recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Στις 28 Σεπτεμβρίου 1958 έλαβε χώρα **δημοψήφισμα για το νέο σύνταγμα της Γαλλίας** στην Άνω Βόλτα, ως μέρος ενός ευρύτερου δημοψηφίσματος σε όλη τη γαλλική Ένωση για την επικύρωση του νέου συντάγματος. Εάν το σύνταγμα εγκρινόταν, η χώρα θα γινόταν μέλος της Γαλλικής Κοινότητας, ενώ αν δεν γινόταν αποδεκτό θα αποδιδόταν ανεξαρτησία. Το νέο σύνταγμα εγκρίθηκε από το 99,18% των ψηφοφόρων, ενώ η μόνη αποικία που ψήφισε υπέρ της ανεξαρτησίας ήταν η Γουινέα..[1]

Αποτελέσματα
------------

| Επιλογή | Ψήφοι | % |
| --- | --- | --- |
| Υπέρ | 1.415.651 | 99,18 |
| Κατά | 11.687 | 0.82 |
| Άκυρα/λευκά ψηφοδέλτια | 3.829 | – |
| **Συνολικά** | **1.431.167** | **100** |
| Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι/προσέλευση | 1.914.908 | 74,74 |
| Πηγή: Άμεση Δημοκρατία |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Frankreich, 28. September 1958 : Verfassung Direct Democracy
Συντεταγμένες: 41°53′43.35317″N 12°28′12.92736″E﻿ / ﻿41.8953758806°N 12.4702576000°E﻿ / 41.8953758806; 12.4702576000

Ο **Σαν Τζιρολάμο ντέλα Καριτά** (ιταλ. *San Girolamo della Carità*, μτφρ. *Άγιος Ιερώνυμος της Ελεημοσύνης*) είναι χριστιανικός ναός στην πόλη της Ρώμης. Βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή του Κάμπο ντε Φιόρι, όχι μακριά από το Παλάτσο Φαρνέζε και τις όχθες του Τίβερη.

Σύμφωνα με την παράδοση εκεί βρισκόταν τον 4ο αιώνα το σπίτι όπου κατοίκησε ο Άγιος Ιερώνυμος, ενώ κατά την περίοδο 1551 – 1583 κατοικούσε εκεί ο Σαν Φίλιπο Νέρι, άγιος με καταγωγή από την Τοσκάνη. Η σημερινή εκκλησία χτίστηκε στα τέλη του 16ου αιώνα.

*Το Παρεκκλήσι Ανταμόρο με το άγαλμα του Σαν Φίλιπο Νέρι.*
Η πρόσοψη είναι έργο του Κάρλο Ραϊνάλντι. Το εσωτερικό αποτελείται από ένα και μοναδικό κλίτος, σκεπασμένο με μια πλούσια σκαλισμένη οροφή από ξύλο. Στην Αγία Τράπεζα, που αποτελεί επίσης σχέδιο του Ραϊνάλντι, έχει φιλοτεχνηθεί *Η Τελευταία Μετάληψη του Σαν Τζιρολάμο* από τον Αγκοστίνο Καράτσι. Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζει το **Παρεκκλήσι Ανταμόρο** (1708), το μοναδικό έργο στη Ρώμη του Φίλιπο Χουβάρα, διακοσμημένη με το μαρμάρινο άγαλμα του Σαν Φίλιπο Νέρι από τον Πιέρ Λε Γκρο. Τον άγιο περιβάλουν σύννεφα και εύθυμοι ερωτίδες.

Το πρώτο παρεκκλήσι στα δεξιά ονομάζεται **Παρεκκλήσι Σπάντα**. Θεωρείται μοναδικό τόσο ως έργο τέχνης, όσο και ως έκφραση του πνεύματος του μπαρόκ. Αποτελεί δημιούργημα του σπουδαίου αρχιτέκτονα Φραντσέσκο Μπορομίνι. Τα μηχανικά στοιχεία του παρεκκλησίου παραμένουν αφανή ώστε το μάτι να αιχμαλωτίζει μονάχα η εξαιρετική διακόσμηση. Ίασπις και μάρμαρο είναι έτσι σκαλισμένα, ώστε να θυμίζουν δαμασκηνό ύφασμα με λουλούδια και βελούδινα παραπετάσματα. Γονατιστοί άγγελοι με ξύλινα φτερά συγκρατούν το κιγκλίδωμα της Αγίας Τράπεζας, το οποίο επίσης έχει τη μορφή κουρτίνας από ίασπι.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  *dati.beniculturali.it*.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 6  Ιανουαρίου 2021.

Πηγές
-----

* "Ρώμη", σειρά "Οδηγοί του Κόσμου", εκδόσεις Η Καθημερινή Α.Ε. Dorling Kindersley

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  San Girolamo della Carità (Rome) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 123151616
* LCCN: n80052291
* GND: 4461206-0

 |

 |
Ο **ταύρος της Κρήτης** ήταν θηρίο στην ελληνική μυθολογία. Η αιχμαλωσία του αποτέλεσε αντικείμενο του έβδομου άθλου του Ηρακλή.

Η γέννηση του ταύρου
--------------------

Σύμφωνα με μια εκδοχή, ο ταύρος ήρθε στον κόσμο μετά από αίτημα του βασιλιά της Κρήτης Μίνωα. Συγκεκριμένα, ο Μίνωας υποσχέθηκε στον Ποσειδώνα ότι θα του θυσίαζε οτιδήποτε έβγαινε από τη θάλασσα. Τότε, αναδύθηκε μέσα από τη θάλασσα ο ταύρος, όμως ο Μίνωας, εκστασιασμένος από την ομορφιά του ζώου, θυσίασε άλλο ζώο στη θέση του ελπίζοντας ότι θα ξεγελούσε τον θεό. Ο Ποσειδώνας εκνευρίστηκε και έκανε τον ταύρο μανιακό, ο οποίος άρχισε να προξενεί τεράστιες καταστροφές στο νησί. 

Σύμφωνα με διαφορετική εκδοχή, ο Ποσειδώνας έκανε την Πασιφάη, σύζυγο του Μίνωα, να ερωτευτεί τον ταύρο. Από την ένωσή τους γεννήθηκε ο Μινώταυρος. Υπάρχει επίσης η εκδοχή σύμφωνα με την οποία ο ταύρος αυτός είχε χρησιμοποιηθεί για την αρπαγή της Ευρώπης.

 Ο Ηρακλής αιχμαλωτίζει τον ταύρο της Κρήτης, λεπτομέρεια από ρωμαϊκό μωσαϊκό, Ιλλυρία Ισπανία

Άθλος του Ηρακλή
----------------

Ο Ηρακλής αιχμαλώτισε τον ταύρο για χάρη του έβδομου άθλου του. Ο Ευρυσθέας, μάλιστα, θέλοντας να δυσκολέψει περισσότερο την αποστολή του Ηρακλή, διέταξε να του φέρει τον ταύρο ζωντανό. Έτσι ο ήρωας αναχώρησε για την Κρήτη. Ο Μίνωας δέχθηκε να του δώσει τον ταύρο, με την προϋπόθεση ότι θα κατάφερνε πρώτα να τον δαμάσει. Ο Ηρακλής αιχμαλώτισε τον ταύρο χρησιμοποιώντας ένα δίχτυ, τον κουβάλησε στους ώμους του και τον πήγε στις Μυκήνες, όπου και τον παρέδωσε στον Ευρυσθέα. Εκείνος τον ελευθέρωσε και τότε ο ταύρος, διασχίζοντας την Πελοπόννησο, έφτασε στον Μαραθώνα της Αττικής, όπου συνέχισε να προξενεί καταστροφές.

Η εξόντωση του θηρίου
---------------------

Ο Αιγέας, βασιλιάς της Αθήνας, ενοχλημένος από τις καταστροφές που δημιουργούσε το ζώο στην περιοχή του, ανέθεσε την εξόντωση του στον Ανδρόγεω, γιο του Μίνωα. Στήριξε τις ελπίδες του σε αυτόν καθώς είχε στεφθεί πρωταθλητής στα Παναθήναια. Όμως ο Ανδρόγεως διέψευσε τις προσδοκίες του Αιγέα. Απέτυχε να σκοτώσει τον ταύρο και έχασε και τη ζωή του. Μετά την αποτυχία του Ανδρόγεω ο γιος του Αιγέα, Θησέας, ανάλαβε την επικίνδυνη αποστολή. Κατόρθωσε να αιχμαλωτίσει τον ταύρο χωρίς τη χρήση όπλων και τον περιέφερε σύμφωνα με τον Πλούταρχο σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Τελικά τον θυσίασε στο δελφίνιο Απόλλωνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Minotaurus» (Ρωσικά)

Πηγές
-----

* Ρισπέν, Ζαν (1953). Μαρινάτος, Σπύρος, επιμ. *Ελληνική μυθολογία*. **Β'**. Αθήνα: Δαρεμάς.

