recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Μίνως Γαροφαλάκης** είναι Έλληνας καθηγητής στη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Πολυτεχνείου Κρήτης, διευθυντής του Εργαστηρίου Τεχνολογίας Συστημάτων Λογισμικού και Δικτυακών Εφαρμογών (SoftNet), που κατέχει την τιμητική διάκριση του τακτικού μέλους (*Fellow*) του Ινστιτούτου IEEE (Institute of Electrical and Electronics Engineers).

Σπουδές
-------

Ο Γαροφαλάκης έλαβε το πρώτο πτυχίο του το 1992 από το Τμήμα Μηχανικών Η/Υ και Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Πατρών (με βαθμό 9.21/10). Έλαβε Masters (MSc) και Διδακτορικό (PhD) δίπλωμα στην Επιστήμη Υπολογιστών από το University of Wisconsin-Madison το 1994 και 1998, αντίστοιχα.

Καριέρα
-------

Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως Member of Technical Staff στα Bell Labs (1998-2005) και συνέχισε ως Senior Research Scientist στην Intel Research Berkeley (2005-2007) και Principal Research Scientist στην Yahoo! Research (2007-2008). Επίσης, υπηρέτησε ως Adjunct Associate Professor στο EECS Department του University of California, Berkeley (2006-2008). Το Σεπτέμβριο του 2008, επέστρεψε στο Πολυτεχνείο Κρήτης ως τακτικός καθηγητής και διευθυντής του Εργαστηρίου SoftNet.

Η επιστημονική του έρευνα επικεντρώνεται στην "Αναλυτική Επεξεργασία Μεγάλων Δεδομένων", καλύπτοντας θέματα όπως η επεξεργασία ροών δεδομένων, η διαχείριση πιθανοτικών δεδομένων, η προσεγγιστική επεξεργασία επερωτήσεων, η διαχείριση δικτυακών δεδομένων, η εξόρυξη δεδομένων, και οι βάσεις δεδομένων XML/κειμένου. Έχει αποσπάσει πολλά βραβεία, όπως το IEEE ICDE 2009 Best Paper Award, το Bell Labs President's Gold Award (2004), και το Bell Labs Teamwork Award (2003). Επίσης, το 2015 τιμήθηκε με το βραβείο Αριστείας του Πολυτεχνείου Κρήτης.

Κατέχει τον τίτλο Διακεκριμένου Επιστήμονα της ACM (2011), είναι μέλος της IEEE και έχει λάβει πάνω από 16.000 αναφορές για το ερευνητικό έργο του με h-index=69, σύμφωνα με το Google Scholar.

Τον Σεπτέμβριο του 2016, ο Γαροφαλάκης κατέκτησε την 42η θέση στη διεθνή λίστα AMiner για την επιστημονική περιοχή Database, αναγνωρίζοντας τη σημαντική επιρροή του ως επιστήμονα στον τομέα των βάσεων δεδομένων. Τον Οκτώβριο 2023 σε έγκριτη μετα-έρευνα των Ioannidis κ.ά. το όνομα του Γαροφαλάκη συμπεριλήφθηκε στη λίστα *Elsevier Data 2022*, στο ανώτερο 2% των ερευνητών όλων των εποχών, για το ερευνητικό του έργο στις βάσεις δεδομένων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «O Καθηγητής Μίνως Γαροφαλάκης εκλέγεται ως IEEE Fellow». *Πολυτεχνείο Κρήτης*. 23 Νοεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2023.
2. ↑  «Διδακτικό Ερευνητικό Προσωπικό: Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών». *Αρχή*. Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2023.
3. ↑  «Minos Garofalakis». *‪Μελετητής Google‬*. Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2023.
4. ↑  Baas, Jeroen, *October 2023 data-update for "Updated science-wide author databases of standardized citation indicators"*, Elsevier Data Repository, doi:10.17632/BTCHXKTZYW.6, ανακτήθηκε στις 2023-11-25
Το λογότυπο του ινστιτούτου.
Το **Εθνικό Ινστιτούτο Πυρηνικής Φυσικής** (**INFN**) είναι ιταλικό ινστιτούτο που προωθεί, συντονίζει και υλοποιεί επιστημονική έρευνα στον τομέα της πυρηνικής φυσικής, υποατομικής και αστροσωματιδιακής φυσικής, και αναπτύσσει την τεχνολογία που είναι αναγκαία για τις δραστηριότητες σε αυτούς τους τομείς.

Ιστορία
-------

Το INFN ιδρύθηκε στις 8 Αυγούστου 1951 από τις ομάδες των Πανεπιστημίων της Ρώμης, την Πάντοβα, του Τορίνο και του Μιλάνο, προκειμένου να συνεχίσουν και να αναπτύξουν την ιταλική επιστημονική παράδοση που ξεκίνησε την δεκαετία του 1930 ο Enrico Fermi και το σχολείο του με τις θεωρητικές και πειραματικές μελέτες στη  πυρηνική φυσική.

Περιγραφή
---------

### Δραστηριότητες

Οι δραστηριότητες του INFN διαχωρίζονται σε δύο κλάδους για την στήριξη της έρευνας: τα τμήματα και τα εθνικά εργαστήρια, και ένα εθνικό Κέντρο για υπολογιστικές εργασίες (CNAF στην Μπολόνια). Υπάρχουν 20 Τμήματα, και 9 ομάδες που βασίζονται σε πανεπιστημιακά τμήματα, και να πραγματοποιούν την άμεση σύνδεση μεταξύ των δραστηριοτήτων του ινστιτούτου και των πανεπιστημίων. Τα τέσσερα εργαστήρια, έχουν έδρες στην Κατάνια (εθνικά Εργαστήρια του Νότου, LNS), στο Frascati (εθνικά Εργαστήρια του Frascati, LNF), στη Λ'Ακουιλα (εθνικά Εργαστήρια του Gran Sasso, LNGS) και στο Legnaro (Legnaro εθνικά Εργαστήρια, το nl),

### Οργάνωση

Το εθνικό Ινστιτούτο πυρηνικής φυσικής, έχει το κεντρικό του γραφείο στη Ρώμη, στο Palazzo Lante στην piazza dei Caprettari 70, Ενώ το προσωπικό του INFN, αποτελείτε από 1812 εργαζομένους, και μια σειρά από περίπου 4000 υπαλλήλους των πανεπιστημίων, που συμμετέχουν στις δραστηριότητες του Ινστιτούτου.

Εθνικά εργαστήρια
-----------------

* Εθνικά εργαστήρια του Φρασκάτι
* Εθνικά εργαστήρια του Γκραν Σάσσο
* Εθνικά εργαστήρια του Λέγκναρο
* Εθνικά εργαστήρια του Νότου

Προκαθήμενοι
------------

* 1954-1959 Τζιλμπέρτο ​​Μπερναρντίνι
* 1960-1965 Εντοάρντο Αμάλντι
* 1966-1970 Τζόρτζιο Σαλβίνι
* 1970-1975 Κλαούντιο Βίλι
* 1976-1977 Αλμπέρτο Τζίτζι Μπερτζολάρι
* 1977-1983 Αντονίνο Ζικίκι
* 1983-1992 Νικόλα Καμπίμπο
* 1993-1998 Λουτσιάνο Μαϊάνι
* 1998-2004 Έντσο Ιαρότσι
* 2004-2011 Ρομπέρτο ​​Πετρόντσιο
* 2011-2019 Φερνάντο Φερόνι
* 2019- Αντόνιο Ζόκολι

Παραπομπές
----------


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 128973291
* LCCN: n50054682
* ISNI: 0000 0004 1757 5281
* CiNii: DA02036847

 |

 |
Πάλη μεταξύ Κενταύρου και Λαπίθη. Μετόπη του Παρθενώνα.
Στην Ελληνική Μυθολογία οι **Λαπίθες** αναφέρονται ως μυθολογικά όντα ίδιας καταγωγής με τους Κενταύρους από τους οποίους και χωρίστηκαν μεταγενέστερα από τους ποιητές αποδίδοντάς τους ανθρώπινη μορφή και παρουσία ως αρχαίου πραγματικού λαού, πολεμικού και ανδρειωμένου που αφού εξεδίωξαν τους Περραιβούς από τη Θεσσαλία εγκαταστάθηκαν στην παρά τις όχθες του Πηνειού πεδιάδα. Μπορεί όμως να πρόκειται και για αρχαιότατο λαό εγκατεστημένο από την αρχή εκεί, που πολεμούσε κατά των διαφόρων κάθε φορά εισβολέων και τελικά εξοντώθηκε από τους Δωριείς.

