recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Αλέξανδρος Τζουβάνης** (αλβανικά: *Aleksandër Xhuvani*, 14 Μαρτίου 1880 - 22 Νοεμβρίου 1961) ήταν Αλβανός φιλόλογος και εκπαιδευτικός.  Ο Τζουβάνης πέρασε μεγάλο μέρος της καριέρας του εργαζόμενος για τη βελτίωση των αλβανικών σχολείων, υποστήριξε επίσης την τυποποίηση της αλβανικής γλώσσας την περίοδο μετά την ανεξαρτησία της Αλβανίας. Μεταξύ των γραπτών του είναι πολλές σχολικές γραμματικές στα αλβανικά, καθώς επίσης μια αναθεωρημένη έκδοση του Λεξικού της Αλβανικής Γλώσσης του Κωνσταντίνου Χριστοφορίδη. Ο Τζουβάνης συνέταξε επίσης και ένα Λεξικό της Αλβανικής Γλώσσας, φιλολογικού χαρακτήρα, το οποίο δημοσιεύθηκε αρχικά σε μια σειρά τευχών του αλβανικού επιστημονικού περιοδικού "Studime filologjike", ενώ το 2020 εκδόθηκε αυτοτελώς. Ο Τζουβάνης υπηρέτησε επίσης ως πολιτικός, τόσο στη Συνταγματική Συνέλευση του Αλβανικού Βασιλείου όσο και ως μέλος της Συνέλευσης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Αλβανίας. Στο τελευταίο διάστημα της ζωής του υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος του Προεδρείου.

Το Πανεπιστήμιο Αλεξάνδρου Τζουβάνη του Ελμπασάν φέρει το όνομά του.

Η ζωή
-----

Ο Αλέξανδρος Τζουβάνης γεννήθηκε στις 14 Μαρτίου 1880, στο Ελμπασάν, της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο στην πατρίδα του στο *Διδασκαλείο του Ελμπασάν* (αλβανικά: *Normalja e Elbasanit)*, ενώ το γυμνάσιο στο Τσοτύλι, που τότε υπαγόταν στη τουρκική νομαρχία του Μοναστηρίου.  Το 1902 ξεκίνησε τις σπουδές του στη Φιλολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και αποφοίτησε το 1906. Ήταν μαθητής του Γεωργίου Χατζιδάκι. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους προσκλήθηκε από τον Λουίγκι Κουρακούτσι να διδάξει Αλβανικά στο Αλβανικό Κολλέγιο του Αγίου Δημητρίου Κορωνίας (ιταλικά: San Demetrio Corone) στην επαρχία της Κοζέντσα της Ιταλίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
2. ↑  «Më 14 mars 1880 lindi Aleksandër Xhuvani, gjuhëtar dhe pedagog i shquar». *VOAL - Voice of Albanians* (στα Αγγλικά). 14 Μαρτίου 2017. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2019.
3. ↑  «Prof. Aleksandër Xhuvani – jeta, vepra dhe fjala e tij në varrimin e At Gjergj Fishtës…». *Radi and Radi* (στα Αλβανικά). 30 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2020.
4. ↑  «Aleksandër Xhuvani – "Mësues i Popullit" (14 mars 1880 – 22 nëntor 1961)». *ADE* (στα Αγγλικά). 13 Μαρτίου 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Ιουλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Λογοτεχνία
* Πύλη:Αλβανία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 79426529
* LCCN: n85257720
* ISNI: 0000 0000 5830 7719
* SUDOC: 161987869

 |

 |
Βιομηχανία Παπαλεξανδρή (2019)Η **βιομηχανική μονάδα Παπαλεξανδρή**, γνωστή και ως «*Κυλινδρόμυλοι Παπαλεξανδρή*» , αποτελούμενη από αλευροποιία και συνεταιριστικό ελαιοτριβείο, ήταν εργοστάσιο παραγωγής τροφίμων στην Ιτέα Φωκίδας, το οποίο βρίσκεται εκτός χρήσης από το 2008. Το 1862 - 1865 στο συγκεκριμένο σημείο, από την εταιρεία "Μανιάτη, Χαρδαβέλα, Λαζαρή, Μοσχολιού & Σια" φτιάχτηκε ο πρώτος ατμόμυλος (οι ντόπιοι τον αποκαλούσαν ατμομηχανή) που λειτουργούσε και ως "λιοτρίβι", σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Θεοχάρης Μελισσάρης στο βιβλίο του "Πραγματεία περί Ιτέας-Κίρρας" (έκδοση 1927). Αργότερα, το έργο περιήλθε στην κατοχή των υιών Γ. Τριάντη. Η οριστική (βιομηχανική) μονάδα συμπληρώθηκε το 1930, με νέους ιδιοκτήτες (από το 1920) τους αδελφούς Επαμεινώνδα και Αλέξανδρο Παπαλεξανδρή (; - 19 Οκτωβρίου 1988)  και στόχο την ενίσχυση της αγοράς και τη διευκόλυνση της μεταφοράς τροφίμων, καθώς η Ιτέα διαθέτει λιμάνι με άμεση πρόσβαση στην Πελοπόννησο. Απασχολούσε εκατοντάδες εργάτες κι εργάτριες, που εργάζονταν εναλλάξ σε βάρδιες. Σήμερα, από τις εγκαταστάσεις έχει απομείνει μόνο το κεντρικό οικοδόμημα. Ωστόσο η εταιρεία εμφανίζεται ενεργή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «"Κυλινδρόμυλοι Ιτέας Ε. Παπαλεξανδρής Α.Ε." Ανακτήθηκε στις 16/10/2019». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Οκτωβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2019.
2. ↑  «Ιτέα: Επιχειρήσεις που δεν υπάρχουν πια» Ανακτήθηκε στις 16/10/2019[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  «"Παραδοσιακά ελαιοτριβεία" Ανακτήθηκε στις 16/10/2019» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Οκτωβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2019.
4. ↑  Ελένη Πολυζώη - Δήμητρα Σπυροπούλου στην έκδοση του Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος - Τμήματος Ανατολικής Στερεάς, "Καταγραφή και αξιολόγηση νεοκλασικών κτιρίων Ιτέας" (σελίδα 21), εκδόσεως Δεκεμβρίου 1993, Άμφισσα. Ανακτήθηκε στις 17/10/2019
5. ↑  «"Ιστορία του Εμπορικού Επιμελητηρίου Φωκίδας" Ανακτήθηκε στις 16/10/2019». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Οκτωβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2019.
6. ↑  "Αφοί Παπαλεξανδρή Ο.Ε." Ανακτήθηκε στις 16/10/2019
7. ↑  "Πρόσφατες μεταβολές στο Δ.Σ. της εταιρείας" Ανακτήθηκε στις 16/10/2019

Πηγές
-----

* Βιομηχανικά Δελτία Απογραφής
* Η ιστορία της βιομηχανίας τροφίμων Αρχειοθετήθηκε 2019-10-16 στο Wayback Machine.
Το κτήριο Σ. Βίνσεντ του Πανεπιστημίου Άνταμσον
Ο **Γεώργιος Αδαμόπουλος του Λουκά** (γενν. 1903) ήταν Έλληνας βιομηχανικός χημικός και ιδρυτής πανεπιστημίου.

Ο Αδαμόπουλος γεννήθηκε στο χωριό Πολύδροσο της Παρνασσίδας, που τότε ονομαζόταν Σουβάλα. Μετά τη Μικρασιατική Εκστρατεία, στην οποία υπηρέτησε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός του μηχανικού, σπούδασε χημεία και κατόπιν μετανάστευσε στις Φιλιππίνες, και συγκεκριμένα στην πρωτεύουσά τους Μανίλα, τροποποιώντας το επώνυμό του σε **Άνταμσον**. Στην πόλη αυτή ίδρυσε στις 20 Ιουνίου 1932 ομώνυμη ιδιωτική σχολή βιομηχανικής χημείας (*Adamson School of Industrial Chemistry*), που μετονομάσθηκε το 1936 επεκτεινόμενη σε *Adamson School of Industrial Chemistry and Engineering*. Συνεχίζοντας την ταχεία εξέλιξή της υπό τη διεύθυνση του Αδαμόπουλου-Άνταμσον, η σχολή αναγνωρίσθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1941 ως πλήρες ιδιωτικό πανεπιστήμιο με την επωνυμία Πανεπιστήμιο Άνταμσον (*Adamson University*, συντομογραφικώς *AdU*), την οποία διατηρεί μέχρι σήμερα. Από τον Δεκέμβριο του 1964 πέρασε στην ιδιοκτησία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και συνεχίζει τη λειτουργία του, έχοντας 9 κολέγια, 500 καθηγητές και 16.200 φοιτητές (στοιχεία ακαδημαϊκού έτους 2015-2016).

