recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Μαρία Μαρκέτου** ήταν η πρώτη Ελληνίδα καθηγήτρια φυσικής σε Ελληνικό Ανώτατο Εκπαιδευτικό ίδρυμα.

Εκπαίδευση
----------

Η Μαρκέτου απέκτησε το πτυχίο της το 1925 από το Τμήμα Φυσικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Η πτυχιακή της διατριβή ήταν στην «Κατανομή Φωτεινότητας σε Καθαρό Ουρανό». Ήδη από το 1923 ως μαθήτρια, εργαζόταν στο εργαστήριο φυσικής του Δρ. Δημητρίου Χόνδρου.

Ερευνητικό Έργο
---------------

Το 1926 μετακομίζει στη Θεσσαλονίκη, όπου και δέχεται πρόταση θέσης στο νεοϊδρυθέν Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Χρήζεται επιβλέπουσα καθηγήτρια και αυτό της επιτρέπει να συνεχίσει την εκπαίδευσή της σε πανεπιστημιακά ιδρύματα του εξωτερικού. Επιστρέφει στην Θεσσαλονίκη το 1935 και σύντομα εκλέγεται υφηγήτρια. Το 1947 εξελέγη καθηγήτρια.

Παρακαταθήκη
------------

Κατά την διάρκεια των ενεργών της χρόνων, η Μαρκέτου αποτέλεσε την μόνη γυναίκα που διετέλεσε Πρύτανης ενός επιστημονικού τμήματος. Το 1928, μαζί με την Σοφία Μίλλερ, εξελέγη μέλος της Διοικητικής Επιτροπής του Συνδέσμου Ελληνίδων Επιστημόνων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Παιδαγωγικά Ιστορικά» (PDF). ΕΚΠΑ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Αυγούστου 2021. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2021.
2. 1 2  NKUA-HA, Proceedings of the Meetings of the SPM, 23.3.1928, 4.5.1928 and 18.5.1928.
3. 1 2 3 4  Papadimitraki-Chichlia, "Maria Marketou-Pylarinou," Nea Estia, no. 1511 (1990): 819–20; K. Poulakos, "Othon P. Pylarinos," Nea Estia, no. 1522 (1990): 1644–5; Department of Physics, Aristotle University of Thessaloniki, "From the History of the Physics Department," Phenomenon, no. D.4 (2008): 2–7.
Η **Μάρια Αντόνοβνα Ναρύσκινα** (ρωσικά: *Мария Антоновна Нарышкина*, 1779 –1854), γεννήθηκε **Μάρια Τσετβερτύνσκα-Σβιάτοπελκ** (*Мария Святополк-Четвертинская*), ήταν Πολωνή ευγενής που ήταν η ερωμένη του Αλέξανδρου Α΄ της Ρωσίας για 19 χρόνια.

Βιογραφία
---------

Ήταν η κόρη του Πολωνού πρίγκιπα Αντόνι Στάνισουαφ Τσετβερτύνσκα-Σβιάτοπελκ και της συζύγου του, Τέκλα φον Κάμπενχαουζεν. Το 1795, παντρεύτηκε τον Ντμίτρι Λβόβιτς Νάρυσκιν, έναν υπάλληλο. Το 1799, με την έγκριση του συζύγου της, σύναψε σχέση με τον Αλέξανδρο, ο οποίος έγινε τσάρος το 1801. Της άρεσε πολύ η οικογένεια του Αλεξάνδρου, εκτός από τη σύζυγό του, την αυτοκράτειρα Ελισάβετ Αλεξέγιεβνα.

Περιγράφεται ως συναρπαστική και γοητευτική, με την ικανότητα να προσελκύει ανθρώπους, και ονομάζεται "Η Ασπασία του Βορρά". Ο Φιλίπ Βίγκελ έγραψε ότι είχε ομορφιά "τόσο τέλεια που φαινόταν αδύνατη".  Το 1803, προσπάθησε να πείσει τον Αλέξανδρο να χωρίσει τη σύζυγό του και να την παντρευτεί, αλλά απέτυχε. Συνόδευσε τον Τσάρο στο Συνέδριο της Βιέννης το 1815, το οποίο του έδωσε κακή δημοσιότητα.

Είχε τουλάχιστον τέσσερις νόθες κόρες από τον Αλέξανδρο. Τρεις από αυτές (δύο ονομαζόμενες Γιελιζαβέτα και μία με το όνομα Ζινάιντα) πέθαναν σε βρεφική ηλικία και το άλλο, η Σόφια, έζησε ως την ηλικία των 16 ετών. Είχε επίσης έναν γιο, τον Εμάνουελ, ο οποίος δεν έγινε δεκτός από τον σύζυγό της και ήταν πιθανώς και το παιδί του Τσάρου. 

Ο Αλέξανδρος πείστηκε να την αφήσει το 1818 και επέστρεψε στη σύζυγό του, Ελίζαμπεθ. Συνέχισε να αναφέρεται σε αυτήν ως μέλος της οικογένειά του.

Απόγονοι
--------

Απέκτησε έξι παιδιά:

* Μαρίνα Ναρύσκινα (1798 - 1871).
* Γιελιζαβέτα Ναρύσκινα (1803).
* Γιελιζαβέτα Ναρύσκινα (1804).
* Ζινάιντα Ναρύσκινα (1806 - 1810).
* Σόφια Ναρύσκινα (1808 - 1824).
* Εμάνουελ Νάρυσκιν (1813 - 1901).

Τέσσερα από αυτά ήταν πιθανώς παιδιά του Αλεξάνδρου Α΄ της Ρωσίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p5955.htm#i59546.
2. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00636260.
3. ↑  p5955.htm#i59546. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. 1 2 3 4  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
5. 1 2  «Tsar-crossed lovers: 4 women who obsessed the Russian emperors». Russia Beyond the Headlines. 2 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2020.
6. ↑  «Alexander I of Russia & Maria Naryshkina». [*νεκρός σύνδεσμος*]

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* *Ερωτές ρωσικής οικογένειας, συμπεριλαμβανομένων: Άννα Παύλοβα, Ναταλία Μπράσοβα, Μαρία Ναρύσκινα, Αικατερίνη Ντολγκόροκοφ, Παύλη ντε Ροθσίντλ, Πριγκίπισσα Όλγα*(ISBN 978-1-242-90165-2)
* Troyat, Henri *Alexander της Ρωσίας: Κατακτητής του Ναπολέοντα* Dutton Adult; Πρώτη έκδοση. έκδοση (31 Ιανουαρίου 1983)(ISBN 978-0-525-24144-7)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 4571153596640551900009
* GND: 1165688484

 |

 |
Η **Μαρία Μοναρχίδη** (Ψαρά 1803 - Αθήνα 1847) ήταν αγωνίστρια της επανάστασης του 1821 και έπειτα κυρία επί των τιμών της βασίλισσας Αμαλιας. 

Η Μαρία ήταν κόρη του Νικολή Αποστόλη, παντρεύτηκε με τον Αναγνώστη Μοναρχίδη με τον οποίο απέκτησαν δύο παιδιά. Κατά την Καταστροφή των Ψαρών το 1822 πήδησε στη θάλασσα με τα δύο παιδιά της αγκαλιά για να γλιτώσει από τους Τούρκους. Την διέσωσε ένα πλοίο αλλά το ένα της παιδί παρασύρθηκε από τα κύματα και χάθηκε. 

Εγκαταστάθηκε με τον σύζυγο της στην Αθήνα όπου προσελήφθη στα ανάκτορα σαν επίτιμη κυρία, ανώτερη των επί των τιμών, της βασίλισσας Αμαλίας. Η παραδοσιακή φορεσιά που φορούσε εκτίθεται σήμερα στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ημερολόγιο της Βιλχελιμίνης φον Πλυσκώ, σελ. 46
2. ↑  «Λαογραφική συλλογή, αίθουσα 15-Μ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Φεβρουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2021.
|  |
| --- |
| Mehmed Pasha Bushati |
| επεξεργασία Επισκεφτείτε την σελίδα τεκμηρίωσης του προτύπου αυτού. |

Ο **Μεχμέτ Πασάς Μπουσάτλι** (άκμασε το 1768 – Ιούνιος 1775) ήταν ο Οθωμανός διοικητής του Σαντζακίου της Σκόδρας (γνωστό ως Πασαλίκι της Σκόδρας, στη βόρεια Αλβανία), μεταξύ 1768 και Ιουνίου 1775. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Μουσταφά Πασά Μπουσάτλι, και έτσι ιδρύθηκε η κληρονομική οικογένεια Μπουσάτλι της Σκόδρας.

