recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Α΄μηχανικός** ή **πρώτος μηχανικός** ή **πρώτος** είναι υπεύθυνος για τη συντήρηση και καλή λειτουργία των κυρίων μηχανών και των βοηθητικών μηχανημάτων ενός πλοίου, καθώς και για τη συντήρηση του λέβητα.

Καθήκοντα
---------

Κατά την παραλαβή της υπηρεσίας μηχανής οφείλει να επιθεωρήσει της εγκαταστάσεις και τα μηχανήματα, να καταμετρήσει την ποσότητα καυσίμων και να συντάξει πρωτόκολλο, το οποίο υπογράφεται και από τον αξιωματικό, που του παραδίνει την υπηρεσία. Κατά τον είσπλου και έκπλου σε λιμάνια, όρμους, διώρυγες, διαύλους, όπως επίσης και σε κρίσιμες περιστάσεις, υποχρεούται να βρίσκεται στο μηχανοστάσιο. Κατανέμει το προσωπικό μηχανής στις φυλακές και στις διάφορες εργασίες και παρακολουθεί την καλή εκτέλεσή τους. Φροντίζει για τη λήψη των αναγκαίων μέτρων προλήψεως διαρροής ή πυρκαγιάς και για την εκτέλεση όλων των μηχανικής φύσεως επισκευών, που είναι δυνατόν να εκτελεσθούν από το προσωπικό μηχανής. Τηρεί το ημερολόγιο της μηχανής, στο οποίο καταγράφει τα γεγονότα που αφορούν στην κατάσταση και λειτουργία των μηχανών και κατανάλωση καυσίμων, όπως επίσης τηρεί και το βιβλίο πετρελαίου της εκάστοτε σημαίας του πλοίου.

Παραπομπές
----------
Η **εντολή** στο Αστικό Δίκαιο είναι η σύμβαση με την οποία ο ένας των συμβαλλομένων (εντολοδόχος) αναλαμβάνει την υποχρέωση να διεξαγάγει χωρίς αμοιβή την υπόθεση που του ανέθεσε ο άλλος συμβαλλόμενος (εντολέας). Ρυθμίζεται στον Αστικό Κώδικα στα άρθρα 713-728. Η εντολή είναι απεριόριστης διάρκειας, αν δε συμφωνηθεί αλλιώς, και λήγει με το θάνατο του εντολοδόχου (αν είναι φυσικό πρόσωπο) ή τη λύση του (αν είναι νομικό πρόσωπο). Ο εντολοδόχος ευθύνεται για κάθε πταίσμα του κατά την εκτέλεση της εντολής και οφείλει, αν δεν έχει συμφωνηθεί διαφορετικά, να την διεκπεραιώσει αυτοπροσώπως. Οι ρυθμίσεις του Αστικού Κώδικα περί εντολής είναι ενδοτικού δικαίου, δηλαδή τα μέρη μπορούν με συμφωνία τους να αποκλίνουν από αυτές.

Ενώ η σύμβαση εντολής ορίζεται καταρχήν ως άμισθη (άμισθη σύμβαση εντολής) στον Αστικό Κώδικα, μεταξύ των συμβαλλομένων μπορεί να συμφωνηθεί δικαίωμα αμοιβής του εντολοδόχου και αντίστοιχη υποχρέωση του εντολέως (δηλαδή να καταβάλει αμοιβή στον εντολοδόχο). Η σύμβαση εντολής που προβλέπει καταβολή αμοιβής στον εντολοδόχο καλείται έμμισθη σύμβαση εντολής. Ειδικά νομοθετήματα, όπως ο κώδικας δικηγόρων (ν.δ. 3026/1954 και ήδη ν. 4197/2013), καθιερώνουν υποχρεωτική αμοιβή του εντολοδόχου σε ορισμένου είδους σχέσεις εντολής (εν προκειμένω σχέση εντολής δικηγόρου-πελάτη).

Πηγές
-----

* Άρθρα 713-728 Αστικού Κώδικα
* ν. 4197/2013 (ΦΕΚ A 208/27-9-2013)
* ν.δ. 3026/1954
Η Εντεύθεν Ιβηρία μετά τον Β΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο.
Η **Εντεύθεν Ιβηρία** (λατινικά: *Hispania Citerior*) ήταν η μία από τις δύο αρχικές διοικητικές διαιρέσεις της Ρωμαϊκής Ιβηρίας όπως αυτές διαμορφώθηκαν μετά την ρωμαϊκή κατάκτηση στο τέλος του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου. Αρχικά περιελάμβανε την μεσογειακή ακτή της Ιβηρικής χερσονήσου, από τα Πυρηναία μέχρι την Καρθαγένη. Η κατάκτηση εδαφών στα δυτικά γιγάντωσε την επικράτειά της και επέκτεινε τα όριά της στο σύνολο της βόρειας Ιβηρικής ώσπου το 27 π.Χ. μετονομάστηκε σε Ταρρακωνησία από τον Αύγουστο. Πρωτεύουσα και διοικητικό της κέντρο ήταν η Τάρρακο.

Εδαφική εξέλιξη
---------------

Στα πλαίσια του Β΄ Ρωμαιοκαρχηδονιακού Πολέμου, η Ρωμαϊκή Δημοκρατία χρησιμοποίησε την ιβηρική πόλη της Κέσσης ως βάση για τις κινήσεις της εναντίον του καρχηδονιακού στρατού και των τοπικών ιβηρικών φυλών. Η οριστική επικράτηση του Σκιπίωνα του Αφρικανού το 206 π.Χ. έφερε κάτω από την άμεση εξουσία της Ρώμης το σύνολο των παραλιακών τέως καρχηδονιακών και αυτόνομων ιβηρικών περιοχών που εκτείνονταν από τα Πυρηναία μέχρι τα Γάδειρα, που το 197 π.Χ. εντάχθηκαν σε δύο επαρχίες, την Εντεύθεν και την Εκείθεν Ιβηρία (*Hispania Citerior* και *Ulterior*). Το σύνορό τους χονδρικά ταυτιζόταν με αυτό που σήμερα χωρίζει την Ανδαλουσία από την Περιοχή της Μούρθια.

Η σταδιακή υποταγή του εσωτερικού της Ιβηρικής, που συνδυάστηκε με ένα συνεχή αγώνα για την ειρηνοποίηση των υποταγμένων ιβηρικών φυλών επέφερε μέχρι το 154 π.Χ. το μεγαλύτερο κομμάτι της κοιλάδας του ποταμού Έβρου. Το 133 π.Χ. έλαβε χώρα η πολιορκία της Νουμάντια, που άνοιξε το δρόμο στην ενσωμάτωση της σημερινής Καστίλης-Λεόν. Το 27 π.Χ. ο Αύγουστος προσέθεσε στην Εντεύθεν Ιβηρία τις πρόσφατες κατακτημένες περιοχές της Κανταβρίας και τη μετονόμασε σε Ταρρακωνησία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  López και Davalillo 2000: 55.
2. ↑  López και Davalillo 2000: 57.
3. ↑  López και Davalillo 2000: 61.

Βιβλιογραφία
------------

* López, Julio και Larrea, Davalillo (2000), *Atlas histórico de España y Portugal*, Sintesis, Μαδρίτη.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 1730152080585407230009
* GND: 115374340X

 |

 |
Η **εντολή του Ουρανού** (κινεζικά: 天命; πινγίν: tiānmìng, "*ουράνιο διάταγμα*") είναι αρχαία κινεζική πεποίθηση σύμφωνα με την οποία ο *Τιάν* (天, προσωποποίηση του Ουρανού) απένειμε το δικαίωμα διακυβέρνησης στους Κινέζους αυτοκράτορες εφόσον έκρινε πως ήταν κατάλληλοι για να κυβερνήσουν. Τότε ο αυτοκράτορας, εκτός από τον μοναρχικό τίτλο που είχε, αποκτούσε και τον τίτλο *Υιός του Ουρανού*. Το δόγμα αυτό θεμελιώθηκε κατά την περίοδο της δυναστείας Τσόου (1046-256 π.Χ.).

