recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Κάστρο Μίραμπελ** (*εβραϊκά : מגדל אפק*, Μιγδάλ Αφέκ) είναι μεσαιωνικό κάστρο στο σημερινό Ισραήλ. 

Η πύλη με την ελληνική επιγραφή
Το κάστρο
Τα σημερινά ερείπια του κάστρου είναι της εποχής των Σταυροφόρων όπου πάνω σε ερείπια Ρωμαϊκής και Βυζαντινής οχύρωσης έχτισαν το κάστρο. Σήμερα ανάμεσα σε άλλα διασώζεται μια βυζαντινή πύλη με ελληνική επιγραφή του 4ου ή 5ου αιώνα που αναφέρει «Το μαρτύριο του Αγίου Κηρύκου», και κτίριο της Οθωμανικής εποχής.

Ιστορία
-------

Το 1134 ο βασιλιάς Φουλκ της Ιερουσαλήμ έδωσε φέουδο στον ιππότη Μίραμπελ την κομητεία της Γιάφα. Ο Μίραμπελ έχτισε πάνω στα ερείπια μιας ρωμαϊκοβυζαντινής οχύρωσης στην κορυφή του λόφου το κάστρο σαν κατοικία του.

Όταν ο Μίραμπελ πέθανε το 1150 ανέλαβε κύριος του κάστρου ο Μανασσής δεύτερος σύζυγος της γυναίκας του. Στον πόλεμο διαδοχής που ακολούθησε το κάστρο πολιορκήθηκε το 1152, ο Μανασσής παραδόθηκε και εξορίστηκε.

Έπειτα, κύριος του Μίραμπελ ανέλαβε ο Μπαρισάνς κι έπειτα το κληρονόμησε το 1170 ο αδελφός του Βαλδουίνου της Ιμπελίν.

Στους λόφους γύρω από το κάστρο διαμορφώθηκε Φράγκικος οικισμός. Μετά την μάχη της Χαττίν και τον το Ιούλιο του 1187 κατακτήθηκε από τον αδελφό του Σαλαντίν, Αλ Αντίλal. Κατά τη διάρκεια του 13ου αιώνα, εγκαταλείφθηκε.

Τον 17ο και 18ο αιώνα, το κάστρο ξανά χρησιμοποιήθηκε από τους Οθωμανούς ξανά ως οχυρό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Vgl. Denys Pringle: Secular Buildings in the Crusader Kingdom of Jerusalem. S.69
2. ↑  Vgl. Hans E. Mayer: Geschichte der Kreuzzüge. Kohlhammer, Stuttgart 2005. S.138f.
3. ↑  Vgl. Denys Pringle: Secular Buildings in the Crusader Kingdom of Jerusalem. S.67 ff.

Πηγές
-----

* Denys Pringle: *The Churches of the Crusader Kingdom of Jerusalem. A Corpus.* Cambridge University Press, 1993. ISBN 0-521-39037-0.
* Denys Pringle: *Secular Buildings in the Crusader Kingdom of Jerusalem. An Archaeological Gazetteer.* Cambridge University Press, 1997. ISBN 0-521-46010-7
* Hans Wolfram Kessler / Konrad Kessler: *Ritter im Heiligen Land: Kreuzfahrerstätten in Israel*. Philipp von Zabern, Darmstadt 2013, ISBN 978-3805345521

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Migdal Afek στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316601658

 |

 |

Συντεταγμένες: 32°4′51″N 34°57′25″E﻿ / ﻿32.08083°N 34.95694°E﻿ / 32.08083; 34.95694
Τοποθέτηση εκτοξευόμενου σκυροδέματος
Εκτοξευτήρας τσιμέντου
Ο όρος **εκτοξευόμενο σκυρόδεμα** (στα αγγλικά *Gunite* ή *shotcrete*, ανάλογα με τη τεχνολογία μίξης) είναι ένας συγκεκριμένος τύπος σκυροδέματος που τοποθετείται με "ψεκασμό", αποτελείται από μείγμα τσιμέντου και άμμου ή άλλα αδρανή υλικά και διάφορων προσθέτων και με πεπιεσμένο αέρα το υλικό αυτό ωθείται μέσω ενός σωλήνα. Στο ακροφύσιο προστίθεται μια ελάχιστη δόση νερού ώστε να ενυδατωθεί το υλικό και έτσι ώστε να προωθείται πιο εύκολα. Το εκτοξευόμενο σκυρόδεμα έχει μια πολύ ισχυρή δομική αντοχή των 2000 psi, σχεδόν ίση με το σκυρόδεμα που χρησιμοποιείται για βεράντες και τα πεζοδρόμια. Χρησιμοποιούνται όπου η πρόσβαση είναι δύσκολη ή απαιτούνται διαφορετικά πάχη στρώσεων. Κύριες χρήσεις του είναι η επισκευές κτιρίων και οι κατασκευές σηράγγων.

Η ευρύτατη χρήση του εκτοξευόμενου σκυροδέματος οφείλεται κυρίως στα παρακάτω τέσσερα χαρακτηριστικά του:

1. Έχει υψηλή θλιπτική αντοχή.
2. Η μεγάλη ταχύτητα εκτόξευσης παρέχει δυνατότητα πολύ καλής πρόσφυσης με το υλικό βάσης.
3. Το εκτοξευμένο σκυρόδεμα αυτοστηρίζεται
4. Η εγκατάσταση του είναι κινητή.

Πηγές
-----

* Τι είναι το εκτοξευόμενο σκυρόδεμα;
* Gunite (Εκτοξευόμενο σκυρόδεμα)
* Εκτοξευόμενο σκυρόδεμα (gunite ή shotcrete ή sprayed concrete)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εκτοξευόμενο σκυρόδεμα** |
Ο  **Θωμάς Φανουράκης** (1915 –1993) γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1915 είναι Έλληνας ζωγράφος. 
Σπουδάσε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών με καθηγητή τον Ουμβέρτο Αργυρό και πήρε το δίπλωμά του, το 1940.

Ο πατέρας του τον προόριζε συνεχιστή της οικογενειακής παράδοσης στην τέχνη της χρυσοχοΐας και ήθελε να τον στείλει για σπουδές στο Παρίσι. Εκείνος έμαθε τη γαλλική γλώσσα, αγάπησε τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, αλλά δεν πραγματοποίησε την επιθυμία του πατέρα του. Επτά ετών είδε, μέσα από ένα ανοικτό παράθυρο, ένα ζωγράφο να εργάζεται και αυτό άλλαξε τη ζωή του. 

Γνώρισε και δέθηκε στενά με ζωγράφους της γενιάς του, με τους οποίους διατήρησε την επαφή όλα τα μετέπειτα χρόνια, αν και ζούσε στο Ηράκλειο.

Δεν ταξίδεψε στο εξωτερικό. Αγάπησε πολύ τη γενέθλια πόλη του, το Ηράκλειο και εκεί έζησε, μακριά από τους Αθηναϊκούς καλλιτεχνικούς κύκλους και την κοσμική ζωή, αφοσιωμένος στο όραμά του, μέχρι το θάνατό του, το Δεκέμβριο του 1993. Ζωγράφιζε με τέμπερα και λάδι, κυρίως νεκρές φύσεις, τοπία και ανθρώπινες μορφές. Στα πιο πρόσφατα έργα του κυριαρχεί η γεωμετρία και η αφαίρεση. Παρουσίασε τη δουλειά του σε ατομικές εκθέσεις από το 1966 έως το 1993 και σε αρκετές ομαδικές. Ήταν μέλος του ΕΕΤΕ.

Το έργο του επαίνεσε ιδιαίτερα ο ιστορικός τέχνης Μάνος Στεφανίδης χαρακτηρίζοντάς την ώριμη περίοδό του, 'μαγικό ρεαλισμό'. 'Η ζωγραφική του Φανουράκη, αναφέρει μεταξύ άλλων, χρησιμοποιεί τον ρεαλισμό για να πυροδοτήσει την ποίηση και ασκεί τη λιτότητα για να οδηγηθεί στο ωραίο.'

