recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ιωάννης Γ΄** (ιταλικά : *Giovanni III*, λατινικά : *Iohannes III*), (απεβίωσε το 635), ήταν επίσκοπος της Νεαπόλεως από το 615 έως το 635.

Βιογραφία
---------

Η κύρια ιστορική πηγή για τον Ιωάννη Γ' είναι το πρώτο μέρος των «Πράξεων των Ναπολιτανών Επισκόπων» που γράφτηκε στις αρχές του 8ου-9ου αιώνα από έναν ανώνυμο συγγραφέα.

Δεν έχουν διατηρηθεί πληροφορίες για την καταγωγή και τα πρώτα χρόνια της ζωής του Ιωάννη Γ'. Ανέβηκε στην επισκοπική έδρα της Νεάπολης μετά τον Πασχάλιο, ο οποίος πέθανε το 615. Από τις πράξεις του Ιωάννη Γ' ως προϊσταμένου της επισκοπής Νεάπολης αναφέρεται μόνο η κατασκευή ρητορείου διακοσμημένου με τοιχογραφίες και κίονες κατόπιν εντολής του. Σημειώνεται επίσης ότι το 619 ο Ναπολιτάνος ​​Βονιφάτιος Ε' έγινε πάπας της Ρώμης. 

Από άλλες μεσαιωνικές πηγές είναι γνωστό ότι στα πρώτα χρόνια της επισκοπής του Ιωάννη Γ' υπήρξε αναταραχή στη βυζαντινή διοίκηση της Ιταλικής χερσονήσου, το 615-618, με την δολοφονία του έξαρχου Ιωάννη.

Ο Ιωάννης Γ' πέθανε το 635 μετά από είκοσι χρόνια, επτά μήνες και δεκατέσσερις ημέρες ως επίσκοπος Νάπολης. Ο Καισάριος ήταν ο διάδοχός του ως επίσκοπος. 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΠασχάλιος | **Επίσκοπος Νάπολης**615-635 | ΔιάδοχοςΚαισάριος |

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Cronotassi dei Vescovi, Chiesa di Napoli
2. ↑  Деяния неаполитанских епископов (глава 24)
3. ↑  Павел Диакон, История лангобардов (Павел Диакон) (книга IV, глава 34); Агнелл Равеннский, Книга об архиепископах Равенны (глава 106); Liber Pontificalis (глава 70).
4. 1 2  Zigarelli D. M. Biografie dei vescovi e arcivescovi della Chiesa di Napoli, Napoli, Stabilimento tipografico di G. Gioja, 1861, pages 22—23
5. 1 2  Schipa M.Il Mezzogiorno d'Italia anteriormente alla monarchia, Bari , Gius. Laterza & Figli, 1923, pages 18 & 23
6. ↑  Martindale J. R. Ioannes 240 // Prosopography of the Later Roman Empire (англ.). — [2001 reprint]. — Cambridge University Press, 1992. — Vol. III (a): A.D. 527–641. — P. 702–703. — ISBN 0-521-20160-8.
Στέπα στο δυτικό Καζακστάν, αρχές ανοίξεως
Η λέξη **στέπα** προέρχεται από τη ρωσική λέξη «Степь» (προφέρεται στιεπ) που με τη σειρά της προέρχεται από τη λατινική λέξη stipa που σημαίνει «κοτσάνι» και χαρακτηρίζει τις απέραντες ξηρές και κρύες εκτάσεις που εκτείνονται από το Βόλγα μέχρι τη Μαντζουρία, στο νότιο τμήμα της Σιβηρίας. Ως στέπες χαρακτηρίζονται και οι εκτάσεις ανατολικά των Βραχωδών ορέων στις ΗΠΑ.

Η στέπα καλύπτεται από συστάδες χλόης ανά διαστήματα, λόγω του λιγοστού διαθέσιμου νερού (μέση βροχόπτωση της στέπας: 200-800 χιλιοστά ετησίως) και έχει ελάχιστα φυτά με ξυλώδη κορμό (εκτός από αυτά στις όχθες ποταμών).

Το κλίμα της στέπας είναι εξαιρετικά σκληρό, με μεγάλους, κρύους και ανεμοδαρμένους χειμώνες καθώς και ξηρά και πολύ ζεστά καλοκαίρια. Στη Μογγολία η στέπα είναι χιονισμένη κατά μέσο όρο 160 μέρες το χρόνο.

Οι στέπες συνήθως χαρακτηρίζονται από ημι-άνυδρες εκτάσεις και ηπειρωτικό κλίμα. Ακραίες θερμοκρασίες μπορεί να καταγραφούν το καλοκαίρι μέχρι 45 °C (113 °F) και το χειμώνα, -55 °C (-67 °F). Εκτός από αυτή την μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο καλοκαίρι και τον χειμώνα, οι διαφορές ανάμεσα στην μέρα και την νύχτα είναι επίσης πολύ μεγάλες. Στα υψίπεδα της Μογγολίας, μπορεί να φτάσει 30 °C (86 °F) την μέρα και κάτω από τους 0 °C (κάτω από τους 32 °F) την ίδια νύχτα.
Το όρος **Σταυροβούνι** είναι βραχώδης λόφος που βρίσκεται στην επαρχία Λάρνακος της Κύπρου μεταξύ των χωριών Κόρνος, Πυργά και Κλαυδιά. Το εν λόγω βουνό είναι γνωστό από την Ιερά Μονή Τιμίου Σταυρού ή αλλιώς Ιερά Μονή Σταυροβουνίου που είναι κτισμένη στην κορυφή του στην οποία υπάρχει τεμάχιο του Τιμίου Σταυρού και από το οποίο έχει πάρει το όνομά του, δηλαδή Όρος του Σταυρού.

Στο όρος αυτό, σύμφωνα με την παράδοση, η Αγία Ελένη έκτισε Μονή μετά από θαυματουργική μεταφορά του Τιμίου Σταυρού στο συγκεκριμένο σημείο, γύρω στο 327 - 328 όταν επέστρεφε από το προσκύνημά της στους Αγίους Τόπους. Σήμερα η λέξη Σταυροβούνι, χρησιμοποιείται πολλές φορές και για αναφορά στην Μονή που είναι κτισμένη στην κορυφή του λόφου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σταυροβούνι
Για άλλα άτομα με το ίδιο όνομα, δείτε: Ισίδωρος (αποσαφήνιση).  

Ο **Ισίδωρος** ήταν γιος μαθητής και συνεχιστής του Βασιλείδη αλλά δεν γνωρίζουμε τίποτε σχετικά με τη δράση του. Έζησε στα μέσα του 2ου αιώνα.

Συγγραφικό έργο
---------------

Έγραψε τρία έργα: *Εξηγητικά εις Παρχόρ* που ήταν προφήτης της σχολής του Βασιλείδη, *Ηθικά* που εξετάζει ζητήματα σχετικά με τη σεξουαλική ορμή, και *Περί προσφυούς ψυχής*, όπου αναπτύσσεται η πυθαγόρεια ιδέα ότι η ψυχή αποτελείται από δύο μέρη, το αγαθό και το πονηρό απ΄όπου πηγάζουν τα ανθρώπινα πάθη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 119359693. Ανακτήθηκε στις 18  Ιανουαρίου 2021.
2. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία τομ. Α' ,εκδ. Παρουσία, Αθήνα, 1997, σελ.198

Πηγές
-----

* Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία, τομ.Α , εκδ.Παρουσία, Αθήνα, 1997, σελ.198
Η **Σταματία Βιτσαρά - Κτιστάκη** (1897 - 1948) ήταν δασκάλα και ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ. Υπήρξε μέλος της Παλιάς Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Ήταν σύζυγος του Βαγγέλη Κτιστάκη στελέχους του ΚΚΕ.

Βιογραφία
---------

Η Σταματία Βιτσαρά - Κτιστάκη γεννήθηκε στην Ικαρία το 1897. Σπούδασε στο Αρσάκειο και διορίστηκε δασκάλα στο Ψαχνά Ευβοίας. Ασπάστηκε την κομμουνιστική ιδεολογία και έγινε μέλος του ΚΚΕ.

Συνελήφθη το 1931 με το Ιδιώνυμο και κλείστηκε στις φυλακές Αβέρωφ. Την περίοδο της μεταξικής δικτατορίας πέρασε στην παρανομία και το 1939-41 ήταν μέλος της Παλιάς Κεντρικής Επιτροπής (ΠΚΕ), υπεύθυνη του παράνομου εκδοτικού μηχανισμού.

Όταν το καλοκαίρι του 1941 συγκροτήθηκε η λεγόμενη Νέα Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ από στελέχη που είχαν αποδράσει από τους τόπους κράτησής τους κρατήθηκε μακριά από το κόμμα λόγω της συμμετοχής της στην ΠΚΕ, δεδομένου ότι θεωρούνταν κατασκεύασμα της Ασφάλειας. Αποκαταστάθηκε το καλοκαίρι του 1943 και εντάχθηκε αμέσως στο ΕΑΜ, όπου ανέλαβε διάφορες υπεύθυνες θέσεις στην Αντίσταση.

