recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το Χρυσό Καπέλο του Σίφφερσταντ, στο Ιστορικό Μουσείο του Σπάιερ
Κατά τον 19ο και τον 20ο αιώνα βρέθηκαν σε τέσσερις περιοχές της Ευρώπης ισάριθμα κωνικά καπέλα τα οποία ήταν κατασκευασμένα από ένα κράμα μετάλλων, με κυρίαρχο μέταλλο το χρυσό. Τα τέχνεργα αυτά φένεται να ήταν τοποθετημένα πάνω σε άλλα κωνικά καπέλα, που πιθανόν ήταν κατασκευασμένα από οργανικά υλικά, και αποτελούσαν την εξωτερική τους διακόσμηση.
Ένα από αυτά βρέθηκε κοντά στην πόλη Σίφφερσταντ, στη νοτιοδυτική Γερμανία και γι’ αυτό είναι γνωστό ως **Χρυσό Καπέλο του Σίφφερσταντ**.

Το Χρυσό Καπέλλο του Σίφφερσταντ βρέθηκε στις 29 Απριλίου του 1835, σ’ ένα χωράφι, ένα χιλιόμετρο βόρεια του Σίφφερσταντ, στο κρατίδιο της Ρηνανίας –Παλατινάτο. Βρέθηκε θαμμένο όρθιο, σε βάθος περίπου 60 εκ. Ήταν γεμάτο με χώμα ή με ένα μίγμα χώματος και στάχτης και τοποθετημένο πάνω σε μια πλάκα ψημένου πηλού. Μαζί με το καπέλο βρέθηκαν και τρία χάλκινα τσεκούρια.

Έχει βάρος 350 γρ. και είναι κατασκευασμένο από ένα κράμα μετάλλων: 86,37% χρυσό, 13% άργυρο, 0,56% χαλκό και 0,07% κασσίτερο. Έχει πάχος 0,2 -0,25 εκ. (εκτός από το γείσο που είναι αρκετά πιο λεπτό καθώς έχει πάχος 0,08 -0,13 εκ.), ύψος 29,6 εκ. και μέγιστη διάμετρο 18 εκ. Το γείσο του έχει πλάτος 4,5 εκ.

Το καπέλο του Σίφφερσταντ είναι διακοσμημένο με σειρές από οριζόντιες ζώνες και κυκλικά μοτίβα. Υπάρχουν επίσης δύο σειρές διακοσμημένες με σχέδια τα οποία μοιάζουν με μάτια (τα σχέδια αυτά υπάρχουν και στα χρυσά καπέλα που βρέθηκαν στο Έζελσντορφ και στο Βερολίνο) ενώ η κορυφή του καπέλου δε φέρει κανένα διακοσμητικό σχέδιο.

Από τα τέχνεργα αυτού του είδους στην Ευρώπη, το Χρυσό Καπέλο του Σίφφερσταντ είναι το πρώτο που βρέθηκε και το παλαιότερο. Χρονολογείται στην ύστερη εποχή του Χαλκού και ειδικότερα γύρω στο 1.400 -1.300 π.Χ. Πιστεύεται ότι χρησιμοποιούνταν είτε από ιερείς θρησκείας που λάτρευε τον ήλιο στην Ευρώπη της Εποχής του Χαλκού είτε ως διακοσμητικό στοιχείο σε αγάλματα θεοτήτων αυτής της θρησκείας. 

Σήμερα εκτείθεται στο Ιστορικό Μουσείο του Παλατινάτου, στο Σπάιερ.

Βιβλιογραφία
------------

* Gold und Kult der Bronzezeit. (Ausstellungskatalog). Germanisches Nationalmuseum, Nürnberg 2003.
* Wilfried Menghin (ed.): Acta Praehistorica et Archaeologica. Unze, Potsdam 32.2000, S. 31-108.
* Peter Schauer: Die Goldblechkegel der Bronzezeit – Ein Beitrag zur Kulturverbindung zwischen Orient und Mitteleuropa. Habelt, Bonn 1986.
* Gerhard Bott (Hrsg.): Der Goldblechkegel von Ezelsdorf. (Ausstellungskatalog). Theiß, Stuttgart 1983.
* Mark Schmidt: Von Hüten, Kegeln und Kalendern oder Das blendende Licht des Orients. in: Ethnographisch-Archäologische Zeitschrift. Berlin 43.2002, σελ. 499-541.
* Ernst Probst: Deutschland in der Bronzezeit. Bauern, Bronzegießer und Burgherren zwischen Nordsee und Alpen. München 1999.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* 
* 


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Golden Hat of Schifferstadt  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **χρυσό έκτυπο έλασμα με πομπή κενταύρων, ιππέων και πεζικού** είναι αρχαιολογικό εύρημα από την Κόρινθο που φυλάγεται στα αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου. Δημοσιεύτηκε από τον Φουρτβέγκλερ στην *Αρχαιολογική Εφημερίδα* (*Archäologische Zeitung*) το 1884. Η πομπή που έχει την μορφή ζωφόρου σε δύο επίπεδα, προχωράει από δεξιά προς τα αριστερά, αντίθετα με την συνηθισμένη διεύθυνση στην πρώιμη ελληνική τέχνη. Τρεις κένταυροι με ανθρώπινα πόδια κρατούν μικρά κλαδιά στα χέρια και ηγούνται της πρώτης ζωφόρου. Ο δεύτερος φέρει μεγάλο κλαδί γύρω από τους ώμους του, το οποίο συναντούμε αργότερα και στην ερυθρόμορφη τέχνη. Ακολουθούν δύο ιππείς, από τους οποίους ο πρώτος φοράει κράνος. Μετά έρχονται δύο κένταυροι με αλογίσια πόδια και οπλές. Κρατούν και αυτοί κλαδιά. Πιο πίσω έρχεται μεγάλη πομπή πεζών, ενώ ο αρχηγός τους κρατάει δόρυ και ο πέμπτος κρατάει ασπίδα και τόξο. Ακολουθεί ένα ζώο με κέρατα, ίσως με προορισμό την θυσία επάνω στο βωμό. Μερικοί από τους ιππείς παριστάνονται δίπλα στο άλογό τους, ενώ ετοιμάζονται να πάρουν μέρος στην πομπή. 

Το χάλκινο έλασμα χρονολογείται πριν τον 8ο αιώνα π.Χ. και είναι έργο αττικού ή κορινθιακού εργαστηρίου με ανατολική επιρροή. Χρησίμευσε ίσως ως διάδημα της κεφαλής κάποιου νεκρού, ενώ οι κένταυροι έχουν χθόνιο συμβολικό χαρακτήρα.

Πηγές
-----

* Paul Victor Christopher Baur: Centaurs in ancient art, the archaic period, Berlin, 1912
* Α. Φουρτβέγκλερ: Archaischer Goldschmuck. Αρχαιολογική Εφημερίδα (1843), Γερμανικό αρχαιολογικό Ινστιτούτο

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο αρχαιολογία | Πύλη αρχαιολογία |
Τα **χρυσόβουλα του Ντέτσανι** (σερβικά: Дечанске хрисовуље/Dečanske hrisovulje‎) ή **χάρτες του Ντέτσανι** (Дечанске повеље/Dečanske povelje) είναι χρυσόβουλα χρονολογούμενα από το 1321-1331, φέροντα την υπογραφή του Στέφαν Ούρος Γ΄ Ντέτσανσκι της Σερβίας, Βασιλέα της Σερβίας, τα οποία περιλαμβάνουν αναλυτικό κατάλογο των νοικοκυριών και χωριών στη σημερινή περιοχή των Μετοχίων, Σερβία.

Ο Βασιλέας Στέφαν Ντέτσανσκι (βασίλευσε μεταξύ 1321-1331) ανέφερε πως οι αυλικοί αξιωματούχοι οι οποίοι ήσαν παρόντες στη συνέλευση του Ντέτσανι ήσαν οι *κάζνατς*, *τέπτσιγια*, *βοϊβόντα*, *σλούγκα* και *στάβιλατς*.

Δημογραφία
----------

Η πρώτη χάρτα καταλήγει στο συμπέρασμα πως η περιοχή ήταν εθνοτικά Σερβική.

