recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ζώνες ώρας της Ευρώπης**:  

|  |  |
| --- | --- |
| Γαλάζιο | Ώρα Δυτικής Ευρώπης (WET) (GMT) (UTC±00:00) |
| Μπλε | Ώρα Δυτικής Ευρώπης (WET) (GMT) (UTC±00:00) Θερινή Ώρα Δυτικής Ευρώπης (WEST, BST) (UTC+01:00) |
| Κόκκινο | Ώρα Κεντρικής Ευρώπης (CET) (UTC+01:00) Θερινή Ώρα Κεντρικής Ευρώπης (CEST) (UTC+02:00) |
| Μπεζ | Ώρα Ανατολικής Ευρώπης (EET) (UTC+02:00) Θερινή Ώρα Ανατολικής Ευρώπης (EEST) (UTC+03:00) |
| Κίτρινο | Ώρα Ανατολικής Ευρώπης (EET) Ώρα Καλίνινγκραντ (UTC+02:00) |
| Πράσινο | Ώρα Μόσχας (MSK), Ώρα Τουρκίας (TRT) (UTC+03:00) |

Με ανοιχτά χρώματα σημειώνονται οι χώρες που δεν εφαρμόζουν θερινή ώρα: Αλγερία, Λευκορωσία, Ισλανδία, Μαρόκο, Ρωσία, Τυνησία και Τουρκία.

Η **Θερινή Ώρα Κεντρικής Ευρώπης** (**CEST**), επίσης γνωστή ως Κεντρική Ευρωπαϊκή Θερινή Ώρα (CEDT), είναι η πρότυπη ώρα που χρησιμοποιείται την περίοδο χρήσης της θερινής ώρας στις Ευρωπαϊκές χώρες που τηρούν Ώρα Κεντρικής Ευρώπης (UTC+1) κατά το άλλο μέρος του έτους. Αντιστοιχεί στην UTC+2, και είναι η ίδια με τη Ώρα Κεντρική Αφρική, την Χειμερινή Ώρα Νότιας Αφρικής και την Ώρα Καλίνινγκραντ στη Ρωσία.

Ονόματα
-------

Άλλα ονόματα που χρησιμοποιούνται για την Θερινή Ώρα Κεντρικής Ευρώπης είναι η Μέση Ευρωπαϊκή Θερινή Ώρα (MEST) και Ευρωπαϊκή Κεντρική Θερινή Ώρα (CEDT), και Ώρα Μπράβο (από το δεύτερο γράμμα του φωνητικού αλφαβήτου του ΝΑΤΟ). Επίσης στην πράξη ονομάζεται CET, για παράδειγμα σε προσκλήσεις για εκδηλώσεις κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.

Περίοδος χρήσης
---------------

Από το 1996 η Ευρωπαϊκή Θερινή Ώρα χρησιμοποιείται μεταξύ της 1:00 UTC (2:00 και 3:00 CEST) την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου και την 1:00 UTC την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου. Προηγουμένως οι κανόνες δεν ήταν ενιαίοι σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Χρήση
-----

Οι ακόλουθες χώρες και εδάφη χρησιμοποιούν την Θερινή Ώρα Κεντρικής Ευρώπης.

* Αλβανία, από το 1974
* Ανδόρα, από το 1985
* Αυστρία, από το 1980
* Βέλγιο, από το 1980
* Βοσνία και Ερζεγοβίνη, από το 1983
* Κροατία, από το 1983
* Τσεχία, από το 1979
* Δανία (μητροπολιτική), από το 1980
* Γαλλία (μητροπολιτική), από το 1976
* Γερμανία, από το 1980
* Γιβραλτάρ, από το 1982
* Ουγγαρία, από το 1983
* Ιταλία, από το 1968
* Κοσσυφοπέδιο, από το 1983
* Λιχτενστάιν
* Λουξεμβούργο, από το 1981
* Μάλτα, από το 1974
* Μονακό, από το 1976
* Μαυροβούνιο, από το 1983
* Ολλανδία, από το 1977
* Νορβηγία, από το 1980
* Πολωνία, από το 1977
* Βόρεια Μακεδονία, από το 1983
* Άγιος Μαρίνος, από το 1966
* Σερβία, από το 1983
* Σλοβακία από το 1979
* Σλοβενία, από το 1983
* Ισπανία (εκτός από τα Κανάρια Νησιά, τα οποία εφαρμόζουν την Θερινή Ώρα Δυτικής Ευρώπης), από το 1974
* Σουηδία, από το 1980
* Ελβετία, από το 1981
* Βατικανό, από το 1966

Η CEST χρησιμοποιήθηκε επίσης κατά τα έτη 1993–1995 στην Πορτογαλία, το 1998–1999 στη Λιθουανία και το 2005–2008 στην Τυνησία. Επιπλέον, η Λιβύη έχει χρησιμοποιήσει τη CEST κατά τα έτη 1951–1959, 1982–1989, 1996–1997 και 2012–2013.

Δείτε επίσης
------------

* Ευρωπαϊκή Θερινή Ώρα
* Άλλες χώρες και εδάφη στη ζώνη ώρας UTC+2
* Άλλα ονόματα της ζώνης ώρας UTC+2

Παραπομπές
----------

1. ↑  Joseph Myers (17 Ιουλίου 2009). «History of legal time in Britain». Ανακτήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2009.
Η **Σεπενουπέτ Β΄** (όνομα θρόνου Χενουτνεφερουμούτ Ιριετρε) ήταν αρχαία Αιγύπτια πριγκίπισσα της 25ης Δυναστείας και αρχιέριεια ιερή θεραπαινίδα του Άμμωνα από το περίπου 700 ως το 650 π.Χ. Ήταν η κόρη του πρώτου Κουσίτη φαραώ Πιύ και αδελφή των διαδόχων του Σαμπακά και Ταχάρκα.

Βιογραφία
---------

Υιοθετήθηκε από την προκάτοχό της στο αξίωμα της ιερής θεραπαινίδας Αμένιρδι Α΄, αδελφή του Πιύ. Η Σεπενουπέτ ήταν ιερή θεραπαινίδα του Άμμωνα από την αρχή της βασιλείας του Ταχάρκα ως το Έτος 9 του Ψαμμήτιχου Α΄. Όσο κατείχε το αξίωμα αναγκάστηκε να δεχτεί διακανονισμό μοιράσματος της εξουσίας με τον δήμαρχο των Θηβών Μεντουεμχάτ. 
Η ανιψιά της, Αμένιρδις Β΄, κόρη του Ταχάρκα διορίστηκε ως διάδοχός της. Η Σεπενουπέτ αναγκάστηκε να υιοθετήσει τη Νίτωκρις, κόρη του φαραώ Ψαμμήτιχου Α΄, ο οποίος ενοποίησε ξανά την Αίγυπτο μετά την ασσυριακή κατάκτηση. Αυτό πιστοποιείται από τη λεγόμενη Στήλη της Υιοθεσίας της Νίτωκρις. Το 656 π.Χ. στο Έτος 9 της βασιλείας του Ψαμμήτιχου Α΄, δέχτηκε τη Νίτωκρι στις Θήβες. 
Ο τάφος της βρίσκεται στο Μεντίνετ Χάμπου. Ως ιερή θεραπαινίδα του Άμμωνα τη διαδέχτηκε η Αμενιρδίς Β΄, την οποία διαδέχτηκε η Νίτωκρις Α΄.

Εικόνες
-------

* Η Σεπενουπέτ στο Μεντίνετ ΧάμπουΗ Σεπενουπέτ στο Μεντίνετ Χάμπου
* Η Σεπενουπέτ Β΄ και η Αμένιρδις Β΄ στο Μεντίνετ ΧάμπουΗ Σεπενουπέτ Β΄ και η Αμένιρδις Β΄ στο Μεντίνετ Χάμπου
* Ναΐσκος της Σεπενουπέτ στο Μεντίνετ ΧάμπουΝαΐσκος της Σεπενουπέτ στο Μεντίνετ Χάμπου
* Βασιλική δέλτος της ΣεπενουπέτΒασιλική δέλτος της Σεπενουπέτ
* Κιβώτιο με το όνομά τηςΚιβώτιο με το όνομά της
* Σεπενουπετ και Αμένιρδις Β΄Σεπενουπετ και Αμένιρδις Β΄

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σεπενουπέτ Β΄** |

1. 1 2  von Beckerath, Jürgen (1999). *Handbuch der Ägyptischen Königsnamen* (στα Γερμανικά). Mainz am Rhein, Von Zabern. σελίδες 210–11. ISBN 3-8053-2591-6.
2. ↑  John Boardman, επιμ. (1982). *The Cambridge Ancient History*. **III**. Cambridge University Press. σελ. 136. ISBN 0-521-24289-4.
3. 1 2 3  Michael Rice, *Who's Who in Ancient Egypt*, Routledge 2001, p.189
4. ↑  J. H. Breasted, *Ancient Records of Egypt*, Part Four: "The Adoption Stela of Nitocris" §§ 945
5. ↑  Sergio Donadoni (1997). *The Egyptians*. University of Chicago Press. σελ. 141. ISBN 0-226-15556-0.
Η **Σεπενουπέτ Α΄** ήταν *θεϊκή σύζυγος του Άμμωνα* κατά την 23η Δυναστεία.