Οι αποδεχόμενοι τους Λαπίθες ως μυθικά όντα παράγουν το όνομά τους από το *λαπιστής* (= αλαζών) και το ρήμα *λαπίζω* (= συρίζω), από την ίδια ρίζα *λαπ* επίσης και το ρήμα *αλαπάζω* (=καταστρέφω, διαρπάζω) αλλά και το ουσιαστικό λαίλαπα (λαίλαψ). Επειδή όμως και η ρίζα λαπ είναι σχετική με τη *ραπ* = αρπ πολλοί σχετίζουν το όνομα με τις Άρπυιες, δηλαδή τους βίαιους ανέμους, και κάθε βίαια μετεωρολογικά φαινόμενα, δαίμονες των καταιγίδων, που η ποιητική φαντασία τους μετέβαλε βαθμηδόν σε γενναίους πολεμιστές, ενάρετους και φιλόξενους σε αντίθεση με τους Κενταύρους. 

Στους αναφερόμενους μύθους κατά τον Διόδωρο τον Σικελιώτη, γενάρχης των Λαπιθών φέρεται ο Λαπίθης, γιος του Απόλλωνα και της νύμφης Στίλβης, ο δε γιος αυτού Φόρβας βασίλευσε στην Ηλεία όπως και οι γιοί αυτού Αιγεύς και Άκτωρ. Η εκτίμηση των αρχαίων προς τους Λαπίθες φαίνεται μάλλον μεγάλη αφού επιφανείς ήρωες συνδέθηκαν με τους διασημότερους εξ αυτών, όπως για παράδειγμα ο Θησέας που τους βοήθησε στη μάχη τους κατά των Κενταύρων, επειδή στο γάμο του Πειρίθου με την Ιπποδάμεια οι Κένταυροι πρόσβαλαν τις γυναίκες των Λαπιθών. Σημαντικότεροι των Λαπιθών αναφέρονται ο Κόρωνος και ο γιος του Λεοντεύς, ο γιος του Πειρίθου Πολυποίτης οι οποίοι ως ηγήτορες 40 πλοίων συμμετείχαν στον πόλεμο της Τροίας οι από την Άργισσα, τη Γυρτώνη, την Όρθη, την Ηλώνη και Ουλουσώνα καταγόμενοι Λαπίθες.

Η μάχη των Λαπιθών και Κενταύρων σε πίνακα του Πιέρο ντι Κόζιμο

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λαπίθες** |

* Κρατήρας του Κλειτία: Παράσταση Κενταυρομαχίας
* Μόψος ο Λαπίθης

Παραπομπές
----------

1. ↑  "καὶ τούτων Λαπίθης μὲν κατοικῶν περὶ τὸν Πηνειὸν ποταμὸν ἐβασίλευσε" Diod. 4.69.2
2. ↑  «Lapithes synonym by Babylon's thesaurus». *thesaurus.babylon-software.com*. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2018.

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Όντα της ελληνικής μυθολογίας |
| --- |
|  |
| 
* Άλογα του Διομήδη
* Άρπυιες
* Αρίων
* Γίγαντες
* Γοργόνες
* Γραίες
* Ερινύες
* Ερυμάνθιος Κάπρος
* Έχιδνα
* Ιχθυοκένταυρος
* Κένταυροι
* Κέρβερος
* Κερυνίτιδα Έλαφος
* Κήρες
* Κύκλωπες
* Λαίλαπα
* Λαπίθες
* Λέων της Νεμέας
* Λερναία Ύδρα
* Μινώταυρος
* Πήγασος
* Πρωτέας
* Σάτυροι
* Σειληνοί
* Σειρήνες
* Σκύλλα
* Στυμφαλίδες Όρνιθες
* Σφίγγα
* Τάλως
* Τυφών
* Χάρυβδη
* Χίμαιρα
 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Η **Alta** ήταν ελληνική αυτοκινητοβιομηχανία. Η παραγωγή μοτοσυκλετών και τρικύκλων με κινητήρες Sachs 50 cm³ ξεκίνησε το 1962. Το μοντέλο μοτοσικλέτας 50S ήταν γνωστό για την αξιοπιστία του και αρκετά αντίτυπα κυκλοφορούσαν κανονικά δεκαετίες μετά τη λήξη της παραγωγής. Το 1967 η εταιρεία παρουσίασε το μοντέλο A700, ένα τρίκυκλο φορτηγό δικής της ανάπτυξης, με 2-κύλινδρο κινητήρα της BMW, ισχύος 35 hp, και ωφέλιμο φορτίο 800 κιλά. Το φορτηγό αυτό, έγινε ένα από τα πιο επιτυχημένα οχήματα αυτού του είδους στην Ελλάδα.

Alta 200 του 1968.
Το 1968 η Alta παρουσίασε ένα τρίτροχο επιβατικό αυτοκίνητο, το μοντέλο Alta A200 (επειδή τα τρίτροχα φορολογούνταν πολύ πιο ευνοϊκά σύμφωνα με τον ελληνικό νόμο). Έφερε κινητήρα Heinkel 200 cm³ (εξ ου και η ονομασία του) και ήταν βασισμένο στο γερμανικό Fuldamobil (το οποίο επίσης παρήχθη από την Attica στην Ελλάδα υπό σχετική άδεια), αλλά με σημαντικές αλλαγές στο σχεδιασμό του αμαξώματος και αρκετά πιο σύγχρονη εμφάνιση. Για την κατασκευή του μοντέλου, που ξεκίνησε μέσα στο ίδιο έτος, η εταιρεία μετέφερε την παραγωγή σε νέο, μεγαλύτερο εργοστάσιο στην Ελευσίνα όπου και λειτουργούσε μέχρι το 1978.

Γκαλερί
-------

* Alta 50S (1962)Alta 50S (1962)
* Alta A700 (1967)Alta A700 (1967)
* Alta A200 (1968)Alta A200 (1968)

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αυτοκινητοβιομηχανία στην Ελλάδα |
| --- |
|  |
| Εταιρείες | 

|  |  |
| --- | --- |
| Ενεργές | 
ΒΙΟΜΑΝ · Διάνα · ΕΛΒΟ · NAMCO · Replicar Hellas · Tropical · Όμιλος Επιχειρήσεων Σαρακάκη · Sfakianakis · Τανγκαλάκης-ΤΕΜΑΞ |
|  |
| Μη ενεργές | 
Attica · AK Hellas · Alta · AutoDiana · Άτλας · Αγρικόλα · Αυτοκινητοβιομηχανία Ελλάδος · Αυτομηχανική · C.AR · Balkania · ΒΕΤ · ΒΙΑΜΑΞ · ΕΒΙΑΜ · DIM · ΔΗΝΑΠ · Εμπορική Αυτοκινήτων · Ηρακλής · Θεολόγου · MAVA-Renault · ΜΕΒΕΑ · Μέγκο · Motoemil · Μπουχάγιερ Πάτρας · Neorion · Nissan-TEOCAR · PANCAR · Παντελεμίδης-ΤΙΤΑΝ · Πετρόπουλος · Pitsos · Ρεκόρ · ΡΩΣ · Scavas · ΣΤΥΛ ΚΑΡ · Τζεν |

 |
|  |
| Σχετικά θέματα | 
Διεθνής Έκθεση Οχημάτων των Αθηνών |

 |
Μετά την πτώση του κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και τις αρχές της δεκαετίας του 1990, ένας μεγάλος αριθμός οικονομικών προσφύγων και μεταναστών, από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης όπως η Αλβανία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Γεωργία, η Ουκρανία, η Πολωνία και η Ρωσία έφθασαν στην Ελλάδα για να βρουν εργασία. 

Οι Αλβανοί, σύμφωνα με εκτιμήσεις, αποτελούν το 60–65% του πληθυσμού μεταναστών στην Ελλάδα. Σύμφωνα με επίσημα δεδομένα (2023), υπάρχουν 285.483 νόμιμοι μετανάστες με αλβανική υπηκοότητα στην Ελλάδα ενώ μεγάλος αριθμός έχει λάβει ελληνική ιθαγένεια μέσω πολιτογράφησης. Η απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας (ειδικά της πρώτης γενιάς) και διακρίσεις λόγω καταγωγής αποτελούν μερικά από τα πιο σημαντικά προβλήματα της κοινότητας.

Η έλευση περίπου 700.000 Αλβανών μεταναστών επηρέασε καταλυτικά την Ελλάδα διαμορφώνοντας τον χαρακτήρα της στα τέλη του 20ού αιώνα. Τριάντα χρόνια μετά, η αλβανική κοινότητα αποτελεί την πολυπληθέστερη και πιο ενσωματωμένη ομάδα μεταναστών στη χώρα, ενώ, σύμφωνα με τους υπολογισμούς, οι μεικτοί γάμοι Αλβανών και Ελλήνων ξεπερνούν πλέον τις 22.000.

