recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 35°00′N 71°12′E﻿ / ﻿35.0°N 71.2°E﻿ / 35.0; 71.2

Η **Κουνάρ** ή *Κοναρά* είναι μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν. 

Βρίσκεται στο βόρειοανατολικό τμήμα της Χώρας στα σύνορα με το Πακιστάν και είναι μία από τις ιστορικές περιοχές του Αφγανιστάν, αλλά και η περισσότερο προβληματική ως χώρος δράσης του Μπιν Λάντεν. Η έκτασή της είναι σχετικά μικρή, περίπου 10.000 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της κατ΄ εκτίμηση, το 1980 αριθμούσε 330.00 κατοίκους ενώ το 2002 η εκτίμηση ήταν ότι έχει μειωθεί. Περιλαμβάνει 15 επαρχίες. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική φάρσι.  

Πρωτεύουσα του νομού είναι η Ασανταμπάντ της ομώνυμης επαρχίας.

Επαρχίες
--------

Οι 15 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Κουνάρ, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Ασανταμπάντ με την ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, η Βάτα-Πουρ, η Γκαζιαμπάτ, η Κας Κουνάρ, η Μαραουάρα ή Μαραβάρα, η Μπαρκουνάρ ή Μπαρ Κουνάρ, η Ναράγκ-Βα-Μπαντίλ, η Ναρή, η Νουργκάλ, η Νταγκάμ, Ντάρα-ι-Πετς, η Σάβκεη, η Σαϊγκάλ-Βα-Σιλτάν, η Σάπα Ντάρα και η Σιρκανάη.

Πηγές
-----

* «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα» τ.12ος, σ.377

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Kunar Province στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Περιφέρειες του Αφγανιστάν |
| --- |
|  |
| 
* Βαρντάκ
* Γκαζνί
* Γκοούρ
* Ζάμπουλ
* Καμπούλ
* Κανταχάρ
* Καπίσα
* Κουνάρ
* Κουντούζ
* Χοστ
* Λαγκμάν
* Λογκάρ
* Μπαγκλάν
* Μπαλχ
* Μπαμιάν
* Μπανταχσάν
* Μπαντγκίς
* Νανγκαράρ
* Νιμρούζ
* Νουρεστάν
* Ντεϊκούντι
* Ορουζγκάν
* Πακτιά
* Πακτίκα
* Παντζίρ
* Παρβάν
* Σαμανγκάν
* Σαρ-έ Πολ
* Ταχάρ
* Τζοουζτζάν
* Φαράχ
* Φαρυάμπ
* Χελμάντ
* Χεράτ
 |  |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 300178755
* LCCN: n89207637
* GND: 1034442082

 |

 |
Φυσαρμόνικες, 16άρα χρωματική άνω και 10άρα διατονική κάτω
Η **φυσαρμόνικα** είναι ένα πνευστό μουσικό όργανο, οι ήχοι του οποίου παράγονται από μια σειρά ελεύθερα παλλόμενων γλωττίδων που φέρονται εντός μικρών φρεατίων, (10 - 16), όμοιας διάταξης σε σειρά.

Οι ήχοι του οργάνου παράγονται είτε με δυνατή εκπνοή (φύσημα) είτε με εισπνοή (ρούφηγμα) μετακινούμενο δεξιά - αριστερά στα χείλη. Δια του τρόπου αυτού από τα παλλόμενα ορειχάλκινα γλωσσίδια παράγονται μουσικοί φθόγγοι διατονικής κλίμακας και ορισμένες συγχορδίες. Ορισμένα μοντέλα φυσαρμόνικας περισσότερο επαγγελματικά φέρουν ειδικό σύρτη - μπάρα, με τον οποίο καλύπτονται μερικοί σωληνίσκοι των γλωττίδων επιτυγχάνοντας έτσι μια ιδιαίτερη χρωματική κλίμακα φθόγγων, όπως το λεγόμενο «τρέμολο» ή ακόμα και ορχηστρικό[*ασαφές*].

Η φυσαρμόνικα φέρεται είτε με το ένα χέρι, είτε με τις παλάμες χεριών δημιουργώντας έτσι ένα αντηχείο, είτε τέλος επί σταθερής επιστήθιας βάσης που επιτρέπει στον φυσαρμονίστα ελευθερία χεριών για παράλληλη χρήση άλλου μουσικού οργάνου.

Πρόγονος του οργάνου αυτού φέρεται ο πολύαυλος των αρχαίων Ελλήνων, καθώς και το σενγκ των Κινέζων ή το σο των Ιαπώνων. Στη Δύση, το όργανο αυτό διαδόθηκε περί τον 19ο αιώνα σε χρήση μουσικής κυρίως μπλουζ και κάντρι. Στην Ελλάδα, η χρήση του είναι σχετικά περιορισμένη κυρίως στο ελαφρό τραγούδι και του νέου κύματος που αναπτύχθηκε στις δεκαετίες του 1960 και 1970.

Με τον όρο φυσαρμόνικα χαρακτηρίζονται και κάποια απλά ακορντεόν που αντί για πλήκτρα φέρουν οπές που κλείνει ο οργανοπαίκτης με τα δάχτυλά του.

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.60ος, σελ.208.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Φυσαρμόνικα** |

* Μαθήματα φυσαρμόνικας Αρχειοθετήθηκε 2012-03-01 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85058948
* GND: 4123805-9
* NDL: 00562882
* NKC: ph508984

 |

 |
Η **Κρίτολα** (άκμασε το 550 π.Χ.) ήταν Ελληνίδα της Λιβύης, πριγκίπισσα της Κυρηναϊκής και της πρωτεύουσάς της Κυρήνης και ήταν μέλος της δυναστείας των Βαττιαδών.

Ήταν κόρη του Αρκεσίλαου Α΄, του δεύτερου βασιλιά της Κυρηναϊκής, ενώ η μητέρα της είναι άγνωστη. Ο εκ πατρός παππούς της ήταν ο Βάττος Α΄, ο πρώτος βασιλιάς της Κυρήνης, και ο αδελφός της Βάττος Β΄ θα ήταν ο μελλοντικός βασιλιάς των Κυρηναίων. Η Κρίτολα ήταν η θεία και η πεθερά τού μελλοντικού βασιλιά των Κυρηναίων Αρκεσίλαου Β΄.

Λίγα είναι γνωστά για την Κρίτολα. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, φημιζόταν για τη μεγάλη της αξιοπρέπεια και έχαιρε μεγάλης εκτίμησης από όλους τους πολίτες. Ο Κρίτολα παντρεύτηκε έναν Έλληνα Κυρηναίο ευγενή, ωστόσο το όνομά του είναι άγνωστο. Το πρώτο της παιδί ήταν ένας γιος, που τον έλεγαν:

* Πολύαρχο και το μικρότερο παιδί της ήταν η μοναχοκόρη της:
* Ερυξώ.

Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι η Κρίτολα από τον σύζυγό της είχε και άλλους γιους, ωστόσο ο ιστορικός δεν αναφέρει τα ονόματά τους. Η Ερυξώ θα γινόταν μελλοντικά η βασίλισσα της Κυρηναϊκής και θα γινόταν η μητέρα του μελλοντικού Κυρηναίου βασιλιά Βάτου Γ΄.

Ο σύζυγός της γύρω στο 550 π.Χ. δολοφονήθηκε από τον Λέαρχο, αντίπαλο τού ανιψιού της Αρκεσίλαου Β΄. Ο σύζυγος της Κρίτολας είχε αποβιώσει λίγο πριν η Ερυξώ και ο Πολύαρχος σχεδιάσουν να σκοτώσουν τον Λέαρχο, ο οποίος είχε πιο πριν δολοφονήσει τον Αρκεσίλαο Β΄. Όταν ο Λέαρχος δολοφονήθηκε, ο εγγονός της Βάττος Γ΄ ανακηρύχθηκε βασιλιάς από τον Πολύαρχο.

Ο Κρίτολα υποστήριξε τον Πολύαρχο, που ταξίδευσε για να ζητήσει συγγνώμη από τον Αιγύπτιο φαραώ Άμασι Β΄ για να σώσει την Κυρηναϊκή. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ζούσε ακόμη, όταν ο Βάττος Γ΄ (βασ. 550 π.Χ.-530 π.Χ.) έγινε βασιλιάς και επίσης δηλώνει ότι τότε ήταν ηλικιωμένη.

Πηγές
-----

* 
* Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας: Abaeus-Dysponteus, επιμέλεια Sir William Smith
* Plutarch, Moralia, p531 Bravery of Women, (Μέρος 2 από 2)
Συντεταγμένες: 41°30′27″N 27°13′25″E﻿ / ﻿41.5074°N 27.2236°E﻿ / 41.5074; 27.2236

Το **Κουμρουλάρι** (τουρκικά: Kumrular) είναι ένα χωριό της Τουρκίας κοντά στις Σαράντα Εκκλησιές. Ανήκει στον Δήμο Αρτεσκού της επαρχίας Σαράντα Εκκλησιών. Το χωριό ήταν ένα ελληνικό χωριό, αλλά μετά τη Μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, οι κάτοικοι μετακινήθηκαν στην Ελλάδα, μερικοί στο Πεδινό Κιλκίς, αλλά και στη Βουλγαρία. 