Ιστορία
-------

Το 1768, ο Μεχμέτ Πασάς έγινε κυβερνήτης του σαντζακίου της Σκόδρας. Το 1769 αγωνίστηκε στην Ζαντριμά. Το 1770 πολέμησε στο Μοριά εναντίον Ελλήνων και Ρώσων, και το 1772 ο ίδιος και ο γιος του, συμμετείχε στην πορεία στο Ούλτσινι. Συνέχισε τις αξιώσεις της Σκόδρας πάνω από το Μαυροβούνιο και τη Μπρντα, και προγραμμάτισε να καταστείλει την εξέγερση στις αρχές του Απριλίου 1774, όπου βρισκόταν στην Ποντγκόριτσα και συναντήθηκε με ορισμένους οπλαρχηγούς της βόρειας Αλβανίας με φυλές για να συζητήσει τη σχεδιαζόμενη επιχείρηση. Το 1774, με τον θάνατο του Στσέπαν Μάλι τον ίδιο μήνα, επιτέθηκε στο Κούτσι και Μπιελοπαβλίτσι με 15.000 στρατιώτες, αλλά ηττήθηκε ανεπανόρθωτα και επέστρεψε στη Σκόδρα. Πέθανε τονΙούνιο του 1775 και τον διαδέχθηκε ο νεαρός γιος του Μαχμούτ Πασάς.

Σχόλια
------

Παραπομπές
----------

1. ↑  Stanojević, Gligor· Vasić, Milan (1975). *Istorija Crne Gore (3): od početka XVI do kraja XVIII vijeka*. Titograd: Redakcija za istoriju Crne Gore. σελ. 398.
2. ↑  *Burime të zgjedhura për historinë e Shqipërisë: Shek. VIII-XV*. Universiteti Shteteror i Tiranes, Instituti i Historise dhe i Gjuhesise. 1962. σελ. 32.
3. ↑  *Istorijski glasnik*. Naučna knjiga. 1956.
4. ↑  *Zapisi*. Cetinjsko istorijsko društvo. 1939.
5. ↑  *Летопис Матице српске*. У Српској народној задружној штампарији. 1898.
6. ↑  Дашић, Миомир (1986). *Васојевићи од помена до 1860. године*. Народна књ. σελ. 303.
7. ↑  *Istorijski zapisi*. **9–10**. Istorijski institut SR Crne Gore. 1956. σελ. 54.
Ο **Ιωάννης Γαδδί** ή Γκαντί ή Καντίς, εβρ. יוחנן הגדי (άκμασε τον 2ο αι. π.Χ.) από την Ασμοναϊκή δυναστεία συμμετείχε στην εξέγερση των Μακκαβαίων εναντίον των Σελευκιδών και ήταν από τις ηγετικές μορφές της.

Η εξέγερση των Μακκαβαίων εναντίον των Σελευκιδών, που ξεκίνησε ο Ματταθίας και οι πέντε γιοί του.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ματταθία, ιερέα που ξεκίνησε της εξέγερση. Ηγέτες του κινήματος ήταν ο 3ος γιος Ιούδας Μακκαβαίος (167-160) και ο πέμπτος γιος Ιωνάθαν Απφούς (161-143).

Αναφέρεται για πρώτη φορά μαζί με τον πατέρα του: "Τις ημέρες εκείνες ο Ματταθίας γιος του Ιωάννη, ιερέας, μετακόμησε από την Ιερουσαλήμ στη Μοδεΐν. Είχε πέντε γιους, τον Ιωάννη τον λεγόμενο Γκαντί, τον Σίμωνα τον λεγόμενο Θασσί, τον Ιούδα τον λεγόμενο Μακκαβαίο, τον Ελεάζαρ τον λεγόμενο Αβαράν και τον Ιωνάθαν τον λεγόμενο Απφούς" (Μακκαβαίων 1 2:1-5).

Η επόμενη αναφορά σε αυτόν είναι η εξής: "Με αυτά που τους είπε ο Ιούδας, τους γέμισε θάρρος και τους έκανε έτοιμους να θυσιαστούν για τους νόμους τους και για τη χώρα τους. Έπειτα μοίρασε τον στρατό στα τέσσερα και έδωσε από ένα μέρος στους αδελφούς του Σίμωνα, Ιωσήφ (μάλλον λάθος του συγγραφέα, αντί του ορθού: Ιωάννη) και Ιωνάθαν· κάθε τμήμα είχε 1500 άνδρες. Ανέθεσε στον Ελεάζαρ να διαβάσει από το ιερό βιβλίο και του έδωσε το σύνθημα "Η βοήθεια του Θεού". Κατόπιν οδήγησε το πρώτο τμήμα του και εισήλθε στη μάχη εναντίον του Νικάνωρα (στρατηγού των Σελευκιδών)" (Μακκαβαίων 2, 10:1-8). Τη συνέχεια αναφέρει το Ταλμούδ, ο ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος και τα βιβλία των Μακκαβαίων 1,4:36-59 και 2, 10:1-8: οι αδελφοί ανέκτησαν και αφιέρωσαν ξανά τον Ναό της Ιερουσαλήμ· έκαναν την εορτή της Αφιέρωσης (Χανουκά).

### Το τέλος του

Οι τελευταία αναφορά στο όνομά του είναι τα γεγονότα γύρω από το τέλος του: "Ο Ιωνάθαν έστειλε τον αδελφό του Ιωάννη ως αρχηγό του πλήθους και ζήτησε από τους Ναβαταίους, που ήταν φίλοι του, άδεια να αποθηκεύσουν σε αυτούς τη μεγάλη ποσότητα αποσκευών που είχαν. Αλλά οι γιοί του Γιαμβρί από τη Μεδήβα βγήκαν και συνέλαβαν τον Ιωάννη και όλα όσα είχε και έφυγαν. Έπειτα από αυτό αναφέρθηκε στον Ιωνάθαν και τον αδελφό του Σίμωνα, ότι οι γιοί του Γιαμβρί εορτάζουν μεγάλο γάμο και οδηγούν τη νύφη, κόρη ενός μεγάλου ευγενούς της Χαναάν, από τη Ναδαβάθ με μεγάλη συνοδεία. Εκείνοι θυμήθηκαν το αίμα του αδελφού τους Ιωάννη και ανέβηκαν στο βουνό και κρύφτηκαν" (Μακκαβαίων 1, 9:35-38).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ανακτήθηκε στις 10  Αυγούστου 2019.

Πηγές
-----

* Flavius Josephus's Antiquities of the Jews 12.6.1
* Shabbat 21b
* Flavius Josephus's Wars of the Jews 1.1.4
Πρόκειται για κύριο μουσουλμανικό όνομα που απαντάται ιδίως στους Τούρκους εκ του αραβικού «Μωχάμετ» ή «Μωχαμέτ» που αποδίδεται στην ελληνική γλώσσα ως «Μωάμεθ». Το επίθετο αυτό προερχόμενο από την αραβική γλώσσα, σημαίνει «αξιέπαινος», «διαπρεπής». Το όνομα **Μεχμέτ** φέρουν οι Τούρκοι ως ταυτόσημο του Μωάμεθ.

Το όνομα αυτό χρησιμοποιήθηκε και από τους Βυζαντινούς χρονογράφους με διάφορες παραλλαγές ως «Μεχμέτης» (που κατέληξε και «Μεμέτης»), «Μαχουμέτης», και «Μαχουμέντ».

Με το όνομα αυτό φέρονται επίσης έξι Σουλτάνοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας οι:

* Μεχμέτ Α΄
* Μεχμέτ Β΄
* Μεχμέτ Γ΄
* Μεχμέτ Δ΄
* Μεχμέτ Ε΄
* Μεχμέτ Στ΄

Επίσης με το ίδιο όνομα φέρονται 14 Αυτοκράτορες των Ινδιών.
*Egretta ardesiaca*
Ο **Μαυροτσικνιάς** (*Egretta ardesiaca*) είναι ένα αφρικανικό είδος ερωδιού. Είναι ένας μεσαίου μεγέθους (42 με 26 εκατοστά ύψος) ερωδιός με μαύρο φτέρωμα και κίτρινα πόδια. Η κατανομή του είδους είναι νοτίως της Σαχάρας και ζει σε ρηχά ανοικτά νερά, κυρίως σε λίμνες με γλυκό νερό. Επίσης μπορεί να βρεθεί σε βάλτους, όχθες ποταμών και σπανιότερα σε πλημμυρισμένα λιβάδια. Η περιοχή αναπαραγωγής του είναι ανάμεσα στη Σενεγάλη και το Σουδάν. Ζει κυρίως στο ανατολικό τμήμα της Αφρικανικής ηπείρου. Επίσης έχει παρατηρηθεί μία φορά και στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα κοντά στο Μεσολόγγι το 2012. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που το είδος παρατηρήθηκε στην ηπειρωτική Ευρώπη. Δεν πρέπει να συγχέεται με ένα άλλο πουλί της οικογένειας των ερωδιίδων που ονομάζεται επίσης μαυροτσικνιάς (Egretta gularis).

