Το 1958 διεξήχθη το **9ο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1**. Ξεκίνησε στις 19 Ιανουαρίου (Γκραν Πρι Αργεντινής) και ολοκληρώθηκε στις 19 Οκτωβρίου, (Γκραν Πρι Μαρόκου). Νικητής ήταν ο Μάικ Χόθορν, με Φερράρι. Την χρονιά αυτή, παράλληλα με το πρωτάθλημα οδηγών, διεξήχθη για πρώτη φορά και πρωτάθλημα για τους κατασκευαστές. Νικήτρια αναδείχθηκε η ομάδα της Βάνγουολ. Η χρονιά αυτή σημαδεύτηκε από διάφορα τραγικά περιστατικά στον κόσμο της Φόρμουλα 1.

Σύνοψη
------

Με βάση τους κανονισμούς που ίσχυσαν από τη χρονιά εκείνη, το μικρότερο επιτρεπτό μήκος της διαδρομής που θα διένυαν τα μονοθέσια έπρεπε να ήταν 300 χιλιόμετρα ή η διάρκεια του αγώνα να μην υπερβαίνει τις 2 ώρες. Μια δεύτερη σημαντική αλλαγή είχε να κάνει με τα καύσιμα, αφού από εκείνη τη χρονιά χρησιμοποιήθηκαν καύσιμα με βάση τοπετρέλαιο. 

Στο πρωτάθλημα οδηγών, ο Μάικ Χόθορν κατάφερε να τερμάτισε πρώτος, αν και είχε νικήσει μόνο στον αγώνα της Γαλλίας. Δεύτερος ήταν ο Στέρλινγκ Μος και τρίτος ο Τόνι Μπρουκς. Ο Μος ξεκίνησε με νίκη στην Αργεντινή, αλλά όχι με την ομάδα της Βάνγουολ αλλά με αυτή της Κούπερ-Κλίμαξ. Στο Μονακό την νίκη πήρε ο Μορίς Τρεντινιάν. Ο Μος κατάφερε να νικήσει με τη Βάνγουολ στην Ολλανδία, στην Πορτογαλία και στο Μαρόκο, ενώ ο Τόνι Μπρουκς νίκησε στο Βέλγιο, στη Γερμανία και στην Ιταλία. Στη Βρετανία νικητής ήταν ο Πήτερ Κόλλινς. Αν και ο Χόθορν είχε μόνο την νίκη στη Γαλλία, κατάφερε να τερματίσει δεύτερος σε Βέλγιο, Βρετανία, Πορτογαλία, Ιταλία και Μαρόκο και τρίτος στην Αργεντινή, ενώ πέτυχε και σε τέσσερις αγώνες τον ταχύτερο γύρο. Με αυτά τα αποτελέσματα κατάφερε να περάσει στη πρώτη θέση της βαθμολογίας. Αντίθετα, στο πρωτάθλημα των κατασκευαστών, που εντάχθηκε για πρώτη φορά στο πρόγραμμα της Φόρμουλα ένα, νικήτρια ήταν η ομάδα της Βάνγουολ. Τέλος στο Indianapolis 500 νικητής ήταν ο Τζίμι Μπράιαν.

Η χρονιά αυτή σημαδεύτηκε από αρκετούς θανάτους οδηγών. Ο Λουίτζι Μούσο σκοτώθηκε στο Γκραν Πρι της Γαλλίας, ενώ ο Πήτερ Κόλλινς σε αυτό της Γερμανίας. Στο τελευταίο Γκραν Πρι της σαιζόν σκοτώθηκε ο Στιούαρτ Λιούις-Έβανς, ενώ και ο πρωταθλητής Μάικ Χόθορν σκοτώθηκε λίγους μήνες μετά το τέλος του πρωταθλήματος, στις 22 Ιανουαρίου του 1959. Ένα διαφορετικό γεγονός πάντως, ήταν η συμμετοχή της Μαρία Τεράζα ντε Φίλιππις σε 4 αγώνες του πρωταθλήματος, κάτι που την κάνει την πρώτη γυναίκα που πήρε μέρος στο παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1.

Αγώνες
------

Το 1958 διοργανώθηκαν 11 αγώνες. Από τους αγώνες της προηγούμενης χρονιάς δεν υπήρχε αυτός στην Πεσκάρα. Επανήλθαν οι αγώνες σε Βέλγιο και Ολλανδία, ενώ προστέθηκαν και δύο νέοι αγώνες σε Πορτογαλία και, για πρώτη φορά σε χώρα της Αφρικής, στο Μαρόκο. Επίσης, το Γαλλικό Γκραν Πρι επέστρεψε ξανά στη Ρενς, και το Βρετανικό στο Σίλβερστοουν. 