Η οικονομία του χωριού είναι κυρίως κτηνοτροφική/αγροτική.

Πληθυσμός
---------

Το χωρίο έχει 250 μόνιμους κατοίκους.

Διοίκηση
--------

Οι κοινοτάρχες τα τελευταία χρόνια

2009 - İsmail Arabacı
2004 - Hüseyin Akın
1999 - Hasan Ballı
1994 - SEZEN GÜR
1989 - SEZEN GÜR
1984 -SEZEN GÜR

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Kumrular Köyünün Özel Sitesi». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Δεκεμβρίου 2004. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουλίου 2009.
Το **Κουχίν** (ή ***Γκουχίν***) (Ιαπωνικα: 狗賓 ή ぐひん) είναι ένα είδος τένγκου. Είναι φιγούρα λύκου και λέγεται ότι έχει στόμα σκύλου.

Περιγραφή
---------

Τα Κουχίν είναι είδος τένγκου με ανθρωπομορφική εμφάνιση λύκου/σκύλου. Θεωρούνται ως οι αγγελιοφόροι των κάμι (θεοί, φυσικά αντικείμενα, πνεύματα που ζουν στα δέντρα ή δυνάμεις της φύσης) και η δουλειά τους φέρεται ότι είναι να διατηρούν την επίσημη σχέση ύπαρξης μεταξύ βουνών και ανθρώπων. Έτσι, βασικά, είναι πλάσματα ειρηνικής φύσεως, αλλά αν υπάρξει ανθρώπινη ασέβεια σε αυτή τη σχέση, πιστεύεται ότι ένα κουχίν μπορεί να βλάψει τον άνθρωπο αυτόν. Βρίσκονται στο κατώτατο σημείο κατάταξης των τένγκου, αλλά έχουν περισσότερες ευκαιρίες να επικοινωνούν με τους ανθρώπους. Κοινό με τους λυκανθρώπους έχουν μόνο την άγρια εμφάνιση.

Παραπομπές
----------

1. ↑
Συντεταγμένες: 43°32′N 5°42′W﻿ / ﻿43.533°N 5.700°W﻿ / 43.533; -5.700

Το **Χιχόν** (ισπανικά: *Gijón*, επίσημα: *Gijón / Xixón*) είναι ο πολυπληθέστερος δήμος και πόλη στην αυτόνομη κοινότητα των Αστουριών, στη βόρεια Ισπανία. Ο δήμος σύμφωνα με την απογραφή του 2009 είχε 277.554 κατοίκους και ήταν ο 15ος μεγαλύτερος σε όλη την Ισπανία. Βρίσκεται στις ακτές του Βισκαϊκού κόλπου και βρίσκεται 27 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το Οβιέδο, την πρωτεύουσα της Αστούριας.

Η περιοχή κατοικείται από την προϊστορία. Οι Ρωμαίοι κατασκεύασαν ένα τείχος στη χερσόνησο Σιμαβίγια, η οποία αποτελεί τον αρχικό πυρήνα της πόλης. Η πόλη ήταν γνωστή ως Gigia. Οι Μαυριτανοί την κατέλαβαν στις αρχές του 8ου αιώνα. Το 722 η πόλη απελευθερώθηκε από τον Πελάγιο και έγινε πρωτεύουσα του Βασιλείου των Αστουριών μέχρι το 791. Η πόλη κάηκε κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου του 1395, αλλά στη συνέχεια ανοικοδομήθηκε ξανά και το λιμάνι της πόλης επεκτάθηκε. Η πόλη στη συνέχεια αναπτύχθηκε λόγω του εμπορίου με τις αποικίες της Ισπανίας στην Αμερική, αν και δέχθηκε πολλές επιθέσεις από κουρσάρους. Το 1797 ιδρύθηκε στην πόλη το Ινστιτούτο Χοβελιάνος, μιας από τις παλαιότερες ναυτικές σχολές της πόλης. Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου, οι δυνάμεις του Φράνκο κατέλαβαν την πόλη το 1937.

Το λιμάνι του Χιχόν, το Πουέρτο ντελ Μούσελ, είναι το μεγαλύτερο στις Αστούριες και ένα από τα μεγαλύτερα της Ισπανίας. Από το λιμάνι εξάγονται άνθρακας και σιδηρομεταλλεύματα, ενώ έχει και σημαντικό αλιευτικό στόλο. Στην πόλη λειτουργούν χαλυβουργίες, διυλιστήρια πετρελαίου, βιομηχανίες χημικών και επεξεργασίας τροφίμων και αποστακτήρια. Επίσης είναι σημαντικός τουριστικός προορισμός. Αξιοθέατα της πόλης περιλαμβάνουν τα ρωμαϊκά λουτρά και αρκετά μεσαιωνικά παλάτια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών της Ισπανίας: «Municipal Register of Spain of 2022» 16  Μαΐου 2022. σελ. 1,235.

Πηγές
-----

* Χιχόν, από εγκυκλοπαίδεια ΔΟΜΗ
* Gijón, *Encyclopædia Britannica*

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 122876273
* LCCN: n79119180
* ISNI: 0000 0001 0660 0697
* GND: 4353691-8
* SUDOC: 027263665
* BNF: cb119343635 (data)
* NKC: ge834489

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Ισπανία
 |

 |
Ο **Κωνσταντίνος Βρούλος** ήταν Έλληνας αγωνιστής της Επαναστάσεως του 1821 από τα Ψαρά. Υπηρέτησε ως ναύκληρος πυρπολικών. Ήταν ένας από τους πιο πιστούς συντρόφους του Κανάρη. Τον ακολούθησε στις Ναυμαχίες της Κω, της Κρήτης, του Γέροντα, και στον κανονιοβολισμό του φρουρίου της Χίου. Το 1826 ήταν κυβερνήτης του κανονιοφόρου «Ελβετία», όταν πυρπολήθηκαν στον Κορινθιακό κόλπο επτά τουρκικά πλοία. Το πλοίο του βυθίστηκε κατά την ατυχή εκστρατεία της Χίου το 1827. Μετά την άφιξη του Καποδίστρια στην Ελλάδα συμμετείχε στην εκστρατεία για την απελευθέρωση της Δυτική Στερεάς Ελλάδος (1828-1829).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Πάπυρος Larousse Britannica*. Αθήνα: Πάπυρος. 2007. σελίδες τομ.12, σ.646.

Πηγές
-----

* *Μεγάλη Στρατιωτικὴ καὶ Ναυτικὴ Ἐγκυκλοπαιδεία. Tόμος Δεύτερος: Ἀλαρκόν–Γωνιόμετρον*. Ἀθήναι: Ἔκδοσις Μεγάλης Στρατιωτικῆς καὶ Ναυτικῆς Ἐγκυκλοπαιδείας. 1928, σελ. 397. OCLC 31255024.
* Πάπυρος Larousse Britannica, τομ.12, σ.646, Αθήνα:Πάπυρος, 2007.
**Επαναληψιμότητα** ή **αξιοπιστία μέτρησης - επαναμέτρησης** είναι η εγγύτητα της συμφωνίας των αποτελεσμάτων διαδοχικών μετρήσεων της ίδιας μεταβλητής, όταν η έρευνα διεξάγεται κάτω από τις ίδιες συνθήκες. Με άλλα λόγια, οι μετρήσεις που λαμβάνονται από ένα συσγκεκριμένο άτομο ή όργανο μέτρησης στο ίδιο αντικείμενο, κάτω από τις ίδιες συνθήκες, και σε κοντινό χρονικό διάστημα. Η μικρότερη του απόλυτου επαναληψιμότητα προκαλεί την **μεταβλητότητα μέτρησης - επαναμέτρησης**. Αυτή η μεταβλητότητα, ή διακύμανση ή διασπορά των αποτελεσμάτων μπορεί να προκληθεί, για παράδειγμα, από διακύμανση των ερευνητών ή/και διακύμανση μεταξύ των παρατηρητών. Μια μέτρηση μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι *επαναλήψιμη* όταν αυτή η διακύμανση είναι μικρότερη από ένα προκαθορισμένο όριο.