Το 1946 έγραψε μια έκθεση για την περίοδο 1938-41 με αποδέκτη τον αρχηγό του ΚΚΕ Νίκο Ζαχαριάδη, που αναφερόταν στα τεκταινόμενα σχετικά με τις δύο καθοδηγήσεις του ΚΚΕ, την Παλιά Κεντρική Επιτροπή και την Προσωρινή Διοίκηση και προς αποκατάσταση της μνήμης του συζύγου της και στελέχους του ΚΚΕ Βαγγέλη Κτιστάκη.

Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου έμεινε στην Αθήνα και πέρασε στην παρανομία. Πέθανε από ανακοπή καρδιάς το 1948 και τάφηκε στο νεκροταφείο του Βύρωνα, όπου διέμενε παράνομη.

Πηγές
-----

1. Σωτήρης Γκουντουβάς, "Το ΚΚΕ κατά την περίοδο 1939-41. Η Παλιά Κεντρική Επιτροπή και η Προσωρινή Διοίκηση" Διπλωματική Εργασία, Πάντειο, Αθήνα 2019.
2. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α΄ τόμος 1919-1949, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2012
3. Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο του 1940-41, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2015
4. Περικλής Ροδάκης "Νίκος Ζαχαριάδης", Εκδόσεις Επικαιρότητα, Αθήνα 2007
5. Γρηγόρης Φαράκος "Β' Παγκόσμιος Πόλεμος: Σχέσεις του ΚΚΕ και Διεθνούς Κομμουνιστικού Κέντρου", εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2004

Παραπομπές
----------

1. ↑  Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο του 1940-41 (2015), σελ. 223
2. ↑  Φαράκος (2004), σελ. 413
3. ↑  Φαράκος (2004), σελ. 413
4. ↑  Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο του 1940-41 (2015), σελ. 223
5. ↑  Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο του 1940-41 (2015), σελ. 223
Περιοχές και πόλεις που πήρε και έδωσε ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ στο Άαχεν το 1668
Η **Συνθήκη του Άαχεν** ή **Συνθήκη του Αιξ-λα-Σαπέλ** του 1668 τερμάτισε τον λεγόμενο Πόλεμο της Διαδοχής ή Πόλεμο της Επανακτήσεως ανάμεσα στη Γαλλία και στην Ισπανία. Υπογράφηκε από τη Γαλλία και την Τριπλή Συμμαχία στις 2 Μαΐου 1668 στο Άαχεν, ενώ η Ισπανία προσυπέγραψε στις 7 Μαΐου 1669. Η Συνθήκη του Άαχεν του 1668 συμπλήρωσε την προκαταρκτική Συνθήκη του Σαιν-Ζερμαίν του ίδιου έτους.

Η Συνθήκη διαμεσολαβήθηκε από την Τριπλή Συμμαχία της Ολλανδικής Δημοκρατίας, της Αγγλίας και της Σουηδίας, που είχαν και ρόλο εγγυητών, στην «Πρώτη Σύνοδο του Αιξ-λα-Σαπέλ». Σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης, ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας επέστρεψε τρεις πόλεις, τις Καμπραί, Αιρ και Σαιντ-Ομέρ στην Ισπανία. Επίσης επέστρεψε την επαρχία Φρανς-Κοντέ. Από την άλλη, κράτησε για τη Γαλλία τις πόλεις Αρμαντιέρ, Μπεργκ, Σαρλερουά, Κουρτραί (το σημερινό Κόρτρεϊκ), Ντουαί, Φυρν (το σημερινό Βέρνε), Λιλ, Άουντενααρντε και Τουρναί. Οι Λίλ, Αρμαντιέρ, Μπεργκ και Ντουαί θεωρήθηκαν ουσιώδεις για την ενίσχυση των τρωτών βόρειων συνόρων της Γαλλίας και παραμένουν στη Γαλλία μέχρι σήμερα, ενώ η παρακράτηση των Τουρναί, Άουντενααρντε, Κουρτραί, Φυρν, Μπενς, Σαρλερουά και Ατ κρίθηκε απαραίτητη για τη διευκόλυνση μελλοντικών επιθέσεων κατά των Ισπανικών Κάτω Χωρών και της Ολλανδικής Δημοκρατίας.

Η συνθήκη άφησε στη Γαλλία όλες της κατακτήσεις της του 1667 στη Φλάνδρα. Το σχετικό άρθρο της συνθήκης ήταν ασαφές, κάτι που εκμεταλλεύθηκε μετά την Ειρήνη του Νέιμεγεν (1679) ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας, ώστε να καταλάβει μερικά χωριά και μικρές πόλεις που αποφάσισε ότι ήταν εξαρτώμενες από τις πόλεις και τα εδάφη που τού είχαν παραχωρηθεί το 1668.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμ. 1, σελ. 52
2. 1 2 3  Phillipson (1916), σελ. 222.

Πηγές
-----

* Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Aix-la-Chapelle, Congresses of» *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* **1** (11η έκδοση) Cambridge University Press, σελ. 450
* Phillipson, Coleman: *Termination Of War And Treaties Of Peace*, εκδ. «The Lawbook Exchange», 2010 (1η έκδ. 1916), ISBN 1584778601

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μεταγραφή του κειμένου της Συνθήκης (στη γαλλική), IEG Mainz
Αποθέωση των μαρτύρων του Γκόρκουμ 1572, εκτύπωση του Jean-Baptiste Nolin σύμφωνα με πίνακα του Γιόχαν Ζιρνέιλς, 1675
Ο **Γιόχαν Ζιρνέιλς (**Johan Zierneels (εναλλακτικές αναγραφές ονόματος: *Jan Zierneels*, *Johannes Zierneels*, *Syrnel*, *Záernel*, *Ziereels*, *Ziereneels*, *Zierneel*, *Jan Zioerneels*, *Ziernel*, *Zionnels*, ψευδώνυμο *Lely* ή *Lelie,* Μέιεραϊ φαν σ'Χερτόχενμπος (Ντεν Μπος) (Meierij van 's-Hertogenbosch), περίπου 1646 - μετά το 1678) ήταν Ολλανδός ζωγράφος που ειδικεύτηκε σε θρησκευτικά θέματα.

Βιογραφία
---------

Σύμφωνα με τον βιογράφο της Ολλανδικής Χρυσής Εποχής Άρνολντ Χαουμπράκεν, ο Ζιρνέιλς γεννήθηκε στο Meierij van 's-Hertogenbosch. Τίποτα δεν είναι γνωστό για την εκπαίδευσή του. Ταξίδεψε στη Ρώμη το 1671, όπου καταγραφόταν μέχρι το 1678. Δεν υπάρχουν περαιτέρω πληροφορίες γι 'αυτόν μετά από αυτήν την ημερομηνία. Το 1674-1675 προσχώρησε στους Bentvueghels, μια ένωση κυρίως Ολλανδών και Φλαμανδών καλλιτεχνών που εργάζονταν στη Ρώμη, όπου πήρε το ψευδώνυμο «Lely» ή «Lelie» ( δύο διαφορετικοί τρόποι αναγραφής της λέξης «κρίνος» στα Ολλανδικά). Τα αποδεικτικά στοιχεία για την ιδιότητά του παρέχονται από μια λίστα που δημιουργήθηκε με την ευκαιρία της εισαγωγής τριών νέων μελών στην ομάδα: 'Αμπραχαμ Χενούλς, Φρανσουά Μουνς και Πίτερ Φερμπρύγκεν του νεότερου. 

Πιστεύεται ότι ο Ζιρνέιλς απεβίωσε στη Ρώμη.

Έργο
----

Δεν έχουν διασωθεί υπογεγραμμένα έργα από το χέρι του. Ζωγράφισε μια ολοκληρωμένη σειρά για τους Μάρτυρες του Gorcum, των οποίων η αγιοποίηση το 1675 γιορτάστηκε με μεγάλες εορταστικές εκδηλώσεις. Ένα από αυτά τα έργα βρίσκεται στη Δημοτική Πινακοθήκη του Τέρνι.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων
* Bentvueghels

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ολλανδικά) *RKDartists*. 354499. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  rkd.nl/explore/artists/354499. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2016.
3. ↑  (Αγγλικά) *ECARTICO*. 7302. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* BPN: 13745013
* RKD: 354499

 |

 |
Η **Στρατηγίς Μαύρου όρους** (*Στρατηγίς τὸ Μαῦρον Ὄρος*) ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούντο στρατηγίδες. 

Περιλάμβανε το Κάστρο του Μαύρου όρους και τα γειτονικά κάστρα, επίσης την πεδιάδα μπροστά στο κάστρο. Σύμφωνα με την *Αλεξιάδα* ο αυτοκράτορας αργότερα είχε παραχωρήσει στην πεδιάδα εδάφη στους Αρμένιους Ρουπενίδες υποτελείς του Λέων και Θεόδωρο. Το Μαύρον όρος είναι σήμερα γνωστό σαν "Γκαμπάλ αλ Λουκάμ" (Jabal al Lukkam ή Tura Ukama) τα βυζαντινά όρη Αμανού κοντά στο σημερινό Αμμάν της Ιορδανίας.

