recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 32°41′10″N 35°23′34″E﻿ / ﻿32.68624°N 35.39285°E﻿ / 32.68624; 35.39285

Το εσωτερικό της βασιλικής
Η **Βασιλική της Μεταμορφώσεως** είναι μια φραγκισκανική βασιλική στο Όρος Θαβώρ των Αγίων Τόπων (στο τμήμα το οποίο ανήκει στο Κράτος του Ισραήλ) στην Γαλιλαία. Βρίσκεται στο σημείο, όπου, σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση, τελέστηκε το γεγονός της Μεταμόρφωσης του Χριστού δίπλα στον Μωυσή και τον προφήτη Ηλία.

Ιστορία
-------

Η εκκλησία κατασκευάστηκε από τους Φραγκισκανούς το 1924, στη διάρκεια της βρετανικής παρουσίας στην περιοχή, με την ύπαρξη παραπλήσιας Μονής. Βρίσκεται στα ερείπια παλαιοχριστιανικής εκκλησίας η οποία κατασκευάστηκε μεταξύ 4ου και 6ου αιώνα, καθώς και σε αυτά εκκλησίας που είχε κατασκευαστεί από τους Σταυροφόρους κατά τον 12ο αιώνα. Τα ερείπια αυτά ανακαλύφτηκαν στη διάρκεια της κατασκευής του νέου Ναού. Η βασιλική βρίσκεται στην κορυφή του όρους και προσφέρει εξαιρετική πανοραμική θέα. Μια ελληνορθόδοξη εκκλησία βρίσκεται χτισμένη σε κοντινή απόσταση και είναι αφιερωμένη στο ίδιο ευαγγελικό γεγονός.

Αρχιτεκτονική
-------------

Τα έργα ανατέθηκαν από τους Φραγκισκανούς μοναχούς στον Ιταλό αρχιτέκτονα Αντόνιο Μπαρλούτσι. Η εκκλησία είναι ρομανο-συριακού ρυθμού που ήταν σε χρήση στην περιοχή μεταξύ του 4ου αιώνα και της αραβικής εισβολής. Στην πρόσοψη προστίθενται δύο πανομοιότυπο πύργοι, οι οποίοι συνδέονται μεταξύ τους μέσω ενός μεγάλου τόξου, το οποίο στηρίζεται σε κολόνες.

Η Βασιλική είναι τρίτοξη. Στην αψίδα, η οποία βρίσκεται πάνω από το ιερό, υπάρχει ένα μεγάλο επιχρυσωμένο μωσαϊκό που αναπαριστά την *Μεταμόρφωση του Κυρίου*. Η κρύπτη διαθέτει αρκετά αρχιτεκτονικά στοιχεία τα οποία χρονολογούνται από την βυζαντινή και την σταυροφορική περίοδο.

Αν και η εκκλησία είναι αφιερωμένη στο καθολικό θρήσκευμα, μεγάλος είναι και ο αριθμός των Ορθόδοξων προσκυνητών που έρχονται να προσευχηθούν.

Έκθεση Φωτογραφιών
------------------

* Παρεκκλήσι του ΜωυσήΠαρεκκλήσι του Μωυσή
* Παρεκκλησι του Αγίου-ΗλίαΠαρεκκλησι του Αγίου-Ηλία
* Η ΚρύπτηΗ Κρύπτη
* Άποψη της ΚρύπτηςΆποψη της Κρύπτης

Δείτε Επίσης
------------

* Φραγκισκανική Κουστοδία των Αγίων Τόπων
Ο **Διονύσιος – Βίκτωρ Παγουλάτος** ήταν Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην οδό Μητσαίων κοντά στην Ακρόπολη το 1923. Μεγάλωσε στα Εξάρχεια περιοχή την οποία πάντα θεωρούσε γειτονιά του. Ήταν γόνος αστικής οικογένειας η οποία ήρθε στις αρχές του αιώνα από την Κεφαλλονιά. Η πρώτη επαφή με το θεατρικό περιβάλλον έγινε μέσω του θείου της μητέρας του και γνωστό παλαιό θεατρικό συγγραφέα και λόγιο Μπάμπη Άννινο. Αποφοίτησε από τη σχολή του Εθνικού Θεάτρου.

Ως ηθοποιός
-----------

Εργάστηκε αρχικά ως ηθοποιός του Εθνικού και κατόπιν σε άλλους Θιάσους. Υιοθέτησε το δεύτερο όνομα του «Βίκτωρ», για να ξεχωρίζει από τον άλλο ηθοποιό και φίλο του Διονύση («Νιόνιο») Παγουλάτο. Παντρεύτηκε την Ηθοποιό Μέλπω Ζαρόκωστα με την οποία γνωρίστηκαν στον θίασο Λάμπρου Κωνσταντάρα 1957-8 και απέκτησαν ένα γιο τον Αλέξανδρο στα 1968. Από τη δεκαετία του ΄60 και μετά στράφηκε κυρίως στη σκηνοθεσία. Η πρώτη του σκηνοθεσία, μάλιστα, ήταν στο Θέατρο «Γιώργου Παππά» στην οδό Σίνα με θιασάρχη τον «συνονόματο» Διονύση Παγουλάτο.

Ως σκηνοθέτης και καθηγητής υποκριτικής
---------------------------------------

Ως σκηνοθέτης είχε συνεργασίες με τους θιάσους Χατζίσκου-Νικηφοράκη, Έλσας Βεργή, Ρηγόπουλου – Αναλυτή, Γιάννη Γκιωνάκη, Δαδινόπουλου –Ευαγγέλου, Κατερίνας Γιουλάκη. Σκηνοθέτησε επίσης μέρος από τη σημαντική σειρά της ΕΡΤ «Το Θέατρο της Δευτέρας». Μια από τις τελευταίες του σκηνοθεσίες συνέπεσε με μια από τις τελευταίες θεατρικές εμφανίσεις της Ρένας Βλαχοπούλου σαν «Χαρτοπαίχτρα».
Μεγάλης σημασίας, και για τον ίδιο κυρίως, στάθηκε η επαφή του με τους νέους ηθοποιούς ως καθηγητής Υποκριτικής στις σχολές Κωνσταντινίδη, Μπίνα και «Ράμπα». Ήταν ένας σεμνός μελετητής της ανθρώπινης ψυχής και συμπεριφοράς. Πολλοί σημαντικοί σύγχρονοι ηθοποιοί υπήρξαν μαθητές του όπως ο Γιάννης Μπέζος, Σωκράτης Αλαφούζος και άλλοι. Ήταν επίσης βαθύς γνώστης και λάτρης της κλασσικής μουσικής και του μελοδράματος ιδιαιτέρως, αλλά και φίλαθλος του Παναθηναϊκού.

Το τέλος
--------

Πέθανε από καρκίνο, ως χρόνιος και βαρύς καπνιστής, το 2005.

Θεατρικές Παραστάσεις
---------------------

Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες συμμετείχε ο Β. Παγουλάτος, ως ηθοποιός. 

Άμεση ενημέρωση καταλόγου
Αυτός ο κατάλογος ενημερώνεται περιοδικά με μηχανικό τρόπο από ένα bot. Επεξεργασίες σε αυτό τον κατάλογο από χρήστες με το συνηθισμένο «χειροκίνητο» τρόπο θα αναιρεθούν με την επόμενη ανανέωση από το bot!

WQS | PetScan | YASGUI | Βρείτε εικόνες

| χρονική περίοδος | παράσταση | ρόλος | εταιρεία παραγωγής | θέατρο | σκηνοθέτης |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| *Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1952/1953* | *Ο ελαφρόμυαλος* | Ζεράρ Μόρισσον | *Θίασος Μίμη Φωτόπουλου* | *Θέατρο Παλλάς* |  |
| *Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1954/1955* | *Άμλετ* | ΦορτέμπραςΒερνάρδος | *Θέατρο Εθνικού Κήπου* | *Θέατρο Εθνικού Κήπου* | Νίκος Χατζίσκος |
| *Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1966/1967* | *Έντα Γκάμπλερ* | Γιέργκεν Τέσμαν | *Θίασος Έλσας Βεργή* | *Θέατρο Έλσας Βέργη* | Κωστής Μιχαηλίδης |

Τέλος αυτόματα δημιουργημένου καταλόγου.
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
**Ασπερμία** είναι η πλήρης έλλειψη σπέρματος με εκσπερμάτωση (δεν πρέπει να συγχέεται με την αζωοσπερμία, την έλλειψη σπερματοζωαρίων στο σπέρμα). Συνδέεται με την στειρότητα.