Δείτε επίσης
------------

* Ακρίβεια
* Παρακολούθηση (ιατρική)
* Αξιοπιστία (στατιστικά)
* Αναπαραγωγιμότητα
* Μεταεπιστήμη

Παραπομπές
----------

1. ↑  Types of Reliability The Research Methods Knowledge Base. Last Revised: 20 October 2006
2. ↑   *JCGM 100:2008. Evaluation of measurement data – Guide to the expression of uncertainty in measurement*, Joint Committee for Guides in Metrology, 2008,

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πρακτική εξήγηση της επαναληψιμότητας και της αναπαραγωγιμότητας όσον αφορά το πώς τα δεδομένα μπορούν να διαφέρουν μεταξύ των δειγμάτων. - παράδειγμα βιομηχανίας πετρελαίου
Το **κρακελέ** (αγγλ. *crackele*) είναι ειδική τεχνοτροπία που εφαρμόζεται σε έπιπλα και σε αντικείμενα. Συγκεκριμένα τα κρακελέ γίνονται -εκ προθέσεως- στην επιφάνεια υλικών, με διάφορα σχήματα σε ποικίλες αποχρώσεις. Αυτό λαμβάνει χώρα εξαιτίας της μη συμβατότητας της χημικής σύστασης των χρωμάτων που χρησιμοποιούνται. Το κρακελέ γίνεται για λόγους αισθητικής και διακόσμησης και εφαρμόζεται σε διάφορες επιφάνειες υλικών, όπως λ.χ. ξύλο, μέταλλο, πλαστικό, αρκεί αρχικά να έχουν γίνει οι απαραίτητες προεργασίες.

Πολύ συχνά εφαρμόζεται σε επιφάνειες επίπλων με δύο αποχρώσεις, δίνοντας ένα ακανόνιστο σχέδιο που μοιάζει σαν να έχει «σπάσει» η βαφή με τον καιρό. Πρώτα οι επιφάνειες βάφονται με αραιωμένο βερνικόχρωμα ορισμένης χρωματικής παραλλαγής, και κατόπιν πριν προλάβει να στεγνώσει εντελώς η βαφή περνιέται ως δεύτερο, ένα άλλο μη συμβατό υλικό, εντελώς διαφορετικού χρώματος. Πριν προλάβει να στεγνώσει η δεύτερη βαφή «σπάει» η μεμβράνη, δημιουργώντας έτσι διάφορα σχέδια (τύπου *κρακελέ*). Παραδείγματος χάρη, το βερνικόχρωμα και η λάκα δεν είναι συμβατά χρώματα, δηλαδή έχουν διαφορετική χημική σύνθεση με αποτέλεσμα, όταν έρχονται σε επαφή, να δημιουργούνται τέτοια σχήματα, τύπου *κρακελέ*, στην επιφάνεια που βάφουμε.

Γενικά το εύρος αυτών των σχημάτων εξαρτάται από την πίεση που εφαρμόζεται με το πιστόλι βαφής. Όλα τα κρακελέ δεν χρειάζονται σφραγιστικό βερνίκι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «»Επεξεργασία επιφανειών»» (PDF). *Μαρία Ευαγγελάτου, ΟΕΔΒ (Τομέας Εφαρμοσμένων Τεχνών), σελ. 226*. Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2022.
2. ↑  Σκαρβέλης, Μιχάλης (2019). *Τεχνολογία παραγωγής επίπλου*. *Θεσσαλονίκη*: *Εκδόσεις Τζιόλα*. σελ. *298*.
Ο **Κωστής Παπαδάκης** (φιλολογικό ψευδώνυμο «*Κωστής Πάλμης*», Βάτο Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνου, 1911 - Νεστόριο Καστοριάς, 4 ή 6 Νοεμβρίου 1940) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, ποιητής και πολεμικός ανταποκριτής, ο πρώτος πεσών από τον κλάδο του στο Αλβανικό μέτωπο.
Γιος του δικαστικού Μύρωνα Παπαδάκη, μεγάλωσε στο Ρέθυμνο της Κρήτης. Το συγγραφικό του ταλέντο αναδείχθηκε από τα μαθητικά του, ήδη χρόνια. Ήταν απόφοιτος της Νομικής Σχολής αλλά τον κέρδισε η δημοσιογραφία. Το Σεπτέμβριο του 1940 στάλθηκε ως ανταποκριτής στο Λονδίνο , αλλά όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος με την Ιταλία κατατάχθηκε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός του Μηχανικού και υπηρέτησε στην πρώτη γραμμή. Σκοτώθηκε όταν η μονάδα του (τμήμα της 9ης Μεραρχίας) δέχθηκε βομβαρδισμό από αέρος στη γέφυρα του Αλιάκμονα, κοντά στο χωριό Νεστόριο του δήμου Καστοριάς. Κατά άλλη εκδοχή, το θανατηφόρο τραύμα του Παπαδάκη προήλθε από έκρηξη όλμου.Τάφηκε στην περιοχή, αλλά αργότερα τα οστά του μεταφέρθηκαν στην Κρήτη. Στη μοναδική του ανταπόκριση (την οποία, ωστόσο, δεν πρόλαβε να διαβάσει τυπωμένη στην εφημερίδα «Ελεύθερον Βήμα», όπου εργαζόταν) αναφερόταν με κολακευτικούς χαρακτηρισμούς στον αγώνα των Ελλήνων μαχητών. Η μνήμη του έχει τιμηθεί με διάφορες εκδηλώσεις, ενώ στην περιοχή όπου επέσε, υπάρχει μνημείο του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «4 Νοεμβρίου: Ο Κωστής Παπαδάκης ήταν ο πρώτος δημοσιογράφος που σκοτώθηκε στον Πόλεμο του ‘40» Ανακτήθηκε στις 5/11/2020
2. ↑  «Πολιτιστικό Ρέθυμνο: Κωστής Παπαδάκης» Ανακτήθηκε στις 5/11/2020
3. ↑  Kriti24.gr: «Κωστής Παπαδάκης: Ο πρώτος νεκρός δημοσιογράφος στον Πόλεμο του ‘40» Ανακτήθηκε στις 5/11/2020]
4. ↑  «Hellas Journal»: «Ιωάννης Λιάμμος – προσωπικό ημερολόγιο» Ανακτήθηκε στις 5/11/2020
5. ↑  Φύλλο εφημερίδας «Έθνος» της 4 Νοεμβρίου του 1965, σελ. 5: «Ο δημοσιογράφος που έπεσε μαχόμενος τον επιδρομέα»
6. ↑  «Ριζοσπάστης»: «ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ (ο αγωνιστής δημοσιογράφος)» (συντάκτης Νίκος ΚΑΡΑΝΤΗΝΟΣ) Ανακτήθηκε στις 5/11/2020
7. ↑   ΕΣΗΕΑ: «Η εκδήλωση μνήμης στο Νεστόριο για τον Κωστή Παπαδάκη» Ανακτήθηκε στις 5/11/2020]

Πηγή
----

* «Στη μνήμη του πρώτου νεκρού δημοσιογράφου στον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940» Ανακτήθηκε στις 5/11/2020
Η **επαναφορά** στην μεταλλουργία του χάλυβα είναι μια θερμική κατεργασία κατά την οποία ένας βαμμένος χάλυβας θερμαίνεται στους 150 με 650°C για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, έτσι ώστε να ξαναγίνει το υλικό πάλι όλκιμο με ταυτόχρονη μικρή μείωση της σκληρότητάς του. 

Κατά την επαναφορά του χάλυβα, μειώνονται οι εσωτερικές τάσεις που προκάλεσε η βαφή, ανακατανέμονται και μειώνονται οι διαταραχές (κρυσταλλικές ατέλειες) στην μικροδομή του μαρτενσίτη και σχηματίζονται νέοι κόκκοι φερρίτη και σεμεντίτη από τον μαρτενσίτη και τον υπολειπόμενο ωστενίτη. Μετά την επαναφορά, στην μικροδομή του χάλυβα συνήθως παρατηρείται μαρτενσίτης, μπαινίτης, φερρίτης και σεμεντίτης. 

Συνοπτικά, η επαναφορά του χάλυβα περιλαμβάνει τρία στάδια:

1. *Διάσπαση του μαρτενσίτη* (200–400°C) — Κατακρημνίζεται η περίσσεια του άνθρακα, αρχικά στην μορφή καρβιδίου Fe2,4C και κατόπιν στην μορφή σεμεντίτη (Fe3C). Ο χάλυβας χάνει μέρος της εφελκυστικής του αντοχής, αλλά μειώνεται κάπως και η σκληρότητά του.
2. *Ανάπτυξη του σεμεντίτη* (400–500°C) — Τα κατακρημνίσματα του σεμεντίτη γίνονται πιο μεγάλα, ενώ μειώνεται πολύ και η πυκνότητα των κρυσταλλικών διαταραχών. Έτσι μειώνονται σημαντικά η εφελκυστική αντοχή και η σκληρότητα του χάλυβα.
3. *Ανάπτυξη του φερρίτη* (> 500°C) — Σχηματίζονται ευμεγέθεις ισοαξονικοί κόκκοι φερρίτη και το υλικό γίνεται ακόμα πιο μαλακό.