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οι Άθλοι του Ηρακλή |
| --- |
|  |
| 
* Ο Λέων της Νεμέας
* Η Λερναία Ύδρα
* Η Κερυνίτιδα Έλαφος
* Ο Ερυμάνθιος κάπρος
* Η Κόπρος του Αυγεία
* Οι Στυμφαλίδες Όρνιθες
* Ο Ταύρος της Κρήτης
* Τα Άλογα του Διομήδη
* Η Ζώνη της Ιππολύτης
* Τα Βόδια του Γηρυόνη
* Τα Μήλα των Εσπερίδων
* Ο Κέρβερος
 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
**Τσιτσέκα**, ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα).

Ετυμολογία του ονόματος
-----------------------

Όνομα τουρκικής αρχής, από τη λέξη *çiçek* «άνθος». Σημασιολογικά παρεμφερές με τα ονόματα *Ανθή*, *Ανθούσα*, *Λουλούδα*, *Πουλουδιά*, *Φιορέλλα*, *Φκιουρού* (ιταλικά: *fiore* «άνθος»), *Φλώρα*, *Τσβιάτα* (βουλγαρικά: *Цвете* «άνθος») κτλ.

Διάδοση του ονόματος
--------------------

Ασυνήθιστο σήμερα όνομα των ελληνόφωνων της Μικράς Ασίας. Κατά τον Ιωακείμ Βαλαβάνη, «Τσιτσέκα (τουρκιστί Ανθή)», στο Αραβάνι Καππαδοκίας. Σύμφωνα με τον Σίμο Μενάρδο, *Κικεκού*, στην Κύπρο, από το *κικέκιν* «τσιτστέκι», από τα ονόματα που διάλεγαν οι «λινοβάμπακοι», οι Κύπριοι που φοβούμενοι να δηλώσουν χριστιανοί έφεραν δημοσίως τουρκικό όνομα. Ο Μπούτουρας το συμπεριλαμβάνει στα «Ονόματα εκ παρομοιώσεων προς φυτά».

Το όνομα πρωτοεμφανίστηκε στη μεσαιωνική ελληνική με την Τζιτζάκ ή Τσιτσάκ, την πριγκίπισσα των Χαζάρων, που όταν εκχριστιανίστηκε για να παντρευτεί το (732 ; ) τον Κωνσταντίνο Ε΄ (718–775), αυτοκράτορα του Βυζαντίου (741–775), μετονομάστηκε σε Ειρήνη. Γιος τους, ο αυτοκράτορας Λέων ο Χάζαρος (750–780).

Το ένδυμα που φορούσε η πριγκίπισσα κατά την ενθρόνισή της έκανε τόση εντύπωση στο Βυζάντιο, που έγινε η αιτία να καθιερωθεί ένα νέο είδος χιτώνα αντρικού, το *τζιτζάκιον*.

Το όνομα σε άλλες γλώσσες
-------------------------

Τουρκικά: *Çiçek*

Επώνυμο
-------

Σύμφωνα με τον Τομπαΐδη, το οικογενειακό *Τσιτσεκλής* από το τουρκικό *çiçekli* «ανθισμένος», και το *Τσιτσεκίδης* από το τουρκικό *çiçek* «άνθος». Πρβ. και Τριανταφυλλίδη, «από το *τσιτσέκ* μπορεί το οικογενειακό *Τσιτσεκλής*». Επίσης, *Τσιτσέκας*, ίσως μητρωνυμικό οικογενειακό.

Επίσης από το çiçek
-------------------

*τσουτσέκι*: (μειωτικά) για άνθρωπο ασήμαντο, άξιο περιφρόνησης, συνήθως νεαρό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Λεξικό της κοινής νεοελληνικής* Ι.Ν.Σ.–Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη
2. ↑  Ιωακείμ Βαλαβάνης, «Η καμπάνα του χωριού μου», *Παρνασσός*, τμ. ΙΑ΄, τχ. Ϛ΄ και Ζ΄, Φιλολογικός σύλλογος Παρνασσός, Αθήνα 1888, σ. 326
3. ↑  Σίμος Μενάρδος, «Περί των ονομάτων των Κυπρίων», *Αθηνά*, τμ #16 (1904), σ. 272
4. ↑  Αθανάσιος Χ. Μπούτουρας, *Τὰ νεοελληνικὰ κύρια ὀνόματα ἱστορικῶς καὶ γλωσσικῶς ἑρμηνευόμενα*, Αθήνα 1912, σ. 142
5. ↑  E. A. Sophocles, *Greek Lexicon of the Roman and Byzantine Periods*, Harvard University Press, Καίμπριτζ (ΗΠΑ) 1914, σ. 1080, «τζιτζάκιον»
6. ↑  «Çiçek» Αρχειοθετήθηκε 2016-05-26 στο Wayback Machine. *Kişi Adları Sözlüğü*
7. ↑  Δημήτρης Τομπαΐδης, *Ελληνικά επώνυμα τουρκικής προέλευσης*, Επικαιρότητα, Αθήνα 1990, σ. 178
8. ↑  Μανόλης Τριανταφυλλίδης, *Τα οικογενειακά μας ονόματα*, Ι.Ν.Σ.–Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη, Θεσσαλονίκη 1995, σ. 60, σημ. 114
9. ↑  «τσουτσέκι», *Λεξικό της κοινής νεοελληνικής*, ό.π.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Τσιτσέκα**  |

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **çiçek**  |

* (Αγγλικά) Lynda Garland, Irene (wife of Constantine V) Αρχειοθετήθηκε 2015-09-24 στο Wayback Machine.
Χαρακτική περί του 1500 μ.Χ. η οποία απεικονίζει τον κατασκευαστή της μηχανής βασανιστηρίων Περίλαο να γίνεται το πρώτο, δοκιμαστικό αυτής θύμα. 
Ο Ταύρος του Φάλαρη όπως τον απεικόνισε ο Χανς Μπούργκμαϊρ ο πρεσβύτερος (1473 – 1531).
Ο**Ταύρος του Φαλάρη**ήταν ένα όργανο βασανιστηρίων, του οποίου το όνομα οφείλεται στον Φάλαρη, τύραννο του Ακράγαντα της Σικελίας, ο οποίος πέθανε το 554 .π.Χ. H βαναυσότητα του Φαλάριδος, ήταν τέτοια που έβαλε έναν αγαλματοποιό, τον γλύπτη Περίλαο, να του κατασκευάσει ένα χάλκινο κούφιο βόδι. Το βόδι αυτό χωρούσε άνθρωπο και το προόριζε για μηχανή εκτέλεσης. Έβαζε μέσα τον μελλοθάνατο ζωντανό, έκλεινε το βόδι και άναβε φωτιά από κάτω. Το γλυπτό ήταν έτσι κατασκευασμένο, που οι φωνές του βασανιζόμενου ακούγονταν σαν βέλασμα βοδιού, ενώ ο καταδικασμένος έβρισκε φρικτό θάνατο μέσα στον πυρωμένο φούρνο. Πρώτο θύμα και δοκιμαστικό της λειτουργίας του έγινε ο ίδιος ο κατασκευαστής του Περίλαος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Μερικοί μελετητές των αρχών του 20ού αιώνα αναφέρουν μια πιθανή σύνδεση μεταξύ του Βοδιού στον Ακράγαντα και των φοινικικών λατρειών (π.χ. ο χρυσός μόσχος στην Αγία Γραφή), και υπέθεταν κάποια συνέχεια στην πρακτική των ανθρωποθυσιών της Ανατολής. Εν συνεχεία βέβαια αυτή η ιδέα, έχασε οπαδούς, αν και η αρχική επιχειρηματολογία της δεν έχει καταρριφθεί.

Αναφορές
--------

Σε κάθε περίπτωση, η ιστορία του ταύρου δεν μπορεί να απορριφθεί ως καθαρή επινόηση. Ο Πίνδαρος, ο οποίος έζησε λιγότερο από έναν αιώνα αργότερα, συνέδεσε ρητά τη συσκευή αυτή βασανιστηρίων, με το όνομα του τυράννου. Ο Διόδωρος Σικελιώτης κάνει επίσης αναφορά στο χάλκινο βόδι του Φαλάριδος, το οποίο ο Ίμιλκος το μετέφερε ως λάφυρο στην Καρχηδόνα αφού κατέλαβε τον Ακράγαντα. Κατόπιν επιστράφηκε μετά την άλωση της Καρχηδόνας (το 200 π.Χ.) από τον Πόπλιο Κορνήλιο Σκιπίων τον Αφρικανό. Ωστόσο, είναι πιο πιθανό ότι ήταν ο Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων ο Εμιλιάνο, γνωστός και ως ο Σκιπίων ο Νεότερος, εκείνος ο οποίος επέστρεψε τον ταύρο καθώς και άλλα κλεμμένα έργα τέχνης από τις πόλεις της Σικελίας μετά την ολική καταστροφή της Καρχηδόνας (το 146 π.Χ.).

Ο Λουκιανός έγραψε δύο σατυρικούς διαλόγους «Φάλαρις Α και Φάλαρις Β». Ενώ τέλος, το μαρτύριο του Φαλάριδος καταγράφεται ανάμεσα σε άλλες πολιτικές αθλιότητες και στα Ηθικά Νικομάχεια του Αριστοτέλη.