Το κάστρο κατασκευάστηκε από τον αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά, κάπου ανάμεσα στο 963 και 969, και διόρισε πρώτο διοικητή τον Μιχαήλ Βούρτζη.

Η Άννα Κομνηνή την αναφέρει στην *Αλεξιάδα* σαν στρατηγίς και μία από τις περιοχές που δόθηκαν στον Βαλδουίνο της Βουλώνης με την Συνθήκη της Δεαβόλεως. Βάση αυτού η στρατηγίδα παρέμεινε τμήμα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας έως τον 11ο αιώνα που υπογράφηκε η εν λόγω συνθήκη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  [...]13.11.19 τὸ Μαῦρον Ὄρος καὶ πάντα τὰ ὑπ' ἐκεῖνο τατ τόμενα κάστρα καὶ ἡ ὑποκειμένη τούτῳ σύμπασα πεδιὰς ἄνευ δηλονότι τῆς τῶν Ῥουπενίων διακρατήσεως Λέοντός τε καὶ Θεοδώρου τῶν Ἀρμενίων γεγονότων ἀνθρώπων τοῦ κράτους ὑμῶν,[...], Άννα Κομνηνή, Αλεξιάς, βιβλίο 13
2. ↑  First Encyclopaedia of Islam: 1913-1936
3. ↑  Mohsen Zaker, Sasanid Soldiers in Early Muslim Society: The Origins of 'Ayyārān and Futuwwa
4. ↑  Комментарии, 1372
5. ↑  Kazhdan, Alexander Petrovich, επιμ. (1991). *The Oxford Dictionary of Byzantium*. New York and Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6.
Η **Ιρμενγάρδη**, γερμ.: Irmengard pfalzgräfin bei Rhine (π.1200 - 24 Φεβρουαρίου 1260) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του παλατινού κόμη του Ρήνου και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Μπάντεν-Μπάντεν. Είχε προίκα την πόλη Πφόρτσχαϊμ.

Βιογραφία
---------

Ήταν η πρώτη κόρη του Ερρίκου Ε΄ παλατινού κόμη του Ρήνου και δούκα του Μπράουνσβαϊγκ, και της Αγνής των Χοενστάουφεν, κόρης του Κορράδου παλατινού κόμη του Ρήνου.

Αυτή και ο σύζυγός της έμειναν γνωστοί ως προστάτες των μοναστηριών στο Μάουλμπρον, Τένεμπαχ, Χέρεναλμπ, Ζέλτς, Ζάλεμ και Μπάκναγκ. Το 1245 η Ιρμενγάρδη ίδρυσε το αβαείο Λίχτενταλ στο Λίχτενταλ (τώρα μέρος του Μπάντεν-Μπάντεν), όπου αργότερα τάφηκαν οι μαργράβοι του Μπάντεν. Ωστόσο η κατασκευή αυτής της μονής υπερέβαινε τους οικονομικούς της πόρους και έπρεπε να ζητήσει βοήθεια από τους γιους της. Τον Μάρτιο του 1245 της δόθηκαν πολλές εκτάσεις και δικαιώματα: 

"οι αδελφοί Χέρμαν και Ροδόλφος έδωσαν στη μητέρα τους Ιρμενγάρδη, που είχε αρχίσει να κτίζει το Κιστερκιανό μοναστήρι στο Μπόιρεν, κοντά στο Μπάντεν, για τη σωτηρία του αποβιώσαντος συζύγου της, του μαργράβου του Μπάντεν και για τη μείωση των αμαρτιών της, αλλά δεν είχε επαρκείς πόρους, τα εξής: το Jus patronatus (δικαίωμα προστασίας) επί των εκκλησιών στο Έτινγκεν και το Μπάντεν, τα δέκατα στο Ίφετσχαϊμ, τα χωριά Βίντεν και Μπόιρεν με όλες τις γαίες τους, δύο εκτάσεις στο Όοος και μία στο Έμπερσταϊν και 12 λίβρες νομισμάτων από το Στρασβούργο από τον τόκο τους στο Ζελτς" (Γενικά Κρατικά Αρχεία στην Καρλσρούη). 

Σε αυτήν την περίπτωση, τα αδέλφια έδωσαν περισσότερα από αυτά που είχαν, επειδή είχαν παραχωρήσει νωρίτερα τον Λουδοβίκο του Λήμπεντσελ τα δύο δέκατα. Αυτό οδήγησε σε μία μακρά διαμάχη.

Το 1248,η Ιρμενγάρδη μετέφερε το λείψανο του συζύγου της από το αβαείο Μπάκναγκ στο αβαείο Λίχτενταλ.

Οικογένεια
----------

Γύρω στο 1217, η Ιρμενγάρδη παντρεύτηκε τον Χέρμαν Ε΄ μάργραβο του Μπάντεν-Μπάντεν. Είχαν τα ακόλουθα παιδιά:

* Χέρμαν ΣΤ΄ 1225-1250, μάργραβος του Μπάντεν.
* Ροδόλφος Α΄ 1230-1288, μάργραβος του Μπάντεν.
* Μέχτιλντ απεβ. 1258, παντρεύτηκε τον Ούλριχ Α΄ κόμη της Βυρτεμβέργης π.1222-1265.
* Ελισάβετ, παντρεύτηκε πρώτα τον Έμπερχαρντ κόμη του Έμπερσεϊν και μετά τον Λουδοβίκο Β΄ του Λίχτενμπεργκ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Είσοδος στο genealogie-mittelalter.de

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 1017768161. Ανακτήθηκε στις 16  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  p795.htm#i7942. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 220464114
* GND: 1017768161

 |

 |
Ο **Γιώργος Νικητιάδης** είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1953 στη Νέα Υόρκη (ΗΠΑ) με καταγωγή από τη Νίσυρο. 

Σπούδασε Νομική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του με μεταπτυχιακό στις διεθνείς σχέσεις, την εγκληματολογία και τη σωφρονιστική από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, όπου και διετέλεσε αντιπρόεδρος της Συνοµοσπονδίας Ελλήνων Φοιτητών. Εκεί εργάστηκε στην Ελληνική εφημερίδα "Πρωινή".

Το 1981 επέστρεψε στην Ελλάδα και άσκησε δικηγορία, ενώ σήμερα είναι δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω. 

Είναι παντρεµένος µε την Γεωργία Ιατρού-Νικητιάδη και έχουν μια κόρη. Έχει εκδώσει το βιβλίο «Τουρισμός, Δώδεκα Θέσεις, Δωδεκάνησος, Δώδεκα Όνειρα».

### Πολιτική

Στο διάστημα 2001-2002 διετέλεσε γενικός γραµµατέας Δηµόσιας Διοίκησης του Υπουργείου Εσωτερικών. Είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ.

Το 2007 εξελέγη βουλευτής Δωδεκανήσου με το ΠΑΣΟΚ και επανεξελέγη το 2009. Από το Μάιο 2010 μέχρι και το Νοέμβριο 2011 ήταν υφυπουργός Τουρισμού στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, αντικαθιστώντας την παραιτηθείσα Άντζελα Γκερέκου. Παρέμεινε στην ίδια θέση και στην κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου.

Στις ευρωεκλογές 2019 ήταν υποψήφιος με το Κίνημα Αλλαγής.

Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 εξελέγη Δωδεκάνησα με το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Team, ΤοΒΗΜΑ (9 Απριλίου 2019). «Ο Νικητιάδης υποψήφιος ευρωβουλευτής». *Ειδήσεις - νέα - Το Βήμα Online*. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2019.
2. ↑  «Εκλογικη Περιφερεια Δωδεκανήσου - Μάιος 2023».
3. ↑  «Ποιοι βουλευτές εκλέγονται ανά κόμμα». *ΤΑ ΝΕΑ*. 25 Ιουνίου 2023. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουνίου 2023.

Πηγές
-----

* Προσωπική ιστοσελίδα του Γιώργου Νικητιάδη
* Βιογραφικό του Γιώργου Νικητιάδη στο Υπουργείο Πολιτισμού Αρχειοθετήθηκε 2012-05-07 στο Wayback Machine.
* Βιογραφικό του Γιώργου Νικητιάδη στη Βουλή

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 133146462607927770923
* LCCN: n2017011304
* GND: 1101475692

 |

 |
Η Starry Plough χρησιμοποιείται ως μία από τις σημαίες του INLA
Ο **Ιρλανδικός Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός** (αγγλικά: *Irish National Liberation Army*, **INLA**, ιρλανδικά: *Arm Saoirse Náisiúnta na hÉireann*) είναι ιρλανδική ρεπουμπλικανική σοσιαλιστική παραστρατιωτική ομάδα που σχηματίστηκε το Δεκέμβριο του 1974, κατά τη διάρκεια των Ταραχών. Στόχος της ήταν η αποκοπή της Βορείου Ιρλανδίας από το Ηνωμένο Βασίλειο και η δημιουργία μιας σοσιαλιστικής δημοκρατίας που να περιλαμβάνει όλη την Ιρλανδία.