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 2 (1968), σελ. 41

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο ιστότοπος του Πανεπιστημίου Άνταμσον
Η έδρα της εταιρίας Rad und Hößlin στο Άουγκσμπουργκ
Ο **Βαρθολομαίος φον Έσσλιν** (γερμ. Bartholomäus von Hößlin), 1659-1704, ήταν ανώτερο μέλος του αυτοκρατορικού συμβουλίου της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και χρυσοτέχνης του παλατιού.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου του 1659 στο Λίνταου και έζησε στο Άουγκσμπουργκ. Σπούδασε την τέχνη του αργυροχρυσοχόου και μαζί με τον πεθερό του, Κριστόφ φον Ράντ, συνέστησαν το 1680 την εταιρία "Rad und Hößlin". Κατασκεύαζαν χρυσά, ασημένια και χαλύβδινα είδη, τεχνοτροπίας Μπαρόκ και Ροκοκό, κυρίως για τη διακόσμηση ναών, παλατιών και εξωτερικών χώρων, καθώς και είδη καθημερινής χρήσης. Απέσπασαν πολλά διεθνή βραβεία και μέσα σε μόλις λίγα χρόνια υποσκέλισαν τις μεγαλύτερες Ευρωπαϊκές ανταγωνίστριες εταιρίες της εποχής, προμηθεύοντας σχεδόν όλη την Ευρώπη και μέσω Βενετίας τον υπόλοιπο κόσμο. Η διακίνηση αλλά και οι χρηματικοί διακανονισμοί αυτών των πολύτιμων αλλά και μεγάλων διαστάσεων έργων τέχνης, έβαλαν δυναμικά την εταιρία στον χώρο των μεταφορών, της ναυτιλίας και των τραπεζικών εργασιών, ενισχύοντας καθοριστικά την οικονομία του Άουγκσμπουργκ. 
Στις 8 Ιουλίου του 1697, ο Βαρθολαμαίος, τιμάται από τον Αυτοκράτορα Λεοπόλδο Α' της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας για την μακρά και επιτυχημένη υπηρεσία του και κατατάσεται στους ευγενείς. Του απονέμεται ο βαθμός του Ιππότου "Ritter" και το οικόσημο.
Αμέσως μετά περιλαμβάνεται στις πατρίκιες οικογένειες του Άουγκσμουργκ. Απεβίωσε την 1η Δεκεμβρίου του 1704. Οι απόγονοι του Βαρθολομαίου και της Μαρίας Ιακωβίνας φον Ράντ, ο Φίλιππος Άλμπρεχτ και ο εγγονός Κριστόφ, ανέπτυξαν περαιτέρω τις δραστηριότητες της εταιρίας, έγιναν προμηθευτές του στρατού και σταδιακά ίδρυσαν αντιπροσωπείες εμπορίας πρώτων υλών στην Βενετία και αργότερα στην Τεργέστη. Οι ναυτιλιακές και τραπεζικές επιχειρήσεις ενισχύθηκαν περαιτέρω από το γιο του Κριστόφ, τον Μάρκο, πατέρα του Έλληνα τραπεζίτη-μεγαλέμπορου Ιούλιου φον Έσσλιν.

Αναφορές
--------

1. ↑  Βιογραφικά Σημειώματα
2. ↑  Αναφορές για την εταιρία Rad und Hößlin
3. ↑  «Οικονομία του Άουγκσμπουργκ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2010.
4. ↑  Οικόσημα Βαυαρικών Αριστοκρατικών Οικογενειών
5. ↑  Απονομή τίτλου ευγενείας και οικοσήμου από τον Αυτοκράτορα Λεοπόλδο Α' - 8 Ιουλίου 1697

Πηγές
-----

* Hartmut von Hösslin - Hösslin Daten aus 5 Jahrhunderten ISBN 978-3-89639-087-5
* Günter Irmscher - Das Kölner Goldschmiedehandwerk 1550-1800. 2 Bände ISBN 3795417422
* Gabriela Krist - Metallrestaurierung - Metallkonservierung: Geschichte, Methode und Praxis ISBN 3205781961

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βαρθολομαίος φον Έσσλιν** |
Το **βυθομετρικό διάγραμμα** αποτελεί μέρος ενός βυθομετρικού χάρτη που αφορά όχι τόσο την ναυσιπλοΐα ή την ωκεανογραφική μελέτη, αλλά την προμελέτη και την εκτέλεση υποβρυχίων έργων, είτε κοινής ωφελείας, όπως τα λιμενικά έργα είτε πολεμικής φύσεως (επιχειρήσεων).

Η μέσω αυτού του διαγράμματος μελέτη του βυθού, σχετικά μικρής έκτασης γίνεται με την «μέθοδο αριθμημένων επιπέδων» της παραστατικής γεωμετρίας σε μεγάλη «οριζόντια κλίμακα» και με μικρή «υψομετρική διαφορά» κατά «ισοβαθείς καμπύλες» σε ισοβαθή (επίπεδα).

Ανεξάρτητα όμως της παραπάνω τεχνικής εφαρμογής απαιτείται κατά καιρούς η σύνταξη βυθομετρικού διαγράμματος λιμένων από την κατά τόπο αρμόδια Λιμενική Αρχή (είτε από τεχνική υπηρεσία του Δήμου ή της Κοινότητας ή του Λιμενικού Ταμείου ή ακόμη και με επιβλέποντα τον Λιμενάρχη) ειδικότερα όταν ο λιμένας βρίσκεται εγγύς εκβολών ποταμών.
Ο **Γεώργιος Κρεστενίτης** ήταν βουλευτής Ηλείας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του Λυκούργου Κρεστενίτη. Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής Ηλείας το 1879 και επανεκλέχτηκε το 1885, 1892, 1895, 1902 και 1905. Το 1912 εκλέχτηκε βουλευτής Αχαΐας και Ηλείας. Στις εκλογές του 1902 είχε καταγγείλει νοθεία εναντίον του από τον Νομάρχη Ηλείας *Προβελέγγιο* και τον μοίραχο *Μιχαλοπετράκο*, ότι απέκρυπταν τα πρακτικά των εκλογών με σκοπό να ξαναγίνουν και να χάσει την εκλογή του.

Αναφορές
--------

1. ↑  *Εμπρός*, φύλλο 20/11/1902

Πηγές
-----

* Εφημερίδα *Εμπρός*, φύλλο 17 Φεβρουαρίου 1905 , από την Ψηφιακή εθνική βιβλιοθήκη
Ο Αλφιέρι Μαζεράτι (πρώτος από αριστερά) με τους υπόλοιπους αδελφούς Μαζεράτι, έξω από το πρώτο τους μηχανουργείο στην Μπολόνια.
Ο **Αλφιέρι Μαζεράτι** (*Alfieri Maserati*, 23 Σεπτεμβρίου 1887, Βόγκερα Παβίας – 3 Μαρτίου 1932, Μπολόνια) ήταν Ιταλός οδηγός αγώνων και κατασκευαστής αυτοκινήτων. Ξεκίνησε εργαζόμενος σε διάφορα εργοστάσια ως μηχανικός, συνέχισε ως οδηγός αγώνων με αρκετές νίκες και τελικά ασχολήθηκε με την κατασκευή αυτοκινήτων. Μαζί με τα αδέλφια του ίδρυσαν την βιομηχανία αγωνιστικών αυτοκινήτων Maserati, που μεταγενέστερα έγινε και εταιρεία κατασκευής πολυτελών αυτοκινήτων υψηλών επιδόσεων. Επινόησε τον δεκαεξακύλινδρο κινητήρα με δύο σειρές κυλίνδρων, δηλαδή διάταξης V16.

Το 2014, η Maserati έδωσε το όνομά του στο πειραματικό μοντέλο *Μαζεράτι Αλφιέρι*, που παρουσίασε για τα 100 χρόνια της εταιρείας.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αλφιέρι Μαζεράτι** |

1. 1 2  (Αγγλικά) *Find A Grave*. 89350703. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.
3. ↑  «Αλφιέρι Μαζεράτι». *Εγκυκλοπαίδεια «Δομή»*. **10**. Αθήνα: Δομή. 1999, σσ. 31.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 232861106
* ISNI: 0000 0004 1978 8897
* BNF: cb14976666r (data)
* ICCU: UBOV075722

 |

 |
Για για τον ομώνυμο πίνακα του Ρούμπενς, δείτε: Η αρπαγή των Λευκιππίδων (Ρούμπενς).  
Η αρπαγή των Λευκιπίδων. Πίνακας του Ρούμπενς.
Από τους περιπλεχθέντες για τις πρώτες δύο Λευκιππίδες, Ιλάειρα και Φοίβη μύθους γνωστότερος είναι ο σχετιζόμενος με την ματαίωση του γάμου των με τους ξαδέλφους τους, τους Αφαρετίδες (οι γιοι του Αφαρέως, Λυγκεύς και Ίδας). Κατ΄ αυτόν το μύθο οι Διόσκουροι οργισμένοι ένεκα πρότερης απάτης των Αφαρετίδων στη διανομή λαφύρων από κοινό αγώνα με αυτούς απήγαγαν τις δυο Λευκιππίδες. Οι μνηστήρες τους καταδίωξαν τους Διόσκουρους στον Ταΰγετο και στον αγώνα που επακολούθησε φονεύθηκαν ο Λυγκεύς και ο Κάστωρ ενώ ο Δίας κεραυνοβόλησε τον Ίδα.

