recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Απόλλων Χάμιλτον** (*Hamilton Apollo*) υπήρξε ένας επαγγελματικός ελληνοκαναδικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την πόλη του "Χάμιλτον" της πολιτείας Οντάριο του Καναδά. Συμμετείχε ως το 1972 στο καναδικό επαγγελματικό πρωτάθλημα (National Soccer League), το παλιότερο εθνικό πρωτάθλημα, που διεξαγόταν από το 1927 ως το 1997. Στη συνέχεια συνενώθηκε με την ομάδα Τορόντο Ελλάς  και μετείχε στο πρωτάθλημα ως Όμηρος (χωρίς τοπωνυμικό προσδιορισμό) από το 1973 ως το 1975. Το 1976 τη θέση του Όμηρου πήρε ο Πανελλήνιος Τορόντο.

Στο Χάμιλτον υπάρχει και σήμερα σύλλογος με την επωνυμία "Απόλλων" που μετέχει στο τοπικό πρωτάθλημα παλαιμάχων (*Hamilton and District Oldtimers Soccer League*).

Ιστορικό
--------

Από το 1970 ως το 1972 (ενδεχομένως και τα έτη 1968, 1969), μετείχε στο επαγγελματικό πρωτάθλημα Καναδά (NSL) η ομάδα *Απόλλων Χάμιλτον* (*Hamilton Apollo*). Την ίδια περίοδο μετείχαν επίσης άλλοι δυο ελληνικοί σύλλογοι, ο Όμηρος Χάμιλτον (ως το 1970) και η Ελλάς (ως το 1972) από το κοντινό Τορόντο (43 μίλια από το Χάμιλτον).

To 1973 τους δυο ελληνικούς συλλόγους που είχαν απομείνει στη λίγκα αντικατέστησε ο σύλλογος "Όμηρος", που εντάχθηκε στο πρωτάθλημα χωρίς τοπωνυμικό προσδιορισμό. Ο Όμηρος μετείχε για τρεις σεζόν και στη συνέχεια τον διαδέχθηκε ο Πανελλήνιος Τορόντο.

Αγωνιστική πορεία
-----------------

* **Απόλλων Χάμιλτον**:
	+ **1968** (*CNSL*): δεν είναι γνωστή η κατάταξη.
	+ **1969** (*CNSL*): δεν είναι γνωστη η κατάταξη.
	+ **1970** (*CNSL-Senior Division*): 12η θέση/14 ομ. 16 β. (6-4-16), 25-57.
	+ **1971** (*CNSL-Senior Division*): 13η θέση/14 ομ. 11 β. (3-5-18), 23-69.
	+ **1972** (*CNSL-Senior Division*): 10η θέση/15 ομ. 23 β. (10-3-15), 39-46.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* RSSSF - Ποδοσφαιρικά αρχεία: "Canadian National Soccer League".
Ο **Χουάν Πάμπλο Βαουλέτ** (ισπανικά: *Juan Pablo Vaulet*) ή απλά **Χουάν Βαουλέτ** (Κόρδοβα, 22 Μαρτίου 1996) είναι Αργεντινός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 1,98 μέτρα αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ για την ισπανική Μανρέσα.

Επαγγελματική σταδιοδρομία
--------------------------

Το 2014, ο Βαουλέτ ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία, υπογράφοντας με την Μπαΐα Μπάσκετ της πρώτης κατηγορίας Αργεντινής. Στην πρώτη του σεζόν, είχε μέσο όρο 7,2 πόντους και 4,1 ριμπάουντ σε 34 αγώνες.

Ο Βαουλέτ μπήκε στο ΝΒΑ Ντραφτ του 2015 ως ο νεότερος διεθνής πρώτος συμμετέχων που παρέμεινε επιλέξιμος την ημέρα του ντραφτ. Στις 25 Ιουνίου 2015, οι Σάρλοτ Χόρνετς τον επέλεξαν ως την 39ο συνολική επιλογή και αργότερα αντάλλαξαν τα δικαιώματά του στους Μπρούκλιν Νετς με αντάλλαγμα δύο μελλοντικές επιλογές δεύτερου γύρου και μετρητά. Στις 18 Ιουλίου 2019, ο Βαουλέτ υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την ισπανική Μανρέσα.

Στις 6 Ιουλίου 2021, ανακοινώθηκε ότι ο Βαουλέτ θα ενταχθεί στην AEK, η οποία συμμετέχει στο Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο. Στις 21 Αυγούστου 2021, η μεταγραφή πραγματοποιήθηκε επίσημα με διετή συμφωνία. Μέχρι τον Δεκέμβριο που αποχώρησε από την ομάδα ήταν βασικό στέλεχος, έχοντας όμως χαμηλούς μέσους όρους (4.6 πόντοι, 3.2 ριμπάουντ και 1.6 ασίστ).

Στις 21 Δεκεμβρίου ανακοινώθηκε από την ισπανική Μανρέσα.

Εθνική ομάδα
------------

Ο Βαουλέτ υπήρξε βασικός παίκτης της Αργεντινής σε πολλές διοργανώσεις νέων της FIBA.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.argentina.basketball.
2. ↑  www.argentina.basketball.
3. ↑  *RealGM*. 41359. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
4. ↑  «Nets Acquire Four New Players on Draft Night». *NBA.com*. 26 Ιουνίου 2015. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2015.
5. ↑  «BAXI Manresa sign Juan Pablo Vaulet». *Sportando*.. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2019.
6. ↑  «Juan Pablo Vaulet (ex Manresa) is a newcomer at AEK Athens». *eurobasket.com*. Online. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουλίου 2021.
7. ↑  «Juan Pablo Vaulet signs with Aek Athens». *Sportando*. 21 Αυγούστου 2021. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2021.
8. ↑  «Από την ΑΕΚ στη Μανρέσα ο Χουάν Πάμπλο Βαουλέτ». *www.sport24.gr*. Ανακτήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 2021.
9. ↑  «Did San Antonio find the next Manu Ginobili?». *Fox Sports*. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Χουάν Βαουλέτ στο acb.com (ισπανικά)
* Προφίλ στο USBasket.com
* Χουάν Βαουλέτ στο RealGM
Ο **Γιάννος** «**Αστραπόγιαννος**» ήταν Έλληνας αρματολός του 18ου αιώνα, κυρίαρχος της Δωρίδας στην Ρούμελη. Άκμασε για πολλά χρόνια (1760 - 1782), και λατρεύτηκε από τους υπόδουλους Έλληνες ως λαϊκός ήρωας, τιμωρός των Τούρκων, και ελευθερωτής. Η λαϊκή παράδοση τον θέλει γενναιόδωρο με τους φτωχούς και ανελέητο με τους ισχυρούς. Ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης έγραψε ποίημα για τον Αστραπόγιαννο, ενώ το 1970 γυρίστηκε ταινία με τίτλο *Ο Αστραπόγιαννος*, σε σκηνοθεσία Νίκου Τζήμα με πρωταγωνιστή τον Νίκο Κούρκουλο. Η ταινία είναι βασισμένη στον θρύλο του αρματολού, αλλά διαδραματίζεται στη Θεσσαλία στις αρχές του 20ού αιώνα. 

Σήμερα, «αστραπόγιαννος» αποκαλείται μεταφορικά ένας έξυπνος άνθρωπος με ηγετικά χαρίσματα, που όμως είναι αντίθετος με το κατεστημένο και την ιεραρχία.

Βιογραφία
---------

Ο Γιάννος καταγόταν από την Αγία Ευθυμία Φωκίδας. Αρχικά ήταν πολεμιστής υπό τη σημαία των αδελφών Λάμπρου και Μήτρου Τσεκούρα, αργότερα του Βλαχαρμάτα Βέργου. Λόγω της ανδρείας του, αναγνωρίστηκε ως ο αρχηγός της δικής του ομάδας πολεμιστών, με την οποία τρομοκράτησε τους Τούρκους. Οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να του παραχωρήσουν το αρματωλίκι της Δωρίδας. 

Όταν ο Οθωμανός δερβέναγας των Σαλώνων Μίρτζας βίασε μία γυναίκα από την επικράτεια του Αστραπόγιαννου, ο Γιάννος εξεστράτευσε εναντίον του Μίρτζα και κατέσφαξε αυτόν και όλους τους οπλοφόρους του.