Στατιστικά στοιχεία της περιόδου 2011-21 επιβεβαιώνουν ότι σημαντικός αριθμός τόσο Ελλήνων όσο και δεύτερης γενιάς μεταναστών (πολλοί με ελληνική ιθαγένεια) έχει μετεγκατασταθεί σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Υπουργείο Μετανάστευσης & Ασύλου». Μάιος 2023.
2. ↑  «Ο αγώνας για την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας». 2023-04-03. .
3. 1 2  «Ο,τι και αν κάνουμε, εδώ θα είμαστε πάντα «οι Αλβανοί». *Καθημερινή*. 2023-06-20. .
4. ↑  «30 χρόνια αλβανική μετανάστευση στην Ελλάδα». *in.gr*. 2023-02-25. .

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Maroukis, Thanos (August 2005). «Albanian Migrants in Greece: Transcending 'Borders' in Development». *Journal of Southern Europe and the Balkans* **7** (2): 213–233. doi:10.1080/14613190500133300.
* Pratsinakis, Emmanouil (August 2005). «Aspirations and Strategies of Albanian Immigrants in Thessaloniki». *Journal of Southern Europe and the Balkans* **7** (2): 195–212. doi:10.1080/14613190500133284.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Vidali, Maria. "Living in a Policy Vacuum: The Plight of Albanian Immigrants in Greece". *Central Europe Review*, 1999-11-15
Έμβλημα Α.Σ. Γιαννιτσά
Ο Α.Σ. Γιαννιτσά (Αθλητικός Σύλλογος Γιαννιτσά), είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος την πόλης των Γιαννιτσών, στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας, στην περιοχή της Κεντρικής Μακεδονίας. Έδρα της ομάδας είναι το Δημοτικό Στάδιο Γιαννιτσών. Ιδρύθηκε το 2018 Αρχειοθετήθηκε 2022-05-10 στο Wayback Machine. μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος της Α1 Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Πέλλας από την Δόξα Μαυροβουνίου και την μετεγκατάσταση της ομάδας στην πόλη των Γιαννιτσών. Χρώματα της ομάδος είναι το μπλε και το λευκό, ενώ ως δεύτερη εμφάνιση χρησιμοποιείται το μαύρο.

Το 2019, μετά τον υποβιβασμό της ιστορικής Αναγέννησης Γιαννιτσών στην δεύτερη τη τάξει κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πέλλας, επήλθε συμφωνία για τη συγχώνευση των δύο ομάδων και τη δημιουργία μιας νέας, ισχυρής ομάδας, η οποία θα εκφράζει τους πολυπληθείς ποδοσφαιρόφιλους των Γιαννιτσών, αλλά και της γύρω περιοχής. Μετά τη συγχώνευση του Α.Σ. Γιαννιτσά και του Γ.Α.Σ. Αναγέννηση Γιαννιτσών, η ομάδα μετονομάστηκε σε Α.Σ. Αναγέννηση Γιαννιτσών, ονομασία που διατηρήθηκε μέχρι τη σεζόν 2020 - 2021, οπότε η ομάδα άρχισε και πάλι να χρησιμοποιεί την ονομασία Α.Σ. Γιαννιτσά.

Κύριος στόχος της ομάδας είναι η συσπείρωση των φιλάθλων της ευρύτερης περιοχής των Γιαννιτσών και η επιστροφή τους στο γήπεδο, η ανάδειξη νέων ποδοσφαιριστών από τις ακαδημίες της ομάδας και η καθιέρωση της στις επαγγελματικές κατηγορίες.

Διαχρονική πορεία του Α.Σ. Γιαννιτσά
------------------------------------

* 2018 - 2022 Γ' Εθνική Κατηγορία
* 2022 - Α1 Ε.Π.Σ. Πέλλας

Επιτυχίες Α.Σ. Γιαννιτσά
------------------------

* 2019: Φιναλίστ κυπέλλου Ε.Π.Σ. Πέλλας
* 2022: Κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Πέλλας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Network, Mascot. «ΕΠΣ ΠΕΛΛΑΣ». *www.epspellas.gr*. Ανακτήθηκε στις 9 Μαΐου 2022.
2. ↑  «Γιαννιτσά». *Βικιπαίδεια*. 2022-04-26. .
3. ↑  «Α.Σ. Αναγέννηση Γιαννιτσών». *Βικιπαίδεια*. 2022-05-08. .

Πηγές
-----

* Μέσο κοινωνικής δικτύωσης Α.Σ. Γιαννιτσά
* Ίδρυση Α.Σ. Γιαννιτσά Αρχειοθετήθηκε 2022-05-10 στο Wayback Machine.
* Ιδρυτική συγκέντρωση Α.Σ. Γιαννιτσά Αρχειοθετήθηκε 2022-08-10 στο Wayback Machine.
* Τελικός κυπέλλου Ε.Π.Σ. Πέλλας 2019
* Τελικός κυπέλλου Ε.Π.Σ. Πέλλας 2022
Ο **Γεώργιος Αγουράς**, γνωστός και ως **Αγούρουγλου**, ήταν Έλληνας εθνομάρτυρας.

Καταγόταν από την Τραπεζούντα και ήταν γιος ιερέα. Ο Γεώργιος εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη και έγινε έμπορος και βιοτέχνης (συγκεκριμένα παπλωματάς). Μόλις αρχισε η Ελληνική Επανάσταση του 1821 οι Τούρκοι τον συνέλαβαν και τον απαγχόνισαν ύστερα από βασανιστήρια και δημόσια διαπόμπευση, παρά το ότι ο Αγουράς δεν ήταν ποτέ μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Κατά τη θανάτωσή του ο Αγουράς επέδειξε θάρρος και ψυχραιμία. Πεθαίνοντας, ευχόταν για την πραγματοποίηση των εθνικών ονείρων.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 1 (1972), σελ. 681
Ο **Λουδοβίκος**, πολων. Ludwik opolski (1450 - ως τις 4 Σεπτεμβρίου 1476) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Οπόλε-Μπζεγκ-Στσέλτσε-Νιεμόντλιν (1466-76 με τον πατέρα του και 1476 με τους αδελφούς του).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Νικολάου Α΄ δούκα του Οπόλε, Μπζεγκ, Στσέλτσε, Νιεμόντλιν, Ολέσνο και της Αγνής των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης του Λουδοβίκου Β΄ του Μπζεγκ, Λεγκνίτσα.

Το 1466 ονομάστηκε συγκυβερνήτης του δουκάτου του Οπόλε από τον πατέρα του. Το επόμενο έτος έλαβε μέρος στο Συνέδριο της Βαρσοβίας, όπου αποφασίστηκε να δηλωθεί πόλεμος με τον Γεώργιο Ποντιέμπραντυ της Βοημίας και ο Λαδίσλαος Β΄ Γιαγκελόν προσκλήθηκε να λάβει τον θρόνο της Βοημίας. Ο Νικόλαος Α΄ απεβίωσε τον Ιούλιο του 1476 και δύο μήνες μετά απεβίωσε και ο Λουδοβίκος, 16 ετών. Ίσως τάφηκε στη Φραγκισκανική εκκλησία του Οπόλε. Ήταν άγαμος και τη διακυβέρνηση ανέλαβαν οι τρεις μικρότεροι αδελφοί του, που ένα έτος μετά διαίρεσαν το δουκάτο.

Πηγές
-----

* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy,
Συντεταγμένες: 53°30′S 69°30′W﻿ / ﻿53.500°S 69.500°W﻿ / -53.500; -69.500

 Δορυφορική εικόνα του όρμου Ινουτίλ στο μεγάλο νησί της Γης του Πυρός, και του Πορθμού του Μαγγελάνου. Κάποιοι επιλεγμένοι οικισμοί σημειώνονται με κίτρινες κουκκίδες. 
Ο **Όρμος Ινουτίλ** (ισπανικά: Bahía Inútil‎‎, αγγλικά: Useless Bay‎‎· μεταφράζεται στα ελληνικά ως «Αχρήσιμος Όρμος») είναι ένας μεγάλος όρμος που βρίσκεται στην δυτική ακτή της Μεγάλης Νήσου της Γης του Πυρός, στον χιλιανό τομέα του νησιού. Επικοινωνεί με τον Πορθμό του Μαγγελάνου μέσω του περάσματος Μποκερόν (*Boquerón*) στα βόρεια, και του καναλιού Γουαϊτσάιντ στα νότια, που το χωρίζουν από τη Νήσο Ντόσον (*Isla Dawson*).

Είναι ένας εκτεταμένος όρμος που περιβάλλεται από επίπεδες ακτές. Παρέχει πρόσβαση σε πολλούς οικισμούς, όπως Οναϊζίν (*Onaisin*), Καμερόν (*Villa Cameron*) και άλλους οικισμούς στην κοινότητα Τιμάουκελ (*Timaukel*).

Από το 2010 ο Όρμος Ινουτίλ φιλοξενεί μια αποικία βασιλικών πιγκουίνων (από τα μέσα του 2011, εντός του ιδιωτικού φυσικού πάρκου «Parque Pingüino Rey»).