Αυτός ο μύθος της αποτροπής συγγενικών γάμων ενέπνευσε αρχαίους ποιητές, έκαστος των οποίων μετέβαλε με παραλλαγές τον μύθο, αλλά και πολλούς καλλιτέχνες αρχαίους και νεωτέρους χρόνους. Εκτός των αγγειογραφιών που υπήρξε προσφιλές θέμα η σκηνή της αρπαγής, όπως του περίφημου Μειδίου επί γνωστού αγγείου στο Βρετανικό μουσείο, γλύπτες και ζωγράφοι ασχολήθηκαν με το ίδιο θέμα, όπως στα ανάγλυφα του ναού της Χαλκιοίκου Αθηνάς και του θρόνου του Αμυκλαίου Απόλλωνα, καθώς και στον ναό των Διοσκούρων στην Αθήνα, (τοιχογραφία του Πολυγνώτου).
Εκ των νεώτερων έργων περίφημος είναι ο πίνακας του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς "Η αρπαγή των Λευκιππίδων" (Παλαιά Πινακοθήκη Μονάχου).

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Μύθοι της Ελληνικής Μυθολογίας |
| --- |
|  |
| 
* Άθλοι του Ηρακλή
* Αργοναυτική εκστρατεία
* Αρπαγή της Ευρώπης
* Αρπαγή των Λευκιππίδων
* Δαίδαλος και Ίκαρος
* Ηρώ και Λέανδρος
* Θεογονία
* Θησέας και Μινώταυρος
* Ιφίς και Αναξαρέτη
* Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα
* Κοσμογονία
* Κυάνιππος και Λευκονόη
* Νιόβη
* Οδύσσεια
* Οινόμαος
* Σίσυφος
* Τάνταλος
* Τιτανομαχία
* Τρωικός Πόλεμος
* Φρίξος και Έλλη
* Χάος
 |

 |
Ο **Γεώργιος Πετιμεζάς** ήταν πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του Βασίλειου Πετιμεζά και καταγόταν από την σπουδαία οικογένεια των Πετιμεζάδων. Ακολούθησε αρχικά την στρατιωτική παράδοση της οικογένειας και εισήλθε στη σχολή Ευελπίδων. Απολύθηκε όμως το 1844 επειδή έλαβε μέρος σε στάση εναντίον του Όθωνα. Το 1854 έλαβε μέρος στην εκστρατεία της Ηπείρου ενώ στη συνέχεια ασχολήθηκε με την πολιτική. Εξελέγη βουλευτής ενώ για ένα διάστημα διετέλεσε αντιπρόεδρος της βουλής.

Γιος του ήταν ο Κωνσταντίνος Γ. Πετιμεζάς και εγγονός του ο Κώρης Αμοιραδάκης, αξιωματικός του στρατού που σκοτώθηκε το 1922.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Κουτρουβίδης Στάθης (επιμέλεια), *Οικογένεια Πετμεζά*, εκδοτικός οίκος Μέλισσα, 2021, σελ. 186
Αλφάβητο Κούργκι-Κοξ
Το **Αλφάβητο Κούργκι-Κοξ** είναι το αλφάβητο που αναπτύχθηκε από τον γλωσσολόγο Γκρεγκ Μ. Κοξ και χρησιμοποιείται από έναν αριθμό ατόμων μέσα στην επαρχία Κοντάγκου της Ινδίας. Πρόκειται για μια ανεξάρτητη διάλεκτο της Τουλού. Χρησιμοποιείται για την απειλούμενη Δραβιδική γλώσσα Κοντάβα, επίσης γνωστή μερικές φορές ως Κούργκι.

Το αλφάβητο Κούργκι-Κοξ χρησιμοποιεί ένα συνδυασμό 26 συμφώνων, πέντε σημάνσεων φωνήεντων και ένα δείκτη δίφθογγων. Κάθε γράμμα αντιπροσωπεύει ένα ενιαίο ήχο και δεν υπάρχουν κεφαλαία γράμματα. Μια γραμματοσειρά βασισμένη στον υπολογιστή έχει δημιουργηθεί για χρήση με το αλφάβητο.

Το αλφάβητο αναπτύχθηκε από το αίτημα μιας ομάδας ντόπιων να έχουν το δικό τους μοναδικό αλφάβητο για τη Κοντάβα Τακκ, και να διακρίνουν τη γλώσσα με τις δικές τους δυνάμεις. Τα Κοντάβα Τακκ γενικά γράφονται στο αλφάβητο Κανάντα, αλλά μπορεί επίσης να βρεθεί γραμμένη στο αλφάβητο Μαλαγιαλάμ, ειδικά κατά μήκος των συνόρων με την Κεράλα. Το νέο αλφάβητο έχει ως στόχο να ενοποιήσει και να παρέχει ένα ενιαίο αλφάβητο για χρήση σε όλους τους ομιλητές της Κοντάβα Τακκ.

Προκειμένου να εισηχθεί το αλφάβητο, 10.000 φυλλάδια CD και 25.000 ταχυδρομικές κάρτες με διάφορες σκηνές από την περιοχή παράχθηκαν και διανεμήθηκαν σε όλη την περιοχή του Κουργκ τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 2005. Πολλά βιβλία σχεδιάζονται, συμπεριλαμβανομένων ενός φρασεολογίου και ενός λεξικού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Debate on Kodava script continues». The Hindu. March 12, 2006. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2007-12-01.. Ανακτήθηκε στις 29 December 2011.
2. ↑  The Coorgi-Cox handbook, Feb. 2005.
3. ↑  Gregg Cox, April 2005.
4. ↑  Sujet publishers, Sep. 2007.
Ο **Βασίλειος Αναστασάτος** (1905 – 28 Μαΐου 1963) ήταν Έλληνας συνδικαλιστής και βουλευτής.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1905 στο Νεοχώρι Αιτωλοακαρνανίας και εργάστηκε ως υπάλληλος σε τελωνείο. Εξελέγη πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΑΔΕΔΥ το 1950. Εξελέγη πρόεδρος μετά την παραίτηση της προηγούμενης διοίκησης, την 7η μέρα της απεργίας διαρκείας που είχε κηρυχθεί από την ΑΔΕΔΥ.

Στις εκλογές του 1956 εκλέχθηκε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας και Ευρυτανίας με την ΕΡΕ.

Διετέλεσε κοσμήτορας της Βουλής (1956-57), γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εργασίας (1958-61) και γενικός διευθυντής του ΟΛΠ.

Πέθανε το 1963 και κηδεύθηκε στις 29 Μαΐου από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  [www.apostolopoulos-tasos.gr/adedy/t1/09.pdf 7o πανδημοσιοϋπαλληλικό συνέδριο της ΑΔΕΔΥ] (pdf)
2. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 53, αρ. 40).(pdf)
3. 1 2  "Απέθανε και εκηδεύθη ο Β. Αναστασάτος", Μακεδονία, φύλλο 30-5-1963, σελ. 7.
Ο **Γεώργιος Β΄**, γερμαν. Georg II (30 Ιανουαρίου 1582 - 27 Μαρτίου 1617) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας-Ρύγκενβαλντε (1606-17) μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Μπόγκισλαβ ΙΔ΄.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τέταρτος γιος τού Μπόγκισλαβ ΙΓ΄ δούκα της Πομερανίας στο Μπρτ & Στεττίν και της Κλάρας των Γουέλφων, κόρης τού Φραγκίσκου δούκα τού Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Γκίφχορν.

Το 1606 ο Γεώργιος και τα τέσσερα αδέλφια του διαίρεσαν την Πομερανία: ο Φίλιππος Β΄ έλαβε το Στεττίν, ο Φραγκίσκος έγινε Προτεστάντης επίσκοπος τού Καμμίν, ο Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ με τον Γεώργιο Β΄ έλαβαν το Ρύγκενβαλντε και ο Ούλριχ έλαβε ετήσια απολαβή.

Στο Ρύγκενβαλντε ο Γεώργιος Β΄ ασχολιόταν αποκλειστικά με το κυνήγι και δεν λάμβανε μέρος στη διακυβέρνηση. Από εκπυρσοκρότηση όπλου έχασε την όρασή του στον αριστερό οφθαλμό. Απεβίωσε το 1617 στο Μπούκοβ της περιοχής του, άγαμος, σε ηλικία 35 ετών. Τάφηκε στο ναό τού κάστρου στο Στεττίν (νυν Τσέτσιν Πολωνίας).