Η συνέχιση της κατοχής της *Εντολής του Ουρανού* από τον *Υιό του Ουρανού* (βλ. Αυτοκράτορας) ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τις πράξεις του. Αν ο αυτοκράτορας έκανε έκλυτη ζωή ή εξουσίαζε τυραννικά, τότε σύμφωνα με τις αξίες του Κομφουκιανισμού, της θρησκείας πάνω στην οποία στηριζόταν η *Εντολή του Ουρανού*, προβλεπόταν πως ο αυτοκράτορας θα έπρεπε να σταματήσει να κυβερνά. Μάλιστα, έδινε το δικαίωμα στους υπηκόους του να εξεγερθούν αν χρειαστεί. Στο τέλος της θητείας του ο Αυτοκράτορας παρέδιδε τον τίτλο της *Εντολής του Ουρανού* στο διάδοχο του. Στην Ευρώπη υπήρχε επίσης μια παρόμοια επικύρωση ως προς το δικαίωμα των βασιλέων να κυβερνούν στα κράτη με απόλυτη μοναρχία, η οποία οριζόταν ως θεϊκή εντολή (*ελέω Θεού βασιλεία*).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «tianming | Chinese philosophy». Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2016.
2. ↑  «The Mandate of Heaven» (στα Αγγλικά). 22 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2016.
**Ο Ερισούμ Β΄ της Ασσυρίας**, βασιλιάς της Ασσυρίας στο Αρχαιότερο Ασσυριακό βασίλειο (1828 π.Χ./1818 π.Χ. - 1809 π.Χ.) ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά Ναράμ-Σιν της Ασσυρίας. Το μήκος της βασιλείας του Ερισούμ Β΄ δεν είναι επίσημα γνωστό, το βέβαιο είναι ότι βασίλευσε μαζί με τον πατέρα του 64 χρόνια. Οι Αμορίτες είχαν καταλάβει για πολλούς αιώνες τα βασίλεια της Κάτω Μεσοποταμείς και την Λεβάντες αλλά στην συνέχεια εκδιώχθηκαν από τους Ασσύριους βασιλείς. Ο Ερισούμ Β΄ ήταν πιθανότατα το τελευταίο μέλος της δυναστείας που ίδρυσε ο Πουζούρ-Ασσούρ Β΄ (γύρω στο 2025 π.Χ.), εκθρονίστηκε από τον σφετεριστή Σαμσί-Αντάντ Α΄ την εποχή που επεκτάθηκαν οι Αμορίτες από το δέλτα του ποταμού Αβώρ προς το βορειοανατολικό Λεβάντες. Ο Κατάλογος των Ασσυριακών βασιλέων τον καταγράφει ωστόσο σαν απόγονο του πανάρχαιου Ασσύριου βασιλιά Ουσπία, πιθανότατα ήταν επέμβαση για να νομιμοποιήσει την άνοδο του στον θρόνο της Ασσυρίας. Ο Σαμσί-Αντάντ Α΄ κληρονόμησε αρχικά τον θρόνο του Εκαλατούμ από τον πατέρα του Ιλα-Καμπκαμπού (1836 π.Χ. - 1833 π.Χ.). Ο Ναράμ-Σιν την Εσνούννα επιτέθηκε, κατέκτησε το Εκαλατούμ και ανάγκασε τον Σαμσί-Αντάντ να δραπετεύσει εξορία στην Βαβυλώνα. Με τον θάνατο του Ναράμ-Σιν της Εσνούννα ο Σαμσί-Αντάντ ανακατέλαβε το Εκαλατούμ, αφού προετοιμάστηκε στρατιωτικά τρία χρόνια επιτέθηκε στην Ασσυρία, ανέτρεψε τον Ερισούμ Β΄ και τον διαδέχθηκε στον θρόνο (1809 π.Χ.). Τα *"Επώνυμα Χρονικά της Μαρί"* περιγράφουν την ανακατάληψη της Εκαλατούμ από τον Σαμσί-Αντάντ Α΄ αλλά δεν αναφέρουν τίποτα σχετικά με την χρονιά που ο Ερισούμ Β΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του στον θρόνο της Ασσυρίας. Το πιθανότερο είναι ότι το μεγαλύτερο διάστημα της βασιλείας των 64 ετών βασίλευσε ο πατέρας του Ναράμ-Σιν της Ασσυρίας, ο Ναράμ Σιν βασίλευσε 44 ή 54 χρόνια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Chen, Fei (2020). "Appendix I: A List of Assyrian Kings". Study on the Synchronistic King List from Ashur
2. ↑  Barbara Cifola (1995). Analysis of variants in the Assyrian royal titulary from the origins to Tiglath-Pileser III. Istituto universitario orientale. σ. 8
3. ↑  Klaas R Veenhof (2008). Mesopotamia: The Old Assyrian Period. Vandenhoeck & Ruprecht
4. ↑  I. J. Gelb (1954). "Two Assyrian King Lists". Journal of Near Eastern Studies. 13 (4): 212–213
5. ↑  Klaas R. Veenhof (2003). The Old Assyrian List of Year Eponyns from Karum Kanish and its Chronological Implications. Turkish History Society

Πηγές
-----

* Chen, Fei (2020). "Appendix I: A List of Assyrian Kings". Study on the Synchronistic King List from Ashur
* Barbara Cifola (1995). Analysis of variants in the Assyrian royal titulary from the origins to Tiglath-Pileser III. Istituto universitario orientale.
* Klaas R Veenhof (2008). Mesopotamia: The Old Assyrian Period. Vandenhoeck & Ruprecht
* I. J. Gelb (1954). "Two Assyrian King Lists". Journal of Near Eastern Studies. 13 (4): 212–213
* Klaas R. Veenhof (2003). The Old Assyrian List of Year Eponyns from Karum Kanish and its Chronological Implications. Turkish History Society.
Ο **επικεφαλής υπουργός** είναι ένας εκλεγμένος ή διορισμένος αρχηγός κυβέρνησης – στις περισσότερες περιπτώσεις – μιας υποεθνικής οντότητας, για παράδειγμα μιας διοικητικής υποδιαίρεσης ή μιας ομοσπονδιακής συστατικής οντότητας. Παραδείγματα περιλαμβάνουν μία πολιτεία (και μερικές φορές ένα έδαφος της ένωσης) στην Ινδία, μια επικράτεια της Αυστραλίας, μια επαρχία της Σρι Λάνκα ή του Πακιστάν, μια ομοσπονδιακή επαρχία στο Νεπάλ, μια αυτόνομη περιοχή των Φιλιππίνων ή ένα Βρετανικό Υπερπόντιο Έδαφος που έχει αποκτήσει αυτοδιακυβέρνηση. Χρησιμοποιείται επίσης ως η αγγλική έκδοση του τίτλου που δίνεται στους αρχηγούς των κυβερνήσεων των κρατών της Μαλαισίας χωρίς μοναρχία.

Ο τίτλος χρησιμοποιείται επίσης στο Εξαρτώμενα από το Στέμμα εδάφη της Νήσου του Μαν (από το 1986), στο Γκέρνζι (από το 2004 ως το 2016) και στο Τζέρσεϊ (από το 2005).

Το 2018 η Σιέρα Λεόνε, μια προεδρική δημοκρατία, δημιούργησε το ρόλο ενός διορισμένου Επικεφαλής Υπουργού, ο οποίος είναι παρόμοιος με έναν πρωθυπουργό σε ένα ημιπροεδρικό σύστημα. Πριν από αυτό, μόνο ο Μίλτον Μαργκάι είχε την ίδια θέση μεταξύ 1954 και 1958.

Επικεφαλής Υπουργοί ανά τον κόσμο
---------------------------------

* Επικεφαλής Υπουργός της Επικράτειας Αυστραλιανής Πρωτεύουσας
* Επικεφαλής Υπουργός της Βόρειας Επικράτειας της Αυστραλίας
* Επικεφαλής Υπουργός της Βιρμανίας
* Επικεφαλής Υπουργός του Γκέρνζι
* Επικεφαλής Υπουργός του Γιβραλτάρ
* Επικεφαλής Υπουργός (Ινδία)
* Επικεφαλής Υπουργός του Τζέρσι
* Επικεφαλής Υπουργός της Νήσου του Μαν
* Επικεφαλής Υπουργός του Μοντσερράτ
* Επικεφαλής Υπουργός (Νεπάλ)
* Επικεφαλής Υπουργός (Πακιστάν)
* Επικεφαλής Υπουργός της Αγίας Ελένης
* Επικεφαλής Υπουργός της Σιέρα Λεόνε
* Επικεφαλής Υπουργός της Σιγκαπούρης
* Επικεφαλής Υπουργός της Σρι Λάνκα

Δείτε επίσης
------------

* Βασιλευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία
* Κυβερνήτης
* Πρώτος υπουργός
Μαρί ντε Ροάν για την οποία δημιουργήθηκε το 1619 *η θέση της Επιθεωρήτριας του Νοικοκυριού της Βασίλισσας.*
 Μαρία Θηρεσία Λουΐζα της Σαβοΐας, Πριγκίπισσα της Λαμπάλ
Η **Επιθεωρήτρια του Νοικοκυριού της Βασίλισσας** (Γαλλικά: **Surintendante de la Maison de la Reine**), ήταν η ανώτερη κυρία επί των τιμών στο βασιλικό Παλάτι της Γαλλίας από το 1619 έως τη Γαλλική Επανάσταση. Η Επιθεωρήτρια επιλεγόταν πάντα από τα γυναικεία μέλη της Γαλλικής αριστοκρατίας με τους υψηλότερους τίτλους.

Ιστορία
-------

Το αξίωμα δημιουργήθηκε το 1619. Η Επιθεωρήτρια και η Γκουβερνάντα των Βασιλικών παιδιών της Γαλλίας ήταν οι μόνοι διορισμοί στη Γαλλία που έδωσαν όρκο πίστης στον ίδιο τον βασιλιά.