Μετά από χρόνια στο αρματωλίκι και πολλές νίκες, βρήκε τραγικό θάνατο σε μάχη με τους Τούρκους στα Παλάτια της Δωρίδας. Είχε πληγωθεί θανάσιμα μετά από προδοσία, και διέταξε τον σύντροφό του Λαμπέτη να τον σκοτώσει, για να μην πέσει από χέρι Τούρκου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Βρυκόλακας, Κωσταντάρας, Αστραπόγιαννος. Οι μεγάλοι Αγιαθυμιώτες κλεφταρματωλοί του 18ου αιώνα*. Αθήνα: Έκδοση Συλλόγου Αγιοευθυμιωτών Αθηνών, Πειραιώς & Περιχώρων. 2003.
2. ↑  «Αστραπόγιαννος, ο μεγάλος Αγιαθυμιώτης κλεφταρματολός του 18ου αιώνα-Το πραγματικό του ονοματεπώνυμο, το σπίτι του, η μορφή του». *Σύλλογος Αγιοευθυμιωτών "ο Άγιος Ευθύμιος"*. 2016. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2022.
3. ↑  Βαλαωρίτης, Αριστοτέλης (1867). *Αθανάσης Διάκος, Αστραπόγιαννος*. Αθήναι: Τύποις Χ. Νικολαϊδου Φιλαδελφέως.
4. ↑  Μαυροειδής, Γεώργιος (2022). *Αναπαραστάσεις της Κοινωνικής Ληστείας στον Μεταπολεμικό Ελληνικό Κινηματογράφο (1950-1980)*. Αθήνα: ΕΑΠ. σελ. 54.
5. ↑  Ιστοσελίδα Αγίας Ευθυμίας

Πηγές
-----

* *Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαιδεία (Κ - Μ)*. Αθήναι: Έκδοσις Μεγάλης Στρατιωτικής και Ναυτικής Εγκυκλοπαιδείας. σελ. 315. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2009.
Ο **Φίλιππος** (21/24 Ιουλίου 1396 - 1 Σεπτεμβρίου 1420) από τον Οίκο των Βαλουά ήταν κόμης του Βερτύ (Vertus) το διάστημα 1408-1420.

Βιογραφία
---------

Ήταν δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου Α΄ δούκα της Ορλεάνης και της Βαλεντίνας Βισκόντι, κόμισσας του Βερτύ και κόρης του Τζαν-Γκαλεάτσο δούκα του Μιλάνου. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Κάρολος Α΄ δούκας της Ορλεάνης ήταν διάσημος ποιητής και ο μικρότερος αδελφός του ήταν ο Ιωάννης δούκας του Ανγκουλέμ.

Το 1410 πήρε το μέρος των Αρμανιάκ στην Ένωση του Ζιάν. Με τους όρους της Συνθήκης του Ωξέρ το 1412, θα νυμφευόταν την δεύτερη εξαδέλφη του Αικατερίνη, κόρη του Ιωάννη των Βαλουά δούκα της Βουργουνδίας. 

Υπηρέτησε στο στρατό του θείου του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας και τον ακολούθησε στην Πικαρδία και στο Αρτουά (1414). Όταν στη μάχη του Αζενκούρ (1415) ο αδελφός του Κάρολος Α΄ αιχμαλωτίστηκε, μερίμνησε για το οικογενειακό δουκάτο της Ορλεάνης. Υποστήριξε τον γιο του Καρόλου, τον διάδοχο Κάρολο Ζ΄ στη διαμάχη του με τους Άγγλους και τους Βουργουνδούς. Ορίστηκε υποδιοικητής του στρατού (1418) και πολιόρκησε και κατέλαβε το Παρτεναί στο Πουατού. Έμεινε στην υπηρεσία του διαδόχου και διοικούσε την περιοχή μεταξύ Σηκουάνα και Λίγηρα.

Απεβίωσε αιφνίδια, 24 ετών και ο διάδοχος έχασε τον καλύτερο υπερασπιστή του. Στην κομητεία του Βερτύ τον διαδέχθηκε η αδελφή του Μαργαρίτα και αυτήν ο γιος της Φραγκίσκος Β΄ δούκας της Βρετάνης.

Οικογένεια
----------

Ήταν άγαμος. Από μη νόμιμες σχέσεις είχε φυσικά τέκνα:

* (νόθος) Αντώνιος, μπήκε στην υπηρεσία του θείου του Καρόλου Α΄. Έγινε κυβερνήτης του Μπλουά. Έλαβε μέρος στην πολιορκία του Μοντερώ, που το κατείχαν οι Άγγλοι. το 1443 ορίστηκε κυβερνήτης του Κουσύ από τον Λουδοβίκο Ζ΄. Απεβίωσε λίγο πριν το 1446.

Ο γλύπτης Καμίλ Κλωντέλ και ο αδελφός του ποιητής Πωλ Κλωντέλ είναι απόγονοι, σύμφωνα με έναν θρύλο, ενός νόθου τέκνου του Φιλίππου.

Αναφορές
--------

* Françoise Autrand: Charles VI le roi fou.

1. ↑  (Αγγλικά) *Find A Grave*. Ανακτήθηκε στις 29  Αυγούστου 2019.
2. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00005736.
Ο **Αχμέντ Φαράς** (αραβικά: أحمد فرس, γεννήθηκε 7 Δεκεμβρίου 1946) είναι Μαροκινός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ της Εθνικής Μαρόκου με 36 γκολ.

Καριέρα
-------

Ο Φαράς αγωνίστηκε σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του σε ένα μόνο σύλλογο, τη Χαμπάμπ Μοχαμέντια, με την οποία κέρδισε το πρωτάθλημα Μαρόκου το 1980. Ο ίδιος ήταν δύο φορές πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος, το 1969 και το 1973 (με 16 γκολ). Ήταν ο πιο προικισμένος κεντρικός επιθετικός της γενιάς του στο αφρικανικό ποδόσφαιρο. Χάρη στο ταλαντούχο αριστερό του πόδι, είχε τη δυνατότητα για προσωπικές ενέργειες αλλά με άριστη αίσθηση του χώρου παρείχε και πολλές τελικές πάσες για τους συμπαίκτες του.

Χρίστηκε διεθνής στις 19 Απριλίου 1966 σε φιλικό αγώνα με αντίπαλο την Ελβετία (αποτέλεσμα 6–4 υπέρ των Ελβετών) και σημείωσε το πρώτο του γκολ στις 5 Νοεμβρίου 1967 στην Καζαμπλάνκα με αντίπαλο την Τυνησία (αποτέλεσμα 1–1). Από το 1971 ήταν αρχηγός της ομάδας. Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972, όπου σημείωσε ένα χατ τρικ στον αγώνα με τη Μαλαισία (αποτέλεσμα 6–0). Το 1975 ψηφίστηκε από το France Football καλύτερος Αφρικανός ποδοσφαιριστής της χρονιάς. Η μεγάλη εθνική διάκριση ήρθε το 1976, στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής, όπου το Μαρόκο κατέκτησε το τρόπαιο με το Φαράς να σημειώνει δύο γκολ στο φάιναλ φορ, ένα με αντίπαλο την Αίγυπτο και ένα τη Νιγηρία (και οι δύο αγώνες έληξαν με νίκη του Μαρόκου με 2–1). Ο ίδιος ψηφίστηκε καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης. Έκλεισε την διεθνή καριέρα του στις 9 Δεκεμβρίου 1979 έχοντας 94 συμμετοχές και 36 γκολ.

Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση έγινε προπονητής αλλά διατήρησε την ιδιότητα μόνο για δύο σεζόν. Από εκεί και μετά ​​αφοσιώθηκε αποκλειστικά στην εκπαίδευση νέων για την προώθηση της ανάδειξης νέων αστέρων, ειδικά στο μαροκινό ποδόσφαιρο.

Τίτλοι και διακρίσεις
---------------------

**Χαμπάμπ Μοχαμέντια**

* Μαροκινό Πρωτάθλημα : 1980
* *Coupe du Trône* : 1972, 1975
* Σούπερ Κύπελλο Μαρόκου : 1975

**Μαρόκο**

* Κύπελλο Εθνών Αφρικής : 1976

**Ατομικές διακρίσεις**

* Αφρικανός ποδοσφαιριστής της χρονιάς : 1975
* Πολυτιμότερος παίκτης του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής : 1976
* Κορυφαίος σκόρερ στο πρωτάθλημα Μαρόκου (2) : 1969, 1973

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα

Παραπομπές
----------

1. ↑  «International Goals: Players with 30 or More Goals». Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2022.
2. ↑  «Faras, Ahmed». Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2022.
3. ↑  «Morocco - List of Topscorers». Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2022.
4. 1 2 3  «Football-the-story: Ahmed Faras». Ανακτήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 2022.
5. 1 2  «Ahmed Faras - Goals in International Matches». Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2022.
6. ↑  «Ahmed Faras». Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2022.
7. ↑  «African Player of the Year». Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2022.
8. ↑  «African Nations Cup 1976». Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2022.
Ο **Βωμός της Ειρήνης του Αυγούστου**, λατιν. Ara Pacis Augustae, απλούστερα **Βωμός της Ειρήνης**, είναι ένας βωμός στη Ρώμη αφιερωμένος στην Pax, Ρωμαϊκή θεότητα της Ειρήνης. Το μνημείο παρήγγειλε η Ρωμαϊκή Σύγκλητος στις 4 Ιουλίου 13 π.Χ. προς τιμήν της επιστροφής του Αυγούστου στη Ρώμη, έπειτα από τρία έτη περιοδείας του στην Ισπανία και τη Γαλατία, και αυτό αφιερώθηκε (εγκαινιάστηκε) στις 30 Ιανουαρίου 9 π.Χ.. Bρίσκεται στα βόρεια προάστια της πόλης, ένα ρωμαϊκό μίλιο έξω από το Πομέριουμ (τα ιερά όρια της πόλης), στη δυτική πλευρά της Φλαμινίας Οδού, βορειοανατολικά του Πεδίο του Άρεως. Ήταν μία πεδιάδα, που πλημμύριζε από τον Τίβερη, οι προσχώσεις λάσπης όμως σταδιακά ανέβασαν 4 μ. το επίπεδό της. Τα ευρήματα, από τα νότια του Μαυσωλείου του Αυγούστου που ήταν αρχικά το μνημείο, έχουν αναστυλωθεί στα δυτικά του Μαυσωλείου στο για τον σκοπό αυτό Μουσείο του Βωμού της Ειρήνης από το 1938.