Βιβλιογραφία
------------

Θωμάς Φανουράκης, Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη, 2002. Συγγραφείς: Ντουράν Τσέλη, Φουντουλάκη Έφη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Φανουράκης Θωμάς

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  www.heraklionartgallery.gr/artist/%CF%86%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%B7%CF%83-%CE%B8%CF%89%CE%BC%CE%B1%CF%83/. Ανακτήθηκε στις 22  Νοεμβρίου 2020.
2. ↑  *Faceted Application of Subject Terminology*. 311378. Ανακτήθηκε στις 7  Μαΐου 2020.
3. ↑  «Μάνος Στεφανίδης».
4. ↑  «Θωμάς Φανουράκης». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Δεκεμβρίου 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 38575188
* LCCN: n92102325
* ISNI: 0000 0000 3338 5577

 |

 |
Το **Κάστρο του Αγριδίου** είναι μεσαιωνικό οχυρό κτίσμα κατάλοιπα του οποίου υπάρχουν πάνω σε έναν κωνοειδή λόφο που ονομάζεται *«Παλαιόκαστρο»* δυτικά του χωριού Αγρίδι του Δήμου Καλαβρύτων πάνω από την κοιλάδα του Αροάνιου.

Από τα λίγα ερείπια που διασώζονται φαίνεται πως πρόκειται για κάποιον πύργο και όχι κάστρο που χτίστηκε από τους Φράγκους τον 13ο αιώνα για την εποπτεία των ορεινών περασμάτων της περιοχής. Ο πύργος αυτός, όπως και το γειτονικό Κάστρο της Παλαιορούμελης, ανήκε στη βαρωνία των Καλαβρύτων.

Πηγές
-----

* Γεώργιος Παπανδρέου, *Ιστορία των Καλαβρύτων**, επιμέλεια: Δημήτρης Σ. Αβραμίδης, Έκδοση της Κοινωφελούς Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτιστικής και Κοινωνικής Ανάπτυξης και Ποιότητας Ζωής Δήμου Καλαβρύτων (ΔΕΠΑΠΟΖ), Καλάβρυτα 2011, Δεύτερη Έκδοση, σελ. 130. ISBN 978-960-89356-3-1. (α΄ έκδοση: 1928)*
Ο **εκτροχιασμός της αμαξοστοιχίας Γουίνσλοου Τζάνκσιον το 1922** ήταν ένα ατύχημα στις 2 Ιουλίου 1922 στη διαδρομή του σιδηροδρόμου *Atlantic City Railroad* από το Camden στο Atlantic City. Η αμαξοστοιχία 33 the Owl με ταχύτητα 140 χιλιομέτρων την ώρα πέρασε από ανοιχτή διακλάδωση στο Winslow Junction. 7 σκοτώθηκαν και 89 τραυματίστηκαν.

Ατύχημα
-------

Στη γραμμή *Camden to Atlantic City* της *Atlantic City Railroad*, στο Winslow, New Jersey: στη διασταύρωση Winslow κοντά στον πύργο WA, Στις 2 Ιουλίου 1922, λίγο πριν τις 11:30 μ. μ. εκτροχιάστηκε η αμαξοστοιχία № 33 η Κουκουβάγια, με το Philadelphia and Reading Railway Eng № 349. Η αμαξοστοιχία έτρεχε με ταχύτητα περίπου 140 χιλιομέτρων (90 μίλια) την ώρα καθώς περνούσε από μια ανοιχτή διακλάδωση. Ο εκτροχιασμός της αμαξοστοιχίας № 33 είχε ως αποτέλεσμα το μεγαλύτερο μέρος του εξαμαξωτού εξπρές Atlantic City να πέσει από ένα ανάχωμα στη συνδετήρια γραμμή της WJ&S προς τα νότια του κλάδου Cape May. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο 3 επιβατών, 3 υπαλλήλων και 1 αχθοφόρου του Pullman και τον τραυματισμό 84 επιβατών και 5 υπαλλήλων.

Έρευνα
------

Η έρευνα της Επιτροπής Διαπολιτειακού Εμπορίου διαπίστωσε ότι η διαδρομή θα μπορούσε να είχε αλλάξει αφού η αμαξοστοιχία είχε περάσει από το απομακρυσμένο σήμα στο εργοστάσιο που δεν ήταν κλειδωμένο, αλλά δεν υπήρχαν στοιχεία ότι αυτό είχε γίνει. Η έκθεση ανέφερε επίσης ότι ο μηχανοδηγός δεν αναγνώρισε τη διασταύρωση σφυρίζοντας τη σφυρίχτρα και δεν προσπάθησε να σταματήσει το τρένο.

### Από την αναφορά της ΕΔΕ

"Το ατύχημα αυτό προκλήθηκε από την αποτυχία του μηχανοδηγού Wescott της αμαξοστοιχίας № 33 να διέπεται από τις ενδείξεις των αυτόματων σημάτων και των σηματοδοτών του μηχανισμού, με αποτέλεσμα η αμαξοστοιχία № 33 να πάρει την αποκλίνουσα διαδρομή με μεγάλη ταχύτητα και να εκτροχιαστεί λόγω της υποχώρησης της εξωτερικής σιδηροτροχιάς της στροφής"

Σημειώσεις
----------

- **^** **DST**: Aυτή η ώρα είναι για την πολιτεία του Νέου Τζέρσεϊ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Cook & Coxey 1980, σελ. 172.
2. 1 2 3 4  Gladulich 1986.
3. ↑  «ICC report on Winslow Junction Train Derailment». *Railway Signal Engineer*. Simmons Boardman Publishing Co (Chicago). 1922. σελίδες 387–389.
4. ↑  «ICC report on Winslow Junction Train Derailment». *Railway Signal Engineer*. Simmons Boardman Publishing Co (Chicago). 1922. σελίδες 387–389.

Βιβλιογραφία
------------

* Cook, W. George· Coxey, William J. (1980). *Atlantic City Railroad: The Royal Route To The Sea*. Palmyra, New Jersey: West Jersey Chapter, National Railway Historical Society. σελίδες 123–124.
* Gladulich, Richard M. (1986). *By rail to the boardwalk*. Glendale, California: Trans Anglo Books. ISBN 0-87046-076-5.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Οκτώ νεκροί στο ατύχημα μεσάνυχτα στο Νιου Τζέρσεϋ
* Πολλοί σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν στο Μεγάλο Ατύχημα (Madera Tribune, 3 Ιουλίου 1922, σελίδα 1)
* Nine Meet Death, 32 τραυματίες, στο ατύχημα του Jersey Flyer (Franklin News-Herald, 3 Ιουλίου 1922, σελίδα 1)
* Theodore M Selden (Αφροαμερικανοί στο Dartmouth College)
H **Ιωάννα**, γαλλ. Joanne (1220 - 25 Αυγούστου 1271) από τον Οίκο της Τουλούζης γεννήθηκε ως κόρη του κόμη της Τουλούζης και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Πουατιέ.

Η Ιωάννα κόρη του κόμη της Τουλούζης και σύζυγος του κόμη του Πουατιε.

Βιογραφία
---------

Ήταν το μόνο τέκνο του Ραϋμόνδου Ζ΄ κόμη της Τουλούζης και της Σάντσας του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρης του Αλφόνσου Β΄ της Αραγωνίας.

Στα 5 έτη της μνηστεύθηκε με τον Ούγο (ΙΑ΄) των Λουζινιάν, αλλά ο αρραβώνας λύθηκε σύντομα. Το 1222 η συνθήκη του Παρισιού όριζε μεταξύ άλλων, η Ιωάννα να παντρευτεί τον Αλφόνσο, αδελφό του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας. Επειδή είχαν 4ου βαθμού συγγένεια, ο πάπας έδωσε την ειδική άδεια το ίδιο έτος.

Έπειτα από αυτό η Ιωάννα μεταφέρθηκε στην Αυλή του Παρισιού και μεγάλωσε εκεί. Έτσι δεν ήταν μέρος του πολιτισμού του Νότου και δεν ένοιωθε συμπάθεια για τους Αλβηγινούς· δεν έκανε κάτι για να αποτρέψει τη δίωξή τους, που εκδόθηκε από την Ιερά Εξέταση. Ο γάμος έγινε το 1234 (ή το 1241) και δεν απέκτησαν παιδιά.

Η Ιωάννα συνόδευσε τον σύζυγό της στη Ζ΄ Σταυροφορία το 1249 και στην Η΄ Σταυροφορία το 1270. Το 1249 διαδέχθηκε τον πατέρα της στην κομητεία της Τουλούζης με τον Αλφόνσο συγκυρίαρχο. Η πεθερά της τοποθέτησε έναν κυβερνήτη ως αντιπρόσωπό τους. Το ζεύγος ανέλαβε τον έλεγχο της κομητείας το 1250 και το επόμενο έτος έκαναν επίσημη είσοδο στην Τουλούζη. Επιβεβαίωσαν τον κυβερνήτη στη θέση του και επέστρεψαν στο Παρίσι. Σπάνια επισκεπτόταν τα εδάφη τους.

