recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Γκιουλσίν Ουνάι** (τουρκικά: *Gülsin Onay*, 12 Σεπτεμβρίου 1954) είναι Τουρκάλα πιανίστα. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη σε μουσική οικογένεια και ξεκίνησε να μαθαίνει πιάνο ήδη από τα τρία της χρόνια με τη μητέρα της. Παππούς της ήταν ο γνωστός επιστήμονας στην Τουρκία Κερίμ Ερίμ. Σε ηλικία έξι χρονών έδωσε το πρώτο της κονσέρτο στον ραδιοφωνικό σταθμό TRT Radio Istanbul. Σε ηλικία δέκα ετών πήρε μία ειδική υποτροφία από την τουρκική κυβέρνηση και πήγε να σπουδάσει στην Άγκυρα, ενώ δύο χρόνια αργότερα στο Ωδείο του Παρισιού, όπου μαθήτευσε στο πλευρό των Μονίκ Χαάς, Πιερ Σανσάν και Νάντια Μπουλανζέ. Σε ηλικία 16 ετών έλαβε το Premier Prix de Piano.. Αργότερα σπούδασε στη Μουσική Σχολή του Ανόβερο.

Αργότερα ακολούθησαν πολλοί διαγωνισμοί, από τους οποίους έλαβε βραβεία, παρευρισκόμενη σε διαγωνισμούς όπως το *Marguerite Long-Jacques Thibaud Piano Competition* και *Ferruccio Busoni International Piano Competition*. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της έχει δώσει κονσέρτα σε όλο τον κόσμο, με πάνω από 80 χώρες, συνεργαζόμενη με δημοφιλείς ορχήστρες όπως η Αγγλική Ορχήστρα Δωματίου, η Φιλαρμονική της Ιαπωνίας, η Βασιλική Φιλαρμονική, η Συμφωνική της Βιέννης και η Συμφωνική της Αγίας Πετρούπολης μεταξύ άλλων. Επίσης έχει συνεργαστεί με κορυφαίους μαέστρους, όπως ο Βλαντίμιρ Ασκενάζι, ο Νέεμε Γιάρβι, ο Έσα-Πέκα Σάλονεν και ο Στάνισλαβ Βισλόφσκι, μεταξύ άλλων. Έχοντας επίσης εμφανιστεί και σε διάφορα φεστιβάλ όπως στο Βερολίνο, τη Βαρσοβία και τη Γρανάδα. 

Θεωρούμενη μία από τις σπουδαιότερες ερμηνεύτριες του Σοπέν, έλαβε από την πολωνική κυβέρνηση κρατικό βραβείο. Θεωρείται επίσης η σπουδαιότερη ερμηνεύτρια του Τούρκου συνθέτη Αχμέντ Αντνάν Σαϊγκούν, πολλές από τις εκτελέσεις της έχουν, επίσης, ηχογραφηθεί. Μεταξύ των βραβεύσεων που έχει πάρει είναι αυτό του Τουρκικό Κράτους για του Καλλιτέχνες, το 1987. Επίσης, είναι η σολίστ της Προεδρικής Συμφωνικής Ορχήστρας στην Άγκυρα. Το 2011, ονομάστηκε καλύτερα πιανίστα της χρονιάς από το Donizetti Classical Music Awards. Πρόσφατα άρχισε να παραδίδει διαδικτυακά μαθήματα στο iClassical Academy. Η Ονάι είναι παντρεμένη με τον Τόνι Σολ, ο οποίος είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Gülsin Onay, pianist (interview)». Talent-unlimited.org.uk web sie. Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2016.
2. 1 2  «Gülsin Onay». Turkish Culture Foundation web site. Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2016.
3. ↑  «Piano Recital by Gülsin Onay acclaimed Turkish pianist». Massachusetts Institute of Technology web site Music Theater Arts News. Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2016.
4. ↑  «Gulsin Onay Piano Recital». Kaufman Music Center web site. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιανουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2016.
5. ↑  Foundation, iClassical. «Gülsin Onay». *iClassical Academy* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
* Music of Saygun

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 21288527
* **Europeana**: agent/base/54892
* LCCN: n89647030
* ISNI: 0000 0000 5546 5295
* GND: 134477049
* MusicBrainz: 342f52db-2364-4b4a-b859-bf26ef3e866b

 |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Δόξα.

Το αντιτορπιλικό **Δόξα Ι / 27** παραγγέλθηκε από την Ελληνική κυβέρνηση στα ναυπηγεία της Γερμανίας VULKAN. Ιδίου τύπου πλοία ήταν τα: Ασπίς Ι, Βέλος Ι και Νίκη Ι. Συμμετείχε στους πολέμους του 1912-1913 (κυβερνήτης υποπλοίαρχος Α. Χατζηκυριάκος). Το 1916 κατασχέθηκε από τους Γάλλους κατά τα Νοεμβριανά γεγονότα. Δεν επεστράφη μαζί με τα άλλα πλοία διότι ενώ ήταν υπό Γαλλική σημαία και Γαλλικό πλήρωμα το 1919 βυθίστηκε λόγω πρόσκρουσης με νάρκη πλησίον των ακτών της νήσου Μήλου. Στην Ελλάδα χορηγήθηκε το Αυστριακό αντιτορπιλικό Ulan που στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Σμύρνη.

Βασικά χαρακτηριστικά
---------------------

Εκτόπισμα: 350 τόνοι. Διαστάσεις: 67Χ6,2Χ1,8 μέτρα. Ταχύτητα: 30 κόμβοι. (Σημείωση: στις αρχές του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου (1940) η μέγιστη πρακτική ταχύτητα ήταν 25 κόμβοι). Ο οπλισμός αρχικά ήταν: 2 απλοί Τ/Σ των 45 εκατοστών, 2 πυροβόλα 76 χιλιοστών και 4 πυροβόλα 57 χιλιοστών. Ο οπλισμός τροποποιήθηκε το 1927 μετά από μετασκευή στα δύο πλοία Ασπίς Ι και Νίκη Ι σε δύο πυροβόλα 88 χιλιοστών /30 και 1 πυροβόλο 40 χιλιοστών Α/Α. Ήταν διπλέλικο με ιπποδύναμη 6700 ΗΡ. Πλήρωμα: 70 άνδρες.
Ο **Χέντρικ φαν Μπάλεν ο νεότερος** (φλαμανδικά: **Hendrick van Balen II** ή **Hendrick van Balen de Jonge** (Αμβέρσα, 1623 - Αμβέρσα, 1661) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος.

Βιογραφία
---------

*Δύο putti*, αποδίδεται στον φαν Μπάλεν τον νεότερο και στο εργαστήριο του Γιαν Μπρίγκελ ΙΙ
Ο Χέντρικ φαν Μπάλεν ο νεότερος ήταν ένας από τους γιους του ζωγράφου Χέντρικ φαν Μπάλεν και της Μαργκρίτ Μπρίερς (ή ντε Μπριρ). Η οικογένεια είχε, συνολικά, ένδεκα παιδιά, από τα οποία τρια έγιναν ζωγράφοι: Ο Γιαν φαν Μπάλεν, ο Γκασπάρ φαν Μπάλεν και ο Χέντρικ. Η αδελφή τους, Μαρία, παντρεύτηκε τον ζωγράφο Τέοντοορ φαν Τούλντεν. Εκπαιδεύτηκε από τον αδελφό του, Γιαν, και τον τοπιογράφο Γιαν Βίλντενς. Έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1631-1640.

Ταξίδεψε πολύ και διέμεινε στην Τουρ κατά το διάστημα 1645 - 1648, στη Ρώμη τον Ιανουάριο του 1653 και στη Γένοβα τον Νοέμβριο του 1653. Καταγράφεται στη Γαλλία μέχρι το 1661 και επέστρεψε στη γενέτειρά του λίγο πριν τον θάνατό του. Φαίνεται ότι αντιμετώπιζε δυσκολίες κατά την άσκηση της τέχνης του και έπρεπε να στηρίζεται στην οικονομική υποστήριξη του αδελφού του Γιαν και του γαμπρού του Τέοντοορ φαν Τούλντεν για να καλύψει τις δαπάνες διαμονής του στην Ιταλία. Άφησε σημαντικά χρέη μετά τον θάνατό του.

