recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Μητροπολίτης Αμβρόσιος**, κατά κόσμο **Ηλίας Νικολάου** (1917 – 27 Ιουλίου 1984), ήταν Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως.

Ο Αμβρόσιος γεννήθηκε στη Ναύπακτο και σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1940 από τον Μητροπολίτη Φθιώτιδος (και πρώην Ναυπακτίας) Αμβρόσιο και πρεσβύτερος-αρχιμανδρίτης το 1946 από τον ίδιο αρχιερέα. Διετέλεσε προϊστάμενος του Ναού της Μεταμορφώσεως στον Πειραιά, ενώ κατά τη διάρκεια του Εμφύλιου Πολέμου υπηρέτησε ως στρατιωτικός ιερέας. Το 1951 διορίσθηκε β΄ γραμματέας της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος και από τη θέση αυτή, στις 4 Μαρτίου 1956, χειροτονήθηκε επίσκοπος ως τιτουλάριος της Επισκοπής Χριστουπόλεως και ευθύς τοποθετήθηκε Βοηθός Επίσκοπος της Μητροπόλεως Μυτιλήνης, υπό τον Μητροπολίτη Ιάκωβο Α΄. Στις 22 Σεπτεμβρίου 1958 εξελέγη Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως, διαδεχόμενος τον Σωφρόνιο Β΄, που παραιτήθηκε για λόγους υγείας. Στη θέση αυτή ο Αμβρόσιος παρέμεινε μέχρι την ημέρα του θανάτου του, που συνέβη στην Αθήνα, σε ηλικία 67 ετών. Στον μητροπολιτικό θρόνο της Ελευθερουπόλεως τον διαδέχθηκε ο επίσκοπος Ευδόκιμος (κατά κόσμο Μιχαήλ Κοκκινάκης).

* Ο Αμβρόσιος διετέλεσε επιπροσθέτως και ως τοποτηρητής της Μητροπόλεως Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου, από τον Φεβρουάριο του 1962 μέχρι το 1966.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως κυρός Αμβρόσιος»
2. ↑  Απόφ. Ιεράς Συνόδου 6-3-1956

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Αμβρόσιος Νικολάου» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 711
Η **Ελένη Λαμπίρη** (9 Φεβρουαρίου 1889, Αθήνα – 30 Μαρτίου 1960, Αθήνα) ήταν Ελληνίδα διευθύντρια ορχήστρας και συνθέτρια.

Βιογραφία
---------

Η Λαμπίρη γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν κόρη του συνθέτη Γεωργίου Λαμπίρη και εγγονή του ποιητή Ανδρέα Λασκαράτου. Σπούδασε σύνθεση με τον Edoardo Sacredote στο Ωδείο Αθηνών (1907-1908). Στην πραγματικότητα ήταν η πρώτη γυναίκα που σπούδασε σύνθεση στο Ωδείο Αθηνών, γι' αυτό κέρδισε τον τίτλο της πρώτης Ελληνίδας συνθέτριας. Συνεπώς, σπούδασε σύνθεση με καθηγητή τον Max Reger και μαεστρική με καθηγητή τον Hans Scheidt στο Βασιλικό Ωδείο της Λειψίας (1 Οκτωβρίου 1908-27 Ιουλίου 1911). Αποφοίτησε από το Βασιλικό Ωδείο της Λειψίας το 1911. Το 1913 η οπερέττα της «Το αποκριάτικο όνειρο», σε κείμενα του Γρηγορίου Ξενόπουλου και σύνθεση της Ελένης Λαμπίρη, ανέβηκε στο Θέατρο του Πανελληνίου.

Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της, εργάστηκε στο Μιλάνο ως μαέστρος. Στις 15 Ιανουαρίου 1915 κατέθεσε τα δικαιώματα της οπερέττας «Isolma» στο περιφερειακό μητρώο του Μιλάνου (αριθμός εγγραφής 64794). Το «Isolma» ήταν μια οπερέττα σε τρεις πράξεις σε συγγραφή και σύνθεση της Ελένης Λαμπίρη. Αυτή η οπερέττα ηχογραφήθηκε το 1958, από τον Τότη Καραλιβανό ως μαέστρο και τον Σπύρο Καψάσκη ως διευθυντή της χορωδίας. Το 1925 επέστρεψε στην Πάτρα όπου εργάστηκε ως διευθύντρια στο Ωδείο της Πάτρας μέχρι το 1953. Την ίδια περίοδο έγραφε κριτικές περί της μουσικής στην τοπική πατραϊκή εφημερίδα «Νεολόγος Πατρών». Πέθανε στο δημοτικό νοσοκομείο Αθηνών.

Έργα (επιλεγμένα)
-----------------

* *Το αποκριάτικο όνειρο* 1913, οπερέτα
* *Isolma* 1915, οπερέτα
* *Μπαλάντα* για σοπράνο και πιάνο, 1933 (έχει χαθεί)
* String quartet σε Α ματζόρε
* Serenata for flute violin and viola
* Συμφωνία για μεγάλη ορχήστρα σε Β μινόρε
* ``Iratzi N,`` όπερα, σε λιμπρέττο L.Orsini

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  Mary Frech McVicker: «Women Opera Composers» (Αγγλικά) McFarland & Company. 2016. σελ. 95. ISBN-13 978-0-7864-9513-9.
2. ↑  Rhian Samuel, Julie Anne Sadie: «The Norton/Grove dictionary of women composers» (Αγγλικά) W. W. Norton & Company. 1994. ISBN-13 978-0-393-03487-5.

* *Ta Nea Kefallinias kai Ithakis*; 3/9/1960; issue number 172
* *Gazzetta Ufficiale del Regno d`Italia*; issue number 198 of 10/08/1915, page 4765
* Sadie, Julie Anne; Samuel, Rhian (1994). The Norton/Grove dictionary of women composers
* Nea Estia vol. 697 pages 1018-1019, Κριτική με τίτλο "Η Μουσική" στην εφημερίδα Νέα Εστία Αρχειοθετήθηκε 2022-01-18 στο Wayback Machine.
* Χορωδιακό από την οπερέττα Ισόλμα
Στην ελληνική μυθολογία, ο **Δεξαμενός** ήταν βασιλιάς της Ωλενού στην Αχαΐα, που εμφανίζεται στους άθλους του Ηρακλή .

Μυθολογία
---------

Ο Ηρακλής, επιστρέφοντας από στην Ήλιδα, όπου καθάρισε τους στάβλους του Αυγεία, επισκέπτεται τον Δεξαμενό του Ωλενού. Εκεί σκοτώνει τον κένταυρο Ευρυτίων, που προσπαθούσε να βιάσει την κόρη του Δεξαμενού. Στον ψευδο-Απολλόδωρο, αυτή η κοπέλα ονομάζεται Μνησιμάχη και αρραβωνιάστηκε με το ζόρι με τον Κένταυρο. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης, την ονομάζει Ιππολύτη και ο κένταυρος προσπαθεί να τη βιάσει την ημέρα του γάμου της με τον Αζάνα.

Ο Καλλίμαχος παρουσιάζει τον Δεξαμενό ως γιο του Οικίου. Ο Παυσανίας του αναφέρει δύο επιπλέον κόρες, τη Θηρονίκη και τη Θηραιφόνη, παντρεύοντας τις με τον Κτεάτο και τον Εύρυτο, τους Μολιόνες, αντίστοιχα, και γεννώντας τον Αμφίμαχο και τον Θάλπιο αντίστοιχα.

Ο Υγίνος παρουσιάζει μια διαφορετική ιστορία, στην οποία η Δηιάνειρα είναι η κόρη του Δεξαμενού και όπου την υπόσχονται στον Ηρακλή. Ο ήρωας σκοτώνει τον κένταυρο Ευρυτίων που προσπαθεί να παντρευτεί την Δηιάνειρα με το ζόρι.