Ιστορία
-------

Η ονομασία του όρμου (*Useless*, «Αχρήσιμος») καθορίστηκε από τον αντιπλοίαρχο Φίλιπ Πάρκερ Κινγκ (*Phillip Parker King*)[en] το 1827, υπό τη διοίκηση του οποίου πραγματοποιήθηκε αγγλική αποστολή στο νότιο άκρο της Νότιας Αμερικής (1826-1830). Κατά τον περίπλου κρίθηκε ότι ο όρμος αυτός δεν μπορούσε να προσφέρει στους επιβαίνοντες «ούτε αγκυροβόλιο ούτε καταφύγιο, ούτε κανένα άλλο πλεονέκτημα για τον πλοηγό». Η έκθεση του όρμου στους ισχυρούς ανέμους κατέστησε αδύνατη την αποβίβασή τους, ώστε να εξερευνήσουν τη χώρα, και τα προϊόντα της, ή να επικοινωνήσουν με τους ιθαγενείς πληθυσμούς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Chile: Municipal Division (Provinces and Municipalities) - Population Statistics, Charts and Map». *citypopulation.de*. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2023.
2. ↑  «Descubre nuestra reserva – Reserva Natural Pingüino Rey» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2023.
3. ↑  King, Phillip Parker (1839). *Narrative of the Surveying Voyages; of His Majesty Ships; Adventure and Beagle, between the years 1826 and 1836*. **I**. London: Henry Colburn, Great Marlborough Street. σελ. 125.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 593145856906722920514

 |

 |
Οι **Ανώνυμοι** ή αλλιώς Ανώνυμους (Αγγλ: *Anonymous*), είναι μια ομάδα χάκερς. Ιδρύθηκε το 2003 και αρχικά έδινε στην δημοσιότητα διάφορες εικόνες που αλλιώς αποκαλούνται internet *memes (μιμίδια)*. Τα μέλη της ομάδας, από την ημέρα της ίδρυσης τους, δεν χρησιμοποιούσαν τα αληθινά τους ονόματα, αλλά ψευδώνυμα, ώστε παραμείνουν ανώνυμοι (εξού και το όνομα τους). Κάποια στιγμή η ιστοσελίδα του 4chan απέκτησε αρκετή φήμη εξαιτίας διάφορων media, αλλά και όχι μόνο, καθώς και οι εφημερίδες όπως η *The Guardian* την είχε αναφέρει. 

Πάντως τράβηξαν τα φώτα της δημοσιότητας επάνω τους, όταν έκαναν φάρσες στον Χαλ Τάρνερ, αλλά και επιθέσεις άρνησης εξυπηρέτησης στο διάστημα του Δεκεμβρίου 2006 - Ιανουαρίου 2007. Η επίσημη ιστοσελίδα του Τάρνερ βγήκε και εκεί ο Χαλ έκανε αγωγή κατά των ιστοσελίδων που είχαν οι Ανώνυμοι: 4chan, 7chan και 420chan. 

Ακούστηκαν για πρώτη φορά στον ραδιοφωνικό σταθμό KTTV Fox 11, όπου μεταξύ άλλων είχαν αποκαλεστεί «τρομοκράτες».

Οι Ανώνυμοι φορούν την χαρακτηριστική μάσκα του Guy Fawkes, όπως ο χαρακτήρας V από το V for Vendetta.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ανώνυμοι** |
Τρακτέρ Μαλκότση, μοντέλο ΕΜ-4 (1959), από διαφήμιση του 1962
Η **Τέχνικα Σ. Μαλκότσης Α.Ε.**, γνωστή με την εμπορική επωνυμία **Μαλκότση**, ήταν ο σημαντικότερος Έλληνας κατασκευαστής κινητήρων, ξεπερνώντας αρκετούς κατασκευαστές κινητήρων (κυρίως ντίζελ και σεμι-ντίζελ) που άνθισαν στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1920 και (κυρίως) τη δεκαετία του 1930, όπως οι Δημάδης-Κανάκης στον Βόλο, ο Πετεινάρης στην Καλαμάτα, ο Σιδέρης, η BIO και άλλοι στην Αθήνα κ.λπ. 

Ιδρυτής της εταιρείας ήταν, μικρασιατικής καταγωγής, Σωκράτης Μαλκότσης. Ο Μαλκότσης αποφοίτησε από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο το 1919, ως μηχανολόγος μηχανικός, συνεχίζοντας τις σπουδές του για ένα χρόνο στο Πολυτεχνείο της Λιέγης. Με έδρα τον Πειραιά, πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Μαλκότσης παρήγαγε διάφορα είδη βιομηχανικού εξοπλισμού. Η εταιρεία συνεργάστηκε με το Ελληνικό Πυριτιδοποιείο και Καλυκοποιείο του Μποδοσάκη, κατασκευάζοντας βλήματα για το Βασιλικό Ναυτικό, αλλά και όργανα ακριβείας.

Η εταιρεία Μαλκότσης επέκτεινε τις εγκαταστάσεις της, το 1949, αυξάνοντας των αριθμό των απασχολούμενων τεχνιτών σε 150 και κατασκευάζοντας τους πρώτους πετρελαιοκινητήρες της τον Αύγουστο του ίδιου έτους, Οι κινητήρες αυτοί ήταν τετράχρονοι, δικύλινδροι, αερόψυκτοι, με οριζόντια διάταξη κυλίνδρων.

Μετά τον πόλεμο παρήγαγε εξοπλισμό για αρκετές ελληνικές εταιρείες αλλά σταδιακά επικεντρώθηκε σχεδόν αποκλειστικά στους κινητήρες ντίζελ, γενόμενη σύντομα η μεγαλύτερη ελληνική εταιρεία στον τομέα της. 

Οι κινητήρες Μαλκότση βρήκαν χρήση σε ποικιλία βιομηχανικών εφαρμογών, ενώ τα μοντέλα κινητήρων για σκάφη έγιναν θρυλικά για την αξιοπιστία τους. Παράγεται επίσης μια σειρά ηλεκτρικών κινητήρων. Η σειρά EM Diesel (η οποία σχεδιάστηκε σε συνεργασία με βρετανική εταιρεία παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών) περιελάμβανε κινητήρες ειδικά σχεδιασμένους για την κίνηση οχημάτων με σκοπό να χρησιμοποιηθούν στα μοντέλα αγροτικών ελκυστήρων (τρακτέρ) της εταιρείας, EM-2 και EM-4. Τα τρακτέρ δεν μπήκαν σε μαζική παραγωγή λόγω του υψηλού κόστους τους, της έλλειψης χρηματοδότησης και άλλων προβλημάτων που σχετίζονταν με την πλήρη έλλειψη κρατικής στήριξης. Η εταιρεία αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα αργότερα, λόγω του ανταγωνισμού από τις φθηνότερες εισαγωγές, και εξαγοράστηκε το 1991 από την Δράκος - Πολέμης Α.Ε. εταιρεία παραγωγής αντλιών που χρησιμοποίησε όλη την υποδομή της Μαλκότσης για τη δική της παραγωγή.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Η πορεία του Σωκράτη Μαλκότση». *Car and Driver*. 27 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2021.

Πηγές
-----

* Λ.Σ. Σκαρτσής και Γ.Α. Αβραμίδης, *Made in Greece: το ελληνικό αυτοκίνητο, όχημα και αεροσκάφος*, Τυπόραμα, Πάτρα (2003), ISBN 960-7620-30-5 (ανατυπώθηκε από το Επιστημονικό Πάρκο Πάτρας το 2007).
* Λ.Σ. Σκαρτσής, *Έλληνες κατασκευαστές οχημάτων και μηχανών - 1800 έως σήμερα: Εικονογραφημένη ιστορία*, Μαραθών (2012), ISBN 978-960-93-4452-4 (eBook).
* Ε. Ρούπα και Ε. Χεκίμογλου, *Η ιστορία του αυτοκινήτου στην Ελλάδα*, ΚΕΡΚΥΡΑ Α.Ε.-economia PUBLISHING, Αθήνα (2009), ISBN 978-960-8386-95-2.
Το τοπίο στην Αραβά
Η **Αραβά** (εβραϊκά: הָעֲרָבָה, αραβικά: وادي عربة) είναι γεωγραφική περιοχή στην έρημο Νεγκέβ η οποία αποτελεί το κοίλωμα από τη Νεκρά θάλασσα μέχρι τον Κόλπο του Εϊλάτ, στο οποίο εκτείνονται τα σύνορα μεταξύ Ισραήλ και Ιορδανίας.

Υπάρχουν πολλά είδη χλωρίδας και πανίδας στην κοιλάδα Αραβά. Ιδίως το καρακάλ (*Caracal caracal*), το οποίο βρίσκεται στις περιοχές που κυριαρχεί η σαβάνα εντός της κοιλάδας.