89 οικισμοί με συνολικό αριθμό 2.666 νοικοκυριών κατεγράφησαν εκ των οποίων:

* 86 Σερβικοί οικισμοί (96,6%)
* 3 Αλβανικοί οικισμοί (3,3%)

  

2.166 κτηνοτροφικά αγροτικά νοικοκυριά μεταξύ 2.666 αγροτικών νοικοκυριών:

* 2.122 Σερβικά νοικοκυριά (98%)
* 44 Αλβανικά νοικοκυριά (2%)

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Σερβικά) Srđan Šarkić (1996). *Srednjovekovno srpsko pravo*. Matica srpska. σελ. 66.
2. ↑  (Σερβικά) Milica Grković, 2004, Πρώτη χάρτα του Ντέτσανι: *Dečanski hrisovulja ili raskošni svitak* Αρχειοθετήθηκε 26 August 2011[Date mismatch] στο Wayback Machine. Zbornik Matice srpske za književnost i jezik, vol. 52, iss. 3, σσ. 623-626
3. ↑  Pavle Ivić & Milica Grković, 1976, *Dečanske hrisovulje*, Ινστιτούτο Γλωσσολογίας (Νόβι Σαντ), (σερβοκροατικά)

Πηγές
-----

* (Σερβικά) Ivić, Pavle; Grković, Milica (1976). *Dečanske hrisovulje*. Institut za lingvistiku u Novom Sadu.
* (Σερβικά) Šarkić, Srđan (1996). *Srednjovekovno srpsko pravo*. Matica srpska.
Η **Χαϊαλία** (αγγλικά: **Hialeah, Florida**) είναι πόλη στην κομητεία Μαϊάμι-Ντέιντ της Φλόριντα των ΗΠΑ. Με πληθυσμό 223.109 κατοίκους από την απογραφή του 2020, η Χαϊαλία κατατάσσεται ως η έκτη πολυπληθέστερη πόλη στη Φλόριντα. Βρίσκεται δυτικά-βορειοδυτικά του Μαϊάμι και είναι η δεύτερη πολυπληθέστερη πόλη στη μητροπολιτική περιοχή του Μαϊάμι, στην οποία κατοικούσαν περίπου 6.198.782 άτομα βάσει της απογραφής του 2018.

Η πόλη είναι αξιοσημείωτη για το υψηλό ποσοστό Ισπανόφωνων, το οποίο με 94,0%, αποτελεί το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό Λατινοαμερικανών από οποιαδήποτε κοινότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες εκτός του Πουέρτο Ρίκο, και το υψηλότερο ποσοστό μεταξύ των κοινοτήτων που έχουν ενσωματωθεί εκτός του Πουέρτο Ρίκο. Η Χαϊαλία έχει επίσης το υψηλότερο ποσοστό Κουβανών και Κουβανοαμερικανών κατοίκων από οποιαδήποτε άλλη πόλη στις Ηνωμένες Πολιτείες, με 73,37% του πληθυσμού, γεγονός που τους καθιστά χαρακτηριστικό και εξέχον χαρακτηριστικό του πολιτισμού της πόλης.

Η Χαϊαλία έχει επίσης μια από τις μεγαλύτερες ισπανόφωνες κοινότητες στη χώρα. Το 2016, το 96,3% των κατοίκων ανέφεραν ότι μιλούσαν ισπανικά στο σπίτι και η γλώσσα είναι σημαντικό μέρος της καθημερινής ζωής στην πόλη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.hialeahfl.gov/directory.aspx?EID=106. Ανακτήθηκε στις 23  Μαρτίου 2022.
2. ↑  United States Census Bureau: «2016 U.S. Gazetteer Files» (Αγγλικά) United States Census Bureau. Ουάσινγκτον. 2016.
3. ↑  «United States Census 2010». *2010 United States Census*. Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2020.
4. ↑  *Απογραφές των Ηνωμένων Πολιτειών 2020*. data.census.gov/cedsci/table?t=Populations+and+People&g=0100000US%2C%241600000&y=2020. Ανακτήθηκε στις 1  Ιανουαρίου 2022.
5. ↑  «U.S. Census Bureau QuickFacts: Miami-Dade County, Florida; Broward County, Florida; Palm Beach County, Florida». *www.census.gov*.
6. ↑  «P2: HISPANIC OR LATINO, AND NOT HISPANIC OR LATINO BY RACE». *2020 Census*. United States Census Bureau. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 268790987
* LCCN: n81108250
* GND: 7600248-2

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Αμερική
* Πύλη:Ηνωμένες Πολιτείες
 |

 |
O **χατσινσονίτης** είναι ορυκτό άλας του σουλφιδίου που αποτελείται από θάλλιο, αρσενικό και μόλυβδο με τύπο (Tl,Pb)2As5S9. Ο χατσινσονίτης είναι ένα σπάνιο υδροθερμικό ορυκτό.

Ανακαλύφθηκε στο Binnental της Ελβετίας το 1904 και πήρε το όνομά του από τον μεταλλειολόγο του Cambridge Άρθουρ Χάτσινσον (Arthur Hutchinson, 1866-1937).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Handbook of Mineralogy (Αγγλικά)
2. ↑  Hutchinsonite στο Mindat.org (Αγγλικά)
3. ↑  Hutchinsonite στο Webmineral (Αγγλικά)

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Prior, G. T. (1905). «A New Thallium Mineral». *Nature* **71** (1849): 534. doi:10.1038/071534b0. Bibcode: 1905Natur..71Q.534P.

Cite journalLast namePriorFirst nameG. T.Year of publication1905TitleA New Thallium MineralJournalNatureVolume71Issue1849Pages534Bibcode1905Natur..71Q.534PDOI10.1038/071534b0
Συντεταγμένες: 18°00′38″N 76°47′51″W﻿ / ﻿18.01056°N 76.79750°W﻿ / 18.01056; -76.79750

Η **Χαφ Γουέι Τρι** (αγγλικά: Half Way Tree) είναι μια κωμόπολη της Τζαμάικα. Είναι η πρωτεύουσα της Ενορίας του Αγίου Ανδρέα. Έχει πληθυσμό 18.139 κατοίκων (2001).

Το Ντέβον Χάουζ

Γεωγραφία
---------

Η Χαφ Γουέι Τρι βρίσκεται νοτιοδυτικά της Τζαμάικα και νόιτια του Αγίου Ανδρέα. Βρίσκεται βόρεια της Κίνγκστον.

Δημογραφία
----------

Η Χαφ Γουέι Τρι έχει σύμφωνα με την απογραφή του 2001 18.139 κατοίκους.]]).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Μεγαλύτερες πόλεις της Τζαμάικα και στατιστικά πληθυσμού». World Gazetteer. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2009.
2. ↑  «Το Ντέβον Χάουζ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Ιανουαρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2012.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος πόλεων της Τζαμάικα
Ο **Χρίστος Πέτας** ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Χρίστος Πέτας γεννήθηκε στο Νέο Χωριό στις 20 Σεπτεμβρίου 1922. Ήταν νυμφευμένος με την Μαρούλα Τοουλαρά και είχε μία κόρη και ένα υιό. Απεβίωσε στις 23 Ιανουαρίου 2002.

Πολιτική διαδρομή
-----------------

Το 1938 υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Συντεχνίας των Μαραγκών. Το 1939 έγινε τακτικό μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Κύπρου (ΚΚΚ), το οποίο είχε τεθεί εκτός νόμου από την βρετανική διοίκηση της Κύπρου. Ακολούθως εξελέγη επαρχιακής γραμματέας του Κινήματος Μορφωτικών Συλλόγων Επαρχίας Λευκωσίας.

Το 1941 εξελέγη μέλος της Επαρχιακής Επιτροπής του ΑΚΕΛ Λευκωσίας. Το 1944 εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. Έως το 1953 ήταν στέλεχος της Ένωσης Αγροτών Κύπρου. Το 1953 εξελέγη επαρχιακός γραμματέας ΑΚΕΛ Λευκωσίας-Κερύνειας, θέση στην οποία επανεκλεγόταν έως το 1989. Λόγω της δραστηριοποίησης του στο ΑΚΕΛ, συνελήφθη από τους Άγγλους και φυλακίστηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης από τις 14 Δεκεμβρίου 1955 έως τον Μάιο του 1957.

Την περίοδο 1952-1961 ήταν δόκιμο μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ. Το 1961 εξελέγη ως μόνιμο μέλος, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 1991.

Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1981 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΑΚΕΛ για την Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 1985 αλλά δεν εξελέγη. Ωστόσο, λόγο της παραίτησης του βουλευτή του ΑΚΕΛ στην εκλογική περιφέρεια Λευκωσίας, Φοίβου Κληρίδη, τη θέση του στην βουλή πήρε στις 2 Απριλίου 1987 ο Χρίστος Πέτας ως πρώτος επιλαχών. για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «50 χρόνια κυπριακού κοινοβουλίου» (PDF). Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). σελ. 203. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2019.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13  «Χρίστος Πέτας» (PDF). σελ. 52. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 3 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2019.
3. ↑  «Εκλογές 24ης Μαΐου 1981». *www.parliament.cy*. Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2019.
4. 1 2  «Εκλογές 8ης Δεκεμβρίου 1985». *www.parliament.cy*. Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2019.

Πηγές
-----

* «Χρίστος Πέτας» (PDF). σελ. 52. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 3 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2019.
* «50 χρόνια κυπριακού κοινοβουλίου» (PDF). Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). σελ. 203. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2019.
Η **Επισκοπή Βερίσσης ή Βηρίσσης** ήταν επισκοπή του Οικουμενικού Πατριαρχείου στον σημερινό Πόντο. Υπαγόταν διοικητικά στην Μητρόπολη Σεβαστείας. Έδρα της ήταν η πόλη Βηρίσσα ή Βερίσσα, το σημερινό χωριό *Baulus* ή *Bolus*. Σήμερα αποτελεί τιμητικό επισκοπικό τίτλο της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας.

Στα Τακτικά αναφέρεται από τον 6ο έως τον 13ο αιώνα. Έγινε επισκοπή πριν το 458 που αναφέρεται και ο πρώτος γνωστός επίσκοπός της, ο Μαξέντιος.

### Επισκοπικός κατάλογος

| Όνομα | Έτη | Σημειώσεις |
| --- | --- | --- |
| Μαξέντιος | 5ος αιώνας |  |
| Θεόδωρος | 5ος αιωνας | υπέγραψε στη Γ΄ Οικουμενική σύνοδο |
| Θωμάς | 7ος αιώνας | υπέγραψε στην Ε΄ Οικουμενική σύνοδο |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πρεμετίδης 1987, σελ. 34.
2. 1 2 3  Catholic Encyclopedia-Berissa
3. ↑  Μητρόπολη Κολωνείας
4. ↑  Πρεμετίδης 1987, σελ. 52.
5. ↑  Concilium universale Constantinopolitanum tertium, Rudolf Riedinger · 1990, σελ. 649

Πηγές
-----

* Πρεμετίδης, Γαβριήλ (1987). *Η Μητρόπολις Κολωνείας*. Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. doi:10.12681/eadd/0461.
Το **New Greek TV** (NGTV) είναι Αμερικάνικο ελληνόγλωσσο τηλεοπτικό κανάλι που εκπέμπει από την Αστόρια στην Νέα Υόρκη. Ξεκίνησε το Δεκέμβριο του 1987 ως "Εθνική ελληνική Τηλεόραση" στην πλατφόρμα Time Warner Cable από τον ιδρυτή του, τον Δημήτρη Καστανά. Το NGTV, το πρώτο κανάλι που μεταδίδεται στα ελληνικά, μεταδίδει ένα μείγμα από δικές του παραγωγές για την ελληνοαμερικανική κοινότητα στη Νέα Υόρκη και την γύρω περιοχή, καθώς και ξένο περιεχόμενο προερχόμενο απευθείας από την Ελλάδα.

Στις 2 Αυγούστου 2012, η NGTV πωλήθηκε σε ιδιωτική επενδυτική ομάδα με επικεφαλής την ελληνοαμερικανή τηλεοπτική διασημότητα Γιάννα Δαρίλη. Μετά την ανάληψη της ιδιοκτησίας του καναλιού, η Δαρίλη ανανέωσε το κανάλι με νέα εμφάνιση και νέα εστίαση. Η νέα υπηρεσία ονομάζεται πλέον "New Greek TV", με στόχο τη νέα γενιά των ελληνοαμερικανών.

Τον Σεπτέμβριο του 2014, η NGTV ξεκίνησε στον Καναδά από την Bell Fibe TV μέσω συμφωνίας με τον Καναδικό όμιλο Ethnic Channels Group. Επίσης, ξεκίνησε στις ΗΠΑ από την RCN Cable, αλλά προς το παρόν είναι διαθέσιμο μόνο στην αγορά της Νέας Υόρκης.

Προγραμματισμός
---------------

Το New Greek TV προβάλλει μείγμα από δικές του παραγωγές και ξένο περιεχόμενο από την Ελλάδα, τα οποία προέρχονται από διάφορα ελληνικά Κανάλια, όπως τα Action 24, Open TV και Star Channel. Μεταδίδει ειδήσεις και τρέχουσες υποθέσεις, ψυχαγωγία, αθλητικά, ταξιδιωτικά, μαγειρικές εκπομπές, εκπομπές συζήτησης και πολλά άλλα. 

Ο αρχικός προγραμματισμός του NGTV περιλαμβάνει τα ακόλουθα:

* ***NGTV Ειδήσεις*** - καθημερινό δελτίο ειδήσεων στα ελληνικά, το οποίο μεταδίδει τοπικές και εθνικές ειδήσεις από τη Δευτέρα έως τη Παρασκευή στις 18:30
* ***Το Βήμα Του Ιπποκράτη*** - Πρόγραμμα υγείας. Μεταδίδεται κάθε Τετάρτη στις 20:30.
* ***Προσωπογραφίες -*** Κοινοτικές ειδήσεις και τρέχουσες υποθέσεις
* ***Καλημέρα ΗΠΑ*** - Εβδομαδιαία ενημερωτική εκπομπή, μεταδίδεται κάθε Παρασκευή στις 10:00.
* ***Θεία Λειτουργία*** - Μεταδίδεται κάθε Κυριακή στις 10:00.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «National Greek Television (NGTV)». *NCTA*. National Cable & Telecommunications Association. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  «Demetris Kastanas sells TV station». *Eθνικός Κήρυξ*. The National Herald. 2 Αυγούστου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* adikfilm Αρχειοθετήθηκε 2018-11-30 στο Wayback Machine.
Ο **Μητροπολίτης Κεφαλληνίας Γεράσιμος** (κατά κόσμον Ευάγγελος-Γεράσιμος Φωκάς, 1951 - 2015) ήταν Έλληνας θεολόγος και Επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδoς.

Βιογραφικά Στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Αργοστόλι Κεφαλληνίας την 25η Μαρτίου 1951 και ήταν γιος του Σπυρίδωνος Φωκά και της Αναστασίας Λαγγούση, έλκων την καταγωγή από μητρός εκ Σμύρνης. Αδερφός του ήταν ο Αθανάσιος Φωκάς. Μετά την εγκύκλια μόρφωσή του στην Κεφαλλονιά, φοίτησε στην Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, απ’ όπου έλαβε το πτυχίο του το 1998. Μοναχός εκάρη το 1988 στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους. Χειροτονήθηκε Διάκονος από τον Μητροπολίτη Κεφαλληνίας Σπυρίδωνα Καλαφατάκη, το 1989, στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς, και Πρεσβύτερος το 1998, στην Ιερά Μονή Αγίου Γερασίμου Ομαλών, λαμβάνοντας συνάμα το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη.

Υπηρέτησε ως Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Κεφαλληνίας από το έτος 1998 έως και το 2015. 

Στις 27 Μαΐου 2015 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης Κεφαλληνίας, διαδεχόμενος τον πνευματικό του πατέρα Μητροπολίτη Κεφαλληνίας κυρό Σπυρίδωνα. Χειροτονήθηκε Επίσκοπος στον Ιερό Ναό Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου στο Κολωνάκι, στις 31 Μαΐου 2015, από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο με τη συμμετοχή πλειάδας Αρχιερέων της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Απεβίωσε, έπειτα από ανακοπή, τα ξημερώματα της 21ας Ιουνίου 2015 στην Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χορτιάτη, όπου και διανυκτέρευσε για να συμμετέχει στην ενθρόνιση του Μητροπολίτη Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς Ιουστίνου, στην Θεσσαλονίκη. Η ενθρόνισή του στο νησί της Κεφαλλονιάς είχε προγραμματιστεί από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος για τις 2 Ιουλίου 2015. Η σορός του μεταφέρθηκε στο νησί της Κεφαλλονιάς την ίδια ημέρα και τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Ευαγγελίστριας Αργοστολίου, ενώ την επόμενη ημέρα μεταφέρθηκε στην Ιερά Μονή του Αγίου Γερασίμου Ομαλών όπου και πραγματοποιήθηκε η Εξόδιος Ακολουθία και στη συνέχεια η ταφή υπό του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερωνύμου και πλειάδας Αρχιερέων.