Ο INLA δημιουργήθηκε από πρώην μέλη του «Επίσημου» ΙΡΑ που αντιτάχθηκαν στην απόφαση της οργάνωσης για κατάπαυση του πυρός. Αρχικά, ήταν γνωστός ως **Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός** (PLA) και αποτελούσε την ένοπλη πτέρυγα του Ιρλανδικού Ρεπουμπλικανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (IRSP). Ο INLA εξαπέλυσε μια παραστρατιωτική εκστρατεία ενάντια στο Βρετανικό Στρατό και τη Βασιλική Αστυνομία του Όλστερ (RUC) στη Βόρεια Ιρλανδία. Ήταν επίσης ενεργός σε μικρότερο βαθμό, στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας και τη Μεγάλη Βρετανία. Οι υψηλής απήχησης επιθέσεις που πραγματοποιήθηκαν από τον INLA περιλαμβάνουν τον βομβαρδισμό του Ντρόπιν Γουέλ και τις δολοφονίες των Έρι Νιβ και Μπίλι Ράιτ. Ωστόσο, ήταν λιγότερο ενεργός από την κύρια ρεπουμπλικανική παραστρατιωτική ομάδα, τον Προσωρινό ΙΡΑ. Είχε επίσης αποδυναμωθεί από έριδες και εσωτερικές εντάσεις.

Μετά από μια ένοπλη εκστρατεία εικοσιτεσσάρων χρόνων, ο INLA κήρυξε κατάπαυση του πυρός στις 22 Αυγούστου του 1998 Τον Αύγουστο του 1999, δήλωσε ότι «*δεν υπάρχει πολιτικό ή ηθικό επιχείρημα για να δικαιολογήσει την επανάληψη της εκστρατείας*». Τον Οκτώβριο του 2009, ο INLA ορκίστηκε επισήμως να ακολουθήσει τους στόχους του με ειρηνικά πολιτικά μέσα και προχώρησε στον παροπλισμού του.

Ο INLA έχει ταξινομηθεί ως απαγορευμένη τρομοκρατική ομάδα στο Ηνωμένο Βασίλειο και ως παράνομη οργάνωση στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  INLA memorial (Carlton Court, Strabane), Conflict Archive on the Internet.
2. ↑  BBC News – UK and Ireland welcome INLA ceasefire
3. ↑  BBC News – INLA 'declares war is over'
4. ↑  'Armed struggle is over' – INLA  BBC News, 11 October 2009
5. ↑  Home Office – Proscribed Terror Groups Αρχειοθετήθηκε 2010-01-18 στο Wayback Machine.—Home Office website, retrieved 11 May 2007
6. ↑  THE OFFENCES AGAINST THE STATE ACTS, 1939–1998

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Irish National Liberation Army στο Wikimedia Commons

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 151378723
* LCCN: n88165021
* GND: 4265973-5

 |

 |
Ο **Σουλεϊμάν Μιρζά**, περσικά: سلیمان میرزا‎ Σολεϊμάν Μιρζά. (28 Μαρτίου 1554, Ναχτσιβάν – 30 Οκτωβρίου 1576) ήταν πρίγκιπας των Σαφαβιδών. Γιος τού βασιλιά Ταχμάσπ Α΄ (1524-1576) από την Κιρκάσια σύζυγό του Σουλτάν-Αγά Χανούμ, λειτούργησε αρκετά χρόνια ως αξιωματούχος, υπηρετώντας ως κυβερνήτης (*χακέμ*) τού Σιράζ (1555-1557/58, κάτω από έναν *λαλέ*) και τού Mασχάντ (1567–1573, κάτω από ένα *λαλέ* επίσης).  Αμφιθαλής αδελφή του ήταν η Παρί Χαν Χανούμ και θείος του ήταν ο Κιρκάσιος Σαμχάλ Σουλτάν, και οι δύο εξαιρετικά κομβικές μορφές στις υποθέσεις των Σαφαβιδών κατά το δεύτερο μισό τού 16ου αι. 

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών της ζωής τού Ταχμάσπ Α΄, όταν ήταν εμφανής ένας παρατεταμένος ανταγωνισμός για τον θρόνο, καθώς και πολύς αγώνας για τη θέση από τις αντίπαλες φατρίες, ορισμένοι αρχηγοί των Κιζιλμπάς αποφάσισαν, το 1574, να υποστηρίξουν ανοιχτά τον Σουλεϊμάν Μιρζά ως διάδοχο.  Όταν ο ετεροθαλής αδελφός του Ισμαήλ Μιρζά Σαφαβί (ο οποίος διαδέχθηκε τον Ισμαήλ Β΄) ενθρονίστηκε τελικά στις 22 Αυγούστου 1576, ο τελευταίος διέταξε τη συστηματική δολοφονία ή τύφλωση οποιουδήποτε πρίγκιπα με βασιλικό αίμα, που θα μπορούσε να γίνει το κέντρο μίας συνωμοσίας εναντίον αυτού.  Ως αποτέλεσμα, ο Σουλεϊμάν Μιρζά σκοτώθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1576 με εντολή τού ετεροθαλούς αδελφού του.  Τάφηκε στο Ιερό Iμαμζαντέχ Χοσεΐν στο Καζβίν, την τότε βασιλική πρωτεύουσα.

Πηγές
-----

* Bierbrier, Morris (1997). «The Descendants of Theodora Comnena of Trebizond». *The Genealogist* **11** (2).
* Floor, Willem M. (2008). *Titles and Emoluments in Safavid Iran: A Third Manual of Safavid Administration, by Mirza Naqi Nasiri*. Washington, DC: Mage Publishers. ISBN 978-1933823232.
* Parsadust, Manuchehr (2009). "PARIḴĀN ḴĀNOM". Encyclopaedia Iranica.
* Savory, Roger (2007). *Iran Under the Safavids*. Cambridge University Press. ISBN 978-0521042512.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Floor 2008.
2. ↑  Bierbrier 1997.
3. ↑  Savory 2007.
4. ↑  Savory 2007, σελ. 69.
5. 1 2  Bierbrier 1997, σελ. 239.
Ο **Γιώργος Φιλιππάκης** (31 Δεκεμβρίου 1929 - 6 Ιουνίου 2014) ήταν Έλληνας καλαθοσφαιριστής και προπονητής που αγωνίστηκε κυρίως στον Πανιώνιο και τον Πανελλήνιο τις δεκαετίες ’50 – ’60. Με ύψος 1,85, συμμετείχε σε ένα φιλικό αγώνα που έδωσε η Εθνική Ελλάδος στις 11 Ιουνίου 1960 με την Πολωνία στην Αθήνα. Στον αγώνα η Ελλάδα νίκησε με 67-61 αλλά ο Φιλιπάκης δεν σημείωσε πόντους.

Καριέρα
-------

Ξεκίνησε την αθλητική του σταδιοδρομία από τον Α.Ο.Ν.Σ «Ο Μίλων» το 1952, όπου αγωνίστηκε για εννέα χρόνια. Το 1958 και 1959 συμμετείχε στην εθνική ομάδα Ενόπλων Δυνάμεων και στην Ολυμπιακή ομάδα ανδρών. Ακολούθησαν μεταγραφές στον Ιωνικό Φιλαδελφείας για ένα χρόνο και στον Πανελλήνιο (1961-1962). Το 1962 συμμετείχε και πάλι στην Εθνική ομάδα ανδρών για το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στην Τουρκία.

Το 1964 ξεκίνησε την 18-χρονη προπονητική του καριέρα με τους παίδες, εφήβους και άνδρες στον Πανιώνιο. Συνέχισε σε Α.Ο. «Ζωγράφου» (1968), Α.Ο.Ν.Σ «Ο Μίλων», «Εργοτέλη» (1970), ενώ μετά από ένα χρόνο επέστρεψε στον Πανιώνιο. Κορυφαία στιγμή το 1972, όταν ανέλαβε την προπόνηση διαφόρων ομάδων συμπεριλαμβανομένης της LEVERΚUSEN για δύο χρόνια στη Δυτική Γερμανία.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1974 ανέλαβε πάλι τον Α.Ο.Ν.Σ. «Ζωγράφου» και μετά εκ νέου τον Α.Ο.Ν.Σ «Ο Μίλων». Από το 1975 έως το 1978 προπονούσε την Ε.Α. Πατρών και στη συνέχεια ανέλαβε για τρίτη φορά τον Πανιώνιο. Το 1980 προπονεί τον Γ. Σ. Ιωαννίνων, το 1981 την Παναχαϊκή και το 1982 τον Κολοσσό Ρόδου.