Η Ιωάννα απεβίωσε 51 ετών, τέσσερις ημέρες μετά τον Αλφόνσο. Σύμφωνα με τους νόμους της Γαλλίας και της Προβηγκίας, κληρονόμος της ήταν ο πλησιέστερος άρρην συγγενής της. Αλλά η Ιωάννα με τη διαθήκη της το 1270 όρισε κληρονόμο τον πλησιέστερο συγγενή της, τη Φιλίππα ντε Λομάν, κόρη της Μαρίας ντ'Αντύζ, κόρης του Πιέρ-Βερμόν ΣΤ΄ ντ'Αντύζ. Ο τελευταίος ήταν εξάδελφος της Ιωάννας, ως γιος της Κωνσταντίας, ετεροθαλούς αδελφής του Ραϋμόνδου Ζ΄. Ωστόσο οι Αντιπρόσωποι έκριναν άκυρη τη διαθήκη το 1274.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1234 τον Αλφόνσο των Καπετιδών κόμη του Πουατιέ. Δεν απέκτησαν τέκνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p11361.htm#i113606. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

Πηγές
-----

* A "Chronique en Languedocien, tirée du cartulaire de Raymond le Jeune comte de Toulouse" records the birth in 1220 of "Johanna filia Sancie regine, sororis regine Aragonum. "Histoire Générale de Languedoc 2nd Edn, vol. II, Preuves, CXX, p. 680.
* The Chronicon Turonense records the betrothal in 1225 of "filiam Comitis Sanctis Ægidii" and "filium Comitis Marchiæ". Chronicon Turonense, Recueil des historiens des Gaules et de la France, vol. XVIII, p. 307.
H **Ενριέττε Μέντελ** (γερμ. *Henriette Mendel*, 31 Ιουλίου 1833 - 12 Νοεμβρίου 1891) από τον Οίκο του Μέντελ ήταν ηθοποιός και έγινε η πρώτη (μοργανατική) σύζυγος του Λουδοβίκου Γουλιέλμου, διαδόχου του Δούκα εν Βαυαρία, ως *Ερριέττα, Βαρόνη του Βάλλερζεε*.

Βιογραφία
---------

Η *Αουγκούστε Ενριέττε* ήταν κόρη του Άνταμ Μέντελ και της Άννα Σοφί Μύλλερ. Λέγεται ότι η οικογένειά της είχε Εβραϊκή καταγωγή, πάντως μετά από αιώνες είχαν γίνει Προτεστάντες. Έγινε ηθοποιός στο "Θέατρο της Αυλής του Μεγάλου Δούκα της Έσσης". 

Ο Λουδοβίκος Γουλιέλμος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Δούκα στη Βαυαρία και εξάδελφος του Μαξιμιλιανού Β΄ της Βαυαρίας. Η αδελφή του Ελισάβετ είχε παντρευτεί τον Φραγκίσκο Ιωσήφ της Αυστρίας. Ωστόσο έκανε σχέση με την Ενριέττε και απέκτησαν μία νόθη κόρη το 1858, τη Μαρία. Όταν η Ενριέττε έμεινε πάλι έγκυος, κανονίστηκε ένας γάμος. Επειδή ο γάμος θα ήταν μοργανατικός, ο Λουδοβίκος Γουλιέλμος παραιτήθηκε από τη διαδοχή (9 Μαρτίου 1859) και δύο μήνες μετά γεννήθηκε ο γιος τους. Στην Ενριέττε δόθηκε ο τίτλος της *βαρόνης του Βάλλερζεε* (19 Μαΐου 1859) και ο γάμος έγινε στο Άουγκσμπουργκ της Βαυαρίας (28 Μαΐου 1859). Τα παιδιά έλαβαν τον τίτλο του *βαρόνου/βαρόνης του Βάλλερζεε* και η Ερριέττα έπρεπε για τον γάμο να γίνει Καθολική.

Ο γιος τους απεβίωσε λίγους μήνες μετά (1 Αυγούστου 1859) και η Ενριέττε το 1891 σε ηλικία 58 ετών από καρκίνο της μήτρας. Τον επόμενο χρόνο ο Λουδοβίκος Γουλιέλμος παντρεύτηκε την Μπάρμπαρα Αντονί Μπαρτ.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1859 τον Λουδοβίκο Γουλιέλμο, Δούκα εν Βαυαρία, και είχε τέκνα:

* Μαρία Λουίζα (1858 - 1940), παντρεύτηκε πρώτα τον Γκέοργκ Λάρις, Κόμη του Μέννιχ, μετά τον Όττο Μπρουκς και μετά τον Ουίλλιαμ Χ. Μάιερς.
* Κάρολος Εμμανουήλ (9 Μαΐου - 1 Αυγούστου 1859).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p32084.htm#i320840. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  p32084.htm#i320840. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* Countess Marie Larisch, My Past, G. P. Putnam's Sons, New York & London, 1913. Ghostwritten by Maude Mary Chester ffoulkes
* Brigitte Sokop, Jene Gräfin Larisch, Böhlau, Wien 1985, 4. ed. 2006, ISBN 3-205-77484-1

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Henriette Mendel στο Wikimedia Commons
Η **Ερτζίς** (τουρκικά: Erciş· κουρδικά: Erdiş· αρμενικά: Ականց, Ακάντς· ιστορικά Արճեշ Αρτζές) είναι πόλη και διαμέρισμα στην τουρκική Επαρχία Βαν, επί της λίμνης Βαν.

Κατά την κλασική αρχαιότητα, η πόλη ήταν γνωστή ως Αρσισσά, και Αρτσές (Arčeš) στα αρμενικά και Αρτζίς στα αραβικά. Οι Βυζαντινοί τη γνώριζαν ως **Ἂρζες** ή **Ἀρζές** και ο αυτοκράτορας του 10ου αιώνα Κωνσταντίνος Ζ’ Πορφυρογέννητος έγραψε στο έργο Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν (Κεφάλαιο 44) ότι βρισκόταν υπό την κυριαρχία του Καϊσιτικού εμιράτου του Μαντζικέρτ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Baldwin, M.W. επιμ.. (1969), *A History of the Crusades, Volume I: The first hundred years*, University of Wisconsin Press, σελ. 630,

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τουρκία
 |

 |
Συντεταγμένες: 19°09′00″S 68°50′00″W﻿ / ﻿19.15000°S 68.83333°W﻿ / -19.15000; -68.83333

Εθνικό πάρκο Ισλούγα, το ηφαίστειο Ισλούγα πάνω αριστερά.

Το **Ισλούγα** (*Isluga*) (ισπανική  προφορά ΔΦΑ: [isˈluɣa]), είναι ένα μεγάλο ενεργό ηφαίστειο που βρίσκεται στη Νότιο Αμερική, στις Άνδεις, παρά τα Βολιβο-χιλιανά σύνορα, στο έδαφος της Χιλής.

Το ηφαίστειο Ισλούγα έχει ύψος 5500 μ. περίπου και αποτελεί σπουδαίο ομώνυμο εθνικό ηφαιστειακό πάρκο στη περιοχή, με τα συγκείμενα γύρω από αυτό όρη. Κατά τους ιστορικούς ερευνητές θεωρείται ότι είχε ενεργοποιηθεί και στους π.Χ. χρόνους. Τελευταίες ενεργοποιήσεις του ήταν το 1863, 1869, 1878 όπου τότε η εκχυθείσα λάβα κατέστρεψε πολλά χωριά της περιοχής, καθώς και το 1913 οπότε αναδυόταν μόνιμα τεράστια στήλη ανοικτού γκρίζου καπνού, που φωτιζόταν τη νύκτα από τη διάπυρη λάβα του κρατήρα.

Σημειώνεται ότι από τα θειούχα αέρια που αναδύονται κατά καιρούς έχουν σχηματιστεί στις πλαγιές του ηφαιστείου μεγάλα αποθέματα θείου.

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Π. Δρανδάκη" τομ. ΙΓ΄, σελ.223.
Ο **Ιωάννης Διακρινόμενος** ήταν Συριακής καταγωγής εκκλησιαστικός ιστορικός που έζησε στα τέλη του 5ου και στις αρχές του 6ου αιώνα μετά Χριστόν.

Βίος
----

Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες σχετικά με τη ζωή του Ιωάννη Διακρινόμενου, παρ΄εκτός ότι καταγόταν από τη Συρία. Ήταν μονοφυσίτης και πολέμιος της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, σε βάρος της οποίας είχε συντάξει μια πολεμική. Το επίθετο ‘’Διακρινόμενος’’ υποδηλώνει τον εκκλησιαστικό διαχωρισμό του από την ορθοδοξία, τις μονοφυσιτικές του πεποιθήσεις.