Πηγές
-----

* Η ομιλία του κ. Αθ. Φωκά στην Ακαδημία Αθηνών συγκέντρωσε το ενδιαφέρον προσωπικοτήτων από όλα τα επίπεδα γνώσης[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Νέος Μητροπολίτης Κεφαλληνίας ο Αρχιμανδρίτης Γεράσιμος Φωκάς Αρχειοθετήθηκε 2015-07-11 στο Wayback Machine.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Νέος Μητροπολίτης Κεφαλληνίας ο Αρχιμανδρίτης Γεράσιμος Φωκάς». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2015.
2. ↑  Χειροτονία νέου Μητροπολίτη Κεφαλληνίας
3. ↑  Εκοιμήθη τα ξημερώματα ο νέος Μητροπολίτης Κεφαλληνίας Γεράσιμος[*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  «Λαοσύναξη! Έκλαψε όλη η Κεφαλονιά στο «αντίο» του αγαπημένου της ιεράρχη!». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιουνίου 2015. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2015.

| τίτλοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΣπυρίδων | **Μητροπολίτης Κεφαλληνίας**2015 | ΔιάδοχοςΔημήτριος |
Ο **Χουάν Χοσέ δε Αμεσάγκα Λανταρόσο** (*Juan José de Amézaga Landaroso*, 28 Ιανουαρίου 1881 – 21 Αυγούστου 1956) ήταν Ουρουγουανός πολιτικός, που διετέλεσε Πρόεδρος της Ουρουγουάης, την τετραετία 1943-1947.

Πριν την προεδρία
-----------------

Ο Αμεσάγκα, που γεννήθηκε στην πρωτεύουσα της χώρας Μοντεβιδέο, υπήρξε επιφανής δικηγόρος, που δίδαξε μάλιστα νομικά σε πανεπιστήμιο για πολλά χρόνια. Επιπλέον ήταν εξέχον μέλος του Κόμματος Κολοράδο (δηλαδή του «Χρωματιστού» Κόμματος), το οποίο κυβέρνησε τη χώρα για μακρές περιόδους. Αν και πρωτευουσιάνος, εκλεγόταν βουλευτής στη μικρή πόλη Δουράσνο (1907-1915), ενώ αργότερα εγινε Υπουργός Βιομηχανίας.

Ως Πρόεδρος της Ουρουγουάης
---------------------------

Την 1η Μαρτίου 1943 ο Αμεσάγκα διαδέχθηκε τον Αλφρέδο Μπαλντομίρ ως ο 28ος Πρόεδρος της Ουρουγουάης. Η προεδρία του χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι ήταν η πρώτη πλήρως συνταγματική από την εποχή του πραξικοπήματος του Γκαβριέλ Τέρα το 1933. Ο αντιπρόεδρός του, ο Αλμπέρτο Γκουανί, είχε ήδη διακριθεί ως βετεράνος διπλωμάτης. Από την άλλη, ο παλαιός σοσιαλιστής ηγέτης Εμίλιο Φρουγκόνι στάλθηκε από τον Αμεσάγκα στη Μόσχα ως πρεσβευτής της Ουρουγουάης. Τον Φεβρουάριο του 1945 ο Αμεσάγκα κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία και στην Ιαπωνία, αλλά δεν έστειλε στρατεύματα να πολεμήσουν.

Τον Αμεσάγκα διαδέχθηκε στην προεδρία την 1η Μαρτίου 1947 ο κατά 6 έτη μεγαλύτερός του Τομάς Μπερέτα, ο οποίος πέθανε 5 μήνες αργότερα. Ο Αμεσάγκα έζησε 9 χρόνια ακόμα και απεβίωσε στο Μοντεβιδέο σε ηλικία 75 ετών. Ήταν έγγαμος με τη Θέλια Αλβαρές Μούλια (Celia Álvarez Mouliá) από το 1907 και είχαν έναν γιο.

Παραπομπές
----------
Ο **Χαράλαμπος Βασιλειάδης** γνωστός και ως «**Τσάντας**» (1907 - 16 Μαΐου 1972) (έτος θανατου συμφωνα με τον καλλιτέχνη Γιώργο Ζαμπετα) ήταν Έλληνας στιχουργός ρεμπέτικων και λαϊκών τραγουδιών.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Ρένκιοϊ της Τρωάδας (σήμερα Erenköy του Çanakkale) το 1907. Σε ηλικία επτά ετών ήλθε στην Αθήνα και μαθήτευσε στην Λεόντειο Σχολή. Ήξερε να μιλά και να μεταφράζει σε πολλές γλώσσες, όπως αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά. Υπήρξε επαγγελματίας μεταφραστής, ενώ εργάστηκε και στο Υπουργείο Ναυτικών. Στον Παμμικρασιατικό Σύλλογο τα τελευταία χρόνια του 30΄, γνώρισε τον στιχουργό Κώστα Κοφινιώτη και σ΄αυτόν εμπιστεύτηκε τους πρώτους του στίχους. Αργότερα πέρασε στο χώρο των δισκογραφικών εταιρειών. Η πρώτη επίσημη δισκογραφική του παρουσία χρονολογείται το Δεκέμβρη του 1946 με το "Δυο καρπούζια σ’ ένα χέρι" σε μουσική του Στελλάκη Περπινιάδη, ωστόσο είχε κιόλας ξεχωρίσει προπολεμικά με το «Μπρος στον Αγιο Σπυρίδωνα», που έγινε μεγάλη επιτυχία με την Ιωάννα Γεωργακοπούλου. Ο Χαράλαμπος Βασιλειάδης έμεινε γνωστός στην ιστορία του λαϊκού τραγουδιού, ως «Τσάντας», παρατσούκλι που του «κόλλησε» ο Στράτος Παγιουμτζής, καθώς ο Βασιλειάδης γύριζε στα στέκια των μουσικών στην οδό Ίωνος, στην Ομόνοια, με ένα χαρτοφύλακα γεμάτο στίχους. Μερικές φορές χάριζε τους στίχους του σε άλλους στιχουργούς κι άλλοτε πάλι διόρθωνε ή συμπλήρωνε τους στίχους συνδέλφων του. 
Συνεργάστηκε με συνθέτες όπως ο Γιώργος Ζαμπέτας και ο Γιάννης Παπαϊωάννου.
Στίχους του ερμήνευσαν μεταξύ άλλων οι: Τόλης Βοσκόπουλος, Βασίλης Τσιτσάνης, ο Πάνος Γαβαλάς, η Πόλυ Πάνου.

Πέθανε στις 16 Μαΐου 1972 στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Στίχοι τραγουδιών
-----------------

* Αγωνία
* Ήρθα κι απόψε στα σκαλοπάτια σου
* Θα τραγουδήσω για σένα
* Πατέρα κάτσε φρόνιμα
* Ο μαθητής
* Πάντα εσένα συλλογιέμαι (Χρόνια τώρα μακριά σου λιώνω)
* Πριν το χάραμα
* Σβήσε το φως να κοιμηθούμε
* Στο πικραμένο δειλινό
* Τα δειλινά
* Σιγανοψιχάλισμα
* Δεν πουλάω την καρδιά μου
* Το πικραμένο δειλινό
* Η άμαξα μες στη βροχή
* Σε μονοπάτι μακρινό
* Μεσάνυχτα
* Απ’ της Ζέας το λιμάνι
* Άνοιξε γιατί δεν αντέχω
* Ένας μάγκας στο Βοτανικό
* Πού ‘σαι Θανάση
* Βαθειά στη θαλασσα θα πέσω
* Απόψε μ' εγκατέλειψες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ,(Ο ΤΣΑΝΤΑΣ) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
* ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Ο ΛΟΓΟΣ ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ PART 01
* ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Ο ΛΟΓΟΣ ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ PART 02
Ο ψαροπώλης
**Ο Χέρριτ Μπάττεμ** (Gerrit Battem ή Gerard van Battum, περίπου 1636 - 24 Οκτωβρίου 1684 (ταφή)) ήταν Ολλανδός τοπιογράφος.