O Βωμός της Ειρήνης του Αυγούστου, όπως έχει συναρμολογηθεί. Η κύρια, ανατολική είσοδος έχει εκατέρωθεν ανάγλυφα, των σπηλαίου Λούπερκαλ αριστερά και του Αινεία δεξιά.

Σημασία
-------

Ο Βωμός αντανακλά την άποψη του Αυγούστου για τη θρησκεία της Πολιτείας της Ρώμης. Οι εξωτερικοί τοίχοι έχουν ανάγλυφα σε δύο ζώνες: η κάτω έχει σπειροειδείς βλαστούς φυτών, που συμβολίζουν την αφθονία και την ευημερία της Ειρήνης του Αυγούστου (Pax Augustae). Το μνημείο ως σύνολο εξυπηρετεί τη θρησκευτική λειτουργία της Πολιτείας και ταυτόχρονα προπαγανδίζει τον Αύγουστο και το καθεστώς του, προσπαθώντας να μειώσει την προσωποκρατία του και τη δυναστική διαδοχή, στοιχεία απαράδεκτα στη Δημοκρατική παράδοση της πόλης.

Η δυτική είσοδος έχει εκατέρωθεν ανάγλυφα, της Γαίας (Tellus) αριστερά και της Ρώμης δεξιά.

Δομή
----

Το μνημείο αποτελείται από έναν παραδοσιακό βωμό: ένα τετράγωνο κτήριο χωρίς στέγη, ανοικτό από επάνω. Ανατολικά και δυτικά υπάρχουν είσοδοι· η πρώτη από αυτές έχει κλίμακα και είναι η κύρια είσοδος. Εξωτερικά οι τοίχοι καλύπτονται από εξαίρετης λεπτομέρειας γλυπτά από μάρμαρα της Λούνι της Ετρουρίας.

Κάτοψη του Βωμού.
### Ο Βωμός

### Η διακόσμηση των εξωτερικών τοίχων

### Ο ανατολικός και ο δυτικός τοίχος

### Οι μορφές

#### Ο βόρειος τοίχος

#### Ο νότιος τοίχος

Ανασκαφή και συντήρηση
----------------------

### Η πρώτη προσπάθεια στέγασης του μνημείου από τον Μπορπούργκο

### Το νέο προστατευτικό κτήριο του Μάιερ

Πινακοθήκη
----------

* 
* 
* 
* 
*

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 14618. Ανακτήθηκε στις 23  Αυγούστου 2018.
2. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 14618. Ανακτήθηκε στις 30  Ιουλίου 2018.

Πηγές
-----

* Crow, Charlotte (June 2006). "The Ara Pacis". History Today. 56 (6).
* Augustus. Res Gestae Divi Augusti [The Achievements of the Deified Augustus]. c. 14 AD.
* Galinsky (1966). "Venus in a relief of the Ara Pacis Augustae". American Journal of Archaeology. 70: 223–243. doi:10.2307/501892.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 235178654
* GND: 4310287-6

 |

 |
Ο **Φίλιππος** (1336 - 1363) από τον Οίκο των Καπετιδών-Εβρέ ήταν κόμης του Λονγκεβίλ.

Βιογραφία
---------

Ήταν δευτερότοκος γιος του Φιλίππου Γ΄ κόμη του Εβρέ και της Ιωάννας Β΄ των Καπετιδών βασίλισσας της Ναβάρρας. 

Το 1349 απεβίωσε η μητέρα του, που ήταν και κόμισσα του Ανγκουλέμ. Ο Ιωάννης Β΄ της Γαλλίας έδωσε την κομητεία στον Κάρολο δε Λα Θέρδα κοντόσταυλο της Γαλλίας. Ο αδελφός του Φιλίππου, ο Κάρολος Β΄ δυσαρεστήθηκε και το 1353 ο Φίλιππος με άλλους δολοφόνησαν τον κοντόσταυλο σε ένα πανδοχείο. Οι σχέσεις του Καρόλου Β΄ και του Ιωάννη Β΄ διακόπηκαν και ο Κάρολος Β΄ προσέγγισε τους Άγγλους. 

Ο Ιωάννης Β΄ συνέλαβε απροσδόκητα σε ένα συνέδριο τον Κάρολο Β΄ και πολιόρκησε το Εβρέ το 1356. Τότε ο Φίλιππος κήρυξε πόλεμο και ζήτησε τη βοήθεια της Αγγλίας. Ήλθε ο Ερρίκος δούκας του Λάνκαστερ με 1300 μισθοφόρους, αλλά ήταν αργά για να σώσουν το Εβρέ. Συνέλεξαν όμως πολλά λάφυρα. Ο Φίλιππος μετέβη στον Εδουάρδο Γ΄ της Αγγλίας και έκανε συμφωνία μαζί του. Στη μάχη του Πουατιέ αιχμαλωτίστηκε ο Ιωάννης Β΄. 

Ο Ερρίκος κράτησε περισσότερες περιοχές από τις συμφωνηθείσες και αυτό εξόργισε τον Φίλιππο. Το 1357 απέδρασε ο Κάρολος Β΄ από τη φυλακή και φιλοδόξησε να γίνει βασιλιάς της Γαλλίας. Ο αιχμάλωτος Ιωάννης Β΄ συμφώνησε εσπευσμένα με τον Εδουάρδο Γ΄. Ο Κάρολος Β΄ ήρθε το 1358 σε συμφωνία με τους εμπόρους του Παρισιού για να καταλάβει το Παρίσι, αλλά ο διάδοχος Κάρολος συνεννοήθηκε με τους ευγενείς της πόλης, που σκότωσαν τον εκπρόσωπο των εμπόρων και έτσι ο διάδοχος μπήκε στο Παρίσι. Το 1359 ο Κάρολος Β΄ έκανε ειρήνη με τον διάδοχο. Το 1360 ο Γάλλος και ο Άγγλος βασιλιάς συμφώνησαν με τη συνθήκη του Μπρετινί. 

Οι μισθοφόροι ανεξαρτητοποιήθηκαν και συνέχιζαν να λαφυραγωγούν. Ο Φίλιππος εκστράτευσε εναντίον τους, αλλά κρυολόγησε και απεβίωσε το 1363.

Οικογένεια
----------

Το 1353 νυμφεύτηκε τη Γιολάντα των Νταμπιέρ, κόρη του Ροβέρτου κόμη του Μαρλ (γιου του Ροβέρτου Γ΄ κόμη της Φλάνδρας)· δεν απέκτησαν τέκνα. 

Από την εκτός γάμου σχέση του με την Ζανέτ ντ'Αισύ είχε φυσικά τέκνα:

* (νόθος) Λανσελότ, κόμης του Λονγκεβίλ.
* (νόθη) Ρομπίνη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00013425.

Αναφορές
--------

* Sumption, Jonathan, *The Hundred Years War II: Trial by Fire*, University of Pennsylvania Press, October 2001, (ISBN 0-8122-1801-9)
Ο **Αχμέντ ιμπν Μουχάμαντ ιμπν Χαλίφα** (αραβικά: *أحمد بن محمد بن خليفة‎*) θεωρείται ο ιδρυτής της δυναστείας Χαλίφα του Μπαχρέιν, καθώς ήταν ο πρώτος μονάρχης ή χακίμ (δηλ. *ηγεμόνας*) του Μπαχρέιν. Όλοι οι μονάρχες του Μπαχρέιν είναι απόγονοι του Αχμέντ ιμπν Μουχάμαντ ιμπν Χαλίφα, που είναι ιστορικά γνωστός ως ο «Αχμέντ αλ-Φατέχ» (*Αχμέντ ο Κατακτητής*) λόγω της κατάληψης του Μπαχρέιν από τον ίδιο.