Ο μαυροτσικνιάς έχει μια ενδιαφέρουσα μέθοδο κυνηγιού, φέρνει τις φτερούγες του μπροστά, καλύπτοντας κεφάλι και λαιμό. Από μακριά, μοιάζει με ολοστρόγγυλη μαύρη ομπρέλα πάνω από την επιφάνεια του νερού. Έτσι δημιουργεί ένα σκοτεινό σημείο που προσελκύει τα ψάρια. Μερικοί μαυροτσικνιάδες τρέφονται μοναχικά, ενώ άλλοι σε ομάδες μέχρι και 50 ατόμων. Ο μαυροτσικνιάς κυνηγάει τη μέρα και συγκεκριμένα προτιμάει το ηλιοβασίλεμα. Η κύρια τροφή του είναι ψάρια και σπανιότερα έντομα, οστρακόδερμα και αμφίβια.

Τη νύχτα κουρνιάζουν ομαδικά. Συνήθως ο μαυροτσικνιάς φτιάχνει τη φωλιά του από κλαδιά τα οποία τοποθετεί σε δέντρα, θάμνους ή καλάμια. Φτιάχνουν τις φωλιές τους κατά την περίοδο των βροχών, σχηματίζοντας αποικίες εκατοντάδων ατόμων. Ο μαυροτσικνιάς γεννάει δύο με τρία αυγά μπλε χρώματος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τράτσα Μάχη (2012-06-20). «Στο Μεσολόγγι η πρώτη …ευρωπαϊκή εμφάνιση μαυροτσικνιά». Το Βήμα.. Ανακτήθηκε στις 2013-05-06.
**Μητρώο τοξικών επιπτώσεων των χημικών ουσιών** (Registry of Toxic Effects of Chemical Substances) (**RTECS**) είναι μια βάση δεδομένων πληροφοριών τοξικότητας που συντάχθηκε από την ανοικτή επιστημονική βιβλιογραφία χωρίς αναφορά στην εγκυρότητα ή χρησιμότητα των αναφερόμενων μελετών. Μέχρι το 2001 συντηρείτο από τον Εθνικό οργανισμό για την επαγγελματική ασφάλεια και υγεία (NIOSH) των ΗΠΑ ως μια ελεύθερα προσβάσιμη δημοσίευση. Τώρα συντηρείται από την ιδιωτική εταιρεία Symyx Technologies και διατίθεται μόνο με τέλος ή συνδρομή

Περιεχόμενα
-----------

Έξι τύποι δεδομένων τοξικότητας συμπεριλαμβάνονται στο αρχείο:

1. Πρωτεύοντα - ερεθισμός
2. Μεταλλαξιογόνες επιπτώσεις
3. Αναπαραγωγικές επιπτώσεις
4. Ογκογόνες επιπτώσεις
5. Οξεία τοξικότητα
6. Τοξικότητα πολλαπλών δόσεων

Ειδικές τιμές αριθμητικής τοξικότητας όπως LD50, LC50, TDLo και TCLo είναι καταγραμμένες, καθώς και τα είδη που μελετήθηκαν και η χρησιμοποιούμενη μέθοδος διαχείρισης. Για όλα τα δεδομένα καταγράφεται η βιβλιογραφική πηγή. Οι μελέτες δεν αξιολογούνται κατά κανέναν τρόπο.

Ιστορικό
--------

Το RTECS ξεκίνησε ως μια ενέργεια με εντολή του Κογκρέσου των ΗΠΑ, καθιερώθηκε με την ενότητα 20(a)(6) της Πράξης για την Επαγγελματική Ασφάλεια και Υγεία του 1970 (PL 91-596). Η αρχική έκδοση, γνωστή ως "Κατάλογος τοξικών ουσιών" δημοσιεύτηκε στις 28 Ιουνίου 1971 και περιελάμβανε τοξικολογικά δεδομένα για περίπου 5.000 χημικές ουσίες. Το όνομα άλλαξε αργότερα στη σημερινή μορφή «Μητρώο των τοξικών επιπτώσεων των χημικών ουσιών». Τον Δεκέμβριο του 2001 το RTECS μεταφέρθηκε από το NIOSH στην ιδιωτική εταιρεία Elsevier MDL, που την απέκτησε η Symyx το 2007 μαζί με τη βάση δεδομένων για τις τοξικότητες.

Η RTECS είναι διαθέσιμη στα αγγλικά, γαλλικά και ισπανικά. Η συνδρομή στη βάση δεδομένων προσφέρεται διαδικτυακά, σε CD-ROM και ως ενδοδικτυακή μορφή. Η βάση δεδομένων είναι επίσης διαθέσιμη διαδικτυακά μέσω της NISC (National Information Services Corporation, RightAnswer.com, and ExPub (Expert Publishing, LLC).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* RTECS overview
* Accelrys website
* RightAnswer Website
* Expert Publishing, LLC Website
Το **Μαυρονέρι** ή *Αίσωνας* είναι ποταμός της Πιερίας, ο οποίος βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της Κατερίνης. Στον τόπο αυτό έγινε η φονική Μάχη της Πύδνας, το 168 π.Χ. κατά την οποία ο στρατός του τελευταίου Βασιλιά της Μακεδονίας Περσέα ηττήθηκε από τις λεγεώνες του ύπατου Λεύκιου Αιμίλιου Παύλου. Η μάχη αυτή ταυτίστηκε με το τέλος της ελληνιστικής εποχής και σήμανε την οριστική υποταγή της Ελλάδας στους Ρωμαίους. Στους οδικούς χάρτες το Μαυρονέρι αναφέρεται σήμερα ως Ρέμα. Το χειμώνα, με τις βροχές και με τα χιόνια, το Μαυρονέρι γεμίζει νερό, ενώ το καλοκαίρι το νερό του αρδεύεται από τα όμορα ορεινά χωριά. 

Στην αρχαιότητα εμφανίζεται και με άλλες ονομασίες, όπως *Μίτυς*.

Βιβλιογραφία
------------

* Αγγελίδης Αλέκος: *Ιστορία της Μακεδονίας*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ρέματα
Η **Καληδονιακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου** (γαλλικά: *Fédération Calédonienne de Football*, FCF) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στη Νέα Καληδονία. Εδρεύει στη Νουμεά. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά και επαγγελματικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Νέας Καληδονίας.

Ιστορία
-------

Ο οργανισμός ιδρύθηκε το 1928. Έγινε προσωρινό μέλος στην Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Ωκεανίας (OFC) το 1999. Εντάχθηκε ως πλήρες μέλος στην OFC και στην Παγκόσμια Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA) το 2004.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «New Caledonia joins the world football community». FIFA.com. [*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνικές Ομοσπονδίες ποδοσφαίρου Ωκεανίας (OFC) |
| --- |
|  |
| 
* Αμερικανική Σαμόα
* Βανουάτου
* Κιριμπάτι1
* Νέα Ζηλανδία
* Νέα Καληδονία
* Νήσοι Κουκ
* Νήσοι Σολομώντα
* Νιούε1
* Παπούα Νέα Γουινέα
* Σαμόα
* Ταϊτή
* Τόνγκα
* Τουβαλού1
* Φίτζι
 |
|  |
| 
1Μέλος της ΟΦΚ αλλά όχι μέλος της FIFA |

 |
Η **πριγκίπισσα Μαρία Νικολάεβνα Βολκόνσκαγια** (25 Δεκεμβρίου 1805 - 10 Αυγούστου 1863) ήταν η νεώτερη κόρη του Ρώσου στρατηγού Νικολάι Ραγέφσκι και της Σοφία Κωνσταντίνοβα, εγγονής του Μιχαήλ Λομονόσοφ. Το 1825 η Μαρία παντρεύτηκε τον μελλοντικό στρατηγό πρίγκιπα Σεργκέι Γκριγκόριεβιτς Βόλκονσκι. Όταν ο Βόλκονσκι συνελήφθη και εξορίστηκε στη Σιβηρία, αυτή τον ακολούθησε στην εξορία υπό την προϋπόθεση ότι τα παιδιά τους που γεννήθηκαν μετά την αναχώρηση στη Σιβηρία θα έχαναν για πάντα την περιουσία τους και θα γίνονταν εργάτες, κάτι που ωστόσο δεν εφαρμόστηκε.

Η Βολκόνσκαγια είχε μια αδερφή τη Σοφία. Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών η Μαρία παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Σεργκέι Βόλκονσκι, ο οποίος ήταν μεγαλύτερος από εκείνη. Γνωστή στο Ιρκούτσκ ως «Πριγκίπισσα της Σιβηρίας», ίδρυσε ένα τοπικό νοσοκομείο και άνοιξε μια αίθουσα συναυλιών, επιπρόσθετα από την φιλοξενία μουσικών και πολιτιστικών σκιών στο σπίτι της. Στο Ιρκούτσκ, η Μαρία διέθετε ένα αρχοντικό από μπλε και λευκό ξύλο.

Οι Βόλκονσκι είχαν τέσσερα παιδιά, από τα οποία δύο πέθαναν σε νεαρή ηλικία. Ο μεγαλύτερος, ο Νικολάι (2 Ιανουαρίου 1826 – 17 Ιανουαρίου 1828) γεννήθηκε πριν από την εξορία και πέθανε στην Αγία Πετρούπολη μετά την αναχώρηση της μητέρας του για τη Σιβηρία. Το δεύτερο παιδί που ονομάστηκε Σοφία πέθανε την ημέρα της γέννησής του (1 Ιουλίου 1830), ενώ ο Μιχαήλ (1832-1909) και πριγκίπισσα Γέλενα Κοτσούμπεϊ-Ραχμανόφ (1835 – 1916) επέζησαν μέχρι τον 20ο αιώνα.

