recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η σημαία των Καρελίων
Οι **Καρέλιοι** (καρελικά: karjalaižet, karjalazet, karjalaiset) είναι Βαλτο-Φιννική εθνοτική ομάδα ιθαγενής της ιστορικής περιοχής της Καρελίας, η οποία σήμερα χωρίζεται μεταξύ Φινλανδίας και Ρωσίας. Οι Καρέλιοι που ζουν στη Ρωσική Καρελία θεωρούνται ξεχωριστή εθνοτική ομάδα που συνδέεται στενά με τους Φινλανδούς Καρελίους, οι οποίοι θεωρούνται υποσύνολο των Φινλανδών. Αυτή η διάκριση προέκυψε ιστορικά από το γεγονός ότι η Καρελία πολέμησε και τελικά χωρίστηκε μεταξύ της Σουηδίας και του Νόβγκοροντ, με αποτέλεσμα οι Καρέλιοι να βρίσκονται σε διαφορετικές πολιτιστικές σφαίρες.

Στη Ρωσία, οι Καρέλιοι ζουν ως επί το πλείστον στη Δημοκρατία της Καρελίας, όπου αποτελούν την καθορισμένη εθνοτική ομάδα, και σε άλλες γειτονικές βορειοδυτικές περιοχές της χώρας. Μιλούν παραδοσιακά την καρελική γλώσσα και είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Υπάρχουν επίσης σημαντικοί θύλακες της Καρελίας στις περιφέρειες Τβερ και Νόβγκοροντ, καθώς ορισμένοι Καρέλιοι μετανάστευσαν σε αυτές τις περιοχές μετά τον Ρωσοσουηδικό Πόλεμο του 1656-1658.

Στη Φινλανδία, ο όρος Καρέλιοι αναφέρεται γενικά στους Φινλανδούς Καρελίους, οι οποίοι αποτελούν υποσύνολο των Φινλανδών. Υπήρχαν Καρελόφωνοι Καρέλιοι που ζούσαν στα ανατολικότερα μέρη της Φινλανδικής Καρελίας, γνωστά ως η «Συνοριακή Καρελία» (*Raja-Karjala*). Καθώς η Φινλανδία έπρεπε να παραχωρήσει τμήματα της Καρελίας στη Σοβιετική Ένωση στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Καρέλιοι και οι Φινλανδοί Καρέλιοι που εκκενώθηκαν εγκαταστάθηκαν αλλού στη Φινλανδία. Μια μειοψηφία από αυτούς, περίπου 38.000, ήταν Ορθόδοξοι Συνοριακοί Καρέλιοι, οι οποίοι παραδοσιακά μιλούσαν την καρελική. Ωστόσο, λόγω του ότι η καρελική δεν είχε αναγνωριστεί ως δική της γλώσσα από τη φινλανδική κυβέρνηση μέχρι πρόσφατα, οι περισσότεροι από αυτούς τους Καρελίους δεν είχαν άλλη επιλογή από το να μάθουν φινλανδικά και πλέον μιλούν κυρίως φινλανδικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Minahan, James (2000). *One Europe, Many Nations*. Greenwood Publishing Group. σελ. 368. ISBN 978-0-313-30984-7.
2. ↑  «The Flags of Karelia». *Heninen.net*. Ανακτήθηκε στις 12 Μαρτίου 2017.
3. ↑  Mäntymäki, Varpu (2017). *Ryssittely loppui vasta, kun evakoiden lapset kävivät "sotaan" paikallisia vastaan – 1940-luvun Suomi sopeutti pakolaisiaan kovalla kädellä*. yle.fi. Retrieved 2022-2-10.
Ο **Ιωάννης Καντακουζηνός** (απεβ. 17 Σεπτεμβρίου 1176) ήταν στρατιωτικός διοικητής και από τα πρώτα μέλη του Οίκου των Καντακουζηνών.

Βιογραφία
---------

Οι γονείς του δεν είναι γνωστοί. Ήταν εξάδελφος του Μανουήλ, πιγκέρνη στη Νίκαια και πατέρα του Μιχαήλ, επίσης πιγκέρνη.

Διακρίθηκε στις εκστρατείες του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού εναντίον των Σέρβων, Ούγγρων και Πετσενέγκων το διάστημα 1150-1153. Κατά τη διάρκεια των εκστρατειών αυτών τραυματίστηκε και έχασε τα δάκτυλα του ενός χεριού του. Το 1155 εστάλη στο Βελιγράδι, όπου επέτρεψε στους κατοίκους του το σχέδιο παράδοσης της πόλης στους Ούγγρους. Στη μάχη του Μυριοκέφαλου ήταν διοικητής ενός σώματος του Ρωμαϊκού στρατού· ακόμη και όταν απομονώθηκε από τους στρατιώτες του, μαχόταν μόνος εναντίον μίας ομάδας Σελτζούκων, ώσπου σκοτώθηκε.

Ήταν παρών στις εκκλησιαστικές Συνόδους που συγκλήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη τον Μάιο του 1157, το Μάρτιο του 1166 και τον Ιανουάριο-Φεβρουάριο του 1170. Στα πρακτικά των Συνόδων αυτών καταγράφεται ως *πανσεβαστός σεβαστός*, που είναι ο πιο υψηλή θέση μεταξύ των *σεβαστών*.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Μαρία Κομνηνή, κόρη του Ανδρόνικου σεβαστοκράτορα, αδελφού του Μανουήλ Α΄. Γιος τους ήταν ο:

* Μανουήλ, που εκστράτευσε με τον Ανδρόνικο Άγγελο εναντίον των Τούρκων. Όταν πρόσβαλε τον Μανουήλ Α΄, ο Αυτοκράτορας τον τύφλωσε και τον φυλάκισε.

Πηγές
-----

* Nicol, Donald (1968). *The Byzantine family of Kantakouzenos (Cantacuzenus) ca. 1100-1460: A Genealogical and Prosopographical Study*. Dumbarton Oaks Center for Byzantine Studies.
* Stiernon, Lucien (1965). «Notes de titulature et de prosopographie byzantines: Sébaste et gambros». *Revue des études byzantines* **23**: 222–243. doi:10.3406/rebyz.1965.1349. .
Η *Ινβίντια* σε γκραβούρα του Ζακ Καλό (1620)
Στην ρωμαϊκή μυθολογία, η **Ινβίντια** είναι η θεά του φθόνου και της ζήλιας. Για λογοτεχνικούς σκοπούς, τα δύο τελευταία αισθήματα προσωποποιούνταν. Οι Αρχαίοι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν την Ινβίντια στην θέση δύο ελληνικών επινοήσεων: την Νέμεσις, «την αγανάκτηση αναφορικά με ένα αθέμιτο πλεονέκτημα», και τον Φθόνο, την ζήλια.

Στον Χριστιανισμό, η Ινβίντια κατέστη ως ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, τα οποία απεικονίζονταν στην γοτθική και αναγεννησιακή εικονογραφία. 

Απεικονιζόταν υπό την μορφή γυναικείου πνεύματος, το οποίο είχε το κεφάλι ζωσμένο με φίδια, χλωμό χρώμα δέρματος και φέρων φίδια στα χέρια του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Critique du livre : David Konstan, Keith Rutter, Envy, Spite and Jealousy: The Rivalrous Emotions in Ancient Greece. Edinburgh: Edinburgh University Press, 2003. Pp. xii, 305. ISBN 0-7486-1603-9 Αρχειοθετήθηκε 2009-01-09 στο Wayback Machine. Bryn Mawr Classical Review 2003.12.28

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Χριστιανισμός
* Πύλη:Ρωμαϊκή Μυθολογία
 |

 |
Η **Ινγκαμόντερ** (*Ingemo i Dala*, 1025 - ...), κόρη του του Εδμόνδου του Γηραιού και της συζύγου του Άστριντ Νγιαλσντότερ, ήταν βασίλισσα της Σουηδίας της οποίας το πραγματικό όνομα ήταν άγνωστο, οι ιστορικοί της έδωσαν ωστόσο το συγκεκριμένο όνομα (Αγγλικά : "Μητέρα του Ίνγκε") για να την ταυτοπίσουν με την μητέρα του Ίνγκε του Γηραιού. Κληρονόμος του πατέρα της ο οποίος δεν είχε γιους, παντρεύτηκε τον Στένκιλ μεταβιβάζοντας τα κληρονομικά δικαιώματα του θρόνου της Δανίας στον σύζυγο της. Με τον Στένκιλ απέκτησε τέσσερις γιους από τους οποίους οι δυο είναι καταγεγραμμένοι ιστορικά και ανέβηκαν στον θρόνο της Σουηδίας: είναι ο Ίνγκε Α΄ και ο Χάλστεν Στένκιλσον. 