Αίτια
-----

Μία από τις αιτίες της ασπερμίας είναι η ανάδρομη εκσπερμάτιση, λόγω του ότι το σπέρμα διατηρείται στην ουροδόχο κύστη και η τελική εκσπερμάτιση είναι 0 mL.  Μπορεί να προκληθεί από υπερβολική χρήση φαρμάκων ή ως αποτέλεσμα χειρουργικής επέμβασης στον προστάτη. Μπορεί επίσης να προκληθεί από άλφα αναστολείς όπως η ταμσουλοσίνη και η σιλοδοσίνη.

Μια άλλη αιτία της ασπερμίας είναι η απόφραξη του εκσπερματικού πόρου, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε πλήρη έλλειψη σπέρματος ή πολύ χαμηλής συγκέντρωσης σπέρματος (ολιγοσπερμία), στην οποία το σπέρμα περιέχει μόνο την έκκριση βοηθητικών αδένων του προστάτη κατάντη προς το στόμιο των εκσπερμάτωσης.

Η ασπερμία μπορεί να προκληθεί από ανεπάρκεια ανδρογόνων.     Αυτό μπορεί να είναι το αποτέλεσμα της καθυστερημένης εφηβείας, κατά την οποία ο προστάτης αδένας και τα σπερματικά κυστίδια (που είναι οι κύριες πηγές σπέρματος) παραμένουν μικρά λόγω έλλειψης έκθεσης σε ανδρογόνα και δεν παράγουν σπερματικό υγρό, ή θεραπείας για τον καρκίνο του προστάτη, όπως ο μέγιστος αποκλεισμός ανδρογόνων. 

Άλλα αίτια της ασπερμίας μπορεί να είναι η χειρουργική επέμβαση πυέλου, ο ζαχαρώδης διαβήτης, η διατομή του νωτιαίου σωλήνα,η υπερβολική χρήση αλκοόλ, η χημειοθεραπεία, η κυστική ίνωση, το σύνδρομο Κλαϊνφέλτερ, κ.α.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «UCSB's SexInfo». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιουνίου 2017. Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2009.
2. ↑  Eberhard Nieschlag· Hermann Behre (29 Ιουνίου 2013). *Andrology: Male Reproductive Health and Dysfunction*. Springer Science & Business Media. σελίδες 54–. ISBN 978-3-662-04491-9.
3. ↑  Wayne J.G. Hellstrom (28 Νοεμβρίου 2012). *Androgen Deficiency and Testosterone Replacement: Current Controversies and Strategies*. Springer Science & Business Media. σελίδες 34–. ISBN 978-1-62703-179-0.
4. ↑  Carrie Bagatell· William J. Bremner (27 Μαΐου 2003). *Androgens in Health and Disease*. Springer Science & Business Media. σελίδες 314–. ISBN 978-1-59259-388-0.
5. ↑  Susan Blackburn (14 Απριλίου 2014). *Maternal, Fetal, & Neonatal Physiology*. Elsevier Health Sciences. σελίδες 39–. ISBN 978-0-323-29296-2.
6. ↑  John J. Mulcahy (1 Ιανουαρίου 2001). *Male Sexual Function*. Springer Science & Business Media. σελίδες 3–. ISBN 978-1-59259-098-8.
7. ↑  «Ασπερμία: Διάγνωση και Αντιμετώπιση». *Doctoranytime Blog* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2022.
8. ↑  Xie, Donghua. *Aspermia: A Review of Etiology and Treatment*. .
Ο **Έρικ Λάρσεν** (*δανικά : Erik Øckenholt Larsen*) (γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1880, άγνωστη ημερομηνία θανάτου) ήταν Δανός αθλητής της αντισφαίρισης. 

Ο Λάρσεν ήταν ένας από τους πρώτους παίκτες της Δανίας, ο άλλος ήταν ο Thorkil Hillerup , όπου αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα Γουίμπλεντον στο απλό το 1905. Έχασε τον πρώτο γύρο αγώνα του ενάντια στον Ουίλιαμ Λάρνετ. Το 1913, έφθασε στον τέταρτο γύρο που παρέμεινε το καλύτερο αποτέλεσμα του στο τουρνουά. Την ίδια χρονιά έφθασε στον τελικό του Βρετανικού κλειστού πρωταθλήματος που έχασε σε τέσσερα σετ στον Πέρσιβαλ Ντάβσον..

Ο Λάρσον κέρδισε τον τίτλο στα πρωταθλήματα της Δανίας από το 1905 έως το 1908. Επιπλέον, συμμετείχε στο απλό και το μεικτό με συμπαίκτρια την Sofie Castenschiold στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1912, αλλά δεν μπόρεσε να κερδίσει κανένα μετάλλιο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *Olympedia*. 2386. Ανακτήθηκε στις 28  Μαρτίου 2022.
2. ↑  *ATP website*. LG55. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2022.
3. ↑  «Lawn Tennis – Covered Courts Championship». *Dublin Daily Express* (British Newspaper Archive): σελ. 9. 28 Απριλίου 1913. .
4. ↑  «Tennishistorie - DM-vindere». *www.b93.dk* (στα Δανικά). Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2013.
Ο **Αννίκερις ο Κυρηναίος** (περ. 330-270 π.Χ.) υπήρξε φιλόσοφος της Κυρηναϊκής Σχολής και αρχηγός της μιας από τις τρεις γνωστές ομάδες της (Αννικέρειοι, Θεοδώρειοι, Ηγησιακοί), μαθητής του Αντιπάτρου του Κυρηναίου και δάσκαλος του Θεόδωρου του Άθεου. Κατά το Σούδα έζησε την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου (βασιλεία 336-323 π.Χ.) και είχε ακούσει τον Παραιβάτη, ενώ είχε αδερφό φιλόσοφο με το όνομα Νικοτέλης και με επιφανή μαθητή τον Ποσειδώνιο. Η ιστορία που ο Αννίκερις εξαγοράζει και απελευθερώνει τον Πλάτωνα από τον Διονύσιο, τύραννο των Συρακουσών για είκοσι μνες, πρέπει να αναφέρεται σε έναν πιο πρώιμο Αννίκερι, πιθανότατα τον ονομαστό ηνίοχο που μνημονεύει ο Αιλιανός.

Αρνούνταν ότι ηδονή ήταν αποκλειστικά και μόνο η απουσία του πόνου επειδή εάν ίσχυε αυτό τότε ο θάνατος θα ήταν ηδονή. Ο Αννίκερις διεύρυνε το κριτήριο της Κυρηναϊκής φιλοσοφίας, αναγνωρίζοντας την ηδονή όχι μόνο ως «ιδιοπαθητική», δηλαδή ατομική, αλλά και ως «συμπαθητική», δηλαδή κοινωνική. Έτσι, αντίθετα από τον Επίκουρο και τον Αρίστιππο, τον ιδρυτή της Κυρηναϊκής σχολής, παραδεχόταν και ορισμένες υποχρεώσεις του ατόμου απέναντι στην πατρίδα, στους συγγενείς και στους φίλους, ύστερα από τη διαπίστωσή του ότι η ηδονή εξαρτάται και από τις σχέσεις του ατόμου με το περιβάλλον του. Η πραγματική χαρά και η απόλαυση επιτυγχάνονται μέσα στην κοινωνία με τους φίλους, τους οικείους και τους συγγενείς. Φίλους τους οποίους θα πρέπει να επιλέγουμε όχι μόνο με βάση τις δικές μας ανάγκες αλλά εξαιτίας της αγαθότητας και της φυσικής στοργής. Η χαρούμενη διάθεση της διδασκαλίας του αναπτύσσεται σε αντίθεση με την πεσιμιστική διάθεση της διδασκαλίας του Ηγησία, η οποία είχε οδηγήσει πολλούς στην Αλεξάνδρεια σε αυτοκτονία. Τέλος δεν πίστευε ότι ο «λόγος», η λογική δηλαδή από μόνη της μπορεί να μας εξασφαλίσει από το λάθος. Σοφός είναι ο άνθρωπος, ο οποίος έχει κληρονομήσει συνήθεια σοφής δράσης. Η ανθρώπινη σοφία διατρέχει τον κίνδυνο ανά πάσα στιγμή να παρεκκλίνει (εκτραπεί).

Πηγές
-----

1. ↑  **Διογένης Λαέρτιος**, *Βιβλίο Β, Αρίστιππος, 86*.
2. ↑  **Σούδα**, *Αννίκερις*
3. ↑  **Διογένης Λαέρτιος**,  *Βιβλίο Β, Αρίστιππος, 86.*
4. ↑  **Διογένης Λαέρτιος**, *Βιβλίο Γ, Πλάτων, 20*
5. ↑  Κλαύδιος Αιλιανός, *Ποικίλη Ἱστορία* II, 27
6. ↑  **Διογένης Λαέρτιος**, *Βιβλίο Β, Αρίστιππος, 96-97*.;**Κλήμης ο Αλεξανδρεύς**, *Στρωματείς*

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 27455060
* GND: 102379637

 |

 |
Συντεταγμένες: 38°8′1.46″N 23°53′17.16″E﻿ / ﻿38.1337389°N 23.8881000°E﻿ / 38.1337389; 23.8881000

Η **Βασιλική της Σταμάτας** είναι πρώην χριστιανικός ναός στη Σταμάτα, στην Περιφέρεια Αττικής, στην Ελλάδα.