Το 1922 αποδείχθηκε ότι η Βολκόνσκαγια αποτέλεσε το αντικείμενο έξι ποιημάτων από τον Πούσκιν (γραμμένα το 1820, το 1822, το 1824, το 1825, το 1828 και το 1829). Ο Πούσκιν αφιέρωσε επίσης μερικές γραμμές για τον ξαφνικό θάνατο του μικρού γιου της, Νικολάι. Ωστόσο, ο συγγραφέας Μιχαήλ Γκερσένζον αντέκρουσε την άποψη ότι ο Πούσκιν ήταν ερωτευμένος με τη Μαρία. Η ίδια πέθανε από καρδιακά προβλήματα στο κτήμα του γαμπρού της Νικολάι Αρκαντίεβιτς Κοτσούμπεϊ (στο ουκρανικό χωριό Βορόνκι). Τον Σεπτέμβριο του 2001 φωτογραφίες της οικογένειας Βόλκονσκι παραδόθηκαν τελετουργικά στο ρωσικό κρατικό ιστορικό μουσείο από την Έλενα Τσικονιάνι, απόγονο της Μαρία Βολκόνσκαγια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *parish register*. www.facebook.com/groups/169714816510441/posts/1003142143167700/.
2. ↑  *metric book*. www.facebook.com/groups/169714816510441/posts/1003142143167700/.
3. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb151246095. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
4. ↑
5. ↑  *Eugene Onegin*, translated by DOUGLAS HOFSTADTER *New York Times*
6. ↑  Б. М.Соколов. *Мария Волконская и Пушкин*, 1922
7. ↑  Brian Horowitz. *The myth of A.S. Pushkin in Russia's Silver Age*, Northwestern University Press, 1996, pp. 1-2

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 19980212
* LCCN: n79129203
* ISNI: 0000 0001 1561 7247
* GND: 118634992
* SUDOC: 112278485
* BNF: cb151246095 (data)
* NKC: jo2002112871

 |

 |
Κανόνι του 17ου αιώνα
Το **κανόνι** είναι βαρύ οπλικό σύστημα του πυροβολικού το οποίο χρησιμοποιεί πυρίτιδα ή άλλη εκρηκτική ύλη ώστε να εκτοξεύσει ένα βλήμα. Τα κανόνια ποικίλλουν σε διαμέτρημα, εύρος, κινητικότητα, ταχυβολία, γωνία και δύναμη πυρός. Διαφορετικές μορφές κανονιού συνδυάζουν και την ισορροπία σε αυτά τα χαρακτηριστικά σε διαφορετικό βαθμό, ανάλογα με την προοριζόμενη χρήση τους στο πεδίο της μάχης. 

Το κανόνι εφευρέθηκε επί δυναστείας Σονγκ στην Κίνα και είναι μία από τις πρώτες μορφές πυροβόλων όπλων και με την πάροδο του χρόνου αντικατέστησε τις πολιορκητικές μηχανές-μεταξύ άλλων παρωχημένων όπλων- στο πεδίο της μάχης. Στη Μέση Ανατολή, η πρώτη χρήση κανονιών χειρός θεωρείται ότι έλαβε χώρα περίπου το 1260 στη μάχη του Αΐν Τζαλούτ ανάμεσα σε Μαμελούκους και Μογγόλους. Το πρώτο κανόνι στην Ευρώπη πιθανότατα χρησιμοποιήθηκε στην Ιβηρική χερσόνησο ανάμεσα στον 11ο και το 12ο αιώνα. Στην Αφρική, το κανόνι πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τον Σομαλό ιμάμη Αχμάντ ιμν Ιμπριχίμ αλ-Γκαζί στην κατάκτηση της στέπας του Ογκαντέν το 1529. Η χρήση του κανονιού εξαπλώθηκε κατά τον Μεσαίωνα και έγινε πιο αποτελεσματικό τόσο για χρήση σε πολιορκίες, όσο και εναντίον του πεζικού. Μετά τον Μεσαίωνα, τα περισσότερα μεγάλα κανόνια εγκαταλείφθηκαν και τη θέση τους πήραν πιο ελαφριά όπλα. Επιπλέον, αναπτύχθηκαν νέες τεχνολογίες και τακτικές με αποτέλεσμα οι περισσότερες άμυνες να καταστούν ξεπερασμένες. Αυτό οδήγησε στην κατασκευή αστεροειδών οχυρών, ειδικά σχεδιασμένα για να αντέχουν το βομβαρδισμό, αλλά και αυτά έγιναν παρωχημένα όταν άρχισαν να χρησιμοποιούνται εκρηκτικά και διατρητικά βλήματα.

Το κανόνι επίσης μεταμόρφωσε και τις ναυτικές μάχες, καθώς οι ευρωπαϊκοί στόλοι εκμεταλλεύτηκαν τη δύναμη πυρός τους. Η ακρίβεια και η καταστροφική δύναμη των κανονιών αυξήθηκε, με αποτέλεσμα τα στρατεύματα να χρειαστεί να αλλάξουν τακτική και τα πλοία να θωρακιστούν. Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πλειονότητα των θανάτων στη μάχη προήλθε από το βαρύ πυροβολικό και χρησιμοποιήθηκε ευρέως και στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα σύγχρονα κανόνια είναι παρόμοια με αυτά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αν και η σημασία των όπλων μεγάλου διαμετρήματος έχει μειωθεί μετά την ανάπτυξη των πυραύλων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **κανόνι**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κανόνι** |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4311688-7
* BNF: cb11973329k (data)
* NKC: ph171332

 |

 |
Οι **Ιταλοί της Ελβετίας** (όχι ο ιθαγενής Ιταλικός πολιτισμός της Ελβετίας) σχετίζεται με την ιταλική διασπορά στην Ελβετία.

Ιστορία
-------

Η μετανάστευση αυτή ξεκίνησε σε μεγάλη κλίμακα στα τέλη του 19ου αιώνα, αν και πολύ από τους μετανάστες που έφτασαν στη χώρα κατά την περίοδο αυτή επέστρεψαν τελικά πίσω στην Ιταλία μετά την άνοδο του φασισμού. Ο μελλοντικός Ιταλός ηγέτης Μπενίτο Μουσολίνι μετανάστευσε στην Ελβετία το 1902 αλλά απελάθηκε μετά τη συμμετοχή του στο σοσιαλιστικό κίνημα.

Ένα νέο μεταναστευτικό κύμα ξεκίνησε μετά το 1945, ευνοούμενος από τους τότε χαλαρούς νόμους μετανάστευσης. Η Ελβετική κυβέρνηση ενθάρρυνε τους ομογενής πολίτες να έχουν καλές σχέσεις με τους Ιταλούς ενώ επέτρεψε την χορήγηση του ίδιου καθεστώτος ενός Ελβετικού πολίτη μείον τα πολιτικά δικαιώματα.

Το 1970, στην Ελβετία απογράφηκαν 1,000,000 μετανάστες εκ τον οποίων 540,000 Ιταλοί. Δεν υπάρχουν νεώτερες απογραφές αλλά σύμφωνα με σύγχρονες εκτιμήσεις ο Ιταλικός πληθυσμός στην Ελβετία φτάνει περίπου τους 300,000 κατοίκους εξαιρώντας τους πολίτες που έχουν μισή Ιταλική ιθαγένεια.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Die italienische Auswanderung in die Schweiz» (PDF). Δημαρχείο της Ζυρίχης. 2004. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 27 Μαΐου 2011. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2009. . Το 2007 κατοικούσαν 295,000 Ιταλοί συνολικά στην Ελβετία.
2. ↑  David Levinson (1998). *Εθνοτικές ομάδες του κόσμου*. Greenwood Publishing Group. σελίδες 88–90. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουνίου 2009.
3. ↑  Mediterranean Fascism 1919-1945 (Ελληνικά: Μεσογειακός φασισμός 1919-1945), Charles F. Delzel, Harper Rowe 1970, σελ. 3
4. 1 2  (Ιταλικά) La lunga storia dell'immigrazione in Svizzera Αρχειοθετήθηκε 2021-11-29 στο Wayback Machine.
Το **καλειδοσκόπιο** (1/1/1996-1998) ήταν το πρώτο πολιτιστικό πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Υιοθετήθηκε (μετά από ομώνυμο πιλοτικό πρόγραμμα του 1990) στις 15 Μαρτίου 1995 για μία περίοδο τριών ετών και αργότερα παρατάθηκε για έναν ακόμα χρόνο (1999). 