Η Επιθεωρήτρια είχε περίπου τα ίδια καθήκοντα με την «*Κυρία της τιμής*». Συγκεκριμένα, δεχόταν τον όρκο του γυναικείου προσωπικού πριν αναλάβει τα καθήκοντα του και επόπτευε την καθημερινή ρουτίνα της βασίλισσας, καθώς και την οργάνωση των λογαριασμών και του καταλόγου προσωπικού. Μολαταύτα τοποθετήθηκε στην ιεραρχία πιο πάνω από την «Κυρία της τιμής». Ωστόσο, όποτε απουσίαζε η επιθεωρήτρια, την αντικαθιστούσε η «*Κυρία της τιμής*».Η θέση της επιθεωρήτριας παρέμεινε κενή για μεγάλα χρονικά διαστήματα και καταργήθηκε μεταξύ του θανάτου της Μαρία Άννα των Βουρβόνων το 1741 και του διορισμού της Μαρίας Θηρεσίας Λουΐζας της Σαβοΐας, Πριγκίπισσας της Λαμπάλ το 1775.

Κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Γαλλικής Αυτοκρατορίας, η «*Grand Maitresse*» (*Μεγάλη Κυρία*) ήταν ο αντίστοιχος διορισμός της «*Surintendante*» (*Επιστάτριας*), που ήταν επίσημα η υψηλότερη γυναίκα αξιωματούχος στο δικαστήριο, αλλά στην πράξη με τα ίδια καθήκοντα με την «*Κυρία της τιμής*».

Κατάλογος με τις Επιθεωρήτριες του Νοικοκυριού των Βασιλισσών της Γαλλίας
-------------------------------------------------------------------------

### Επιθεωρήτρια του Νοικοκυριού της Βασίλισσας Άννας της Αυστρίας (1601–1666)

* 1619–1637: Μαρί ντε Ροάν
* 1657–1666: Άννα Μαρία Μαρτινότσι

### Επιθεωρήτρια του Νοικοκυριού της Βασίλισσας Μαρία Θηρεσία της Ισπανίας 1660–1683

* 1660–1661: Άννα Γκοντζάγκα
* 1661–1679: Ολυμπία Μαντσίνι
* 1679–1683: Μαντάμ ντε Μοντεσπάν

### Επιθεωρήτρια του Νοικοκυριού της Βασίλισσας Μαρία Λεστσίνσκα 1725–1768

* 1725–1741: Μαρία Άννα των Βουρβόνων
* 1741–1768: *–*

### Επιθεωρήτρια του Νοικοκυριού της Βασίλισσας Μαρία Αντουανέτα 1775*–*1792

* 1775*–*1792: Μαρία Θηρεσία Λουΐζα της Σαβοΐας, Πριγκίπισσα της Λαμπάλ

Δείτε επίσης
------------

* Κυρία επί των τιμών
* Πρώτη κυρία της τιμής
* Κυρία επί των ενδυμάτων
* Αρχικαμαριέρα του Παλατιού
* Επικεφαλής Κυρία του Παλατιού
* Γκουβερνάντα των Βασιλικών Παιδιών της Γαλλίας

Αναφορές
--------

1. 1 2 3   Nadine Akkerman & Birgit Houben, eds. *The Politics of Female Households: Ladies-in-waiting across Early Modern Europe*. Leiden: Brill, 2013
2. ↑  Jeroen Frans Jozef Duindam: *Vienna and Versailles: The Courts of Europe's Dynastic Rivals, 1550-1780*.
3. ↑  Seward, Desmond: *Eugénie. An empress and her empire*. (ISBN 0-7509-2979-0) (2004)
**Πάνω:** ένα *jumper block* πάνω σε ένα σκληρό δίσκο IDE. Αποτελείται από πέντε ζευγη *jumper pins* με ένα τοποθετημένο *βραχυκυκλωτήρα* στο τρίτο από αριστερά ζεύγος. **Κάτω μέρος:** βραχυκυκλωτήρες διαφόρων χρωμάτων.
Ο **βραχυκυκλωτήρας** (αγγλ. **jumper**, προφ. **τζάμπερ**) είναι μικρό ηλεκτρονικό εξάρτημα που χρησιμοποιείται στο βραχυκύκλωμα δύο ή περισσότερων σημείων (όπως π.χ. ακίδων για τζάμπερ, δηλ. *jumper pins)* σε ένα ηλεκτρονικό κύκλωμα. Η χρήση του είναι διαδεδομένη στα τυπωμένα κυκλώματα, όπως οι μητρικές πλακέτες και οι κάρτες επέκτασης των υπολογιστών. Στην ελληνική καθημερινή τεχνική ορολογία έχει επικρατήσει ο όρος **τζαμπεράκι**, λόγω του μικρού μεγέθους του εξαρτήματος.

Το εξάρτημα αποτελείται από έναν αγώγιμο μεταλλικό σκελετό ο οποίος περιβάλλεται από πλαστική σκληρή μόνωση, συνήθως μαύρου χρώματος. Συνήθως κατασκευάζεται για jumper pins με διαχωριστική απόσταση 0.1 ίντσες (0.254 εκ.) ή 2 χιλιοστά. Το μέγιστο ρεύμα που μπορεί να περάσει από ένα τζάμπερ είναι της τάξης των 2 ή 2.5 Ampere. Ο αγώγιμος σκελετός κατασκευάζεται από διάφορα υλικά, με επικάλυψη από χρυσό ή κασσίτερο. Η επικάλυψη χρυσού (gold plating) είναι σημαντικά ανθεκτικότερη στην οξείδωση.

Τα *jumper pins*, δηλαδή οι ακίδες στις οποίες τοποθετούνται οι βραχυκυκλωτήρες, είναι οργανωμένα σε ένα ή περισσότερα ζεύγη. Συχνά αυτές οι ακίδες προέρχονται από τον διαχωρισμό μεγάλων ακιδοσειρών (pin headers).

Μόνιμοι βραχυκυκλωτήρες
-----------------------

Στην ορολογία των σύγχρονων ηλεκτρονικών κυκλωμάτων, ως «τζάμπερ» αναφέρεται επίσης και κάθε είδους εξάρτημα το οποίο τοποθετείται κατευθείαν και μόνιμα σε ένα τυπωμένο κύκλωμα, με σκοπό την ηλεκτρική ένωση δύο σημείων του. Τέτοια στοιχεία μπορούν να είναι απλά σύρματα, ομάδες συρμάτων σε μορφή εξαρτήματος (chip jumpers) ή αντιστάτες με πολύ μικρή αντίσταση (resistor jumpers). Τα chip jumpers χρησιμοποιούνται εκεί όπου χρειάζεται να περάσει το σήμα πάνω από άλλους αγωγούς, χωρίς να χρειαστεί να προστεθούν νέα στρώματα (layers) στο τυπωμένο κύκλωμα. Τα resistor jumpers δίνουν τη δυνατότητα μελλοντικής τοποθέτησης άλλης τιμής αντίστασης, καθώς αυτά έχουν τις ίδιες διαστάσεις και κατασκευή με τις υπόλοιπες αντιστάσεις με τεχνιολογία επιφανειακής τοποθέτησης (surface mount technology).

Πηγές
-----

1. 1 2  Platt, Charles (26 Οκτωβρίου 2012). *Encyclopedia of Electronic Components Volume 1: Resistors, Capacitors, Inductors, Switches, Encoders, Relays, Transistors*. "O'Reilly Media, Inc.". σελ. 17-19. ISBN 9781449333898.
2. ↑  Blackwell, Glenn R.· Hollomon, James K. (1 Ιανουαρίου 2006). *Surface-mount Technology for PC Boards*. Thomson Delmar Learning. σελ. 88. ISBN 9781418000110.
Ο **Πτέραρχος** (Πτχος) είναι ο ανώτατος στρατιωτικός βαθμός (OF-9) που συναντάται στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία. Είναι επιφορτισμένος με την ηγεσία του συνόλου των αεροπορικών δυνάμεων της χώρας και λαμβάνει σειρά αποφάσεων που μπορεί να έχει μικρό ή και μεγάλο αντίκτυπο στην Πολεμική Αεροπορία. Οι αντίστοιχοι ανώτατοι βαθμοί στο Στρατό Ξηράς είναι ο Στρατηγός και στο Πολεμικό Ναυτικό ο Ναύαρχος.

Ο Πτέραρχος όπως και ο Στρατηγός και ο Ναύαρχος όμως δεν είναι μόνο βαθμός αλλά και τίτλος. Αυτό ισχύει σε όλες τις Χώρες και γι’ αυτό Πτέραρχος προσαγορεύεται κάθε Υποπτέραρχος και Αντιπτέραρχος όταν δεν είναι Αρχηγός ή Υπαρχηγός. Σε ορισμένες χώρες π.χ. Ηνωμένες Πολιτείες και ο Ταξίαρχος. Ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ αν και είναι ο μόνος που μπορεί να έχει το βαθμό δεν προσαγορεύεται Πτέραρχος αλλά με τη φράση "κ. Αρχηγέ"

Αρχηγός ΓΕΕΘΑ
-------------

Ειδικότερα στην Ελλάδα, λαμβάνει το βαθμό αυτό αν επιλεγεί Αρχηγός ΓΕΕΘΑ (Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας), έχοντας διατελέσει προηγουμένως Αντιπτέραρχος. Αν επιλεγεί στη θέση αυτή, γίνεται ο μοναδικός Έλληνας Αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας που τον φέρει, ως επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων.