Ο Αχμέντ ιμπν Μουχάμαντ ιμπν Χαλίφα γεννήθηκε στο Κουβέιτ κατά το α΄ μισό του 18ου αιώνα και πέθανε στις 18 Ιουλίου 1795 στο Μπαχρέιν.

Όταν ο Νασρ Αλ-Μαντκούρ, τον οποίο οι Πέρσες είχαν διορίσει ως ηγεμόνα του Μπαχρέιν, πολιόρκησε τη Ζουμπάραχ το 1783, ηττήθηκε και εκδιώχθηκε από έναν στρατό με επικεφαλής τον Αλ Μπιν Αλή, θείο του Αχμέντ ιμπν Μουχάμαντ ιμπν Χαλίφα. Ο τελευταίος συνέχισε τις στρατιωτικές νίκες και κατέκτησε το Μπαχρέιν το ίδιο έτος.

Η δυναστεία έχασε το Κατάρ, κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, όμως διατήρησε το Μπαχρέιν στο οποίο ηγεμονεύει ως σήμερα.

Ο Αχμέντ ιμπν Μουχάμαντ ιμπν Χαλίφα απέκτησε τέσσερις γιους: Αμντουλλάχ, Σαλμάν, Μωχάμεντ και Γιουσίφ.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  Shaikh Hamad Bin Isa Al-Khalifa ,First Light: Modern Bahrain and its Heritage, 1994 σελ.41
3. ↑  Precis Of Turkish Expansion On The Arab Littoral Of The Persian Gulf And Hasa And Katif Affairs. By J. A. Saldana; 1904, I.o. R R/15/1/724
4. ↑  Shaikh Hamad Bin Isa Al-Khalifa, First Light: Modern Bahrain and its Heritage, 1994 σελ.34
Ο **Χουάν Βελάσκο Ντάμας** είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής, γεννημένος στη Σεβίλη στις 15 Μαΐου 1977. Αγωνίζεται συνήθως ως δεξιός αμυντικός και από τον β' γύρο της αγωνιστικής περιόδου 2009-10 φορά τα χρώματα του Πανθρακικού Κομοτηνής.

Η Καριέρα του
-------------

Ξεκίνησε την καριέρα από την Φ.Κ. Σεβίλη όπου και παρέμεινε τα δύο πρώτα χρόνια της επαγγελματικής του καριέρας 1997-99. Μετακόμισε στην Θέλτα Βίγο όπου και έμεινε για πέντε χρόνια αγωνιζόμενος και στο Τσάμπιονς λίγκ το 2004. Επόμενος σταθμός στην καριέρα του ήταν η Ατλέτικο Μαδρίτης την διετία 2004-06. Ενώ την σεζόν 2006-07 ήταν μέλος της ομάδας της Εσπανιόλ Βαρκελώνης που έφτασε μέχρι τον τελικό του κυπέλλου UEFA. Ακολούθησε ένα σύντομο πέρασμα από την Αγγλική Νόριτς. Το Σεπτέμβριο του 2008 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας ενός έτους με τον Πανθρακικό Κομοτηνής.Το συμβόλαιό του ανανεώθηκε για 2 ακόμα χρόνια τον Ιανουάριο του 2009,όμως ένα ακριβώς χρόνο μετά,τον Ιανουάριο του 2010 η συνεργασία των δύο πλευρών λύθηκε κοινή συναινέσει με αποτέλεσμα ο Ισπανός αμυντικός να υπογράψει συμβόλαιο 2,5 χρόνων με την Λάρισα.Στην Λάρισα ταλαιπωρήθηκε από αρκέτα προβλήματα τραυματισμών Στις 22 Ιανουαρίου 2011 η ΑΕΛ έδινε ακόμη ένα κρίσιμο παιχνίδι για το πρωτάθλημα της Σούπερ Λίγκα αντιμετωπίζοντας εκτός έδρας την Κέρκυρα. Στο 21ο λεπτό εκείνης της αναμέτρησης ο Χουάν Βελάσκο εξέρχεται του αγωνιστικού χώρου με πρόβλημα τραυματισμού στο ισχίο, ακολούθησε ειδικό πρόγραμμα, αλλά αν και μετείχε στις αποστολές κάποιων παιχνιδιών δεν μπόρεσε να αγωνιστεί ξανά.Έτσι τον Απρίλιο του 2011 ανακοίνωσε την πρόθεσή του να τερματίσει λόγω τραυματισμών την καριέρα του. Μάλιστα αποκάλυψε ότι θα επιστρέψει στην πατρίδα του για να σπουδάσει προπονητική, αφού θέλει να παραμείνει στο χώρο του ποδοσφαίρου.

Εθνική ομάδα
------------

Έχει φορέσει τη φανέλα της Εθνικής Ισπανίας 5 φόρες, κάνοντας το ντεμπούτο του τον Ιανουάριο του 2000 σε αγώνα εναντίον της Πορτογαλίας στην Καρθαγένη.Είχε επιλεγεί μάλιστα και για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000, ωστόσο παρέμεινε στον πάγκο των αναπληρωματικών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* από την επίσημη ιστοσελίδα του Α.Ε.Λάρισσας
* Προφίλ στο σάιτ της Ισπανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου
Ο Κλόβις και το βάζο του Σουασόν, *Μεγάλα Χρονικά της Γαλλίας*, 15ος αιώνας
Το **βάζο του Σουασόν** (Γαλλικά: Le vase de Soissons) είναι πολύτιμο αντικείμενο, το θέμα ενός ιστορικού γεγονότος, το οποίο θεωρείται ότι συνέβη μετά τη μάχη του Σουασόν το 486. Το αφηγήθηκε κατά το δεύτερο μισό του 6ου αιώνα ο ιστορικός Γρηγόριος της Τουρ, σχεδόν έναν αιώνα μετά το γεγονός.

Επειδή ο Γρηγόριος κατέγραψε το γεγονός σχεδόν έναν αιώνα μετά την καταστροφή του αγγείου, είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να διακρίνουμε τον μύθο από την ιστορία.

Ιστορικό
--------

Ο Κλόβις σκοτώνει τον στρατιώτη
Σύμφωνα με τον Γρηγόριο της Τουρ, που διηγήθηκε το γεγονός στο βιβλίο II, κεφάλαιο 27 της *Ιστορίας των Φράγκων*, το αγγείο ήταν θαυμάσιο σε μέγεθος και ομορφιά και αφαιρέθηκε, μαζί με άλλα ιερά σκεύη, από μια εκκλησία στη λεηλασία που ακολούθησε τη μάχη του Σουασόν του 486, μια μάχη που κέρδισε ο Φράγκος βασιλιάς Κλόβις Α', ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν 20 ετών και δεν είχε ακόμη μεταστραφεί στον Χριστιανισμό. 

Ο Άγιος Ρεμίγιος, επίσκοπος της Ρενς, έστειλε αγγελιοφόρους στον Κλοβίς, παρακαλώντας τον να επιστρέψει τουλάχιστον αυτό από τα ιερά σκεύη που είχαν διαρπαγεί. Ο Κλοβίς συμφώνησε και έτσι, κατά το μοίρασμα των λαφύρων, ζήτησε από τους στρατιώτες του το βάζο ως νόμιμο μέρος της λείας του. Ένας στρατιώτης διαφώνησε και, προς γενική κατάπληξη όλων, έσπασε το αγγείο με τον πολεμικό του πέλεκυ (φρανσίσκα) λέγοντάς του «Θα λάβεις μόνο αυτό που πραγματικά θα σου αποδώσει η τύχη!», φράση που αποτελεί μαρτυρία πως οι Φράγκοι διαμοίραζαν τα πολεμικά λάφυρα με κλήρωση.

Ο Κλοβίς αρχικά έπνιξε την οργή του και δεν αντέδρασε στην καταστροφή. Παρέδωσε το σπασμένο αγγείο στον Ρεμίγιο, φυλάγοντας όμως στην καρδιά του την προσβολή. Ένα χρόνο αργότερα, ωστόσο, σε επιθεώρηση των στρατευμάτων του, είδε τον στρατιώτη ξανά, τον κατηγόρησε ότι δεν είχε περιποιηθεί τα άρματά του και πήρε τον πέλεκύ του και τον πέταξε στο έδαφος. Ο άντρας έσκυψε να τον σηκώσει και ο Κλόβις του έσπασε το κρανίο με τον δικό του πέλεκυ, λέγοντάς του: «Όπως έκανες στο βάζο του Σουασόν!»

