recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Ιαπωνικό Πρωτάθλημα Μπάσκετ (JBL)** ήταν ένα επαγγελματικό μπάσκετ πρωτάθλημα στην Ιαπωνία. Έκανε μέχρι και την κορυφή της κατηγορίας του μπάσκετ στην Ιαπωνία, παράλληλα με το bj λιγκ, την Ιαπωνία και άλλες ανταγωνισμού μπάσκετ, με την προώθηση και τον υποβιβασμό μεταξύ bj και την JBL.

Το JBL αποτελείται από δύο τμήματα, το **JBL** (Division 1, πρώην *Super League*) και το **JBL2** (Τμήμα 2, πρώην *Ιαπωνία League*).

Τον ιούνιο του 2012, η Ιαπωνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ανακοίνωσε την ίδρυση του National Basketball League (NBL) ως το κορυφαίο επαγγελματικό πρωτάθλημα στην Ιαπωνία. Η σεζόν 2012-13 ήταν η τελευταία JBL σεζόν ως JBL ομάδες εντάχθηκαν το NBL.

Κλαμπ
-----

Οι ομάδες σήμερα ότι την τελευταία φορά που έπαιξε στο JBL ήταν:

### JBL

* Ο ' Αισιν Ιππόκαμπους
* Mitsubishi Diamond Δελφίνια
* Levanga Hokkaido
* Toyota Alvark
* Hitachi SunRockers
* Toshiba Γενναίος Βροντές
* Panasonic Trians
* Link Tochigi Brex

### JBL2

* Hitachi Καλώδιο Μπουλντόγκ
* Μεγάλο Μπλε Τόκιο
* Kuroda Ηλεκτρική Σφαίρα Πνεύματα
* Ishikawa Μπλε Σπινθήρες
* Toyota Tsusho Καταπολέμηση Αετοί
* Ο ' αισιν AW Areions Anjo
* Toyoda Gosei Scorpions
* Renova Kagoshima
* TGI D-Άνοδος
* Hyogo Πελαργοί

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα JBL
* Επίσημη JBL2 την ιστοσελίδα σας
Ο **Θεοφύλακτος Θησεύς**, (Στρόβολος Λευκωσίας - ; ) ήταν Ελληνοκύπριος ιερωμένος, μέλος της Φιλικής εταιρείας και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Αδερφοί του ήταν οι επίσης αγωνιστές της επανάστασης, Κυπριανός και Νικόλαος Θησεύς.

Το πραγματικό του όνομα ήταν **Θεμιστοκλής** και σπούδασε στην Ελβετία. Όταν έγινε ιερωμένος άλλαξε το όνομα του σε Θεοφύλακτος και έφτασε μέχρι το αξίωμα του αρχιμανδρίτη ενώ διεκδίκησε και τη θέση του επισκόπου Κερύνειας. Με το ξέσπασμα της Ελληνικής επανάστασης ξεσήκωνε τον Κυπριακό λαό μοιράζοντας επαναστατικά φυλλάδια, για τη δράση του αυτή αναγκάστηκε να καταφύγει στη Ρώμη και αργότερα στη Ρωσία διωκόμενος από τους Τούρκους. Το 1824 έφτασε στην Ελλάδα και πήρε μέρος σε μάχες κυρίως στην Πελοπόννησο όπου έχασε και το αριστερό του χέρι. Με το τέλος της επανάστασης βρέθηκε στα Ιεροσόλυμα και το 1833 επέστρεψε στην Κύπρο, αλλά εκεί κατηγορήθηκε από τους Τούρκους και επέστρεψε στα Ιεροσόλυμα. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε στην Κωνσταντινούπολη. 

Το 1842 εξέδωσε στην Αθήνα το βιβλίο του *Οικιακή Οικονομία*.

Πηγές
-----

* *Στρόβολος ιστορία, γεωγραφία και σύγχρονη ζωή*. Λευκωσία: Δήμος Στροβόλου. 2005. ISBN 9963-9196-0-Χ Check `|isbn=` value: invalid character (βοήθεια).
Το **Θύρρειο** (Θύρρειον ή Θύριον, ή Θούριον) είναι μια αρχαία πόλη της Ακαρνανίας. Το Θύριο όπως ονομάζεται σήμερα ανήκει στον δήμο Ακτίου-Βόνιτσας της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοκαρνανίας.

Οι κάτοικοί του αναφέρονται από τον Ξενοφώντα που τους αξιολογεί ως τεράστια δύναμη και λέει ότι το έδαφός τους ήταν οχυρωμένο και ότι το 373 π.Χ. πολέμησαν ενάντια στον υπό τις διαταγές του Ιφικράτη στρατό των Αθηναίων

Αναφέρεται επίσης από τον Πολύβιο, από τον οποίο προκύπτει ότι οι Αιτωλοί επιτέθηκαν στην πόλη περί το 220 π.Χ.

Ο Λίβιος την αναφέρει στο πλαίσιο του Ρωμαιοσυριακού Πολέμου και επισημαίνει ότι, κατά το έτος 191 π.Χ. ο Αντίοχος Γ΄ ο Μέγας, μετά την κατάληψη της Μεδεώνος, προσπάθησε επίσης να καταλάβει το Θύρρειο, αλλά οι κάτοικοί του αντιστάθηκαν και υπερασπίστηκαν τα εδάφη τους. Λίγο μετά ο στρατός του Αντίοχου αποσύρθηκε λόγω της άφιξης στη Λευκάδα νέων ρωμαϊκών στρατευμάτων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ξενοφών, *Ελληνικά* VI,2,37.
2. ↑  Πολύβιος IV,6,2; IV,25,3.
3. ↑  Τίτος Λίβιος XXXVI,11-12.
Ο **Θύμιος Σώκος** (1955) είναι Έλληνας πολιτικός της τοπικής αυτοδιοίκησης. Υπηρέτησε ως νομάρχης Αιτωλοακαρνανίας από το 2007 ως τις 31 Δεκεμβρίου 2010 (ο τελευταίος) και έχει διατελέσει επί σειρά ετών δήμαρχος Αγρινίου.

Βιογραφία
---------

Ο Θύμιος Σώκος γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1955 από αγρότες γονείς. Σπούδασε νομική από το 1973 έως το 1977 και συμμετείχε στα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Σαν φοιτητής ασχολήθηκε με τα κοινά και μετά το στρατιωτικό του επέστρεψε στην πόλη του το Αγρίνιο όπου εργάστηκε σε κάποιες επιχειρήσεις. Το 1987 διορίστηκε στην Εμπορική Τράπεζα και αργότερα αποσπάστηκε στο Υπουργείο Εσωτερικών. Το 1988 τοποθετήθηκε στη θέση του νομάρχη Ευρυτανίας όπου έμεινε έως τις εκλογές του 1989. Στη συνέχεια, το 1993 ορίστηκε νομάρχης Εύβοιας.

Το 1994 εκλέχτηκε για πρώτη φορά δήμαρχος Αγρινίου, θέση στην οποία έμεινε επί 12 συνεχή έτη. Ανάπλασε και αναμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό την πόλη βελτιώνοντας ριζικά την όψη της και έκανε πλήθος έργων σε διάφορους τομείς. Έφτασε στο σημείο να θεωρείται ένας από τους πιο επιτυχημένους δημάρχους που έχουν περάσει, γεγονός που μαρτυρείται και από το ότι στις 3 εκλογικές αναμετρήσεις, στις οποίες έλαβε μέρος, ανέβαζε συνεχώς το ποσοστό του. 
Το 2006 αποχώρησε από το δήμο βάζοντας υποψηφιότητα για τη θέση του νομάρχη Αιτωλοακαρνανίας, την οποία και κέρδισε με την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ. Υπηρέτησε ως Γενικός Γραμματέας Αποκεντρωμένης Διοίκησης Μακεδονίας-Θράκης με έδρα τη Θεσσαλονίκη ως την παραίτησή του το 2012. Έβαλε υποψηφιότητα για την θέση του Περιφερειάρχη Δυτικής Ελλάδας στις αυτοδιοικητικές εκλογές 2014 ως επικεφαλής του συνδυασμού "ΔΥΤΙΚΗ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΙΑ". Κατάφερε να συγκεντρώσει 12,68% και εκλέχθηκε περιφερειακός σύμβουλος Δυτικής Ελλάδας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος δικτυακός τόπος