Ως Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (Α/ΓΕΕΘΑ), είναι ο κύριος σύμβουλος της πολιτικής ηγεσίας, μέσω του ΚΥΣΕΑ, σε θέματα άμυνας του κράτους. Στο πρόσφατο παρελθόν, Αρχηγοί ΓΕΕΘΑ με το βαθμό του Πτεράρχου έχουν διατελέσει ο Ιωάννης Γιάγκος (2009 - 2011) και ο Χρήστος Χριστοδούλου (2019 - 2020).

Ετυμολογία
----------

Η λέξη πτέραρχος προέρχεται από το πτέρ(υγα) + -αρχος < άρχω (διοικώ).

Άλλες χώρες
-----------

Στην Πολεμική Αεροπορία αγγλόφωνων χωρών, ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Air Chief Marshal, ενώ ειδικότερα στις ΗΠΑ καλείται Air Force General. Σε πολλά κράτη με τεράστιες αεροπορικές δυνάμεις δεν είναι ο ανώτατος βαθμός, καθώς υπάρχει και ένας ακόμα υψηλότερος, ο Marshal of the Air Force, που είναι βαθμός πέντε αστέρων, αντίστοιχος του Στρατάρχη του Στρατού Ξηράς.

Διακριτικό
----------

Το διακριτικό του Πτέραρχου στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία είναι τέσσερις γαλάζιες λωρίδες που πλαισιώνονται από μαύρες γραμμές, με την κατώτερη λωρίδα και γραμμές να είναι διπλάσιου πάχους και ένας ρόμβος που αποφύεται από την ανώτερη λωρίδα. Το υπηρεσιακό αυτοκίνητό του φέρει τέσσερα αστέρια σε γαλάζιο πλαίσιο.

* Το διακριτικό του Πτέραρχου στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία.Το διακριτικό του Πτέραρχου στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία.
* Το διακριτικό του Πτέραρχου στις Ηνωμένες Πολιτείες.Το διακριτικό του Πτέραρχου στις Ηνωμένες Πολιτείες.
* Το διακριτικό του Air Force General στην Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ.Το διακριτικό του Air Force General στην Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ.

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Air Marshal**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πτέραρχος** |

* Στρατηγός
* Ναύαρχος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Λεξιλογική προέλευση των βαθμών των Ενόπλων Δυνάμεων
Προσωπογραφία Γεώργιου Χατζόπουλου 
Η **Προσωπογραφία Γεώργιου Χατζόπουλου** είναι έργο του Γεώργιου Ιακωβίδη

Πληροφορίες
-----------

Είναι λάδι σε μουσαμά διαστάσεων 99 × 76 εκ. Βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη στην Αθήνα. Ο Ιακωβίδης ζωγράφισε την προσωπογραφία του φίλου του Γεώργιου Χατζόπουλου το 1913. Ο πίνακας έχει χρονολογία 1930 και πρέπει να είναι επανάληψη. Ανήκε στην οικογένεια του ζωγράφου.

Ο Χατζόπουλος εικονίζεται στο εργαστήριο συντήρησης ανάμεσα στα σύνεργα της δουλειάς του, με το βλέμμα του έντονα προσηλωμένο σε μια παλιά εικόνα. Το γενικό σύνολο είναι χαμηλών τόνων. Τα χρώματα που χρησιμοπιεί είναι γαιώδη αραιωμένα. Η σύνθεση είναι τριγωνική που ενισχύεται από τα αντικείμενα που τονίζονται με επιμέλεια, το στρογγυλό τραπέζι με το φιξατέρ, το μεγεθυντικό φακό και τα δοχεία στα αριστερά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μεντζάφου-Πολύζου 1999, σελ. 357
2. ↑  Χρήστου 1992, σελ. 232

Πηγές
-----

* Χρήστου, Χρήσανθος (1992). *Η Εθνική Πινακοθήκη Ελληνική ζωγραφική 19ος -20ος αιώνας*. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών.
* Μεντζάφου-Πολύζου, Όλγα (1999). *Ιακωβίδης*. Αθήνα: Εκδόσεις Αδάμ.
Η ***Προσωπογραφία της Ζαΐρας Θεοτόκη-Ράλλη*** είναι έργο του Δημήτριου Γερανιώτη που χρονολογείται το 1903. Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 197 x 92 εκ. και εκτίθεται στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου.

Ο πίνακας βρισκόταν στην οικία Ράλλη στην Κέρκυρα, μέχρις ότου και ως εκπλήρωση της επιθυμίας του πρώην Πρωθυπουργού, ο πίνακας δωρίστηκε στην Εθνική Πινακοθήκη, προκειμένου να εκτεθεί στο παράρτημα της Κέρκυρας.

Ο πίνακας
---------

Η προσωπογραφία της Ζαϊρας Θεοτόκη, του Δημητρίου Γερανιώτη, δεν διαφοροποιείται από την ακαδημαϊκή αντίληψη για την απεικόνιση του προσώπου. Η σιλουέτα αστής με κερκυραϊκή καταγωγή, σχεδιάζεται από τον ζωγράφο με την ελικοειδή κομψότητα των προσωπογραφιών της αρ νουβώ, χωρίς όμως τις τολμηρές περιδινήσεις της γραμμής.

Ο Γερανιώτης πιστός στις αρχές της πρώιμης αστικής προσωπογραφίας και στα διδάγματα των δασκάλων του Βολανάκη, Νικηφόρου Λύτρα, Γύζη και Ιακωβίδη μας παρουσιάζει την εικόνα της νέας αστικής τάξης, που βρίσκεται ακόμη στο στάδιο της διαμόρφωσης. Η στάση, ο διάκοσμος και τα ενδύματα της Ζαΐρας Θεοτόκη στοχεύουν να παρουσιάσουν την τάξη, τον ρόλο και την ιδεολογική εικόνα που θέλει να προβάλει ο ζωγράφος. Η εικονιζόμενη ήταν κόρη του πρωθυπουργού Γεωργίου Θεοτόκη, σύζυγος των Σίδνεϋ Μέρλιν (πρώτος γάμος), και Ιωάννη Ράλλη και μητέρα του επίσης πρωθυπουργού της Ελλάδας Γεωργίου Ράλλη.

Ο ζωγράφος
----------

Ο Γερανιώτης ήταν ακαδημαϊκός ζωγράφος που ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με την προσωπογραφία. Το έργο του διακρίνεται για τη συμβατικότητά του και επικρίθηκε συχνά για την προσκόλλησή του σε συντηρητικά πρότυπα.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  «Προσωπογραφία της Ζαΐρας Θεοτόκη-Ράλλη». *corfu.nationalgallery.gr*. Εθνική Πινακοθήκη - Παράρτημα Κέρκυρας. Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2016.
3. ↑  Ελενη Μπιστικα. «Το πορτρέτο της Ζαΐρας Θεοτόκη - Ράλλη στην Πινακοθήκη Κερκύρας, σε μόνιμη περίοπτη θέση Η μόνη επιθυμία του γιου της, πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη, πραγματοποιήθηκε...». Καθημερινή. Ανακτήθηκε στις 17 Αυγούστου 2016.
4. ↑
5. ↑  «Γερανιώτης Δημήτριος». *gallery.asfa.gr*. Πινακοθήκη της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουνίου 2014. Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2016.
6. ↑  Εθνική Πινακοθήκη – 100 Χρόνια. Τέσσερις Αιώνες Ελληνικής Ζωγραφικής. Από τις Συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης και του Ιδρύματος Ευριπίδη Κουτλίδη. ΕΠΜΑΣ, Αθήνα 1999, σελ. 655.

Πηγές
-----

* *Εθνική Πινακοθήκη 100 χρόνια* (β΄ έκδοση). Αθήνα: Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου. 2001. ISBN 960 7791 02 9.
* *Επτανήσιοι καλλιτέχνες του 18ου και 19ου αι*. Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου. 1998.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη Ιστοσελίδα Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου Αθηνών
* Επίσημη Ιστοσελίδα Παραρτήματος της Εθνικής Πινακοθήκης στην Κέρκυρα
Οι **Προσωπικοί Αριθμοί** (αριθμοί της σειράς 70) είναι τηλεφωνικά νούμερα που προορίζονται κυρίως για χρήση VoIP. Είναι δεκαψήφιοι όπως και οι υπόλοιπες σειρές σταθερών και κινητών, και διατίθενται από την ΕΕΤΤ  σε τηλεπικοινωνιακούς παρόχους που με την σειρά τους τους παρέχουν στους συνδρομητές τους.