Είχε στόχο να «ενθαρρύνει την καλλιτεχνική δημιουργία καθώς και να προωθήσει τη γνωριμία και τη διάδοση του πολιτισμού και της πολιτιστικής ζωής των λαών της Ευρωπαϊκής Ένωσης» μέσω της συνεργασίας των κρατών-μελών. Αφορούσε τις θεατρικές και τις εικαστικές τέχνες, τα πολυμέσα ως μέσο καλλιτεχνικής έκφρασης και τις εφαρμοσμένες τέχνες και προέβλεπε δύο ενέργειες: 

* στήριξη σε καλλιτεχνικά και πολιτιστικά έργα πραγματοποιούμενα με συνεργασία ή σε μορφή δικτύου (ενέργεια 1) τουλάχιστον τριών κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης
* στήριξη σε έργα ευρωπαϊκής διάστασης μεγάλης εμβέλειας (ενέργεια 2) σε συνεργασία με οργανισμούς από τουλάχιστον τέσσερα κράτη μέλη

Τέλος το πρόγραμμα στήριζε την Ευρωπαϊκή πολιτιστική πόλη, τον ευρωπαϊκό πολιτιστικό μήνα, την Ορχήστρα νέων και την ορχήστρα μπαρόκ της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο προϋπολογισμός του προγράμματος για την περίοδο 1996-1998 ανερχόταν στο ποσό των 26,5 εκατομμυρίων ecu.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ευρωπαϊκή Ένωση | Πύλη Ευρωπαϊκή Ένωση |

* Décision No 719/96/CE du Parlement Européen et du Conseil du 29 mars 1996, JOCE L99/20 du 20 avril 1996
* Kaléidoscope (Αγγλικά)
Ο λεγόμενος **Κανόνας του Μπόντε** ή *Νόμος Μπόντε* είναι μία από τις σπουδαιότερες θεωρητικές ανακαλύψεις του Γιόχαν Μπόντε, προς τιμή του οποίου και φέρει το όνομα και δια του οποίου έγιναν σημαντικές ανακαλύψεις του ηλιακού μας συστήματος. Διατυπώθηκε το 1772.

Νόμος Μπόντε
------------

Σύμφωνα με αυτόν τον νόμο αν θεωρήσουμε τους ακόλουθους αριθμούς σε σειρά **0**, **3**, **6**, **12**, **24**, **48** .... που ο καθένας από αυτούς εκτός του πρώτου είναι διπλάσιος του προηγουμένου και προσθέσουμε σ΄ αυτούς τον αριθμό **4** τότε θα έχουμε τους αριθμούς **4**, **7**, **10**, **16**, **28**, **52** .... Τώρα αν αυτούς τους τελευταίους αριθμούς διαιρέσουμε καθένα δια του **10** προκύπτουν οι αντίστοιχοι αριθμοί:**0,4**, **0,7**, **1,0**, **1,6**, **2,8**, **5,2**, ..

* Αυτή η σειρά αριθμών συνιστά τον περίφημο νόμο του Μπόντε, όπου έκαστος παρέχει κατά προσέγγιση την απόσταση των πλανητών από τον Ήλιο που βρίσκεται στη θέση **0** και το σημείο **1** την απόσταση της Γης από τον Ήλιο, θεωρούμενο "μονάδα του νόμου Μπόντε".

Έτσι αναλογικά στη θέση 0,4 είναι η θέση απόσταση του Ερμή από τον Ήλιο, στη θέση 0,7 η Αφροδίτη, στη θέση 1,0 (μονάδα του νόμου) η Γη, που αντιστοιχεί σε 150 εκατομμύρια χιλιόμετρα, ενώ στις θέσεις 1,6, 5,2 και 10,0 αντιστοιχούν κατά σειρά οι αποστάσεις του Άρη, του Δία και του Κρόνου.

Σύμφωνα με τον Νόμο ή Κανόνα αυτόν τα παραπάνω αποδίδονται αναλυτικά στον ακόλουθο πρακτικό πίνακα:

..0 + 4 : 10 = **0,4** Ερμής  

..3 + 4 : 10 = **0,7** Αφροδίτη  

..6 + 4 : 10 = **1,0** Γη  

.12 + 4 : 10 = **1,6** Άρης  

.24 + 4 : 10 = **2,8** --κενό-- (αστεροειδείς)  

.48 + 4 : 10 = **5,2** Δίας  

.96 + 4 : 10 = **10,0** Κρόνος  

192 + 4 : 10 = **19,6** Ουρανός  

384 + 4 : 10 = **38,8** Ποσειδώνας  
(δεν συμφωνεί με την πραγματική)

Σημειώσεις
----------

Οι αποστάσεις των πλανητών με τον Κανόνα, συμφωνούν με τις πραγματικές εκτός εκείνης του Ποσειδώνα.

Επίσης στην απόσταση των **2,8** αστρονομικών μονάδων δεν ήταν γνωστός κανένας πλανήτης, ούτε ήταν γνωστοί οι αστεροειδείς, αλλά και ούτε πέρα από τον Κρόνο άλλοι πλανήτες. Όμως στις 1 Ιανουαρίου του 1801 ανακαλύφθηκε εκεί τελείως τυχαία ο πρώτος "μικρός πλανήτης" η 1 Δήμητρα, την ανακάλυψη της οποίας ακολούθησε η ανακάλυψη και άλλων σωμάτων, τα οποία σήμερα είναι γνωστά ως αστεροειδείς της κύριας ζώνης, που πιστεύεται πλέον ότι προήλθαν από θρυμματισμό κάποιου άλλου άγνωστου πλανήτη.

Ο Νόμος αυτός είναι γνωστός ακόμη και με την επωνυμία "Σειρά του Μπόντε". Επίσης, επειδή διατυπώθηκε ταυτόχρονα και από τον αστρονόμο Τίτιους, φέρεται και με το όνομα "Νόμος Μπόντε-Τίτιους".

Παρατηρήσεις
------------

Ποια είναι η φυσική αιτία που ερμηνεύει τις σχέσεις των αριθμών της σειράς Μπόντε, που αναμφισβήτητα είναι εμπειρική, με τις πραγματικές αποστάσεις των πλανητών από τον Ήλιο, μέχρι σήμερα δεν έχει εξακριβωθεί. Το 1949 ο αστρονόμος Βαϊτσέκερ διατύπωσε μία άποψη που όμως είναι πολύ θεωρητική, έχοντας σχέση με την κοσμογονία, χωρίς ιδιαίτερη σαφήνεια.

* Για τις πραγματικές αποστάσεις των Πλανητών δείτε αστρονομική μονάδα.
Άποψη του χωριού Τενγκανάν
Κάτοικος του Τενγκανάν
Οι **Μπαλί Αγκά** ή **Μπαλί Μουλά** (στα ινδονησιακά Bali Aga, Bali Mula) είναι οι αυτόχθονες κάτοικοι του Μπαλί και κατοικούν κυρίως στο ανατολικό κομμάτι του νησιού, στην επαρχία Καρανγκασέμ. Βρίσκονται όμως και στη βορειοδυτική και την κεντρική περιοχή του νησιού. Οι κάτοικοι του χωριού Τρουνιάν (Trunyan) θεωρούν τον όρο Μπαλί Αγκά υποτιμητικό και προτιμούν τον όρο Μπαλί Μουλά (που σημαίνει "γνήσιοι Μπαλινέζοι").

Προέλευση
---------

Οι πρώτοι κάτοικοι του Μπαλί πιστεύεται ότι ήρθαν από το χωριό Μπεντούλου (Bedulu) πολύ πριν το ιαβαϊκό-ινδουιστικό μεταναστευτικό κύμα. Σύμφωνα με το μύθο, ο τελευταίος βασιλιάς του Πετζένγκ (Pejeng, ένα αρχαίο μπαλινέζικο βασίλειο), ο Σρι Άτζι Ασούρα Μπουμιμπαντέν (Sri Aji Asura Bumibanten), είχε υπερφυσικές ιδιότητες. Μπορούσε να κόψει το κεφάλι του χωρίς να αισθανθεί πόνο και να το ξανατοποθετήσει στη θέση του. Μια μέρα ωστόσο, το κεφάλι του έπεσε κατά λάθος σε ένα ποτάμι και παρασύρθηκε. Ένας από τους υπηρέτες του πανικοβλήθηκε, έκοψε το κεφάλι ενός γουρουνιού και το έβαλε στο λαιμό του βασιλιά. Από την ντροπή του ο βασιλιάς κρύφτηκε σε έναν ψηλό πύργο αρνούμενος να δεχθεί επισκέπτες. Ένα μικρό παιδί αποκάλυψε το μυστικό του και έκτοτε έγινε γνωστός ως Νταλέμ Μπεντουλού (Dalem Bedulu) ή "αυτός που άλλαξε κεφάλι". Μία άλλη εξήγηση είναι ότι το όνομα προήρθε από τη λέξη Μπανταχουλού (Badahulu) που σημαίνει "το χωριό ανεβαίνοντας το ποτάμι". Μετά το Πετζένγκ, το βασίλειο Ματζαπαχίτ (Majapahit) απέκτησε μεγάλη δύναμη.