Η Ινγκαμόντερ σχετίζεται με την Ινγκέμο μια τοπική Αγία στο Βάστεργκοτλαντ, η οποία δεν έχει αναγνωριστεί επίσημα από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία, και είναι γνωστή μονάχα από διάφορα σουηδικά έθιμα όπως το πηγάδι της Ινγκέμο. Το πηγάδι της Ινγκέμο ήταν αρχικά τόπος λατρείας των παγανιστών μεταξύ Σκόβντ και Τίνταχολμ. Οι διαστάσεις του είναι 1,20 επί 0,6 μέτρα, είναι επενδεδυμένο με πέτρα και καλύπτεται με πλάκα από ασβεστόλιθο. Οι πρώτες αναφορές για το πηγάδι ανάγονται στον 17ο αιώνα, τον 19ο αιώνα είχε γίνει χώρος έλξης των προσκυνητών οι οποίοι πέταγαν μέσα σε αυτό κέρματα για να τους φέρει τύχη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p11306.htm#i113054. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2017.
5. ↑  Carl Henrik Martling (2001). En svensk helgonkrönika.
6. ↑
7. ↑  Wilhelmina Stålberg (1864). "S:ta Ingemo". Anteckningar om svenska qvinnor (in Swedish).

Πηγές
-----

* Carl Henrik Martling (2001). En svensk helgonkrönika.
* Ohlmarks, Åke Alla Sveriges drottningar (AWE/Geber: 1976) Swedish
* Wilhelmina Stålberg (1864). "S:ta Ingemo". Anteckningar om svenska qvinnor (in Swedish).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Στένκιλ
* Ευρωπαίοι βασιλικοί ευγενείς
* Χάρτης της Σουηδίας



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ingamoder  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Ιωάννης-Αδόλφος**, γερμ. Johann-Adolf (17 Ιουλίου 1740 - 10 Δεκεμβρίου 1793) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Σααρμπρύκεν και κύριος του Βήσμπαντεν & Ίντσταϊν. Υπηρέτησε ως συνταγματάρχης του Γαλλικού στρατού και μετά ως υποστράτηγος του Πρωσικού στρατού.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Μπήρμπιχ και ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου πρίγκιπα του Νάσσαου-Ούζινγκεν και της Χριστίνας-Βιλελμίνης των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη Γουλιέλμου Γ΄ δούκα της Σαξονίας-Άιζεναχ.

Το 1749 μετέβη μαζί με τους μεγαλύτερους αδελφούς του στις Κάτω Χώρες, όπου σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης για 3 έτη. Αμέσως μετά εισήλθε στον Γαλλικό στρατό και έφθασε ως το βαθμό του συνταγματάρχη. Ήταν διοικητής του Συντάγματος *φον Φέρσεν*. Το 1758 το αντάλλαξε με το Σύνταγμα Ιππικού *Νάσσαου-Σααρμπρύκεν*. Κατά τον Επταετή Πόλεμο πολέμησε στη Γερμανία το διάστημα 1757-61, όπου συμμετείχε σε μάχες και πολιορκίες· πληγώθηκε στον ώμο.

Έλαβε τη στρατιωτική διάκριση του Τάγματος της Αξίας. Το 1761 έγινε υποστράτηγος και το επόμενο έτος στρατάρχης. Το 1763 τιμήθηκε με το παράσημο του Τάγματος του Αγ. Χούμπερτ από το Παλατινάτο. Ένα έτος μετά εισήλθε στον Πρωσικό στρατό του Φρειδερίκου Β΄. Εκεί ήταν υποστράτηγος και οδήγησε το 47ο Σύνταγμα *Φουζίλιερ* στο Γκράμπο. Στον Πόλεμο για τη Βαυαρική Διαδοχή το Σύνταγμά του ήταν μέρος του στρατού του Ερρίκου, νεότερου αδελφού του Φρειδερίκου Β΄.

Όταν κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση χρημάτων του στρατού, οργίστηκε και επέστρεψε στον Γαλλικό στρατό. Πάντως του απονεμήθηκε το Πρωσικό παράσημο του Τάγματος της Αξίας το 1793. Απεβίωσε το ίδιο έτος άγαμος.

Αναφορές
--------

* Anton Balthasar König (1796), Biographisches Lexikon aller Helden und Militairpersonen, welche sich in Preußischen Diensten berühmt gemacht haben, part 3: M – See, Berlin: Arnold Wever Verlag, pp. 80 ff

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 284914987
* ISNI: 0000 0003 9115 1834
* GND: 122818609X

 |

 |
Κιβωτός με τα ιερά λείψανα (κρανία) των δύο αγίων.
Με τα ονόματα **Κοσμάς και Δαμιανός** υπάρχουν δύο ζεύγη Αγίων Αναργύρων στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Όλοι τους ήταν ανά δύο μεταξύ τους αδέλφια. Επίσης ήταν γιατροί οι οποίοι εξασκούσαν την ιατρική αφιλοκερδώς και γι αυτό επονομάστηκαν "Ανάργυροι" (δεν έπαιρναν *αργύρια*).

Από τη Μικρά Ασία
-----------------

Οι δίδυμοι **Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός** ( - 303) υπήρξαν γιατροί και μάρτυρες της ορθοδοξίας γιοί της Θεοδότης. 

Γεννήθηκαν στην Συρία και πέθαναν το 303 στις Αιγές της μικρασιατικής Κιλικίας. Θεράπευαν αφιλοκερδώς τους αρρώστους. Γνωστό είναι το θαύμα που έκαναν, πετυχαίνοντας την μεταμόσχευση ενός ποδιού από νεκρό άτομο, σε έναν άρρωστο με σηψαιμία.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους την 1η Νοεμβρίου.

Από τη Ρώμη
-----------

Τα αδέλφια Κοσμάς και Δαμιανός ήταν γιατροί που όπως όλοι οι Άγιοι Ανάργυροι δεν έπαιρναν χρήματα για τις υπηρεσίες που προσέφεραν. Κατάφεραν να κάνουν τον αυτοκράτορα Καρίνο να πιστέψει στο Χριστιανισμό κατά τη διάρκεια που υποβάλλονταν σε βασανιστήρια. Σκοτώθηκαν, πιθανότατα από κάποιον ιατρικό αντίζηλο, το 284.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους την 1η Ιουλίου.

Από την Κιλικία
---------------

Μαζί με τους Κοσμά και Δαμιανό μαρτύρησαν στην Κιλικία και τα αδέλφια τους Λεόντιος, Άνθιμος και Ευτρόπιος, οι οποίοι ήταν επίσης γιατροί.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη όλων των αδελφών την 17η Οκτωβρίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Οἱ Ἅγιοι Κοσμᾶς καὶ Δαμιανός οἱ Ἀνάργυροι καὶ Θαυματουργοί.* 1 Νοεμβρίου. ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ.
2. ↑  *Wonderworker and Unmercenary Cosmas of Asia Minor.* OCA - Feasts and Saints.

Πηγές
-----

* ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ σελ. ΣΥΝΑΞΑΡΙΟΝ
* Ορθόδοξος Συναξαριστής: Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός

Βιβλιογραφία
------------

* Brigitte Bönisch-Brednich: *Kosmas und Damian, Hll.*. Enzyklopädie des Märchens, Bd. 8 (1996), Spp. 311-313
* Anneliese Wittmann: *Kosmas und Damian: Kultausbreitung und Volksdevotion.* Berlin: Schmidt 1967

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σελίδα για τον Κοσμά στο ökumenisches Heiligenlexikon
* Σελίδα για τον Δαμιανό στο ökumenisches Heiligenlexikon

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 242302940
* LCCN: no92011104

 |

 |
Η **Κάταλιν Μπάνφι ντε Αλσολίντβα** ήταν μια Ουγγαρέζα ευγενής του 16ου αιώνα, σύζυγος του στρατηγού και πολιτικού Φέρενς Μπατιάνι.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Η Κάταλιν Μπάνφι, μέλος της οικογένειας ευγενών Μπάνφι της Λένταβα, ήταν σύζυγος του Φέρεντς Μπατιάνι. Ο σύζυγός της περνούσε μεγάλο μέρος του χρόνου του μακριά από το σπίτι είτε στον πόλεμο είτε σε πολιτικές διαβουλεύσεις, και έτσι υπήρξε μεγάλη ανταλλαγή επιστολών μεταξύ των δύο. Σε αντίθεσα με το έθιμο της εποχής, αυτές οι επιστολές ήταν γραμμένες κυρίως στην ουγγρική γλώσσα. Η Κάταλιν Μπάνφι αλληλογραφούσε επίσης στα λατινικά και τα γερμανικά με τον Μαξιμιλιανό Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τη χήρα Μαρία της Ουγγαρίας, κυβερνήτη των Κάτω Χωρών και την Αικατερίνη των Μεδίκων. Θεωρούνταν ότι ήταν η πιο ευφυής και πιο εκλεπτυσμένη Ουγγαρέζα της εποχής της. Η Ορσόλια Κανισάι ήταν η προσωπική φίλη της Κάταλιν.