Δραστήριος και λάτρης του μπάσκετ, παρακολουθεί συνεχώς από το 1964 μέχρι και σήμερα σεμινάρια Πανευρωπαϊκών πρωταθλημάτων σε Έσσεν, Τορίνο, Μόναχο, Πράγα και Γενεύη.

Δημιούργησε ακαδημίες του μπάσκετ ειδικά για τους νέους και με τις δικές του προσπάθειες γεννήθηκαν οι γνωστοί Ομοσπονδιακοί προπονητές Μάκης Δενδρινός και Κώστας Μίσσας. Ανέδειξε δε πολλούς άλλους Έλληνες διεθνείς παίκτες συντελώντας στην πανελλαδική ανάπτυξη του αθλήματος.

Συμμετοχές| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Πόντοι |
| --- | --- | --- | --- |
| 1950 - 1960 | Πανιώνιος |  |  |
|  | Πανελλήνιος Γ.Σ. |  |  |
| Χρονιές | Εθνικές ομάδες | Συμμετοχές | Πόντοι |
| 1960 | Ελλάδα Ελλάδα (ανδρών) | 1 | 0 |

Πηγές
-----

* Το Ελληνικό Μπάσκετ, Multimedia, Compupress, 1997.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γιώργος Φιλιππάκης, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
Το **Ιρπίν** (ουκρ. Ірпі́нь) είναι πόλη της Ουκρανίας κτισμένη στις όχθες του Ιρπίν, από τον οποίο πήρε και την ονομασία της, στην Περιφέρεια του Κιέβου. Απέχει μόλις 20 χιλιόμετρα από το κέντρο του Κιέβου, πρωτεύουσας της Ουκρανίας, και πλέον αποτελεί ουσιαστικά προάστιό του. Αποτελεί ωστόσο ξεχωριστό δήμο, που περιλαμβάνει και τρεις ακόμη αστικούς οικισμούς. Ο πληθυσμός του το 2021 εκτιμήθηκε στους 62.456 κατοίκους.

Η πόλη έχει σιδηροδρομικό σταθμό, που κατασκευάσθηκε το 1899. Από το 2003 και μετά το «Φεστιβάλ Κινηματογράφου του *Ιρπέν*» για «εναλλακτικές ταινίες» γίνεται στο Ιρπίν κάθε χρόνο.

Ιστορία
-------

Τον 17ο αιώνα στη θέση του σημερινού Ιρπίν υπήρχαν απλώς δύο χωριά, η Ρομανίβκα και η Λιούμπκα. Τον 19ο αιώνα προστέθηκε το χωριό Σεβερίβινκα. Το καθαυτό Ιρπίν ιδρύθηκε μόλις το 1899.

Παραπομπές
----------

1. ↑  State Statistics Service of Ukraine: «Чисельність наявного населення України на 1 січня 2019 року». (Ουκρανικά) *Number of Present Population of Ukraine, as of January 1, 2019*. State Statistics Service of Ukraine. Κίεβο. Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 1  Ιουλίου 2019.
2. ↑  «Irpen film festival : official site». *kinofest.g-2b.com*. Ανακτήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* kyiv-obl.gov.ua Το Ιρπίν στον ιστότοπο της Περιφερείας του Κιέβου]

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 157071067
* LCCN: n00093170
* GND: 4772440-7
* NKC: ge1150406

 |

 |
Η **Στρατηγίς Σασούν**, ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν ένα από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούνταν στρατηγίδες ή στρατηγάτα.

Η περιοχή του Σασούν βρισκόταν στα Αρμενικά τότε εδάφη του Ταρών και όταν το Ταρών πέρασε στους βυζαντινούς το Σασούν παρέμεινε αυτόνομο κρατίδιο έως ότου το κατέκτησε ο Βασίλειος Β΄ τον 11ο αιώνα. Διοικούνταν από έναν στρατηγό που ήταν υπόλογος στον διοικητή του Θέματος Ταρώνος. Γνωστοί διοικητές της στρατηγίδος ήταν ο Βήκες γύρω στα 1050, και ο Τορνίκ Μαμικονιάν γύρω στα 1058.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, σελ. 217
2. ↑  Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, σελ. 498

Πηγές
-----

* Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, *Η πολιτική κατάρρευση του Βυζαντίου στην ανατολή*, Θεσσαλονίκη 2007
Ο **Σουλτάν Ιμπραΐμοβιτς Ιμπραΐμοφ** (κιργιζικά και ρωσικά: Султан Ибраимович Ибраимов, 20 Σεπτεμβρίου 1927 – 4 Δεκεμβρίου 1980) ήταν διοικητής και πολιτικός της Κιργιζικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. Διετέλεσε κυβερνήτης της Περιφέρειας Ος, που τότε περιλάμβανε ολόκληρο το νότιο τμήμα της σημερινής Κιργιζίας. Ανέλαβε τη θέση του Προέδρου του Συμβουλίου των Υπουργών (δηλαδή, Πρωθυπουργός της Κιργιζικής ΣΣΔ) το 1978.

Δολοφονία
---------

Δολοφονήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1980, κάτω από συνθήκες που δεν έχουν πλήρως εξηγηθεί. Δολοφονήθηκε με δύο σφαίρες στο κεφάλι στο κρεβάτι του στην κυβερνητική κατοικία στο Τσολπόν-Ατά στη Λίμνη Ισσύκ-Κουλ. Θάφτηκε στο Μπισκέκ.

Υπήρχε η υποψία ότι η KGB κανόνισε τη δολοφονία του, με οδηγίες του Τουρντακούν Ουσουμπαλίγιεφ, τότε Πρώτο Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κιργιζικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. Ο Ουσουμπαλίγιεφ ήταν άβολος με την δημοτικότητα του Ιμπραΐμοφ και μερική υποστήριξη προς το μέρους του στη Μόσχα θα μπορούσε να τον αντικαταστήσει. Ο Ουσουμπαλίγιεφ πιστεύεται ότι κατά συνέπεια αποφάσισε να εξαλείψει τον Ιμπραΐμοφ, όταν ολόκληρο το Σοβιετικό σύστημα βυθιζόταν βαθιά στη διαφθορά και ήταν εύκολο να οργανωθεί μια τέτοια δολοφονία από πράκτορες της KGB.

Κληρονομιά
----------

Ο Ιμπραΐμοφ εξακολουθεί να χαίρει μεγάλης εκτίμησης στη χώρα.

### Οδοί

* Οδός προς τιμήν του Σουλτάν Ιμπραΐμοφ, ένας από τους κεντρικούς δρόμους στο Μπισκέκ, μετονομάστηκε από Οδός Πράβντα το 1993.
* Κιργιζικό Θέατρο Δράματος Σουλτάν Ιμπραΐμοφ το 1996.
* Ο Ταμιευτήρας Παπάν ονομάζεται προς τιμήν του Σουλτάν Ιμπραΐμοφ.

### Μνημεία

* Το μνημείο του Σουλτάν Ιμπραΐμοφ κοντά στο Κιργιζικό Θέατρο Δράματος της Ος Σουλτάν Ιμπραΐμοφ.

### Βιβλία

* Το βιβλίο "Σουλτάν Ιμπραΐμοφ" που δημοσιεύθηκε από την κόρη του Γκουλνάρα Ιμπραΐμοβα.

Συγγενείς
---------

Ήταν παντρεμένος με την Ρέβα Κασίμοβνα Τελτάγιεβα. Είχε τρεις κόρες, την Αϊνούρα, τη Γκουλμίρα και τη Ελμίρα, και δύο γιους, τον Ερμέκ και τον Αλμπέκ.

Μία από τις κόρες του, η Ελμίρα, έγινε Αναπληρώτρια Πρωθυπουργός της Δημοκρατίας της Κιργιζίας το Μάιο του 2008, αλλά παραιτήθηκε από αυτή τη θέση τον Ιανουάριο του 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Kyrgyzstan: Heads of Government: 1946-1991
* New York Times (5 Dec. 1980): Sultan I. Ibraimov Is Dead at 53; Headed Soviet Kirghiz Republic

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 72699740
* LCCN: n80126900

 |

 |
Tο **Κλειστό Γυμναστήριο Αγίου Θωμά Αμαρουσίου** γνωστό και ως **Κλειστό Αμαρουσίου** είναι εσωτερικός αθλητικός χώρος που βρίσκεται στο Μαρούσι, το οποίο είναι ένα προάστιο στα 9 περίπου χιλιόμετρα βόρεια του κέντρου των Αθηνών.

Τοποθεσία
---------

Το γυμναστήριο βρίσκεται στη συμβολή των οδών Νιόβης και Διονύσου και απέχει 500 μέτρα από το Ολυμπιακό Αθλητικό Κέντρο Αθηνών (ΟΑΚΑ) και το Κλειστό Γήπεδο Νίκος Γκάλης. Το γυμναστήριο φιλοξενεί κατά κύριο λόγο αγώνες μπάσκετ. Ανήκει στον Δήμο Αμαρουσίου και η χωρητικότητά του φτάνει τα 1.700 άτομα.

