recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **σαύρα της Ρόδου** ή πελασγική σαύρα, *Anatololacerta pelasgiana* (Mertens, 1959) είναι μια σαύρα μεσαίου μεγέθους της οικογένειας Lacertidae που απαντάται σε ορισμένα νησιά του Αιγαίου και τη Μικρά Ασία. Στην Ελλάδα εντοπίζεται στη Ρόδο (και σε ορισμένες νησίδες γύρω από αυτή), τη Σύμη και τη Νίσυρο. Έχει μεταφερθεί ανθρωπογενώς στην Κάσο. Πρόσφατα ανακαλύφθηκε η παρουσία του είδους και στο Καστελλόριζο από ομάδα βιολόγων, η οποία αποδόθηκε, ύστερα από γενετική ανάλυση, σε ανθρωπογενή μεταφορά από το νησί της Ρόδου.

Το γένος *Anatololacerta* στην Ελλάδα
-------------------------------------

Στην Ελλάδα απαντώνται τρία είδη του γένους:

* Σαύρα της Ρόδου – *Anatololacerta pelasgiana* (Mertens, 1959)
* Σαύρα της Ιωνίας – *Anatololacerta anatolica* (Werner, 1900)
* Σαύρα της Λυκίας – *Anatololacerta budaki* (Eiselt & Schmidtler, 1987)

Γεωγραφική κατανομή του γένους στην Ελλάδα. Με βέλη σημειώνονται οι πληθυσμοί που έχουν προκύψει με ανθρωπογενή μεταφορά. Σε μεγέθυνση το αρχιπέλαγος του Καστελλόριζου

Παραπομπές
----------

1. ↑  «herpetofauna.gr - Ελληνική Ερπετοπανίδα». *www.herpetofauna.gr*. Ανακτήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2020.
2. ↑  Kornilios, P. Thanou, E. 2016. Two additions to the herpetofauna of Kasos (Aegean Sea, Greece) and the role of human-mediated dispersals. - Herpetological Review 47(4): 633-635.
3. 1 2  Kalaentzis, K. Strachinis, I. Katsiyiannis, P. Oefinger, P. & Kazilas, C. (2018). New records and an updated list of the herpetofauna of Kastellorizo and the adjacent islet Psomi (Dodecanese, Greece). *Herpetology Notes*, *11*, 1009-1019.
Το **Ομπογιάν**(ρωσικά: Обоя́нь‎) είναι πόλη και διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ομπογιάνσκι στην Περιφέρεια Κουρσκ της Ρωσίας, που βρίσκεται στη δεξιά όχθη του του ποταμού Πσιόλ στη συμβολή με τον ποταμό Ομπογιάνκα, 60 χιλιόμετρα νότια του Κουρσκ, το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας. Ο πληθυσμός ήταν 13.565 άτομα στην απογραφή του 2010, μειωμένος σε σύγκριση με τα 14.618 στην απογραφή του 2002 και τα 15.360 στην απογραφή του 1989.

Ιστορία
-------

Ιδρύθηκε το 1639 ως φρούριο στα νότια σύνορα του ρωσικού κράτους. Το καθεστώς πόλης χορηγήθηκε το 1779. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Ομπογιάν καταλήφθηκε από τα γερμανικά στρατεύματα στις 17-19 Απριλίου 1918. Κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου, το Ομπογιάν ελεγχόταν από τα στρατεύματα του Στρατηγού Ντενίκιν στις 17-30 Αυγούστου 1918 και από τις 13 Σεπτεμβρίου 1918 μέχρι τις 26 Νοεμβρίου 1919. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Ομπογιάν καταλήφθηκε από τα γερμανικά στρατεύματα από τις 16 Νοεμβρίου 1941 έως τις 18 Φεβρουαρίου 1943.

Διοικητικό και δημοτικό καθεστώς
--------------------------------

Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, το Ομπογιάν εξυπηρετεί ως το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ομπογιάνσκι. Ως διοικητική διαίρεση, είναι ενσωματωμένη στην επαρχία Ομπογιάνσκι ως **πόλη επαρχιακής σημασίας του Ομπογιάν**. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη επαρχιακής σημασίας του Ομπογιάν είναι ενσωματωμένη στο Δημοτικό Διαμέρισμα Ομπογιάνσκι ως **Αστικός Οικισμός Ομπογιάν**.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *OKTMO. 179/2016.*. www.gks.ru/free\_doc/2016/oktmo/tom1\_oktmo.rar. Ανακτήθηκε στις 27  Οκτωβρίου 2016.
2. ↑  «26. Численность постоянного населения Российской Федерации по муниципальным образованиям на 1 января 2018 года». Federal State Statistics Service. Ανακτήθηκε στις 23  Ιανουαρίου 2019.
Η ***Ομφάλη*** (γαλλικός τίτλος: *Omphale*) είναι φανταστική νουβέλα του Τεοφίλ Γκωτιέ, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1834, με υπότιτλο *Η ερωτευμένη ταπισερί, ιστορία ροκοκό*.

Υπόθεση
-------

Ο αφηγητής αφηγείται ένα γεγονός που βίωσε στα δεκαεπτά του, μόλις είχε τελειώσει το σχολείο.

Οι γονείς του τον είχαν στείλει να περάσει μερικές εβδομάδες με τον θείο του, ιδιοκτήτη ενός παλιού σπιτιού σε στυλ ροκοκό. Οι τοίχοι του δωματίου του ήταν καλυμμένοι με μια ταπετσαρία που απεικόνιζε μια μυθολογική σκηνή: Ο Ηρακλής στα πόδια της Ομφάλης. Όταν το είδε για πρώτη φορά, ο αφηγητής εντυπωσιάστηκε αμέσως από την ομορφιά του. Αργότερα, καθώς ετοιμαζόταν να πάει για ύπνο, ένοιωσε ότι τα μάτια της Ομφάλης είχαν κινηθεί και είχε γυρίσει το κεφάλι της.

*Ηρακλής και Ομφάλη,* Φρανσουά Μπουσέ, 1735, Μουσείο Πούσκιν
Μια άλλη νύχτα, είδε ένα παράξενο όνειρο στο οποίο, αφού μια ριπή ανέμου από το ανοιχτό παράθυρο έφτασε μέσα στο δωμάτιο, η Ομφάλη βγήκε από τον τοίχο και του μίλησε. Του είπε ότι δεν θέλει να του κάνει κακό, ότι είναι η μαρκησία ντε Τ\*\*\* που ο σύζυγός της τη ζωγράφισε ως βασίλισσα της Λυδίας και ότι τον έχει ερωτευθεί. Τη σκηνή διέκοψε ο Μπατίστ, ο υπηρέτης του θείου του, που μπήκε στο δωμάτιο. Ο αφηγητής, που νόμιζε ότι ονειρευόταν, βρίσκει έκπληκτος το παράθυρό του ανοιχτό αλλά ήταν βέβαιος ότι το είχε κλείσει πριν κοιμηθεί.

Το επόμενο βράδυ, η μαρκησία έφυγε πάλι από την ταπισερί μόλις ο νεαρός ξάπλωσε. Άρχισαν να συζητούν και τελικά έγιναν εραστές.

Οι επόμενες μέρες εξελίσσονται με τον ίδιο τρόπο: ο αφηγητής αδημονεί όλη μέρα, περιμένοντας τη νύχτα που θα συναντήσει την ερωμένη του. Αλλά ο θείος παραξενεύτηκε από τη συμπεριφορά του νεαρού. Κατέληξε να υποψιάζεται ότι κάτι συμβαίνει στο δωμάτιο τη νύχτα και προσπάθησε να τον παρακολουθήσει. Μην έχοντας κάποιο αποτέλεσμα, έστειλε τον αφηγητή πίσω στους γονείς του και αφαίρεσε την ταπετσαρία.

Μετά το θάνατο του θείου, η περιουσία του πωλήθηκε. Μια μέρα, σε έναν παλαιοπώλη, ο αφηγητής βρίσκει αυτό που πιστεύει ότι είναι η διάσημη ταπισερί. Μη έχοντας μαζί του το χρηματικό ποσό για να προχωρήσει άμεσα στην αγορά, λέει στον έμπορο ότι θα επιστρέψει σύντομα. Όταν επιστρέφει, η ταπετσαρία μόλις είχε πωληθεί σε έναν Άγγλο.