Κατά το τρίτο στάδιο της επαναφοράς, ορισμένοι κραματωμένοι χάλυβες παρουσιάζουν *δευτερογενή σκλήρυνση*, η οποία οφείλεται στην κατακρήμνιση νέων σκληρών καρβιδίων. Αυτό συμβαίνει, π.χ. σε χάλυβες που περιέχουν τα στοιχεία βανάδιο, βολφράμιο, μολυβδαίνιο και χρώμιο, τα οποία, κατά το τελικό στάδιο της επαναφοράς, σχηματίζουν αντιστοίχως τα καρβίδια: VC, W2C, Mo2C και Cr23C6.

Βλ. επίσης
----------

* Βαφή

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* H. K. D. H. Bhadeshia, "Tempered martensite", από το Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ (Αγγλικά).
Με τον **εργασιακό-εταιρικό αθλητισμό**, συνδυάζεται ο εργασιακός χώρος με τον αθλητικό. Στόχος είναι εργοδότες και εργαζόμενοι να ενισχύσουν την προαγωγή υγείας και αναψυχής στον εργασιακό χώρο και η κινητική δραστηριότητα να λειτουργεί ως αντιστάθμισμα στην εργασιακή απασχόληση. Το όραμα αυτό άρχισε να αναπτύσσεται κατά την έναρξη της βιομηχανικής εποχής.

Ο πρώτος οργανωμένος εργασιακός αθλητισμός δημιουργήθηκε στη Γερμανία από την ένωση των ομοσπονδιών των κρατιδίων (DBSV). Αντίστοιχα, υπάρχει ο παγκόσμιος (WFCS), ο ευρωπαϊκός (EFCS). Στην Ελλάδα δημιουργήθηκε το 2011 ο ελληνικός οργανισμός εργασιακής άθλησης και υγείας (HOCSH), πραγματοποιώντας το 2012 τους πρώτους εθνικούς αγώνες που συνεχίζονται κάθε χρόνο. Οι πρώτοι ευρωπαϊκοί εργασιακοί αγώνες πραγματοποιήθηκαν το 1977, οι παγκόσμιοι το 2014 και πραγματοποιούνται ανά δύο χρόνια εναλλάξ σε διαφορετικά μέλη κράτη.

| Ομοσπονδίες | Έτη δημιουργίας |
| --- | --- |
| DBSV | 1954 |
| WFCS | 2016 |
| EFCS | 1962 |
| HOCSH | 2011 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Home». *www.betriebssport.net*. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2021.
2. ↑  «Home». *The World Federation for Company Sport* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2021.
3. ↑  «Home - European Federation for Company Sport (EFCS)». *EFCS - European Federation for Company Sport* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2021.
4. ↑  «Ελληνικός Οργανισμός Εργασιακής Άθλησης & Υγείας». *www.hocsh.org*. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------
Ο **Ετέαρχος** ήταν Βασιλιάς της αρχαίας Κρητικής πόλης Αξού ή Οάξου που άκμασε στις αρχές του 7ου π.Χ. αιώνα.

Κατά τον Ηρόδοτο (IV 154) όταν κάποτε ο Ετέαρχος πίστεψε στις διαβολές της δεύτερης γυναίκας του ότι η ορφανή κόρη του *Φρονίμη*, από το πρώτο του γάμο, ακολουθούσε "βίο έκλυτο" παρέδωσε αυτήν στον έμπορο από τη Θήρα Θεμίστωνα με την υπόσχεση, με όρκο στους θεούς, κατά την επιστροφή του στη Σαντορίνη να την έριχνε από το πλοίο του στη θάλασσα.

Πράγματι ο Θεμίστωνας παρέλαβε τη μικρή πριγκίπισσα αλλά κατά την επιστροφή του δεν ήθελε να τη θανατώσει αλλά ούτε και να παραβεί το θείο όρκο του. Έτσι την έδεσε με ένα σχοινί και την έριξε στη θάλασσα όπου και στη συνέχεια την ανέσυρε πάλι στο πλοίο του. 
Όταν κατέπλευσε στη γενέτειρά του την οδήγησε στον Πολύμνηστο άρχοντα της Θήρας. Εκείνος θαυμάζοντας την ομορφιά της την κράτησε κοντά του και στη συνέχεια την παντρεύτηκε. Απέκτησε μαζί της τον Βάττον ή Βάττο Α΄, γνωστό από την ιστορία ως οικιστή της Κυρήνης και ως τον πρώτο Έλληνα βασιλιά στην Αφρική, ιδρυτή δυναστείας.
Η **Ελένα**, βουλγαρ. Елена (άκμασε π. 1315 - 1374) από τον Οίκο του Σρατσιμίρ ήταν πριγκίπισσα της Βουλγαρίας, που με τον γάμο της έγινε βασίλισσα και μετά αυτοκράτειρα της Σερβίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Σρατσιμίρ δεσπότη του Κραν και της Κεράτσας Πετρίτσας, κόρης του Σισμάν ηγεμόνα του Βιντίν.

Ο Στέφανος Ούρος Δ΄ *Δουσάν* στέφθηκε βασιλιάς της Σερβίας στο Σβτσιν στις 8 Σεπτεμβρίου 1331. Ένα έτος μετά, πιθανόν στις 26 Απριλίου 1332 (Κυριακή του Θωμά), παντρεύτηκε την Ελένα. Πιο πριν οι ιστορικοί θεωρούσαν ότι ο γάμος έγινε στις 19 Απριλίου (το Πάσχα), αλλά δεν γίνονται γάμοι το Πάσχα κατά την Ορθόδοξη Εκκλησία. Η εορτασμοί έγιναν στη βασιλική Αυλή στα Σκόπια. Ο γάμος κανονίστηκε ως μέρος της ειρήνης μεταξύ της Βουλγαρίας και της Σερβίας. Απέκτησαν έναν γιο, τον Στέφανο Ούρο Ε΄ και μάλλον μία κόρη, την Ειρήνη. Σύμφωνα με τον ερευνητή Τζων Β. Α. Φάιν, είναι ίδια με την Ειρήνη σύζυγο του Γρηγόριου Πρέλιουμπ, Σέρβου κυβερνήτη της Θεσσαλίας, ο οποίος απεβίωσε το 1355/56. Η Ειρήνη έκανε δεύτερο γάμο με τον Ράντοσλαβ Χλάπεν κύριο της Καστοριάς και της Έδεσσας.

Η Ελένα έζησε στη Δημοκρατία της Βενετίας το 1350 και ήταν αντιβασίλισσα της Σερβίας το διάστημα 1355-1356 για τον γιο της. Με το τέλος του ανδρός της η Ελένα κληρονόμησε μέρος των επριοχών μεταξύ των ποταμών Βαρδάρη και των Μέστα. Επίσης έλαβε τη χερσόνησο της Χαλκιδικής και είχε τη βάση της Αυλής της στις Σέρρες. Το 1359 η Ελένα έγινε μοναχή με το μοναστικό όνομα Γιελισαβέτα. Ωστόσο συνέχισε να παίζει έναν ενεργό ρόλο στην πολιτικά, κυβερνώντας την περιοχή των Σερρών ως το 1365. Έπειτα από αυτό, αποσύρθηκε από την πολιτική ζωή και επέβλεψε την ανακατασκευή και ανακαίνιση μερικών μοναστικών κοινοτήτων ως το τέλος της το 1374.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Στέφανο Ούρο Δ΄ *Δουσάν* των Νεμάνιτς, βασιλιά και μετά αυτοκράτορα της Σερβίας και είχε τέκνα:

* Στέφανος Ούρος Ε΄ *Νεγιάκι* 1336-1371, βασιλιάς και μετά αυτοκράτορας της Σερβίας.
* (;) Ειρήνη, παντρεύτηκε πρώτα (μάλλον) τον Γρηγόριο Πρέλιουμπ κυβερνήτη της Θεσσαλίας και μετά τον Ράντοσλαβ Χλάπεν κύριο της Καστοριάς και της Έδεσσας.
	+ Θωμάς Β΄ Πρελιούμποβιτς απεβ. 1384, δεσπότης της Ηπείρου.

Πηγές
-----

* Ćirković, Sima (2004). The Serbs. Malden: Blackwell Publishing.
* Fine, John Van Antwerp Jr. (1994) [1987]. The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press.
* Miodrag Al Purković (1975). Jelena: žena cara Dušana. Izdanje Srpske pravoslavne eparhije za zapadnu Evropu.
* Soulis, George Christos (1984). The Serbs and Byzantium during the reign of Tsar Stephen Dušan (1331-1355) and his successors. Washington: Dumbarton Oaks Library and Collection.
Η **Φιλοκράτειος ειρήνη** υπογράφτηκε το 346 π.Χ. ανάμεσα στους Μακεδόνες του Φίλιππου του Β' και των Αθηναίων. Η ειρήνη ονομάστηκε έτσι από τον αντιπρόσωπο των Αθηναίων το Φιλοκράτη.