Συγγραφικό έργο
---------------

Έχει γράψει ‘’Εκκλησιαστική Ιστορία’’ η οποία μας σώζεται αποσπασματικώς από μεταγενέστερες πηγές. Σε αυτήν πραγματεύεται γεγονότα της Εκκλησιαστικής ιστορίας από το 429 μέχρι τη βασιλεία του Αναστάσιου Α΄ (491-518). Η σύνταξή του τοποθετείται ανάμεσα στο 512 και στο 518. Αποτελείται από δέκα βιβλία. Δεν τον ενδιαφέρουν τα πολιτικά γεγονότα της περιόδου αλλά καλύπτει γεγονότα της εκκλησιαστικής ιστορίας της Περσίας. Επαινείται για τη σαφήνεια και τη γλαφυρότητά του από τον Φώτιο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 10237094X. Ανακτήθηκε στις 20  Μαρτίου 2021.

Πηγές
-----

* Απόστολος Καρπόζηλος, Βυζαντινοί Ιστορικοί και χρονογράφοι, τομ. Α΄, εκδ. Κανάκης, Αθήνα, 1997, σελ.217-218
* Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τόμ. Ε΄, εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2006, σελ.542-543

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 25158979117455792795
* GND: 10237094X

 |

 |
Τα **εμβόλια χολέρας** είναι αποτελεσματικά εμβόλια για την πρόληψη της χολέρας. Έχουν αποτελεσματικότητα περίπου 85% κατά τη διάρκεια των πρώτων έξι μηνών και 50-60% κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους. Η αποτελεσματικότητά τους μειώνεται μετά από δύο χρόνια σε λιγότερο από 50%. Όταν μια σημαντική μερίδα του πληθυσμού έχει εμβολιαστεί, τα οφέλη από την ανοσία αγέλης ίσως να εμφανιστούν μεταξύ εκείνων των ατόμων που δεν είναι εμβολιασμένα. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συνιστά τη χρήση τους σε συνδυασμό με άλλα μέτρα, εκ των οποίων ορισμένα παρουσιάζουν υψηλό κίνδυνο. Συνήθως, συνιστώνται δύο ή τρεις δόσεις του από του στόματος χορηγούμενου εμβολίου. Μια ενέσιμη μορφή του διατίθεται σε ορισμένες περιοχές του κόσμου, αλλά η διαθεσιμότητά του είναι μικρότερη.

Ασφάλεια
--------

Kαι οι δύο διαθέσιμοι τύποι του από του στόματος χορηγούμενου εμβολίου είναι γενικά ασφαλείς. Είναι δυνατόν να παρουσιαστεί ήπιος κοιλιακός πόνος ή διάρροια. Είναι ασφαλείς για την εγκυμοσύνη και για εκείνους που πάσχουν από ανεπαρκή λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος. Έχουν εγκριθεί για χρήση σε περισσότερες από 60 χώρες. Η χρήση τους στις χώρες όπου η ασθένεια είναι συνήθης φαίνεται να είναι αποτελεσµατική από πλευράς κόστους.

Κοινωνία και πολιτισμός
-----------------------

Τα πρώτα εμβόλια που χρησιμοποιήθηκαν κατά της χολέρας αναπτύχθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1800. Ήταν τα πρώτα ευρέως χρησιμοποιούμενα εμβόλια που παρασκευάστηκαν σε εργαστήριο. Τα από του στόματος χορηγούμενα εμβόλια εισήχθησαν για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1990. Περιλαμβάνονται στον Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, έναν κατάλογο των σημαντικότερων φαρμακευτικών ουσιών που χρειάζονται σε ένα σύστημα υγείας. Το κόστος εμβολιασμού κατά της χολέρας κυμαίνεται από 0,1 έως 4 δολάρια.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «Cholera vaccines: WHO position paper.». *Weekly epidemiological record* **13** (85): 117-128. Mar 26, 2010. PMID 20349546. .
2. 1 2  Graves PM, Deeks JJ, Demicheli V, Jefferson T (2010). «Vaccines for preventing cholera: killed whole cell or other subunit vaccines (injected)». *Cochrane Database Syst Rev* (8): CD000974. doi:10.1002/14651858.CD000974.pub2. PMID 20687062.
3. ↑  Sinclair D, Abba K, Zaman K, Qadri F, Graves PM (2011). «Oral vaccines for preventing cholera». *Cochrane Database Syst Rev* (3): CD008603. doi:10.1002/14651858.CD008603.pub2. PMID 21412922.
4. ↑  Stanberry, Lawrence R. (2009). *Vaccines for biodefense and emerging and neglected diseases* (1 έκδοση). Amsterdam: Academic. σελ. 870. ISBN 9780080919027.
5. ↑  «WHO Model List of EssentialMedicines» (PDF). *World Health Organization*. Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2014.
6. ↑  Martin, S; Lopez, AL; Bellos, A; Deen, J; Ali, M; Alberti, K; Anh, DD; Costa, A *και άλλοι*. (1 December 2014). «Post-licensure deployment of oral cholera vaccines: a systematic review.». *Bulletin of the World Health Organization* **92** (12): 881-93. PMID 25552772.
Ο **Ιωάννης Δ΄**, πολων. Jan IV oświęcimski (1426/30 - 1497) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Οσβιέντσιμ (1434-56, με τους αδελφούς του ως το 1445) και του Γκλιβίτσε (1465-82).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Οσβιέντσιμ, Τόσεκ, Στζέλιν και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ, κόρης του Ερρίκου Η΄ του *Σπουργίτη*, δούκας του Ζάγκαν, Γκλόγκουφ, κ.ά.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα το 1465 την Αικατερίνη, αγνώστου καταγωγής. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Το 1475 ο Ιωάννης Δ΄ έκανε δεύτερο γάμο, με τη Βαρβάρα των Πρεμυσλιδών, κόρη του Νικολάου Ε΄ δούκα του Κρνοβ και είχε τέκνο:

* Ελένη 1478/80-μετά το 1524, παντρεύτηκε τον Γεώργιο βαρόνο του Σέλλενμπεργκ.

Πηγές
-----

* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
Ο **Θεόφανης ο Λέσβιος** ήταν κλασσικός Έλληνας ιστορικός του πρώτου αιώνα π.Χ..

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Η καταγωγή του ήταν από την Μυτιλήνη, ο πατέρας του λεγόταν Χιηροίτας. Ήταν μορφωμένος και ως εκ τούτου σημαντικός πολιτικός σύμβουλος του Ρωμαίου στρατηγού *Gnaeus Pompeius Magnus*. Ο Θεόφανης συνόδευε τον Πομπηίο στις εκστρατείες του ενάντια του Μιθριδάτη ΣΤ. Αφότου απέκτησε τη Ρωμαϊκή υπηκοότητα ονομάστηκε *Gnaeus Pompeius Theophanes* και ανέλαβε το αξίωμα του *Eques* (λατ. *ιππότης*).

Παρέμεινε στο πλευρό του Πομπηίου και τον παρότρυνε να καταφύγει στην Αίγυπτο, όπου όμως σκοτώθηκε.

Ο Θεόφανης πέθανε μετά το 44 π.Χ. και αποθεώθηκε στην πατρίδα του την Μυτιλήνη.

Έργα του
--------

Ο Θεόφανης ήταν ιστορικός. Από το έργο του έχουν σωθεί μόνο λίγα αποσπάσματα, στα οποία εξιστορεί την πολεμική δράση του Πομπηίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Nadja Schäfer: *Die Einbeziehung der Provinzialen in den Reichsdienst in augusteischer Zeit*. Stuttgart 2000, S. 65f.
2. ↑  Πλούταρχος, *Pompeius* 76.
3. ↑  Τάκιτος, *Annales* 6,18.
4. ↑  *Die Fragmente der griechischen Historiker*, Nr. 188.

Βιβλιογραφία
------------

* Barbara K. Gold: *Pompey and Theophanes of Mytilene*. In: *The American Journal of Philology*. Bd. 106 (1985), S. 312–327.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 47558255
* GND: 118801872

 |

 |
Ο **Ιωάννης Δαμηλάκης** (Ιεράπετρα, 1868 - 16 Δεκεμβρίου 1965) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής, Δήμαρχος και πρόεδρος της Κοινότητας της Ιεράπετρας. Ανήκε στο Κόμμα Φιλελευθέρων. Υπήρξε προσωπικός φίλος του βουλευτή Μιχαήλ Κοθρή.