Βιογραφία
---------

Ήταν η πρώτη «κληρονομικώ δικαίω» θεϊκή σύζυγος του Άμμωνα ή *ιερή θεραπαινίδα του Άμμωνα* που άσκησε πολιτική εξουσία στις αρχαίες αιγυπτιακές Θήβες και την γύρω περιοχή. Ήταν επίσης ή πρώτη που έλαβε πλήρη βασιλικό τίτλο με τα ονόματα σε δύο δέλτους (το όνομα θρόνου της ήταν Χενεμετιμπαμούν, «αυτή που είναι ένα με την καρδιά του Αμούν»), και αν και οι διάδοχές της ακολούθησαν το παράδειγμά της, ήταν η μόνη που έφερε επίσης τους βασιλικούς τίτλους «Κύριος των Δύο Χωρών» και «Κύριος των Εμφανίσεων», και επίσης η μοναδική το όνομα θρόνου της οποίας αναφέρεται στον Αμούν και όχι στη γυναίκα του Μουτ.

Η Σεπενουπέτ Α΄ στο Καρνάκ.
Ήταν η κόρη του Οσορκόν Γ΄ και της βασίλισσας Καροατζέτ, και ετεροθαλής αδελφή του Τακελότ Γ΄ και Ρουντιμέν. Ήταν *θεϊκή σύζυγος του Άμμωνα* κατά τη διάρκεια όλης της βασιλείας του πατέρα της. Όταν ο Κάστα, μονάρχης της 25ης Δυναστείας επέκτεινε την επιρροή του στην περιοχή των Θηβών, η Σεπενουπέτ υποχρεώθηκε να υιοθετήσει την κόρη του Αμένιρδις Α΄ ως την διάδοχο της και την χρίσει ως τέτοια. Η Σεπενουπέτ και η Αμένιρδις απεικονίζονται μαζί στο Ουάντι Γκασούς.

Είναι γνωστό ότι η Σεπενουπέτ ζούσε επίσης κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σεμπιτκού, καθώς απεικονίζεται σε μέρος τοίχου ναού που διακοσμήθηκε από αυτόν τον Νούβιο βασιλιά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Aidan Dodson & Dyan Hilton, The Complete Royal Families of Ancient Egypt, Thames & Hudson (2004) (ISBN 0-500-05128-3), p.231
2. ↑  László Török: *The Kingdom of Kush: Handbook of the Napatan-Meroitic Civilization. (ISBN 90-04-10448-8), p.148*
3. ↑  Dodson & Hilton, pp.226-227
Ο **Σιξτίνος Άμαμα** (*Sixtinus Amama* ή *Sextinus Amama*, 13 Οκτωβρίου 1593 – 9 Νοεμβρίου 1629) ήταν Ολλανδός Προτεστάντης θεολόγος και ανατολιστής λόγιος. Ο Άμαμα ήταν ένας από τους πρώτους που υπεστήριξε ότι μια ολοκληρωμένη γνώση των γλωσσών στις οποίες γράφηκε αρχικώς η Βίβλος είναι απαραίτητη για τους θεολόγους.

Βίος
----

Ο Άμαμα γεννήθηκε στο Φράνεκερ, στην ολλανδική Επαρχία Φρίσλαντ. Σπούδασε ανατολικές γλώσσες από το 1610 στο Πανεπιστήμιο του Φράνεκερ και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, έχοντας προσελκυσθεί εκεί από τον επίσκοπο του Γούστερ Ιωάννη Πριντώ (*John Prideaux*). Το 1614 άρχισε και τη μελέτη της αραβικής γλώσσας στο Λέιντεν, όπου γνώρισε τον Ερπένιο.

Το 1616 ο Άμαμα έγινε καθηγητής της φιλολογίας και των ανατολικών γλωσσών στο Πανεπιστήμιο του Φράνεκερ. Αργότερα όμως τον υποπτεύθηκαν για Αρειανισμό, οπότε ελέγχθηκε από τους Σιμπράντο Λουμπέρτο και Γιοχάνες Μπόγκερμαν. Με τον θάνατο του Ερπένιου το 1625, ο Άμαμα κλήθηκε να πάρει την έδρα του, ωστόσο οι έπαρχοι του Φρίσλαντ του απαγόρευσαν να φύγει, αυξάνοντας πάντως τον μισθό του.

Ο Άμαμα δίδαξε κυρίως την εβραϊκή γλώσσα, της οποίας έγραψε δύο γραμματικές και λεξικό, και ασχολήθηκε με κριτικές εκδόσεις της Παλαιάς Διαθήκης. Ως προς την επίσημη λατινική μετάφραση της Βίβλου που δέχεται η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, τη *Βουλγάτα*, ο Άμαμα διεφώνησε πολλές φορές με τους Ρωμαιοκαθολικούς θεολόγους και υπέδειξε τα πολυάριθμα σφάλματά της. Τις απόψεις του για την ορθή ερμηνεία της Παλαιάς Διαθήκης τις διετύπωσε στο έργο του *Antibarbarus biblicus*.

Ο Σιξτίνος Άμαμα πέθανε στο Φράνεκερ σε ηλικία μόλις 36 ετών.

Εργογραφία
----------

* *Dissertatio, qua ostenditur praecipuos Papismi errores ex ignorantia Hebraismis ortum sumsisse* (Franeker 1618)
* *Censura vulgatae versionis quinque librorum Mosis* (1620)
* *Bybelsche conferentie, in welke de Nederl. overzetting beproeft wordt* (Amsterdam 1623)
* *Biblia in ’t Nederduitsch* (Amsterdam 1625)
* *Antibarbarus biblicus* (1628)
* *Hebreouwsch Woordenboek* (1628)

Οικογένεια
----------

Ο Άμαμα ήταν έγγαμος, με τη Μάινε φαν Άντελεν φαν Κρόνενμπουργκ. Γιος τους ήταν ο φυσικός φιλόσοφος Νικόλαους αμπ Άμαμα (*Nicolaus ab Amama*, 1628-1656).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hegarty, A.J.: το λήμμα «Prideaux, John», στο *Oxford Dictionary of National Biography* (έκδοση online), Oxford University Press
2. ↑  Το λήμμα «Amama, Nicolaus ab» στο *Dictionary of Seventeenth and Eighteenth-Century Dutch Philosophers*, 2 τόμοι, Thoemmes Press, 2003, σσ. 19-22

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Άμαμα Σιξτίνος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 637

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τα έργα του Σιξτίνου Άμαμα στην *Post-Reformation Digital Library*
Η Σεπτιμανία το 537
Η **Σεπτιμανία** (*Septimania*) είναι μια ιστορική περιοχή της νότιας Γαλλίας που σήμερα αντιστοιχεί χονδρικά με το Λανγκντόκ-Ρουσιγιόν. Στα ανατολικά ορίζεται από τον Ροδανό και στα νότια από τα Πυρηναία. Υπήρξε η δυτικότερη περιοχή της ρωμαϊκής επαρχίας της Ναρβωνικής Γαλατίας που πέρασε κάτω από τον έλεγχο των Βησιγότθων το 462, που την ονόμαζαν απλώς **Γαλατία** ή **Ναρβωνική**. Με την μουσουλμανική κατάκτηση του Βησιγοτθικού Βασιλείου πέρασε προσωρινά τον 8ο αιώνα στα χέρια των μουσουλμάνων της Αλ-Άνταλους που εκδιώχθηκαν από τους Φράγκους όταν ίδρυσαν στην περιοχή την **Γοτθική Μαρκία**.

Ο όρος Σεπτιμανία προέρχεται είτε από το ρωμαϊκό όνομα του Μπεζιέ (*Colonia Julia Septimanorum Beaterrae*) είτε από τις επτά πόλεις της επικράτειάς της: Μπεζιέ, Έλνα, Αγκντ, Ναρμπόν, Λοντέβ, Μαγκελόν και Νιμ.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 16144647641852927656
* SUDOC: 029578655

 |

 |
Η **Σεπφώρα** (Εβραϊκά:ציפורה) ήταν η έβδομη κόρη του αρχιερέα της Μαδιάμ, Ιοθόρ/Ραγουήλ και η πρώτη σύζυγος του Μωυσή. Μαζί του απέκτησε δυο γιούς, τον Γερσόμ και τον Ελιέζερ. Το όνομά της σημαίνει "Άγριο Πουλί" (:*Tzippor* στα εβραϊκά σημαίνει πουλί)

Ο γάμος με τον Μωυσή
--------------------

Μετά τον φόνο του Αιγυπτίου και την περιπλάνησή του στην έρημο, ο Μωυσής κατέφυγε στη Μαδιάμ. Εκεί είδε εφτά κοπέλες (οι κόρες του Ιοθόρ) να λογομαχούν με βοσκούς καθώς τις παραμέρισαν βίαια για να ποτίσουν πρώτοι τα πρόβατά τους. Ο Μωυσής τις υπερασπίστηκε παλεύοντας με τους άντρες. Έχοντας κερδίσει την εμπιστοσύνη του ιερέα, ο Ιοθόρ τον έκανε βοσκό στα πρόβατά του και του έδωσε για σύζυγό του τη μικρότερη κόρη του, Σεπφώρα.