Καθώς ο γάμος της παρέμεινε άκληρος, η Κάταλιν ανέλαβε να μεγαλώσει τα παιδιά άλλων οικογενειών στις αυτλές του Γκίσινγκ και του Ρέχνιτς. Οι ευγενείς οικογένειες ζητούσαν από την Κάταλιν να πάρει τα παιδιά τους υπό την προστασία της στην αυλή. Αν ένα κορίτσι ετοιμαζόταν για γάμο, η Κάταλιν σχεδίαζε τη γαμήλια δεξίωση. Είχε επίσης μεγάλη συνειφορά σε όλες τις οικιακές εργασίες της αυλής: στο ράψιμο, στο κέντημα, στην ύφανση και στην κατασκευή στεφανιών. Κατόπιν αιτήματος του συζύγου της, η Κάταλιν έμαθε επίσης να ρίχνει οβίδες.

Οι κήποι της Κάταλιν και του συζύγου της ήταν γνωστοί σε όλη την Ευρώπη. Έστελναν καρπούς στις Κάτω Χώρες, στον Αρχιεπίσκοπο του Έστεργκομ, στην ουγγρική βασιλική αυλή και σε άλλες αυλές επίσης. Η Κάταλιν είχε επιτυχία στην εκτροφή ψαριών και πουλερικών. Της άρεσε επίσης το κυνήγι και ήταν πολύ έμπειρη στις ιατρικές πρακτικές της εποχής. Μετά τη Μάχη του Μόχατς, η Κάταλιν έδωσε καταφύγιο σε πολλές διωκόμενες οικογένειες.

Η τελευταία γνωστή επιστολή της γράφτηκε τον Ιανουάριο του 1563. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ήταν παρούσα στη στέψη του βασιλιά Μαξιμιλιανού, αλλά έλειπε από τον γάμο του Μίκλος Ζρίνι τον επόμενο χρόνο. Πιθανώς να είχε ήδη πεθάνει εκείνη την εποχή.

Σήμερα, οι επιστολές της Κάταλιν διατηρούνται σε αρχεία στο Κέρμεντ, στα Εθνικά Αρχεία της Ουγγαρίας, στα Κρατικά Αρχεία της Αυστρίας, στα Αρχεία των Βρυξελλών και στα προσωπικά αρχεία της οικογένειας Έρντοντι.

Μεταξύ 1936 και 1951 το γυμνάσιο θηλέων στο Σόλνοκ της Ουγγαρίας πήρε το όνομά της και το κληροδότημα των σχολείων φέρει το όνομά της μέχρι σήμερα.

Πηγές
-----

* Dr. Kurucz György, επιμ. (1936). «Bánffy Katalin». *A szolnoki m. kir. áll. Bánffy Katalin leánygimnázium és liceum VI. évi értesítője az 1935–36. tanévről* (στα Hungarian). Szolnok: Headmaster of the school. σελίδες 3–4. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
* «Batthyányné Bánffy Kata». *Arcképcsarnok* (στα Hungarian). NyugatiJelen.com. 7 Απριλίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Μαΐου 2022. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2009. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
Ο **Κάστωρ ο Ρόδιος**, επίσης γνωστός ως **Κάστωρ της Μασσαλίας** ή **Κάστωρ της Γαλατίας,** σύμφωνα με τη Σούδα, ήταν Έλληνας γραμματικός και ρήτορας. Του έδωσαν το επώνυμο Φιλορωμαίος και πιστεύεται ότι έζησε περίπου την εποχή του Κικέρωνα και του Ιουλίου Καίσαρα.

Ιστορικό
--------

Ο Κάστωρ αναφέρεται συχνά ως αυθεντία στα ιστορικά θέματα. Φαίνεται μία μεροληψία προς τους Ρωμαίους, από το επώνυμο *Φιλορωμαίος* και μπορεί να ήταν εμφανής σε ένα έργο που αναφέρθηκε από τον Πλούταρχο, ως σύγκριση των θεσμών της Ρώμης με εκείνων του Πυθαγόρα. 

Η *Σούδα* περιγράφει τον γραμματικό και ρήτορα Κάστορα, ως γαμπρό του Γαλάτη βασιλιά Διώταρου (τον οποίο αναφέρει ως Ρωμαίο γερουσιαστή), ο οποίος στη συνέχεια σκότωσε τόσο τον Κάστορα όσο και τη σύζυγό του, επειδή ο Κάστορας είχε φέρει κατηγορίες εναντίον του, ενώπιον του Καίσαρα, υπονοώντας την υπόθεση στην οποία ο Κικέρωνας υπερασπίστηκε τον Διώταρο. Αυτός φαίνεται να είναι ο ίδιος Κάστορας, που αναφέρει ο Στράβων, ο οποίος επονομάστηκε *Saecondarius,* ήταν γαμπρός του Διώταρου και θανατώθηκε από τον ίδιο. Όταν ο Κικέρωνας μίλησε για τον Διώταρο, ο Κάστορας που έφερε το Διώταρο σε κίνδυνο ονομάζεται ρητά εγγονός του εν λόγω βασιλιά και ήταν τότε ακόμα νεαρός (44 π.Χ.). 

Είναι, ωστόσο, αβέβαιο αν αυτός ήταν ο ίδιος Κάστορας με τον ρήτορα, τον Κάστορα της Ρόδου. Ένα από τα έργα του Κάστορα αναφέρεται στη *βιβλιοθήκη*, που αποδόθηκε στο παρελθόν στον Απολλόδωρο της Αθήνας, ο οποίος πέθανε κάπου γύρω στο 140 π.Χ. Λόγω αυτής της περίστασης, ένα συμπέρασμα είναι ότι ο ρήτορας Κάστωρ, πρέπει να έχει ζήσει κατά ή πριν από την εποχή του Απολλόδωρου, γύρω στο 150 π.Χ. και επομένως δεν είχε καμία σχέση με τον Διώταρο για τον οποίο μίλησε ο Κικέρωνας. Ένα άλλο κοινό συμπέρασμα, που υποθέτει ότι ο Κάστορας της Ρόδου έζησε την ίδια εποχή με τον Καίσαρα και τον Κικέρωνα, είναι ότι η *Βιβλιοθήκη* δεν θα μπορούσε να γραφτεί από τον Απολλόδωρο, εξ ου και η ονομασία «Ψευδο-Απολλόδωρος» για το έργο αυτό.

Εργα
----

Σύμφωνα με τη Σούδα, ο Κάστορας συνέθεσε τα ακόλουθα έργα: 

* *Αναγραφή των Θαλασσοκρατών*, σε δύο βιβλία.
* *Χρονολογικά Αγνοήματα*, το οποίο επίσης αναφέρεται από την *Βιβλιοθήκη.*
* *Περί Επιχειρημάτων*, σε εννέα βιβλία.
* *Περί Πειθούς*, σε δύο βιβλία.
* *Περί του Νείλου*.
* *Τέχνη Ρητορικής.*
* *Χρονολόγια ή Χρονικά*, που αναφέρεται πολλές φορές από τον Ευσέβιο της Καισαρείας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Suda κ 402
2. ↑  Euseb. Πάρε. Evang. Χ. 3, Chron. Εγώ. 13, σ. 36; Τζέστεν Μάρτ. Paraen. ad Graec. Π. 9.
3. ↑  Quaest. Rom. 10, 76, comp. De Is. et Os. 31.
4. ↑  Strabo, xii. Π. 568; comp. Caes. Π.Χ. iii. 4.
5. ↑  Cic. pro Deiot. 1, 10.
6. ↑  Συγκρίνετε Vossius, De Hist. Graec. Π. 202, ed. Westermann; Orelli, Onomast. Tull. ii. Π. 138, και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει μεγάλη σύγχυση σχετικά με τον Castor.
7. ↑  Suda κ 402
8. ↑  Ψευδο-Απολλόδωρ 2.1.3.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 31982276
* **ΕΒΕ**: 171726
* **AA**: 84605
* ISNI: 0000 0000 5380 1056
* GND: 102309159
* SELIBR: 308061
* SUDOC: 244254079

 |

 |
Καλυψώ, Τζορτζ Χίτσκοκ
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Καλυψώ (αποσαφήνιση).
**Καλυψώ** (γενική: της Καλυψώς, αρχαία ελληνική: τῆς Καλυψοῦς), ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα).

Ετυμολογία του ονόματος
-----------------------

Όνομα αρχαιοελληνικής προέλευσης, αβέβαιου ετύμου· πιθανώς από το ρήμα *καλύπτω*.  Στην αρχαιοελληνική μυθολογία, η Καλυψώ στον Ησίοδο είναι κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος (Θεογονία, 359), στον Ψεύδο-Απολλόδωρο κόρη του Νηρέα (Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, Α 2,7) και στον Όμηρο κόρη του Άτλαντα (Οδύσσεια, Α΄ 50).

Διάδοση του ονόματος
--------------------

Το βαφτιστικό εισήλθε στο ελληνικό ονοματολόγιο τις παραμονές της επανάστασης του 1821 μαζί με άλλα αρχαιοελληνικά ονόματα σαν σύμβολο της συνέχειας του ελληνισμού και της επιθυμίας του έθνους να ζήσει ελεύθερο. Σήμερα, σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων, το όνομα *Καλυψώ* παρουσιάζεται ως το 382ο πιο συχνό όνομα (268ο ανάμεσα στα γυναικεία ονόματα).