Τοποθεσία
---------

Η συγκεκριμένη κατασκευή βρίσκεται επί του λόφου της Μυγδαλέζας, στη Σταμάτα.

Ιστορία και περιγραφή
---------------------

Ανεγερθείσα μεταξύ των τελών του 5ου και των αρχών του 6ου αιώνα, η συγκεκριμένη παλαιοχριστιανική βασιλική, πλάτους 15,55 μέτρων, αποτελείτο από τρία κλίτη με νάρθηκα, καθώς και προσκτίσματα, μεταξύ των οποίων και ένα βαπτιστήριο.

Ως πιθανή χρονολογία καταστροφής της συγκεκριμένης κατασκευής, έχει προταθεί η περίοδος μεταξύ των τελών του 7ου και των αρχών του 8ου αιώνα, κατά τη διάρκεια της οποίας, λόγω των σλαβικών και αραβικών επιδρομών, η πλειονότητα των ελληνικών μνημείων χρονολογούμενων από την παλαιοχριστιανική περίοδο κατεστράφησαν.

Κατά τη διάρκεια του 11ου αιώνα, τμήμα του κεντρικού κλίτους ανακατασκευάστηκε και μετατράπηκε σε εκκλησία, ενώ ο περίγυρος χώρος της χρησιμοποιήθηκε ως κοιμητήριο από τον τοπικό πληθυσμό.

Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, η ύπαρξη της τελευταίας αυτής εκκλησίας αναφέρεται, υπό την ονομασία *Αγία Παρασκευή* ή *Άγιος Νικόλαος*.

Το 1988, ένα κιβωτιόσχημος δίδυμος τάφος, διακοσμημένος με έναν σταυρό, καθώς και αναπαραστάσεις πτηνών και επιγραφές προσευχής υπέρ της σωτηρίας της ψυχής των νεκρών, ανακαλύφθηκε στη συγκεκριμένη τοποθεσία, κατά τη διάρκεια αρχαιολογικών ανασκαφών οι οποίες πραγματοποιήθηκαν από την Α΄ Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, ο οποίος, το 1996, μεταφέρθηκε στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο. Στις 28 Ιουλίου 2018, ο συγκεκριμένος τάφος υπήρξε θύμα βανδαλισμού, καθώς και άλλα αντικείμενα τα οποία εκτίθεντο εκείνη την ημέρα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «Βασιλική Μυγδαλέζας». *Βυζαντινά Μνημεία Αττικής*. Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών / Ινστιτούτο Βυζαντινών Ερευνών (ΙΒΕ/ΕΙΕ). Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2020.
2. ↑  Γερούση 2010, σελ. 20 (note 15).
3. 1 2  Γκιολές & Πάλλης 2014, σελ. 189.
4. ↑  «Δίδυμος τάφος από τη Σταμάτα Αττικής». *Συλλογή Γλυπτών*. Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2020.
5. ↑  Συκκά, Γιώτα (14 Αυγούστου 2018). «Βανδαλισμός στο Βυζαντινό Μουσείο». Η Καθημερινή. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2020.

Πηγές
-----

* Γκιολές, Νικόλαος· Πάλλης, Γεώργιος (2014). *Άτλας των χριστιανικών μνημείων του Αιγαίου: από τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους μέχρι την Άλωση*. Αθήνα: Γενική Γραμματεία Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής. ISBN 978-618-80577-4-6.
* Γερούση, Ευγενεία (2010). «Η παλαιοχριστιανική βασιλική της Αγίας Ειρήνης στην Περίσσα Θήρας. Μία πρώτη προσέγγιση». *Δελτίον της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας* (Χριστιανική Αρχαιολογική Εταιρεία) **31**. doi:https://doi.org/10.12681/dchae.666. .


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Ελλάδα
* Πύλη:Χριστιανισμός
 |

 |
Η **Αννώνη η πορφυρά** (***Annona purpurea**)* είναι εδώδιμος καρπός και φαρμακευτικό φυτό στην οικογένεια των Αννωνοειδών *(Annonaceae)*. Είναι φυτό εγγενές στο Μεξικό, την Κεντρική Αμερική και σε τμήματα της Νότιας Αμερικής. Κοινές ονομασίες της στις περιοχές αυτές είναι: *soncoya*, *sincuya* και *cabeza de negro*. Είναι μικρό έως μεσαίο δέντρο που φτάνει το μέγιστο ύψος των 6 έως 10 μ. Είναι φυλλοβόλο *(deciduous)* με φύλλα τριχωτά και μεγάλα, καθώς και άνθη με έντονο άρωμα.

Οι καρποί του είναι στρογγυλεμένοι, πλάτους 15 έως 20 εκ. και καλύπτονται με καφέ φλοιό μαλακής υφής, που κάνει δύσκολη την τομή του καρπού κατά την ωρίμανση. Η επιφάνεια του καρπού έχει προεξοχές σαν άγκιστρα. Ο καρπός του φέρει πολλούς σπόρους, οι οποίοι έχουν χρόνο βλάστησης από 1 έως 6 μήνες. Τα δέντρα χρειάζονται περίπου 1 έως 3 χρόνια για να καρποφορήσουν και μπορούν να καλλιεργηθούν και σε γλάστρα.

Το είδος σχετίζεται στενά με το *cherimoya*, το γλυκόμηλο και τις υπόλοιπες Αννώνες *(Annonas)*. Η *soncoya* είναι σχετικά άγνωστη μεταξύ των Αννώνων *(Annonas*)· ο καρπός της είναι αδιάφορης ποιότητας και δεν έχει προσελκύσει ενδιαφέρον για ευρεία καλλιέργεια. Οι καρποί έχουν την ίδια υφή με αυτούς του *soursop*, και ορισμένες φορές περιγράφονται ως έχοντες χορδές ή ινώδεις.

Δείτε επίσης
------------

* Αννώνη
* Αννώνη η φολιδωτή
* Αννώνη η ακανθώδης

Εικόνες
-------

* Ανώριμος πράσινος καρπός Α. της πορφυράς.Ανώριμος πράσινος καρπός Α. της πορφυράς.
* Καρπός Αννώνης της πορφυράς, ο οποίος αναπτύσσεται σε δέντρο στο Ελ Σαλβαδόρ.Καρπός Αννώνης της πορφυράς, ο οποίος αναπτύσσεται σε δέντρο στο Ελ Σαλβαδόρ.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Εποχιακή πτώση, για παράδειγμα φλοιού, φύλλων, πετάλων· συγκρίνετε έμμονους.

Παραπομπές σημειώσεων

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Morton, Julia F. (1987). «Soncoya». *Fruits of Warm Climates*. Miami, FL: J.F. Morton. σελ. 85. ISBN 0961018410. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2013.  Online at Purdue University Center for New Crops and Plant Products.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αννώνη η πορφυρά** |

* (Αγγλικά) *Annona purpurea* at University of Connecticut, Ecology & Evolutionary Biology
* (Αγγλικά) Soncoya at Trade Winds Fruit
* (Αγγλικά) Soncoya at Fruitsinfo.com

  



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Annona purpurea (έκδοση 554861105) της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Άγιος Ασπρένας** ή **Άσπρεν** , ήταν χριστιανός άγιος του 1ου αιώνα και ο πρώτος επίσκοπος της Νάπολης.

Ο Ασπρένας έζησε στα τέλη του 1ου αιώνα - αρχές του 2ου αιώνα, όπως επιβεβαιώνεται από αρχαιολογικές μελέτες σχετικά με την πρώιμη Ναπολιτανική Εκκλησία, καθώς και το γεγονός ότι το "Άσπερν" ήταν κοινό όνομα κατά τις ημέρες της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και τα πρώτα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αλλά στη συνέχεια έπεσε σε αχρηστία .

Το Μαρμάρινο Ημερολόγιο της Νάπολης (Calendario Marmoreo di Napoli) πιστοποιεί την ύπαρξη του Άσπρεν και το γεγονός ότι έζησε κατά τη διάρκεια των βασιλείων του Τραϊανού και του Αδριανού. Η επισκοπική του θητεία αναφέρεται ότι διάρκεσε είκοσι τρία χρόνια .

