recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Νίκος Βασιλειάδης** ( Χρυσούπολη Καβάλας, 1942) είναι έλληνας πεζογράφος της μεταπολεμικής λογοτεχνίας της Θεσσαλονίκης, όπου και ζει τα τελευταία χρόνια. Επίσης, είναι γνωστός για το μεταφραστικό και ποιητικό του έργο.

Βιογραφία
---------

Το πραγματικό του όνομα είναι Ιορδάνης Βλαχόπουλος. Γεννήθηκε στη Χρυσούπολη της Καβάλας το 1942 από πρόσφυγες γονείς. Σπούδασε κλασική φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Για αρκετά χρόνια εργάστηκε στη μέση εκπαίδευση απ' όπου συνταξιοδοτήθηκε. Επιπλέον, ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη μετάφραση έργων της αγγλικής και ιταλικής γλώσσας καθώς και αρχαίων συγγραφέων. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ζει στη Θεσσαλονίκη. Το 2009 η θεατρική ομάδα "Πανδαιμόνιο 7" ανέβασε στη σκηνή το έργο του "Άγημα τιμών" σε σκηνοθεσία του Γιάννη Ρήγα.

Εργογραφία
----------

#### Πεζογραφία

*Ο συμβολαιογράφος*. Αθήνα, Νεφέλη, 1995.

*Άγημα τιμών*. Αθήνα, Νεφέλη, 1990.

*Αγάθος*. Αθήνα, Νεφέλη, 1989.

#### Συλλογικά έργα

*Παλίμψηστο Καβάλας: ανθολόγιο μεταπολεμικών λογοτεχνικών κειμένων*. Αθήνα, Καστανιώτης, 2009.

*Από το φωτεινό πέρασμα ενός ανθρώπου: έκφραση αγάπης και τιμής στον πεζογράφο Σώτο Χονδρόπουλο*. Αθήνα, Καινούργια Γη, 2002.

*Ξένος, ο άλλος μου εαυτός.* Αθήνα, Πατάκης, 1999.

*Έρωτας σε πρώτο πρόσωπο: 29 ιστορίες που δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα «Τα Νέα» το καλοκαίρι του '97.* Αθήνα, Κέδρος, 1997.

#### Γαλλικές μεταφράσεις

Vassiliadis, Nikos. *Le notaire: récit.* [tr.by]: Jean-Marie Verlet. Athènes: Hatier - Librairie Kauffmann, 1997.

#### Γερμανικές Ανθολογίες

*Ausflug mit Freundinnen: Eine Anthologie zeitgenössischer griechischer Erzählungen.* [tr.by]: Fanny Atheras, Eleonore Bung, Klaus Eckhardt, Hans Eideneier, Niki Eideneier, Sophia Georgallidis, Veronika Koumides, Janna Mavrogeorgi, Ivo Meraskendis, Eleni Torossi, Theo Votsos, Elfi Vozikis & Ursula Wuckel. Köln: Romiosini Verlag, 2002.

*Die Erben des Odysseus: Griechische Erzählungen der Gegenwart.* [tr.by]: Doris Wille, Evangelia Nanou, Sofia Georgallidis, Nina-Maria Jaklitsch, Birgit Hildebrand, Hans Eideneier, Klaus Billig, Theo Votsos & Maria Petersen. München: Deutscher Taschenbuch Verlag, 2001.

Πηγές
-----

*Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνία*. *Πρόσωπα- έργα- ρεύματα*, Αθήνα,*Πατάκης,*2007

http://www.ekebi.gr Αρχειοθετήθηκε 2022-05-22 στο Wayback Machine.- Εθνικό κέντρο βιβλίου

http://www.biblionet.gr

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Εθνικό κέντρο βιβλίου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Μαΐου 2022. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2015.
2. ↑  «Biblionet». Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2015.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 9998297
* **ΕΒΕ**: 42431
* LCCN: nr94030764
* SUDOC: 035436662
* BNF: cb134816940 (data)

 |

 |
Τζαμπάλ αν-Ναμπί Σουαΐμπ,2006
Το **Τζαμπάλ αν-Ναμπί Σουαΐμπ** (αραβικά: جبل النبي شعيب‎‎, όρος του προφήτη Σουαΐμπ) είναι ένα βουνό που βρίσκεται στο κυβερνείο Σανά στην Υεμένη. Είναι το ψηλότερο βουνό της χώρας και το ψηλότερο βουνό στην Αραβική Χερσόνησο. Είναι μια από τις πιο εξέχουσες κορυφές στον κόσμο και η τρίτη πιο εξέχουσα κορυφή στη Μέση Ανατολή (συμπεριλαμβανομένης και της Τουρκίας και το Ιράν).

Το υψόμετρο συχνά αναφέρεται στα 3.760 μέτρα, αλλά δεν υποστηρίζεται από δεδομένα SRTM ή πιο πρόσφατες χαρτογραφικές πηγές. Το ύψος του βουνού είναι 3.666 μέτρα και βρίσκεται κοντά στην πρωτεύουσα της Υεμένης, την Σαναά. Η δεύτερη μεγαλύτερη κορυφή της Υεμένης, η Τζαμπάλ Τιγιάλ, έχει σχεδόν σε ίση απόσταση από την πρωτεύουσα, όπως το Τζαμπάλ αν-Ναμπί Σουαΐμπ.

Το Τζαμπάλ αν-Ναμπί Σουαΐμπ μπορεί να φαίνεται σαν ένα βραχώδες ύψωμα από το κέντρο παρατήρησης, αλλά από την δυτική πλευρά είναι ένα τεράστιο βουνό που ανεβαίνει από τα 1500-1600 μέτρα. Αυτή η πλευρά σταματά την κίνηση των σύννεφων με κατακρημνίσεις, με αποτέλεσμα αυτή η πλευρά να είναι σχετικά εύφορη. Στην κορυφή του βουνού υπάρχει ένα στρατιωτικό φυλάκιο και το ιερό του προφήτη Σουαΐμπ. Είναι σχετικά δύσκολο να επιτραπεί η ανάβαση στην κορυφή, αλλά τελευταία οι περιορισμοί έχουν χαλαρώσει.

Αν και η κορυφή δεν είναι χιονισμένη σαν τις οροσειρές στον βόρειο Λίβανο και τη Συρία, έχουν υπάρξει αναφορές για χιόνι στην κορυφή και ο παγετός στην κορυφή είναι καθημερινός το χειμώνα. Η ταχύτητα του αέρα είναι πολύ υψηλή στην κορυφή.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος των ακραίων υψομέτρων ανά χώρα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Map at pbase.com Retrieved 2011-11-20

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* "Τζαμπάλ αν-Ναμπί Σουαΐμπ, Υεμένη", στο Peakbagger.com
* Mountain-forecast.com
Η **Τέταρτη Διάσκεψη της Μόσχας**, γνωστή και ως **Διάσκεψη του Τολστόι** λόγω του κωδικού ονόματος της *Τολστόι*, μεταξύ των Συμμάχων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έλαβε χώρα στη Μόσχα από τις 9 Οκτωβρίου έως τις 19 Οκτωβρίου του 1944. 

Αντιπρόσωποι της Σοβιετικής Ένωσης στη διάσκεψη ήταν ο ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης Ιωσήφ Στάλιν και ο Σοβιετικός υπουργός εξωτερικών Βιατσεσλάβ Μιχαήλοβιτς Μολότωφ. Αντιπρόσωποι του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν ο ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσώρτσιλ και ο Βρετανός υπουργός εξωτερικών Άντονι Ήντεν.
Ο Βρετανός Γενικός Αρχηγός των Επιτελείων Σερ Σερ Άλαν Μπρουκ ήταν παρών, όπως και ο πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής στη Μόσχα, Άβερελ Χάριμαν, και ο Αμερικανός στρατηγός Τζον Ντιν, ως παρατηρητές και αντιπρόσωποι των ΗΠΑ. Επίσης στη διάσκεψη συμμετείχαν και εκπρόσωποι της Εξορισμένης κυβέρνησης της Πολωνίας (που είχε τη βάση της στο Λονδίνο) και εκπρόσωποι της Πολωνικής Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης με έδρα το Δουβλίνο.