Ιστορία
-------

Το Κλειστό του Αγίου Θωμά (όπως είναι γνωστό λόγω της περιοχής όπου βρίσκεται) κτίστηκε το 1997 και άρχισε να χρησιμοποιείται το 1998, όταν ο Γ.Σ. Αμαρουσίου προήχθη στη Α1 κατηγορία του Πρωταθλήματος Ελλάδας καλαθοσφαίρισης. Από τότε είναι έδρα του συλλόγου. Το στάδιο ανακαινίστηκε το 2017. Από την αγωνιστκή περίοδο 2019-20 αποτελεί την έδρα της ανδρικής και γυναικείας ομάδας πετοσφαίρισης του Παναθηναϊκού.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Κλειστό Αγίου Θωμά Αμαρουσίου gipeda.gr
2. ↑  Το Μαρούσι ευχαρίστησε τον Δήμαρχο για την αλλαγή παρκέ στο γήπεδό του www.sport24.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες σχετικά με το γυμναστήριο www.stadia.gr
* Τρόποι μετάβασης στο Γυμναστήριο Αγίου Θωμά moovitapp.com
Ο **Σουλεϊμάν Ουγκλιάνιν** (*σερβικά : Сулејман Угљанин*) είναι πολιτικός της Σερβίας.

Γεννήθηκε στις 20 Νοέμβριου 1953 στην Κόσοβσκα Μιτρόβιτσα. Αποφοίτησε από την οδοντιατρική σχολή του πανεπιστημίου του Σεράγεβο. Εργάστηκε 12 χρόνια ως οδοντίατρος στο ιατρικό κέντρο στο Νόβι Παζάρ.

Πρόεδρος του κόμματος «Δημοκρατική δράση του Σαντζάκ» από τις 29 Ιούλιου 1990 και μέλος στο Βοσνιακό εθνικό συμβούλιο στη Σερβία. Στις εκλογές Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας του Νοεμβρίου 1996 εξελέγη ομοσπονδιακός βουλευτής. Στις εκλογές του 2004 εξελέγη δήμαρχος του Νόβι Παζάρ. Από το 2012 είναι υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου.

Είναι παντρεμένος και έχει τέσσερα παιδιά.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σουλεϊμάν Ουγκλιάνιν** |

* Биографије министара на сајту Владе Србије
Ο **Κάρλος Αλμπέρτο Γκαμάρρα Παβόν** είναι Παραγουανός πρώην ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 17 Φεβρουαρίου 1971. Αγωνίστηκε στη θέση του αμυντικού.

Εθνική Παραγουάης
-----------------

Υπήρξε για πολλά χρόνια ο ηγέτης αλλά και αρχηγός της Εθνικής Παραγουάης, με την οποία αγωνίστηκε σε τρεις διοργανώσεις παγκοσμίου κυπέλλου (1998, 2002, 2006). Αναδείχθηκε μέλος της κορυφαίας ενδεκάδας του Μουντιάλ 1998 και της κορυφαίας ενδεκάδας της Νότιας Αμερικής το 1995, το 1996, το 1998 και το 2000. Το 2004 κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στην Ολυμπιάδα της Αθήνας ενώ ήταν αρχηγός της Εθνικής Παραγουάης.Επίσης συμμετείχε σε πέντε Κόπα Αμέρικα (1993, 1995,1997,1999, 2004)

Καριέρα
-------

Έπαιξε ποδόσφαιρο σε ένδεκα ομάδες: Σέρρο Πορτένιο, Ιντεπεντιέντε, Ιντερνασιονάλ, Μπενφίκα, Κορίνθιανς, Ατλέτικο Μαδρίτης, Φλαμένγκο, ΑΕΚ, Ίντερ, Παλμέϊρας και έκλεισε την καριέρα του στην μισητή αντίπαλο της Σέρρο Πορτένιο την Ολίμπια Ασουνσιόν (Κλουμπ Ολίμπια).

Τη σεζόν 2001-2002΄ αγωνίστηκε στην ΑΕΚ έχοντας πολύτιμη προσφορά αποτελώντας την πιο αξιόπιστη λύση στην άμυνα με συνέπεια η ΑΕΚ να κατακτήσει το κύπελλο Ελλάδος αλλά και να φτάσει στους 16 του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ όπου αποκλείστηκε από την Ίντερ, η οποία με γνώμονα την εξαιρετική απόδοση που είχε στους μεταξύ τους αγώνες έσπευσε να τον αποκτήσει την επόμενη χρονιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «1993 Copa América».
2. ↑  «1995 Copa América».
3. ↑  «1997 Copa América».
4. ↑  «1999 Copa América».
5. ↑  «2004 Copa América».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Στατιστικά
* Καριέρα
Η **Σχολή Επιφανίου Ηγουμένου** ήταν από τις πιο ονομαστές σχολές των Ιωαννίνων. Ονομαζόταν *Μικρή* σε αντίθεση προς την *Μεγάλη* σχολή του Εμμανουήλ Γκιούμα που ιδρύθηκε αργότερα. Μια άλλη, συνώνυμη σχολή υπήρχε και στην Αθήνα, της οποίας ιδρυτής ήταν επίσης ο Επιφάνιος. 

Ιδρύθηκε το 1648 από τον Ηγούμενο Επιφάνιο που είχε αποδημήσει στην Βενετία και λειτούργησε ως το 1758. Πρώτος διδάσκαλος χρημάτισε ο Κερκυραίος Σπυρίδων Τριανταφύλλου, ο οποίος είχε τόσο μεγάλη φήμη, ώστε και αλλόθρησκοι μαθητές φοιτούσαν στην σχολή. Μετά τον θάνατό του το 1671 τον διαδέχτηκε ο Λεοντάρης Γλυκύς, αδελφός του τυπογράφου Νικολάου στην Βενετία. Επόμενος διδάσκαλος ήταν ο Παρθένιος Κατσούλης, λόγιος και συγγραφέας. Άλλοι λαμπροί διδάσκαλοι έγιναν ο Μπαλάνος Βασιλόπουλος, ο Τρύφων από το Μέτσοβο, ο Αναστάσιος Μπαλάνος και ο Κοσμάς Οικονόμος Ιωαννίνων. Η σχολή αργότερα περιέπεσε σε οικονομική δυσχέρεια και αδιέξοδο, και έπαψε να λειτουργεί.

Πηγές
-----

* Τρύφων Ευαγγελίδης (1936). *Η παιδεία επί Τουρκοκρατίας*. Εν Αθήναις: Τύποις Α. Π. Χαλκιοπούλου. Ανακτήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 2010.  (pdf)
Το μνημείο Ιωάννη Μέγα στο Ζεμενό
Ο **Γιάννης Μέγας** (θάν. 12 Ιουλίου 1856), που γεννήθηκε στην Αράχοβα υπήρξε ληστής και στη συνέχεια αξιωματικός της Χωροφυλακής. Είναι γνωστός από τη θανάσιμη μονομαχία του με τον λήσταρχο Νταβέλη.

Αρχικά ο Μέγας δρούσε ως υπαρχηγός (πρωτοπαλλίκαρο) της συμμορίας του Χρήστου Νταβέλη, όντας παλιός αδελφικός φίλος του, σύμφωνα με τον θρύλο. Η ρήξη μαζί του επήλθε όταν η Ιταλίδα κόμισσα Λουίζα Μπανκόλι, η οποία είχε ζητήσει την προστασία της συμμορίας προκειμένου να επισκεφθεί με ασφάλεια τους Δελφούς, ερωτεύθηκε τον Νταβέλη, ενώ ταυτόχρονα την είχε ερωτευθεί ο Μέγας. Τότε οι δύο άνδρες χώρισαν τους δρόμους τους και ο Μέγας έγινε ορκισμένος εχθρός του Νταβέλη. Αργότερα κατατάχθηκε στη Χωροφυλακή όπου έγινε αξιωματικός.