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «booknode.com/omphale de Théophile Gautier».
2. ↑ . «historytoday.com/hercules-and-omphale».
3. ↑ . «lalitteraturefacile.wordpress.com/2017/03/01/resume-omphale-de-theophile-gautier/».
4. ↑ . «etudier.com/fiches-de-lecture/la-cafetiere-et-autres-contes/omphale-1834/».
5. ↑ . «collegelaplace.free.fr/Omphale (nouvelle).pdf» (PDF).
6. ↑ . «journals.uchicago.edu/The Brief-Narrative Art of Théophile Gautier/pdf».
Ο **Ομουρμπέκ Τοκτογκούλοβιτς Μπαμπάνοφ** (Κιργιζικά: Өмүрбек Токтогулович Бабанов, γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1970) είναι Κιργίζιος πολιτικός, ο οποίος ήταν Πρωθυπουργός του Κιργιστάν από την 1η Δεκεμβρίου 2011 έως την 1η Σεπτεμβρίου 2012. Πριν από το διορισμό του ως Πρωθυπουργό, ήταν Αναπληρωτής Πρωθυπουργός στην Κυβέρνηση του Αλμάζμπεκ Αταμπάγιεφ. Επίσης ήταν προσωρινός Πρωθυπουργός από τις 23 Σεπτεμβρίου 2011 μέχρι τις 14 Νοεμβρίου 2011, καθώς ο Πρωθυπουργός Αταμπάγιεφ ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές. Έγινε και πάλι πρόεδρος στις 1 Δεκεμβρίου 2011, όταν ο Αταμπάγιεφ ανέλαβε τα καθήκοντά του ως Πρόεδρος. Ο διορισμός του επικυρώθηκε από το Κοινοβούλιο στις 23 Δεκεμβρίου 2011. Στις 1 Σεπτεμβρίου 2012 ο Μπαμπάνοφ παραιτήθηκε από Πρωθυπουργός.

Με εκτιμώμενο πλούτο 1.5 δισ. δολαρίων, είναι ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στην Κιργιζία.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  (KCHR), Kyrgyz Committee for Human Rights. «Kyrgyz Committee for Human Rights (KCHR) - Who is part of the list of the richest people in Kyrgyzstan?». *www.kchr.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2017.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 745153363077537520004
* GND: 1163674192

 |

 |
Η **Οικογένεια Ροντάκη** ήταν μεσαιωνική οικογένεια της Κύπρου, με καταγωγή το Ναύπλιο και με σημαντική παρουσία στην Κύπρο. 

Σύμφωνα με την γενεαλογία της οικογένειας μετά την πτώση των Ενετικών κτήσεων στην Πελοπόννησο και την παράδοση του Ναυπλίου το 1540 όπου έμενε η οικογένεια, μετοίκησαν στην Κύπρο και το Φράγκικο Βασίλειο της Κύπρου. 

Γενάρχης της ήταν ο Νικόλαος Ροντάκης ο οποίος είχε τέσσερις γιους, τον Ανδρέα, τον Πέτρο, τον Κόντο, τον Ιωάννη (Γκίνης) και μία γνωστή κόρη την Μόσχω. Όλοι οι γιοί του εκτός τον Ανδρέα και ο ίδιος ο Νικόλαος έπεσαν μαχόμενοι το 1570 κατά την κατάκτηση της Κύπρου από τους Οθωμανούς. Η Μόσχω ήταν παντρεμένη με τον Αλέξανδρο, που απέκτησαν τρεις γιους, και αυτός έπεσε μαχόμενος το 1570, ενώ η ίδια αιχμαλωτίστηκε και όταν εξαγοράστηκε βρέθηκε στις Ενετικές κτήσεις.

Ο Ανδρέας, όπου και αυτός διασώθηκε της Οθωμανικής κατάκτησης της Κύπρου, παντρεύτηκε την Σπεράντζα Παλαιολογίνα, κόρη του Ιωάννη Παλαιολόγου, παιδιά τους ήταν ο *Θεόδωρος*, ο *Παλαιολόγος*, ο *Πέτρος* και η *Αικατερίνη*.

Από άγνωστη κόρη ή ανιψιά του Νικολάου Ροντάκη που ήταν παντρεμένη με τον Νικόλαο από την Μεθώνη ήταν οι Βίκος, Βελισσάριος και Μάρκος που πολέμησαν τους Οθωμανούς το 1570 ενώ ο πατέρας τους πέθανε σε μάχη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Πολίτης news-Νάτα Παταπίου, *Η ιστορία της μοναχής Μερόπης, κατά κόσμον Μόσχως Ροντάκη Αρχειοθετήθηκε 2020-08-05 στο Wayback Machine.*, ανακτήθηκε 29 Μαρτίου 2020]
2. ↑  Εφημερίδα Πολίτης, ένθετο Παράθυρο, *Οι κλάδοι των Παλαιολόγων της Κύπρου Αρχειοθετήθηκε 2020-01-26 στο Wayback Machine.*, ανακτήθηκε 29 Μαρτίου 2020
3. ↑  Πολίτης news-Νάτα Παταπίου, *Οι Μεθωναίοι αδελφοί Βελισσάριος, Μάρκος και Βίκος Αρχειοθετήθηκε 2019-08-06 στο Wayback Machine.*, ανακτήθηκε 29 Μαρτίου 2020
Η **Στρύμη** είναι αποικία της Θάσου που ιδρύθηκε στη χερσόνησο της Μολυβωτής (περί τα μέσα του 7ου αιώνος), κοντά στη χώρα των Μαρωνιτών, που είχε ως αποτέλεσμα τις συγκρούσεις Μαρώνειας και Θάσου.

Στην περιοχή, έχουν ανακαλυφθεί θεμέλια κατοικιών, τμήματα δρόμων και υπόγειες σήραγγες υδραγωγείων καθώς και φρεάτια συλλογής και άντλησης νερού, που θεωρούνται σημαντικά τεχνικά έργα της αρχαίας υδραυλικής και μηχανικής. Πρόκειται για την ανατολικότερη αποικία των Θασίων στη Θράκη, οι οποίοι από τα τέλη του 7ου ως τις αρχές του 5ου αιώνα ιδρύουν , «αποικιακό κράτος», γνωστό ως «Θασιακή Περαία», με όρια τους ποταμούς Στρυμόνα και Νέστο. Στα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ. η Στρύμη καταστρέφεται από τον Φίλιππο Β΄, πιθανόν με τη βοήθεια των Μαρωνιτών. Άλλα αξιόλογα ευρήματα είναι η «Στήλη της Κόρης» του 6ου αιώνος, επιτύμβια στήλη του 5ου αιώνος, ερυθρόμορφη πελίκη με τις μορφές του Θεού Απόλλωνος, της Θεάς Αρτέμιδος και της Λητούς, μαρμάρινος Λέων, ασημένια τετράδραχμα του 4ου αιώνος, κάνθαροι και λευκές Λήκυθοι του 5ου αιώνα.

Πηγές
-----

* Αrchaiologia.gr Στρύμη

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αρχαία Ελληνικά και Προϊστορικά Μνημεία στη Θράκη |
| --- |
|  |
| Αρχαίες Ελληνικές Πόλεις | 
* Άβδηρα
* Αίνος
* Αλεξανδρόπολις
* Απάμεια
* Μαρώνεια
* Βεργέπολις
* Βιζύη
* Βυζάντιο
* Δικαιόπολις
* Δύμη
* Ίσμαρος
* Καρδία
* Κύψελα
* Λυσιμάχεια
* Μάδυτος
* Μεσημβρία Ευξείνου Πόντου
* Μεσημβρία - Ζώνη
* Πάνιον
* Σάλη
* Σευθόπολις
* Σηλυβρία
* Σηστός
* Στρύμη
* Τόπειρος
* Τύλις
 | Ερείπια του Ναού του Απόλλωνα στον αρχαιολογικό χώρο της Μεσημβρίας |
|  |
| Ιερά | 
* Ιερό Δήμητρος Ζώνης
* Ιερό Διονύσου Μαρωνείας
* Ιερό των Μεγάλων Θεών
* Ιερό Αγνώστου Θεότητος Αβδήρων
* Ναός Πρωτοκκλησίου
* Ναός Απόλλωνος Ζώνης
 |
|  |
| Σπήλαια | 
* Σπήλαιο της Μαρώνειας
* Σπηλιά του Κύκλωπα
 |
|  |
| Διάφορα | 
* Αρχαίο θέατρο Μαρώνειας
* Προϊστορικός οικισμός Διομήδειας
* Φρούριο Καλύβας
* Μακεδονικός τάφος Συμβόλων
 |

 |
**Στρυμών Ι (Ναρκοθέτις) / 84**

Ναρκαλιευτικό - Ναρκοθέτις τύπου "MERSEY"

Αγοράστηκε από την Αγγλία το 1938 – Δαπάνη Ελληνικού Δημοσίου. Ομοίου τύπου πλοία : 'Αξιός I', ‘Αλιάκμων I’,‘Νέστος Ι’ και ‘Στρυμών Ι’. Διασκευάστηκαν σε Ναρκαλιευτικά μεταξύ 1925-1926. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου από το 1940 – 1941. Στις 22/03/1941 και ενώ βρισκόταν στο λιμάνι της Κέρκυρας – μετά από αεροπορική επίθεση εναντίον του - υπήρξαν βλάβες και απώλεια έξι (6) Ναυτών και το σοβαρό τραυματισμό του Κυβερνήτη του (Σημαιοφόρος Π.Σ. Π. Ανέστης) και 14 ανδρών ακόμη του πληρώματος του, κατόρθωσε να μην βυθιστεί και να φθάσει στον Ναύσταθμο για επισκευή. Στη συνέχεια με την αποχώρηση και την εκκένωση του Ναυστάθμου καταστράφηκε (22 Μαρτίου 1941). Οι Γερμανοί όμως το επισκεύασαν και το χρησιμοποίησαν ως ανθυποβρυχιακό περιπολικό UJ-2101, το οποίο βύθισε το υποβρύχιο Κατσώνης στις 14 Σεπτεμβρίου 1943.
Το **Στρπτσε** (σερβικά: Штрпце) είναι πόλη και δήμος στο Διαμέρισμα του Ουρόσεβατς της Αυτόνομης Επαρχίας του Κοσσυφοπεδίου και Μετοχίων. Το 2015 είχε εκτιμώμενο πληθυσμό 13.630 κατοίκους.