Θέματα που συζητήθηκαν στη διάσκεψη ήταν η είσοδος της Σοβιετικής Ένωσης στον πόλεμο κατά της Ιαπωνίας, η μεταπολεμική διαίρεση των Βαλκανίων και τα ποσοστά επιρροής Σοβιετικών-Ηνωμένου Βασιλείου με τη μυστική Συμφωνία των Ποσοστών, καθώς και το μέλλον της Πολωνίας. Οι Βρετανοί επίσης συμφώνησαν να επιστρέψουν στη Σοβιετική Ένωση όλους τους πρώην Σοβιετικούς πολίτες, που απελευθέρωσαν από τους Γερμανούς, χωρίς καμία εξαίρεση.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Μερικές βρετανικές πηγές την αποκαλούν **Δεύτερη Διάσκεψη της Μόσχας** καθώς ήταν η δεύτερη φορά που ο Τσόρτσιλ και ο Στάλιν συναντήθηκαν σε διάσκεψη στη Μόσχα. Η προηγούμενη ήταν στη Διάσκεψη τους 1942 (π.χ. Fact File : Second Moscow Conference 9 to 19 October 1944 Αρχειοθετήθηκε 2011-04-02 στο Wayback Machine. BBC)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Fact File : Second Moscow Conference 9 to 19 October 1944 Αρχειοθετήθηκε 2011-04-02 στο Wayback Machine. BBC
2. ↑  Stanly Smith Part 1: The Polish Government: Could Churchill have done more to save Poland from Communism? Αρχειοθετήθηκε 2007-09-30 στο Wayback Machine.
3. ↑  Tolstoy, Nikolai. *The Secret Betrayal*. Charles Scribner' Sons (1977). σελ. 75. ISBN 0-684-15635-0.

Δείτε επίσης
------------

* Πρώτη Διάσκεψη της Μόσχας (1941)
* Δεύτερη Διάσκεψη της Μόσχας (1942)
* Τρίτη Διάσκεψη της Μόσχας (1943)
Ο **Άγις Θέρος** (1875 - 1961) ήταν Έλληνας ποιητής, κοινωνιολόγος και λαογράφος, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του **Σπύρου Θεοδωρόπουλου**.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Σπάρτη το 1875. Ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και εξέδιδε διάφορες εφημερίδες, όπως τις εφημερίδες *Λαός*, *Λακεδαίμων* και *Εφημερίδα των Εργατών*. 

Το δημοτικό τραγούδι ήταν η μεγάλη του αγάπη και είχε επηρεάσει σημαντικά το έργο του. Άλλωστε το πρώτο του βιβλίο (1909) ήταν συλλογή δημοτικών τραγουδιών από τις περιοχές του Ταΰγετου και της Μάνης. Ήταν στενός συνεργάτης του Νικόλαου Πολίτη και μέλος της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρείας.

Ανέπτυξε έντονη κοινωνική δραστηριότητα, πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Εργατικού Κέντρου Αθηνών το 1910 και εισηγήθηκε το πρώτο εργατικό νομοσχέδιο. Εξελέγη βουλευτής Αττικής με το Βενιζελικό Κόμμα στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1910, Αττικοβοιωτίας το 1912 και Αθηνών-Πειραιώς το 1923. To 1922 φυλακίστηκε εξαιτίας του γεγονότος ότι υπέγραψε το Δημοκρατικό Μανιφέστο μαζί με άλλες προσωπικότητες.

Το πρώτο ποιητικό του έργο δημοσιεύτηκε το 1940. Στα ποιητικά του έργα υμνείται η αντίσταση των Ελλήνων κατά των Γερμανών ή δίνονται λυρικές στιγμές της αγροτικής ηθογραφίας. Έγραψε επίσης πεζογραφήματα.

Η οριστική έκδοση με τη συλλογή δημοτικών τραγουδιών, σε δύο τόμους με τίτλο *Τα Τραγούδια Των Ελλήνων* (1951-1952), βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών. 

Από το 1957 ως το 1959 υπήρξε πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Ο Σπύρος Θεοδωρόπουλος απεβίωσε το 1961. Η σύζυγός του, Αύρα Θεοδωροπούλου, πέθανε δύο χρόνια μετά (1963). Το όνομα Άγις θέρος φέρει ένα ετήσιο βραβείο λαογραφίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Βιογραφικό». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Σεπτεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  Μητρώο πληρεξουσίων, γερουσιαστών και βουλευτών 1822-1935, Αθήνα 1986, Βουλή των Ελλήνων, σελ. 109 (αριθμ. 523) (pdf)
3. ↑  Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών Αρχειοθετήθηκε 2016-02-05 στο Wayback Machine. δικτυακός τόπος.
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2015.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 90563680
* **ΕΒΕ**: 19131
* **AA**: 142562
* LCCN: no2009095128
* ISNI: 0000 0000 6294 4067
* GND: 156606216
* SUDOC: 140161708

 |

 |
Το μικρό εθνόσημο της Ουκρανίας.
Το **εθνόσημο της Ουκρανίας (*Tryzub*)** έχει τα ίδια χρώματα με τη σημαία της Ουκρανίας: γαλάζιος θυρεός με κίτρινη τρίαινα, σύμβολο των αρχαίων σλαβικών φύλων που τελικά υποτάχθηκαν στους Ρως. 

Προσωπικά εμβλήματα της δυναστείας Ρούρικ
Η ιστορία του σύγχρονου εθνόσημου ξεπερνά τα χίλια χρόνια. Η πρώτη γνωστή αρχαιολογική μαρτυρία και ιστορικό τεκμήριο για το σύμβολο βρίσκεται στις σφραγίδες της δυναστείας των Ρούρικ. Η αρχαιότερη από αυτές είναι αυτή του ηγεμόνα Σβιατοσλάβου του Κιέβου, ο οποίος πέθανε το 972).

Δεν υπάρχει σωστή ερμηνεία του συμβόλου, ωστόσο οι περισσότεροι ερευνητές συμφωνούν ότι πρόκειται για τοτέμ από τους Ρουρικίδες, που υποσκελίστηκε από χριστιανικά σύμβολα (εικόνες του Αγίου Γεωργίου και του Αρχαγγέλου Μιχαήλ) από τον 11ο αιώνα και έπειτα.

Η τρίαινα δε θεωρούνταν εθνικό σύμβολο μέχρι το 1917, οπότε και προτάθηκε από τον ιστορικό Μιχαήλο Χρουσέβσκι.

Το ανεπίσημο Μεγάλο Εθνόσημο
----------------------------

Στην πιο δημοφιλή εκδοχή του εθνόσημου (Μεγάλο Εθνόσημο), που όμως δεν καθιερώθηκε επίσημα, οι υποστηρικτές είναι ένα λιοντάρι με στέμμα από το εθνόσημο της Γαλικίας στα αριστερά και ένας Κοζάκος ντυμένος με παραδοσιακή φορεσιά κρατώντας ένα όπλο στα δεξιά. Το στέμμα του Βολοντίμιρ του Μεγάλου στέφει την κορόνα και στο κάτω μέρος είναι διακοσμημένο με σιτάρι και βιβούρνο.

Όσοι μιλούν ουκρανικά τονίζουν ότι η τρίαινα μπορεί να χωριστεί στα τέσσερα γράμματα του κυριλλικού αλφάβητου σχηματίζοντας τη λέξη ‘ελευθερία’ (ВОЛЯ, *volya*).

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εθνόσημο της Ουκρανίας** |

* Pritsak, Omeljan (1998). *The Origins of the Old Rus' Weights and Monetary Systems*. Cambridge, Μασαχουσέτη: Harvard Ukrainian Research Institute. ISBN 0916458482.
* Zhukovsky, Arkadii (1993). «Trident (tryzub)». *Encyclopedia of Ukraine*. **vol. 5**.. Ανακτήθηκε στις 26-03-2009.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνόσημα των χωρών της Ευρώπης |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα κράτη | 
* Άγιος Μαρίνος
* Αλβανία
* Ανδόρρα
* Αρμενία
* Αυστρία
* Βατικανό
* Βέλγιο
* Βοσνία και Ερζεγοβίνη
* Βόρεια Μακεδονία
* Βουλγαρία
* Γαλλία
* Γερμανία
* Γεωργία
* Δανία
* Ελβετία
* Ελλάδα
* Εσθονία
* Ηνωμένο Βασίλειο
* Ιρλανδία
* Ισλανδία
* Ισπανία
* Ιταλία
* Κροατία
* Κύπρος
* Λετονία
* Λευκορωσία
* Λιθουανία
* Λίχτενσταϊν
* Λουξεμβούργο
* Μάλτα
* Μαυροβούνιο
* Μολδαβία
* Μονακό
* Νορβηγία
* Ολλανδία
* Ουγγαρία
* Ουκρανία
* Πολωνία
* Πορτογαλία
* Ρουμανία
* Ρωσία
* Σερβία
* Σλοβακία
* Σλοβενία
* Σουηδία
* Τουρκία
* Τσεχία
* Φινλανδία
 |
|  |
| Κτήσεις | 

|  |  |
| --- | --- |
| Ηνωμένο Βασίλειο | 
* Γιβραλτάρ
* Γκέρνσεϊ
* Τζέρσεϊ
* Νήσος Μαν
 |
|  |
| Δανία | 
* Νήσοι Φερόες
* Γροιλανδία
 |
|  |
| Φινλανδία | 
Ώλαντ |
|  |
| Νορβηγία | 
Σβάλμπαρντ |

 |
|  |
| Μη αναγνωρισμένα κράτη | 
* Αμπχαζία
* Κόσοβο
* ΤΔΒΚ
* Ναγκόρνο-Καραμπάχ
* Νότια Οσσετία
* Υπερδνειστερία
 |

 |
Ο **Δημήτρης Σέμσης** ή **Σαλονικιός** (Στρώμνιτσα, 1883 - Αθήνα, 13 Ιανουαρίου 1950) ήταν Έλληνας βιρτουόζος παραδοσιακός βιολιστής. Γεννήθηκε ως **Δημήτριος Κουκουδέας** το 1883 στην πόλη της Στρώμνιτσας, η οποία εκείνη την περίοδο ανήκε στο βιλαέτι της Θεσσαλονίκης.