Ονομαστική εορτή
----------------

Το όνομα *Καλυψώ* δεν καταγράφεται στα συναξάρια και τα αγιολόγια της Ορθόδοξης Εκκλησίας, επομένως μπορεί να γιορτάζει τη γιορτή των αγίων Πάντων (56 ημέρες μετά την Κυριακή του Πάσχα).

Δείτε επίσης
------------

* Καλυψώ, νύμφη της ελληνικής μυθολογίας
* Καλυψώ, δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου
* Καλυψώ, αστεροειδής του ηλιακού μας συστήματος
* *Καλυψώ*, το θρυλικό ωκεανογραφικό του Ζακ-Υβ Κουστώ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Καλυψώ**  |

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Γεώργιος Μπαμπινιώτης, *Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας*, Κέντρο Λεξικολογίας, Αθήνα 2005
2. ↑  «Calypso», Online Etymology Dictionary Αρχειοθετήθηκε 2015-12-05 στο Wayback Machine.
3. ↑  William Smith, *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, Λονδίνο (1873), «Calypso»
4. ↑  Χάρης Φουνταλής, «Ελληνικά ονόματα (και ολίγη από στατιστική)» Αρχειοθετήθηκε 2015-06-22 στο Wayback Machine..
Ο **Ιωάννης Καμπάκογλου**, γεννημένος στην Θεσσαλονίκη στις 31 Ιανουαρίου 1970, είναι έλληνας πρώην πρωταθλητής και σήμερα προπονητής της αντισφαίρισης.

Είναι γιος του επίσης πρωταθλητή και προπονητή της αντισφαίρισης Γρηγόρη Καμπάκογλου όπου μαζί έχουν ακαδημία αντισφαίρισης στην Θεσσαλονίκη. Επίσης έχει διατελέσει προπονητής και στον Φθιωτικό Λαμίας.

Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ήταν δεύτερος στο μονό το 1988 κι επτά φορές πρωταθλητής νέων. Πρώτος στο τουρνουά Fila diners club στην Αθήνα το 1994 με νίκη επί του Βαζαίου, πρώτος σε τουρνουά στις Ράχες Φθιώτιδος το 1997. Δεύτερος ήταν στο μονό του Εαρινού πρωταθλήματος το 1991, το 1994 στο τουρνουά Vitel στην Αθήνα χάνοντας από τον Μπαβέλα.

Στο κύπελλο Ντέιβις έχει αγωνιστεί με την εθνική ομάδα το 1986 και το 1989 με ρεκόρ μία νίκη και δύο ήττες. Έχει αγωνιστεί και με την εθνική ομάδα νέων όπου το 1985 κατέκτησαν το αργυρό μετάλλιο στο Βαλκανικό πρωτάθλημα.

παραπομπές
----------

1. ↑  Καμπάκογλου tennis Αρχειοθετήθηκε 2018-04-14 στο Wayback Machine. ανακτήθηκε 3 Ιουλίου 2018
2. ↑  Η καρδιά του τένις χτυπάει στη Λαμία, ανακτήθηκε 3 Ιουλίου 2018
3. ↑  *Φίλαθλος, φύλο 17 Οκτωβρίου 1988, σελ. 4*
4. ↑  Καμπάκογλου tennis - Διακρίσεις Αρχειοθετήθηκε 2020-09-24 στο Wayback Machine. ανακτήθηκε 3 Ιουλίου 2018
5. ↑  Αθλητική Ηχώ, φύλλο 08-10-1994[*νεκρός σύνδεσμος*]
6. ↑  Αθλητική Ηχώ, φύλο 02-08-1997[*νεκρός σύνδεσμος*]
7. ↑  Αθλητική Ηχώ, φύλλο 08-11-1994[*νεκρός σύνδεσμος*]
8. ↑  Ο Καμπάκογλου στο κύπελλο Ντέιβις, ανακτήθηκε 3 Ιουλίου 2018
9. ↑  Αθλητική Ηχώ, φύλλο 21-08-1985[*νεκρός σύνδεσμος*]
**Κέντρο κεφαλαλγίας** είναι το ειδικό ιατρείο που αντικείμενό του είναι η διάγνωση, θεραπεία και παρακολούθηση ασθενών με πονοκέφαλο. Ο όρος **ιατρείο κεφαλαλγίας** σημαίνει ακριβώς το ίδιο.

Ένα κέντρο κεφαλαλγίας προσφέρει την δυνατότητα εξέτασης και παρακολούθησης από ειδικά εκπαιδευμένο και εξειδικευμένο σε θέματα κεφαλαλγίας γιατρό, με ειδικότητα νευρολόγου. Για τους περισσότερους ανθρώπους με πονοκέφαλο που απευθύνονται σε ένα ιατρείο κεφαλαλγίας, η εξέταση από τον εξειδικευμένο νευρολόγο αρκεί. Ωστόσο, μερικές φορές μπορεί να υπάρξουν διαγνωστικά ή θεραπευτικά προβλήματα και ο γιατρός να έχει την ανάγκη βοήθειας από την ομάδα συνεργατών του κέντρου κεφαλαλγίας. Η ομάδα θα πρέπει να περιλαμβάνει εξειδικευμένο οδοντίατρο, ωτορινολαρυγγολόγο, ψυχολόγο και ενδεχομένως αναισθησιολόγο, οφθαλμίατρο και διάφορες άλλες ειδικότητες. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι κάθε ασθενής που προσέρχεται σε κέντρο κεφαλαλγίας θα πρέπει να εξετάζεται από ολόκληρη την ομάδα. Η ομάδα όμως πρέπει να είναι διαθέσιμη, ώστε να απαντηθούν οι ανάγκες συγκεκριμένων ασθενών, όταν και αν προκύψουν.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα της Ελληνικής Εταιρείας Κεφαλαλγίας
* Headaches.gr- Ενημερωτική ιστοσελίδα για θέματα πονοκεφάλων
Ο **Ιωάννης Αλεπούς** ήταν Έλληνας Μαραθωνοδρόμος, ο οποίος συμμετείχε στο αγώνισμα του μαραθωνίου δρόμου στους Μεσολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, το 1906. Ήταν η μεγάλη ελπίδα των Ελλήνων για την επανάληψη του άθλου του Σπύρου Λούη, ο οποίος στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, το 1896,είχε κερδίσει την πρώτη θέση. Χαρακτηριστικό είναι μάλιστα ότι ο Αλεπούς ήταν από το Αμαρούσιον (Μαρούσι), όπως και ο Σπύρος Λούης.

Πέμπτος στον μαραθώνιο δρόμο στους Μεσολυμπιακούς της Αθήνας (1906)
-------------------------------------------------------------------

Παρά τη φιλότιμη προσπάθειά του, ο Αλεπούς τερμάτισε 5ος στον μαραθώνιο δρόμο στους Μεσολυμπιακούς Αγώνες του 1906. Μάλιστα, κατά την αγωνιστική προσπάθειά του, τού προκλήθηκε αιμορραγία στη μύτη. Πρώτος τερμάτισε ο Καναδός Shering, o οποίος ήταν σιδηροδρομικός στο επάγγελμα και ήλθε στην Ελλάδα για να συμμετάσχει στους Μεσολυμπιακούς αγώνες με δανεικά από φίλους και γνωστούς .

"Εάν δεν νικήσω, θα προτιμήσω να πεθάνω"
----------------------------------------

Φημολογήθηκε ότι ο Αλεπούς θεωρούσε σίγουρη τη νίκη του στον μαραθώνιο και πριν από τον αγώνα είπε: "Εάν δεν νικήσω, θα προτιμήσω να πεθάνω". 
Ωστόσο, αυτή η δήλωση διαψεύσθηκε από τους συναθλητές του Lennharz και Teutenberg, οι οποίοι έγραψαν ότι τη δήλωση αυτή δεν την έκανε ποτέ ο Αλεπούς. Πάντως, ο Αλεπούς ούτε πρώτος τερμάτισε, αλλά ούτε και πέθανε, δεδομένου ότ έζησε πολλά χρόνια μετά τον αγώνα.

"Ο Αλεπούς έφαγε τις κότες"
---------------------------

Οι εφημερίδες της εποχής απέδωσαν την αποτυχία του (αν μπορεί να θεωρηθεί αποτυχία η 5η θέση σε αγώνισμα ολυμπιακών αγώνων) στο ότι την προηγουμένη του αγώνα ημέρα υπερκατανάλωσε φαγητό. Ως λογοπαίγνιο, μάλιστα, συναφές με το όνομά του, ο Αλεπούς κατηγορήθηκε ότι το βράδυ πριν από τον αγώνα "ενέσκηψε ακράτητος εις ένα φιλικόν ορνιθώνα". Ανάλογα σχολιαστικά λογοπαίγνια έγιναν για τον συναθλητή του Κουτουλάκη, ο οποίος εγκατέλειψε τον αγώνα στο 26ο χιλιόμετρο .