Τίποτα δεν είναι γνωστό για τη ζωή του, αλλά ένας αρχαίος θρύλος υποστηρίζει ότι ο Άγιος Πέτρος, στο δρόμο του προς τη Ρώμη, σταμάτησε στη Νάπολη και θεράπευσε μία ηλικιωμένη γυναίκα από ασθένεια. Τότε πολλοί μεταστράφηκαν στο χριστιανισμό, συμπεριλαμβανομένου του Άσπρεν, που και ο ίδιος θεραπεύτηκε από αρρώστια είτε από τον ίδιο τον Πέτρο είτε από την Καντίντα , την ηλικιωμένη που θεράπευσε ο Πέτρος
. Ο θρύλος υποστηρίζει ότι ο Πέτρος έκανε τον Άσπρεν επίσκοπο της Νάπολης και του ζήτησε να κατασκευάσει την *Σάντα Μαρία ντελ Πρίνσιπιο*, η οποία θα αποτελούσε τη βάση για τη βασιλική της *Santa Restituta*. Το *San Pietro ad Aram* λέγεται επίσης ότι χτίστηκε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου .

Εκκλησία του Αγίου Ασπρένο, Νάπολη
Μετά το θάνατο του Άσπρεν, του αποδόθηκαν πολλά θαύματα και ο τάφος του έγινε στη Σάντα Μαρία ντελ Πρίνσιπιο, αν και ορισμένοι μελετητές δηλώνουν ότι ο τάφος του βρισκόταν στις κατακόμβες του Αγίου Τζενάρο). Ο Ιωάννης Δ΄, Επίσκοπος της Νάπολης, μετέφερε τα λείψανα του στη βασιλική της Santa Restituta, στο παρεκκλήσι αφιερωμένο στον Άσπρεν). Ο Άσπρεν ονομάστηκε ο δεύτερος (το 1673) της μεγάλης ομάδας περισσότερων από 50 προστατών αγίων της Νάπολης (ο Άγιος Τζενάρρο είναι ο πρώτος).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχοςκανείς | **Επίσκοπος Νάπολης** | ΔιάδοχοςΕπιθυμητός |

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  «Sant' Aspreno di Napoli». Santi e Beati. 19 Απριλίου 2002. Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2008.
2. ↑  Catholic Online
Το **Προεδρείο του Βασιλικού Ταϊλανδικού Νομισματοκοπείου** (ταϊλανδικά: สำนักกษาปณ์) βρίσκεται στο Πατούμ Θανί στην Ταϊλάνδη. Είναι μια υποδιαίρεση του Τμήματος Θησαυροφυλακίου του Υπουργείου Οικονομικών.

Ο σημερινός διευθυντής είναι ο Σομλούκ Τουνγκναϊκουνάθαμ.

Ιστορία
-------

Νόμισμα του Βασιλιά Τσουλαλονγκκόρν, το οποίο χρονολογείται από το 1908
Το πρώτο νομισματοκοπείο ιδρύθηκε το 1860 μέσα στο Μεγάλο Παλάτι ως "*โรงกระสาปน์สิทธิการ*" στα ταϊλανδικά. Λόγω του περιορισμένου χώρου, το νομισματοκοπείου μεταφέρθηκε στο νέο κτίριο του 1875 (όπου βρίσκεται σήμερα το μουσείο Ουάτ Φρα Κέου). Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο δρόμο Τσαοφάχ το 1902 (όπου βρίσκεται σήμερα η Εθνική Πινακοθήκη), στο δρόμο Παντιπάτ το 1972 και στο τρέχων νομισματοκοπείο το 2002. Το νομισματοκοπείο στο Πατούμ Θανί εγκαινιάστηκε επίσημα από την Πριγκίπισσα Μάχα Τσάκρι Σιριντχόρν στις 2 Ιουλίου 2003.

Το Βασιλικό Ταϊλανδικό Νομισματοκοπείο είναι υπεύθυνο για την παραγωγή των Ταϊλανδέζικων νομισμάτων, μεταλλίων και Βασιλικών Ταϊλανδικών ταγμάτων και παρασήμων.

Ο διανομέας νομισμάτων είναι υπεύθυνος του Προεδρείου της Νομισματικής Διαχείρισης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (στα Ταϊλανδέζικα) Επίσημη ιστοσελίδα.
Ο **Έρικ Λόκετ** (γεννήθηκε στην Ατλάντα (Τζόρτζια), στις 25 Δεκεμβρίου 1995) είναι Αμερικανός καλαθοσφαιριστής, που παίζει στην ομάδα του Άρη της Α1 Εθνικής. Με ύψος 1,96 μέτρων παίζει στη θέση του σμολ φόργουορντ.

Αθλητική σταδιοδρομία
---------------------

Έπαιξε μία χρονιά στο Πανεπιστήμιο του Τζορτζ Μέισον με τους Τζορτζ Μέισον Πάτριοτς κατά τη διάρκεια της περιόδου 2014-15. Το επόμενο έτος, εισήλθε στο κοινοτικό κολέγιο του Τσίπολα. Το 2016, υπέγραψε στους Φλόριντα Ιντερνάσιοναλ Γκόλντεν Πάνθερς του Διεθνούς Πανεπιστημίου της Φλόριντας στο οποίο έπαιξε για δύο χρονιές μέχρι το 2018. Την περίοδο 2018-19, έπαιξε στην τελευταία κολεγιακή χρονιά του στους Νορθ Καρολάινα Στέιτ Γουόλφπακ στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας .

Αφού δεν επελέγη στο ντραφτ του NBA του 2019, στις 29 Φεβρουαρίου 2020, υπέγραψε για μιάμιση χρονιά στους Μπρίστολ Ακάντεμι Φλάιερς του Βρετανικού Πρωταθλήματος. Τη χρονιά 2019-20 έπαιξε 4 παιχνίδια στα οποία είχε 14,50 πόντους μέσο όρο.

Την περίοδο 2020-21, είχε κατά μέσο όρο 14,77 πόντους σε 30 αγώνες που έπαιξε.

Μετά από δύο χρονιές με τη βρετανική ομάδα, στις 16 Σεπτεμβρίου 2021, ο Λόκετ υπέγραψε στον Άρη στην Α1 Εθνική.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «US basketball player Eric Lockett joins Aris Thessaloniki from Bristol». neoskosmos.com. 16 Σεπτεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Στοιχεία του παίχτη στο realgm
* Βιογραφικό στους Νορθ Καρολάινα Στέιτ Γουόλφπακ
Ο **Αρχάγαθος** υιός (έζησε τον 4ο αι. π.Χ.) από τη δυναστεία των Αγαθοκλιδών ήταν πρίγκιπας των Συρακουσών και στρατιωτικός.

Νόμισμα τού Αγαθοκλή, πάππου τού Αρχάγαθου. 25 λίτρες ηλέκτρου με το δαφνοστεφές κεφάλι τού Απόλλωνα στη μία όψη. Στην άλλη δελφικός τρίπους· επιγραφή ΣΥΡΑΚΟΣΙΩΝ. 15,5 χλστ. 3,62 γραμ.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Αρχάγαθου στρατιωτικού και μίας ανώνυμης σε εμάς γυναίκας. Ο πατέρας του ήταν γιος τού Αγαθοκλή Α΄ τυράννου των Συρακουσών και της πρώτης (ανώνυμης) συζύγου του.

Ο Αρχάγαθος περιγράφεται ως νέος με μεγάλη ανδρεία και τόλμη. Έπειτα από το τέλος τού πατέρα του το 307 π.Χ. ο Αρχάγαθος σκότωσε τον εκ πατρός θείο του Αγαθοκλή Β΄ (γιο της Αλκείας, δεύτερης συζύγου τού Αγαθοκλή Α΄), ώστε να διαδεχθεί τον πάππο του Αγαθοκλή Α΄. Έπειτα από τον φόνο όμως, σκοτώθηκε από έναν πολίτη των Συρακουσών, τον Μαίμονα.