Η έναρξη της λειτουργίας τους έγινε από την Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων  στην τελευταία έκδοση του Εθνικού Σχεδίου Αριθμοδότισης  κατα τα πρότυπα των "personal numbers" του εξωτερικού. 

Η σειρά 70 προορίζεται κυρίως για χρήση VoIP και επιτρέπει την νομαδικότητα, την δυνατότητα δηλαδή να παίρνεις μαζί σου το νούμερο σου όπου και αν βρίσκεσαι (κάτι που τυπικά δεν επιτρέπεται για γεωγραφικούς αριθμούς 211, 231 κλπ).

Επίσης οι αριθμοί της σειράς 70 έχουν αστική χρέωση από όλη την Ελλάδα, σαν τους μη γεωγραφικούς αριθμούς 801 που προορίζονται κυρίως για επιχειρήσεις.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Εθνικό Σχέδιο Αριθμοδότησης της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων
Λοβοί του εγκεφάλου: Ο βρεγματικός με κίτρινο.
Οι **βρεγματικοί λοβοί**  (αριστερός και δεξιός) του εγκεφάλου βρίσκονται στο οπίσθιο μέρος της κεντρικής Αύλακα Ρόλαντ, άνωθεν των κροταφικών λοβών και των ινιακών. 
Οι βρεγματικοί λοβοί έχουν ρόλο, μεταξύ άλλων, απαρτίωσης απτικών πληροφοριών,αίσθηση πόνου και θερμοκρασίας καθώς και άλλων αισθητικών τροπικοτήτων(modalities) όπως οπτικές, ακουστικές, αιθουσιαίες, δερματικές. Επίσης για ανώτερες διεργασίες όπως για τον χωρικό προσανατολισμό την ιδιοδεκτικότητα, για κάποιες πτυχές του λόγου. Υπάρχουν αρκετοί τρόποι διαχωρισμοί και ανάλυσης των βρεγματικών λοβών, στην προκειμένη θα αναλυθουν σε δύο υπο τμήματα , των ανώτερο βρεγματικό που βρίσκεται ο πρωτοταγής σωματαισθητικός φλοιός και τον κατώτερο με της ανώτερες λειτουργίες όπου τα όρια του με τον ινιακό είναι σχετικά ασαφή.

Πρωτοταγής Σωματαισθητικός Φλοιός
---------------------------------

Ο πρωτοταγής Σωματαισθητικός φλοιός εδράζεται στην οπίσθια κεντρική έλλικα. Εκεί δεχόμαστε τις απτικές πληροφορίες του σώματος, μάλιστα κάθε περιοχή έχει χαρτογραφηθεί με ακρίβεια στο Αισθητικό Ανθρωπάριο του Penfield. Παράλληλα έχει πληροφορίες για την σωματαισθησία και την εικόνα του σώματος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βρεγματικός λοβός** |

J. Graham Beaumont. Introduction to Neuropsychology
**Εντερλέζι** (σέρβικα Đurđevdan / Ђурђевдан, *Τζούρτζεβνταν*, σημ. *Μέρα του Γεωργίου*) ονομάζεται μια σερβική θρησκευτική γιορτή, που λαμβάνει χώρα στις 23 Απριλίου του Ιουλιανού ημερολογίου ή στις 6 Μαΐου του Γρηγοριανού ημερολογίου. Είναι η γιορτή του Αγίου Γεωργίου, ενός από τους πιο σημαντικούς αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η γιορτή σηματοδοτεί και την αρχή της άνοιξης, ενώ εορτάζεται σε όλη τη σερβική διασπορά, αλλά κυρίως στη Σερβία, το Μαυροβούνιο και τη Σερβική Δημοκρατία. Ανήμερα της γιορτής, συνηθίζεται στο γεύμα το ψήσιμο ενός αρνιού, ενώ απαραίτητη θεωρείται η συνοδεία μουσικής για το μετέπειτα γλέντι.

Κροατία
-------

Στην Κροατία εορτάζεται η καθολική γιορτή του Αγίου Γεωργίου (Đurđevo) στις 23 Απριλίου του Γρηγοριανού ημερολογίου, κυρίως στην επαρχία του Ζάγκρεμπ. Η παράδοση θέλει οι κάτοικοι να ανάβουν μεγάλες φωτιές σε κεντρικές πλατείες, έθιμο που μοιάζει με τις φωτιές κατά τη Βαλπουργία Νύχτα.

Ρομά
----

Η γιορτή του Αγίου Γεωργίου αποτελεί κύρια μοναδική γιορτή και των Ρομά που ζούσαν στα κράτη της πρώην Γιουγκοσλαβίας, ορθοδόξων χριστιανών ή Μουσουλμάνων. *Εντερλέζι* αποκαλείται στη γλώσσα Ρομανί και σηματοδοτεί την αρχή της άνοιξης. Κάποια παραδοσιακά έθιμα είναι ο στολισμός του σπιτιού με λουλούδια για τον ερχομό της άνοιξης και το πλύσιμο των χεριών με νερό από τα πηγάδια των εκκλησιών.

Δείτε επίσης
------------

* Άγιος Γεώργιος
Οι ***Επικιχλίδες*** ήταν ένα μικρό ερωτικό έπος (επύλλιο), το οποίο αρχαίοι συγγραφείς (όπως ο Κλέαρχος ο Σολεύς και ο Ησύχιος ο Μιλήσιος) απέδιδαν στον Όμηρο. Σύμφωνα με τον *ψευδο- Ηρόδοτο* οι *Επικιχλίδες* ήταν ένα από τα πολλά "παίγνια" [διασκεδαστικά δηλαδή ποιήματα] που έγραψε ο Όμηρος την εποχή που διέμεινε στην Βολισσό της Χίου.

Ο Αθήναιος, επικαλούμενος παλαιότερη μαρτυρία του ιστορικού Μέναιχμου, γράφει ότι το ποίημα ονομάσθηκε *Ἐπικιχλίδες*, επειδή κάποτε ο Όμηρος τραγουδώντας το σε παιδιά έλαβε ως δώρο-ανταμοιβή *κίχλες* [κίχλη: το μικρό πουλί τσίχλα]. Ίσως όμως ο τίτλος αυτός να σχετίζεται και με την λέξη *κιχλισμοί,*  που σήμαινε τα δυνατά γέλια ή τους καγχασμούς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αθήναιος, *Δειπνοσοφισταί*, 639a.
2. ↑  Ησύχιος ο Μιλήσιος, στο: M. L. West , *Homeric Hymns. Homeric Apocrypha. Lives of Homer*, "Epikichlides Αρχειοθετήθηκε 2021-01-20 στο Wayback Machine.", σελ. 256, Loeb Classical Library 496. Harvard University Press, 2003.
3. ↑  Ψευδο-Ηρόδοτος, στο: M. L. West, ό.π. *[καὶ τοὺς Κέρκωπας καὶ Βατραχομαχίαν καὶ Ψαρομαχίην καί Ἑπταπακτικήν καὶ Ἐπικιχλίδας καὶ τἄλλα πάντα ὅσα παίγνιά ἐστιν Ὁμήρου ἐνταῦθα ἐποίησε παρὰ τῷ Χίῳ ἐν Βολισσῷ]*.
4. ↑  Αθήναιος, *Δειπνοσοφισταί*, 65a (2.68)· *[ὅτι τὸ εἰς Ὅμηρον ἀναφερόμενον ἐπύλλιον, ἐπιγραφόμενον δὲ Ἐπικιχλίδες, ἔτυχε ταύτης τῆς προσηγορίας διὰ τὸ τὸν Ὅμηρον ᾁδοντα αὐτὸ τοῖς παισὶ κίχλας δῶρον λαμβάνειν, ἱστορεῖ Μέναιχμος ἐν τῷ Περὶ τεχνιτῶν]*.
5. ↑  *Brill's New Pauly Encyclopedia Of The Ancient World*, "Epikichlides".
Ο **Πσέμισλ**, πολων. Przemysł (π. 1278 - Νοέμβριος 1338 / 16 Φεβρουαρίου 1339) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας τού Ινόβροκλαφ (1287-1314), υποτελής τού Βεγκεσλάου Β΄ της Βοημίας, δούκας τού Ντόμπζινι (1303-05), υποτελής τού βασιλιά της Πολωνίας, κυβερνήτης της Πομερελίας (Γκντανσκ) (1306-09), κυβερνήτης τού Μπυντγκόστς και Βυσόγκρουντ (1314-) και δούκας τού Ινόβροτσλαφ (1320/24). Το 1327 αντάλλαξε το Ινόβροτσλαφ με το Σέρατς.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Ζιεμόμισλ δούκα τού Ινόβροτσλαφ και της Σαλώμης των Σαμποριδών, κόρης τού Σαμπόρ Β΄ δούκα της Πομερελίας.

Το 1287 απεβίωσε ο πατέρας του, αλλά ο Πσέμισλ και οι δύο αδελφοί του ήταν ανήλικοι, έτσι επίτροποι ανέλαβαν η Σαλώμη και ο θείος του Βλάντισλαφ Α΄ ο Βραχύς. Το 1294 ενηλικιώθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Λέσεκ και το 1296 ο ίδιος ο Πσέμισλ.