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.olympedia.org/athletes/79628.
2. ↑   Β. Καϊμακάμης: Ειδικά Θέματα Ολυμπιακών Αγώνων (2012), σ. 209
3. ↑   Β. Καϊμακάμης: Ειδικά Θέματα Ολυμπιακών Αγώνων (2012), σ. 209
4. ↑   Β. Καϊμακάμης: Ειδικά Θέματα Ολυμπιακών Αγώνων (2012), σ. 211
5. ↑   Β. Καϊμακάμης: Ειδικά Θέματα Ολυμπιακών Αγώνων (2012), σ. 213-215
6. ↑   Β. Καϊμακάμης: Ειδικά Θέματα Ολυμπιακών Αγώνων (2012), σ. 209
Για την περίφημη "Λέσχη", δείτε: Λέσχη των Κνιδίων.  

Ο Θησαυρός των Κνιδίων αφιερώθηκε στο ιερό των Δελφών στα μέσα του 6ου αι. π.Χ. την περίοδο ακμής της μικρασιατικής πόλης Κνίδου. Για αρκετά χρόνια μετά τη Μεγάλη Ανασκαφή των Δελφών οι αρχαιολόγοι απέδιδαν στον θησαυρό αυτό τον αρχιτεκτονικό διάκοσμο του Θησαυρού των Σιφνίων, γεγονός που τον είχε αναδείξει σε μνημείο πρώτου βαθμού .Η Κνίδος ήταν σημαντική πόλη της Μικράς Ασίας, η οποία, εκτός από τον θησαυρό, ανήγειρε και την περίφημη "Λέσχη", η οποία ήταν διακοσμημένη με ζωγραφικούς πίνακες του διάσημου στην αρχαιότητα ζωγράφου Πολυγνώτου.

Περιγραφή
---------

Πρόκειται για κτίριο κατασκευασμένο από νησιωτικό μάρμαρο, που ανεγέρθηκε πριν από την κατάληψη της Κνίδου από τους Πέρσες το 544 π.Χ. Ο θησαυρός ήταν ιωνικός, πρόστυλος, αλλά δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία για την ακριβή μορφή της ανωδομής και της στέγασης. Είναι πιθανόν, αντί για κίονες, στην πρόσταση να υπήρχαν κόραι (Καρυάτιδες), τμήματα των οποίων έχουν βρεθεί και εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών. Ο δρόμος που ακολούθησε ο Παυσανίας δεν ταυτίζεται με τη σημερινή πλακόστρωτη οδό, που περνά βόρεια του θησαυρού των Κνιδίων, αλλά ακολουθούσε νοτιότερη πορεία. 
Το μνημείο έφερε πλήθος επιγραφών. Χάρη στην επιγραφή του επιστυλίου, γραμμένη "βουστροφήδόν", έγινε εφικτή η ταύτιση του μνημείου. Επίσης, μεταξύ των τιμητικών και απελευθερωτικών επιγραφών, που αποτελούν την πλειονότητα του επιγραφικού υλικού, ξεχωρίζουν και δύο επιγραφές με οικονομικό περιεχόμενο, που αποτελούν πολύτιμες πηγές.

Δείτε επίσης
------------

* Θησαυρός των Αθηναίων
* Θησαυρός των Ακανθίων
* Θησαυρός των Βοιωτών
* Θησαυρός των Θηβαίων
* Θησαυρός των Κυρηναίων
* Θησαυρός των Μασσαλιωτών
* Θησαυρός των Μεγαρέων
* Θησαυρός των Σικυωνίων
* Θησαυρός των Σιφνίων

Παραπομπές
----------

1. ↑  Homolle, Th. Le trésor de Cnide et les monuments de l'art Ionienne à Delphes,London 1903
2. ↑  Salviat, Fr. *Inscriptions de la Grèce centrale,* 1971; 35-61.

Βιβλιογραφία
------------

* Bommelaer, J.-F. Laroche, D. *Guide de Delphes. Le site,* Paris 1991:141-143
* Salviat, Fr. *Inscriptions de la Grèce centrale,* 1971; 35-61.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 239665253
* LCCN: sh85027282
* GND: 4776113-1

 |

 |
Ο **Θησαυρός του Κροίσου**, γνωστός και ως **Θησαυρός της Λυδίας**, είναι το όνομα μιας πολύτιμης συλλογής 363 αντικειμένων που προέρχονται από την εποχή κυριαρχίας του βασιλιά Κροίσου στη Λυδία (560-547 π.χ.). Για χρόνια (1987-1993) ο συγκεκριμένος θησαυρός ήταν θέμα νομικής διαμάχης μεταξύ της Τουρκίας και του Μητροπολιτικού Μουσείου της Νέας Υόρκης, έχοντας κλαπεί στη δεκαετία του 1960 και πωληθεί στο συγκεκριμένο μουσείο.Τελικά επιστράφηκαν στην Τουρκία το 1993 όταν το Μουσείο παραδέχθηκε ότι ήξερε ότι ήταν κλεμμένα, όταν τα αγόρασε. Το 2006 μετά από μια ανώνυμη καταγγελία, δυο αντικείμενα από τη συλλογή φάνηκαν να λείπουν και να έχουν αντικατασταθεί με ψεύτικα. Σήμερα ο Θησαυρός βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Ουσάκ.

### Το χρονικό της ανακάλυψης και η κατάρα

Το 1965 κάποιοι ντόπιοι ανακάλυψαν τον θησαυρό,σκάβοντας παράνομα, σε ένα χωριό στη δυτική επαρχία Ουσάκ στην Τουρκία. Περιλάμβανε 363 ασημένια και χρυσά αντικείμενα που πήραν το όνομα από τον βασιλιά της Λυδίας, Κροίσο. Γνωστές φήμες αναφέρουν ότι οι 7 άνθρωποι που εμπλέκονται στις ανασκαφές του θησαυρού, πέθαναν με βίαιο τρόπο ή υπέφεραν από μακροχρόνια κακοτυχία. Οι χωρικοί του Ουσάκ ισχυρίστηκαν σε ένα δημοσιογράφο, ότι ο ένας από τους εσκαφείς έχασε και τους 3 γιους από δολοφονία και αυτοκινιτιστικά δυστυχήματα ενώ ο ίδιος έμεινε παράλυτος και πέθανε,ενώ ένας άλλο που ήταν μπλεγμένος στο σκάψιμο και την ανάσυρση του θησαυρού πήρε διαζύγιο και ο γιος του αυτοκτόνησε. Ο Bayırlar, ο οποίος πούλησε τα αντικείμενα στο εξωτερικό, φέρεται επίσης ότι είχε περάσει τρομερές στιγμές στη ζωή του και πέθανε με πόνο.

#### Η δικαστική διαμάχη

Τη δεκαετία του 1970,ο δημοσιογράφος της Boston Globe Ρόμπερτ Τέιλορ και ένας από τους διευθυντές σε ένα μουσείο της Βοστώνης, η Έμιλι Βερμέλ, ισχυρίστηκε ότι 219 κομμάτια αντικειμένων του θησαυρού της Λυδίας είχαν αγοραστεί από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης μεταξύ του 1966 και του 1968. Πολλές διαφορετικές κυβερνήσεις στη Τουρκιά προσπάθησαν να επαναπατρίσουν τον θησαυρό.Τελικά, το 1993, μετά από μια εξαετή δικαστική διαμάχη με το Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης που φαίνεται να κοστίζει στην Τουρκία 25 εκατομμύρια λίρες, τα εκθέματα επαναπατρίστηκαν. Ο Ακμπιαϊκόγλου παραδέχθηκε ότι πούλησε τα εκθέματα για να ξεπληρώσει χρέη τζόγου και καταδικάστηκε σε 13 χρόνια φυλάκισης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Croesus riches replaced by fakes» (στα αγγλικά). 2006-05-29.. Ανακτήθηκε στις 2020-04-17.
2. 1 2 3  August 22, Nikol-· Said, 2019 (22 Αυγούστου 2019). «Ancient Kingdom of Lydia Has Re-Appeared to Haunt Armenia». *Asbarez.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2020.
3. ↑  «Μυστηριώδεις αρχαίες κατάρες». *Newsbeast.gr*. 10 Ιανουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2020.
4. 1 2 3  Letsch, Constanze (2012-11-25). «King Croesus's golden brooch to be returned to Turkey» (στα αγγλικά). *The Guardian*. ISSN 0261-3077.. Ανακτήθηκε στις 2020-04-17.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Karun Treasure in the Uşak archaeological museum στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 42156495280317560083

 |

 |
Η **θιβετιανή αλεπού της άμμου** (*Vulpes ferrilata*) είναι είδος γνήσιας αλεπούς ενδημικής στο ψηλό Οροπέδιο του Θιβέτ, το οροπέδιο του Λαντάκ, το Νεπάλ, την Κίνα, το Σικκίμ και το Μπουτάν, σε υψόμετρα έως και 5300 μέτρα. Ταξινομείται ως «ελάχιστης ανησυχίας» για εξαφάνιση από την IUCN,[1] λόγω της ευρείας έκτασής της στις στέπες και τις ημιερήμους του Οροπεδίου του Θιβέτ.

