recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Οι **Ιεβουσαίοι** ήταν αρχαίος βιβλικός λαός που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη. Τους Ιεβουσαίους αναφέρει ο Μωυσής στη Γένεση.

Οι Ιεβουσαίοι ήταν ένας αρχαιότατος νομαδικός λαός που φέρεται να εγκαταστάθηκε μόνιμα στην αρχαία Παλαιστίνη πριν την εκεί εγκατάσταση του Αβραάμ, οι απόγονοι του οποίου καθοδηγούμενοι από τον Γιαχβέ έμελλε να υποτάξουν και αυτόν τον λαό μεταξύ άλλων εισβάλλοντας στα εδάφη τους. Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη ήταν λαός συγγενικής φυλής των Χαναναίων. Ο Λαός αυτός ζούσε νότια της Νεκράς Θάλασσας και φέρονται να ήταν οι πρώτοι οικιστές της Ιερουσαλήμ.

Αρχικά οι Ιεβουσαίοι διοκούνταν από δικούς τους ηγεμόνες, σημαντικότερος των οποίων ήταν ο Μελχισεδέκ, μέχρι που υποτάχθηκαν τελικά στον Βασιλέα Δαυίδ του Σολομώντα, γενόμενοι δούλοι των Ισραηλιτών, κατ΄ επιθυμία του Γιαχβέ.

Οι Ιεβουσαίοι αναφέρονται στα βιβλικά κείμενα Γένεση (Κεφ:14, 18-19, 22), Ιησούς του Ναυή (11:03, 15:63), Αριθμοί (13:29), Κριτές (1:21), Β΄ Σαμουήλ (5:06), Α΄ Βασιλέων (9:20-21) και Α΄ Χρονικά (11:3-8)

Πηγές
-----

* Γένεση: Κεφ.ιε΄(15):19.
* Ιησούς του Ναυή: Κεφ.γ΄(3):10.
* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.9ος, σελ.812.
* "Ο Μέγας Συναξαριστής Ορθ. Εκκλησίας" Εκδ. 6η Αθήνα 1977, σελ.15-17.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Καθημερινά ιστοσελίδα Μελέτης Αγίας Γραφής
* Αγία Γραφή-History.com αναφορά
* "Ιεβουσαίοι" στην Εβραϊκή εγκυκλοπαίδεια
Η **Ραδιοτηλεοπτική Εταιρεία Μπαϊράκ** (τουρκικά: *Bayrak Radyo Televizyon Kurumu*) είναι ο επίσημος ραδιοτηλεοπτικός φορέας της αυτοανακηρυγμένης Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου.

Ιστορία
-------

Η ίδρυση του BRT ανάγεται στον Δεκέμβριο του 1963 όταν η διακοινοτική βία ανάμεσα στους Έλληνες και τους Τούρκους έθεσε τέλος σε κάθε συνεργατική επιχείριση. Μέχρι τότε, το Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου διοικούταν από μέλη των δύο κοινοτήτων.

Το ραδιόφωνο Μπαϊράκ ιδρύθηκε στις 25 Δεκεμβρίου ως αντίβαρο για τον αποκλεισμό των τουρκοκυπρίων από το ΡΙΚ και την κυπριακή κυβέρνηση. Το ραδιόφωνο Μπαϊράκ φαίνεται να ξεκίνησε από ένα μικρό γκαράζ ενός σπιτιού στη πρωτεύουσα της πόλης της Κύπρου, Λευκωσία με ακτίνα κάλυψης που έφτανε μέχρι και τα δυόμιση χιλιόμετρα. Μέχρι τον Φεβρουάριο του 1964 οι εκπομπές του ραδιοφώνου Μπαϊράκ ήτανε διαθέσιμες για ακρόαση σε όλους τους κυπριακούς κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
H **Ιουνία Λεπίδα**, λατιν. Junia Lepida (π. 18 μ.Χ. - 65) από το γένος των Ιουνίων, ήταν Ρωμαία ευγενής.

Βιογραφία
---------

Ήταν η δεύτερη κόρη τού Μάρκου Ιουνίου Σιλανού Τορκουάτου υπάτου το 19 και της Αιμιλίας Λεπίδας, κόρης τού Λούκιου Αιμίλιου Παύλου υπάτου το 1 μ.Χ. Ο πατέρας της ήταν από το γένος των Ιουνίων Σιλάνων, με καταγωγή από την Αρχαία Ρώμη. Μητέρα της Αιμιλίας Λεπίδας ήταν η Ιουλία η Νεότερη (εγγονή τού Αυγούστου) και μητέρα του Λ. Αι. Παύλου ήταν η Κορνηλία (κόρη της Σκριβωνίας, συζύγου του Αυγούστου). Η μεγαλύτερη αδελφή της Ιουνίας Λεπίδας, η Ιουνία Καλβίνα είχε παντρευτεί τον Λεύκιο Βιτέλλιο τον νεότερο, αδελφό του Αυτοκράτορα Βιτέλλιου.

Ο σύζυγός της Γάιος Κάσσιος Λογγίνος (π. 13 π.Χ. - 69 μ.Χ.) είχε αξιοσημείωτο προγονικό πλούτο. Η Ιουνία Λεπίδα ανάθρεψε τον ανιψιό της Λούκιο Ιούνιο Σιλανό Τορκουάτο τον πρεσβύτερο, όταν ο πατέρας του φονεύθηκε από την Αγγριπίνα τη Νεότερη, μητέρα τού Νέρωνα. Το 66 μ.Χ. τον σύζυγο και τον ανιψιό τής Λεπίδας εξόρισε από τη Ρώμη ο Νέρωνας, διότι είχαν συμμετάσχει στη συνωμοσία τού Γάιου Καλπούρνιου Πίσο. Ο Κάσσιος απελάθηκε στη Σαρδηνία. Η Λεπίδα κατηγορήθηκε από τον Νέρωνα για μαγεία και αιμομιξία με τον ανιψιό της. Η μετέπειτα μοίρα της δεν είναι γνωστή. Ο σύζυγός της είχε πιο πριν χρηματίσει έπαρχος της πόλης της Ρώμης (praefactus urbi Romae) περί το 27 μ.Χ. αντικαταστάτης ύπατος (consul suffectus) το 30 μ.Χ. ανθύπατος (proconsul) της Ασίας το 40 ή 41, απεσταλμένος του Αυγούστου ως αντιπραίτορας στην επαρχία της Συρίας (legatus Augusti pro praetore provinciae Syriae) μεταξύ των ετών π. 45 - 49. Αργότερα αποκαταστάθηκε και ανακαλέστηκε από την εξορία από τον Βεσπασιανό· ο γιος του Αυτοκράτορα, ο Δομιτιανός, νυμφεύτηκε την εγγονή τους Δομιτία Λογγίνα.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Γάιο Κάσσιο Λογγίνο ύπατο το 30 και είχε τέκνα:

* Κασσία Λογγίνα γενν. π. 35, παντρεύτηκε τον Γναίο Δομίτιο Κόρβουλο στρατηγό. Η κόρη τους:
	+ Δομιτία Λογγίνα παντρεύτηκε τον Δομιτιανό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
* Κάσσιος Λέπιδος γενν. π. 55, με άγνωστη σύζυγο είχε τέκνο:
	+ Κασσία Λεπίδα γενν. π. 80, παντρεύτηκε τον Γάιο Ιούλιο Αλέξανδρο Βερενικιανό γενν. π. 80, ύπατο το 116 και ανθύπατο της Ασίας το 132. Κόρη τους ήταν η Ιουλία Κασσία Αλεξάνδρα.

Πηγές
-----

* E. Groag, A. Stein, L. Petersen - e.a. (edd.), Prosopographia Imperii Romani saeculi I, II et III, Berlin, 1933

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Junia Lepida  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Πάολα** (Μαλτέζικα: Raħal Ġdid, Ιταλικά: Casal Nuovo, και τα δύο σημαίνουν "Νέα Πόλη") είναι μια πόλη στη νοτιοανατολική περιοχή της Μάλτας, με 8.706 κατοίκους από το 2019. Η πόλη αποτελεί μείζον εμπορικό κέντρο στην ευρύτερη περιοχή του Νοτίου Λιμανιού της Μάλτας ,σε απόσταση περίπου 5 χλμ. από την πρωτεύουσα Βαλέτα, και συνεχόμενη αστική ζώνη με το Ταρχιέν και Φγκούρα, με τα οποία αποτελεί μια ενιαία αστική περιοχή. Η Πάολα πήρε το όνομά της από τον Μεγάλο Διδάσκαλο Antoine de Paule, ο οποίος έθεσε τον θεμέλιο λίθο το 1626.Το Μάρτιο του 2014 είχε πληθυσμό 7864 κατοίκους.
Η Πάολα είναι κυρίως γνωστή για το "Ħal Saflieni Hypogeum", τη Βασιλική του Βασιλέως Χριστού (η μεγαλύτερη εκκλησία στα νησιά της Μάλτας), την πλατεία Antoine de Paule,τα εμπορικά της κέντρα και την φημισμένη πομπή του Επιταφίου κάθε Μεγάλη Παρασκευή. Το τζαμί Mariam Al-Batool, το μοναδικό τζαμί στη Μάλτα, καθώς και το Ισλαμικό Πολιτιστικό Κέντρο βρίσκονται στην Πάολα. Το σωφρονιστικό ιδρύμα της χώρας (φυλακή Corradino) αλλά και ο μεγαλύτερος χώρος ταφής, το νεκροταφείο Addorata, βρίσκονται επίσης εντός των ορίων της Πάολα.

