recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 35°30′59.054″N 24°1′19.902″E﻿ / ﻿35.51640389°N 24.02219500°E﻿ / 35.51640389; 24.02219500

Ο **Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου** είναι χριστιανικός ναός αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο που βρίσκεται στη πλατεία της Σπλάντζιας των Χανίων. Χτίστηκε γύρω στα 1320 ως καθολικό μονής από την αδελφότητα της Μονής του Αγίου Πέτρου των Δομινικανών του Χάνδακα. Αρχιτεκτονικά ακολουθεί τον τύπο της ξυλόστεγης βασιλικής με εγκάρσιο κλίτος. Στις ενετικές απεικονίσεις της μονής διακρίνεται ο ναός με το ψηλό κωδωνοστάσιο και διπλή στοά στη βόρεια πλευρά, από την οποία σήμερα σώζεται μόνο το δυτικό τμήμα. Μετά την κατάκτηση των Χανίων από τους Οθωμανούς, το 1645, μετατράπηκε σε τζαμί (**Χιουγκάρ Τζαμισί** - Τζαμί του Ηγεμόνα), οπότε και ανεγέρθηκε στη ΝΔ γωνία εντυπωσιακός μιναρές με δύο εξώστες. Ήταν το κεντρικό τζαμί της πόλης. Ο μιναρές του κατασκευάστηκε στη νότια πλευρά του ναού, ενώ στα δυτικά του υπήρχε διώροφο κτίριο το οποίο κατεδαφίστηκε αργότερα. Ο μιναρές μαζί με το κωνικό του μεταλλικό στέγαστρο επενδυμένο με φύλλα μολύβδου είχε ύψος 40 μέτρα και ήταν ο ψηλότερος στην πόλη, ενώ σήμερα φτάνει σε ύψος περίπου 34 μέτρα, χωρίς όμως το κωνικό στέγαστρο.

Το 1918 μετατράπηκε σε ορθόδοξο ναό προς τιμή του Αγίου Νικολάου. Τη δεκαετία του 1950 κατασκευάστηκε στη βορεινή πλευρά του ναό σύγχρονο καμπαναριό. Σήμερα είναι ο ο μοναδικός ναός στην Ελλάδα που έχει καμπαναριό και μιναρέ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μονή Αγίου Νικολάου Δομηνικανών greece.terrabook.com

Πηγές
-----

* Ανδριανάκης, Μιχάλης Γ. Γιαπιτσόγλου, Κωνσταντίνος, Χριστιανικά Μνημεία της Κρήτης, Συνοδική Επιτροπή Θρησκευτικού Τουρισμού της Εκκλησίας Κρήτης: Μ.Κ.Ο. "Φιλοξενία", Ηράκλειο 2012.
* Ψιλάκης, Βασίλειος, Ιστορία της Κρήτης: από της απωτάτης αρχαιότητος μέχρι των καθ' ημάς χρόνων, τ. Γ΄, εκδ. Νέα Έρευνα, εν Χανίοις, 1909.
* Ανδριανάκης, Μιχάλης, «Μοναστήρια του νομού Χανίων», εφ. Χανιώτικα Νέα, 5-14/06/1985.
* Μονή Αγίου Νικολάου Δομηνικανών - Χιουγκιάρ Τζαμισί (Το τζαμί του Ηγεμόνα) *Δήμος Χανίων*
* Άρης Χατζηδάκης, Άλκη Νηστικούλη *Η αποκατάσταση του μιναρέ της Σπλάντζιας Χανίων* University Studio Press, Θεσσαλονίκη 2009

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου (Σπλάντζια Χανίων)** |


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Ο **Κένρεντ του Ουέσσεξ** ήταν μέλος του Οίκου του Ουέσσεξ και ανήκει στην απ'ευθείας γενεαλογική γραμμή από τον Κίνρικ του Ουέσσεξ μέχρι τον Εγβέρτο του Ουέσσεξ, πατέρας του διάσημου βασιλιά Ίνε του Ουέσσεξ. Είναι πολύ πιθανό ο Κένρεντ να βασίλευσε για κάποιο διάστημα στην αρχή μαζί με τον γιο του, δεν υπάρχουν αναφορές για κοινές συμβασιλείας αλλά υπάρχουν πολλές πληροφορίες για κυρίαρχους και υποτελείς βασιλείς πολύ πριν τον Κένρεντ.
Οι αναφορές του ίδιου του Ίνε για την βοήθεια που του είχε προσφέρει ο πατέρας του στην σύνταξη των νόμων ήταν έντονες. Υπάρχουν επίσης πολλές αναφορές ότι ο Κένρεντ είχε την εξουσία στο Ουέσσεξ τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του γιου του.
Ο πατέρας του Κένρεντ ήταν ο Κέολβαλντ του Ουέσσεξ ενώ είναι επίσης γνωστό ότι μετά τον Ίνε είχε τουλάχιστον άλλα 3 παιδιά : τον Ίνγκιλντ προπάππου του Ίλμουντ του Κεντ και προ-προπάππου του Εγβέρτου του Ουέσσεξ, την Κάθμπουρ που παντρεύτηκε τον Άλντφριθ της Νορθουμβρίας και έγινε ηγουμένη στο αβαείο του Γουίμπορν και την Κουένμπουρ που διαδέχθηκε την αδελφή της σαν ηγουμένη του αβαείου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p10269.htm#i102689.
2. 1 2 3 4 5  «Kindred Britain»
3. ↑  Yorke, Kings and Kingdoms, p.145–146
4. ↑  Kirby, Earliest English Kings, p. 122.
5. ↑
6. ↑  Kirby, Earliest English Kings, p. 120.

Πηγές
-----

* Kirby, D.P. (1992). The Earliest English Kings. London: Routledge.
* Yorke, Barbara (1990). Kings and Kingdoms of Early Anglo-Saxon England. London: Seaby.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αγγλοσαξονικό χρονικό S 1164
* Κένρεντ Αρχειοθετήθηκε 2021-06-05 στο Wayback Machine.



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Cenred of Wessex  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Ιωάννης Παπαμαστοράκης** (σκοτώθηκε στις 17 Ιουνίου 1878) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός του 19ου αιώνα. Καταγόταν από τη Βιάννο και ανέλαβε την αρχηγία του ανατολικού τμήματος της επαρχίας Βιάννου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Πολέμησε μαζί με τον Εμμανουήλ Λακέρδα και τον Εμμανουήλ Κοκκίνη. Εξελέγη πληρεξούσιος της Βιάννου και ταμίας της Επαναστατικής Επιτροπής. Το 1897 πήρε μέρος στην κατάληψη της Ιεράπετρας. Ήταν ο πρώτος που ξεκίνησε την επίθεση, όπως προβλεπόταν από το σχέδιο, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί δύο φορές. Παρά το δεύτερο (σοβαρό) τραυματισμό του πέτυχε να πάει στην περιοχή Κεφάλα, κοντά στη Μακρυλιά και να παραδώσει στον Ν. Αλέξη περί τα 70 εικοσάφραγκα, που ήταν τα χρήματα της Επιτροπής. Στην περιοχή εκείνη τραυματίστηκε άλλες δύο φορές, με το δεύτερο τραυματισμό να προκαλεί και το θάνατό του (1878).  Έπειτα από τρεις ημέρες ο λαός τίμησε με μνημόσυνο τους σκοτωμένους στη μάχη εκείνη και στη Νεάπολη εκφώνησε λόγο και ο μετέπειτα επίσκοπος Αποκορώνου και Κυδωνίας Νικηφόρος. Γιοι του ήταν ο Πρωθυπουργός της Κρήτης Γεώργιος Ι. Παπαμαστοράκης (1863 - 1923) και ο βουλευτής επί Κρητικής Πολιτείας Δημήτριος Ι. Παπαμαστοράκης (1866 - 1924).
Το όνομα του Ιωάννη Παπαμαστοράκη φέρει οδός στην Ιεράπετρα.