* Φάλαρις
* Περίλαος
Η **Συνομοσπονδία Αθλητισμού Βραζιλίας** (πορτογαλικά: *Confederação Brasileira de Desportos*, CBD) ήταν οργανισμός υπεύθυνος για την οργάνωση και διοίκηση του αθλητισμού στη Βραζιλία. Ιδρύθηκε στις 20 Αυγούστου του 1914 με αποστολή την προώθηση όλων των αθλημάτων στην επικράτεια της χώρας. Ο πρώτος αθλητικός οργανισμός σε εθνικό επίπεδο δημιουργήθηκε από συλλόγους του Ρίο ντε Τζανέιρο και του Σάο Πάολο στις 8 Ιουνίου του 1914, με την ονομασία Ομοσπονδία Αθλητισμού Βραζιλίας (FBS). Η ιδέα ήταν να συγκροτηθεί μια ενιαία ομάδα ως εκπρόσωπος της Βραζιλίας για να αντιμετωπίσει την Αργεντινή στον αγώνα για το Κόπα Ρόκα, που δημιουργήθηκε από τον Αργεντινό πρόεδρο Χούλιο Ρόκα. Στις 21 Ιουνίου του 1916, η FBS μετονομάστηκε σε Συνομοσπονδία Αθλητισμού Βραζιλίας.

Στις 24 Σεπτεμβρίου του 1979, αφού υπέστη αλλαγές στη δομή της, η CBD μετονομάστηκε σε CBF, κυρίως ως αποτέλεσμα ενός διατάγματος της FIFA, σύμφωνα με το οποίο όλες οι εθνικές ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες θα πρέπει να εστιάζουν αποκλειστικά στην ανάπτυξη του εν λόγω αθλήματος. Αυτό δεν συνέβη με την CBD, η οποία εκείνη την εποχή ήταν υπεύθυνη για την προώθηση όλων των ολυμπιακών αθλημάτων, συμπεριλαμβανομένου του ποδοσφαίρου. Κάθε άθλημα διέθετε πλέον τη δική του συνομοσπονδία και η οντότητα που ανέλαβε το ρόλο της ανάπτυξης του αθλητισμού μέσω μιας παγκόσμιας διάρθρωσης και στρατηγικής για όλα τα αθλήματα είναι η Ολυμπιακή Επιτροπή Βραζιλίας.

Πριν κάθε άθλημα αποκτήσει τη δική του συνομοσπονδία, όλα είχαν ως αναφορά τη CBD, η οποία ήταν η οντότητα με τη μεγαλύτερη απήχηση στη Βραζιλία.

Το 1979 η CBD μετονομάστηκε σε Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου Βραζιλίας (CBF). Την επόμενη χρονιά, το εθνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου άρχισε να διοργανώνεται από την CBF.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Pinheiro, Mauro (1977-06-24). *A CBD nasceu para bater na Argentina*. Placar, σελ. 45.
2. ↑  Tessaro, Alexandre. «CBF Academy -». *cbf.com.br* (στα Πορτογαλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2018.
3. ↑  «Qual é a diferença entre CBF e CBD?». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Νοεμβρίου 2009.
Ο **Στέφεν Τβρτκο Β΄**, σερβοκροατικά: Stjepan/Stefan Tvrtko‎, Στјепан/Стефан Твртко, (απεβ. τον Νοέμβριο του 1443), γνωστός και ως **Tβρτκο Τβρτκόβιτς** (Твртко Твртковић), ήταν μέλος του Οίκου των Koτρομάνιτς. Εξουσίασε ως βασιλιάς της Βοσνίας από το 1404 έως το 1409 και ξανά από το 1420 ως το τέλος του.

Ήταν γιος του Tβρτκο Α΄ βασιλιά της Βοσνίας. Η βασιλεία του έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια μίας πολύ ταραγμένης περιόδου της Βοσνιακής ιστορίας. Εγκαταστάθηκε για πρώτη φορά ως βασιλιάς-μαριονέτα από τους κορυφαίους ευγενείς του βασιλείου, τον Χρβόγιε Βούκσιτς Χρβατίνιτς και τον Σαντάλγι Χράνιτς Κοσάτσα, για να αντικαταστήσει τον ολοένα και πιο ανεξάρτητο θείο του Oστόγια. Πέντε χρόνια αργότερα, έχασε την υποστήριξη των ευγενών και έτσι και το στέμμα. Δεν ήταν πολιτικά ενεργός κατά τη δεύτερη βασιλεία του Oστόγια, αλλά κατάφερε να καθαιρέσει και να διαδεχθεί τον γιο τού Oστόγια, Στέφεν. Η δεύτερη βασιλεία του Tβρτκo Β΄ σημαδεύτηκε από επανειλημμένες οθωμανικές επιδρομές, που τον ανάγκασαν να αποδεχθεί την οθωμανική επικυριαρχία, και τον αγώνα για την εξουσία με τον Ραντιβόγι, έναν άλλο γιο του Oστόγια. 

Ο Tβρτκo Β΄ νυμφεύτηκε δύο φορές, αλλά απεβίωσε άτεκνος. Επέλεξε να τον διαδεχθεί ο αδελφός του Ραντιβόι, Τόμας.

Ιστορικό
--------

Πρώτη βασιλεία
--------------

Η Βοσνία των πρώτων δεκαετιών του 15ου αιώνα, με τη βασιλική επικράτεια σε λαδί χρώμα.

Ξεπεσμός
--------

Ο Χρβόγιε Βούκσιτς Χρβατίνιτς, όπως απεικονίζεται στο *Ευχολόγιο τού Χρβόγιε*.
Ο Σιγισμούνδος του Οίκου του Λουξεμβούργου, βασιλιάς της Βοημίας & Γερμανίας.

Δεύτερη βασιλεία
----------------

### Ουγγρική συμμαχία

Το βασίλειο της Βοσνίας και το δεσποτάτο της Σερβίας το 1422.
### Μετέπειτα ζωή

Προσωπική ζωή
-------------

Ανακατασκευασμένο παρεκκλήσιo στο Μπομπόβατς.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  genealogy.euweb.cz/balkan/balkan2.html.

### Βιβλιογραφία

* Ćirković, Sima (1964). *Историја средњовековне босанске државе* (στα Σερβοκροατικά). Srpska književna zadruga.
* Fine, John Van Antwerp (1994). *The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest*. University of Michigan Press. ISBN 0-472-08260-4.
* Mandić, Dominik (1960). *Bosna i Hercegovina: Etnička povijest Bosne i Hercegovine* (στα Σερβοκροατικά). Rome: Croatian Historical Institute. ISBN 0-472-08260-4.
* Živković, Pavo (1981). *Tvrtko II Tvrtković: Bosna u prvoj polovini xv stoljeća* (στα Σερβοκροατικά). Sarajevo: Institut za istoriju. ISBN 0-472-08260-4.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 78620791
* LCCN: nr88000675

 |

 |
Η **Στρατιωτική Ακαδημία των ΗΠΑ**, ή **Ακαδημία Στρατού των ΗΠΑ**, η **Ακαδημία Γουέστ Πόιντ**, (West Point Academy) είναι η αρχαιότερη στρατιωτική ακαδημία των ΗΠΑ, αντίστοιχη με τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων της Ελλάδας.

Ίδρυση - εγκαταστάσεις
----------------------

Ιδρύθηκε το 1802 και βρίσκεται στο Γουέστ Πόιντ της Νέας Υόρκης, περίπου 80 χλμ βόρεια της πόλης, σε γραφικό λόφο πάνω από τον ποταμό Χάντσον.

Οι εγκαταστάσεις της Σ.Α. δίνουν την εικόνα πανεπιστημιούπολης με πολλά ιστορικά κτίρια, μεταξύ των οποίων ένα έχει σήμερα μετατραπεί σε μουσειακό χώρο όπου και φιλοξενεί το αρχαιότερο Μουσείο Στρατού των ΗΠΑ, βέβαια με αρχαιότερα εκθέματα όπλα, κανόνια, στολές, παράσημα και έγγραφα από τον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο.

Φοίτηση
-------

Η φοίτηση στην Ακαδημία είναι τετραετής και κάθε χρόνο εισάγονται περίπου 1300 σπουδαστές που καλούνται δόκιμοι ενώ αποφοιτούν περίπου οι 1000 με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού, λαμβάνοντας πιστοποιητικό επιπέδου «Bachelor of Science». Η φοίτηση είναι εσώκλειστη και παρέχεται δωρεάν μαζί με τη σίτιση, διαμονή και ένδυση, με την υποχρέωση της αναγκαστικής παραμονής στο στρατό για κάποιο χρονικό διάστημα. Μεταξύ των αποφοίτων της Σχολής περιλαμβάνονται δύο Πρόεδροι των ΗΠΑ και ο πρώην Βασιλεύς των Ελλήνων Κωνσταντίνος Β΄ (τότε διάδοχος), ο οποίος παρακολούθησε ειδική ταχύρρυθμη εκπαίδευση στρατιωτικής τακτικής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
* Ιστορικές φωτογραφίες

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 133396889
* LCCN: n79074300
* ISNI: 0000 0001 2287 2270
* SUDOC: 032222998
* BNF: cb12329538m (data)
* NKC: kn20050506055

 |

 |
Η **Τόρα Μόστερστονγκ**, νορβηγ.: *Tora Mosterstong*, παλαιο-νορβηγ.: Þóra Morstrstǫng, γνωστή και ως **Τόρα του υπηρετικού προσωπικού** (*Thora Mostaff*) , ήταν μία από τις παλλακίδες του Χάραλντ Α΄ του *Καλλίκομου* (Χορφάγκρε) και μητέρα του Χάακον Α΄ του *Αγαθού*, του νεότερου γιου του Χάραλντ Α΄ και τρίτου βασιλιά της Νορβηγίας (π. 935–961).