Προοίμιο
--------

Το 356 π.Χ. άρχισε ο Γ' Ιερός Πόλεμος. Λίγο αργότερα οι Φωκείς μετά την απαγωγή της πλούσιας Βοιωτής κόρης κατάφεραν να καταλάβουν τους Δελφούς. Το 355 π.Χ. συγκλήθηκε αμφικτιονικό συμβούλιο στο οποίο αποφασίστηκε ο πόλεμος κατά των Φωκαίων. Αρχηγοί των Φωκαίων ήταν ο Φιλόμηλος και ο Ονόμαρχος. Το 354 π.Χ. ο Φιλόμηλος νίκησε τους Λοκρούς και τους Θεσσαλούς, αλλά τότε ήρθαν οι Βοιωτοί που βοήθησαν τους Θεσσαλούς και τους Λοκρούς και νίκησαν. Ο Φιλόμηλος τραυματίστηκε και αυτοκτόνησε και τη θέση του την πήρε ο Ονόμαρχος. Ο Ονόμαρχος τότε δημιούργησε μεγάλο μισθοφορικό στρατό περίπου 20.000 ανδρών. Το 353 π.Χ. ο Ονόμαρχος επιτέθηκε κατά του Ορχομενού και τον κατέστρεψε. Ακόμη, επιτέθηκε και κατά της Χαιρώνειας, αλλά απέτυχε λόγω του ερχομού των Βοιωτών. Οι Θεσσαλοί εντωμεταξύ ζήτησαν βοήθεια από τον Φίλιππο Β' λόγω των επιθέσεων του Λυκόφρονα, του τυράννου των Φερών. Όμως ο Ονόμαρχος τον απώθησε με τους 20.000 μισθοφόρους. Ο Φίλιππος Β' τότε υποχώρησε, αλλά κατέλαβε τις Παγασές και έθεσε υπό τον έλεγχό του τον Παγασητικό κόλπο. Το 352 π.Χ. με την μεγάλη άνοδο του Φιλίππου και τη σημαντική του νίκη στο Κροκοπέδιο, η ένωση της Χαλκιδικής θορυβήθηκε κι προσπάθησε να συμμαχήσει με την Αθήνα. Ο Φίλιππος τότε έδωσε την απάντησή του με την επίθεση στη Χαλκιδική το 349 π.Χ. ενώ το 348 π.Χ. είχε καταστρέψει την ένωση της Χαλκιδικής και είχε ισοπεδώσει την Όλυνθο. Τότε ένας πολιτικός της Αθήνας, ο Φιλοκράτης, πρότεινε ειρήνη το 348 π.Χ. στο Φίλιππο. Η αθηναϊκή συνέλευση όμως απέρριψε αυτή την πρόταση και ο πόλεμος συνεχίστηκε. Στη συνέχεια, ο Φίλιππος έστειλε διάφορους στρατηγούς του, οι οποίοι επιτέθηκαν στα νησιά του Αιγαίου που ήταν σύμμαχοι των Αθηναίων.

Οι διαπραγματεύσεις
-------------------

Το 346 π.Χ. ο Φίλιππος αφήνει να εννοηθεί ότι θα επιτεθεί στη νότια Ελλάδα. Οι Φωκείς μαθαίνοντας τα σχέδια ετοιμάζουν στρατό στις Θερμοπύλες. Ακόμα έχουν την υποστήριξη των Αθηναίων και των Σπαρτιατών. Ο Αρχίδαμος Γ΄ στέλνει στρατό 1.000 οπλιτών και οι Αθηναίοι επιστρατεύουν όλους τους, τους οπλίτες κάτω των 40 ετών. Τότε όμως επειδή ο Φίλιππος έστειλε στρατηγούς στα νησιά του Αιγαίου οι Αθηναίοι αποχώρησαν και απέστειλαν τον Φιλοκράτη, το Δημοσθένη και τον Αισχίνη. Ο Αισχίνης ήθελε να παραδώσει ο Φίλιππος την Αμφίπολη για να κλείσουν την ειρήνη.

Επίλογος
--------

Η πρεσβεία τότε γύρισε στην Αθήνα μαζί με μια μακεδονική για να οριστικοποιήσουν τη συμφωνία. Η Αθήνα προσπάθησε να κάνει αυτήν την ειρήνη κοινή προς όλους τους Έλληνες. Ο Δημοσθένης όμως δεν συμφωνούσε με αυτή την ειρήνη. Τελικώς η ειρήνη έγινε ανάμεσα στην Μακεδονία και την Αθήνα και τους συμμάχους της από τη Β' Αθηναϊκή Συμμαχία. Οι Αθηναίοι ορκίστηκαν υπό την επιτήρηση της μακεδονικής πρεσβείας. Μερικοί από τους όρους της ειρήνης ήταν η συμμαχία των Αθηναίων με τη Μακεδονία και το τέλος της ηγεμονίας τους στην Αμφίπολη.
Η **Ελένα Τόπια**, αλβαν.: *Helena Thopia* (άκμασε 1388–1403) ήταν μία Αλβανίδα πριγκίπισσα τού Οίκου Tόπια, που κράτησε την περιοχή Κρούγια ως κυρίαρχη κυρία για δύο περιόδους: 1388-1392 και 1394–1403.

Βιογραφία
---------

Η πριγκίπισσα Ελένα Τόπια ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Kαρόλου πρίγκιπα της Αλβανίας και της Βογισλάβα Μπάλσιτς, κόρης τού Μπάλσα Α΄ κυρίου στη Ζέτα. Ο πρώτος της γάμος ήταν με τον Μάρκο Μπαρμπαρίγκο, ενός Βενετού ευγενή. Μετά το τέλος τού πατέρα της, το 1388, κληρονόμησε το κάστρο της Κρούγια και τη γύρω περιοχή. Το 1392 ως αποτέλεσμα των εχθροπραξιών μεταξύ τού συζύγου της και των Βενετικών δυνάμεων, ο ετεροθαλής αδελφός της Νικήτας Τόπια, ένας πιστός της Βενετίας, επιτέθηκε στην πόλη Kρούγια και ανάγκασε το ζεύγος να βρει καταφύγιο στον Οίκο Μπάλσιτς.

Το 1394 ο εξάδελφός της Koνσταντίν Μπάλσιτς (ανιψιός της Βογισλάβας), ο οποίος διορίστηκε από τους Οθωμανούς να κυβερνήσει την Κρούγια, τη νυμφεύτηκε. Ο Κονσταντίν κυβέρνησε ως Οθωμανός υποτελής και σκοτώθηκε το 1402. Το 1403 ο Νικήτα Τόπια κατέλαβε το κάστρο από την Ελένα.  Μετά το τέλος του Κονσταντίν, η Ελένα και ο γιος τους Στέφαν πήγαν πρώτα στη Βενετία και μετά έζησαν με την αδερφή της Μαρία, σύζυγο τού Φιλίππο ντι Μαραμόντε (Maramonte = Μαυροβούνιο). Ο Στέφαν έμεινε γνωστός ως Μαραμόντε (τού συζύγου της θείας του).

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε πρώτα τον Mάρκο Μπαρμπαρίγκo.

Στη συνέχεια η Ελένα έκανε το 1394 δεύτερο γάμο με τον εξάδελφό της Koνσταντίν Μπάλσιτς το 1394. Απέκτησε ένα τέκνο:

* Στέφαν Μαραμόντε άκμ. 1419-40, ευγενής στη Ζέτα.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Anamali, Skënder and Prifti, Kristaq. Historia e popullit shqiptar në katër vëllime. Botimet Toena, 2002, (ISBN 99927-1-622-3) pp. 251-252
Ο **ποταμός Εσόν** (γαλλικά: Essonne) είναι ποταμός της βόρειας Γαλλίας, μήκους 101 χιλιομέτρων, παραπόταμος στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα. Στην πορεία του διασχίζει τους νομούς Λουαρέ, Σεν-ε-Μαρν και Εσόν, στον οποίο έχει δώσει το όνομά του.

Το όνομα του ποταμού προέρχεται από την Ασιόννα, μια γαλατο-ρωμαϊκή θεά των ποταμών που πιστοποιείται στην Ορλεάνη (Genabum) κατά τη διάρκεια της ρωμαιογαλατικής περιόδου.

Γεωγραφικά στοιχεία
-------------------

Ο ποταμός Εσόν στο Κορμπέιγ-Εσόν
Ο ποταμός Εσόν σχηματίζεται στο οροπέδιο Γκατιναί από τη συμβολή δύο ποταμών, του Εφ, του οποίου η πηγή βρίσκεται κοντά στο Σιγιέρ-ω-Μπουά του νομού Λουαρέ, σε υψόμετρο 130 μέτρων, και τον Ριμάρντ - του οποίου η πηγή βρίσκεται κοντά στο Νιμπέλ, στον ίδιο νομό, σε υψόμετρο 182 μέτρα. Διέρχεται από τις κοινότητες Μαλζέρμπ και Λα Φερτέ-Αλαί πριν συμβάλλει στον Σηκουάνα στο Κορμπέιγ-Εσόν.