Οι αγώνες και οι νικητές: 

  


|  | Αγώνας | Πίστα | Ημερομηνία | Ταχύτερος Γύρος | Νικητής | Ομάδα |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  Γκραν Πρι Αργεντινής | Autódromo Juan y Óscar Gálvez | 19 Ιανουαρίου |  Χουάν Μανουέλ Φάντζιο |  Στέρλινγκ Μος |  Cooper-Climax |
| 2 |  Γκραν Πρι Μονακό | Circuit de Monaco | 18 Μαΐου |  Μάικ Χόθορν |  Μορίς Τριντιγνάντ |  Cooper-Climax |
| 3 |  Γκραν Πρι Ολλανδίας | Circuit Zandvoort | 26 Μαΐου |  Στέρλινγκ Μος |  Στέρλινγκ Μος |  Vanwall |
| 4 |  Indianapolis 500 | Indianapolis Motor Speedway | 30 Μαΐου |  Τόνι Μπετενχάουζεν |  Τζίμι Μπράιαν |  Epperly-Offenhauser |
| 5 |  Γκραν Πρι Βελγίου | Circuit de Spa-Francorchamps | 15 Ιουνίου |  Μάικ Χόθορν |  Τόνι Μπρουκς |  Vanwall |
| 6 |  Γκραν Πρι Γαλλίας | Reims-Gueux | 6 Ιουλίου |  Μάικ Χόθορν |  Μάικ Χόθορν |  Ferrari |
| 7 |  Γκραν Πρι Βρετανίας | Silverstone Circuit | 19 Ιουλίου |  Μάικ Χόθορν |  Πήτερ Κόλλινς |  Ferrari |
| 8 |  Γκραν Πρι Γερμανίας | Nürburgring | 3 Αυγούστου |  Στέρλινγκ Μος |  Τόνι Μπρουκς |  Vanwall |
| 9 |  Γκραν Πρι Πορτογαλίας | Circuito da Boavista | 24 Αυγούστου |  Μάικ Χόθορν |  Στέρλινγκ Μος |  Vanwall |
| 10 |  Γκραν Πρι Ιταλίας | Autodromo Nazionale Monza | 7 Σεπτεμβρίου |  Φιλ Χιλ |  Τόνι Μπρουκς |  Vanwall |
| 11 |  Γκραν Πρι Μαρόκου | Ain-Diab | 19 Οκτωβρίου |  Στέρλινγκ Μος |  Στέρλινγκ Μος |  Vanwall |

Βαθμολογία Κατασκευαστών
------------------------

Για πρώτη χρονία διοργανώθηκε πρωτάθλημα κατασκευατών. Στη βαθμολογία μετρούσαν τα καλύτερα έξι αποτελέσματα κάθε κατασκευαστή.

| Θέση | Κατασκευαστής | Βαθμοί |
| --- | --- | --- |
| 1 |  Vanwall | 48 (57) |
| 2 |  Scuderia Ferrari | 40 (57) |
| 3 |  Cooper-Climax | 31 |
| 4 |  British Racing Motors (BRM) | 18 |
| 5 |  Maserati | 6 |
| 6 |  Lotus-Climax | 3 |
| 7 |  Connaught | 0 |
| 8 |  Officine Specializate Costruzione Automobili (OSCA) | 0 |
| 9 |  Porsche | 0 |

Βαθμολογία Οδηγών
-----------------

Οι 5 πρώτες θέσεις βαθμολογούνταν με 8, 6, 4, 3 και 2, ενώ 1 επιπλέον βαθμό έπαιρνε ο οδηγός με τον ταχύτερο γύρο. Αυτή τη φορά δε μοιράζονταν οι βαθμοί σε περίπτωση αντικατάστασης του οδηγού. Στη τελική κατάταξη μετρούσαν τα 6 καλύτερα αποτελέσματα. Από τους 85 οδηγούς οι παρακάτω 21 βαθμολογήθηκαν ενώ συνολικά 52 κατάφεραν να τερματίσουν σε κάποιο αγώνα. 

Στη παρακάτω βαθμολογία δεν περιλαμβάνεται το όνομα του Μπρους ΜακΛάρεν. Αν και στο Γκραν Πρι της Γερμανίας πήρε μέρος και τερμάτισε στη 5η θέση (2 βαθμοί), το αποτέλεσμα δεν μέτρησε στο πρωτάθλημα, καθώς για λόγους μεγαλύτερης συμμετοχής, στον αγώνα είχε επιτραπεί να λάβουν μέρος και αυτοκίνητα που έτρεχαν κάτω από κανόνες της Φόρμουλα 2. Τέτοια ήταν και η Cooper-Climax που χρησιμοποιούσε ο μετέπειτα δημιουργός της ομάδας της ΜακΛάρεν.