Αθλητισμός
----------

Στην πόλη εδρεύει η Χιμπέρνιανς ΦΚ

Παραπομπές
----------

1. ↑  localgovernment.gov.mt/public-body/port-region-port/. Ανακτήθηκε στις 11  Ιουλίου 2023.
2. ↑  «Estimated Population by Locality 31st March, 2014». Κυβέρνηση της Μάλτας. 28 Ιουνίου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουνίου 2015. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Christ the King Parish Church
* - Ιστοσελίδα του τοπικού συμβουλίου
* G.M. Fra Antoine De Paule Philharmonic Society
* Paola - Its History and Landmarks
* **RahalGdid.com**- A website about the history, feast and landmarks in Paola
* **RahalGdid.com** - Website dwar l-istorja, l-festa u l-postijiet importanti f'Rahal Gdid
***Η ζωή και οι απόψεις του Τρίστραμ Σάντυ, κυρίου από σόι*** (*The Life and Opinions of Tristram Shandy, Gentleman*), ή απλά ***Τρίστραμ Σάντυ**,* είναι μυθιστόρημα του Άγγλου συγγραφέα Λώρενς Στερν. Δημοσιεύθηκε σε εννέα τόμους, οι πρώτοι δύο το 1759 και οι επόμενοι εφτά τα επόμενα εφτά χρόνια (τ. 3 και 4 το 1761, τ. 5 και 6 το 1762, τ. 7 και 8 και το 1765 και τ. 9 το 1767). Αποτελεί βιογραφία του επώνυμου χαρακτήρα. Η πρώτη έκδοση τυπώθηκε στο Γιορκ από την Ανν Ουόρντ. 

Ο Στερν ήταν πολυμαθής και αυτό αντανακλάται στο μυθιστόρημα. Ο τρόπος γραφής χαρακτηρίζεται από παρεκβάσεις, αμφίσημες λέξεις και σχεδιαστικές τεχνικές. Πολλές από τις παρομοιώσεις του, για παράδειγμα, θυμίζουν τους μεταφυσικούς ποιητές του 17ου αιώνα και το μυθιστόρημα στο σύνολό του, το οποίο εστιάζει στα προβλήματα της γλώσσας είναι μια συνεχής αναφοράς στο δοκίμιο του Τζον Λοκ σχετικά με την ανθρώπινη κατανόηση. Ο Στερν ενσωμάτωσε στον *Τρίστραμ Σάντυ* πολλά χωρία σχεδόν κατά λέξη από άλλα έργα, όπως την *Ανατομία της Μελαγχολίας* του Ρόμπερτ Μπάρτον, το *Περί Θανάτου* του Φράνσις Μπέικον, από έργα του Ραμπελαί και πολλά άλλα και τα αναδιέταξε για να τους δώσει νέα σημασία στον *Τρίστραμ Σάντυ*. Ο *Τρίστραμ Σάντυ* θεωρήθηκε ιδιαίτερα πρωτότυπος και τα χωρία αυτά δεν έγιναν αντιληπτά παρά μόνο μετά τον θάνατο του Στερν.

Αν και όπως υποδηλώνει ο τίτλος του βιβλίου αυτό αποτελεί μια αυτοβιογραφία του Τρίστραμ Σάντυ, ένα από τα κεντρικά αστεία του μυθιστορήματος είναι ότι δεν μπορεί να εξηγήσει τίποτα με απλό τρόπο και προσθέτει επεξηγηματικές ιστορίες που εκτρέπουν από την κεντρική ιστορία ώστε να προστεθεί πλαίσιο και χρωματισμός στην αφήγηση σε τέτοιο βαθμό που η γέννηση του Τρίστραμ περιγράφεται στο τρίτο κεφάλαιο. Στη συνέχεια, πέρα από τον Τρίστραμ, άλλοι σημαντικοί χαρακτήρες είναι οι γονείς του, ο θείος Τόμπυ, ο υπηρέτης του Τόμπυ, Τριμ, και πολυάριθμοι δευτερεύοντες χαρακτήρες, όπως ο γιατρός, ο πάστορας και η Σουζάννα.

Ο Άρτουρ Σοπενχάουερ είχε πει ότι το *Τρίστραμ Σάντυ* ήταν ένα από τα σπουδαιότερα μυθιστορήματα που είχαν γραφτεί.

Ελληνική έκδοση
---------------

Στα ελληνικά κυκλοφόρησε με τίτλο *Η ζωή και οι απόψεις του Τρίστραμ Σάντι, κυρίου από σόι* σε μετάφραση της Έφης Καλλιφατίδη από τις εκδόσεις Gutenberg (2005).

Παραπομπές
----------

1. ↑  archive.org/details/lifeopinionso00ster. Ανακτήθηκε στις 1  Φεβρουαρίου 2019.
2. ↑  Hnatko, Eugene (1966). «*Tristram Shandy's* Wit». *The Journal of English and Germanic Philology* **65** (1): 47–64. .
3. ↑  Griffin, Robert J. (1961). «Tristram Shandy and Language». *College English* **23** (2): 108–12. doi:10.2307/372959. .
4. ↑  Petrie (1970) pp. 261–66
5. ↑  Schopenhauer, Arthur. «The Art of Literature». *The Essays of Arthur Schopenahuer*. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2015.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 227045919
* LCCN: n80025570
* GND: 4099376-0
* SUDOC: 027331563
* BNF: cb13516293g (data)
* NKC: aun2009516791

 |

 |
Οι **Χαναανικές γλώσσες** είναι μια υποοικογένεια των σημιτικών γλωσσών και μιλιόταν από τους αρχαίους λαούς που κατοικούσαν την περιοχή της Χαναάν, ανάμεσα σε άλλους από τους Εβραίους, τους Φιλισταίους, τους Φοίνικες και τους Χαναανίτες.

Οι Χαναανικές γλώσσες περιλαμβάνουν τη Φοινικική, τη Φιλισταϊκή, την Αμοριτική, τη Μωαβιτική, την Εδομιτική και την Εβραϊκή γλώσσα.

Οι Χαναανικές γλώσσες αποτελούν μαζί με την Ουγγαριτική, την Αραμαϊκή και την Αμοριτική τη βορειοδυτική ομάδα των σημιτικών γλωσσών.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85019277
* GND: 4226414-5
* BNF: cb12304210s (data)

 |

 |
Ο **Μανώλης Καλαϊτζάκης** (1940-1989) ήταν Έλληνας δικηγόρος, δημοσιογράφος και πολιτικός από το Ρέθυμνο. Υπηρέτησε ως δήμαρχος Ρεθύμνου από το 1975 ως τις 31 Δεκεμβρίου 1978.

Πρώτα χρόνια, σπουδές και σταδιοδρομία εκτός αυτοδιοίκησης
----------------------------------------------------------

Γεννήθηκε στο Σπήλι Ρεθύμνου το 1940 και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.Εργάστηκε ως δικηγόρος, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. Ήταν αρθρογράφος στην εφημερίδα "Κρητική Επιθεώρηση", την αρχαιότερη της Κρήτης.

Δήμαρχος
--------

Ο Καλαϊτζάκης κέρδισε τις εκλογές του 1975 συγκεντρώνοντας 2.940 ψήφους και ποσοστό 54%. Τον Μάιο του 1975 ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα ως ο πρώτος αιρετός δήμαρχος μετά την πτώση της χούντας. Kατά την περίοδο της δημαρχίας του άρχισε να λειτουργεί το Πανεπιστήμιο Κρήτης.