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Δήμαρχοι Αγρινίου |
| --- |
|  |
| 
* Αθανάσιος Καστάνης
* Γρηγόρης Στάικος
* Μιχαήλ Μπέλλος
* Ανδρέας Σκαλτσοδήμος
* Σπύρος Σπυρόπουλος – Καρακίτσος
* Σπύρος Σαμιώτης
* Ευστάθιος Στάικος
* Γεώργιος Μπαϊμπάς
* Βασίλειος Μπέλλος
* Ανδρέας Παναγόπουλος
* Δημήτριος Βότσης
* Μιλτιάδης Τζάνης
* Νικόλαος Καρμανίδης
* Θανάσης Κακογιάννης
* Σεβαστιανός Καρβούνης
* Αθανάσιος Τζιάκας
* Ηλίας Σαγεώργης
* Γεώργιος Παπαϊωάννου
* Αναστάσιος Παναγόπουλος
* Κωνσταντίνος Βεργώνης
* Μάνθος Βεργώνης
* Γεώργιος Χλαμπουτάκης
* Στέλιος Τσιτσιμελής
* Γιάννης Βαϊνάς
* Θύμιος Σώκος
* Παύλος Μοσχολιός
* Γιώργος Παπαναστασίου
 |
|  |
| 
1. 1 2  Τοποθετημένος δήμαρχος κατά τη διάρκεια της Κατοχής
2. 1 2  Δικαστικός που διετέλεσε δήμαρχος για μικρό χρονικό διάστημα
3. 1 2  Τοποθετημένος δήμαρχος κατά τη διάρκεια της Χούντας
 |

 |
Μια **δακτυλιοειδής έκλειψη ηλίου συνέβη στις 29 Απριλίου 1976**. Η δακτυλιοειδής φάση της έκλειψης ήταν ορατή από τη Βόρεια Αφρική, την Ελλάδα, την Τουρκία, τη Μέση Ανατολή, την Κεντρική Ασία, την Ινδία, την Κίνα. Πέντε από τις 14 κορυφές των οκτώ χιλιάδων μέτρων στο Πακιστάν και την Κίνα - Το Νάνγκα Παρμπάτ, το K2, το Μπρόουντ Πικ, το Γκασερμπρούμ Β΄ και το Γκασερμπρούμ Α΄, βρέθηκαν στο "μονοπάτι" της δακτυλιοειδούς φάσης.

Το χρονικό της έκλειψης
-----------------------

Η δακτυλιοειδής έκλειψη ξεκίνησε από τον κεντρικό Ατλαντικό Ωκεανό και κινήθηκε βορειοανατολικά, για να γίνει ορατή στις 08:43(UTC), από τη Σενεγάλη και την πρωτεύουσά της, Ντακάρ. 

Στη συνέχεια διέσχισε τη βορειοδυτική και βόρεια Αφρική, περνώντας από τις χώρες, Μαυριτανία, Μάλι, Αλγερία, Λιβύη(ορατή από την Τρίπολη), ενώ βρέθηκε πάνω από τη Μεσόγειο Θάλασσα (φτάνοντας εκεί τη μεγαλύτερή της διάρκεια, 6 λεπτά και 41 δευτερόλεπτα).

Η μοναδική χώρα της Ευρώπης που είδε τη δακτυλιοειδή έκλειψη ήταν η Ελλάδα, αφού το μονοπάτι της δακτυλιοειδούς φάσης πέρασε από τη νότια νησιωτική χώρα, με νησιά όπως οι Κυκλάδες, η Κρήτη και τα Δωδεκάνησα να παρακολουθούν το φαινόμενο. 

Στις 10:47 UTC, η έκλειψη εισήλθε στην ασιατική ήπειρο, όπου διέσχισε όλη την Τουρκία, την Αρμενία, τη νότια Σοβιετική Ένωση(σημερινό Αζερμπαϊτζάν, Τουρκμενιστάν, Τατζικιστάν, Ουζμπεκιστάν), το Ιράν, το Αφγανιστάν, την Ινδία και ολοκληρώθηκε στην Κίνα κατά το ηλιοβασίλεμα(12:12 UTC), περνώντας από το οροπέδιο του Θιβέτ.

Η έκλειψη ήταν ορατή ως μερική, από όλη την Ευρώπη, σχεδόν όλη την Ασία, από ένα μεγάλο μέρος της Αφρικής, τον Ατλαντικό και τον βόρειο Ινδικό Ωκεανό, καθώς και από την ανατολική Βραζιλία, τη Γαλλική Γουιάνα, το Σουρινάμ, τις ανατολικές Η.Π.Α. και τον ανατολικό Καναδά. 

#### Στην Ελλάδα

Η συγκεκριμένη έκλειψη, ήταν η πρώτη δακτυλιοειδής έκλειψη στην Ελλάδα από το 1966, αλλά η διάρκειά της ήταν αρκετά μεγαλύτερη από την προηγούμενη, φτάνοντας τα 6 λεπτά και 39 δευτερόλεπτα, στη Σαντορίνη. Η έκλειψη ξεπέρασε τη διάρκεια των 6 λεπτών και στα Χανιά. Υπόλοιπες περιοχές που είδαν τη δακτυλιοειδή έκλειψη ήταν οι νομοί Λακωνίας, Χανίων, Ρεθύμνης, Ηρακλείου(δυτικό), Σάμου, Δωδεκανήσου(εξαίρεση Καστελλόριζο, Κάρπαθος) καθώς και τα Κύθηρα.

Στην υπόλοιπη χώρα η έκλειψη ήταν ορατή ως μερική. Το 86.6% του ηλιακού δίσκου καλύφθηκε στην Αθήνα, το 78% στη Θεσσαλονίκη.

Ήταν η τελευταία δακτυλιοειδής έκλειψη που σημειώθηκε πάνω από το ελληνικό έδαφος για τον 20ο αιώνα. Η επόμενη θα συμβεί την 1η Ιουνίου 2030.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ηλιακών εκλείψεων ορατών από την Ελλάδα

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Map of Annular Solar Eclipse on April 29, 1976». *www.timeanddate.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2019.
2. ↑  «Eclipses visible in Athens, Greece - Apr 29, 1976 Solar Eclipse». *www.timeanddate.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2019.
3. ↑  «Eclipses visible in Thessaloniki, Greece - Apr 29, 1976 Solar Eclipse». *www.timeanddate.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2019.
4. ↑  Καραβάλτσιου, Βελίκα (21 Αυγούστου 2017). «Έκλειψη ηλίου: Και ξαφνικά η μέρα θα γίνει νύχτα...». *CNN.gr*. Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2019.
Το μεγαλύτερο εθνόσημο σε εικονογράφηση του 1900.
Το **μεγάλο εθνόσημο** (*stora riksvapnet*) και το **ελάσσον εθνόσημο** (*lilla riksvapnet*) είναι τα επίσημα εθνόσημα της Σουηδίας. Ο κανονισμός για τη χρήση των εθνοσήμων καθιερώθηκε με ειδικό νόμο το 1970.

Θυρεός
------

Ο θυρεός απαρτίζεται από τέσσερα στοιχεία:
Το πρώτο και το τέταρτο από τα πεδία, πάνω αριστερά και κάτω δεξιά, δείχνουν τα τρία βασιλικά στέμματα της Σουηδίας. Αυτά είναι εθνικό σύμβολο από την εποχή του Βασιλέα Αλβέρτου του Μεκλεμβούργου. Το δεύτερο και τρίτο πεδίο, πάνω δεξιά και κάτω αριστερά, είναι τα παραδοσιακά λιοντάρια της δυναστείας των Φολκούνγκα.

Το θυρεό βαστούν δύο λεοντάρια με διχαλωτές (*queue fourchée*), που είναι στεφανωμένα με βασιλικά στέμματα.

Ο θυρεός επίσης έχει στο πάνω μέρος του το Μανδύα με το Τάγμα του Σεραφείμ. Πριν από το 1908, συνήθως δεν υπήρχε το σύμβολο ενός μόνο Τάγματος αλλά τεσσάρων.

Γενική περιγραφή
----------------

Εκτός από το γεγονός ότι είναι το επίσημο εθνόσημο, το μεγαλύτερο εθνόσημο είναι επίσης το προσωπικό οικόσημο του βασιλέα και αυτός αποφασίζει τυχόν αλλαγές σε αυτό.