Βιογραφία
---------

Ο πατέρας του και ο παππούς ήταν Ομπρελάδες και επίσης βιολιστές. Στα τέλη του δεκάτου ενάτου αιώνα, συμμετείχε στη μπάντα ενός τσίρκου, το οποίο περιόδευε σε όλα τα Βαλκάνια. Αργότερα εντάχθηκε σε άλλες περιοδεύουσες ορχήστρες και έπαιξε στην Τουρκία, Συρία, Αίγυπτο, Σουδάν και αλλού. Μετά τη λήξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η Στρώμνιτσα πέρασε στο Βασίλειο της Σερβίας.

Στο τέλος του 1919 η οικογένεια του Δημήτριου Σέμση μετανάστευσε στη Θεσσαλονίκη. Το 1923 παντρεύτηκε τη Δήμητρα Κανούλα και απέκτησε 4 παιδιά. Στις αρχές του 1927 εγκαθίσταται μόνιμα στην Αθήνα. Αυτή την εποχή έλαβε το προσωνύμιο Σαλονικιός, μάλλον επειδή κάποιοι παράγοντες των δισκογραφικών εταιρειών νόμιζαν ότι καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη. Είναι ο πρώτος οργανοπαίκτης που το όνομά του αναγράφεται στις ετικέτες δίσκων. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, ο Δημήτρης Σέμσης ήταν Διευθυντής Ηχογράφησης στην ΗΜV και στην Columbia, θέσεις με μεγάλη επιρροή, τις οποίες και διατήρησε και στις δεκαετίες του 1930 και 1940. Συμμετείχε σε εκατοντάδες ηχογραφήσεις παραδοσιακών, σμυρναίικων και ρεμπέτικων τραγουδιών στο διάστημα 1924 - 1931, παρουσίασε γύρω στο 1928 τα πρώτα του τραγούδια και το 1931 ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση της His Master's Voice, θέση που κράτησε μέχρι το θάνατό του. Εγραψε πάνω από 100 τραγούδια.

Τη δεκαετία του 1930, ο Δημήτρης ηχογραφούσε με τη Ρόζα Εσκενάζι γνωρίζοντας μεγάλες επιτυχίες. Συχνά, τη συνόδευε στις ταβέρνες μαζί με τους Αγάπιο Τομπούλη, Λάμπρο Σαββαΐδη και Λάμπρο Λεοναρίδη. Οι συνθέσεις του ηχογραφούνταν από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της εποχής εκείνης, όπως η Ρίτα Αμπατζή, ο Στελλάκης Περπινιάδης και ο Στράτος Παγιουμτζής.  Έγραψε ρεμπέτικα και δημοτικά τραγούδια, καθώς και σμυρνέικα και αμανέδες. 

Όπως φαίνεται από τις ηχογραφήσεις, ο Δημήτρης ήταν, χωρίς αμφιβολία, ο μεγαλύτερος βιολιστής που ηχογράφησε στο χώρο του ρεμπέτικου/σμυρνέικου. Ηχογράφησε πολλές εκατοντάδες δίσκους και πολλοί από αυτούς επανακυκλοφόρησαν τα τελευταία χρόνια. Το 1972, σε μια συνέντευξή της, η Ρόζα Εσκενάζι είπε ότι ο Δημήτρης έπαιζε "το καλύτερο βιολί του κόσμου".

Μετά από μια σύντομη νοσηλεία, ο Δημήτρης Σέμσης πέθανε από καρκίνο στην Αθήνα, στις 13 Ιανουαρίου του 1950. Έχει, σήμερα, απογόνους στην Ελλάδα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 119401037. Ανακτήθηκε στις 16  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  Αλεξίου, Γεώργιος (2014). *Η κοινωνική επιρροή του ρεµπέτικου τραγουδιού και η εξέλιξή του έως το 1955*. Ρέθυµνο: Α.Τ.Ε.Ι ΚΡΗΤΗΣ. σελ. 66.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 52498228
* **Europeana**: agent/base/28791
* LCCN: n95075720
* ISNI: 0000 0000 3611 4270
* GND: 119401037
* MusicBrainz: b11404fe-328b-4326-961b-c9afc8ffc14d

 |

 |
Ο  **Βασίλης Σκούτας** (γεννημένος την 1η Μαίου 1961, στα Τρίκαλα) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, που έχει συνδέσει το όνομά του και την καριέρα του κυρίως με τον Άρη Θεσσαλονίκης.

Ποδοσφαιρική καριέρα
--------------------

Ξεκίνησε την καριέρα του στην γενέτειρά του, όπου πρωτόπαιξε για την τοπική ομάδα των Τρίκαλων και διακρίθηκε για την ταχύτητα και την μαχητικότητά του. 
Το καλοκαίρι του 1980 μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης όπου και παρέμεινε για 6 χρόνια. Με τους «κίτρινους» είχε συνολικά 83 συμμετοχές και 9 τέρματα (72 για το Πρωτάθλημα με 7 τέρματα και 11 για το Κύπελλο Ελλάδας και 2 τέρματα). Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τον Άρη, στις 7 Ιουνίου 1981 στον αγώνα, Άρη – ΑΕΛ 3-4. 

Μάλιστα η ΑΕΛ υπήρξε η επόμενη ομάδα στην οποία μεταγράφηκε, το καλοκαίρι του 1986, όμως η πορεία του στο Αλκαζάρ υπήρξε σύντομη  καθώς μια εγχείρηση μηνίσκου σε συνδυασμό με την ταυτόχρονη στρατιωτική θητεία , τον κράτησαν στις μόλις οκτώ συμμετοχές. 

Το 1987 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Ολυμπιακός Βόλου αγωνιζόμενος μια σεζόν (1987-88) στη Β Εθνική και δυο σεζόν στην Α’ Εθνική (1988-90).
Από τον Ιούλιο του 1990 και για μια τριετία συνέχισε στον ΠΑΣ Γιάννενα , για να ακολουθήσει μια αρχική διετή παρουσία στην  Αναγέννησης Καρδίτσας (1993-95)  και μια σεζόν (1995-96) στη Νίκη Βόλου. 

Συνέχισε να αγωνίζεται στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και πιο συγκεκριμένα στον **Αχιλλέα Μπάρας Τρικάλων** (1996-97) και έπειτα στον Α.Ο. Καρδίτσας (1997-1999).

Παραπομπές
----------

1. ↑  κοινοί παίκτες ΑΕΛ και Άρη
2. ↑  «Πρωταθλητής φέτος ο Άρης με διαφορά-Να πεθάνω στο Χαριλάου με την ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ»
3. ↑  Roster ΑΕΛ 1986-87
4. ↑  ΠΑΣ Γιάννινα 1990-91
5. ↑  O παίκτης ... "άνεμος"
6. ↑  Ανάμεσα σε δύο κόσμους

Πηγές
-----

* Προφίλ του Β. Σκούτα στο transfermarkt.com
* Αφιέρωμα στον Βασίλη Σκούτα
Ο **Παναγιώτης (Νότης) Παναγιώτου** (1925-2003) ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός, λόγιος και αντιστασιακός, ο οποίος διετέλεσε δήμαρχος Μυτιλήνης από το 1991 ως το 1994. Υπηρέτησε ως εκπαιδευτικός επί 35 χρόνια και διώχθηκε για τις προοδευτικές του ιδέες κατά την περίοδο της χούντας. Συνέγραψε κυρίως διηγήματα.

Πρώτα χρόνια
------------

Μικρασιατικής καταγωγής, έζησε τα παιδικά του χρόνια σε φτωχικές γειτονιές της Λέσβου όπου ζούσαν πρόσφυγες. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και εργάστηκε παράλληλα με τις σπουδές του στον εκδοτικό οίκο του Γκοβόστη. Δραστηριοποιήθηκε στην εθνική αντίσταση, με το ΕΑΜ, έχοντας ενταχθεί στους κόλπους του κατά την Κατοχή.