Το επεισόδιο στη σκηνή
----------------------

Όταν ο Θεός είπε στον Μωυσή να επιστρέψει στην Αίγυπτο και να ελευθερώσει τους γιους του Ισραήλ, ο Μωυσής πήρε μαζί του τη γυναίκα και τους γιούς του. Στο δρόμο για την Αίγυπτο κατασκήνωσαν για το βράδυ κι εκεί συνέβη κάτι μυστήριο με πρωταγωνίστρια τη Σεπφώρα. Στη Βίβλο λέει ότι ο Θεός ήρθε για να σκοτώσει το Μωυσή (Έξοδος:4:24-27), τότε η Σεπφώρα γρήγορα πήρε ένα κοφτερό μαχαίρι και έκανε περιτομή στο Γερσόμ, και το εναπόθεσε στα πόδια του Μωυσή, λέγοντας "Είσαι Θεός του αίματος" (Έξοδος: 4:26). Κατά τους σχολιαστές και τους λογίους ο λόγος για τον οποίο ο Θεός ήρθε να σκοτώσει το Μωυσή ήταν η συμφωνία με τον Αβραάμ. Όπως αναφέρεται στη Γένεση όσα αρσενικά παιδιά δεν έκαναν περιτομή, θα αποκόπτονταν από το λαό διότι "Αυτός έσπασε τη συμφωνία Μου"(Γένεσις:17:10-14).

Κατά την Έξοδο
--------------

Αφού ο Μωυσής κατάφερε να απελευθερώσει τους Εβραίους από την Αίγυπτο, ο Ιοθόρ ήρθε στην κατασκήνωση των Εβραίων στο Σινά φέρνοντας μαζί τη Σεπφώρα και τους γιούς του Μωυσή. Η Βίβλος δεν αναφέρει πότε η Σεπφώρα ξανασυναντήθηκε με τον πατέρα της, μόνο ότι ο Ιοθόρ πήρε την οικογένεια του Μωυσή και πήγε να τον συναντήσει όταν άκουσε τι έκανε ο Θεός για τους γιους του Ισραήλ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «שְׁמוֹת» (Εβραϊκά της Βίβλου)
2. ↑  «שְׁמוֹת» (Εβραϊκά της Βίβλου)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Zipporah στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 217151246601744132608
* LCCN: n88154733
* GND: 1147227667
* NKC: mzk2006331611

 |

 |
Ο **Γερμανός Μαυρομμάτης** (1872–1944), από τα Ψαρά, υπήρξε μητροπολίτης Δημητριάδος.

Βιογραφικό
----------

Αφού αποφοίτησε από το Γυμνάσιο της Χίου σπούδασε Θεολογία και στη συνέχεια έγινε διδάκτωρ στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Χειροτονήθηκε διάκονος στην Αθήνα και αργότερα ανέλαβε τη διεύθυνση των πατριαρχικών γραφείων Αλεξάνδρειας. Αφού εργάστηκε ως ιεροκήρυκας στις επαρχίες Δημητριάδος, Θεσσαλιώτιδος και Ηλείας, το 1907 εκλέχτηκε επίσκοπος Δημητριάδος. Η επίσκεψή του στο Παρθεναγωγείο του Βόλου ένα χρόνο αργότερα προκάλεσε αντιδράσεις που οδήγησαν στο κλείσιμο του σχολείου. Το 1940 εξέδωσε Δ΄ τόμο της Ερμηνείας στην Καινή Διαθήκη του Δαμαλά.

Στις 14 Ιουνίου 1935 καθαιρέθηκε λόγω προσχώρησής του στον Παλαιοημερολογητισμό. Όμως στις 16 Ιουλίου 1943 υπέβαλε αίτηση αναθεωρήσεως της δίκης του ζητώντας την επιείκεια της Εκκλησίας της Ελλάδος για την επιστροφή του. Ωστόσο πριν προλάβει να εκδικασθεί η υπόθεση απεβίωσε στις 20 Μαρτίου 1944 στην Αθήνα. Την ίδια ημέρα αποκαταστάθηκε μετά θάνατον στο Αρχιερατικό αξίωμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Πανδέκτης: Γερμανός Δημητριάδος». *pandektis.ekt.gr*. Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. Ανακτήθηκε στις 19 Μαρτίου 2018.
2. ↑  Ο Μητροπολίτης πρώην Δημητριάδος κυρός Γερμανός. (1859-1944). (Εκκλησία της Ελλάδος).

Πηγές
-----

* Ένθετο εφημερίδας *Ελευθεροτυπία* Ε Ιστορικά - Τα Αθεϊκά του Βόλου και ο Δελμούζος, 22 Ιουνίου 2009

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 166210

 |

 |
Ο καθηγούμενος **Γερμανός Δημάκης** (1912 - 9 Ιουνίου 2004) ήταν ένας από τους πιο ονομαστούς ιερείς που πήρανε μέρος στην Αντίσταση, γνωστός ως «Πάπα-Ανυπόμονος».

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1912 στο Αγρύδιο Γορτυνίας. Το κόσμικό του όνομα ήταν Γεώργιος και όταν χειροτονήθηκε έλαβε το Γερμανός. Χειροτονήθηκε Διάκονος το 1934 στις 29 Ιουλίου. Όταν ο Βελουχιώτης, στις 14 Μαΐου του 1943 συγκροτούσε το αντιστασιακό σώμα και στρατολογούσε άνδρες στη περιοχή δυτικά του χωρίου Κουκουβίστα της Γκιώνας, πήγε και τον βρήκε ο αρχιμανδρίτης Γερμανός, ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγάθωνος, μια μονή κοντά στην Υπάτη όπου ήταν και πρόεδρος της κοινότητας και ταυτόχρονα επίτροπος της Μονής Δαδιού-Αμφίκλειας. Ύστερα από παρότρυνση του, αφού τον καταζητούσανε πλέον οι Ναζί, προσχώρησαν στον ΕΛΑΣ και ο μητροπολίτης Κοζάνης Ιωακείμ και ο μητροπολίτης Ηλείας Αντώνιος. Είχε χαρίσει ως φυλαχτό στον Άρη Βελουχιώτη ένα σταυρό, που ο αντιστασιακός καπετάνιος, κουβάλαγε πάντα μαζί του. Ως έμπιστος του Άρη Βελουχιώτη έμεινε γνωστός ως ο «παπάς του Άρη» και επειδή ριχνόταν πρώτος στη μάχη και παρότρυνε και τους συμπολεμιστές έμεινε πιο γνωστός ως «Πάπα-Ανυπόμονος». Διορίστηκε ως Στρατιωτικός Ιερέας του Γενικού Αντιστασιακού Στρατηγείου. Το 1946 μετά τη περίφημη Συμφωνία της Βάρκιζας επέστρεψε στο μοναστήρι του Αγάθωνος, όπου και έμεινε ως ηγούμενος όλα τα επόμενα χρόνια. Η συμμορία του εθνικόφρονα Βουρλάκη απήγαγε τον ηρωικό μοναχό και τον βασάνισε μέχρι να υποσχεθεί ότι θα αναθεματίσει τους Αριστερούς της Φθιώτιδας. Η Χούντα των Συνταγματαρχών δεν τον άφησε να ξεκουραστεί και να ασχοληθεί με το συγγραφικό του έργο. Τον κατήγγειλε ως ακραίο αριστερό και άπιστο χριστιανό και τον οδήγησε το 1968 στο Συνοδικό Δικαστήριο, το οποίο όμως τον αθώωσε. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του η εκκλησία τον αναγνώρισε ως ήρωα, και ως έναν από τους ελάχιστους κληρικούς που συμμετείχε στον αγώνα εναντίον του κατακτητή με τα όπλα και τις σφαίρες, ενώ η πολιτεία τον τίμησε ως σύμβολο της Αντίστασης. Το 2000 συγκεκριμένα η Ιερά Σύνοδος έκδωσε έναν τόμο με τίτλο «Μνήμες και Μαρτυρίες από το ’40 και την Κατοχή» με αναφορές στη δράση του τον καιρό της Κατοχής. Δεν ξέχναγε ποτέ ως ανθρωπιστής ιερέας να υπενθυμίζει στους ανώτερους κληρικούς ότι έχουν χρέος να νοιάζονται και για τις ανάγκες των κατοίκων τις επαρχίας. Συγκεκριμένα τον Ιανουάριο του 1998 συνομιλώντας με τον Μητροπολίτη Φθιώτιδας Νικόλαο ήθελε να αποστείλει στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Σεραφείμ μερικές ιδέες του για να ανακατασκευάσουν την ιστορική γέφυρα του Γοργοποτάμου, αναπλάθοντας και τη γύρω περιοχή. 

Συνέγραψε το βιβλίο: Στο βουνό με τον Σταυρό, κοντά στον Άρη.

Πέθανε στις 9 Ιουνίου του 2004 σε ηλικία 92 χρονών σε κλινική της Λαμίας.

Πηγές
-----

* *Ι. Μ. Αγάθωνος* – (Δήμος Λαμιέων / Δ.Ε. Υπάτης, ypati.gr).

* ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Πέμπτη 10 Ιουνίου 2004
* ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, «Έφυγε» ο Πάπα-Ανυπόμονος της Αντίστασης, τεύχος 96, εκδόσεις ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ, Αύγουστος 2004
* «ΑΡΗΣ Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΩΝ ΑΤΑΚΤΩΝ», Διονύση Χαριτόπουλου, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 2003
* Ριζοσπάστης, Πέμπτη 10 Ιουνίου 2004
**Βουλευτικές εκλογές** διεξήχθησαν στις Νήσους Ώλαντ στις 18 Οκτωβρίου 2015, ταυτόχρονα με τις εκλογές για την ανάδειξη των 16 δημοτικών συμβουλίων. Συγκεκριμένα εξελέγη το δημοτικό συμβούλιο της πρωτεύουσας Μάριεχαμν, τα συμβούλια των 9 τμημάτων ενοριών (socken) στο μεγαλύτερο νησί το Φάστα Ώλαντ και 6 τμήματα ενοριών σε βραχονησίδες.

Εκλογικό σύστημα
----------------

Τα 30 μέλη του Κοινοβουλίου εξελέγησαν με αναλογική, με τις έδρες να κατανέμονται χρησιμοποιώντας τη μέθοδο ντ' Οντ.

Πλαίσιο
-------

Συνολικά 7 κόμματα έλαβαν μέρος στις βουλευτικές και τις δημοτικές εκλογές. Ωστόσο, μόνο οι Φιλελεύθεροι για το Ώλαντ πήραν μέρος στις εκλογές σε όλους τους δήμους.

Στη διάρκεια της κοινοβουλευτικής περιόδου 2011–2015 τέσσερις βουλευτές από το ανεξάρτητο κεντροδεξιό κόμμα Αδέσμευτος Συνασπισμός (ObS) προσχώρησαν στους συντηρητικούς Μετριοπαθείς των Ώλαντ και γεννήθηκε ο Μετριοπαθής Συνασπισμός για τα Ώλαντ. Ωστόσο, το μεγαλύτερο τμήμα του ObS έλαβαν μέρος στις εκλογές και άσκησαν κριτική εναντίον των προσφύγων από τη Συρία με μία ταινία για να υποστηρίξουν την εκστρατεία τους με σύνθημα "όχι στους πρόσφυγες". Άλλη μία λίστα που αντιτάχθηκε στους πρόσφυγες ήταν και η λαϊκιστική Δημοκρατία των Ώλαντ, με επικεφαλής τον Στέφαν Τόιβονεν, που υποστηρίζει να υπάρχουν ίσα δικαιώματα για τους ομιλητές της φιλανδικής. Το κεντρώο κόμμα Κέντρο των Ώλαντ ζήτησε να αποκτήσουν τα Ώλαντ το δικό τους υπουργείο Εξωτερικών και να αλλάξει το σύστημα της υγειονομικής περίθαλψης (να καθορίζεται αποκλειστικά από τον κυβερνώντα συνασπισμό).

Άλλα κόμματα που έλαβαν μέρος στις εκλογές ήταν οι Σοσιαλδημοκράτες των Ώλαντ, ο σοσιαλφιλελεύθεροι κεντροδεξιοί Φιλελεύθεροι για τα Ώλαντ και το κεντρώο και αυτονομιστικό Μέλλον των Ώλαντ.

Αποτελέσματα
------------

Σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα, οι Φιλελεύθεροι και το κόμμα του Κέντρου κέρδισαν από 7 έδρες ο καθένας στις εκλογές.

| Κόμμα | Ψήφοι | +/– | % | +/– | Έδρες | +/– |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Φιλελεύθεροι για τα Ώλαντ | 3.212 | +592 | 23,3 | +3,0 | 7 | +1 |
| Κέντρο των Ώλαντ | 2.985 | –83 | 21,7 | –1,9 | 7 | 0 |
| Μετριοπαθής Συνασπισμός για τα Ώλαντ | 2.453 | +643 | 17,8 | +3,9 | 5 | +1 |
| Σοσιαλδημοκράτες των Ώλαντ | 2.184 | –220 | 17,4 | –1,1 | 5 | –1 |
| Αδέσμευτος Συνασπισμός | 1.323 | –316 | 9,6 | –3,0 | 3 | –1 |
| Μέλλον των Ώλαντ | 1.016 | –270 | 7,4 | –2,5 | 2 | –1 |
| Δημοκρατία των Ώλαντ | 500 | Νέο | 3,6 | Νέο | 1 | Νέο |
| Αειφόρος Πρωτοβουλία | 112 | Νέο | – | Νέο | 0 | Νέο |
| Άκυρα/λευκά |  | – | – | – | – | – |
| **Σύνολο** | **14.338** |  | **100** |  | **30** | **0** |
| Εγγεγραμμένοι/συμμετοχή |  | 70,30 |  | – | – | – |
| Πηγή: JCI Mariehamn |

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Election on Åland, 18 October 2015» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 6 Νοεμβρίου 2015.  Εκλογική Επιτροπή των Ώλαντ,

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Εκλογική Επιτροπή των Ώλαντ Αρχειοθετήθηκε 2021-12-18 στο Wayback Machine.
**Γενικές εκλογές** διεξήχθησαν στην Ανγκουίλα στις 22 Απριλίου 2015.[1] Νικητής αναδείχθηκε ο συνασπισμός του Ενωτικού Μετώπου της Ανγκουίλας, το οποίο κέρδισε 6 από τις συνολικά 7 έδρες που αναδείχθηκαν με εκλογές στην Συνέλευση. Το κυβερνών Ενωτικό Κίνημα της Ανγκουίλας δεν κέρδισε καμία έδρα.

Εκλογικό σύστημα
----------------

Όταν έγιναν οι εκλογές, η Συνέλευση αποτελείτο από 11 μέλη, 7 από τα οποία αναδεικνύονταν με εκλογές σε μονοεδρικές περιφέρειες και άλλα 4 ήταν διορισμένα.[2] Η ελάχιστη ηλικία των ψηφοφόρων ήταν τα 18 έτη και των υποψηφίων τα 21.[2]

| Κόμμα | Ψήφοι | % | Έδρες | +/– |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Ενωτικό Μέτωπο Ανγκουίλας | 4.324 | 54,44 | 6 | +4 |
| Ενωτικό Κίνημα Ανγκουίλας | 3.039 | 38,26 | 0 | –4 |
| Κόμμα Δημοκρατίας, Ευκαιρίας, Οράματος & Ενδυνάμωσης | 110 | 1,38 | 0 | Νέο |
| Ανεξάρτητοι | 470 | 5,92 | 1 | +1 |
| Άκυρα/λευκά | 46 | – | – | – |
| **Σύνολο** | **7.989** | **100** | **7** | **0** |
| Εγγεγραμμένοι/συμμετοχή | 10.908 | 73,24 | – | – |
| Πηγή: Anguilla Elections |

Επακόλουθα
----------

Έπειτα από τη διεξαγωγή των εκλογών, ο Βίκτορ Μπανκς από το Ενωτικό Μέτωπο Ανγκουίλας ορκίστηκε ως ο νέος επικεφαλής υπουργός της Ανγκουίλας.[3]

Παραπομπές
----------

1. ↑  April 22, 2015 is Elections Day in Anguilla Virgin Islands News Online, 11-3-2015
2. 1 2  Anguilla Elections Αρχειοθετήθηκε 2014-09-12 στο Wayback Machine. Caribbean Elections
3. ↑  Public holiday in Anguilla as new chief minister sworn in Jamaica Observer, 24-4-2015
**Βουλευτικές εκλογές στην Τόνγκα** διεξήχθησαν πρόωρα στις 25 Νοεμβρίου 2010 ήταν οι πρώτες γενικές εκλογές κατά τις οποίες τα μέλη της Βουλής εξελέγησαν από τον λαό. Οι εκλογές διενεργήθηκαν με νέο εκλογικό νόμο. Το Δημοκρατικό Κόμμα των Φιλικών Νήσων , που ιδρύθηκε το Σεπτέμβριο του 2010 με επικεφαλής το βετεράνο φιλοδημοκρατικό πολιτικό Ακιλίσι Ποχίβα, κέρδισε 12 επί συνόλου 17 εδρών στο Κοινοβούλιο, ενώ οι ευγενείς εξέλεξαν 9 βουλευτές. 

Για πρώτη φορά η πλειοψηφία των εδρών (17 από τις συνολικά 26) στο κοινοβούλιο της Τόνγκα εξελέγησαν με καθολική ψηφοφορία, με τις υπόλοιπες 9 να προορίζονται για τους ευγενείς. Αυτό σηματοδότησε ένα σημαντικό βήμα για απομάκρυνση από την 165χρονη μοναρχική διακυβέρνηση σε μία πλήρως αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Το δίκτυο Taimi Media Network περιέγραψε το Κοινοβούλιο του 2010 ως "το πρώτο που εξελέγη με δημοκρατικό τρόπο στη χώρα".