Ο κυριότερος μεταξύ των παραποτάμων του Εσόν είναι ο μικρός ποταμός Ζουίν, μήκους 55 χιλιομέτρων που εισέρχεται από τα αριστερά. Οι άλλοι παραπόταμοι είναι μικρά υδάτινα ρεύματα.

Ο προαστιακός σιδηρόδρομος RER D εκτείνεται κατά μήκος της κοιλάδας του Εσόν από το Κορμπέιγ-Εσόν μέχρι τον τερματισμό του στο Μαλζέρμπ. Μέρος του λεκανοπεδίου που τροφοδοτεί ο ποταμός Εσόν, καθώς και η πορεία του μεταξύ Μαλζέρμπ και Λα Φερτέ-Αλαί, βρίσκονται στο Περιφερειακό φυσικό πάρκο του Γκατιναί.

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «sandre.eaufrance.fr».
2. ↑ . «brewminate.com/goddesses-in-celtic-religion-water-goddesses».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Essonne River στο Wikimedia Commons
* Περιφερειακό φυσικό πάρκο του Γκατιναί (γαλλικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 147288672
* GND: 4085621-5
* SUDOC: 026376474
* BNF: cb11863599x (data)

 |

 |
Το «Ελένη» ανακατευθύνει εδώ. Για άλλες χρήσεις, δείτε: Ελένη (αποσαφήνιση).
Το όνομα **Ελένη** είναι ένα σχετικά συχνά εμφανιζόμενο ελληνικό γυναικείο όνομα (4o πιο δημοφιλές ελληνικό όνομα με ποσοστό 3,77%). 

Το αρχαίο όνομα **Ἑλένη** είναι άγνωστης ετυμολογίας και παρετυμολογήθηκε ήδη από τα αρχαία χρόνια. Κατά την αρχαιότητα σήμαινε λαμπερή, απαστράπτουσα, σύμφωνα με την εκδοχή του Γερμανού φιλολόγου Georg Curtius που υποστήριξε ότι προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη "σελήνη", (Δωρικός τύπος, σελάνα). Στην Ομηρική του έννοια το όνομα Ἑλένη είναι σύνθετο από τον αόριστο του ρ. αἱρέω -ῶ [1. (για έμψυχα) = συλλαμβάνω. 2. (για άψυχα)  = κυριεύω]> εἷλον  [θέμα ἑλ-] / παθ. ἁλίσκομαι > ἑάλων, ἥλων, και ναῦς, νεώς / νηός = πλοίο, που κατ' ακρίβειαν σημαίνει "(αυτή για την οποία) καταστράφηκαν τα πλοία (των Αχαιών)". Χρησιμοποιείται από την αρχαιότητα στον ελληνικό χώρο, με διασημότερη την Ωραία Ελένη, ηρωίδα του Ομηρικού έπους «Ιλιάδα». 

Κατά συνήθεια οι χριστιανοί συνδέουν τα ονόματά τους με αγίους, και έτσι το Ελένη χρησιμοποιείται προς τιμή της Αγίας Ελένης, αυτοκράτειρας της Ρώμης που ανακάλυψε τον Τίμιο Σταυρό, μαζί με το γιο της Μέγα Κωνσταντίνο. Στο ελληνικό εορτολόγιο εορτάζεται στις 21 Μαΐου.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Ἑλένη**  |

1. ↑  Μπαμπινιώτης, Γεώργιος (2002). *Λεξικό της νέας ελληνικής γλώσσας* (Β΄ έκδοση). Αθήνα: Κέντρο Λεξικολογίας.
2. ↑  www.greeknamedays.gr
Το **Ετήσιο Θερινό Σχολείο Προχωρημένης Φυσικής Ηρακλείου** διοργανώνεται τα τελευταία 25 χρόνια από το τμήμα φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Σε αυτό διδάσκουν τόσο καθηγητές του τμήματος όσο και ερευνητές του Ινστιτούτου Ηλεκτρονικής Δομής και Λέιζερ του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας. Ακόμη μαθήματα διδάσκουν και επισκέπτες καθηγητές του εξωτερικού. Στα πλαίσια του σχολείου οι συμμετέχοντες καλούνται να πραγματοποιήσουν μια εργασία πάνω στα θέματα που παρουσιάζονται κατά τη διάρκεια των μαθημάτων. Έπειτα αξιολογούνται και βραβεύονται οι καλύτερες επιδόσεις.

Μερικά από τα θέματα που παρουσιάστηκαν τα τελευταία χρόνια είναι:

| Θέμα | Έτος |
| --- | --- |
| Υπολογιστική Φυσική | 2005 |
| Κβαντική οπτική και κβαντική πληροφορία | 2006 |
| Πολύπλοκα ηλεκτρονικά υλικά | 2007 |
| Ανίχνευση μελανών οπών | 2008 |
| Νανο-ηλεκτρονική | 2011 |

Για τεχνικούς και οικονομικούς λόγους δεν μπόρεσαν να πραγματοποιηθούν τα θερινά σχολεία των ετών 2009, 2010 και 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα του Θερινού Σχολείου Αρχειοθετήθηκε 2011-09-02 στο Wayback Machine.
Η **Ελένα Πέτερσντοτερ Στράνγκε,** δανικά: *Helene Pedersdotter Strange*, στη Σουηδία ονομάζεται επίσης β*ασίλισσα Ελίν*, (π. 1200–1255) από μια δανική οικογένεια ευγενών που αργότερα ονομάστηκε Ulfeldt ήταν βασίλισσα της Σουηδίας ως σύζυγος του βασιλιά Κνούτου Β΄.

Βιογραφία
---------

Ο πατέρας της ήταν ο Δανός ιππότης Πέντερ Στράνγκεσον και μητέρα της ήταν η Ίνγκεμποργκ Έσμπερνσντατερ, της ευγενούς φατρίας Χβίντε, ανιψιά του Δανού αρχιεπισκόπου Aμπσαλόν. Πιστεύεται ότι παντρεύτηκε τον Σουηδό αντιβασιλιά Κανούτο περί το 1225, αν και το ακριβές έτος δεν είναι γνωστό. Από το 1222 ήταν ο αντιβασιλιάς του βασιλιά Έρικ ΙΑ΄ της Σουηδίας και πήρε τον θρόνο ο ίδιος το 1229, κάνοντας έτσι την Ελένα, ή Eλίν όπως την αποκαλούσαν συχνά στη Σουηδία, βασίλισσα. Αυτή χρησιμοποιούσε την ίδια σφραγίδα με τον σύζυγό της σε επίσημα έγγραφα, ένα περίεργο γεγονός που δείχνει, ότι μπορεί να άσκησε κάποια πολιτική επιρροή.

Το 1234 ο σύζυγός της απεβίωσε και ο έκπτωτος βασιλιάς Έρικ ΙΑ΄ επέστρεψε. Η χήρα βασίλισσα Eλίν ξαναπαντρεύτηκε, αυτή τη φορά με τον ευγενή Φίλιπ Λάουρεσον. Το 1247 είδε τον γιο της από τον πρώτο της γάμο να επαναστατεί εναντίον του νέου μονάρχη. Όταν αυτός απέτυχε, εκτελέστηκε το 1248. Ο δεύτερος γιος της εκτελέστηκε το 1251 και την ίδια χρονιά έμεινε πάλι χήρα. Απεβίωσε περί το 1255.

Οικογένεια
----------

* Χόλμγκερ Κνούτσον απεβ. 1248, εκτελέστηκε σε μία εξέγερση μετά τη μάχη της Σπασάτρα του 1247.
* Φίλιπ Κνούτσον, εκτελέστηκε το 1251.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Åke Ohlmarks: *Alla Sveriges drottningar* (Όλες οι βασίλισσες της Σουηδίας) (Σουηδικά)

Αναφορές σε πηγές
-----------------

1. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
Χάρτης των Γαλατικών λαών της σύγχρονης Βρετάνης
  Οσίσμιοι
  Βενετοί
  Κοριοσολίτες
  Ρεδόνοι
  Ναμνήτες

Οι **Κοριοσολίτες** (λατινικά: Coriosolitæ) ήταν ένας κελτικός λαός της βορειοδυτικής Γαλατίας, της ομάδας των λαών της Αρμορικής. Το όνομά τους σήμαινε «τα στρατεύματα που επαγρυπνούν».

Επικράτεια
----------

Οι Κοριοσολίτες, μία από τις πέντε φυλές των Κελτών που κατέλαβαν την Αρμορική, κατοικούσαν στους σημερινούς νομούς Κοτ-ντ'Αρμόρ και Ιλ-ε-Βιλαίν. 