Γεωγραφία
---------

Το φαράγγι Μπαράκ, στο Νότιο Διαμέρισμα του Ισραήλ, είναι μέρος ενός συστήματος ρεμάτων που αποστραγγίζουν την έρημο Αραβά.
Η Αραβά έχει μήκος 166 χιλιόμετρα, από τον Κόλπο του Εϊλάτ έως τη νότια ακτή της Νεκράς θάλασσας.

Τοπογραφικά, η περιοχή χωρίζεται σε τρία τμήματα. Από τον κόλπο του Εϊλάτ προς τα βόρεια, η ξηρά ανυψώνεται σταδιακά πάνω σε μια απόσταση 77 χλμ και φτάνει σε υψόμετρο 230 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, αντιπροσωπεύοντας το διαχωριστικό του υδροκρίτη μεταξύ Νεκράς θάλασσας και Ερυθράς θάλασσας. Από αυτήν την κορυφή, η στεριά παίρνει κλίση ολίγον προς τα βόρεια στα επόμενα 74 χιλιόμετρα σε ένα σημείο 15 χιλιομέτρων νότια της Νεκράς θάλασσας. Στο τελευταίο τμήμα, η Αραβά κατηφορίζει απότομα στην Νεκρά Θάλασσα, η οποία είναι 417 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Η Αραβά είναι γραφική με πολύχρωμους βράχους και βουνά με αιχμηρές κορυφές. Η νότια Αραβά είναι καυτή και ξηρή και ουσιαστικά χωρίς καθόλου βροχές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ερρίκος Τσίτσεστερ Χαρτ. 1891, *Ορισμένες αναφορές για την πανίδα και τη χλωρίδα του Σινά, της Πέτρας και του Ρέματος Αραβά, 255 σελίδες*
2. ↑  
C. Michael Hogan. 2009. *Caracal: Caracal caracal*, GlobalTwitcher.com, ed. N. Stromberg Αρχειοθετήθηκε 2011-10-04 στο Wayback Machine.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Arabah στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 246577769

 |

 |
Ο **Eυστάθιος Ρωμαίος (άκμασε π. 975 - 1034**) ήταν ανώτερος δικαστής και νομικός συγγραφέας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Ο Ρωμαίος ακολούθησε τα βήματα τού παππού του και έγινε *κριτής* (δικαστής) στην αυτοκρατορική Αυλή. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, που ξεκίνησε τη βασιλεία τού Αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄, ανέβηκε από απλός δικαστής (*κριτής*) στον βαθμό τού *μαγίστρου* και στην περίφημη θέση τού *δρουγγάριου της βίγλας*, όντας ίσως ο πρώτος κάτοχος αυτού τού τίτλου ως πρόεδρος τού Δικαστηρίου τού Ιπποδρόμου. Έτυχε μεγάλης εκτίμησης τόσο κατά τη διάρκεια της ζωής του, όσο και από μεταγενέστερους νομικούς για τις γνώσεις και τις δεξιότητές του στη λήψη αποφάσεων.   Ο Ρωμαίος έγραψε πολλές νομικές πραγματείες, οι οποίες περιελάμβαναν κυρίως δηλώσεις ετυμηγορίας, απόψεις συνηγόρων, κ.λπ. αλλά οι περισσότερες από αυτές έχουν χαθεί. Ένας από τους συναδέλφους του, ωστόσο, επέλεξε ορισμένα μέρη της δουλειάς του, και ταξινομώντας τα ανά θέμα σε 75 τίτλους, δημοσίευσε μία επιτομή γνωστή ως **Πείρα** («εμπειρία»). Η *Πείρα* προοριζόταν ως εκπαιδευτικό βιβλίο. Περιέχει «σε μία χαλαρά συνδεδεμένη εξέλιξη αρχές, ορισμούς και λύσεις σε προβλήματα από όλες τις σφαίρες τού αστικού και ποινικού δικαίου» (D. Simon), και ο συνθέτης της προσπάθησε να συναγάγει γενικούς κανόνες, που διέπουν τις αποφάσεις τού Ρωμαίου. Η *Πείρα* παρέμεινε δημοφιλές βιβλίο μέχρι την ύστερη βυζαντινή περίοδο και αναφέρεται συχνά από μεταγενέστερους βυζαντινούς νομικούς μελετητές.

Πηγές
-----

* Simon, Dieter (1991a). «Peira». Στο: Kazhdan, Alexander, επιμ. *The Oxford Dictionary of Byzantium*. New York and Oxford: Oxford University Press, σελ. 1617. ISBN 978-0-19-504652-6.
* Simon, Dieter (1991b). «Rhomaios, Eustathios». Στο: Kazhdan, Alexander, επιμ. *The Oxford Dictionary of Byzantium*. New York and Oxford: Oxford University Press, σελ. 1793. ISBN 978-0-19-504652-6.
* Magdalino, Paul (1994). «Justice and Finance in the Byzantine State, Ninth to Twelfth Centuries». Στο: Laiou, Angeliki E. *Law and society in Byzantium, 9th–12th centuries*. Dumbarton Oaks. σελίδες 93–116. ISBN 978-0-88402-222-0.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
2. 1 2  Simon 1991b, σελ. 1793.
3. ↑  Magdalino 1994.
4. ↑  Simon 1991a, σελ. 1617.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 202843932
* LCCN: n85041145
* ISNI: 0000 0004 5325 2252
* GND: 100998615
* BNF: cb124546552 (data)
* BIBSYS: 3016640
* ICCU: BVEV039530

 |

 |
Η **Βιεννησία** ή **Γαλατία Βιεννησία**, λατιν.: *Viennensis* ή *Gallia Viennensis*, ήταν μία ύστερη ρωμαϊκή επαρχία, που πήρε το όνομά της από την πρωτεύουσά της Βιέννα (σημερινό Βιέν, Iζέρ), μία ρωμαϊκή πόλη, που αρχικά βρισκόταν στη Ναρβωνική Γαλατία.

Στη Βιέννα δόθηκε για πρώτη φορά ο βαθμός της αποικίας από τον Καίσαρα, μετά τις Γαλατικές εκστρατείες του το 58 π.Χ. και το 52 π.Χ. ως αποικία βετεράνων (αποικία *Ιουλία Βιεννησία*, colonia Julia Viennensium). Ο Αύγουστος αποκατέστησε τα δικαιώματα μετά την εξέγερση των εκρωμαϊσμένων Αλλοβρογών, η οποία οδήγησε σε προσωρινή απώλεια του τίτλου. Ο Καλιγούλας την ονόμασε τελικά *αποικία Ιουλία Αυγούστα Φλωρεντία Βιεννησία* (colonia Julia Augusta Florentia Viennensium) το 40 μ.Χ.   .

Κατά την αναδιοργάνωση των επαρχιών υπό την Τετραρχία του Διοκλητιανού στις αρχές του 4ου αι. η Βιέννη έγινε τότε η πρωτεύουσα της επαρχίας Βιεννησίας με τις φυλές των Aλλοβρόγων, Σεγοβελαυνίων, Ελβίων, Tρικαστινίων, Βοκοντίων και Καβάρων.

Τον 5ο αι. η επαρχία χωρίστηκε περαιτέρω σε Γαλατία Βιεννησία Πρώτη (Gallia Viennense I), με πρωτεύουσα τη Βιέννα (σημερινό Vienne), και Γαλατία Βιεννησία Δευτέρα (Gallia Viennense II), με πρωτεύουσα την Αρελάτη (σημερινό Arles).

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  «Vienna, Gallia Narbonensis - Part I». 12 Δεκεμβρίου 2018.
2. ↑  «Vienna (Vienne) - Livius».
3. ↑  «Vienne – Classical Antiquity».
Ο **ασβός** είναι ζώο θηλαστικό της οικογένειας των μουστελιδών, χαρακτηριστικό γνώρισμα των οποίων είναι η παρουσία μιας άσπρης λωρίδας τριχώματος κατά μήκος της ραχιαίας πλευράς του κεφαλιού και του λαιμού του. Σημαντικός αντιπρόσωπος είναι ο ευρασιατικός ασβός, η επιστημονική ονομασία του είναι *Meles meles*. Είναι αρκετά διαδεδομένο ζώο στις εύκρατες περιοχές της Ευρώπης και της Ασίας, όπου διαβιεί στις ορεινές δασώδεις περιοχές, κατά κανόνα σε ομάδες των έξι ατόμων. Θηρεύεται για το κρέας του, το δέρμα του και το τρίχωμα της ουράς του, το οποίο χρησιμεύει στην κατασκευή μαλακών πινέλων ζωγραφικής και ξυρίσματος. 
Κατά τη διάρκεια του χειμώνα οι ασβοί πέφτουν σε χειμερία νάρκη.