Το 1300 αναγκάστηκε να δηλώσει υποτέλεια στον Βεγκέσλαο Β΄. Αυτός το 1303-12 κρατούσε αιχμάλωτο τον Λέσεκ και ο Πσέμισλ ανέλαβε τη διακυβέρνηση του Ινόβροτσλαφ. Το 1303 υποστήριξε την εξέγερση ενάντια στον θείο του· στο τέλος μπορούσε να κυβερνά απευθείας τις περιοχές του ως το 1305.

Το 1306 έγινε υποτελής τού Βλάντισλαφ Α΄ με αντάλλαγμα το Γκντανσκ· έκανε βάση του το Σφίετσε. Ο Γκέρβαρντ επίσκοπος τού Κουγιάβυ τού έδωσε χρήματα και ο Πσέμισλ προσπάθησε να ανακτήσει τη Γη Μιχάλουφ, που είχε ενεχυριαστεί στο Τευτονικό Τάγμα, αλλά δεν επέτυχε. Οι Τεύτονες ιππότες εισέβαλαν το 1309 και έχασε τη θέση τού κυβερνήτη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  dw.1654.
2. 1 2  p11469.htm#i114686.
3. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* *Przemysł Inowrocławski (Sieradzki)* in poczet.com
Ο **Πσέμκο Α΄**, πολων. Przemko Ι ścinawski (1255/65 - 26 Φεβρουαρίου 1289) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ ήταν δούκας του Ζάγκαν (1278-84) και της Στσινάβα (από το 1284).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Κορράδου Α΄ δούκα του Γκλόγκουφ και της Σαλώμης των Πιαστ, κόρης του Βλάντισλαφ Οντόνιτς δούκα της Μεγάλης Πολωνίας.

Με το τέλος του πατέρα του το 1274, ο Πσέμκο τέθηκε υπό τη φροντίδα του πρωτότοκου αδελφού του Ερρίκου Γ΄ δούκα του Γκλόγκουφ. Το 1278 έλαβε το δουκάτο του Ζάγκαν ως ανεξάρτητος κυβερνήτης. Από το 1281 δήλωνε υποτέλεια στον Ερρίκο Δ΄ τον *Ενάρετο* δούκα του Βρότσλαφ.

Ως αποτέλεσμα πιέσεων από τον Ερρίκο Δ΄, το 1284 ο Πσέμκο και ο δευτερότοκος αδελφός του Κορράδος Β΄ ο *Κυφός*, δούκας της Στσινάβα, αντάλλαξαν τα εδάφη τους: ο Πσέμκο έλαβε τη Στσινάβα και ο Κορράδος Β΄ το Ζάγκαν. Αυτό έγινε μάλλον διότι ο Ερρίκος Δ΄ προτιμούσε στα σύνορα των περιοχών του τον πιο έμπιστο Πσέμκο, που -όπως και ο αδελφός του Ερρίκος Γ΄- ήταν πιστός ακόλουθος των πολιτικών αποφάσεων του Ερρίκου Δ΄, υποστηρίζοντάς τον σε όλα τα μεγάλα σχέδιά του, συμπεριλαμβανομένης και της διαμάχης με τον Τόμας Β΄ επίσκοπο του Βρότσλαφ. Έτσι όταν ο Ερρίκος Δ΄ ο *Ενάρετος* έλαβε τον έλεγχο της Κρακοβίας, έπειτα από το τέλος του Λέσεκ Β΄ του *Μέλανος* το 1288, μπορούσε να υπολογίζει στην υποστήριξη του δούκα της Στσινάβα.

Πηγές
-----

* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast: Głogów". Genealogy.EU.
Η **εντολή σχηματισμού κυβέρνησης** είναι η πολιτική πράξη, με την οποία ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στην Ελλάδα αναθέτει στον αρχηγό της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας τον σχηματισμό κυβέρνησης.

Διαδικασία
----------

Σύμφωνα με το άρθρο 37 παράγραφος 1 του Συντάγματος, ο/η Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αφού ενημερωθεί επισήμως για τα αποτελέσματα των εκλογών και δεχτεί την παραίτηση της κυβέρνησης που τις διεξήγαγε, συνήθως την επομένη των εκλογών, διορίζει τον νικητή πρωθυπουργό, δίνοντάς του εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Ο εντολοδόχος πρωθυπουργός παρουσιάζει τον κατάλογο των υπουργών του και ορκίζεται μαζί με την κυβέρνησή του, συνήθως την τρίτη μέρα μετά τις εκλογές. Η εντολή του Προέδρου της Δημοκρατίας διακρίνεται σε:

1. Εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, αν το πρώτο κόμμα έχει την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών στη Βουλή (αυτοδυναμία), και σε
2. Διερευνητική εντολή, αν κανένα κόμμα δεν έχει απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή.

Η πρώτη εντολή ισοδυναμεί με τον διορισμό του αρχηγού του πρώτου κόμματος ως πρωθυπουργού. Η δεύτερη αναθέτει στον αρχηγό ενός κόμματος να διερευνήσει κατά πόσο μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση που να εξασφαλίσει την εμπιστοσύνη της Βουλής. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ο αρχηγός που έλαβε διερευνητική εντολή εξετάζει κατά πόσο μπορεί να συνεργαστεί με άλλα κόμματα ή βουλευτές, ώστε να αποκτήσει την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή. Αν νομίζει ότι θα το επιτύχει, διορίζεται πρωθυπουργός και ακολουθεί η ψηφοφορία στη Βουλή. Αν όχι, επιστρέφει την εντολή στον/στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που με τη σειρά του/της την αναθέτει στο επόμενο σε έδρες κόμμα. Ο/η Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να δώσει συνολικά μέχρι τρεις διερευνητικές εντολές στα τρία μεγαλύτερα κόμματα. Αν καμιά δεν τελεσφορήσει, τότε οφείλει να καλέσει τους αρχηγούς όλων των κομμάτων και να καταβληθεί προσπάθεια να σχηματιστεί κυβέρνηση. Αν και από τη σύσκεψη αυτή δεν προκύψει κυβέρνηση, οφείλει να προκηρύξει νέες εκλογές.

Με τον τρόπο αυτόν ο/η Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι απόλυτα δεσμευμένος για το ποιον/ποια μπορεί να διορίσει πρωθυπουργό.

Δείτε επίσης
------------

* Αρχή της δεδηλωμένης
* Κυβέρνηση της Ελλάδας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παπαδοπούλου, Λίνα (2012). «Αρχή δεδηλωμένης – Διορισμός πρωθυπουργού» (PDF). *opencourses.auth.gr*.
2. ↑  «Σύνταγμα του Κράτους». *ekloges.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2019.
Εγκάρσια τομή ξύλου της λευκής δρυός *(Quercus alba*) στην οποία φαίνεται παχιά ***εντεριώνια ακτίνα*** σε διαγώνια διάταξη, όπως και πιο *λεπτές ακτίνες* (δεξιά)
Οι **ακτίνες** (*rays*) ή **εντεριώνιες ακτίνες** είναι κυτταρικές δομές που απαντώνται στα είδη ξύλου και εμφανίζονται ως ''γραμμώσεις'' στο οριζόντιο σύστημα, κάθετες προς τους αυξητικούς δακτυλίους οι οποίοι είναι ορατοί με γυμνό μάτι.

Σε εγκάρσια τομή εμφανίζονται ως ''γραμμές'', ψιλές, μέτριες ή παχιές, που ξεκινούν από το κέντρο του κορμού (που λέγεται εντεριώνη) και κατευθύνονται εξωτερικά προς τον φλοιό. Σε μια αξονική τομή μπορεί να εμφανίζονται ως μια ποικιλία σημαδιών ή γραμμώσεων , ανάλογα με το πόσο κοντά είναι η τομή στο επίπεδο της ακτίνας. Σε μια εφαπτομενική τομή πιθανά δεν φαίνονται καθόλου.

Σχηματίζονται από τη δραστηριότητα του καμβίου. Κατά τη διαδικασία της διαίρεσης των κυττάρων, το κάμβιο ''αναπαράγει'', ως μεριστωματικός ιστός, τα κύτταρα τόσο στην εξωτερική πλευρά (φλοιού), όσο και στην εσωτερική πλευρά (ξυλώματος). Αυτά τα κύτταρα στις ακτίνες είναι παρεγχυματικά. Αυτά τα κύτταρα που αποκόπτονται από το κάμβιο προς την περιφέρεια είναι παρέγχυμα του εσωτερικού φλοιού (*φλοίωμα*) ενώ εκείνα προς την κοιλότητα είναι ακτινικά παρεγχυματικά στο *σομφό* ξύλο. Και τα δύο αυτά κύτταρα μαζί λειτουργούν ως δευτερεύουσες μυελικές ακτίνες.