Μετά τη Συμφωνία των Βρυξελλών του 2013, ο δήμος έγινε μέρος της Κοινότητας Σερβικών Δήμων.

Ιστορία
-------

### Μεσαίωνας

Στην μεσαιωνική Σερβία, η κομητεία του Σιρινίτς (Sirinićka župa), η οποία αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε χάρτη του 13ου αιώνα, κάλυπτε ολόκληρο τον σύγχρονο δήμο Στρπτσε, περιέχοντας τις πόλεις Γκράντιστε (τοποθεσία Μπρεζόβιτσα) και Ζίντινατς (τοποθεσία Γκοτόβουσα). Στην περιοχή υπάρχουν αρκετά ερείπια βυζαντινών οχυρών. Στην κορυφή του λόφου Τσαϊλίγε, πάνω από τις εκβολές του κολπίσκου Πίλιεβατς του ποταμού Λέπενατς, υπάρχουν τα ερείπια του οχυρού Γκράντιστε, το οποίο έχει δύο στρώσεις, η πρώτη από τον 6ο αιώνα και η δεύτερη από τον 13ο αιώνα. Το φρούριο είναι ερειπωμένο, από τα οποία ερείπια μπορούν να εντοπιστούν ένας κεντρικός πύργος και περιγράμματα άλλων κτηρίων. Η είσοδος της πόλεως, στα βόρεια, προστατευόταν από έναν πύργο. Από εκείνον τον πύργο συνέχιζε ένας προμαχώνας, με έναν άλλο πύργο, από όπου ένα αμυντικό τείχος εκτεινόταν στους πρόποδες του λόφου, προς το Λέπενατς.

### Β' Παγκόσμιος Πόλεμος

Στις 28 Ιουνίου 1944, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, Βούλγαροι στρατιώτες εκτέλεσαν 46 ντόπιους (εκ των οποίων οι 12 ήταν παιδιά) στην τοποθεσία Ρακάνοβατς στην Μπρεζόβιτσα, μετά τον θάνατο ενός από τους στρατιώτες τους.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 που έγινε από την κυβέρνηση του Κοσσυφοπεδίου, ο δήμος του Στρπτσε είχε 6.949 κατοίκους. 3.757 Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου (54%), 3.148 Σέρβοι (45,3%) και άλλοι. Ωστόσο, αυτά τα αποτελέσματα πρέπει να ληφθούν με προσοχή, λόγω του μερικού μποϊκοτάζ από τους Σέρβους. Σύμφωνα με το Δημοτικό Γραφείο Κοινοτήτων και Επιστροφών (MOCR), ο συνολικός πληθυσμός υπολογίζεται σε 13.630 κατοίκους. Η ECMI υπολόγισε το 2013 ότι υπήρχαν 9.100 (70,58%) Σέρβοι στο Στρπτσε.

### Εθνοτικές ομάδες

Η εθνοτική σύνθεση του δήμου Στρπτσε:

| Εθνοτική ομάδα | Απογραφή 1961 | Απογραφή 1991 | Εκτίμηση 2015 |
| --- | --- | --- | --- |
| Σέρβοι | 7.545 | 8,138 | 9.100 |
| Αλβανοί | 3.637 | 4,300 | 4.500 |
| Τούρκοι | - | 74 | - |
| Γύφτοι | - | - | 30 |
| Άλλοι | 51 | 200 | - |
| **Σύνολο** | 11.239 | 12.712 | 13.630 |

Κορίτσια με σερβικές παραδοσιακές φορεσιές

Ιστορική εξέλιξη πληθυσμού| Έτος | Πληθ.   | ±%   |
| --- | --- | --- |
| 1961 | 11.239 | —     |
| 1991 | 12.712 | +13.1% |
| 2015 | 13.630 | +7.2% |

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Štrpce/Shtërpcë». *osce.org*. OSCE. Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2017.
Το «Αφή» ανακατευθύνει εδώ. Για άλλες χρήσεις, δείτε: Αφή (αποσαφήνιση).
Το **σωματοαισθητικό σύστημα** καλύπτει τις σωματικές αισθήσεις και μέσω αυτού, ο οργανισμός αισθάνεται την αφή, τις δονήσεις, τον πόνο, τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος, τη θέση του στο χώρο, και οποιαδήποτε άλλα που σχετίζονται με ένα από τα αισθητικά όργανα του σώματος, το δέρμα. Μέσα στο σώμα ενός ανθρώπου υπάρχουν διεσπαρμένοι αισθητήρες που αντιλαμβάνονται εξωτερικά ερεθίσματα.

Το σωματοαισθητικό σύστημα απαρτίζεται από το περιφερικό και το κεντρικό σωματοαισθητικό σύστημα. Το κεντρικό καλύπτει τον νωτιαίο μυελό και τον εγκέφαλο, ενώ το περιφερικό αφορά τα περιφερειακά νεύρα. τα οποία αποτελούνται από ένα σύνολο νευρικών κυττάρων, που ο πυρήνας τους βρίσκεται στο γάγγλιο της οπίσθιας ρίζας του περιφερειακού νεύρου ενώ οι δενδρίτες τους δημιουργούν μία δέσμη και απλώνονται στην περιφέρεια γεμάτοι από τους ανάλογους αισθητήρες με τους οποίους λαμβάνουν πληροφορίες από το περιβάλλον. Οι νευράξονές τους δημιουργούν και αυτοί μία δέσμη ινών και καταλήγουν στο οπίσθιο κέρας του νωτιαίου μυελού δημιουργώντας συνάψεις με τους δευτερογενείς νευρώνες του ΚΝΣ. Με αυτόν τον τρόπο μεταφέρεται μια πληροφορία-ερέθισμα από το περιβάλλον στον εγκέφαλο, διαμέσου του νωτιαίου μυελού.

Κάθε εξωτερικό ερέθισμα ενεργοποιεί τους αισθητικούς υποδοχείς, οι οποίοι βρίσκονται πάνω στο δέρμα. Οι υποδοχείς αυτοί κατατάσσονται σε κατηγορίες : σε μηχανοϋποδοχείς που κωδικοποιούν ερεθίσματα πίεσης ή αφής, θερμοϋποδοχείς που κωδικοποιούν αλλαγές θερμοκρασίας, και αλγοϋποδοχείς που ενεργοποιούνται από κακώσεις στην επιφάνεια του δέρματος και προκαλούν την αίσθηση του πόνου.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Somatosensory system  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Τα **απτικά σωμάτια του Μάισνερ** είναι ένας από τους τέσσερις τύπους μηχανικοϋποδοχέων που βρίσκονται κοντά στην ανώτερη επιφάνεια του ανθρώπινου δέρματος. Έχουν τη μορφή νευρικής απόληξης και είναι υπεύθυνοι για την αίσθηση απαλού αγγίγματος, πίεσης και δονήσεων χαμηλής συχνότητας 10 έως 50 Hz. Τα απτικά σωμάτια είναι εξαιρετικά ευαίσθητα στις αλλαγές και τις πιέσεις της επιδερμίδας και προσαρμόζονται γρήγορα στα νέα ερεθίσματα. Συγκεντρώνονται σε διάφορες περιοχές του δέρματος που είναι ευαίσθητες στην ψηλάφηση, όπως τα άκρα των δακτύλων και τα χείλη.