Έργο
----

Ο φαν Μπάλεν ο νεότερος ζωγράφιζε κυρίως ιστορικά θέματα. Όπως ο πατέρας του, συνεργαζόταν τακτικά με τον Γιαν Μπρίγκελ τον νεότερο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Hendrik Van Balen The Younger». (Αγγλικά) *Balen, Hendrik van, the Younger*. 17  Ιανουαρίου 2018.
2. ↑  «Artists of the World Online» (Γερμανικά, Αγγλικά) K. G. Saur Verlag, Walter de Gruyter. Βερολίνο. 2009. 10102266.
3. ↑  rkd.nl/explore/artists/232299. Ανακτήθηκε στις 22  Αυγούστου 2017.
4. ↑  (Ολλανδικά) *RKDartists*. 232299. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
5. ↑  Carl Van de Velde. "Balen, Hendrik van, I." Grove Art Online. Oxford Art Online. Oxford University Press. Web. 8 Jul. 2014
6. 1 2  Hendrick van Balen (II)[*νεκρός σύνδεσμος*] at the Netherlands Institute for Art History (Ολλανδικά)
7. ↑  Repose in Egypt, painting by van Balen and Jan Brueghel the Younger, accessed July 2014

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Χέντρικ φαν Μπάλεν ο νεότερος** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 96064003
* BPN: 51333923
* ULAN: 500057482
* RKD: 232299

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
Η **Δημοκρατία του Τέξας** ήταν ένα αυτόνομο κράτος στη Βόρεια Αμερική μεταξύ των ΗΠΑ και του Μεξικού που υπήρχε από το 1836 έως το 1845. Ιδρύθηκε στις 2 Μαρτίου 1836 όταν οι κάτοικοι του Τέξας ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους από το Μεξικό. Ο Μεξικανικός στρατός ηγούμενος από τον Σάντα Άννα επιτέθηκε στο νεοσύστατο κράτος. Όμως η αποστολή απέτυχε, ο μεξικανικός στρατός ηττήθηκε και ο Σάντα Άννα πιάστηκε αιχμάλωτος κοντά στο Χιούστον. Η νέα δημοκρατία πέρασε δύσκολα χρόνια καθώς δεν υπήρχε πρέπουσα κυβέρνηση ούτε χρήματα. Τα σύνορα της συχνά λεηλατούνταν από το Μεξικό και υπήρχαν μάχες μεταξύ των αποίκων και των ιθαγενών. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν αναγνώρισε την Δημοκρατία του Τέξας.

Το 1841 ο Σάντα Άννα εκλέχτηκε πάλι πρόεδρος του Μεξικού και οι συνοριακές επιθέσεις αυξήθηκαν. Εκείνη την περίοδο χιλιάδες νέοι άποικοι μετακινήθηκαν στο Τέξας και οι κάτοικοι των ΗΠΑ το υποστήριξαν. Η ιδέα του Τέξας να γίνει μέρος των ΗΠΑ ενισχύθηκε.

Η Δημοκρατία του Τέξας διαλύθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 1845 όταν συγχωνεύτηκε από τις ΗΠΑ και έγινε η 28η πολιτεία των ΗΠΑ

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Δημοκρατία του Τέξας** |
Ο Θυρεός των Μεγάλων Βεζίρηδων
Ο **Γκιουρτζού Ισμαήλ Πασάς** (ή **Γκιουρτζής** Ισμαήλ Πασάς) ήταν Γεωργιανός (Γκιουρτζής) στη καταγωγή, Μέγας Βεζίρης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία επί Σουλτάνου Μαχμούτ Α΄.

Βιογραφία
---------

Αρχικά ήταν δούλος και στη συνέχεια χειραφετήθηκε στους γενίτσαρους όπου και έφθασε μέχρι του βαθμού του Γενίτσαρ Αγά. Χάρη δε στην προστασία που του παρείχε ο αρχιευνούχος της Σουλτανικής Αυλής το 1735 διορίσθηκε Μέγας Βεζίρης. Μετά παρέλευση όμως λίγων μηνών μέσα στον ίδιο χρόνο παύτηκε από τον Σουλτάνο, λόγω των πολλών καταχρήσεων και δωροληψιών που αποκαλύφθηκαν σε βάρος του. Στη συνέχεια διορίστηκε φρούραρχος των Χανίων όπου και πέθανε στη Κρήτη.

### Δείτε επίσης

* Κατάλογος Μεγάλων Βεζίρηδων
Ο **Δόξανδρος** ήταν βασιλιάς στο αρχαίο Μάριο της Κύπρου, που έζησε κατά τον 5ο αιώνα π.Χ.

Ο Δόξανδρος ακολούθησε σε όλη τη διάρκεια της βασιλείας του φιλική προς τους Πέρσες πολιτική. Κατασκεύασμα του ήταν το Ανάκτορο στο Βουνί περίπου το 500 π.Χ. ένα οχυρό με φρουρά για να επιβλέπει την πόλη των Σόλων κατά την διάρκεια της περσικής κατοχής του νησιού, επειδή οι Σόλοι διατηρούσαν φιλελληνική πολιτική. Το παλάτι ελεγχόταν από τον εκάστοτε βασιλιά του Μαρίου και καταστράφηκε με το τέλος της περσικής κατοχής, περίπου το 380 π.Χ. Διάδοχος του Δόξανδρου ήταν ο Σασμάς.

Αναφορές
--------

1. ↑  Βάσσου Καραγιώργη, *Αρχαία Κύπρος*, Μορφωτικό ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 1978
Ο Θυρεός των Μεγάλων Βεζίρηδων
Ο **Γκιουζελτσέ Αλή πασάς** ή *Γκιουζελτζέ Ααλή πασάς* ήταν ο περισσότερο φιλοχρήματος απ΄ όλους τους Μεγάλους Βεζίρηδες, στην ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ανέλαβε Μέγας Βεζίρης το 1619 κι παρέμεινε μέχρι το 1621, επί εποχής του επίσης φιλοχρήματου Σουλτάνου Οσμάν Β΄ με τον οποίον μοιράζονταν τους ληστρικούς φόρους που επέβαλλε σε Χριστιανούς και Μουσουλμάνους.

Στις ληστρικές του εκείνες δραστηριότητες περιλαμβάνεται και εκείνη σε βάρος του Πατριάρχη Τιμόθεου Β' από τον οποίο και είχε εισπράξει 30.000 σκούδα, περίπου 45.000 χρυσά φράγκα, αντί ενός υπέρογκου ποσού που αρχικά του ζήτησε. Βέβαια δικαιολογία αυτής της είσπραξης ήταν ότι και εκείνος (ο Πατριάρχης) είχε αποκομίσει 300.000 φλουριά από τον διορισμό 300 περίπου Μητροπολιτών κατά την εξαετή πατριαρχεία του.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Μεγάλων Βεζίρηδων

Πηγές
-----

* Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ.5ος, σ.479
Ο **Γουλιέλμος**, σουηδ. Wilhelm (17 Ιουνίου 1884 - 5 Ιουνίου 1965) από τον Οίκο των Μπερναντότ ήταν πρίγκιπας της Σουηδίας και δούκας του Σέντερμανλανντ. Έγινε συγγραφέας πολλών βιβλίων.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γουσταύου Ε΄ της Σουηδίας και της Βικτωρίας, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ μεγάλου δούκα του Μπάντεν. 

Γεννήθηκε στο ανάκτορο Τούλλγκαρν. Έκανε γάμο στο Τσάρσκογιε Σέλο με την Μαρία Παύλοβνα, κόρη του Παύλου Αλεξάνδροβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και της Αλεξάνδρας πριγκίπισσας της Ελλάδας και απέκτησαν γιο τον Λένναρτ. Όμως ο γάμος δεν ήταν ευτυχισμένος: όπως έγραψε ο Λένναρτ στην Αυτοβιογραφία του, η μητέρα του Μαρία ένοιωθε, ότι παντρεύτηκε κάποιον κατώτερό της και συμπεριφερόταν εγωιστικά. Αυτή επέμενε να την αποκαλούν *Αυτοκρατορική και Βασιλική Υψηλότης*, ενώ ο άνδρας της ήταν μόνο *Βασιλική Υψηλότης*· ο Γουσταύος Ε΄ αποδέχθηκε την επιθυμία της νύφης του. Επιπρόσθετα έλεγε για τον άνδρα της, ότι δεν ήταν ερωτικά ικανός. Όταν ο ιατρός της Άξελ Μούντχε την πλησίασε ερωτικά, η Σουηδική βασιλική οικογένεια τον υποστήριξε· η Μαρία αισθάνθηκε απέχθεια με τους Μπερνντότ και ζήτησε διαζύγιο, που της δόθηκε το 1914 και επέστρεψε στη Ρωσία.