Η πρώτη τους πρωτεύουσα η Αλέτ (Aletum, σήμερα Σαιν-Σερβάν, συνοικία του Σαιν-Μαλό) χτίστηκε από το 80 π.Χ. Το επίπεδο της θάλασσας εκείνη την εποχή ήταν 8 μέτρα κάτω από το σημερινό επίπεδο. Γύρω στο έτος 10, οι Ρωμαίοι την έκαψαν, ίσως σε σχέση με τις τοπικές εξεγέρσεις, και στη συνέχεια οι Κοριοσολίτες την εγκατέλειψαν και εγκαταστάθηκαν στη νέα τους πρωτεύουσα, στην οποία έδωσαν το όνομά τους, τη σύγχρονη Κορσέλ, σε ρωμαιογαλατική ονομασία Fanum Martis.
Πολλές αρχαιολογικές ανασκαφές, που διεξάγονται επί χρόνια σε αρκετές τοποθεσίες όπως, μεταξύ άλλων, στον αρχαιολογικό χώρο της Κορσέλ, επέτρεψαν την καλύτερη κατανόηση αυτού του λαού της Αρμορικής.

Αναφορές
--------

Ασημένιος στατήρας των Κοριοσολιτών
Ο Ιούλιος Καίσαρας τους αναφέρει για πρώτη φορά στα Απομνημονεύματα περί του γαλατικού πολέμου, τον απολογισμό του για τους πολέμους του στη Γαλατία. Τους αναφέρει σαν μία από τις πέντε μεγαλύτερες φυλές στη βρετονική χερσόνησο από την Εποχή του Χαλκού, μαζί με τους Βενετούς, τους Ναμνήτες, τους Ρεδόνες και τους Οσίσμιους.

Ρωμαϊκή επαρχία
---------------

Μετά την κατάκτηση της Γαλατίας από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η περιοχή της φυλής των Κοριοσολιτών αποτέλεσε τμήμα ρωμαϊκής επαρχίας, στη βορειοδυτική ακτή της Γαλατίας, που οι Ρωμαίοι ονόμασαν Αρμορική.

Οι σημαντικές πόλεις των Κοριοσολιτών μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση ήταν η Κορσέλ και η περιοχή γύρω από το Σαιν-Μαλό με την πρόσβασή του στη θάλασσα.

Νόμισμα
-------

Το νόμισμα των Κοριοσολιτών είναι γνωστό χάρη στην ανακάλυψη περισσότερων από είκοσι θησαυρών που βρέθηκαν στα περίχωρα της Κορσέλ, συμπεριλαμβανομένου του Τρεμπρί, που ανακαλύφθηκε το 1973 και περιλάμβανε 1.742 στατήρες. Ο τύπος τους συνδέονταν με τα νομίσματα του κόλπου του Μορμπιάν, τα οποία προέρχονταν από μακεδονικά νομίσματα (απεικόνιζαν δαφνοσκέπαστη κεφαλή του Απόλλωνα και στο πίσω μέρος ένα άρμα που οδηγείται από έναν ηνίοχο). 

Τα νομίσματα των Κοριοσολιτών έχουν ένα πιο αφηρημένο ύφος, το οποίο είναι παρόμοιο με το κελτικό μοντέλο: απεικονίζει ένα ανθρώπινο προφίλ με άφθονα σγουρά μαλλιά, στραμμένο προς τα δεξιά και στην πίσω πλευρά ένα άλογο με κεφάλι ανθρώπου, που ξεπερνάει ένα εμπόδιο, με μια λύρα ή ένα αγριογούρουνο μερικές φορές να εμφανίζεται ανάμεσα στα πόδια του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Caesar, *De Bello Gallico* 2, 34; 3, 7; 3, 11; 7, 75
2. ↑  Musée d'art et d'histoire des Côtes-d'Armor (Saint-Brieuc), Aumasson,*D'une Bretagne à l'autre : 250 œuvres et objets qui font l'histoire des pays de la baie de Saint-Brieuc au XIXe siècle : catalogue-guide* , Saint-Brieuc : Musée d'histoire, 1987.
Το **Εθνικό Θέατρο του Κοσσυφοπεδίου** (αλβανικά: *Teatri Kombëtar*, σερβικά: *Народно позориште*) ιδρύθηκε το 1946 στην πόλη Πρίζρεν. Είναι ο κορυφαίος θεατρικός θεσμός στη χώρα και περιλαμβάνει το μεγαλύτερο αριθμό παραγωγών. Το Εθνικό Θέατρο είναι το μόνο δημόσιο θέατρο στο Κοσσυφοπέδιο και επομένως χρηματοδοτείται από το Υπουργείο Πολιτισμού, Νεότητας και Αθλητισμού. Σε αυτό το θέατρο έχουν διεξαχθεί πάνω από 400 πρεμιέρες, οι οποίες παρακολουθήθηκαν από περισσότερα από 3 εκατομμύρια θεατές.

Ίδρυση
------

Το Εθνικό Θέατρο του Κοσσυφοπεδίου ιδρύθηκε το 1946 στην Πρίζρεν και ήταν το πρώτο επαγγελματικό θέατρο στο Κοσσυφοπέδιο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην αρχή ονομαζόταν Λαϊκό Επαρχιακό Θέατρο και είχε τοποθετηθεί στο κέντρο αθλητισμού «Παρτιζάν». Τότε διέθετε μια πολύ μικρή σκηνή και δεν εκπλήρωνε τις βασικές απαιτήσεις για ένα χώρο που έπρεπε να χρησιμοποιηθεί ως θέατρο.

Οι ιδρυτές του πρώτου επαγγελματικού θεάτρου στο Κοσσυφοπέδιο ήταν οι Πάβλε Βουγκρίνατς, ο Μίλαν και ο Σίσα Πετρόβιτς, οι οποίοι συγκέντρωσαν νέους ταλαντούχους ηθοποιούς πρόθυμους να εργαστούν για το θέατρο και ονόμασαν τον Σεφκέτ Μουσλίου ως γενικό διευθυντή τους. Μετά την συγκρότηση του προσωπικού με 14 ενθουσιώδεις καλλιτέχνες, ιδρύθηκε επίσημα στις 7 Οκτωβρίου 1945 το Λαϊκό Επαρχιακό Θέατρο. Η πρώτη επίσημη παράσταση που διεξήχθη από αυτό το θέατρο ονομάστηκε «Η Ζαχαρένια Μπάλα». Το 1946 το θέατρο μεταφέρθηκε στην Πρίστινα, όπου υπήρξε διακοπή λειτουργίας του λόγω της κατασκευής νέων εγκαταστάσεων. Δύο χρόνια αργότερα, ανακοινώθηκε η επίσημη αναγέννηση του θεάτρου από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Σερβίας, στις 1 Μαΐου 1949.

Από το 1981 έως το τέλος του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο το θέατρο λειτουργούσε υπό πολιτική πίεση από τη Σερβία, επομένως πολλοί Αλβανοί καλλιτέχνες απολύθηκαν και δημιουργήθηκαν παράλληλα διάφορα μικρότερα θέατρα. Οι περισσότεροι απολυμένοι καλλιτέχνες συνέχισαν τη σταδιοδρομία τους στα μικρότερα θέατρα και μερικοί από αυτούς σήμερα αποτελούν μέρος του επαγγελματικού προσωπικού του Εθνικού Θεάτρου. Το 1999, αμέσως μετά τον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου, το όνομα του θεάτρου άλλαξε σε Εθνικό Θέατρο του Κοσσυφοπεδίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  позориште у Приштини Народно позориште у Приштини.
2. ↑  Ministry of Culture, Youth and Sport - Republic of Kosovo
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Απριλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2018.
4. ↑  Sokoli, Qemal. *Zhvillimi i Teatrit Kombetar te Kosoves*. Pristina: *Litografia*, 2006, σελ.13
5. ↑  Sokoli, Qemal. *Zhvillimi i Teatrit Kombetar te Kosoves*. Pristina: *Litografia*, 2006, σελ.12
6. ↑  «Teatri Kombetar i Kosoves». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Νοεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2018.
Η **Φιλοκαλία** (εκ του *φιλοκαλείν*) είναι μια συλλογή κειμένων πατέρων της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ησυχαστικής παράδοσης, που γράφτηκαν από τον τέταρτο έως τον δέκατο πέμπτο αιώνα περί της χριστιανικής προσευχής και της ζωής αφιερωμένης στον Θεό. Το έργο επιμελήθηκαν οι Άγιοι Νικόδημος ο Αγιορείτης και Μακάριος Νοταράς. Θρησκειολογικά η Φιλοκαλία για τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό είναι ό,τι το Ταλμούδ για τον Ιουδαϊσμό.

Στην εισαγωγή της μετάφρασης της συλλογής στην Αγγλική των Palmer, Sherrard και Ware, η φιλοκαλία ορίζεται ως "αγάπη προς το κάλλος, το εξυψωμένο, το θαυμάσιο, αντιληπτό ως υπερβατική πηγή της ζωής και αποκάλυψη της αληθείας". Οι συγγραφείς των κειμένων ήσαν κυρίως μοναχοί, ο αγώνας των οποίων για νοητικό εξαγνισμό και πνευματική τελείωση επαναλαμβάνεται ως θέμα στη *Φιλοκαλία*.