Βιογραφία
---------

Ο Άρνολντ Χαουμπράκεν αναφέρει σχέδια του Μπάττεμ στο σπίτι του προστάτη του Γιόνας φαν Βίτσεν (Jonas van Witsen) του Άμστερνταμ, ο οποίος τα αγόρασε για 1300 φιορίνια μαζί με έγχρωμα σχέδια του Άντριεν φαν Οστάντε τη δεκαετία του 1670 

Σύμφωνα με το RKD, ήταν γιος του ζωγράφου Χέρριτ Μπάττον και θετός γιος του Γιάκομπ ντε Φιλέιρς (Jacob de Villeers).  Η μητέρα του, Ελίζαμπετ Φουρνέριους ήταν πιθανώς η θεία του ζωγράφου Άμπραχαμ Φουρνέριους (Abraham Furnerius\_, με τον οποίο έκανε ταξίδι κατά μήκος του Ρήνου την περίοδο 1650-1654. 

Ο Μπάττεμ γεννήθηκε και πέθανε στο Ρότερνταμ, όπου και κυρίως δραστηριοποιήθηκε. Για τρία χρόνια εργάστηκε στην Ουτρέχτη και το ταξίδι του κατά μήκος του Ρήνου μπορεί να αποτέλεσε μεγάλη έμπνευση για τα θέματά του. Ζωγράφισε προοπτικές απόψεις, ορεινά τοπία με βοσκούς, ληστές κ.λπ. καθώς και χειμερινές σκηνές. Ζωγράφιζε τν ίδια εποχή με τον Σνέλλινγκς (Snellings), αλλά το ύφος της ζωγραφικής του είναι πιο ευρύ και πιο τολμηρό. Στη δεκαετία του 1670 λέγεται ότι ζωγράφισε επίσης μορφές στα τοπία του Γιάκομπ φαν Ράουσντελ, αν και κάποιοι αμφιβάλλουν για αυτό. 

Μεγαλύτερη αξία από τους πίνακες του καλλιτέχνη έχουν τα σχέδιά του, τα οποία είναι ανώτερα σε ποιότητα, και τα οποία αγοράστηκαν ακριβά για να κοσμήσουν τις πρώτης τάξεως συλλογές.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ολλανδικά) *RKDartists*. rkd.nl/explore/artists/5034. Ανακτήθηκε στις 23  Αυγούστου 2017.
2. ↑  «Gerrit van Battem». *British Museum person-institution thesaurus*. 18696.
3. ↑  (Δανικά, Αγγλικά) *Kunstindeks Danmark*. 1345. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. 1 2  (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 2  Νοεμβρίου 2017. 500016323. Ανακτήθηκε στις 21  Μαΐου 2021.
5. ↑  (Αγγλικά) *CERL Thesaurus*. Consortium of European Research Libraries. cnp02126057. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
6. 1 2 3  Gerrit Battem in the RKD

Πηγές
-----

* (Ολλανδικά) Adriaan en Izaak van Ostade Biography in De groote schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen (1718) by Arnold Houbraken, courtesy of the Digital library for Dutch literature
* Ο Χέρριτ Μπάττεμ στο RKD

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Gerrit van Battem στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 95781181
* **Europeana**: agent/base/4679
* LCCN: nr91043040
* ISNI: 0000 0000 8457 8854
* GND: 1073303780
* BPN: 10232417
* ULAN: 500016323
* RKD: 5034

 |

 |
Συντεταγμένες: 39°42′48″N 21°38′09″E﻿ / ﻿39.7132°N 21.6358°E﻿ / 39.7132; 21.6358

Η **Μονή Αγίας Τριάδας** είναι ελληνορθόδοξο μοναστήρι στα Μετέωρα, στην κεντρική Ελλάδα. Είναι ένα από τα έξι που συνεχίζουν να είναι ενεργά στα Μετέωρα, τα οποία από το 1988 συμπεριλαμβάνονται στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Η κατασκευή της άρχισε τον 14ο - 15ο αιώνα.

Ιστορία
-------

Η ιστορία κατασκευής μοναστηριών στους απότομους βράχους των Μετεωρών αρχίζει τον 14ο και 15ο αιώνα. Ακόμη και πριν από αυτό, μοναστικές κοινότητες είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή από τον 11ο αιώνα. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, η μονή της Αγίας Τριάδας κτίστηκε από τον μοναχό Δομήτιο το 1438, όμως υπάρχουν αναφορές της μονής από το 1362. Το καθολικό της μονής, σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή, κτίστηκε το 1475-76. Η αγιογράφηση του ναού ξεκίνησε το 1741.

Αρχιτεκτονική
-------------

Τοιχογραφίες του καθολικού
Το καθολικό της μονής είναι του σταυροειδούς εγγεγραμμένου τύπου με τρούλο ο οποίος υποστηρίζεται από δύο κολώνες. Το καθολικό του μοναστηριού κατασκευάστηκε τον 15ο αιώνα και αγιογραφήθηκε το 1741 από τους μοναχούς Αντώνιο και Νικόλαο. Ένα μικρό σκευοφυλάκιο κτίστηκε στην νοτιοανατολική γωνία του ναού το 1689. Ο ευρύς εσωνάρθηκας με τη θολωτή οροφή κτίστηκε το 1689 και αγιογραφήθηκε το 1692. Το παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, λαξευμένο στο βράχο, περιέχει τοιχογραφίες του 1682. Ήταν πλούσια διακοσμημένο και περιείχε σημαντικούς θησαυρούς, οι οποίοι όμως απομακρύνθηκαν από τους Γερμανούς κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το παρεκκλήσι έχει μορφή ροτόντας. Αριστερά της εισόδου βρίσκεται ο πύργος του βριζονίου και η τράπεζα και απέναντι βρίσκονται τα κελιά. Πίσω από το καθολικό, στο ψηλότερο σημείο του βράχου, υπάρχει εξώστης.

Η μονή είναι προσβάσιμη σήμερα είτε με τη χρήση μηχανοκίνητου ανελκυστήρα ή μέσω κλίμακας λαξευμένης στο βράχο με 145 σκαλοπάτια.

Τηλεόραση
---------

Η Μονή εμφανίζεται στην ταινία του Τζέιμς Μποντ "Για τα μάτια σου μόνο" το 1981, όπως και στην σειρά Το Τατουάζ του σκηνοθέτη και ηθοποιού Ανδρέα Γεωργίου, το 2018.

Παραπομπές
----------

1. ↑  odysseus.culture.gr/h/2/gh251.jsp?obj\_id=5389.
2. ↑  «Meteora». UNESCO. Ανακτήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2016.
3. ↑  Fodor's Travel Publications, Inc. Staff (22 Μαΐου 2012). *Fodor's Greece, 10th Edition: With Great Cruises and the Best Island Getaways*. Random House Digital, Inc. σελίδες 331–. ISBN 978-0-307-92916-7. Ανακτήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2012.
4. 1 2 3  Λάζαρος Δεριζιώτης. «Μονή Αγίας Τριάδος Μετεώρων». Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2016.
5. ↑  «Review of Ayiaz Triada». Frommers. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Νοεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μονή Αγίας Τριάδας Μετεώρων** |
Συντεταγμένες: 37°4′16.939″N 22°22′14.750″E﻿ / ﻿37.07137194°N 22.37076389°E﻿ / 37.07137194; 22.37076389

Η **Μονή Παναγίας Περιβλέπτου** είναι μονή της ύστερης βυζαντινής περιόδου στο Μυστρά της Ελλάδας. Βρίσκεται στην νοτιοανατολική άκρη του εξωτερικού τείχους, δίπλα στον απόκρημνο βράχο. Υπήρξε καθολικό μοναστηριού αφιερωμένου στην Παναγία.

Ο ναός, που μοιάζει να είναι σφηνωμένος μέσα στο βράχο, χτίστηκε κατά τα μισά του 14ου αιώνα από τον πρώτο δεσπότη του Μοριά, Μανουήλ Καντακουζηνό και έλαβε την ονομασία ενός από τα πλέον γνωστά μοναστήρια της Κωνσταντινούπολης. 

Ο ναός είναι σταυροειδής, εγγεγραμμένος δίστυλος. Η είσοδος στο ναό εξασφαλίζεται από μια μικρή πόρτα δίπλα στις αψίδες, η οποία οδηγεί αρχικά σ' ένα στενό διάδρομο, κάτω από το βράχο. Το κτηριακό σύμπλεγμα συμπληρώνουν τα παρεκκλήσια.