Εκπαιδευτική και κοινωνική δραστηριότητα
----------------------------------------

Δίδαξε σε σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της Αθήνας, της Καρπάθου, της Αλεξανδρούπολης και του Πειραιά. Απολύθηκε από τη χούντα του 1967 κατά την μοναδική περίοδο της εκπαιδευτικής του πορείας όταν δίδασκε στη Μυτιλήνη. Δικαιώθηκε με απόφαση του Αρείου Πάγου το 1971 και επανήλθε στην εκπαίδευση, για να διοριστεί γενικός επιθεωρητής εκπαίδευσης του Πειραιά το 1974.

Πολιτική, συγγραφική και αυτοδιοικητική δραστηριότητα
-----------------------------------------------------

Έγραφε στην εφημερίδα "Ριζοσπάστης", έχοντας μια ιδιαίτερη στήλη και με το ψευδώνυμο Π. Κοσμάς. Ως συγγραφέας έγραψε αρκετά διηγήματα.

Κέρδισε τις δημοτικές εκλογές του 1990 (με την υποστήριξη του Ενιαίου Συνασπισμού) και εξελέγη δήμαρχος Μυτιλήνης με ποσοστό 55,75% από τον 1ο γύρο έναντι 44,25 για το Μιχαήλ Πίτσιο. 
Ανάμεσα στα άλλα, υπηρέτησε ως πρόεδρος της ΤΕΔΚ νομού Λέσβου.

Θάνατος
-------

Πέθανε σε ηλικία 78 ετών στις 3 Μαΐου 2003 και κηδεύτηκε δύο ημέρες μετά, από το νεκροταφείο του Παλαιού Φαλήρου.

Οικογένεια
----------

Σύζυγός του ήταν η επίσης εκπαιδευτικός Ευαγγελία Αποστόλου, κόρη του πρώην δημάρχου -και δασκάλου του- Απόστολου Αποστόλου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  ««Εφυγε» ο αγωνιστής Παναγιώτης Παναγιώτου». *εφ. Ριζοσπάστης, ηλεκτρονική έκδοση, σελ. 20*. 5 Μαΐου 2003. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2020.
2. ↑  «Αφιέρωμα: 50 χρόνια από τη χούντα του 1967 - Τα γεγονότα της Λέσβου». *lesvosnews.net*. 19 Απριλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2020.
3. 1 2  «Λέσβος: Αναφορά στον εκπαιδευτικό, στον άνθρωπο Ν. Παναγιώτου». *ert.gr*. 14 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2020.
4. ↑  «Δημοτικές εκλογές- ΕΕΤΑΑ, αποτελέσματα εκλογών στον Δ. Μυτιλήνης». *www.eetaa.gr*. Ανακτήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 2020.
5. ↑  «Προς τιμήν του Νότη Παναγιώτου». *emprosnet.gr*. 1 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2020.
Η **Αϊρίν Έβελιν Μπόυντερ Πίκοκ** (*λατινικό αλφάβητο : Irene Evelyn Bowder Peacock*), (Firozpur, Ινδία, 27 Ιουλίου 1892 - Γιοχάνεσμπουργκ, Νότια Αφρική, 13 Ιουνίου 1978), ήταν Βρετανικής καταγωγής, Ινδή κι έπειτα Νοτιοαφρικανή πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης.

Γεννήθηκε στην Ινδία, Βρετανική αποικία τότε όπου έμαθε και έπαιξε αντισφαίριση. Μετά τον γάμο της μετέβη, το 1922 στη Νότια Αφρική όπου έμεινε μόνιμα. Κέρδισε το πρωτάθλημα του Παντζάμπ στο απλό το 1915, 1916, 1917, 1918, 1919 και το 1920. 

Κέρδισε στο διπλό στο γαλλικό πρωτάθλημα του 1927 με συμπαίκτρια την Μπόμπι Χάινε νικώντας στον τελικό τις Πέγκι Σόντερς και Φίμπι Χόλκροφτ Γουότσον. Το ίδιο τουρνουά έφτασε επίσης στον τελικό του απλού όπου έχασε από την Κία Μπάουμαν. Κέρδισε επίσης το πρωτάθλημα της Νότιας Αγγλίας το 1922 και το πρωτάθλημα της Νοτίου Αφρικής το 1924, 1925 και το 1926.

Στο παγκόσμιο πρωτάθλημα κλειστού γηπέδου το 1920 ήταν φιναλίστ στο διπλό και νικήτρια στο μεικτό με συμπαίκτη τον Φράνσις Φίσερ όπου νίκησαν στον τελικό τους Στάνλεϊ Ντόστ και Κάθλιν Μακέν Γκόντφρι. Το 1921 κέρδισε το μεικτό στο πρωτάθλημα του Queen's κλαμπ με συμπαίκτη πάλι τον Φίσερ, αλλά έχασε τον τελικό του απλού από την Έντιθ Χόλμαν.

Με την ομάδα γυναικών της Νότιας Αφρικής περιόδευσε στην Ευρώπη το 1927 και μαζί με την Μπόμπι Χέιν Μίλερ κέρδισαν το διπλό στο Queen's Club.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 16685188d.
2. ↑  Little, Alan (2013). *Wimbledon Compendium 2013* (23 έκδοση). London: All England Lawn Tennis & Croquet Club. σελ. 408. ISBN 978-1899039401. , (Αγγλικά)
3. ↑  Collins, Bud (2010). *The Bud Collins History of Tennis* (2nd έκδοση). [New York]: New Chapter Press. σελίδες 393, 401. ISBN 9780942257700. , (Αγγλικά)
4. 1 2  McKelvie, Roy (1986). *The Queen's Club Story, 1886-1986*. London: Stanley Paul. σελίδες 245,257–258. ISBN 0091660602. , (Αγγλικά)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316738022
* ISNI: 0000 0004 5099 2482
* BNF: cb16685188d (data)

 |

 |
**Ο κόσμος του πνεύματος** είναι φιλοσοφική τριλογία του σπουδαίου Έλληνα φιλοσόφου και παιδαγωγού Ευάγγελου Παπανούτσου. Αποτελείται από τα βιβλία Γνωσιολογία, Αισθητική και Ηθική.

Περιεχόμενο
-----------

### Γνωσιολογία

Η Γνωσιολογία χωρίζεται σε πέντε κεφάλαια. Το πρώτο κεφάλαιο εξετάζει το είναι και το συνειδέναι (ρεαλισμός και ιδεαλισμός, υποκείμενο και αντικείμενο, κριτική θεμελίωση του όντος), το δεύτερο την εμπειρία και τον λόγο (το θέμα των κατηγοριών, ο διαλεκτικός ρυθμός της γνώσης, προς την καθαρή γνώση και πέρ' απ' αυτήν), το τρίτο τον κοινό νου και την επιστήμη (γνώση και πρακτική σκοπιμότητα, ο πραγματισμός, η «καθαρή» αλήθεια, ο ιντελεκτουαλισμός, ο μαθηματικός στοχασμός και η αξία του για τη γνώση), το τέταρτο τη φύση και την ιστορία (ιστοριογνωσία και φυσιογνωσία, το νόημα της ιστορίας) και το πέμπτο τη φιλοσοφία και τη θρησκεία (ο ορισμός της φιλοσοφίας, πίστη και γνώση).

### Αισθητική

Η Αισθητική χωρίζεται επίσης σε πέντε κεφάλαια. Το πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζει την αισθητική εμπειρία (έννοια του ωραίου, ομοιογένεια της αισθητικής εμπειρίας, αυθυπαρξία της αισθητικής εμπειρίας, η ποίηση), το δεύτερο την τέχνη και την πραγματικότητα (ρεαλισμός και ιδεαλισμός, σύνθεση των αντιθέσεων, σχολές της «νέας» ζωγραφικής), το τρίτο την τέχνη ως ψυχικό καθαρμό (η ενσυναισθητική θεωρία, τέχνη και ψυχανάλυση, η κάθαρση των παθών, οι αισθητικές κατηγορίες), το τέταρτο την τέχνη ως πνευματική κατάκτηση του αντικειμένου (η τέχνη λειτουργία της πνευματικής ζωής, καλλιτεχνικά αμαλγάματα, το πνεύμα της μουσικής) και το τελευταίο την κριτική και την ερμηνεία των έργων της τέχνης (θέματα της κριτικής, το πρόβλημα της ερμηνείας).