Πηγές
-----

* Απολλόδωρος, Bibliothèque [détail des éditions] [lire en ligne] (II, 5, 5)
* Διόδωρος ο Σικελιώτης, Bibliothèque historique [détail des éditions] [lire en ligne] (IV, 33, 1)
* Scholie D à Homère, *Odyssée* (XXI, 295)
* Παυσανίας, *Ελλάδος περιήγησις* [διαδικτυακή ανάγνωση] (VII, 18, 1; V, 3, 3)
* Καλλίμαχος, Hymnes [détail des éditions] (lire en ligne) (IV)
* Υγίνος, Fables [détail des éditions] [(la) lire en ligne] (31 et 33)
Ο **Θωμάς Ε. Υψηλάντης** (Ραπόλτενκίρχεν, συνοικία της πόλης Σίγκχαρτσκίρχεν, Αυστρία, 15 Αυγούστου 1909 - Αθήνα, 22 Δεκεμβρίου 1966) ήταν Έλληνας διπλωμάτης και πολιτικός. Υπηρέτησε ως πρέσβης σε διάφορες χώρες και ως βουλευτής με την Ένωση Κέντρου μέχρι το θάνατό του. Για την προφορά του στο διπλωματικό σώμα τιμήθηκε με παράσημα, ανάμεσα στα οποία ο Χρυσός Σταυρός του Γεωργίου Α' και ο Ταξιάρχης του Φοίνικος.

Βιογραφία
---------

Καταγόταν από την οικογένεια Υψηλάντη, που έχει μακρά διπλωματική και πολιτική ιστορία. Ειδικότερα, ήταν εγγονός του Γρηγορίου Υψηλάντη (που ήταν αδερφός του Αλέξανδρου και του Δημητρίου Υψηλάντη).

Σπούδασε Νομικά στο πανεπιστήμιο της Βιέννης (από το οποίο είχε αναγορευτεί διδάκτορας) και συνακόλουθα σταδιοδρόμησε στο διπλωματικό σώμα, ως υποπρόξενος στην Καζαμπλάνκα (1939), σύμβουλος πρεσβειών, γραμματέας της ελληνικής πρεσβείας στο Λονδίνο (1942), στο υπουργείο Εξωτερικών στην Αθήνα και μετά σε άλλες διπλωματικές θέσεις στο Βερολίνο, στη Μόσχα, στο Λίβανο και στη Γιουγκοσλαβία. Τέλος, διορίστηκε πρεσβευτής στην Αιθιοπία το 1958 και στη Δυτική Γερμανία το 1959. Υπηρέτησε στο διπλωματικό σώμα ως την παραίτησή του, το 1961.

Εξελέγη βουλευτής με την Ένωση Κέντρου στην Α΄ Αθηνών, στις εκλογές του 1963 και επανεξελέγη στις εκλογές του 1964. 

Πέθανε έπειτα από μακρά ασθένεια όντας εν ενεργεία βουλευτής, το Δεκέμβριο του 1966 και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη από το ναό της Μητρόπολης. Την έδρα του στη Βουλή κατέλαβε μετά το θάνατό του, η πρώτη επιλαχούσα Ηρώ Λάμπρου.

Από το γάμο του με την Έλλη Ράλλη απέκτησε 1 γιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.assembly.coe.int/nw/xml/AssemblyList/MP-Details-EN.asp?MemberID=1075.
2. 1 2  "Απεβίωσεν ο βουλευτής Θ. Υψηλάντης", Μακεδονία, 23/12/1966, σελ. 7.
3. 1 2  εφ. Ελευθερία, "Απεβίωσε χθες ο βουλευτής της Ε.Κ. Θ. Υψηλάντης", 23-12-1966.
4. 1 2  Το Βήμα της Κυριακής, 27/10/1974, "Οι βουλευταί και οι συνδυασμοί: Μεταμορφώσεις μιας δεκαετίας", σελ. 7.
Ο **Λάμπης Νικολάου** (23 Νοεμβρίου 1935) είναι Έλληνας πολιτικός μηχανικός και επιχειρηματίας, πρώην μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ) από το 1986 έως το 2015 (οπότε αποχώρησε λόγω συμπλήρωσης του 80ού έτους της ηλικίας του), της οποίας χρημάτισε και αντιπρόεδρος (2005—2009). Επίσης διατέλεσε, μεταξύ άλλων, πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής τα διαστήματα 1985—1993 και 1997—2005 και αντιπρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στην Αθήνα.

Υπήρξε στενός φίλος και συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το Νοέμβριο του 1935 στην Αθήνα. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Πολυτεχνείο του Μονάχου στην τότε Δυτική Γερμανία. Εργάστηκε ως κατασκευαστής δημοσίων έργων και υπήρξε γενικός διευθυντής της εταιρείας ΕΔΟΚ—ΕΤΕΡ από το 1977 μέχρι το 1982. Υπό τη δική του διεύθυνση αποπερατώθηκαν το Ολυμπιακό Στάδιο και το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, μεταξύ άλλων.

Διατέλεσε τεχνικός σύμβουλος στο Πολιτικό Γραφείο του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου στο Μέγαρο Μαξίμου από το 1982 μέχρι το 1989 και από το 1993 μέχρι το 1996. Με δική του πρωτοβουλία, η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου προχώρησε στη δημιουργία της ΔΕΠΑΝΟΜ (Δημόσια Επιχείρηση Ανέγερσης Νοσηλευτικών Μονάδων), της οποίας ανέλαβε πρώτος πρόεδρος. Με αυτή την ιδιότητα, επέβλεψε την κατασκευή των πανεπιστημιακών νοσοκομείων Πατρών, Ιωαννίνων και Ηρακλείου Κρήτης. Επίσης, διατέλεσε αντιπρόεδρος και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ολυμπιακής Αεροπορίας από το 1995 ως το 1996.

Υπήρξε πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής από το 1985 ως το 1993 και από το 1997 ως το 2005, καθώς και αντιπρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στην Αθήνα. Μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ) από το 1986, χρημάτισε αντιπρόεδρός της από το 2005 ως το 2009. Αποχώρησε τον Νοέμβριο του 2015, λόγω συμπλήρωσης του 80ού έτους της ηλικίας του, σύμφωνα με τους κανονισμούς της ΔΟΕ.

Είναι νυμφευμένος με την Τόνια Παπαπαναγιώτου με την οποία έχουν τρία παιδιά. Αδελφός του είναι ο δημοσιογράφος και πολιτικός Κώστας Νικολάου, που διατέλεσε βουλευτής, ευρωβουλευτής και αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Τιμές - διακρίσεις
------------------

* Οφφίκιο Άρχοντος Ευταξίου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας από τον οικουμενικό πατριάρχη Βαρθολομαίο
* Χρυσός Σταυρός του Τάγματος της Τιμής από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο
* Ταξίαρχος επί τιμή της Ιταλικής Δημοκρατίας.
* Χρυσό Μετάλλιο Αξίας της Πόλεως των Αθηνών.
* ταξίαρχος επί τιμή του Ιππικού Τάγματος της Αγίας Αγαθής της Δημοκρατίας του Σαν Μαρίνο
* διδάκτωρ επί τιμή Αθλητικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Mainz της Γερμανίας
* διδάκτωρ επί τιμή Ανθρωπιστικών Σπουδών του Πανεπιστημίου ARCADIA της Φιλαδέλφειας των ΗΠΑ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Λάμπης Νικολάου - Αφιέρωμα της εφημερίδας «Τα Νέα», 20 Σεπτεμβρίου 1997

Πηγές
-----

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
Το **Αρχαιολογικό και Λαογραφικό Μουσείο Καστελλόριζου** είναι ένα αρχαιολογικό και λαογραφικό μουσείο που βρίσκεται στη συνοικία "Κάβος" στο Καστελλόριζο. Στεγάζεται από το 1984 στο "Κονάκι" το οποίο είναι τμήμα του Κάστρου του Αγίου Νικολάου, το οποίο χρονολογείται από τα χρόνια της Ιπποτοκρατίας. Αναπτύσσεται σε δύο ορόφους και 4 αίθουσες, οι τρείς εκ των οποίων έχουν αρχαιολογικά ευρήματα και η τέταρτη λαογραφικά κειμήλια του νησιού.

Στο μουσείο στεγάζονται αρχαία και βυζαντινά ευρήματα από το νησί αλλά και ευρήματα που ανασύρθηκαν από τη θάλασσα. Στα εκθέματα περιλαμβάνονται από την αρχαία περίοδο επιγραφές, επιτύμβιες στήλες, ανάγλυφα λυκιακού τύπου, βωμίσκοι, αγγεία και όστρακα, λυχνάρια, αμφορείς, ενσφράγιστες λαβές αμφορέων, κορμός μαρμάρινου αγάλματος Υγείας, και απότμημα ρωμαϊκής σαρκοφάγου. Από τη βυζαντινή περίοδο εκτίθενται εικόνες, κείμενα περιηγητών, αποτοιχισμένες τοιχογραφίες και αντικείμενα μικροτεχνίας. Εκτίθεται επίσης η στολή σκάφανδρου που χρησιμοποιήθηκε για τις αρχαιολογικές έρευνες στη θάλασσα γύρω απ' το νησί.