Από τότε ο Γουλιέλμος έκανε σχέση με τη Ζανν ντε Τραμκούρ. Διέμεναν στην ιδιοκτησία Στένχαμμαρ, κοντά στο Φλεν. Ζούσαν μαζί, κάτι δεν επιτρεπόταν εκείνη την εποχή για μέλη της βασιλικής οικογένειας, έτσι η Ζανν ονομαζόταν σπιτονοικοκυρά της ιδιοκτησίας. Το 1952 πήγαν να επισκεφθούν τον Λένναρτ· στην επιστροφή οδηγούσε ο Γουλιέλμος, αλλά λόγω μίας χιονοθύελλας στο Στέρνχοβ του Σέντερμανλανντ έπαθαν δυστύχημα και η Ζανν απεβίωσε. Ο Γουλιέλμος δεν συνήλθε από το συμβάν. 

Ήταν αξιοσημείωτος φωτογράφος και συγγραφέας αρκετών βιβλίων στα Σουηδικά, υπογράφοντας με το όνομα *πρίγκιπας Γουλιέλμος*. Όπως επέβαλλε το πρωτόκολλο, έμεινε μακριά από την πολιτική, εκτός από την περίπτωση της δολοφονίας του Δανού θεατρικού συγγραφέα και πάστορα Κάι Μουνκ το 1944, μάλλον από την Γκεστάπο. Τότε η Σουηδία κατεχόταν από τους Γερμανούς και ο Γουλιέλμος, μαζί με άλλους, καταδίκασε την πράξη στην εφημερίδα *Ελεύθεροι Δανοί*.

Σε ηλικία 81 ετών απεβίωσε από καρδιακή προσβολή στον ύπνο του.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1908 τη Μαρία Παύλοβνα των Σ.Χ.Γκόττορπ, κόρη του Παύλου Αλεξάνδροβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και είχε τέκνο:

* Λένναρτ 1909-2004, δούκας του Σμάλανντ και μετέπειτα κόμης του Βίσμπορκ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p10205.htm#i102050. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  (Γαλλικά) *NooSFere*. 2147202511. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  Prins Wilhelm kulturgravar.se. XCqJ6earzUE. Ανακτήθηκε στις 17  Νοεμβρίου 2019.
4. ↑  link.springer.com/content/pdf/10.1007/978-3-642-11672-8\_32.pdf.
5. ↑  p10205.htm#i102050. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
6. ↑  Ανακτήθηκε στις 9  Δεκεμβρίου 2021.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 263425447
* LCCN: no94038848
* ISNI: 0000 0003 8213 7475
* GND: 102010099
* SELIBR: 102008
* SUDOC: 176929886
* BNF: cb12024994g (data)
* MusicBrainz: f51dac0c-5040-425c-a5f0-93dab2efa42a
* ICCU: NAPV120482
* KulturNav: id

 |

 |
Ο **Χέρμαν Άλμερς** (γερμ. *Hermann Allmers*, 11 Φεβρουαρίου 1821 – 9 Μαρτίου 1902) ήταν Γερμανός ποιητής και συγγραφέας.

Γεννήθηκε στο Ρέχτενφλετ της Κάτω Σαξονίας και ήταν το μοναχοπαίδι οικογένειας ευγενών, οπότε αντί σχολείου έμαθε γράμματα με ιδιαίτερα μαθήματα στο σπίτι. Αργότερα μελέτησε μόνος του ιστορία και φιλολογία. Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1849 ανέλαβε τη διαχείριση του οικογενειακού αγροκτήματος.

Αργότερα ταξίδεψε σε όλη τη Γερμανία, την Ελβετία και την Ιταλία, όπου διέμεινε αρκετά χρόνια και απέκτησε γνωριμίες και φιλίες στους κύκλους των Ιταλών συγγραφέων και καλλιτεχνών. Γενικότερα στα ταξίδια του συνάντησε αρκετούς επιδραστικούς ανθρώπους που τον ενέπνευσαν στο να πάρει στα σοβαρά την ενασχόληση με τα γράμματα και τη συγγραφή. Επιστρέφοντας στην ιδιαίτερη πατρίδα του, διετέλεσε επί χρόνια πρόεδρος της κοινότητας του Ρέχτενφλετ και διεύθυνε ένα εργοστάσιο κεραμικής. Το 1858 δημοσίευσε για πρώτη φορά έργο του, το *Marschenbuch*. Γενικότερα έγραψε και στίχους για τραγούδια, που τραγουδήθηκαν και αγαπήθηκαν σε όλη τη Γερμανία. Σημαντικό είναι και το ποίημά του «Feldeinsamkeit», που μελοποιήθηκε από τον Γιοχάνες Μπραμς. Ωστόσο το σπουδαιότερο ίσως από τα έργα του είναι το μονόπρακτο δράμα *Ηλέκτρα* (1872), εμπνευσμένο από την *Ιφιγένεια εν Ταύροις* του Γκαίτε (*Iphigenia auf Tauris*, 1787). Η *Ηλέκτρα* του Άλμερς παίχθηκε με συνοδεία μουσικής του Ντήτριχ στο θέατρο του Όλντενμπουργκ, όπου γνώρισε αποθεωτική υποδοχή.

Μερικές ποιητικές συλλογές του είναι οι:

* *Dichtungen* (= «Ποιήματα»), εκδ. Heyse, Βρέμη 1860
* *Römische Schlendertage* (= «Ημέρες οκνηρίας στη Ρώμη»), 2 τόμοι, εκδ. Schulze, Oldenburg 1870
* *Römischer Wandkalender deutscher Nation*, 1884-1895
* *Fromm und frei: Eine Ostergabe in religiösen Dichtungen*, εκδ.Schulze, Oldenburg 1889

Η ποίηση του Άλμερς κρίνεται ως εύστοχη, απαλλαγμένη από περιττά φιλολογικά-καλολογικά στοιχεία και γεμάτη από ανθρωπιά και ουσιαστικές αναζητήσεις.

Ο Άλμερς πέθανε στο Ρέχτενφλετ σε ηλικία 81 ετών. Ένα έτος ενωρίτερα είχε αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης με την ευκαιρία των ογδοηκοστών γενεθλίων του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
2. 1 2  (Αγγλικά) *SNAC*. w6x93w7b. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  *International Music Score Library Project*. Category:Allmers,\_Hermann. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  «Library of the World's Best Literature». *Library of the World's Best Literature*. 1897.

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Άλλμερς Χέρμαν» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 419
* Το αντίστοιχο λήμμα της *The New International Encyclopaedia*, Dodd, Mead & company, 1906, σελ. 375

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 34720172
* LCCN: n80129001
* ISNI: 0000 0001 0887 136X
* GND: 118502107
* SUDOC: 171317599
* BNF: cb147886930 (data)
* MusicBrainz: 4271bf8a-c951-462b-82d1-d2a9f5463f60
* NKC: mzk2012690312

 |

 |
Ο **Χέντρικ φαν ντεν Μπρουκ** (φλαμανδικά: **Hendrick van den Broeck**, αναφέρεται και ως Hendricus van Mechelen, στα ιταλικά αναφέρεται ως **Arrigo Fiammingo** (περ. 1530 – 28 Σεπτεμβρίου 1597) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της Αναγέννησης, μανιεριστικού ύφους, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κυρίως στην Ιταλία.

Βιογραφία
---------

Ο Χέντρικ φαν ντεν Μπρουκ γεννήθηκε στο Μέχελεν. Αδελφός του ήταν ο Κρισπάιν φαν ντεν Μπρουκ. Διετέλεσε μαθητής του Φρανς Φλόρις και είναι γνωστός και ως *Hendricus Malinus*. Έγινε γνωστός στη Νάπολι ως γλύπτης και ζωγράφος και εργάστηκε σε Νάπολι, Φλωρεντία, Ούμπρια και Ρώμη. Θα πρέπει να γίνει αντιδιαστολή και να μη συγχέεται με τον Ενρίκο Φιαμμίνγκο (Enrico Fiammingo), Φλαμανδό ζωγράφο που δραστηριοποιήθηκε στη Ρώμη αλλά σε μεταγενέστερη περίοδο. Στη Ρώμη συνεργάστηκε με τον Τζόρτζιο Βαζάρι για τη διακόσμηση της *Sala Regia* στο Αποστολικό Ανάκτορο του Βατικανού. Υπό τον Τσέζαρε Νεμπία (Cesare Nebbia) βοήθησε στη διακόσμηση της *Καπέλα Σιστίνα* στο σύμπλεγμα κτιρίων του Βατικανού, όπου ζωγράφισε την "Ανάσταση του Χριστού" στην πρόσοψη απέναντι από την είσοδο, εκεί που προηγουμένως υπήρχε ζωγραφική του Ντομένικο Γκιρλαντάιο.