Οι ακτίνες είναι απαραίτητες για την οριζόντια διακίνηση του νερού, των ανόργανων μεταλλικών ενώσεων και άλλων οργανικών ουσιών. Μεταφέρουν τις ουσίες από το κέντρο στην περιφέρεια. Αυτές οι ακτίνες είναι επίσης γνωστές ως αγγειακές ακτίνες ή πιο ευρύτερα ως εντεριώνιες ακτίνες.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο όρος αναφέρεται σε ακτινωτά φύλλα ή κορδέλες που εκτείνονται κατακόρυφα μέσω του δέντρου κατά μήκος και κάθετα στους δακτυλίους ανάπτυξης. Οι ακτίνες του ξύλου, ως σχηματισμοί κυρίως παρεγχυματικών κυττάρων επιτρέπουν την ακτινική μετακίνηση του χυμού, έχουν και ρόλο αποθηκευτικό, αλλά είναι απαραίτητοι και στη διαδικασία της τύλωσης.

Σε τομές (κοπές) κατά την ακτινική κατεύθυνση (δηλ. πάνω στις ακτίνες του κορμού), το ξύλο κόβεται σε σανίδες με τους αυξητικούς δακτυλίους περίπου κάθετους στην όψη της σανίδας, έτσι οι ακτίνες ''προκαλούν'' την παραγωγή όμορφων σχεδιάσεων (''*νερά*'') όπως π.χ. *κηλίδες*, *χρυσαλίδα*, *βροχή* και *δαντέλες*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τσουμής, Γεώργιος (2009). *Επιστήμη και Τεχνολογία του Ξύλου, Τόμος Α*. Θεσσαλονίκη: Εκδόσεις Γαρταγάνη. σελ. 34.
2. ↑  «Βλαστός». *Βοτανική*. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2023.
3. ↑  Corkhill, Thomas (1989). *The Complete Dictionary of Wood*. Dorset Pr. ISBN 0-88029-318-7.
Οι βερβερικές γλώσσες και οι τόποι όπου ομιλούνται
Οι **Βερβερικές γλώσσες** ή διάλεκτοι (βερβερικά: Tamaziɣt, Tamazight, ⵜⴰⵎⴰⵣⵉⵖⵜ [tæmæˈzɪɣt], [θæmæˈzɪɣθ]) είναι οικογένεια παρεμφερών και στενά σχετιζόμενων γλωσσών και διαλέκτων των ιθαγενών κατοίκων της Βόρειας Αφρικής. Ομιλούνται από μεγάλους πληθυσμούς στην Αλγερία και το Μαρόκο και από μικρότερους στη Λιβύη, Τυνησία, βόρειο Μάλι, δυτικό και βόρειο Νίγηρα, βόρεια Μπουρκίνα Φάσο, Μαυριτανία και την Όαση Σίβα στην Αίγυπτο.

Μεγάλες μεταναστευτικές μειονότητες που μιλάνε τα Βερβερικά, ζουν στη Δυτική Ευρώπη από τη δεκαετία του 1950. Το 2001, τα Βερβερικά ορίστηκαν συνταγματικώς ως επίσημη γλώσσα της Αλγερίας και το 2011 του Μαρόκου αντίστοιχα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Wikimedia IncubatorWikimedia Incubator
**Δοκιμαστική Βικιπαίδεια στα Central Atlas Tamazight**

Wikimedia IncubatorWikimedia Incubator
**Δοκιμαστική Βικιπαίδεια στα Shilha language**

Wikimedia IncubatorWikimedia Incubator
**Δοκιμαστική Βικιπαίδεια στα Riffian language**

WikipediaWikipedia
**Έκδοση της Βικιπαίδειας στην Βερβερικές γλώσσες**

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βερβερικές γλώσσες** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85013286
* GND: 4133509-0
* SUDOC: 02740949X
* BNF: cb11945750c (data)
* NDL: 00560622
* NKC: ph135763
* BNE: XX527971

 |

 |
Το **Βερίν Ντβιν** (αρμενικά: Վերին Դվին), είναι χωριό στην περιφέρεια Αραράτ της Αρμενίας το οποίο βρίσκεται 30 χιλιόμετρα νότια του Ερεβάν. Η μεγαλύτερη ασσυριακή κοινότητα στην Αρμενία βρίσκεται στο Βερίν Ντβιν, όπου περίπου 2.000 από τους 2.700 κατοίκους του χωριού είναι Ασσύριοι. Το χωριό φιλοξενεί 2 ασσυριακές εκκλησίες, συμπεριλαμβανομένης της εκκλησίας Μαρ Τουμά (Άγιος Θωμάς) η οποία χρονολογείται από το 1828. Το χωριό είναι χτισμένο κοντά στα ερείπια της αρχαίας πόλης του Δουβίου.

Το σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του χωριού έχει στην πλειοψηφία του Ασσύριους μαθητές και παρέχει μαθήματα ασσυριακής ιστορίας και γλώσσας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.cadastre.am/storage/files/pages/pg\_8945925618\_pg\_907871769\_HH\_bnak.\_bar..pdf.
2. ↑  «Հայաստանի 2011 թ. մարդահամարի արդյունքները». (Aρμενικά) *2011 Results of Census for Armenia*.
3. ↑  «Armenia is a homeland for the Assyrians, who have no homeland». The Armenian Reporter. 27 Μαρτίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Μαΐου 2011. Ανακτήθηκε στις 27 Μαρτίου 2009.
Ο **Βερεγγάριος-Ραϋμόνδος Β΄** ο *αδελφοκτόνος*, ισπαν. Berenguer Ramon II el Fratricidio (1053/4 - π. 1098) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν κόμης της Βαρκελώνης: 1075-82 μαζί με τον Ραϋμόνδο-Βερεγγάριο Β΄, 1082-86 μόνος του, 1086-98 με τον Ραϋμόνδο-Βερεγγάριο Γ΄.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος τού Ραϋμόνδου-Βερεγγαρίου Α΄ κόμη της Βαρκελώνης και της Αλμοντίς, κόρης τού Βερνάρδου Α΄ κόμη τού Λα Μαρς.

Διαδέχθηκε τον πατέρα του μαζί με τον δίδυμο αδελφό του Ραϋμόνδο-Βερεγγάριο Β΄, σύμφωνα με τη θέληση τού πατέρα τους. Οι δίδυμοι δεν επέτυχαν να συμφωνούν και διαίρεσαν τις κτήσεις τους, ενάντια στην απόφαση τού πατέρα τους. Το 1082 ο αδελφός του, κατά τη διάρκεια κυνηγίου στα δάση, σκοτώθηκε και ο Βερεγγάριος-Ραϋμόνδος Β΄ έμεινε μόνος κυβερνήτης. Η κοινή γνώμη πίστευε, ότι εκείνος σχεδίασε το δυστύχημα· η υποψία αυτή και άλλες ατασθαλίες οδήγησαν σε εμφύλια διαμάχη.

Διάφορες μερίδες υποστήριζαν τρόπους λύσης της διαφοράς, που ξεκίνησε από "την άδικη, άνομη δολοφονία". Κατέληξαν σε μετριοπαθή συμβιβασμό το 1086: ο Βερεγγάριος-Ραϋμόνδος Β΄ θα κυβερνούσε της Καταλωνία για ένδεκα έτη μαζί με τον Ραϋμόνδο-Βερεγγάριο Γ΄, γιο τού φονευθέντος αδελφού του, ως την ενηλικίωση αυτού.

Τη δεκαετία τού 1080 η συμμετοχή του στους εσωτερικούς αγώνες των Τάιφα (Μαυριτανικών βασιλείων) τον έφερε σε σύγκρουση με τον Ροδρίγο Δίαθ δε Βιβάρ (Ελ Σιντ) πρίγκιπα της Βαλένθια. Στους πολέμους που ακολούθησαν, αιχμαλωτίστηκε δύο φορές.

Το 1097 παραιτήθηκε κατά τη συμφωνία τού 1086. Ζούσε υπό το βάρος των υποψιών της αδελφοκτονίας, ώσπου η ενοχή του καθορίστηκε από μονομαχία, που έχασε. Μετέβη στην Ιερουσαλήμ ως προσκύνημα εξιλέωσης είτε ως μέλος της Α΄ Σταυροφορίας και χάθηκε εκεί μεταξύ των ετών 1097-1099. Ο ανιψιός του Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος Γ΄ είχε μείνει μόνος κυβερνήτης από το 1097 της κομητείας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* Pg 136, The Quest for El Cid, Richard Fletcher, ISBN 0-394-57447-8

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 164361184
* BNE: XX5033192

 |

 |
Συντεταγμένες: 37°59′49″N 23°45′59″E﻿ / ﻿37.9969°N 23.7665°E﻿ / 37.9969; 23.7665

Το **Πτωχοκομείο Αθηνών** ήταν ευαγές ίδρυμα της Ελεήμονος Εταιρείας το 1864.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Ιδρύθηκε το 1864 και μετά από πολλές αναζητήσεις χώρου στέγασης ανεγέρθηκε τελικά το 1875 κτήριο επί οικοπέδου που πρόσφερε η Μονή Ασωμάτων στη σημερινή λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας (τότε αποκαλούμενη Λεωφόρος Κηφισίας) με δαπάνη του Ανδρέα Συγγρού απέναντι από το σημερινό Βυζαντινό Μουσείο, πρώην Μέγαρο Δούκισσας της Πλακεντίας.Το Πτωχοκομείο αργότερα μετονομάστηκε σε «Γηροκομείο» και μεταφέρθηκε στους Αμπελοκήπους. Το κτίριο της Βασιλίσσης Σοφίας κατεδαφίστηκε το 1932 και στη θέση του ανεγέρθηκε πολυτελής έπαυλη που έγινε κατοικία του Ελευθερίου Βενιζέλου και ακολούθως οικία του εκάστοτε Βρετανού Πρεσβευτή, δίπλα στη Βρετανική Πρεσβεία της Αθήνας. 