Εικόνες
-------

* 
*

Δείτε επίσης
------------

Παραπομπές
----------

1. ↑  Winter, R. Harrar, V. Gozdzik, M. & Harris, L. R. (2008). The relative timing of active and passive touch. [Proceedings Paper]. Brain Research, 1242, 54-58. doi:10.1016/j.brainres.2008.06.090
2. ↑  Cauna, Nikolajs; Ross, Leonard L. (1 October 1960). «The fine structure of Meissner's touch corpuscles of human fingers». *The Journal of Cell Biology* **8** (2): 467–82. doi:10.1083/jcb.8.2.467. PMID 13691669. PMC 2224947. .
3. ↑  Hoffmann, Joscelyn N.; Montag, Anthony G.; Dominy, Nathaniel J. (November 2004). «Meissner corpuscles and somatosensory acuity: the prehensile appendages of primates and elephants.». *The Anatomical Record Part A: Discoveries in Molecular, Cellular, and Evolutionary Biology* **281** (1): 1138–47. doi:10.1002/ar.a.20119. PMID 15470674.
Το **Ολοκαύτωμα των Βρονταμιτών** είναι επεισόδιο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων κατά των Οθωμανών (1821 - 1829) και αποτελεί παράδειγμα ηρωϊσμού και αυτοθυσίας.

Το καλοκαίρι του 1825 στην προσπάθεια καταστολής της ελληνικής επανάστασης είχε εμπλακεί, κατόπιν συνεννοήσεως με την Υψηλή Πύλη, ο Ιμπραήμ Πασάς της Αιγύπτου, θετός υιός του ηγεμόνα της αφρικανικής χώρας, Μεχμέτ Αλή. Ο Ιμπραήμ, προκειμένου να εξαλείψει τις επαναστατικές εστίες της Πελοποννήσου όπου και αποβιβάστηκε το εκστρατευτικό του σώμα, κατέφυγε σε ενέργειες φθοράς εναντίον των ελληνικών πληθυσμών. Στον αντίποδα, οι Έλληνες, οι οποίοι δεν διέθεταν στρατιωτική δύναμη ανάλογη του εχθρού, περιορίζονταν σε καταδρομικές επιχειρήσεις, κατά τα πρότυπα των παλαιότερων κλέφτικων τακτικών. Χαρακτηριστικές ήταν οι εξορμήσεις τους εναντίον των Αιγυπτίων σε Καστρί, Καστανιά, Γεωργίτσι, Λαγκάδα. Ο Αιγύπτιος αρχιστράτηγος εφάρμοζε μεθόδους αθέτησης της αρχής της μπέσας, απευθύνοντας συχνά προτάσεις παράδοσης και εν συνεχεία δεν τηρούσε τις υποσχέσεις του για σεβασμό ζωής και τιμής και σκότωνε τους παραδιδόμενους Έλληνες. Με τον τρόπο αυτό πέτυχε να εξολοθρεύσει το σώμα του Κώστα Σουλιώτη, ο οποίος είχε εγκλωβιστεί, επικεφαλής 70 ανδρών, σε πύργο της περιοχής Τρίνησα. Ακόμη, στο Κυπαρίσσι της Μονεμβασιάς, ο Ιμπραήμ αφού αιχμαλώτισε με παραπειστικές κινήσεις περί τους 700 κατοίκους που είχαν βρει κρυψώνα σε μια σπηλιά, διαχώρισε τους ικανούς για καταναγκαστική εργασία και τις νεώτερες και ωραιότερες γυναίκες και κατέσφαξε τους υπολοίπους.

Το αποκορύφωμα της εγκληματικής δράσης του Ιμπραήμ αποτέλεσε η θυσία των τριακοσίων, περίπου, κατοίκων του χωριού Βρονταμά, στην ίδια περιοχή. Οι τελευταίοι, είχαν αναζητήσει άσυλο στη βυζαντινή Μονή της Ζωοδόχου Πηγής που ήταν κτισμένη εντός σπηλαίου, κοντά στον ποταμό Ευρώτα. Βασισμένος σε πληροφορίες εντόπιων Τούρκων, ο Ιμπραήμ απέκλεισε την είσοδο της σπηλιάς και κάλεσε τους έγκλειστους να παραδοθούν, με τις γνωστές του υποσχέσεις. Όταν εκείνοι, υπερήφανα, αρνήθηκαν, οι Αιγύπτιοι έσκαψαν ένα άνοιγμα στην οροφή του σπηλαίου και από εκεί έριξαν εντός της κοιλότητας, εμπρηστικές ύλες. Από την προκληθείσα πυρκαγιά στη Μονή σώθηκαν ελάχιστοι, οι οποίοι οδηγήθηκαν δέσμιοι στο Ναυαρίνο και μετά στάλθηκαν σαν σκλάβοι στην Αίγυπτο. Ένας άνδρας που κατάφερε να δραπετεύσει πριν τον απόπλου και δυο γυναίκες που μπόρεσαν να επιστρέψουν αργότερα στην Ελλάδα, ήταν οι μόνοι διασωθέντες.

Πηγές
-----

* Διονύσιος Κόκκινος, "Η Ελληνική Επανάστασις" (6τομο), Τ.5, σελ. 109 - 111 (έκδοση 'Μέλισσα')
Η **Ντίναμο Σάσαρι** (ιταλικά: *Dinamo Sassari*) είναι ιταλικός επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης με έδρα το Σάσαρι της Σαρδηνίας. Ιδρύθηκε το 1960. Χρώματα της ομάδας είναι το λευκό και το μπλε. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Παλασπόρτ Ρομπέρτα Σεραντιμίνι, χωρητικότητας 5.000 θεατών. Μετέχει στο πρωτάθλημα της Σέριε Α από το 2010.

Αξιοσημείωτο είναι το ρεκόρ του συλλόγου με το εντυπωσιακό σκορ των 158 πόντων σε έναν αγώνα χωρίς παράταση, κατά τη διάρκεια της κανονικής περιόδου 1994-95 στη Σέριε Α2 κόντρα στην Παβία, το μεγαλύτερο που καταγράφηκε ποτέ από ομάδα καλαθοσφαίρισης στην Ιταλία.

Επιτυχίες
---------

*Τελευταία ενημέρωση: 27 Σεπτεμβρίου 2019*
### Εγχώριες

* **Σέριε Α**

**Πρωταθλήτρια (1)**: 2014–15
Φιναλίστ (1): 2019
* **Κύπελλα Ιταλίας**

**Κυπελλούχος (2)**: 2014, 2015
Φιναλίστ (1): 2017
* **Σούπερ Καπ Ιταλίας**

**Νικήτρια (2)**: 2014, 2019
### Διεθνείς

* **FIBA Europe Cup**

**Νικήτρια (1)**: 2019

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Legabasket». Web.legabasket.it. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Dinamo Basket Sassari  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Ντίνο Μέρλιν** (*Dino Merlin*), πραγματικό ονοματεπώνυμο Εντίν Ντερβισχαλίντοβιτς (*Edin Dervišhalidović*, 12 Σεπτεμβρίου 1962) είναι Βόσνιος τραγουδιστής, συνθέτης και μουσικός. Γεννήθηκε στο Σαράγεβο της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Είναι ένας από τους πιο διάσημους τραγουδιστές και συνθέτες της χώρας του και επίσης αρκετά δημοφιλης σε άλλες χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας, όπως η Σερβία, η Κροατία, το Μαυροβούνιο, η Βόρεια Μακεδονία και η Σλοβενία.

Μουσική καριέρα
---------------

Ο Εντίν Ντερβισαλίντοβιτς ίδρυσε το συγκρότημα **Merlin** το 1983 με το οποίο ηχογράφησε 5 άλμπουμ. Ξεκίνησε τη σόλο καριέρα του με το όνομα **Ντίνο Μέρλιν** το 1991 και μέχρι τώρα έχει ηχογραφήσει 5 άλμπουμ: το *Moja bogda sna* το 1993, το *Fotografija* το 1995, το *Sredinom* το 2000, το *Burek* το 2004, το *Ispočetka* το 2008 και 2 live άλμπουμ, το *Vječna vatra* το 1999 και το *Live Koševo 2004* το 2005.

Ο **Ντίνο Μέρλιν** έγραψε τον πρώτο εθνικό ύμνο της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης με τίτλο *Jedna si, jedina*. Έχει πάρει μέρος στον διαγωνισμό της Eurovision το 1993 σαν συνθέτης και το 1999 στην Ιερουσαλήμ σαν συνθέτης και τραγουδιστής (τραγουδώντας το *Putnici* σε ντουέτο με τη Γαλλίδα Beatrice). Έχει πάρει επίσης μέρος σε μεγάλα ευρωπαϊκά φεστιβάλ, όπως στο φεστιβάλ της Κοπεγχάγης το 1996 και την Turkovision το 1997.