Στην αίθουσα αφιερωμένη στη λαογραφία του νησιού εκτίθενται παραδοσιακές φορεσιές του νησιού, κεντήματα, κεραμικά, είδη λαϊκής τέχνης και υπάρχει επίσης και ανακατασκευή της παραδοσιακής κουζίνας του νησιού.

Αναφορές
--------

1. ↑  odysseus.culture.gr/h/1/gh152.jsp?obj\_id=3466.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Μαρτίου 2018. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2018.
Ο **Τζον Μοδινός** (26 Μαΐου 1927 – 11 Ιανουαρίου 2011) ήταν Κύπριος βαρύτονος.

Σταδιοδρομία
------------

Γεννήθηκε στον Όμοδο της Λεμεσού το 1927. Αρχικά ασχολήθηκε με την ψαλτική. Το 1948 μετέβη στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής για σπουδές ωδικής. Η επαγγελματική σταδιοδρομία του ξεκίνησε στη Νέα Υόρκη το 1956, όταν ανέλαβε τον ρόλο του Μοράλες στην *Κάρμεν* του Μπιζέ. Ένα έτος μετά, συμμετείχε σε μια παραγωγή της όπερας *Τραβιάτα* του Βέρντι, όπου πρωταγωνίστουσε η επιφανής υψίφωνος Μπέβερλι Σιλς. Εμφανίστηκε με επιτυχία σε πολλές αμερικανικές και ευρωπαϊκές λυρικές σκηνές. Ο πρωταγωνιστικός ρόλος του *Ριγκολέτο* του Βέρντι υπήρξε ο πλέον χαρακτηριστικός της σταδιοδρομίας του· ο Μοδινός ερμήνευσε τον ρόλο 223 φορές, εκ των οποίων πολλές πραγματοποιήθηκαν με συμπρωταγωνιστή τον κορυφαίο τενόρο Λουτσιάνο Παβαρότι.

Το 1961, εμφανίστηκε στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού συμπρωταγωνιστώντας ως Οδυσσέας στην παγκόσμια πρεμιέρα της όπερας *Ναυσικά* της Πέγκι Γκλάνβιλ-Χικς, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Πρωταγωνίστησε σε πολλές παραγωγές της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ενώ από το 1980 ως το 1982 υπήρξε καλλιτεχνικός διευθυντής του οργανισμού.

Πέθανε στις 11 Ιανουαρίου 2011 στην Αθήνα, από καρδιακή ανεπάρκεια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Μοδινός Τζων (Ιωάννης Φίλιππος) - Εθνική Λυρική Σκηνή». *virtualmuseum.nationalopera.gr*. Ανακτήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2023.
2. ↑  Newsroom. «Απεβίωσε ο βαρύτονος Τζων Μοδινός». *www.kathimerini.gr*. Ανακτήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2023.
3. ↑  Murdoch, James (2002). *Peggy Glanville-Hicks : a transposed life* (στα Αγγλικά). Hillsdale, NY : Pendragon Press. σελ. 180. ISBN 978-1-57647-077-0.
4. ↑  «Μοδινός Τζων (Ιωάννης Φίλιππος) - Εθνική Λυρική Σκηνή». *virtualmuseum.nationalopera.gr*. Ανακτήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2023.
5. ↑  «Veteran opera singer Modinos dies». *ANA-MPA*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2011.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 72572995
* **Europeana**: agent/base/43095
* GND: 133119033
* MusicBrainz: 6958c538-c257-4aac-9adb-8db925466ac5

 |

 |
O **Σίμος Σιμόπουλος** ήταν Έλληνας μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος μηχανικός και πανεπιστημιακός. Είχε διατελέσει πρύτανης του ΕΜΠ και υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων.

Βιογραφία
---------

Σπούδασε Μηχανολόγος - Ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο. Στη συνέχεια, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Ιμπίριαλ Κόλετζ του Λονδίνου και διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου.

Δίδασκε στο ΕΜΠ στο τμήμα μηχανολόγων μηχανικών στον τομέα πυρηνικής τεχνολογίας και από το 1992 ήταν καθηγητής. Από το 1999 ως το 2001 και από το 2003 ως το 2005 ήταν πρόεδρος της σχολής Μηχανολόγων Μηχανικών ΕΜΠ. Από το 2000 ως το 2003 ήταν αντιπρύτανης του ΕΜΠ.

Από το 2006 ως το 2009 ήταν γενικός γραμματέας του Υπουργείου Μεταφορών και Επικοινωνιών. Το 2009 διορίστηκε πρόεδρος της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας (ΡΑΕ). Το 2010 εξελέγη πρύτανης του ΕΜΠ και διατήρησε αυτό το αξίωμα μέχρι το 2014.

Στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Παναγιώτη Πικραμμένου το 2012 ήταν υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων.

Τον Ιούλιο του 2014 ανέλαβε πρόεδρος της Ρυθμιστικής Αρχής Επιβατικών Μεταφορών (ΡΑΕΜ).

Απεβίωσε στις 25 Σεπτεμβρίου 2020.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Σιμόπουλος Σίμος». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2016.
2. ↑  «Σίμος Ε. Σιμόπουλος - Βιογραφικό Σημείωμα». Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2016.
3. ↑  «Σύντομο βιογραφικό σημείωμα Σίμου Ε. Σιμοπούλου» (PDF). Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2016.
4. ↑  «O Σ. Σιμόπουλος νέος πρόεδρος της ΡΑΕ». Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2016.
5. ↑  «ΕΜΠ: νέος πρύτανης ο Σίμος Σιμόπουλος». Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2016.
6. ↑  «Κυβέρνησις ΟΘ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΙΚΡΑΜΜΕΝΟΥ». Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2016.
7. ↑  «Ο Σίμος Σιμόπουλος αναλαμβάνει πρόεδρος στην ΡΑΕΜ». Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2016.
8. ↑  Απεβίωσε ο Σίμος Σιμόπουλος
Πανοραμική άποψη της Κωνσταντινούπολης το 1870 σε φωτογραφία του Βασιλάκη Καργόπουλου
Ο **Βασιλάκης Καργόπουλος** (*Βασίλειος Καργόπουλος 1826-1886*) ήταν Έλληνας φωτογράφος της Κωνσταντινούπολης και ο σημαντικότερος φωτογράφος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. 

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1826 και το πρώτο στούντιο του το άνοιξε στη Μεγάλη Οδό του Πέραν στην Κωνσταντινούπολη το 1850, ενώ αργότερα άνοιξε και ένα δεύτερο στην Αδριανούπολη σε συνεργασία με τον Εμμανουήλ Φώσκολο. Στη φωτογράφιση πορτρέτων ήταν από τους πρώτους που χρησιμοποίησε την τεχνική της δαγκεροτυπίας από την οποία όμως απομακρύνεται αργότερα εφαρμόζοντας πιο νέες τεχνικές. 

Ο Καργόπουλος ήταν φημισμένος για τις πανοραμικές φωτογραφίες της Πόλης, του Βοσπόρου, των μνημείων, της καθημερινότητας. Σήμερα αυτές οι φωτογραφίες του είναι σημαντικά στοιχεία για τη ζωή στην Κωνσταντινούπολη του 19ου αιώνα. Υπήρξε επίσημος φωτογράφος των σουλτάνων, όταν διορίζεται ως τέτοιος το 1879 από τον σουλτάνο Αμπτουλχαμίτ Β΄ και προσωπικός φωτογράφος του σουλτάνου Mουράτ Ε΄.

Τιμήθηκε με μετάλλια από τους Οθωμανούς σουλτάνους, τον βασιλιά της Σουηδίας και της Νορβηγίας Όσκαρ Β’, τον βασιλιά της Δανίας Χριστιανό Θ΄. Έκανε εκθέσεις στη Νάπολη και τη Φλωρεντία. Πέθανε στις 28 Μαρτίου 1886 σε ηλικία 59 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *CERL Thesaurus*. Consortium of European Research Libraries. cnp00524190. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  *Photographers’ Identities Catalog*. 4035. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 144784346.
4. ↑  Έλληνες φωτογράφοι στην Κωνσταντινούπολη τον 19ο αιώνα archaiologia.gr
5. ↑  Ο ξεχασμένος Επίσημος Φωτογράφος της Αυτού Εξοχότητας του Σουλτάνου[*νεκρός σύνδεσμος*] sae.gr
Συντεταγμένες: 50°05′17″N 14°25′20″E﻿ / ﻿50.0881°N 14.4222°E﻿ / 50.0881; 14.4222

Η **Παλαιά Πόλη** (τσέχικα: *Staré Město*) είναι συνοικία της Πράγας κι ο αρχικός πυρήνας της πόλης. Τον 14ο αιώνα, ο Κάρολος Δ' επέκτεινε την πόλη ιδρύοντας τη Νέα Πόλη, η οποία χωριζόταν από την Παλαιά με την οδό Na Příkopě.