Το 1856 η αλληλογραφία της κόμισσας Μπανκόλι, η οποία προσπαθούσε να φυγαδεύσει τον Νταβέλη και τη συμμορία του στην Ιταλία, έπεσε στα χέρια της Χωροφυλακής. Με γνωστές πια τις επόμενες κινήσεις του, μεγάλη δύναμη χωροφυλάκων κατόρθωσε να τον περικυκλώσει, στις 12 Ιουλίου του ίδιου χρόνου, κοντά στο Ζεμενό της Βοιωτίας. Κατά τη σύγκρουση που ακολούθησε, ο Νταβέλης προσφέρθηκε να μονομαχήσει μέχρι θανάτου με τον πρώην σύντροφό του, τον Μέγα. Ο Μέγας, έχοντας ακόμη εκδικητική μανία εναντίον του πρώην αρχηγού του, όρμησε να του κόψει το κεφάλι με τo σπαθί του. Όμως ο Νταβέλης πρόλαβε να σκοτώσει τον Μέγα, πριν ο ίδιος τρυπηθεί από άλλον χωροφύλακα, πυροβολώντας τον και φωνάζοντας «ούτε ο Νταβέλης στα βουνά ούτε ο Μέγας στα παλάτια».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γ.Π. Κρέμος: «Η ληστεία εν τη ελληνική ιστορία», *Ημερολόγιον Σκόκου*, τόμ. 11, αρ. 0 (1896)[*νεκρός σύνδεσμος*], σελ. 248
2. 1 2  «Από τον Γιαγκούλα και τον Νταβέλη στον Παλαιοκώστα» Αρχειοθετήθηκε 2015-07-16 στο Wayback Machine. *Έθνος*, 4/2/2010
3. ↑  Tomkinson (2002), σ.97
4. ↑  Tomkinson (2002), σ. 98

* John L. Tomkinson, *ATTICA*, Anagnosis, 2002, ISBN 9-608-71862-7.
Ο **Ιωάννης Λιούρδης** (1800 - 1896) ήταν Έλληνας πολιτικός και ευεργέτης του Πύργου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στον Πύργο περί το 1800 και καταγόταν από παλιά οικογένεια του Πύργου, η οποία είχε Φράγκικη καταγωγή. Ήταν πολιτικός και διέμενε στην Αθήνα. Συμμετείχε στη μεγάλη διαμαρτυρία των αγροτών για τους φόρους το 1894, στην οποία μάλιστα υπέγραψε και επιστολή προς τον Βασιλιά της Ελλάδος για αναβολή της είσπραξης των φόρων. Κατά τη διάρκεια της ζωής του ανέλαβε τα έξοδα για την ανέγερση του ιερού ναού Αγίου Αθανασίου, καθώς και για την ανέγερση ορφανοτροφείου (σήμερα *Λιούρδειος Κρατικός Παιδικός σταθμός*). Η πολιτεία τον τίμησε, δίνοντας το όνομά του σε μια οδό της πόλης του. 

Απεβίωσε το και η κηδεία του έγινε στον Πύργο, την Κυριακή 21 Απριλίου 1896.

Πηγές
-----

* Βύρων Δάβος, *Στον Πύργο και στην Ηλεία του 1821-1930*, Αθήνα 1996
* Βύρων Δάβος, *Τα σταφιδικά της Ηλείας (1827-1997)*, Αθήνα 1997
* εφημερία ΠΡΩΪΑ 25/4/1896 σελ. 2
Ο **Ιωάννης Λουδοβίκος Β΄**, γερμ. Johann Ludwig II. (21 Μαΐου 1596 - 9 Ιουνίου 1605) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Βίζμπαντεν-Ίντσταϊν (1596-1605), ο τελευταίος του κλάδου του.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μόνος επιζήσας γιος του Ιωάννη Λουδοβίκου Α΄, κόμη του Νάσσαου-Βίζμπαντεν-Ίντσταϊν και της Μαρίας, κόρης του Ιωάννη ΣΤ΄ κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ.

Ήταν 20 ημερών όταν το 1596 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Ο ίδιος έζησε ως την ηλικία των 9 ετών. Ήταν ο τελευταίος του κλάδου Νάσσαου-Βίζμπαντεν-Ίντσταϊν και τον διαδέχθηκε ο έβδομος εξάδελφος του πατέρα του, Λουδοβίκος Β΄, κόμης του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ. Επειδή και ο κλάδος του Σααρμπρύκεν είχε εκλείψει, ο Λουδοβίκος Β΄ ένωσε τις κτήσεις, όπως ήταν στην εποχή του Βάλραμ Β΄, ιδρυτή του πρεσβύτερου κλάδου του Νάσσαου.

Παραπομπές
----------
Η **Στρατιά Αιγαίου** (τουρκικά: '**Ege Ordusu'**), η οποία στο παρελθόν ονομαζόταν **4η Στρατιά** (4. Ordu), είναι μία από τις τέσσερις στρατιές του τουρκικού στρατού. Στη δικαιοδοσία της «Διοίκησης Στρατιάς Αιγαίου» (Ege Ordusu Komutanlığı) υπόκεινται όλες οι δυτικές ακτές της Τουρκίας και έχει έδρα τη Σμύρνη. Σχηματίστηκε τον Ιούλιο 1975 με αφορμή την πολιτική αστάθεια της Ελλάδας.

Αποστολή
--------

Η αποστολή της είναι να προστατεύσει τα δυτικά σύνορα του Αιγαίου, από την απειλή του ελληνικού στρατού στα νησιά. Η Ελλάδα είναι κατά της ύπαρξης της Στρατιάς Αιγαίου, καθώς αποτελεί απειλή για τα ελληνικά νησιά, και τα σύνορά της, αναφέροντας τις ισχυρές αμφίβιες δυνάμεις της στρατιάς, που είναι επιθετικού χαρακτήρα. Η Τουρκία διατηρεί αυτές τις δυνάμεις καθώς τις θεωρεί αμυντικές, ενώ χρησιμεύουν στην εκπαίδευση του τουρκικού στρατού.

Ασκήσεις
--------

Η στρατιά σε συχνή βάση δεσμεύει περιοχές του Αιγαίου για ασκήσεις. Για τις περισσότερες ασκήσεις η Ελλάδα κατηγορεί την Τουρκία για παραβίαση του εθνικού της χώρου, αλλά η Τουρκία αρνείται τις κατηγορίες.

Σε ετήσια βάση πραγματοποιείται η άσκηση EFES (το όνομα προέρχεται από την πόλη της Εφέσου στην Σμύρνη) το σενάριο της οποίας αφορά στην απόβαση και κατάληψη νησιών.

Διάρθρωση
---------

Η επιχειρησιακή διάρθρωση της Στρατιάς Αιγαίου είναι η εξής:

* Στρατιά Αιγαίου, με έδρα τη Σμύρνη
	+ Τουρκική Ειρηνευτική Δύναμη Κύπρου, με έδρα την ΤΔΒΚ
	+ 1η Ταξιαρχία Εκπαίδευσης Πεζικού, με έδρα τη Μαγνησία
	+ 3η Ταξιαρχία Εκπαίδευσης Πεζικού, με έδρα την Αττάλεια
	+ 11η Μηχανοποιημένη Ταξιαρχία Πεζικού, με έδρα το Ντενιζλί
	+ 19η Μηχανοποιημένη Ταξιαρχία Πεζικού, με έδρα το Αδραμύττιο
	+ 57η Ταξιαρχία Εκπαίδευσης Πυροβολικού, με έδρα τη Σμύρνη

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Σάββας Καλεντερίδης, Η αναδιοργάνωση των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, Ινφογνώμων Πολιτικά
2. ↑  *Olaylarla Türk Dış Politikası*, Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi, 1987, p. 586.
3. ↑  Πρεσβεία της Τουρκίας Αρχειοθετήθηκε 2006-04-15 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Turkey and Greece: Time to Settle the Aegean Dispute, crisisgroup.org

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
 Στρατιές του τουρκικού στρατού |
| --- |
|  |
| Σημαία τουρκικών διοικήσεων επιπέδου στρατιάς | 

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 1η Στρατιά | | 2η Στρατιά | | 3η Στρατιά | | Στρατιά Αιγαίου |

 |

 |
Η Στρατηγική Μεγάλης Κλίμακας ή αλλιώς **Ύψιστη Στρατηγική** είναι η στρατηγική η οποία περιλαμβάνει μακροπρόθεσμα σχέδια που εκμεταλλεύονται πολλούς τομείς μαζί. Παραδείγματα Στρατηγικής Μεγάλης Κλίμακας φαίνονται ιδιαίτερα σε περίοδο πολέμου. Η Στρατηγική Μεγάλης Κλίμακας υπάρχει όταν το έθνος εκμεταλλεύεται πόρους διπλωματικούς, πολεμικούς, παραγωγικούς, οικονομικούς ώστε να πετύχει έναν κοινό στόχο. Η Στρατηγική Μεγάλης Κλίμακας έρχεται σε αντίθεση με την Στρατηγική Μικρής Κλίμακας, όπου σε αυτή σκοπός είναι η πραγματοποίηση ενός στόχου με τις πιο αποδοτικές και μικρές τακτικές. 

Η Μικρασιατική Εκστρατεία είναι ένα καλό παράδειγμα χρήσης ΣΜΚ.