Το εσωτερικό του ναού κοσμείται με εξαιρετικές τοιχογραφίες, χαρακτηριστικές της Παλαιολόγειας Αναγέννησης. Χρονολογούνται στην περίοδο μεταξύ 1348 και 1380, είναι από τις ελάχιστες που σώζονται από τον ύστερο βυζαντινό κύκλο, ενώ είναι πολύ μεγάλης σημασίας για την καλύτερη κατανόηση της βυζαντινής τέχνης. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει η εικονογράφηση του τρούλου, στον οποίο εικονίζεται ο Παντοκράτωρ, η Παναγία και οι Προφήτες. Η τεχνοτροπία και το ύφος των εικόνων παρουσιάζουν σημαντική ομοιογένεια. Εντούτοις, πιο διεισδυτικές ματιές αποδίδουν το έργο σε τέσσερις διαφορετικούς αγιογράφους ή σε διαφορές στον τρόπο εκτέλεσης των έργων. Τέλος, αξιόλογος ως προς την αισθητική, αλλά με ποικιλία ως προς την τεχνοτροπία, εμφανίζεται ο γλυπτός διάκοσμος του ναού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Περίβλεπτος Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού
2. ↑  Μυστράς: Το τελευταίο προπύργιο…[*νεκρός σύνδεσμος*] Travelstyle
3. ↑  «Περίβλεπτος». *Οδυσσεύς*. Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2012.
4. ↑  The Burlington Magazine
5. ↑  Mango, Cyril A. (1978). *Byzantine architecture*. Electa Editrice. ISBN 978-0-8478-0615-7. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2012.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 248759589
* GND: 7560843-1

 |

 |
Συντεταγμένες: 37°4′24.12″N 22°22′8.21″E﻿ / ﻿37.0733667°N 22.3689472°E﻿ / 37.0733667; 22.3689472

Η **Μονή Παντανάσσης** είναι μοναστήρι στον Μυστρά της Ελλάδας. Ιδρύθηκε από τον Ιωάννη Φραγκόπουλο, υψηλόβαθμο αξιωματούχο του Δεσποτάτου του Μυστρά, ενώ αφιερώθηκε τον Σεπτέμβριο του 1428. 

Είναι η τελευταία χρονολογικά εκκλησία που χτίστηκε στον Μυστρά κάτω από τα τείχη της Επάνω Πόλης. Κατέχει περίοπτη θέση, στο κεντρικό σημείο τη ανατολικής πλαγιάς του λόγου και της καστροπολιτείας γενικότερα, και διατηρείται καλύτερα απ' όλα τα άλλα μνημεία του Μυστρά. Είναι το μοναδικό μοναστήρι στον αρχαιολογικό αυτόν χώρο το οποίο εξακολουθεί να κατοικείται μόνιμα. Σήμερα, κατοικείται από μοναχές οι οποίες παρέχουν κατάλυμα στους προσκυνητές.

Ανήκει στο συνηθισμένο για τον Μυστρά τύπο που συνδυάζει την τρίκλιτη βασιλική στο ισόγειο και το σταυροειδή εγγεγραμμένο πεντάτρουλο στον όροφο. Σημαντικές για το κτηριακό συγκρότημα ήταν οι ανοιχτές στοές του (σήμερα σώζεται μόνο μία).

Η όμορφα και περίτεχνα σκαλισμένη πέτρινη πρόσοψη της μονής αποτελεί σημαντικό αξιοθέατο. Η εξωτερική ανάγλυφη κεραμοπλαστική διακόσμηση της Παντάνασσας αποτελεί εξαίρετο δείγμα συνδυασμού βυζαντινών και δυτικών στοιχείων. Πιο έντονες είναι οι φραγκικές επιδράσεις στο εντυπωσιακό τετραώροφο καμπαναριό της. Συνολικά ο ναός είναι το κτίσμα του Μυστρά με τις ισχυρότερες δυτικές επιρροές.

Τα γλυπτά του ναού, που ποικίλλουν ως προς την τεχνοτροπία, παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν τα κιονόκρανα, τα επιθήματα και η πύλη που οδηγεί από το νάρθηκα στο ναό. Οι τοιχογραφίες των θόλων και των υπερώων της Παντάνασσας (1430) έχουν υψηλή ποιότητα και ξεχωρίζουν για τη δύναμη του χρώματος και την κίνηση που τις διακρίνει. Οι τοιχογραφίες του ισογείου είναι μεταγενέστερες (17ος-18ος αι.) και διαφοροποιούνται ως προς το ύφος και την καλλιτεχνική αξία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hellier, Chris (1996). *Monasteries of Greece*. Tauris Parke Books. ISBN 978-1-85043-264-7. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2012.
2. ↑  «Παντάνασσα». *Οδυσσεύς*. Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2012.
3. ↑  Johnston, William M. (2000). *Encyclopedia of monasticism*. Fitzroy Dearborn. σελ. 549. ISBN 978-1-57958-090-2. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2012.
4. ↑  Hellander, Paul (30 Μαρτίου 2008). *Greece*. Lonely Planet. σελ. 198. ISBN 978-1-74104-656-4. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2012.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 138743797
* **ΕΒΕ**: 206484
* LCCN: no2006085185
* GND: 7535277-1

 |

 |
Συντεταγμένες: 54°31′58.80886″N 18°32′52.82894″E﻿ / ﻿54.5330024611°N 18.5480080389°E﻿ / 54.5330024611; 18.5480080389

Το **Μουσείο Μετανάστευσης** (πολωνικά: *Muzeum Emigracji*) είναι μουσείο που βρίσκεται στη Γκντίνια της Πολωνίας. Άνοιξε για το κοινό στις 16 Μαΐου 2015 και το μουσείο παρουσιάζει την ιστορία 200 χρόνων μεταναστεύσεων των Πολωνών, από τον 19ο αιώνα έως τις σύγχρονες μέρες. Βρίσκεται στον πρώην Ναυτικό Σταθμό, ο οποίος από τη δεκαετία του 1930 έως το 1979 ήταν ένα κτίριο διέλευσης από το οποίο χιλιάδες Πολωνοί μετανάστες έφυγαν για τις νέες τους πατρίδες. Το κτίριο ανακαινίστηκε στα μέσα του 2014 με κόστος 49,3 εκατομμύρια ζλότι.

Το μουσείο διεξάγει επιστημονικές έρευνες και εκπαιδευτικές δραστηριότητες αφιερωμένες στην ιστορία της μετανάστευσης των Πολωνών σε όλες τις ηπείρους. Συλλέγει συλλογές αφιερωμένες σε αυτά τα θέματα. Στο πλαίσιο του έργου Αρχείου Μεταναστών, οι λογαριασμοί ατόμων που έφυγαν από τη χώρα συλλέγονται και αρχειοθετούνται με τη μορφή γραπτών αναφορών, ηχογραφήσεων ή βίντεο. Προγραμματίζεται η διάθεσή τους στο Διαδίκτυο, με τη μορφή εκθέσεων, ως πολυμέσων και έντυπων δημοσιεύσεων. Συνεντεύξεις με μετανάστες και μάρτυρες μετανάστευσης δημιουργούνται σε συνεργασία με την Κινηματογραφική Σχολή της Γκντίνια.