Στον γαλλικό πολιτισμό
----------------------

Αυτή η ιστορία ήταν ένα βασικό κείμενο στα γαλλικά βιβλία Ιστορίας του Δημοτικού σχολείου από την Τρίτη Γαλλική Δημοκρατία (1875-1940) και μέχρι τη δεκαετία του 1960. Η φράση που αποδίδεται στον Κλόβις αναδιατυπώθηκε ως «Θυμήσου το αγγείο του Σουασόν!» ("Souviens-toi du vase de Soissons!"). 

Το επεισόδιο του Βάζου του Σουασόν αναπαρίσταται σε μνημείο που έχει ανεγερθεί το 1935 σε κεντρική πλατεία της κοινότητας Σουασόν.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η ιστορία του Βάζου του Σουασόν στην ιστοσελίδα του Γραφείου Τουρισμού της κοινότητας Σουασόν (γαλλικά)

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «Οι Μεροβίγγιοι Φράγκοι». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουνίου 2020.
2. ↑ . «sourcebooks.fordham.edu/source/gregtours1.asp».
3. ↑ . «herodote.net/almanach-ID-398.php».
4. ↑ . «futura-sciences.com/sciences/questions-reponses/histoire-histoire-vase-soissons-5545/».
5. ↑ . «tourisme-soissons.com/un-territoire-a-explorer/mordus-de-patrimoine/mais-qui-a-casse-le-vase-de-soissons/».
Ο **Φίλιππος-Φλωρίνος**, γερμ. Philip-Florinus (20 Ιανουαρίου 1630 - 4 Απριλίου 1703) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ-Παλατινάτου ήταν στρατάρχης της Αυστρίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αυγούστου κόμη του Ζούλτσμπαχ και της Χέντβιχ, κόρης του Ιωάννη-Αδόλφου δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ.

Ξεκίνησε τη στρατιωτική του σταδιοδρομία στο δουκάτο της Λωρραίνης. Έπειτα εισήλθε στο στρατό της Σουηδίας και πολέμησε υπό τον 2ο εξάδελφό του Κάρολο Ι΄ Γουσταύο της Σουηδίας εναντίον της Πρωσίας και έπειτα εναντίον της Δανίας (1658-60), όπου στον Δανο-Σουηδικό Πόλεμο ηττήθηκε στη μάχη του Νύμποργκ στη νήσο Φύνεν και διέφυγε τη νύχτα για να σώσει τη ζωή του.

Το 1660 απεβίωσε ο Κάρολος Ι΄ Γουσταύος και μετέβη στη Βενετία, όπου συμμετείχε στον Κρητικό Πόλεμο (1645-69) εναντίον των Οθωμανών. Το 1662, έπειτα από εσωτερικές διαφωνίες άφησε τη Βενετία και εισήλθε στην υπηρεσία των Αψβούργων της Αυστρίας. Έπαιξε σημαντικό ρόλο ως στρατάρχης και γενικός διοικητής του Ιππικού στην επιτυχημένη μάχη του Αγίου Γκοτάρντ το 1664.

Έπειτα από εκεί πολέμησε για τη Γαλλία, ξανά για τη Σουηδία και τελικά για τη Βαυαρία, όπου απεβίωσε το 1703.

Βιβλιογραφία
------------

* August B. Michaelis, Julius Wilhelm Hamberge: *Einleitung zu einer vollständigen Geschichte der Chur- und Fürstlichen Häuser, Bd. 2*. Buchhandlung Meyer, Lemgo 1760, S. 121.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 53713260
* LCCN: no91012110
* ISNI: 0000 0001 0677 2026
* GND: 17407820X

 |

 |
Ο **Βάιο Νίκολιτς Πιβλιάνιν** (*σερβικά : Бајо Николић Пивљанин*), ήταν Σέρβος διάσημος οπλαρχηγός των χαϋδούκων της Πίβα. Τα κατορθώματα του έγιναν θρύλοι και τραγουδιούνται σε πολλά επικά-δημοτικά τραγούδια.

Συμμετείχε στο Κρητικό Πόλεμο, κι αναφέρεται σε βενετσιάνικες πηγές το 1669. Ως οπλαρχηγός των ανταρτών οι οποίοι φρουρούσαν τον κόλπο του Κότορ περιμένοντας την τουρκική εισβολή και έλαβε παράσημο από τη Βενετία.

Στα μέσα του 1671 με 600 κλέφτες από το Ρισάν με πλοία μεταφέρθηκαν στην Πούλα κι εγκαταστάθηκε στο Ζαντάρ το καλοκαίρι του 1675 όπου έγινε ο ηγέτης των ανταρτών. Το 1684 επέστρεψε στον κόλπο του Κοτόρ. Με τους χαϋδούκους πήρε μέρος σε πολλές μάχες με τους Οθωμανούς. Σκοτώθηκε στις αρχές Μαΐου 1685 στη μάχη του Βρτιέλκα στο Τσετίνιε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Czech National Authority Database*. js20221148708. Ανακτήθηκε στις 4  Μαΐου 2022.
2. ↑  *Czech National Authority Database*. js20221148708. Ανακτήθηκε στις 8  Φεβρουαρίου 2023.
3. ↑  *Czech National Authority Database*. js20221148708. Ανακτήθηκε στις 20  Δεκεμβρίου 2022.

Πηγές
-----

* *Историјски лексикон Црне Горе*, Daily Press, Подгорица 2006, године

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 41198176
* LCCN: n2002031426
* SUDOC: 19438666X
* NKC: js20221148708

 |

 |
Το **Φρούριο του Μαρίενμπεργκ** βρίσκεται στα υψώματα του Βύρτσμπουργκ της Γερμανίας, στις όχθες του ποταμού Μάιν.

Ιστορία
-------

Το 704, μια εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία χτίζεται σε έναν παλιό χώρο τέλεσης κέλτικων δοξασιών. Τον 13ο αιώνα περικυκλώνεται από μια πρώτη οχύρωση. Το 1482, το φρούριο επενδύεται με ένα δεύτερο αμυντικό τείχος και την πύλη του Σέρενμπεργκ.

Από το 1253 ως το 1719, το φρούριο του Μαρίενμπεργκ αποτέλεσε την κατοικία των πριγκήπων-επισκόπων του Βύρτσμπουργκ. 

Στην διάρκεια της Εξέγερσης των Χωρικών, το κάστρο πολιορκείται από στρατιά 15.000 χωρικών που δεν κατορθώνουν να το καταλάβουν λόγω των αμυντικών τειχών και της απότομης πλαγιάς πάνω στην οποία είναι χτισμένο. Ο αρχηγός τους, Φλόριαν Γκάιερ πήγε στο Ρότενμπουργκ ομπ ντερ Τάουμπερ να βρει κανόνια για να προκαλέσει ρήγμα στο τείχος. Με το τέλος της σύγκρουσης, περισσότεροι από 8.000 χωρικοί σκοτώθηκαν ή τυφλώθηκαν υπό τις διαταγές του επισκόπου. Οι Ναζί ανέδειξαν τον ρόλο του Φλόριαν Γκάιερ 410 χρόνια αργότερα. Εκτιμούσαν το γεγονός πως ένας απλός άνθρωπος θυσιάστηκε για το ιδανικό του και πολέμησε ενάντια στην καθολική εκκλησία. 

Από το 1573, μετατρέπεται σε κάστρο αναγεννησιακού ρυθμού. Στη διάρκεια του Τριανταετούς Πολέμου, το 1631, οι Σουηδοί καταλαμβάνουν το φρούριο που ξαναχτίζεται σε μπαρόκ ρυθμό, με τους πρώτους κήπους σε μορφή εξώστη να κάνουν την εμφάνισή τους. 

Υπό τον πρίγκηπα-επίσκοπο Ιωάννη-Φίλιππου του Σένμπορν (1642-1673), χτίζονται άλλα κτίσματα και οχυρά.

Το φρούριο κατελήφθη αρκετές φορές στη συνέχεια, στη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων και από τον πρωσικό στρατό το 1866. 

Φιλοξενεί σήμερα διάφορα μουσεία της πόλης του Βύρτσμπουργκ.

* Το Φρούριο του ΜαρίενμπεργκΤο Φρούριο του Μαρίενμπεργκ
* Εσωτερική αυλή του Φρουρίου του ΜαρίενμπεργκΕσωτερική αυλή του Φρουρίου του Μαρίενμπεργκ
* Το Μαρίενμπεργκ το 1493Το Μαρίενμπεργκ το 1493
* ΚήποιΚήποι

Εξωτερικός σύνδεσμος
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Φρούριο του Μαρίενμπεργκ (Βύρτσμπουργκ)** |

* Επίσημη ιστοσελίδα (Αγγλικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 145065319
* GND: 4256253-3
* NKC: olak2007396409

 |

 |
Το **Χέερλεν** (ολλανδικά: Heerlen· λιμβουργιανά: Heële) είναι πόλη και δήμος στα νοτιοανατολικά της Ολλανδίας. Είναι ο τρίτος μεγαλύτερος οικισμός στην επαρχία της Λιμβουργίας. Σαν δήμος, αποτελεί τον τέταρτο δήμο στην επαρχία της Λιμβουργίας.