Στη Στάρε Μιέστο ενδιαφέρον παρουσιάζει η μεγάλη Πλατεία της Παλαιάς Πόλης (τσέχικα: *Staroměstské náměstí*), με το άγαλμα του Γιαν Χους στο κέντρο και τα κτίρια γύρω της, τo Παλαιό Δημαρχείο, καθώς και το Αστρονομικό Ρολόι. Στην απέναντι όχθη του Μολδάβα βρίσκεται η Μάλα Στράνα, που συνδέεται με τη Στάρε Μιέστο μέσω της Γέφυρας του Καρόλου.

Ιστορία
-------

Η ύπαρξη της συνοικίας Στάρε Μιέστο χρονολογείται από τον 9ο αιώνα. Πηγές του 12ου αιώνα περιγράφουν πως κάθε Σάββατο γινόταν υπαίθρια αγορά, ενώ στον ίδιο χώρο πραγματοποιούνταν και στρατιωτικές συναθροίσεις. Οι έμποροι των κοντινότερων περιοχών πλούτισαν από την άνθηση του εμπορίου κι όταν έλαβαν προνόμια από τον βασιλιά Βεγκέσλαο Α΄, ιδρύθηκε η πόλη της Πράγας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 4623. Ανακτήθηκε στις 6  Αυγούστου 2018.
2. ↑  *d:Q110166057*. www.cuzk.cz/Dokument.aspx?AKCE=META%3ASESTAVA%3AMDR002\_XSLT%3AWEBCUZK\_ID%3A727024. Ανακτήθηκε στις 17  Δεκεμβρίου 2021.
3. ↑  Τσεχική Στατιστική Υπηρεσία: (Τσεχικά) *d:Q111647375*. www.czso.cz/csu/czso/vysledky-scitani-2021-otevrena-data. Ανακτήθηκε στις 1  Νοεμβρίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Old Town, Prague στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 146753451
* LCCN: n97034270
* GND: 4453564-8
* NKC: ge130940

 |

 |
Ιστορικό του αξιώματος
----------------------

### Δήμαρχος-Επίτροπος της Περιφέρειας της Κολούμπια (1967-1975)

Το 1967, ο Πρόεδρος Λίντον Τζόνσον παρουσίασε στο Κογκρέσο ένα σχέδιο για την αναδιοργάνωση της διοίκησης της Περιφέρειας της Κολούμπια. Το σύστημα των τριών επιτρόπων αντικαταστάθηκε από μια διοίκηση με επικεφαλής έναν μόνο δήμαρχο-επίτροπο, έναν βοηθό δήμαρχο-επίτροπο και ένα εννεαμελές περιφερειακό συμβούλιο, διορισμένο από τον πρόεδρο. Ο δήμαρχος-επίτροπος και ο βοηθός του θα υπηρετούσαν τετραετή θητεία, ενώ τα μέλη του συμβουλίου τριετή. Ενώ το συμβούλιο ήταν επίσημα μη κομματικό, το πολύ έξι από τα μέλη του Συμβουλίου μπορούσαν να είναι του ίδιου πολιτικού κόμματος. Τα μέλη του Συμβουλίου όφειλαν να εργάζονται με μερική απασχόληση. Όλα τα μέλη του συμβουλίου, ο δήμαρχος-επίτροπος και ο βοηθός του έπρεπε να είναι κάτοικοι της Περιφέρειας της Κολούμπια για τα τρία χρόνια που προηγήθηκαν του διορισμού. Όλοι υποχρεούνταν να είναι κάτοικοι της Περιφέρειας κατά τη διάρκεια της θητείας τους.

| # | Δήμαρχος-Επίτροπος | Θητεία | Κόμμα |
| --- | --- | --- | --- |
| Πορτρέτο | Ονοματεπώνυμο | Έναρξη | Λήξη |
| 1 |  | Ουόλτερ Ουάσιγκτον | 7 Νοεμβρίου 1967 | 2 Ιανουαρίου 1975 | Δημοκρατικό |

### Δήμαρχοι της Περιφέρειας της Κολούμπια (1975-σήμερα)

Από το 1975 η Περιφέρεια της Κολούμπια διοικείται από έναν αιρετό δήμαρχο και ένα περιφερειακό συμβούλιο (μέσω λαϊκής ψηφοφορίας).

| # | Δήμαρχος | Θητεία | Κόμμα | Προηγούμενο αξίωμα |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Πορτρέτο | Ονοματεπώνυμο |
| 1 |  | Ουάλτερ Ουάσιγκτον | 2 Ιανουαρίου 1975 - 2 Ιανουαρίου 1979 | Δημοκρατικό | Δήμαρχος-Επίτροπος της Π.Κ. |
| 2 |  | Μάριον Μπάρι | 2 Ιανουαρίου 1979 - 2 Ιανουαρίου 1991 | Δημοκρατικό | Μέλος του Συμβουλίου της Π.Κ. |
| 3 |  | Σάρον Πρατ Κέλι | 2 Ιανουαρίου 1991 - 2 Ιανουαρίου 1995 | Δημοκρατικό | Ταμίας του Δημοκρατικού Κόμματος |
| 4 |  | Μάριον Μπάρι | 2 Ιανουαρίου 1995 - 2 Ιανουαρίου 1999 | Δημοκρατικό | Μέλος του Συμβουλίου της Π.Κ. |
| 5 |  | Άντονι Ουίλιαμς | 2 Ιανουαρίου 1999 - 2 Ιανουαρίου 2007 | Δημοκρατικό | Οικονομικός Επίτροπος της Π.Κ. |
| 6 |  | Άντριαν Φέντι | 2 Ιανουαρίου 2007 - 2 Ιανουαρίου 2011 | Δημοκρατικό | Μέλος του Συμβουλίου της Π.Κ. |
| 7 |  | Βίνσεντ Γκρέι | 2 Ιανουαρίου 2011 - 2 Ιανουαρίου 2015 | Δημοκρατικό | Πρόεδρος του Συμβουλίου της Π.Κ. |
| 8 |  | Μιούριελ Μπάουζερ | 2 Ιανουαρίου 2015 - σήμερα | Δημοκρατικό | Μέλος του Συμβουλίου της Π.Κ. |
Ο Δρ. **Αμπντάλα Ενσούρ** (*Abdalla Ensour*, 1939-) είναι πολιτικός από την Ιορδανία, που χρημάτισε πρωθυπουργός της χώρας από τον Οκτώβριο του 2012 έως τον Μάιο του 2016.

Εκπαίδευση και πολιτική σταδιοδρομία
------------------------------------

Ο Ενσούρ φοίτησε στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού και στις ΗΠΑ, ενώ απέκτησε και διδακτορικό στο Παρίσι. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1989 και στη συνέχεια το 1992. Έκτοτε εκλέγεται συνεχώς μέλος του Κοινοβουλίου. Το 1984 ανέλαβε για πρώτη φορά σε υπουργικό πόστο και ειδικότερα ως υπουργός Σχεδιασμού. Στο ίδιο αξίωμα υπηρέτησε και το 1985. Αργότερα, χρημάτισε ξανά υπουργός Παιδείας (1989), Εξωτερικών (1991), Βιομηχανίας και Εμπορίου (1993), Ανωτέρας Εκπαίδευσης (1996) και Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και υπουργός Διοικητικής Ανάπτυξης (1997). Το 1998 ήταν ξανά Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και υπουργός Τύπου και ήταν μέλος της Κάτω Βουλής την περίοδο 1998-2001. Κατά την περίοδο που έγινε Πρωθυπουργός ήταν μέλος της Γερουσίας και επικεφαλής της Διοικούσας Επιτροπής του Πανεπιστημίου Αλ Ζαϊτούνα της Ιορδανίας. Ανέλαβε επίσης σε αρκετές διοικητικές και οικονομικές θέσεις στην Παγκόσμια Τράπεζα και σε άλλους οργανισμούς.