Το 2018, το Μουσείο έλαβε το Βραβείο Ζίβα του Καλύτερου Σλαβικού Μουσείου από το Φόρουμ Σλαβικών Πολιτισμών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κοινή ιστορία όλων των Πολωνών Αρχειοθετήθηκε 2019-03-04 στο Wayback Machine. στο Poland.pl, η επίσημη πύλη πληροφοριών της Δημοκρατίας της Πολωνίας, που διευθύνεται από το Υπουργείο Εξωτερικών. (αγγλικά)
2. ↑  We're opening on May 16! Αρχειοθετήθηκε 2020-10-22 στο Wayback Machine. on the official website of the Emigration Museum
3. ↑  History in a Suitcase: Emigration Museum in Gdynia, στο Culture.pl
4. ↑  Živa 2018 Award for the Emigration Museum in Gdynia Αρχειοθετήθηκε 2020-10-16 στο Wayback Machine. στον επίσημο ιστότοπο του Μουσείου Μετανάστευσης

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μουσείο Μετανάστευσης (Γκντίνια)** |

* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 311353054

 |

 |
Το **Μουσείο Σπετσών** βρίσκεται στην ομώνυμη πόλη του νησιού και στεγάζεται στο αρχοντικό του Χατζηγιάννη Μέξη (1754-1844), πρόκριτου των Σπετσών και πλοιοκτήτη, το οποίο χτίστηκε μεταξύ των ετών 1795-1798. Το αρχοντικό ανήκε στην οικογένεια του μέχρι και το 1938, όταν οι τελευταίοι κληρονόμοι του Καλομοίρα Μέξη και Νικέτα Θερμιτσιώτη-Κατσίνα μη μπορώντας άλλωστε πλέον να το συντηρήσουν αποφάσισαν να το δωρήσουν στο Ελληνικό κράτος. Η δωρεά αυτή έγινε μετά από τη προτροπή του σπουδαίου Σπετσιώτη αρχαιολόγου Γεώργιου Σωτηρίου, ο οποίος οραματιζόταν τη δημιουργία ενός Μουσείου όπου θα στεγάζονταν τα αντικείμενα πολιτισμικής κληρονομιάς του νησιού. Πράγματι μετά τη δωρεά του αρχοντικού και χάρη στο έργο του Σωτηρίου άνοιξε ο δρόμος για τη ίδρυση του "Μουσείου Σπετσών", το οποίο εγκαινιάστηκε το 1939.

Το αρχοντικό έχει ανακηρυχτεί διατηρηταίο από το 1924. Είναι χτισμένο σε σχήμα Π και είναι διώροφο, με τοξοτές στοές στη πρόσοψη. Η αυλή περιβάλλεται από τοίχο και είναι βοτσαλόστρωτη, σύμφωνα με τη Σπετσιώτικη παραδοσιακή αρχιτεκτονική, ενώ στο κέντρο της βρίσκεται ο μαρμάρινος αδριάντας του Χατζηγιάννη Μέξη. Στο ισόγειο βρίσκεται το γραφείο του Μέξη, η τραπεζαρία και το δωμάτιο με το χρηματοκιβώτιο. Στον πρώτο όροφο βρίσκονται τα δύο ευρύχωρα δωμάτια που χρησίμευαν ως γυναικωνίτες και οι ξενώνες, ενώ στο δεύτερο ο τυπικός ενιαίος χώρος του σπετσιώτικου σπιτιού με ξυλόγλυπτο ταβάνι μεγάλης πολιτισμικής αξίας. 

Το Μουσείο δεν έχει συγκεκριμένη θεματολογία και αποτελεί την ενοποίηση ευρημάτων, ιδιωτικών συλλογών και μεμονωμένων δωρεών από Σπετσιώτες, περιλαμβάνοντας αρχαιολογικά ευρήματα, λαογραφικά κειμήλια και κειμήλια της επανάστασης του 1821, ακρόπρωρα, καθώς και αντικείμενα που δεν έχουν σχέση με τον Ελλαδικό χώρο και έφτασαν στις Σπέτσες από τα ταξίδια των ναυτικών του νησιού, κυρίως τον 18ο αιώνα. Αν και δεν είναι σε τόσο καλή κατάσταση όσο το Μουσείο Μπουμπουλίνας και δέχεται λιγότερους επισκέπτες, διαθέτει πλήθος σημαντικών εκθεμάτων, όπως κατά ειρωνία την οστεοθήκη της ίδιας της Μπουμπουλίνας. Στο αρχοντικό επίσης στεγάζεται το ιστορικό αρχείο του νησιού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Φεβρουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2021.
2. ↑  «Μουσείο Σπετσών». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2021.
Το **μουσείο ούζου, ο Κόσμος του Ούζου** βρίσκεται στις εγκαταστάσεις του αποστακτηρίου του Ούζου Πλωμαρίου Ισιδώρου Αρβανίτου, στο Πλωμάρι της Λέσβου. Σκοπός του είναι η ανάδειξη της παραδοσιακής τέχνης της ουζοποιίας που χαρακτηρίζει το Πλωμάρι εδώ και πολλά χρόνια.

Βασικά σημεία ξενάγησης
-----------------------

### Εκθέματα εξωτερικού χώρου

Συλλογή από αντικείμενα που χρησιμοποιούνταν στην απόσταξη και στην εμφιάλωση, όπως παλαιοί άμβυκες, δοχεία συλλογής αποστάγματος, ταπωτικά πωμάτων και μηχανήματα επικόλλησης ετικετών (ετικετέζες).

### Εκθέματα εσωτερικού χώρου

Συλλογή από εργαλεία που παραδοσιακά χρησιμοποιούνταν για την παραγωγή του ούζου, όπως αλκοολόμετρα, θερμόμετρα, δοχεία μεταφοράς, σερβιρίσματος και αποθήκευσης του ούζου, σφραγίδες κιβωτίων, ζυγαριά και μουσειακές φιάλες του ούζου καθώς και την πρώτη φιάλη του Ούζου Πλωμαρίου Ισιδώρου Αρβανίτου.

### Απόσταξη, ποιοτικός έλεγχος και εμφιάλωση

Ξενάγηση στις εγκαταστάσεις του αποστακτηρίου όπου οι επισκέπτες ανακαλύπτουν γιατί το Πλωμάρι θεωρείται η πατρίδα του ούζου και παρακολουθούν τη διαδικασία της απόσταξης που γίνεται σε 18 μικρούς, χειροποίητους, χάλκινους άμβυκες, καθώς και τη διαδικασία εμφιάλωσης και συσκευασίας. Επιπλέον, γνωρίζουν από κοντά τα βότανα και τους καρπούς της Λεσβιακής γης, που αποτελούν συστατικά του Ούζου Πλωμαρίου.

### Χώρος γευσιγνωσίας

Σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο οι επισκέπτες δοκιμάζουν και επιχειρούν να διακρίνουν τα χαρακτηριστικά του καλού ούζου.

Πληροφορίες
-----------

| Περιοχή | Διεύθυνση | Ταχ. κώδικας | Ιστοσελίδα |
| --- | --- | --- | --- |
| Πλωμάρι | Θέση Κάμπος Πλαγιάς | 812 00 Πλωμάρι |  |

Φωτοθήκη
--------

* Το αποστακτήριοΤο αποστακτήριο
* Χώρος γευσιγνωσίαςΧώρος γευσιγνωσίας
* ΓευσιγνωσίαΓευσιγνωσία
* Εξωτερικά εκθέματαΕξωτερικά εκθέματα
* Τα συστατικάΤα συστατικά

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Κατάλογος Μουσείων Ελλάδας».

Δείτε επίσης
------------

* Πλωμάρι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* 
* Αρχειοθετήθηκε 2016-01-12 στο Wayback Machine.
Ο **Αμαλκείδης** ή και **Αμακλείδης** ήταν ο ένας από τους λεγόμενους **Τριτοπάτορες** θεούς (οι άλλοι δύο ήταν ο Πρωτοκλέας και ο Πρωτοκρέων ή Πρωτοκλέων) της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας.

Οι Τριτοπάτορες λατρεύονταν στην Αττική ως οι πρόγονοι ενός από τα παλαιότερα γένη, καθώς θεωρούνταν γιοι του Ουρανού και της Γης Ο Αμαλκείδης ωστόσο αναφέρεται και ως γιος του Δία και της Περσεφόνης. Το *Λεξικό της Σούδας* γράφει: *«Εν δε τω Ορφέως φυσικώ ονομάζεσθαι τους Τριτοπάτορας Αμαλκείδην και Πρωτοκλέα και Πρωτοκλέοντα»*. Από την άλλη, κάποιοι μελετητές θεωρούν τον Αμαλκείδη ως έναν δαίμονα, που πιστευόταν ότι πρωτοστατούσε στη δημιουργία των θυελλωδών ανέμων. Στην Αθήνα τιμούσαν τους Τριτοπάτορες ως «αρχαιοτέρους των Διοσκούρων» Θεωρούσαν επίσης τον Αμαλκείδη ως προστάτη της σταθερότητας του γάμου και της ευτεκνίας (της εύκολης αποκτήσεως τέκνων). Σύμφωνα με μια μαρτυρία του Κικέρωνα, ο Αμακλείδης περιλαμβανόταν από τους Αθηναίους στους **Τριττύωνες**, οι οποίοι ήσαν πρωτόπλαστα όντα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τζέτζη *Σχόλια εις Λυκόφρονα*, 738
2. ↑  Κατά τον Ησύχιο τον Αλεξανδρέα.
3. ↑  Στο λήμμα «Τριτοπάτορες».
4. ↑  Φωτίου *Μέγα ετυμολ.*, 768, 1

Πηγές
-----

* Πάσχος, Βασίλειος: το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 634
Ψηφιδωτό του 4ου αιώνα μ.Χ. που αναπαριστά σκηνή Αμαζονομαχίας
Στην ελληνική μυθολογία, με τον όρο «**Αμαζονομαχία**» περιγράφονται διάφορες μάχες μεταξύ των Αμαζόνων και  Ελλήνων ηρώων.