Αποτελέσματα
------------

ε • σ | Κόμματα | Ψήφοι | % | Έδρες |
| --- | --- | --- | --- |
| Δημοκρατικό Κόμμα των Φιλικών Νήσων | 10.953 | 28,49% | 12 |
| Ανεξάρτητοι | 25.873 | 67,30% | 5 |
| ΛαΪκό Δημοκρατικό Κόμμα | 934 | 2,43 | 0 |
| Αειφόρο Κράτος-Κόμμα Οικοδόμησης | 519 | 1,35 | 0 |
| Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα της Τόνγκα | 168 | 0,44 | 0 |
| Αντιπρόσωποι των ευγενών |  | — | 9 |
| Σύνολο | **38.447** | **100,00** | **26** |
| Πηγές: IFES |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Civics education vital ahead of Tonga election, says advocate». Radio New Zealand International. 21 Απριλίου 2010. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2010.
2. ↑  Malkin, Bonnie (2010-11-26). «King prepares to hand over powers after election in Tonga». *Sydney Morning Herald* (Fairfax Media).. Ανακτήθηκε στις 2010-11-26.
3. ↑  «Big win for democracy party in Tonga elections». ABC News Australia. 26 Νοεμβρίου 2010.
4. ↑  «Strong showing for Tonga democrats in election». *BBC News* (British Broadcasting Corporation). 2010-11-26.. Ανακτήθηκε στις 2010-11-26.
5. ↑  «Absence of PM from opening of Parliament questioned». Taimi Media Network. 9 Ιουνίου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2014.
Η **γερμανική εισβολή στη Δανία** ήταν η μάχη που ακολούθησε τη διάσχιση των Δανικών συνόρων από τον γερμανικό στρατό στις 9 Απριλίου 1940 από ξηρά, θάλασσα και αέρα. Διαρκώντας περίπου έξι ώρες, η γερμανική εκστρατεία ξηράς εναντίον της Δανίας ήταν μία από τις συντομότερες στρατιωτικές επιχειρήσεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Υπόβαθρο
--------

Η επίθεση στη Δανία ήταν προγραμματισμένη ως μέρος της γερμανικής Επιχείρησης *Weserübung* Süd – το γερμανικό σχέδιο για εισβολή στη Νορβηγία. Ο σκοπός ήταν κυρίως η εξασφάλιση των μεταλλευμάτων σιδήρου που μεταφέροντας ναυτικά από το Νάρβικ. Προκειμένου να καταλάβουν τη Νορβηγία, οι Γερμανοί έπρεπε να ελέγχουν το λιμάνι έξω από το Άλμποργκ στη βόρεια Γιουτλάνδη. Η ηγεσία της *Kriegsmarine* ήταν υπέρ της κατοχής της Δανίας, προκειμένου να επεκτείνει το γερμανικό θαλάσσιο δίκτυο άμυνας προς τα βόρεια, καθιστώντας πιο δύσκολο για τα Βρετανικά πλοία να υπερφαλαγγίσουν το σύστημα από το βορρά, όταν επιτίθεντο σε πλοία στον Ατλαντικό. Επιπλέον, τα νορβηγικά φιόρδ παρείχαν και άριστες βάσεις για να επιτίθενται τα γερμανικά υποβρύχια στον Βόρειο Ατλαντικό.

Το γερμανικό σχέδιο επίθεσης
----------------------------

Η γερμανική διοίκηση προγραμμάτισε μια συνδυασμένη επίθεση στη Δανία για την κατάληψη της χώρας το συντομότερο δυνατό, με μια εναέρια επίθεση στα αεροδρόμια του Aalborg και μια αιφνιδιαστική προσγείωση του πεζικού από τα βοηθητικά του ναυτικού στην Κοπεγχάγη, με μια ταυτόχρονη επίθεση εδάφους κατά τη χερσόνησο της Γιουτλάνδης. Στις 4 Απριλίου, ο Ναύαρχος Βίλχελμ Κανάρις, αρχηγός της Άμπβερ και εμπλεκόμενος στη γερμανική αντίσταση κατά του Ναζισμού, προειδοποίησε τους Δανούς για επικείμενη εισβολή.

Αψιμαχίες
---------

Αν και ο Στρατός της Δανίας είχε προειδοποιηθεί για την επίθεση, του είχε αρνηθεί η άδεια παράταξης ή προετοιμασίας αμυντικών θέσεων, καθώς η δανική κυβέρνηση δεν ήθελε να δώσει στους Γερμανούς καμία πρόκληση για τις πράξεις τους. Το μόνο που ήταν διαθέσιμο για να συναντήσει τη εισβολή ξηράς ήταν μικρές και διάσπαρτες μονάδες της φρουράς συνόρων και μέρη της μεραρχίας Γιουτλάνδης. Πιστεύοντας ότι η επίθεση ήταν επικείμενη, τα στρατεύματα τέθηκαν σε πλήρη επιφυλακή στις 13:30 στις 8 Απριλίου.

### Μάχη στη Γιουτλάνδη

Τα δανικά σύνορα παραβιάστηκαν στο Σαίντ, Ρενς, Πάδβοργ και Κρούσσα στις 04:15 την 9η. Με το *Kriegsmarine* (ναυτικό) ταυτόχρονα να αποβιβάζει στρατεύματα στο Λίλλεμπελτ, τα στρατεύματα στα σύνορα αποκόπηκαν στην αρχή της μάχης. Ο συναγερμός ήχησε στις 04:17, και τα πρώτα δανικά στρατεύματα στάλθηκαν στις 04:35.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dildy 2007, σελ. 22.
2. ↑  Dildy 2007, σελίδες 18,28.
3. ↑  Hooton 2007, σελ. 29.
4. 1 2 3  Zabecki 2014, σελ. 323.
5. 1 2  Hooton 2007, σελ. 31.
6. ↑  Lindeberg 1990, σελ. 98.
7. 1 2 3  Dildy 2007.
8. ↑  Lindeberg 1990.
9. ↑  Axelrod, Alan (2008). *The Real History of World War II: A New Look at the Past* (εικονογραφημένη έκδοση). Sterling Publishing Company, Inc. σελ. 53. ISBN 9781402740909.
10. 1 2  Finsted 2004.
Ο **Σεβεός** (Αρμενικα: Սեբեոս) ήταν Αρμένιος χριστιανός επίσκοπος και ιστορικός που έζησε τον 7ο αιώνα ένας από τους σημαντικότερους ιστορικούς της εποχής του. Το έργο του περιλαμβάνει την ιστορία της Αρμενίας καθ όλο το διάστημα που η χώρα του ήταν υποτελές βασίλειο των Σασσανιδών της Περσίας τον 6ο αιώνα έως την Αραβική κατάκτηση το 661 που ο Σεβεός υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας. Η ιστορία του δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1851 στην Κωνσταντινούπολη.

Ο Σεβεός ξεκίνησε την συγγραφή των Αρμενικών χρονικών το 660 περιγράφοντας αργότερα πώς ο Μωάμεθ εγκατέστησε στην χώρα του μια κοινότητα από Άραβες και Ιουδαίους. Οι Άραβες και οι Ιουδαίοι σαν Σημίτες έχουν κοινή καταγωγή οι Άραβες κατάγονται από τον Ισμαήλ, οι Ιουδαίοι από τον Ισαάκ και οι δύο γιοί του Αβραάμ από διαφορετική μητέρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hacikyan, Jack. *The Heritage of Armenian Literature: From the sixth to the Eighteenth Century*. σελ. 81.

Πηγές
-----

* *The Armenian History attributed to Sebeos, translated, with Notes, by R. W. Thomson, historical Commentary by J. Howard-Johnston, Assistance from T. Greenwood (Translated Texts for Historians), 2 Volumes, Liverpool 1999.*
* *T. Greenwood, Sasanian Echoes and Apocalyptic Expectations: A Re-Evaluation of the Armenian History attributed to Sebeos, Le Muséon 115, Fasc. 1—2 (2002) 323—397.*

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 265615836
* LCCN: n82074056
* ISNI: 0000 0003 8248 627X
* GND: 102076154
* SUDOC: 058646264
* BNF: cb12983518t (data)
* BIBSYS: 90627094
* NLA: 56964453

 |

 |
**Γενικές εκλογές** διεξήχθησαν στην Τόνγκα στις 27 Νοεμβρίου 2014. Όλες οι 26 εκλεγμένες έδρες στο μονοθάλαμο κοινοβούλιο αναδείχθηκαν μέσω των εκλογών, παρότι ο μονάρχης, ενεργώντας έπειτα από τις συμβουλές του πρωθυπουργού του, διατηρεί την πιθανότητα να διορίζει τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου εκτός του κοινοβουλίου, προσδίδοντάς τους μία έδρα *ex officio* στο Κοινοβούλιο.

Ήταν οι δεύτερες εκλογές που έγιναν με τον εκλογικό νόμο του 2010.

Δικαίωμα ψήφου είχαν όλοι οι Τονγκανοί ηλικίας 21 ετών και άνω.

Αποτελέσματα
------------

| Κόμμα | Ψήφοι | % | Έδρες | +/– |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Δημοκρατικό Κόμμα των Φιλικών Νήσων |  |  | 9 | –3 |
| Ανεξάρτητοι |  |  | 8 | +3 |
| Αντιπρόσωποι των ευγενών | – | – | 9 | 0 |
| Άκυρα/λευκά | 105 | – | – | – |
| **Σύνολο** | **40.736** | **100** | **26** | **0** |
| Πηγή: NZ Kaniva Pacific |

Παραπομπές
----------

1. ↑  "MP proposes bill to dissolve government", Matangi Tonga, 21-10-2013
2. ↑  "Tonga: Fale Alea (Legislative Assembly)", Interparliamentary Union
{{WikidataCoord}} – missing coordinate data

Ειδώλιο της μητέρας θεάς από το Σαρ 'αρ Χαγκολάν
Το **Σαρ 'αρ Χαγκολάν** *(Sha 'ar Hagolan)* είναι αρχαιολογικός τόπος στην ομώνυμη περιοχή του σημερινού Ισραήλ. Βρίσκεται στην κοιλάδα του Ιορδάνη κοντά στα Υψώματα Γκολάν και στα σύνορα με την Συρία. Στην θέση αυτή έχει ανασκαφή προϊστορικός οικισμός της μέσης νεολιθικής εποχής.