Κουλτούρα
---------

Οι Μπαλί Αγκά ζουν σε απομονωμένες ορεινές περιοχές. Λόγω της απομόνωσής τους, διατήρησαν πολλά στοιχεία της πρώιμης αυστρονησιακής κουλτούρας, τα οποία είναι πιο ορατά στην αρχιτεκτονική τους. Στο χωριό Τενγκανάν (Tenganan) όπου έχει αναπτυχθεί περισσότερο ο τουρισμός και οι κάτοικοι είναι πιο δεκτικοί στις επαφές με τον υπόλοιπο κόσμο λαμβάνει χώρα το φεστιβάλ Udaba Sambah τους μήνες Ιούνιο και Ιούλιο. Στο Τενγκανάν απαγορεύονται το διαζύγιο και η πολυγαμία, σε αντίθεση με τα άλλα χωριά.

Γλώσσα
------

Οι Μπαλί Αγκά μιλούν τη δική τους διάλεκτο της μπαλινέζικης γλώσσας, η οποία έχει μακρά ιστορία και διαφέρει από χωριό σε χωριό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Bedulu Village». balivision.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Ιανουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2019. CS1 maint: Unfit url (link)
2. ↑  «Menjaga "Geopark" Kaldera Danau Batur». kompas.com.
3. ↑  «Different cultural insights in Bali's Tenganan village». The Jakarta Post.
Η **Μαρία Γιατράκη** (γεννημένη στις 10 Ιουνίου 1980) είναι Ελληνοαμερικανίδα ποδοσφαίριστρια, τερματοφύλακας. Αγωνίστηκε στην εθνική ελληνική ομάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004. Συμμετείχε σε αγώνες κολεγιακού ποδοσφαίρου, αγωνιζόμενη για τους Κονέκτικατ Χάσκις.

Η Γιατράκη γεννήθηκε στο Μπρούκλιν Χάιτς από Έλληνες μετανάστες. Αγωνίστηκε στους Κονέκτικατ Χάσκις στο πρωτάθλημα κολεγιακού ποδοσφαίρου. Μετά το κολέγιο, προσπάθησε να παίξει επαγγελματικά αλλά απορρίφθηκε, και εργάστηκε ως βοηθός προπονητής στους Κολούμπια Γιουνιβέρσιτι Λάιονς. Έκανε πολιτογράφηση το 2002 και εντάχθηκε στην ελληνική εθνική ομάδα. Ήταν μία από τις πολλές Ελληνοαμερικανίδες στην ομάδα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά) *Soccerdonna*. 6347.
2. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *FBref.com*. 340b3f84.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 21  Απριλίου 2021.
4. ↑  (Γερμανικά) *Soccerdonna*. 6347. Ανακτήθηκε στις 28  Μαΐου 2022.
5. ↑  «Olympic Women's Football Tournaments Athens 2004 – Squad List: Greece (GRE)». FIFA. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2015-09-06.. Ανακτήθηκε στις 2 October 2015.
6. ↑  Vecsey, George (12 August 2004). «Sports of The Times; A Common Bond From Brooklyn Heights to Greece». *The New York Times*.. Ανακτήθηκε στις 4 October 2017.
Το **Μνημείο του Λέον Σίλερ στο Λοτζ** είναι μνημείο αφιερωμένο στον Λέον Σίλερ στο Λοτζ της Πολωνίας. Εγκαινιάστηκε τον Μάρτιο του 1982 και βρίσκεται στην Οδό Πιοτρκόφσκα 112.

Το άγαλμα δημιουργήθηκε από τον Πολωνό γλύπτη Αντόνι Μπίουας. Η φιγούρα του Λέον Σίλερ είναι φτιαγμένη από γρανίτη και απεικονίζεται με τόγκα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Pomnik Leona Schillera». *polskaniezwykla.pl* (στα Πολωνικά). 29 Αυγούστου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μνημείο του Λέον Σίλερ (Λοτζ)** |

* Μνημείο του Λέον Σίλερ[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Μιχάλης Κυρίτσης** (Αμπελόκηποι, 2 Σεπτεμβρίου 1945), είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής και πρώην προπονητής.

Σταδιοδρομία ως καλαθοσφαιριστής
--------------------------------

Το 1958 αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό με τον οποίο αγωνίστηκε έως το 1973 και κατέκτησε 5 πρωταθλήματα Ελλάδας (1967, 1969, 1971, 1972, 1973).

Προπονητής
----------

Τη σεζόν 1977-78 ανέλαβε την ομάδα του Παναθηναϊκού από τη θέση του προπονητή. Στη συνέχεια αποκτήθηκε από την ομάδα του Πανελληνίου για 2 χρόνια. Επόμενη ομάδα που ανέλαβε ήταν ο Ολυμπιακός για ένα χρόνο τη σεζόν 1981-82. 

Την επόμενη χρονιά ήταν ο προπονητής του Πανιωνίου και στη συνέχεια επέστρεψε στον Παναθηναϊκό με τον οποίο στα 3 χρόνια που βρέθηκε στον πάγκο του κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας (1984) και το κύπελλο (1986). Επόμενες ομάδες του ήταν ο Πανιώνιος και ο Άρης με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα το 1991. Την επόμενη χρονιά ανέλαβε την ΑΕΚ.

Τη σεζόν 1996-97 αντικατέστησε το Μπόζινταρ Μάλκοβιτς στον πάγκο του Παναθηναϊκού. Έχει αναλάβει ακόμα την ΑΕΛ 1964, τον Α.Σ. Παπάγου και τον Κολοσσό Ρόδου. Σε 321 αγώνες που έχει δώσει ως προπονητής ομάδας Α Εθνικής έχει σημειώσει 190 νίκες και 131 ήττες.

Άλλες δραστηριότητες
--------------------

Ο Μιχάλης Κυρίτσης έχει εργαστεί ως γενικός διευθυντής του ΠΑΟΚ το 2000 ενώ τη σεζόν 2003-04 ήταν ο γενικός διευθυντής του ΕΣΑΚΕ. Έχει ακόμα αναλάβει τη θέση του προέδρου του συνδέσμου προπονητών. 

Ο γιος του Αλέξης Κυρίτσης είναι επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και τη σεζόν 2011-12 αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  aekbc.gr[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  «basketforum.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιουνίου 2008. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2009.
3. ↑  superbasket.gr
4. ↑  sentragoal.gr[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μιχάλης Κυρίτσης, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
Συντεταγμένες: 41°23′40.6″N 73°57′9.4″W﻿ / ﻿41.394611°N 73.952611°W﻿ / 41.394611; -73.952611

Το **Μνημείο του Ταντέους Κοστσιούσκο στο Ουέστ Πόιντ** της Νέας Υόρκης των Ηνωμένων Πολιτειών είναι άγαλμα αφιερωμένο στον Πολωνό Στρατηγό Ταντέους Κοστσιούσκο, το οποίο βρίσκεται στη Στρατιωτική Ακαδημία των ΗΠΑ. Ο Κοστσιούσκο σχεδίασε τις άμυνες της φρουράς του Ουέστ Πόιντ την περίοδο 1778-1780 κατά τη διάρκεια του αποκορυφώματος της Αμερικανικής Επανάστασης, όταν ο Τζορτζ Ουάσινγκτον θεώρησε το Ουέστ Πόιντ το σημαντικότερο στρατιωτικό σημείο στην Αμερική. Το βάθρο και ο άξονας του μνημείου προτάθηκε για πρώτη φορά το 1825 από τον Τζον Λάτρομπ και εγκαινιάστηκε το 1828. Το άγαλμα, σχεδιασμένο από τον Ν. Μπόρχα, προστέθηκε αργότερα το 1913.