Η Ανάσταση του Χριστού. Καπέλα Σιστίνα, Βατικανό
Το 1656 εργάστηκε στο παρεκκλήσιο *Capella dei Priori* του Ανακτόρου των Πριόρι στην Περούτζια, όπου ζωγράφισε μια "Σταύρωση" και αναστήλωσε τις τοιχογραφίες του Μπενεντέττο Μπονφίλι.

Απεβίωσε στη Ρώμη στις 28 Σεπτεμβρίου 1597.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  rkd.nl/explore/artists/12758. Ανακτήθηκε στις 8  Οκτωβρίου 2016.
2. 1 2  rkd.nl/explore/artists/12758. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2016.
3. 1 2  (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 2  Νοεμβρίου 2017. 500002179. Ανακτήθηκε στις 21  Μαΐου 2021.
4. ↑  Άλλα ονόματα με τα οποία αναφέρεται είναι:Arrigo dei Paesi Bassi, Arrigo Fiammingo, Arrigo Paludano, Hendrick, Nicolas, Hennequin de Meecle, Henricus van Mecheln, Malinis, Hendricus, Malinus, Hendricus
Mecheln, Henricus van Meecle, Hennequin de Paesi Bassi Arrigo, dei Paludano Arrigo RKD – Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis]
5. 1 2  Hendrick van den Broeck[*νεκρός σύνδεσμος*] in the RKD
6. ↑  Στα ιταλικά Fiammingo είναι ο Φλαμανδός)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Hendrick van den Broeck στο Wikimedia Commons
* *Orazio and Artemisia Gentileschi*, a fully digitized exhibition catalog from The Metropolitan Museum of Art Libraries, which contains material on Hendrick van den Broeck (see index)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 122194749
* **Europeana**: agent/base/98848
* GND: 121199703
* BPN: 02354275
* ULAN: 500002179
* RKD: 12758

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
Ο **Γεώργιος Ζαγαρομμάτης** ήταν βυζαντινός αξιωματούχος και ανώτερος υπάλληλος της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας του 13ου αιώνα.

Ο Ζαγαρομμάτης ήταν Παρακοιμώμενος επί αυτοκράτορα Θόδωρου Β΄ Λάσκαρη, κατείχε επίσης τους τίτλους του *πανυπερσέβαστου* και του *πρωτοβεστιαρίτη*. Ο Ζαγαρομμάτης λίγο καιρό μετά την αναδείξει του σαν παρακοιμώμενος έπεσε σε δυσμένεια και του είχε αφαιρεθεί το αξίωμα. Με τον θάνατο του αυτοκράτορα το 1258, πήρε μέρος στην συνωμοσία και δολοφονία του Γεώργιου Μουζάλωνα .

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  [Ραγιά, Ευθυμία (2004, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ)), Η κοιλάδα του Μαιάνδρου (7ος-13ος αι.): γεωγραφία και ιστορία], σελ. 338
2. ↑  Γεώργιος Ακροπολίτης, *Annales, σελ. 165*
Ο **δείκτης Ράνεϊ** είναι ένας τρόπος μέτρησης του ανταγωνισμού σε μια πολιτεία των ΗΠΑ μεταξύ των δύο μεγάλων πολιτικών κομμάτων της χώρας, το Δημοκρατικό Κόμμα και το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, που δημιουργήθηκε από τον Όστιν Ράνεϊ, εξέχοντα πολιτικό επιστήμονα και εμπειρογνώμονα στα πολιτικά κόμματα. Μια βαθμολογία Ράνεϊ κυμαίνεται από 0 μέχρι 1, με 0.0 να σημαίνει πλήρη Ρεπουμπλικανικό έλεγχο και 1.0 να σημαίνει πλήρη Δημοκρατικό έλεγχο.

Τρόπος υπολογισμού
------------------

Ο δείκτης Ράνεϊ επικεντρώνεται σε τρεις παράγοντες επιτυχίας του κόμματος κατά τη διάρκεια μιας συγκεκριμένης χρονικής περιόδου: το ποσοστό της λαϊκής ψήφου για τους κυβερνητικούς υποψηφίους των κομμάτων, το ποσοστό των εδρών που κατέχουν τα κόμματα στο κρατικό νομοθετικό σώμα και το χρονικό διάστημα συν το ποσοστό του χρόνου μέσα στον οποίον τα κόμματα κατείχαν τόσο την κυβέρνηση όσο και την πλειοψηφία στο κρατικό νομοθετικό σώμα.

Αναφορές
--------

1. ↑  Hershey, Marjorie R. *Party Politics in America Eleventh Edition*, p27. 2005, New York
Ο **Γεώργιος Εμπειρίκος** (1901 - 1980) ήταν Έλληνας εφοπλιστής, τραπεζίτης και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Επαμεινώνδα Εμπειρίκου και της Όλγας Κουμουνδούρου. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την οικογένεια Εμπειρίκου ενώ από την πλευρά της μητέρας του από την οικογένεια Κουμουνδούρου. Παππούς του ήταν ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος ενώ αδέρφια του ήταν ο Αλέξανδρος Εμπειρίκος - Κουμουνδούρος και ο Κωνσταντίνος Εμπειρίκος. Ακολούθησε πολιτική σταδιοδρομία εκλεγόμενος βουλευτής Κυκλάδων στις εκλογές του 1932 με το Λαϊκό Κόμμα. Επανεξελέγη βουλευτής Άνδρου το 1933.

Υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Τράπεζας της Ελλάδος και της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος καθώς και σύμβουλος της τελευταίας την περίοδο 1936 - 1941. Δώρισε  σημαντικά ποσά στο Εμπειρίκειο Γηροκομείο, στον Δήμο Άνδρου καθώς και στον ΕΟΤ.

Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει παιδιά. Γιος του είναι ο Επαμεινώνδας Γ. Εμπειρίκος.

Πηγές
-----

1. 1 2 3 4  Εμπειρίκος Αύγουστος, *Η ιστορία της οικογένειας των Εμπειρίκων*, Αθήναι 1983, σελ.177 - 178
Η **Αστρονομική Εταιρεία Πάτρας**, γνωστή με το διακριτικό όνομα **Ωρίων**, ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 2001 και αριθμεί περισσότερα από 100 μέλη. Φιλοξενείται στο χώρο του Εργαστηρίου Αστρονομίας του Φυσικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Πατρών. Σκοπός της είναι η διάδοση της Αστρονομίας, της Αστροφυσικής και γενικά των Επιστημών του Διαστήματος στο κοινό. Για το σκοπό αυτό οργανώνει εκδηλώσεις όπως διαλέξεις για το κοινό, αστρονομικές παρατηρήσεις, σεμινάρια, εξορμήσεις σε αστεροσκοπεία και αστρονομικά ιδρύματα και συνεργάζεται με εκπαιδευτικούς φορείς της Πάτρας.

Ιστορικά
--------

Κατά την τριετία 1998-2001 στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας πραγματοποιούνταν συναντήσεις στο χώρο του εργαστηρίου αστρονομίας, όπου γινόταν συζητήσεις γύρω από θέματα που άπτονταν των επιστημών του διαστήματος. Το 2001, ένας πυρήνας φοιτητών που συναντήθηκαν μέσω του αστρονομικού site Astrovox, ήρθε σε επαφή με τον επίκουρο καθηγητή Βασίλη Ζαφειρόπουλο που διοργάνωνε τις αστρονομικές συζητήσεις. Ως αποτέλεσμα, το πρώτο τρίμηνο του 2001 αποφασίστηκε να δημιουργηθεί μια εταιρεία στα πρότυπα των υπόλοιπων αστρονομικών συλλόγων που υπήρχαν στην Ελλάδα με σκοπό να συνενώσει όλους τους φίλους της αστρονομίας που βρίσκονται στην ευρύτερη περιοχή της Πάτρας και παράλληλα να οργανώσει μια πληθώρα δραστηριοτήτων. Το Μάρτιο του 2001 πραγματοποιήθηκε η γενική συνέλευση των ιδρυτικών μελών. Αφού ψηφίστηκε το καταστατικό και συζητήθηκαν διάφορες λεπτομέρειες σχετικά με τη λειτουργία της εταιρείας, κινήθηκαν οι νομικές διαδικασίες για την αναγνώρισή της από το πρωτοδικείο και αποφασίστηκε η συγκρότηση της τριμελούς διοικούσας επιτροπής η οποία θα αναλάμβανε τη διοίκηση μέχρι την πρώτη γενική συνέλευση. Η επιτροπή αυτή αποτελείτο από τους Β. Ζαφειρόπουλο Β. Α. Παπαλάμπρου και Κ. Γουργουλιάτο. Παράλληλα, αποφασίστηκαν και οι πρώτες δραστηριότητες της εταιρείας. Η πρώτη γενική συνέλευση του Ωρίωνα έλαβε χώρα τον Οκτώβριο του 2001 και ανέδειξε το πρώτο διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας.