Το ελάσσον εθνόσημο
-------------------

Το μικρότερο εθνόσημο της Σουηδίας
Χρησιμοποιείται από την κυβέρνηση της Σουηδίας και τις υπηρεσίες της. Υπάρχει επίσης στις στολές της σουηδικής αστυνομίας. Και σε αυτό το εθνόσημο υπάρχουν εμβλήματα του Τάγματος του Σεραφείμ.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εθνόσημο της Σουηδίας** |

Πηγές
-----

* Εθνικά εμβλήματα της Σουηδίας - Σουηδικό Ινστιτούτο (στα αγγλικά)

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνόσημα των χωρών της Ευρώπης |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα κράτη | 
* Άγιος Μαρίνος
* Αλβανία
* Ανδόρρα
* Αρμενία
* Αυστρία
* Βατικανό
* Βέλγιο
* Βοσνία και Ερζεγοβίνη
* Βόρεια Μακεδονία
* Βουλγαρία
* Γαλλία
* Γερμανία
* Γεωργία
* Δανία
* Ελβετία
* Ελλάδα
* Εσθονία
* Ηνωμένο Βασίλειο
* Ιρλανδία
* Ισλανδία
* Ισπανία
* Ιταλία
* Κροατία
* Κύπρος
* Λετονία
* Λευκορωσία
* Λιθουανία
* Λίχτενσταϊν
* Λουξεμβούργο
* Μάλτα
* Μαυροβούνιο
* Μολδαβία
* Μονακό
* Νορβηγία
* Ολλανδία
* Ουγγαρία
* Ουκρανία
* Πολωνία
* Πορτογαλία
* Ρουμανία
* Ρωσία
* Σερβία
* Σλοβακία
* Σλοβενία
* Σουηδία
* Τουρκία
* Τσεχία
* Φινλανδία
 |
|  |
| Κτήσεις | 

|  |  |
| --- | --- |
| Ηνωμένο Βασίλειο | 
* Γιβραλτάρ
* Γκέρνσεϊ
* Τζέρσεϊ
* Νήσος Μαν
 |
|  |
| Δανία | 
* Νήσοι Φερόες
* Γροιλανδία
 |
|  |
| Φινλανδία | 
Ώλαντ |
|  |
| Νορβηγία | 
Σβάλμπαρντ |

 |
|  |
| Μη αναγνωρισμένα κράτη | 
* Αμπχαζία
* Κόσοβο
* ΤΔΒΚ
* Ναγκόρνο-Καραμπάχ
* Νότια Οσσετία
* Υπερδνειστερία
 |

 |
Το **εθνόσημο της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Τουρκμενίας** υιοθετήθηκε στις 2 Μαρτίου του 1937 από τη κυβέρνηση της ΣΣΔ Τουρκμενίας. Το εθνόσημο αυτό είναι βασισμένο στο εθνόσημο της Σοβιετικής Ένωσης και δείχνει σύμβολα γεωργίας και βαριάς βιομηχανίας και ένα σύμβολο των Τουρκομάνων, το Τουρκμενικό χαλί. Ο ήλιος αντιπροσωπεύει το μέλλον του Τουρκμενιστάν, ενώ το κόκκινο αστέρι και το σφυροδρέπανο αντιπροσωπεύουν τη νίκη του Κουμμουνισμού και τη παγκόσμια σοσιαλιστική κοινότητα των κρατών. Το πανό φέρει το ρητό της Σοβιετικής Ένωσης («*Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε!*») και στα Τουρκμενικά και στα Ρώσικα.

Μια νεότερη εκδοχή του εθνόσημου έχει το ακρώνυμο *TSSR* στα Κυριλλικά μεταξύ του κόκκινου αστεριού και του σφυροδρέπανου. Το εθνόσημο άλλαξε το 1992 στο σημερινό εθνόσημο του Τουρκμενιστάν. Ωστόσο, μοιράζεται κάποια στοιχεία με αυτό της Σοβιετικής Ένωσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Compare, e.g. *Herzog H.-U. Wolf F.* Flaggen und Wappen. Leipzig: VEB Bibliographisches Institut, 1967 — S. 93 and Атлас СССР. М.: ГУГК при СМ СССР, 1988 — ненумерованные страницы после стр. 16
Το **πανεπιστήμιο UMF Gr.T.Popa Iaşi** *(Universitatea de Medicina si Farmacie "Gr.T.Popa" - Iaşi)*, ιδρύθηκε το 1879, στο Ιάσιο της Ρουμανίας ως Ιατρική Σχολή. Αργότερα προστέθηκαν άλλες δύο σχολές, η Φαρμακευτική και η Οδοντιατρική. Κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του, μεγάλες ιατρικές προσωπικότητες της Ρουμανίας παρακολούθησαν τα πρώτα τους μαθήματα στο πανεπιστήμιο του Ιασίου όπως: Grigore T. Popa, Leon Scully, Petru Poni, C.I. Parhon, Aristide Peride, Ion Ciure, Ludovic Russ, Ernest Juvara, C. Proca, N. Leon, V. Sion, Fr. Reiner, E. Riegler, Al. Slatineanu, I. Tanasescu, A. Tupa, V. Rascanu, L. Baliff, J. Nitulescu, O. Franche, Vl. Butureanu, P. Vancea καθώς και άλλοι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο δικτυακός τόπος του πανεπιστημίου.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 129229121
* LCCN: n2007085573
* ISNI: 0000 0001 0685 1605
* SUDOC: 059862327

 |

 |
Εθνόσημο του Αγίου Μαρίνου.
Το **εθνόσημο του Αγίου Μαρίνου** υπάρχει πιθανότατα από το 14ο αιώνα. Στη σημερινή του μορφή υιοθετήθηκε στις 6 Απριλίου του 1862. 

Το εθνόσημο περιλαμβάνει λεπτομερώς:

Στο μπλε θυρεό υπάρχουν τρία πράσινα βουνά και τρεις ασημένιοι πύργοι, οι οποίοι είναι φιλοτεχνημένοι με έναν ανεμοδείκτη με ένα ασημένιο φτερό στρουθοκάμηλου. Οι πύργοι συμβολίζουν τα τρία κάστρα του Σαν Μαρίνο (La Guaita, La Cesta και La Montale), ενώ οι λόφοι εκπροσωπούν τις τρεις κορυφές του όρους Monte Titano. Το ρητό «LIBERTAS» (λατ. «*ελευθερία*»), πιθανότατα αναφέρεται στη σύλληψη των θυμάτων των πολιτικών διωγμών και στη θαυμαστή διατήρηση της ανεξαρτησίας της χώρας, στο μέσο πολύ μεγαλύτερων κρατών. Το ρητό μπορεί επίσης να προήλθε από τα φερόμενα ως τελευταία λόγια του ιδρυτή του κρατιδίου, Μαρίνου, «*Relinquo vos liberos ab utroque homine*» (λατ. «*Σας αφήνω ελεύθερους από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο*»).

Το κλαδί βελανιδιάς και δάφνης, που περικλείει το εθνόσημο, είναι σύμβολο σταθερότητας της δημοκρατίας και της άμυνας για την ελευθερία. Το στέμμα συμβολίζει την εθνική κυριαρχία. Το εθνόσημο του Σαν Μαρίνο κοσμεί μεταξύ άλλων τη σημαία της χώρας αλλά και το λογότυπο της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου του Σαν Μαρίνο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εθνόσημο του Αγίου Μαρίνου** |

* Σημαίες του Κόσμου

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνόσημα των χωρών της Ευρώπης |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα κράτη | 
* Άγιος Μαρίνος
* Αλβανία
* Ανδόρρα
* Αρμενία
* Αυστρία
* Βατικανό
* Βέλγιο
* Βοσνία και Ερζεγοβίνη
* Βόρεια Μακεδονία
* Βουλγαρία
* Γαλλία
* Γερμανία
* Γεωργία
* Δανία
* Ελβετία
* Ελλάδα
* Εσθονία
* Ηνωμένο Βασίλειο
* Ιρλανδία
* Ισλανδία
* Ισπανία
* Ιταλία
* Κροατία
* Κύπρος
* Λετονία
* Λευκορωσία
* Λιθουανία
* Λίχτενσταϊν
* Λουξεμβούργο
* Μάλτα
* Μαυροβούνιο
* Μολδαβία
* Μονακό
* Νορβηγία
* Ολλανδία
* Ουγγαρία
* Ουκρανία
* Πολωνία
* Πορτογαλία
* Ρουμανία
* Ρωσία
* Σερβία
* Σλοβακία
* Σλοβενία
* Σουηδία
* Τουρκία
* Τσεχία
* Φινλανδία
 |
|  |
| Κτήσεις | 

|  |  |
| --- | --- |
| Ηνωμένο Βασίλειο | 
* Γιβραλτάρ
* Γκέρνσεϊ
* Τζέρσεϊ
* Νήσος Μαν
 |
|  |
| Δανία | 
* Νήσοι Φερόες
* Γροιλανδία
 |
|  |
| Φινλανδία | 
Ώλαντ |
|  |
| Νορβηγία | 
Σβάλμπαρντ |

 |
|  |
| Μη αναγνωρισμένα κράτη | 
* Αμπχαζία
* Κόσοβο
* ΤΔΒΚ
* Ναγκόρνο-Καραμπάχ
* Νότια Οσσετία
* Υπερδνειστερία
 |

 |
Ο **Θεόδωρος Φαρμακόπουλος** (1861 - 1919) ήταν Έλληνας πολιτικός και ιατρός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Ναύπλιο και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Φαρμακόπουλου και της Μαριορής Δεληγιάννη, αδελφής του Θεόδωρου Δεληγιάννη και μέλους της οικογένειας Δεληγιάννη. Αδέλφια του ήταν οι Νικόλας, Γεώργιος, Ιωάννης, διπλωμάτη, και Τάκης. Είχε σπουδάσει ιατρική και ιδιώτευσε ως ιατρός. Εξελέγη βουλευτής Ναυπλίας στις εκλογές του 1902 και επανεξελέγη σε αυτές του 1905, του 1906, και ως βουλευτής Αργολίδας και Κορινθίας, στις εκλογές του Αυγούστου 1910 και του Δεκεμβρίου 1915. Στην κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη διετέλεσε υπουργός επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας εκπαιδεύσεως.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 170 - 171, 288 - 289 (pdf)
Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες **Ινδοί στο** **Μπαγκλαντές**, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι παράνομοι μετανάστες και πρόσφυγες. Σύμφωνα με στοιχεία που παράγονται από το Υπουργείο Εσωτερικών του Μπαγκλαντές, ακόμη και 500.000 Ινδοί διέμεναν παράνομα στο Μπανγκλαντές το 2009. Βρέθηκαν να εργάζονται σε διαφορετικές εγκαταστάσεις όπως οι ΜΚΟ, τα εργοστάσια ενδυμάτων, τα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα, και στέλνουν πίσω χρήματα από συστήματα μεταφοράς χούντι.