Πηγές
-----

1. ↑  Λήμμα Ιωάννης Παπαμαστοράκης στην Εγκυκλοπαίδεια *Δομή*, ανάκτηση 19-6-2013.
2. ↑  Μιχαήλ Κοζύρη, Λασίθι, αγώνες και θυσίες αιώνων.
3. ↑  Βασίλειος Ψιλάκης, Ιστορία της Κρήτης, τ. 4ος σελ. 460-461.
Τριγλωσσικό έγγραφο ψηφοφορίας για τις ακυρωμένες εκλογές του 1930, με κείμενο στα αγγλικά, τα ιταλικά και τα μαλτέζικα
Το **γλωσσικό ζήτημα** (Μαλτέζικα: Kwistjoni tal-Lingwa, ιταλικά: Questione della lingua‎) ήταν μια γλωσσική και πολιτική συζήτηση στη βρετανική αποικία της Μάλτας που διήρκεσε από τις αρχές του 19ου έως τα μέσα του 20ού αιώνα. Ξεκίνησε ως μια διαμάχη για το αν η κυρίαρχη γλώσσα στα νησιά πρέπει να είναι Αγγλικά ή Ιταλικά και τελείωσε με την Μαλτέζικη Γλώσσα γίνει επίσημη γλώσσα παράλληλα με τα Αγγλικά. Πριν από το γλωσσικό ερώτημα, η Μάλτα χαρακτηριζόταν από διγλωσσία στην οποία τα ιταλικά ήταν η γλώσσα των ελίτ και η μαλτέζικη ήταν η γλώσσα που ομιλούσαν οι απλοί άνθρωποι. Η γλωσσική συζήτηση προέκυψε ως αποτέλεσμα των βρετανικών προσπαθειών να εισαχθούν τα αγγλικά στην κοινωνία της Μάλτας, και εν τω μεταξύ η μαλτέζικη γλώσσα αναπτύχθηκε και τυποποιήθηκε σταδιακά. Η συζήτηση έγινε πιο πολιτικοποιημένη μετά τη δεκαετία του 1880 και τα πολιτικά κόμματα ιδρύθηκαν με γλωσσικές γραμμές. Παρέμεινε βασικός παράγοντας στην πολιτική της Μάλτας μέχρι τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο και ο αντίκτυπός του στη σύγχρονη Μάλτα παραμένει σημαντικός.

Ιστορικό
--------

Το γλωσσικό ερώτημα προέκυψε από τη διγλωσσία που αναπτύχθηκε στα νησιά της Μάλτας κατά τους αιώνες. Η γλώσσα των νησιών, η Μαλτέζικη, είναι μια σημιτική γλώσσα που εξελίχθηκε από τα Σικελοαραβικά, και ιστορικά είχε μια λιγότερο πολυτελή κατάσταση από άλλες γλώσσες στα νησιά. Η μαλτέζικη ήταν κυρίως μια ομιλούμενη γλώσσα μεταξύ των κοινών ανθρώπων και δεν χρησιμοποιούταν σε επίσημα πλαίσια. Όταν η Μάλτα ήταν μέρος του Βασιλείου της Σικελίας στη μεσαιωνική περίοδο, οι πιο διάσημες γλώσσες ήταν τα Λατινικά και τα Σικελικά. Μετά την καθιέρωση του κανόνα Hospitaller το 1530, τα ιταλικά (τότε γνωστά ως *volgare toscano*) έγιναν η κύρια γλώσσα που χρησιμοποιούσαν οι ιππότες του Hospitaller και η μεσαία τάξη της Μάλτας υιοθέτησε στη συνέχεια τα ιταλικά και όχι τα Σικελικά ως την προτιμώμενη γλώσσα τους, ενώ τα λατινικά συνέχισαν να χρησιμοποιούνται σε επίσημο πλαίσιο και στην εκπαίδευση. 

Αφού η Γαλλία απέλασε τους Hospitallers και κατέλαβε τη Μάλτα το 1798, έγινε μια προσπάθεια να εισαχθούν οι Γάλλοι στην κοινωνία της Μάλτας και έγινε επίσημη γλώσσα, αλλά αυτό σταμάτησε αφότου η Γαλλία παρέδωσε τη Μάλτα στους Βρετανούς το 1800. Εκείνη την εποχή, τα νησιά θεωρήθηκαν από πολλούς ως τμήμα της Ιταλίας, με τον Βρετανό πολιτικό επίτροπο Αλεξάντερ Μπαλ να αναφέρεται στην πρωτεύουσα της Μάλτας Βαλέτα ως «την πιο ήσυχη πόλη της Ιταλίας» Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, οι βρετανικές αποικιακές αρχές εισήγαγαν τα αγγλικά στα νησιά, με αποτέλεσμα να υπάρξουν διαφωνίες μεταξύ εκείνων που υποστήριζαν τα αγγλικά και εκείνων που υποστήριζαν τα ιταλικά. Αυτή η διαφωνία έγινε γνωστή ως το γλωσσικό ερώτημα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Brincat 2017
2. ↑  Brincat 2017
Ο **Κέντα** (*Cedda*, εναλλακτικά *Cadda* ή *Chad*, 590 - ...) ήταν ο δεύτερος γιος του Κάθγουιν του Ουέσσεξ και κατά συνέπεια μέλος του Οίκου του Ουέσσεξ. Ήταν πατέρας του Κενμπέρχτ του Ουέσσεξ και παππούς των βασιλέων Κεντβάλλα του Ουέσσεξ και Μουλ του Κεντ, γεννήθηκε το 590 ενώ είναι άγνωστη η ημερομηνία θανάτου του.
Το όνομα του σχετίζεται με τον Άγιο Σαντ της Μερκίας και προέρχεται από την Κέλτικη ρίζα *"σάτ"* που σημαίνει μάχη. Ένας σημαντικός αριθμός από Κέλτικα ονόματα βρέθηκαν στο γενεαλογικό δέντρο των Δυτικών Σαξόνων ανάμεσα στα οποία βρισκόταν και το όνομα του εγγονού του Κέντα Κεντβάλλα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Koch, p. 360.

Πηγές
-----

* Koch, J.T. (2006) Celtic Culture: A Historical Encyclopedia, ABC-CLIO

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κέντα[*νεκρός σύνδεσμος*]


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Cedda  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Ιωάννης Παπακώστας**, γνωστός και ως **Τζον Κώστας**, (Λιάς Θεσπρωτίας, 1868 - Στέλλενμπος, Νότια Αφρική, 18/10/1932) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός και τοπικός ευεργέτης από τον Λιά Θεσπρωτίας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1868 στον Λιά της Θεσπρωτίας, που τότε βρισκόταν υπό οθωμανική κυριαρχία και ήταν γιος ιερέα. Στην ηλικία των 19 ετών μετανάστευσε ζώντας διαδοχικά σε διάφορες περιοχές (Αυστραλία, Ταγκανίκα, Τράνσβααλ, Νταρ ελ Σαλάμ της Αιγύπτου και Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής) όπου διετέλεσε επιστάτης σε σιδηροδρομικά έργα και ιδιοκτήτης καφενείου. Κατά την παραμονή του στη Νότια Αφρική συμμετείχε στον δεύτερο πόλεμο των Μπόερς ως εθελοντής στο πλευρό των επαναστατών. Πολέμησε μεταξύ άλλων στις μάχες του Σπίον Κοπ και του Παάρντεμπεργκ όπου πιάστηκε αιχμάλωτος με αποτέλεσμα να εκτοπιστεί στη Σρι Λάνκα.

Το 1903 απελευθερώθηκε και γύρισε στη Νότια Αφρική όπου εγκαταστάθηκε στο Στέλλενμπος. Το 1911 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου μυήθηκε στην Ηπειρωτική Εταιρεία. Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913 διετέλεσε επικεφαλής αντάρτικης ομάδας που έδρασε στην περιοχή της Θεσπρωτίας και διακρίθηκε στις μάχες με ένοπλους σχηματισμούς Τσάμηδων που πολεμούσαν στο πλευρό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το επόμενο έτος ο Παπακώστας συμμετείχε στον Βορειοηπειρωτικό Αγώνα. Παράλληλα πραγματοποίησε διάφορες ευεργεσίες στον τόπο καταγωγής του.

Το 1920, μετά την ήττα της παράταξης του Ελευθέριου Βενιζέλου στις εκλογές εκείνου του έτους, επέστρεψε στη Νότια Αφρική και στο Στέλλενμπος. Πέθανε στις 18/08/1932 στο νοσοκομείο Diakones Hospital στο Κέιπ Τάουν ενώ έπασχε από χρόνιο ζαχαροδιαβήτη. 

Για την προσφορά του ο Παπακώστας τιμήθηκε από το ελληνικό κράτος με την απονομή του βαθμού του λοχαγού καθώς και πολεμικού παράσημου. Το 1982, στήθηκε από το νοτιοαφρικανικό κράτος προτομή του Παπακώστα στη γενέτειρά του ως αναγνώριση της προσφοράς του.