Διοίκηση
--------

Η Αστρονομική Εταιρεία Πάτρας "Ωρίων" διοικείται από το τέταρτο, στην ιστορία της, διοικητικό συμβούλιο που αποτελείται από τους κκ Ζαφειρόπουλο Βασίλειο (Πρόεδρο), Ματθαίου Αλέξιο (Αντιπρόεδρο), Χρυσόπουλο Ιωακείμ (Γραμματέα), Κουλουμβάκο Αθανάσιο (Ταμία) και Λιοδάκη Ιωάννη (Μέλος).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα της Αστρονομικής Εταιρείας Πάτρας Ωρίων
* 5ο Πανελλήνιο Συνέδριο Ερασιτεχνικής Αστρονομίας (2007)
* Αστρονομική Εγκυκλοπαίδεια astronomia.gr
Ο **Γεώργιος Ζέπος** (19 Ιανουαρίου 1907 - 12 Μαρτίου 1970) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του νομομαθή Ιωάννη Ζέπου. Αδέρφια του ήταν οι Παναγιώτης, καθηγητής νομικής και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, Διονύσιος, υποναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού και Δημήτριος, δικηγόρος και υπουργός. Σπούδασε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, απ'όπου αποφοίτησε το 1925, και μετεκπαιδεύτηκε στη Σχολή Υποβρυχίων, στην Ανθυποβρυχιακή Σχολή των ΗΠΑ και στη Ναυτική Ακαδημία Πολέμου. Το 1938 προήχθη σε Πλωτάρχη, το 1941, επ' ανδραγαθία, σε αντιπλοίαρχο, το 1946 σε Πλοίαρχο και το 1954 σε Υποναύαρχο. Το 1936 τοποθετήθηκε κυβερνήτης σε υποβρύχιο και το 1940 ανέλαβε τη διοίκηση του υποβρυχίου "Τρίτων", με το οποίο συμμετείχε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ως κυβερνήτης του "Τρίτων" βύθισε το ιταλικό οπλιταγωγό "Carnia". Το 1941 τοποθετήθηκε διοικητής βάσεων υποβρυχίων στην Αλεξάνδρεια, κυβερνήτης του Θωρηκτού Αβέρωφ για πολύ μικρό χρονικό διάστημα ενώ το 1946 τοποθετήθηκε αρχιεπιστολεύς στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας. Την περίοδο 1952 - 1953 διετέλεσε διευθυντής της διοίκησης Φρεγατών. Τον Φεβρουάριο του 1953 τοποθετήθηκε προσωρινά διοικητής Υποβρυχίων. Λίγους μήνες αργότερα 1953 τοποθετήθηκε υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1954, οπότε και ανέλαβε την αρχηγία του ελληνικού κλιμακίου στο αρχηγείο του ΝΑΤΟ στη Μάλτα. Την περίοδο 1955 - 1956 αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στο αρχηγείο του ΝΑΤΟ στο Παρίσι ενώ τον Ιανουάριο του 1957 ανέλαβε τη διοίκηση της Ναυτικής Εκπαίδευσης. Το 1958 αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του αντιναυάρχου ε.α.

Στις εκλογές του 1961 έθεσε υποψηφιότητα στην περιφέρεια Αθηνών με την υποστήριξη της ΕΡΕ χωρίς όμως επιτυχία. Ακολούθως διορίστηκε γενικός γραμματέας του υπουργείου εμπορικής ναυτιλίας παραμένοντας στη θέση αυτή μέχρι και το 1963. Διετέλεσε επίσης πρόεδρος του συνδέσμου αποστράτων αξιωματικών του Βασιλικού Ναυτικού ενώ είχε τιμηθεί πολλάκις.

Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει δύο παιδιά μεταξύ των οποίων τον Ιωάννη - Αλέξιο Ζέπο, πρέσβη ε.τ. και γενικό γραμματέα του Υπουργείου Εξωτερικών.

Πηγές
-----

1. 1 2 3 4 5  *Ελληνικόν Who's Who, Βιογραφικόν Λεξικόν Προσωπικοτήτων*, εκδοτικός οργανισμός,Αθήνα 1962, σελ. 170
2. ↑  Διατελέσαντες διοικητές Φρεγατών Αρχειοθετήθηκε 2016-05-22 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα του Πολεμικού Ναυτικού
3. ↑  Διατελέσαντες διοικητές υποβρυχίων Αρχειοθετήθηκε 2016-03-25 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα του Πολεμικού Ναυτικού
4. ↑  Διατελέσαντες αρχηγοί Ναυτικής Εκπαίδευσης Αρχειοθετήθηκε 2016-03-07 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα του Πολεμικού Ναυτικού
Η **Χριστιάνα Σουρβίνου-Ίνγουντ** (26 Φεβρουαρίου 1945 - 19 Μαΐου 2007) ήταν πανεπιστημιακός στον τομέα της αρχαιοελληνικής θρησκείας και μια από τις πιο σημαίνουσες Ελληνίστριες. 

Γεννήθηκε στο Βόλο το 1945 αλλά μεγάλωσε στην Κέρκυρα. Σπούδασε στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και ξεκίνησε την έρευνα της στη Μυκηνολογία στη Ρώμη και αργότερα στην Αθήνα. Αποφοίτησε από την Οξφόρδη το 1973 με διδακτορικό δίπλωμα στο Μινωικό πολιτισμό και τη Μυκηναϊκή πίστη στη μετά θάνατον ζωή. Υπήρξε λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ (1976-78) και επιβλέπων συνεργάτις στο Πανεπιστημιακό Κολλέγιο της Οξφόρδης (1990-95). Ακόμη εργάστηκε ως μελετήτρια Κλασικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ (1995-98). Σύμφωνα με το Τμήμα Κλασικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Ρέντινγκ η αναγνωρισμένη υπεροχή της Σουρβινού-Ίνγουντ στις σπουδές της Ελληνικής θρησκείας είχε μια διαρκή συμβολή στην έρευνα του Τμήματος και το πεδίο αυτό παραμένει έως και σήμερα ένα από τα δυνατά του σημεία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 172380529. Ανακτήθηκε στις 16  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  «History of Reading's Classics Department - University of Reading». *www.reading.ac.uk*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2016.

Πηγές
-----

* Νεκρολογία - The Telegraph
* Νεκρολογία - The Guardian.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 92003888
* **BiblioNet**: **48077**
* LCCN: n85025073
* ISNI: 0000 0000 8164 6233
* GND: 172380529
* SELIBR: 198340
* SUDOC: 029765919
* BNF: cb12131908q (data)
* BIBSYS: 90356967
* BNE: XX908380
* CiNii: DA05812422

 |

 |
Ο **Γεώργιος Δράκος** (1788 - 1827) ήταν αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 και καπετάνιος των Σουλιωτών.

Γεννήθηκε στο Σούλι το 1788.

Ενώ πολιορκούσαν οι Τουρκαλβανοί το Σούλι, οι Τούρκοι δοκίμασαν να κυριεύσουν εξ εφόδου την πηγή, από την οποία έπαιρναν νερό οι Σουλιώτες. Τόσο βέβαιοι ήταν για την νίκη τους, που είχαν στρατοπεδεύσει με έξι χιλιάδες στρατιώτες. Ο Γεώργιος Δράκος τους πολέμησε με δύναμη δεκαοκτώ ανδρών, και επανειλημμένα τους απέκρουσε, μέχρι που ήρθε ο Νότης Μπότσαρης με ενισχύσεις, και ανακήρυξε τον Δράκο ήρωα της νίκης.

Στην Μάχη των Πέντε Πηγαδιών (15 Σεπτεμβρίου 1821) ο Δράκος ως αρχηγός πρωταγωνίστησε με μόνον τριακόσιους άνδρες. Πήρε μέρος και σε άλλες μάχες, στην Πανάσσαρη το 1824, στους Κολοβάτες το 1825, στην εκστρατεία του Καραϊσκάκη στην Ανατολική Ελλάδα, ως αρχιστράτηγος στην πολιορκία των Σαλώνων, στο Δίστομο εναντίον του Πασά της Καρύστου και του Καροφίλμπεη.