Περιγραφή
---------

Ο ασβός αυτός έχει συνολικό μήκος 80 εκ. από τα οποία τα 20 εκ. καταλαμβάνονται από την ουρά. Το κεφάλι του είναι μακρύ και καταλήγει σε ρύγχος· έχει ισχυρά δόντια και μικρά μάτια. Ο κορμός του είναι ογκώδης και τα άκρα του κοντά και ισχυρά, απολήγοντας σε πέντε δάχτυλα, εφοδιασμένα με μακριά κυρτά νύχια και προσαρμοσμένα για σκάψιμο. Το δέρμα του καλύπτεται από πυκνό τρίχωμα, γκρίζο στη ράχη και μαύρο στην κοιλιά και στα άκρα· το πρόσωπό του αντίθετα, είναι λευκό με μία μαύρη λωρίδα σε κάθε πλευρά του, η οποία το διασχίζει από τη μύτη έως τα αφτιά.

Ενδιαίτημα
----------

Είσοδος της φωλιάς.
Κατασκευάζει σε προφυλαγμένα μέρη τη φωλιά του, η οποία αποτελείται από μια κύρια στοά μήκους μερικών μέτρων με διάφορους μικρούς διαδρόμους, οι οποίοι καλύπτουν τον αερισμό της κύριας στοάς και λειτουργούν επίσης ως έξοδος κινδύνου. Είναι νυκτόβιο ζώο και αναζητά την τροφή του το δειλινό· η διατροφή του εμφανίζει μεγάλη ποικιλία και περιλαμβάνει έντομα, σκουλήκια ή άλλα ασπόνδυλα, μικρά θηλαστικά, ερπετά, καρπούς και άλλα φυτικά υλικά.

Αναπαραγωγή
-----------

Η αναπαραγωγή του λαμβάνει χώρα οποιαδήποτε στιγμή από το τέλος του χειμώνα έως τα μέσα του καλοκαιριού. Ωστόσο, ο ασβός έχει την ικανότητα να σταματάει την ανάπτυξη του ζυγωτού πριν από την εμφύτευση του στη μήτρα, μέχρι οι κλιματικές συνθήκες να γίνουν ευνοϊκές. Ύστερα από εγκυμοσύνη περίπου πενήντα ημερών, γεννάει 3-4 μικρά, συνήθως τον Φεβρουάριο ή τον Μάρτιο.

Άλλα είδη
---------

Ένας άρκαλος της Κρήτης, είδος ασβού.
Τα γνωστότερα είδη είναι: ο ιβηρικός, ο νορβηγικός, ο υπερκαυκασικός, ο ασβός Κρήτης,ο ασβός Ρόδου καθώς και ο λεγόμενος αμερικανικός ασβός (Taxidea tacus), ο οποίος μαζί με διάφορα υποείδη του είναι ευρύτατα διαδεδομένος στη Βόρεια Αμερική.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Δομή, τόμ. 3, σ. 782 ISBN 960-8177-53-7
2. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Δομή, όπ.π.
Η **Γαλλική Ισημερινή Αφρική(French Equatorial Africa/*Afrique-Équatoriale française)*** ήταν ένα ομοσπονδιακό κράτος που αποτελούνταν από όλες τις κτήσεις της Γαλλικής Δημοκρατίας στην Ισημερινή Αφρική από το 1910 έως και το 1958.Το κράτος εκτεινόταν από την όχθη του ποταμού Κονγκό στα νότια μέχρι και την περιοχή Σαχέλ στα βόρεια,και αποτελούνταν από τις σημερινές χώρες Τσαντ, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Δημοκρατία του Κονγκό και Γκαμπόν.Επίσημη γλώσσα του ήταν τα γαλλικά και πρωτεύουσα του ήταν η Μπραζαβίλ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  French Equatorial Africa στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 132256128
* LCCN: n84227787
* ISNI: 0000 0001 2267 1161
* GND: 4093209-6
* BNF: cb12185649g (data)
* NDL: 00563743

 |

 |
Ο **Ανδρέας Ψυχάρης** (γεν. 22 Αυγούστου 1967) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, διπλωμάτης, πολιτικός και βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην Α΄ Περιφέρεια Αθηνών.

Βιογραφικά Στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι γιος του Σταύρου Ψυχάρη και της πρώτης συζύγου του, Δέσποινας. Νονός του ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Σπούδασε δημοσιογραφία στις ΗΠΑ.

Ακολούθησε καριέρα στο διπλωματικό σώμα. Από το 1993 έως και το 1995 υπηρέτησε στην Κεντρική Υπηρεσία του υπουργείου Εξωτερικών της Ελληνικής Δημοκρατίας και στη Διεύθυνση Κύπρου, και ακολούθως ανέλαβε καθήκοντα πρόξενου στο Γενικό Προξενείο του Λονδίνου, έως το 1998. Για τα δύο επόμενα χρόνια υπηρέτησε στην Πρεσβεία της Ελλάδας στη Λευκωσία, ενώ από το 2000 έως και το 2003 στην Ελληνική Πρεσβεία της Ουάσινγκτον, με αρμοδιότητά του το Κογκρέσο, την τρομοκρατία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ και τη Μέση Ανατολή. Το 2003, υπηρέτησε στην Διεύθυνση Τουρκίας στην Αθήνα. Το 2005 με απόφαση της ηγεσίας του υπουργείου Εξωτερικών της Ελληνικής Δημοκρατίας, μετέβη στην Τάμπα της Φλόριντα όπου και ίδρυσε το Γενικό Προξενείο της Ελλάδας, στο οποίο και υπηρέτησε ως γενικός πρόξενος μέχρι το 2009. Από το 2009 μέχρι το 2011, ανέλαβε καθήκοντα γενικού πρόξενου της Ελλάδας στο Μόναχο.

Το 2011, επέστρεψε στην Αθήνα, οπότε και ανέλαβε Διπλωματικός Σύμβουλος του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Αντώνη Σαμαρά.

Στις Εθνικές Εκλογές του Μαΐου του 2012 και του Ιουνίου του 2012, εξελέγη βουλευτής της Α΄ Περιφέρειας της Αθήνας με τη Νέα Δημοκρατία.

Είναι νυμφευμένος με την Άννα και έχει δυο παιδιά, τον Σταύρο και την Μέλια.

Στις 14 Νοεμβρίου 2014, ο Ανδρέας Ψυχάρης παραιτήθηκε του βουλευτικού του αξιώματος. Στην έδρα του τον διαδέχτηκε ο Αλέξανδρος Μωραϊτάκης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Παραιτήθηκε από βουλευτής ο Ανδρέας Ψυχάρης». Σκάι. 14 Νοεμβρίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα Ανδρέα Ψυχάρη
Η **Ιβάνα Τζούριτς** (γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1992 στη Βενετία) είναι Σερβοελληνίδα επαγγελματίας αθλήτρια πετοσφαίρισης που αγωνίζεται ως ακραία. Είναι αδερφή του διεθνούς αθλητή πετοσφαίρισης Δημήτρη Τζούριτς.

Καριέρα
-------

Η Ιβάνα Τζούριτς έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στην τοπική Μπουτότσνοτ, ομάδα της Σερβίας, στις ακαδημίες της οποίας βρέθηκε σε ηλικία μόλις 11 ετών. Στη συνέχεια, ταξίδεψε στην Κύπρο και συγκεκριμένα στην πόλη της Πάφου, όπου και εισήχθη στις ακαδημίες του τοπικού Παφιακού.

Στην ομάδα της Πάφου παρέμεινε για δύο χρόνια και συγκεκριμένα μέχρι το 2006. Έπειτα, άφησε την Κύπρο και ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό της Ευριάλης, στην οποία παρέμεινε επίσης για δύο χρόνια.

Το καλοκαίρι του 2008, η Ιβάνα Τζούριτς έκανε το μεγάλο άλμα στην καριέρα της και μετεγγράφη στν Α.Ο. Μαρκοπούλου, το οποίο της έδωσε την ευκαιρία να αγωνιστεί για πρώτη φορά στη μέχρι τότε καριέρα της στην Α1 γυναικών σε ηλικία μόλις 16 ετών. Κατά τη διάρκεια της πρώτης της σεζόν στο Μαρκόπουλο, η Τζούριτς δεν είχε μεγάλο χρόνο συμμετοχής, ωστόσο κατάφερε να φτάσει με την ομάδα τόσο μέχρι την πρώτη φάση των ελληνικών Πλέι-Οφ, όσο και μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδας, όπου αποκλείστηκε από τον Πανιώνιο. Την αμέσως επόμενη αγωνιστική περίοδο, η Ιβάνα Τζούριτς είχε αρκετά περισσότερο χρόνο συμμετοχής βοηθώντας την ομάδα της στο να τερματίσει στην τρίτη θέση της Α1 γυναικών.