Βιογραφία
---------

Μετά τις σπουδές του διορίστηκε ελληνοδιδάσκαλος και αργότερα (στα 1900) γραμματέας στο Ειρηνοδικείο της Ιεράπετρας. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο των Αθηνών και σε ηλικία 39 ετών αναγορεύτηκε διδάκτορας του Δικαίου. Μετά το διορισμό του σε δικηγόρο, εργάστηκε στο Πρωτοδικείο Λασιθίου και επί πολλά χρόνια στο Εφετείο της Κρήτης. Το 1911 διετέλεσε πληρεξούσιος της επαρχίας Ιεράπετρας κατά την επαναστατική συνέλευση των Κρητών. Το 1912 ήταν ένας από τους πρώτους Κρητικούς βουλευτές στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Από το 1934 ως το 1938 ήταν πρόεδρος του Συλλόγου Τοπικών Δικαίων Ιεράπετρας και υπηρέτησε ως πρόεδρος του Πολιτικού Συλλόγου των Φιλελευθέρων στην επαρχία της ιδιαίτερης πατρίδας του.

Τον διαδέχθηκε ως πρόεδρος της Κοινότητας Ιεράπετρας ο Εμμανουήλ Μελάς. Το 1938 συντελέστηκε η αναβάθμιση της Ιεράπετρας σε Δήμο και ο Ιάκωβος Μελάς ανέλαβε πρώτος Δήμαρχος. 

Ο Ιωάννης Δαμηλάκης πέθανε σε ηλικία 97 ετών το 1965 και το όνομά του δόθηκε σε πλατεία της Ιεράπετρας.

Πηγές
-----

* Νικόλαος Τζώρτζης, "Τα Οδωνυμικά της Ιεράπετρας", σελ. 47, εκδ. Δήμου Ιεράπετρας, 2002 (β΄ έκδοση).

1. ↑  Γεώργιος Μαρκόπουλος, "Γεράπετρος και Γεραπετρίτες", Μορφωτική Στέγη Ιεράπετρας, 2002, σελ. 180.
Το **εμβόλιο αιμόφιλου ινφλουέντζας τύπου Β** είναι ένα εμβόλιο που χορηγείται για την πρόληψη της λοίμωξης από τον αιμόφιλο ινφλουέντζας (Haemophilus influenzae) τύπου β (Hib). Σε χώρες, στις οποίες περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα εμβολιασμού ως βασικό εμβόλιο, τα επίπεδα σοβαρών λοιμώξεων Hib έχουν μειωθεί πάνω από 90%. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση του επιπέδου της μηνιγγίτιδας, της πνευμονίας και της επιγλωττίτιδας.

Συστάσεις
---------

Συστήνεται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και από τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών. Δυο ή τρεις δόσεις θα πρέπει να χορηγούνται πριν από την ηλικία των έξι μηνών. Η πρώτη δόση συνιστάται σε ηλικία περίπου έξι εβδομάδων, με διάστημα τεσσάρων εβδομάδων μεταξύ των δόσεων. Εάν ληφθούν μόνο δύο δόσεις, συστήνεται η χορήγηση μιας ακόμα δόσης στην ενηλικίωση. Το εμβόλιο χορηγείται με ενδομυϊκή έγχυση.

Ασφάλεια και μορφές
-------------------

Σοβαρές παρενέργειες είναι σπάνιες. Περίπου το 20-25% των ατόμων που έλαβαν το εμβόλιο αναπτύσσει πόνο στο σημείο έγχυσης, ενώ περίπου το 2% παρουσιάζει πυρετό. Δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία που να συσχετίζουν το εμβόλιο με σοβαρές αλλεργικές αντιδράσεις. Το εμβόλιο Hib διατίθεται μεμονωμένα, σε συνδυασμό με το εμβόλιο διφθερίτιδας-τετάνου-κοκκύτη και, μεταξύ άλλων, σε συνδυασμό με το εμβόλιο ηπατίτιδας Β. Όλα τα εμβόλια Hib που χορηγούνται σήμερα είναι συζευγμένα εμβόλια.

Ιστορία και πολιτισμός
----------------------

Το πρώτο εμβόλιο Hib αναπτύχθηκε το 1977, το οποίο όμως αντικαταστάθηκε τη δεκαετία του 1990 από ένα πιο αποτελεσματικό παρασκεύασμα. Από το 2013, 184 χώρες περιλαμβάνουν το εμβόλιο στο πρόγραμμα εμβολιασμού τους. Περιλαμβάνεται στον Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, έναν κατάλογο των σημαντικότερων φαρμακευτικών ουσιών που χρειάζονται σε ένα βασικό σύστημα υγείας. Το 2014, η τιμή χονδρικής πώλησης ενός πενταδύναμου εμβολίου που περιλαμβάνει το εμβόλιο Hib ανερχόταν σε 15,40 δολάρια ανά δόση. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η τιμή του εμβολίου κυμαίνεται από 25 έως 50 δολάρια ανά δόση.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  «Haemophilus influenzae type b (Hib) Vaccination Position Paper – July 2013.». *Wkly Epidemiol Rec* **88** (39): 413-26. 2013 Sept 27. PMID 24143842. .
2. ↑  «Haemophilus b conjugate vaccines for prevention of Haemophilus influenzae type b disease among infants and children two months of age and older. Recommendations of the immunization practices advisory committee (ACIP).». *MMWR Recomm Rep* **40** (RR-1): 1-7. Jan 11,1991. PMID 1899280.
3. ↑  «WHO Model List of EssentialMedicines» (PDF). *World Health Organization*. Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2014.
4. ↑  «Vaccine, Pentavalent». *International Drug Price Indicator Guide*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2015.
5. ↑  Hamilton, Richart (2015). *Tarascon Pocket Pharmacopoeia 2015 Deluxe Lab-Coat Edition*. Jones & Bartlett Learning. σελ. 313. ISBN 9781284057560.
Ο **Θεόφραστος Πιμπλής** (1925-2002), του Νικολάου, ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και νομάρχης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1925 στα Χανιά.

Έφτασε στον βαθμό του Αντιπλοιάρχου στο Πολεμικό Ναυτικό. Παντρεύτηκε το 1959 την Τζούλια Τσιριμώκου (μετέπειτα βουλευτή Φθιώτιδος) και απέκτησαν μία κόρη. 

Διορίστηκε Νομάρχης Εύβοιας τον Ιούνιο του 1965.
Παρέμεινε νομάρχης ως την απομάκρυνσή του από τη χούντα τον Μάιο του 1967 και την αντικατάστασή του από τον Χρήστο Φασόη.
Μεταπολιτευτικά, τον Αύγουστο του 1974, επανήλθε στη θέση του νομάρχη, μαζί με άλλους απολυθέντες κατά τη χούντα νομάρχες και παρέμεινε ως το 1979.

Ο Πιμπλής απεβίωσε σε ηλικία 76 ετών τον Μάιο του 2002 και κηδεύτηκε στις 16 Μαΐου από τον ιερό ναό Αγίου Λαζάρου του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Κούλα Παπαδάκη-Κάκαρη,Προσωπικότητες από τον πολιτικό κόσμο της Ελλάδας : Αρχηγοί κομμάτων, υπουργοί, υφυπουργοί, γενικοί γραμματείς, νομάρχες & δήμαρχοι, τόμος 2, 1975 σελ. 308
2. ↑  ΦΕΚ 193 Γ΄/17-6-1965, σελ. 1182.
3. ↑  ΦΕΚ 211 Γ΄/20-5-1967, σελ. 1137-38.
4. ↑   "Οι νεοδιορισθέντες νομάρχες ετοποθετήθησαν", Μακεδονία, 17-8-1974, σελ. 7 (μέσω ψηφιακού αρχείου της ΕΒΕ
5. ↑  Το Βήμα, 16-5-2002, σελ. 2.
Καγκαλάσκα is located in AlaskaΚαγκαλάσκαΤοποθεσία στην Αλάσκα
Το **Καγκαλάσκα** (αλεουτικά: *Qigalaxsix*, ρωσικά: *Кагаласка*‎) είναι ένα νησί του συμπλέγματος Αντρεάνοφ των Αλεούτιων Νήσων της Αλάσκας.

Το νησί είναι 14 χιλιόμετρα σε μήκος 11 χιλιόμετρα σε πλάτος. Διαχωρίζεται από τη νήσο Άντακ, που βρίσκεται στα δυτικά, μέσω του Πορθμού Καλαγκάσκα, ο οποίος έχει 400 μέτρα πλάτος στο στενότερο σημείο του. Το νησί Μικρή Τανάγκα βρίσκεται σε απόσταση 1,9 χιλιόμετρων στα ανατολικά, με τον Πορθμό Μικρή Τανάγκα ανάμεσά τους.