Πηγές
-----

* Ancient Library article: Archagathus, No. 1 & 2 Archived September 12, 2011, at the Wayback Machine
Ο **Αρρούν Ταρκύνιος** ήταν μικρότερος αδελφός του έβδομου και τελευταίου Βασιλιά της Ρώμης Ταρκύνιου του Υπερήφανου. Σύμφωνα με μερικές πηγές θεωρούνται γιοι του πέμπτου βασιλιά της Ρώμης από την Δυναστεία των Ταρκύνιων Ταρκύνιου του Πρεσβύτερου και της συζύγου του Τανανκύλλας. Οι υπόλοιπες πηγές τους καταγράφουν εγγονούς τους, ο πατέρας τους Γνάιος Ταρκύνιος όπως γράφουν οι Ετρούσκοι ηττήθηκε και σκοτώθηκε από τα αδέλφια Άουλους και Κάιλο Βιβέννα και κάποιον Μακστάρνα. Ο έκτος βασιλιάς της Ρώμης και γαμπρός του Ταρκύνιου του Πρεσβύτερου Σέρβιος Τύλλιος ταυτοποιείται με τον Μακστάρνα. Σύμφωνα με τον θρύλο ο μικρός Σέρβιος είχε έρθει στα ανάκτορα του Ταρκύνιου του Πρεσβύτερου, η βασίλισσα Τανανκύλλα αναγνώρισε τις ικανότητες του, τον πάντρεψε με την κόρη της και αποφάσισε να τον ορίσει διάδοχο του θρόνου. Με την δολοφονία του Ταρκύνιου του Πρεσβύτερου η σύζυγος του είπε ψευδώς ότι τραυματίστηκε και όρισε αντιβασιλιά τον Σέρβιο Τύλλιο, όταν κατάλαβε ότι το πλήθος τον αναγνώρισε παρουσίασε τον νέο βασιλιά. Η Ετρουσκική παράδοση θέλει τους γιους του Ταρκύνιου του Πρεσβύτερου να επαναστατούν για να διεκδικήσουν τον θρόνο, εκείνος για να τους εξευμενίσει τους έδωσε τις κόρες του ως συζύγους. Ο Αρρούν Ταρκύνιος ήταν ήπιος χαρακτήρας και δεν ήθελε να διεκδικήσει τον θρόνο σε αντίθεση με τον φιλόδοξο μεγαλύτερο αδελφό του Λεύκιο. Η σύζυγος του Αρρούν ωστόσο Τύλλια η νεότερη ήταν το ίδιο φιλόδοξη σε αντίθεση με την μεγαλύτερη αδελφή της που είχε παντρευτεί τον Λεύκιο. Η Τύλλια η νεότερη και ο Λεύκιος που επιθυμούσαν να γίνουν βασιλείς κατέστρωσαν σχέδιο να δολοφονήσουν τους συζύγους τους και να παντρευτούν μεταξύ τους, όταν το πέτυχαν αποφάσισαν να ανέβουν στον θρόνο. Ο Σέρβιος Τύλλιος δολοφονήθηκε σε ένα αιματηρό πραξικόπημα στα ανάκτορα με πρωτοβουλία της ίδιας της κόρης του Τύλλιας, στην συνέχεια ο Λεύκιος ανέβηκε στον θρόνο ως Ταρκύνιος ο Υπερήφανος. Ο δεύτερος γιος του Λεύκιου και της Τύλλιας Αρρούν πήρε το όνομα του σκοτωμένου άδικα θείου του. Η αλαζονεία και οι πράξεις των γιών τους έφερε ωστόσο την πτώση του βασιλείου, ο Αρρούν έπεσε σε μάχη εναντίον του Ύπατου Λεύκιου Ιούνιου Βρούτου (509 π.Χ.).

Παραπομπές
----------

1. ↑  *The Tarquin Dynasty*. 1975. σελ. 552.
2. ↑  *d:Q98381924*. 1988. σελ. 619.
3. 1 2  Τίτος Λίβιος: «Ab Urbe condĭta» (λατινική γλώσσα)
4. 1 2  *The Tarquin Dynasty*. 1975. σελ. 544.
5. ↑  Τίτος Λίβιος, Ab urbe condita, 1.46

Πηγές
-----

* Τίτος Λίβιος, Ab urbe condita
Η **Αρτσακένα** είναι Δήμος της Ιταλικής επαρχίας του Σάσσαρι στην Περιφέρεια Σαρδηνία στην βόρειο Ιταλία. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 13.723 κάτοικοι και η πυκνότητα του πληθυσμού 59 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο (30 Ιουνίου 2017). Την περίοδο 2005 - 2016 η Αρτσακένα ανήκε στην Επαρχία της Όλμπια-Τέμπιο που δημιουργήθηκε με κυβερνητικό διάταγμα (2005), αποτελεί την τρίτη μεγαλύτερη πόλη μετά την Όλμπια και την Τέμπιο. Η Αρτσακένα βρίσκεται ανάμεσα στα πασίγνωστα παραθεριστικά θέρετρα *"Κόστα Σμεράλντα"* και *"Πόρτο Ραφαήλ"* που ιδρύθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1950. 

Υπάρχουν πολλά αρχαιολογικά ευρήματα από τον Νουραγικό πολιτισμό που συμπεριλαμβάνονται σε έναν υποπολιτισμό που προηγήθηκε γνωστό σαν Πολιτισμός της Αρτσακένα. Η περιοχή έμεινε γνωστή από την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία από έναν βράχο σε σχήμα από μανιτάρι που είναι σήμερα το σύμβολο της πόλης. Η παλιότερη αναφορά για την σύγχρονη πόλη της Αρτσακένα βρίσκεται σε ένα έγγραφο του Αλφόνσου Δ΄ της Αραγωνίας (1421) αλλά το 16ο αιώνα οι κάτοικοι είχαν εγκαταλείψει την πόλη. Ο Κάρολος Εμμανουήλ Γ΄ της Σαρδηνίας μετέφερε νέο πληθυσμό (1716), το χωριό απαριθμούσε το 1909 853 κατοίκους. Η τουριστική ανάπτυξη ήταν μεγάλη τα τελευταία χρόνια χάρη στην *"Κόστα Σμεράλντα"*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 13  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  «Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δήμος της Αρτσακένα

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 135570583
* GND: 4781095-6

 |

 |
Ο **Αρσάκης** (έζησε τον 1ο αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Μιθριδατιδών ήταν πρίγκιπας στο βασίλειο τού Πόντου και έγινε βασιλιάς του (36 π.Χ.). Είχε καταγωγή Περσική και Ελληνική (Μακεδονική).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Φαρνάκη Β΄ τού Πόντου (γιου τού Μιθριδάτη ΣΤ΄) και της συζύγου του, που ήταν από τους Σαρμάτες. Είχε δύο μεγαλύτερα αδέλφια: τον Δαρείο τού Πόντου και τη Δύναμη, σύζυγο τού Ασάνδρου, τού Σκριβονίου και τού Πολέμωνα Α΄ της Κιλικίας και μετά και τού Πόντου.

Ένας από τους 22 σωζόμενους στατήρες τού Φαρνάκη Β΄ τού Πόντου, πατέρα τού Αρσάκη. Στην πίσω όψη ο Απόλλων κάθεται σε θρόνο μπροστά από τρίποδα· το ένα χέρι κρατά κλαδί δάφνης, το άλλο ακουμπά σε κιθάρα. Επιγραφή: ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΦΑΡΝΑΚΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ. Έτος ΓΜΣ΄ = 143 = 55-54 π.Χ..
Ο Αρσάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πόντο και τον Κιμμέριο Βόσπορο. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, οι δύο αδελφοί αντιμετώπισαν την εξέγερση ενός σφετεριστή, που ονομαζόταν Αρσάκης. Αυτός κρατούσε το φρούριο Σαγύλιον, που όμως πολιορκήθηκε από τον Πολέμωνα Α΄ και τον Λυκομήδη από τα Κόμανα. Το 37 π.Χ. ο Δαρείος απεβίωσε και ο Αρσάκης διαδέχθηκε τον αδελφό του ως βασιλιάς τού Πόντου· τον έθεσε βασιλιά ο Μάρκος Αντώνιος. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, "κατά τη βασιλεία του ο Αρσάκης προκάλεσε εξέγερση, χωρίς την έγκριση τού Ρωμαίου επάρχου (praefectus)".

Η βασιλεία του ήταν σύντομη, καθώς απεβίωσε το 36 π.Χ.. Ο Μ. Αντώνιος πρόσθεσε τον Πόντο στην Κιλικία τού Πολέμωνα Α΄, που έγινε ο επόμενος βασιλιάς.

Πηγές
-----

* Gabelko, Oleg L. "The Dynastic History of the Hellenistic Monarchies of Asia Minor according to the Chronography of George Synkellos". Centre for Black Sea Studies: 2, 9. Retrieved Jan 3, 2011.
* Strabo, Geographia xii p. 560
Συντεταγμένες: 63°49′37.02″N 20°15′16.32″E﻿ / ﻿63.8269500°N 20.2545333°E﻿ / 63.8269500; 20.2545333


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Το κτήριο του Βασιλικού δικαστηρίου βόρειου Νορλάντ χρονολογείται από το 1886–1887. Το δικαστήριο καλύπτει όλη την περιοχή της Βεστερμπότεν και Νορμπότεν και εγκαινιάστηκε το 1936. |  | Το κτήριο του Βασιλικού δικαστηρίου βόρειου Νορλάντ χρονολογείται από το 1886–1887. Το δικαστήριο καλύπτει όλη την περιοχή της Βεστερμπότεν και Νορμπότεν και εγκαινιάστηκε το 1936. |
| Το κτήριο του *Βασιλικού δικαστηρίου βόρειου Νορλάντ* χρονολογείται από το 1886–1887. Το δικαστήριο καλύπτει όλη την περιοχή της Βεστερμπότεν και Νορμπότεν και εγκαινιάστηκε το 1936.  |

Το **Βασιλικό δικαστήριο βόρειου Νορλάντ** (Σουηδικά: *Hovrätten för Övre Norrland*) είναι ένα βασιλικό δικαστήριο στην πόλη Ούμεο της Σουηδίας. Το δικαστήριο αυτό καλύπτει ολόκληρη την περιοχή της επαρχίας Βεστερμπότεν και Νορμπότεν. Η έδρα του δικαστηρίου βρίσκεται σε ένα από τα παλαιότερα κτήρια στην πόλη. Το συγκεκριμένο κτήριο ένα από τα λίγα πετρόχτιστα κτήρια που έχουν ανοικοδομηθεί πριν την μεγάλη φωτιά του 1888 όταν καταστράφηκε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης.