Μερικές φορές αναφέρεται ως η **θιβετιανή αλεπού**, ή απλά ως η **αλεπού της άμμου**, αλλά η ορολογία αυτή προκαλεί σύγχυση, διότι η αλεπού κορσάκ (*Vulpes corsac*), που ζει σε άνυδρα περιβάλλοντα βόρεια και δυτικά του Οροπεδίου του Θιβέτ, αποκαλείται συχνά «αλεπού της άμμου» ή άκομα και «θιβετιανή αλεπού». Η αλεπού του Ρούπελ (*Vulpes rueppellii*) είναι επίσης γνωστή ως η «αλεπού της άμμου», αλλά είναι αυτόχθων στις περιοχές άνυδρης ερήμου της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  {{{assessors}}} (2008). *Vulpes ferrilata*. *2008 IUCN Red List of Threatened Species*. IUCN 2008. Ανακτήθηκε 22 March 2009.
Ο **Ιωάννης Άγγελος της Σύρμιας** (*ουγγρικά : Angelos János*) (περ. 1193-1259), γνωστός και ως Καλοϊωάννης , ήταν Βυζαντινός πρίγκιπας που μετανάστευσε στην Ουγγαρία και κυβέρνησε το Δουκάτο της Σύρμιας γύρω από το 1235 μέχρι το 1254, ως υποτελής του βασιλιά Μπέλα της Ουγγαρίας, συγγενή του.

Ήταν γιος του Ισαάκιου Αγγέλου Βυζαντινού αυτοκράτορα το 1185-1195, και πάλι το 1203-1204, και της Μαργαρίτας της Ουγγαρίας, κόρη του βασιλιά Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας (1172-1196) και η αδελφή του βασιλιά Έμερικ (1196-1204). Ο Ιωάννης είχε τρία μεγαλύτερα αδέλφια από τον πρώτο γάμο του πατέρα του: την Ευφροσύνη Αντζελίνα, την Ειρήνη Αγγελίνα και τον Αλέξιο, ενώ ο ίδιος είχε έναν νεότερο αδελφό τον Μανουήλ (γεν. μετά το 1195 - 1212). Η οικογένεια κατέφυγε στο ουγγρικό βασίλειιο το 1222.

Ο Ανδρέας Β΄ της Ουγγαρίας (1205-1235), ο θείος του, του έδωσε να διοικεί "την Σύρμια και πέρα", δηλαδή νότια του ποταμού Σάβα , συμπεριλαμβανομένου του Βελιγραδίου, καθώς και τις περιοχές της Μπαράνκς και Μακσό , που κυβέρνησε μέχρι το 1254.

Ο Μπέλα έπειτα διόρισε τον Ιωάννη ως κυβερνήτης της Σύρμιας και τον Ρόστισλαβ Μιχαήλοβιτς ως κυβερνήτη της Σλαβονίας, εξασφαλίζοντας τα νότια σύνορα του. Μια άλλη πηγή υποστηρίζει ότι ήταν κυνερνήτης της Σύρνιας και της Μπάτσκα από το 1230 περίπου.

Το 1221 ο Πάπας Ονώριος Α΄ απαίτησε να εξολοθρευτούν οι αιρετικοί βογόμιλοι στη Βοσνία. Ο Εφημέριος του Ανκόκιο δεν κατάφερε να μαζέψει οπαδούς στη Ραγκούζα και πέθανε. Ο Αρχιεπίσκοπος Καλόκσα πρότεινε στον Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας να οδηγήσει μια σταυροφορία και ο βασιλιάς και ο πάπας του υποσχέθηκαν όλα τα εδάφη που ο ίδιος θα καθαρίσει από τους αιρετικούς. Αυτός, αντί αυτού, έδωσε 200 ασημένια νομίσματα στον Ιωάννη Άγγελο, κυβερνήτης της Σύρμια τότε, για να εκτελέσει το έργο. Ο Ιωάννης πήρε τα χρήματα, αλλά ποτέ δεν ενήργησε κατά των βογόμιλων, παρά το γεγονός ότι του το υπενθύμισε ο Πάπας Ωνόριος Γ΄ το 1227.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Z. J. Kosztolnyik (1996). *Hungary in the thirteenth century*. East European Monographs. Szerem region Beyond
2. ↑  Moravcsik 1970, p. 94
3. ↑  *Ungarn-Jahrbuch: Zeitschrift für die Kunde Ungarns und verwandte Gebiete, Volume 12*. Hase und Koehler Verlag. 1984. T
4. ↑  *Historisches Jahrbuch*. K. Alber. 1951.
5. ↑  Henry Charles Lea (1956). *A History of the Inquisition of the Middle Ages (Complete)*. Library of Alexandria. σελίδες 993–. ISBN 978-1-4655-2724-0.

Πηγές
-----

* Gyula Moravcsik (1970). *Byzantium and the Magyars*. Adolf M. Hakkert.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα John Angelus of Syrmia  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η θέση της Σουηδίας στην Ευρώπη, το 1942:  **Σουηδία**  Ναζιστική Γερμανία  Περιοχές υπό γερμανική κατοχή  Σύμμαχοι των Γερμανών, μη σύμμαχοι εμπόλεμοι και κράτη-μαριονέτες  Σύμμαχοι και συμμαχοκρατούμενες περιοχές  Άλλες ουδέτερες περιοχές
Η Σουηδία διατήρησε την πολιτική της ουδετερότητας κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν ο πόλεμος ξεκίνησε την 1η Σεπτεμβρίου 1939, η τύχη της Σουηδίας ήταν ασαφής. Λόγω ενός συνδυασμού της γεωπολιτικής της θέσης στη Σκανδιναβική Χερσόνησο, της επιτυχημένης ρεαλπολιτίκ (ρεαλιστικής πολιτικής) με αρκετές μανούβρες κατά τη διάρκεια μιας απρόβλεπτης πορείας των γεγονότων, καθώς και της αφοσίωσης του στρατού, η Σουηδία κατάφερε να παραμείνει ουδέτερη καθ'όλη τη διάρκεια του πολέμου.

Με το ξέσπασμα των εχθροπραξιών, η Σουηδία διατηρούσε μια ουδέτερη στάση στις διεθνείς σχέσεις για περισσότερο από έναν αιώνα. Η Σουηδία ήταν ουδέτερη από το Ναπολεόντειων Πολέμων, το 1815.

Είκοσι Ευρωπαϊκά έθνη ήταν ουδέτερα κατά το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τον Σεπτέμβριο του 1939. Ωστόσο οχτώ ευρωπαϊκά κράτη (συμπεριλαμβανομένης της Σουηδίας) κατάφεραν να παραμείνουν ουδέτερα καθ'όλη τη διάρκεια του πολέμου. Αυτά τα κράτη ήταν η Ιρλανδία, η Πορτογαλία (αν και είχε προσφερθεί να στηρίξει τους Βρετανούς λόγω της εξακονταετούς συμμαχίας των δύο χωρών), η Ισπανία (ένα τάγμα εθελοντών, η Κυανή Μεραρχία, πολέμησε στο πλευρό των Γερμανών στη Ρωσία), η Ανδόρα, το Λίχτενσταϊν, το Βατικανό, ο Άγιος Μαρίνος και η Ελβετία. Η σουηδική κυβέρνηση έκανε μερικές παραχωρήσεις. Ορισμένες φορές έσπαζε την εθνική ουδετερότητα αρχικά υπέρ της Γερμανίας και έπειτα υπέρ των Συμμάχων.

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στη Σοβιετική Ένωση, η Σουηδία επέτρεψε στη Βέρμαχτ να χρησιμοποιήσει τους σουηδικούς σιδηροδρόμους για τη μεταφορά των στρατευμάτων της 163ης Μεραρχίας Πεζικού (Ιούνιος–Ιούλιος 1941) μαζί με βαρύ οπλισμό από τη Νορβηγία προς τη Φινλανδία. Οι Γερμανοί στρατιώτες που ταξίδευαν με άδεια μεταξύ Νορβηγίας και Γερμανίας είχαν το δικαίωμα να περάσουν μέσω σουηδικού εδάφους (η λεγόμενη επιτρεπτή κυκλοφορία, σουηδικά: permittenttrafik). Η Γερμανία εισήγαγε σουηδικό σιδηρομετάλλευμα καθ'όλη τη διάρκεια του πολέμου. Όσον αφορά τους Συμμάχους, η Σουηδία κοινοποιούσε στους Συμμάχους στρατιωτικές πληροφορίες και βοηθούσε στην εκπαίδευση στρατιωτών που ήταν πρόσφυγες από τη Δανία και τη Νορβηγία, για να βοηθήσουν στην απελευθέρωση των χωρών τους. Επίσης το 1944 και το 1945 οι Σουηδοί επέτρεψαν στους Συμμάχους να χρησιμοποιούν τις σουηδικές αεροπορικές βάσεις.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η Σουηδία χαλάρωσε την πολιτική της για τους πρόσφυγες. Δέχτηκε τη μεταφορά χιλιάδων Εβραίων και πολιτικών αντιφρονούντων από τη Νορβηγία και τη Δανία.