Το 1930 βρέθηκαν τυχαία από κατοίκους του *Κιμπούτ Σαρ 'αρ Χαγκολάν* ειδώλια και λίθινα εργαλεία και το 1949 ξεκίνησαν οι πρώτες ανασκαφές. Ο οικισμός ανήκει στον Γαρμούκιο πολιτισμό πού άκμασε την Νεολιθική εποχή και πιστεύεται ότι ήταν το μεγαλύτερο και σημαντικότερο κέντρο της προϊστορικής τέχνης στην Μέση Ανατολή. Οι ανασκαφικές έρευνες έφεραν στο φως πήλινα ή ξύλινα αποθηκευτικά μέσα, καλάθια, δοχεία , σκεύη. Πολλά επίσης εργαλεία και βέλη από πυριτόλιθο, δρεπάνια, πέλεκυς , αιχμές δοράτων κ.α. και πήλινα ειδώλια .

Από το πλήθος αντικειμένων που έχουν βρεθεί οι αρχαιολόγοι συμπεραίνουν ότι το Σαρ 'αρ Χαγκολάν ήταν κέντρο κατασκευής τέτοιων αντικειμένων και κύρια ασχολία των κατοίκων του. Οι ανασκαφές έδειξαν ότι οι κάτοικοι του οικισμού καλλιεργούσαν σιτάρι και κριθάρι. Βρέθηκαν ερείπια πολλών κτιρίων άλλα ορθογώνια και άλλα κυκλικά, στο κέντρο του οικισμού βρισκόταν ένα μεγάλο στρογγυλό κτίριο που πιστεύεται ότι ήταν σιλό.

Προτεινόμενη βιβλιογραφία
-------------------------

* Josef Garfinkel, Michele Miller, *Sha'ar Hagolan: Neolithic Art in Context[*νεκρός σύνδεσμος*]*, ISBN 978-1-84217-057-1

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα για τις ανασκαφές στο Σαρ 'αρ Χαγκολάν , από το Αρχαιολογικό ινστιτούτο της Ιερουσαλήμ , (αγγλικά).
* Ιστοσελίδα για το Σαρ 'αρ Χαγκολάν (αγγλικά).
* Ιστοσελίδα για το Σαρ 'αρ Χαγκολάν (αγγλικά).
Οι **Σαράγουροι** (Αγγλικά: Saragurs) ήταν τουρκική νομαδική φυλή της Ευρασίας, η οποία αναφέρεται κατά τον 5ο και 6ο αιώνα μ.Χ. Προέρχονταν από τη Δυτική Σιβηρία και τις στέπες του Καζακστάν, απ΄ όπου εκτοπίστηκαν δυτικότερα, στα βόρεια του Καυκάσου, από τους Σαβίρους.

Γύρω στα 463 μ.Χ. οι Ακάτζιροι και άλλες φυλές που είχαν αποτελέσει τμήμα της συνομοσπονδίας των Ούννων, δέχθηκαν επίθεση από τους Σαράγουρους, μια από τις πρώτες ογουρικές (ομιλητές της ογουρικής γλώσσας) φυλές που εισήλθαν στην Ποντική-Κασπιανή στέπα, ως αποτέλεσμα των μεταναστεύσεων που ξεκίνησαν στην Έσω Ασία από την επίθεση των Εφθαλιτών στους Κιδαρίτες της νομαδικής συνομοσπονδίας των Χιονιτών. Οι Ακάτζιροι έως τότε ζούσαν βόρεια της Μαύρης Θάλασσας, δυτικά της Κριμαίας. Σύμφωνα με τον Πρίσκο, το 463 οι Ερνάκ και Ντενγκιζίτς, γιοι του Αττίλα και ηγέτες των Ούννων, έστειλαν τους αντιπροσώπους των Σαράγουρων, Ογούρων (ή Ουρόγων, πιθανόν λανθασμένη ονομασία των Βυζαντινών για τους Ουιγούρους) και Ονόγουρων, ενώπιον του Βυζαντινού αυτοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη, όπου εξήγησαν ότι είχαν εκτοπιστεί από τις εστίες τους από τους Σαβίρους, που είχαν δεχθεί την επίθεση των Αβάρων στην Έσω Ασία.

Το 469, οι Σαράγουροι ζήτησαν και έλαβαν την προστασία των Ρωμαίων. Στα τέλη του 500 μ.Χ. οι Σαράγουροι, Κουτριγούροι, Ουτιγούροι και Ονόγουροι κατείχαν τμήμα της στέπας βόρεια της Μαύρης Θάλασσας. Το 555, ο Ζαχαρίας Σχολαστικός αναφέρει τους Σαράγουρους ως μία από τις δεκατρείς νομαδικές φυλές βόρεια του Καυκάσου, παρόλα αυτά, είναι αμφίβολο εάν η φυλή υπήρχε ακόμη εκείνο τον καιρό.
Το όρος Αττάβυρος της Ρόδου. Διακρίνεται η υψηλότερη κορυφή του, όπου ήταν τοποθετημένες οι Ρόδιες αγελάδες.
Με την αρχαία ονομασία **Ρόδιαι αγελάδες**, δηλαδή «αγελάδες της Ρόδου», αναφερόταν ένα μεγάλο άγαλμα δύο αγελάδων, τοποθετημένο κατά την αρχαιότητα στην υψηλότερη κορυφή της νήσου Ρόδου, στο όρος Αταβύριον.

Το άγαλμα αυτό βρισκόταν ακριβώς δίπλα στον ναό του Ατταβυρίου Διός και ήταν χάλκινο. Η μία από τις αγελάδες έβλεπε προς την Ανατολή, ενώ η άλλη προς τη Δύση. Το άγαλμα είχε δημιουργηθεί από άγνωστο, αλλά άριστο αγαλματοποιό, όπως το μαρτυρούσαν η εκφραστικότητα και η φυσικότητά του: οι αγελάδες φαίνονταν σαν να ήταν ζωντανές. Διακρίνονταν από πολύ μακριά και με τον καιρό αναπτύχθηκε ο θρύλος ότι μουγκάνιζαν προειδοποιητικά, ακουγόμενες στα κοντινά χωριά, όταν επρόκειτο οι Ρόδιοι να πάθουν κάποιο μεγάλο κακό.

Το άγαλμα των Ροδίων αγελάδων, όπως εξάλλου και ο Ναός του Ατταβυρίου Διός, κατασκευάσθηκε κατά την παράδοση μετά από παραγγελία του Αλθαιμένη, γιου του βασιλιά της Κρήτης Κατρέως και εγγονού του Μίνωα. Ο Αλθαιμένης είχε φύγει από την Κρήτη με δική του πρωτοβουλία, όπως και η αδελφή του Απημοσύνη, και εγκαταστάθηκε στη Ρόδο, προκειμένου να μη σκοτώσει κατά λάθος τον πατέρα του, επειδή ένας χρησμός είχε αποφανθεί ότι ο Κατρέας θα σκοτωνόταν από το χέρι ενός παιδιού του. Από το ψηλό βουνό Αταβύριον λοιπόν ο Αλθαιμένης μπορούσε να αγναντέψει νοσταλγικά, τις ημέρες με τη μεγαλύτερη ατμοσφαιρική διαύγεια, την πατρίδα του Κρήτη, και εκεί λάτρευε τον «Ατταβύριο Δία», του οποίου τη λατρεία στη Ρόδο καθιέρωσε ο ίδιος.

Πηγή
----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 1 (1972), σελίδα 265
Η **Σαχαλίν Γιούζνο Σαχαλίνσκ** (ρωσικά: «Сахалин» Южно-Сахалинск) ήταν ομάδα καλαθοσφαίρισης από το Γιούζνο Σαχαλίνσκ της νήσου Σαχαλίνης στη Ρωσία. Τα χρώματα της ήταν το γαλάζιο και το μπλε. Αποτελούσε μέρος του ευρύτερου σωματείου «Σαχαλίν». Η ομάδα διεξήγε τους εντός έδρας αγώνες της στο ντβόρετς σπόρτα Κρίσταλ.

Ιστορία
-------

Για πρώτη φορά στην ιστορία της καλαθοσφαιρισης της Σαχαλίνης, το 2015, η νήσος εκπροσωπήθηκε από μια επαγγελματική ομάδα. Η πρωτοβουλία για τη δημιουργία μιας ομάδας καλαθοσφαιρισης στη βάση του επαγγελματικού αθλητικού συλλόγου «Σαχαλίν» (профессиональный спортивный клуб «Сахалин»), έγινε από τον επικεφαλής της Περιφέρειας Σαχαλίνης, Ολέγκ Κοζεμιάνκο. Η πρότασή του αυτή υποστηρίχθηκε από τη Ρωσική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και επέτρεψε στην ομάδα να συμμετάσχει στη Σουπερλίγκα 1, παρακάμπτοντας τα πρωταθλήματα των κατώτερων κατηγοριών. 