### Ηθική

Η Ηθική διαιρείται και αυτή σε πέντε κεφάλαια. Το πρώτο αναλύει τον ηθικό ορθολογισμό (ιστορικές απαρχές της ηθικής θεωρίας, η σωκρατική ηθική, μετασωκρατικές ηθικές θεωρίες, ο λόγος και τα πάθη - Ντεκάρτ, σύνθεση ορθολογισμού και μυστικισμού - Σπινόζα), το δεύτερο την ηθική του Καντ (διαμόρφωση της πρακτικής φιλοσοφίας του Καντ, η ηθική θεωρία του Καντ, κριτική της καντιανής ηθικής), το τρίτο τη θετική και επιστημονική ηθική (ο δέκατος ένατος αιώνας, αντικείμενο και μέθοδος της επιστημονικής ηθικής, η βιολογική ηθική), το τέταρτο το θέμα των ηθικών αξιών (ο κόσμος των αξιών και η αυθυπαρξία του, κριτική θέση του προβλήματος των αξιών) και το τελευταίο το νόημα της αρετής (η βεβαίωση της προσωπικής ελευθερίας, ηθικές σημασιολογήσεις, μορφές της ηθικής ζωής).

Εκδόσεις
--------

Η πρώτη έκδοση της Γνωσιολογίας έγινε το 1953, της Αισθητικής το 1948 και της Ηθικής το 1949. Και τα τρία βιβλία κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Νόηση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παπανούτσος Ε. Π. *Γνωσιολογία*. Εκδόσεις Νόηση. Αθήνα. 2002.
2. ↑  Παπανούτσος Ε. Π. *Αισθητική*. Εκδόσεις Νόηση. Αθήνα. 2003.
3. ↑  Παπανούτσος Ε. Π. *Ηθική*. Εκδόσεις Νόηση. Αθήνα. 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιβλιονέτ, Ε. Π. Παπανούτσου Γνωσιολογία
* Βιβλιονέτ, Ε. Π. Παπανούτσου Αισθητική
* Βιβλιονέτ, Ε. Π. Παπανούτσου Ηθική
Η **Ιστορία του ελληνικού έθνους** είναι έργο του μεγάλου Έλληνα ιστορικού Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου. Είναι διαρθρωμένο σε πέντε τόμους και δεκαπέντε βιβλία στα οποία εξιστορούνται οι περιπέτειες του ελληνικού έθνους από τους προϊστορικούς χρόνους μέχρι και τη μεγάλη επανάσταση του 1821. Το έργο είναι γραμμένο σε αρχαΐζουσα καθαρεύουσα και ο πρόλογος του πρώτου τόμου, γραμμένος από τον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο στην Αθήνα, φέρει ημερομηνία την 8 Νοεμβρίου 1885.

Περιεχόμενο
-----------

Η Ιστορία του ελληνικού έθνους χωρίζεται σε πέντε τόμους. Ο πρώτος τόμος περιλαμβάνει τα πρώτα πέντε βιβλία και έχει ως θέμα τον αρχαίο ελληνισμό. Ο δεύτερος τόμος συγκροτείται από τα επόμενα τρία βιβλία και έχει ως θέμα τον μακεδονικό ελληνισμό και τον χριστιανικό ελληνισμό κατά τη ρωμαϊκή κυριαρχία. Ο τρίτος και ο τέταρτος τόμος έχουν ως θέμα τον μεσαιωνικό ελληνισμό. Ο τρίτος αποτελείται από τα βιβλία 9 και 10, και ο τέταρτος από τα βιβλία 11 και 12. Τέλος, ο πέμπτος τόμος αποτελείται από τα τρία τελευταία βιβλία και έχει ως θέμα του τον νέο ελληνισμό.

Αναλυτικά, το πρώτο βιβλίο παρουσιάζει τους ελληνικούς προϊστορικούς χρόνους, το δεύτερο τους πρώτους ιστορικούς χρόνους, το τρίτο τους μηδικούς ή περσικούς πολέμους, το τέταρτο τον πελοποννησιακό πόλεμο, το πέμπτο την παρακμή του πρώτου ελληνισμού, το έκτο τον Φίλιππο τον Β΄ της Μακεδονίας και τον Μέγα Αλέξανδρο, το έβδομο τους διαδόχους του Μέγα Αλεξάνδρου και την ελληνιστική εποχή, το όγδοο τη ρωμαϊκή κυριαρχία και τον χριστιανικό ελληνισμό, το ένατο τον βαθμιαίο εξελληνισμό του ανατολικού κράτους, το δέκατο τη μεταρρύθμιση, το ενδέκατο τη μακεδονική δυναστεία, το δωδέκατο τους Κομνηνούς και τις σταυροφορίες, το δέκατο τρίτο την επιτολή του νέου ελληνισμού, το δέκατο τέταρτο την τουρκοκρατία και το δέκατο πέμπτο την ελληνική επανάσταση του 1821.

Νέες σύγχρονες εκδόσεις
-----------------------

Η Ιστορία του ελληνικού έθνους κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάκτος σε είκοσι τόμους, συμπληρωμένη και από τους τόμους του ιστορικού Παύλου Καρολίδη ώς το 1930.

Μία άλλη νέα έκδοση είναι εκείνη του National Geographic σε είκοσι έξι τόμους, συμπληρωμένη και επικαιροποιημένη μέχρι το 2004.

Και οι δύο προαναφερθείσες εκδόσεις είναι μεταγλωττισμένες στη σύγχρονη δημοτική γλώσσα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Παπαρρηγόπουλος Κωνσταντίνος. *Ιστορία του ελληνικού έθνους*. Εκδόσεις Χαρ. Μπούρα. Αθήνα. χ.χ.
2. ↑  Παπαρρηγόπουλος Κωνσταντίνος, Καρολίδης Παύλος. *Σειρά Ιστορία του Ελληνικού Έθνους (20 τόμοι)*. Εκδόσεις Κάκτος.
3. ↑  Παπαρρηγόπουλος Κωνσταντίνος, National Geographic. *Ιστορία του ελληνικού έθνους*. Εκδόσεις 4π.
Ο **Δημοδάμας** (άκμασε τον 3ο αι. π.Χ.), ήταν αξιωματούχος των Σελευκιδών. 

Ο Δημοδάμας γεννήθηκε στη Μίλητο και ήταν γιος του Αριστείδη. Υπηρέτησε ως στρατηγός των Σελευκίδων υπό τον Σέλευκο Α΄ Νικάτορα και τον Αντίοχο Α΄ τον Σωτήρα. Περίπου το 294-293 και το 281-280 π.Χ. ο Δημοδάμας υπηρέτησε ως σατράπης των Σελευκιδών στη Βακτρία και τη Σογδιανή. Εκείνη την εποχή ανέλαβε στρατιωτικές αποστολές κατά μήκος του Συρ Ντάρια για να εξερευνήσει τα εδάφη των Σκύθων, κατά τη διάρκεια των οποίων προχώρησε πιο βόρεια από οποιονδήποτε Έλληνα πριν από αυτόν, με την πιθανή εξαίρεση του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας επανεγκαταστάθηκε η Αλεξάνδρεια η Εσχάτη, η οποία είχε καταστραφεί από προηγούμενη βαρβαρική επίθεση. Κατασκεύασε επίσης αρκετούς βωμούς προς τιμήν του Απόλλωνα κατά μήκος του ποταμού. Ο Δημοδάμας έγραψε αργότερα μια αυτοβιογραφική περιγραφή των αποστολών του στην Κεντρική Ασία, η οποία χρησίμευσε ως σημαντική πηγή για τους Ρωμαίους γεωγράφους Στράβωνα και Πλίνιο τον Πρεσβύτερο.

Δείτε επίσης
------------

* Πατροκλής ο Μακεδόνας
* Μεγασθένης

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ancient Iran: The Seleucids». Encyclopædia Britannica. Ανακτήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2014.
2. ↑  Kosmin 2014

Πηγές
-----

* Κόσμιν, Πολ Τζ. (2014), *The Land of the Elephant Kings: Space, Territory, and Ideology in Seleucid Empire*, Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, ISBN 978-0-674-72882-0,

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 44692511
* ISNI: 0000 0000 0547 3836
* GND: 102390347

 |

 |
Ο **Ντμιτρό (Ντίμα) Φιλίποφ** (γεννημένος στο Λουχάνσκ στις 4 Δεκεμβρίου 1990) είναι Έλληνας διεθνής πετοσφαιριστής με καταγωγή από την Ουκρανία. Έχει ύψος 1,98 μέτρα και αγωνίζεται στη θέση του πασαδόρου.

Καριέρα
-------

Ο Ντίμα Φιλίποφ υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 2010 με τον Ολυμπιακό Πειραιώς, σε ηλικία 20 ετών.

Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε μέχρι το 2013, καταφέρνοντας μάλιστα να κατακτήσει δύο Πρωταθλήματα Ελλάδας (2011, 2013), δύο Κύπελλα Ελλάδας (2011, 2013) και ένα Λιγκ Καπ Ελλάδας (2013).

Το καλοκαίρι του 2013 ταξίδεψε στην Πολωνία για λογαριασμό της Γιαστρέμπσκι.

Δύο χρόνια μετά, το καλοκαίρι του 2015, θα επιστρέψει στην Ελλάδα για να αγωνιστεί ξανά με τα χρώματα του Ολυμπιακού, με τον οποίο κατέκτησε ένα ακόμα Κύπελλο Ελλάδας (2016) και ένα Λιγκ Καπ (2016). Το 2016 υπέγραψε συμβόλαιο ανανέωσης με την ομάδα του Ολυμπιακού, κατακτώντας ξανά το Κύπελλο Ελλάδας (2017) και το Λιγκ Καπ (2017). Το 2018 συνέχισε την καριέρα του στην ρουμανική Αρκάντα Γκαλάτσι, ενώ την επόμενη σαιζόν συμφώνησε να αγωνιστεί για τον Π.Α.Ο.Κ. με τον οποίο κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας (2019).

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Ντίμα Φιλίποφ έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την ελληνική εθνική ομάδα πετοσφαίρισης.

Διεθνείς Τίτλοι - Διακρίσεις
----------------------------

**Μεσογειακοί Αγώνες**

* 3 ! **3η θεση**: Ταραγόνα - 2018

Συλλογικοί Τίτλοι - Διακρίσεις
------------------------------

### Εθνικά Πρωταθλήματα

* **2 Πρωταθλήματα Ελλάδας**
	+ 2011, 2013 (Ολυμπιακός Πειραιώς)

### Εθνικά Κύπελλα

* **4 Κύπελλα Ελλάδας**
	+ 2011, 2013, 2016, 2017 (Ολυμπιακός Πειραιώς)
* **1 Κύπελλο Ελλάδας:**
	+ 2019 (Π.Α.Ο.Κ.)
* **3 Λιγκ Καπ Ελλάδας:**
	+ 2013, 2016, 2017 (Ολυμπιακός Πειραιώς)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Η συγκλονιστική ιστορία της οικογένειας Φιλίποφ». *Έθνος*. 28 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2019.
2. ↑  «Στο Λιμάνι της καρδιάς του ο Nτίμα Φιλίποφ». olympiacos.org. 2016-05-10.. Ανακτήθηκε στις 2016-05-15.
3. ↑  «Στην Γκαλάτσι ο Φιλίποφ». sdna.gr. 2017-06-21.. Ανακτήθηκε στις 2017-06-21.
4. ↑  «Οριστικό: Στον Π.Α.Ο.Κ. ο Φιλίποφ». paok24.com. 2018-06-29. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-06-30.. Ανακτήθηκε στις 2018-06-29.

Πηγές
-----

* Ντίμα Φιλίποφ
Υπό την ηγεσία της οικογένειας των Βαρκιδών, η αρχαία Καρχηδόνα επέκτεινε τις κτήσεις της στην Ιβηρική Χερσόνησο από το 237 έως το 218 π.Χ. μετά το τέλος του Πρώτου Καρχηδονιακού Πολέμου το 241 π.Χ. και του Μισθοφορικού Πολέμου το 238 π.Χ.

Χρονικό
-------

Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Καρχηδονιακού Πολέμου, τα μέλη της οικογένειας των Βαρκιδών διαδραμάτισαν έναν εξέχοντα ρόλο στον αγώνα κατά των Ρωμαίων. Μετά τον πόλεμο, ο Αμίλκας Βάρκας διοίκησε τις δυνάμεις της Καρχηδόνας που νίκησαν τους πρώην Καρχηδόνιους μισθοφόρους, οι οποίοι είχαν επαναστατήσει εναντίον της Καρχηδόνας κατά τον Μισθοφορικό Πόλεμο. Μετά την καταστολή της εξέγερσης, ο Αμίλκας Βάρκας συνειδητοποίησε ότι η Καρχηδόνα έπρεπε να ενισχύσει την οικονομική και στρατιωτική βάση της προκειμένου να αντιμετωπίσει τη Ρώμη, η οποία είχε εισβάλει και προσαρτήσει την καρχηδονιακή Σαρδηνία και την Κορσική. Η Ρώμη είχε επίσης επιβάλλει στην Καρχηδόνα να πληρώσει αποζημίωση 1.200 αργυρών ταλάντων για να εκμηδενίσει έτσι την πολεμική της ικανότητα. Οι Ρωμαίοι είχαν παραβιάσει με αυτόν τον τρόπο τη Συνθήκη του Λουτάτιου, που τερμάτισε τον Πρώτο Καρχηδονιακό Πόλεμο.

Μετά τον Πρώτο Καρχηδονιακό Πόλεμο, οι καρχηδονιακές κτήσεις στην Ιβηρική Χερσόνησο περιορίζονταν σε μια σειρά από παράκτιες πόλεις: Γάδειρα, Μαινάκη, Άβδηρα και Σέξι. Το 237 π.Χ. η Ισπανία νότια του ποταμού Τάγου ήταν μια γη με αναπτυγμένη γεωργία, ορυχεία αργύρου και οχυρωμένους οικισμούς.

Η Αμίλκας επεδίωξε να δημιουργήσει μια νέα Καρχηδονιακή Αυτοκρατορία στην Ισπανία, που θα αναπληρώσει την απώλεια των μεσογειακών νησιών και θα είναι ακόμη ισχυρότερη. Πριν από την έναρξη της επιχείρησης, διόρισε το γαμπρό του Χασντρουμπάλ τον Δίκαιο ως ναυτικό διοικητή. Μαζί τους ακολούθησε και ο γιος του Αμίλκα, ο Αννίβας, που πήρε όρκο να μην συνάψει ποτέ φιλία με τη Ρώμη. Η εκστρατεία τους στην Ισπανία θα διαρκούσε 16 χρόνια.

Σύμφωνα με τον Πολύβιο, η Καρχηδόνα, εξαιρετικά αδύναμη μετά τον πόλεμο με τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία, δεν ήταν σε θέση να διαθέσει τον απαραίτητο στόλο για να διασχίσει τη Μεσόγειο Θάλασσα, με αποτέλεσμα ο Αμίλκας να φτάσει στο Στενό του Γιβραλτάρ πεζός. Όμως, ο Διόδωρος Σικελιώτης αναφέρει ότι ο Αμίλκας με ένα στρατό 20.000 ανδρών έπλευσε κατά μήκος των αφρικανικών ακτών και κατέπλευσε στο λιμάνι της Γάδειρας το 237 π.Χ. Η Καρχηδόνα διέθετε έναν εμπορικό στόλο και εμπορικούς σταθμούς κατά μήκος της νότιας ακτής της Ιβηρικής Χερσονήσου, που του παρείχαν επαρκή ανεφοδιασμό.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. 1 2  Hoyos 2015, σελ. 77.
7. 1 2 3  Hoyos 2015, σελ. 80.
8. ↑  Hoyos 2003, σελ. 50.
9. 1 2 3  Hoyos 2003, σελ. 53.
10. 1 2 3  Hoyos 2003, σελ. 55.

Βιβλιογραφία
------------

* Hoyos, Dexter (2003). *Hannibal's Dynasty: Power and politics in the western Mediterranean, 247–183 BC*. London: Routledge. ISBN 0-203-41782-8.
* Hoyos, Dexter (2015). *Mastering the West: Rome and Carthage at War*. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-986010-4.
Ο **Βίλχεμ Βολφχάγκεν** (*Vilhelm Wolfhagen*, 11 Νοεμβρίου 1889 – 5 Ιουλίου 1958) ήταν Δανός διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Ήταν αργυρός Ολυμπιονίκης με την εθνική ομάδα της Δανίας σε δύο Ολυμπιάδες (1908, 1912).