Δισκογραφία
-----------

**Με το συγκρότημα Merlin:**

* Kokuzna vremena (1985)
* Teško meni sa tobom (a još teže bez tebe) (1986)
* Merlin (1987)
* Nešto lijepo treba da se desi (1989)
* Peta strana svijeta (1990)

**Σόλο καριέρα:**

* Moja bogda sna (1993)
* Fotografija (1995)
* Live: Vječna vatra (1999) - live άλμπουμ
* Sredinom (2000)
* Burek (2004)
* Live Koševo 2004 (2005) - live άλμπουμ
* Ispočetka (2008)

**Συλλογές άλμπουμ:**

* Najveći hitovi]] (1990) – με το συγκρότημα Merlin
* Balade (1995) - με το συγκρότημα Merlin
* Najljepše pjesme (1995) - με το συγκρότημα Merlin
* Rest of the Best (1995) - με το συγκρότημα Merlin
* The Best of Dino Merlin (2001)

**DVD**

* Live Koševo (2005)
* Koševo 19. Juli (2009)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Dino Merlin στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 305502951
* **Europeana**: agent/base/82609
* ISNI: 0000 0003 7275 9326
* MusicBrainz: ad28e34b-51f4-4ce9-ac33-1b79ec2c0c76

 |

 |
O **Ντίνα Σανιτσάρ** (1866-1894) αποτελούσε ένα άγριο παιδί της Ινδίας. Ο Σανιτσάρ ανακαλύφθηκε ανάμεσα σε λύκους σε μια σπηλιά στη Σικάνδρα (κοντά στην Άγκρα) στο Ουτάρ Πραντές της Ινδίας το 1872, σε ηλικία 6 ετών, από μια ομάδα κυνηγών.   Συνέχισε να ζει ανάμεσα στους ανθρώπους για πάνω από είκοσι χρόνια και υιοθέτησε κάποιες από τις συνήθειες του, για παράδειγμα το κάπνισμα, αλλά ποτέ δεν έμαθε να μιλάει και παρέμεινε σοβαρά υποσιτισμένος για όλη του τη ζωή.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Malson, Lucien· Itard, Jean Marc Gaspard (1972). *Wolf children and the problem of human nature*. New York, Monthly Review Press.
2. ↑  catalog, Ferris, George C. [from old; Book, Start this, *Sanichar the wolf boy of India ..*, ανακτήθηκε στις 2021-01-25
3. ↑  Zingg, Robert M. (1940). «Feral Man and Extreme Cases of Isolation». *The American Journal of Psychology* **53** (4): 487–517. doi:10.2307/1417630. ISSN 0002-9556. .
Ο **Ολουμπάγιο Αντεφεμί** (13 Αυγούστου 1985 - 18 Απριλίου 2011) η αλλίως εν συντομία *Μπάγιο*, ήταν Νιγηριανός ποδοσφαιριστής όπου και η τελευταία του ομάδα ήταν η Α.Ο. Ξάνθη.

Βιογραφικό και ποδοσφαιρική Καριέρα
-----------------------------------

Ο Ολουμπάγιο Αντεφεμί γεννήθηκε στο Λάγος, στην πρωτεύουσα της Νιγηρίας, τον Αύγουστο του 1985. 

Από μικρή ηλικία ήθελε να ασχοληθεί πλήρως με το ποδόσφαιρο. Άρχισε από τις ακαδημίες ποδοσφαίρου της Μπέντελ Ίνσουρανς (ομάδα που βρισκόταν στο Λάγος), και εκεί γνώρισε συμπαίκτες του που έγιναν γνωστοί από το πέρασμα που έκαναν από την Ελλάδα ή από το εξωτερικό. Είχε γνωρίσει τον Ουίλσον Ορούμα, τον Πίους Ικέντια και τον Ιφεάνι Ουντέζε και τον έμαθαν να έχει περισσότερο ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο. 

Μέχρι και το 2000 αγωνιζόταν εκεί. Βέβαια, μετά τις ακαδημίες πήγε στην κανονική ομάδα και έκανε το επίσημο ντεμπούτο του την σεζόν 2001-02. Μετά, την επόμενη σεζόν δέχτηκε την πρόταση μιας άλλης Νιγηριανής ομάδας ποδοσφαίρου, της "Delta Force" (Δέλτα Φορς). Μετά την αποχώρηση του από την ομάδα το 2004, θεωρήθηκε ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές που πέρασαν από την ομάδα. 

Μετά την αποχώρηση του, Ισραηλινές ομάδες βρήκαν ενδιαφέροντα στοιχεία ως ποδοσφαιριστής. Ανάμεσα σε αυτές τις ομάδες ήταν και η Χαποέλ Ιερουσαλήμ με την οποία και συμφώνησε. Παρέμεινε εκεί για έναν μόνο χρόνο, ωστόσο αποφάσισε να κάνει καριέρα στο Ισραήλ. Για αυτό και δέχτηκε την πρόταση της Χαποέλ Τελ Αβίβ. Εκεί κατάφερε να κάνει μόλις 10 συνολικά εμφανίσεις, χωρίς να πετύχει γκολ. Αφού έφυγε από το Τελ Αβίβ, πήγε σε μια ακόμη ισραηλινή ομάδα ποδοσφαίρου, τη Χακοάχ Ραμάτ Γκάν. Εκεί δεν πραγματοποίησε καμμία εμφάνιση και αποχώρησε για να πάει στην τελευταία του ομάδα στο Ισραήλ, τη Χαποέλ Μπνέι Λόντ, όπου έκανε τις περισσότερες συγκριτικά εμφανίσεις πετυχαίνοντας και δύο τέρματα.

Έπειτα έκανε καριέρα στην Ευρώπη, εντασσόμενος στη γαλλική Μπουλόν Π.Σ. ενώ στη συνέχεια μετακόμισε στο Βουκουρέστι για να ενταχθεί στο δυναμικό της τοπικής Ραπίντ. Αργότερα πήγε στην Αυστρία, στην ομάδα της Ράινντορφ Αλταχ, πριν ταξιδέψει στην Ελλάδα για την τελευταία του ποδοσφαιρική ομάδα, την Ξάνθη.

Θάνατος
-------

Σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στην Εγνατία Οδό κοντά στην πόλη της Καβάλας. Ο προορισμός του ήταν η Νιγηρία, όπου θα πήγαινε να ολοκληρώσει κάποιες διαδικασίες για τον αρραβώνα με τη μνηστή του.

Παραπομπές
----------
Το **Νεώριο** (αρχαία ελληνική *νεώριον*), που παράγεται από το *νεωρός*, σημαίνει πολεμικός λιμένας, ναύσταθμος. Ο όρος αυτός διαστέλλεται από το Νεωλκείο που είναι το ναυπηγείο και από τον αρχαίο Νεώσοικο, που ήταν στεγασμένος χώρος ανέλκυσης, συντήρησης και φύλαξης των ανελκυσθέντων αρχαίων πλοίων. Εντός των Νεωρίων ως επι το πλείστον υπήρχαν και νεώλκεια και νεόσοικοι και ίσως εξ αυτού να δημιουργείται κάποια σύγχυση.

Φημισμένα νεώρια στην αρχαιότητα ήταν της Σάμου, της Κορίνθου της Κέρκυρας, των Συρακουσών και βεβαίως τα περίφημα της αρχαίας Αθήνας των οποίων η ακμή συμπίπτει με την εποχή του Περικλή στη μεγάλη ακμή του Αθηναϊκού στόλου. Υπήρχε τότε, στον αρχαίο Πειραιά, το μέγιστο νεώριο της Ζέας (Πασαλιμάνι), το μικρότερο της Μουνιχίας (Τουρκολίμανο, Μικρολίμανο) και του Κανθάρου (ο ορμίσκος έναντι του σταθμου μετρό Πειραιώς) στους οποίους υπήρχαν νεώσοικοι για την φύλαξη 500 πλοίων.

Σήμερα το **Νεώριο** είναι το όνομα των ναυπηγείων που λειτουργούν στη Σύρο (Νεώριο Σύρου).

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Η λέξη Νεωρός σημαίνει τον υπεύθυνο του νεωρίου και προέρχεται από τις λέξεις *ναυς* (γενική *νεώς*) + *ὤρα* (=φροντίδα).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Νεώριον Ναυπηγεία Σύρου
Στην ιρλανδική μυθολογία, ο **Ντάγδα** είναι ο θεός της γης και κύριος της ζωής και του θανάτου. Ο Ντάγδα είναι ένας από τους πιο επιφανείς θεούς και αρχηγός των Τουάθα ντε Ντανάν. Έχει πολλές γνώσεις στη μαγεία, είναι ένας ατρόμητος πολεμιστής και ικανότατος τεχνίτης. Είναι γιος της θεάς Ντάνου και πατέρας της θεάς Μπρίγκιντ και του θεού Άνγκους. Γυναίκα του είναι η Μόρριγαν, με την οποία ζευγαρώνει την πρώτη μέρα του χρόνου.Ο Ντάγδα καθώς και οι θεότητες του πολέμου και της καταστροφής Μόρριγκαν,Μπαβ συνδέονταν με το εορταζμό του Σόουιν.Η κατοικία του βρισκόταν σε έναν λόφο κοντά στο ποταμό Μποίν,ο ποταμός θεοποιήθικε αναδύχθικε σε γυναίκα του Ντάγδα.