Το Καγκαλάσκα καλύπτεται από θάμνους και αμμόλοφους, σε αντίθεση με άλλα νησιά της Αλάσκας που διαθέτουν άγονες ακτές. Παρέχει τόπους φωλιάσματος για θαλάσσια πουλιά, ενώ το καλοκαίρι φιλοξενεί φώκιες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bergsland, K. (1994). *Aleut Dictionary*. Fairbanks: Alaska Native Language Center.
2. ↑  NOS nautical chart #16475
3. ↑  Geology of Southern Adak Island and Kagalaska Island, Alaska

Συντεταγμένες: 51°48′06″N 176°21′28″W﻿ / ﻿51.80167°N 176.35778°W﻿ / 51.80167; -176.35778
Ιπποδρομίες (2017)
Οι **ιπποδρομίες** είναι άθλημα ιππικής απόδοσης, που συνήθως περιλαμβάνει δύο ή περισσότερα άλογα που οδηγούνται από αναβάτες, ή και όχι, σε προκαθορισμένη διαδρομή, για αγώνες. Είναι ένα από τα αρχαιότερα αθλήματα όπως και ο στόχος του αθλήματος που έχει παραμείνει αμετάβλητος, ο ταχύτερος τερματισμός ενός ίππου στην προκαθορισμένη διαδρομή.

Οι ιπποδρομίες ποικίλλουν σε μεγάλο βαθμό ως προς τη μορφή και πολλές χώρες έχουν αναπτύξει τις δικές τους ιδιαίτερες παραλλαγές γύρω από το άθλημα. Οι παραλλαγές περιλαμβάνουν περιορισμό των αγώνων σε συγκεκριμένα είδη ίππων, αναπήδηση εμποδίων, τρέξιμο σε διαφορετικές αποστάσεις, τρέξιμο σε διαφορετικές επιφάνειες πίστας και τρέξιμο σε διαφορετικούς βηματισμούς.

Ένα σημαντικό μέρος του ενδιαφέροντος και της οικονομικής σημασίας των ιπποδρομιών έγκειται στον τζόγο που σχετίζεται με αυτό, μια δραστηριότητα που το 2008 δημιούργησε μια παγκόσμια αγορά αξίας περίπου 115 δισεκατομμυρίων δολλαρίων ΗΠΑ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2021. CS1 maint: Unfit url (link)
Ο **Εργίνης**, **Εργίνος** ή **Αγριάνης** (αρχαία ελληνικά: Ἀγριάνης) είναι ένας μεγάλος αριστερός παραπόταμος του Έβρου, ο οποίος ρέει εξ ολοκλήρου στην περιοχή της Ανατολικής Θράκης της Τουρκίας. Στα τουρκικά ονομάζεται ***Έργκενε*** (τουρκικά: Ergene), παραφθορά της ελληνικής ονομασίας του ποταμού.

Ο ποταμός υψώνεται από το νότιο τμήμα του βουνού Στράντζα, όχι μακριά από τη Μαύρη Θάλασσα και ρέει για 281 χλμ. πριν εισέλθει στον ποταμό Έβρο κοντά στην τουρκική πόλη Ύψαλα, με τμήμα της κάτω πορείας του να έχει διοχετευτεί. Η λεκάνη απορροής του έχει έκταση 11.016 χλμ². Ρέει δίπλα από μεγάλους οικισμούς όπως είναι η Μακρά Γέφυρα και το Κουπέριο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  UNESCO INWEB: Maritza/Evros/Meriç sub-basin with Arda and Ergene rivers
2. ↑  «Maritsa-Evros: Watersheds map». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Μαΐου 2018. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2021.
Ο **Σαλβαδόρ Καγιετάνο Κάρπιο** (*Salvador Cayetano Carpio*, 6 Αυγούστου 1918 - 12 Απριλίου 1983), γνωστός και ως **Διοικητής Μαρσιάλ**, ήταν ο ιδρυτής και ηγέτης του Μετώπου Εθνικής Απελευθέρωσης Φαραμπούντο Μάρτι (FMLN). Μερικές φορές τον αποκαλούσαν "Χο Τσι Μιν της Λατινικής Αμερικής". 

Αυτοκτόνησε μετά την κατηγορία από το FMLN πως ήταν υπαίτιος για τη δολοφονία της δεύτερης στη διοίκηση του FMLN Άνα Μαρία στις 6 Απριλίου 1983 στη Μανάγουα, της Νικαράγουας.

Πρώτα χρόνια
------------

Ο Σαλβαδόρ Καγιετάνο Κάρπιο γεννήθηκε το 1918 και ήταν γιος τσαγκάρη. Έγινε ακτιβιστής εργατικών σωματείων στα νιάτα του. Αργότερα συμμετείχε στο Κομμουνιστικό Κόμμα του Ελ Σαλβαδόρ, και έγινε ο γενικός γραμματέας του στη δεκαετία του '60. Μεγάλο μέρος της ενήλικης ζωής του το πέρασε στη φυλακή, στην εξορία ή στην παρανομία.

Σχηματισμός του FMLN
--------------------

Σε ηλικία 50 χρόνων ο Κάρπιο κατευθύνθηκε προς τους λόφους με μια μικρή ομάδα γυναικών και αντρών. Υπό την ηγεσία του, η οργάνωσή του - που το 1972 πήρε το όνομα Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο (FPL) - συνδύασε δημιουργικά τον ένοπλο αγώνα με διαφορετικές μορφές μαζικής οργάνωσης. Συντέλεσε οργανικά στο σχηματισμό του Επαναστατικού Μπλοκ των Ανθρώπων, της μεγαλύτερης από τις δια-τομεακές μαζικές οργανώσεις που κινητοποίησαν εκατοντάδες χιλιάδων Σαλβαδοριανών στους οικονομικούς και πολιτικούς αγώνες του τελευταίου μέρους της δεκαετίας του '70. Ως γηραιότερος ηγέτης του επαναστατικού κινήματος και αρχιστράτηγος της μεγαλύτερης οργάνωσής του, ο Κάρπιο ήταν κεντρική μορφή στο Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης Φαραμπούντο Μάρτι (FMLN).

Δείτε επίσης
------------

* Άνα Μαρία
* FMLN
* Ελ Σαλβαδόρ

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 94611029
* LCCN: n80133723
* ISNI: 0000 0000 6721 0513
* GND: 141468157
* CiNii: DA17951481

 |

 |
Ο **Καγκελάριος του Θησαυροφυλακίου του Ηνωμένου Βασιλέιου** (αγγλικά: **Chancellor of the Exchequer**) - (στα ελληνικά Μ.Μ.Ε. αναφέρεται ως ***Υπουργός Οικονομικών***) είναι υψηλόβαθμο στέλεχος της Κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου και είναι επικεφαλής του Θησαυροφυλακίου της Α.Μ. (Υπουργείου Οικονομικών). 

Η θέση του Υπουργού Οικονομικών του Ηνωμένου Βασιλείου, ανήκει στις 4 σημαντικότερες εκτελεστικές θέσεις της Κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου και του Υπουργικού Συμβουλίου (Πρωθυπουργός, Υπουργός Εξωτερικών, Υπουργός Εσωτερικών). Η θέση του Καγκελαρίου του Βρετανικού Θησαυροφυλίου δημιουργήθηκε στις 22 Ιουνίου 1316. 

Ο εκάστοτε Καγκελάριος, είναι υποχρεωμένος να λογοδοτεί και να ελέγχεται για το έργο του, από την Ειδική Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου και συνολικά από την Αντιπολίτευση.

Από τις 14 Οκτωβρίου 2022, ο βουλευτής του Συντηρητικού Κόμματος, **Τζέρεμι Χαντ**, υπηρετεί υπό την Κυβέρνηση της Λιζ Τρας, ως Καγκελάριος του Θησαυροφυλακίου.

Αρμοδιότητες
------------

Το αξίωμα του *Καγκελαρίου του Θησαυροφυλίου του Ηνωμένου Βασιλείου*, αντιστοιχεί σε γενικές γραμμές με αυτή των υπολοίπων *Υπουργών Οικονομικών* άλλων κρατών. Οι κύριες αρμοδιότητες του Καγκελαρίου του Θησαυροφυλακίου είναι οι εξής:

* Καθορισμός και ρύθμιση της δημοσιονομικής και της φορολογικής πολιτικής
* Παρουσίαση του ετησίου προϋπολογισμού
* Ρύθμιση της νομισματικής πολιτικής
* Έλεγχος της οικονομικής κατάστασης της χώρας
* Έλεγχος των δημοσίων δαπανών
* Διοίκηση και επίβλεψη του Θησαυροφυλακίου της Α.Μ.