Θάνατος
-------

Ο Μανώλης Καλαϊτζάκης απεβίωσε από καρδιακό επεισόδιο σε ηλικία 48 ετών τα μεσάνυχτα της 25ης προς 26 Αυγούστου 1989 και κηδεύτηκε την επομένη (27 Αυγούστου) το πρωί στο Ρέθυμνο (η εξόδιος ακολουθία εψάλη στον ναό των Τεσσάρων Μαρτύρων). Κατέλιπε τη σύζυγό του, Ευαγγελία Αρκολάκη και τα παιδιά του, Ιωάννη και Μελχισεδέκ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αντώνης Βασιλάκης, Οι Δήμαρχοι του Ρεθύμνου από την Τουρκοκρατία έως σήμερα, cretedoc.org, 3 Ιουνίου 2019, ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2020.
2. 1 2 3  Νίκου Δερεδάκη, Οι Δήμαρχοι του Ρεθύμνου από το 1882 ως σήμερα[*νεκρός σύνδεσμος*], 1 Ιουνίου 2019, ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2020.
3. 1 2  Συλλογικό έργο, Κρήτη Το Αφιέρωμα, Βιογραφίες, εκδ. Αρσινόη, Αθήνα 1985, σελ. 65.
4. ↑  "Κηδεύτηκε δημοσιογράφος", Τα Νέα, φύλλο 28ης Αυγούστου 1989, σελ. 25.
Ο **274301 Wikipedia** (ανεπίσημες ονομασίες: **2008 QH24**, **2007 FK34**, **1997 RO4**) είναι ένας αστεροειδής με τροχιά στην κύρια ζώνη αστεροειδών. Ανακαλύφθηκε από το Αστρονομικό Παρατηρητήριο Αντρουσίβκα τον Αύγουστο του 2008. Ο αστεροειδής πήρε το όνομά του από τη διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια Βικιπαίδεια τον Ιανουάριο του 2013.

Ανακάλυψη
---------

Ο αστεροειδής ανακαλύφθηκε από αστρονόμους στο Αστρονομικό Παρατηρητήριο Αντρουσίβκα (Α50) στην Ουκρανία, το μόνο ιδιωτικό παρατηρητήριο της χώρας, που έχει ανακαλύψει περισσότερους από 90 αστεροειδείς από το 2003. Η πρώτη παρατήρησή του έγινε από την ομάδα του *Αντρουσίβκα* στις25 Αυγούστου 2008 στις 22:47 (UTC). Παρατηρήθηκε και την επόμενη νύχτα και του δόθηκε ανεπίσημη ονομασία 2008 QH24. Μετά την παρατήρησή του και στις 6 Σεπτεμβρίου από την ομάδα του *Αντρουσίβκα*, υπολογίστηκε με ακρίβεια η τροχιά του αστεροειδούς. Τότε διαπιστώθηκε ότι ο αστεροειδής 2008 QH24 ήταν ο ίδιος με τον 1997 RO4 και τον 2007 FK34, που είχαν εντοπιστεί πρωτύτερα από τα παρατηρητήρια Caussols–ODAS στη Γαλλία και Mount Lemmon Survey και Steward Observatory στην Αριζόνα. Στις 18 Απριλίου 2011 ο αστεροειδής έλαβε τον αριθμό 274301. Η σύνθεση του αστεροειδή δεν είναι γνωστή, αλλά είναι πιθανό να αποτελείται, όπως και άλλοι αστεροειδείς στην κύρια ζώνη, από ένα μείγμα πέτρας και μέταλλου.

Ονομασία
--------

Η απόφαση της Επιτροπής Ονοματοδοσίας Μικρών Αντικειμένων να αποδώσει το όνομα *Wikipedia* στον αστεροειδή δημοσιοποιήθηκε στο αστρονομικό περιοδικό *Minor Planet Circulars* στις 27 Ιανουαρίου 2013. Η ονομασία προτάθηκε από τον Αντρίι Μακούκα, μέλος της επιτροπής της Wikimedia Ουκρανίας. Υποβλήθηκε στην Επιτροπή Ονοματοδοσίας από τον ιδιοκτήτη του παρατηρητηρίου, Γιούρι Ιβαστσένκο.

Η επίσημη ανακοίνωση της ονοματοδοσίας είναι:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| « | Η Wikipedia είναι μια ελεύθερη, copyleft, συλλογικά επεξεργασμένη διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια που ξεκίνησε το 2001. Σε 11 χρόνια από τη δημιουργία της έγινε ένα από τα μεγαλύτερα έργα που χρησιμοποιούν αναφορές και μια από τις πιο επισκέψιμες διαδικτυακές ιστοσελίδες του Διαδικτύου. Αναπτύσσεται σε πάνω από 270 γλώσσες από λάτρεις σε όλο τον κόσμο. |  » |
| — Διεθνής Αστρονομική Ένωση, 13 Ιανουαρίου 2013 |

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «(274301) Wikipedia = 1997 RO4 = 2007 FK34 = 2008 QH24». *Minor Planet Center*. 30 Ιανουαρίου 2013.
2. 1 2 3  «MPC 82403» (PDF). *Minor Planet Center*. 27 Ιανουαρίου 2013.
3. 1 2  «Астероїд, відкритий в Україні, було названо "Вікіпедія"». *RegioNews*. 31 Ιανουαρίου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Φεβρουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2016.
4. ↑  «Minor Planet Discoverers». *Minor Planet Center*. 30 Ιανουαρίου 2013.
5. ↑  «MPS 255948» (PDF). *Minor Planet Center*. 14 Σεπτεμβρίου 2008.
6. ↑  «MPC 74684» (PDF). *Minor Planet Center*. 18 Απριλίου 2011.
7. ↑  «Відкритий в Україні астероїд назвали "Вікіпедія"». *NEWSru.ua*. January 31, 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2013-12-15.. Ανακτήθηκε στις 2016-02-06.
Ο **Νικήτας Λιοναράκης** ήταν δημοσιογράφος, πατέρας της δημοσιογράφου Μυρσίνης Λιοναράκη αδερφός του Αντώνη Λιοναράκη. Γεννήθηκε το 1950 στην Αθήνα και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και σε μεταπτυχιακό επίπεδο στο Ινστιτούτο Περιφερειακής Ανάπτυξης του Παντείου Πανεπιστημίου. Αγωνίστηκε κατά της Χούντας, υπέστη βασανιστήρια και φυλακίστηκε. Εργάστηκε πολλά χρόνια ως δημοσιογράφος δηλώνοντας ότι το ειδικό επιστημονικό του ενδιαφέρον εστιάζεται στα ζητήματα των ΜΜΕ και των σχέσεων κράτους - Κοινωνίας των Πολιτών. 

Η πρώτη του συνεργασία ήταν η εφημερίδα *Αυγή* ενώ ακολούθησαν η *Νέα Μεσημβρινή* και το *Έθνος*. Μεγάλη του αγάπη ήταν το ραδιόφωνο. Για περισσότερα από 15 χρόνια παρουσίαζε στην Ελληνική Ραδιοφωνία την εκπομπή «Στις γειτονιές της Ελλάδας», που ήταν μια από τις πρώτες που ασχολήθηκαν με την ελληνική περιφέρεια. Στη συνέχεια διατέλεσε διευθυντής, αρχικά των 19 Περιφερειακών Ραδιοφωνικών Σταθμών της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και στη συνέχεια της ΕΡΑ-1 και της ΕΡΑ-2.

Από το 1999 έως το 2004 υπήρξε συνεργάτης του τότε ΥΠΕΞ Γιώργου Παπανδρέου και διατέλεσε Πρόεδρος της «Επιτροπής για τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ)» στο Υπουργείο Εξωτερικών έχοντας την ευθύνη για τη συνεργασία μαζί τους. Αποτέλεσμα της συνεργασίας ήταν η έρευνα που ολοκληρώθηκε την εποχή και που κατέληξε στην καταγραφή των 31.585 ελληνικών ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στο χώρο των διεθνών σχέσεων.

Το βιβλίο του «Οι συνέπειες του Γατόσκυλου. Κοινωνική πολυπλοκότητα και ΜΜΕ» (εκδ. Παπαζήση 2002) διδάσκεται σήμερα σε σχολές δημοσιογραφίας της Ελλάδας. Τα τελευταία χρόνια δίδασκε στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης το μάθημα «Εταιρικές σχέσεις μεταξύ κράτους και κοινωνίας των πολιτών» ενώ είχε και την ευθύνη για τον συντονισμό διαφόρων ερευνητικών ομάδων. 

Ήταν από τους ιδρυτές του επιστημονικού περιοδικού Σύγχρονα Θέματα και μέλος της Συντακτικής Ομάδας. Υπήρξε πρωτεργάτης της ανάδειξης και υποστήριξης του κινήματος των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων και της Κοινωνίας των Πολιτών στην Ελλάδα και τα τελευταία χρόνια συντονιστής της "Καμπάνιας των 800 ΜΚΟ για το Σύνταγμα". Επίσης ήταν αντιπρόεδρος της οργάνωσης Greenpeace. 