Το Χέερλεν αποτελεί μέρος της αστικής περιοχής του Πάρκστατ Λίμπυρχ, ενός οικισμού με περίπου 250.000 κατοίκους και περιλαμβάνει 8 δήμους. Βρίσκεται στα ανατολικά του Μάαστριχτ και βόρεια της γερμανικής πόλης Άαχεν.

Μετά τις πρώτες ρωμαϊκές απαρχές του και μια λιτή μεσαιωνική περίοδο, το Χέερλεν έγινε κέντρο για τη βιομηχανία εξορύξεως άνθρακος στην Ολλανδία στα τέλη του 19ου αιώνα. Τον 20ο αιώνα, ο αρχιτέκτονας Φρειδερίκος Πέτρος Ιώσηπος (Φριτς) Πόιτς έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της πόλεως όπως την γνωρίζουμε σήμερα. Το διασημότερο σχέδιό του, και ένα χαρακτηριστικό κτήριο στο κέντρο της πόλεως, είναι το λεγόμενο Glaspaleis (Γυάλινο Παλάτι), που αναφέρεται ως ένα από τα χίλια σημαντικότερα αρχιτεκτονικά κτίρια του 20ου αιώνα στον κόσμο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  gemeentegeschiedenis.nl.
2. ↑  www.rijksoverheid.nl/actueel/nieuws/2020/08/28/benoeming-burgemeester-heerlen.
3. ↑  *register of public bodies*. Ανακτήθηκε στις 21  Ιανουαρίου 2023.
4. ↑  «Kerncijfers wijken en buurten 2021». *Statistics Netherlands*. 6  Αυγούστου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Heerlen στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 137191422

 |

 |
Χέδερα ή έλιξ (*Hedera helix*), (κισσός) Επταπύργιο, Θεσσαλονίκη, 18-09-2021
Το είδος **Χέδερα ή έλιξ** (*Hedera helix*) με κοινή ονομασία κισσός, ανήκει στη οικογένεια Αραλιίδες (Araliaceae) και αποτελεί το μόνο αυτοφυές είδος της οικογένειας στην Ελλάδα. Κατανέμεται σχεδόν σ’ όλη την Ευρώπη και επεκτείνεται δια της Ανατολίας μέχρι το Β. Ιράν. Αναρριχάται πάνω σε δένδρα και βράχους με τη βοήθεια εναέριων προσαρτηρίων ριζών ή έρπει σε δασικά εδάφη σχηματίζοντας χαλαρούς τάπητες. Ο κισσός παρουσιάζει το φαινόμενο της ετεροφυλλίας, έτσι έχουμε από τη μία φύλλα νεαρών κλάδων που έρπουν στο έδαφος και στο κάτω μέρος των κορμών των δένδρων που εμφανίζονται τρίλοβα έως πεντάλοβα και από την άλλη φύλλα ανθοφόρων κλάδων στα ψηλότερα μέρη του κορμού, εκεί που τα βλέπει ο ήλιος, ωοειδή έως ρομβικά. Τα άνθη είναι πενταμερή, κιτρινοπράσινα και εμφανίζονται το φθινόπωρο (Σεπτέμβριο-Νοέμβριο). Ο καρπός είναι σφαιρική ράγα, μαύρου χρώματος.

Πηγές
-----

* Φυτολογία 2006, Εκδοτική Αθηνών.
* Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. I).
* Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου.
* Tutin et al. 2005, Flora Europaea Vol 2, Cambridge University Press

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Χέδερα ή έλιξ** |

* 
* 
* 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh89005041
* GND: 4151061-6

 |

 |
Η **Βαβουνίγια** (ταμίλ:: வவுனியா, σιναλέζικα: වවුනියා) είναι μια μεγάλη πόλη στη Βόρεια Περιφέρεια στη Σρι Λάνκα, που διοικείται από το Αστικό Συμβούλιο. Είναι η κύρια πόλη στην επαρχία Βαβουνίγια, και είχε πληθυσμό 67.856 κατοίκων το 2007. 

Η Έδρα των Δυνάμεων Ασφαλείας στο Βάνι βρίσκεται στη Βαβουνίγια. Η πόλη έχει σιδηροδρομικό σταθμό που βρίσκεται στη Βόρεια Γραμμή. Επίσης εδώ βρίσκεται το αεροδρόμιο της Βαβουνίγια, το οποίο χρησιμοποιείται από την Πολεμική Αεροπορία της Σρι Λάνκα.

Η Βαβουνίγια βρίσκεται στο κέντρο της περιοχής Βάννι και είναι η πύλη προς τη Βόρεια Περιφέρεια, όπου οι άνθρωποι μπορούν να έχουν πρόσβαση σε όλες τις βόρειες πόλεις γρήγορα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Northern Line». *railway.gov*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2017.
2. ↑  «VCCV VAVUNIYA». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βαβουνίγια** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 133963455
* LCCN: no00027350

 |

 |
Ο **Φιόντορ Ιβάνοβιτς Τιούτσεφ** (ρωσικά: *Фёдор Иванович Тютчев*‎, προφορά: [ˈfʲɵdər ɪˈvanəvʲɪt͡ɕ ˈtʲʉt͡ɕəf] ) (5 Δεκεμβρίου 1803 - 27 Ιουλίου 1873). Διακεκριμένος Ρώσος ποιητής και διπλωμάτης. Έμεινε στο Μόναχο και στο Τουρίνο, όπου γνώρισε τον Φρήντριχ Βίλχελμ Γιόζεφ Σέλινγκ και τον Χάινριχ Χάινε. Δεν συμμετείχε στην λογοτεχνική ζωή ούτε θεωρούσε τον εαυτό του λογοτέχνη. Έχουν διατηρηθεί 400 περίπου ποιήματά του αποσπάσματα των οποίων έγιναν δημοφιλή και πέρασαν στο στόμα του ρώσικου λαού ως παροιμίες. 

Τα πρώτα ποιήματά του βασίζονται στην ποιητική παράδοση του 18ου αιώνα. Από το 1830 τα έργα του υφίστανται την επίδραση του Ευρωπαϊκού (προπαντώς Γερμανικού) ρομαντισμού. Αποτελούν φιλοσοφικά, στοχαστικά ποιήματα με βασικά θέματα την Κτίση, την φύση, την ανθρώπινη μοίρα. Το 1840 δημοσιεύει μερικά πολιτικά άρθρα πάνω στο πρόβλημα της αλληλεπίδρασης της Ρωσίας με τον Δυτικό πολιτισμό. Τη δεκαετία του 1850 ο Τιούτσεφ δημιουργεί μίαν σειρά ερωτικών ποιημάτων γεμάτη διαπεραστικό αίσθημα αγάπης και καημού. Τα ποιήματα αυτά αργότερα ενώθηκαν στο λεγόμενο «Κύκλο Ντενίσιεφσκι» (*Денисьевский цикл*: Ο κύκλος της Ντενίσιεβα)), αφιερωμένο στην ερωμένη του ποιητή Ελένα Ντενίσιεβα (*Елена Александровна Денисьева*). Τις επόμενες δεκαετίες του 1860 και 1870 στα έργα του κυριαρχούν πολιτικά θέματα.

Το πιο γνωστό ποίημα του Τιούτσεφ «Silentium!» είναι πικρό προσκλητήριο στην σιωπή, παράπονο για την ακατανοησία των ανθρώπων. Συχνά παραθέτωνται οι παρακάτω αφορισμοί του ποιητή: «ο λόγος που το είπανε είναι ψέμα», «η Ρωσία δεν κατανοείται από νου» και «δεν μας βολεί να προβλέπουμε πως θ’αντηχούν τα λόγια μας».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Fyodor Tyutchev στο Wikimedia Commons
* Τιούτσεφιανα

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 95260021
* **Europeana**: agent/base/66242
* **ΕΒΕ**: 173461
* LCCN: n50047826
* ISNI: 0000 0001 2144 2156
* GND: 11875839X
* SELIBR: 97153
* SUDOC: 027975681
* BNF: cb11990391p (data)
* BIBSYS: 90055590
* HDS: 041480
* MusicBrainz: 1da384be-e92f-40c3-9ce9-bde0b1c421a7
* NLA: 36541692
* NDL: 01102151
* NKC: jn19981002228
* ICCU: MILV006877
* ΡΚΒ: 000082068
* BNE: XX946183
* CiNii: DA05361786

 |

 |
Για άλλα άτομα με το ίδιο όνομα, δείτε: Βίων (αποσαφήνιση).  
Ο **Βίων ο Σολεύς** ήταν συγγραφέας των αλεξανδρινών ή των πρώτων ρωμαϊκών χρόνων.