Πηγές
-----

* Martin Wehrmann: Genealogie des pommerschen Herzogshauses, Verlag Leon Sauniers Buchhandlung, Szczecin 1937, p. 128.

Παραπομπές
----------


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 64881811
* GND: 122143787

 |

 |
Ο **Γεράσιμος Αλιβιζάτος** (1889 - 23 Φεβρουαρίου 1976) ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Αργοστόλι και καταγόταν από οικογένεια του νησιού που ανέδειξε πολλούς πανεπιστημιακούς και πολιτικούς. Υπήρξε καθηγητής Υγιεινής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών από το 1936 έως το 1960. Στην κυβέρνηση Μεταξά διετέλεσε υφυπουργός Yγιεινής, από το 1936 ως το 1938. Έλαβε μέρος σε πολλά ελληνικά και διεθνή επιστημονικά συνέδρια.

Έγραψε διάφορα επιστημονικά έργα, όπως το δίτομο "Μνημόνιον Υγιεινής" (εκδ. 1947).

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1976.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Μακεδονία, Φύλλο: 24-2-1976, σελ. 6
2. 1 2  Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος, Αθήνα, Αθήνα 2001, τόμος 6, λήμμα: Αλιβιζάτος Γεράσιμος
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Αλφειός (αποσαφήνιση).

Ο ατμομυοδρόμων **Αλφειός Ι**, εκτοπίσματος 400 τόνων, ήταν ένα από τα λεγόμενα «*τέσσερα ποτάμια*» και αδελφό πλοίο με τα Αχελώος, Ευρώτας Ι και Πηνειός Ι, τα οποία αποτέλεσαν την περίφημη Μοίρα των «*ποταμών*». Ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία Thames Ironworks το 1884. Ηταν τρικάταρτο ιστιοφόρο (μπάρκο) με ατμομηχανή και έλικα. Υπέστη ανακατασκευή κατά την περίοδο 1895-97.

Κατά την Κρητική επανάσταση του 1897, με Κυβερνήτη τον Πλωτάρχη Παύλο Κουντουριώτη κάλυψε την απόβαση του εκστρατευτικού σώματος του Συνταγματάρχη Τ. Βάσσου (1 Φεβρουαρίου) στην περιοχή του Κολυμπαρίου Χανίων. Η δράση του συνεχίστηκε και κατά τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο. Τον Απρίλιο υποστήριξε μια αποτυχημένη επιδρομή στη Σκάλα Λεπτοκαρυάς. Στις 6 Μαϊου σταμάτησε, μαζί με το Κανάρης, το ατμόπλοιο «Minerva» (με σημαία Αυστροουγγαρίας) επειδή το τελευταίο μετέφερε Τούρκους στρατιώτες.

Παροπλίστηκε το 1909 αλλά επανενεργοποιήθηκε το 1912 και πήρε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους με τη μοίρα του Ιονίου.

Το 1919 παρεδόθη στην Υδρογραφική Υπηρεσία. Το 1925 πήρε το όνομα «Ναυτίλος» και παράλληλα άλλαξε η εμφάνισή του. Το μεσαίο κατάρτι αφαιρέθηκε μαζί με όλα τα ξάρτια και την ιστιοφορία. Παροπλίστηκε το 1936.

Βιβλιογραφία
------------

* Conway's All the World's Fighting Ships, 1860-1905
* Conway's All the World's Fighting Ships, 1906-1922
* Jane's Fighting Ships 1912
Στη Βολιβία διεξήχθησαν **γενικές εκλογές το 2014**, οι δεύτερες με βάση το σύνταγμα του 2009 και οι πρώτες που εποπτεύτηκαν από ένα πολυεθνικό εκλογικό όργανο, ένα νεοσύστατο τέταρτο κυβερνητικό κλάδο. Ο πρόεδρος Έβο Μοράλες επανεξελέγη για 3η θητεία.

Η ψηφοφορία διενεργήθηκε τον Οκτώβριο του 2014. Οι Βολιβιανοί ψήφισαν για Πρόεδρο, Αντιπρόεδρο , τη Βουλή των Αντιπροσώπων (130 μέλη) και για 36 μέλη της Γερουσίας.

Πλαίσιο
-------

Τον Απρίλιο του 2013 το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η πρώτη θητεία του προέδρου Έβο Μοράλες δεν υπόκειται στους περιορισμούς του συντάγματος καθώς το σύνταγμα της χώρας έκτοτε έχει αναθεωρηθεί. Στις 20 Μαΐου ο αντιπρόεδρος Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα υπέγραψε το σχετικό νόμο ενώπιον των βουλευτών, μελών των ενόπλων δυνάμεων και αντιπροσώπων του Κινήματος για το Σοσιαλισμό. Ανέφερε: "ο πρόεδρος Έβο Μοράλες επιτρέπεται να διεκδικήσει την επανεκλογή του το 2015." Αυτό έγινε παρότι ο Μοράλες δεν είχε ανακοινώσει την πρόθεσή του να είναι ξανά υποψήφιος για το ύπατο αξίωμα. Ανώνυμα μέλη της αντιπολίτευσης υποσχέθηκαν να προσφύγουν στο εφετείο κατά της απόφασης."

Το Νοέμβριο του 2013 ανακοινώθηκε το χρονοδιάγραμμα των εκλογών για τον Οκτώβριο του 2014 έτσι ώστε να διεξαχθεί (αν χρειαζόταν) και δεύτερος γύρος το μήνα Δεκέμβριο, παραδοσιακό μήνα διεξαγωγής εκλογών για τη Βολιβία. Στις 10 Μαΐου 2014 άρχισε η εγγραφή των νέων ψηφοφόρων στους εκλογικούς καταλόγους, διαδικασία που κράτησε ως τον Ιούνιο.

Αποτελέσματα
------------

| Κόμμα | Υποψήφιος πρόεδρος | Ψήφοι | % | Έδρες |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Βουλή | Γερουσία |
| Έδρες | +/– | Έδρες | +/– |
| Κίνημα για Σοσιαλισμό | Έβο Μοράλες | 3.173.304 | 61,36 | 88 | 0 | 25 | -1 |
| Ενότητα Δημοκρατών | Σαμουέλ Ντόρια Μεδίνα | 1.253.288 | 24,23 | 32 |  | 9 |  |
| Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα | Χόρχε Κιρόγα | 467.311 | 9,04 | 10 |  | 2 |  |
| Κίνηση χωρίς Φόβο | Χουάν ντελ Γκρανάδο | 140.285 | 2,71 | 0 |  | 0 |  |
| Κόμμα Πρασίνων της Βολιβίας | Φερνάντο Βάργας | 137.240 | 2,65 | 0 |  | 0 |  |
| Άκυρα/λευκά | 316.248 | – | – | – | – | – |
| Σύνολο | 5.487.676 | 100,00 | 130 | 0 | 36 | 0 |
| Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι / συμμετοχή | 5.971.152 | 91,90 | - | - | - | - |
| Πηγές: Tribunal Supremo Electoral |

Δείτε επίσης
------------

* Εκλογές στη Βολιβία

Παραπομπές
----------

1. ↑  Electoral Calendar Αρχειοθετήθηκε 2020-04-04 στο Wayback Machine. IFES
2. ↑  Bolivia law lets Morales run for third term, al jazeera.com, 21-5-2013.
3. ↑  «Tribunal Electoral de Bolivia analiza cronograma de elecciones 2014». *Prensa Latina*. 6-11-2013.. Ανακτήθηκε στις 12-11-2013.
4. ↑  Cartagena, Jenny (2-5-2014). «El calendario de elecciones 2014 está en marcha». *Los Tiempos*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2014-05-05.. Ανακτήθηκε στις 20-5-2014.
Ένα ποίημα από τον Ντάινκο στο αλφάβητο Ντάινκο
Το **αλφάβητο Ντάινκο** (σλοβενικά: dajnčica‎) ήταν σλοβενικά αλφάβητο το οποίο εφευρέθηκε από τον Πέτερ Ντάινκο. Χρησιμοποιήθηκε από το 1824 έως το 1839 ως επί το πλείστον στη Στυρία (στη σημερινή ανατολική Σλοβενία).

Ιστορία
-------

Ο Ντάινκο εισήγαγε το αλφάβητο στο βιβλίο του *Lehrbuch der windischen Sprache* ("Το Βιβλίο της σλοβενικής Γλώσσας"), το 1824. Αποφάσισε να αντικαταστήσει το παλαιότερο αλφάβητο Μπόχοριτς με το δικό του νέο σύστημα γραφής καθώς υπήρχαν προβλήματα με τη γραφή ορισμένων γραμμάτων. Το 1825, ο Φραντς Σέραφιν Μετέλκο ήρθε με μια παρόμοια πρόταση, περιπλέκοντας το θέμα. Το αλφάβητο Ντάινκο εισήχθη στα σχολεία το 1831 και έλαβε κατηγορηματική αντίθεση από τους Αντόν Μούρκο και Αντόν Μαρτίν Σλόμσεκ. Μετά το 1834 άρχισε να εγκαταλείπεται σταδιακά με την έγκριση μιας ελαφρώς τροποποιημένης έκδοση του λατινικού αλφάβητου του Γκάι ως το νέο σλοβενικό αλφάβητο και το 1839 καταργήθηκε επίσημα.