Ο Ντάγδα λέγεται ότι έχει υπερφυσικές δυνάμεις και όρεξη. Έχει στην κατοχή του ένα καζάνι (Cauldron) με απεριόριστη ποσότητα φαγητού, μια μαγική άρπα, με την οποία καλεί τις εποχές, κι ένα τεράστιο ρόπαλο, με τη μια άκρη του οποίου μπορεί να σκοτώσει εννιά ανθρώπους, αλλά με την άλλη άκρη μπορεί να τους επαναφέρει στη ζωή. 
Διέθετε επίσης δυο γουρούνια, απ' τα οποία το ένα μεγάλωνε, ενώ το άλλο ψηνόταν συνεχώς, καθώς και δέντρα πάντοτε γεμάτα με φρούτα.

Μια από τις προσωνυμίες του είναι **Eochaid Ollathir**, που σημαίνει *Πατέρας των Πάντων*. Ταυτίζεται συνήθως με τον ουαλικό θεό **Gwydion** και το γαλατικό θεό **Sucellos**.

Πηγές
-----

* Encyclopedia Mythica
* Мифы Народов Мира,Энциклопедия 2 (1992),второе издание.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Θέματα της Κελτικής μυθολογίας |
| --- |
|  |
| Κελτικός πολιτισμός | 
* Αλφάβητο Όγκχαμ
* Δρυίδες
* Κελτικές γλώσσες
* Ρούνοι
 |  |
|  |
| Θεότητες | 
* Άρμετ
* Γκοϊβένου
* Έθνι
* Επόνα
* Ερίου
* Κέριντγουεν
* Κερνούνος
* Κίαν
* Κρέιγνε
* Λουγ
* Λούχτα
* Μανάνναν
* Μιοχ
* Μόρριγαν
* Μπαβ
* Μπάλορ
* Μπρες
* Μπρίγκιντ
* Νουάντου
* Ντάγδα
* Ντάνου
* Ντίαν Κεχτ
* Όγμα
* Ρίανον
* Τούιρεν
* Φαντ
 |
|  |
| Φυλές και γεγονότα | 
* Κούλεϊ
* Μόι Τούραχ
* Τουάθα ντε Ντανάν
* Φομόριαν
 |
|  |
| Λατρεία και εορτές | 
* Ίμπολκ
* Λούγνασαδ
* Μπελτέιν
* Σόουιν
 |
|  |
| Κύκλος του Όλστερ | 
* Κόνορ μακ Νέσσα
* Κουχούλιν
* Μάεβ
* Νες
* Νάσι
* Ντέιρντρε
* Φέργκους
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 78156131097158312999

 |

 |
Η **ΟΦΚ Βελιγραδίου** (σερβικά: Омладински фудбалски клуб Београд - ОФК Београд), γνωστή και ως *ΟΦΚ Μπέογκραντ*, είναι η ποδοσφαιρική ομάδα του αθλητικού συλλόγου ΟΣΔ Βελιγραδίου (ОСД Београд) της Σερβίας με έδρα το Βελιγράδι και συγκεκριμένα τη συνοικία Καράμπουρμα.

Ιστορία
-------

Ιδρύθηκε το 1911 και είναι από τους πιο παλιούς συλλόγους στη Σερβία. Έχει κατακτήσει 5 πρωταθλήματα όλα προπολεμικά και 4 κύπελλα Γιουγκοσλαβίας τις δεκαετίες '50 και '60. Χρώματα έχει το μπλε και άσπρο.

Στην αθλητική της πορεία έχει αλλάξει πολλές ονομασίες. Ξεκίνησε σαν **Μπεογκράτσκι Σπόρτ Κλουμπ** (*БСК - Београдски Спорт Клуб*). Το 1945 άλλαξε σε **Μετάλατς** (*Металац*) μέχρι το 1950 που ξαναπήρε το παλιό της όνομα. Το 1957 άλλαξε πάλι σε **ΟΣΔ Βελιγραδίου** (*Омладинско спортско друштво Београд*) μέχρι το 1959 που πήρε το σημερινό της όνομα.

Η ΟΦΚ Μπέογκραντ βρισκόταν κατά κανόνα στη σκιά των δύο μεγάλων συλλόγων του Βελιγραδίου, της Παρτιζάν και του Ερυθρού Αστέρα. Έδινε βάση κυρίως στις ακαδημίες νεαρών αθλητών. Άλλωστε τα αρχικά *"ΟΦΚ: Омладински фудбалски клуб"* σημαίνουν: "Νεανικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος". Το παρατσούκλι των οπαδών της είναι "Οι ρομαντικοί". Το συνηθισμένο σλόγκαν που δείχνει το προφίλ της ομάδας είναι: "Ποτέ στην κορυφή, μα πάντα εκεί κοντά". 

Ως τη δεκαετία του '70 βρισκόταν στη μεγάλη κατηγορία και είχε κάποιες ευρωπαϊκές παρουσίες. Σε μία από αυτές, το 1973-74, απέκλεισε τον Παναθηναϊκό στον α΄ γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ νικώντας με 2-1 στο Γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας αν και έχασε με 0-1 στο Βελιγράδι.

Τη δεκαετία του '80 αγωνιζόταν άλλοτε στην Α΄ και άλλοτε στη Β΄ κατηγορία. Μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας αγωνίζεται στην ανώτερη κατηγορία του πρωταθλήματος Σερβίας-Μαυροβουνίου (από το 2007 του πρωταθλήματος Σερβίας) και το 2003 ξανάβγηκε στην Ευρώπη. 

Το 2008 αν και τερμάτισε στην ένατη θέση, αγωνίστηκε στο Κύπελλο Ιντερτότο με αντίπαλο τον Πανιώνιο, στη θέση της Μπόρατς Τσάσακ.

Τίτλοι
------

* Πρωταθλήματα Γιουγκοσλαβίας (5): 1931, 1933, 1935, 1936, 1939.
* Κύπελλα Γιουγκοσλαβίας (4): 1953, 1955, 1962, 1966.
* Φιναλίστ Κυπέλλου Σερβίας-Μαυροβουνίου: 2006

Παραπομπές
----------

1. ↑  ofkbeograd.co.rs

Πηγές
-----

* "Οι ρομαντικοί του Βελιγραδίου", ΕΤ-Sports 30/6/2008, σελ. 54.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **ΟΦΚ Βελιγραδίου** |

* Η επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου
* Η σελίδα του συλλόγου στην UEFA

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ποδόσφαιρο
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 90147266956135482668

 |

 |
Το **νηματωδοκτόνο** είναι ένας τυπος χημικού φυτοφάρμακου που χρησιμοποιείται για την εξόντωση των φυτο-παρασιτικών νηματωδών. Γενικά έχουν τοξικότητα ευρέως φάσματος, υψηλή πτητικότητα και άλλες ιδιότητες που επιτρέπουν τη μεταφορά τους μέσω του χώματος. 

Ορισμένα νηματωδοκτόνα είναι τα: Ισοθειοκυανικό μεθύλιο, νταζομέτ, Αβερμεκτίνη. 

Ιστορικά, το Άλντικαρμπ είναι καρβαμιδικό εντομοκτόνο που χρησιμοποιείται συνήθως στην καλλιέργεια πατάτας για τον έλεγχο των εδαφογενών νηματωδών. Ο μηχανισμός δράσης του βασίζεται σε αναστολή του ενζύμου χολινεστεράση.  Πριν από το 1985, ο ανθεκτικός αλογονάνθρακας DBCP ήταν ευρέως χρησιμοποιούμενο νηματωδοκτόνο και υποκαπνιστικό του εδάφους. Τελικά η χρήση του απαγορεύτηκε επειδή συσχετίστηκε με στειρότητα μεταξύ των ανδρών εργαζομένων.

Υπάρχουν αρκετά φυσικά νηματωδοκτόνα. Ένα προϊόν πολυσουλφιδίου που προέρχεται από το σκόρδο είναι φιλικό προς το περιβάλλον και έχει εγκριθεί για χρήση στην Ευρωπαϊκή Ένωση (σύμφωνα με το Παράρτημα 1 του 91/414) ως νηματωδοκτόνο. Ένα άλλο κοινό φυσικό νηματωδοκτόνο λαμβάνεται από την Ινδική πασχαλιά, συγκεκριμένα από τα υπολείμματα που προκύπτουν κατόπιν πίεσης εν ψυχρώ των καρπών και των πυρήνων του δέντρου. Το ριζικό εξίδρωμα του κατιφέ (Ταγέτη) βρέθηκε, επίσης, ότι έχει νηματωδοκτόνο δράση. Και οι νηματωφάγοι μύκητες, όπως ο Παισιλομύκητας καταστέλλουν τα νηματώδη.

