Το **Superstudio** ήταν ένα αρχιτεκτονικό γραφείο που ιδρύθηκε το 1966 στη Φλωρεντία της Ιταλίας από τους Adolfo Natalini και Cristiano Toraldo di Francia [it]. Οι Gian Piero Frassinelli, Alessandro και Roberto Magris, ενώ αργότερα προσχώρησαν και ο Alessandro Poli.

Ιστορία
-------

Το Superstudio ήταν ένα αξιοσημείωτο μέρος του κινήματος αρχιτεκτονικής και σχεδιασμού Radical στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Οι ιδρυτές είχαν φοιτήσει στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας με τον διευθυντή του Archizoom Associati Andrea Branzi και έδειξαν για πρώτη φορά τη δουλειά τους στην παράσταση Superarchitettura το 1966  Αυτή η έκθεση έγινε το μανιφέστο του κινήματος Radical Design.

Το 1967, ο Ναταλίνι καθιέρωσε τρεις κατηγορίες μελλοντικής αναζήτησης: «αρχιτεκτονική του μνημείου», «αρχιτεκτονική της εικόνας» και «τεχνομορφική αρχιτεκτονική». Το 1969, το Superstudio παρουσίασε ένα από τα πιο σημαντικά έργα εννοιολογικής αρχιτεκτονικής του – *Continuous Monument: An Architectural Model for Total Urbanization*. Οι αντιαρχιτεκτονικές τους ιδέες χρησιμοποίησαν συστήματα πλέγματος ως τρόπο μεσολάβησης του χώρου.  Το Continuous Monument αντιπροσώπευε μια κριτική στον πολεοδομικό σχεδιασμό της εποχής εκείνης.

Το Superstudio αποσκοπούσε στην κοινωνική αλλαγή μέσω της αρχιτεκτονικής. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, κατασκεύασαν μια σειρά από ταινές για να ευαισθητοποιήσουν τις επιβλαβείς επιπτώσεις των κατασκευών στη φύση.

Ο Adolfo Natalini έγραψε το 1971 «... Εάν ο σχεδιασμός είναι απλώς ένα κίνητρο για κατανάλωση, τότε πρέπει να μην επιτρέψουμε το σχέδιο. Εάν η αρχιτεκτονική είναι απλώς η κωδικοποίηση του αστικού μοντέλου ιδιοκτησίας και κοινωνίας, τότε πρέπει να απορρίψουμε την αρχιτεκτονική. Εάν η αρχιτεκτονική και η πολεοδομία είναι απλώς η επισημοποίηση των σύγχρονων άδικων κοινωνικών διαχωρισμών, τότε πρέπει να απορρίψουμε την πολεοδομία και τις πόλεις της... έως ότου όλες οι δραστηριότητες σχεδιασμού στοχεύουν στην κάλυψη πρωταρχικών αναγκών. Μέχρι τότε, το σχέδιο πρέπει να εξαφανιστεί. Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αρχιτεκτονική... «Μέσα από τα μοντέλα τους, το Superstudio πρότεινε μια διαφορετική στρατηγική ζωής χωρίς αντικείμενα, μια ιδέα της αρχιτεκτονικής πρακτικής ως ουσιαστικά θεωρητικής, με πρωταρχική έμφαση στην πολιτιστική κριτική.

Το 1970, δημιούργησαν την εμβληματική μινιμαλιστική συλλογή επίπλων τους - Quaderna, η οποία ακόμα και σήμερα είναι σε παραγωγή από την Zanotta. Άλλα γνωστά έργα τους περιλαμβάνουν: "Sofo Sofa" (1968) (ακόμη δημιουργείται), "Sofa Bazaar" (1968), Επιτραπέζιο φωτιστικό Passiflora (1966), επιτραπέζιο φωτιστικό Polaris Excelsior (1968).

Το Superstudio έβαλε συμμετοχή στην έκθεση MoMA "Italy: The New Domestic Landscape" (1972). 