Η Στρατηγική Μεγάλης Κλίμακας στην ιστορία
------------------------------------------

### Μικρασιατική Εκστρατεία

Η Ύψιστη Στρατηγική του τότε Ελληνικού έθνους ήταν να απελευθερώσει τους Ελληνόφωνους πληθυσμούς που βρίσκονταν υπό τουρκική κατοχή. Για επιτευχθεί αυτό, χρειάστηκαν πόροι διπλωματικοί, πολεμικοί, παραγωγικοί (που ουσιαστικά χρησιμοποιήθηκαν στον πόλεμο) και οικονομικοί. Έτσι ήταν απαραίτητο να δημιουργηθούν ξεχωριστές πολιτικές σε κάθε τομέα προκειμένου να συντονιστούν από κοινού για τον απώτερο σκοπό. Στον τομέα της Διπλωματίας, η Ελλάδα εκμεταλλεύτηκε την θέση της ως νικητήρια παράταξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και εξασφάλισε άδεια να αποβιβάσει στρατεύματα στις ακτές της Μικράς Ασίας. Στον τομέα του πολέμου συμπεριλαμβάνονται όλες οι επιχειρήσεις που έγιναν κατά την διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας ως τρόποι επιβολής της Ελληνικής κυριαρχίας στις Τουρκικές περιοχές. Η πολεμική παραγωγή που χρησιμοποιήθηκε θεωρείται επίσης παράγοντας στην ΣΜΚ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «What is grand strategy and why do we need it?». *foreignpolicy.com*. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2016.
2. ↑  Δημήτρης Κιτσίκης, *Συγκριτική Ιστορία Ελλάδος και Τουρκίας στον 20ο αιώνα*, Αθήνα, Βιβλιοπωλείο της Εστίας, 3η έκδοση, 1998.
3. ↑  Shaw, Stanford Jay; Shaw, Ezel Kural (1977). *History of the Ottoman Empire and Modern Turkey*. Cambridge University Press
Ο **Ιωάννης Μαραγκός** (31 Μαρτίου 1833, Άνω Σύρος-17 Δεκεμβρίου 1891, Σμύρνη) ήταν Έλληνας Καθολικός ιεράρχης.

Μετά το πέρας των προκαταρκτικών σπουδών στο Δημοτικό της Άνω Σύρου και της σχολής των Φραγκισκανών στη Νάξο, και κατόπιν υποδείξεως του Καθολικού Επισκόπου Σύρου Αλοΐσιου Βλάγκη, αναχώρησε για την Ρώμη για να προετοιμαστεί στο ιερατικό λειτούργημα. Το 1856 χειροτονείται ιερέας και επιστρέφει στη Σύρο. Λόγω έλλειψης ιερέων καλείται στην Πάτρα όπου υπηρετήσει την εκεί καθολική κοινότητα. Επί εφημερίας του οικοδομείται ο Ενοριακός Ναός του Αγίου Ανδρέα. 

Το 1856 σε ηλικία 33 ετών εκλέγεται βοηθός επίσκοπος Τήνου-Μυκόνου δίπλα στον Επίσκοπο Φραγκίσκο Ζαλώνη. Με τον θάνατο του Ζαλώνη, το 1866 ο Πάπας Πίος Θ΄ τον ονομάζει Επίσκοπο Τήνου-Μυκόνου. Εκτός τις μεγάλες προσπάθειες που κατέβαλε για την άνοδο του πνευματικού και πολιτιστικού επιπέδου του ποιμνίου του που εκείνη την εποχή αριθμούσε 6.000 πιστούς, αποπεράτωσε τον Καθεδρικό ναό της Παναγίας του Ροδαρίου της Ξυνάρας, ανήγειρε νέο Επισκοπικό Μέγαρο και ίδρυσε Ιεροσπουδαστήριο για την εκκλησιαστική του διοίκηση. Οργάνωσε το Αρχείο της Καθολικής Επισκοπής Τήνου το οποίο συγκαταλέγεται μεταξύ των πλουσιωτέρων ελληνολατινικών Αρχείων της Ανατολής. Έλαβε μέρος στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο του Βατικανού της οποίας λόγω της υψηλής θεολογικής του κατάρτισης εξελέγη μέλος και εισηγητής της Δογματικής Επιτροπής. Από τη θέση αυτή είχε την ευκαιρία να γνωρίσει μεγάλες προσωπικότητες του εκκλησιαστικού χώρου, όπως τον Πάπα Πίο Θ΄.

Στις 10 Αυγούστου 1874 ο Γεώργιος Α΄ με βασιλικό διάταγμα αναγνωρίζει τον Μαραγκό *ως επιφορτισμένον με τα επισκοπικά καθήκοντα εις εκείνα τα μέρη του Βασιλείου εις τα οποία δεν υπάρχουσιν άλλοι της αυτής Δυτικής Εκκλησίας Επίσκοποι*.

Με την επανίδρυση της Λατινικής Αρχιεπισκοπής Αθηνών, ο Πάπας Πίος Θ΄ τον διορίζει Καθολικό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών. Συνέβαλε για την στήριξη και βοήθεια των πληγέντων από τους σεισμούς της Κεφαλλονιάς και του Αιγίου, καθώς επίσης βοήθησε όσους είχαν ανάγκη μετά την ατυχή εξέγερση των Κρητών κατά των Τούρκων. Για το λόγο αυτό τιμήθηκε από την Ελληνική Πολιτεία με τη διάκριση του Ταξιάρχης του βασιλικού Τάγματος του Σωτήρος.

Πέθανε σε ηλικία 58 ετών στη Σμύρνη όπου είχε ταξιδέψει για να συμμετάσχει στην τοπική Σύνοδο. Η επικήδεια ακολουθία έγινε στον Καθολικό Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών παρουσία του Προέδρου της Κυβερνήσεως, υπουργών, του δημάρχου και πλήθους πιστών Καθολικών και Ορθοδόξων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Catholic-Hierarchy.org». (Αγγλικά) *Catholic-Hierarchy.org*. Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. marango. Ανακτήθηκε στις 16  Ιουνίου 2020.
2. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. marango. Ανακτήθηκε στις 13  Οκτωβρίου 2020.
3. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. marango. Ανακτήθηκε στις 27  Ιανουαρίου 2021.
4. 1 2 3 4  marango.
5. ↑  athe.
6. ↑  t213.
7. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. marango. Ανακτήθηκε στις 3  Φεβρουαρίου 2021.

Πηγές
-----

* Εφημερίδα της κυβερνήσεως του Βασιλείου της Ελλάδος, αρ. 52/1874, σελ. 1
* Μ.Ν. Ρούσσου, *Eπιφανείς Συριανοί*, Αθήνα, 1986, σσ. 53-58
Η **γλώσσα O'τσι'τσι** (ISO 639-3: *xoc,* Ethnologue: *xoc*, Glottolog: *ochi1235*) είναι πρόσφατα ανακαλυφθείσα γλώσσα η οποία πιθανώς έχει πλέον εξαφανιστεί, η οποία ομιλούνταν από μικρή ομάδα ανθρώπων στα χωριά *Ικουεουενγκούο* και *Ουμουεμπούλου* στην περιοχή του Έτσε της πολιτείας Ρίβερς στην νοτιοανατολική Νιγηρία. Ανακαλύφθηκε το 2002, και ταξινομήθηκε στις γλώσσες Κεντρικού Δέλτα.

Η ύπαρξη της παρατηρήθηκε αρχικά από φοιτητές, και μετέπειτα ακολούθησε ερευνητική αποστολή μικρής ομάδας από το πανεπιστήμιο του Πορτ Χάρκοτ προς αναζήτηση επιπλέον πληροφοριών. Οι ομιλητές της γλώσσας αρνήθηκαν να δώσουν την όποια πληροφορία, καθώς είχαν αλλάξει την καθομιλουμένη γλώσσα τους και έθιμα στην διάλεκτο *Έτσιε* της γλώσσας Ίγκμπο, και δεν επιθυμούσαν πλέον να θυμούνται την παλιά τους γλώσσα.

Από τις λίγες λέξεις που στάθηκε δυνατό να διασωθούν, τα Οτσίτσι φαίνεται να σχετίζονται με την γλώσσα Ομπουλόμ, επίσης γλώσσα του Κεντρικού Δέλτα η οποία με την σειρά της σχετίζεται με την γλώσσα Αμπουάν, ωστόσο ακόμα και σε ότι αφορά την Ομπουλόμ υπάρχουν πάρα πολύ λίγες διαθέσιμες πληροφορίες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hammarström, Harald· Forkel, Robert· Haspelmath, Martin· Bank, Sebastian, επιμ. (2016). «{{{name}}}». *Glottolog 2.7*. Jena: Max Planck Institute for the Science of Human History.
2. ↑  «xoc | ISO 639-3». *iso639-3.sil.org* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2018.
3. ↑  «O'chi'chi» (στα αγγλικά). *Ethnologue*.. Ανακτήθηκε στις 2018-09-22.
4. 1 2 3  Roger Blench (2003). «A note on Ọchịchị» (PDF).

Σχετική βιβλιογραφία
--------------------

* Blench, Roger M. 2003. A note on Ochichi. Ogmios.
* Ndimele, Ozo-mekuri and Williamson, Kay [Ruth] [Margaret]. 2003. Languages. In Alagoa, Ebiegbere Joe and Derefaka, A.A. (eds.), The land and people of Rivers State: eastern Niger Delta, 149-172. Port Harcourt: Onyoma Research Publ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Αγγλικά) OLAC resources in and about the O'chi'chi language