Αναφορές
--------

1. ↑  H. Goffart: German experiences on the efficiency of some nematicides under different conditions. In: Nematologica. Vol.  10 , No.  1 , January 1964, pp.  29-34 , doi : 10.1163 / 187529264X00600 .
2. ↑  «Tervigo 020 SC | Syngenta Hellas». *Syngenta Hellas*. 2017-09-08.. Ανακτήθηκε στις 2018-10-25.
3. ↑  «Bayer CropScience plans to discontinue Aldicarb by 2014». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Σεπτεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2012.
4. ↑  D. J. Chitwood, "των νηματωδοκτόνων," *Εγκυκλοπαίδεια των Αγροχημικών* (3), σσ. 1104-1115, John Wiley & Sons, Νέα Υόρκη, NY, 2003;  Αρχειοθετήθηκε 2021-01-18 στο Wayback Machine..
5. ↑  S. R. Gowen, "Χημική καταπολέμηση νηματωδών: αποτελεσματικότητα και παρενέργειες," *Φυτό Των Προβλημάτων και του Ελέγχου τους στο Εγγύς Ανατολής* (FAO Φυτικής Παραγωγής και την Προστασία Εγγράφου - 144), 1992;
6. ↑  Anwar, A.; Groom, M.; Sadler-Bridge, D. (2009). «Garlic: from nature’s ancient food to nematicide». *Pesticide News* **84** (June): 18–20. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2014-03-03. .
Για σαυρόποδο ο Καμαράσαυρος είχε σχετικά κοντό λαιμό και κοντή ουρά.
Τα σαυρόποδα είναι μία ομάδα σαυρίσχιων φυτοφάγων δεινοσαύρων. Ήταν οι γίγαντες των δεινοσαύρων, τα μεγαλύτερα πλάσματα που περπάτησαν ποτέ στη Γη. Το μεγαλύτερο από όλα ήταν ο Αργεντινόσαυρος, με μήκος 40 μέτρων και βάρος 100 τόνων, σχεδόν στο μέγεθος μίας γαλάζιας φάλαινας. Ήταν όλοι φυτοφάγοι, και εξαιρετικά επιτυχημένοι, αφού η ακμή τους κράτησε πολλά εκατομμύρια χρόνια. Όλα τα σαυρόποδα έχουν τέσσερα πόδια, και στα περισσότερα τα πίσω είναι μακρύτερα. Εξαίρεση είναι ο Βραχιονόσαυρος και οι συγγενείς του, που όχι μόνο είχαν μεγαλύτερα μπροστινά πόδια, αλλά και μπορούσαν να κρατήσουν τον τεράστιο λαιμό τους, χαρακτηριστικό των σαυροπόδων, όρθιο. Πολλά σαυρόποδα ήταν κοινωνικά, και ζούσαν σε μεγάλες ομάδες, ελαχιστοποιώντας των κίνδυνο από τα σαρκοφάγα.

Εξωτερικά χαρακτηριστικά
------------------------

Τα **σαυρόποδα** ήταν πραγματικά τεράστια. Ήταν πολύ ογκωδέστερα από τους άλλους δεινόσαυρους, και τεράστιους λαιμούς που υποστήριζαν ένα μικρό κεφάλι. Τα πόδια τους έμοιαζαν με κολόνες, και είχαν ουρές σαν μαστίγια. Ορισμένα ίσως να είχαν αγκάθια που διέτρεχαν το σώμα τους, και άλλα, όπως ο Αμαργάσαυρος είχαν ιστίο, όπως ο σαρκοφάγος Σπινόσαυρος, αλλά κάποιες φορές διπλό. Οι λαιμοί τους πρέπει να ήταν πολύ μυώδεις, έτσι ώστε να μη σωριάζονται κάτω. Μάλιστα, κάποιοι όπως ο Βραχιονόσαυρος, μπορούσαν να τον κρατούν όρθιο, και έτσι μπορούσαν να φτάσουν και τα ψηλότερα κωνοφόρα. Το χρώμα τους, φυσικά, δεν είναι γνωστό και δεν υπάρχουν τρόποι για να το μάθει κανείς, αφού τόσο μεγάλα ζώα δε θα χρειαζόταν να κάνουν καμουφλάζ. 

Το μέγεθος του κολοσσιαίου Σαυροποσειδώνα, του ψηλότερου σαυροπόδου, σε σύγκριση με τον άνθρωπο

Διατροφή
--------

Τα σαυρόποδα ήταν όλα φυτοφάγα, και εξαιτίας των τεράστιων τροφικών απαιτήσεών τους, μία ομάδα από Βραχιονόσαυρους ή Αργεντινόσαυρους χρειαζόταν ένα ολόκληρο δάσος για να τραφεί. Τα σαυρόποδα μπορούσαν να κόψουν την τροφή τους, αλλά όχι να τη μασήσουν. Έτσι, κατάπιναν χαλίκια, τα οποία άλεθαν την τροφή στο στομάχι. Αυτά τα χαλίκια ονομάζονται γαστρόλιθοι. Τα σαυρόποδα χρειάζονταν πολλά θρεπτικά συστατικά για να επιβιώσουν, όπως απέδειξε ένα πείραμα του Πανεπιστημίου της Βόννης, υπό την ηγεσία του Jurgen Hummel. Έφτιαξαν ένα τεχνητό έντερο, το οποίο μπορούσε να χωνέψει φυτά της εποχής των δεινοσαύρων. Τα δεδομένα έδειξαν πως τα σαυρόποδα χρειάζονταν εντυπωσιακά υψηλά ποσά από θρεπτικές ουσίες, άρα θα έτρωγαν πραγματικά πολύ.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σαυρόποδα** |
Η **Ουνιόνε Σπορτίβα Ντιλεταντίστικα Νοβέζε** είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος από το Νόβι Λιγκούρε στο Πεδεμόντιο. Ο σύλλογος έχει κερδίσει το ιταλικό πρωτάθλημα 1921-22, αλλά τώρα παίζει στην έβδομη κατηγορία, την Πρίμα Κατεγκορία.

Η Νοβέζε είναι η μόνη ομάδα που κέρδισε το ιταλικό πρωτάθλημα χωρίς να παίξει ούτε μια σεζόν στην Σέριε Α, ούτε στη Σέριε Β.

Ιστορία
-------

Η Νοβέζε ιδρύθηκε το 1922 και συμμετείχε στο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της Φεντερατσιόνε Ιταλιάνα Τζουόκο Κάλτσο, σε μια περίοδο όπου υπήρχαν δύο κύρια πρωταθλήματα στο ιταλικό ποδόσφαιρο, αυτό της Φεντερατσιόνε Ιταλιάνα Τζουόκο Κάλτσο και η Ιταλική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου των μεγάλων συλλόγων της Βόρειας Ιταλίας.

Χρώματα και έμβλημα
-------------------

Τα χρώματα της ομάδας είναι το άσπρο και το γαλάζιο.