Ο Κοστσιούσκο, έχοντας παρακολουθήσει τη Σχολή Βασιλικών Ιπποτών στη Βαρσοβία, καθώς και μαθήματα στο Εκόλ Μιλιταίρ, υποστήριξε τη δημιουργία μιας αμερικανικής στρατιωτικής σχολής για αξιωματικούς, θέμα για το οποίο έγραψε στον Τόμας Τζέφερσον πολλές φορές. Αφού ο Τζέφερσον ίδρυσε την ακαδημία, ο Στρατηγός Ουίλιαμ Ρίτσαρντσον Ντέιβι ζήτησε από τον Κοστσιούσκο να γράψει το εγχειρίδιο «Ελιγμοί Ιππικού Πυροβολικού», το οποίο έγινε εγχειρίδιο στην ακαδημία.:257

Εικόνες
-------

 

* Κοντινό πλάνο της χαρακτικήςΚοντινό πλάνο της χαρακτικής
* Μπροστινή πλευρά του μνημείουΜπροστινή πλευρά του μνημείου
* Πίσω πλευρά του μνημείουΠίσω πλευρά του μνημείου
* Το βάθρο περ. το 1900, πριν τοποθετηθεί το άγαλμαΤο βάθρο περ. το 1900, πριν τοποθετηθεί το άγαλμα
* Το μνημείο όπως φαίνεται από τον ποταμό ΧάντσονΤο μνημείο όπως φαίνεται από τον ποταμό Χάντσον

Παραπομπές
----------

1. ↑  Άμπροουζ, Στίβεν (1966). *Duty, Honor, Country. A History of West Point*. Βαλτιμόρη: Johns Hopkins University Press. σελ. 10. ISBN 0-8018-6293-0.
2. 1 2  «Annual National Tadeusz Kosciuszko Observance». American Association of the Friends of Kosciuszko at West Point, Inc. Ανακτήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 2009.
3. 1 2  Στοροζίνσκι, A. 2009, The Peasant Prince, New York: St. Martin's Press, (ISBN 9780312388027)
Το **Κάστρο του Ζάτριτς** (σερβικά : Затрич) είναι ένα φρούριο στο Κοσσυφοπέδιο, τα ερείπια του οποίου βρίσκονται κοντά στο χωριό Ζάτριτς δέκα χιλιόμετρα βόρεια της Ομπάνοβατς. Βρίσκεται σε μία κορυφή που ονομάζεται Γκραντίστε, 1013 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, η οποία δεσπόζει στην κοιλάδα του λευκού Δρίνου και του Πρίζρεν. Έχει χαρακτηριστεί ως προστατευόμενος αρχαιολογικός χώρος, κάτω από την προστασία της Δημοκρατίας της Σερβίας από το 1967.

Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες για την ιστορία του αλλά πιστεύεται ότι ήταν ένα παλιό βυζαντινό φρούριο ίσως και πόλη, όπου θα μπορούσε να στεγάσει χιλιάδες ανθρώπους.

Αποτελείται από την άνω πόλη, που βρίσκεται στην κορυφή, και την κάτω πόλη. Έχει σχήμα που μοιάζει με αιχμηρό δόντι ή ράμφος , η νότια και η ανατολική πλευρά του προστατεύονται από γκρεμό που σε ορισμένα σημεία φτάνει μέχρι και 50 μέτρα. Στη βόρεια πλευρά του, υπάρχει ένα φυσικό πλάτωμα, όπου η αρχαιολογική έρευνα ανακάλυψε κεραμικά, τούβλα αλλά και οστά, επίσης το περίγραμμα των τεσσάρων τετράγωνων και πολυγωνικών εγκαταστάσεων, και η βάση των πύργων με τις ράμπες, οι οποίες συνδέουν την κάτω πόλη στην άνω πόλη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  *Wiki Loves Monuments monuments database*. 10  Νοεμβρίου 2017. tools.wmflabs.org/heritage/api/api.php?action=search&format=json&srcountry=xk&srlang=sq&srid=3017.
2. ↑  Rešenje Pokrajinskog zavoda za zaštitu spomenika kulture u Prištini, br. 998 od 1967. godine. Zakon o zaštiti spomenika kulture (Sl. glasnik SRS br. 3/66).
3. ↑  Monuments of Culture in Serbia: OSTACI SREDNJEVEKOVNOG GRADA (SANU)

Πηγές
-----

* Иван Здравковић, „Средњовековни градови и дворци на Косову", Београд, 1975.
* Zatrič, Cultural monuments in Serbia, Serbian Academy of Sciences and Arts


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Zatrič  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
**Μνημειακότητα** είναι η ιδιότητα πρόκλησης μνημικού στοχασμού, ήτοι, ανάκλησης στην μνήμη εξωτερικής η εσωτερικής εμπειρίας σαν ανάμνηση συσχέτισης με ένα τουλάχιστον ακόμα άνθρωπο.

Είναι το κυρίαρχο συγκριτικό μέτρο κατάταξης του υποκειμένου στον ανθρώπινο πολιτισμό,και στην έννοια του μπορούν να συμπεριλαμβάνονται πολλά κριτήρια όπως: το μέγεθος, ο χρόνος δημιουργίας, η ταυτότητα η ετερότητα με άλλα παρόμοια υποκείμενα, η δομή του, η μορφή του, η πρωτοτυπία του, η οικονομία του, η ηθικότητα η εθιστικότητα του, η ευχέρεια η δυσχέρεια χρήσης του κ.ό.κ. Άπαντα είτε συλλήβδην συνεκτιμώμενα, είτε αναλυτικά.

Λόγω του ορισμού του, κατά το πλείστον αφορά πράγματα, που έχουν απολέσει την ωφελιμιστική αξία τους στην καθημερινή ζωή του ανθρώπου, η εκ κατασκευής προορίζονται για την ικανοποίηση της ιδιότητας του Μνημειακού, όπως τα έργα των Καλών Τεχνών.

Γι' αυτό το αντίθετο της Μνημειακότητας είναι η Ωφελιμιστικότητα.
Το ***Κάστρο του Λάμου*** είναι θέμα μεγάλης ρωμαϊκής τοιχογραφίας εμπνευσμένη από το έπος της Οδύσσειας και την περιγραφή της περιπέτειας του Οδυσσέα στην χώρα των Λαιστρυγόνων.

Ιστορικό του ευρήματος
----------------------

Βρέθηκε το 1849 στη Ρώμη σε έπαυλη στον λόφο Εσκυλίν. Την περιέγραψε αναλυτικά ο Έμιλ Μπράουν το ίδιο έτος, ενώ έγχρωμο αντίγραφό της στάλθηκε στο Βερολίνο. Αργότερα η τοιχογραφία ξεκρεμάστηκε από τον τοίχο και μεταφέρθηκε στη συλλογή έργων τέχνης του Πάπα Πίου Θ΄.

Περιγραφή
---------

Η τοιχογραφία αποδίδει το ηφαιστειογενές τοπίο του Λάμου ή πιο σωστά της Τηλεπύλου, της πόλης ή χώρας των μυθικών Λαιστρυγόνων. Στον πρόποδα ενός βράχου βλέπουμε τον κριοφόρο βουκολικό θεό Νομαίο Πάνα που κρατάει γκλίτσα και φυλάει τα πρόβατα, ενώ δίπλα του ο βοσκός κοιμάται ξαπλωμένος με κουκουλωμένο το κεφάλι. Αριστερά στο βάθος ένας άλλος βοσκός φυλάει το κοπάδι του. 

Ψηλά στην κορυφή του βράχου δεσπόζει το κάστρο του άγριου βασιλιά Αντιφάτη, ο οποίος εμφανίζεται στο βάθος δεξιά. Κρατάει την μακρυά βασιλική ράβδο στο χέρι και με άγριες χειρονομίες και φωνές καλεί τους υπηκόους του για να προσέλθουν και να πιάσουν τους επισκέπτες. Οι Λαιστρυγόνες αρπάζουν βράχους στα χέρια, ένας άλλος ξεριζώνει ένα δέντρο. Ένας τρίτος στην θάλασσα πιάνει έναν από τους συντρόφους του Οδυσσέα που προσπαθεί να ξεφύγει.

Ερμηνεία
--------

Η τοιχογραφία αποδίδει την δεύτερη σκηνή από την περιπέτεια του Οδυσσέα στην χώρα των Λαιστρυγόνων. Στο κάστρο του Λάμου βλέπουμε πως αντιλαμβάνονταν οι άνθρωποι της Ρωμαϊκής εποχής τους Ομηρικούς στίχους, και πως τους απέδιδαν οι καλλιτέχνες της εποχής εκείνης.

Δείτε επίσης
------------

* Λιμάνι του Λάμου

Πηγές
-----

* Deutsches Archäologisches Institut, επιμ. (1852). *Denkmäler und Forschungen. Archäologische Zeitung*. Berlin: G. Reimer. σελίδες 497-502 και πίνακας XLVΙ. Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2012.

  

  


|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |
**Κακή τράπεζα** (αναφέρεται επίσης ως Εταιρεία διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων) ονομάζεται η εταιρική δομή που απομονώνει τα ρευστά διαθέσιμα και τα περιουσιακά στοιχεία υψηλού κινδύνου (συνήθως μη εξυπηρετούμενα δάνεια) που κατέχονται από έναν χρηματοπιστωτικό οργανισμό. Η κακή τράπεζα μπορεί να συσσωρεύει έναν μεγάλο αριθμό χρεών που απροσδόκητα διατρέχουν κίνδυνο μερικούς ή πλήρους αθέτησης. Ένας μεγάλος όγκος μη εξυπηρετούμενων περιουσιακών στοιχείων δυσκολεύει συνήθως την τράπεζα να συγκεντρώσει κεφάλαια, για παράδειγμα μέσω πωλήσεων ομολόγων. Υπό αυτές τις συνθήκες, η τράπεζα μπορεί να διαχωρίσει τα «καλά» περιουσιακά της στοιχεία από τα «κακά», αλλιώς τοξικά, περιουσιακά στοιχεία της μέσω της δημιουργίας μιας κακής τράπεζας. Ο στόχος του διαχωρισμού είναι να επιτρέψει στους επενδυτές να εκτιμήσουν την οικονομική κατάσταση της τράπεζας με μεγαλύτερη βεβαιότητα. Μια κακή τράπεζα μπορεί να δημιουργηθεί από μία τράπεζα ή χρηματοπιστωτικό ίδρυμα ως μέρος μιας στρατηγικής για την αντιμετώπιση μιας δύσκολης οικονομικής κατάστασης, ή από την κυβέρνηση.