Βιογραφία
---------

Σύμφωνα με το έπος (saga) του Χάραλντ Χαρφάρε του Σνόρι Στούρλουσον (*Soga om Harald Hårfagre*), η Tόρα καταγόταν από το νησί Mόστερ και καταγόταν από τη φυλή (*ætt*) των Χόρντα-Κόρε (*Hǫrða-Kára*).

 Εικονογράφηση τίτλου για το έπος του Σνόρι Στούρλουσον για τον Χάραλντ Χορφάγκρε.

> «Όταν ο βασιλιάς Χάραλντ ήταν κοντά στα 70 του χρόνια, είχε έναν γιο με μια γυναίκα που ονομαζόταν Τόρα και λεγόταν Μόστερστανγκ, η φυλή της ήταν από το Μόστερ και είχε καλούς φίλους, είχε συγγένεια με τη Χόρντα-Κόρε. Ήταν μια σταθερή γυναίκα και πολύ όμορφη, ήταν υπηρέτρια του βασιλιά. Υπήρχαν πολλοί τότε που υπηρέτησαν τον βασιλιά, αν και ήταν καλής καταγωγής, άνδρες και γυναίκες. Όσον αφορά τα παιδιά του καλού λαού, ήταν έθιμο να προσέχουν ποιος θα τους ραντίσει με νερό και θα τους έδινε το όνομά τους.
> 
>  Όταν πλησίαζε η ώρα που η Τόρα περίμενε να γεννήσει το παιδί, ήθελε να ταξιδέψει στον βασιλιά Χάραλντ, εκείνος βρισκόταν βόρεια στο Σάιμ και εκείνη στο Μόστερ. Έπλευσε βόρεια με το πλοίο του Σίγκουρντ γιαρλ. Βγήκαν στη στεριά για τη νύχτα, και εκεί η Τόρα γέννησε το παιδί της στον σχιστόλιθο, δίπλα στη σανίδα και ήταν αγόρι. Ο Σίγκουρντ γιαρλ έριξε νερό επάνω από το αγόρι και το ονόμασε για τον πατέρα του Χάακον Λάντεγιαρλ. το αγόρι σύντομα έγινε όμορφο και μεγαλόσωμο και έμοιαζε πολύ στον πατέρα του. Ο Χάραλντ άφησε το αγόρι να ακολουθήσει τη μητέρα του και οι δυο τους βρίσκονταν στις φάρμες του βασιλιά, ενώ το αγόρι ήταν μικρό.»
> 
> 

Μία σελίδα του Codex Frisianus από το έπος του Χάραλντ του Καλλίκομου.
Ο Σνόρι μιλά με συνέπεια για την Tόρα ως παλλακίδα και υπηρέτρια, κάτι που τείνει να παράγει λάθος συνειρμούς. Η Χόρντα-Κόρε ήταν μία από τους παλαιούς συμμάχους του Χάραλντ του Καλλίκομου και κατείχε υψηλό αξίωμα στη μάχη του Χάφρσφιορδ. Το να κατείχε η Τόρα μία θέση κοντά στον βασιλιά, πρέπει να ήταν μέρος μίας συνειδητής πολιτικής, ώστε να κρατήσει τις δύο φυλές κοντά.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  «Tora Mostrastong». Bømlo kommune. 14 Ιουλίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2016.

Κύρια πηγή
----------

* Snorri Sturluson *Soga om Harald Hårfagre* (Det Norske Samlaget. 1979)
Το ισχύον **Σύνταγμα της Αλβανίας** υιοθετήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1998. Ορίζει το πολίτευμα της Αλβανίας ως κοινοβουλευτική δημοκρατία. Σύμφωνα με το αυτό, η Αλβανία έχει ένα νομοθετικό σώμα που αποτελείται από 140 βουλευτές, οι οποίοι εκλέγουν τον αρχηγό του κράτους, Πρόεδρο της Αλβανικής Δημοκρατίας, και μία κυβέρνηση, που αποτελείται από τον πρωθυπουργό, τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και τους υπουργούς. Το Σύνταγμα του 1998 χωρίζεται σε 18 μέρη που προβλέπουν τα χαρακτηριστικά του πολιτεύματος, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλα σημαντικά σημεία.

Το Σύνταγμα του Μαρτίου του 1976 παρέμεινε σε ισχύ μέχρι το Σεπτέμβριο του 1991, όταν εγκαθιδρύθηκε ένα πολυκομματικό καθεστώς και τέθηκαν οι βάσεις για τη δημιουργία μιας καπιταλιστικής οικονομίας. Προσχέδια για ένα νέο Σύνταγμα απέτυχαν να κυρωθούν, και μόλις το 1998 κυρώθηκε το παρών Σύνταγμα μέσω ενός δημοψηφίσματος.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Σύνταγμα της Αλβανίας** |

1. ↑
2. ↑
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2016.
4. ↑

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Συντάγματα της Ευρώπης |
| --- |
|  |
|  | 
* Άγιος Μαρίνος
* Αζερμπαϊτζάν
* Αλβανία
* Ανδόρρα
* Αρμενία
* Αυστρία
* Βατικανό
* Βέλγιο
* Βόρεια Μακεδονία
* Βοσνία και Ερζεγοβίνη
* Βουλγαρία
* Γαλλία
* Γερμανία
* Γεωργία
* Δανία
* Ελβετία
* Ελλάδα
* Εσθονία
* Ηνωμένο Βασίλειο
* Ιρλανδία
* Ισλανδία
* Ισπανία
* Ιταλία
* Κροατία
* Κύπρος
* Λετονία
* Λευκορωσία
* Λιθουανία
* Λίχτενσταϊν
* Λουξεμβούργο
* Μάλτα
* Μαυροβούνιο
* Μολδαβία
* Μονακό
* Νορβηγία
* Ολλανδία
* Ουγγαρία
* Ουκρανία
* Πολωνία
* Πορτογαλία
* Ρουμανία
* Ρωσία
* Σερβία
* Σλοβακία
* Σλοβενία
* Σουηδία
* Τουρκία
* Τσεχία
* Φινλανδία
 |

 |
Τα **σύνορα μεταξύ της Σλοβακίας και της Ουκρανίας** αποτελούν συνοριακή γραμμή, μήκους 97 χμ. η οποία χωρίζει τα δύο συγκεκριμένα κράτη.

Ιστορία
-------

Τα σύνορα δημιουργήθηκαν για τον χωρισμό της Τσεχοσλοβακίας και της Ουκρανικής ΣΣΔ, μετά το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν και επανήλθαν τα προ της Συμφωνίας του Μονάχου σύνορα της πρώτης, με μοναδική εξαίρεση μία περιοχή, την Υπερκαρπαθία, η οποία και πέρασε υπό τον έλεγχο της δεύτερης. Έπειτα από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, από τη μία πλευρά των συνόρων βρισκόταν, ούσα ανεξάρτητη πλέον, η Ουκρανία, ενώ, από την τσεχοσλοβακική πλευρά των συνόρων, πλέον, βρισκόταν, έπειτα από τη μεταξύ τους διαίρεση του 1993, η Σλοβακία.

Άποψη των συνόρων, στο ύψος των Καρπαθίων.
Αφότου η Σλοβακία κατέστη κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στις 1 Μαΐου 2004, τα μεταξύ των δύο χωρών σύνορα κατεστάθησαν, επίσης, ως εξωτερικά σύνορα της ΕΕ.

Περιγραφή
---------

Τα σύνορα βρίσκονται στα ανατολικά της Σλοβακίας και στα δυτικά της Ουκρανίας, ενώ έχουν γενική κατεύθυνση από Βορρά προς Νότο.

Ξεκινούν στο ύψος των τριπλών συνόρων μεταξύ της Πολωνίας, της Σλοβακίας και της Ουκρανίας, επί του Όρους Κρέμενετς, ενώ, στη συνέχεια, διασχίζουν τις Τρανσυλβανικές Άλπεις. Από εκεί, συνεχίζουν την πορεία τους νοτιότερα και, κατόπιν, προς τα δυτικά της πρωτεύουσας του Όμπλαστ της Υπερκαρπαθίας, Ούζχοροντ. Στη συνέχεια, κατευθύνονται προς τον ποταμό Τίσα, πλησίον της ουγγρικής πόλης του Ζάχονι, στο ύψος των τριπλών συνόρων μεταξύ της Σλοβακίας, της Ουκρανίας και της Ουγγαρίας.