Γράμματα
--------

Το αλφάβητο εκπροσωπούσε τα φωνήματα [/ts/], [/s/] και [/z/] με τα γράμματα **C**, **S**, **Z** (όπως και στο σύγχρονο σλοβενικό αλφάβητο) ενώ τα φωνήματα [/tʃ/], [/ʃ/] και [/ʒ/] εκπροσωπούνταν με ειδικούς χαρακτήρες (βλέπε τον παραπάνω πίνακα). Επιπλέον, δημιούργησε δύο επιπλέον σύμβολα, τα οποία παραλείφθηκαν μετά το 1829 (βλέπε το παρακάτω πίνακα):

Νταϊντσίτσα| Κεφαλαίο γράμμα | Πεζό γράμμα | ΔΦΑ | Αντίστοιχο γράμμα στα σύγχρονα Σλοβενικά |
| --- | --- | --- | --- |
| C | c | [/ts/] | *c* |
| Ч | ɥ | [/tʃ/] | *č* |
| S | s | [/s/] | *s* |
| Ȣ | ȣ | [/ʃ/] | *š* |
| Z | z | [/z/] | *z* |
| X | x | [/ʒ/] | *ž* |
| N | n | [/ɲ/] | *nj* |
| Υ | υ | [/y/] | *ü* (μόνο στις ανατολικές διαλέκτους) |

Η σειρά των γραμμάτων στο αλφάβητο Ντάινκο ήταν η παρακάτω:

A B C D E F G H I J K L M N O P R S Ȣ Z X T U Y V Ч

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Dajnkova slovnica» [The Grammar of Dajnko]. *Kamra* (στα Slovenian). 8 Οκτωβρίου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2013. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  Prilasnig, Fabian (2011). «Dajnčica». *Die Entwicklung des slawischen Schrifttums* (στα German). GRIN Verlag. σελ. 17. ISBN 9783656051015. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
3. ↑  Mugerli, Anja. «Dajnčica». Στο: Ahačič, Kozma. *Slovenski črkopisi* (PDF) (στα Slovenian). σελίδες 26–28. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
4. ↑  Prilasnig, Fabian (2011). «Dajnčica». *Die Entwicklung des slawischen Schrifttums* (στα German). GRIN Verlag. σελ. 17. ISBN 9783656051015. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
**Ανταρτόπληκτοι** (ή "συμμοριτόπληκτοι") ήταν όρος που χρησιμοποιήθηκε ευρέως κατά τον Ελληνικό εμφύλιο από την τότε κυβερνητική πλευρά, κυρίως για να δικαιολογήσει στην κοινή γνώμη τις αθρόες μετακινήσεις πληθυσμών ορεινών κυρίως, χωριών και κωμοπόλεων σε περιοχές που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο του λεγόμενου ΔΣΕ, προς τα μεγάλα αστικά κέντρα. Πρόκειται ουσιαστικά, για υποχρεωτική εκδίωξη-προσφυγοποίηση, η οποία εφαρμόσθηκε για λόγους εθνικού συμφέροντος, σύμφωνα με την άποψη της κυβέρνησης αλλά και της ηγεσίας του λεγόμενου «Εθνικού Στρατού». Σαν ανταρτόπληκτοι χαρακτηρίζονταν συλλήβδην οι κάτοικοι περιοχών των μεγάλων ορεινών όγκων της Ελλάδας, που σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του τότε ΓΕΣ ήταν φίλα προσκείμενες προς τους κομμουνιστές («συμμορίτες» για την κυβερνητική πλευρά) και παρείχαν παντός είδους στήριξη (με εφόδια, χρήματα, τρόφιμα, ζώα, ιματισμό, πληροφορίες, ακόμη και εθελοντική ή αναγκαστική προσχώρηση) προς τις γραμμές των ανταρτών. Με μια εκτεταμένη επιχείρηση που πραγματοποιήθηκε κυρίως τα δυο τελευταία έτη του πολέμου (1948 – 1949) οι άνθρωποι αυτοί υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες και τις ακίνητες περιουσίες τους για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα, προκειμένου ο ΔΣΕ να αποκοπεί από την κυριότερη πηγή εφοδιασμού του και να απωλέσει πλήρως τα ερείσματα που διέθετε μεταξύ των τοπικών πληθυσμιακών ομάδων.
Οι εκ των Εβδομήκοντα, Πατρόβουλος, Ερμάς, Λίνος, Γάιος και Φιλόλογος (Μηνολόγιο του Βασιλείου Β΄) 
Ο **Γάιος της Εφέσου** συγκαταλέγεται μεταξύ των Εβδομήντα Αποστόλων. Ήταν Επίσκοπος της Εφέσου. Η Ορθόδοξη και η Καθολική Εκκλησία τον τιμούν ως άγιο στις 5 Νοεμβρίου και όλους τους Εβδομήκοντα στις 4 Ιανουαρίου.

Πιθανή αναφορά
--------------

Έχει αναφερθεί ότι ενδέχεται να είναι ο Γάιος στον οποίο απευθύνεται η Γ΄ Επιστολή του Ιωάννη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ρωμ. ιστ΄ 23

Πηγές
-----

Άγιος Νικολάι Βελιμίροβιτς, *Ο Πρόλογος από την Οχρίδα*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Απόστολος Γάιος των εβδομήντα, 4 Ιανουαρίου (OCA)
* Απόστολος Γάιος των εβδομήντα, 5 Νοεμβρίου (OCA)
Η **Βολέζα** είναι χωριό της Αλβανίας. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας και απέχει 5 χιλιόμετρα από την αλβανική πόλη Επισκοπή και επτά χιλιόμετρα από τα σύνορα με τη Βόρεια Μακεδονία. Άνηκε στον πρώην δήμο Καστριότ, στην κομητεία Ντίμπερ, έως τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης του 2015, οπότε και εντάχθηκε στο δήμο Ντίμπερ. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.100 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας και ο πληθυσμός του με βάση την απογραφή του 2011 ήταν 65 άνθρωποι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Law nr. 115/2014» (PDF) (στα Αλβανικά). σελ. 6367. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2022.

Πηγές
-----

* (βιβλίο) Familja e Vrenjtit
O **Γάιος Ιούλιος Αλεξίων**, λατιν. Gaius Julius Alexion (έζησε τον 1ο αι. μ.Χ.) από τη Δυναστεία της Έμεσας ήταν πρίγκιπας της Έμεσας στη Συρία, κράτους υποτελούς των Ρωμαίων.

Βιογραφία
---------

### Η καταγωγή του

Ήταν το μόνο τέκνο τού Σόαιμου ιερέα-βασιλιά της Έμεσας στη Συρία (βασ. 54-73) και της Δρουσίλας της Νεότερης, κόρης τού Πτολεμαίου της Μαυριτανίας. Ο Πτολεμαίος ήταν γιος τού Ιόβα Β΄ της Νουμιδίας & μετά της Μαυριτανίας και της Κλεοπάτρας Σελήνης Β΄, κόρης τού Μάρκου Αντωνίου και της Κλεοπάτρας Ζ΄ της Αιγύπτου. Η σύζυγος τού Πτολεμαίου, η Ιουλία Ουρανία, ίσως καταγόταν από τη βασιλική οικγένεια της Έμεσας. Ώστε ο Γ. Ι. Αλεξίων είχε καταγωγή Συριακή, Βερβερική, Ελληνική και Ρωμαϊκή.

Δρουσίλλα η Νεότερη, μητέρα τού Γ. Ι. Αλεξίωνος.
Αδέλφια τού πατέρα του ήταν ο Γάιος Ιούλιος Αζίζος ιερέας-βασιλιάς της Έμεσας, η Ιοτάπα και η Μαμαία. Το όνομα Αλεξίων είναι όμοιο τού Αλεξάνδρου, σύνηθες όνομα στη βασιλική οικογένεια της Έμεσας, στους Πτολεμαίους και τους Σελευκίδες. Οι Πτολεμαίοι ισχυριζόταν συγγένεια με τον Αλέξανδρο Γ΄ τον Μεγάλο.