Από τον Διογένη τον Λαέρτιο και τον Αθήναιο μνημονεύεται ένα έργο του με τίτλο *Αιθιοπικά*, ενώ ο Βάρρων τον συγκαταλέγει μεταξύ αυτών που έγραψαν *Γεωπονικά*. Στα γεωπονικά έργα του Βίωνος αναφέρεται επίσης και ο Πλίνιος. Διασώθηκαν συνολικά έξι αποσπάσματα.

Ο Πλούταρχος, όταν διηγείται την ιστορία του Θησέως και της Αμαζόνας Αντιόπης, επικαλείται ομοίως κάποιο Βίωνα,. Δεν είναι όμως σίγουρο, αν ο *Βίων* αυτός ήταν Βίων ο Σολεύς ή ο Βίων ο Προκοννήσιος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Διογένης Λαέρτιος, *Βίοι καὶ γνῶμαι τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ εὐδοκιμησάντων*, Βιβλίον Δ', Βίων, 58 (*Γεγόνασι δὲ Βίωνες δέκα· [… ] πέμπτος Σολεύς, Αἰθιοπικὰ γεγραφώς·…*).
2. ↑  William Smith, *A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology (1869)*, Τόμος I, σελ. 488. **Bion of Soli**
3. ↑  Müller, *Fragmenta historicorum graecorum (1841)*, IV, σελ. 350. **Bion Solensis**
4. ↑  Πλούταρχος, *Βίοι Παράλληλοι, Θησεύς*, 26.2.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 54536787
* GND: 102383189

 |

 |
Το **22ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών** πραγματοποιήθηκε από τις 8 έως τις 23 Μαΐου του 1969. Σ' αυτό το φεστιβάλ προστέθηκε ένα νέο μη διαγωνιστικό μέρος που ονομάστηκε "Το Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών", ως απάντηση στην ακύρωση του φεστιβάλ το 1968. 

Το Μεγάλο Βραβείο πήγε στην ταινία *Επαναστατημένη γενιά* του Λίντσεϊ Άντερσον. Το φεστιβάλ άνοιξε με την ταινία *Γλυκειά Τσάριτυ*.

Οι ταινίες που ξεχώρισαν
------------------------

Το μεγάλο βραβείο αυτή τη χρονιά, που ζούσε ακόμη κάτω από την επήρεια του πνεύματος του 1968 και ανταποκρίθηκε στην έξαρση του χίπικου κινήματος, απονεμήθηκε στην αντιεξουσιαστική *Επαναστατημένη γενιά* του Λίντσεϊ Άντερσον. Από την άλλη, το τρίπτυχο "σεξ, ναρκωτικά και ροκ εν ρολ", εισέβαλε στις Κάννες με τη μορφή τριών καβαλάρηδων. Τριών νεαρών με μακριά μαλλιά και καλιφορνέζικα καμώματα, που εκπροσωπούσαν την αμερικανική αντι-κουλτούρα. Ο Ντένις Χόπερ, ο Πίτερ Φόντα και ο Τζακ Νίκολσον ήρθαν την κατάλληλη στιγμή για να καταδείξουν μια διαφορετική εικόνα της Αμερικής: των νέων εξερευνητών που διέσχιζαν τη χώρα όπως άλλοτε οι καουμπόι στα γουέστερν. Μόνο που αντί για άλογα είχαν μηχανές. Ταξίδευαν για να ξορκίσουν τη βία, την αδιαφορία, τον πόλεμο. Ο *Ξένοιαστος Καβαλάρης*, που προβλήθηκε στις φεστιβαλικές Κάννες, γράφτηκε στη μυθολογία του αμερικανικού κινηματογράφου. Μία πραγματικά καλτ ταινία που έκανε στη συνέχεια εκατομμύρια εισπράξεις, γνωρίζοντας τεράστια εμπορική επιτυχία. Ο Ντένις Χόπερ αποχώρησε από την Κρουαζέτ με το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη. 

Η ταινία *Ζ* του Κώστα Γαβρά κέρδισε το βραβείο της Επιτροπής και το βραβείο ανδρικής ερμηνείας (Ζαν-Λουί Τρεντινιάν).

Οι Κάννες του 1969 έζησαν μέσα στις αντιθέσεις. Δεξιώσεις, φαγοπότια, πάρτι και κραιπάλη από τη μία. Πρωτοπορία, επανάσταση και πολιτικοποίηση από την άλλη. Το φεστιβάλ, αναγεννημένο από τις στάχτες του 1968, προσαρμόστηκε με ταχύτητα στην κουλτούρα της νέας δεκαετίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Cannes 1969 Cinema Francais
2. ↑  1969 - Année polémique Festival de Cannes
3. ↑  Kim R. Holston, *Movie Roadshows: A History and Filmography of Reserved-Seat Limited Showings, 1911-1973*, McFarland & Company (2013)
4. ↑  Ιστορικό Λεύκωμα 1969, σελ. 146-147, Καθημερινή (1998)
Συντεταγμένες: 35°00′N 71°00′E﻿ / ﻿35.000°N 71.000°E﻿ / 35.000; 71.000

Χάρτης του 1879 που απεικονίζει την οροσειρά Ινδοκούς και τα περάσματα προς Καμπούλ και ποταμό Ώξο.
To **Χίντου Κους** (*Hindu Kush*) ή **Ινδοκούς** ή **Ινδοκαύκασος**, είναι μεγάλος ορεινός όγκος ή οροσειρά στη νοτιοκεντρική Ασία. Το μεγαλύτερο μέρος του ορεινού αυτού όγκου βρίσκεται εντός του Αφγανιστάν. Το μήκος του υπολογίζεται στα 1600 χιλιόμετρα και αναπτύσσεται μεταξύ της κοιλάδας του Αμού Ντάρια βορειοδυτικά, και της κοιλάδας του Ινδού ποταμού νοτιοανατολικά. Ο ορεινός όγκος Χίντου Κους αρχίζει από το Παμίρ, (στα πακιστανοκινεζικά σύνορα), και με κατεύθυνση νοτιοδυτική μέσω του Αφγανιστάν καταλήγει ως κεντρική οροσειρά κοντά στα ιρανοαφγανικά σύνορα.

Ολόκληρος ο όγκος του Ινδοκούχου διακρίνεται σε τρία κύρια τμήματα, στο ανατολικό, το κεντρικό (βόρεια της Καμπούλ), και το δυτικό γνωστό και ως Κοχ-ι-Μπάμπα. Έχει περί τις 25 κορυφές, υψηλότερη των οποίων είναι η Τίριχ Μιρ με υψόμετρο 7.708 μέτρα. Στο ανατολικό τμήμα αυτού του όγκου παρατηρούνται και κάποιοι κορυφο-παγετώνες, ενώ μεγάλα επιμέρους τμήματα αυτού είναι μονίμως χιονισμένα.

Η περιοχή είναι αραιοκατοικημένη και με περιορισμένους φυσικούς πόρους, με συνέπεια να παρατηρείται περιορισμένη γεωργία και κτηνοτροφία. Στον ορυκτό πλούτο του Χίντου Κους περιλαμβάνονται φυσικά κοιτάσματα ορυκτού αλατιού, αντιμονίου, γαιάνθρακα, κάποιων επμέρους μεταλλευμάτων, καθώς και πετρελαίου και φυσικού αερίου, που όμως παραμένουν αναξιοποίητα. Στις τοπικές πηγές ενέργειας περιλαμβάνονται και κάποιοι ακόμη υδροηλεκτρικοί σταθμοί.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Χίντου Κους** |

* *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα*, τόμ. 61ος, σελ. 134

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 237687320
* LCCN: sh85060913
* GND: 4024960-8
* BNF: cb11937245p (data)
* NDL: 00629060
* NKC: ge129253

 |

 |
Το **Φρυγανοτσίχλονο** είναι είδος τσιχλονιού της οικογένειας των επμπεριζίδων το οποίο είναι ενδημικό στη μεσόγειο. Αναπαράγεται στις ακτές τις Ανατολικής μεσογείου, κυρίως σε Ελλάδα, Κύπρο και Τουρκία. Είναι αποδημητικό και διαχειμάζει στο Σουδάν. Στην Ελλάδα το συναντάμε κυρίως στα νότια, στις ακτές τηςΗπείρου και της Θεσσαλίας, στη Χαλκιδική και σε όλη σχεδόν τη νησιωτική Ελλάδα, εκτός από την Κρήτη και την Κάρπαθο που τον χώρο τον καταλαμβάνει το Βλαχοτσίχλονο. 