Οι πολύ καλές εμφανίσεις της Τζούριτς με τη φανέλα του Α.Ο. Μαρκοπούλου κατά τη διάρκεια της σεζόν 2009-10 προκάλεσαν το ενδιαφέρον αρκετών ελληνικών συλλόγων. Τελικά, η ομάδα η οποία κατάφερε να την αποκτήσει ήταν ο Ολυμπιακός Πειραιώς, ο οποίος μάλιστα είχε στις τάξεις της ομάδας βόλλευ των ανδρών τον αδερφό της Ιβάνα, τον Δημήτρη Τζούριτς. Με την ομάδα του Πειραιά, η Τζούριτς πήρε αρκετό χρόνο συμμετοχής ωστόσο στάθηκε ιδιαίτερα άτυχη καθώς στις αρχές του 2011, κατά τη διάρκεια μιας προπόνησης της ομάδας, τραυματίστηκε πολύ σοβαρά (ρήξη χιαστών), με αποτέλεσμα να χάσει -αγωντιστικα- το υπόλοιπο εκείνης της χρονιάς. Το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2010-11 βρήκε τον Ολυμπιακό Κυπελλούχο Ελλάδας. Ήταν μια πολύ σημαντική στιγμή για την ομάδα του Πειραιά, καθώς το Κύπελλο αυτό ήταν ο πρώτος τίτλος που κατακτούσε το τμήμα από την ίδρυσή του και μέχρι εκείνη τη χρονιά.

Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2010-11, τόσο η Ιβάνα Τζούριτς όσο και ο αδερφός της, Δημήτρης, αποτέλεσαν παρελθόν από το σύλλογο του Πειραιά.

Τίτλοι
------

* 1 Κύπελλο Ελλάδας: 2011

Πηγές
-----

* Συνέντευξη της Ιβάνα Τζούριτς
* Το βιογραφικό της Ιβάνα Τζούριτς
* Ανακοίνωσε την απόκτηση της Ιβάνα Τζούριτς ο Ολυμπιακός[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Το ρόστερ του Ολυμπιακού για την περίοδο 2010-11[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Ρήξη χιαστών η Ιβάνα Τζούριτς![*νεκρός σύνδεσμος*]
Ως ανώνυμη υπηρεσία, το **Hidden Wiki** λειτουργεί χρησιμοποιώντας `.onion` domain και η πρόσβαση σε αυτό γίνεται αποκλειστικά με χρήση του δικτύου Tor. Η ιστοσελίδα αυτή παρέχει πολλούς συνδέσμους σε μορφή wiki σε άλλες κρυφές υπηρεσίες (ιστοσελίδες .onion) αλλά και σε ιστοσελίδες του παγκόσμιου ιστού (ιστοσελίδες στις οποίες μπορείς να αποκτήσεις πρόσβαση μέσω ενός κανονικού περιηγητή διαδικτύου). Περιλαμβάνει συνδέσμους προς ιστοσελίδες παιδικής πορνογραφίας, σε ιστοσελίδες που πουλάνε ναρκωτικές ουσίες και άλλα απαγορευμένα είδη, όπως ήταν το Silk Road.Βέβαια εκτός από αυτά μπορεί κανείς να βρει ενημερωτικές σελίδες , βιβλιοθήκες για online βιβλία και άλλα είδη περιεχομένου.

Θεωρείται ότι είναι μια από τις βασικές σελίδες που κάποιος μπορεί να χρησιμοποιήσει για να αρχίσει τη περιήγηση στο λεγόμενο βαθύ μέρος του διαδικτύου.

2011 Επιχείρηση κατά της παιδικής πορνογραφίας από τους Anonymous
-----------------------------------------------------------------

Τον Οκτώβριο του 2011, η ομάδα ακτιβιστών Hacker Anonymous ξεκίνησαν μια επιχείρηση, σε μια προσπάθεια να αποτρέψουν τις δραστηριότητες που αφορούσαν την παιδική πορνογραφία και γίνονταν μέσω του δικτύου Tor χρησιμοποιώντας ανώνυμες υπηρεσίες. Οι Anonymous δημοσίευσαν σε ένα σύνδεσμο pastebin τα ονόματα 1,589 χρηστών της Lolita City, μιας ιστοσελίδας που περιέχει υλικό παιδικής πορνογραφίας και μπορείς να μπεις χρησιμοποιώντας το δίκτυο Tor. Οι Anonymous ανέφεραν ότι είχαν βρει την ιστοσελίδα μέσω του Hidden Wiki, και ότι περιείχε πάνω από 100 gigabytes παιδικού πορνογραφικού υλικού. Η Lolita City απενεργοποιήθηκε για ένα μικρό χρονικό διάστημα μέσω επίθεσης DoS από τους Anonymous.

Αναφορές
--------

1. 1 2  Gallagher, Sean (23 Οκτωβρίου 2011). «Anonymous takes down darknet child porn site on Tor network». Ars Technica. Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2012.
2. ↑  Williams, Jane (1 Μαΐου 2013). «Silk Road - What is it - How to access it». The Hidden Wiki. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2013.
3. ↑  Liebowitz, Matt (3 Νοεμβρίου 2011). «Anonymous releases IP addresses of alleged child porn viewers». msnbc.com. Ανακτήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 2012.
4. ↑  Leyden, John (24 Οκτωβρίου 2011). «Anonymous shuts down hidden child abuse hub». The Register. Ανακτήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 2012.
Το **Κοινοβούλιο του Γιβραλτάρ** είναι το νομοθετικό σώμα του βρετανικού υπερπόντιου εδάφους του Γιβραλτάρ. Μεταξύ 1969 και 2006, ονομαζόταν Βουλή της Συνέλευσης του Γιβραλτάρ.

Λειτουργία
----------

Η Βουλή της Συνέλευσης, που ιδρύθηκε σύμφωνα με το σύνταγμα του 1969, ήταν ένα σώμα που αρχικά αποτελούνταν από 15 μέλη που εκλέγονταν από το εκλογικό σώμα του Γιβραλτάρ, συν δύο διορισμένα μέλη, συμπεριλαμβανομένου του Γενικού Εισαγγελέα. Ο όρος "Βουλή της Συνέλευσης" χρησιμοποιείται συνήθως για τα νομοθετικά σώματα των βρετανικών εδαφών που είναι λιγότερο από πλήρως κυρίαρχα. Αντικαταστάθηκε από το σημερινό Κοινοβούλιο του Γιβραλτάρ με το νέο σύνταγμα του 2006, αντικατοπτρίζοντας την αύξηση της κυριαρχίας του. Πλέον και τα 17 μέλη της Βουλής εκλέγονται.

Σύμφωνα με το εκλογικό σύστημα, κάθε ψηφοφόρος είχε δικαίωμα να ψηφίσει δέκα μέλη της Συνέλευσης. Λόγω της μικρής έκτασης του Γιβραλτάρ και της εδαφικής του συνέχειας, οι περιφέρειες χρησίμευαν μόνο ως εκλογικά κέντρα, όχι ξεχωριστές περιφέρειες, και δεν υπάρχουν εκλογικές περιφέρειες που εξυπηρετούνται από τα μέλη, τα οποία αντ' αυτού εκλέγονται για να εξυπηρετήσουν την επικράτεια ως σύνολο.

Το σύστημα προσφέρεται να μπλοκάρει την ψηφοφορία – καθένα από τα κόμματα ή τους εκλογικούς συνασπισμούς έτεινε να προτείνει μια λίστα με δέκα υποψηφίους και να ενθαρρύνει τους υποστηρικτές του να ψηφίσουν για όλους. Στις περισσότερες περιπτώσεις, το νικητήριο κόμμα ή ο συνασπισμός θα εκλέγει και τους δέκα από τους υποψηφίους του, με τα άλλα επτά εκλεγμένα μέλη να προέρχονται από το δεύτερο κόμμα.

Κτήριο του Κοινοβουλίου
-----------------------

Το Κοινοβούλιο βρίσκεται σε ένα κτήριο με θέα στην κεντρική οδό και την πλατεία John Mackintosh. Κατασκευάστηκε το 1817 και προηγουμένως χρησίμευε ως Ανταλλαγική και Εμπορική Βιβλιοθήκη. Το 1951, το κτίριο ανακαινίστηκε για να φιλοξενήσει το Νομοθετικό Συμβούλιο. Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1969, ιδρύθηκε η Βουλή της Συνέλευσης, αντικαθιστώντας το Νομοθετικό Συμβούλιο. Η πρώτη συνεδρίαση της Βουλής της Συνέλευσης πραγματοποιήθηκε στις 28 Αυγούστου 1969 από τον τότε Κυβερνήτη, Ναύαρχο του Στόλου Σερ Βάριλ Μπεγκ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Benady, Tito (1996). *The Streets of Gibraltar*. Gibraltar Books. σελίδες 17–18. ISBN 0-948466-37-5.
2. ↑  «The Gibraltar Parliament – Home». *parliament.gi*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Δεκεμβρίου 2012.
Συντεταγμένες: 39°24′47″N 21°45′18″E﻿ / ﻿39.41306°N 21.75500°E﻿ / 39.41306; 21.75500

Το **Καππά** είναι ένα από τα οκτώ χωριά του δήμου Μουζακίου στον νομό Καρδίτσας και ένα από τα 73 θεσσαλικά χωριά των Αγράφων ενώ η ιστορία του ξεκινάει από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Απέχει 21 χλμ. από την Καρδίτσα και είναι χτισμένο στην κατάληξη του ορεινού όγκου της Πίνδου. Σύμφωνα με την παράδοση, ιδρύθηκε από Ιταλούς εποίκους τον 9ο μ.Χ. αιώνα, σε διαφορετική θέση από τη σημερινή και συγκεκριμένα στις θέσεις Πετριές και Δένδρα όπου και εντοπίζεται η αρχαία πολίχνη Καππούα.