Λίγο πριν πεθάνει στις 10 Οκτωβρίου του 2007, είχε προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, για το Νόμο περί αστικής ευθύνης των δημοσιογράφων, το οποίο με ομόφωνη απόφαση του αμφισβήτησε το Νόμο αυτό και καταδίκασε την Ελλάδα για την εφαρμογή του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ για το θάνατό του
Τζωρτζ Μπιουκάναν
Ο **Τζωρτζ Μπιουκάναν** (*George Buchanan*, Φεβρουάριος 1506 - 28 Σεπτεμβρίου 1582) ήταν Σκωτσέζος ιστορικός και ουμανιστής λόγιος.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1506 στο Κίλερν της Σκωτίας. Δίδαξε λατινικά στο κολέγιο Σαιντ-Μπαρμπ στο Παρίσι όπου είχε σπουδάσει. Με το Franciscanus et fratres (1527) και το Somnium (1535) επιτέθηκε με δριμύ τρόπο κατά των Φραγκισκανών, με αποτέλεσμα να κατηγορηθεί ως αιρετικός και να φυλακιστεί. 

Αφού απέδρασε, κατέφυγε στο Μπορντώ και δίδαξε στο κολέγιο Gyenne όπου μεταξύ των μαθητών του ήταν και ο Μισέλ ντε Μονταίν. Μετέφρασε την Άλκηστη και τη Μήδεια του Ευριπίδη στα Λατινικά και έγραψε πρωτότυπα δράματα όπως το Baptistes και Hepthes στα οποία καυτηρίαζε την τυραννία. Κατηγορήθηκε ξανά ως αιρετικός το 1547, ενώ δίδασκε σε πορτογαλικό πειραματικό σχολείο και κλείστηκε σε μοναστήρι για σωφρονισμό και επανεκπαίδευση. Ενώ ήταν έγκλειστος συνέθεσε παράφραση των Ψαλμών που για πολύ καιρό χρησιμοποιήθηκε για τη διδασκαλία των λατινικών στη Σκωτία. 

Απελευθερώθηκε το 1552 και παρέμεινε στη Γαλλία για ορισμένο διάστημα υπηρετώντας ως παιδαγωγός. Τότε έγραψε το De spaere (1555), ένα λατινικό ποίημα σε πέντε βιβλία και ένα ποίημα για το γάμο της βασίλισσας της Σκωτίας, Μαρίας Στιούαρτ με το Φραγκίσκο Β΄ της Γαλλίας, το Epithalamium (1558). Το 1561 επέστρεψε στη Σκωτία. Αν και αρχικά ήταν υποστηρικτής της Μαρίας Στιούαρτ, μετά τη δολοφονία του δευτέρου συζύγου της, του λόρδου Ντάρνλεϊ, το 1567 έγινε δριμύτατος εχθρός της. Συνέβαλε στη σύνταξη της εναντίον της κατηγορίας και υποστήριξε την Ελισάβετ Α' της Αγγλίας μετά την εκτέλεσή της. Υπήρξε παιδαγωγός του νεαρού βασιλιά Ιακώβου ΣΤ' (μετέπειτα Ιακώβου Α' της Αγγλίας) και απέκτησε και άλλα αξιώματα. 

Το 1579 έγραψε, σε μορφή διαλόγου, το σπουδαιότερο από τα πολιτικά του συγγράμματα, το De jure regni apud Scotos, που αποτελεί υποστήριξη της περιορισμένης μοναρχίας. Πριν πεθάνει το 1582 ολοκλήρωσε το Rerum Scoticarum Historia που αποτελεί καταγραφή της ιστορία της Σκωτίας από την εποχή του μυθικού Φέργκους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb11983633v. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.
3. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγή
----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τζωρτζ Μπιουκάναν** |

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τ.37

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 105874857
* **ΕΒΕ**: 152612
* LCCN: n50041144
* ISNI: 0000 0001 2146 3184
* GND: 117638498
* SELIBR: 179586
* SUDOC: 027891917
* BNF: cb11983633v (data)
* BIBSYS: 5075446
* NLA: 35023305
* NKC: ola2009531374
* ICCU: BVEV019530
* BNE: XX1498007
* CiNii: DA02140940

 |

 |
Η **Μαριγώ Ζαραφοπούλα** ήταν αγωνίστρια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και μέλος της Φιλικής Εταιρείας από την Κωνσταντινούπολη.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στα Ταταύλα της Κωνσταντινούπολης όπου και κατοικούσε. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και όταν κατά τις αρχές του 1821, ο Ασημάκης Θεοδώρου πρόδωσε τα μυστικά της οργάνωσης στις οθωμανικές αρχές, ανέλαβε, χρησιμοποιώντας τις γνωριμίες της με διάφορους αξιωματούχους, να πληροφορηθεί λεπτομέρειες για το συμβάν, αποστολή την οποία έφερε εις πέρας. Παράλληλα, χρησιμοποιώντας τις ίδιες γνωριμίες καθώς και τη σημαντική της περιουσία, πέτυχε την δραπέτευση των γιων του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη που διέμεναν στην Κωνσταντινούπολη ως αιχμάλωτοι. Όταν αποκαλύφθηκε η συμμετοχή της ίδιας αλλά και του εμπόρου αδελφού της, Χατζηβασίλη, στη Φιλική Εταιρεία, γνώρισε διώξεις ενώ ο αδελφός της καρατομήθηκε στις 23 Απριλίου του 1821. Τελικά, μετά από μεγάλες ταλαιπωρίες, η Ζαραφοπούλα κατάφερε να μεταβεί στην Ύδρα της επαναστατημένης Ελλάδας, κομίζοντας μαζί της μεγάλο χρηματικό ποσό το οποίο διέθεσε για τις ανάγκες της επανάστασης. 

Στην Πελοπόννησο, χρησιμοποιήθηκε από τους Κολοκοτρώνη και Υψηλάντη ως κατάσκοπος εντός της Τριπολιτσάς και του Ναυπλίου. Τα επόμενα χρόνια, χρηματοδότησε την εκστρατεία του Φαβιέρου στην Κάρυστο καθώς και την αντίστοιχη του Χατζημιχάλη Νταλιάνη στην Κρήτη. Μεσούσης της επανάστασης, παντρεύτηκε τον αξιωματικό Γεώργιο ή Θεόδωρο Στεφάνου ο οποίος σκοτώθηκε μαχόμενος, αποκτώντας μαζί του δύο παιδιά. Πέθανε άπορη μετά το 1865, έτος κατά το οποίο αιτήθηκε σύνταξη από την Επιτροπή Εκδουλεύσεων.

Την προσφορά της Ζαραφοπούλας στην επανάσταση, πιστοποίησαν με σχετικά έγγραφα αρκετοί σημαντικοί οπλαρχηγοί όπως οι Γενναίος Κολοκοτρώνης, Χατζηχρήστος, Νικηταράς κ.ά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  *Σύγχρονος Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη*, τ. 11ος, σ. 170 - 171.
2. ↑  Η ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας 2.0.
3. ↑  Κούλα Ξηραδάκη, *Γυναίκες του '21 - Προσφορές, ηρωισμοί και θυσίες*, εκδόσεις Δωδώνη, Αθήνα - Γιάννινα 1995, σελ. 326.
4. 1 2 3 4  Ξηραδάκη, 1995, σ. 327.
5. ↑  Ξηραδάκη, 1995, σ. 326 - 327.

Βιβλιογραφία
------------

* Κούλα Ξηραδάκη, *Γυναίκες του '21 - Προσφορές, ηρωισμοί και θυσίες*, εκδόσεις Δωδώνη, Αθήνα - Γιάννινα 1995.
* *Σύγχρονος Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη*, τ. 11ος.
Το **Αεροδρόμιο του Μονάχου** (γερμ. *Flughafen München*) είναι το διεθνές αεροδρόμιο του Μονάχου, της πρωτεύουσας της Βαυαρίας, με κωδικό IATA **MUC** και κωδικό ICAO **EDDM**. Είναι το δεύτερο σε επιβατική κίνηση αεροδρόμιο σε ολόκληρη τη Γερμανία, μετά το Διεθνές Αεροδρόμιο Φραγκφούρτης, και το όγδοο στην Ευρώπη, με 46,3 εκατομμύρια επιβάτες το 2018. Με στοιχεία του Φεβρουαρίου 2017, από το αεροδρόμιο έφευγαν πτήσεις προς 266 προορισμούς, και από αυτή την άποψη έρχεται πρώτο σε ολόκληρο τον κόσμο.