Ιωάννης Παπακώστας (Τζων Κώστας)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ρίτσαρντ Κλογκ: *Η Ελληνική Διασπορά στον 20ό αιώνα*.
2. 1 2 3  «ΤΖΩΝ ΚΩΣΤΑΣ». *Εφημερίδα "Ηπειρωτικός Αγών"* (Αρ.Φύλλου 1702): σελ. 3. 12 Οκτωβρίου 1932.. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουνίου 2023.
3. 1 2  Βασίλη Κραψίτη, *Σύγχρονοι Ηπειρώτες ευεργέτες (1913-1986)*, εκδόσεις του συλλόγου «Οι φίλοι του Σουλίου», Αθήνα, 1987, σ. 136.
4. ↑  «Ηπειρώτες Ευεργέτες της Τουρκοκρατίας και Ελληνοκρατίας». Λ.Ε.Α.Δ.Ι. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Οκτωβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2015.
5. 1 2  E.A. Mantzaris, *The Greeks in South Africa*, 1999, σ. 121.
6. ↑  «Ηπειρώτης στους Μπόερς». Ελευθεροτυπία. 16 Φεβρουαρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2015.
7. ↑  Βασίλη Κραψίτη, 1987, σ. 137-138.
8. ↑  «Greeks and the Anglo-Boer War». Bloemfontein Hellenic Community. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2015.

Βιβλιογραφία
------------

* Βασίλη Κραψίτη, *Σύγχρονοι Ηπειρώτες ευεργέτες (1913-1986)*, εκδόσεις του συλλόγου «Οι φίλοι του Σουλίου», Αθήνα, 1987.
* E.A. Mantzaris, *The Greeks in South Africa*, στο Richard Clogg, The Greek Diaspora in the Twentieth Century, Macmillan Press, 1999.
Ο **Ιωάννης Παπαδάκης** (1903-1997) ήταν Έλληνας γεωπόνος και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Νάξο και σπούδασε γεωπονία στο Ζαμπλού (Gembloux) του Βελγίου. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Γαλλία και στη συνέχεια διορίστηκε στο Υπουργείο Γεωργίας. Εργάστηκε ως διευθυντής του Σταθμού Καλυτερεύσεως Φυτών Λάρισας την περίοδο 1925 - 1927 και στο Ινστιτούτο Καλυτερεύσεως Φυτών Θεσσαλονίκης την περίοδο 1927 - 1946. To 1947 εγκαταστάθηκε στην Αργεντινή με σκοπό την εκπόνηση του γεωργικού χάρτη της χώρας. Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε σε διάφορες επιτροπές και μελέτες του ΟΗΕ όπως και στην αποστολή των Άνδεων (1954 - 1957). Την περίοδο 1973 - 1978 ήταν καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες ενώ το 1982 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Το 1992 ανακηρύχθηκε επίτιμος καθηγητής του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Είχε συγγράψει πολλά βιβλία σχετικά με την οικολογική γεωργία κ.λπ.

Απεβίωσε στην Αργεντινή και ενταφιάστηκε εκεί.

Πηγές
-----

* Ε΄ Ιστορικά, *Το αγροτικό θαύμα*, ένθετο της εφημερίδας "Ελευθεροτυπία" τεύχος 183, σελ.24

Παραπομπές
----------

1. ↑  *NUKAT*. n2014001656.
2. ↑  Ψήφισμα της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Αθηνών, 5 Μαΐου 1997, δημοσιεύτηκε στο φύλλο της εφημερίδας "Καθημερινή", 7ης Μαΐου 1997, σελ. 14.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 91893778
* **ΕΒΕ**: 225113
* **AA**: 31343
* LCCN: n50050221
* ISNI: 0000 0000 8277 9396
* SUDOC: 084615443
* BIBSYS: 13068377

 |

 |
Ο **Γιώργος Χατζηιωαννίδης** (γεν. 1952 Καζακστάν, τότε ΕΣΣΔ) είναι πρώην αθλητής, προπονητής και χάλκινος ολυμπιονίκης στην πάλη.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Γιώργος Χατζηιωαννίδης γεννήθηκε το 1952 στο Καζακστάν από Έλληνες γονείς και επαναπατρίστηκε στην Ελλάδα το 1967. Ο γιος του Πέτρος Χατζηιωαννίδης είναι επίσης αθλητής της ελευθέρας πάλης.

Αθλητική σταδιοδρομία
---------------------

Εντάχθηκε στον Άτλαντα Καλλιθέας και τη δεκαετία του '70 εξελίχθηκε σε κορυφαίο Έλληνα αθλητή της ελευθέρας πάλης. Μάλιστα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα πήρε μια φορά την τέταρτη θέση (1973) και τρεις φορές την πέμπτη (1974, 1977, 1980).

Η πρώτη του συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες ήταν το 1972 στο Μόναχο, όπου στην κατηγορία των 57 κιλών της ελευθέρας είχε μια νίκη και δύο ήττες. Το 1976 στους Ολυμπιακούς στο Μόντρεαλ, πάλι στα 57 κιλά της ελευθέρας, κατέλαβε την 7η θέση με τρεις νίκες και δύο ήττες. Όμως τέσσερα χρόνια αργότερα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας, ανέβηκε στο βάθρο των Ολυμπιονικών. Παρ' όλο που αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα τραυματισμού στο γόνατο, θέλησε πάση θυσία να πάρει μέρος και ξεκίνησε στην κατηγορία των 62 κιλών της ελευθέρας πάλης, με τρεις διαδοχικές νίκες. Επικράτησε του Βρετανού Άσπεν στα σημεία, του Καμερουνέζου Μάνγκα με πτώση και του Βιετναμέζου Χουν Τιν Κι με τρεις παρατηρήσεις. Ωστόσο, αγώνα με αγώνα η κατάσταση στο γόνατό του χειροτέρευε. Στην τέταρτη αναμέτρηση ηττήθηκε από τον Κουβανό Κασκαρέτ, αλλά ευνοήθηκε στην κλήρωση και προκρίθηκε άνευ αγώνος, μπαίνοντας έτσι στην τελική τετράδα.

Σ'' εκείνη τη φάση των Αγώνων, η συμβουλή των γιατρών ήταν να αποσυρθεί, γιατί το γόνατό του είχε αρχίσει να πρήζεται και κινδύνευε με σοβαρή ζημιά, όμως ο ίδιος αρνήθηκε. Παρά τους έντονους πόνους που αισθανόταν, πάλεψε αρχικά με τον Σοβιετικό Μαγκομεντγκασάν Αμπούσεφ, που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο, και έχασε 14-3 στα σημεία και στη συνέχεια με τον Βούλγαρο Μίκο Ντούκοφ, που κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο, και έχασε με πτώση. Στα τελευταία παιχνίδια, αν ο Αμπούσεβ κέρδιζε τον Κασκαρέτ και ο Ντούκοφ τον Ρουμάνο Σουτέου, τότε ο Γιώργος Χατζηιωαννίδης θα κατακτούσε το χάλκινο μετάλλιο. Και οι δύο ήταν τα φαβορί, κέρδισαν και η Ελλάδα πρόσθεσε άλλο ένα μετάλλιο στη συλλογή της.

Όταν αποσύρθηκε από τις παλαίστρες έγινε προπονητής της Εθνικής ομάδας της ελευθέρας πάλης.

Πηγές
-----

* Αφιέρωμα-Ολυμπιακοί Αγώνες: Οι Έλληνες Ολυμπιονίκες 1980-1988 Αρχειοθετήθηκε 2021-08-15 στο Wayback Machine. Liberal.gr από ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Sports-Reference.com*. www.sports-reference.com/olympics/athletes/kh/georgios-khatziioannidis-1.html. Ανακτήθηκε στις 20  Ιανουαρίου 2016.
2. 1 2  «Χατζηιωαννίδης Γεώργιος / Σύλλογος Ελλήνων Ολυμπιονικών». *Olympic Winners*. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2021.
3. ↑  newsroom, sport-fm. «Χατζηιωαννίδης: «Απρόβλεπτο αγώνισμα η ελευθέρα πάλη»». *sport-fm.gr*. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2021.
4. 1 2  «Georgios HADJIIOANNIDIS». *Olympics.com*. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2021.
5. 1 2  «Χατζηιωαννίδης Γιώργος». *Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Αυγούστου 2021. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2021.
Το **Σουφλί** (ισπανικά: Suflí) είναι οικισμός και δήμος στο νοτιοκεντρικό τμήμα της περιοχής Βάγιε δελ Αλμανθόρα, στην επαρχία Αλμερίας της Ισπανίας. Συνορεύει με τους δήμους Πουρτσένα, Λαρόγια, Σιέρρο και Αρμούνια δε Αλμανθόρα. Το χωριό βρίσκεται 89 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της επαρχίας, την Αλμερία, στον αυτοκινητόδρομο A-349.