Πρωθυπουργός
------------

Στις 11 Οκτωβρίου 2012 διορίστηκε πρωθυπουργός της Ιορδανίας από τον βασιλιά. Ο νέος πρωθυπουργός ζήτησε από τους ισλαμιστές της Μουσουλμανικής Αδελφότητας να συμμετέχουν στις εκλογές.

Έπειτα από τις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν τον Ιανουάριο του 2013, ο βασιλιάς επαναδιόρισε τον Ενσούρ στην πρωθυπουργία στις 9 Μαρτίου 2013. Η δεύτερη κυβέρνησή του ορκίστηκε στις 30 Μαρτίου 2013.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 8  Ιουλίου 2019.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 16  Δεκεμβρίου 2021.
3. ↑  senate.jo/node/2008.
4. ↑  «King Hussein warns of 'destructive darkness' unless peace talks progress». *Jerusalem Post*. 21-4-1998. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2012-11-04.. Ανακτήθηκε στις 16-6-2010.
5. ↑  Al Monitor, Jordan's New Prime Minister Asks Islamists to Join Elections, 12-10-2012.
6. ↑  Al-Khalidi, Suleiman (9-3-2013). «Jordan's King Abdullah reappoints Ensour as PM». *Reuters* (Αμάν). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2013-10-19.. Ανακτήθηκε στις 10-3-2013.
7. ↑  «Ensour 19-member Cabinet sworn in». *The Jordan Times*. 30-3-2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2014-12-20.. Ανακτήθηκε στις 29-6-2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αμπντάλα Ενσούρ** |

* Πρωθυπουργός της Ιορδανίας
Η **Εθνοσυνέλευση** ( αραβικά: المجلس الوطني البحريني‎ ) είναι το νομοθετικό σώμα   του Μπαχρέιν. Το Κοινοβούλιο είναι διμερές, αποτελούμενο από τα 40 εκλεγμένα μέλη του Συμβουλίου των Αντιπροσώπων ( κάτω βουλή ) και τα 40 διορισμένα από βασιλικά μέλη του Συμβουλευτικού Συμβουλίου (την Άνω Βουλή). Η κοινή σύνοδος της Εθνοσυνέλευσης προεδρεύεται από τον Πρόεδρο του Συμβουλίου των Αντιπροσώπων ή από τον Πρόεδρο του Συμβουλευτικού Συμβουλίου εάν ο πρώτος απουσιάζει.

Τελευταίες εκλογές
------------------

Κύριο λήμμα: Γενικές εκλογές στο Μπαχρέιν 2022

Εθνοσυνέλευση σύμφωνα με το σύνταγμα του 1973
---------------------------------------------

Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1973 ( άρθρο 43 ), η Εθνοσυνέλευση ήταν ένα ενιαίο κοινοβούλιο αποτελούμενο από σαράντα μέλη που εκλέγονταν με «καθολική ψηφοφορία». Ωστόσο, ο τότε Εμίρης, Σεΐχης Ίσα ιμπν Σαλμάν Αλ Χαλίφα διέταξε ότι οι γυναίκες δεν θα θεωρούνταν «καθολική ψηφοφορία» και δεν θα τους επιτρεπόταν να ψηφίσουν στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1973.

Ιστορία της Εθνοσυνέλευσης του Μπαχρέιν
---------------------------------------

Η πρώτη Εθνοσυνέλευση στο Μπαχρέιν στα χρονικά εξελέγη το 1973 σύμφωνα με το καταστατικό του πρώτου συντάγματος που εκδόθηκε την ίδια χρονιά. Το 1975, η Συνέλευση διαλύθηκε από τον τότε Εμίρη Σάιχ Ίσα ιμπν Σαλμάν αλ-Χαλίφα επειδή αρνήθηκε να περάσει τον υπό την αιγίδα της κυβέρνησης Νόμο για την Κρατική Ασφάλεια του 1974. Στη συνέχεια, ο Εμίρης δεν επέτρεψε στη Συνέλευση να συνέλθει ξανά ή να διεξαγάγει εκλογές κατά τη διάρκεια της ζωής του.

Μετά τον θάνατο του Ισά μπιν Σαλμάν Αλ Χαλίφα το 1999, ο γιος του Σεΐχη Χαμάντ μπιν Ισά Αλ Χαλίφα, ο νέος ηγέτης του Μπαχρέιν εξέδωσε το Σύνταγμα του 2002. Την ίδια χρονιά έγιναν εκλογές για το Συμβούλιο των Αντιπροσώπων και διόρισε τα μέλη του Συμβουλευτικού Συμβουλίου, σχηματίζοντας την πρώτη Εθνοσυνέλευση από το 1975.

Δείτε επίσης
------------

* Συμβούλιο των Αντιπροσώπων του Μπαχρέιν
* Συμβουλευτικό Συμβούλιο του Μπαχρέιν

Παραπομπές
----------

1. ↑  Diamond, Larry· Plattner, Marc F. (17 Απριλίου 2014). *Democratization and Authoritarianism in the Arab World - Google Books*. ISBN 9781421414171. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2019.
2. ↑  McMurray, David A.· Ufheil-Somers, Amanda (2013). *The Arab Revolts: Dispatches on Militant Democracy in the Middle East - Google Books*. ISBN 978-0253009685. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2019.
3. ↑  «Constitute» (PDF). *www.constituteproject.org*. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2019.
4. ↑  «From ethnic to national and vice versa». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουλίου 2006. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2006.
Ο **Ναντέρ Νταχάμπι** (αραβικά: نادر الذهبي‎) είναι πολιτικός από την Ιορδανία, που χρημάτισε πρωθυπουργός της αραβικής χώρας από το 2007 έως το 2009.

Καριέρα
-------

Γεννήθηκε στο Αμάν το 1946 και είναι παντρεμένος με 2 γιους και 1 κόρη.

Διορίστηκε πρωθυπουργός από τον βασιλιά Αμπντάλα στις 25 Νοεμβρίου του 2007 έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές εκείνου του μήνα. Σε αυτές τις εκλογές οι ισλαμιστές και η Αντιπολίτευση ηττήθηκαν από τους φιλοκυβερνητικούς υποψηφίους. 

Σπούδασε σε Αεροναυπηγική Σχολή Μηχανικών στην Ελλάδα και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Επίσης, έκανε σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων στις ΗΠΑ. Υπηρέτησε ως διοικητής των αεροπορικών δυνάμεων της χώρας και στο νέο υπουργικό συμβούλιο εκτός από πρωθυπουργός, ανέλαβε και υπουργός Άμυνας. Η κυβέρνησή του ήταν η πρώτη στην αραβική χώρα που συμπεριέλαβε 4 γυναίκες.

Ανάμεσα στα άλλα, ήταν πρόεδρος του IATA την περίοδο 1996-1997 και διορίστηκε υπουργός Μεταφορών το 2001.

Τον Δεκέμβριο του 2009 παραιτήθηκε και αντικαταστάτης του διορίστηκε ο Σαμίρ Ριφάι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ελεύθερος Τύπος
Ο **Σαμίρ Ριφάι** (Samir Zaid al-Rifai, στα αραβικά سمير زيد الرفاعي) είναι πολιτικός από την Ιορδανία, ο οποίος χρημάτισε πρωθυπουργός από τον Δεκέμβριο του 2009 έως την 1η Φεβρουαρίου 2011. Είναι γιος του πρώην πρωθυπουργού, Ζαΐντ αλ-Ριφάι.

Πρώτα χρόνια
------------

Γεννήθηκε το 1966. Το 1984 έγινε δεκτός στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και απέκτησε πτυχίο μπάτσελορ στις Μεσανατολικές Σπουδές το 1988. Εν συνεχεία, απέκτησε και τίτλο Μάστερ στις Διεθνείς Σχέσεις από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ το 1989.

Καριέρα
-------

Το 1999 διορίστηκε γενικός γραμματέας της Βασιλικής Χασεμιτικής Αυλής. Επίσης τέθηκε επικεφαλής του Βασιλικού Γραφείου Τύπου και του τμήματος επικοινωνιών. 