Ιστορία
-------

Είναι ένα μεγάλο λευκό κτήριο το οποίο ανοικοδομήθηκε το διάστημα 1886-1887 και σχεδιάστηκε σε νέο αναγεννησιακό ρυθμό από τον αρχιτέκτονα Γιόχαν Νορντκίστ. Τα πρώτα χρόνια το κτήριο χρησιμοποιήθηκε ως σχολή εκπαίδευσης καθηγητών πρωτοβάθμιας-υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Στο κτήριο στεγαζόταν ο "πρύτανης" της σχολής, υπήρχαν αίθουσες διδασκαλίας, ένα αμφιθέατρο και γυμναστήριο. Γύρω από το κτήριο υπήρχε ένα μικρό πάρκο. 

Από την δεκαετία του 1920 το κτήριο δεν χρησιμοποιείται ως σχολίο και για τα επόμενα χρόνια λειτούργησε ως κοινωνικό κέντρο με βιβλιοθήκη και μουσείο. Το αμφιθέατρο χρησιμοποιήθηκε ως χώρος συναυλιών και θεατρικών παραστάσεων. 

Στις 16 Δεκεμβρίου 1936 ο βασιλάς Γκουστάβ ο Πέμπτος εγκαινίασε το ανώτερο δικαστήριο (εφετείο) για την περιοχή βόρεια Νορλάντ. 

Κατά την δεκαετία 1950 το κτήριο επεκτάθηκε προς τα ανατολικά και δυτικά. Το εσωτερικό του κτηρίου αργότερα ανακαινίστηκε αρκετές φορές με τελευταία το 1999.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Hovrättens tillkomst och historia» (στα Swedish). Hovrätten för Övre Norrland. 10 Μαρτίου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2013. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα The Court of Appeal for Upper Norrland  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Βικτόρ Μπουάν** (Victor Boin, 28 Φεβρουαρίου 1886 – 31 Μαρτίου 1974) ήταν Βέλγος κολυμβητής, υδατοσφαιριστής και αθλητής της ξιφασκίας. Έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908, του 1912 και του 1920.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις Βρυξέλλες. Με την βελγική ομάδα της υδατοσφαίρισης κατέκτησε ένα αργυρό και ένα χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908 και του 1912 αντίστοιχα.
Το 1908 έλαβε μέρος και στο αγώνισμα των 100 μ. ελεύθερο στην κολύμβηση, αλλά αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο.

Ως αθλητής της ξιφασκίας στο ξίφος μονομαχίας (στο ατομικό) ήταν 4ος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1912 και αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο στην αντίστοιχη διοργάνωση του 1920. Στο ίδιο αγώνισμα με την ομάδα του Βελγίου κατέκτησε όμως το αργυρό μετάλλιο στην Ολυμπιάδα της Αμβέρσας.

Ο Μπουάν εκφώνησε τον πρώτο Ολυμπιακό Όρκο κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1920 στην Αμβέρσα. Αργότερα ίδρυσε την Διεθνή Ένωση των Αθλητικογράφων (International Association of Sports Journalists) και χρημάτισε πρόεδρος της Ολυμπιακής Επιτροπής του Βελγίου από το 1955 ως το 1965.

Ασχολήθηκε επίσης με την παγοδρομία ταχύτητας, τις πτήσεις (υπήρξε ένας από τους πρώτους πιλότους), το χόκεϊ επί πάγου και τους αγώνες μοτοσυκλέτας.

Μετά τον θάνατό του ιδρύθηκε ίδρυμα με το όνομά του, που αποσκοπεί στην έρευνα και στην διαφύλαξη της κληρονομιάς του βελγικού αθλητισμού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12704205w. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2  (Γαλλικά) *Biographie Nationale de Belgique*. Βρυξέλλες. 1868. victor-boin. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  www.sports-reference.com/olympics/athletes/bo/victor-boin-1.html.
4. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12704205w. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2011.
6. ↑  Boin (Fonds Victor Boin)[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ
* IOC 1920 Summer Olympics
* Wallechinsky, David and Jaime Loucky (2008). *The Complete Book of the Olympics - 2008 Edition*. London: Aurum Press, Limited. pp. 607, 1050.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 89815106
* ISNI: 0000 0000 6228 9234
* SUDOC: 094111693
* BNF: cb12704205w (data)

 |

 |
Γενικά **αδρομολόγητο πλοίο** ή *ελεύθερο πλοίο*, λεγόμενο και τραμπ (tramp) χαρακτηρίζεται οποιοδήποτε πλοίο που δεν τηρεί καθορισμένο δρομολόγιο. Συνήθως είναι φορτηγό πλοίο που ναυλώνεται από τους πλοιοκτήτες του, κατόπιν ναυλοσυμφώνου σε ένα ναυλωτή που υπό τους όρους του συμβολαίου το φορτώνει και καθορίζει τους λιμένες προσέγγισης φορτοεκφόρτωσης με τις πιθανές ημερομηνίες κατάπλου στον κάθε λιμένα.

Το δρομολόγιο αυτών των πλοίων και ο αριθμός των λιμένων προσέγγισης εξαρτάται κυρίως από τις δυνατότητες διάθεσης καταλλήλων φορτίων. Επειδή όμως τόσο τα φορτία όσο και οι λιμένες ποικίλουν κατά εποχές και γεωγραφική θέση συμβαίνει πολλές φορές τα πλοία αυτής της κατηγορίας να περιπλανώνται στις θάλασσες επί πολύ χρόνο ή να μένουν αγκυροβολημένα «εν αναμονή εντολών». Για το λόγο αυτό σ΄ αυτά τα πλοία δεν προβλέπονται χώροι ενδιαίτησης επιβατών. 

Τα πλοία της κατηγορίας αυτής συνήθως σχεδιάζονται (ναυπηγούνται) για να μεταφέρουν ογκώδη φορτία όπως σιτηρά άργιλο, πίσσα, τσιμέντο, αλάτι, μεταλλεύματα κ.λπ ή ακόμα και γενικό φορτίο. Σήμερα για μείωση του χρόνου αναμονής ναύλωσης (αναμονής εντολών) ναυπηγούνται πλοία που μπορούν να μεταφέρουν είτε μόνο ένα είδος ορισμένου φορτίου είτε και άλλο είδος από τον τόπο προρισμού, δηλαδή πετρελαιοφόρο που φθάνοντας στον προορισμό μετά την εκφόρτωσή του, φορτώνει από ίδιο λιμένα μετάλλευμα ή σιτηρά για επόμενο λιμένα προορισμού. 

Τα αδρομολόγητα πλοία γενικά είναι μεγάλα φορτηγά για να μεταφέρουν μεγάλη ποσότητα φορτίου, όχι όμως και πολύ μεγάλα ώστε να μπορούν να προσεγγίζουν σε μικρούς λιμένες εφόσον το συμφέρον του πλοιοκτήτη το επιβάλει. Έτσι η χωρητικότητα αυτών κυμαίνεται από 3.000 μέχρι 12.000 τόνους γκρος. Παρά το ότι και η ταχύτητα των πλοίων «τραμπ» αποτελεί μία επιθυμητή ιδιότητα, εν τούτοις επειδή αυξάνει σημαντικά το κόστος (έξοδα) του ταξιδιού κυμαίνεται μεταξύ 12 και 16 κόμβων. Το πλεονέκτημα των πλοίων αυτών που συνήθως ναυλώνονται για ένα ή περισσότερα ταξίδια ή κατά συγκεκριμένο χρόνο είναι ότι μπορούν να επωφελούνται από τις καλές εξελίξεις της ναυλαγοράς, και αντίθετα το μειονέκτημά τους είναι ότι σε περιόδους ύφεσης, όταν η μεγάλη προσφορά τέτοιων πλοίων πιέζει τη ναυλαγορά, να δυσκολεύονται να βρουν φορτία για μεταφορά. Στο σημείο αυτό αξίζει ν΄ αναφερθεί ότι οι Έλληνες πλοιοκτήτες θεωρούνται να κατέχουν παγκοσμίως τη μεγαλύτερη ροπή διαχείρισης ελεύθερων φορτηγών πλοίων.