Στη Σλοβακία, τα σύνορα διασχίζουν τα παρακάτω κράι:

* Κράι του Πρέσοβ,
* Κράι του Κόσιτσε.

Στην Ουκρανία, τα σύνορα διασχίζουν τα παρακάτω όμπλαστ:

* Όμπλαστ της Υπερκαρπαθίας.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Οι γεωγραφικές συντεταγμένες των συγκεκριμένων τριπλών συνόρων είναι οι κάτωθι: 49°05′04″N 22°33′28″E﻿ / ﻿49.084556°N 22.5578°E﻿ / 49.084556; 22.5578
2. ↑  Τα συγκεκριμένα τριπλά σύνορα, ευρισκόμενα ακριβώς επί του ποταμού, έχουν τις κάτωθι συντεταγμένες: 48°24′19″N 22°08′26″E﻿ / ﻿48.405141°N 22.140577°E﻿ / 48.405141; 22.140577

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) Bugajski, Janusz· Pifer, Steven· Wallander, Celeste A. (2008). *Ukraine: A Net Assessment of 16 Years of Independence*. CSIS. σελ. 29. ISBN 978-08-92-06527-1.
2. ↑  (Αγγλικά) Marples, David R. (2014). *Motherland: Russia in the Twentieth Century*. Routledge. ISBN 978-13-17-87385-3.
3. ↑  (Αγγλικά) Hall, Derek R.· Smith, Melanie K.· Marciszewska, Barbara (2006). *Tourism in the New Europe*. CABI. σελ. 99. ISBN 978-18-45-93118-6.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Σλοβακία
* Πύλη:Ουκρανία
 |

 |
Το **Σύνταγμα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης** είναι το ανώτατο νομικό έγγραφο της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Περιλαμβάνεται στο παράρτημα 4 της γενικής συμφωνίας ειρήνης, γνωστής ως η Συμφωνία του Ντέιτον, η οποία υπογράφηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1995. Με το σύνταγμα αυτό επισφραγίστηκε το τέλος του πολέμου στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, ωστόσο έχει δεχτεί ένα σημαντικό ποσοστό κριτικής. Υπό την εποπτεία της διεθνούς κοινότητας, μια προσπάθεια τροποποίησής του, το 2006, απέτυχε να πάρει την έγκριση των δύο τρίτων των μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων της χώρας.

Μεταξύ άλλων, το σύνταγμα δεσμεύεται για την ελευθερία, την ισότητα, την ανεκτικότητα και τους δημοκρατικούς θεσμούς της κυβέρνησης. Αναφέρει επίσης ότι οι φορείς της εθνικής κυριαρχίας είναι οι λαοί που συνιστούν την ομοσπονδία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (Σέρβοι, Βόσνιοι και Κροάτες). Για τη διαδικασία τροποποίησής του, το Σύνταγμα ορίζει ότι απαιτείται απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων, στην οποία να περιλαμβάνονται τα δύο τρίτα των παρόντων και ψηφιζόντων βουλευτών.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2016.
4. ↑
5. 1 2 3  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Φεβρουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2016.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Συντάγματα της Ευρώπης |
| --- |
|  |
|  | 
* Άγιος Μαρίνος
* Αζερμπαϊτζάν
* Αλβανία
* Ανδόρρα
* Αρμενία
* Αυστρία
* Βατικανό
* Βέλγιο
* Βόρεια Μακεδονία
* Βοσνία και Ερζεγοβίνη
* Βουλγαρία
* Γαλλία
* Γερμανία
* Γεωργία
* Δανία
* Ελβετία
* Ελλάδα
* Εσθονία
* Ηνωμένο Βασίλειο
* Ιρλανδία
* Ισλανδία
* Ισπανία
* Ιταλία
* Κροατία
* Κύπρος
* Λετονία
* Λευκορωσία
* Λιθουανία
* Λίχτενσταϊν
* Λουξεμβούργο
* Μάλτα
* Μαυροβούνιο
* Μολδαβία
* Μονακό
* Νορβηγία
* Ολλανδία
* Ουγγαρία
* Ουκρανία
* Πολωνία
* Πορτογαλία
* Ρουμανία
* Ρωσία
* Σερβία
* Σλοβακία
* Σλοβενία
* Σουηδία
* Τουρκία
* Τσεχία
* Φινλανδία
 |

 |
Το **Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Αμπχαζίας** (ρωσικά: Конститу́ция Респу́блики Абха́зия) υιοθετήθηκε από το Ανώτατο Συμβούλιο της Δημοκρατίας της Αμπχαζίας, στη 12η Σύγκληση στις 26 Νοεμβρίου 1994 και από το εθνικό δημοψήφισμα της 3ης Οκτωβρίου 1999, με μια τροποποίηση που εγκρίθηκε στο εθνικό δημοψήφισμα την ίδια ημέρα. Την 15η επέτειο της έκδοσής του πραγματοποιήθηκε ειδική συνάντηση μεταξύ της τρέχουσας σύγκλησης της Λαϊκής Συνέλευσης και πολλών μελών από αυτά που ήταν παρόντα το 1994. Ο Σεργκέι Σάμπα ανέφερε ότι είχε γράψει τον ακριβή χρόνο υιοθέτησης ως 17:14.[1]

Δομή
----

Το σύνταγμα αποτελείται από εφτά κεφάλια. 

1. Αρχές του συνταγματικού συστήματος
2. Ανθρώπινα Δικαιώματα και Ελευθερίες ενός Πολίτη
3. Νομοθετική εξουσία
4. Εκτελεστική εξουσία
5. Δικαστική εξουσία
6. Τοπική κυβέρνηση
7. Συνταγματικές τροπολογίες και διαδικασία αναθεώρησης

Παραπομπές
----------

1. ↑  «SESSION WITH PARTICIPATION OF "GOLDEN PARLIAMENT" MPS TOOK PLACE IN THE PEOPLE’S ASSEMBLY». *Administration of the President of the Republic of Abkhazia*. 27 November 2009.. Ανακτήθηκε στις 3 March 2012. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Σωτήριος Ασπρογέρακας** (1903-1987) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής και διεθνής διαιτητής. Μετά την απόσυρσή του από το ποδόσφαιρο, ανέλαβε πολλές διοικητικές θέσεις. Είναι ο μοναδικός έλληνας διαιτητής που διαιτήτευσε σε 6 τελικούς του Κυπέλλου Ελλάδας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1903. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία ως παίκτης του Παναθηναϊκού, όπου αγωνίστηκε ως το 1930, με συμπαίκτη τον αδερφό του, Θεοφάνη. Κατέκτησε με την ομάδα το ανεπίσημο πρωτάθλημα του 1922. Στη συνέχεια ήταν γενικός αρχηγός της ομάδας.

Διαιτητής
---------

Εν συνεχεία ακολούθησε καριέρα διαιτητή στο εσωτερικό και έπειτα έγινε διεθνής διαιτητής. Ειδικότερα, ήταν διαιτητής σε συνολικά 6 τελικούς του Κυπέλλου Ελλάδας, εκείνων του 1931–1932, 1939–1940, 1946–1947, 1949–1950, 1950–1951 και 1951–1952. 

### Διεθνής διαιτητής

Το 1934 διαιτήτευσε τους δύο αγώνες μεταξύ Βουλγαρίας-Γιουγκοσλαβίας και Βουλγαρίας-Ρουμανίας. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952 ήταν στη διαιτησία σε 4 συνολικά αγώνες: Ουγγαρία-Ρουμανία, Ολλανδία-Βραζιλία, Γερμανία-Αίγυπτος και Σουηδία-Αυστρία.

### Διοικητικά και θάνατος

Διατέλεσε, πρόεδρος της ΟΔΠΕ (ως το 1978) και από το 1981 ως τον θάνατό του επίτιμος πρόεδρος. Επίσης, ήταν σύμβουλος της ΕΠΟ και χρημάτισε πρόεδρος της ΕΠΣΑ.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ζούσε σε γηροκομείο. Στις 20 Φεβρουαρίου 1987 σκοτώθηκε όταν παρασύρθηκε από αυτοκίνητο στη λεωφόρο Κηφισίας, στην Αθήνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τα στατιστικά στοιχεία των τελικών, ΑΠΕ/ΜΠΕ, 12 Μαΐου 2018, ανάκτηση 21 Φεβρουαρίου 2019.
2. 1 2 3  Τα Νέα, *Σκοτώθηκε ο Σ. Ασπρογέρακας*, φ. 21 Φεβρουαρίου 1987, σελ. 38.
3. ↑  /eu-football.info
4. ↑  worldfootball.net
Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Αμαλίας** ήταν σταθμός του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδας, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιά Λιμένα - Πλατέος, στη χιλιομετρική θέση 18,800 από Πειραιά Λιμένα. Εγκαινιάστηκε στις 8 Μαρτίου 1904 και χρησιμοποιούταν ως υπηρεσιακή στάση για το προσωπικό των Σιδηροδρόμων Ελληνικού Κράτους και μετέπειτα του Ο.Σ.Ε. .