|  | Οδηγός | Ομάδα | Βαθμοί |
| --- | --- | --- | --- |
|
| 1 |  Μάικ Χόθορν | Ferrari | 42 (49) |
| 2 |  Στέρλινγκ Μoς | Vanwall | 41 |
| 3 |  Τόνι Μπρουκς | Vanwall | 24 |
| 4 |  Ρόι Σαλβαντόρι | Cooper-Climax | 15 |
| 5 |  Πήτερ Κόλλινς | Ferrari | 14 |
| 6 |  Χάρι Σχελ | BRM | 14 |
| 7 |  Μορίς Τριντιγναντ | Cooper-Climax | 12 |
| 8 |  Λουίτζι Μούσο | Ferrari | 12 |
| 9 |  Στιούαρτ Λιούις-Έβανς | Vanwall | 11 |
| 10 |  Φιλ Χιλ | Ferrari | 9 |
| 11 |  Ζαν Μπεχρά | BRM | 9 |
| 12 |  Βόλφγκανγκ φον Τρίπς | Ferrari | 9 |
| 13 |  Τζίμι Μπραίαν | Epperly-Offenhauser | 8 |
| 14 |  Χουάν Μανουέλ Φάντζιο | Maserati | 7 |
| 15 |  Τζορτζ Έιμικ | Epperly-Offenhauser | 6 |
| 16 |  Τζόνυ Μπόιντ | Kurtis-Offenhauser | 4 |
| 17 |  Τόνι Μπετενχάουζεν | Epperly-Offenhauser | 4 |
| 18 |  Τζακ Μπράμπαμ | Cooper-Climax | 3 |
| 19 |  Κλιφ Άλισον | Lotus-Climax | 3 |
| 20 |  Γιόακιμ Μπονιέρ | BRM | 3 |
| 21 |  Τζιμ Ράθμαν | Watson-Offenhauser | 2 |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1958)** |


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Φόρμουλα 1 |
| --- |
|  |
| Σεζόν | 
* 1950
* 1951
* 1952
* 1953
* 1954
* 1955
* 1956
* 1957
* 1958
* 1959
* 1960
* 1961
* 1962
* 1963
* 1964
* 1965
* 1966
* 1967
* 1968
* 1969
* 1970
* 1971
* 1972
* 1973
* 1974
* 1975
* 1976
* 1977
* 1978
* 1979
* 1980
* 1981
* 1982
* 1983
* 1984
* 1985
* 1986
* 1987
* 1988
* 1989
* 1990
* 1991
* 1992
* 1993
* 1994
* 1995
* 1996
* 1997
* 1998
* 1999
* 2000
* 2001
* 2002
* 2003
* 2004
* 2005
* 2006
* 2007
* 2008
* 2009
* 2010
* 2011
* 2012
* 2013
* 2014
* 2015
* 2016
* 2017
* 2018
* 2019
* 2020
* 2021
* 2022
* 2023
* 2024
* 2025
* 2026
 |
|  |
| Πρωταθλητές | 
* Τζουζέπε Φαρίνα (1950)
* Χουάν Μανουέλ Φάντζιο (1951, 1954, 1955, 1956, 1957)
* Αλμπέρτο Ασκάρι (1952, 1953)
* Μάικ Χόθορν (1958)
* Τζακ Μπράμπαμ (1959, 1960, 1966)
* Φιλ Χιλ (1961)
* Γκράχαμ Χιλ (1962, 1968)
* Τζιμ Κλαρκ (1963, 1965)
* Τζον Σέρτις (1964)
* Ντένι Χιουλμ (1967)
* Τζάκι Στιούαρτ (1969, 1971, 1973)
* Γιόχεν Ριντ (1970)
* Έμερσον Φιτιπάλντι (1972, 1974)
* Νίκι Λάουντα (1975, 1977, 1984)
* Τζέιμς Χαντ (1976)
* Μάριο Αντρέτι (1978)
* Τζόντι Σέκτερ (1979)
* Άλαν Τζόουνς (1980)
* Νέλσον Πικέ (1981, 1983, 1987)
* Κέκε Ρόσμπεργκ (1982)
* Αλέν Προστ (1985, 1986, 1989, 1993)
* Άιρτον Σένα (1988, 1990, 1991)
* Νάιτζελ Μάνσελ (1992)
* Μίχαελ Σουμάχερ (1994, 1995, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004)
* Ντέιμον Χιλ (1996)
* Ζακ Βιλνέβ (1997)
* Μίκα Χάκινεν (1998, 1999)
* Φερνάντο Αλόνσο (2005, 2006)
* Κίμι Ράικονεν (2007)
* Λιούις Χάμιλτον (2008, 2014, 2015, 2017, 2018, 2019, 2020)
* Τζένσον Μπάτον (2009)
* Σεμπάστιαν Φέτελ (2010, 2011, 2012, 2013)
* Νίκο Ρόσμπεργκ (2016)
* Μαξ Φερστάπεν (2021, 2022)
 |

 |