Κάθε πλοίο που ολοκλήρωσε τους όρους ναύλωσής του και είναι έτοιμο για νέα ναύλωση λέγεται αδρομολόγητο ή *ελεύθερο* (για ναύλωση).
Το **Αγαλμάτιο του Καλού Ποιμένος** φιλοξενείται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο της Αθήνας.

Περιγραφή
---------

Ο Ποιμήν παριστάνεται μετωπικός. Είναι από μάρμαρο υλικό με διαστάσεις 0,72 Χ 0,30 Χ 0,24. Χρονολογικά τοποθετείται τον 4ο αιώνα και η προέλευση κατασκευής του είναι η Κόρινθος. Έχει μορφή παιδιού και πατάει σε κυκλικό βάθρο στον τύπο της αττικής βάσης ιωνικού κίονα. Φέρει στους ώμους του κριό, τον οποίο κρατάει με το δεξί του χέρι πίσω από τα πόδια. Λείπει το αριστερό χέρι του Ποιμένος και η κεφαλή του κριού. Φοράει κοντό χειριδωτό χιτώνα που καταλήγει με διπλό περίγραμμα πάνω από τα γόνατα και δορά με ακανόνιστες τριγωνικές απολήξεις, που συγκρατείται στον αριστερό του ώμο, καλύπτει μέρος του χιτώνα και αναδιπλώνεται προ του στήθους. Κάθετες αυλακώσεις σε ορισμένα σημεία του χιτώνα αποδίδουν πτυχώσεις χωρίς πλαστικότητα. Μικρός στην αριστερή πλευρά του Ποιμένος συνδέεται με τελαμώνα που περνάει χιαστί από το δεξί του ώμο, πάνω από το χιτώνα. Φορεί υποδήματα με γεωμετρικά διακοσμητικά θέματα. Το πρόσωπο πλαισιώνει κυκλικά κοντή κόμη και έχει ελαφρό μειδίαμα. Οι κόρες των ματιών αποδίδονται με μικρές οπές τρυπανιού. Στη βάση εκατέρωθεν του ποιμένος παριστάνονται δύο πρόβατα μικρού μεγέθους, σε σύγκριση με τον κριό που φέρει στους ώμους, με τα κεφάλια γυρισμένα προς τα άνω

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μαρία Σκλάβου Μαυροειδή, Γλυπτά του Βυζαντινού Μουσείου Αθηνών : κατάλογος, εκδ.Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, Αθήνα 1999, σελ.25

Πηγές
-----

* Μαρία Σκλάβου Μαυροειδή, Γλυπτά του Βυζαντινού Μουσείου Αθηνών : κατάλογος, εκδ.Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων,Αθήνα 1999.
Ο **Αδόλφος Β΄**, γερμ. Adolf II. (π. 1128 - 6 Ιουλίου 1164) από τον Οίκο του Σάουμμπουργκ ήταν κόμης του Σάουενμπουργκ (1130-64) και του Χόλσταϊν (1130-37, 1142-64). Ίδρυσε τη Λυβέκη το 1143 ή 44.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μόνος επιζών γιος του Αδόλφου Α΄, κόμη του Σάουενμπουργκ & Χόλσταϊν και της Χίλντεβα.

Το 1130 διαδέχθηκε τον πατέρα του, αλλά ήταν δύο ετών και επίτροπος ανέλαβε η μητέρα του. Το 1137 απεβίωσε ο Λοθάριος Β΄ Σούπλινμπουργκ της Γερμανίας και ο διάδοχός του Κορράδος Γ΄ των Χοενστάουφεν παραχώρησε στον Αλβέρτο των Ασκάνια *την άρκτο*, το δουκάτο της Σαξονίας, που ανήκε στον Λοθάριο Β΄. Από τον Αδόλφο Β΄ αφαιρέθηκε το Χόλσταϊν, διότι είχε υποστηρίξει τους Γουέλφους και αρνήθηκε να αναγνωρίσει τον Αλβέρτο ως δούκα. Το έλαβε πίσω το 1142, όταν ο Κορράδος Γ΄ και ο Ερρίκος των Γουέλφων *ο λέων*, συμφιλιώθηκαν.

Το 1143 ο Ερρίκος και ο Αδόλφος Β΄ διαίρεσαν τα εδάφη των Σλάβων, που είχαν καταλάβει στα ανατολικά. Ο Αδόλφος Β΄ έλαβε τη Βάγκρια με κυριότερη πόλη το Ζίγκμπεργκ, κτισμένο από τον Λοθάριο Β΄ και ο Ερρίκος έλαβε την Πολάβια με πρωτεύουσα το Ράτσεμπουργκ. Το Ζίγκμπεργκ έγινε το φρούριο του Αδόλφου Β΄ και η έδρα του. Προώθησε τον Χριστιανισμό στα νέα του εδάφη με τη βοήθεια τού ιεραποστόλου Βικελίνου. Ο Αδόλφος Β΄, ενθαρρυμένος από τον Λοθάριο Β΄, προώθησε τον εποικισμό με Γερμανούς από τις κομητείες του, αλλά και από τη Βεστφαλία, τη Φλάνδρα, την Ολλανδία, την Ουτρέχτη και τη Φρισία.

Το 1143/44 έκτισε τη Λυβέκη, το πρώτο γερμανικό λιμάνι στη Βαλτική. Εκεί έκτισε το πρώτο κάστρο από ξύλο και λάσπη. Το 1157 η Λυβέκη κάηκε και ξανακτίστηκε από τον Ερρίκο τον *λέοντα*· ο Αδόλφος Β΄ του παραχώρησε την πόλη το 1159.

Ο Αδόλφος Β΄ υποστήριξε τον Σβεν Γ΄ έναντι του διεκδικητή Κνούτου Ε΄, δεύτερου εξαδέλφου του από τον Οίκο των Έστριντσεν, στη διαμάχη τους για τον θρόνο της Δανίας. Τότε ο Κνούτος Ε΄ επιτέθηκε στο Χόλσταϊν, έκαψε το Όλντενμπουργκ του Χόλσταϊν και κατέστρεψε τη βόρεια Γερμανική ακτή.

Το 1159 ο Αδόλφος Β΄ συνόδευσε τον Φρειδερίκο Α΄ των Χοενστάουφεν της Γερμανίας στην Ιταλία και το 1164 βοήθησε τον Ερρίκο τον *λέοντα* εναντίον των Οβοτριτών, όπου σκοτώθηκε στη μάχη του Φέρχεν. Τάφηκε στο Μίντεν. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Αδόλφος Γ΄ υπό την επιτροπεία της χήρας του.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Ματθίλδη, κόρη του Ζίτσο Γ΄, κόμη του Σβάρτσμπουργκ-Κέφερνμπουργκ και είχε τέκνο:

* Αδόλφος Γ΄ 1160-1225, κόμης του Σάουενμπουργκ & Χόλσταϊν.

Πηγές
-----

* Thompson, James Westfall (1928). Feudal Germany, Volume II. New York: Frederick Ungar Publishing.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 129153028. Ανακτήθηκε στις 16  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  p4038.htm#i40373. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  παλαιότερη ονομασία του Σάουμμπουργκ

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 15840750
* GND: 129153028

 |

 |
Ο **Αγαθοκλής** (άκμασε τον 4ο αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Λυσιμαχιδών ήταν Έλληνας ευγενής, που ήταν σύγχρονος τού Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας (βασ. 359-336).

Βιογραφία
---------

Ήταν γαιοκτήμονας στη Θεσσαλία, από την Κραννώνα. Ο πατέρας του μάλλον λεγόταν Αλκίμαχος. Με την κολακεία του έγινε στενός φίλος του Φιλίππου Β΄, που τον αναβίβασε σε υψηλό βαθμό. Τού χορηγήθηκε το δικαίωμα του Μακεδόνα πολίτη, γι' αυτόν και την οικογένειά του. Ο Αγαθοκλής συμμετείχε στα συμβούλια τού Φιλίππου Β΄. Ο βασιλιάς τον απέστειλε να διαπραγματευθεί με τους Περραιβούς και ο Αγαθοκλής τελικά ανέλαβε υπεύθυνος των εκεί ζητημάτων.

Υπάρχει πιθανότητα ο Φίλιππος Β΄ να τον αντάμειψε για τις υπηρεσίες του με ιδιοκτησίες στην Πέλλα. Ο Αγαθοκλής έγινε ευνοούμενος την Αυλή των Αργεαδών στην Πέλλα και οι οικογένειά του αφομοιώθηκε στη Μακεδονική κοινωνία.