Ο σταθμός Αμαλίας βρισκόταν στους Αγίους Αναργύρους Αττικής, ενώ όφειλε την ονομασία του στη βασίλισσα Αμαλία, η εξοχική κατοικία (πύργος) της οποίας είχε κτιστεί πλησίον του σταθμού. Έκλεισε σε άγνωστη ημερομηνία και σήμερα δεν υφίσταται ίχνος του, καθώς ο σταθμός κατεδαφίστηκε τη δεκαετία του 1990 προκειμένου να διευρυνθεί ο σιδηροδρομικός διάδρομος. Επαναλειτούργησε στις 27 Φεβρουαρίου του 2014, ως νέος σταθμός του προαστιακού δικτύου Αττικής του Ο.Σ.Ε. με το όνομα **Λυκότρυπα** ή Κάτω Αχαρναί, στην πλατεία Μέριμνας (Κωνσταντινουπόλεως και Καπετάν Καρατζά) 

  

  


| **Προηγούμενος σταθμός** | **Σιδηροδρομικές γραμμές** | **Επόμενος σταθμός** |
| --- | --- | --- |
| Πύργος Βασιλίσσης |   | Πειραιάς - Πλατύ |   | Σιδηροδρομικό Κέντρο Αχαρνών |
Η **στρατιωτική τεχνολογία** αποτελεί μία ευρεία έννοια, η οποία περιλαμβάνει όλα τα συστήματα των στρατιωτικών εφαρμογών, για τη χρήση των οποίων απαιτείται στρατιωτική εκπαίδευση. Συνήθως, περιλαμβάνει τεχνολογίες που έχουν αναπτυχθεί ειδικά για τις ένοπλες δυνάμεις. Αποτελεί μέρος της στρατιωτικής επιστήμης, η οποία ασχολείται με την εφαρμογή της αμυντικής πολιτικής ενός έθνους ή ενός συνασπισμού μέσω συγκεκριμένων στρατιωτικών δυνατοτήτων (ιδεών, μεθόδων, οργάνωσης, ηγεσίας, σχεδίων, τακτικών, εκπαίδευσης, τεχνολογιών, υποδομής, οπλικών συστημάτων και μέσων/εξοπλισμού). 

Πολλές από τις υφιστάμενες τεχνολογίες πολιτικών εφαρμογών αναδείχθηκαν από τομείς της στρατιωτικής τεχνολογίας, π.χ. η πυρηνική ενέργεια, το ραντάρ, το σόναρ, η πυροβολική, η πυραυλική τεχνολογία, τα πυρομαχικά, η θωράκιση οχημάτων, τα υποβρύχια και το GPS.
Ο **Φλόρις/Φλωρέντιος** ο *μέλας*, ολλανδ. Floris (α' ήμισυ 12ου αι.) ήταν διεκδικητής της Ολλανδίας, ενάντια στον αδελφό του Ντιρκ ΣΤ΄ κόμη της Ολλανδίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Φλόρις Β΄ κόμη της Ολλανδίας και της Πετρονίλλας, κόρης του Θεοδωρίχου Β΄ δούκα της Λωρραίνης.

Ο πατέρας τους απεβίωσε το 1121. Ο Φλόρις εξεγάρθηκε φανερά εναντίον του αδελφού του Ντιρκ ΣΤ΄ κόμη της Ολλανδίας, μάλιστα αναγνωρίστηκε ως τέτοιος από τον Λοθάριο Β΄ της Γερμανίας και τον Ανδρέα επίσκοπο της Ουτρέχτης. Το 1131 ο Ντιρκ ΣΤ΄ εμφανίζεται ως κόμης μαζί του, που σημαίνει ότι οι δύο αδελφοί έκαναν συμφωνία. Λίγους μήνες μετά όμως ο Φλόρις αποδέχθηκε την πρόταση των Δυτικών Φρισίων να γίνει κύριος της περιοχής τους και έτσι αναζωπυρώθηκε η αντίθεση με τον αδελφό του· οι κάτοικοι του Κένεμερλαντ συνέπραξαν μαζί τους. Το επόμενο έτος ο Λοθάριος Β΄ παρενέβη και κατάφερε να τους συμφιλιώσει. Οι Δυτικοί Φρίσιοι δεν εγκατέλειψαν την εξέγερση, τελικά όμως κατεστάλησαν. 

Ο Φλόρις μετέβη στην Ουτρέχτη, όπου επρόκειτο να νυμφευτεί την Χέιλβιφε φαν Ρόντε, συγγενή του επισκόπου. Το 1132 τού επιτέθηκαν κοντά στην Ουτρέχτη και σκοτώθηκε από τον Χέρμαν και Γκότφρητ του Κούυκ. Τότε ο Λοθάριος Β΄ ως τιμωρία κατέστρεψε το κάστρο των Κούυκ και τους έθεσε υπό βασιλική απαγόρευση. Ο Φλόρις τάφηκε στο αββαείο του Ρίινσμπουρκ και ο Ντιρκ ΣΤ΄ έμεινε μόνος κόμης.

Αναφορές σε πηγές
-----------------

1. ↑  Kloek, Els (2013). *1001 Vrouwen uit de Nederlandse Geschiedenis*. Vantilt. σελ. 21.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 95433156
* GND: 138809461

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Floris the Black  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Σπουδή χρωμάτων κοντά στο Μόναχο
**Σπουδή χρωμάτων κοντά στο Μόναχο** είναι ζωγραφικός πίνακας του Συμεών Σαββίδη.

Πληροφορίες
-----------

**Σπουδή χρωμάτων κοντά στο Μόναχο** είναι λάδι σε λεπτό καμβά δημιουργημένος στα 1910, διαστάσεων 60,9 × 50,9 εκ,Στο πίσω μέρος του είναι γραμμένο *Farben-Studie bei Munchen 1910 S.Sabbides.*
Ο τίτλος έχει δωθεί απότον ίδιο τον καλλιτέχνη Εδώ κυριαρχεί η αρμονία ψυχρων και θερμώ χρωμάτων. Μια χωριατοπούλα μέσα στον καλοκαιρινό λουλουδιασμένο αγρό ενός βαυαρικού χωριού μαζεύει με σοβαρότητα και επισημότητα αρχόντισσας λουλούδια. Τα λαμπερά πολύχρωμα λουλούδια αντανακλούν στη λευκή ποδιά της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κασιμάτη 2006, σελ. 357
2. ↑  Κασιμάτη 2006, σελ. 226

Πηγές
-----

* Κασιμάτη, Μαριλένα (2006). *Σαββίδης*. Αθήνα: Εκδόσεις Αδάμ - Πέργαμος.
Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Αμφίπολης Λιμένα** ήταν σταθμός των Σιδηροδρόμων Ελληνικού Κράτους, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Νέας Ζίχνης - Αμφίπολης Λιμένα, στη χιλιομετρική θέση 24,849 από τη Νέα Ζίχνη και της οποίας αποτελούσε τερματικό σταθμό. Βρίσκεται στο Λιμάνι του Δήμου Αμφίπολης και πήρε το όνομά του από τον λιμένα της Αμφίπολης, τον οποίο εξυπηρετούσε.

Εγκαινιάστηκε στις 5 Μαΐου 1940 και έκλεισε το 1969, μαζί με τη γραμμή Νέας Ζίχνης - Αμφίπολης Λιμένα. Διέθετε πλευρική αποβάθρα και γραμμές εναπόθεσης αμαξοστοιχιών, ενώ συνδεόταν με εμπορευματικές γραμμές με τον λιμένα της Αμφίπολης.

Ο σταθμός Αμφίπολης Λιμένα αναφερόταν ανεπίσημα και με το όνομα «**Τσάγεζι**», από το παλιό (τουρκικό) όνομα της περιοχής Çay ağzı (Τσάι αγζί - Το στόμα του ποταμού - Εκβολές), που εξυπηρετούσε. Κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής κατοχής της ανατολικής Μακεδονίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταξύ 1941 και 1944, ο σταθμός Αμφίπολης είχε λάβει τη βουλγαρική ονομασία *Амфиполи Пристанище* (*Αμφίπολη Πριστάνιστσε*), που αποτελούσε τη βουλγαρική απόδοση της ελληνικής του ονομασίας.

  

  


| **Προηγούμενος σταθμός** | **Σιδηροδρομικές γραμμές** | **Επόμενος σταθμός** |
| --- | --- | --- |
| Αμφίπολη |   | Νέα Ζίχνη - Αμφίπολη Λιμένας
(κατηργημένη) |   | *Τερματικός* |
Ο πρόεδρος Ζελένσκι με τον Τούρκο ομόλογό του (10/2020)
Η Τουρκία και η Ουκρανία έχουν μια μακρά ιστορία, γεωγραφικών και πολιτιστικών επαφών και απολαμβάνουν διαχρονικά άριστες διμερείς σχέσεις. Οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών ανεπτύχθησαν στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν η Τουρκία έγινε ένα από τα πρώτα κράτη στον κόσμο που ανακοίνωσε επίσημα την αναγνώριση της Ουκρανίας. Η Τουρκία διαθέτει πρεσβεία στο Κίεβο και γενικό προξενείο στην Οδησσό. Η Ουκρανία διαθέτει πρεσβεία στην Άγκυρα και γενικό προξενείο στην Κωνσταντινούπολη. Η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ και η Ουκρανία είναι υποψήφιο. Επίσης και οι δύο χώρες είναι μέλη της BLACKSEAFOR και του ΟΣΕΠ.