Ο Ριφάι χρημάτισε υπουργός στη Βασιλική Αυλή από το 2003 έως το 2005. Διορίστηκε σύμβουλος του βασιλιά τον Απρίλιο του 2005 και τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου έγινε CEO του Jordan Dubai Capital. Διορίστηκε στην πρωθυπουργία της Ιορδανίας από τον βασιλιά στις 9 Δεκεμβρίου του 2009. Το υπουργικό του συμβούλιο εγκρίθηκε με βασιλικό διάταγμα στις 14 Δεκεμβρίου του 2009.

Έπειτα από τη διεξαγωγή πρόωρων βουλευτικών εκλογών, στις 9 Νοεμβρίου 2010, ο Ριφάι έλαβε εκ νέου εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης, στις 22 Νοεμβρίου.

Στις αρχές του 2011 ξέσπασαν διαδηλώσεις και ταραχές εναντίον της οικονομικής πολιτικής του Ριφάι, με αποτέλεσμα ο βασιλιάς Αμπντάλα να διορίσει ξανά πρωθυπουργό τον Μπακίτ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  pantheon.world/profile/person/Samir\_Rifai. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «Jordan's king names prime minister-designate - Taiwan News Online». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2009.
3. ↑  «Samir Rifai named new Jordan prime minister». ArabNews. 10-12-2009.. Ανακτήθηκε στις 14-12-2009.
4. ↑  «Royal Decree approves new cabinet». Petra News Agency. 14-12-2009.. Ανακτήθηκε στις 14-12-2009. [*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  Bloomberg, Jordanian King Asks PM Rifai to Form New Government, 22-11-2010.
6. ↑  Πρώτο Θέμα[*νεκρός σύνδεσμος*], Ο Βασιλιάς της Ιορδανίας διόρισε νέο πρωθυπουργό, 1-2-2011.
Η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης το 1203 έγινε για την παλινόρθωση του έκπτωτου αυτοκράτορα Ισαάκιου β άγγελου και του γιου του Αλέξιου Δ στον βυζαντινό θρόνο σηματοδοτώντας την κύρια έκβαση και την κατάληξη της τετάρτης σταυροφορίας. προοίμιο Ο Ισαάκ αγγέλοις έχασε τον θρόνο του το 1195 από τον αδελφό του τυφλώθηκε και φυλακίστηκε ο γιος του Αλέξιος το έσκασε το 1203 στην Ευρώπη. Έκανε συμφωνία με τους σταυροφόρους προκειμένου να επανέλθει ο πατέρας του στον θρόνο με έτσι η σταυροφόροι άλλαξαν κατεύθυνση προς την Κωνσταντινούπολη. Άλωση Φαινόταν πιθανό ότι η βυζαντινή πρωτεύουσα θα μπορούσε να αντισταθεί με επιτυχία στους Σταυροφόρους, των οποίων ο αριθμός δεν ήταν τόσο μεγάλος. Οι τελευταίοι, όμως, αποβιβάστηκαν στην ευρωπαϊκή ακτή και κατέλαβαν τον Γαλατά, έσπασαν την αλυσίδα που έκλεινε τον Κεράτιο κόλπο και εισχώρησαν σε αυτόν πυρπολώντας τα πλοία που βρίσκονταν εκεί. Ταυτόχρονα οι ιππότες επιτέθηκαν κατά της πόλης, που παρά την απεγνωσμένη αντίσταση, ιδιαίτερα από τους μισθοφόρους Βαράγγους, καταλήφθηκε τον Ιούλιο του 1203 από τους Σταυροφόρους.

Ο Αλέξιος Γ΄, που δεν είχε ούτε τη θέληση ούτε τη δύναμη να αντισταθεί, εγκατέλειψε την πόλη και διέφυγε παίρνοντας μαζί του το δημόσιο θησαυροφυλάκιο. Ο Ισαάκιος Β΄ Άγγελος απελευθερώθηκε από τη φυλακή και επανήλθε στον θρόνο, ενώ ο γιος του Αλέξιος που είχε φτάσει μαζί με τους Σταυροφόρους ανακηρύχθηκε συν-αυτοκράτορας (Αλέξιος Δ΄). Η πρώτη αυτή πολιορκία και κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους έγινε με σκοπό την αποκατάσταση του Ισαακίου Β΄ στον θρόνο.

Πρωτογενείς πηγές
-----------------

* Ο Νικήτας Χωνιάτης ιστορικός του Βυζαντίου, κατέγραψε την καταστροφή της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους.
* Ο Γοδεφρείδος Βιλλαρδουίνος, σταυροφόρος με σημαντική επιρροή, παρών σε όλες τις αποφάσεις που οδήγησαν στην εξέλιξη της Δ' Σταυροφορίας, και ιστορικός.
* Ο Ρομπέρ του Κλαρύ (Robert de Cléry), σταυροφόρος από την Πικαρδία.
* Ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄, μέσω της δριμύτατα επικριτικής επιστολής που έστειλε στον Επίτροπό του στην Ιερουσαλήμ, ο οποίος εγκατέλειψε τη θέση του για να υποστηρίξει τους Σταυροφόρους στην Κωνσταντινούπολη.
Ο **Ερνάνι Χόρχε Σάντος Φόρτες** (πιο γνωστός ως **Ερνάνι**) (πορτογαλικά: *Hernâni Jorge Santos Fortes*, 20 Αυγούστου 1991) είναι Πορτογάλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται ως στην Πριμέιρα Λίγκα, για τη Ρίο Άβε.

Καριέρα
-------

Ο Ερνάνι γεννήθηκε στη Λισαβόνα, με καταγωγή από το Πράσινο Ακρωτήριο. Η καριέρα του ξεκίνησε στην Ατλέτικο Κλούμπε ντε Πορτουγάλ. Την πρώτη του σεζόν έκανε 21 συμμετοχές, βοηθώντας την ομάδα του να ανέβει ξανά στη Σεγκούντα Λίγκα. Το ντεμπούτο του το έκανε 4 Σεπτεμβρίου 2011, ως αλλαγή κόντρα στην ομάδα ΚΝ Σάντα Κλάρα, την οποία και κέρδισε 1-2, εκτός έδρας.

Τον Ιανουάριο του 2013, ο Ερνάνι υπέγραψε στη Βιτόρια Γκιμαράες, ξεκινώντας αρχικά να παίζει με τη Β ομάδα της. Κατά τ' άλλα το ντεμπούτο του στην Πριμέιρα Λίγκα, το έκανε στις 28 Απριλίου του ίδιου έτους, σε έναν αγώνα που έληξε 2-2, κόντρα στη ΦΚ Πάσος ντε Φερέιρα.

Τον Ιανουάριο του 2015, στην τελευταία μέρα των χειμερινών μεταγραφών εντάχθηκε στην Πόρτο, αφού πρώτα ήδη είχε σκοράρει 4 γκολ με τη Βιτόρια Γκιμαράες. Το ντεμπούτο το με την Πόρτο το έκανε ως αλλαγή, στις 13 Φεβρουαρίου (του ίδιου έτους) σε έναν αγώνα που έληξε 1-0 υπέρ της Πόρτα, κόντρα στην παλιά του ομάδα, αντικαθιστώντας τον Ρικάρντο Κουαρέσμα.

Στις 31 Αυγούστου του 2015, ο Ερνάνι, πήγε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, με τη μορφή δανεισμού. Το ντεμπούτο του με τη φανέλα του Ολυμπιακού το έκανε σε έναν αγώνα κόντρα στον Πλατανιά, με τελικό σκορ 3-1, μπαίνοντας ως αλλαγή στη θέση του Τζίμι Ντουρμάζ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Santa Clara-Atlético, 1–2: Lisboetas na liderança» [Santa Clara-Atlético, 1–2: *Lisboetas* in first place]. Record. 4 Σεπτεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2015. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  «F.C. Porto contrata Hernâni ao Vitória do [*sic*] Guimarães» [F.C. Porto signs Hernâni from Vitória de Guimarães] (στα Πορτογαλικά). Jornal de Notícias. 2 Φεβρουαρίου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2015.
3. ↑  «Olympiakos complete Ideye and Hernani deals on the deadline day». SDNA. 31 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2015.
4. ↑  Γιώργος Περπερίδης (12 Σεπτεμβρίου 2015). «3-1 τον Πλατανιά ο Ολυμπιακός και περιμένει την Μπάγερν». Sport24.gr. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Hernâni στο footballzz.co.uk
* (Πορτογαλικά) Hernâni στο ForaDeJogo
* (Αγγλικά) Προφίλ Hernâni στο Soccerway

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ποδόσφαιρο
 |

 |
Οι **Τρυφερές Εξαδέλφες** (γαλλικά: *Tendres Cousines*) είναι μια δραματική-ερωτική ταινία γαλλο-γερμανικής παραγωγής, γυρισμένη το 1980 από τον Ντέηβιντ Χάμιλτον. Είναι βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Πασκάλ Λινέ γραμμένο το 1979.