Βραβεία
-------

### Εγχώριες διοργανώσεις

* **Ιταλικό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου**

**Νικητές (1):** 1921-22
### Περιφερειακά πρωταθλήματα

* **Προμοτσιόνε**

**Νικητές (2 φορές):** 1920-21, 1953-54
* **Πρίμα Ντιβιζιόνε**

**Νικητές (2 φορές):** 1941-42, 1951-52
* **Ετσελέντσα Πιεμόντε-Βάλλε ντ'Αόστα**

**Νικητές (2 φορές):** 1997-98, 2003-04
* **Κόπα Ιτάλια Ντιλετάντι Πιεμόντε-Βάλλε ντ'Αόστα**

**Νικητές (1 φορά):** 2006-07
* **Σουπερκόπα Πιεμόντε-Βάλλε ντ'Αόστα**

**Νικητές (1 φορά):** 2003-04

Παραπομπές
----------

1. ↑  «La storia». *Site.NoveseCalcio.it* (στα Ιταλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2015.
2. ↑  Nolan, Kevin. «Calcios failed Pozzo project». *These Football Times*. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2015.
Η οικογένεια **Απόκαυκος** είχε εξέχουσα θέση στην Βυζαντινή αυτοκρατορία από τον 10o μέχρι τον 15o αιώνα, το πρώτο διάσημο μέλος ήταν ο Βασίλειος Απόκαυκος, Στρατηγός στο Θέμα Πελοποννήσου (990). Πολλά άλλα μέλη της οικογένειας που έφτασαν στο αξίωμα του Στρατηγού είναι γνωστά από σφραγίδες, ανάμεσα τους ο Ιωάννης Απόκαυκος Μητροπολίτης Ναυπάκτου στις αρχές του 13ου αιώνα και ο Σεβαστοϋπέρτατος Ιωάννης Απόκαυκος (1277).
Η οικογένεια έπεσε σε παρακμή στα τέλη του 13ου αιώνα την εποχή που ο Νικηφόρος Γρηγοράς αναφέρει ότι ο Μέγας δουξ Αλέξιος Απόκαυκος πρωταγωνιστής στον Β΄ Παλαιολόγειο εμφύλιο προερχόταν από χαμηλή οικογένεια. Τα παιδιά του Αλέξιου Απόκαυκου έφτασαν σε ψηλές θέσεις, ο μεγαλύτερος γιος του Ιωάννης έγινε Πριμικήριος και διοικητής στην Θεσσαλονίκη, ο δεύτερος γιου του Μανουήλ έγινε κυβερνήτης στην Αδριανούπολη και οι κόρες του παντρεύτηκαν υψηλούς συζύγους. Όταν έληξε ο εμφύλιος των Παλαιολόγων (1345) η οικογένεια επανήλθε στην παρακμή. Ένας Γεώργιος Απόκαυκος καταγράφεται σαν Άρχοντας στην Κωνσταντινούπολη (1403), την ίδια εποχή ο ζωγράφος Αλέξιος Απόκαυκος φίλος του Ιωσήφ Βρυέννιου εγκαταστάθηκε στην Κρήτη. Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453) ο Δημήτριος Κυρίτζης Απόκαυκος μπήκε στις υπηρεσίες του Οθωμανού σουλτάνου Μωάμεθ του Πορθητή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kazhdan 1991, σ. 134
2. ↑  Kazhdan 1991, σ. 134
3. ↑  Kazhdan 1991, σ. 134
4. ↑  Trapp, Walther & Beyer 1976, 1180. Ἀπόκαυκος Ἀλέξιος; 1187. Ἀπόκαυκος Ἰωάννης; (1191) 91267. Ἀπόκαυκος Μανουήλ.
5. ↑  Kazhdan 1991, σ. 134
6. ↑  Kazhdan 1991, σ. 134

Πηγές
-----

* Kazhdan, Alexander (1991). "Apokaukos". In Kazhdan, Alexander (ed.). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press.
* Trapp, Erich; Walther, Rainer; Beyer, Hans-Veit (1976). Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit (in German). Vol. 1. Vienna: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften.
**Ο Ρόμπερτ Όουεν** (*Robert Owen*, 14 Μαΐου 1771 – 17 Νοεμβρίου 1858) ήταν Ουαλός υφαντουργός, κοινωνικός μεταρρυθμιστής κι ένας από τους ιδρυτές του ουτοπικού σοσιαλισμού και του συνεταιριστικού κινήματος. Έγινε γνωστός για τις προσπαθειές του να βελτιώσει τις συνθήκες δουλειάς των εργαζομένων του εργοστασίου του, όπως επίσης και για την ίδρυση πειραματικών σοσιαλιστικών κοινοτήτων.

Ο Όουεν καταγόταν από φτωχή οικογένεια. Εκπαιδεύτηκε αρχικά στο επάγγελμα του υφασματεμπόρου και εργάστηκε στο Λονδίνο, προτού μεταφερθεί στο Μάντσεστερ και γίνει κατασκευαστής υφασμάτων. Στις αρχές του 19ου αιώνα απέκτησε πλούτο από τις επενδύσεις του και τελικά έγινε διευθυντής ενός μεγάλου υφαντουργείου στο Νιού Λάναρκ της Σκωτίας. Το 1824, ο Όουεν ταξίδεψε στην Αμερική και επένδυσε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του σε μια πειραματική σοσιαλιστική κοινότητα στην πόλη Νιού Χάρμονι της Ιντιάνα. Ο οικισμός είχε περίπου 1.000 κατοίκους και αποτελούσε πειραματικό πρότυπο της ουτοπικής, σοσιαλιστικής κοινωνίας που οραματιζόταν ο Όουεν. Η κοινότητα διαλύθηκε μετά από περίπου δύο χρόνια, ενώ παρόμοια κατάληξη είχαν και άλλες οουενιστικές κοινότητες που ίδρυσε.

Το 1828 ο Όουεν επέστρεψε στο Λονδίνο, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα. Συνέχισε να υποστηρίζει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, παίζοντας ηγετικό ρόλο στην ανάπτυξη της έννοιας της κοπερατίβας και του συνδικαλιστικού κινήματος, ενώ επίσης υποστήριξε την ψήφιση νόμων κατά της παιδικής εργασίας και υπέρ της ίδρυσης ελεύθερων, μεικτών σχολείων αρρένων-θηλέων.

Αναφορές
--------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb123743811. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 29613293
* **ΕΒΕ**: 117299
* LCCN: n80037004
* ISNI: 0000 0001 2126 0176
* GND: 118591010
* SELIBR: 242115
* SUDOC: 032781377
* BNF: cb123743811 (data)
* ULAN: 500073804
* NLA: 35404134
* NDL: 00451954
* NKC: jn19990006316
* BNE: XX872299
* CiNii: DA0052921X

 |

 |
Ο **Ρόμπερτ Μπάρτον Ίνγκλαντ** (αγγλικά: **Robert Barton Englund**, 6 Ιουνίου 1947) είναι Αμερικανός ηθοποιός, είναι γνωστός περισσότερο για το ρόλο που ενσάρκωσε ως Freddy Krueger στην ταινία *Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες*. Έλαβε το βραβείο Saturn δύο φορές για τον ρόλο του στις ταινίες *Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες Νο.3: Πολεμιστές του Ονείρου* και *Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες Νο.4: Ο Άρχων του Ονείρου*.

Πρώιμα χρόνια
-------------

Ο Ίνγκλαντ γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου του 1947 στο Γκλέντεϊλ της Καλιφόρνια. Είναι γιος της Τζάνις (το γένος ΜακΝτόναλντ) και του μηχανικού Τζον Κεντ Ίνγκλαντ. Έχει σουηδική και σκωτσεζική καταγωγή.

Καριέρα
-------

Το κινηματογραφικό του ντεμπούτο έγινε στην ταινία *Buster and Billie* (1974). Αφού εκανε αρκετές εμφανίσεις σε υποστηρικτικούς ρόλους σε διάφορες ταινίες, άρχισε να τραβάει την προσοχή του σκηνοθέτη Γουές Κρέιβεν με τον ρόλο του στην σειρά *V*. Δέχτηκε να υποδυθεί το 1984 τον ρόλο του Freddy Krueger, έναν χαρακτήρα με καμένο πρόσωπο, ριγωτό πουλόβερ, καπέλο και γάντι με μακριά μεταλλικά νύχια. Επρόκειτο για έναν κόντρα ρόλο για τον ηθοποιό, ο οποίος μέχρι τότε υποδυόταν καλούς χαρακτήρες. Η ταινία γνώρισε τεράστια επιτυχία και με κόστος παραγωγής τα 1,8 εκατομμύρια δολάρια απέφερε έσοδα 25,5 εκατομμρια δολάρια.

Αυτή του η φήμη τον βοήθησε να παίξει σε ρόλους στις ταινίες *Το Φάντασμα της Όπερας* το 1989 και *Στα Γρανάζια της Φρίκης* το 1995 ταινία που είναι βασισμένη απο βιβλίο του Στίβεν Κινγκ, και στην ταινία *2001 Maniacs* (2005). Υποδύθηκε το ρόλο του Freddy Krueger ξανά στις ταινίες *Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες Νο.4: Ο Άρχων του Ονείρου* (1988), *Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες Νο.5: Το Παιδί του Ονείρου* (1989), *Ο Τελευταίος Εφιάλτης* (1991), *Ο Νέος Εφιάλτης* (1994) και *Φρέντυ εναντίον Τζέισον* (2003).

Ο Ίνγκλαντ, μαζί με τον Νταγκ Μπράντλεϊ, είναι οι μοναδικοί ηθοποιοί που ενσάρκωσαν έναν χαρακτήρα τρόμου για οχτώ συνεχόμενες φορές. Οι πρωταγωνιστικές εμφανίσεις του Ίνγκλαντ στην αμερικάνικη τηλεόραση περιλαμβάνουν την σειρά *Nightmare Cafe* (1992), στην οποία υποδύεται τον ρόλο του μυστηριώδη ιδιοκτήτη καφετέριας, και τη σειρά *Εφιάλτες του Φρέντι*, υποδυόμενος ξανά τον ρόλο του Freddy Krueger.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2014.
2. ↑  (Αγγλικά) *SNAC*. w6zk6cgg. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 22  Μαΐου 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 9475249
* LCCN: no99019984
* ISNI: 0000 0001 2020 6434
* GND: 1012429210
* SUDOC: 165038810
* BNF: cb139457212 (data)
* NKC: xx0059377
* BNE: XX1062602

 |

 |