Πέθανε στην Χαλκίδα το 1827. Ήταν αιχμάλωτος του Κιουταχή και μεταφερόταν προς την Εύβοια για να αναρρώσει, όταν οι φύλακες του Κιουταχή τον φόνευσαν με διαταγή και είπαν ότι αυτοκτόνησε. Η χήρα του Σουσάνα και τα ορφανά τέκνα του εγκαταστάθηκαν το 1829 στη Ναύπακτο, μαζί με τις οικογένειες των Αθανασίου, Γεωργίου (χιλίαρχου και πρωτοξάδελφου του Στρατηγού) και Νικολάου Δράκου.

Πηγές
-----

* Γεώργιος Δράκος συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
* Κωστής Παλαμάς (1896). Κ. Μάισνερ και Ν. Καργαδούρης, επιμ. *Η Ελλάς κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνας του 1896*. Αθήνα: Εκ του Τυπογραφείου της Εστίας. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2010.
Ο **Διαμαντής Κουκουβίνος**, γεννημένος στη Στοκχόλμη στις 11 Μαρτίου 1984, είναι Έλληνοσουηδός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,98 m και αγωνιζόταν στη θέση του σούτινγκ γκαρντ.

Καριέρα
-------

Ο Κουκουβίνος αγωνίστηκε σε τέσσερα παιχνίδια για το πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα Παίδων του 1999 με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Σουηδίας, με 5,8 πόντους και 2,3 ριμπάουντ ανά αγώνα, ενώ υπήρξε μέλος των μικρών εθνικών ομάδων της χώρας. Παράλληλα, αγωνιζόταν στο πρωτάθλημα των τμημάτων υποδομής με την ομάδα των Σόλνα Βίκινγκς.

Σε ηλικία δεκαεπτά ετών, υπέγραψε το πρώτο του συμβόλαιο με τους Σόλνα Βίκινγκς, για να μεταγραφεί την επόμενη χρονιά στη Χιούμαν Ράιτς Στοκχόλμης. Το καλοκαίρι του 2003, συμφώνησε με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης και αγωνίστηκε ως εφεδρικός, παίρνοντας χρόνο συμμετοχής και στη διοργάνωση του FIBA Cup, όπου αγωνίστηκε στη νίκη των "κίτρινων" εναντίον του Κιέβου με 74-53. Με την ομάδα της Θεσσαλονίκης κατέκτησε τον τίτλο του κυπελλούχου Ελλάδος, αν και δεν αγωνίστηκε στον τελικό με τον Ολυμπιακό.

Από την επόμενη σεζόν επέστρεψε στους Χιούμαν Ράιτς Στοκχόλμης, στους οποίους παρέμεινε για τρία χρόνια, με αποκορύφωμα τη δεύτερη θέση του σουηδικού πρωταθλήματος τη σεζόν 2006/07, με τον Κουκουβίνο να αγωνίζεται σε 21 αγώνες με 4,5 πόντους και 1,1 ριμπάουντ κατά μέσο όρο. Αγωνίστηκε για τελευταία χρονιά το 2007/08 με τη φανέλα της Ακροπόλ και αποσύρθηκε σε μικρή ηλικία από την ενεργό δράση.

Τίτλοι και διακρίσεις
---------------------

* Κυπελλούχος Ελλάδας: 2003/04
* Δευτεραθλητής Σουηδίας: 2006/07

Παραπομπές
----------

1. ↑  Baby-ligan | Basket | Sportbladet | Aftonbladet
2. ↑  Aris BSA - BC Kyiv | FIBA Europe League (2004)
3. ↑  Ο Αρης το τρόπαιο, 73-70 τον Ολυμπιακό στον τελικό της... ταλαιπωρίας
4. ↑  Lagspelaren Diamantis Koukouvinos tror han får chansen[*νεκρός σύνδεσμος*]

Πηγές
-----

* Diamantis Koukouvinos | FIBA Europe League (2004)
* Diamantis Koukouvinos | European Championship
* Diamantis Tadeusz Koukouvinos profile[*νεκρός σύνδεσμος*]
Η ***Χριστιανική Εκκλησία των Μαρτύρων του Ιεχωβά*** αποτελεί σωματείο το οποίο έχει ως σκοπό την οργάνωση και την επίβλεψη των εκκλησιαστικών υποθέσεων των Μαρτύρων του Ιεχωβά στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η ίδρυση του σωματείου *Χριστιανική Εκκλησία των Μαρτύρων του Ιεχωβά* κοινοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 2001. Αποτελεί νομικό πρόσωπο που χρησιμοποιείται από την νέα Επιτροπή Τμήματος των Ηνωμένων Πολιτειών για την επίβλεψη του έργου στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αυτό το σωματείο λειτουργεί παράλληλα με την Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά της Πενσυλβανίας και την αντίστοιχη της Νέας Υόρκης. Χρησιμοποιείται για την πληρέστερη οργάνωση των εκκλησιαστικών υποθέσεων των Μαρτύρων του Ιεχωβά.

Όλα τα σωματεία (ή εταιρίες) που χρησιμοποιούνται από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά είναι μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα και είναι προς όφελος των μελών της οργάνωσης και των ενδιαφερομένων προς αυτούς. Τέτοιες νομικές οντότητες ή εταιρίες είναι απαραίτητες ώστε να συμμορφώνονται με τους τοπικούς, δημόσιους και εθνικούς νόμους —κάτι που θεωρείται ως Γραφική απαίτηση από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. (Ρωμαίους 13:1)

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  *Βιβλίο Έτους των Μαρτύρων του Ιεχωβά 2003*, σ. 24.

Βλέπε επίσης
------------

* Οργανωτική δομή των Μαρτύρων του Ιεχωβά
Ο **Βλαντίμιρ Γκαβρίλοβιτς Άσμπεργκ** (ρωσικά: *Владимир Гаврилович Асберг*‎, 25 Ιουλίου 1898, Ταγκανρόγκ, Ρωσική Αυτοκρατορία - 10 Φεβρουαρίου 1947, Μόσχα, ΕΣΣΔ) ήταν Ρώσος και Σοβιετικός στρατιωτικός ηγέτης, αργότερα συνεργάτης των Ναζί στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1898 στο Ταγκανρόγκ. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, αφού αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Κονσταντίνοβσκι το 1916, υπηρέτησε ως ανθυπολοχαγός στον Ρωσικό Αυτοκρατορικό Στρατό. Μετά τηνεπανάσταση του 1917, εντάχθηκε στον Εργατικό και Αγροτικό Κόκκινο Στρατό και πήρε μέρος στον εμφύλιο πόλεμο. Υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις στη Σοβιετική Κεντρική Ασία. Αποφοίτησε από τα Ακαδημαϊκά Μαθήματα για Ανώτερους Αξιωματικούς του Κόκκινου Στρατού (1926) και τα μαθήματα τεθωρακισμένων τανκς του Λένινγκραντ για τη βελτίωση και επανεκπαίδευση αξιωματικών (1932). Το 1936 προήχθη σε Ταγματάρχη, το 1939 σε Συνταγματάρχη. Έλαβε μέρος στον Σοβιετο-Φινλανδικό πόλεμο του 1939-1940. Μετά την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, υπηρέτησε διαδοχικά ως επικεφαλής του τμήματος τεθωρακισμένων στρατευμάτων της 28ης, 43ης, 57ης στρατιάς, ενώ στην τελευταία ήταν και πρώτος υποδιοικητής. Το 1942, κατά τη διάρκεια της επιχείρησης του Χαρκόβου, δεν έφυγε από την περικύκλωση, κηρύχθηκε αγνοούμενος, αλλά στην πραγματικότητα συνελήφθη. Συμφώνησε οικειοθελώς να συνεργαστεί με τους Γερμανούς, προήχθη στο βαθμό του Ταγματάρχη της Βέρμαχτ, υπηρέτησε στο αρχηγείο των Ανατολικών Εθελοντικών Δυνάμεων υπό τη διοίκηση του Στρατηγού του Ιππικού Έρνστ Κέστρινγκ. Μετά το σχηματισμό του Ρωσικού Απελευθερωτικού Στρατού ως Ένοπλες Δυνάμεις της Επιτροπής για την Απελευθέρωση των Λαών της Ρωσίας, μετατέθηκε στην υπηρεσία του Αντιστράτηγου Αντρέι Βλάσοφ. Το 1943 οργάνωσε και διηύθυνε τη σχολή αξιωματικών των Ανατολικών Δυνάμεων στο Μαριγιάμπολε, το 1944 διορίστηκε επικεφαλής του 8ου τμήματος (μαχητική εκπαίδευση) των Ενόπλων Δυνάμεων του KONR, το 1945 προήχθη στο βαθμό του υποστράτηγου. Ενόψει της επικείμενης παράδοσης της Γερμανίας, παραδόθηκε στους Αμερικανούς και το 1946 εκδόθηκε στη σοβιετική πλευρά. Το 1947 καταδικάστηκε από το Στρατιωτικό Κολέγιο του Ανωτάτου Δικαστηρίου της ΕΣΣΔ βάσει του άρθρου 58 για εσχάτη προδοσία και εκτελέστηκε. Το 2019, η Στρατιωτική Εισαγγελία της Ρωσικής Ομοσπονδίας απέρριψε το αίτημα για την αποκατάσταση του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Koni︠a︡ev, Nikolaĭ (2003). *Vlasov : dva lit︠s︡a generala*. Moskva: Veche. ISBN 5-94538-260-4. 52450485.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Vladimir Arcezo στο Wikimedia Commons
Ο **Γεώργιος Ζερβός** (1877 - 1940) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στα Σφακιά. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Έλαβε μέρος στους αγώνες και τις επαναστάσεις της Κρήτης στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού , όπως και στην Επανάσταση του Θερίσου. Στη συνέχεια εργάστηκε ως γιατρός στα Χανιά. Επί Κρητικής Πολιτείας εξελέγη βουλευτής Σφακίων το 1904 και εκλεγόταν συνεχώς ως το 1912.