Εκτός από τον διαχωρισμό ή την διαγραφή των τοξικών προϊόντων από τους ισολογισμούς των μητρικών τραπεζών, μία κακή τραπεζική δομή επιτρέπει στην εξειδικευμένη διαχείριση να αντιμετωπίσει το πρόβλημα των επισφαλών απαιτήσεων. Η προσέγγιση επιτρέπει στις καλές τράπεζες να επικεντρώνονται στις βασικές τους δραστηριότητες δανεισμού, ενώ η κακή τράπεζα μπορεί να ειδικεύεται στη μεγιστοποίηση της αξίας από τα περιουσιακά στοιχεία υψηλού κινδύνου. 

Η οικονομική ύφεση του 2008 είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία κακών τραπεζών σε πολλές χώρες. Στην Ιρλανδία, μια κακή τράπεζα, ο Εθνικός Οργανισμός Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων ιδρύθηκε το 2009, ως απάντηση στην οικονομική κρίση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Gabriel Brenna· Thomas Poppensieker· Sebastian Schneider (Δεκεμβρίου 2009). «Understanding the bad bank». McKinsey & Company. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2014.  Unknown parameter `|name-list-style=` ignored (βοήθεια)
2. ↑  Cade, Eddie (2013). *Managing Banking Risks: Reducing Uncertainty to Improve Bank Performance*. Routledge. σελίδες 141–142. ISBN 9781135952143.
To **Μνημείο του Λέοντος** (Γερμανικά: Löwendenkmal), ή **Λέοντας της Λουκέρνης**, είναι ένα γλυπτό στη Λουκέρνη της Ελβετίας, φιλοτεχνημένο από το Μπέρτελ Θόρβαλντσεν, προς τιμήν των Ελβετών Φρουρών που σφαγιάστηκαν από επαναστάτες στις 10 Αυγούστου του 1792 στο Ανάκτορο του Κεραμεικού στο Παρίσι της Γαλλίας, κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Ο Αμερικανός συγγραφέας Μαρκ Τουαίην (1835-1910) ύμνησε το γλυπτό του θανάσιμα πληγωμένου λιονταριού χαρακτηρίζοντάς το ως "το πιο θρηνητικό και συγκινητικό κομμάτι πέτρας στον κόσμο".

Στο γλυπτό υπάρχει η αφιέρωση Helvetiorum Fidei ac Virtuti ("Στην αφοσίωση και την ανδρεία των Ελβετών"). Το λιοντάρι αναπαρίσταται να διαπερνάται από ένα ακόντιο, ενώ δίπλα του υπάρχουν δύο ασπίδες με τους θυρεούς της Ελβετίας και της Γαλλικής Μοναρχίας αντίστοιχα. Στο κάτω μέρος του γλυπτού υπάρχει μια επιγραφή με τη λίστα των ονομάτων αξιωματικών, και τους (κατά προσέγγιση) αριθμούς των νεκρών (DCCLX = 760), και των επιζώντων (CCCL = 350).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τα αναγραφόμενα στο κάτω μέρος του γλυπτού

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 237426380
* GND: 4336849-9

 |

 |

Συντεταγμένες: 47°3′30″N 8°18′38″E﻿ / ﻿47.05833°N 8.31056°E﻿ / 47.05833; 8.31056
Ο **Μιχάλης Κατσούλης** είναι μονωδός και βαρύτονος.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών και στο Εθνικό Ωδείο με τη Δέσποινα Καλαφάτη. 

Είναι απόφοιτος του εργαστηρίου Υποκριτικής Τέχνης του Αμφιθεάτρου του Σπύρου Α. Ευαγγελάτου.

Σταδιοδρομία
------------

Από το 1994 έως το 2001 σπούδασε στο Μόναχο με καθηγητή τον βαρύτονο Γιόζεφ Μέττερνιχ. Παράλληλα φοίτησε στη Σχολή Όπερας της Ανωτάτης Μουσικής Ακαδημίας του Μονάχου της Γερμανίας. 

Έχει πρωταγωνιστήσει σε παραγωγές της Ακαδημίας με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Μονάχου. Επίσης, έχει συνεργαστεί με το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, καθώς επίσης με την Όπερα Δωματίου Αθηνών. 

Έχει συμμετάσχει σε συναυλίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ερμηνεύοντας ρόλους σε ορατόρια και αποσπάσματα από όπερες. Έχει συνεργαστεί με την ΕΡΤ και την ΕΡΑ, τον Οργανισμό Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης/Θεσσαλονίκη 1997 και την Ένωση Ελλήνων Μουσουργών. Έχει συνεργαστεί και με την Εθνική Λυρική Σκηνή σε διάφορες παραγωγές.

Το καλοκαίρι του 2020 συμμετέχει σε όπερα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (*Οι γάμοι του Φίγκαρο*), στο Θέατρο Μπενάκη

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2020.
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
**Κακόβουλη συμμόρφωση** ονομάζεται η εκδικητική συμμόρφωση σε εντολές και κανόνες ενός ανωτέρου κατά γράμμα, γνωρίζοντας ή σκοπεύοντας ότι η συμμόρφωση αυτή θα επιφέρει αρνητικές συνέπειες.  Είναι γενικά αποδεκτό πως για να πετύχει οποιαδήποτε μορφή ανθρώπινης συνεργασίας -πόσο μάλλον επί πληρωμή- πρέπει να υπάρχει εκτός από το πλαίσιο των γραπτών κανόνων και καλή πίστη μεταξύ των εμπλεκομένων.  Ωστόσο όταν υπάρχει βαθύ χάσμα μεταξύ των εντολέων και των εντολοδόχων, όπως για παράδειγμα σε μεγάλες εταιρίες με αυστηρή γραφειοκρατική διοίκηση, οι υπάλληλοι είναι λιγότερο πιθανό να παραβιάσουν τους κανονισμούς ακόμα και αν πρόκειται για το καλό της εταιρίας. Αυτό μπορεί να γίνεται από απλή απάθεια, δηλαδή γιατί η εμπλοκή τους δε θα τους επιφέρει προσωπικό όφελος και πιθανόν να τους δημιουργήσει επιπλέον υποχρεώσεις ή κακόβουλα, ώστε δηλαδή να εκδικηθούν τη διοίκηση και τους αυστηρούς/παράλογους κανόνες της. Για παράδειγμα εαν ενα ανώτερο στέλεχος έχει παράλογες απαιτήσεις από κάποιον υπάλληλο χωρίς να κατανοεί τις υποχρεώσεις και τις ιδιαιτερότητες της εργασίας του δεύτερου, τότε ο δεύτερος ενδεχομένως να προτιμήσει να συμμορφωθεί κακόβουλα και να κάνει τη δουλειά του χειρότερα προκειμένου να μην έχει άλλα προβλήματα με τους ανωτέρους του ή να τους εκδικηθεί. Η κακόβουλη συμμόρφωση ανήκει στο πλαίσιο των παθητικά επιθετικών συμπεριφορών και είναι ένδειξη μιας αποτυχημένης διοίκησης, έλλειψης αξιοκρατίας και γενικότερα χαμηλού ηθικού. Τέτοια φαινόμενα μπορούν να αντιμετωπιστούν με την έμπρακτη επιβράβευση των εντολοδόχων για την αποτελεσματικότητά τους, την απαγκίστρωση από παράλογους κανονισμούς και απαιτήσεις και την καλλιέργεια αμοιβαίας κατανόησης και σεβασμού μεταξύ των εντολέων-εντολοδόχων.

Παράδειγμα
----------

Ο γενικός πίνακας ενός μαγαζιού παθαίνει κάποια βλάβη και ο προϊστάμενος επιπλήττει τους υπαλλήλους, θεωρώντας πως αυτοί φταίνε, ζητώντας τους να μην τον ξαναγγίξουν. Το άλλο βράδυ ο προϊστάμενος φεύγοντας ξεχνάει να κλείσει τον πίνακα και οι υπάλληλοι φεύγουν χωρίς να τον αγγίξουν, αφήνοντάς τον ανοιχτό.

Δείτε επίσης
------------

* Λευκή απεργία

Παραπομπές
----------

1. ↑  Tom DeMarco, Tim Lister, *Peopleware: Productive Projects and Teams*, p. 179, Addison-Wesley, 2013 (ISBN 9780133440737).
2. ↑   *U.S. Set To Begin Massive Military Exercises in Qatar*, Dec 6, 2002, ανακτήθηκε στις June 7, 2007
3. ↑
4. ↑  Cecilie Strømgaard Patscheider, *Djøf: Lyv dig ud af spørgsmål om babyplaner og seksualitet til jobsamtalen*, url=
5. ↑