Διατελέσαντες Καγκελάριοι
-------------------------

Διατελέσαντες Καγκελάριοι του Θησαυροφυλακίου από το 1922| Πορτραίτο | Κάτοχος | Θητεία | Κόμμα | Πρωθυπουργός |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  «George Osborne gives evidence on Budget to the Treasury Select Committee». *ITV News* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2022.
3. ↑
Ο **Ιάμβουλος** (αρχαία ελληνικά: Ἰάμβουλος) ήταν αρχαίος Έλληνας έμπορος και ο πιθανός συγγραφέας ενός ουτοπικού μυθιστορήματος σχετικά με τις περίεργες μορφές και μορφές των κατοίκων των "Νησιών του Ήλιου".

Η δουλειά του δεν επέζησε στο πρωτότυπο, αλλά μόνο ως θραύσμα στον Διόδωρο Σικελιώτη *Ιστορική Βιβλιοθήκη*(II, 55 - 60). Ο Διόδωρος, ο οποίος φαίνεται μόνο να έχει μεταγράψει τον Ιάμβουλο στην περιγραφή του για τους Ινδούς , αναφέρει ότι ο Ιάμβουλος έγινε σκλάβος από τους Αιθίοπες και τον έστειλαν σε ένα ευτυχισμένο νησί στις ανατολικές θάλασσες, όπου απέκτησε τις γνώσεις του. Ολόκληρη η αφήγηση, ωστόσο, έχει την εμφάνιση μιας φαντασίας, και η περιγραφή που έδωσε ο Ιάμβουλος για την Ανατολή, την οποία πιθανότατα δεν είχε δει ποτέ, δεν αποτελούσε παρά υπέροχα παράλογα.

Ο Ιάμβουλος αναφέρεται στο σατιρικό μυθιστόρημα *Αληθής Ιστορία* από τον Λουκιανό ως συγγραφέας "πολλά εκπληκτικά πράγματα για τον Ατλαντικό Ωκεανό". Εμφανίζεται στον πρόλογο ως έμπνευση. Ο Λουκιανός παρατηρεί ότι οι ιστορίες του Ιάμβουλου ήταν προφανώς αναληθείς, αλλά δεν ήταν δυσάρεστες για αυτό. Η *Αληθής ιστορία* παρουσιάζεται ως μια σάτιρα των εν λόγω χαρακτηρων όπως αυτά του Ιάμβουλου και του Κτησία, ενός συγγραφέα που έγραψε έναν απολογισμό της Ινδίας τον 5ο αιώνα π.Χ. που ήταν εξίσου γεμάτη από άγρια αξιώσεις, όπως τα ανθρώπινα όντα που ειχαν ένα γιγαντιαίο πόδι που χρησιμοποιείται ως ομπρέλα ενάντια στον ήλιο που ηταν πολύ πιο καυτός από ότι ήταν γνωστός στη Δύση.

Δείτε επίσης
------------

* *Η Πόλη του Ήλιου*
* *Αληθής Ιστορία*
* *Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ*

Παραπομπές
----------

1. ↑  The Library of History of Diodorus Siculus II, 35-60
2. ↑  Από Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας (κοινό κτήμα)
3. ↑  *True History*, page 3

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Fernandez Robbio, Matías S. (2010). «La travesía de Yambulo por las Islas del Sol (D.S. II.55-60). Introducción a su estudio, traducción y notas». *MORUS – Utopia e Renascimento* **7**: 27–41. .
* Rose, H. J. (1939). «The date of Jambulus». *The Classical Quarterly* **33**: 9–10. doi:10.1017/S0009838800020309. .
* Winston, David (1976). «Iambulus' Island of the Sun and Hellenistic Literary Utopias». *Science-Fiction Studies* **3**: 219–227.
* *"True History & Lucius or The Ass"* by Lucian, translated by Paul Turner, Indiana University Press, 1974.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 184149196509374791868
* LCCN: no2002036396
* ISNI: 0000 0000 6702 7508
* GND: 10239606X
* BIBSYS: 8037333
* NKC: xx0187264

 |

 |
Ο **Ιωσήφ-Βεντσεσλάβος-Φραγκίσκος-Αναστάσιος**, γερμ. Joseph Wenzel Franz Anastasius (1767 - 1842) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν εξάδελφος των αδελφών Άλοϋς Α΄ και Ιωάννη Α΄ πριγκίπων του Λίχτενσταϊν.

Ο θυρεός του Οίκου του Λίχτενσταϊν.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου Μπορρομέο και της Μαρίας-Άννας-Αντωνίας κόμισσας του Ντήτριχσταϊν-Βάιχσελστατ, βαρόνης του Χόλλενμπουρκ & Φίνκενσταϊν.

Από παιδί τον προόριζαν για εκκλησιαστική σταδιοδρομία, έτσι το 1774 -σε ηλικία 9 ετών- τον έστειλαν στον καθεδρικό ναό της Κολωνίας. Το 1783-4 ζούσε στο Ροβερέτο των Ιταλικών Άλπεων υπό την κηδεμονία του ηγουμένου Κάρλο Τάκκι (1745-1813), όπως καταγράφτηκε στις αναμνήσεις του Ιταλού μουσικού Τζιάκομο Γκοτιφρέντο Φερράρι (1763-1842): "έδινα μαθήματα μουσικής δωρεάν και στο σπίτι του ηγουμένου Τάκκι παρέδιδα μουσική στον πρίγκιπα Βεγκεσλάβο του Λίχτενσταϊν, μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού της Κολωνίας. Ήταν ο αγαπητός μου μαθητής, καθώς είχε ταλέντο, μελετούσε και μου συμπεριφερόταν με ευπροσηγορία. Το 1784 έφυγα για τη Ρώμη μαζί με τον Τάκκι και τον υπό τη φροντίδα του πρίγκιπα".

Το διάστημα 1785-6 ο πρίγκιπας έζησε στη Ρώμη, σπουδάζοντας θεολογία και ζούσε στη μονή του Σάντο Στέφανο ντελ Κάκκο. Το 1786 συνάντησε τον Γκαίτε στην Ακαντέμια ντέλι Αρκάντι, ένα μέρος όπου σύχναζαν εκλεκτά άτομα, όπως γνωστοί συγγραφείς και καλλιτέχνες. Χειροτονήθηκε ιερέας το 1788.

Με τη συμβουλή του καρδιναλίου Γκαράμπι, συνέχισε τις σπουδές του σε ένα Γαλλικό εκπαιδευτήριο και έγινε ιερέας στο Ζάλτσμπουρκ. Όμως μετά τον έλκυσε η στρατιωτική σταδιοδρομία περισσότερο και το 1804 έγινε κοσμικός στη Ρώμη και ακολούθησε τον Αυστριακό στρατό. Ως το 1814 είχε προαχθεί σε αντιστράτηγο· απεβίωσε το 1842 σε ηλικία 75 ετών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «Liechtenstein, Wenzel Fürst» (Γερμανικά) σελ. 170.

Πηγές
-----

* Friederich Noack, 'Aus Goethes römischen Kreise', Goethe-Jahrbuch (1904) p.198. Online resource, accessed 23 October 2018
* Pleasing and Pleasant Anecdotes of Giacomo Gotifredo Ferrari", trans. Steven Thomson Moore; ed. Deborah Heckert (Hillside, NY: Pendragon, 2018), p.42

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 80999736
* GND: 136698727

 |

 |
Ο **Ιωνικός ο Λυδός** ήταν αρχαίος Έλληνας ιατρός, φαρμακολόγος, φιλόσοφος και ποιητής, που άκμασε τον 4ο αιώνα μ.Χ..

Ο Ιωνικός καταγόταν από τις Σάρδεις της Λυδίας εξ ου και η προσωνυμία του, ήταν γιος επίσης διαπρεπούς ιατρού που το όνομά του δεν διασώθηκε. Ήταν μαθητής του Ζήνωνα του Κυπρίου. Υπήρξε από τους διαπρεπέστερους της Αλεξανδρινής εποχής. Είχε ασχοληθεί ιδιαίτερα με την ανατομία, φαρμακολογία και την χειρουργική, καθώς και με την φιλοσοφία και την ποίηση. Πέθανε το 396 μ.Χ. λίγο πριν συνταχθεί ο "βίος σοφιστών" υπό τον Ευνάπιο, ο οποίος και τον αναφέρει.