Το Σουφλί είναι γνωστό για ένα προϊόν ντομάτας και πιπεριάς που ψήνεται και εμφιαλώνεται σε ένα κοντινό εργοστάσιο που ονομάζεται fritá.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Ιστορική εξέλιξη πληθυσμού| Έτος | Πληθ.   | ±%   |
| --- | --- | --- |
| 1999 | 249 | —     |
| 2000 | 256 | +2.8% |
| 2001 | 251 | −2.0% |
| 2002 | 255 | +1.6% |
| 2003 | 242 | −5.1% |
| 2004 | 234 | −3.3% |
| 2005 | 260 | +11.1% |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών της Ισπανίας: «Municipal Register of Spain of 2022» 16  Μαΐου 2022. σελ. 1,235.
2. ↑  «Suflí». 20 Ιουλίου 2012.
Ο **Γκάβιν Αλεξάντερ Ουίλιαμσον** (αγγλικά: *Gavin Alexander Williamson*, γεννημένος στις 25 Ιουνίου 1976) είναι ένας Βρετανός πολιτικός του Συντηρητικού Κόμματος, που υπηρετεί ως Υπουργός Παιδείας του Ηνωμένου Βασιλείου στην Κυβέρνηση του Μπόρις Τζόνσον από τον Ιούνιο του 2019. Ο Ουίλιαμσον είχε υπηρετήσει ως Υπουργός Άμυνας από το Νοέμβριο του 2017 ως το Μάιο του 2019, όταν και παύθηκε από το αξίωμά του λόγω διαρροής πληροφοριών του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας. Ο ίδιος αρνήθηκε ότι η πληροφορία διέρρευσε εξαιτίας του.

Έχει διατελέσει βουλευτής από τις εκλογές του 2010 για την εκλογική περιφέρεια του Νότιου Στάφορντσαϊρ. Στη Δεύτερη Κυβέρνηση Κάμερον ήταν Κοινοβουλευτικός Ιδιαίτερος Γραμματέας του Πάτρικ Μακλάφλιν, Υπουργού Μεταφορών, και μετέπειτα, τον Οκτώβριο του 2013, Κοινοβουλευτικός Ιδιαίτερος Γραμματέας του Πρωθυπουργού. Από τις 14 Ιουλίου 2016 ως τις 2 Νοεμβρίου 2017 υπηρέτησε ως Επικεφαλής Συντονισμού της Βουλής των Κοινοτήτων στην Κυβέρνηση Μέι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Σεπτεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2019.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
Η **Στέλλα Γιαμπουρά** (27 Ιανουαρίου 1981, Αθήνα) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, μοντέλο και παρουσιάστρια.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1981 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε, ενώ έλκει καταγωγή και από την Κύπρο. Σε ηλικία 14 ετών επιλέχθηκε από τον σκηνοθέτη Μανούσο Μανουσάκη για τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε ένα επεισόδιο της σειράς «*Ταύρος με Τοξότη*». Εκεί συμπρωταγωνίστησε μαζί με τον Γιάννη Βούρο, τη Πέγκυ Σταθακοπούλου και τη Μαρία Ιωαννίδου. Μετά τη συμμετοχή της στη σειρά ξεκίνησε να ασχολείται με το χορό ενώ άρχισε να εργάζεται και ως μοντέλο.

Το 2000, δήλωσε μέσω του πρακτορείου της συμμετοχή στα «*Καλλιστεία του ANT1*» όπου κατέκτησε τον τίτλο **Μις Γιάνγκ 2000**. Μετά τη συμμετοχή της στα Καλλιστεία, δέχτηκε πρόταση από τον Μανούσο Μανουσάκη για ένα από τους βασικούς ρόλους στην κωμική σειρά «*Για μια γυναίκα και ένα αυτοκίνητο*». Τελικά έπαιξε στη σειρά τη σεζόν 2001-2002, ενώ την ίδια περίοδο έλαβε ξανά μέρος στα «*Καλλιστεία*» όπου κέρδισε τον τίτλο **Β' Σταρ Ελλάς 2002**. Στη συνέχεια ξεκίνησε τις σπουδές στο αντικείμενο της υποκριτικής στη Δραματική Σχολή της Μαίρης Βογιατζή – Τράγκα, απ' όπου αποφοίτησε τρία χρόνια μετά.

Από το 2003 μέχρι το 2005 ήταν μέρος του καστ της κωμικής σειράς «*Ελλάς το μεγαλείο σου*», όπου έπαιξε μαζί με τον Κώστα Κόκλα, τον Δημήτρη Μαυρόπουλο, την Υρώ Μανέ, τη Ζώγια Σεβαστιανού και άλλους. Τη σεζόν 2005-2006 έπαιξε μαζί με τον Γιάννη Βούρο και τη Πέγκυ Σταθακοπούλου στην κωμική σειρά «*Και sera sera*» ενώ συμμετείχε και σε ένα επεισόδιο της σειράς «*Το Κόκκινο Δωμάτιο*». Τη περίοδο 2006-2007 συνεργάστηκε με τον σκηνοθέτη Πάνο Κοκκινόπουλο στην αστυνομική σειρά «*10η εντολή*», λαμβάνοντας μέρος σε 7 συνολικά ιστορίες. Από το 2007 μέχρι το 2009 έπαιξε στην καθημερινή σειρά του Mega Channel, «*Μια στιγμή δυο ζωές*». Τη σεζόν 2008-2009 υποδύθηκε μία τραγουδίστρια στη μαύρη κωμωδία «*Μαύρα Μεσάνυχτα*» σε σκηνοθεσία Πάνου Κοκκινόπουλου. Το 2011, έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στη σειρά ταινιών «*Ρόδα, τσάντα και κοπάνα*» υποδυόμενη μία από τις μαθήτριες του θρυλικού λυκείου της ταινίας. Το 2015, έλαβε μέρος σε τρεις κινηματογραφικές παραγωγές: «*Οι Γαμπροί της Ευτυχίας*», «*Λύσσα κακιά*» και «*Ουζερί Τσιτσάνης*».

Το 2015 υπήρξε συμπαρουσιάστρια του Γιώργου Αυτιά στο τηλεπαιχνίδι «*Bingo*» στην κυπριακή τηλεόραση. Τη σεζόν 2015-2016 παρουσίασε τη στήλη beauty στο τηλεοπτικό magazino «*Join Us*» στον ΣΚΑΪ, ενώ την ίδια περίοδο παρουσίαζε την ψυχαγωγική εκπομπή «*X in the city*» στο ίδιο κανάλι. Τη σεζόν 2016-2017 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην καθημερινή σειρά «*Προδοσίες*» στον ΣΚΑΪ ενώ παρουσίαζε και την εκπομπή υγείας «*Beautiful Life*» στο ίδιο κανάλι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Η Στέλλα Γιαμπουρά έπαιζε στη σειρά «Ταύρος με Τοξότη» (Photos)». *gossip-tv.gr*. 2019-09-19.. Ανακτήθηκε στις 2019-09-19.
2. ↑  «Καλλιστεία 2002: Έλαμψε η ελληνική ομορφιά». *womenonly.gr*. 2002-04-10.. Ανακτήθηκε στις 2002-04-10.
3. ↑  «Στέλλα Γιαμπουρά: Μια πρώην Miss Young στο κυνήγι του «X Factor»». *protothema.gr*. 2016-04-28.. Ανακτήθηκε στις 2016-04-28.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Αναμνηστική πλάκα στο κτίριο που χτίστηκε πάνω στα θεμέλια του πατρικού του σπιτιού.
Ο πρώην εκδοτικός οίκος Γκέσεν στην πόλη Γκρίμμα το 1952. Σήμερα φέρει το όνομα του Ζώημε.
Ο **Γιόχαν Γκόττφριντ Ζόιμε** (γερμ. *Johann Gottfried Seume*, 1763-1810) ήταν Γερμανός συγγραφέας και ποιητής, που έγινε γνωστός κυρίως για το έργο του «Οδοιπορικό στις Συρακούσες».

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1763 από αγροτική οικογένεια. Γονείς του ήταν ο Ανδρέας Ζώημε, βαρελάς το επάγκελμα, και η Ρεγκίνα το γένος Λείμπιγκ. Αφού έβγαλε το δημοτικό στη γενέτειρά του, πήγε γυμνάσιο στην Μπόρνα και μετά φοίτησε από το 1776 έως το 1777 στη Σχολή του Νικολάου στη Λειψία.