Αν και τα έργα ήσαν ευρέως γνωστά πριν την αρχική τους έκδοση στην ελληνική γλώσσα το 1782, από τότε επανεκδόθηκαν σε πολλές γλώσσες, ανάμεσα στις οποίες περιλαμβάνεται και επτάτομη έκδοση στη Ρωσική (*Dobrotolyubie*) από τον Αγ. Θεοφάνη τον Ερημίτη κατά τον 19ο αιώνα. Πέραν της Βίβλου, και ορισμένων κειμένων των πρώτων χριστιανών πατέρων, η Φιλοκαλία είναι ένα έργο που ασκεί σημαντικές επιδράσεις και αποτελεί θαυμαστό παράδειγμα της ευλάβειας της ανατολικής ορθόδοξης εκκλησίας.

Το κείμενο
----------

* Όλα σε έναν τοπο.

### Το αρχαίο πρωτότυπο

* (Ελληνικά) Η Αθηναία έκδοση 1893 Τόμος Α', Τόμος Β'.
* (Ελληνικά) Φιλοκαλία, 1782
* (Ελληνικά) Φιλοκαλία, 1974

### Η νεοελληνική μετάφραση

* (Ελληνικά) Η Φιλοκαλία ψηφιοποιημένη
* (Ελληνικά) Ακουστικά βιβλία: MP3 αρχαία, YouTube λίστες: , , .

### Ρωσικό

* (Ρωσικά) Добротолюбие, 1793: DjVu, PDF, 30 Mb PDF
* (Ρωσικά) Η νέαρωσική μετάφραση.
* (Ρωσικά) Ρωσικά Ακουστικά βιβλία

Δείτε επίσης
------------

* Ησυχασμός

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μπέγζος, Μάριος (2011). *Συγκριτική Θρησκειολογία*. Αθήνα: Εκδόσεις Γρηγόρη. σελ. 124-131. ISBN 978-960-333-702-7.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Ελληνική Φιλοκαλία (Wikimedia Commons)
* Σεβ. Μητρ Διοκλείας Κάλλιστος Ware: Η Μαρτυρία της Φιλοκαλίας
* (Αγγλικά) Some Main Ideas from "Philokalia"
* (Ελληνικά) Η εσωτερική ενότητα και η επίδραση της Φιλοκαλίας σε Ανατολή και Δύση

Μεταφράσεις
-----------

* Palmer, G.E.H; Sherrard, Philip; Ware, Kallistos (Timothy). *The Philokalia, Vol. 1* ISBN 0-571-11377-X , ISBN 0-571-13013-5
* Palmer, G.E.H; Sherrard, Philip; Ware, Kallistos (Timothy). *The Philokalia, Vol. 2* ISBN 0-571-15466-2
* Palmer, G.E.H; Sherrard, Philip; Ware, Kallistos (Timothy). *The Philokalia, Vol. 3* ISBN 0-571-17525-2
* Palmer, G.E.H; Sherrard, Philip; Ware, Kallistos (Timothy). *The Philokalia, Vol. 4* ISBN 0-571-19382-X

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 175786394
* LCCN: n79065077
* BNF: cb15680578v (data)
* NKC: aun2009504669

 |

 |
Το **Εθνικό Κοινωνικό Κίνημα** (*βουλγαρικά : Народно социално движение, НСД,*) ήταν ένα πολιτικό κόμμα της Βουλγαρίας που δημιουργήθηκε το 1932 από τον Αλεκσάνταρ Τσάνκοφ.

Ο Τσάνκοφ ήταν μέλος της κυβέρνησης της Λαϊκής συμμαχίας του Νίκολα Μουσάνοφ, κι έγινε ισχυρός θαυμαστής του Αδόλφου Χίτλερ και ως εκ τούτου ίδρυσε το Εθνικό κοινωνικό κίνημα με βάσει τον ναζισμό. Η παράταξη όμως είχε κηρύξει την ιδέα του «κοινωνικού εθνικισμού», που είχε προϋπόθεση τη συμμετοχή και την υποστήριξη των εθνικών εργαζομένων και την ένωση ενάντια στην ταξική πάλη[1]. Το κόμμα δεν κατάφερε να αποκτήσει πολλά υπέρ στη κοινωνία, παρά τη ένταξη σε αυτό ενός μεγάλου αριθμού οπαδών, ιδίως μεταξύ των νέων ανθρώπων στα αστικά προάστια[2], παρότι η ίδρυση της βοήθησε να επιταχύνει την κατάρρευση της κυβέρνησης συνασπισμού. Η ομάδα κατάφερε να επιτύχει κάποια αποτελέσματα το 1934 , όταν μέλη του Ζβενό αποχώρησαν από αυτό κι εντάχθηκαν σε άλλες ομάδες, συμπεριλαμβανομένων και του Εθνικού κοινωνικού κινήματος. Ωστόσο ο τσάρος Μπότις Γ΄ και η κυβέρνηση του Ζλάτεφ εφάρμοσαν πολιτική καταστολής των Εθνικοσοσιαλιστών και ως αποτέλεσμα το κίνημα τέθηκε εκτός νόμου[3].

Η ομάδα παρέμεινε στην παρανομία και διατήρησε με τη ναζιστική Γερμανία , όπως αποδεικνύεται από το διορισμό του Τσάνκοφ στην ηγεσία της κυβέρνησης στην εξορία στο 1944.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Philip Rees, 'TSANKOV, Aleksandăr', *Dizionario Biografico di estrema destra Dal 1890*,σελ. 394
2. ↑  Richard J. Crampton, *A Concise Storia della Bulgaria*, σελ. 162
3. ↑  Rees, Op cit
Η χημική δομή της κρεατίνης
Η **κρεατίνη** είναι αζωτούχο οργανικό οξύ που διαθέτουν τα σπονδυλωτά. Ο βασικός της ρόλος είναι η διευκόλυνση της ανακύκλωσης της τριφωσφορικής αδενοσίνης (ATP), την ποσότητα ενέργειας του κυττάρου που βρίσκεται κυρίως στους μύες και τον ιστό του εγκεφάλου. Αυτό επιτυγχάνεται με την ανακύκλωση της διφωσφορικής αδενοσίνης (ADP) στο ATP μέσω φωσφορικών ομάδων. Επίσης, η κρεατίνη δρα ως του pH στους ιστούς.

Η σύνθεση της κρεατίνης πραγματοποιείται στο πάγκρεας και τα νεφρά. Το μεγαλύτερο μέρος της συνολικής αποθηκευμένης κρεατίνης και της φωσφοκρεατίνης του ανθρώπινου σώματος βρίσκεται στον σκελετικό μυ, ενώ το υπόλοιπο διανέμεται στο αίμα, τον εγκέφαλο, και άλλους ιστούς.

Η κρεατίνη ανακαλύφθηκε το 1832, όταν ο Μισέλ Εζέν Σεβρέλ την απομόνωσε από το βασικοποιημένο απόσταγμα νερού ενός σκελετικού ιστού. Έπειτα, στο κρυσταλλοποιημένο ίζημα που προέκυψε έδωσε το όνομα "κρεατίνη", από την ελληνική λέξη "κρέας". Ως διάλυμα, η κρεατίνη βρίσκεται σε ισορροπία με την κρεατινίνη. Η κρεατίνη είναι παράγωγο του κατιόντος της γουανιδίνης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Barcelos, R. P.; Stefanello, S. T.; Mauriz, J. L.; Gonzalez-Gallego, J.; Soares, F. a. A. (2016). «Creatine and the Liver: Metabolism and Possible Interactions». *Mini Reviews in Medicinal Chemistry* **16** (1): 12–18. ISSN 1875-5607. PMID 26202197. .
2. 1 2  Brosnan, John T.; Silva, Robin P. da; Brosnan, Margaret E. (2011-05-01). «The metabolic burden of creatine synthesis» (στα αγγλικά). *Amino Acids* **40** (5): 1325–1331. doi:10.1007/s00726-011-0853-y. ISSN 0939-4451. .
3. ↑  Cooper, Robert; Naclerio, Fernando; Allgrove, Judith; Jimenez, Alfonso (2012-07-20). «Creatine supplementation with specific view to exercise/sports performance: an update». *Journal of the International Society of Sports Nutrition* **9**: 33. doi:10.1186/1550-2783-9-33. ISSN 1550-2783. PMID 22817979. PMC PMC3407788. .
4. ↑  Cannan, Robert Keith; Shore, Agnes (1928-01-01). «The creatine-creatinine equilibrium. The apparent dissociation constants of creatine and creatinine» (στα αγγλικά). *Biochemical Journal* **22** (4): 920–929. doi:10.1042/bj0220920. ISSN 0264-6021. PMID 16744118. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κρεατίνη - Συχνές Ερωτήσεις