Σταδιοδρομία
------------

Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως αριστερός ακραίος επιθετικός το 1906 με την Κοπεγχάγη Μπόλντκλουμπ, σύλλογο με τον οποίο αγωνίστηκε για 12 χρόνια. Κατέκτησε τρία τοπικά πρωταθλήματα Κοπεγχάγης και τέσσερα εθνικά πρωταθλήματα. καθώς Συμμετείχε με την Εθνική Ομάδα στους  Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908 και σημείωσε τέσσερα γκολ στη νίκη 9–0 με αντίπαλο τη Γαλλία Β, στο πρώτο παιχνίδι ποδοσφαίρου στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων.  Σκόραρε άλλα τέσσερα γκολ στο δεύτερο παιχνίδι των Ολυμπιακών Αγώνων (22 Οκτωβρίου), στη συντριπτική νίκη με 17–1 επί της Γαλλίας, τη μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία της εθνικής ομάδας της Δανίας, τη μεγαλύτερη ήττα στην ιστορία της Εθνικής Γαλλίας, στον αγώνα με τα περισσότερα γκολ στην ιστορία των Ολυμπιακών τουρνουά. Τέσσερα χρόνια αργότερα, σημείωσε ένα γκολ στους τρεις αγώνες της Δανίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1912, προτού ηττηθεί για άλλη μια φορά από τη Μεγάλη Βρετανία στον τελικό. Τελείωσε την καριέρα του στην εθνική ομάδα τον Οκτώβριο του 1917, έχοντας πετύχει 14 γκολ σε 18 αγώνες.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ποδοσφαιριστών που σημείωσαν ρεκόρ με χατ-τρικ

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Denmark - List of Champions». Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2022.
2. ↑  «IV. Olympiad London 1908 Football Tournament». Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2022.
3. ↑  «The day Denmark caused France's biggest decay». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Νοεμβρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2022.
4. ↑  «Denmark 17 – France 1: A Brief History of Olympic Football». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Οκτωβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2021.
5. ↑  «Most goals in an Olympic football match». Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2022.
6. ↑  «Denmark - Internationals 1908-1912». Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2022.
7. ↑  «V. Olympiad Stockholm 1912 Football Tournament». Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2022.
8. ↑  «Vilhelm Wolfhagen (Player)». Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Ποδόσφαιρο
* Πύλη:Δανία
 |

 |
Το λογότυπο του Avaaz
Το **Avaaz** είναι αμερικάνικος μη κερδοσκοπικός οργανισμός ο οποίος ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2007 και προωθεί τον παγκόσμιο ακτιβισμό σε θέματα όπως η κλιματική αλλαγή, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα δικαιώματα των ζώων, την διαφθορά, τη φτώχεια, τις συγκρούσεις και τα πολιτικά ζητήματα. Το 2012, ο Γκάρντιαν αναφέρθηκε στο Avaaz ως"το μεγαλύτερο και ισχυρότερο διαδικτυακό δίκτυο ακτιβιστών του πλανήτη".

Το όνομα επιλέχθηκε ως εκλατινισμός της λέξης που σημαίνει "φωνή" στα περσικά και σε διάφορες γλώσσες, όπως π.χ. आवाज़ (ααβάζ) στα χίντι και آواز στα ούρντου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Pilkington, Ed (March 2, 2012). «Avaaz faces questions over role at centre of Syrian protest movement». *The Guardian*.. Ανακτήθηκε στις 27 November 2012. .
2. ↑  
Platts, John T. (1884). «आवाज़». *A dictionary of Urdu, classical Hindi, and English*. London: W. H. Allen & co.
3. ↑  
Platts, John T. (1884). «آواز». *A dictionary of Urdu, classical Hindi, and English*. London: W. H. Allen & co.
Τζοβάνι των Μεδίκων ο Ποπολάρος.
Ο **Τζοβάνι** (ιταλικά: *Giovanni di Pierfrancesco de' Medici il Popolano*, 21 Οκτωβρίου 1467 - 14 Σεπτεμβρίου 1498) από τον Οίκο των Μεδίκων, αποκαλούμενος **ο Ποπολάρος**, ήταν Φλωρεντινός πολιτικός, μέλος δευτερεύοντος κλάδου της επιφανούς οικογένειας των Μεδίκων. Ήταν γιος του Πιερφραντσέσκο του πρεσβύτερου των Μεδίκων.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Φλωρεντία. Μετά το θάνατο του πατέρα του Πιερφραντσέσκο του πρεσβύτερου το (1476) αυτός και ο μεγαλύτερος αδελφός του, Λαυρέντιος ο νεότερος, μπήκαν υπό την επιτήρηση των διάσημων ξαδέλφων τους Τζουλιάνο και Λαυρέντιου Α΄ των Μεδίκων. Μορφώθηκε από ουμανιστές όπως ο Πολιτσιάνο και ο Φιτσίνο και αργότερα δημιούργησε μία μεγάλη βιβλιοθήκη βιβλίων και εγγράφων. 

Με τον καιρό οι σχέσεις του με τον Λαυρέντιο διαταράσσονταν κυρίως για οικονομικούς λόγους, αφού εκείνος κρατούσε για τον εαυτό του την τεράστια κληρονομιά του πατέρα τους, ενώ κανονικά θα έπρεπε μόνο να τη διαχειρίζεται και να τη συντηρεί ως την ενηλικίωσή τους. Η εχθρότητα ήταν πολύ έντονη και μόνο με τη διαιτησία ενός δικαστικού μπήκε παροδικά τέλος στη διαμάχη. Μετά το θάνατο του Λαυρέντιου ξεκίνησε πάλι η εχθρότητα μεταξύ των δύο αδερφών και του άλλου κλάδου των Μεδίκων (δηλαδή αυτόν στον οποίο ανήκε και ο Λαυρέντιος) και ήρθε σε σύγκρουση με τον διάδοχό του Πέτρο Β΄ και τον Απρίλιο του 1494 εξορίστηκαν από τη Φλωρεντία. 

Η εξορία είχε μικρή διάρκεια. Το Νοέμβριο του ίδιου έτους και οι δύο επιστρέφουν στη Φλωρεντία μετά την εκδίωξη του Πιέρο από τη Φλωρεντία και την είσοδο στην πόλη του βασιλιά της Γαλλίας Καρόλου Η΄. Υποστήριξαν τον Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα και ο ίδιος κέρδισε το προσωνύμιο *il popolano* (ο λαοφιλής, ως οπαδός της Δημοκρατίας) προκειμένου να διαφοροποιηθεί από το *tirranico* (τυραννικό) κλάδο της οικογένειας των Μεδίκων, αλλά και σαν δείγμα αφοσίωσης στη Δημοκρατία της Φλωρεντίας.

Οικογένεια
----------

Το 1497 νυμφεύτηκε την Αικατερίνη Σφόρτσα, αλλά ο Τζοβάνι πέθανε στις 14 Σεπτεμβρίου του 1498, πριν τη γέννηση του γιου τους 

* Τζοβάνι νταλε Μπάντε Νέρε, στον οποίο η Αικατερίνη έδωσε το ίδιο όνομα με τον πατέρα του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Medici, Giovanni de', detto il Popolano». *Enciclopedie on line* (στα Ιταλικά). Treccani, La cultura italiana. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Νοεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2017.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 101333446
* GND: 139611924
* SUDOC: 195468902

 |

 |
Το **κλασικό μπαλέτο**(ονομάζεται επίσης ρομαντικό μπαλέτο) αποτελεί σύστημα χορού βασισμένο σε τυποποιημένες κινήσεις και θέσεις των χεριών και των ποδιών που έχουν σχεδιαστεί για να επιτρέπουν στον χορευτή να κινείται με τη μεγαλύτερη δυνατή ευελιξία, έλεγχο, ταχύτητα, ελαφρότητα και χάρη.

Το κλασικό μπαλέτο είναι γνωστό για την αυστηρή του τεχνική, τις ρέουσες και ακριβείς κινήσεις και τη λιτή αισθητική. Αυτό το στυλ χαρακτηρίζεται από την παράδοση και χρησιμοποιεί τεχνικές και εργαλεία που έχουν παραδοθεί κατά τη διάρκεια των αιώνων. Το θέμα του κλασικού μπαλέτου μπορεί να είναι ρομαντικό, ρεαλιστικό ή δραματικό και μπορεί να αναπαρασταθεί με ποικιλία συναισθηματικών καταστάσεων.

Στυλ και είδη κλασικού μπαλέτου
-------------------------------

Υπάρχουν πολλές στυλιστικές παραλλαγές του κλασικού μπαλέτου που σχετίζονται με την προέλευση της ανάπτυξής τους: η Γαλλική Σχολή, η μέθοδος Vaganova (ρωσική), η μέθοδος Cecchetti (ιταλική), η μέθοδος Bournonville, η μέθοδος Balanchine (American) και η Royal Academy της μεθόδου Dance (Αγγλικά). Κάθε ένα από αυτά τα στυλ δίνει διαφορετική έμφαση σε ορισμένα στοιχεία της κλασικής τεχνικής μπαλέτου και παράγει χορευτές με διαφορετικά ταλέντα και ποιότητες. Παρόλ’ αυτά όλα τα κλασικά μπαλέτα παρουσιάζουν παρόμοια σύνθεση, κοστούμια και στυλ. Το κλασικό μπαλέτο χορεύεται με την κλασική μουσική και η χορογραφία περιλαμβάνει γυναίκες χορευτές που χορεύουν en pointe. Το στυλ υπογραφής ενός συγκεκριμένου μπαλέτου εξαρτάται συχνά από τη χώρα προέλευσης. Για παράδειγμα, το ρωσικό μπαλέτο διαθέτει περισσότερες υψηλές επεκτάσεις και δυναμικές στροφές, ενώ το ιταλικό μπαλέτο προσφέρει γρήγορη, εκτεταμένη κίνηση.