Στα τέλη Ιανουαρίου του 2010, ο Πρόεδρος της Ουκρανίας, Βίκτορ Γιανουκόβιτς και ο Τούρκος Πρωθυπουργός, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συμφώνησαν να σχηματίσουν μια ζώνη ελεύθερου εμπορίου μεταξύ των δύο χωρών το 2011. Ωστόσο, οι διμερείς συνομιλίες για το ελεύθερο εμπόριο πάγωσαν το 2013.

Μετά τα τέλη του 2015, η Τουρκία και η Ουκρανία αναθέρμαναν τις σχέσεις των ως αποτέλεσμα των ολοένα και πιο τεταμένων σχέσεων και των δύο χωρών με τη Ρωσία. Στις 20 Αυγούστου 2016 ο Τούρκος πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε στον Ουκρανό ομόλογό του, Πέτρο Ποροσένκο ,ότι η Τουρκία δεν θα αναγνωρίσει την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία, αποκαλώντας την «κατοχή της Κριμαίας». Στις 9 Ιανουαρίου 2017 ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, δήλωσε "Υποστηρίζουμε την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας και της Γεωργίας. Δεν αναγνωρίζουμε την προσάρτηση των εδαφών της Ουκρανίας". 

Τον Απρίλιο του 2022, ο αριθμός των Ουκρανών προσφύγων στην Τουρκία έφτασε τις 85.000.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ukraine and Turkey start forming free trade zone, UNIAN (January 25, 2010)
2. 1 2  Ukraine, Turkey may forge anti-Russian alliance in Black Sea, UNIAN (16 March 2016)
3. ↑  Erdogan Tells Poroshenko Turkey Won't Recognize Crimea As Russian, Radio Free Europe (20 August 2016)
4. ↑  «Türkiye'ye kaç Ukraynalı sığınmacı geldi? Erdoğan açıkladı». 25 Απριλίου 2022.
Συνεδρίαση του Συμβουλίου Εθνικής Σωτηρίας στις 14 Δεκεμβρίου 1981
 "WRONa, WRONa über alles ", ένα πολιτικό φυλλάδιο-καρικατούρα από τη δεκαετία του 1980. O «κόρακας» φοράει γυαλιά ηλίου, όπως έκανε συχνά ο στρατηγός Γιαρουζέλσκι
Το **Στρατιωτικό Συμβούλιο Εθνικής Σωτηρίας** (πολωνικά: Wojskowa Rada Ocalenia Narodowego‎, συντομογραφία **WRON**) ήταν μια στρατιωτική χούντα που διοικούσε τη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας κατά την περίοδο του στρατιωτικού νόμου στην Πολωνία μεταξύ 1981 και 1983. Επικεφαλής του ήταν ο Στρατηγός και Πρώτος Γραμματέας του Πολωνικού Ενωτικού Εργατικού Κόμματος Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι.

Το σώμα δημιουργήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1981 και διαλύθηκε στις 22 Ιουλίου 1983. Αποτελούνταν από 21 μέλη: δεκαπέντε στρατηγούς, έναν ναύαρχο και πέντε συνταγματάρχες. Μεταξύ των πιο αξιοσημείωτων μελών ήταν οι στρατηγοί Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι, Florian Siwicki (Υφυπουργός Άμυνας), Michał Janiszewski και Czesław Kiszczak (Υπουργός Εσωτερικών). Ένα μέλος, ο Αντισυνταγματάρχης και κοσμοναύτης Μιρόσουαφ Χερμασέφσκι, συμπεριλήφθηκε χωρίς τη συγκατάθεση και τη πρότερη γνώση του.

Το ακρωνύμιο WRON συνδέθηκε άμεσα με τη λέξη wrona, που σημαίνει κοράκι, από όσους το καθεστώς ήθελε να καταπιέσει και χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον σε αντιπολιτευτικά ανέκδοτα. Ένα ρητό ήταν το "*orła wrona nie pokona* - το κοράκι δεν θα νικήσει τον αετό" (ο "Λευκός αετός" είναι το εθνικό σύμβολο της Πολωνίας).

Το 2012, το Ανώτατο Δικαστήριο της Πολωνίας έκρινε ότι το WRON ήταν μια παράνομη εγκληματική ένοπλη επιχείρηση που παραβίαζε το πολωνικό σύνταγμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Στρατιωτικός νόμος στην Πολωνία». *www.kathimerini.gr*. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2021.
2. ↑  «Członkowie WRON». *dzieje.pl* (στα Πολωνικά). Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2023.
3. ↑  «wrona». *Βικιλεξικό*. 2021-11-02. .
4. ↑  «Wyrok w procesie ws. stanu wojennego i jego ustne uzasadnienie - dokumentacja». *dzieje.pl* (στα Πολωνικά). Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2023.

Πηγές
-----

* «Wojskowa Rada Ocalenia Narodowego». WRON στο Portal Wiedzy onet.pl. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016.
* Tygodnik Powszechny. Między sprawiedliwością a wymiarem sprawiedliwości από τον Mateusz Szpytma. 7 Δεκεμβρίου 2011

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 311833155

 |

 |
Η **Φιλίππη του Κουσί**, κόμισσα της Οξφόρδης και δούκισσα της Ιρλανδίας ήταν μια πρώτη ξάδερφη του βασιλιά Ριχάρδου Γ΄ της Αγγλίας και η σύζυγος του αγαπημένου του, Ροβέρτου, 9ου κόμη της Οξφόρδης, Δούκα της Ιρλανδίας.

Γάμος
-----

Η Φιλίππη γεννήθηκε στο παλάτι του Έλθαμ λίγο πριν τις 18 Απριλίου του 1367, την νεώτερη κόρη του Ενγκερράνδου, λόρδου του Κουσί, από τη σύζυγό του Ισαβέλλα του Κουσί, την μεγαλύτερη κόρη του βασιλιά Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας. Έλαβε το όνομά της από τη γιαγιά της, Φιλίππη του Αινώ. Το 1371, στην ηλικία των τεσσάρων ετών, αρραβωνιάστηκε τον Ροβέρτο de Vere, ο οποίος ήταν πέντε χρονών και ήταν ήδη κόμης της Οξφόρδης. Παντρεύτηκαν στις 5 Οκτωβρίου 1376. Δεν είχαν παιδιά. Ο σύζυγός της έγινε γρήγορα αγαπημένος του νεαρού βασιλιά Ριχάρδου.

Διαζύγιο
--------

Το 1387, ο Ροβέρτος απέρριψε τη Φιλίππη και ο Πάπας Ουρβανός ΣΤ΄ του έδωσε διαζύγιο. Ο Ροβέρτος είχε αρχίσει μια σχέση με την Αγνή, μια κυρία επί των τιμών της συζύγου του Ριχάρδου Γ΄, την Άννα της Βοημίας και πήρε την Αγνή ως τη δεύτερη σύζυγό του. Αυτό δημιούργησε ένα σκάνδαλο σε ολόκληρο το βασίλειο. Οι βασιλικοί θείοι της Φιλίππης, οι Δούκες του Λάνκαστερ, του Γκλόστερ και της Υόρκης ήταν ιδιαίτερα εξοργισμένοι. Η μητέρα του Ροβέρτου, Μαώ της Οξφόρδης, πήρε το μέρος της και την πήρε στο σπίτι της, λέγοντας ότι αγαπούσε τη Φιλίππη «πιο πολύ από ό,τι αν ήταν η δική της κόρη».

Η Φιλίππη συνέχισε να ονομάζεται η κόμισσα της Οξφόρδης και δούκισσα της Ιρλανδίας. Λίγο αργότερα το 1388, ο Ροβέρτος την στη Βρέμη. Στις 17 Οκτωβρίου 1389, ο Πάπας κήρυξε άκυρο το διαζύγιο. Ο Ροβέρτος σκοτώθηκε όταν βρισκόταν στο κυνήγι το 1392. Η Φιλίππη πέθανε τον Οκτώβριο του 1411, ηλικίας περίπου 44 ετών.

Πηγές
-----

* Mary Anne Everett Green, *Lives of the Princesses of England* (1855)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑   Barbara W. Tuchman, A Distant Mirror, p. 233
4. ↑   James Ross, The Foremost Man of the Kingdom, p. 20
5. ↑   Linda Clark, Authority and Subversion, p. 26, Google Books, retrieved 6 November 2009.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Philippa de Coucy, Countess of Oxford  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **στρατιωτικοποιημένη Βανδέα** (γαλλ. Vendée militaire) είναι ο όρος που χρησιμοποιείται για τον ορισμό των εξεγερμένων εδαφών κατά τη διάρκεια της  Εξέγερση της Βανδέας  κατά τη Γαλλική Επανάσταση. 