Οι κριτικοί συμφωνούν ότι το διάσημο έργο του Superstudio επιρρέασε, ή ακόμα και εξ ολοκλήρου έμπνευση για, μεταξύ άλλων, αρχιτέκτονες όπως η Zaha Hadid, ο Rem Koolhaas και ο Bernard Tschumi. Η απόδειξη αυτού είναι ενδιαφέρουσα αν σκεφτεί κανείς ότι η χρήση ισχυρής συμμετρικής γραμμής και γεωμετρικής μορφής. Τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν από όλους αυτούς τους αρχιτέκτονες, έγιναν βασικά στοιχεία του Superstudio. Επιπλέον, η τάση του Superstudio να οραματίζεται τεράστιες, εξ ολοκλήρου φιλόδοξες μεγα-κατασκευές είναι ένα χαρακτηριστικό ορατό στο πρώιμο έργο αρχιτεκτόνων όπως οι Hadid και Koolhaas.  Ο Jonathon Keats βλέπει το έργο για το The Line, Σαουδική Αραβία ως εμπνευσμένο από το Continuous Monument χωρίς τα σατιρικά και αντικαπιταλιστικά στοιχεία του. 

Το Superstudio εγκατέλειψε τη δουλειά του ως κολεκτίβα το 1978, αλλά τα μέλη του συνέχισαν να αναπτύσσουν τις ιδέες τους ανεξάρτητα μέσα από τα γραπτά τους, μέσω της εκπαίδευσης, της αρχιτεκτονικής πρακτικής και άλλων σχεδίων σχεδιασμού.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Didero, Maria Cristina (2017). *SuperDesign: Italian Radical Design 1965-75*. New York: Monacelli Press. σελ. 210. ISBN 978-1580934954.
2. ↑  Quesada, Fernando (Spring 2011). «Superstudio 1966-1973: From the World Without Objects to the Universal Grid» (στα αγγλικά). *Footprint* **8**. doi:10.7480/FOOTPRINT.5.1.730. .
3. ↑  «Superstudio Design Museum Touring Exhibition». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2024.
4. ↑  «SUPERSTUDIO 50 | MAXXI». *www.maxxi.art* (στα Αγγλικά). 23 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 9 Μαΐου 2023.
5. ↑  Hinant, Cindy (2012). «Grids Next Door». *Gnome* **1 Winter** (1): 48. *«Superstudio uses the grid to mediate and give equality to space. The Fundamental Acts is an anti-architectural pro posal. There are no identifying structures other than natural landmarks. It is a space for free movement, free love and free education. It is an "environment for love at first site," where two people can be deeply in love for variable lengths of time. The grid is designed to meet all the needs of its inhabitants and create a social structure of complete freedom and equality.»*.
6. ↑  Didero, Maria Cristina (2017). *SuperDesign: Italian Radical Design 1965-75*. New York: Monacelli Press. σελίδες 216–18. ISBN 978-1580934954.
7. ↑  «MoMA. Italy: The New Domestic Landscape». Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2019.
8. 1 2  Ringen, Jonathan. «Superstudio Pioneers of Conceptual Architecture». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2009-06-05. .
9. ↑  Keats, Jonathon (Mar 22, 2021). «Is The 100-Mile-Long Desert City Just Proposed By Mohammed Bin Salman A Copy Of A ‘60s Architectural Dystopia?» (στα αγγλικά). *Forbes*.. Ανακτήθηκε στις 20 December 2023.

Δημοσιεύσεις
------------

* Didero, Maria Cristina· Rossi, Catharine (2017). *Superdesign: Italian radical design 1965-75*. New York, NY. ISBN 978-1-58093-495-4.

Eξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* The Continuous Monument: On the Rocky Coast, project Perspective (1969) Αρχειοθετήθηκε 2009-05-03 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 157754912
* LCCN: n78045208
* ISNI: 0000 0001 1537 6762
* GND: 2023357-7
* SUDOC: 137624964
* BNF: cb14008288f (data)
* BIBSYS: 3088799
* ULAN: 500115953
* NLA: 35420308
* CiNii: DA10026598

 |

 |