Το Αεροδρόμιο του Μονάχου βρίσκεται 28,5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το κέντρο του Μονάχου, πολύ πιο κοντά στην πόλη Φράιζινγκ, σε υψόμετρο 453 μέτρα. Φέρει το όνομα (παρότι δεν αναφέρεται συχνά) του πρώην κυβερνήτη της Βαυαρίας Φραντς Γιόζεφ Στράους, ο οποίος είχε γεννηθεί στο Μόναχο. Διαθέτει δύο κύρια τερματικά επιβατών με ένα πρόσθετο στη μέση, δύο διαδρόμους και εκτεταμένες εγκαταστάσεις φορτίων και συντηρήσεως, ενώ έχει πλήρη ικανότητα να δεχθεί αεροσκάφη μεγάλου πλάτους όπως το Airbus A380.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Year to date». ACI.aero. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2016.
2. ↑  aero.de - "Frankfurt offers the most destinations" 20 Φεβρουαρίου 2017

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
* Airport information for MUC

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 149072428
* LCCN: n93035334
* GND: 4303198-5

 |

 |
Ο **Νικόλαος Καστρινός** (Ερεσσός Μυτιλήνης,  Λέσβος, 1888 – Θεσσαλονίκη, 23 Φεβρουαρίου 1981) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, εκδότης και πολιτικός. Για τη συνολική του προσφορά στο συνδικαλιστικό κίνημα, στην πολιτική και την κοινωνία βραβεύτηκε με το αργυρό μετάλλιο της πόλης της Θεσσαλονίκης, το 1970, ενώ άφησε και πλούσιο συγγραφικό έργο.
Τα παιδικά του χρόνια τα έζησε στην Οδησσό της –σημερινής- Ουκρανίας, που τότε ανήκε αρχικά στη Ρωσική Αυτοκρατορία κι ακολούθως στην ΕΣΣΔ. Ακολούθως μετέβη στην Κωνσταντινούπολη όπου άρχισε να δημοσιογραφεί, στην αρχή ως ανταποκριτής Ρωσικών εφημερίδων, ακολούθως δε, χρήματισε ο ίδιος εκδότης. Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης εγκαταστάθηκε εκεί και έλαβε μέρος στα κοινά της πόλης, καθώς εκλέχθηκε επανειλημμένα, δημοτικός σύμβουλος. Υποστήριξε, μέσα από τα κείμενά του, εργατικά αιτήματα και δημοκρατικές διεκδικήσεις, ενώ από το 1917 έως το 1945 εξέδιδε τα δικά του φύλλα εφημερίδων, ενώ συνεργάστηκε με τις εφημερίδες «Θεσσαλονίκη» και «Μακεδονία». Πήρε μέρος στο Κίνημα της Εθνικής Άμυνας (1917). Συνδεόταν φιλικά με τους Νίκο Καζαντζάκη, Κωστή Παλαμά, Δημήτρη Γληνό, ενώ υπήρξε πολιτικός φίλος του Ελευθέριου Βενιζέλου και του Αλέξανδρου Παπαναστασίου.
Πέθανε σε ηλικία 93 ετών και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη την επομένη του θανάτου του, στις 24 Φεβρουαρίου 1981, από τον Ι.Ν. της Ευαγγελίστριας Θεσσαλονίκης.

Πηγή
----

* Εφημερίδα *Μακεδονία*, φύλλο της 24 Φεβρουαρίου του 1981, σελ. 1, άρθρο με τίτλο: «Πέθανε ο Νικόλαος Καστρινός»
Το **παντζάρι** (*Beta vulgaris*) ή **κοκκινογούλι** είναι φυτό της οικογένειας αμαρανθοειδή, του μέρους της που παλιότερα ήταν γνωστό ως χηνοποδιοειδή. Είναι μονοετές ή διετές φυτό του οποίου η ρίζα είναι εδώδιμη. Υπάρχουν πολλές καλλιεργήσιμες ποικιλίες, όπως το σέσκουλο, μια φυλλώδης ποικιλία παντζαριού, και το ζαχαρότευτλο, του οποίου η ρίζα έχει υψηλή συγκέντρωση σε σάκχαρα. Όλες οι καλλιεργήσιμες ποικιλίες παντζαριού προέρχονται από το υποείδος *B. v. vulgaris*. Άλλα υποείδη του παντζαριού είναι τα *B. v. maritima*, το οποίο βρίσκεται στη Μεσόγειο, στις ευρωπαϊκές ακτές του Ατλαντικού, από τη Μέση Ανατολή μέχρι την Ινδία, και το *B. v. adanensis*, το οποίο βρίσκεται στη βόρεια ανατολική Μεσόγειο. Η εξημέρωση του φυτού θεωρείται ότι έλαβε χώρα τη 2η χιλιετία π.Χ. στην περιοχή της Μεσογείου.

Το φυτό φτάνει σε ύψος το 1,5 μέτρο. Έχει μικρά ερμαφρόδιτα άνθη και η επικονίασή του γίνεται από τον άνεμο. Το φυτό προτιμά καλά στραγγιζόμενα εδάφη. Τα φύλλα του έχουν σχήμα καρδιάς και μήκος 5 με 20 εκατοστά.

Στη μαγειρική
-------------

Το παντζάρι τρώγεται τόσο ωμό, όσο και μαγειρεμένο, ολόκληρο. Η ρίζα του ωμή είναι σκληρή, ενώ μαγειρεμένη είναι πιο μαλακή. Χρησιμοποιείται στις σαλάτες. Εξαιτίας της μεγάλης περιεκτικότητάς του σε σάκχαρα, περίπου 16 έως 20%, χρησιμοποιείται ως πηγή σακχάρου στις περιοχές με εύκρατο κλίμα. Επίσης και τα φύλλα του είναι εδώδιμα και μπορούν να χρησιμοποιηθούν αντί του σπανακιού, όμως τα ωμά φύλλα μπορεί να αφήσουν πικρή γεύση στο στόμα.

Θρεπτική αξία
-------------

Τα παντζάρια είναι πλούσια σε υδατάνθρακες, νιτρικά άλατα, μαγνήσιο, σίδηρο, κάλιο, νάτριο, βιταμίνη C και φολικό οξύ. Σε αντίθεση με τα φρούτα, η κύρια πηγή σακχάρων στο παντζάρι είναι η σουκρόζη. Το έντονο κόκκινο χρώμα τους οφείλεται στην παρουσία βουλγαξανθίνης. Σύμφωνα με έρευνα του πανεπιστήμιου του Έξετερ, τα παντζάρια βελτιώνουν την αντοχή κατά 16% και ο χυμός τους βοηθάει στη μείωση της αρτηριακής πίεσης. Το μαγνήσιο που περιέχουν βοηθάει την απορρόφηση του ασβεστίου. Στην παραδοσιακή ιατρική, τα παντζάρια έχουν καθαρτικές ιδιότητες και χρησιμοποιούνται επίσης για την αντιμετώπιση της ουρικής αρθρίτιδας και άλλων αρθραλγιών και της πιτυρίδας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Beta vulgaris - Rossio. pfaf.org
2. ↑  «Beetroot Juice Boosts Stamina, New Study Shows». *ScienceDaily*. 7 Αυγούστου 2009. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2021.
3. ↑  Babarykin, D.; Smirnova, G.; Pundinsh, I.; Vasiljeva, S.; Krumina, G.; Agejchenko, V. (2019-03-01). «Red Beet (Beta vulgaris) Impact on Human Health» (στα αγγλικά). *Journal of Biosciences and Medicines* **7** (3): 61–-79. doi:10.4236/jbm.2019.73007. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **παντζάρι**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Παντζάρι** |
Ο **Όμιλος Πετοσφαίρισης Χαλκίδας** (Ο.ΠΕ.Χ.) ιδρύθηκε το 2012, και αποτελεί την φυσική συνέχεια του τμήματος πετοσφαίρησης της Α.Γ.Ε.Χ. Η ανεξαρτητοποίηση του τμήματος ήταν επιθυμία όλων των παραγόντων της Επιτροπής Volleyball της Α.Γ.Ε.Χ. , οι οποίοι επί πολλά έτη επιθυμούσαν την αυτόνομη ύπαρξη του τμήματος για την καλύτερη 

υποστήριξη και ανάπτυξη του. Ο Όμιλος Πετοσφαίρισης Χαλκίδας (Ο.ΠΕ.Χ.) έχει την έδρα του Κλειστό Γυμναστήριο ΔΑΚ ¨Μελίνα Μερκούρη¨ και διαθέτει αναπτυξιακά και αγωνιστικά τμήματα. 

