε αναβληθεί αρκετές φορές ως «μη ισορροπημένη» και «προκατειλημμένη υπέρ των Σέρβων», και λόγω του ότι το «ύφος της ταινίας θα μπορούσε να προκαλέσει αρνητικά συναισθήματα». Ο κινηματογραφικός παραγωγός Aleš Bednar πρόσθεσε ότι για ορισμένους θεατές η ταινία θα μπορούσε πραγματικά να φαίνεται «μη ισορροπημένη», αλλά μόνο και μόνο επειδή «τόσα χρόνια η ενημέρωση για τα γεγονότα στα Βαλκάνια ήταν μονόπλευρη, κυρίως της τηλεόρασης».

Ο Τσεχος δημοσιογράφος Frederick επέκρινε την ταινία ως μονόπλευρη προπαγάνδα του Ντβόρζακ. Πιστεύει ότι η άρνηση να μεταδοθεί η ταινία από την τσεχική τηλεόραση ήταν δικαιολογημένη.

Η προβολή της ταινίας, που είχε προγραμματιστεί για την 17 Μαρτίου 2008 (επέτειος της εθνοκάθαρσης στο Κοσσυφοπέδιο), είχε αναβληθεί μέχρι τον Απρίλιο του ίδιου έτους αλλά η προβολή δεν έγινε μέχρι σήμερα. Λόγω καθυστερήσεων στην προβολή, οι δημιουργοί της ταινίας την τοποθέτησαν στην υπηρεσία YouTube.

Αναφορες
--------

1. 1 2 3  (Τσεχικά) *Česko-Slovenská filmová databáze*. 2001.
2. ↑  (Τσεχικά) *Česko-Slovenská filmová databáze*. 2001. Ανακτήθηκε στις 19  Ιανουαρίου 2020.
3. 1 2  *Freebase Data Dumps*. Google.
4. ↑  «Češki film *Oteto Kosovo* neće biti emitovan?» (στα Σερβικά). RTV со ссылкой на FoNet. 30 Μαρτίου 2008. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2011.
5. ↑  Milan Stošić (30 Μαρτίου 2008). «Ukradeno Kosovo nije uravnoteženo» (στα Κροατικά). Danas. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Ιουνίου 2008. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2011.
6. ↑  Milan Fridrich. «Uloupené Kosovo? Uloupená soudnost» (στα Τσεχικά). Сайт Чешского телевидения]]. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Η **Λέιλα Αμπασίτζε** (γεωργιανά: ლეილა აბაშიძე, 1 Αυγούστου 1929 - 8 Απριλίου 2018) ήταν Γεωργιανή ηθοποιός, σκηνοθέτις και σεναριογράφος. Ήταν Τιμώμενη Καλλιτέχνις της Γεωργίας από το Καλλιτέχνης του Λαού της Γεωργίας, επίσης είχε τιμηθεί και από το Τάγμα του Κόκκινου Λάβαρου της Εργατιάς. Είχε επίσης βραβευθεί και σε διάφορα ασιατικά και ευρωπαϊκά φεστιβάλ, ενώ κατέχει δικό της αστέρι, έξω από τον κινηματογράφο Rustaveli, της ομώνυμης λεωφόρου, στην Τιφλίδα της Γεωργίας. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της, την παρομοίαζαν με την Αμερικανίδα ηθοποιό Μαίρη Πίκφορντ και την ονόμαζαν "Μαίρη Πίκφορντ της ΕΣΣΔ". Πρόκειται για μία από τις πιο γνωστές Γεωργιανές και Σοβιετικές ηθοποιούς όλων των εποχών.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1929, στην Τιφλίδα, της ΣΣΔ Γεωργίας που ήταν τότε μέρος της Σοβιετικής Ένωσης. Το 1951, αποφοίτησε από το Θεατρικό Ινστιτούτο Ρουστεβέλι της Γεωργίας. Έως και το 1940, εργαζόταν στην εταιρεία παραγωγής Kartuli Pilmi, ενώ από το 1958, ήταν μέλος της Ένωσης Κινηματογραφιστών. Το 1941, έκανε και το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο με την ταινία *Kajana*. Η μεγάλη της όμως επιτυχία, που την έκανε γνωστή σε όλη Σοβιετική Ένωση, ήταν η ταινία *The Dragonfly*, του 1954. Δύο χρόνια αργότερα εμφανίζεται και σε άλλη δημοφιλής ταινία της ΕΣΣΔ, την κωμωδία *The Scrapper*. Κατά αυτήν την περίοδο ταυτίστηκε αρκετά με τις κωμωδίες λόγω της προαναφερθείσας ταινίας.