Παραπομπές
----------

### Σημειώσεις

1. ↑  Linder 2002
Με το γενικό όρο *βάρος πλοίου* χαρακτηρίζεται το σύνολο των βαρών των αντικειμένων που βρίσκονται σ΄ ένα πλοίο όπου συμπεριλαμβάνεται το συνολικό βάρος κατασκευής, των πάσης φύσεως μηχανών και εξαρτημάτων, συσκευών, εφοδίων, καυσίμων, υφιστάμενου μεταφερομένου φορτίου, του πληρώματος και των επιβατών (¹). 
Η συνισταμένη όλων των βαρών εφαρμόζεται ως σημείο **G** που ονομάζεται **κέντρο βάρους του πλοίου** (center of **G**ravity - G) που έχει κατεύθυνση προς το κέντρο της Γης.

Γενικά
------

Το πλοίο γενικά είναι ένα σύνολο μαζών όπου σε κάθε μία των οποίων εφαρμόζεται κατ΄ αναλογία η δύναμη της βαρύτητας στο κέντρο βάρους της κάθε μάζας. Όλες οι επιμέρους αυτές δυνάμεις συντίθενται σε μία ισοδύναμη με το ολικό βάρος του πλοίου, που εφαρμόζεται στο σημείο **G**. Όλα τα σημαντικά και μόνιμα βάρη του πλοίου είναι (από ναυπήγησης) συμμετρικά κατανεμημένα εκατέρωθεν του μέσου διαμήκους άξονα του πλοίου και επομένως για πλοίο, κενό φορτίου και ορθό σε ήρεμη θάλασσα το κέντρο βάρους του θα βρίσκεται επί του μέσου κατακόρυφου άξονα.

Εγκάρσια απεικόνιση του κέντρου βάρους G και η απόσταση ΚG έμφορτου πλοίου (με ερυθρό απεικονίζεται η άντωση)
Κατά τη φόρτωση του πλοίου το **G** παραμένει επί του άξονα αυτού όταν η στοιβασία γίνεται έτσι ώστε να μην υπάρχει κλίση του πλοίου. Οι κατά τη διάρκεια του πλου, λόγω κυματισμού, κλίσεις δεν επηρεάζουν τη θέση του κέντρου βάρους, εφόσον δεν παρατηρείται μετατόπιση φορτίου. Η κατανομή των βαρών κατά το διάμηκες γίνεται επίσης κατά τέτοιο τρόπο ώστε το πλοίο να είναι ζυγοσταθμισμένο ή με μακρά διαγωγή προς πλώρη ή προς πρύμνη οπότε το **G** μετακινείται αντίστοιχα, διατηρούμενο όμως επί του μέσου κατακόρυφου επιπέδου συμμετρίας του πλοίου. Τέλος η καθ΄ ύψος κατανομή του φορτίου έχει ιδιαίτερη σημασία διότι επηρεάζει τη κατακόρυφη μετακίνηση του **G** η οποία και είναι η πλέον ουσιώδης στην ευστάθεια του πλοίου.

Η απόσταση **KG** (από τρόπιδα μέχρι G) υπολογίζεται και δίνεται για κενό πλοίο από τον ναυπηγό. Έτσι εξ αυτής μπορεί να υπολογίζεται κάθε φορά η νέα θέση του **G** σε κάθε πρόσθεση, αφαίρεση ή μετακίνηση βάρους με υπολογισμό των αντίστοιχων ροπών. Η γνώση της θέσης του **G** τόσο καθ΄ ύψος όσο και κατά το διάμηκες, αμέσως μετά τη φόρτωση (ακόμη και κατά τη διάρκεια της φόρτωσης ή τυχόν επισκευής(²)) κρίνεται ιδιαίτερα αναγκαία για την εκτίμηση της ευστάθειας του πλοίου.

Υπολογισμοί
-----------

Σημειώσεις
----------

(¹) Εξυπακούεται ότι για τα πολεμικά πλοία συμπεριλαμβάνεται το βάρος του οπλισμού, των πάσης φύσεως πυρομαχικών, πυραύλων, αεροσκαφών κ.λπ. που μπορεί να φέρουν κατά κατηγορία.
(²) Κατά την επισκευή του Ε/Γ ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ στον λιμένα του Πειραιά το 1978 μετά από άστοχη μετατόπιση μόνιμου βάρους του πλοίου ανατράπηκε και βυθίστηκε.

Δείτε επίσης
------------

* Ευστάθεια πλοίου
* Μετάκεντρο
* Κέντρο άντωσης πλοίου
Ο **Ιωάννης Αγουρόπουλος** ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας και πολεμιστής, γιος του Γεωργίου Αγούρου, από το Επιτάλιο της Ηλείας.

Νεαρός ο Αγουρόπουλος πήγε αρχικώς στην Κωνσταντινούπολη και από εκεί εγκαταστάθηκε στο Ιάσιο, ασχολούμενος κυρίως με το εμπόριο. Στην κοινωνία αυτή, που βρισκόταν τότε σε μεγάλη οικονομική ακμή, απέκτησε εκτίμηση για τον καλό χαρακτήρα του. Εκεί το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και από τότε ενίσχυε με ενθουσιασμό τους απελευθερωτικούς σκοπούς της. Γνωρίσθηκε και με τον Παναγιώτη Αναγνωστόπουλο, τον οποίο βοήθησε στη διευθέτηση υποθέσεων που ενδιέφεραν τη Φιλική Εταιρεία.

Την ίδια ημέρα που ο Αλέξανδρος Υψηλάντης πέρασε τον ποταμό Προύθο, στις 22 Φεβρουαρίου 1821, ο Αγουρόπουλος κατατάχθηκε στον στρατό του. Πολέμησε στις σκληρές μάχες κατά των Οθωμανών του διοικητή της Βραΐλας Γιουσούφ Μπερκόφτσαλη ή Περκόφτσαλη. Τον Μαρτιο του 1821, μετά την καταστροφική έκβαση των Μαχών του Δραγατσανίου και του Σκουλενίου, ο Αγουρόπουλος κατόρθωσε να σωθεί και να διαφύγει στην Αυστρία. Από εκεί, μετά από κινδύνους και περιπέτειες, μπόρεσε να γυρίσει στην Πελοπόννησο, όπου υπηρέτησε τον Αγώνα όπως μπορούσε, πολιτικά και στρατιωτικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αγουρόπουλος, Ιωάννης» στο *Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό* της Εκδοτικής Αθηνών

Πηγές
-----

* Στέφανος Δ. Βασιλόπουλος: Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 1 (1972), σσ. 682-683
Ο **Ιωάννης Ρώσος ο πρεσβύτερος** ήταν Έλληνας λόγιος του 15ου αιώνα.

Η καταγωγή του ήταν από την Κρήτη. Διέτριψε το επάγγελμα του καλλιγράφου επί σαράντα χρόνια (1455 – 1499) σε διάφορες Ιταλικές πόλεις, στην Ρώμη, Βενετία, Φλωρεντία, Μπολώνια, και αλλού. Πρώτος του σταθμός στη Ρώμη υπήρξε το εργαστήρι αντιγραφής και μετάφρασης του Έλληνα καρδιναλίου Βησσαρίωνα του Τραπεζούντιου. 

Έργα του σώζονται σε πολλές Ευρωπαϊκές βιβλιοθήκες. 

Το 1501 όταν έμενε στην Βενετία, ο Ρώσος συμπεριλήφθηκε στην Ακαδημία του Άλδου Μανούτιου, όπου διορίστηκε καλλιγράφος της και συνεργάστηκε με τους Κρητικούς λόγιους Μάρκο Μουσούρο και Αρσένιο Αποστόλη.

Πηγές
-----

Κωνσταντίνος Σάθας (1868). *Νεοελληνική Φιλολογία: Βιογραφία των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων, από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής εθνεγερσίας (1453-1821)*. Αθήνα: Τυπογραφείο των τέκνων Ανδρέου Κορομηλά. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2009. 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 12234890
* LCCN: nr2001028375

 |

 |
O **Ικάριος** (λατινικά] : Icarius) ήταν πολιτικός και στρατιωτικός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, του 4ου αιώνα, κατά τη διάρκεια της βασιλείας των Αυτοκρατόρων Ουαλεντιανού Β΄ (375–392) και του Θεοδόσιου Α΄ (σ. 378–395).

Ο Ίκαριος ήταν γιος του Θεοδώρου με καταγωγή την Διοίκηση της Γαλλίας. Εμφανίζεται στις πηγές το 384, όταν αντικατέστησε στην θέση του κόμη της εώας τον Πρόκλο.