Μέσα στην πολυετή αυτή πορεία, αναδείχθηκαν αρκετοί αθλητές που τίμησαν και τιμούν με την παρουσία τους τον χώρο του αθλήματος. Ιδιαίτερα επιτυχημένη καριέρα έκαναν αθλητές που αναδείχθηκαν από τον Ο.ΠΕ.Χ. τις πρώτες δύο δεκαετίες, όπως οι νυν προπονητές των αναπτυξιακών - αγωνιστικών τμημάτων του συλλόγου Χρήστος Αδάμ (*Ιωνικός Ν.Φ. - ΑΕΚ, 1 φορά Κυπελλούχος Ελλάδος - συμμετοχή με Εθνική Εφήβων σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα)* και Σοφία Ιορδανίδου (*4 φορές Πρωταθλήτρια και 1 Κυπελλούχος Ελλάδος με Πανελλήνιο και ΠΑΟ, 3 φορές MVP, καριέρα σε Γαλλία και Ιταλία – συμμετοχή με Εθνική Γυναικών στους Ολυμπιακούς αγώνες 2004*) καθώς και ο Θανάσης Μιχαλόπουλος (*Κυπελλούχος Ευρώπης με Ολυμπιακό – συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 με Εθνική ομάδα Beach Volley*). Τη σκυτάλη μετά το 2000 πήραν οι Κώστας Ταμπουρατζής (*Ολυμπιακός – Εθνική Ανδρών*), Άννα-Μαρία Σπανού και Πένυ Λάιου, που αγωνίστηκαν ή αγωνίζονται σε ομάδες Α1 & Α2 κατηγορίας, φτάνοντας στις μέρες μας στους Οδυσσέα Αδάμ Αρχειοθετήθηκε 2019-08-04 στο Wayback Machine. (Φοίνικας Σύρου), Λυδία Αδάμ[*νεκρός σύνδεσμος*] (*Ηρακλής Κηφισιάς – Αμαζόνες Ν. Ερυθραίας*),  Φάνη Ρουσόπουλο (*ΠΑΟ - Εθνική Εφήβων*) καθώς  και τους Αφους Μανδηλάρη (*Εθνική Ομάδα Beach Volley*).

Ο σύλλογος ανήκει στην ΕΣΠΑΑΑ (Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Αθήνας & Ανατολικής. Αττικής) και συμμετέχει στα αναπτυξιακά και Εθνικά πρωταθλήματα της Ένωσης όπου και πρωταγωνιστεί.
Ο **Σπύρος Ορνεράκης** (γενν. Χανιά, Κρήτη, το 1942) είναι Έλληνας γελοιογράφος και εικονογράφος. Σπούδασε διακόσμηση και σκηνογραφία στην Αθήνα, ενώ απασχολήθηκε επί σειρά ετών ως γραφίστας σε διάφορες ιδιωτικές επιχειρήσεις. Το 1972 άρχισε συνεργασία με το περιοδικό Ταχυδρόμος δημοσιεύοντας πολιτικά σκίτσα, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως τακτικός γελοιογράφος για λογαριασμό των εφημερίδων Τα Νέα και Το Βήμα. Το 1974 ένα σχέδιό του που αφορούσε στο δημοψήφισμα για τη μορφή του Πολιτεύματος, έκανε ιδιαίτερη αίσθηση. Από τη μεταπολίτευση και έπειτα, εργάσθηκε σαν μόνιμος σκιτσογράφος στην εφημερίδα "Καθημερινή". Ακολούθησαν πολλές συνεισφορές του σε ελληνικά έντυπα και εφημερίδες. Απασχολήθηκε επίσης σαν σκηνογράφος τόσο στο θέατρο, όσο και την τηλεόραση. Το 1975 τιμήθηκε με το 2ο βραβείο της παγκόσμιας έκθεσης γελοιογραφίας. Έχει καλύψει σημαντικά γεγονότα της επικαιρότητας, όπως τη δίκη των πρωταιτίων της στρατιωτικής δικτατορίας (1975), τη «δίκη Κοσκωτά» (1991), τη δίκη της «17 Νοέμβρη» (2003) κ.α. Το 2006 έλαβε βραβείο του Ιδρύματος Μπότση. Είναι ιδιοκτήτης σχολής σχεδίου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  (Αγγλικά, Ολλανδικά) *Lambiek Comiclopedia*. Lambiek. 1  Νοεμβρίου 1999. o/ornerakis\_spyros. Ανακτήθηκε στις 15  Σεπτεμβρίου 2022.
2. ↑  Ορνεράκης Σπύρος (βιογραφικό)
3. ↑  Συνέντευξη του Σπύρου Ορνεράκη
4. ↑  «Soloup: Σπύρος Ορνεράκης, ο άνθρωπος σχολή...». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιανουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2017.
Ο **Κλωντ Νομπς** (Claude Nobs, 8 Φεβρουαρίου 1936 - 10 Ιανουαρίου 2013) ήταν ο ιδρυτής του φεστιβάλ τζαζ του Μοντρέ.

Βιογραφία
---------

Αρχικά έλαβε εκπαίδευση στον τομέα της μαγειρικής, για να μεταστραφεί αργότερα, στην διοίκηση τουριστικών επιχειρήσεων. Προχώρησε στον τομέα των πωλήσεων αφού ταξίδεψε στην Ευρώπη και την Αμερική για να προωθήσει το φεστιβάλ το οποίο ετοίμαζε. Στο πρώτο του ταξίδι στη Νέα Υόρκη, γνώρισε τον διευθυντή της "*Atlantic Records*", Νεσούχι Ερτεγάν, με του οποίου τη βοήθεια διοργανώθηκε το πρώτο φεστιβάλ του Μοντρέ, στις 16 Ιουνίου του 1967.  

Ο Κλωντ Νομπς το 1978
Το φεστιβάλ στεγαζόταν στο καζίνο της πόλης, αλλά το 1971 ξέσπασε φωτιά κατά τη διάρκεια της εμφάνισης του Frank Zappa. Οι Deep Purple αποτύπωσαν το γεγονός στους στίχους του θρυλικού τραγουδιού τους, με τίτλο "Smoke on the Water", στο οποίο ο Νομπς αναφέρεται ως *"Funky Claude"*.  

Το 1973, ο Νομπς ανέλαβε τη διοίκηση των ελβετικών παραρτημάτων των δισκογραφικών κολοσσών "Warner", "Elektra" και "Atlantic". Κατά τη δεκαετία του '90, το φεστιβάλ σταμάτησε να έχει ως βασικό είδος την μουσική τζαζ δεχόμενο και άλλα μουσικά είδη. Το 2004, προσέλκυσε πάνω από 200.000 θεατές.  

Οι μουσικές ηχογραφήσεις στις οποίες συμμετείχε ο Κλωντ Νομπς είναι το τραγούδι του Chris Rea με τίτλο "Nothing's Happening By The Sea" όπου παίζει φυσαρμόνικα και η αναγγελία του συγκροτήματος προς τους θεατές στο δίσκο *"Bursting Out"* των Jethro Tull (1978).  

Στις 10 Ιανουαρίου του 2013, ο Κλωντ Νομπς απεβίωσε, αφού υπέκυψε στα τραύματα τα οποία είχε από ατύχημα με σκι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.fonoteca.ch/agent/9639.011.

Πηγές
-----

* Montreux Jazz Festival
* Claude Nobs Foundation
* Live at Montreux on YouTube
* Claude Nobs Revealed on CNN.com International
* Αφιέρωμα CNN *15/8/2006*
* www.montreuxjazzfestival2009.com [*νεκρός σύνδεσμος*]
* Highway Star, "*Thank You Claude*"

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 266230492
* LCCN: no2007012886
* ISNI: 0000 0003 8277 9603
* GND: 1019526076
* SUDOC: 157375137
* BNF: cb14211431w (data)
* BIBSYS: 4014565
* MusicBrainz: 127750dd-22b5-482d-87fd-f2071fa1dbee

 |

 |
Ο **Δημήτρης Δοξάκης** (γεν. Ρόδος 9 Μαρτίου 1959, ύψος 1,80 μ.) είναι Έλληνας παλαίμαχος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και πρωταθλητής Β΄Εθνικής, που αγωνίζονταν στη θέση του τερματοφύλακα και έκανε πολυετή καριέρα στα επαγγελματικά πρωταθλήματα, με τα χρώματα τριών διαφορετικών συλλόγων.