Η Καππούα άρχισε να παρακμάζει στις αρχές του 17ου αιώνα μ.Χ. ενώ είχε την ατυχία να σβήσει απότομα εξαιτίας μιας ασθένειας, κατά πάσα πιθανότητα πανούκλα, που έπληξε την περιοχή και οδήγησε τους κατοίκους στις γύρω περιοχές. Πολλοί λίγοι ήταν εκείνοι που έμειναν στην Καππούα και αυτό γιατί λόγοι οικονομικοί δεν τους επέτρεπαν να μετοικήσουν. Αρκετοί από τους κατοίκους της πολίχνης μετακινήθηκαν μαζικά κατά 1 χλμ. νοτιότερα όπου και δημιούργησαν ένα χωριό με την ονομασία Καππά. Το χωριό αυτό παρέμεινε στην περιοχή μέχρι την δεύτερη δεκαετία του 20ου αιώνα οπότε και έπρεπε να μετακινηθεί για άλλη μια φορά, στη σημερινή του θέση, εξαιτίας μιας θανατηφόρου ασθένειας, η οποία σύμφωνα με μαρτυρίες ντόπιων που ήρθαν από το "παλιοχώρι",όπως λέγεται σήμερα το μέρος, ήταν μίας μορφής γρίπη.

Συναντώνται πέτρινα σπίτια τα οποία κατασκευάστηκαν από Ηπειρώτες και Φαναριώτες χτίστες. Οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού δεν ξεπερνούν τους 100. Κύρια ενασχόληση των κατοίκων είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία ενώ έχει και αρκετούς ελεύθερους επαγγελματίες όπως κατασκευαστές κουφωμάτων αλουμινίου, επίπλων και τζαμιών καθώς και εργολάβους οικοδομών. Επίσης στο χωριό υπάρχουν 2 παραδοσιακά καφενεία και δύο καφενεία ψησταριές.Εκεί γεννήθηκε επίσης και ο πατέρας του Δημήτρη Μητροπάνου.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Μουζακίου |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Ιθώμης | 
* Άγιος Ακάκιος
* Ελληνόπυργος
* Ζωγραφία
* Κανάλια
* Καππά
* Κόμπελος
* Λιβάδια
* Λοξάδα
* Λυγαριές
* Πύργος Ιθώμης
* Φανάρι
* Χάρμα
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Μουζακίου | 
* Αμυγδαλή
* Ανθοχώρι
* Ανοιξιάτικο
* Αρπακιά
* Βαγένια
* Βατσουνιά
* Γελάνθη
* Γεώργιος Καραϊσκάκης
* Γράβια
* Δάφνη
* Δρακότρυπα
* Ελληνόκαστρο
* Ζαμανάτικο
* Κεραμαργιώ
* Κούρα
* Κρυοπηγή
* Λαζαρίνα
* Λάκκες
* Μαγουλίτσα
* Μαρτίνι
* Μαυρομμάτι
* Μεγάλη Βρύση
* Μελιγός
* Μεσορράχη
* Μηλιές
* Μονή Αγίας Τριάδος
* Μονή Αγίου Γεωργίου
* Μουζάκι
* Νησιά
* Ξηρόκαμπος
* Οξυά
* Πάδη
* Παλαιάμπελα
* Παλαιόκαστρο
* Παλαιοχώρι
* Πετρωτά
* Πευκόφυτο
* Πλατανάκος
* Πλατάνια
* Πορτή
* Σούλα
* Σπάθες
* Συκιά
* Τρυγόνα
* Τσαρούχι
* Χαραυγή
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Παμίσου | 
* Άγιοι Ανάργυροι
* Αγναντερό
* Κρανέα
* Μαγούλα
* Παλαιοχώρι
* Ριζοβούνι
 |
|  |
| 
* Έδρα: Μουζάκι - Ιστορική έδρα: Μαυρομάτι
 |

 |
Ο **Ευθύμιος Δάλκας** ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός και ιστοριοδίφης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1909 στη Λιβαδειά, όπου και τέλειωσε το Γυμνάσιο. Σπούδασε στο Διδασκαλείο Αθηνών. Παντρεύτηκε την συνάδελφο του Παρασκευή Αρβανίτου. Πέθανε στις 19 Μαρτίου 2003.

Ως δάσκαλος δούλεψε στην Κομοτηνή, στην Αράχωβα, στο Βουκουρέστι και στη Λιβαδειά. Έλαβε μέρος στον ελληνοϊταλίκό πόλεμο του 1940-1941 και συνέβαλε στο έργο του Ερυθρού Σταυρού ως πρόεδρος της επιτροπής παιδικών συσσιτίων. Το 1962 ορίσθηκε αναπληρωτής Επιθεωρητής Δημοτικών Σχολείων. 

Εκδήλωσε έντονο ενδιαφέρον και ασχολήθηκε με την ιστορία του τόπου του, και μετά από πολύχρονες έρευνες και μελέτες εξέδωσε (σε πολλές επανεκδόσεις) βιβλία για τη Λιβαδειά και την περιοχή της. Δημοσίευσε πολλά άρθρα στον τοπικό και ρουμελιώτικο τύπο για τη Βοιωτία, και έδωσε πολλές ομιλίες και διαλέξεις.

Εργογραφία
----------

* *Ο Όσιος Λουκάς και το Μοναστήρι του* - 1969
* *Χαιρώνεια[*νεκρός σύνδεσμος*]* - 1981
* *Λυκούρεση το ορμητήριο του Διάκου[*νεκρός σύνδεσμος*]* - 1981
* *Λειβαδιά Α, Ιστορικοί περίπατοι στα ΝΑνατολιικά της[*νεκρός σύνδεσμος*]* - 1982
* *Λειβαδιά Β, Ιστορικοί περίπατοι στα Δυτικά της[*νεκρός σύνδεσμος*]* - 1983
* *Λειβαδιά Γ, Ιστορικοί περίπατοι στα ΒΑνατολικά της[*νεκρός σύνδεσμος*]* - 1985

Πηγές
-----

Εφ. ΒΟΙΩΤΙΚΗ ΩΡΑ, 25 Απριλίου 2003.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βοιωτικός κόσμος
* Τα έργα του Ευθ. Δάλκα[*νεκρός σύνδεσμος*] στην Ψηφιακή Συλλογή της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Λιβαδειάς
Καραβάτζιο, *Η Κλήση του Αγίου Ματθαίου*, 322x340 εκ. περ. 1599-1600, Cappella Contarelli, San Luigi dei Francesi, Ρώμη. Χαρακτηριστικό δείγμα χρήσης κιαροσκούρο. Ο Καραβάτζιο φιλοτέχνησε τις φιγούρες πάνω σε ένα σκοτεινό φόντο, φωτίζοντας τους πρωταγωνιστές της σύνθεσης σε στρατηγικά σημεία.
Το **κιαροσκούρο** είναι ιταλικός όρος που χρησιμοποιείται στη ζωγραφική ή τη χαρακτική για να περιγραφεί η χρήση έντονων αντιθέσεων μεταξύ φωτεινών και σκοτεινών ή φωτοσκιασμένων σημείων ενός πίνακα. Με την τεχνική του κιαροσκούρο οι μορφές της σύνθεσης δεν οριοθετούνται με κάποιο περίγραμμα, αλλά διακρίνονται μέσα από την αντιπαράθεση των φωτεινών και σκοτεινών επιφανειών. Συχνά επιχειρείται να ενισχυθεί με αυτό τον τρόπο ο δραματικός χαρακτήρας της σύνθεσης. Ο όρος ταυτίζεται συνήθως με ζωγράφους του 17ου αιώνα, ειδικότερα με τους Καραβατζιστές και τον Ρέμπραντ, ωστόσο ο Λεονάρντο ντα Βίντσι υπήρξε πρωτοπόρος του κιαροσκούρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Zirpolo, L. H. (2008). *Historical Dictionary of Renaissance art*, Scarecrow Press, σελ. 95
2. ↑  Chilvers, I. Osborne, H. Farr, D. (ed.) (1994). *The Oxford Dictionary of Art*, Oxford University Press, 1994, σελ. 103

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Chiaroscuro στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85023220
* GND: 4159525-7
* BNF: cb11979929p (data)
* BNE: XX4576542

 |

 |