Ως πολεμιστής έλαβε μέρος στη Μάχη του Ατσιπόπουλου και σε άλλες μάχες.

Έλαβε μέρος στο κίνημα της Εθνικής Άμυνας (1916) και έγινε μέλος της επαναστατικής κυβέρνησης.
Από το 1918 ως το 1920 υπηρέτησε ως υπουργός γενικός διευθυντής Σάμου.

Εξελέγη βουλευτής Δράμας στην Γ΄ Εθνοσυνέλευση το 1920 και επανεξελέγη με το Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων το 1926 και με το Κόμμα Φιλελευθέρων το 1928, το 1932, το 1933 και το 1936..

Υπηρέτησε ως υπουργός Γενικός Διοικητής Θράκης στην κυβέρνηση του Ελ. Βενιζέλου από τις 16 Ιανουαρίου 1933 ως τις 6 Μαρτίου 1933. Κατά την ορκωμοσία του ως βουλευτή το 1936 αρνήθηκε να δώσει όρκο στο βασιλιά, ενώ φυλακίστηκε λίγο μετά για τη συμμετοχή του στο αποτυχημένο κίνημα της χρονιάς εκείνης.

Πέθανε το 1940.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Συλλογικό έργο, Κρήτη, Το Αφιέρωμα, Βιογραφίες, τ. 10, σελ. 57, εκδ. οίκος Αρσινόη, Αθήνα 1985.
2. ↑  «Μια βραδιά γεμάτη ιστορικές μνήμες στο Ατσιπόπουλο Ρεθύμνου». Ρέθεμνος. 14 Αυγούστου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Νοεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2015.
3. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 26, αρ. 116).(pdf)
4. ↑  ««Κυβέρνησις Ελευθερίου Βενιζέλου, Από 16.1.1933 έως 6.3.1933»». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2015.
Ο **Βλαντίμιρ Ιμπραγκίμοβιτς Ερλ** (ρωσικά: *Владимир Ибрагимович Эрль*‎, γεννηθείς *Βλαντίμιρ Ιβάνοβιτς Γκορμπουνόφ*, ρωσικά: *Владимир Иванович Горбунов*‎*,* 14 Μαΐου 1947, Λένινγκραντ, ΡΣΟΣΔ, ΕΣΣΔ - 25 Σεπτεμβρίου 2020, Αγία Πετρούπολη, Ρωσία) ήταν Ρώσος ποιητής, πεζογράφος και κριτικός κειμένων.

Βιογραφία
---------

Εργάστηκε ως βιβλιοθηκάριος και εκπαιδευτής της πυροσβεστικής.

Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1960, ήταν μέλος του κύκλου ποιητών "Μάλαγια Σαντόβαγια". Ήταν ο ηγέτης της λογοτεχνικής ομάδας των Χελενούκτων, με την οποία συνδέθηκαν κατά κάποιο τρόπο οι Α. Ν. Μιρόνοφ, Α. Λ. Χβοστένκο και άλλοι. Τα έργα του Ερλ δημοσιεύονταν κυρίως ως σαμιζντάτ (στα περιοδικά "Ρολόι", "37", "Τρανσπονάνς", "Το περιοδικό του Μίτια", κ.λπ).

Δημιουργία
----------

Δημοσίευσε περισσότερα από 100 βιβλία σαμιζντάτ ως εκδότης. Ο ερευνητής του σαμιζντάτ Μπορίς Κονστρίκτορ αποκάλεσε τον Ερλ «Παγκανίνι της γραφομηχανής» για τη υψηλή ποιότητα των δημοσιεύσεων, γεγονός ασυνήθιστο στους κύκλους του σαμιζντάτ.

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 ασχολήθηκε κυρίως με τη φιλολογική και κειμενική εργασία. Ενήργησε ως κριτικός κειμένων και εκδότης των έργων των Ν. Ι. Χαρμς, Κ. Κ. Βάγκινοφ, Α. Ι. Βεντένσκι, Β. Ν. Πετρόφ, Λ. Λ. Αρονζόν κ.ά.

Βραβεύτηκε το 1986 με το Βραβείο Αντρέι Μπέλιι.

Το πρώιμο ποιητικό έργο του Ερλ και άλλων Ελενούκτων κληρονομείται από τους Ομπεριούτους και έχει φαινομενικά παιχνιδιάρικο χαρακτήρα, μέσα από το οποίο αναδύεται το υπαρξιακό-τραγικό μοτίβο του ακαταμάχητου χάους και ο παραλογισμός του κόσμου. Στα ποιήματα των δεκαετιών 1970 και 1980 εντείνονται τα λυρικά μοτίβα. Το κύριο πεζογραφικό έργο του Ερλ, το διήγημα "Αναζητώντας το χαμένο Χέιφ" (1965-1970), είναι μια από τις πρώτες προσπάθειες εφαρμογής στη ρωσική λογοτεχνία των τεχνικών που αναπτύχθηκαν από την παγκόσμια λογοτεχνική πρωτοπορία των μέσων του 20ού αιώνα: αλεατορική γραφή, κολάζ κ.λπ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *Czech National Authority Database*. js20020805512. Ανακτήθηκε στις 8  Ιουνίου 2022.
2. ↑  «Умер поэт и исследователь литературы Владимир Эрль». *Радио Свобода* (στα Ρωσικά). Ανακτήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2020.

Εξωτερικοι σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βλαντίμιρ Ερλ** |

* Владимир Эрль на сайте «Новая карта русской литературы»
* Владимир Эрль на сайте «Неофициальная поэзия»
* Страница Владимира Эрля на сайте «Вавилон»
* Эрль, Владимир Ибрагимович в электронном архиве Центра Андрея Белого
* Изображения Владимира Эрля на сайте «Лица русской литературы»
* Интервью с Владимиром Эрлем на сайте OpenSpace 07.10.2011

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 76735614
* LCCN: n79151036
* ISNI: 0000 0000 6668 9200
* GND: 1051721326
* SUDOC: 250340291
* BIBSYS: 90332828
* NKC: js20020805512
* ICCU: UFIV008917
* CiNii: DA06481728

 |

 |
Ο **Γιόβαν Κρικομπάμπιτς** (*Јован Кркобабић*, Κολιάνε Δαλματίας, Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, 27 Φεβρουαρίου 1930 - Βελιγράδι, 22 Απριλίου 2014) ήταν σέρβος πολιτικός, είχε χρηματίσει αναπληρωτής πρωθυπουργός και υπουργός εργασίας και κοινωνικής πολιτικής. 

Από τα νεανικά του χρόνια ήταν μέλος του Κομμουνιστικού κόμματος της Γιουγκοσλαβίας, ήταν ο ιδρυτής και πρόεδρος του κόμματος ενωμένων συνταξιούχων Σερβίας και του συλλόγου συνταξιούχων της Σερβίας. 