Στη διετία 1780-81, ενώ σπούδαζε θεολογία στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας, μια μέρα που πήγαινε για το Παρίσι έπεσε σε μπλόκο που είχαν στήσει στρατολόγοι. Τον συνέλαβαν και τον έστειλαν μισθοφόρο του Λαντγκράβου της Έσσης υπέρ της Αγγλίας στον Αμερικανικό πόλεμο της ανεξαρτησίας. Με το πλοίο χρειάσθηκε μήνες ώσπου να φθάσει στον προορισμό του. Ξεμπάρκαρε τον Αύγουστο του 1782 στο Χάλιφαξ του Καναδά, αλλά εκεί δεν γίνονταν εχθροπραξίες. Κατά τη διάρκεια της διαμονής του έγραψε ποιήματα και γνωρίστηκε με τον Καρλ φον Μινχάουζεν.

Γύρω στα μέσα του 1783 επέστρεψε στη Βρέμη και από εκεί βρήκε καταφύγιο στο Έμντεν, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1787 υπηρετώντας ως τυφεκιοφόρος. Δύο φορές αποπειράθηκε να λιποτακτήσει, αλλά απετυχε και τον έβαλαν στο μπουντρούμι. 

Με αναρρωτική άδεια που του χορηγήθηκε με χρηματική εγγύηση κατάφερε να δραπετεύσει και κατέφυγε στη Λειψία, όπου σπούδασε νομικά, φιλοσοφία, φιλολογία και ιστορία. Απεφοίτησε και διορίστηκε καθηγητής, ενώ εκτέλεσε και χρέη διαχειριστού. Υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις και έζησε την πολωνική εξέγερση από κοντά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
2. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12380096g. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
3. 1 2  (Γερμανικά) *Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους*. seume-johann-gottfried. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12380096g. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
5. ↑  „Zweiundzwanzig Wochen waren wir herumgeschwommen, ohne das geringste Land gesehen zu haben." Seume: *Mein Leben*; S. 131
6. ↑  sieh: Fortsetzung zu Seume: *Mein Leben* von C.A.H. Clodius

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 17304124
* **ΕΒΕ**: 167321
* LCCN: n83319326
* ISNI: 0000 0001 2122 4247
* GND: 118613480
* SELIBR: 250534
* SUDOC: 032851413
* BNF: cb12380096g (data)
* BIBSYS: 90345220
* ULAN: 500339572
* MusicBrainz: 2774b73c-28ad-4f26-9ceb-45296b2f89a7
* NLA: 35235666
* NKC: jx20060310004
* BNE: XX1756916
* CiNii: DA02175300

 |

 |
Ο **Γιώργος Κατσίκας** (Τρίκαλα, 14 Ιουνίου 1990) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός.

Καριέρα
-------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε από την ομάδα νέων του Ηρακλή και το καλοκαίρι του 2008 αγωνίστηκε ως δανεικός στον Ολυμπιακό Βόλου στη Β' Εθνική, ώστε να αποκτήσει εμπειρία στην πρώτη ομάδα. Έκανε το ντεμπούτο του στον Ολυμπιακού Βόλου στον εναρκτήριο αγώνα της περιόδου 2008-09, με εκτός έδρας "λευκή" ισοπαλία εναντίον του Πιερικού. Κατάφερε να σκοράρει για τον Ολυμπιακό Βόλου, στην ισοπαλία 1-1 εντός έδρας με τη Βέροια, το μοναδικό του τέρμα μέχρι το τέλος της περιόδου, στους 19 συνολικά αγώνες που αγωνίστηκε. Μετά το δανεισμό του στον σύλλογο του Βόλου, ο Κατσικάς επέστρεψε στον Ηρακλή για την περίοδο 2009-10, πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του σε έναν αγώνα εναντίον των Τρικάλων για το Κύπελλο, στον οποίο αποβλήθηκε και η ομάδα του αποκλείστηκε από τη συνέχεια του θεσμού, μετά από ήττα με σκορ 1-0. Σε εκείνη την περίοδο έκανε επίσης το ντεμπούτο του με τον Ηρακλή για το πρωτάθλημα, καθώς πήρε τη θέση τού συμπαίκτη του Αχιλλέα Σαρακατσάνου στο 84ο λεπτό, σε μια 2-0 εκτός έδρας ήττα από τον Παναθηναϊκό. Στη δεύτερη χρονιά με τον Ηρακλή ο Κατσικάς είχε περισσότερες συμμετοχές, συμμετέχοντας σε 13 αγώνες πρωταθλήματος του συλλόγου μέχρι τις 9 Φεβρουαρίου 2011, όταν υπέστη ρήξη χιαστού, σε έναν φιλικό αγώνα της εθνικής Ελπίδων, χάνοντας το υπόλοιπο της περιόδου.

Στις 14 Οκτώβρη 2011, ο Κατσικάς υπέγραψε συμβόλαιο τεσσάρων ετών με τον ΠΑΟΚ αφότου αφέθηκε ελεύθερος από τον Ηρακλή. Στις 4 Ιανουαρίου 2012 έκανε το ντεμπούτο του για τη νέα του ομάδα στην εντός έδρας νίκη (3-1) εναντίον του Λεβαδειακού. Στις 23 Αυγούστου 2012 σημείωσε το πρώτο του γκολ για τον ΠΑΟΚ ενάντια στη Ραπίντ Βιέννης, ενώ το πρώτο γκολ του πρωταθλήματος ήρθε στο τοπικό ντέρμπι με τον Άρη, στη νίκη με 4-1 για τον ΠΑΟΚ. Τον Απρίλιο του 2015 αποχώρησε από τον ΠΑΟΚ ως ελεύθερος.

Τον Ιούλιο του 2015 ανακοινώθηκε η συμφωνία του με την ολλανδική Τβέντε, με την οποία υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο συνεργασίας.

Τον Ιανουάριο του 2017 συμφώνησε με την Έσμπιεργκ, όπου παρέμεινε έξι μήνες, έχοντας 12 συμμετοχές πρωταθλήματος και ένα τέρμα. Το καλοκαίρι του 2017 αποχώρησε για να συνεχίσει στην Ντιναμό Βουκουρεστίου, υπογράφοντας διετές συμβόλαιο συνεργασίας.

### Στις εθνικές ομάδες

Υπήρξε διεθνής στις μικρότερες εθνικές ομάδες Νέων (2009) και Ελπίδων (2010-2012).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τέλος και τυπικά Κατσικάς και Τζανδάρης, www.gazzetta.gr
2. ↑  Επίσημα στην Τβέντε ο Κατσικάς, www.gazzetta.gr
3. ↑  Στην Έσμπιεργκ ο Κατσικάς, www.sport-fm.gr
4. ↑  Στη Ντιναμό Βουκουρεστίου ο Κατσικάς, www.sport-fm.gr

Πηγές
-----

* Ο Γιώργος Κατσικάς στο soccerway
* Το προφίλ του Γιώργου Κατσικά στο transfermarkt
* Ο Γιώργος Κατσικάς στο www.uefa.com

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |
O **Mιρ Σαγιέντ Mουχάμαντ Mαρασί** (Ιούνιος 1714 – Μάιος 1763), περισσότερο γνωστός με το δυναστικό του όνομα **Σουλεϊμάν Β΄** (περσικά: شاه سلیمان‎), ήταν ένας διεκδικητής των Σαφαβιδών, που κατάφερε για λίγο να γίνει ηγεμόνας ορισμένων περιοχών τού Ιράν από το 1749 έως το 1750. Ήταν υπεύθυνος για τις υποθέσεις τού ιερού τού Ιμάμη Ρεζά στην πόλη Μασχάντ.

Ο νεαρός Σαχρόχ είχε ενθρονιστεί στη Mασχάντ τον Οκτώβριο του 1748 από Ιρανούς ευγενείς. Δύο μήνες αργότερα ο Ιμπραήμ αυτοανακηρύχτηκε σάχης, αλλά νικήθηκε και τράπηκε σε φυγή. Ο Σαγίντ Mουχάμαντ αρνήθηκε να τον δεχτεί στο ιερό της πόλης Mασάντ. Η μητέρα τού Σαγίντ Μουχάμαντ ήταν κόρη τού σάχη Σουλεϊμάν Α΄ των Σαφαβιδών και έτσι το 1750 ενθρονίστηκε από τον Μιρ Αλάμ Χαν Χουζαϊμά και ορισμένους Κούρδους και Τζαλαγιρίδες αρχηγούς ως Σουλεϊμάν Β΄. Ο Σαχρόχ τυφλώθηκε, αλλά αποκαταστάθηκε στον θρόνο μετά από λίγους μόνο μήνες, καθώς ο Σουλεϊμάν Β΄ απομακρύνθηκε και τυφλώθηκε.