Διαμοιρασμένη μεταξύ των παλαιών επαρχιών του Πουατού, του Ανζού και της Βρετάνης, ξεπερνώντας, συνεπώς, κατά πολύ τα όρια του νομού της Βαντέ, περιελάμβανε επίσης το νότιο τμήμα της Λουάρ-Ανφεριέρ, το νοτιοδυτικό τμήμα της Μαιν-ε-Λουάρ (περιοχή των Μωζ) και το βορειοδυτικό τμήμα των Ντε-Σεβρ. Τα όριά της τίθεντο από τις οχυρές θέσεις των Δημοκρατικών : Ναντ, Ανζέ, Σωμύρ, Τουάρ, Παρτεναί, Λυσόν, Φοντεναί-λε-Κοντ και Λε Σαμπλ-ντ'Ολόν. 

* Χάρτης των εξεγερμένων περιοχών κατά την διάρκεια της Εξέγερσης της Βανδέας.Χάρτης των εξεγερμένων περιοχών κατά την διάρκεια της Εξέγερσης της Βανδέας.
* Χάρτης της στρατιωτικοποιημένης Βανδέας (με πράσινο χρώμα εμφανίζονται οι δασικές εκτάσεις).Χάρτης της στρατιωτικοποιημένης Βανδέας (με πράσινο χρώμα εμφανίζονται οι δασικές εκτάσεις).

Σύλλογος
--------

Ένας σύλλογος ο οποίος φέρει αυτή την ονομασία μελετά τις μνήμες των πολέμων της Βαντέ και φροντίζει στην διατήρησή των μνημών των γεγονότων εκείνης της εποχής.

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Γαλλική Επανάσταση | Πύλη Γαλλική Επανάσταση |
Ο **Σώπατρος ο Απαμεύς** ήταν ένας σημαντικός σοφιστής και νεοπλατωνικός φιλόσοφος του 3ου-4ου αιώνα μ.Χ. από την Απάμεια της ρωμαϊκής Συρίας.

Βίος
----

Ο Σώπατρος ήταν μαθητής του φιλοσόφου Ιάμβλιχου, μετά το θάνατο του οποίου (325 μ.Χ.) μετέβη στην Κωνσταντινούπολη, όπου απόλαυσε την εύνοια και την προσωπική φιλία του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α΄. O Αυτοκράτορας τον είχε ορίσει επόπτη των τελετών ιδρύσεως της Κωνσταντινούπολης. Το λεξικό του Σούδα αναφέρει ότι ο Σώπατρος έγραψε διάφορα έργα, συμπεριλαμβανομένου ενός που ονομαζόταν *Περί Προνοίας* και ενός άλλου που ονομαζόταν *Περί τῶν παρ΄ ἀξίαν εὐπραγούντων ἢ δυσπραγούντων*. Πιθανόν, από τα πιο σημαντικά έργα που αποδίδονται στον Σώπατρο είναι το *Περί Διαιρέσεως Ζητημάτων* και οι λύσεις που περιλαμβάνονται εκεί.

Ο ιστορικός Σωζομενός αναφέρει ότι ο Κωνσταντίνος ζήτησε από τον Σώπατρο εξαγνισμό, αφού σκότωσε τον γιο του Κρίσπο και ότι ο Σώπατρος το αρνήθηκε. Ο Σώπατρος ήταν μία από τις πολλές προσωπικότητες που θανατώθηκαν με διαταγή Κωνσταντίνου Α΄, λίγο πριν το 337 μ.Χ. Ο Ζώσιμος αποδίδει τον θάνατό του στις μηχανορραφίες του Αβλάβιου. Ο Ευνάπιος ισχυρίζεται κι εκείνος ότι ο Σώπατρος κατηγορήθηκε από τον Κωνσταντίνο για εκτέλεση μαγείας, εμποδίζοντας μέσω μαγικών τεχνών έναν στόλο φορτωμένο με σιτηρά να φτάσει στην Κωνσταντινούπολη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Suda σ 848, *Sopatros*.
2. ↑  Suda σ 845, *Sopatros*.
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑  Hornblower, Simon, Antony Spawforth, and Esther Eidinow, eds. *The Oxford Classical Dictionary*, Oxford University Press, 1999, 1422.
7. ↑  Sozomen, *Hist. Eccl.* i. 5.
8. ↑  Zosimus, ii. 40
9. ↑
10. ↑  Eunapius, *Lives of the Sophists*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Eunapius, *Lives of the Sophists*
* Photius' *Bibliotheca* Cod. 161 at The Tertullian Project
* Sigma 845 Αρχειοθετήθηκε 2019-05-15 στο Wayback Machine. in Suda On Line project Αρχειοθετήθηκε 2007-03-06 στο Wayback Machine.
* Sigma 848 Αρχειοθετήθηκε 2019-05-15 στο Wayback Machine. in Suda On Line project Αρχειοθετήθηκε 2007-03-06 στο Wayback Machine.
Η **στρατιωτική ιστορία της Καταλονίας** ξεκίνησε το δέκατο τρίτο αιώνα, με τα πρώτα κατορθώματα του στρατού υπό τις διαταγές Καταλανών αρχηγών και διαρκεί μέχρι σήμερα, όπου τα καταλανικά στρατιώτες έχουν ενσωματωθεί σε διεθνείς δυνάμεις.

Μέγιστη επέκταση της Καταλονίας στη μεσαιωνική εποχή (Αραγονικό στέμμα)
Ο Βασιλιάς Χάουμε Α΄ της Αραγονίας με τον επίσκοπο της Βαρκελώνης Μπερενγκέρ ντε Παλόου και οι Μπερνάτ ντε Σεντέγιες και Ζιλαμπέρτ ντε Κρουίλς κατά την διάρκεια της κατάκτησης της Μαγιόρκα (1229)

Προέλευση
---------

Η προέλευση της στρατιωτικής δύναμης στην Καταλονία χρονολογούνται από τον δέκατο τρίτο αιώνα, με την Σακραμεντάλ, την αδελφότητα μεταξύ πολλών λαών για να εγγυηθεί η ασφάλειά τους, που γινόταν με όρκο, και, ως εκ τούτου, ονομαζόταν με αυτό τον τρόπο.

Η ιστορία της Μεσογείου συχνά έχει συμπεριλάβει καταλανικά όπλα, από την Μούρθια μέχρι την Αθήνα και την Νεοπατρία (Μεγάλη καταλανική Εταιρεία), αλλά και στην παλιά Καταλονία, πριν και μετά τα Νέα Εργοστασιακά Διατάγματα (1716).

Αυτό το κομμάτι του Liber Iudiciorum, μια συλλογή βησιγοτθικών νόμων, θεωρείται το πρώτο γραπτό κείμενο στην καταλανική γλώσσα που προέρχεται από το πρωτότυπο στα λατινικά και γράφτηκε προς το τέλος του 12ου αιώνα
Οι Καταλανοί έχουν οργανωθεί αυθόρμητα στρατιωτικά με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, από τη Σακραμεντάλ, τις Σταυροφορίες των Αλμογκαβάρων προς τα μαουλέτ και άλα. Μέχρι τα Νέα Εργοστασιακά Διατάγματα, στα καταλανικά σπίτια πάντα υπήρχαν όπλα και πυρομαχικά, για να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους, είτε από τους Σαρακηνούς, τους πειρατές ή τους Γάλλους.

Επομένως, μέχρι την ήττα στον Πόλεμο της Διαδοχής η κεντρική εξουσία περιόριζε και έλεγχε το δικαίωμα των όπλων, και με πρόσχημα την ειρήνευση της χώρας έκρυβε την επιθυμία της να αποτρέψει τους πολίτες από το να πάρουν όπλα εναντίον του.

Επιπλέον, τα καταλανικά συντάγματα, καταργήθηκαν στην πραγματικότητα από τα Διατάγματα, και αυτό ανάγκασε το στέμμα να διαπραγματευτεί για λαϊκή υποστήριξη, κάτι που εκπροσωπείται από την σφραγίδα των όπλων (ένα όργανο που το Γενικό Επαρχιακό Συμβούλιο συγκαλεί σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης ή επείγοντα γεγονότα) των καταλανικών δικαστηρίων που υποστήριζαν ότι χορηγούσαν με αντάλλαγμα προνόμια, που περιόριζαν τη βασιλική εξουσία. Αυτή η ισορροπία των εξουσιών εξαφανίζεται μετά την ήττα, και η ταπείνωση γίνεται εμφανής σε πολλούς τρόπους, όπως η κατεδάφιση της επαρχίας Ριμπέρα, όπου υπήρχε περισσότερη αντίσταση, η κατασκευή του φρουρίου της Σιουταντέλα στο ίδιο μέρος, η επιβολή του Κτηματολογίου, ή το κλείσιμο όλων των καταλανικών πανεπιστημίων.

Για τον λόγο αυτό, όταν είδαν τη διαφορά της έννοιας της βασιλικής εξουσίας στην Καστίλη, οι Καταλανοί ξεσηκώθηκαν με τον Αρχιδούκα Κάρολο της Αυστρίας, μοίρασαν αφίσες προπαγάνδας και διαπραγματεύτηκαν με την Αγγλία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Η ιστορία της Καταλονίας». *ProtoThema*. 1 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2022.