Το 1959, όμως, το στερεότυπο αυτό σταμάτησε να υφίσταται, μετά τη συμμετοχή της στη δραματική ταινία *Maia Tskneteli*, η οποία επαινέθηκε από τους κριτικούς. Το 1966, ήρθε μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της, με το δραματικό *Meeting Past*, για το οποίο το 1968, έλαβε το βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού, στο All-Union Film Festival. Άλλες γνωστές ταινίες στις οποίες έχει συμμετάσχει είναι το *Khevisberi Gocha* (1964) και το *Meeting in Mountains* (1966). Το 1990, συμμετείχε στην τελευταία της ταινία, με τίτλο *Zvaraki*, συνολικά εμφανίστηκε σε περίπου 25 ταινίες. Ως σκηνοθέτης, το ντεμπούτο της το έκανε το 1980, με το *Tbilisi, Parizi, Tbilisi*, που έμελλε να είναι η πρώτη και τελευταία σκηνοθετική της προσπάθεια. Απεβίωσε το 2018 από εγκεφαλικό επεισόδιο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  День Лейлы Абашидзе[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Leila Abashidze στην IMDb

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 3713156434632812120006
* GND: 1191119130

 |

 |
Οι **Κιουρεσιούνι** (Küresünni) είναι εθνοτική ομάδα των Τουρκικών λαών που εγκαταστάθηκε στο έδαφος της πρώην κομητείας Σαλμάς, της κομητείας Ούρμια, της κομητείας Χόι, της κομητείας Μάκου στο Ιράν και της επαρχίας Βαν στην Τουρκία. Πιστεύεται ότι προέρχονται από τους άνδρες των φυλών Τσέπνι που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή από την Οθωμανική Αυτοκρατορία για να υπηρετήσουν εναντίον των Κιζιλμπάς. Οι Κιουρεσιούνι, από το μαντχάμπ Σάφι, συνεχίζουν να είναι ένθερμοι Σουνίτες. Στα νοτιοδυτικά του Χόι, υπάρχουν κουρδοποιημένες ομάδες των Τούρκων Κιουρεσιούνι.

Μετά την σύγκρουσή τους με τον αρχηγό των Κούρδων Σίμκο Σικάκ το 1921, μια ομάδα Κιουρεσιούνι κατέφυγε στην επαρχία Βαν της Τουρκίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Iranica». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Νοεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 17 Αυγούστου 2018.
2. 1 2  The most important Kurdish tribes in that region are ... **Korahsunni** Kurdicized Turks, southwest of Ḵoy
3. ↑  «Güney Azerbaycan ve Kürt Sorunu». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 17 Αυγούστου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Küresünniler - Διαδικτυακή κοινωνική κοινότητα των Κιουρεσιούνι
Ο **Κιοσσέ Μεχμέτ Πασάς** (1780 – 1832)ήταν Οθωμανός υψηλόβαθμος αξιωματούχος και υπασπιστής του Χουρσίτ Πασά, που πήρε μέρος σε πολλές μάχες κατά την Ελληνική επανάσταση του 1821, επικεφαλής στρατευμάτων εναντίον των εξεγερμένων Ελλήνων, κυρίως στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Τον Απρίλιο του 1821 νίκησε μαζί με τον Ομέρ Βρυώνη τις δυνάμεις των Ελλήνων οπλαρχηγών στη Σπερχειάδα  και αιχμαλώτισε τον Αθανάσιο Διάκο, ο οποίος, ακολούθως και με δική του εντολή, εκτελέστηκε στη Λαμία με ανασκολοπισμό. Το Μάιο της ίδιας χρονιάς πήρε μέρος (ως δύναμη οπισθοφυλακής) στην κάθοδο των Τούρκων προς τα Σάλωνα, όταν η πολυάριθμη τουρκική στρατιά αναχαιτίστηκε στη Μάχη στο Χάνι της Γραβιάς , από τον Οδυσσέα Ανδρούτσο και τους άνδρες του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  *Επίτομο λεξικό της ελληνικής ιστορίας*. Το Βήμα. Αθήνα. 2004. σελ. 170.
2. ↑  Ο Κιοσσέ Μεχμέτ Πασάς στην Greekencyclopedia Ανακτήθηκε στις 27/12/2021
3. ↑  Χουρσίτ Πασάς Ανακτήθηκε στις 27/12/2021
4. ↑  «ΟΙ μάχες των Ελλήνων για την ελευθερία - Αλαμάνα: Η υπέρτατη θυσία» Ανακτήθηκε στις 27/12/2021
5. ↑  ««Η πολιορκία της Λειβαδιάς» Ανακτήθηκε στις 27/12/2021». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2021.
Το **Κοινό των Νησιωτών του Αιγαίου** ήταν μια ελληνική εθνική οργάνωση που σχηματίστηκε (στην αρχή μυστικά) περί το 1911-1912 στα Δωδεκάνησα, με σκοπό αρχικά την απελευθέρωση από τις ξένες Δυνάμεις (Οθωμανική Αυτοκρατορία, Ιταλία) και την ένωση με την Ελλάδα. 