Έμβασμα
-------

Το 2012, το Μπαγκλαντές ήταν το πέμπτο μεταξύ των εθνών που έστελναν τα υψηλότερα εμβάσματα στην Ινδία. Οι Ινδοί εργάτες στο Μπαγκλαντές που απέστελναν περισσότερα από $3.7 δισεκατομμύρια δολάρια πίσω στην Ινδία το 2012. Το Μπαγκλαντές είναι η 5η μεγαλύτερη πηγή εμβασμάτων στην Ινδία. Αυτή είναι η επίσημη εικόνα, ενώ η ανεπίσημη πιστεύεται ότι είναι σημαντικά μεγαλύτερη. Οι περισσότεροι από αυτούς έρχονται με τουριστική βίζα και τείνουν να παραμείνουν.

Πολιτικές επιπτώσεις
--------------------

Η μεταναστευτική κοινότητα είναι συχνά πηγή έριδος μεταξύ των δύο χωρών, σύμφωνα με τις διαθέσιμες αναφορές, καθώς οι Ινδοί που διέμεναν παράνομα στη χώρα κατάγονταν από τις πολιτείες Δυτική Βεγγάλη, Μεγκαλάγια, Ασσάμ, Τρίπουρα και Μιζόραμ και είχαν εξαπλωθεί σε πολλές αστικές και αγροτικές περιοχές.

Πρόσφυγες
---------

Τον Ιούλιο 2016, τέσσερις χιλιάδες Ινδοί κατέφυγαν στο Λαλμονιρχάτ του Μπαγκλαντές μετά από τις πλημμύρες στη Δυτική Βεγγάλη της Ινδίας.

Δείτε επίσης
------------

* Σχέσεις Μπαγκλαντές–Ινδίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Bangladesh-India economic relations». *The Financial Express*. 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 August 2009. .
2. ↑  Sadeque, Syeda Samira. «Dhaka has a question: what about the illegal Indian immigrants in Bangladesh?» (στα αγγλικά). *Scroll.in*.. Ανακτήθηκε στις 2017-04-20.
3. ↑  «Dear PM Modi, it is time to thank Bangladesh for embracing its Indian immigrants» (στα αγγλικά). *Firstpost*. 2015-06-07.. Ανακτήθηκε στις 2017-04-20.
4. ↑  «15 Nations Sending Highest Remittances to India». Silicon India. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2013.
5. ↑  «Rupee fall: NRIs in these nations must be happy!». Yahoo! Finance. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2013.
6. ↑  Madhok, Diksha. «Bangladeshis in India sent back $6.6 billion last year—6% of their homeland’s GDP» (στα αγγλικά). *Quartz*.. Ανακτήθηκε στις 2017-04-20.
7. ↑  «Controlling remittance outflow to India» (στα αγγλικά). *The Daily Star*. 2015-01-08.. Ανακτήθηκε στις 2017-04-20.
8. ↑  «Flood-affected Indians take shelter in Bangladesh» (στα αγγλικά). *The Daily Star*. 2016-07-27.. Ανακτήθηκε στις 2017-04-20.
Η αρχή της Τέχνης του Πολέμου από ένα κλασικό βιβλίο μπαμπού από τα χρόνια του αυτοκράτορα Κιανλόγκ
Η **Τέχνη του Πολέμου** (κινέζικα: 孫子兵法, πινγίν: Σουν Ζι Μπινγκ Φα) είναι μια κινεζική στρατιωτική πραγματεία που γράφτηκε κατά τη διάρκεια του 6ου αιώνα π.Χ. από τον Σουν Τσου. Αποτελείται από 13 κεφάλαια, καθένα από τα οποία καταπιάνεται με μια πτυχή του πολέμου, έχει χαρακτηριστεί ως καθοριστικό έργο για τις στρατιωτικές στρατηγικές και τακτικές της εποχής του. 

Η Τέχνη του Πολέμου είναι επίσης ένα από τα αρχαιότερα βιβλία στρατιωτικής στρατηγικής στον κόσμο. Είναι το πρώτο κι ένα από τα πιο επίτυχημένα έργα για τη στρατηγική και άσκησε τεράστια επιρροή στην Ανατολική και Δυτική στρατιωτική σκέψη, επιχειρηματικές τακτικές αλλά ακόμα και σε άλλους τομείς. Ο Σουν Τσου ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε την σημασία της θέσης στην στρατηγική και ότι η θέση επηρεάζεται και από αντικειμενικές συνθήκες στο φυσικό περιβάλλον και από τις υποκειμενικές απόψεις των ανταγωνιστικών δρώντων σε αυτό το περιβάλλον. Δίδαξε ότι η στρατηγική δεν ήταν ένας σχεδιασμός με την έννοια της εφαρμογής ενός καταλόγου ενεργειών αλλά μάλλον απαιτεί κατάλληλη και ταχεία ανταπόκριση σε μεταβαλλόμενες συνθήκες. Οι σχεδιασμοί φέρνουν αποτελέσματα σε ένα ελεγχόμενο αλλά ανταγωνιστικό περιβάλλον και αντιμαχόμενοι σχεδιασμοί συγκρούονται δημιουργώντας συνθήκες τις οποίες κανείς δεν είχε σχεδιάσει. 

Το βιβλίο μεταφράστηκε για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκή γλώσσα το 1782 από τον Γάλλο Ιησουίτη Ζαν Ζοζέφ Μαρί Αμιό και είχε πιθανόν επηρεάσει τον Ναπολέοντα, ακόμα και το σχεδιασμό της Επιχείρησης Καταιγίδα της Ερήμου. Ηγέτες τόσο διαφορετικοί όπως ο Μάο Τσετούνγκ, ο στρατηγός Βο Νγκιέν Γκιάπ και ο στρατηγός Ντάγκλας Μακάρθουρ ισχυρίστηκαν ότι άντλησαν έμπνευση από το έργο.

Η τέχνη του πολέμου έχει επίσης εφαρμοστεί σε επιχειρηματικές και διευθυντικές στρατηγικές.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 20999252
* LCCN: n81022565
* GND: 4202549-7
* SUDOC: 112837220
* BNF: cb144097742 (data)

 |

 |
Η **Ελένη Μαρούλη** (αγγλ: *Helen Louise Maroulis*, 19 Σεπτεμβρίου 1991) είναι Αμερικανίδα αθλήτρια της ελευθέρας πάλης. Μεταξύ άλλων, έχει αναδειχθεί χρυσή Ολυμπιονίκης το 2016 στην κατηγορία των 53 κιλών καθώς και παγκόσμια πρωταθλήτρια στην κατηγορία 55 και 58 κιλών (το 2015 και το 2017 αντίστοιχα).

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Ρόκβιλ του Μέριλαντ και κατοικεί στην Καλιφόρνια. Από την πλευρά του πατέρα της είναι ελληνικής καταγωγής με ρίζες από τον Κάλαμο του Ιονίου. Ξεκινησε να ασχολείται με την πάλη στην ηλικία των 7 ετών, ενώ οι επιδόσεις της τα επόμενα χρόνια της προσέφεραν υποτροφίες στο Missouri Baptist University και το Πανεπιστήμιο Σάιμον Φρέιζερ του Καναδά.

Καριέρα
-------

Η Μαρούλη έχει κατακτήσει επτά εθνικά πρωταθλήματα ελευθέρας πάλης, ενώ είναι μέλος της εθνικής ομάδας των ΗΠΑ από το 2008. Το 2011 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Παναμερικανικούς Αγώνες της Γουαδαλαχάρα στην κατηγορία των 55 κ. και το 2012 κατετάγη δεύτερη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Καναδά, χάνοντας στον τελικό από την Ιαπωνίδα Σαόρι Γιοσίντα. Την ίδια χρονιά ηττήθηκε στον τελικό των αμερικανικών προκριματικών από την Κέλσι Κάμπελ με αποτέλεσμα να αποκλειστεί από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, ενώ οι προσπάθειες της ίδιας και της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πάλης ώστε να αγωνιστεί με τα ελληνικά χρώματα δεν καρποφόρησαν λόγω γραφειοκρατικών επιπλοκών.