Ο Δοξάκης ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του σε μικρή ηλικία, από τους ερασιτέχνες της Ρόδου, όπου και παρέμεινε μέχρι την περίοδο 1973-74, οπότε και προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα, η οποία τότε αγωνίζονταν στη Β΄Εθνική. Με την ομάδα του "σμαραγδένιου νησιού" πανηγύρισε δύο τίτλους Β΄Εθνικής (το 1978 και το 1981) και συμπλήρωσε 96 συμμετοχές στην Α΄Εθνική. Το καλοκαίρι του 1985 μεταγράφηκε στον Εθνικό Πειραιά, με τον οποίο αγωνίσθηκε για τις επόμενες 4 σεζόν στην Α΄Εθνική. Μετά τον υποβιβασμό της πειραϊκής ομάδας (1989), υπέγραψε στον Ιωνικό Νικαίας, συνεχίζοντας για 2 ακόμη χρόνια στη μεγάλη κατηγορία, σαν βασικός γκολκίπερ. Μέχρι και το 1991 που τερμάτισε τη σταδιοδρομία του, είχε πάρει μέρος σε συνολικά **220 επίσημους αγώνες** πρωταθλήματος Α΄Εθνικής.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Διεθνής αθλητική ιστοσελίδα
* Γεώργιος Παγιωτέλης-"Το Έπος της Α' Εθνικής" (ένθετο αθλητικού περιοδικού "Οι Παγκόσμιοι"-"Κλ. Γεωργαλάς Ε.Π.Ε.")
* "40 Χρόνια Ποδόσφαιρο και ΠΡΟ-ΠΟ" (έκδοση εφημερίδας "Προπόραμα"-2000)
**2006 SQ372** | Ανακάλυψη |
| --- |
| Ανακαλύφθηκε από |  Becker, A. C. Puckett, A. W. Kubica, J  |
| Ανακαλύφθηκε στις | 27 Σεπτεμβρίου 2006 |
| Χαρακτηριστικά τροχιάς |
| Αφήλιο |  1.602 AU |
| Περιήλιο |  24,18 AU |
| Ημιάξονας τροχιάς |  813,2 AU |
| Εκκεντρότητα |  0,970 |
| Περίοδος περιφοράς |  23,185 χρόνια |
| Κλίση |  19,450° ως προς την Εκλειπτική |
| Μήκος του ανερχόμενου σημείου |  197,40°  |
| Όρισμα του περιηλίου |  122,52° |
| Φυσικά Χαρακτηριστικά |
| Διαστάσεις  |  106 km |
| Απόλυτο μέγεθος |  8,1 |

  

Το **2006 SQ372** είναι ένα αντικείμενο με πολύ εκκεντρική τροχιά. Η διάμετρός του είναι μεταξύ 50 και 100 χιλιόμέτρων και είναι πιθανό να είναι κομήτης, επειδή περιέχει πέρα από πετρώματα και πάγο, αλλά ποτέ δεν πλησιάζει στον Ήλιο τόσο ώστε να αναπτύξει μια μεγάλη και λαμπερή ουρά.

Ανακάλυψη
---------

Το αντικείμενο ανακαλύφθηκε από την έρευνα για υπερκαινοφανείς αστέρες SDSS-II supernova survey. Η έρευνα αυτή έλεγχε συνεχώς μια έκταση 300 τετραγωνικών μοιρών στον ουράνιο θόλο από το Σεπτέμβριο μέχρι το Νοέμβριο κάθε χρόνο από το 2005 μέχρι το 2007. Ο αστεροειδής ανιχνεύτηκε καθώς είχε μετακινηθεί στο μεσοδιάστημα δύο φωτογραφιών της περιοχής της οποία βρισκόταν, που λήφθηκαν τις 27 Σεπτεμβρίου και 21 Οκτωβρίου 2006. Η παρουσιά του σώματος επιβεβαιώθηκε με βάση φωτογραφίες από το 2005.

Τροχιά
------

Η τροχιά του είναι πολύ ελλειπτική, ενώ το αφήλιό του είναι ένα από τα μεγαλύτερα στο ηλιακό σύστημα, αν εξαιρέσουμε τους κομήτες, και είναι αντίστοιχο με αυτό του αστεροειδή 2005 VX3 (αφήλιο 1720 AM). Όμως το περιήλιό του φτάνει στην τροχιά του Ουρανού. Μια περιστροφή του διαρκεί περίπου 23.000 χρόνια, σχεδόν διπλάσια από ότι η 90377 Σέντνα. Η περίεργη τροχιά του δείχνει ότι πιθανόν δημιουργήθηκε στο εσωτερικό νέφος του Όορτ, κάτι το οποίο θεωρείται πιθανό και για το (87269) 2000 OO67.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  JPL Small-Body Database Broswer ανακτήθηκε 2 Μαρτίου 2012
2. ↑  List of Known Trans-Neptunian Objects, 22 Αυγούστου 2008, ανακτήθηκε 7 Νοεμβρίου 2008
3. ↑  Dr Chris Lintott (2008-08-25). «Sky survey yields new cosmic haul». BBC News.. Ανακτήθηκε στις 2013-06-06.
4. ↑  «See you again in 22,000 years Astronomers find an unusual new denizen of the Solar System». SDSS. 18 Αυγούστου 2008. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουνίου 2013.
5. ↑  Nathan A. Kaib, Andrew C. Becker, R. Lynne Jones, Andrew W. Puckett, Dmitry Bizyaev, Benjamin Dilday, Joshua A. Frieman, Daniel J. Oravetz, Kaike Pan, Thomas Quinn, Donald P. Schneider, Shannon Watters (2009-01-13). «2006 SQ372: A Likely Long-Period Comet from the Inner Oort Cloud». arXiv:0901.1690v1.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η ανακάλυψη του 2006 SQ372 από το SDSS
Η **κανακομυρίκη** (λατινική και επιστημονική ονομασία *Canacomyrica*) είναι γένος δικοτυλήδονων φυτών, που ανήκει στην οικογένεια της μυρίκης, τα μυρικοειδή. Είναι ένα μονοτυπικό γένος, δηλαδή περιλαμβάνει ένα και μοναδικό είδος, το *Canacomyrica monticola*, ενδημικό της Νέας Καληδονίας. Είναι μικρό δέντρο ή θάμνος που ευδοκιμεί μόνο σε εδάφη σερπεντίνη με υψηλές περιεκτικότητες σε σίδηρο και μαγνήσιο. Για τον λόγο αυτόν, όντας και περιορισμένο σε όχι μεγάλα νησιά του Ειρηνικού, έχει συμπεριληφθεί στον κατάλογο των «ειδών προ απειλής» της IUCN Μέχρι το 2021 είχε ανακαλυφθεί μόνο σε ένδεκα τοποθεσίες στη νότια επαρχία της Ν. Καληδονίας. Πιθανοί κίνδυνοι για τη διαιώνιση του είδους είναι οι πυρκαγιές, η εξορυκτική δραστηριότητα και η υλοτόμηση.

Παραπομπές
----------

1. 1 2

Πηγές
-----

* Kubitzki, K. κ.ά.: *The Families and Genera of Vascular Plants*, τόμ. 2, σ. 456, Springer Verlag, Βερολίνο 1993, ISBN 3-540-55509-9
* Herbert, J.; Chase, M.W.; Möller, M.; Abbott, R.J. (2006). «Nuclear and plastid DNA sequences confirm the placement of the enigmatic *Canacomyrica monticola* in Myricaceae». *Taxon* **55** (2): 349-357. doi:10.2307/25065582.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «*Canacomyrica* fact file». Arkive. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2013.
Στην αρχαϊκή συλλογή του Βρετανικού Μουσείου εκτίθενται με αριθμό καταλόγου 53 ειδώλιο έφιππου πολεμιστή που βρέθηκε στο Αρμέντο και αγοράστηκε στη Νάπολη το 1833 από τον συλλέκτη Gábor Fejérváry, για να μεταπουληθεί το 1904 στο Βρετανικό Μουσείο.

Περιγραφή
---------

Το αγαλματάκι διατηρείται σε άριστη κατάσταση. Η επιφάνειά του είναι επικαλυμμένη με μια υπέροχη πατίνα. Αποτελείται από δύο μέλη, το άλογο και τον ιππέα, τα οποία κατασκευάστηκαν ξεχωριστά, εφαρμόζουν απόλυτα σχηματίζοντας ένα ενιαίο σύνολο. Το κράνος που φοράει ο καβαλάρης είναι διακοσμημένο με ανάγλυφα άνθη λοτού και καλύπτει ολόκληρη την κεφαλή. Το πρόσωπό του είναι νεανικό, αγένειο. Η κόμη προβάλει στο σβέρκο. Πρέπει να είχε μαι μια κορώνα, η οποία έχει χαθεί. Επίσης λείπει το χαλινάρι που κρατούσε στα χέρια του. Φοράει κοντό χιτώνα σφιγμένο με ζώνη στην μέση του. Η χαίτη και τα μαλλιά στο κούτελο του αλόγου είναι ανάγλυφα.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
--------------------------------

Θεωρείται ως ένα από τα πιο αξιόλογα δείγματα Ελληνικής χαλκογλυπτικής τέχνης του 6ου αιώνα π.Χ.. Φέρει τα χαρακτηριστικά κορινθιακού εργαστηρίου, και πιθανόν να το έφεραν μαζί τους Κορίνθιοι αποικιστές που εγκαταστάθηκαν στην Νότιο Ιταλία.