Οι πρώτες διεργασίες για την κατάληψη των νησιών από Ελληνικές δυνάμεις έγιναν επί κυβέρνησης Ελευθερίου Βενιζέλου και υπουργού εξωτερικών του Λάμπρου Κορομηλά. Αρμόδιος για τη "Δωδεκανησιακό Ζήτημα" ήταν ο Ίων Δραγούμης ο οποίος μυστικά οργάνωνε την κατάληψη της εξουσίας από Έλληνες. Τον Μάϊο του 1912 η Ιταλία κατέλαβε την Αστυπάλαια, τη Ρόδο, και άλλα νησιά της Δωδεκανήσου μετά από μικρή αντίσταση των Τούρκων. Αρχικά η Ιταλία φέρθηκε φιλικά προς τους Έλληνες κατοίκους των νησιών, οι οποίοι άρχισαν φανερά να εκδηλώνουν την επιθυμία τους για ένωση με την Ελλάδα. Τις πρώτες μέρες του Ιουνίου 1912 έγινε συγκέντρωση στην Ιερά Μονή της Πάτμου, όπου μεταφέρθηκαν σύνεδροι από τα νησιά με το ατμόπλοιο "Πατρίς". Επίσης είχαν έλθει πολιτικοί εκπρόσωποι από την Ελλάδα. 

Την 4η Ιουνίου 1912 το Κοινό των Νησιωτών του Αιγαίου εξέδωσε έγγραφη διακήρυξη της "Αυτονομίας των απελευθερωθεισών Νήσων" την οποία ονόμασε "Πολιτεία του Αιγαίου". Όρισε ως σημαία την κυανή με λευκό σταυρό, και ως έμβλημα τον Άπόλλωνα Ήλιο. Υπέγραψαν οι πληρεξούσιοι: Κάσου Κ. Αρβανιτόπουλος, Ρόδου Γεώργιος Δρακίδης, Λέρου Ι. Αμπελάς, Καρπάθου Γ. Πρωτόπαπας, Σύμης Ν. Πετρίδης, Κώ Σ. Κογιόπουλος, Πάτμου Μ. Μ. Μαλανδράκης, Χάλκης Π. Ι. Πιπίνος, Τήλου ιερομόναχος Μακάριος, Καλύμνου Μ. Ολυμπίτης, Νισύρου Ν. Πετρίδης. Εκτυπώθηκαν επίσης γραμματόσημα με την κεφαλή του Απόλλωνος-Ηλίου, με πρότυπο από αρχαίο νόμισμα της Ρόδου, και την επιγραφή ΚΟΙΝΟΝ ΝΗΣΙΩΤΩΝ. Τα γραμματόσημα χρησιμοποιήθηκαν κυρίως στην Κάλυμνο, αλλά σε μικρή κλίμακα και αλλού. Στα νησιά είχαν συσταθεί «Λαϊκές Επιτροπές», και κέντρο των επιχειρήσεων ορίστηκε η Μητρόπολις της Ρόδου. Από την Ελλάδα στάλθηκαν στα νησιά όπλα, με το πρόσχημα ότι θα χρησιμοποιούνταν για άμυνα σε περίπτωση τουρκικής επίθεσης. 