Ο Ολέγκ Κοζεμιάνκο πίστευε ότι η δημιουργία της πρώτης επαγγελματικής ομάδας θα δώσει μια τεράστια ώθηση για την ανάπτυξη της καλαθοσφαιρισης σε ολόκληρη την Περιφέρεια Σαχαλίνης, καθώς ανοίγονταν νέες προοπτικές για τη νεότερη γενιά. Πριν από αυτό, για πάνω από σαράντα χρόνια, η μόνη ομάδα που εκπροσώπησε τη ρωσική Άπω Ανατολή στο πρωτάθλημα και στο Κύπελλο της Ρωσίας ήταν «Σπάρτακ Πριμόριε» από το Βλαδιβοστόκ.

Τον Ιούνιο του 2016 η «Σαχαλίν» έχει υποβάλει αίτηση για συμμετοχή στην Γεντίναϊα Λίγκα για την περίοδο 2016/2017. Στις 16 Ιουλίου του 2016, στο Συμβούλιο του Συνδέσμου, η πρόταση της «Σαχαλίν» δεν έγινε αποδεκτή λόγω μη συμμόρφωσης με τους κανόνες του αεροδρομίου του Χάντι-Μανσίσκ, το οποίο μέχρι τις 30 Νοεμβρίου του 2016 δεν λειτουργούσε δύο φορές την εβδομάδα λόγο επισκευών.

Επιτυχίες
---------

* **Σουπερλίγκα 1**

Πρωταθλήτρια (1): 2015/2016

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Играем в Суперлиге». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουλίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Ευαγόρας.

Ο **Ευαγόρας Β΄** ήταν Έλληνας βασιλιάς της αρχαίας Σαλαμίνας στην Κύπρο από το 360 π.Χ. έως το 351 π.Χ..

Ήταν γιος ή εγγονός του Ευαγόρα Α' και αδελφός ή γιος του Νικοκλή, τον οποίο και διαδέχτηκε. Ακολούθησε φιλοπερσική πολιτική και αρνήθηκε να συμμετάσχει στην Ιωνική επανάσταση, στην όποια πήραν μέρος όλες οι κυπριακές πόλεις με αρχηγό τον Ονήσιλο, οπότε ο λαός επαναστάτησε και ανακήρυξε βασιλιά τον Πνυταγόρα, εξορίζοντας τον Ευαγόρα. Ο Ευαγόρας κατέφυγε στην αυλή του Πέρση βασιλιά, με τη βοήθεια του οποίου επέστρεψε στην Κύπρο και πολιόρκησε τη Σαλαμίνα. Ο Πνυταγόρας με δόλο κατάφερε να κάνει τον Ευαγόρα να πέσει στη δυσμένεια του Πέρση βασιλιά και να επιστρέψει στα Σούσα. Ο Ευαγόρας ανέλαβε σατράπης της Σιδώνας, αλλά η βασιλεία του ήταν σύντομη, αφού και εκεί ο λαός επαναστάτησε. Έτσι, ο Ευαγόρας κατέφυγε στην Κύπρο, όπου συνελήφθη, καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε.

Βιβλιογραφία
------------

* Βάσσου Καραγιώργη, *Αρχαία Κύπρος*, Μορφωτικό ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 1978

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 15  Ιουνίου 2021.
Ο **Σαχάκιος Β΄ ο Βαγρατίδης** Αρμενικά: Սահակ Բ Բագրատունի Sahak II Bagratuni, ήταν Αρμένιος ευγενής από τη Δυναστεία Μπαγκρατούνι. Υπηρέτησε ως μαρζμπάνος της περσικής Αρμενίας για λίγο το 482.

Βιογραφία
---------

Ο Σαχάκ Β΄ ήταν γιος του Τιρότς Α΄, ενός Αρμένιου *ασπέτ*. Όταν ο Tirots πέθανε το 451, ο Sahak II έλαβε τον τίτλο του ιλάρχου (aspet). Το 475 η πριγκίπισσα Σουσανίκ των Μαμικονιάν, δολοφονήθηκε από τον σύζυγό της πρίγκιπα Βαρσκέν, ο οποίος ήταν προσήλυτος στον Ζωροαστρισμό και ήταν συγγενής της οικογένειας Mιχράν. Ο λόγος αυτής της δολοφονίας ήταν, επειδή είχε αρνηθεί να προσηλυτιστεί στον Ζωροαστρισμό και ήθελε να παραμείνει Χριστιανή. Ο Βαρσκέν, λόγω των πράξεών του, εκτελέστηκε το 482 από τον Βαχτάνγκ Α΄ βασιλιά της Ιβηρίας. Ο Σασανίδης σάχης Περόζ Α΄ έστειλε σύντομα στρατό, για να τιμωρήσει τον Βαχτάνγκ για παρέμβαση. Ωστόσο στον Βαχτάνγκ προσχώρησαν οι Αρμένιοι και άρχισε μία εξέγερση στην Αρμενία, με επικεφαλής τον Βαχάν Α΄ Μαμικονιάν και τον Σαχάκ Β΄.

Οι Βαχάν και Σαχάκ κατάφεραν να νικήσουν τον marzban Adhur Gushnasp και ο Σαχάκ ανακηρύχθηκε από τον Bαχάν και τους άλλους Αρμενίους ως διοικητής (marzban) της Αρμενίας. Ωστόσο το 482 ο Περόζ έστειλε στρατό υπό τον Σαπούρ Μιχράν, ο οποίος νίκησε τους Αρμένιους επαναστάτες, σκοτώνοντας τον Σαχάκ. Στη συνέχεια ο Βαχάν κατέφυγε στα βουνά, ενώ ο Σαπούρ ανέκτησε τον έλεγχο της Αρμενίας.

Οικογένεια
----------

Ο Σαχάκ είχε έναν γιο, που ονομαζόταν Σπαντιάτ, στον οποίο δόθηκε ο τίτλος του ιλάρχου (aspet) μετά το τέλος του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Κιρίλ Τουμάνοφ: «Les dynasties de la Caucasie chrétienne de l'Antiquité jusqu'au xixe siècle» (Γαλλικά) Ρώμη. 1990. σελ. 110.
3. ↑  Κριστιάν Σετιπανί: «Continuité des élites à Byzance durant les siècles obscurs» (Γαλλικά) Παρίσι. 2006. σελ. 329. ISBN-13 978-2-7018-0226-8. ISBN-10 2-7018-0226-1.
4. ↑  *Πρότυπο:Ref-Grousset-Arménie*. σελ. 218.

Πηγές
-----

* Basmadjian, Krikor Jacob (1914). «Chronologie de l'histoire d'Arménie» (στα French). *Revue de l'Orient chrétien* **IX** (XIX): 293–294.
* Grousset, René (1947). *Histoire de l'Arménie des origines à 1071* (στα French). Paris: Payot. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
* Toumanoff, Cyrille (1990). «Vice-rois iraniens (Marzpans) d'Arménie». *Les dynasties de la Caucasie chrétienne de l'Antiquité jusqu'au xixe siècle : Tables généalogiques et chronologiques* (στα French). Rome. σελίδες 506–507. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
* Settipani, Christian (2006). *Continuité des élites à Byzance durant les siècles obscurs. Les princes caucasiens et l'Empire du vie au ixe siècle* (στα French). Paris: de Boccard. ISBN 978-2-7018-0226-8. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
* Dédéyan, Gérard (2007). *Histoire du peuple arménien* (στα French). Toulouse: Éd. Privat. ISBN 978-2-7089-6874-5. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος{{{πριν}}} | **{{{τίτλος}}}** | ΔιάδοχοςShapur Mihran |
Αγώνας σεπάκ τακράου στις Φιλιππίνες
Το **Σεπάκ τακράου** ή βόλεϊ με κλωτσιές είναι άθλημα εγγενές στην Νοτιοανατολική Ασία. Το σεπάκ τακράου διαφέρει από τα αντίστοιχα άθλημα του ποδοβόλεϊ στην χρήση μπάλας από ινδικό κάλαμο και ότι επιτρέπει στους παίκτες να χρησιμοποιούν τα πόδια τους, το γόνατο, το στήθος και το κεφάλι να ακουμπήσουν την μπάλα.

Στην Ινδονησία, τη Μαλαισία και τη Σιγκαπούρη ονομάζεται σεπάκ τακράου. Στη Μαλαισία ονομάζεται και σεπάκ ρέγκα. Στην Ταϊλάνδη ονομάζεται τακράου. Στο Λάος ονομάζεται κατάου. Στις Φιλιππίνες, εκτός από το δανεισμένο όρο τακράου, λέγεται επίσης σεπάκ τακράου και υπάρχει ένα παρόμοιο άθλημα, το σίπα. Στη Μιανμάρ, είναι γνωστό ως τσιν λονέ και θεωρείται περισσότερο τέχνη, καθώς συχνά δεν υπάρχει αντίπαλη ομάδα, και το θέμα είναι να κρατήσει ο παίκτης την μπάλα ψηλά με χάρη και ενδιαφέρον.