### Ο βίος του

Ο Αλεξίων γεννήθηκε και ανατράφηκε στην Έμεσα. Όταν απεβίωσε ο πατέρας του, τον διαδέχθηκε ως ιερέας-βασιλιάς της Έμεσας (βασ. 73-78). Ήταν σύγχρονος τού Αυτοκράτορα Βεσπασιανού. Ήταν ιερέας τού Συριακού θεού Ηλίου, γνωστού στα Αραμαϊκά με το όνομα Ελ-Γκεμπάλ. Ό,τι γνωρίζουμε για τον Αλεξίωνα είναι από επιγραφές στην Έμεσα. Μία τέτοια από ένα επιτύμβιο μνημείο τού γιου του αναφέρει:

Γάιος Ιούλιος Φαβία Σαμσιγέραμος ο και Σείλας, Γαΐου Ιουλίου Αλεξιώνος υιός, ζων εποίησεν εαυτώ και τοις ιδίοις, έτους οτ΄ = 370 = 78/79.
Έπειτα από αυτόν οι επόμενες γενεές δεν καταγράφτηκαν με ακρίβεια ως προς τη γενεαλογία τους. Απόγονός του είναι ο Ιούλιος Βασσιανός αρχιερέας, πατέρας της Ιουλίας Δόμνας, συζύγου τού Αυτοκράτορα Σεπτιμίου Σεβήρου. Άλλος πιθανός απόγονός του είναι η Ζηνοβία της Παλμύρας (βασ. 260-272).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

Πηγές
-----

* H. Temporini & W. Haase, Aufstieg und Niedergang der römischen Welt: Geschichte und Kultur Roms im spiegel der neueren Forschung, Walter de Gruyter, 1977
* D.W. Roller, The Building Program of Herod the Great, University of California Press, 1998
* A.R. Birley, Septimius Severus: the African emperor, Routledge, 1999
Η **Γέφυρα Ντε Μποσέ** (πρώην Γέφυρα του Δράπανου) ή εξελληνισμένα **Γέφυρα Δεβοσέτου** είναι μια πέτρινη γέφυρα χτισμένη το 1813 πάνω από τον κόλπο του Αργοστολίου στην Κεφαλονιά. Mε 689,9 μέτρα, είναι η μεγαλύτερη λίθινη γέφυρα πάνω από τη θάλασσα στον κόσμο.
Η γέφυρα αποτελεί πεζόδρομο από τον Ιούλιο του 2005 έπειτα από απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού για απαγόρευση της διέλευσης τροχοφόρων από το μνημείο.

Ο Οβελίσκος

Ιστορία
-------

Όταν η Δημοκρατία των Ιονίων Νήσων βρισκόταν υπό βρετανική κηδεμονία, μέρος των εξόδων κατοχής επιστράφηκε με τη μορφή έργων υποδομής. Ο Ελβετός μηχανικός Σαρλ Ντε Μποσέ (Charles de Bosset) έγινε κυβερνήτης του νησιού το 1810 και έδωσε έμφαση στην κατασκευή δρόμων και γεφυρών. Το μεγαλύτερο έργο ήταν η γέφυρα πάνω από τον κόλπο του Αργοστολίου, που συντόμευε το δρόμο για το Ληξούρι και το βόρειο τμήμα του νησιού. Διαχωρίζει τη λιμνοθάλασσα του Κουταβού από τον κόλπο.

Το 1812 ο Ντε Μποσέ παρουσίασε την ιδέα του για μια γέφυρα στο νησιωτικό συμβούλιο, το οποίο έπρεπε να επιβεβαιώσει την κατασκευή. Αντισταθμιστικό ήταν ότι η γέφυρα θα μπορούσε να δώσει στους ληστές μια διαδρομή διαφυγής. Σε μια συνάντηση ο Ντε Μποσέ χτύπησε ένα σπαθί στο τραπέζι και διακήρυξε ότι αν χρειαζόταν θα μπορούσε να κόψει τις συνθήκες με ένα σπαθί.

O σεισµός του 1953 προκάλεσε σηµαντικές βλάβες στον φέροντα οργανισµό της γέφυρας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Patsch: Die Insel Leukas. Eine geographische Monographie, Ausg. 95-100, P. 86. 1890
2. ↑  PI. Papayianni, V. Pachta, A. Alexiou: Study of the constructing materials, techniques and pathology symptoms of the stone bridge DeBosset in Kefalonia.
Η **Βασιλική του Αγίου Στεφάνου** είναι μια καθολική βασιλική στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας. Έχει πάρει το όνομά της προς τιμήν του Στεφάνου, του πρώτου Βασιλιά της Ουγγαρίας (975-1038 μ.Χ.). Ήταν η έκτη μεγαλύτερη εκκλησία που χτίστηκε στην Ουγγαρία πριν το 1920. Σήμερα είναι το τρίτο μεγαλύτερο εκκλησιαστικό κτήριο στη σημερινή Ουγγαρία.

Η Βασιλική του Αγίου Στεφάνου φωταγωγημένη, Μάιος 2017

Αρχιτεκτονική
-------------

Αποτελεί μαζί με το κτήριο του Ουγγρικού Κοινοβουλίου το πιο ψηλό κτήριο της πόλης φτάνοντας τα 96 μέτρα (315 πόδια). Σύμφωνα με τους ισχύοντες κανονισμούς της Βουδαπέστης δεν μπορεί να υπάρξει ψηλότερο κτήριο από τα 96 μέτρα. Έχει πλάτος 55 μέτρα (180 πόδια) και μήκος 87,4 μέτρα (287 πόδια). Η ολοκλήρωσή της έγινε μετά από 54 χρόνια κατασκευής το 1905 σύμφωνα με τα σχέδια του **Μίκλος Υμπλ** και ολοκληρώθηκε από τον **Τζόζεφ Κάουζερ.** Μεγάλο μέρος της καθυστέρησης της διεκπεραίωσης του έργου οφείλεται στην κατάρρευση του τρούλου το 1868 που απαιτούσε την πλήρη κατεδάφιση ολοκληρωμένων έργων και την ανοικοδόμηση από το έδαφος. Το αρχιτεκτονικό στυλ είναι νεοκλασικό. Έχει ένα ελληνικό σταυροειδές σχέδιο. Η πρόσοψη στηρίζεται σε δύο μεγάλα καμπαναριά. Στο νότιο πύργο βρίσκεται η μεγαλύτερη καμπάνα της Ουγγαρίας, η οποία ζυγίζει πάνω από 9 τόνους (8,9 τόνους και 9,9 τόνους). Ο προκάτοχός της είχε βάρος σχεδόν 8 τόνων (7,9 τόνους, 8,8 μικρούς τόνους), αλλά χρησιμοποιήθηκε για στρατιωτικούς σκοπούς κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι επισκέπτες μπορούν να έχουν πρόσβαση στον θόλο με ανελκυστήρες ή ανάβαση 364 σκαλοπατιών για θέα 360° στη Βουδαπέστη.

Αρχικά, το κτίριο θα ήταν προς τιμήν του Άγιου Λεοπόλδου, πολιούχου της Αυστρίας, αλλά το σχέδιο άλλαξε την τελευταία στιγμή, οπότε έγινε η Βασιλική του Αγίου Στεφάνου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 6  Ιανουαρίου 2021.
2. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 12786. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
3. ↑  ybl.bparchiv.hu/temak/lipotvarosi-plebaniatemplom-bazilika.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Saint Stephen's Basilica (Budapest) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 155025705
* LCCN: nb2006013924
* GND: 7556355-1

 |

 |
Εξωτερική άποψη της εκκλησίας
Η **Βασιλική της Αγίας Τριάδας** (**Σάντα Τρίνιτα**) είναι μια Ρωμαιοκαθολική εκκλησία που βρίσκεται μπροστά από την ομώνυμη πλατεία, που διασχίζεται από την οδό Τορναμπουόνι, στο κέντρο της Φλωρεντίας, στην περιφέρεια της Τοσκάνης της Ιταλίας. Είναι η μητρική εκκλησία του Τάγματος των Βαλομβροσιανών μοναχών, που ιδρύθηκε το 1092 από έναν Φλωρεντίνο ευγενή. Νότια στην οδό Τορναμπουόνι βρίσκεται η Γέφυρα της Αγίας Τριάδας επί του Άρνου ποταμού. Απέναντι από την εκκλησία είναι το γοτθικού ρυθμού Παλάτσο Σπίνι Φερόνι.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Στο εσωτερικό της εκκλησίας, βρίσκεται το Παρεκκλήσι Σασέτι που περιέχει τοιχογραφίες του Ντομένικο Γκιρλαντάιο και το Παρεκκλήσι Μπαρτολίνο Σαλιμπένι με τοιχογραφίες του Λορέντσο Μόνακο.

Παρόλο που η σύγχρονη ιταλική λέξη για την τριάδα εκφέρεται ως «τρινιτά», με σημάδι τονισμού στο τελευταίο φωνήεν, η παλιά εκφώνηση των Φλωρεντίνων συνήθιζε να τονίζει το πρώτο φωνήεν. Μερικές φορές, προστίθεσαι σημάδι τονισμού προκειμένου να υποδείξει την την ασυνήθιστη προφορά.