Την διακήρυξη του Κοινού αρνήθηκε να παραλάβει ο Ιταλός στρατιωτικός διοικητής Ιωάννης Αμέλιο, ο οποίος διέταξε να οδηγηθούν στην Αστυνομία οι Θεμιστοκλής Σοφούλης και Σταύρος Λιάτης που συμμετείχαν στη συγκέντρωση στην Πάτμο. Αυτοί εξήγησαν ότι η διακήρυξη δεν είχε επαναστατικό χαρακτήρα και δεν στρεφόταν κατά της Ιταλίας, και αφέθηκαν ελεύθεροι. Η διακήρυξη έγινε όμως δεκτή από άλλες Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και δημοσιεύτηκε στον τύπο. Από τότε άλλαξε η συμπεριφορά των Ιταλικών αρχών στα Δωδεκάνησα, και εκδηλώθηκε η επιθυμία τους για μόνιμη κατοχή.

Ένα από τα γραμματόσημα που εκδόθηκαν το 1947 για την ένωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα. Αναπαριστά το γραμματόσημο του "Κοινού των Νησιωτών" του 1912, το οποίο φιλοτελικά θεωρείται "ανεπίσημη έκδοση".

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Ιστορία του Ελληνικού Έθνους:Νεότερος Ελληνισμός*. Εκδοτική Αθηνών. 1977. σελ. 283.

Πηγές
-----

* Παπαχριστοδούλου Ι. Χριστόδουλος, "Ιστορία της Ρόδου", έκδοση 1994, σ. 534, 535.
* Περδίκης Δημήτριος, "Το Το Κοινόν των Νησιωτών. Μια άγνωστη Ιστορία στα Δωδεκάνησα" με πληροφορίες για την έκδοση των γραμματοσήμων.
Δομή λευκωματίνης (μονομερής)
Η **λευκωματίνη**, η οποία ονομάζεται και **αλβουμίνη** (επίσης *αλμπουμίνη*, από το λατ. *albus*, «λευκός»), αναφέρεται γενικότερα σε οποιαδήποτε υδατοδιαλυτή πρωτεΐνη, η οποία έχει μέτρια διαλυτότητα σε συμπυκνωμένα αλατούχα διαλύματα και υφίσταται θερμική πήξη. Ουσίες που περιέχουν λευκωματίνη, όπως το ασπράδι του αυγού, ονομάζονται *λευκωματοειδή* (αλβουμινοειδή).

Ορός λευκωματίνης
-----------------

Η σύσταση του αίματος.
Ο πιο γνωστός τύπος λευκωματίνης είναι η *λευκωματίνη του ορού* —συνηθέστερα αποκαλείται απλά λευκωματίνη— που βρίσκεται στο αίμα και παράγεται από το συκώτι. Η *λευκωματίνη του ορού* είναι η πρωτεΐνη που βρίσκεται στη μεγαλύτερη ποσότητα στο πλάσμα του αίματος στον άνθρωπο και στα θηλαστικά. Ο ανθρώπινος ορός λευκωματίνης αποτελεί το 60 τοις εκατό των πρωτεϊνών του πλάσματος αίματος, ενώ όλες οι υπόλοιπες πρωτεΐνες που περιέχονται στο πλάσμα του αίματος ονομάζονται συνολικά *σφαιρίνες*.

Η λευκωματίνη επιτρέπει, μεταξύ άλλων, τη διατήρηση της οσμωτικής πίεσης που απαιτείται για τη διανομή των σωματικών υγρών μεταξύ των ενδοαγγειακών τμημάτων και των ιστών του σώματος.

Άλλες χρήσεις
-------------

Η λευκωματίνη χρησιμοποιείται μεταξύ άλλων στη βιομηχανία τροφίμων, ειδικά στη ζαχαροπλαστική.

Βλέπε επίσης
------------

* Αίμα