Πηγές
-----

* Floor, Willem (2005), *A Note on The Grand Vizierate in Seventeenth Century Persia*, Harrassowitz Verlag, σελ. 435–481
Συντεταγμένες: 33°53′N 10°07′E﻿ / ﻿33.883°N 10.117°E﻿ / 33.883; 10.117

Το φοινικόδασος της Γκαμπές στα περίχωρα της πόλης
Η **Γκαμπές** είναι πόλη και λιμένας της Τυνησίας. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας στον μυχό του ομώνυμου Κόλπου Γκαμπές και είναι η πρωτεύουσα του ομώνυμου Κυβερνείου Γκαμπές. Το 1926 ο πληθυσμός της ήταν περίπου 20.000 κάτοικοι. Κατά τη απογραφή του 2004 ο πληθυσμός της αριθμούσε τους 116.323 κατοίκους,(η 6η σε πληθυσμό πόλη της Τυνησίας).

Σύντομη ιστορία
---------------

Η Γκαμπές στην αρχαιότητα αποτελούσε έδαφος της Καρχηδόνας. Μετά τον δεύτερο Καρχηδονιακό πόλεμο περιήλθε στους Ρωμαίους και ονομάστηκε **Τακάπη**. Περί τον 7ο αιώνα καταλήφθηκε από τους Άραβες.  
 
Το 1881 αποτέλεσε γαλλικό προτεκτοράτο όπου και παρέμεινε μέχρι το 1940 στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, που καταλήφθηκε από τους Γερμανούς. Απελευθερώθηκε το 1943 ως γαλλικό έδαφος και δύο χρόνια μετά, το 1945, ξεκίνησε η επανοικοδόμηση και η αποκατάσταση των ζημιών. Το 1956 με την εθνική ανεξαρτησία της Τυνησίας, αποδόθηκε από τους Γάλλους στη χώρα.

Ανάπτυξη
--------

Η ταχεία ανάπτυξη της πόλης οφείλεται κυρίως αφενός στη παράλια τοποθεσία της με την παλαιότερα σπουδαία γεωργική ανάπτυξη (μπανάνες, φοίνικες, σακχαροκάλαμο κ.λπ.), αλλά και η σύνδεσή της με τις οάσεις της Σαχάρας όπου και αποτέλεσε εμπορικό κέντρο. Χαρακτηριστικές είναι οι τεράστιες σηροτρόφοι μουριές που φύονται στη περιοχή εκ των οποίων και αναπτύχθηκε η σηροτροφία και η κατασκευή μετάξινων υφασμάτων.

Σήμερα η Γκαμπές έχει εξελιχθεί σε μία βιομηχανική πόλη, ιδίως μετά την ανακάλυψη κοιτασμάτων και την εξόρυξη πετρελαίου, όπου αναπτύχθηκαν και πολλά χημικά εργοστάσια, ενώ ο λιμένας που προπολεμικά ήταν σχεδόν ανύπαρκτος, σήμερα αποτελεί σπουδαίο σημείο εξαγωγής μεταλλευμάτων. Επίσης και η τουριστική ανάπτυξη της πόλης είναι σπουδαία με ανάλογη τουριστική υποδομή που συνδυάζει θάλασσα, όαση και έρημο.

Δείτε επίσης
------------

* Κόλπος Γκαμπές
* Πανεπιστήμιο του Γκαμπές

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -727785.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Γκαμπές**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γκαμπές** |

* Gabès επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2010-04-12 στο Wayback Machine.
* "Gabès: Όαση στη θάλασσα" από το Lexicorient Αρχειοθετήθηκε 2012-10-30 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 145448340
* LCCN: n82240737
* GND: 4343052-1
* SUDOC: 027368017

 |

 |
Το όρος Γκαλιτσίτσα από το Μοναστήρι του Οσίου Ναούμ
Η **Γκαλιτσίτσα** (βουλγαρικά / σλαβομακεδονικά: Галичица, αλβανικά: Mali i Thatë) είναι βουνό το οποίο βρίσκεται κατά μήκος των συνόρων μεταξύ Βόρειας Μακεδονίας και Αλβανίας. Υπάρχει ένα εθνικό πάρκο στη βορειομακεδονική πλευρά του βουνού, το οποίο βρίσκεται ανάμεσα στις δύο μεγαλύτερες λίμνες της χώρας: τη λίμνη Οχρίδα και τη Μεγάλη Πρέσπα. Εκτείνεται σε έκταση 227 τετραγωνικών χιλιομέτρων.

Η χλωρίδα στον Εθνικό Δρυμό Γκαλιτσίτσα αντιπροσωπεύει πάνω από 1600 είδη, από τα οποία πολλά είδη υπό εξαφάνιση και ενδημικά είδη έχουν το τελικό όριο του βιοτόπου τους ακριβώς στο όρος Γκαλιτσίτσα. Υπάρχει χαρακτηριστική παρουσία μέχρι τώρα 13 τοπικών ενδημικών ειδών που έχουν ανακαλυφθεί στη Βόρεια Μακεδονία τα οποία βρίσκονται αποκλειστικά στις πλαγιές της Γκαλιτσίτας και πουθενά αλλού, αυτό αποτυπώνει τη συγκεκριμένη χλωριδική σύνθεση αυτού του βουνού.

Η Γκαλιτσίτσα είναι ένας από τους τελευταίους οικοτόπους του βαλκανικού λύγκα, με περίπου 30 λύγκες να εξακολουθούν να ζουν εκεί.

Εθνικός Δρυμός Γκαλιτσίτσα
--------------------------

Χάρτης του Δρυμού
Ο Εθνικός Δρυμός Γκαλιτσίτσα είναι ένας από τους τέσσερις εθνικούς δρυμούς στη Βόρεια Μακεδονία. Ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 1958 και έχει συνολική έκταση 243,2 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Ο δρυμός καλύπτει τμήματα του ορεινού όγκου Γκαλιτσίτσα και τις παράκτιες περιοχές της λίμνης Οχρίδας και της Μεγάλης Πρέσπας. Περίπου τα δύο τρίτα της επικράτειας του δρυμού περιλαμβάνονται στη Φυσική και Πολιτιστική Κληρονομιά της περιοχής της Οχρίδας, μια περιοχή που αναγνωρίστηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1979.

Μέσα στον δρυμό υπάρχουν πολλά μνημεία και ιστορικές τοποθεσίες, όπως το μοναστήρι του Οσίου Ναούμ και ορισμένες τοποθεσίες καταλυμάτων στις όχθες της λίμνης Οχρίδας.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Φυσική κληρονομιά της Βόρειας Μακεδονίας - Εθνικός Δρυμός Γκαλιτσίτσα Αρχειοθετήθηκε 2005-12-31 στο Wayback Machine.
2. ↑  (Σλαβομακεδονικά) Επίσημη ιστοσελίδα του εθνικού δρυμού Γκαλιτσίτσα - Παρουσίαση Αρχειοθετήθηκε 2019-08-07 στο Wayback Machine.
3. ↑  «General Information» (στα Σλαβομακεδονικά). Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2021.
4. ↑  «Galichica National Park» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2021.
5. ↑  «Natural and Cultural Heritage of the Ohrid region» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2021.
6. ↑  «Stilt - house settlements» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2021.
18/3/2006, 2η θέση στο Viano do Castelo - Portugal, ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΝΕΩΝ

Ο Γιώργος Καραπάνος είναι Έλληνας Πρωταθλητής της Ξιφασκίας στο Ξίφος Ασκήσεως.

Βιογραφικό
----------

Ο Γιώργος Καραπάνος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 18 Ιανουαρίου του 1986. Με τον αθλητισμό ασχολήθηκε την περίοδο 1997-2006 και αποχώρησε από την ενεργό δράση σε ηλικία 20 ετών. Αποφοίτησε από τη σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (M. Eng). Είναι κάτοχος Master of Science (M. Sc), Energy, Trade and Finance - Distinction από το CASS Business School του City University of London. Από το 2010 ζει και εργάζεται στο Λονδίνο.

Διακρίσεις στη Ξιφασκία σε Εθνικό Επίπεδο
-----------------------------------------

Υπήρξε πρωταθλητής Ελλάδος 17 φορές, σε όλες τις κατηγορίες - παίδων, εφήβων, νέων, ανδρών - εκ των οποίων, 3 φορές στην κατηγορία Ανδρών στο ατομικό (2004 - 2005 - 2006). Κέρδισε επίσης 19 Τουρνουά Εθνικού Επιπέδου της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ξιφασκίας (Ε.Ο.Ξ.) σε όλες τις κατηγορίες. Ήταν 1ος νικητής του Πρωταθλήματος Ξιφασκίας Ενόπλων Δυνάμεων 2006 στη Φλώρινα, στο Ξιφος Μονομαχίας.