Ο σημερινός ναός κατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 1258-1280 στη θέση μιας προϋπάρχουσας εκκλησίας του 11ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, συνέβησαν πολλαπλές ανακατασκευές. Η μανιεριστική πρόσοψη (1593-1594) σχεδιάστηκε από τον Μπερνάρντο Μπουονταλέντι. Το ανάγλυφο πάνω από την κεντρική πόρτα της Τριάδας φιλοτέχνησε ο Πιέτρο Μπερνίνι και ο Τζιοβάνι Μπατίστα Κατσίνι. Οι ξύλινες πόρτες του 17ου αιώνα περιέχουν ανάγλυφες φιγούρες με αγίους του Τάγματος των Βαλομβροσιανών. Η Στήλη της Δικαιοσύνης (*Colonna di Giustizia*) στην πλατεία έξω από την εκκλησία, προέρχεται από τα Λουτρά του Καρακάλλα στη Ρώμη και ήταν ένα δώρο προς τον Κοσμά Α΄ των Μεδίκων εκ μέρους του Πάπα Πίου Δ΄.

Ο πίνακας του Τσιμαμπούε με την ένθρονη Παναγία και το Θείο Βρέφος βρισκόταν άλλοτε πάνω από την Αγία Τράπεζα της εκκλησίας, όμως αργότερα μεταφέρθηκε σε ένα πλευρικό παρεκκλήσι. Σήμερα εκτίθεται στην Πινακοθήκη του Ουφίτσι.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Αυγούστου 2021. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2021.
8. ↑
9. ↑
10. ↑
Συντεταγμένες: 39°6′29.113″N 26°32′48.502″E﻿ / ﻿39.10808694°N 26.54680611°E﻿ / 39.10808694; 26.54680611

Το **Αρχαίο Θέατρο Μυτιλήνης** ανήκει στους ελληνιστικούς χρόνους και στον αρχαιολογικό του χώρο βρίσκονται τα ερείπια του άλλοτε μεγαλοπρεπούς θεάτρου.

Τοποθεσία
---------

Το Αρχαίο Θέατρο Μυτιλήνης βρίσκεται στον Δήμο Μυτιλήνης, λίγο έξω από την πόλη, σε καταπράσινο τοπίο που θυμίζει την πατρίδα της Σαπφούς, του Αρίωνα και του Αλκαίου, αλλά και του
Πιττακού - ενός απ' τους επτά σοφούς. Κατασκευασμένο στους πευκόφυτους λόφους στα βόρεια της πόλης, απέναντι από το κάστρο.

Το κοίλον από το αρχαίο θέατρο της Μυτιλήνης.

Αρχαιολογική σκαπάνη
--------------------

Το 1958 αποκαλύφθηκε η ορχήστρα που έχει διάμετρο 24.20 μ. η σκηνή και μέρος από το κοίλο, με διάμετρος στη βάση του 107 μ. Το θέατρο είχε χωρητικότητα 15.000 θέσεων και εξαιρετική ακουστική. Ανακαινίστηκε από τους Ρωμαίους και όταν το 62 μ.Χ. το επισκέφθηκε ο Πομπήιος, εντυπωσιάστηκε τόσο, ώστε διέταξε να χτιστεί ένα παρόμοιο στη Ρώμη.

Η ορχήστρα του θεάτρου της Μυτιλήνης

Πηγές
-----

* Τετρασέλιδο ενημερωτικό έντυπο στο πλαίσιο των τριήμερων πολιτιστικών εκδηλώσεων για τις αδελφοποιημένες με την Πάφο της Κύπρου πόλεις της Ελλάδας - Μυτιλήνη, Κέρκυρα, Καλαμαριά, Πρέβεζα, Λαμία - θεατρική παράσταση στο αρχαίο θέατρο Μυτιλήνης την Κυριακή 1 Σεπτεμβρίου '96, ώρα 8.30 μ.μ. με τα έργα του Ιακ. Καμπανέλλη. (Ψηφιοποιημένο Αρχείο προς δημοσίευση από το Φιλοτεχνικό Όμιλο Μυτιλήνης "ο Θεόφιλος")
Ο **Γεώργιος Ασημακόπουλος** του Σπυρίδωνα (1936 - 10 Σεπτεμβρίου 2013) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, γραμματέας της Κλαδικής Δικηγόρων του ΠΑΣΟΚ, γενικός γραμματέας του υπουργείου Δικαιοσύνης (1981 - 1989) και βουλευτής Επικρατείας με το ΠΑΣΟΚ τo 1989.

Ήταν στενός συνεργάτης των Ευάγγελου Γιαννόπουλου και Μένιου Κουτσόγιωργα.

Σταδιοδρομία
------------

Ο Γιώργος Ασημακόπουλος γεννήθηκε το 1936 στο Καστέλλι Καλαβρύτων Αχαΐας. Ο πατέρας του Σπύρος Ασημακόπουλος ήταν ο τοπικός κομματάρχης του Γεωργίου Παπανδρέου. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και έγινε ένας από τους πιο γνωστούς και επιτυχημένους ποινικολόγους της Αθήνας. Έλαβε μέρος στους ανένδοτους αγώνες του Γεωργίου Παπανδρέου. Συνελήφθη και φυλακίστηκε στη διάρκεια της χούντας ως μέλος του ΠΑΚ.

Διετέλεσε μέλος του Προεδρείου της Ένωσης Δημοκρατικών Δικηγόρων Ελλάδος από την κατάρρευση της Χούντας μέχρi το 1976, καθώς και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών (ΔΣΑ) από το 1976 μέχρι τον Οκτώβριο του 1981, επί προεδρίας Ευάγγελου Γιαννόπουλου.

Με την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ εντάχθηκε από τους πρώτους στο Κίνημα και στη συνέχεια διετέλεσε γραμματέας της Κλαδικής Δικηγόρων, μέλος του Κλαδικού Γραφείου Επιστημόνων, μέλος του Κέντρου Μελετών και Διαφώτισης (ΚΕΜΕΔΙΑ), γραμματέας της Επιτροπής Σύνταξης και Διάδοσης του Προγράμματος του Κινήματος καθώς και αναπληρωτής γραμματέας του Τομέα Νομικής Κάλυψης.

Διετέλεσε γενικός γραμματέας του υπουργείου Δικαιοσύνης από το 1981 έως το 1989 (ο μακροβιότερος στην ιστορία του υπουργείου). Στις εκλογές του Ιουνίου του 1989 εξελέγη βουλευτής Eπικρατείας με το ΠΑΣΟΚ.

Πέθανε από καρκίνο το 2013, σε ηλικία 77 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Απεβίωσε ο Γεώργιος Σπ. Ασημακόπουλος, Πρώτο Θέμα, 11-9-2013.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2014.
3. ↑  Κοινοβουλευτική θητεία Γεωργίου Σπ. Ασημακόπουλου Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. στο δικτυακό τόπο της Βουλής των Ελλήνων
Το **Αρχαίο Θέατρο της Οχρίδας**, χρονολογούμενο από την ελληνιστική περίοδο βρίσκεται στην Οχρίδα της Βόρειας Μακεδονίας. Ανεγέρθηκε το 200 π.Χ. και είναι το μοναδικό ελληνιστικού τύπου θέατρο στην χώρα, καθώς τα υπόλοιπα τρία στους Σκούπους, στους Στόβους και την Ηράκλεια Λυγκηστίς χρονολογούνται από την ρωμαϊκή περίοδο. Παραμένει ασαφής η χωρητικότητα του αρχικού θεάτρου, καθώς μόνο το κάτω τμήμα διασώζεται σήμερα. Το ανοιχτό θέατρο ευρίσκεται σε ιδανική τοποθεσία: οι δύο λόφοι που το περικλείουν, το προστατεύουν από τους ανέμους, οι οποίοι θα μπορούσαν να αλλοιώσουν την ακουστική κατά την διάρκεια των παραστάσεων.

Κατά την διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου, το θέατρο χρησιμοποιείτο επίσης ως αρένα για μονομαχίες. Ωστόσο, καθώς το θέατρο ήταν, επίσης, χώρος εκτελέσεων Χριστιανών από τους Ρωμαίους, σύντομα μετατράπηκε σε ιδιαιτέρως μισητό μνημείο για τους τοπικούς κατοίκους. Ως αποτέλεσμα, λόγω αυτού του μίσους, το θέατρο εγκαταλείφθηκε και ετάφη από τους τοπικούς κατοίκους μετά την κατάρρευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η πράξη αυτή, όμως, είχε ως αποτέλεσμα το μεγαλύτερο μέρος της κατασκευής να διατηρηθεί σε καλή κατάσταση, προτού έρθει στο φως στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Συγκεκριμένα, κατά την διάρκεια οικοδομικών εργασιών σε ορισμένες κατοικίες της περιοχής, μεγάλου μεγέθους λίθοι με ανάγλυφες αναπαραστάσεις του ελληνικού θεού Διονύσου και των μουσών ανευρέθηκαν, οδηγώντας τους αρχαιολόγους στην εικασία πως κάποιο ελληνικό θέατρο (καθώς ο Διόνυσος και οι μούσες σχετίζονταν με τις τέχνες του θεάματος) πιθανώς να ευρισκόταν στην συγκεκριμένη τοποθεσία.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, το θέατρο χρησιμοποιείται εκ νέου για δημόσιες εκδηλώσεις, όπως θεατρικές παραστάσεις, μουσικές συναυλίες, όπερες, καθώς και μπαλέτα. Τα τελευταία χρόνια, υψηλού επιπέδου εκδηλώσεις, όπως εκείνες του Μπολσόι και του Χοσέ Καρρέρας λαμβάνουν χώρα κάθε καλοκαίρι ως μέρος του Θερινού Φεστιβάλ της Οχρίδας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Macedonia National Tourism Portal». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2016.