Περίληψη
--------

Ο 15χρονος Ζυλιέν καταφθάνει στο εξοχικό της οικογένειας κάπου στην επαρχία της Γαλλίας. Είναι ερωτευμένος με την κατά ένα χρόνο μεγαλύτερη εξαδέλφη του τη Τζούλια, ενώ δέχεται καθημερινά την πολιορκία της μικρότερης ξαδέρφης του Πουν. Η Τζούλια αδιαφορεί και τον πικάρει φλερτάροντας με τον Σαρλ, αρραβωνιαστικό της αδερφής του Ζυλιέν. Στο εξοχικό φιλοξενούνται και πολλά άλλα πρόσωπα αφού οι οικονομικές δυσκολίες οδήγησαν την οικογένεια του Ζυλιέν να το μετατρέψει σε μια άτυπη πανσιόν.

Λίγο αργότερα θα ξεσπάσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και όλοι οι άντρες της περιοχής θα επιστρατευθούν. Ο Ζυλιέν θα είναι ο μοναδικός που θα μείνει ανάμεσα σε τόσες γυναίκες. Οι ερωτικές του περιπέτειες έχουν μόλις ξεκινήσει.

Διανομή
-------

* Τιερί Τεβινί : *Ζυλιέν*
* Άνια Σουτ : *Τζούλια*
* Βαλερί Ντουμά : *Πουν*
* Εβελίν Νταντρί : *Αντέλ*
* Ελίζα Σερβιέ : *Κλαίρ*
* Ζαν-Υβ Σατλέ : *Σάρλ*
* Σίλκε Ράιν : *Λιζελότ*
* Λωρ Ντεσανέλ : *Κλεμεντίν*
* Μάσα Μερίλ : *μητέρα του Ζυλιέν*
* Πιέρ Βερνιέ : *πατέρας του Ζυλιέν*
* Ζαν Ρουζερί : *Κος Λακρουά*
* Κατρίν Ρουβέ : *Κα Λακρουά*
* Γκαέλ Λεγκράν : *Ματίλντ*
* Αν Φονταίν : *Ζυστίν*

Πληροφορίες
-----------

Το σενάριο της ταινίας έγραψε ο Πασκάλ Λινέ, συγγραφέας επίσης του βιβλίου που βασίστηκε η ταινία, λίγους μόλις μήνες μετά την κυκλοφορία του βιβλίου από τις εκδόσεις Gallimard. Το κεντρικό θέμα της ταινίας και του βιβλίου έχει πραγματευτεί παλιότερα και ο Γκυγιώμ Απολλιναίρ στο έργο του *Τα κατορθώματα ενός μικρού Δον Ζουάν*. Το έργο του Απολλιναίρ μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο λίγα χρόνια αργότερα, το 1986, από τον Τζιανφράνκο Μινιότσι με πρωταγωνίστρια την Μαρινά Βλαντί. Το φιλμ του Μινιότσι έλαβε καλύτερες κριτικές όντας πιο "κινηματογραφικό"¨από την καθαρά εικονοκλαστική προσέγγιση του Χάμιλτον, που ως φωτογράφος κατά κύριο επάγγελμα, ασχολήθηκε περισσότερο με το οπτικό αποτέλεσμα και λιγότερο με τις ερμηνείες.

Όπως σε όλες τις ταινίες του Χάμιλτον αλλά και στα φωτογραφικά του λευκώματα κυριαρχεί η παρουσία όμορφων γυναικών (μερικές μάλιστα στα όρια της εφηβείας) που απεικονίζονται γυμνές. Παρούσα είναι και η ιδιαίτερη τεχνική του με το απαλό φόκους και τους παστέλ χρωματισμούς να προσδίδουν μια ονειρική ατμόσφαιρα. Η ταινία παρά το τολμηρό της θέμα και περιεχόμενο, έχει προβληθεί τόσο από την κρατική τηλεόραση (ΕΡΤ) όσο και από ιδιωτικούς σταθμούς χωρίς περικοπές.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες για το soundtrack της ταινίας

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
**Ταινίες του Ντέηβιντ Χάμιλτον** |
| --- |
|  |
| 
* Bilitis (1977)
* Laura, les ombres de l'été  (1979)
* Tendres Cousines (1980)
* Premiers Désirs (1983)
* Un été à Saint-Tropez (1984)
 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Πλήκτρα μιας αριθμομηχανής χειρός.
Ένα **πλήκτρο** είναι ένας αποτελεσματικός και εύκολος τρόπος αλληλεπίδρασης με συσκευές. Χαρακτηριστικά είναι ένα «κουμπί» σε ένα πληκτρολόγιο, σε μία γραφομηχανή ή και σε ένα πληκτροφόρο μουσικό όργανο, όπως είναι π.χ. το πιάνο, το ακορντεόν κλπ. Τα πλήκτρα χρησιμοποιούνται για να εισάγουν δεδομένα, να δίνουν εντολές, και να ενεργοποιούν λειτουργίες.

Στους υπολογιστές, το αποτέλεσμα του πατήματος ενός πλήκτρου μπορεί να είναι η εμφάνιση ενός χαρακτήρα, η καταχώρηση μιας εντολής ή κάποια άλλη ενέργεια, ανάλογα με το πλήκτρο, όπως είναι π.χ. το πλήκτρο Caps Lock στο πληκτρολόγιο υπολογιστή, που φροντίζει έτσι ώστε οι επόμενοι χαρακτήρες που θα πατηθούν θα εμφανιστούν κεφαλαίοι και όχι πεζοί.

Στα μουσικά όργανα, κάθε πλήκτρο προκαλεί, όταν πατηθεί, την παραγωγή ήχου συγκεκριμένου τόνου από το όργανο.

Συχνά, διάφοροι τύποι του ηλεκτρονικού οργάνου αναφέρονται και ως «πλήκτρα» ή στα αγγλικά *keyboard* (= κυριολεκτικά, πληκτρολόγιο).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **πλήκτρο**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πλήκτρο** |
Ο **Ζερμαίν Πιρλό** (γαλλικά: Germain Pirlot) είναι Βέλγος δάσκαλος της γαλλικής γλώσσας και ιστορίας. Είναι γνωστός ως ο εφευρέτης της ονομασίας *ευρώ* για το κοινό νόμισμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ).

Στις 4 Αυγούστου 1995 ο Πιρλό έστειλε μια επιστολή στον τότε Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζακ Σαντέρ, με την οποία εισηγείτο την ονομασία *ευρώ* για το σχεδιαζόμενο νόμισμα της ΕΕ. Αργότερα, ο Πιρλό έλαβε μια επίσημη ευχαριστήρια επιστολή για την εισήγηση του.

Η ονομασία *ευρώ* υιοθετήθηκε επίσημη από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στη Μαδρίτη (Ισπανία) στις 16 Δεκεμβρίου 1995.

Ο Πιρλό στην ίδια επιστολή είχε εισηγηθεί την ονομασία *ρόπας* για την υποδιαίρεση του ευρώ, αλλά τελικά υιοθετήθηκε η λέξη *σεντ.*

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Germain Pirlot 'uitvinder' van de euro» (στα Dutch). De Zeewacht. 2007-02-16. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 June 2013.. Ανακτήθηκε στις 2009-02-14.
2. ↑  A letter to Germain Pirlot, sent by Claude Landes on behalf Jacques Santer on 1995-09-18, ref. SG(95)D/86446
3. ↑  «Madrid European Council (12/95): Conclusions». European Parliament. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Germain Pirlot στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 290329653
* ISNI: 0000 0003 9559 6128
* GND: 1124565957

 |

 |
**Ο σταθμός Danforth GO** είναι ένας σιδηροδρομικός σταθμός  στην γραμμή Lakeshore East της GO TRANSIT στο Τορόντο του Οντάριο του Καναδά. Ο σταθμός βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της παλιάς πόλης του Τορόντο, στην κεντρική οδό, νότια της λεωφόρου Danforth. Ο σταθμός Main Street του TTC στη γραμμή 2 Bloor-Danforth του μετρό βρίσκεται σε μικρή απόσταση προς τα βόρεια, αλλά δεν συνδέεται άμεσα με αυτό. 