Πηγές
-----

* *Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια*, τόμ. ΙΓ΄. σελ. 403
O **Ιωάννης ο Γεωμέτρης** ή Ιωάννης Κυριώτης (άκμασε το β' ήμισυ του 10ου αι.) ήταν ποιητής, στρατιωτικός και μοναχός στη Ρωμανία. Ήταν μία από τις κύριες μορφές των Γραμμάτων κατά τη Μακεδονική Αναγέννηση.

Βιογραφία
---------

Ήταν μάλλον από ευγενή καταγωγή· δεν γνωρίζουμε άλλους συγγενείς του. Ήταν καλά εκπαιδευμένος και υπηρέτησε στον Ρωμαϊκό στρατό πριν αποσυρθεί ως μοναχός.

Η σταδιοδρομία του περιλαμβάνει τις γεμάτες γεγονότα βασιλείες του Νικηφόρου Β΄ Φωκά (β. 963-969), Ιωάννη Α΄ Κουρκούα (β. 969-976) και των πρώτων ετών του Βασιλείου Β΄ Μακεδόνων (β. 976-1025). Ως αποτέλεσμα η ποίησή του είναι γεμάτη από αναφορές στις συγκρούσεις της εποχής του με τους Βουλγάρους και τους Ρως, όπως και στις εξεγέρσεις του Βάρδα Σκληρού και Βάρδα Φωκά του *νεοτέρου*. Μεταξύ των Αυτοκρατόρων ξεχωρίζει τον Νικηφόρο Β΄ με ιδιαίτερο έπαινο, ενώ καταγγέλλει τον δολοφόνο του Ιωάννη Α΄. Παλαιότερα ο Ιωάννης Γεωμέτρης ταυτιζόταν λανθασμένα με τον Ιωάννη επίσκοπο της Μελιτηνής.

Έγραψε σε έμμετρο και σε πεζό λόγο. Τα έργα του περιλαμβάνουν επιγράμματα, στα οποία περιλαμβάνεται και η μοναστική συλλογή *Παράδεισος*, ύμνοι στη Θεοτόκο, ένα εγκώμιο σε μία δρυ και πεζά έργα ρητορικής, ομιλίες και εξηγήσεις.

Εκδόσεις
--------

Η πρώτη έκδοση των έργων του εκδόθηκε από τον Ι. Α. Κράμερ το 1841 και βασίστηκε στο χειρόγραφο Paris. suppl. gr. 352 του 13ου αι. αλλά η έκδοση περιλαμβάνει πολλά λάθη. Μία αναθεωρημένη έκδοση με γαλλική μετάφραση εκδόθηκε από τον Αιμιλί-Μαρλέν βαν Οπστόλλ το 2008.

Αναφορές
--------

1. 1 2  *Czech National Authority Database*. av20231183171. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2023.
2. 1 2 3 4  Kazhdan (1991), p. 1059
3. 1 2  Vasiliev (1958), p. 365
4. ↑  J. A. Cramer, Appendix ad excerpta poetica: codex 352 suppl. *Anecdota Graeca e Codd. Manuscriptis Bibliothecae regiae Parisiensis*, vol. Ⅳ (Oxford, 1841, repr. Hildesheim, 1967), 265–352
5. ↑  E.M. van Opstall, *Jean Géomètre: Poèmes en Hexamètres et en Distiques Elégiaques*, BRILL 2008 doi:10.1163/ej.9789004164444.I-606, (ISBN 9789047432586)

Πηγές
-----

* Kazhdan, Alexander (1991). "John Geometres". In Kazhdan, Alexander. The Oxford Dictionary of Byzantium. New York and Oxford: Oxford University Press. p. 1059. ISBN 978-0-19-504652-6.
* Vasiliev, A. A. (1958). History of the Byzantine Empire, 324–1453, Volume I. THe University of Wisconsin Press. ISBN 9780299809256.

Περαιτέρω Βιβλιογραφία
----------------------

* Lauxtermann, Marc D. (2003). "Appendix I. The Poems of John Geometres". Byzantine Poetry from Pisides to Geometres: Texts and Contexts, Volume I (PDF). Wiener Byzantinistische Studien XXIV/1. Vienna: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. pp. 287–296. ISBN 978-3-7001-3150-2.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 92289824
* **ΕΒΕ**: 306369
* LCCN: nr98012577
* ISNI: 0000 0000 9831 7735
* SELIBR: 315407
* SUDOC: 068526873
* BNF: cb12807512w (data)
* NKC: av20231183171

 |

 |
Τα **τουρνουά καλαθοσφαίρισης της 23ης Ολυμπιάδας** διεξήχθησαν στο κλειστό στάδιο *Φόρουμ* του Ίνγκλγουντ, πόλης του ευρύτερου Λος Άντζελες που διοργάνωνε τους Αγώνες, από τις 29 Ιουλίου έως τις 10 Αυγούστου 1984. Συμμετείχαν δώδεκα εθνικές ομάδες ανδρών (11ο τουρνουά) και έξι γυναικών (3ο).

Όπως και οι προηγούμενοι, οι Αγώνες του Λος Άντζελες δεινοπάθησαν από τις ψυχροπολεμικές εντάσεις. Τούτη τη φορά ήταν σειρά της ΕΣΣΔ και αρκετών συμμάχων τους να απέχουν, ως ανταπόδοση στο αμερικανοκίνητο μποϊκοτάζ του 1980. Στα μπασκετικά τουρνουά, για τα οποία είχαν ήδη ολοκληρωθεί οι διαδικασίες πρόκρισης όταν εξαγγέλθηκε το μποϊκοτάζ, αυτό σήμανε την αποχώρηση στους μεν άνδρες της Σοβ. Ένωσης, στις δε γυναίκες της Σοβ. Ένωσης και της Ουγγαρίας, καθώς και την αναπλήρωσή τους από επιλαχόντες. 

Χρυσοί ολυμπιονίκες αναδείχθηκαν και στις δύο κατηγορίες τα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα της διοργανώτριας χώρας (9ο χρυσό για την ανδρική και 1ο για τη γυναικεία ομάδα).

Πίνακας μεταλλίων
-----------------

Το ***Φόρουμ***, έδρα και των δύο τουρνουά, χτίστηκε το 1967 ως ιδιόκτητο στάδιο των Λος Άντζελες Λέικερς. Μετά τη μετακόμιση των τελευταίων στο Στέιπλς Σέντερ το 1999, πωλήθηκε σε μία αφροαμερικανική προτεσταντική εκκλησία.

| Χώρα |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
|  **Ηνωμένες Πολιτείες** | **2** |  |  |
|  **Ισπανία** |  | **1** |  |
|  **Νότια Κορέα** |  | **1** |  |
|  **Γιουγκοσλαβία** |  |  | **1** |
|  **Κίνα** |  |  | **1** |
|

Κατάταξη ομάδων
---------------

Τουρνουά ανδρών  
(αναλυτικά)|  |  Ηνωμένες Πολιτείες     |
|  |  Ισπανία |
|  |  Γιουγκοσλαβία |
| 4 |  Καναδάς |
| 5 |  Ιταλία |
| 6 |  Ουρουγουάη |
| 7 |  Αυστραλία |
| 8 |  Δυτική Γερμανία |
| 9 |  Βραζιλία |
| 10 |  Κίνα |
| 11 |  Γαλλία |
| 12 |  Αίγυπτος |

Τουρνουά γυναικών  
(αναλυτικά)|  |  Ηνωμένες Πολιτείες     |
|  |  Νότια Κορέα |
|  |  Κίνα |
| 4 |  Καναδάς |
| 5 |  Αυστραλία |
| 6 |  Γιουγκοσλαβία |

  

  


|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Καλαθοσφαίριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες |
| --- |
|  |
|  | 
Μόναχο 1936 · Λονδίνο 1948 · Ελσίνκι 1952 · Μελβούρνη 1956 · Ρώμη 1960 · Τόκυο 1964 · Πόλη του Μεξικού 1968 · Μόναχο 1972 · Μόντρεαλ 1976 (α-γ) · Μόσχα 1980 (α-γ) · Λος Άντζελες 1984 (α-γ) · Σεούλ 1988 (α-γ) · Βαρκελώνη 1992 (α-γ) · Ατλάντα 1996 (α-γ) · Σίδνεϋ 2000 (α-γ) · Αθήνα 2004 (α-γ) · Πεκίνο 2008 (α-γ) · Λονδίνο 2012 (α-γ) · Ρίο ντε Τζανέιρο 2016 (α-γ) · Τόκιο 2020 (α-γ) |
|  |
| 
Διοργανώτριες αρχές: Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ)  · Διεθνής Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (FIBA) |

 |