Διακρίσεις στη Ξιφασκία σε Διεθνές Επίπεδο
------------------------------------------

Συμμετείχε σε 7 Παγκόσμια Πρωταθλήματα της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ξιφασκίας (F.I.E.), εκ των οποίων 2 ανδρών (Αβάνα 2003 - Λειψία 2005), 5 Πανευρωπαϊκά Πρωταθλήματα και σε 30 Διεθνείς Αγώνες Α' Κατηγορίας της F.I.E. σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες.

Κέρδισε το Ασημένιο Μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων στο Viana do Castelo - Πορτογαλία το 2006 και υπήρξε ο πρώτος Έλληνας αθλητής που κατέλαβε τη 2η θέση σε Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων Ξίφους Ασκήσεων της F.I.E.

Επίσης κέρδισε το Χάλκινο Μετάλλιο στο Διεθνές Τουρνουά PIAGGIO της PIZA στην κατηγορία εφήβων το 2002.

Κέρδισε 10 Βαλκανικά Μετάλλια σε 6 Βαλκανικούς Αγώνες - δύο φορές ήταν πρωταθλητής.

Συμμετείχε στο Προολυμπιακό Τουρνουά Gent - 2004, στην Πανεπιστημιάδα της Σμύρνης το 2005 και ήταν 9ος στους Μεσογειακούς Αγώνες της ALMERIA το 2005.

ΠΗΓΕΣ
-----

1. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΞΙΦΑΣΚΙΑΣ (ΕΟΞ). Βεβαίωση με αριθμό πρωτοκόλλου 1554 από 14/11/2005.
2. ΕΟΞ Ανασκοπήσεις αγώνων ετών 2006,2005,2004,2003,2002.
3. ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ 5/12/99 "Ο μικρότερος Πρωταθλητής".
4. SPORT TIME 20/3/2000 "Εξέπληξαν οι Οπλομάχοι".
5. Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 21/3/2006 "Κατέπληξε ο Καραπάνος".
Το **Τζαμί του Σουλεϊμάν** (τουρκικά: *Süleymaniye Camii*) είναι ένα τζαμί στην οδό Κίνγκσλαντ στο Χάγκερστον του Ανατολικού Λονδίνου στο Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο εξυπηρετεί ολόκληρη τη μουσουλμανική κοινότητα, καθώς και την τουρκόφωνη κοινότητα. Το τζαμί χρηματοδοτήθηκε από το Τουρκικό Ισλαμικό Πολιτιστικό Κέντρο του Ηνωμένου Βασιλείου (UKTICC) και η κατασκευή του ξεκίνησε το 1994 και τελικά άνοιξε για το κοινό τον Οκτώβριο του 1999. Με συνολικό εμβαδόν 8.000 τετραγωνικών μέτρων, η συνολική χωρητικότητα του οθωμανικού τύπου τζαμιού είναι 3.000 άτομα. 

Το τζαμί περιλαμβάνει αίθουσα συνεδρίων και γάμων, αίθουσες διδασκαλίας, εγκαταστάσεις κηδειών, καθώς και καταλύματα για φοιτητές της Σχολής Μάραθον. 

Ο μιναρές έχει ύψος 66 μέτρα και είναι ο ψηλότερος στη Μεγάλη Βρετανία. 

Το Τζαμί του Σουλεϊμάν έχει γίνει ένα τοπικό αξιοθέατο και είναι ένα από τα βασικά ισλαμικά κέντρα του Λονδίνου.

Ο πρίγκιπας Κάρολος επισκέφθηκε το τζαμί το 2001.

Δείτε επίσης
------------

* Τζαμί Αζιζιέ (Λονδίνο)
* Ισλάμ στο Λονδίνο
* Ισλάμ στο Ηνωμένο Βασίλειο
* Τέμενος Σουλεϊμανιγιέ στην Κωνσταντινούπολη
* Τούρκοι της Μεγάλης Βρετανίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  London Borough of Hackney. «UK Turkish Islamic Cultural Centre / Suleymaniye Mosque». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2009. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2008.
2. ↑  «Süleymaniye Mosque». *Emporis*. Ανακτήθηκε στις 1 Μαρτίου 2019.
3. ↑  «Τζαμιά του Λονδίνου». Masud.co.uk. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2012.
4. ↑  BBC. «Prince Charles visits victims' friends». Ανακτήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Συντεταγμένες: 10°51′S 14°22′E﻿ / ﻿10.850°S 14.367°E﻿ / -10.850; 14.367

Η **Γκαμπέλα** (πορτογαλικά: Gabela‎) είναι πόλη, με πληθυσμό 116.903 κατοίκους (2014), στον δήμο Πόρτο Αμποΐμ, στην επαρχία Κουάνζα Σουλ, στην Ανγκόλα. Αποτελεί έδρα αυτού του δήμου. Η κοινότητα καταλαμβάνει έκταση 459 τετ. χλμ και έχει πληθυσμό 184.723 κατοίκους. Ιδρύθηκε ως *Ν'Γκεμπέλα* στις 28 Σεπτεμβρίου 1907.

Γύρω από την πόλη, υπάρχουν περιοχές σαβάνας και δασών με μοναδικά φυτά και ζώα. Το ακαλάτ της Γκαμπέλα *(Sheppardia gabela)**,* ενός είδους πτηνού, καταγράφηκε αρχικά στην περιοχή από τους επιστήμονες και στη συνέχεια έλαβε το όνομά του από την πόλη, όπως ήταν ο κεφαλάς της Γκαμπέλα *(Prionops gabela)* και ο κεφαλάς των θάμνων της Γκαμπέλα *(Laniarius amboimensis)*. Αυτά τα απειλούμενα είδη βρίσκονται μόνο στα υψίπεδα κοντά στην Γκαμπέλα.

Μεταλλεία και μεταφορές
-----------------------

Η Γκαμπέλα είχε ορυχείο το οποίο συνδεόταν σιδηροδρομικά με γραμμή εύρους 610 χιλιοστών με το Πόρτο Αμποΐμ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Angola: Provinces, Major Cities, Urban Localities & Urban Agglomerations - Population Statistics, Maps, Charts, Weather and Web Information». *www.citypopulation.de*. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2021.
2. ↑  «Gabela». *Rede Angola - Notícias independentes sobre Angola*. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2021.
3. ↑  «Gabela Akalat Sheppardia gabela». *datazone.birdlife.org*. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2021.
4. ↑  «Gabela Helmetshrike Prionops gabela». *datazone.birdlife.org*. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2021.
5. ↑  «Gabela Bush-shrike Laniarius amboimensis». *datazone.birdlife.org*. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2021.
Η **Σουσιανή** ήταν αρχαία ιστορική χώρα στη Μεσοποταμία. Καταλάμβανε την πεδιάδα μεταξύ των μεγάλων ποταμών Τίγρη και Ευφράτη. Τη χώρα αυτή αναφέρει με το όνομα αυτό ο σπουδαίος ιστορικός της αρχαιότητας Ηρόδοτος.

Επί βασιλείας του Κύρου του πρεσβύτερου, (6ος αιώνας π.Χ.), του ιδρυτή της Περσικής Αυτοκρατορίας η Σουσιανή αποτέλεσε ιδιαίτερη Σατραπεία, μία από τις 20 της Αυτοκρατορίας, όχι όμως από τις πλουσιότερες, με πρωτεύουσα τα Σούσα, από την οποία προήλθε και η ονομασία της.  
 
Κατά την περίοδο των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου ολόκληρη η χώρα αυτή περιήλθε στο κράτος των Σελευκιδών με σημαντικότερη πλέον πόλη και πρωτεύουσα την παραποτάμια Σελεύκεια.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.17ος, σελ.125
Ο **Γιώργος Καραφέσκος** (γεννημένος το 1946) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος.

Καριέρα
-------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1959 σε ηλικία 13 ετών από τους "μικρούς" της ΑΕΚ και το 1965 στα 19 του χρόνια προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα, στην οποία γρήγορα απέκτησε θέση βασικού, κατακτώντας στο διάστημα της παρουσίας του δύο πρωταθλήματα (1967-68, 1970-71) και ένα κύπελλο (1965-66).

Το 1974 πήγε στην Καστοριά, στην οποίο αγωνίστηκε για τέσσερα χρόνια, κλείνοντας την ποδοσφαιρική του καριέρα στην Καλλιθέα το 1980.

### Στις εθνικές ομάδες

Αγωνίστηκε με την εθνική Ελλάδας σε 8 αγώνες στο διάστημα 1968-71. Η πρώτη του εμφάνιση πραγματοποιήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1968, στον εκτός έδρας αγώνα με την Ελβετία για τα προκριματικά του Μουντιάλ 1970.

Υπήρξε επίσης μέλος της εθνικής Ενόπλων που το 1967 κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ενόπλων στη Βαγδάτη.