Η κλασική τεχνική μπαλέτου βασίζεται στις  πέντε θέσεις των ποδιών και των χεριών, οι οποίες αναπτύχθηκαν το 1600 και κωδικοποιήθηκαν από τον βασιλιά Louis XIV, τον σκηνοθέτη χορού Jean-Baptiste Lully και τον αρχηγό μπαλέτου Pierre Beauchamp. Το λεξιλόγιο διδάσκεται στα γαλλικά δείχνοντας σεβασμό προς την προέλευσή του.

Τα καλύτερα κλασικά μπαλέτα
---------------------------

* Σταχτοπούτα
* The Girl with the Enamel Eyes
* Δον Κιχώτης
* Giselle
* La Bayadère
* La Sylphide
* Ο Καρυοθραύστης
* Ρωμαίος και Ιουλιέτα
* Ωραία Κοιμωμένη
* Λίμνη των κύκνων

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Classical ballet». *Encyclopedia Britannica* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2021.
2. ↑  «What Is Classical Ballet?». *Ballet Arizona* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2021.
3. ↑  ballet, Treva Bedinghaus Treva L. Bedinghaus is a former competitive dancer who has studied· tap· styles, jazz She writes about dance· practices· Bedinghaus, the history of dance our editorial process Treva. «What Are the Most Famous Classical Ballets of All Time?». *LiveAbout* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2021.
Το **Αλού τσάατ** (χίντι: आलू चाट, ούρντου: آلو چاٹ, βεγγαλικά: আলু চাট‎‎) είναι το όνομα φαγητού δρόμου που προέρχεται από την Ινδική υποήπειρο. Είναι δημοφιλές στη Βόρεια Ινδία, το Πακιστάν και, επίσης, σε τμήματα του Σιλχέτ και της Δυτικής Βεγγάλης. Παρασκευάζεται με το τηγάνισμα πατάτας στο λάδι και τη προσθήκη μπαχαρικών και τσούτνεϊ.

Μπορεί να σερβιριστεί και ως σνακ, δευτερεύον πιάτο ή ως ένα ελαφρύ γεύμα. Αποτελείται από βραστές και τηγανητές πατάτες σε σχήμα κύβου, που σερβίρονται με τσάατ μασάλα. Πρόκειται για πιάτο με πολλές παραλλαγές. Η λέξη "αλού" σημαίνει πατάτες στα Χίντι και η λέξη "τσάατ" προέρχεται από την λέξη τσάτνα των Χίντι που σημαίνει γεύση. Έτσι, το αλού τσάατ σημαίνει αλμυρά σνακ πατάτας.

* Προμηθευτής αλού τσάατ, Κόναουτ Πλέις, Νέο ΔελχίΠρομηθευτής αλού τσάατ, Κόναουτ Πλέις, Νέο Δελχί
* Το Αλού Κάμπλι, η βεγγαλική παραλλαγή του Αλού Τσάατ.Το Αλού Κάμπλι, η βεγγαλική παραλλαγή του Αλού Τσάατ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *India*. Sydney: Murdoch Books. 2010. σελίδες 23. ISBN 1741964385.
2. ↑  Dalal, Tarla (2007). *Punjabi khana*. Mumbai: Sanjay. σελ. 107. ISBN 8189491547.
Το **Boeing XPB** (εσωτερικά είχε την ονομασία **Model 50**) ήταν δικινητήρια αεράκατος αναγνώρισης και ναυτικής περιπολίας που αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ την δεκαετία του 1920. Κατασκευάστηκε ένα αεροσκάφος για το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ.

Σχεδιασμός και ανάπτυξη
-----------------------

Τον Σεπτέμβριο του 1924 το Naval Aircraft Factory ανέλαβε την ανάπτυξη νέας δικινητήριας αερακάτου μακράς ακτίνας δράσης, που θα μπορούσε να καλύψει την απόσταση Σαν Φρανσίσκο-Χαβάης (περ. 3800 km). Τον προκαταρκτικό σχεδιασμό ανέλαβε ο Ισαάκ Λάντον (Isaac Laddon) της Consolidated Aircraft ο οποίος στην συνέχεια μετέφερε τις εργασίες συνέχισης του σχεδιασμού και της κατασκευής του αεροσκάφους στην Boeing. Η νέα αεράκατος ονομάστηκε εσωτερικά Model 50 και ήταν πολύ προηγμένη αεροδυναμικά για την εποχή της. Οι πτέρυγες ήταν μεταλλικής κατασκευής με ξύλινα ακροπτέρυγα και χείλη προσβολής. Το κάτω μέρος της ατράκτου ήταν μεταλλικό ενώ το άνω μέρος από απανωτές στρώσεις ξύλου 
με επικάλυψη από καπλαμά. Το Model 50, που έλαβε την επίσημη ονομασία XPB-1 από το Ναυτικό, διέθετε δύο κινητήρες Packard 2A-2500 των 800 hp.

Επιχειρησιακή ιστορία
---------------------

Η αεράκατος πραγματοποίησε την παρθενική της πτήση τον Αύγουστο του 1925. Σχεδιάζονταν να καθοδηγήσει ένα ζεύγος αερακάτων Naval Aircraft Factory PN-9 στην Χαβάη την 31η Αυγύστου 1925, όμως προβλήματα με τους κινητήρες οδήγησαν στην ακύρωση της συμμετοχής του XPB-1 στην πτήση. Το 1928 το Naval Aircraft Factory αντικατέστησε τους κινητήρες Packard με δύο αστερειδείς κινητήρες Pratt & Whitney R-1690 Hornet των 500 hp, μετονομάζοντας το αεροσκάφος σε XPB-2.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bowers 1989, p. 75.
2. ↑   Yenne 2005, p. 15.
3. ↑   "Boeing C to Z, and hyphenates". *Aerofiles*. Retrieved 18 June 2010.
4. ↑   "San Francisco-Honolulu Flight Fails". *Flight*, 10 September 1925, p. 579.

Βιβλιογραφία
------------

* Bowers, Peter M. *Boeing Aircraft since 1916*. London:Putnam, 1989. ISBN 0-85177-804-6.
* Yenne, Bill. *The Story of the Boeing Company]*. St Paul, USA: Zenith Imprint, 2005. ISBN 0-7603-2333-X.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Boeing XPB (Flying boat) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αεροπορία
* Πύλη:Πόλεμος
 |

 |
Η Όπερα **Δον Πασκουάλε** είναι ένα εύθυμο τρίπρακτο μελόδραμα ανώνυμου ποιητή σε μουσική σύνθεση του Γκαετάνο Ντονιτσέττι. 

Ανέβηκε για πρώτη φορά στο ιταλικό θέατρο του Παρισιού, για το οποίο και ειδικά συγγράφηκε στις 3 Ιανουαρίου του 1843. Η υπόθεση είναι ελαφρά απομίμηση του "Κουρέα της Σεβίλλης" και ίσως και του ιταλικού μελοδράματος του Παβέζι "Σερ Μάρκο Αντώνιο".

Γενικά, ο "Δον Πασκουάλε" ανήκει στο ύφος των κωμικών μελοδραμάτων του Ροσσίνι και κατ΄ άλλους του Μότσαρτ, με έντονη διάκριση σε αυθορμητισμό της υπόθεσης. Απ΄ όλο το έργο ξεχωρίζουν ιδιαίτερα σε καλλιτεχνική αξία η διωδία της α΄ πράξης, το κουαρτέτο της β΄ πράξης, καθώς και η σερενάτα και η διωδία της γ΄ πράξης. 

Ο Δον Πασκουάλε ανέβηκε και στην Αθήνα από το Ελληνικό Μελόδραμα με τον ελληνοποιημένο τίτλο "Ο Κυρ Πασχάλης".

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Ιστορικό Αρχείο Ρικόρντι*. 163. Ανακτήθηκε στις 20  Οκτωβρίου 2021.
2. 1 2 3 4 5  Ανακτήθηκε στις 25  Απριλίου 2019.
3. 1 2 3 4 5  Ανακτήθηκε στις 9  Μαΐου 2019.

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τομ.ΙΘ΄, σελ.763.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Don Pasquale στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 177915080
* LCCN: n80158791
* GND: 4362542-3
* SUDOC: 033393982
* BNF: cb13911580f (data)
* NLA: 35451856
* BNE: XX1952986

 |

 |