Από αυτές, δυο πολύ γνωστές μάχες είναι :

* Η μάχη ανάμεσα στον Ηρακλή και την Ιππολύτη και
* Η μάχη ανάμεσα στον  Αχιλλέα και την  Πενθεσίλεια.

Ηρακλής και Ιππολύτη
--------------------

Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, (βιβλιοθήκη Απολλόδωρου, βιβλίο 2, κεφάλαιο 5, παράγραφος 9 /  Apollodorus 2, 5, 9)  ο ένατος άθλος που ανατέθηκε στον Ηρακλή από τον Ευρυσθέα ήταν να κλέψει τη ζώνη της Ιππολύτης, βασίλισσας των αμαζόνων για  να την δώσει στην Αδμήτη,  κόρη του Ευρυσθέα. Ο Ηρακλής μαζί με τους συντρόφους του έφτασε  στη χώρα των Αμαζόνων μετά από περιπέτειες. Εκεί  έπεισε την Ιππολύτη  να  του δώσει τη ζώνη της, η οποία ήταν δώρο του θεού Άρη και συμβόλιζε τη δύναμη.  Όμως παρενέβη η Ήρα, η οποία διέδωσε  στις υπόλοιπες αμαζόνες τη φήμη ότι ο Ηρακλής είχε σκοπό να  την σκοτώσει  τη βασίλισσά τους. Εξοργισμένες οι αμαζόνες επιτέθηκαν στον Ηρακλή και τους συντρόφους του. Ο Ηρακλής, νομίζοντας ότι υπήρχε δόλος πίσω από την επίθεση, σκοτώνει την Ιππολύτη και της αφαίρεσε τη ζώνη.  Ο ίδιος και οι σύντροφοί του κατάφεραν να διαφύγουν.

Αχιλλέας και Πενθεσίλεια
------------------------

Τη μάχη μεταξύ του Αχιλλέα και της Πενθεσίλειας  βρίσκουμε με λεπτομέρεια στο έργο του Κόιντου από τη Σμύρνη «τα μεθ’  Όμηρον» (η πτώση της Τροίας: βιβλίο 1 ). Μετά το θάνατο του Έκτορα οι αμαζόνες, με επικεφαλής τη βασίλισσά τους  Πενθεσίλεια, έφτασαν στην Τροία για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στο βασιλιά Πρίαμο. Οι αμαζόνες σκότωσαν πολλούς Αχαιούς. Η Πενθεσίλεια  μάχεται εναντίον του Αχιλλέα, ο οποίος τη σκοτώνει. Όταν ο Αχιλλέας έβγαλε το κράνος της Πενθεσίλειας θαμπώνεται από την ομορφιά της. Οι συμπολεμιστές του αντιλαμβάνονται τη συγκίνησή του και ο Θερσίτης τον περιγελά. Τότε ο Αχιλλέας, σε έξαλλη κατάσταση, σκοτώνει και τον Θερσίτη.
Η **Αμαλαβέργα**, *Amalaberga*, ήταν κόρη της Aμαλαφρίδας, κόρης του Θεοδέμιρου, βασιλιά των Οστρογότθων .

Ο πατέρας της είναι άγνωστος, ο θείος της ήταν ο Θεοδώριχος ο Μέγας. Γύρω στο 510, παντρεύτηκε τον Χέρμανφριντ, γιο του ηγεμόνα της Μπισίνιου Θουριγγίας και της Λομβαρδής συζύγου του Mενίας. Ο Χέρμανφριντ και τα αδέλφια του Μπαντέρικ και Μπερτάχαρ διαδέχτηκαν τον πατέρα τους ως συγκυβερνήτες, ενώ η μητέρα τους επέστρεψε στον λαό της, όπου η αδελφή τους, Ραϊκούντα, παντρεύτηκε τον Βάχο, βασιλιά των Λομβαρδών. Ο Χέρμανφριντ και η Aμαλαβέργα είχαν δύο παιδιά: έναν γιο που ονομάζεται Aμαλαφρίδος και μία κόρη, τη Ροδελίνδη.

Λέγεται ότι η Aμαλαβέργα ενθάρρυνε τον Χέρμανφριντ να κάνει πόλεμο με τα αδέλφια του και να γίνει μοναδικός κυβερνήτης. Ο Μπερτάχαρ σκοτώθηκε στη μάχη, πιθανώς ήδη από το 525  Ο Χέρμανφριντ ζήτησε στη συνέχεια τη βοήθεια του Θευδέριχου Α΄, του Μεροβίγγειου βασιλιά της Αυστρασίας, για να επιτεθεί στον Μπαντέρικ και να καταλάβει όλη τη Θουριγγία. Αφού ο Μπαντέρικ ηττήθηκε και αποκεφαλίστηκε από τους Φράγκους, ο Χέρμανφριντ αρνήθηκε ορισμένες υποσχεμένες παραχωρήσεις γης. Ο Θευδέριχος έπεισε τότε τον αδελφό του, Χλωτάριο Α΄, βασιλιά των Μεροβίγγειων στη Σουασόν, να ενωθεί μαζί του στην επίθεση στον Χέρμανφριντ. Ο Χλωτάριος Α΄ είχε νυμφευτεί την κόρη του Μπαντέρικ, Ινγούνδη, και αργότερα, την κόρη του, Aρεγούνδη.

Σύμφωνα με τα *Δέκα Βιβλία* (Decem Libri) τού Γρηγορίου της Τουρ, το 531, ο Χέρμανφριντ ηττήθηκε στη μάχη του Ούνστρουτ και η Θουριγγία προσαρτήθηκε στη Φραγκική αυτοκρατορία. Ο Χέρμανφριντ ταξίδεψε υπό ειδική άδεια για να συναντηθεί με τον Θευδέριχο Α΄ στο Τσύλπιχ. Ενώ περπατούσε κατά μήκος των τειχών της πόλης με τον Θευδέριχο Α΄, ο Χέρμανφριντ πετάχτηκε από τις επάλξεις, ώστε να σκοτωθεί.

Σύμφωνα με τον Προκόπιο (Ιστορία των Πολέμων V, 13), μετά το τέλος τού Χέρμανφριντ, η Αμαλαβέργα κατέφυγε με τα παιδιά της στον αδελφό της Θεοδάτο, που ήταν εκείνη την εποχή (534-36) βασιλιάς των Οστρογότθων. Κατά τη διάρκεια του Γοτθικού Πολέμου (535–554) αιχμαλωτίστηκαν από τον Βυζαντινό στρατηγό Βελισάριο και στάλθηκαν στην Κωνσταντινούπολη. Ο Ιουστινιανός έκανε τον Αμαλαφρίδο στρατηγό και πάντρεψεε την αδελφή του Ροδελίνδη με τον Λομβαρδό βασιλιά Aυδοΐνο.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Virtual International Authority File*. OCLC. Dublin. 90813032. Ανακτήθηκε στις 25  Μαΐου 2018.
2. ↑  p67319.htm#i673184. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  Eder, Walter (Berlin), "Amalaberga", *Brill’s New Pauly*, (Hubert Cancik and Helmuth Schneider, eds.), English Edition by: Christine F. Salazar, Classical Tradition volumes edited by: Manfred Landfester, English Edition by: Francis G. Gentry. 2006 (ISBN 9789004122598)
5. ↑  Duruy, Victor. *A Short History of France*, Volume 1, J. M. Dent, 1918, p.86
6. ↑  Burns, Thomas S. (1984). *A History of the Ostrogoths*. Indiana University Press]
7. ↑  Oman, Charles. *The Dark Ages, 476-918*, Rivingtons, 1908, p.114
8. ↑  Procopius (History of the Wars V, 13)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 90813032
* GND: 138530017

 |

 |