Αποφοίτησε με μάστερ και διδακτορικό από τη σχολή πολιτικών επιστημών στο Βελιγράδι. Εργάστηκε 18 χρόνια στο ινστιτούτο πυρηνικών επιστημών "Βίντσα". Ήταν ο ιδρυτής και πρόεδρος της "Ρεπουμπλικανικής ένωσης συντάξεων και ασφάλισης αναπηρίας αυτοαπασχολουμένων", το κόμμα του σε συνασπισμό με το κόμμα Ενωμένη Σερβία πήρε μέρος στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου του 2008 όπου εκλέγει στην εθνοσυνέλευση της Δημοκρατίας της Σερβίας.

Στις 7 Ιουλίου 2008 εξελέγη Αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας της Σερβίας. Στις βουλευτικές εκλογές του 2012 επανεκλέγει και στις 27 Ιουλίου 2012 διορίστηκε αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και υπουργός εργασίας και κοινωνικής πολιτικής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Преминуо Јован Кркобабић („Блиц", 22. април 2014)
2. ↑  «Преминуо Јован Кркобабић („Вечерње новости", 22. април 2014)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Ιουλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2014.
3. ↑  Srbija dobila rekonstruisanu vladu

Πηγές
-----

* Βιογραφία του στην σελίδα του κόμματος


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Јован Кркобабић  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Εγκυκλοπαίδεια του μεσαιωνικού χρονικού** (ΕΜΧ - Encyclopedia of the Medieval Chronicle: EMC) είναι μια εξειδικευμένη εγκυκλοπαίδεια των μεσαιωνικών χρονικών και χρονολογίων, που εκδόθηκε υπό την επιστημονική επιμέλεια του Graeme Dunphy και εκδόθηκε στο Λέιντεν από τον εκδοτικό οίκο Brill. Κατά συνέπεια αποτελεί ταυτόχρονα λογοτεχνικό λεξικό και έργο αναφοράς για την ιστοριογραφία.

Περιγραφή
---------

Τα χρονικά και τα χρονολόγια είναι έργα ιστορικά που γράφτηκαν κατά τα μεσαιωνικά χρόνια. Είναι σημαντικά για τους ιστορικούς ως μαρτυρίες των γεγονότων που καταγράφουν, για τους μελετητές της λογοτεχνίας για το υφολογικό, μορφολογικό και κειμενικό τους ενδιαφέρον και για τους ερευνητές της πολιτισμικής ιστορίας ως αποτύπωση της πρόσληψης και προβολής της ιστορίας από την προοπτική του κάθε συγγραφέα. Όταν σώζονται σε εικονογραφημένα χειρόγραφα αποτελούν επίσης αντικείμενο ενδιαφέροντος για τους ιστορικούς της τέχνης. Οι "χρονογραφικές σπουδές" ως ένας διεπιστημονικός τομέας εδραιώθηκαν σε μεγάλο βαθμό χάρη στη Εταιρεία του Μεσαιωνικού Χρονικού (Medieval Chronicle Society). Το σχέδιο για τη σύνταξη της Εγκυκλοπαίδειας του μεσαιωνικού χρονικού γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στους κόλπους αυτής της Εταιρείας.

Η ΕΜΧ περιέχει γύρω στα 2500 ως επί το πλείστον σύντομα λήμματα για διαφορετικούς συγγραφείς ή για ανώνυμα έργα. Ο μεγαλύτερος αριθμός αυτών των έργων προέρχεται από τη χριστιανική Δυτική Ευρώπη αλλά περιλαμβάνονται επίσης άρθρα για βυζαντινά (85), σλαβικά, συριακά, ισλαμικά και εβραϊκά χρονικά. Τα λήμματα παρέχουν πληροφορίες για τη χρονολόγηση, τη γλώσσα, τη μορφή και τη χειρόγραφη παράδοση του κειμένου και αναλύουν ζητήματα που αποτέλεσαν αντικείμενο της πρόσφατης έρευνας. Υπάρχουν ακόμη περίπου 60 μεγαλύτερα "θεματικά" άρθρα που αφορούν σε συγκεκριμένες όψεις των χρονικών. Η δίτομη έκδοση δημοσιεύτηκε το 2010 και περιέχει περίπου 1830 σελίδες και γύρω στις 60 μαυρόασπρες ολοσέλιδες εικόνες. Σχεδόν 450 επιστήμονες συνεργάστηκαν για τη συγγραφή του έργου. Μια ηλεκτρονική έκδοση με επιπρόσθετα λήμματα αναμένεται να δημοσιευτεί το 2012.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Graeme Dunphy, "Preface", στο Encyclopedia of the Medieval Chronicle, επιστημονική επιμέλεια Graeme Dunphy, Brill (Leiden, 2010), σ. viii
Η **Χάρις** ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Παρθία. 

Η μοναδική πηγή για την πόλη είναι ο Έλληνας ιστορικός Αππιανός από την Αλεξάνδρεια (95-165 μ.Χ.). Αυτός την κατέτασσε ως ένα από τα κτίσματα του **Σελεύκου Α΄** στις ανατολικότερες σατραπείες της αυτοκρατορίας του. Από το όνομα μπορεί να εικαστεί ότι την έκτισε ο γενάρχης της Σελευκιδικής δυναστείας από *βασιλικήν χάριν* (δωρεά;), έχοντας σαν πάγια τακτική του την αποτελεσματική φύλαξη των ανατολικών περιοχών. Θα μπορούσε επίσης να είναι η πόλη Γάρι που αναφέρει ο Ισίδωρος ο Χαρακηνός στους Παρθικούς σταθμούς του που όμως βρισκόταν στην γειτονική Αρία. 

Είναι άγνωστη η σημερινή της τοποθεσία.

Πηγές
-----

* The Greeks in Bactria and India του συγγραφέα William Woodthorpe Tarn.
* Johann Gustav Droysen Ιστορία των Επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, εκδ. Ελεύθερη Σκέψις.
Δομή ενός τρανζίστορ npn 
Σύμβολο τρανζίστορ τύπου-npn 
Σταθεροποιητής τάσης
Χαρακτηριστικές IC = f (uCE) 
**Το διπολικό τρανζίστορ (BJT – Bipolar Junction Transistor)**

Το τρανζίστορ είναι ένα ημιαγωγό στοιχείο των ηλεκτρονικών ισχύος, το οποίο αποτελείται από τρεις ζώνες ημιαγωγού στοιχείου διαδοχικά τοποθετημένες. Επομένως, έχουμε δύο τύπους τρανζίστορ: το τρανζίστορ npn και το τρανζίστορ pnp. Στα ηλεκτρονικά ισχύος χρησιμοποιούμε αποκλειστικά το τρανζίστορ npn

  

α) Δομή ενός τρανζίστορ npn

β) Σύμβολο τρανζίστορ τύπου-npn με ορθή πόλωση

γ) Τρανζίστορ του εμπορίου]]

**Λειτουργία npn-τρανζίστορ**

Το τρανζίστορ λειτουργεί σαν ελεγχόμενος διακόπτης. Για να λειτουργήσει, όμως, απαιτείται *ορθή πόλωση*. Δηλαδή:

– θετική τάση (+) στον *συλλέκτη* (C)

– αρνητική τάση (–) στον *εκπομπό* (Ε ή γειωμένο *εκπομπό*)

– θετική τάση (+) στη *βάση* (Β)

Σημείωση:

Όταν το βέλος του *εκπομπού* δείχνει προς την περιφέρεια του κύκλου, τότε είναι τρανζίστορ-npn. Εάν το βέλος του *εκπομπού* δείχνει προς τη *βάση* τότε είναι τρανζίστορ-pnp.

Όταν το τρανζίστορ είναι *ορθά πολωμένο*, τότε ρέει ένα μικρό ρεύμα ΙΒ από τη *βάση* στον *εκπομπό*, το οποίο ρυθμίζει τη ροή ενός μεγάλου ρεύματος (IC IE) από τον *συλλέκτη* στον *εκπομπό*. Όσο μεγαλώνουμε το *ρεύμα βάσης* (ΙΒ), τόσο περισσότερο μεγαλώνει το *ρεύμα συλλέκτη* IC. Ο λόγος IC/ΙΒ  ονομάζεται *ενίσχυση* (Β). Συνήθεις τιμές του Β = 50-200.

π.χ.:

Εάν Β=200 και ΙΒ = 5mA, τότε IC = Β∙ΙΒ=200∙5=1000 mA = 1Α