Ο Λιβάνιος τον αναφέρει σε τέσσερις επιστολές του και τον επαινεί για την αυστηρότητα του και την ακεραιότητά του, αλλά τον κατηγορεί για βιαιότητα, ειδικά για μαστίγωμα. Σε μια κρίση λιμού αρνήθηκε να ανακουφίσει τους αγρότες και τους πολίτες άλλων πόλεων που πήγαν στην Αντιόχεια και λόγω των απειλών του προς τους τοπικούς αρτοποιούς τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν την πόλη. Στις δύο επιστολές απευθύνεται στον Ικάριο και τον πρόξενο Τιμοκράτη, όπου κατηγορεί τον Ικάριο για την σκληρότητα που δείχνει στους αρτοποιούς και αυλικούς της πόλης. Ο Λιβάνιος αναφέρει ένα περιστατικό με τον αρτοποιό Αντίοχο που μαστιγώθηκε με εντολή του Ικάριου

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Παρθένα Κυριακίδου, διατριβή, Η στάση του Λιβανίου έναντι των Χριστιανών, Θεσσαλονίκη, 2013, σελ. 12 και 68
2. ↑  Martindale, J. R.; Jones, Arnold Hugh Martin; Morris, John (1971), The prosopography of the later Roman Empire - Vol. I AD 260-395. Cambridge e Nova Iorque: Cambridge University Press, p. 455-456.
Η **ικανότητα** αποτελεί μία τυποποιημένη απαίτηση, προκειμένου ένα άτομο να εκτελεί *υπεύθυνα* και *αυτόνομα* κάποια προκαθορισμένη εργασία/έργο ή λειτουργία. Η ικανότητα βασίζεται σε ένα συνδυασμό γνώσεων, δεξιοτήτων και συμπεριφορών (προσωπικών, κοινωνικών στο περιβάλλον εργασίας). Η αποτελεσματικότητα της συνδυασμένης εφαρμογής αυτών στην πράξη καθορίζει και το επίπεδο της ικανότητας.

Οι ικανότητες αναπτύσσονται και βελτιώνονται με την εκπαίδευση και την εμπειρία, ενώ μπορεί να είναι *γενικές* ή *ειδικές* για κάποιο εξειδικευμένο επάγγελμα (επαγγελματικές ικανότητες, όπως π.χ. η πτητική ικανότητα για έναν πιλότο αεροσκαφών). Ως γενικές θεωρούνται οι ικανότητες της μάθησης, της επικοινωνίας (στη μητρική αλλά και σε ξένη γλώσσα), της συμπεριφοράς και κοινωνικότητας, της ικανότητας άνετης χρήσης ηλεκτρονικών υπολογιστών και μέσων ηλεκτρονικής επικοινωνίας, της αλλαγής, της προσαρμοστικότητας, της ηγεσίας, της λήψης αποφάσεων, της δημιουργικής έκφρασης, κτλ.

Αναφορές
--------

* Shippmann, J. S. Ash, R. A. Battista, M. Carr, L. Eyde, L. D. Hesketh, B. Kehoe, J. Pearlman, K. and Sanchez, J. I. (2000). The practice of competency modeling, *Personnel Psychology, 53,* 703-740.
Συντεταγμένες: 20°14′S 70°08′W﻿ / ﻿20.23°S 70.13°W﻿ / -20.23; -70.13

Χαρακτηριστική εικόνα από το Ικίκε.
Το **Ικίκε** (ισπανικά: Iquique) είναι πόλη της βόρειας Χιλής με πληθυσμό 216.410 κατοίκων (2002) και πρωτεύουσα της περιφέρειας Ταραπακά. Βρίσκεται στις ακτές του Ειρηνικού Ωκεανού, δυτικά της ερήμου Ατακάμα. Το Ικίκε είναι γνωστό στην Χιλή ως περιοχή όπου ανθεί το μη φορολογήσιμο εμπόριο, που ονομάζεται 'Σόνα Φράνκα' στα ισπανικά, και έχει πάρει η πόλη την δεύτερη ονομασία της: **Ζοφρί**.

Η πόλη ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα από Ισπανούς αποίκους, όμως έχουν βρεθεί υπολείμματα παλαιότερης ανθρώπινης παρουσίας από το 7.000 π.Χ.. Τον 19ο αιώνα με την πάταξη της ισπανικής αποικιοκρατίας, το Ικίκε ανήκε αρχικά στο Περού, όμως από το 1879, με τον Πόλεμο του Ειρηνικού αποτελεί τμήμα της επικράτειας της Χιλής.

Ιστορία
-------

Αν και η πόλη του Ικίκε ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα, υπάρχουν σαφείς μαρτυρίες ότι η περιοχή κατοικούταν από τη φυλή ινδιάνων Τσάνγκο από το 7000 π.Χ. Κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας, το Ικίκε ήταν τμήμα της αντιβασιλείας του Περού, όπως και το μεγαλύτερο τμήμα της ισπανοκρατούμενης νότιας Αμερικής. Η πόλη παρέμεινε μέρος του Περού μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα. Η ανάπτυξή του οφείλεται κατά κύριο λόγο στην ανακάλυψη ορυκτών πόρων και συγκεκριμένα στα μεγάλα κοιτάσματα νιτρικών αλάτων στην έρημο Ατακάμα, τότε τμήμα του Περού.

Οι εδαφικές διαφορές μεταξύ της Βολιβίας και της Χιλής οδήγησαν στον πόλεμο του Ειρηνικού το 1879. Ως συνέπεια του πολέμου, παραχωρήθηκε στη Χιλή το τμήμα της περουβιανής επικράτειας που περιλάμβανε το Ικίκε, το οποίο δέχθηκε σταδιακά μεγάλους πληθυσμούς μεταναστών από άλλες περιοχές της Χιλής. Με την επιπλέον συστηματική εκμετάλλευση των αλάτων και την εξαγωγή τους κυρίως στην Ευρώπη, η πόλη αναπτύχθηκε ακόμα περισσότερο, προσελκύοντας και ξένους.

Το Δεκέμβριο του 1907, η ιστορία της πόλης αμαυρώθηκε από τη σφαγή της Σάντα Μαρία ντε Ικίκε, όταν ο χιλιανός στρατός κάτω από τις διαταγές του στρατηγού Ρομπέρτο Σίλβα Ρενάρ επιτέθηκε σε χιλιάδες εργάτες των αλατορυχείων και τις οικογένειές τους που βρίσκονταν συγκεντρωμένοι στο σχολείο Σάντα Μαρία. Οι εργάτες είχαν διαδηλώσει για τις συνθήκες εργασίας και τους μισθούς τους. Ο αριθμός των νεκρών κυμάνθηκε μεταξύ 500 και 2000, ενώ ακόμα και σήμερα η θλιβερή αυτή επέτειος αποτελεί περίοδο μνήμης για την πόλη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *2017 Chile census*. geoine-ine-chile.opendata.arcgis.com/pages/publicaciones. Ανακτήθηκε στις 6  Ιουλίου 2019.

Πηγές
-----

* Γεωγραφική Εγκυκλοπαίδεια: Νότια Αμερική. Σκάι βιβλίο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Iquique στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 133723241
* LCCN: n82242039
* GND: 4844889-8
* SUDOC: 169022285
* BNF: cb14535001r (data)

 |

 |
Τα **Ιθωμαία** ήταν η κύρια ετήσια εορτή των Μεσσηνίων στην αρχαιότητα. 

Ήταν μια εορτή αφιερωμένη στον Ιθωμάτα Δία, το ιερό του οποίου ήταν στην κορυφή του όρους Ιθώμη της Μεσσηνίας, όπου υπήρχε και μαντείο, του οποίου η βάση του τρίποδα είναι εντοιχισμένη στο νοτιοανατολικό άκρο του ναού της Παναγίας της Βουλκανιώτισσας στο επάνω μοναστήρι του Βουλκάνου ή αλλιώς το μοναστήρι της κορυφής ή καθολικό του Βουλκάνου, το οποίο κτίστηκε το 7ο αιώνα. 

Η εορτή των Ιθωμαίων περιελάμβανε αθλητικούς αγώνες, μουσικούς αγώνες, θεατρικές παραστάσεις και διάφορες εκδηλώσεις λόγου και τέχνης. Η όλη ιεροτελεστία γίνονταν γύρω από το χρυσοελεφάντινο άγαλμα του Ιθωμάτα Δία, όπου οι Εννέα Μούσες το έλουζαν στην κλεψύδρα κρήνη, η οποία τρέχει ακόμα νερό. 

Στα Ιθωμαία έλαβε μέρος και ο θρυλικός λυράρης της αρχαιότητας, Θάμυρις, ο οποίος θέλησε να συναγωνιστεί τις Εννέα Μούσες στο τραγούδι και αυτές από την αλαζονεία τους τον τύφλωσαν. Τότε φεύγοντας για την πατρίδα του τη Θράκη και καθώς περνούσε τον ποταμό της περιοχής, πέταξε μέσα τη λύρα του και έτσι το ποτάμι έλαβε το όνομα Βαλύρα. Στους νεότερους χρόνους κατά επέκταση, το όνομα αυτό δόθηκε στην κωμόπολη της Βαλύρας την οποία διασχίζει ο ποταμός. 

Μετά την καταστροφή της Αρχαίας Μεσσήνης από τον Αλάριχο, πέφτει και η αυλαία των Ιθωμαίων της αρχαιότητας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Παυσανίας, Ελλάδος περιήγησις/Μεσσηνιακά, 33.1-2». *el.wikisource.org*. Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2023.