Το 2014 κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Τασκένδης, ενώ το επόμενο έτος κατέκτησε το χρυσό στο Παγκόσμιο του Λας Βέγκας. Το 2016 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο της κατηγορίας των 53 κ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, επικρατώντας στον τελικό της Σαόρι Γιοσίντα με 4-1. Αυτή η επιτυχία κατέστησε τη Μαρούλη την πρώτη Αμερικανίδα χρυσή Ολυμπιονίκη στην ελευθέρα πάλη. Τον Αύγουστο του 2017 αναδείχτηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια στην κατηγορία των 58 κιλών. Ανήκει στον σύλλογο Sunkist Kids και προπονείται υπό τις οδηγίες του Βαλεντίν Κάλικα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
2. ↑  msa.maryland.gov/msa/educ/exhibits/womenshall/html/whflist.html.
3. 1 2 3 4 5  «About». *helenmaroulis.com* (στα Αγγλικά). Helen Maroulis. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2017.
4. 1 2 3  «Helen Maroulis Biography». *teamusa.org* (στα Αγγλικά). Team USA. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2017.
5. 1 2  «Η φιλόπατρις Ελένη Μαρούλη και η παρ' ολίγον μεταγραφή της στην Ελλάδα». *sport24.gr*. SPORT24. 19 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2017.
Ο **Θεόδωρος Υψηλάντης** (1881 - 1943) ήταν Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Βιέννη και ήταν γιος του Γρηγορίου Υψηλάντη και της Ελένης Σίνα. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την αριστοκρατική οικογένεια των Υψηλάντηδων και ήταν εγγονός του Γρηγορίου Υψηλάντη, στρατηγού και αδερφού των Δημήτριου και Αλέξανδρου Υψηλάντη ενώ από την πλευρά της μητέρας του ήταν εγγονός του Σίμωνος Σίνα. Εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και την περίοδο 1914 - 1917 διετέλεσε σταυλάρχης των Βασιλικών Ανακτόρων ενώ υπήρξε και ο ιδρυτής της Ένωσης Ελλήνων Φασιστών. Κατά την διάρκεια των Νοεμβριανών υποστηρίζεται ότι από την οικία του προήλθαν πυροβολισμοί που έπληξαν την παρακείμενη οικία του Εμμανουήλ Μπενάκη. Ο ίδιος ο Υψηλάντης διώχθηκε από το Διαρκές Στρατοδικείο Αθηνών με την κατηγορία της απόπειρας ανθρωποκτονίας εναντίον του Μπενάκη αλλά αθωώθηκε.

Απεβίωσε στην Αθήνα τον Φεβρουάριο του 1943. Ήταν παντρεμένος με την Μαρία Μιλτιάδου Λεβίδη, κόρη της Οικογένειας Λεβίδη και δεν είχε παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Γιάννης Μουρέλος, *Τα Νοεμβριανά του 1916*, εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2006, σελ. 279
Η **Ελένη Φαρμάκη-Κόκκαλη** (Αθήνα, 1953) είναι Ελληνίδα επιχειρηματίας και σύζυγος του Σωκράτη Κόκκαλη.

Το 1989 ίδρυσε το FLASH 96 FM, έναν από τους κορυφαίους ραδιοφωνικούς σταθμούς, ειδησεογραφικού χαρακτήρα, ο οποίος έπαψε να λειτουργεί έπειτα από οικονομικά προβλήματα. Διετέλεσε Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της τότε ιδιοκτήτριας εταιρείας του (*Flash Επιχείρηση Ραδιοφωνικών και Τηλεοπτικών Εκπομπών και Παραγωγών Α.Ε.*) κατά την περίοδο 1989-2004.

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και Πρόεδρος – από το 1993 έως το 2003 - της Ένωσης Ιδιωτικών Ιδιοκτητών Ραδιοφωνικών Σταθμών Αθηνών (ΕΙΙΡΑ), της οποίας μέλη είναι οι μεγαλύτεροι ιδιωτικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί της Ελλάδας. Παράλληλα κατά την περίοδο 1998 – 2000 υπήρξε Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ραδιοφώνων στην οποία συμμετέχουν οι Ενώσεις των Ιδιωτικών Ραδιοφωνικών Σταθμών των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Από το 1999 έως το 2004 διετέλεσε Πρόεδρος και Διευθύνουσα Σύμβουλος της *Sportnews Υπηρεσίες Διαδικτύου Α.Ε.* ιδιοκτήτριας εταιρείας του διαδικτυακού ιστοτόπου FLASH.gr.

Είναι ισόβιο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Κόκκαλη.

Προσωπική ζωή
-------------

Υπήρξε παντρεμένη με τον παλαίμαχο ποδοσφαιριστή Σάββα Θεοδωρίδη, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Δημήτρη (γενν. 1979). Σήμερα, είναι παντρεμένη με τον επιχειρηματία Σωκράτη Κόκκαλη, με τον οποίο απέκτησε δύο γιους, τον Κωνσταντίνο (γενν. 1982) και τον Σωκράτη (γενν. 1984-2018).
Το μηνιαίο λογοτεχνικό περιοδικό **Η Τέχνη** κυκλοφόρησε το 1898 και η σύνταξή του γινόταν αποκλειστικά στη δημοτική γλώσσα, καθιστώντας αυτό το πρώτο περιοδικό πριν από τον Νουµά. Η συγκεκριμένη περιοδική έκδοση συγκέντρωσε γύρω της νέους δηµιουργούς µε κοινό αίτηµα την ανανέωση της τέχνης και βέβαια τη γλωσσική αλλαγή. Το κύριο ενδιαφέρον των συντακτών της ήταν η εξοικείωση των Ελλήνων με τα σύγχρονα λογοτεχνικά ευρωπαϊκά ρεύµατα, -ιδιαίτερα τον συµβολισµό, κυρίαρχο ρεύµα κατά τη συγκεκριμένη εποχή στην Ευρώπη.

Συνεντεύξεις και αποσπάσµατα από έργα δηµοσιεύονταν προς διάδοση των ευρωπαϊκών αντιλήψεων. Ταυτόχρονα, µαζί µε δηµοσιεύσεις και παρουσιάσεις συγγραφέων όπως ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο Καρκαβίτσας, ο Ξενόπουλος παρουσιάστηκαν εκεί και δημοσίευσαν συγγραφείς µε ανανεωτικές προθέσεις όπως ο Κωνσταντίνος Χατζόπουλος, που ήταν και εκδότης του
περιοδικού, ή ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης.

Το περιοδικό *Τέχνη* κυκλοφόρησε για έναν μόλις χρόνο, από το 1898 έως το 1899, αλλά κινήθηκε σε επίπεδα πρωτοπορίας σε ό,τι αφορούσε στη διεθνή ενημέρωση για τη λογοτεχνική κίνηση και σε επίπεδο συνεργατών.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  «Η Τέχνη του Χατζόπουλου, 1898-1899», *Τα Ελληνικά Περιοδικά ΙΙ 1 Περιοδικά του 19ου Αιώνα*, Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο, Αθήνα, 1980.
2. ↑  Τωμαδάκης Βασ. Φρ. 1969-1970, «Νεοελληνική Βιβλιογραφία: Τα περιοδικά Τέχνη και Διόνυσος», *ΕΕΦΣΠΑ20*, 120-154.
3. ↑  Παλαμάς Κωστής, «Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης», *Η Τέχνη* 6, Απρίλιος 1899, 138-142.
4. ↑  *Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών*: Κωνσταντίνος Θεοτόκης[*νεκρός σύνδεσμος*].
5. ↑  *Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών*: Χατζόπουλος Κωνσταντίνος[*νεκρός σύνδεσμος*].

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γαραντούδη Ευριπίδη 1997, «Τέχνη, Διόνυσος, Νουμάς, Παναθήναια», *Το ΒΗΜΑ*, 15/06/ S12[*νεκρός σύνδεσμος*].
Ο **Θεμιστοκλής Ξανθόπουλος** (24 Σεπτεμβρίου 1936 - 2 Σεπτεμβρίου 2021) ήταν Έλληνας πολιτικός μηχανικός, υδραυλικός μηχανικός και Ομότιμος καθηγητής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Είναι γιος του Σπύρου Ξανθόπουλου και της Ελένης Σισίνη. Από την πλευρά της μητέρας του κατάγεται από παλαιά οικογένεια πολιτικών της Γαστούνης και είναι εγγονός του Γεωργίου Σισίνη, δημάρχου Ήλιδας, καθώς και δισέγγονος του Νικολάου Σισίνη, βουλευτή. Περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στη Βαρβάκειο Σχολή και σπούδασε στο τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Τουλούζ, του οποίου αναγορεύθηκε διδάκτορας.