Συντεταγμένες: 41°06′53″N 20°47′38″E﻿ / ﻿41.114711°N 20.793894°E﻿ / 41.114711; 20.793894

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Βόρεια Μακεδονία | Πύλη Βόρεια Μακεδονία |
Το **Βασιλικό Παλάτι της Φικούτσα**, ιταλ.: *Palazzo Reale di Ficuzza*, που ονομάζεται επίσης Βασιλική Οικία για το Κυνήγι (Reggia [ή Real Casina] di Caccia) της Φικούτσα βρίσκεται κοντά στην πόλη Κορλεόνε, που βρίσκεται περίπου 45 χλμ. από το Παλέρμο της Σικελίας. Παραγγέλθηκε από τον Φερδινάνδο Δ' της Νάπολης και Γ' της Σικελίας κατά την εξορία του στη Σικελία, που ξεκίνησε μετά την ίδρυση της Παρθενόπειας Δημοκρατίας το 1798.

Ιστορία
-------

Ο Φερδινάνδος Δ΄ επέστρεψε στην ηπειρωτική χώρα, αλλά στη συνέχεια εξορίστηκε ξανά από τις γαλλικές δυνάμεις και το βασίλειό του της Νάπολης κυβερνήθηκε από τον Ζοακίμ Μυρά μέχρι το 1815.  Έκτισε το παλάτι, που κτίστηκε κοντά στο Βασιλικό Κυνηγετικό καταφύγιο το 1802 και ολοκληρώθηκε το 1810. Στους σχεδιαστές περιλαμβάνεται ο μηχανικός Κάρλο Κένκι και αργότερα ο νεοκλασικός αρχιτέκτονας Τζιουζέπε Βενάντσιο Μαρβούλια. Μεταξύ αυτών που ολοκλήρωσαν την τοιχογραφία ήταν οι Τζιουζέπε Βελάσκοo και B. Κοτάρντι. 

Τελικά, με την πτώση των Βουρβόνων, το σπίτι περιέπεσε σε αχρηστία και υπέστη λεηλασία από διάφορους ιδιοκτήτες και οικοδεσπότες, συμπεριλαμβανομένων των στρατών κατοχής κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το παλάτι άνοιξε πρόσφατα για τους επισκέπτες, συμπεριλαμβανομένων των σηράγγων (τούνελ), που οδηγούν στο γύρω δάσος.  

Οι λιτές εξωτερικές όψεις του παλατιού εναρμονίζονται με έναν από τους ρόλους του ως κυνηγετικού καταφυγίου. Ορισμένοι από τους εσωτερικούς χώρους, ωστόσο, έχουν διακοσμητική πληθωρικότητα, όπως κολώνες αιγυπτιακού τύπου.  Ολόκληρο το σύνολο έχει ένα πνεύμα σπάταλης επιπολαιότητας, δεδομένου ότι ανατέθηκε από έναν εξόριστο βασιλιά, που κυβερνούσε μια καταρρέουσα μοναρχία και ένα εξαθλιωμένο βασίλειο κατά την εποχή των Ναπολεόντειων Πολέμων.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  Davis, John (2006). *Naples and Napoleon: Southern Italy and the European Revolutions, 1780-1860*. Oxford University Press. ISBN 9780198207559.
2. ↑  Palermo tourism office Αρχειοθετήθηκε 2016-10-20 στο Wayback Machine. Palazzo Reale di Ficuzza.
3. ↑  YouTube slide tour of the palace and its chapel.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  **Real Casina di Caccia di Ficuzza** στο Wikimedia Commons
Ο **Γεώργιος Σπηλιόπουλος** (1901 - 23 Φεβρουαρίου 1977) ήταν Έλληνας γιατρός, υφηγητής του Πανεπιστημίου και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής.

Βιογραφία
---------

### Σπουδές και ιατρική

Γεννήθηκε στο Αίγιο το 1901, γιος του Ιωάννη Σπηλιόπουλου. Διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Μονάχου, εργάστηκε ως γιατρός επί διετία στην παιδιατρική κλινική του εν λόγω Πανεπιστημίου. Το 1928 ανέλαβε βοηθός του Φαρμακολογικού Εργαστηρίου του Πανεπιστημίου Αθηνών και εν συνεχεία επιμελητής της Παιδιατρικής Κλινικής. Έγινε υφηγητής της Παιδιατρικής του Πανεπιστημίου αργότερα. Έσωσε πολλά από τα πρόωρα γεννημένα βρέφη τής 10ετίας του '60.

### Πολιτική σταδιοδρομία

Ο Γεώργιος Σπηλιόπουλος εξελέγη βουλευτής Αθηνών με την ΕΔΑ στις 8 Δεκεμβρίου 1951, στη θέση του Στέφανου Σαράφη. Επανεξελέγη βουλευτής Αθηνών με τη Δημοκρατική Ένωση (στην οποία ανήκε και η ΕΔΑ) το 1956 και βουλευτής Αχαΐας με την ΕΔΑ το 1958 και το 1963.
Μεταπολιτευτικά πολιτεύτηκε στην Α΄ Αθηνών με την Ενωμένη Αριστερά και έλαβε 12.941 ψήφους, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί.

Απεβίωσε από εγκεφαλικό επεισόδιο σε ηλικία 76 ετών τον Φεβρουάριο του 1977 στην Αθήνα και κηδεύτηκε στις 25 Φεβρουαρίου στη Μητρόπολη. Ήταν παντρεμένος με την Άννα Σπηλιοπούλου και είχαν μία κόρη. Η ταφή του Σπηλιόπουλου έγινε στο νεκροταφείο της Νέας Σμύρνης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ελληνικόν Who's Who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών Who's Who, Αθήνα 1962, σελ. 487.[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. 1 2  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 95, αρ. 1090).(pdf)
3. ↑  Βύρων Πολύδωρας, "Η Μείζων Αθήνα", Καστανιώτης 2002, σελ. 171-72[*νεκρός σύνδεσμος*].
4. ↑  Κώστας Διγκαβές, Εκλογές στην Ελλάδα 1844-1985, Μαλλιάρης- Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1986, σελ. 54[*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  Κηδεύεται αύριο ο Γ. Σπηλιόπουλος, Τα Νέα, 24-2-1977, σελ. 14.
6. ↑  Τα Νέα, Κοινωνικά, 24-2-1977, σελ. 13.
Το τορπιλλοβόλο **Αρέθουσα / 01, 56** ήταν ένα από τα έξι ομοίου τύπου τορπιλλοβόλα πλοία που παραγγέλθηκαν από την Ελληνική κυβέρνηση στα ναυπηγεία VULCAN του Στετίνου της Γερμανίας το 1912 αντί του ποσού των 500.000 μάρκων έκαστο. Κατέπλευσε στην Ελλάδα τον Μάιο του 1914.

Το 1916 κατά τον αποκλεισμό των Γάλλων, την επιβολή Γάλλου αρμοστή, την κατάσχεση του ελληνικού στόλου και καθιστάμενη η Ελλάδα προτεκτοράτο, καταλήφθηκε από τους Γάλλους και συνέχισε υπό γαλλική σημαία με γαλλο-σενεγαλέζικο πλήρωμα. Τον Ιούνιο του 1917 αποδόθηκε στην Ελλάδα και με ελληνικό πλήρωμα χρησιμοποιήθηκε κατά την υπόλοιπη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου καθώς και στη συνέχεια στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ανέλαβε σε επιχειρήσεις περιόδου 1940-1941.

Στις 23 Απριλιου 1941 διατάχθηκε η αυτοβύθισή του μετά από γερμανική αεροπορική επίθεση που δέχθηκε στον όρμο Βάρκιζα. Κυβερνήτης ήταν ο έφεδρος αντιπλοίαρχος Θ. Πάγκαλος.

Τα άλλα πλοία ομοίου τύπου που παραγγέλθηκαν στη Γερμανία ήταν τα: Αίγλη Ι, Αλκυόνη Ι, Δάφνη ΙΙ, Δωρίς Ι και Θέτις ΙΙ.

Πηγές
-----

* Κ. Παΐζης Παραδέλης "Τα πλοία του Ελληνικού πολεμικού ναυτικού 1830-1979" Εκδ. ΓΕΝ σελ.16-17 και 28.