Επιλεγμένα τρένα του GO Transit Stouffville σταματάνε στο σταθμό ως μέρος ενός μακρόχρονου πιλοτικού προγράμματος που άρχισε στις 2 Φεβρουαρίου 2015. Άλλα τρένα του Stouffville περνούν από το σταθμό χωρίς να σταματήσουν.

Ιστορία
-------

Λόγω της έλλειψης διαθέσιμων εκτάσεων για την επέκταση του υπάρχοντος μηχανοστασίου στο κέντρο της πόλης, η σιδηροδρομική εταιρία Grand Trunk (GTR) αποφάσισε να κατασκευάσει ένα νέο εμπορικό αμαξοστάσιο σε αγροτεμάχια νότια της λεωφόρου Danforth όπου η γραμμή προς το Μόντρεαλ διέσχισε την οδό Dawes Road, και η κίνηση εκτρέπονταν σε ένα νέο δρόμο που ονομάζεται Main. Το αμαξοστάσιο είχε χωρητικότητα 420 βαγονιών και μπορούσε να αποθηκεύσει 31 μηχανές στην ροτόντα του μηχανοστασίου με συνεργεία επισκευής. 

 Σταθμός Danforth το 1953 
Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Γιόρκ (York) χτίστηκε στη βόρεια πλευρά των γραμμών ακριβώς ανατολικά της Main Street γύρω στο 1883. Η GTR έγινε μέρος των Εθνικού Καναδικού Σιδηρόδρομου το 1923 και από τη δεκαετία του 1940 ο χώρος δεν χρησιμοποιείται πλέον για φορτηγά τρένα και η ροτόντα ήταν κατεδαφισμένη.  Κάτω από τον Εθνικό Καναδικό σιδηρόδρομο έγινε ο σιδηροδρομικός σταθμός του Danforth.  Το αρχικό κτίριο του σταθμού GTR κατεδαφίστηκε το 1974 και στη θέση του εγκαταστάθηκε η σημερινή μονάδα GO Transit. 

 

Το Main-Danforth έχει αναγνωριστεί από το Metrolinx ως κόμβος μεταφορικής κινητικότητας καθώς βρίσκεται στην διασταύρωση δύο ή περισσότερων σημερινών ή προγραμματισμένων περιφερειακών γραμμών ταχείας διέλευσης.

Σύνδεση διαμετακόμισης
----------------------

Παρόλο που το τράμ 506 Carlton, το 64 Main και to 135 δρομολόγιo λεωφορείoy Gerrard περνούν στην Main Street, δεν υπάρχουν στάσεις αμέσως δίπλα από το σταθμό GO. Ομοίως, ο σταθμός μετρό Main Street της γραμμής 2 Bloor-Danforth βρίσκεται σε απόσταση 300μ. Στα βόρεια της λεωφόρου Danforth.

βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  «Danforth GO Station— TRAIN STATION». *GO Transit*. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2014.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Φεβρουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2019.
3. 1 2  «Toronto East». *All Aboard Toronto – Railways and the Growth of a City*. Toronto Public Library. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Ιουλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 19 Μαΐου 2013.
4. ↑  «York Railway Station negative». Toronto Public Library. 1953. Ανακτήθηκε στις 19 Μαΐου 2013.
5. ↑  «Main-Danforth Mobility Hub Profile» (PDF). Metrolinx. 19 Σεπτεμβρίου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 6 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 19 Μαΐου 2013.

εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Danforth GO Station στο Wikimedia Commons

* GO σελίδα σταθμού Transit για το σταθμό Danforth GO
Ο **Διομήδης Μιχαλόπουλος** γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1983. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών (ΤΗΜΜΥ) του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) και διδάκτορας του ιδίου τμήματος. Από το 2009 είναι μεταδιδακτορικός ερευνητής με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας (University of British Columbia) στον Καναδά.

Το Σεπτέμβριο του 2010, ο Διομήδης Μιχαλόπουλος βραβεύτηκε για τη συμβολή στην έρευνα των τηλεπικοινωνιών με τη μεγαλύτερη διεθνή διάκριση για νέο επιστήμονα στο χώρο των τηλεπικοινωνιών, το βραβείο Marconi Young Scholar Award. Το βραβείο αυτό απονέμεται κάθε χρόνο από το ίδρυμα Marconi Society σε επιστήμονες κάτω των 27 ετών. Η Εταιρεία τονίζει ότι «η έρευνα του Δρ. Μιχαλόπουλου είναι ιδιαίτερα σημαντική αφού έχει ως αποτέλεσμα τη βελτίωση της ποιότητας επικοινωνίας στα ασύρματα τηλεπικοινωνιακά δίκτυα, χρησιμοποιώντας τεχνικές συνεργατικής επικοινωνίας (cooperative communications) οι οποίες μπορούν να δώσουν αξιόπιστη πρόσβαση σε περιοχές με χαμηλή στάθμη σήματος».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

*
Το **Ραϊτσιχίνσκ**(ρωσικά: Райчи́хинск‎) είναι πόλη στην περιφέρεια Αμούρ στη Ρωσία, κοντά στους ποταμούς Ζέγια και Μπερέγια, περίπου 40 χιλιόμετρα από το Αμούρ και 165 περίπου χιλιόμετρα ανατολικά του Μπλαγκοβεστσένσκ, διοικητικό κέντρο της περιφέρειας. Πληθυσμός: 20,534 (απογραφή 2010).

Ιστορία
-------

Η πόλη είναι κοντά σε κοίτασμα λιγνίτη που είναι γνωστό από τα τέλη της δεκαετίας του 1800. Η εξόρυξη άρχισε το 1913, με την ίδρυση του μόνιμου οικισμού το 1932, με το όνομα **Ραϊτσίχα**(Райчиха). Σήμερα προσφέρει αρκετή συνεισφορά στην οικονομία της πόλης.Η μεγαλύτερη επιχείρηση της πόλης είναι η JSC Amursky Coal (ορυχεία ανοιχτής εκμετάλλευσης Severo-Vostochny και Yerkovetsky, περιοχή Kontaktovy). 

Την περίοδο 1938-42 φιλοξενούσε ένα γκουλάγκ, όπου πάνω από 11.000 κρατούμενοι δούλευαν στην εξόρυξη λιγνίτη.

Το 1944 χορηγήθηκε το καθεστώς της πόλης με το σημερινό όνομα της πόλης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2016.
Το **Χιίτολα**(ρωσικά: Хийтола‎; φινλανδικά: Hiitola‎) είναι μια αγροτική κοινότητα (ένας οικισμός) στην επαρχία Λαχντενπόχσκι στη Δημοκρατία της Καρελίας στη Ρωσία.

Ιστορία
-------

Το φινλανδικό όνομα του οικισμού (Χιίτολα) προέρχεται από το "Χίισι", το όνομα ενός πνεύματος του δάσους στην Καρελοφινλανδική μυθολογία.

Πριν από τον Σοβιετοφινλανδικό πόλεμο του 1939 ήταν δήμος της επαρχίας Βιιπούρι της Φινλανδίας.

Μεταφορές
---------

Ο σιδηροδρομικός σταθμός της Χιίτολα είναι ένας σιδηροδρομικός κόμβος των σιδηροδρόμων Βύμποργκ-Γιοενσούου και Αγίας Πετρούπολης-Χιίτολα. Έχει άμεσες προαστιακές συνδέσεις με το Βίμποργκ, το Σορταβάλα και το Κουζνέτσνογιε. Ένα υπεραστικό τρένο μεταξύ της Αγίας Πετρούπολης και της Κοστομούκσα περνάει από τη Χιίτολα κάθε δεύτερη ημέρα.

Αξιοσημείωτοι κάτοικοι
----------------------

* Εέβα Κίλπι (γεννηθείς το 1928), φεμινίστρια συγγραφέας
* Μάρττι Ταλβέλα (1935-1989), τραγουδιστής της όπερας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Андрей Сыров. "Забытые достопримечательности западной части Карельского перешейка. Путеводитель". Издательство "Центрполиграф", Санкт-Петербург, 2012. Стр. 330
2. ↑  Расписание электричек по станции Хийтола (στα Russian). Yandex. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2014. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Χιίτολα** |

* Ιστορία της Χιίτολα Αρχειοθετήθηκε 2017-04-27 στο Wayback Machine. (Ρωσικά)

Ru εικονίδιοRu εικονίδιο

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315142803
* LCCN: sh2004007711

 |

 |