Το 1965 εξελέγη υφηγητής της Υδραυλικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και εν συνεχεία έκτακτος και τακτικός καθηγητής, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1975. Το ίδιο εξελέγη τακτικός καθηγητής Υδρολογίας και Υδραυλικών Έργων στη σχολή πολιτικών μηχανικών στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Το 2004 αποχώρησε από το Πανεπιστήμιο με τον τίτλο του Ομότιμου Καθηγητή. Την περίοδο 1997 - 2003 διετέλεσε πρύτανης του Ε.Μ.Π. ενώ τις περιόδους 1981 - 1983 και 1995 - 1997 πρόεδρος της σχολής πολιτικών μηχανικών.

Την περίοδο 1989 - 1993 χρημάτισε Γενικός Διευθυντής της ΔΕΗ. Τον Μάρτιο του 2004 διορίστηκε υφυπουργός ΥΠΕΧΩΔΕ στον τομέα των δημοσίων έργων στην κυβέρνηση Καραμανλή, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και τον Σεπτέμβριο του 2009. 

Απεβίωσε τις 2 Σεπτεμβρίου 2021 από πνιγμό, ενώ κολυμπούσε κοντά στο Σούνιο.

Αναφορές
--------

1. ↑  www.in.gr/2021/09/05/greece/themistoklis-ksanthopoulos-tragikos-thanatos-se-paralia-sto-sounio-gia-ton-proin-prytanis-tou-emp/.
2. 1 2 3 4  Βιογραφικό Ξανθόπουλου Αρχειοθετήθηκε 2012-02-17 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα του ΥΠΕΧΩΔΕ
3. ↑  Η επανέκδοση της «Γαλιάντρας» του Μ. Σισίνη[*νεκρός σύνδεσμος*], από την ιστοσελίδα paratiritis-news.gr
4. 1 2 3 4 5  Βιογραφικό Ξανθόπουλου Αρχειοθετήθηκε 2014-02-28 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα του Τομέα Υδάτινων Πόρων και Περιβάλλοντος
5. ↑  Κυβέρνηση Καραμανλή, από την ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Κυβερνήσεως
6. ↑  Κυβέρνηση Καραμανλή, από την ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Κυβερνήσεως
7. ↑  «Θεμιστοκλής Ξανθόπουλος: Τραγικός θάνατος σε παραλία στο Σούνιο για τον πρώην πρύτανη του ΕΜΠ». *in.gr*. 5 Σεπτεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2021.
Ο **Ινδικός γύπας** είναι ένας εξαιρετικά απειλούμενος γύπας και στενός συγγενής του όρνιου. Ζει στους λοφώδεις βράχους της κεντρικής και ανατολικής χερσονήσου της Ινδίας. Τα πουλιά στο βόρειο τμήμα της εξάπλωσής του, που κάποτε θεωρούνταν ένα υποείδος, αντιμετωπίζονται πλέον σαν ξεχωριστό είδος, που έχει το όνομα Λεπτόραμφος γύπας (*Gyps tenuirostris*).

Μορφολογία
----------

Εν πτήσει
Ο ινδικός γύπας είναι μικρότερος από το όρνιο. Έχει μήκος 80-103 εκ. βάρος 5,5-6,3 κιλά και άνοιγμα φτερών 1,96-2,38 εκ. Το φτέρωμά του είναι ανοιχτό μπεζ καστανό, ενώ τα ερετικά του σκούρα γκριζοκάστανα. Το κεφάλι επίσης γκριζοκάστανο με λίγο χνούδι στον σβέρκο του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The Peregrine Fund».
Η ταινία με τίτλο **Η Φλεγόμενη Έρημος** είναι Ιταλική περιπέτεια, παραγωγής 1970, διάρκειας 83 λεπτών (Πρωτότυπος Ιταλικός τίτλος: *DESERTO DI FUOCO*).

Πλοκή
-----

Ο El Marish είναι ένας διαβόητος ληστής που λεηλατεί καραβάνια τα οποία ταξιδεύουν στην έρημο και μεταφέρουν προμήθειες σε μια εταιρία εξόρυξης μεταλλευμάτων. Μετά την παρενόχλησή που κάνει στην Juana, την κόρη του αρχιμηχανικού του μεταλλείου, εμφανίζεται ένας άγνωστος που δείχνει ενδιαφέρον γι’ αυτήν και αποφασίζει να βάλει ένα τέρμα στην κακή συμπεριφορά του El Marish…

Συντελεστές
-----------

Πρωταγωνιστούν: Έντβιτζε Φένεκ, George Wang, Pietro Martellanza, Giuseppe Addobbati, Zohra Faiza, Ettore Marcello

Σενάριο: Leandro Lucchetti, Renzo Merusi

Σκηνοθεσία: Renzo Merusi



1. ↑  www.imdb.com/title/tt0066985/. Ανακτήθηκε στις 14  Απριλίου 2016.
2. 1 2  (Τσεχικά) *Česko-Slovenská filmová databáze*. 2001.
**Ιον(τ)ική ένωση**, σύμφωνα με τη χημεία, είναι μια χημική ένωση που περιέχει ιόντα που συγκρατούνται μαζί με ηλεκτροστατικές δυνάμεις, που ονομάζονται ετεροπολικοί δεσμοί. Μια τέτοια ένωση είναι συνολικά ηλεκτρικά ουδέτερη, αλλά αποτελείται από θετικά φορτισμένα ιόντα, που λέγονται **κατιόντα** και από (αντίστοιχα) αρνητικά φορτισμένα ιόντα, που ονομάζονται **ανιόντα**. Αυτά τα ιόντα μπορεί να είναι τόσο απλά (μονοατομικά) ιόντα, όπως τα ιόντα νατρίου (Na+) και τα ιόντα χλωρίου (Cl-), όσο και σύνθετα (πολυατομικά) ιόντα, όπως τα ιόντα αμμωνίου (NH4+) και τα ανθρακικά ανιόντα (CO32-). Τα διακριτά ιόντα σε μια ιονική ένωση έχουν συνήθως πολλά άλλα γειτονικά ιόντα τριγύρω τους, οπότε στις ιονικές ενώσεις δεν υπάρχουν (διακριτά) μόρια (τουλάχιστον με τη στενή έννοια του όρου), αλλά στη θέση τους υπάρχει ένα συνεχόμενο τρισδιάστατο δίκτυο, συνήθως (οργανωμένο) σε κάποια κρυσταλλική δομή. Ιονικές ενώσεις που περιέχουν υδρογονοκατιόντα (H+) ταξινομούνται ως οξέα, ενώ αυτές που περιέχουν υδροξυλιόντα (OH-) ταξινομούνται ως βάσεις. Οι ιονικές ενώσεις που δεν περιέχουν ούτε υδρονοκατιόντα, ούτε υδροξυλιόντα κατατάσσονται (συνήθως) στα άλατα, και μπορούν να σχηματιστούν με οξεοβασικές αντιδράσεις εξουδετέρωσης. Οι ιονικές ενώσεις μπορούν επίσης να παραχθούν από διαλυμένα ιόντα με εξάτμιση του διαλύτη τους, με καθίζηση, με πήξη τήγματός τους, με (διάφορες) αντιδράσεις στερεάς κατάστασης, καθώς και με αντιδράσεις μεταφοράς ηλεκτρονίων μεταξύ δραστικών μετάλλων και αντίστοιχων επίσης δραστικών αμετάλλων, όπως τα αέρια αλογόνα.

Οι ιονικές ενώσεις τυπικά έχουν υψηλές θερμοκρασίες τήξης και βρασμού, είναι σκληρά και εύθριπτα. Ως στερεά είναι ηλεκτρικοί μονωτές, αλλά τα τήγματα ή τα διαλύματά τους είναι ηλεκτρικά πολύ αγώγιμα, γιατί στην υγρή κατάσταση τα ιόντα τους είναι ευκίνητα.

Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
----------------------------------------

1. ↑  Σημείωση: Σύμφωνα με τις συγχρονες οξεοβασικές θεωρίες υπάρχουν επίσης οξέα και βάσεις που δεν περιέχουν υδρογονοκατιόντα ή υδροξυλιόντα, αντίστοιχα. Πάντως αν περιέχουν η κατάταξη ισχύει όπως αναφέρθηκε.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ionic compound  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η ινδική λεοπάρδαλη (Panthera pardus fusca) είναι υποείδος της λεοπάρδαλης στην Ινδία. Έχει μπει στην Κόκκινη λίστα της IUCN λόγω της έλλειψης βιότοπου και της λαθροθηρίας.

Η ινδική λεοπάρδαλη είναι ένα από τα αιλουροειδή που απαντούν στην ινδική χερσόνησο, μαζί με το ασιατικό λιοντάρι, την τίγρη της Βεγγάλης, την λεοπάρδαλη του χιονιού και
την συννεφιασμένη λεοπάρδαλη.