Πηγές
-----

* British Museum. (1915). *Select bronzes, Greek, Roman, and Etruscan, in the departments of antiquities*. *Dept. of Greek and Roman Antiquities*. Σχολιασμός από Henry Beauchamp Walters. London: Order of the Trustees. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Παρουσίαση του έφιππου πολεμιστή στο Βρετανικό Μουσείο Αρχειοθετήθηκε 2011-06-01 στο Wayback Machine.
* Παρουσίαση στο Βρετανικό Μουσείο
Στην αρχαϊκή συλλογή του Βρετανικού Μουσείου εκτίθενται με αριθμό καταλόγου 746 χρυσό κόσμημα με λιονταροκεφαλή και διάκοσμο από πουλιά που αναφέρεται ότι βρέθηκε στην Αίγινα (ανήκει στον «θησαυρό της Αίγινας»).

Περιγραφή
---------

Το ολόχρυσο κρεμαστό κόσμημα έχει ως κεντρικό χαρακτηριστικό στοιχείο μια λιονταροκεφαλή με μυτερά αυτιά. Δεξιά και αριστερά υπάρχουν οπές για δακτύλιο. Ο λαιμός του λιονταριού είναι διακοσμημένος με χρυσό σύρμα που σχηματίζει κύκλους και εφαπτόμενες γραμμές. Από τη λιονταροκεφαλή είναι αναρτημένες τέσσερις χρυσές αλυσιδίτσες από πλεγμένο ολόχρυσο σύρμα. Δύο αλυσιδίτσες καταλήγουν σε ολόχρυσες πάπιες που πετάν, ενώ οι άλλες δύο καταλήγουν σε ολόχρυσα αυγά. Κάτω από την λιονταροκεφαλή είναι στερεωμένο με σύρμα ένα ολόχρυσο καλάθι, που είναι διακοσμημένο με τρία ζευγάρια ραβδωτές γραμμές. Στο καλάθι κρέμονται επίσης τρεις ολόχρυσες πλεκτές αλυσιδίτσες που καταλήγουν σε πάπιες που πετούν.

Βιβλιογραφία
------------

* Evans, loc. cit. p. 205 f. (d), fig. 7
* Perrot et Chipiez, loc. cit. p. 241, fig. 108

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Frederick Henry Marshall (1911). *Catalogue of the jewellery, Greek, Etruscan, and Roman, in the departments of antiquities, British Museum*. *British Museum. Dept. of Greek and Roman Antiquities*. London: Printed by order of the Trustees. σελίδες 52. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρουσίαση του κοσμήματος από το Βρετανικό Μουσείο
Ο **Αμφορέας Burgon** που φιλοξενείται στο Βρετανικό Μουσείο με αριθμό καταλόγου αγγείων 130 (αρ. καταλόγου GR 1842.7-28.834), είναι παναθηναϊκός αμφορέας, αρχαιολογικό εύρημα από την Αθήνα.

Περιγραφή
---------

Ο αμφορέας έχει σχήμα κοντό και κάπως πλατύ στην κοιλιά, με πολύ κοντό λαιμό και χαμηλό στόμιο. Ο πόδας του είναι εξαιρετικά μικρός σε σχέση με το ύψος του σώματος. Οι δύο λαβές είναι πολύ μικρές και πολύ κοντά στο σώμα. Η πίσω όψη φέρει σημαντικές φθορές που προξενήθηκαν από την αρχαιολογική σκαπάνη. 

Φέρει μελανόμορφη αγγειογραφία της Αθηνάς, μιας σειρήνας και μιας γλαύκης. Η Αθηνά εικονίζεται προς τα αριστερά. Φοράει περικεφαλαία, ενώ ένας παχύς βόστρυχος φτάνει μέχρι τους ώμους. Κάνει ένα βήμα μπροστά κραδαίνοντας ένα αιχμηρό δόρυ στο αριστερό, υψωμένο χέρι. Η θεά φοράει μακρύ πέπλο με ζώνη και χωρίς μανίκια. Η αιγίδα καταλήγει σε τρία ελισσόμενα φίδια. Στο αριστερό χέρι κρατάει ασπίδα, η οποία φέρει ως σύμβολο ένα δελφίνι που κάνει βουτιά προς τα αριστερά. 

Ο αμφορέας φέρει την επιγραφή ΤΟΝΑΘΕΝΕΘ(Ε)ΝΑΘΛΟΝΕΜΙ, δηλαδή «Των Αθενέθεν άθλων εμί» σε μετάφραση «Είμαι (αμφορέας) των άθλων που έγιναν στην Αθήνα (των Παναθηναϊκών αγώνων)».

Στην πίσω μεριά εικονίζεται ένας αρματοδρόμος καθιστός. Το πρόσωπο είναι χωρίς γενειάδα. Φοράει κόκκινο χιτώνα. Ακουμπάει τα πόδια σε σανίδα και οδηγεί το δύιππο άρμα προς τα δεξιά. Στο δεξί χέρι κρατάει αγκίδα, στο αριστερό καλαύροψ με κουδουνάκια για να παρακινεί τα άλογα. Οι τροχοί του άρματος είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικοί και ομοιάζουν με αυτούς άλλου ευρήματος από την Ολυμπία.

Ερμηνεία
--------

Ο αμφορέας συγκαταλέγεται στους Παναθηναϊκούς αμφορείς. Ήταν το επίσημο βραβείο που απονεμόταν στους νικητές των Παναθηναίων, όπως αποδεικνύει η επιγραφή «*Των Αθήνηθεν άθλων ειμί*», δηλαδή η κρατική σφραγίδα προς εξασφάλιση του γνησίου του αμφορέα.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Ο αμφορέας Burgon είναι ο αρχαιότερος Παναθηναϊκός αμφορέας που έχει βρεθεί. Η επιγραφή ακολουθεί την γραμματοσειρά του 6ου αιώνα π.Χ. ενώ ο άγνωστος αγγειογράφος, καθώς και ο αμφορέας πήραν το όνομά τους από τον Thomas Burgon, συλλέκτη και αρχαιολόγο, πρώην κάτοχο του Αμφορέα. Η ομάδα των αγγειογράφων, στους οποίους συγκαταλέγεται και ο άγνωστος ζωγράφος του αμφορέα μας άκμασε στα μέσα του 6ου αι. π.Χ.. Το έτος κατασκευής του αμφορέα ανάγεται στο 560 π.Χ..

Βιβλιογραφία
------------

* Publ. Min. dell Inst. X. pl. 48, i. k.
* Bröndsted, Mém, sur les vases panath. pl. i
* Le Bas, Inscr. grecques et latines Nr. 446, p.129 (Attique)
* Erw. Anali II, p. 266 A
* Anali 1878, p. 276
* Stephani Nr. 90. Figur 5

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Γκέοργκ φον Μπράουχιτς (1885-1940) (1910). *Die panathenäischen Preisamphoren*. Λειψία: Teubner. σελίδες 6-8. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρουσίαση του αμφορέα από το Βρετανικό Μουσείο με πληροφορίες και φωτογραφικό υλικό
Ο **Παναθηναϊκός αμφορέας** που φιλοξενείται στο Βρετανικό Μουσείο με αριθμό καταλόγου αγγείων 610, είναι αρχαιολογικό εύρημα του 1873 από την Κάπουα.

Περιγραφή
---------

Η μορφή της Αθηνάς παρουσιάζει ορισμένες ιδιομορφίες ως προς το κράνος και την ασπίδα. Οι κίονες είναι δωρικού ρυθμού χωρίς ακάνθους. Στον κάθε κίονα εικονίζεται από μία γυμνόστηθη Νίκη που στέκει όρθια σε πλώρη καραβιού και κρατάει στα χέρια ένα στεφάνι. Δίπλα στον αριστερό κίονα διακρίνουμε την επιγραφή με το όνομα του επώνυμου άρχοντα «*ΝΙΚΗΤΗΣΑΡΧΩΝ*» (ο άρχων του 332 π.Χ. ονομαζόταν Νικήτης), ενώ δίπλα στον δεξιό κίονα η επιγραφή «*ΤΩΝΑΘΗΝΗΘΕΝΑΘΛΩΝ*» πιστοποιεί το γνήσιο του αμφορέα.

Η όπισθεν άποψη εικονίζει δύο γενειοφόρους παγκρατιατιστές με γυμνό σώμα την στιγμή που αγωνίζονται. Ο αριστερός σφίγγει με το ένα χέρι το κεφάλι του ανταγωνιστή του και είναι έτοιμος να τον χτυπήσει. Αριστερά των δύο παγκρατιαστής στέκει ένας έφεδρος αγωνιστής, περιμένοντας την σειρά του για να ανταγωνιστεί στην συνέχεια με τον νικητή. Δεξιά στέκει ένας γενειοφόρος διαιτητής που φοράει μανδύα και είναι στεφανωμένος με άσπρο στεφάνι.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Γκέοργκ φον Μπράουχιτς (1885-1940) (1910). *Die panathenäischen Preisamphoren*. Λειψία: Teubner. σελίδες 64-65. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρουσίαση του αμφορέα από το Βρετανικό Μουσείο