Ο Λυσίμαχος, γιος του Αγαθοκλή.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε μία Ελληνίδα, από τη Θεσσαλία, που ίσως λεγόταν Αρσινόη και είχε τέκνα:

* Αλκίμαχος της Απολλωνίας άκμασε τον 4ο αι. διπλωμάτης, διοικητής.
* Λυσίμαχος π. 360-281, από τους διαδόχους του Αλεξάνδρου Γ΄, βασιλιάς της Θράκης και γειτονικών περιοχών.
* Αυτόδικος ή Αυτόλυκος (γενν. αρχές ή μέσα της δεκαετίας του 340), ευγενής και αξιωματούχος.
* Φίλιππος απεβ. π. 328 π.Χ. στρατιωτικός υπό τον Αλέξανδρο Γ΄.

Πηγές
-----

* H.S. Lund, Lysimachus: A Study in Early Hellenistic Kingship, Routledge, 2002
* W. Heckel, Who’s who in the age of Alexander the Great: prosopography of Alexander’s empire, Wiley-Blackwell, 2006
Ο **ατρικλίνης**, δηλ. *ο επί του τρικλίνιου*, ήταν ένας βυζαντινός αυλικός αξιωματούχος, υπεύθυνος για τη διοργάνωση εορτών και συμποσίων στο αυτοκρατορικό Παλάτι.   Μαζί με τη διατήρηση της τάξης στα αυτοκρατορικά συμπόσια,  τού είχε ανατεθεί να διασφαλίσει ότι οι καλεσμένοι γίνονταν δεκτοί με τη σωστή σειρά προτεραιότητας, σύμφωνα με τον βαθμό και το αξίωμά τους.   Ο *ατρικλήνης* εκτελούσε και εκπλήρωνε τα καθήκοντά του χρησιμοποιώντας έναν κατάλογο γνωστό ως *κλητορολόγιον,* που περιείχε τους αξιωματούχους, τους με διακρίσεις και τους υπουργούς, που είχαν το δικαίωμα να ψυχαγωγούνται στο παλάτι.  Ο κατάλογος ονομάτων θα υποβαλλόταν σε αλλαγές, προκειμένου να ληφθεί υπόψη η ίδρυση νέων αξιωμάτων, η κατάργηση των παλαιών και οι αλλαγές που γινόταν στη σειρά προτεραιότητας των επισκεπτών.  Εξέχων *ατρικλήνης* ήταν κάποιος Φιλόθεος, ο οποίος το 899 κατείχε τον αυτοκρατορικό τίτλο τού *πρωτοσπαθάριου* και έγραψε το μοναδικό σωζόμενο δείγμα *κλητορολογίου*.   Το αξίωμα δεν μπορεί να εντοπιστεί μετά από τον 11ο αι. 

Ο όρος *ατρικλίνης* είναι λατινικής προέλευσης, από το *triclinium* (τραπεζαρία, κυριολεκτικά τρεις κλίνες/ανάκλιντρα), αλλά συχνά παραμορφωνόταν σε *αρτοκλίνης* ή *αρτικλίνης* μέσω της επιρροής της λέξης *άρτος* (ψωμί).

Πηγές
-----

* Bury, John Bagnell (1911). The Imperial Administrative System of the Ninth Century - With a Revised Text of the Kletorologion of Philotheos. London: Oxford University Press.
* Kazhdan, Alexander (1991). "Atriklines". In Kazhdan, Alexander (ed.). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-504652-8.
* Neville, Leonora Alice (2004). Authority in Byzantine Provincial Society, 950-1100. Cambridge, UK: Cambridge University Press. ISBN 978-0-52-183865-8.
* Tougher, Shaun (2008). The Eunuch in Byzantine History and Society. New York, NY: Routledge. ISBN 978-0-20-386620-7.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Bury 1911, σελ. 11.
2. 1 2 3  Tougher 2008, σελ. 57.
3. ↑  Neville 2004, σελ. 179.
4. ↑  Bury 1911, σελ. 12.
5. 1 2  Kazhdan 1991.
Η **Αγαλλίς** ήταν αρχαία Ελληνίδα γραμματικός και φιλόλογος από την Κέρκυρα, η οποία έζησε κατά τον 2ο αιώνα π.Χ.. Σώζονται ερμηνευτικές σημειώσεις της πάνω σε ομηρικά ζητήματα. Κατά τον Αθήναιο συγκεκριμένα, η Αγαλλίς έγραψε ότι η Ναυσικά, η κόρη του βασιλιά των Φαιάκων Αλκινόου στην *Οδύσσεια*, ήταν η πρώτη που εφεύρε και έπαιξε «το παιχνίδι της σφαίρας» (τόπι). Ορισμένοι πάντως, ξεκινώντας από δύο χωρία του «Λεξικού της Σούδας», υποθέτουν ότι ο Αθήναιος εννοεί κάποια «Αναγαλλίδα» στο απόσπασμα αυτό.

Ο «σχολιαστής» του Ομήρου και ο Ευστάθιος αναφέρουν αμφότεροι κάποιον γραμματικό με το όνομα «Αγαλλίας», επίσης Κερκυραίο και ομηρικό σχολιαστή, που μπορεί να είναι το ίδιο πρόσωπο με την Αγαλλίδα, ή ίσως ο πατέρας της.

Κανένα από τα έργα της Αγαλλίδος δεν σώθηκε.

Πηγές
-----

* Ιωάννης Κακαβούλιας: *Ελληνική Γραμματολογία (αρχαία και βυζαντινή)*, εκδ. Νικόδημος, Αθήνα, σελ. 11
Ο **Αδόλφος Θ΄**, γερμ. Adolf IX (π. 1280 - 3 Απριλίου 1348) από τον Οίκο του Λίμπουργκ ήταν κόμης του Μπεργκ (1308-48).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου κυρίου του Βίνντεκ και της Αγνής, κόρης του Ένγκελμπερτ Α΄ του Λα Μαρκ. 

Το 1290/96 απεβίωσε ο πατέρας του και το 1308 ο θείος του (μεγαλύτερος αδελφός του πατέρα του) Γουλιέλμος Α΄ κόμης του Μπεργκ, ο οποίος ήταν άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο Αδόλφος Θ΄. Ήταν σημαντικός και πιστός υποστηρικτής του Λουδοβίκου Δ΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας και τον βοηθούσε από το 1314 στους πολέμους διαδοχής για το στέμμα της Γερμανίας. 

Το 1312 νυμφεύτηκε την Αγνή της Κλέβης και έλαβε τα έσοδα από τα τελωνεία του Ντούισμπεργκ ως προίκα. Το 1314 ο Λουδοβίκος Δ΄ έγινε βασιλιάς της Γερμανίας και του επικύρωσε την προίκα ως φέουδο. Ο Αδόλφος Θ΄ συνέχισε την έριδα του Οίκου του με τον αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας. Το 1327-28 ακολούθησε τον Λουδοβίκο Δ΄ στη Ρώμη, όπου εκείνος έκανε εκεί την τελετή της στέψης του. Ο Αδόλφος Θ΄ έλαβε το προνόμιο να κόβει αργυρά νομίσματα, πράγμα που έκανε στο Βίπερφυρτ. Το 1337 εισήλθε στην Αγγλο-Γερμανική συμμαχία, η οποία προκάλεσε την απαρχή του Εκατονταετούς Πολέμου. 

Το 1348 απεβίωσε σε ηλικία 68 ετών άτεκνος και τον διαδέχθηκε η κόρη της αδελφής του Μαργαρίτας, η Μαργαρίτα σύζυγος του Γκέρχαρτ ΣΤ΄ των Γύλιχ κόμη του Ράβενσμπουρκ. Οι κομητείες Ράβενσμπουρκ και Μπεργκ ενώθηκαν το 1437 με την κομητεία του Γύλιχ και το 1511 πέρασαν στον Οίκο της Κλέβης.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1312 την Αγνή, κόρη του Ντήτριχ Ζ΄ κόμη της Κλέβης· δεν απέκτησαν τέκνα.

Αναφορές σε Πηγές
-----------------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 24  Απριλίου 2014.
2. ↑  p4296.htm#i42952.
3. ↑  p4296.htm#i42952. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
5. ↑  Walther Möller, *Stammtafeln westdeutscher Adelsgeschlechter im Mittelalter* (Darmstadt, 1922, reprint Verlag Degener & Co. 1995), Vol. 3, page 211.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Genealogie-Mittelalter.de
* Lower Rhine Nobility
* Wikipedia.de

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 80245203
* GND: 13578588X

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Adolf IX of Berg  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |