recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το κιβώτιο ταχυτήτων ενός Skoda Favorit του 1992.
**Στοιχεία μηχανών** ονομάζονται τα τεμάχια που χρησιμοποιούνται κατ' επανάληψη, στην ίδια ή παραπλήσια μορφή, για τη συγκρότηση μηχανών, συσκευών και οργάνων.

Τα στοιχεία μηχανών μπορούν να ταξινομηθούν βάσει του ρόλου τους σε:

* στοιχεία σύνδεσης (ήλοι, κοχλίες, σφήνες, πολύσφηνα, πείροι, κολλήσεις)
* στοιχεία έδρασης και μετάδοσης κίνησης (έδρανα, άξονες, άτρακτοι, συμπλέκτες, οδοντωτοί τροχοί, ιμάντες, αλυσίδες)
* στοιχεία για τη μεταφορά ρευστών (σωληνώσεις, βαλβίδες, κρουνοί, κλπ.)

Ακόμη, βάσει του του προορισμού τους, τα στοιχεία μηχανών διακρίνονται σε:

* στοιχεία γενικού προορισμού (επιτελούν τον ίδιο πάντα σκοπό σε οποιαδήποτε μηχανή, π.χ. κοχλίες σύνδεσης)
* στοιχεία ειδικού προορισμού (χρησιμοποιούνται σε συγκεκριμένους τύπους μηχανών, π.χ. έμβολα)

Συνδέσεις
---------

Οι συνδέσεις χωρίζονται σε λυόμενες και μη λυόμενες. Λυόμενες συνδέσεις είναι οι συνδέσεις που γίνονται με κοχλίες. Στις μη λυόμενες συνδέσεις χρησιμοποιούνται μόνιμα μέσα σύνδεσης, όπως ήλοι, ηλεκτροσυγκόλληση τόξου, συγκόλληση με οξυακετυλενική φλόγα, συγκόλληση με τριβή κλπ.

Άξονες άτρακτοι και πείροι
--------------------------

Άξονας είναι το στοιχείο μηχανής που δύναται να εκτελεί περιστροφική κίνηση, στηριζόμενο σε δύο ή περισσότερες θέσεις επί κατάλληλων εδράνων. Οι άξονες δεν είναι απαραίτητο να έχουν κυκλικό σχήμα, αντιθέτως σε ορισμένες περιπτώσεις -όπως στην περίπτωση του στροφαλοφόρου άξονα- το σχήμα τους είναι ιδιαίτερα περίπλοκο. Τα τμήματα ενός άξονα που έρχονται σε επαφή με τα έδρανα ονομάζονται στροφείς.

* Στην μηχανολογική ορολογία άξονες ονομάζονται τα στοιχεία που παρέχουν στήριξη στα στρεφόμενα μέρη μίας μηχανής, χωρίς όμως να μεταβιβάζουν ροπή. Επομένως οι άξονες δεν μεταδίδουν ισχύ.
* Όταν ένα περιστρεφόμενο στοιχείο μεταδίδει ισχύ (επομένως καταπονείται και σε ροπή στρέψης) ονομάζεται άτρακτος.
* Πείροι ονομάζονται οι -συνήθως κοντοί- άξονες στους οποίους η κύρια καταπόνηση είναι διατμητική και όχι καμπτική.

Στοιχεία μετάδοσης κίνησης
--------------------------

Στοιχεία μετάδοσης κίνησης είναι οι οδοντωτοί τροχοί, τα συστήματα ιμάντα - τροχαλίας, οι αλυσίδες κλπ

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Γενική Μηχανολογία - Στοιχεία Μηχανών».

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Στοιχεία μηχανών** |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Σύμη (αποσαφήνιση).
**Σύμη (Ναρκαλιευτικό) / Ν/Α 2190, Μ-211, 83**

Πρώην ‘BYMS 2190’.

Στο ελληνικό Ναυτικό από το 1946 .Ιδίου τύπου πλοία 'Ιθάκη', ‘Ζάκυνθος ΙΙ’, ‘Κάλυμνος’, ‘Κεφαλληνία ΙΙ’, ‘Λευκάς’, ‘Παξοί’ και ‘Σύμη’. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις του Εμφυλίου τους μήνες Ιανουάριο και Φεβρουάριο του 1948 υποστήριξε στρατιωτικές επιχειρήσεις στον ΕΛΙΚΩΝΑ και στις 21 Ιανουαρίου 1949 με Κυβερνήτη τον έφεδρο Ανθυποπλοίαρχο Ν. Νομικό υποστήριξε αποφασιστικά τη φρουρά του Λεωνιδίου. Για δράση του απέσπασε τα συγχαρητήρια του Διοικητού Α’ Σώματος Στρατού – Σήμα Γ.Ε.Ν. 232310/1/1945 και εύφημο μνεία του Α.Σ.Δ. Πελοποννήσου. Από τη δύναμη του Στόλου διαγράφηκε το 1956.
Κατά την τρίτη ημέρα της εορτής των Ανθεστηρίων στην Αθήνα κατά τον ομώνυμο μήνα, προς τιμήν του Διονύσου, πραγματοποιούνταν τα **Υδροφόρια**, εις ανάμνησιν όσων χάθηκαν στον Κατακλυσμό του Δευκαλίωνα. 

Οι Αθηναίοι έριχναν αλεύρι από σιτάρι ζυμωμένο με μέλι προς τις χθόνιες θεότητες σε ένα χάσμα που υπήρχε στο τέμενος της Γης Ολυμπίας, το οποίο βρισκόταν στο ναό του Ολυμπίου Διός που είχε κατασκευάσει ο Δευκαλίωνας όταν ήρθε στην Αθήνα.

Κατά τη λήξη της τελετής, πίστευαν ότι οι ψυχές επέστρεφαν στον Κάτω Κόσμο, οπότε και φώναζαν: *Θύραζε Κάρες ουκέτ' Ανθεστήρια*.

  

Η συγκεκριμένη τελετή θυμίζει τα χριστιανικά Ψυχοσάββατα.

Υδροφόρια στην Αίγινα
---------------------

Υδροφόρια λέγονταν και οι αγώνες που γίνονταν στην Αίγινα κατά τη γιορτή των Δελφινίων προς τιμή του Απόλλωνα. Πραγματοποιούνταν εις ανάμνηση της προσφοράς πόσιμου νερού προς τους Αργοναύτες κατά την εκστρατεία τους προς την Ιωλκό.

Πηγές
-----

1. ↑  ἔστι δὲ ἀρχαῖα ἐν τῷ περιβόλῳ Ζεὺς χαλκοῦς καὶ ναὸς Κρόνου καὶ Ῥέας καὶ τέμενος <Γῆς> [τὴν] ἐπίκλησιν Ὀλυμπίας. ἐνταῦθα ὅσον ἐς πῆχυν τὸ ἔδαφος διέστηκε, καὶ λέγουσι μετὰ τὴν ἐπομβρίαν τὴν ἐπὶ Δευκαλίωνος συμβᾶσαν ὑποῤῥυῆναι ταύτῃ τὸ ὕδωρ, ἐσβάλλουσί τε ἐς αὐτὸ ἀνὰ πᾶν ἔτος ἄλφιτα πυρῶν μέλιτι μίξαντες. *Παυσανία Βιβλίο Α' "Αττικά", 18, 7*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αναφορά στα Υδροφόρια της Αίγινας
* Περιγραφή των Ανθεστηρίων από την Κλασσική Εγκυκλοπαίδεια, που βασίζεται στην έκδοση της εγκυκλοπαίδειας Μπριτάνικα του 1911
Το άγαλμα του Κα του Ζοζέρ κοιτάει από μια τρύπα του σερντάπ, έτοιμο να δεχθεί την ψυχή του νεκρού και τις προσφορές σ’ αυτό.
Ο Kaitep και η γυναίκα του Hetepheres.
Το **σερντάμπ**  (αραβικά: سرداب, sirdab, κυριολεκτικά "κρύο νερό", -κελάρι σαν αντιδάνειο στα αραβικά-, αρχαία αιγυπτιακά pr-tu.t "σπίτι του αγάλματος") είναι μια κατασκευή που συναντάμε στα ταφικά μνημεία (μασταμπάδες ή ταφικούς ναούς) του Αρχαίου βασιλείου. Συνήθως είναι χτισμένο χωρίς πρόσβαση, και περιέχει το άγαλμα του Κα του εκλιπόντος. Κάποιες φορές επικοινωνούσε με τον ταφικό θάλαμο μέσω ανοίγματος ή μέσω τρυπών, που επέτρεπαν στον νεκρό (στο Κα του), να δέχεται τις ταφικές προσφορές που άφηναν οι συγγενείς ή οι ιερείς. Συχνά το σερντάμπ ήταν κρυμμένο πίσω από μια στήλη με ψευδοθύρα.

Το σερντάπ του Φαραώ Ζοζέρ είναι έξω από την πυραμίδα του, σε ένα μικρό απομονωμένο δωμάτιο, που ανακαλύφθηκε το 1924 από τον Cecil Firth, και περιέχει ιερογλυφικά που αναφέρονται στον Ιμχοτέπ ως τον αρχιτέκτονα της Βαθμιδωτής πυραμίδας του Ζοζέρ στη Σακάρα. Περιέχει το άγαλμα του Κα του Ζοζέρ, ύψος 1,42 μέτρα, αντίγραφό του οποίου υπάρχει εκεί, ενώ το γνήσιο βρίσκεται στο Αιγυπτιακό Μουσείο.

Ένα άλλο καθιστό άγαλμα του ιερέα Kaitep της πέμπτης ή έκτης δυναστείας, και της γυναίκας του Hetepheres, ύψος 47,5, επίσης βρέθηκε σε σερντάμπ (σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο).

Δεν συναντάμε το σερντάμπ σε τάφους του Μέσου βασιλείου, αλλά το άγαλμα του νεκρού εξακολουθεί να υπάρχει στο ταφικό μνημείο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bard, KA (1999). *Encyclopedia of the Archaeology of Ancient Egypt*. NY, NY: Routledge. ISBN 0-415-18589-0.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Serdab  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Serdab  της Ισπανικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Φριτς Λούσινγκερ** (Fritz Luchsinger) (8 Μαρτίου, 1921 – 28 Απριλίου, 1983) ήταν Ελβετός ορειβάτης. Μαζί με τον Ερνστ Ρέις έκανε την πρώτη ανάβαση του Λότσε (8.516 μ), του τέταρτου υψηλότερου βουνού στον κόσμο στις 18 Μαΐου 1956. Κατά τη διάρκεια της προσέγγισης ο Λούσινγκερ προσβλήθηκε από οξεία φλεγμονή σκωληκοειδούς απόφυσης (σκωληκοειδίτιδα) και χρειάστηκε να αναρρώσει σε ένα δωμάτιο που παρείχε στην ελβετική αποστολή ο λάμα της μονής Τενγκμπότσε με τη φροντίδα του γιατρού της αποστολής Έντουαρτ Λέουτχολντ

Η ανάβαση
---------

Το 1956 οι Ελβετοί επανήλθαν στον ορεινό όγκο του Έβερεστ μετά από την αποτυχημένο προσπάθειά τους να διεκδικήσουν την πρώτη ανάβαση στο Έβερεστ. Ο σκοπός της αποστολής του 1956 ήταν διπλός. Αφενός να γίνει η δεύτερη ανάβαση στο Έβερεστ, αφετέρου να γίνει η πρώτη ανάβαση στο γειτονικό Λότσε. Αρχηγός της αποστολής του 1956 ήταν ο Άλμπερτ Έγκλερ από τη Βέρνη και το Ελβετικό Ίδρυμα Αλπικών Ερευνών εφοδίασε με τον καλύτερο τρόπο τους Ελβετούς ορειβάτες. 

Ο Λούσινγκερ με τον Ρέις ακολούθησαν τη γνωστή διαδρομή ως τον παγετώνα Κούμπου και την Όψη του Λότσε στο Νότιο Πέρασμα. Από εκεί χρησιμοποίησαν τροχαλία για να ανεβάσουν τα εφόδιά τους για την προσπάθεια κορυφής. Οι Ελβετοί διέθεταν μεταξύ άλλων στον εξοπλισμό τους εμπροσθόαιχμα κραμπόν που μείωναν την ανάγκη δημιουργίας σκαλοπατιών στο σκληρό χιόνι. Αν και είχαν ξαναχρησιμοποιηθεί σε αλπικό περιβάλλον ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκαν δωδεκάαιχμα κραμπόν σε αποστολή στα Ιμαλάια. Στις 18 Μαΐου ο Λούσινγκερ μαζί με τον Ρέις έφθασαν στην κορυφή του Λότσε μέσω της ορεινής χαράδρας (κουλουάρ) της δυτικής όψης του βουνού. Η κορυφή ήταν τόσο αιχμηρή που δεν υπήρχε χώρος για να καθίσουν οι ορειβάτες ή να βγάλουν τα σακίδιά τους, κάτι που του εξανάγκασε να σκάψουν σκαλοπάτι λίγο κάτω από την κορυφή, για να μπορούν να διερευνήσουν και την άλλη πλευρά.

Θάνατος
-------

Ο Λούσινγκερ εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια μιας προσπάθειάς του στο Σισαπάνγκμα το 1983.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Fritz Luchsinger 1921 – 1983». Swiss Foundation for Alpine Research. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2014.
2. ↑  «The Swiss Mount Everest/Lhotse Expedition 1956». Swiss Foundation for Alpine Research. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Φεβρουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2014.
3. ↑  Isserman, Maurice· Weaver, Stewart. *Fallen Giants: A History of Himalayan Mountaineering from the Age of Empire to the Age of Extremes*. New Haven and London: Yale University Press. σελ. 327. ISBN 978-0-300-11501-7.
4. ↑  Faux, Ronald (1982). *High Ambition: A Biography of Reinhold Messner*. London: Alpine Sports in association with Victor Gollancz Ltd. σελίδες 118–127.
Το εθνικό σύμβολο του Τοκελάου.
Το **εθνικό σύμβολο του Τοκελάου** απεικονίζει ένα *Tuluma*, που είναι ένα παραδοσιακό γλυπτό ξύλινο κουτί ("tackle box"), που χρησιμοποιείται στο νησί. Ο λευκός σταυρός στο κέντρο του *Tuluma* και η επιγραφή από κάτω που γράφει *Tokelau mo te Atua* (Τοκελάου για τη Φυλή των Φυτών, αγγλικά: *Tokelau for Plant Clan*) αντικατοπτρίζει την ισχυρή έμφαση που δίνει το νησί στο Χριστιανισμό.

Ιστορικό
--------

Το εδαφικό Κοινοβούλιο του Τοκελάου, το Γενικό Φόνο, ενέκρινε ένα σχέδιο για το εθνικό έμβλημα το Μάιο του 2008. Πριν το 2008, το εθνόσημο και η σημαία της Νέας Ζηλανδίας ήταν σε χρήση. 

Κατά το ίδιο χρονικό διάστημα, υιοθετήθηκε και μια νέα σημαία για το Τοκελάου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Tokelau’s flag and national symbol Αρχειοθετήθηκε 2014-07-27 στο Wayback Machine. Υπουργείο Εξωτερικών και Εμπορίου της Νέας Ζηλανδίας, ανάκτηση 4-9-2012.
Σερονέρα, Τανζανία
H **Σερονέρα** είναι μικρός οικισμός στο Εθνικό Πάρκο Σερενγκέτι, Τανζανία. Διαθέτει μικρό διάδρομο προσγείωσης. Πρόκειται για το κύριο εστιακό σημείο μιας ευρύτερης περιοχής, καθώς είναι έδρα του πάρκου και διαθέτει τον παλαιότερο ξενώνα του Σερενγκέτι. Η ευρύτερη περιοχή περιλαμβάνει δασώδεις κοιλάδες και τη σαβάνα ανάμεσα στους παραποτάμους του ποταμού Γκρουμέτι.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  Briggs, Philip (2006). *Northern Tanzania with Kilimanjaro & Zanzibar: The Bradt Safari Guide*. Bradt Travel Guides. σελ. 214.
2. ↑  *The Rough Guide to Tanzania*. Apa Publications (UK) Limited. 2015. σελ. 342.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Sinclair, A. *Serengeti Story: Life and Science in the World's Greatest Wildlife* Region,Oxford: OUP, ISBN 780199645527
Νοτιοανατολική άποψη από αέρος της νησίδας Υδρούσας, από την ακτή της Βούλας, Αττικής.
Η **Υδρούσα** είναι νησίδα της Αττικής μόλις 0.7 ναυτικά μίλια από την παραλιακή περιοχή του δήμου Βάρης - Βούλας - Βουλιαγμένης. Η νησίδα έχει έκταση 57 στρεμμάτων (56.864 τ.μ.) και βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τον Ναυτικό Όμιλο της Βούλας. Το όνομα φαίνεται να ήταν διαδεδομένο κατά την αρχαιότητα, αφού ξέρουμε ότι έτσι αποκαλούσαν κάποτε τόσο την Κέα, όσο και την Τήνο. Σε νεότερα χρόνια, στους κατοίκους των απέναντι ακτών της Αττικής ήταν γνωστή και ως **Κατραμονήσι ή Πρασσονήσι.**

Πανίδα
------

Στο νησί μπορεί να συναντήσει κανείς άγρια κουνέλια.

Ιστορία
-------

Το νησάκι έχει πίσω του μια περίπλοκη ιστορία με ιδιώτες κατόχους. Στον 19ο αιώνα, κατά την εποχή της συγκρότησης του ελληνικού κράτους, το νησί βρέθηκε στα χέρια ιδιωτών, οι οποίοι και το εκμίσθωναν σε βοσκούς των απέναντι ακτών. Το 1941 αγοράστηκε από τον Μιλτιάδη Αλαμανή, με μια απόφαση που πάρθηκε κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Η απόφαση αυτή αμφισβητήθηκε από το ελληνικό δημόσιο μετά την απελευθέρωση, διεκδικώντας την κυριότητα. Το 1962 ο Άρειος Πάγος απέρριψε τις κρατικές απαιτήσεις. 

Στη συνέχεια, το νησί προσπάθησε να φέρει στην ιδιοκτησία του ο οδηγός λεωφορείων Κώστας Σελίμης. Με δικό του αγώνα ενάντια στο ελληνικό κράτος προσπάθησε να νομιμοποιήσει την παραχώρηση που φαίνεται να του έγινε από την οικογένεια Αλαμανή. Το 2015, κατόπιν, δημοσιεύτηκε ότι, σε σύμπραξη με τον επιχειρηματία Νεκτάριο Νικολόπουλο, θα έφτιαχνε εκεί ένα πρότυπο περιβαλλοντικό πάρκο – ένα «ελληνικό experience island», όπως το χαρακτήρισαν στον Τύπο – με πρόβλεψη για πλωτή καντίνα μόνιμα αγκυροβολημένη στην Υδρούσα, η οποία θα εξυπηρετούσε τους λουόμενους.

Η δημοτική αρχή Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης κινήθηκε νομικά εναντίον τους, πέτυχε να εκδοθεί δικαστική απόφαση σφράγισης όσων εγκαταστάσεων είχαν ήδη ολοκληρωθεί, με το αιτιολογικό ότι οι ομπρέλες και οι ξαπλώστρες υποδείκνυαν αλλαγή χρήσης της γης, συνιστώντας παράβαση.

Στο νησί υπάρχει καταφύγιο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με διαδρόμους και σήραγγες, με χώρους αποθήκευσης κι ένα υπόγειο μπαλκόνι με θέα στον Σαρωνικό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Νήσος Υδρούσα ένα ιστορικό ντοκουμέντο».
2. ↑  «Υδρούσα: Το νησάκι απέναντι από τον Ναυτικό Όμιλο Βούλας, που κάθε καλοκαίρι γεμίζει με σκάφη».
Η **Φαιστός** ήταν πόλη της αρχαίας Αχαΐας. 

Σύμφωνα με τον Στέφανο Βυζάντιο *Έστι και Αχαΐας, ως Ριανός εν Αχαϊκών τρίτω το εθνικόν ομοίως Φαίστιος*. Βρισκόταν πολύ κοντά στην αρχαία Ώλενο και στην Δύμη και ανήκε στην Δυμαία χώρα. Οι πολίτες της αποκαλούνταν Φαίστιος και Φαίστια. 

Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Αλέξανδρο Ραγκαβή το 757 π.Χ. η Φαιστός συνενώθηκε με τις γύρω πόλεις και δημιουργήθηκε η Δύμη.

Η θέση της αρχαίας πόλης δεν έχει βρεθεί, αλλά πιστεύεται ότι βρίσκεται στην περιοχή της σημερινής Φώσταινας.

Αναφορές
--------

1. ↑  Gloogle Books Στέφανος Βυζάντιος, σελ. 192.
2. ↑  «Εκδόσεις Καίρατος». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Φεβρουαρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2008.
3. ↑  «Δήμος Δύμης, Ιστορία». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Δεκεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2007.
Νεκρή φύση με λουλούδια
**Ο Χέντρικ (ντε) Φρομαντιού (Hendrik de Fromantiou** (1633 – μετά το 1693) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος νεκρών φύσεων.

Πρώιμος βίος
------------

Ο Φρομαντιού γεννήθηκε στο Μάαστριχτ. Στα νιάτα του, παρήγαγε έργα για τον έμπορο τέχνης Χέρριτ φαν Όιλενμπουρχ στο Άμστερνταμ και, από το 1658, δραστηριοποιήθηκε στη Χάγη .

Σταδιοδρομία
------------

Το 1670, διορίστηκε συντηρητής της βασιλικής συλλογής στο Πότσνταμ. Το 1671, όταν ο φαν Όιλενμπουρχ προσπάθησε να πωλήσει δεκατρείς πίνακες στον Φρειδερίκο Γουλιέλμο, εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου, ο Φρομαντιού συμβούλευσε με επιτυχία τον εκλέκτορα να στείλει 12 πίνακες πίσω ως πλαστούς. Ο Φρομαντιούισχυρίστηκε ότι οι πίνακες ήταν αντίγραφα ιταλικών πινάκων και μπορούσε να εντοπίσει τα πρωτότυπα στην Ολλανδία. Συμπεριλήφθηκε στα 51 άτομα που συμμετείχαν στην πραγματογνωμοσύνη, ήταν ο Γιοχάνες Βερμέερ.

Προσωπική ζωή
-------------

Το 1672 νυμφεύτηκε την κόρη του πλούσιου και επιτυχημένου συναδέλφου του Ολλανδού ζωγράφου Φίλιπς Βάουβερμαν. Πέθανε στο Πότσνταμ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 126351554. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2  (Ολλανδικά) *RKDartists*. 29619. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  *Athenaeum*. 10205. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Vermeer and His Milieu: Ένας ιστός κοινωνικής ιστορίας του John Michael Montias, σελίδα 207
* 
* Fromantiou στο Ολλανδικό Ινστιτούτο Ιστορίας της Τέχνης

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 95692161
* **Europeana**: agent/base/15497
* LCCN: no2015085981
* ISNI: 0000 0000 7044 5364
* GND: 126351554
* SUDOC: 184693195
* BPN: 18234136
* ULAN: 500001920
* RKD: 29619

 |

 |
Ο **Τρίτος Κατάλογος Ραδιοπηγών του Κέιμπριτζ**  ή **3C** (Third Cambridge Catalogue of Radio Sources) είναι ένας αστρονομικός κατάλογος ουράνιων ραδιοπηγών, ανιχνευμένων αρχικά στα 159 MHz, και έπειτα στα 178 MHz. Δημοσιεύτηκε το 1959 από τα μέλη της Ομάδας Αστροφυσικής του Κείβεντις στο πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Οι αναφορές στα αντικείμενα αυτού του καταλόγου στην επιστημονική βιβλιογραφία έχουν το πρόθεμα **3C** που ακολουθείται από τον αριθμό εισόδου του αντικειμένου με ένα κενό, π.χ. 3C 273. Ο κατάλογος παράχθηκε χρησιμοποιώντας το συμβολόμετρο του Κέιμπριτζ στη δυτική πλευρά του Κέιμπριτζ. (Το συμβολόμετρο είχε ξαναχρησιμοποιηθεί για να συνταχθεί ο Δεύτερος Κατάλογος Ραδιοπηγών του Κέιμπριτζ, ο οποίος δημοσιεύτηκε το 1955.)

Αυτός ο κατάλογος μετέπειτα αναθεωρήθηκε από τον Μπένετ το 1962 χρησιμοποιώντας παρατηρήσεις στα 178 MHz, και για πολλά χρόνια ο '3CR' θεωρούταν ως ο απόλυτος κατάλογος των λαμπρότερων ραδιοπηγών στο Βόρειο Ημισφαίριο. Η αναθεώρηση είχε ως αποτέλεσμα ένας αριθμός ραδιοπηγών να αποκλειστούν από τον κατάλογο (επειδή ήταν κάτω από το όριο ροής των 9 Jy ή ως now-resolved blends κοντινών πηγών) και άλλες να προστεθούν. Για να αποφύγει την επαναρίθμηση των υπαρχόντων πηγών (οι οποίες ήταν καταταγμένες με βάση την ορθή αναφορά τους) οι καινούργιες πηγές προστέθηκαν χρησιμοποιώντας μία δεκαδική προέκταση. Π.χ. το 3C 323.1 ακολουθεί το 3C 323 στην ορθή αναφορά και προηγείται του 3C 324.

Μία περαιτέρω αναθεώρηση από τους Laing, Julia Riley και Malcolm Longair το 1983, αποκαλούμενη 3CRR ή 3CR², περιλαμβάνει γαλαξίες οι οποίοι δεν είχαν ανιχνευτεί στον αρχικό κατάλογο εξαιτίας προβλημάτων στις αρχικές παρατηρήσεις, αλλά παρ'όλα αυτά ικανοποιούν τα όρια απόκλισης και ροής. Αυτός ο νέος κατάλογος, που περιλαμβάνει όλες τις εξωγαλαξιακές ραδιοπηγές και πυκνότητα ροής > 10.9 Jy (στην κλίμακα του Baars et al.), απόκλιση μεγαλύτερη από 10 μοίρες, και γαλαξιακή απόκλιση μεγαλύτερη από 10 μοίρες ή μικρότερη από -10 μοίρες, είναι επισήμως ένα ολοκληρωμένο δείγμα ραδιογαλαξιών και ραδιοϊσχυρών κβάζαρ. Αποκλείει ένα αριθμό πολύ γνωστών 3C/3CR, όπως τα κατάλοιπα υπερκαινοφανών από τον 3C, αλλά και κάποιους πολύ γνωστούς ραδιογαλαξίες οι οποίοι δεν τηρούσαν τα κριτήρια της απόκλισης ή πυκνότητας ροής. Αντικείμενα τα οποία ανακαλύφθηκαν ότι αποτελούνται από πολλαπλά συστατικά που σχετίζονται με διαφορετικά αντικείμενα τους δόθηκε μία αλφαβητική κατάληξη (Α, Β...) για να γίνει σαφές πιο συστατικό ήταν μέρος του δείγματος: π.χ. ο ραδιογαλαξίας 3C 66B είναι μέρος του δείγματος, αλλά το αντικείμενο BL Lac 3C 66A δεν είναι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 3C and 3CR catalogues, η επίσημη ιστοσελίδα
* The Revised 3C Catalogue of Radio Sources στο internet.
* Ο κατάλογος 3CRR στο διαδίκτυο.

Παραπομπές
----------

* Edge, D. O. Shakeshaft, J. R. McAdam, W. B. |Baldwin, J. E. & Archer, S. 1959, Mem. R. Astron. Soc. 68, 37, 'A survey of radio sources at a frequency of 159 Mc/s'
* Bennett A. S. 1962, MNRAS, 125, 75-86
* Laing R.A. Riley J.M. Longair M.S. 1983, MNRAS, 204, 151
Η **Χένβιχ**/Γιαντβίγκα, κόρη του Γιογκάιλα, λιθουαν. Jadvyga Jogailaitė (8 Απριλίου 1408 - 8 Δεκεμβρίου 1431) από τον Οίκο ων Γιαγκελλόνων ήταν κόρη του μεγάλου δούκα της Λιθουανίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν η δεύτερη κόρη (και μόνο τέκνο από τον 3ο γάμο) του Λαδίσλαου Β΄ μεγάλου δούκα της Λιθουανίας & (λόγω του 1ου του γάμου) βασιλιά της Πολωνίας και της 2ης συζύγου του Άννας, κόρης του Γουλιέλμου κόμη του Τσέλιε.

Ήταν διάδοχος στη Λιθουανία και την Πολωνία ως το 1424, οπότε γεννήθηκε ο πρώτος γιος του Λαδίσλαου Β΄ από την 4η σύζυγό του Σοφία του Χαλσχάνυ. Απεβ. 23 ετών και φήμες έλεγαν ότι τη δηλητηρίασε η μητριά της Σοφία. 

Η μητέρα τής Χέντβιχ, η Άννα, ήταν κόρη του Καζιμίρ Γ΄ του *Μεγάλου*, βασιλιά της Πολωνίας, έτσι με τον 3ο γάμο του ο Λαδίσλαος Β΄ νομιμοποίησε τη διατήρηση της Πολωνίας. Μάλιστα η Χέντβιχ έλαβε το όνομα της 1ης συζύγου τού Βλαδίσλαου Α΄, της Γιανβίγκα των Καπετιδών-Ανζού, η οποία είχε κυβερνήσει ως *βασιλιάς*, αντί ως *βασιλική-σύζυγος*.

Όταν ήταν εμφανές ότι η Άννα δεν μπορούσε να κάνει άλλα παιδιά, η Χέντβιχ ανακηρύχθηκε -ως το μόνο ως τώρα τέκνο του Λαδίσλαου Β΄- επίσημα διάδοχος του θρόνου στη Συνέλευση στη Γιέντλνια το 1413. Το 1416 απεβίωσε η Άννα και ο Λαδίσλαος Β΄ νυμφεύτηκε την Ελισάβετ Γκρανόβσκα (το 1417) και μετά την Σοφία του Χαλσχάνυ (το 1422). Η Χεντβιχ ανατράφηκε από τις δύο αυτές μητριές της.

Παραπομπές
----------

Πηγές
-----

* Duczmal, Małgorzata (2012). Jogailaičiai (in Lithuanian). translated by Birutė Mikalonienė and Vyturys Jarutis. Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos centras. ISBN 978-5-420-01703-6.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 297915042
* GND: 1032734493

 |

 |
Με την ονομασία **φαινόμενο Ρόουλαντ** χαρακτηρίστηκε το φαινόμενο εκείνο κατά το οποίο σώματα ηλεκτρισμένα στατικά, όταν τεθούν σε κίνηση δημιουργούν γύρω τους μαγνητικό πεδίο, όμοιο με εκείνο που δημιουργεί το ηλεκτρικό ρεύμα. Πρόκειται για το μετέπειτα καλούμενο ηλεκτροστατικό πεδίο.

Το φαινόμενο αυτό απέδειξε πειραματικά ο Αμερικανός φυσικός Χένρυ Ώγκαστους Ρόουλαντ (1848-1901) εργαζόμενος στο εργαστήριο του διάσημου Γερμανού Χέρμαν φον Χέλμχολτς, λίγο πριν αναλάβει έδρα στο νεοϊδρυθέν Πανεπιστήμιο της Βαλτιμόρης (1875), όπου «τιμής ένεκεν» το φαινόμενο αυτό έλαβε το όνομά του.

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου*, τόμ. 16ος, σελ. 725
Χέντρικ Ντάνκερτς, ο *βασιλικός κηπουρός John Rose παρουσιάζει έναν ανανά στον βασιλιά Κάρολο Β΄*, 1675
Ο **Χέντρικ Ντάνκερτς** **(**Hendrick Danckerts (περίπου 1625 - 1680) ήταν Ολλανδός ζωγράφος και χαράκτης της Χρυσής ολλανδικής Εποχής, κυρίως οικιών στο περιβάλλον τοπίο τους. Μετά από μερικά χρόνια στην Ιταλία, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του στο Λονδίνο, δουλεύοντας για τον Κάρολο Β' και τον αδελφό του.

Βιογραφία
---------

 Το Παλaιό Παλάτι του Γουάιτχολ
Ο Ντάνκερτς γεννήθηκε στη Χάγη, όπου διδάχθηκε ζωγραφική και παρέμεινε μέχρι το 1653.  Επισκέφθηκε την Αγγλία για πρώτη φορά το 1650.  Το 1653 πήγε στην Ιταλία, όπου παρέμεινε επί πέντε χρόνια.  Στη συνέχεια μετoίκησε στην Αγγλία, όπου τέθηκε στην υπηρεσία του Καρόλου Β' και του Δούκα της Υόρκης (αργότερα Ιάκωβος Β' & Ζ'.) Ζωγράφισε ιταλικά τοπία, ιδιαίτερα απόψεις λιμανιών και βασιλικών κατοικιών.  Δημιούργησε επίσης πορτρέτα και λατρευτικές εικόνες και δημιούργησε χαρακτικά σύμφωνα με τους Ιταλούς παλιούς Δασκάλους στη Βασιλική Συλλογή. Έφυγε από την Αγγλία το 1679  λόγω της δημόσιας εχθρότητας προς τους Ρωμαιοκαθολικούς μετά τη διαμάχη για την Ποπική Συνωμοσία. Απεβίωσε αμέσως μετά στο Άμστερνταμ και κηδεύτηκε στις 2 Νοεμβρίου 1680. 

Ήταν, επίσης, γνωστός ως «Δάσκαλος με τις δύο Άγκυρες» και ήταν ο μικρότερος αδερφός του ζωγράφου Γιόχαν Ντάνκερτς. Στο Ηνωμένο Βασίλειο
υπάρχουν σήμερα είκοσι πίνακές του δημόσιας ιδιοκτησίας.

Δείτε επίσης
------------

* Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής
* Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων

Παραπομπές
----------

1. ↑  rkd.nl/explore/artists/19922. Ανακτήθηκε στις 22  Αυγούστου 2017.
2. 1 2  (Αγγλικά) *ECARTICO*. 2347. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  (Αγγλικά) *SNAC*. w6jq4v6k. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  *Athenaeum*. 8632. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
5. ↑  (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 1  Δεκεμβρίου 2017. 500019091. Ανακτήθηκε στις 22  Μαΐου 2021.
6. 1 2 3 4 5 6 7  Hendrick Danckerts in RKD

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Johan Danckerts στο RKD
* Hendrick Danckerts στο Artnet

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 90497345
* **Europeana**: agent/base/154460
* LCCN: no2009084000
* ISNI: 0000 0000 6709 3783
* GND: 131894722
* SUDOC: 231881134
* BPN: 53267534
* ULAN: 500019091
* RKD: 19922

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
Η **Τρίτη Ρώμη** (ρωσικά: Третий Рим), ονομασία που δίνεται στη Μόσχα μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως είναι η υποτιθέμενη διάδοχος της κληρονομιάς της αρχαίας Ρώμης (η «πρώτη Ρώμη»). Δεύτερη Ρώμη είναι η ονομασία που αναφέρεται συνήθως για την Κωνσταντινούπολη, την πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, που ονομαζόταν επισήμως «Νέα Ρώμη» ή ένας από τους υποτιθέμενους διαδόχους της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας όπως τα Παπικά Κράτη και η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Την ονομασία "Τρίτη Ρώμη" απέκτησε η Μόσχα μετά το γάμο του Τσάρου Ιβάν Γ΄ της Ρωσίας με την ανηψιά του νεκρού Βυζαντινού αυτοκράτορα Ζωή Σοφία Παλαιολογίνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Why do Russians call Moscow the Third Rome? rbth.com
Η **Συνθήκη του Ριμπεμόν** υπογράφηκε στις 2 Μαΐου 1179 από τους δύο μεγαλύτερους γιους του εκλιπόντος Δούκα Ματθαίου Α΄ της Λωρραίνης. Ο Ματθαίος είχε πεθάνει το 1176 χωρίς να κανονίσει τη διαδοχή, και το δουκάτο του το διεκδίκησαν ο μεγαλύτερος γιος του Σιμόν και ο δεύτερος γιος του Φρειδερίκος. Το 1178 ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος μεταξύ τους. Με την διαμεσολάβηση του Κόμη Φίλιππου την επόμενη χρονιά, τα αδέλφια κατέληξαν σε συμφωνία στο Ριμπεμόν για το διαχωρισμό του δουκάτου. Ο Σιμόν πήρε το νότιο, γαλλόφωνο μέρος του δουκάτου, ενώ ο Φρειδερίκος το βόρειο, γερμανόφωνο μέρος συν το Ορμέ (Ormes) και το Γκεμπεβιλ (Gerbéviller). Επίσης, ο Φρειδερίκος υποσχέθηκε να είναι υποτελής του αδελφού του, αλλά χρησιμοποιούσε τον τίτλο "Δούκας του Bitche", ως έκφραση ισάξιου στάτους.

Το 1206 ο Σιμόν παραιτήθηκε, και το δουκάτο επανενώθηκε υπό την ηγεσία του αδελφού του, σύμφωνα με τη συνθήκη του 1179.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Treaty of Ribemont (1179)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Neumann 1990, σελ. 393.
2. 1 2  Herrmann 2010, σελ. 427.
3. ↑  Herrmann 2010, σελ. 428.

Βιβλιογραφία
------------

* Neumann, Ronald (1990). «Matthäus I.». *Neue Deutsche Biographie*. **16**, σσ. 392–93. .
* Herrmann, Hans-Walter (2010). «Simon II.». *Neue Deutsche Biographie*. **24**, σσ. 427–28. .
Ο **Τόμας Στανκιέβιτς** (πολωνικά: Tomasz Stankiewicz) (28 Δεκεμβρίου 1902, Βαρσοβία - 21 Ιουνίου 1940, Παλμίρι) ήταν Πολωνός αθλητής της ποδηλασίας πίστας.

Ο Στανκιέβιτς ήταν έμπορος στο επάγγελμα. Ήταν αθλητής της Εταιρείας Ποδηλατών της Βαρσοβίας (WTC 1886), με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα Πολωνίας το 1923. Ήταν αργυρός Ολυμπιονίκης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 στο Παρίσι, στο ομαδικό pursuit 4.000 μ. μαζί με τους Γιούζεφ Λάνγκε, Γιαν Γουαζάρσκι και Φραντσίσεκ Σίμτσικ.

Κατά την κατοχή της Πολωνίας, ο Στανκιέβιτς φυλακίστηκε στη φυλακή Πάβιακ. Πυροβολήθηκε από τους Γερμανούς στο δάσος Καμπίνος, κοντά στην πόλη Παλμίρι, στο πλαίσιο της γερμανικής επιχείρησης καταστολής στην Πολωνία *Aktion AB*, με στόχο την εξόντωση της πολωνικής ιντελιγκέντσια. Ο συμβολικός τάφος του βρίσκεται στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι στη Βαρσοβία (τμήμα 166-6-2.3).

 Συμβολικός τάφος του Τόμας Στανκιέβιτς στο κοιμητήριο Ποβόνσκι.
Κάθε χρόνο, στο τέλος της ποδηλατικής περιόδου, μέλη της Εταιρείας Ποδηλατών της Βαρσοβίας (WTC 1886) τοποθετούν λουλούδια στον τάφο του μέλους τους, ενώ προηγείται μια λειτουργία στο Παλμίρι.

Παραγγελίες και διακοσμήσεις
----------------------------

* Αργυρός Σταυρός της Αξίας (19 Μαρτίου 1931)

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Πολωνικά) *Internetowy Polski Słownik Biograficzny*. tomasz-waclaw-stankiewicz.
2. ↑  «Olympians Who Were Killed or Missing in Action or Died as a Result of War». Sports-Reference.com. Ανακτήθηκε στις 1  Φεβρουαρίου 2020.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 7  Μαρτίου 2021.
4. ↑   *Olimpijskie zawody kolarskie*. 7 Αυγούστου 1924, σελ. 9-10. .
5. ↑  Leon Wanat, Za murami Pawiaka, Βαρσοβία 1985, σελ. 472.
6. ↑  «The Mass Executions in Palmiry». *zapisyterroru.pl*.

Βιβλιογραφία
------------

* *Polscy olimpijczycy 1924–1984*. Βαρσοβία: Wydawnictwo Sport i Turystyka.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ στο cyclingarchives.com (αγγλικά)
* Προφίλ στο sports-reference.com (αγγλικά)
* Προφίλ στην ιστοσελίδα των Ολυμπιακών Αγώνων της Πολωνικής Ολυμπιακής Επιτροπής (πολωνικά)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 21146095177800370449
* LCCN: no2016040425
* GND: 1172353506

 |

 |
Η Λατινική αυτοκρατορία και τα διάδοχα Βυζαντινά κράτη
Η Α΄ **Συνθήκη του Νυμφαίου** υπογράφτηκε το 1214 ανάμεσα στην Λατινική αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης και στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας σημαίνοντας το τέλος της προέλασης των Λατίνων στην Βυζαντινή Μικρά Ασία. Η υπογραφή έλαβε χώρα στην πόλη Νυμφαίο της Μικράς Ασίας.

Ιστορικό πλαίσιο
----------------

Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1204, ο Βαλδουίνος της Φλάνδρας εκλέχθηκε αυτοκράτορας και του αποδόθηκαν και περιοχές της βορειοδυτικής Μικράς Ασίας αν και ουσιαστικά δεν τις ήλεγχε. Αναγκαστικά έπρεπε να χρησιμοποιήσει το στρατό για να υποτάξει αυτές τις περιοχές. Ωστόσο, ο Βαλδουίνος αρχικά ήταν απασχολημένος στο μέτωπο της Θράκης εναντίον των Βουλγάρων (μάχη της Αδριανούπολης). Ο Θεόδωρος Λάσκαρης βρήκε έτσι το χρόνο να ανασυντάξει τις Ρωμαϊκές δυνάμεις και, με ορμητήριο τη Νίκαια, μπόρεσε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το Σουλτανάτο του Ρουμ.

Ο Ερρίκος της Φλάνδρας, αδερφός του Βαλδουίνου, ανέβηκε στο θρόνο και το 1206 άρχισε τις ετοιμασίες για εισβολή στη Μικρά Ασία, ωστόσο έως το 1211 δεν έγινε κάποια σοβαρή προσπάθεια κατάληψης της Βιθυνίας. Τον Οκτώβριο του 1211 πέτυχε σημαντική νίκη στη μάχη του Ρυνδακού ποταμού και έφτασε εως την Πέργαμο και το Νυμφαίο Ιωνίας, ωστόσο οι τακτικές άτακτου πολέμου των Βυζαντινών προκαλούσαν βραδυπορία στο στρατό του Ιωάννη. Λόγω των συνεπειών του πολέμου και για τις δύο πλευρές υπογράφηκε τελικά η συνθήκη του Νυμφαίου, σταματώντας έτσι την περαιτέρω εισβολή των Λατίνων στη Μικρά Ασία. Έτσι, οι Λατινικές κτήσεις περιορίστηκαν στα παράλια της Βιθυνίας και της Μυσίας.

Μετέπειτα εξέλιξη
-----------------

Και οι δύο πλευρές με αυτή τη συνθήκη αποδέχτηκαν ότι δεν ήταν αρκετά δυνατές ώστε να υποτάξει η μία την άλλη. Ο Θεόδωρος πλέον μπορούσε να συγκεντρωθεί στον πόλεμο εναντίον των Σελτζούκων και να καταφέρει να διατηρήσει τα ανατολικά σύνορα της Νίκαιας άθικτα. Το 1224 και μετά τη μάχη του Ποιμανηνού η αυτοκρατορία της Νίκαιας περιόρισε τους Λατίνους μόνο στην πόλη της Νικομήδειας. Αυτή η συνθήκη ωφέλησε την αυτοκρατορία της Νίκαιας στα κατοπινά χρόνια αφού υπήρξε χρόνος αναδιοργάνωσης για τους Βυζαντινούς ώστε να ξεκινήσουν την επιχείρηση ανακατάληψης της Πόλης που πραγματοποιήθηκε το 1261 .

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ostrogorsky, p. 425
2. ↑  Ostrogorsky, p. 427
3. 1 2  Ostrogorsky, pp. 429-430
4. ↑  Ostrogorsky, p. 431

Πηγές
-----

* Γεώργιος Οστρογκόρσκι, *History of the Byzantine State*, Rugters University, 1969.

Δείτε επίσης
------------

* Β΄ Συνθήκη του Νυμφαίου του 1261
* Κατάλογος Βυζαντινών συνθηκών
Ο **Σουν Τσου** (/suːn ˈdzuː, suːn ˈsuː/ κινεζικά: 孫子; πινγίν: *Sūnzǐ*, περίπου 544-496 π.Χ.) ήταν Κινέζος στρατηγός, ειδικός στη στρατιωτική στρατηγική, συγγραφέας και φιλόσοφος. Έζησε στο δεύτερο μισό της Δυναστείας Τζόου, στην «Περίοδο των Ανατολικών Τζόου» και συγκεκριμένα στο τέλος της «περιόδου Άνοιξης και Φθινοπώρου».

Το όνομα Σουν Τσου είναι τιμητικό επίθημα που σημαίνει *Μάστερ Σουν,* όπου το «Μάστερ» μπορεί να ερμηνευθεί ως «Δάσκαλος» ή «Κύριος». Το όνομά του το προσωπικό, δηλαδή της γέννησης, ήταν **Σουν Γου** (κιν: 孫武), και το ευγενικό*,* δηλαδή αυτό που απέκτησε μετά την ενηλικίωσή του, ήταν **Τσανγκτσίν** (κιν: 長卿).

Θεωρείται ο συγγραφέας της πραγματείας *Η Τέχνη του Πολέμου,* ένα σημαντικό έργο στρατιωτικής στρατηγικής που έχει επηρεάσει τόσο τη δυτική όσο και την ανατολική - ασιατική φιλοσοφία, καθώς και τη στρατιωτική σκέψη.

Η ζωή και το έργο του
---------------------

Η ιστορικότητα του Σουν Τσου είναι αβέβαιη. Σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές, τα *Χρονικά της Άνοιξης και του Φθινοπώρου* που παραδοσιακά αποδίδονται στον Κομφούκιο και τα *Αρχεία του Μεγάλου Ιστορικού* του Σίμα Τσιεν, γεννήθηκε στην αρχαία κινεζική πόλη Τσιν στο τέλος της «περιόδου Άνοιξης και Φθινοπώρου». Ήταν στρατηγός του βασιλιά του κράτους του Γου (περιοχή κοντά στον ποταμό Γιανγκτσέ), στο τέλος του 6ου αιώνα π.Χ.

Ένα αντίγραφο της *Τέχνης του Πολέμου* σε μπαμπού.
Η ιδιοσυγκρασία του Σουν Τσου απεικονίζεται από τον Σίμα Τσιεν στην εξής ιστορία: Ο βασιλιάς του Γου, αφού μελέτησε την *Τέχνη του Πολέμου* ζήτησε από τον Σουν Τσου να εκπαιδεύσει στρατιωτικά τις παλλακίδες του. Ο Σουν Τσου τις χώρισε σε δύο ομάδες και όρισε επικεφαλείς δύο ευνοούμενες του βασιλιά. Διέταξε τις ομάδες με στρατιωτικό παράγγελμα να στρίψουν δεξιά αλλἀ γέλασαν. Τότε ο Σουν Τσου ισχυρίστηκε ότι οι εντολές δεν ήταν ξεκάθαρες οπότε ευθυνόταν ο ίδιος που δεν κατανοούνταν. Αν και επανέλαβαν αρκετές φορές τη διαδικασία, οι γυναίκες δεν υπάκουαν. Τότε ο Σουν Τσου υποστήριξε ότι «όταν οι εντολές δεν κατανοούνται, φταίει ο στρατηγός. Μα όταν οι εντολές είναι ξεκάθαρες και δεν υπακούν οι στρατιώτες, τότε φταίνε οι αξιωματικοί». Έτσι, ο Σουν Τσου διέταξε τη θανάτωση των δύο ευνοούμενων παλλακίδων. Ορίστηκαν νέες επικεφαλείς, οι δυο ομάδες ανασυντάχθηκαν και τα παραγγἐλματα εκτελέστηκαν παραδειγματικά. Τελικά ο Σουν Τσου διορίστηκε στρατηγός και έφερε μεγάλες νίκες στον βασιλιά.

Αν και δεν αμφισβητείται η αυθεντικότητα της *Τέχνης του Πολέμου*, η ζωή του συγγραφέα της ωστόσο είναι ένα μυστήριο και αποτελείται κυρίως από υποθέσεις.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σουν Τσου** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 200741950
* **Europeana**: agent/base/60499
* LCCN: n80067475
* ISNI: 0000 0004 1990 9388
* GND: 118841386
* SELIBR: 198102
* SUDOC: 028974166
* BNF: cb12069846c (data)
* BIBSYS: 12766
* MusicBrainz: a622b202-be08-4f95-b599-78b097612208
* NLA: 36730197
* NDL: 00624967
* NKC: jn19990210591
* BNE: XX1121741
* CiNii: DA01021764

 |

 |
Με την ονομασία **Συνθήκη του Προύθου** φέρεται η συνθήκη ειρήνης που συνομολογήθηκε εσπευσμένα μεταξύ Ρωσικής Αυτοκρατορίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τον Ιούλιο του 1711.

Συγκεκριμένα η συνθήκη αυτή συνομολογήθηκε με την επέμβαση – διαπραγματεύσεις - της Αυτοκράτειρας Αικατερίνης με την Υψηλή Πύλη, επί Σουλτάνου Αχμέτ Γ΄, όταν ο σύζυγός της Τσάρος Μέγας Πέτρος βρέθηκε σε μια δύσκολη κατάσταση πολιορκίας του, υπό 150.000 οθωμανικού στρατού, τον Ιούλιο του 1711, στις όχθες του ποταμού Προύθου, παρά το Φάλτον, εξ ου και η ονομασία της συνθήκης.

Με την συνθήκη αυτή που τελικά συνομολογήθηκε στις 21 Ιουλίου του 1711 έληξε ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1710 – 1711) με την παραίτηση του Τσάρου απ΄ όλες τις κτήσεις του στην Αζοφική θάλασσα και τον Εύξεινο Πόντο. 

Η συνθήκη αυτή χαρακτηρίστηκε ιδιαίτερα επιτυχής χάρη της οποίας αποδεσμεύτηκε ο ρωσικός στρατός για το νέο μέτωπο που είχε ξεκινήσει στα βορειοδυτικά σύνορα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (Σουηδία).  
 
Οι δε κτήσεις που έχασε προς το παρόν ο Τσάρος επανήλθαν αργότερα υπό της Μεγάλης Αικατερίνης.

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.Κ΄, σελ.804.
Ο **τετραεδρίτης** είναι θειούχο ορυκτό του χαλκού και του αντιμονίου. Οφείλει το όνομά του στο τετραεδρικό σχήμα των κρυστάλλων του.

Ο χαλκός συχνά υποκαθίσταται από σίδηρο, άργυρο και ψευδάργυρο. Επίσης, το αντιμόνιο συχνά υποκαθίσταται από αρσενικό. Το ορυκτό με πλήρη υποκατάσταση του αντιμονίου από αρσενικό είναι ο τενναντίτης, Cu12As4S13, με τον οποίο δημιουργεί παραμικτική σειρά. Ανάλογη σειρά δημιουργεί και με τον φραϊβεργίτη (Ag,Cu,Fe)12(Sb,As)4S13. Οι παραμικτικές σειρές του τετραεδρίτη φέρουν το προσωνύμιο "fahlerz" (γερμ. «χλωμό ορυκτό»).

Ο τετραεδρίτης συχνά περιέχει ένα ποσοστό αργύρου και χρησιμοποιείται και ως έλασσον ορυκτό του, όπως και του χαλκού. Είναι τυπικό ορυκτό υδροθερμικών φλεβών ή αποθέσεων μεταμορφώσεως επαφής μέσων και χαμηλών θερμοκρασιών. Σχετίζεται με χαλκοπυρίτη, γαληνίτη, σιδηροπυρίτη, βορνίτη, ακανθίτη, σιδηρίτη, απατίτη και χαλαζία.

Είναι από τα πλέον κοινά ορυκτά και υπάρχει σε ολόκληρο τον Κόσμο. Πολύ καλά σχηματισμένα δείγματά του απαντούν στη Γερμανία (Σαξωνία, όρη Χαρτς), την Αυστρία (Τιρόλο), τη Ρουμανία, τη Γαλλία (πολύ μεγάλοι κρύσταλλοι στην περιοχή *Sainte-Marie-aux-Mines* του Άνω Ρήνου (Haut-Rhin)), τη Βρετανία (Κορνουάλλη), την Αλγερία, τη Βολιβία και το Περού. Ανευρίσκεται, επίσης, στη Γιούτα των ΗΠΑ και στον Καναδά.

Στην Ελλάδα υπάρχει στον Μαδέμ Λάκκο (Στρατώνι Χαλκιδικής), στη νήσο Τήνο και σε αρκετά ορυχεία της περιοχής του Λαυρίου (Πλάκα, Αγριλέζα, Σούνιο, Καμάριζα), συνήθως αργυρομιγής (παραλλαγή **αργυροτετραεδρίτης**).

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372
**Σουμπρέτα** (soubrette) ονομάζεται διεθνώς ένας τυποποιημένος γυναικείος ρόλος του θεάτρου. Ως λέξη προέρχεται από την προβηγκιανή διάλεκτο της γαλλικής γλώσσας και σημαίνει «ναζιάρα».

Συνήθως η σουμπρέτα δεν είναι πρωταγωνιστικός ρόλος, αν και η δράση της έχει σημαντικό βάρος στην πλοκή. Βασικά χαρακτηριστικά της είναι η νιότη, η ομορφιά και η φιλοπαιγμοσύνη της, οι οποίες οδηγούν σε απρόσμενες και κωμικές καταστάσεις. Από 'κει και πέρα, σε κάθε έργο χτίζεται πάνω της κάποιος ιδιαίτερος χαρακτήρας - άλλοτε είναι η ελαφρόμυαλη που προκαλεί ερωτικά σκάνδαλα (συχνά εις βάρος της πρωταγωνίστριας), άλλοτε η τετραπέρατη που συμμετέχει σε φάρσες, άλλοτε απλά μία κοπέλα που κερδίζει το θαυμασμό των γύρω της για την εμφάνισή της.

Η σουμπρέτα ως είδος φωνής
--------------------------

Τα χαρακτηριστικά της σουμπρέτας έδωσαν το όνομά τους σε ένα είδος φωνής της όπερας και της οπερέτας. Ως φωνή λοιπόν, η σουμπρέτα έχει την ικανότητα να αποδίδει στην ψηλή περιοχη και ταυτόχρονα είναι νεανική, γλυκιά κι ανάλαφρη - πρόκειται συνήθως για εκκολαπτόμενες λυρικές και κολορατούρες υψιφώνους (ή πολύ σπάνια μεσοφώνους) που περνούν απ' αυτό το στάδιο μέχρι η φωνή τους να μεστώσει και να διαμορφωθούν τα τελικά χαρακτηριστικά της, τα οποία θα την οδηγήσουν σε πιο ώριμους ρόλους.
**Σταγοί** ήταν η μεσαιωνική ονομασία της σημερινής θεσσαλικής πόλης Καλαμπάκα. Αρχικά αποτελούσε φρούριο στη θέση της ακροπόλεως του αρχαίου Αιγινίου. Η παλιότερη μνεία των Σταγών απαντά στην «*Διατύπωσιν»* του Βυζαντινού αυτοκράτορα, Λέοντος ΣΤ΄ (886 - 812). Το 1163 γίνεται μνεία του κάστρου των Σταγών. Το 1204 οι Σταγοί περιήλθαν στο Δεσποτάτο της Ηπείρου, ενώ στο τέλος του 13ου αιώνα πέρασαν στην κυριαρχία των δουκών των Νέων Πατρών (Υπάτης). Το 1334 καταλήφθηκαν από τον δεσπότη της Ηπείρου Ιωάννη Β΄ και λίγο αργότερα περιήλθαν στην αυτοκρατορία της Κωνσταντινουπόλεως. Το 1348 κυριεύτηκαν από τους Σέρβους του Στεφάνου Δουσάν και έφτασαν σε ακμή επί της βασιλείας του αδελφού του Συμεών Ούρεση Παλαιολόγου. Όταν η Θεσσαλία κατελήφθη από τους Τούρκους, η Καλαμπάκα υπήχθη διοικητικώς στον πασά της Λάρισας και αργότερα στο σαντζάκι των Τρικάλων.

Από τις αρχές του Ι΄ αιώνα οι Σταγοί αναφέρονται ως έδρα επισκοπής, η οποία, καθ’ όλη την μεσαιωνική περίοδο, έτυχε προνομίων και δωρεών εκ μέρους των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων. Διέθετε σημαντική κτηματική περιουσία και εξαρτημένους καλλιεργητές σε γειτονικούς οικισμούς. Στα όριά της συμπεριλαμβάνονταν εκτός από πεδινές περιοχές της βορειοδυτικής Θεσσαλίας και μία εκτεταμένη ορεινή ζώνη στα *Χάσια* και την κεντρική Πίνδο. Η επισκοπή των Σταγών, η οποία υπαγόταν στην μητρόπολη Λαρίσης, διατηρήθηκε με κάποια μικρά διαλείμματα ως το 1900, οπότε συγχωνεύτηκε με την επισκοπή Τρίκκης, συναποτελώντας τη Μητρόπολη Τρίκκης και Σταγών με έδρα τα Τρίκαλα. Ανασυστήθηκε το 1991 και έκτοτε λειτουργεί ως «Ιερά Μητρόπολις Σταγών και Μετεώρων» με έδρα την Καλαμπάκα.

Πηγές
-----

* Α. Αβραμέα, *Η Βυζαντινή Θεσσαλία μέχρι του 1204*, διδακτορική διατριβή, Αθήνα 1974, ΕΚΠΑ-Βιβλιοθήκη Σοφίας Ν. Σαριπόλου 27, Αθήνα 1974, σελ. 158-161.
* Β. Σπανός, *Ιστορία-Προσωπογραφία της ΒΔ. Θεσσαλίας το Β’ Μισό του ΙΔ΄ αιώνα*, Λάρισα 1995
* Ι. Βογιατζίδης, *Το χρονικόν των Μετεώρων*, Επετηρίς Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών 2 (1925), σελ. 149-162
* Δ. Σοφιανός, *Αcta Stagorum. Tα υπέρ της Θεσσαλικής επισκοπής Σταγών παλαιά βυζαντινά έγγραφα (των ετών 1163, 1336 και 1393)*, Τρικαλινά 13 (1993), σελ. 7-67
* Στ. Αριστάρχης, *Έκθεσις επί των διαγωνισμάτων Θεσσαλίας και Ηπείρου*, Ο εν Κωνσταντινουπόλει Ελληνικός Φιλολογικός Σύλλογος 13-15 (1867), σελ. 31-39
* L. Heuzey – H.Daumet, *Mission arhéologique de Macédoine*, Paris 1876, σελ. 452-454
* L.Heuzey, *Οδοιπορικό* στην Τουρκοκρατούμενη Θεσσαλία το 1858*, μτφ. Χ. Δημητρουλόπουλος,  εκδ. Αφοι Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 1991, σελ. 152-157*
* F. Dölger, *Regesten der kaiserurkunden des oströmischen reiches von 565-1453*, Verlag, München-Berlin 1960, σελ. 159-160
* P.Sustal, *Hellas und Thessalia*, (TIB 1), edΗ. Hunger. Österreichischen Akademie der Wissenschaften, Bonn 1976, σελ. 262
* Ch. Astruc, *Un document inédit de 1163 sur l’ évêché thessalien, de Stagi*, Paris.Suppl. Gr. 1371, BCH, τομ. 83(1959),σελ. 206-246
Η **ΦΚ Λάντα Τολιάττι** (ρωσικά: ФК Лада Тольятти) ήταν ρωσική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη Τολιάττι στην Περιφέρεια της Σαμάρα. Το Μάρτιο του 2010, η ομάδα αποβλήθηκε από τη Β' Κατηγορία, μαζί με άλλη μια ομάδα της πόλης, τη ΦΚ Τολιάττι, με μόνη εκπρόσωπο πλέον της πόλης στις επαγγελματικές λίγκες την Ακαντέμια Τολιάττι.

Ιστορία
-------

Η ομάδα ιδρύθηκε το 1970 στο εργοστάσιο αυτοκινήτων VAZ με το όνομα **Τορπέντο**. Η ομάδα έπαιξε στη σοβιετική Β' Κατηγορία (τρίτη στη σειρά κατηγορία) μέχρι τη διάλυση της Ε.Σ.Σ.Δ.. Το 1988 μετονομάστηκε σε **Λάντα** από το γνωστό αυτοκίνητο, που κατασκευάζει και η VAZ.

Αφού μπήκε στην Α' Κατηγορία του 1992, η Λάντα έπαιξε στο Πρωτάθλημα Ρωσίας το 1994 και το 1996, στην Α' Κατηγορία (δεύτερη στη σειρά κατηγορία) το 1992-93, το 1995, 1997-98, 2000-2003 και το 2006 και στη ρωσική Β' Κατηγορία το 1999 και το 2004-2005. Η Λάντα και στις δύο συμμετοχές της στην Πρέμιερ Λιγκ τερμάτισε τελευταία. Το 2002-2003 έφτασε στον ημιτελικό του Κυπέλλου Ρωσίας. Το 2007 δεν κατάφερε να αποκτήσει την άδεια συμμετοχής στην Α' Κατηγορία και υποβιβάστηκε στη Β' Κατηγορία.
Οι **Στίγμα 90** είναι ελληνικό punk rock συγκρότημα που ιδρύθηκε το 1989 στον Βύρωνα της Αθήνας. Η ιδιαιτερότητα για το σχήμα ήταν αυτό ήταν η συμμετοχή τεσσάρων γυναικών και ενός μόνο άνδρα ενώ σήμερα από το αρχικό σχήμα παρέμεινε μόνο η Βιβή Βούρου (φωνή) και ο Σάκης Λεβάκης με την συμμετοχή ακόμα τριών ανδρών. 

Το πρώτο demo των Στίγμα 90 δημιουργείται με την συνεργασία του Μιχάλη Παπαθανασίου των Goin' Through και ήταν «Η Τζέσικα» το οποίο σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Το 1994 κυκλοφορούν την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Φεύγω Γεια» παραγωγή του Δημήτρη Δημητράκα η οποία γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία πραγματοποιώντας πολλές συναυλίες ανά την χωρά αλλά και εμφανίσεις στο Μπορντό και στο Marcheprime ενώ τους έγινε και σχετικό αφιέρωμα στον τρίτο μεγαλύτερο τηλεοπτικό σταθμό του κόσμου, στο γαλλικό Κανάλι 5.

Δισκογραφία
-----------

* *Φεύγω Γεια* (1994)
* *Απολίθωμα Ανθρώπων* (2006)

Συμμετοχές
----------

* *Rock 'N' Roll Βοήθειες No1* (1993)
* *Το Μαγικό Βοτάνι* (1994)
* *Underground 97* (1997)
* *Συλλογή Atlantis* (2004)
* *Atlantis 1st Year* (2005)
* *Atlantis Pure Rock III* (2006)

Πηγές
-----

* Δισκογραφία και συμμετοχές
* Βιογραφικό[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Χριστόφορος**, γερμ. Christoph (π. 1504 - 4 Αυγούστου 1566) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν Κόμης του Όλντενμπουργκ & Ντέλμενχορστ (1526-66) μαζί με τους αδελφούς του.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη Ε΄, κόμη του Όλντενμπουργκ & Ντέλμενχορστ και της Άννας, κόρης του Γεωργίου Α΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσέρμπστ.

Ως νέος εκπαιδεύτηκε για κληρικός, αλλά αργότερα, μάλλον λόγω οικονομικών προβλημάτων, επέλεξε στρατιωτική σταδιοδρομία και έλαβε μέρος σε πολέμους στη Γερμανία. Περιγράφεται ως "ο διανοουμενος μισθοφόρος" (condottiere), που κατείχε κλασική ελληνική παιδεία, αλλά μάλλον όχι μεγάλο στρατιωτικό ταλέντο.

Ως δεύτερος εξάδελφος του έκπτωτου Χριστιανού Β΄ της Δανίας ενδιαφέρθηκε για την πολιτική της Σκανδιναβίας. Όταν απεβίωσε ο Φρειδερίκος Α΄ το 1534, ο γιος του Χριστιανός Γ΄ (επίσης δεύτερος εξάδελφός του) διεκδίκησε τον θρόνο. Τότε ο Χριστόφορος, που είχε γίνει Προτεστάντης, μισθώθηκε από την πόλη Λύμπεκ ως ο στρατιωτικός ηγέτης της συμμαχίας του Λύμπεκ, των Δανών λαϊκών και των Προτεσταντών εναντίον του Χριστιανού Γ΄ και των Δανών ευγενών. Ο σκοπός τους ήταν η επιστροφή του Χριστιανού Β΄ στην εξουσία, αλλά η πρόθεση του Χριστόφορου ήταν να λάβει ο ίδιος τον θρόνο.

Έγινε κυβερνήτης του Σέλαιν και της Σκάνια (της νοτιότερης επαρχίας της Σουηδίας) με τον τίτλο του αντιβασιλιά και κατέκτησε τη νήσο Φύνεν. Αλλά μετά από αυτή την ευοίωνη αρχή είχε στρατιωτικές αποτυχίες και οι σύμμαχοι διαμαρτυρήθηκαν. Το Λύμπεκ προσέφερε το στέμμα στον Αλβέρτο Ζ΄, δούκα του Μεκλεμβούργου, πράγμα που προκάλεσε αντιζηλία μεταξύ των δύο ανδρών. Εν τω μεταξύ ο Χριστιανός Γ΄ κατέλαβε τη Γιουτλάνδη και το Φύνεν και πολιόρκησε τους δύο αντιπάλους του Χριστόφορο και Αλβέρτο στην Κοπεγχάγη, ώσπου τους αιχμαλώτισε.

Μετά την ήττα του ο Χριστόφορος επέστρεψε στο Όλντενμπουργκ. Ενεπλάκη σε μερικούς πολέμους στη βόρεια Γερμανία. Σχεδίασε την κατάληψη της Σουηδίας και υποστήριξε τη Σμαλκαλδική Ένωση. Έπειτα διέμεινε σε μια μονή, όπου απεβίωσε το 1566 άγαμος, σε ηλικία 62 ετών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
2. ↑  p590.htm#i5899.
3. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 2  Απριλίου 2015.
4. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* Dansk Biografisk Leksikon (δανικά), 3, Copenh. DK, 1979.
* Bech, Svend Cedergreen (1963), Politikens Danmarkshistorie (δανικά), 6, Copenh. DK.

  


|  |
| --- |
| Χριστόφορος του Όλντενμπουργκ **Οίκος του Όλντενμπουργκ****Γέννηση:** 1504 **Θάνατος:** 4 Αυγούστου 1566 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΙωάννης Ε΄ | **Κόμης του Όλντενμπουργκ1526 - 1566Με τους αδελφούς του Γεώργιο (1526-1529)Ιωάννη ΣΤ΄ (1526-1529) καιΑντώνιο Α΄ (1526-1566)**  | ΔιάδοχοςΑντώνιος Α΄ |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 40173604
* GND: 118736191

 |

 |
Η **ΦΚ Λοκομοτίβ-2 Μόσχας** (ρωσικά: *ФК Локомотив-2 Москва*) ήταν ρωσικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τη Μόσχα. Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 13 Φεβρουαρίου του 2008. Η Λοκομοτίβ-2 Μόσχας αποτελούσε το φυτώριο της Λοκομοτίβ Μόσχας. Η ομάδα δεν έλαβε μέρος στο πρωτάθλημα της Β΄ Κατηγορίας την περίοδο 2014/15. Γενικός χορηγός της ομάδας ήταν η ОАО «ФГК».

Ιστορία
-------

Το ξεκίνημα της ομάδας ήταν επιτυχημένο. Η Λοκομοτίβ Μόσχας-2 μετείχε στο πρωτάθλημα της Γ΄ Κατηγορίας με αρκετά καλά αποτελέσματα. Εξασφάλισε την τρίτη θέση επικρατώντας της Ζενίτ Μόσχας στην τελευταία αγωνιστική μπροστά σε πολλούς θεατές.

Η ομάδα της Λοκομοτίβ-2 αποτελούνταν από νέους παίκτες της Λοκομοτίβ Μόσχας. Επίσης οι παίκτες που δεν αγωνίζονταν με την κύρια ομάδα εντάσονταν στη Λοκομοτίβ-2. Ο αρχηγός και ηγέτης της Λόκο-2 ήταν ο Μανουτσέκρ Τζαλίλοφ, ο οποίος ήταν ο καλύτερος παίκτης σε όλη την περίοδο και αποτέλεσε τον πρώτο σκόρερ της Λοκομοτίβ-2 σε όλες τις διοργανώσεις, με 20 γκολ, 18 στο πρωτάθλημα και 2 στο κύπελλο.

Εν συνεχεία, η Λοκομοτίβ-2, αγωνίστηκε στην δεύτερη κατηγορία, με ρόστερ το οποίο είναι αποτελούνταν από ένα μείγμα νέων και ταλαντούχων παικτών από όλη τη Ρωσία, κυρίως από τα φυτώρια της Λοκομοτίβ, όπως και έμπειρους πρώην διεθνείς παίκτες όπως οι Ρουσλάν Νιγκματούλιν, Γιούρι Ντροζντόφ και Ντμίτρι Λιάπκιν.

Το τμήμα υποδομής της Λοκομοτίβ αγωνίστηκε στην Β΄ Κατηγορία το 1992 και το 1993, στη Γ΄ Κατηγορία το διάστημα 1994 με 1997 (όπως και η Λοκομοτίβ-δ Μόσχας) και επανήλθε στη Β΄ Κατηγορία το διάστημα 1998 με 2000 (όπως η Λοκομοτίβ-2 Μόσχας). Από το 2001, η ομάδα μετέχει σε ξεχωριστή διοργάνωση τμημάτων υποδομής για τις ρωσικές ομάδες του Πρωταθλήματος Ρωσίας.

Στάδιο
------

Η ομάδα διεξήγαγε τους εντός έδρας αγώνες της στο γήπεδο ΜΣΑ Λοκομοτίβ, το οποίο βρίσκεται λίγα μέτρα μακριά από το γήπεδο της Λοκομοτίβ.

Δείτε επίσης
------------

* ΦΚ Λοκομοτίβ Μόσχας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Генеральный спонсор ФК «Локомотив-2» Αρχειοθετήθηκε 2014-08-19 στο Wayback Machine. loko-2.fclm.ru

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Ρωσικά) Επίσημος ιστότοπος

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ποδόσφαιρο
* Πύλη:Ρωσία
 |

 |