Φωλιάζει στο έδαφος σε περιοχές με αραιή υποτυπώδη βλάστηση και γεννάει από τέσσερα με έξι αυγά. Η διατροφή του αποτελείται από σπόρους, ενώ τα νεαρά τρέφονται και με έντομα. Το αρσενικό έχει γκρι κεφάλι και ραβδώσεις στη ράχη Η κοιλιακή του χώρα είναι πορτοκαλί και το ράμφος του ροζ χρώματος. Τα θηλυκά και οι νεοσσοί έχουν λιγότερες ραβδώσεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  BirdLife International (2012). *Emberiza cineracea*  *στην Κόκκινη Λίστα Απειλούμενων Ειδών της IUCN*. Έκδοση 2013.2. Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης (IUCN). Ανακτήθηκε 12 Μαρτίου 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

*
kalakari film festival logoKalakari film festival logo

Το **Φεστιβάλ Ταινιών Καλακάρι** ( Αγγλικά: Kalakari Film Festival ή **KFF** και कलाकारी\_फिल्म\_फेस्टिवल|कलाकारी फिल्म फेस्टिवल στα Ινδικά) διοργανώνεται από τον οργανισμό Kalakari στην πόλη **Ντεβάς** της Ινδίας (της πολιτείας Madhya Pradesh). Συστήθηκε από τους καλλιτέχνες της πόλης (η λέξη "καλακάρι" σημαίνει άλλωστε "καλλιτέχνης"). Αρχικός σκοπός του φεστιβάλ ήταν να προωθήσει την τέχνη του κινηματογράφου πέρα από τις κύριες ινδικές πόλεις και στις μικρότερες αλλά και διεθνώς.

Το φεστιβάλ πραγματοποιείται κάθε χρόνο στο διάστημα μεταξύ Μαΐου και Αυγούστου και δέχεται υποψηφιότητες για ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους, live action αλλά και animation από την Ινδία και όλον τον κόσμο. Επίσης προβάλει καλλιτεχνικές δημιουργίες από όλο τον πλανήτη. Παράλληλα, το φεστιβάλ έχει και φιλανθρωπικό χαρακτήρα, καθώς οι πληρωμές εγγραφής πηγαίνουν για την ενίσχυση φτωχών οικογενειών της περιοχής.

Βραβεία
-------

Κατηγορίες βραβείων: Best Short Fiction, Best music album, Best Documentary, Best Animation, Best Student Film, best nature film.

Ειδικά βραβεία: Special Jury Mention, NATURE, Special best film of Festival

Δημιουργικά βραβεία: Best photography, Best Black and white photography, Best ARTWORK, best nature photography

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  «Kalakari Film Fest: Virtual event to promote Indian artists, filmmakers internationally». *Free Press Journal* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2021.
2. ↑  «Kalakari | Kalakari Film Festival | Madhya Pradesh». *KALAKARI FILM FEST* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2021.
3. ↑  «kalakari film fest». *FilmFreeway* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2021.
Στην ελληνική μυθολογία η **Βυβλίδα** (***Βυβλίς***, ή και **Βιβλίς**) ήταν θυγατέρα του Μιλήτου, εγγονή ή δισεγγονή του Μίνωα και δίδυμη αδελφή του Καύνου. Μητέρα της Βυβλίδος ήταν η Αρεία ή η Κυανέη (κόρες του Μαιάνδρου), ή η Τραγασία (κόρη του Κελαινού), ή η Ειδοθέα (κόρη του βασιλιά της Καρίας Ευρύτου).

Η Βυβλίδα ερωτεύθηκε τον αδελφό της Καύνο. Τρομαγμένος αυτός έφυγε από τη Μίλητο και ίδρυσε στην Καρία την πόλη Καύνο. Από τη λύπη της τότε η Βυβλίδα τρελάθηκε και περιπλανιόταν σε όλη τη Μικρά Ασία, ώσπου κρεμάστηκε από μια βελανιδιά ή, σύμφωνα με άλλη παράδοση, τη στιγμή που έτρεχε να πέσει από ένα ψηλό βράχο για να αυτοκτονήσει την έσωσαν οι Νύμφες. Οι Νύμφες τη μεταμόρφωσαν σε ομώνυμη πηγή, από όπου κυλούσε νερό σαν τα δάκρυα της κόρης, το ***Βυβλίδος δάκρυον*** (Παυσανίας Ζ 5, 10).

Μία αντίθετη παράδοση αναφέρει ότι ο Καύνος ήταν αυτός που είχε ερωτευθεί την αδελφή του (απ' όπου και ο αρχαίος όρος *«καύνιος έρως»*), πράγμα που προκάλεσε τον απαγχονισμό της. Φαίνεται ότι ο μύθος συνδέεται με τη λατρεία της Αφροδίτης στη Μίλητο και στις αποικίες της πόλεως αυτής στην Κρήτη.

Δείτε επίσης
------------

* Ο αστεροειδής **199 Βυβλίς** (199 Byblis), που ανακαλύφθηκε το 1879, πήρε το όνομά του από το μυθικό αυτό πρόσωπο.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Συντεταγμένες: 44°40′7″N 20°55′45″E﻿ / ﻿44.66861°N 20.92917°E﻿ / 44.66861; 20.92917

Το **Φρούριο του Σμεντέρεβο** ( σερβικά: Cмeдepeвcκa твpђaвa‎ / *Smederevska tvrđava* ) είναι μεσαιωνική οχυρωμένη πόλη η οποία βρίσκεται στο Σμεντέρεβο της Σερβίας. Το Σμρντέρεβο διετέλεσε προσωρινή πρωτεύουσα της Σερβίας κατά τον Μεσαίωνα. Χτίστηκε μεταξύ των ετών 1427 και 1430 με εντολή του δεσπότη Γεωργίου Μπράνκοβιτς, κυβερνήτη του Δεσποτάτου της Σερβίας. Πρώτα ολοκληρώθηκε το εσωτερικό της πόλης το 1430, έπειτα τα οχυρωμένα προάστια το 1439 και οι εξωτερικές άμυνες την δεκαετία του 1480.

Το οχυρό ενισχύθηκε περαιτέρω από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία είχε καταλάβει την πόλη το 1459. Στις αρχές του 18ου αιώνα προστέθηκαν οι τάφροι στο οχυρό.

Το φρούριο έχει αντέξει αρκετές πολιορκίες τόσο από Οθωμανούς όσο και από Σέρβους, επιζώντας σχετικά άθικτο. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου υπέστη σοβαρές ζημιές, από εκρήξεις και βομβαρδισμούς. Από το 2009 βρίσκεται εν μέσω εκτεταμένων εργασιών αποκατάστασης και συντήρησης. Το φρούριο παραμένει «μια από τις σπάνιες περιπτώσεις διατηρημένων αυλών των μεσαιωνικών Σέρβων ηγεμόνων». 

Το οχυρό του Σμεντέρεβπ ανακηρύχθηκε εθνικό μνημείο εξαιρετικής σημασίας το 1979. Το 2010, το φρούριο τοποθετήθηκε στη δοκιμαστική λίστα μαζί με άλλες υποψηφιότητες για εισαγωγή στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ουνέσκο.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  See the sign at the entrance to the inner city

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Five Serbian cultural sites nominated to UNESCO list». *Ekonom:east Media Group*. 3 Αυγούστου 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Αυγούστου 2010. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2010.
2. ↑  «Smederevo Fortress». UNESCO World Heritage Centre. Ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2017.
Ο **Γεώργιος Ευγενίδης** υπήρξε Έλληνας ιατρός του 20ού αιώνα.

Βιογραφία
---------

Πατρίδα του ήταν η Νικομήδεια όπου και γεννήθηκε. Εκεί πήγε σχολείο και αποφοίτησε στην Αστική Σχολή και στην Γερμανική Σχολή των Αδάνων Κιλικίας Μικρασία. Συνέχισε τις σπουδές του στην Κωνσταντινούπολη, στην Γαλλική Σχολή Saint Zozet και στο Ελληνικό Γυμνάσιο. Ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει ιατρική και μετά πήγε στο Παρίσι για μετεκπαίδευση στο νοσοκομείο ΣΑΙΝΤ-ΛΑΖΑΡ. Επέστρεψε στην Αθήνα και διορίστηκε ως βοηθός παιδίατρος στο Νοσοκομείο Παίδων Αγία Σοφία στην Αθήνα. Εργάστηκε ως περιφερειακός ιατρός σε διάφορα ιατρεία και ως ιδιωτικός ιατρός στην Νέα Σμύρνη. Πρόσφερε πολλά στις εθνικές και κοινωνικές υπηρεσίες της χώρας. Προς τιμή του ονομάστηκε δρόμος στην Νέα Σμύρνη.

Πηγές
-----

* Αλεξάνδρα Δεσποτοπούλου, Μαρία Φουντουλάκη (Φεβρουάριος 2004). *Οδωνυμικά της Νέας Σμύρνης: οι ονομασίες των οδών*. Αθήνα: Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο. σελίδες 89-90. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Νοεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2012.