Ταξινόμηση
----------

Η ονομασία Felis fusca δόθηκε από τον Φρίτνριχ Αλμπρεχτ Άντον Μέγιερ το 1794 ο οποίος μελέτησε μια μαύρη λεοπάρδαλη από την Βεγγάλη η οποία βρισκοταν σε κατάσταση αιχμαλωσίας στο Λονδίνο. Την ονομασία Leopardus πρότεινε ο Μπράιαν Χόντγκσον το 1863 ο οποίος μελέτησε πέντε δέρματα λεοπαρδάλεων από το Νεπάλ, τα τρία εκ των οποίων ήταν μαύρα. Την ονομασία Panthera pardus millardi την πρότεινε ο Ρέτζιναλντ Ιννές Πόκοκ το 1930 ο οποίος περιέγραψε το τομάρι μιας λεοπάρδαλης από το Κασμίρ. Αυτό διέφερε από από το τυπικό P.p.fusca λόγω πιο γκρίζου χρώματος και πιο μακριών τριχών. 

Εν τέλει το υποείδος ονομάστηκε Panthera pardus fusca το 1996.
Ο **Ζαν-Φρανσουά Σαρμπονιέ** είναι παλαιός Γάλλος ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 18 Ιανουαρίου 1959 στη Λυών. Αγωνιζόταν στην θέση του μέσου.

Βιογραφία
---------

Ξεκίνησε την καριέρα του από την Ρενς όπου απέκτησε το ψευδώνυμο « το χρυσό κεφάλι » καθώς σημείωνε συχνά τέρματα με το κεφάλι.

Αγωνίστηκε στην συνέχεια με την ΠΣΖ, ομάδα με την οποία κατέκτησε τον τίτλο του Πρωταθλητή το 1986.

Συνολικά, ο Ζαν-Φρανσουά Σαρμπονιέ αγωνίστηκε σε 134 αναμετρήσεις στην Ντιβιζιόν 1, 143 αναμετρήσεις στην Ντιβιζιόν 2 και 5 αναμετρήσεις στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.

Μετά την αγωνιστική του καριέρα, ξεκίνησε καριέρα ως προπονητής στην Παρί ΦΚ (ως βοηθός) και την Κρετέιγ (προπονητής της δεύτερης ομάδας στο CFA 2).

Τίτλοι
------

* Πρωταθλητής Γαλλίας το 1986 με την ΠΣΖ

Εξωτερικός Σύνδεσμος
--------------------

* Στατιστικά του Ζαν-Φρανσουά Σαρμπονιέ

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |
Ο **Ιάσων Ριζιώτης** (1918 - 1970) ήταν Έλληνας δικηγόρος, που χρημάτισε βουλευτής στη Θεσσαλία.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στα Φάρσαλα, καταγόμενος από οικογένεια πολιτικών (γιος του επίσης βουλευτή και προέδρου της κοινότητας Φαρσάλων, Αλκιβιάδη Ριζιώτη), ορμώμενη από τη Φθιώτιδα (πιθανή καταγωγή από τη Γούρα της Όθρυος). Ο ίδιος ανέπτυξε αντιστασιακή δράση και εντάχθηκε στο ΕΑΜ. Άσκησε τη δικηγορία και εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Φαρσάλων με την ΕΠΕΚ το 1952. Στη συνέχεια πολιτεύτηκε στις εκλογές του 1956 εξελέγη βουλευτής Λαρίσης και Μαγνησίας με το Δημοκρατικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού (ΔΚΕΛ). Το 1965 εξελέγη από το Δημοτικό Συμβούλιο δήμαρχος Φαρσάλων, όμως καθαιρέθηκε δύο χρόνια αργότερα από τη χούντα.

Από τον γάμο του με την Ευαγγελία Τζωρτζιάνη απέκτησε έναν γιο, τον Αλκιβιάδη.

Απεβίωσε σε ηλικία 52 ετών, το 1970.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Αχιλλέας Μπακαλέξης, Τα πολιτικά "τζάκια" της επαρχίας Φαρσάλων, Ελευθερία, ηλεκτρονική έκδοση, 20-11-2017 (με στοιχεία από το αρχείο του πρώην δημάρχου Φαρσάλων Λάκη Βαϊρακλιώτη).
2. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 92, αρ. 1013).(pdf)
Όργωμα με ζυγό στην Αρχαία Αίγυπτο
Η **ιστορία της γεωργίας** καταγράφει την εξημέρωση φυτών και ζώων, την ανάπτυξη και διάδοση τεχνικών για την παραγωγική τους καλλιέργεια. Η γεωργία ξεκίνησε ανεξάρτητα σε διάφορα μέρη του πλανήτη. 

Άγριοι σπόροι, κυρίως δημητριακά, συλλέχθηκαν και καταναλώθηκαν από τουλάχιστον 105.000 χρόνια πριν. Περίπου το 9500 π.Χ. σιτάρι, κριθάρι, μπιζέλια, φακές, ρεβίθια και λινάρι καλλιεργούνταν στη Μεσοποταμία.  Η σίκαλη μπορεί να καλλιεργήθηκε νωρίτερα, αλλά αυτό παραμένει αμφιλεγόμενο.  Το ρύζι άρχισε να καλλιεργείται στην Κίνα το 6200 π.Χ. ακολούθησαν μισό αιώνα αργότερα το κάστανο, η σόγια και η ροβίτσα. Οι χοίροι εξημερώθηκαν στη Μεσοποταμία γύρω στο 11.000 π.Χ. ακολουθούμενοι από τα πρόβατα. Τα βοοειδή εξημερώθηκαν στις περιοχές της σύγχρονης Τουρκίας περίπου το 8500 π.Χ. Το ζαχαροκάλαμο και ορισμένα λαχανικά, τύπου καρότου, άρχισαν να καλλιεργούνται στη Νέα Γουινέα γύρω στο 7000 π.Χ. Στις Άνδεις, η πατάτα άρχισε την καλλιέργειά της μεταξύ 8000 π.Χ. και 5000 π.Χ. μαζί με τα φασόλια ενώ εξημερώθηκαν τα λάμα και τα ινδικά χοιρίδια. Οι μπανάνες καλλιεργήθηκαν την ίδια περίοδο στην Παπούα Νέα Γουινέα και 3.500 χρόνια αργότερα το βαμβάκι στο Περού. Οι καμήλες εξημερώθηκαν αργότερα, περίπου το 3000 π.Χ. 

Η Εποχή του Χαλκού, έγινε μάρτυρας της ραγδαίας ανάπτυξης της γεωργίας σε πολιτισμούς όπως οι Σουμέριοι, η αρχαία Αίγυπτος, η αρχαία Κίνα και η παλαιολιθική Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια της Εποχής του Σιδήρου και της εποχής της κλασικής αρχαιότητας, η επέκταση της αρχαίας Ρώμης, τόσο της Δημοκρατίας όσο και στη συνέχεια της Αυτοκρατορίας, σε όλη τη λεκάνη της Μεσογείου και τη Δυτική Ευρώπη βασίστηκε σε υπάρχοντα συστήματα γεωργίας, ενώ παράλληλα καθιέρωσε ένα καινούριο σύστημα που έγινε θεμέλιο της μεσαιωνικής γεωργίας. Στον Μεσαίωνα, τόσο στον ισλαμικό κόσμο τόσο και στην Ευρώπη, η γεωργία εξελίχθηκε κυρίως με τη διάδοση των φυτικών καλλιεργειών, συμπεριλαμβανομένης της εισαγωγής ζάχαρης, ρυζιού, βαμβακιού και οπωροφόρων δέντρων όπως το πορτοκάλι στην Ευρώπη μέσω της ισλαμοκρατούμενης, τότε, Ιβηρικής χερσονήσου. Μετά τα ταξίδια του Κολόμβου το 1492 εισήχθησαν από τον Νέο Κόσμο νέες καλλιέργειες όπως καλαμπόκι, πατάτες, κακάο στην Ευρώπη, καθώς και καλλιέργειες του Παλαιού Κόσμου όπως σιτάρι κ.α. στην Αμερική.

Από το 1900, η ​​γεωργία στα ανεπτυγμένα έθνη, και σε μικρότερο βαθμό στον αναπτυσσόμενο κόσμο, έχει δει μεγάλες αυξήσεις στην παραγωγικότητα καθώς η χειρωνακτική εργασία αντικαταστάθηκε από μηχανές και υποβοηθήθηκε από συνθετικά λιπάσματα και φυτοφάρμακα. Η σύγχρονη γεωργία έθεσε κοινωνικά, πολιτικά και περιβαλλοντικά ζητήματα, όπως ο υπερπληθυσμός, η ρύπανση των υδάτων, οι γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί, οι δασμοί. Επίσης, η βιολογική γεωργία αναπτύχθηκε τον εικοστό αιώνα αντιτιθέμενη στη χρήση συνθετικών φυτοφαρμάκων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Zeder, Melinda (October 2011). «The Origins of Agriculture in the Near East». *Current Anthropology* **52** (S4): 221–235. doi:10.1086/659307.
2. ↑  Hirst, Kris (June 2019). «Domestication History of Rye». *ThoughtCo.*.. Ανακτήθηκε στις 16/02/2021.
Ο **Ηλίας Μπαζίνας** του Διονυσίου (1 Απριλίου 1940 – 22 Αυγούστου 2013) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος - αθλητικογράφος, από τους κορυφαίους της μεταπολιτευτικής Ελλάδας.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στους Αμπελόκηπους της Αθήνας την Πρωταπριλιά του 1940. Η καταγωγή του ήταν από το Οίτυλο της Μάνης. Εισήχθη πρώτος πανελλαδικά στη Νομική Σχολή Αθηνών, από την οποία πήρε το πτυχίο του με βαθμό «*Άριστα*», αλλά ουδέποτε άσκησε τη δικηγορία.

Υπήρξε αθλητής της άρσης βαρών στον Παναθηναϊκό και της πυγμαχίας (στον Ολυμπιακό), ενώ ασχολήθηκε και με τη σκοποβολή (ήταν μανιώδης συλλέκτης όπλων). Στα ενδιαφέροντά του συγκαταλέγονταν επίσης η Ιστορία, η φιλοσοφία, η ποίηση, ο κινηματογράφος, τα κόμικς, η μουσική και η πολιτική.

Έγινε γνωστός από την καθημερινή στήλη του «Χωρίς παρωπίδες» στην αθλητική εφημερίδα «*Ο Φίλαθλος*», όπου υπέγραφε με το ψευδώνυμο «Ηλίας Γ.», ενώ η αρθρογραφία του εκτεινόταν σε διάφορους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας, ξεπερνώντας κατά πολύ τα αθλητικά γεγονότα.

Πέθανε από καρκίνο στις 22 Αυγούστου 2013, σε ηλικία 73 ετών. Στην κηδεία του έστειλαν στεφάνια ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας Αντώνης Σαμαράς, ο Ολυμπιακός, η ΠΕΦΟ, η Ομοσπονδία Άρσης Βαρών κ.ά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2015.
2. ↑
3. ↑
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2015.
Ο **Θόδωρος Μπέφας** ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν ως μέσος και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, παίζοντας στην πρώτη ομάδα από το 1932 μέχρι το 1937, πριν συνεχίσει στη Ρουμανία.

Καριέρα
-------

Ο Μπέφας γεννήθηκε στο Νυμφαίο και εντάχθηκε στο δυναμικό του Άρη το 1929, όταν και έγινε μέλος της τρίτης ομάδας του συλλόγου. Την επόμενη χρονιά, ανέβηκε στη δεύτερη ομάδα, ενώ από το 1932 και έπειτα έπαιζε στην πρώτη ομάδα του Άρη.

Την σεζόν 1932-33, κατέκτησε με τους "κίτρινους" το πρωτάθλημα Βορείου Ομίλου, αλλά στην τελική φάση κατέλαβε τη δεύτερη θέση πίσω από τον Ολυμπιακό. Ο Μπέφας σκόραρε στην εντός έδρας ήττα του Άρη από τους ερυθρόλευκους με 2-3, μειώνοντας το σκορ λίγο πριν τη λήξη του αγώνα.

Την επόμενη χρονιά, ο Άρης τερμάτισε δεύτερος στον Βόρειο Όμιλο, χάνοντας την πρόκριση στην τελική φάση από τον Ηρακλή. Ακολούθησε η πρώτη θέση του 1934-35, αλλά η διεξαγωγή του πανελλήνιου πρωταθλήματος αναβλήθηκε και εν συνεχεία ματαιώθηκε με σκοπό την πληρέστερη προετοιμασία της Εθνικής Ελλάδος για το πέμπτο Βαλκανικό Κύπελλο.

Ο Μπέφας ήταν μέλος της ομάδας του Άρη στο πρωτάθλημα του 1936, όπου οι "κίτρινοι" παρέμειναν τέταρτοι πίσω από τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό και τον Απόλλωνα Αθηνών.

Το 1936-37, ο Άρης κατέλαβε την τρίτη θέση στο τοπικό πρωτάθλημα και το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς ο Μπέφας μετακόμισε στο Βουκουρέστι, όπου συνέχισε την καριέρα του στη Βένους Βουκουρεστίου. Αγωνίστηκε μέχρι το 1945, συνεχίζοντας την καριέρα του ως προπονητής στη Ρουμανία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Balkan Cup (for Nations)
2. ↑  Greece - Final Tables 1906-1959

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
* Μπέφας Θόδωρος | aris.re
Αλληγορικός ανδριάντας της Οδύσσειας. (2ος αιώνας μ.Χ.)

Αλληγορικός ανδριάντας της Ιλιάδας. (2ος αιώνας μ.Χ.)

Ο **Ιάσων ο Αθηναίος** ήταν αρχαίος γλύπτης πιθανώς του 1ου ημίσεως του 2ου αιώνα μ.Χ. που έμεινε γνωστός από το ενεπίγραφο αλληγορικό έργο του, την "Οδύσσεια", με μορφή θωρακοφόρου στρατιώτη (ή γυναίκας). 

Το άγαλμα αυτό βρέθηκε κατά τις ανασκαφές της Ελληνικής Αρχαιολογικής Εταιρίας το 1869 νοτιοδυτικά των ερειπίων της Στοάς του Αττάλου κοντά στα ερείπια της εκκλησίας της Χρυσοπυργιώτισσας μαζί με έτερο άγαλμα ομοίως θωρακοφόρου στρατιώτη (ή γυναίκας) που παριστά αλληγορικά την Ιλιάδα. Και τα δύο αυτά αγάλματα πιθανόν ν΄ αποτελούσαν μέρος του διακόσμου της βιβλιοθήκης του Ανδριανού, τα οποία και φέρουν τους χαρακτηριστικούς αριθμούς 311 και 312. 

Αν και το άγαλμα της Ιλιάδας δεν φέρει επιγραφή, οι κριτικοί αρχαιολόγοι και ιστορικοί το αποδίδουν επίσης στον Ιάσονα τον Αθηναίο. Αμφότερα εκτίθενται στη Στοά του Αττάλου.
Η επαρχία Αττικής
Η **επαρχία Αττικής** ήταν επαρχία του νομού Αττικής. Καταλάμβανε την ανατολική πλευρά της Αττικής και ταυτίζεται με τις σημερινές νομαρχίες Ανατολικής Αττικής και Αθηνών.

Διοικητικές μεταβολές
---------------------

Δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις πέντε αρχικά επαρχίες του νομού Αττικής και Βοιωτίας. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Το 1964 αποσπάστηκε από την επαρχία ο Πειραιάς και οι γειτονικοί του δήμοι συγκροτώντας μαζί με το νησί της Σαλαμίνας την επαρχία Πειραιά. Η επαρχία Αττικής έμεινε αμετάβλητη στην συνέχεια μέχρι την κατάργησή της το 1997 με το σχέδιο Καποδίστριας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Εφετηρίς του Βασιλείου της Ελλάδας δια το έτος 1837*. 1837. σελίδες 178–180.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επαρχίες της Στερεάς Ελλάδας |
| --- |
|  |
| Νομός Αιτωλοακαρνανίας | 
* Επαρχία Βάλτου
* Επαρχία Μεσολογγίου
* Επαρχία Ναυπακτίας
* Επαρχία Τριχωνίδας
* Επαρχία Ξηρομέρου
 |
|  |
| Νομός Αττικής1 | 
* Επαρχία Αίγινας
* Επαρχία Αττικής
* Επαρχία Μεγαρίδας
* Επαρχία Πειραιώς
 |
|  |
| Νομός Βοιωτίας | 
* Επαρχία Θηβών
* Επαρχία Λεβαδείας
 |
|  |
| Νομός Ευβοίας | 
* Επαρχία Ιστιαίας
* Επαρχία Καρυστίας
* Επαρχία Χαλκίδας
 |
|  |
| Νομός Ευρυτανίας | 
Επαρχία Ευρυτανίας |
|  |
| Νομός Φθιώτιδας | 
* Επαρχία Δομοκού
* Επαρχία Λοκρίδας
* Επαρχία Φθιώτιδας
 |
|  |
| Νομός Φωκίδας | 
* Επαρχία Δωρίδας
* Επαρχία Παρνασσίδας
 |
|  |
| 
1Αναφέρονται μόνο οι επαρχίες που βρίσκονται γεωγραφικά στην Στερεά Ελλάδα. Στον νομό Αττικής ανήκουν επίσης οι επαρχίες Κυθήρων, Τροιζηνίας και Ύδρας |

 |