Τίτλοι
------

* Πρωταθλήματα Ελλάδας: 2 (1967-68, 1970-71)
* Κύπελλο Ελλάδας: 1 (1965-66)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ελβετία - Ελλάδα 12.10.1968, epo.gr

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Ο Γιώργος Καραφέσκος στην επίσημη ιστοσελίδα της ΑΕΚ
* Ο Γιώργος Καραφέσκος στο epo.gr
* 90 χρόνια ΑΕΚ - Η ιστορία της ΑΕΚ, Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη
Ο **Ιντζές Βοϊβόντας** , αναφέρεται και **Στογιάν Ιντζές** ή σκέτο **Ιντζές**, ήταν βούλγαρος στρατιωτικός κι επαναστάτης στα τέλη του 18ου - αρχές 19ου αιώνα.

Ο Ιντζές γεννήθηκε στα εδάφη της σημερινής Βουλγαρίας, Οθωμανικά τότε, άγνωστο ακριβώς που με το όνομα *Στογιάν*. Από μικρή ηλικία έμεινε ορφανός από πατέρα, και ο πατριός του τον έστειλε στους γενίτσαρους, εκεί ο Ιντζές σκότωσε την αρχηγό τους και διέφυγε στη Ανατολική Θράκη όπου συγκρότησε δικό του στρατιωτικό σώμα. Έγινε αρματωλός και κλέφτης, απόκτησε φήμη και το όνομα του διασώζεται σε πολλά δημοτικά τραγούδια.

Αργότερα πήγε στην Μολδοβλαχία, πολεμώντας ενάντια στους Οθωμανούς με τον στρατό του Τούντορ Βλαντιμιρέσκου, εκεί θα γνωρίσει την Αικατερίνη που την παντρεύτηκε κι απέκτησαν έναν γιο. Στις 17 Ιουνίου 1821 πήρε μέρος στην ατυχή για τους έλληνες Μάχη του Σκουλενίου όπου κι έπεσε μαχόμενος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Czech National Authority Database*. jo2010568371.
2. 1 2  (Αγγλικά) *CERL Thesaurus*. Consortium of European Research Libraries. cnp00566902.
3. 1 2 3 4 5  Χανιώτικα Νέα, Ένας Βούλγαρος οπλαρχηγός στο πλευρό των Ελλήνων του 1821
4. ↑  Το παμβαλκανικό 1821

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 55015293
* GND: 121893197
* NKC: jo2010568371

 |

 |
*Ο στρατιώτης και η γυναίκα του* (Γραμμική οξυγραφία του Ντάνιελ Χόπφερ ο οποίος θεωρείται ως ο πρώτος που εφάρμοσε αυτή την τεχνική στην χαρακτική (1504). Η οξυγραφία «Χωριάτικος χορός» αποτελεί ένα από τα καλύτερα χαρακτικά έργα του Γερμανού ζωγράφου και χαράκτη Άλμπρεχτ Ντύρερ Η οξυγραφία έφτασε στη μέγιστη αισθητική και τεχνική της αρτιότητα με κυριότερο εκπρόσωπο τον Ρέμπραντ (Οι τρεις σταυροί)
Η **γραμμική οξυγραφία** είναι ειδική μέθοδος χαρακτικής σε μέταλλο με τη βοήθεια οξέος· ο όρος αποτελεί απόδοση στην ελληνική αντιστοίχων ξενικών (ιταλ. acquaforte,  γαλλ. eau-forte). Ονομάζεται επίσης έτσι και το έργο που έχει εκτελεστεί με τη μέθοδο αυτή. Με την απαρχή της οξυγραφίας την περίοδο 1515-19 συνδέεται το όνομα του μεγαλύτερου Γερμανού ζωγράφου και χαράκτη Άλμπρεχτ Ντύρερ, ο οποίος χάραξε επτά οξυγραφίες σε πλάκες σιδήρου.

Η τεχνική
---------

Στην τεχνική αυτή χρησιμοποιείται πλάκα από χαλκό, τσίγκο ή ατσάλι η οποία βάφεται με ειδικό βερνίκι. Ο χαράκτης ξύνει την επιφάνεια της πλάκας με βελόνες, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση του βερνικιού. Η πλάκα βυθίζεται στη συνέχεια σε οξύ και οι απογυμνωμένες επιφάνειες που δεν προστατεύονται από το βερνίκι αντιδρούν με το οξύ και χαράσσονται. Ανάλογα με τις επαναλήψεις και τη διάρκεια της οξείδωσης, γίνονται και βαθύτερες οι χαράξεις, κάτι που έχει σαν αποτέλεσμα να τυπώνονται πιο μαύρες. Όταν επιθυμεί ο χαράκτης να σταματήσει την οξείδωση σε κάποια περιοχή, καλύπτει τα οξειδωμένα σημεία της περιοχής αυτής με βερνίκι. Τελικό στάδιο προετοιμασίας της πλάκας είναι ο καθαρισμός της από το βερνίκι. Για να γίνει η εκτύπωση, προστίθεται μελάνι.

'Ελληνες χαράκτες
-----------------

Χαλκογραφία (οξυγραφία) του Λυκούργου Κογεβίνα
Από τους Έλληνες χαράκτες ο Δημήτριος Γαλάνης γνώρισε διεθνή φήμη. Εργάστηκε στο Παρίσι και αναγνωρίζεται ως ο αναμορφωτής της χαρακτικής του 20ου αι. Αξιόλογα επίσης έργα με οξυγραφίες δημιούργησαν ο Άγγελος Θεοδωρόπουλος ο οποίος διακρίθηκε κυρίως ως ξυλογράφος κι ο Γιάννης Κεφαλληνός.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.forthdesignstudio.com[*νεκρός σύνδεσμος*]

Πηγές
-----

* A. Beguin: *Dictionarie technique de l΄estambe*, Βρυξέλλες 1971
* Εγκυκλοπαίδεια *Δομή*, τόμ. 22, ISBN 960-8177-72-3
Ο **Ιωάννης Παλαιολόγος Μαλιασηνός**, πλήρες όνομα : *Ιωάννης Κομνηνός Δούκας Άγγελος Βρυένιος Παλαιολόγος Φιλανθρωπηνός Μαλιασηνός*, ήταν βυζαντινός άρχοντας της οικογένειας των Μελισσηνών της Δημητριάδος, ευγενής και κτηματίας στα τέλη του του 13ου αρχές 14ου αιώνα.

Ήταν γιος του Νικόλαου Μαλιασηνού και της Άννας Παλαιολογίνας, ανηψιάς του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄. Ο ίδιος μαζί με την μητέρα του και τον πατέρα του είναι κτήτορες της μονής του Προδρόμου της Νέας Πέτρας, που δεν σώζεται σήμερα, στη σημερινή Πορταριά Μαγνησίας, αυτό έγινε το 1271 ή το 1272. Όταν το 1274 οι γονείς του έγιναν μοναχοί κληρονόμησε πολλές εκτάσεις στην Δημητριάδα Μαγνησίας (σημ. Βόλο), όπου ήταν ο άρχοντας της περιοχής, επίσης ανέλαβε και τις δύο μονές που είχαν ιδρύσει οι γονείς του σαν έφορος και προστάτης τους.

Ο Ιωάννης από κάποιους ερευνητές ταυτίζεται με κάποιον μοναχό Νείλο Παλαιολόγο που μόνασε στην μονή της *Θεοτόκου Οξείας Επίσκεψης* στη Μακρινίτσα και τάφηκε εκεί, είναι γνωστός από επιτύμβια πλάκα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Patrologiae cursus completus, seu, Bibliotheca universalis ... Τόμος 161, Jacques-Paul Migne, σελ. 1048*
2. ↑  BYZANTINE NOBILITY-Δυναστεία Παλαιολόγων, ανακτήθηκε 29 Ιανουαρίου 2019
3. 1 2  Αναστασιάδου-Κοντογιαννοπούλου, σελ. 525
4. ↑  *Η περιοχή του Βόλου από άποψη ιστορική και αρχαιολογική, Νικόλαος Παπαχατζής, εκδόσεις Παρασκευόπουλου, 1946, σελ. 54*
5. ↑  Αναστασιάδου-Κοντογιαννοπούλου, σελ. 529

Πηγές
-----

* Αρχοντούλα Αναστασιάδου, Μαρία Κοντογιαννοπούλου, *Το επιτύμβιο επίγραμμα ενός Παλαιολόγου στη Μακρινίτσα του Πηλίου και η σχέση του με τα ταφικά μνημεία των Μαλιασιανών της Μαγνησίας*, ανακτήθηκε 28 Ιανουαρίου 2019