Παρόμοια παιχνίδια περιλαμβάνουν το ποδοβόλεϊ, το ποδοσφαιρικό τένις, το μπόσαμπολ, το τζιανζί, το τζόκγκου και σίπα. Η Διεθνής Ομοσπονδία Σεπακτακράου είναι το ρυθμιστικό σώμα του αθλήματος.

Ετυμολογία
----------

Η "σεπάκ" είναι η Μαλαισιανή λέξη για την κλωτσιά και η "τακράου" είναι η ταϊλανδέζικη λέξη για την υφαμένη μπάλα από ινδικό κάλαμο. Ως εκ τούτου, το σεπάκ τακράου κυριολεκτικά σημαίνει "κλωτσώ μια μπάλα".

Το σεπάκ τακράου είναι γνωστό με διάφορα ονόματα στις χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας, συμπεριλαμβανομένων: 

* ινδονησιακά: sepak takraw
* μαλαϊκά: sepak raga
* ταϊλανδέζικα: ตะกร้อ (τακρό)
* βιρμανικά: ပိုက္ေက်ာ္ျခင္း (*Πικέ Κιο Τσιν*)
* φιλιππινέζικα: sipà, sipà tákraw, sepák tákraw (sɛ̝päk täkɾɐw)
* χμερ: សីដក់ (σέι ντακ)
* λαοτιανά: ກະຕໍ້ (κα-το)
* βιετναμέζικα: cầu mây, "μπάλα καλάμου"

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Shawn Kelley. «Takraw: A Traditional Southeast Asian Sport». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουλίου 2007. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2007.
2. ↑  J. A. Mangan, Fan Hong (2002). *Sport in Asian society: past and present*. Frank Cass Publishers. σελ. 220. ISBN 978-0-7146-8330-0.
3. ↑  «sepak takraw | Definition of sepak takraw in US English by Oxford Dictionaries». *Oxford Dictionaries | English*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2018.
Ζευγάρωμα μαγκουστών
Η **σεξουαλική συμπεριφορά των ζώων** λαμβάνει πολλές διαφορετικές μορφές, μεταξύ των οποίων βρίσκεται και η ομοφυλοφιλία. Κοινά συστήματα με κίνητρο το ζευγάρωμα ή την αναπαραγωγή περιλαμβάνουν τη μονογαμία, την πολυγυνία, την πολυανδρία και την πολυγαμία. Άλλη σεξουαλική συμπεριφορά μπορεί να είναι με αναπαραγωγικά κίνητρα (π.χ. σεξ προφανώς λόγω εξαναγκασμού και περιστασιακής σεξουαλικής συμπεριφοράς) ή μη αναπαραγωγικά κίνητρα (π.χ. σεξ μεταξύ ειδών, σεξουαλική διέγερση από αντικείμενα ή μέρη, σεξ με νεκρά ζώα, ομοφυλοφιλική σεξουαλική συμπεριφορά και αμφιφυλοφιλική σεξουαλική συμπεριφορά).

Όταν η σεξουαλική συμπεριφορά των ζώων έχει αναπαραγωγικά κίνητρα, συχνά ονομάζεται *ζευγάρωμα* ή *συνουσία*· για τα περισσότερα μη ανθρώπινα θηλαστικά, το ζευγάρωμα και η συνουσία εμφανίζονται στον οίστρο (η πιο γόνιμη περίοδος στον αναπαραγωγικό κύκλο των θηλυκών θηλαστικών), γεγονός που αυξάνει τις πιθανότητες επιτυχούς γονιμοποίησης. Ορισμένες σεξουαλικές συμπεριφορές των ζώων περιλαμβάνουν ανταγωνισμό, μερικές φορές μάχες, μεταξύ πολλαπλών αρσενικών. Τα θηλυκά συχνά επιλέγουν αρσενικά για ζευγάρωμα μόνο αν φαίνονται ισχυρά και που μπορούν να προστατεύουν τους εαυτούς τους. Το αρσενικό που κερδίζει μια μάχη μπορεί επίσης να έχει την ευκαιρία να ζευγαρώσει με μεγαλύτερο αριθμό θηλυκών και συνεπώς θα μεταδώσει τα γονίδιά του στους απογόνους του.

Ιστορικά, υπήρχε η πεποίθηση ότι μόνο οι άνθρωποι και ένας μικρός αριθμός άλλων ειδών ασκούσαν σεξουαλικές πράξεις χωρίς να γίνονται για αναπαραγωγή και ότι η σεξουαλικότητα των ζώων ήταν ενστικτώδης και μια απλή συμπεριφορά «διέγερσης-απόκρισης». Ωστόσο, εκτός από τις ομοφυλοφιλικές συμπεριφορές, μια ποικιλία ειδών αυνανίζεται και μπορεί να χρησιμοποιήσει αντικείμενα ως εργαλεία για να τα βοηθήσει να το κάνουν αυτό. Η σεξουαλική συμπεριφορά μπορεί να συνδέεται περισσότερο με την καθιέρωση και τη διατήρηση σύνθετων κοινωνικών δεσμών δια μέσου ενός πληθυσμού που υποστηρίζει την επιτυχία του με μη αναπαραγωγικούς τρόπους. Τόσο η αναπαραγωγική όσο και η μη αναπαραγωγική συμπεριφορά μπορούν να συσχετιστούν με εκφράσεις κυριαρχίας απέναντι σε κάποιο άλλο ζώο ή επιβίωσης σε μια έντονη κατάσταση (όπως σεξ λόγω εξαναγκασμού).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kent, Michael (2000). *Advanced biology*. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις της Οξφόρδης. σελίδες 250–253. ISBN 978-0-19-914195-1.
2. ↑  Thorpe, Showick· Thorpe, Edgar (2009). *General Studies Manual*. Pearson Education India. σελ. 17. ISBN 9788131721339.
3. ↑  Wickler, Wolfgang; Lorenz; Konrad; Kacher, Hermann (1974). *The sexual code : the social behaviour of animals and men*. .
Συντεταγμένες: 05°02′37″S 39°03′24″E﻿ / ﻿5.04361°S 39.05667°E﻿ / -5.04361; 39.05667

Οι **Ιαματικές πηγές Γαλάνου** (***Galanos hot springs***), ή και **Θειούχα λουτρά Γαλάνου** (***Galanos sulphur baths***) είναι θειούχες ιαματικές πηγές, αξιοθέατο στην πόλη Τάνγκα στην Τανζανία. 
Βρίσκονται 3 χλμ. ανατολικά των Σπηλαίων Αμπόνι (Amboni Caves). [*απέτυχε η επαλήθευση*]

Η μελέτη και ανάδειξη των πηγών έγινε την περίοδο που η Τανγκανίκα, ήταν αποικία της Γερμανικής Αυτοκρατορίας.
 Πρόκειται για θερμές πηγές των οποίων τα νερά τους είναι ζεστά, πράσινα και λόγω της περιεκτικότητας τους σε θείο, έχουν μια έντονη οσμή. Λέγεται ότι είναι οι δεύτερες μεγαλύτερες του είδους τους, παγκοσμίως.  

Έχουν θεραπευτικές ιδιότητες για τη θεραπεία των ρευματοειδών παθήσεων, αρθριτικών καθώς και δερματικών παθήσεων. [*απέτυχε η επαλήθευση*]

Ο Χρήστος Γαλανός έδωσε το ποσό των 4.000 λιρών Αγγλίας, στο Δήμο Τάνγκα, για τα έξοδα ευπρεπισμού και τις κτιριακές εγκαταστάσεις των θειούχων ιαματικών θερμοπηγών και οι οποίες έκτοτε φέρουν την ονομασία *Galanos sulphur baths*.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Ο 33-χρονος Γερμανός ιατρός *Friedrich Plehn*, στην προσπάθειά του να καταπολεμήσει την ελονοσία, μεταξύ άλλων, μελετούσε και τις θειούχες πηγές στο Αμπόνι (*Amboni*).

Παραπομπές σημειώσεων
1. ↑  D. F. Clyde (1962). «Malaria During the Early Days in Tanga». *History of the Medical Services of Tanganyika*. Dar es Salaam: Government Press. σελ. 19.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Rough Guide to Tanzania, by Rough Guides, ανακτήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2018
2. ↑  D. F. Clyde (1962). «Malaria During the Early Days in Tanga». *History of the Medical Services of Tanganyika*. Dar es Salaam: Government Press. σελ. 19.
3. 1 2  Tourist guide to Tanzania, by Gratian Luhikula, Page 107, ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2018
4. ↑  Ιωάννης Ν.Τσόντος (1953). «Αρούσα». *Έλληνες εν τη Ξένη (Τανγκανίκα) 1951-1953*. Λευκωσία - Κύπρος: Τύποις "Ζάβαλλη". σελίδες 184–203.
5. ↑  Tanzania, Amboni, 22 Ιουλίου 2018[*νεκρός σύνδεσμος*]

Βιβλιογραφικές πηγές
--------------------

* Ιωάννης Ν.Τσόντος (1953). *Έλληνες εν τη Ξένη (Τανγκανίκα) 1951-1953*. Λευκωσία - Κύπρος: Τύποις "Ζάβαλλη".