Δίπλα στο κτήριο του Πτωχοκομείου ανεγέρθηκε μικρός ναός αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο, που υφίσταται και σήμερα ως ξεχωριστός, ελεύθερα προσβάσιμος γωνιαίος χώρος του αρχικού οικοπέδου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, λήμμα ομώνυμης συνοικίας, τομ.Κ΄, σελ.868.

Πηγές
-----

* «Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια» τομ.Κ΄, σελ.868.
* «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα» τομ.51ος, σελ.125.
Ο **Πτολεμαίος Χέννος** (ή *Πτολεμαίος του Ηφαιστίωνος*) ήταν Αλεξανδρινός γραμματικός και μυθογράφος του 2ου μ.Χ. αιώνα.

Έγραψε, σύμφωνα με τον Σουίδα, τον *Ανθόμηρο* (ένα έπος 24 ραψωδιών), την *Σφίγγα* (ένα ιστορικό δράμα) και το *Περί παραδόξου ιστορίας*. Το τελευταίο φαίνεται να είναι το ίδιο έργο με την *Καινή Ιστορία* (μια συλλογή σπάνιων μυθολογικών παραλλαγών, παράδοξων ιστοριών και ιστορικών ανεκδότων), σύντομη επιτομή της οποίας διέσωσε ο Πατριάρχης Φώτιος στην περίφημη *Βιβλιοθήκη* του.
Όλα τα υπόλοιπα έργα του έχουν χαθεί.

Τέλος, ο Πτολεμαίος Χέννος φαίνεται ότι είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Πτολεμαίο εκ Κυθήρων που, σύμφωνα με την Σούδα και πάλι, έγραψε για την "ψαλακάνθη" (ένα μυθικό βότανο με θαυμαστές δυνάμεις).

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Λεξικόν* Σουίδα, λήμμα: Πτολεμαίος ο του Ηφαιστίωνος.
2. ↑  Φωτίου Βιβλιοθήκη, Πτολεμαίος Χέννος, κωδ.190.
3. ↑  *Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* Π. Δρανδάκη (λήμμα: *Πτολεμαίος ο Χέννος*).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 524149294318080521746
* ISNI: 0000 0000 6152 6760
* GND: 118793594
* SUDOC: 132381893
* BIBSYS: 95004434
* ICCU: BVEV149645

 |

 |
Ο **Πτολεμαίος** ήταν ένας πρίγκιπας της Δυναστείας των Πτολεμαίων, η οποία κυβέρνησε την Αίγυπτο καθ’ όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου. Ήταν γιος του φαραώ Πτολεμαίου Θ' του Λάθυρου και άγνωστης σε εμάς μητέρας, πιθανώς παλλακίδας ή ακόμη και της Κλεοπάτρας Δ'.

Πιθανώς γεννήθηκε προς το τέλος του 116 π.Χ. (κατά μια άλλη εκδοχή περίπου το 96 π.Χ.). Πιστεύεται πως εστάλη στην Κω από την Κλεοπάτρα Γ' το 103 π.Χ. όπου και τον αιχμαλώτισε ο Βασιλιάς Μιθριδάτης Στ' Ευπάτωρ την άνοιξη του 85 π.Χ. Από τον Αππιανό μαθαίνουμε πως αρραβωνιάστηκε την κόρη του τελευταίου, είτε τη Μυθριδάτιδα είτε τη Νύσσα. Ωστόσο σήμερα δεν έχουμε πληροφορίες για κάποιο γάμο ή παιδιά. Επέστρεψε στην Αίγυπτο μαζί με τον αδερφό του Πτολεμαίο ΙΒ' το 80 π.Χ. και ορίστηκε Βασιλιάς της Κύπρου. Όπως μας πληροφορεί ο ιστορικός Πλούταρχος, αυτοκτόνησε με δηλητήριο το 58 π.Χ.

Πηγές
-----

* Βιογραφία από τον Christopher Bennett Αρχειοθετήθηκε 2007-08-24 στο Wayback Machine..

Δείτε Επίσης
------------

* Δυναστεία των Πτολεμαίων
* Αρχαία Αίγυπτος
* Ελληνιστική Περίοδος
Ο **πτυχωτός καρχαρίας** (επιστημονική ονομασία *Chlamydoselachus anguineus* - *Χλαμυδοσελάχος ο φιδίσιος*) είναι ένα από τα δύο ζώντα μέλη της οικογενείας Χλαμυδοσελαχίδες, με ευρεία, αν και αποσπασματική εξάπλωση σε Ατλαντικό και Ειρηνικό. Ζει πέρα από την άκρη της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας, κοντά στο βυθό, αν και υπάρχουν ενδείξεις για σημαντική κάθετη μετακίνηση. Ζει συνήθως σε βάθος 50 με 200 μέτρων, αν και ένας πιάστηκε σε βάθος 1.570 μέτρων στην Ιαπωνία. Διαθέτει πολλά πρωτόγονα χαρακτηριστικά. Φτάνει σε μήκος δύο μέτρων και έχει σκούρο καφέ σώμα, που μοιάζει με χέλι, με ραχιαίο, πυελικό και πρωκτικό πτερύγιο. Το όνομά του προέρχεται από την πτυχωτή εμφάνιση των βραχγίων του, τα οποία είναι σε έξι ζεύγη.

Παρατηρείται σπάνια. Τα μακρά, εξαιρετικά ευλίγιστα σαγόνια του του επιτρέπουν να καταπιεί ολόκληρο ένα μεγάλο θήραμα, ενώ οι πολλές σειρές από μικρά, βελονοειδή δόντια αποτρέπουν το θήραμα από να διαφύγει. Τρέφεται κυρίως με κεφαλόποδα, ενώ επίσης καταναλώνει οστεϊχθύες και άλλους καρχαρίες. Αυτό το είδος είναι ωοζωοτόκο: τα έμβρυα βγαίνουν από τη κάψουλα του αυγού τους μέσα στη μήτρα της μητέρας. Η περίοδος κύησης μπορεί να είναι τόσο μεγάλη όσο τρία έτη και έξι μήνες, το μεγαλύτερο από όλα τα σπονδυλωτά. Δύο εως 15 μικρά γεννιούνται σε έναν χρόνο. Δεν υπάρχει ξεχωριστή εποχή αναπαραγωγής. Οι πτυχωτοί καρχαρίες κατά καιρούς συλλαμβάνονται ως παρεμπίπτοντα αλιεύματα από την εμπορική αλιεία, αλλά έχουν μικρή οικονομική αξία. Η Διεθνής Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN) έχει αξιολογηθεί ως σχεδόν απειλούμενο, δεδομένου ότι εξαιτίας του πολύ χαμηλού ρυθμού αναπαραγωγής τους, ακόμα και τα παρεμπιπτόντα αλιευμάτα μπορούν να καταστρέψουν τον πληθυσμό τους. Αυτός ο καρχαρίας, ή ενας υποτιθέμενος γιγάντιος συγγενής του, έχει προταθεί ως πηγή για τις ιστορίες των θαλάσσιων φιδιών.
Ο **Πύργος του Ρολογιού της Σμύρνης** (στα τουρκικά: **İzmir Saat Kulesi**) βρίσκεται στην Πλατεία Κονακίου, της ομώνυμης περιοχής της Σμύρνης.

Κατασκευάστηκε το 1901 σε σχέδια του Λεβαντίνου Γάλλου αρχιτέκτονα Raymond Charles Père. Ήταν το δώρο του Γερμανού Αυτοκράτορα Γουλιέλμου Β’ για την 25η επέτειο της ανόδου στο θρόνο του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β'. Έχει ύψος 25μ. είναι διακοσμημένος με το Οθωμανικό αρχιτεκτονικό στυλ και κυκλικά στη βάση του υπάρχουν τέσσερα συντριβάνια. Ο σκελετός του είναι κατασκευασμένος από σίδηρο και μόλυβδο.

Ο Πύργος του Ρολογιού της Σμύρνης απεικονίστηκε στο χαρτονόμισμα των 500 τουρκικών λιρών που κυκλοφόρησε το 1983 μέχρι το 1989.

Το χαρτονόμισμα των 500 τουρκικών λιρών (1983 – 1989)

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πύργος του Ρολογιού της Σμύρνης** |