recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 37°34′31″N 30°58′59″E﻿ / ﻿37.57528°N 30.98306°E﻿ / 37.57528; 30.98306

Τα **Άδαδα** είναι αρχαία πόλη και αρχαιολογική θέση στην Πισιδία βόρεια της Σέλγης και ανατολικά του ποταμού Ακσού (αρχ. Κέστρος), κοντά στο χωριό Σατζράκ της επαρχίας Ισπάρτας στην περιοχή και πόλη Σουτσουλέρ. Η περιοχή έχει ταυτιστεί και ως Καραμπαβουλού, Καράμπαβλι περίπου 35 χλμ βόρεια της λίμνης Εγκριντίρ.

Φιλολογική και αρχαιολογική μαρτυρία
------------------------------------

Η αρχαιότερη λογοτεχνική μαρτυρία για την πόλη έρχεται από τον γεωγράφο Αρτεμίδωρο, όπως παρατίθεται από τον Στράβωνα, ο οποίος καταλογογραφεί τα Άδαδα ανάμεσα στις αρχαίες πόλεις της Πισιδίας, επιβεβαιούμενος από τον Πτολεμαίο Το όνομα Άδαδα είναι πιθανώς Πισιδικό. Σε αρχαίες πηγές αναφέρεται επίσης ως *Αδαδάτη* και *Όδαδα*, πιθανές παραφθορές του κυρίου ονόματος. Αρχαιολογική μαρτυρία για το όνομα της πόλης έχουμε σε επιγραφή του δεύτερου αιώνα ΠΚΕ στην οποία καταγράφεται συνθήκη φιλίας και συμμαχίας με την Τερμησσό.

Η αρχαιολογική θέση
-------------------

Στα ορατά ερείπια της αρχαιολογικής θέσης περιλαμβάνονται: Ο ναός των αυτοκρατόρων και της Αφροδίτης, όπως επίσης και ο ναός των αυτοκρατόρων και του Δία Σέραπη. Υφίσταται επίσης καλοδιατηρημένη κλίμακα που οδηγούσε από την αγορά προς ένα πύργο και άλλα κτήρια και οχυρώσεις, πιθανώς την ακρόπολη της πόλης. Υπάρχουν επίσης σωζόμενα κτήρια διαφορετικών τύπων.

Νομισματοκοπία
--------------

Υπάρχουν δύο διακριτές περίοδοι νομισματοκοπίας στα Άδαδα

* Ως ανεξάρτητη πόλη της ύστερης ελληνιστικής περιόδου, όταν κόπηκαν και τα πρώτα νομίσματα, κατά τον πρώτο αιώνα ΠΚΕ.
* Ως υποταγμένη πόλη στην ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Η αυτοκρατορική νομισματοκοπία ξεκίνησε επί Τραϊανού (98-117) και σταμάτησε κατά την περίοδο του Βαλεριανού και του Γαλλιηνού (253-268).

Θρησκεία
--------

Βάσει των εικονογραφικών τύπων της νομισματικής προσωπογραφίας μαρτυρείται η λατρεία του Διός, του Διονύσου, της Άρτεμης (Περγαίας), της Αθηνάς και της Υγιείας. Επιπλέον η ηρωική λατρεία του Ηρακλή, των Διοσκούρων και του Ασκληπιού, όπως επίσης και η αυτοκρατορική λατρεία.

Επισκοπική έδρα
---------------

Κατά τη βυζαντινή εποχή η πόλη ήταν επισκοπική έδρα του πατριαρχείου Αντοχείας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στράβων 12.570.
2. ↑  Πτολεμαίος, *Γεωγρ*. 5.5.8.
3. 1 2  Πατσιάδου, Λίλα (3 Μαρτίου 2003). «Άδαδα (Αρχαιότητα)». *Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού - Μικρά Ασία*. Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2016.
4. 1 2  Stillwell, Richard et al, επιμ. (1976). «ADADA (Karabavli) Pisidia, Turkey». *The Princeton encyclopedia of classical sites*. Princeton, N.J.: Princeton University Press. .
5. ↑  «Ancient Greek and Roman coins from Asia Minor: Adada». Asia Minor Coins. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2016.
6. ↑  Darrouzes, J. (1981). *Notitiae episcopaatum Ecclesiae Constantinopolitanae*. Paris. σελίδες I 424, III 377, VII 203, VIII 479, IX 387, X 491, XIII 341.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Commons  Άδαδα (Πισιδία), σχετικά βίντεο και φωτογραφίες στο Wikimedia Commons.


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Τουρκία
 |

 |
*Βρωμιούχο αμμώνιο*: η στερεοχημική του διάταξη.
Το **βρωμιούχο αμμώνιο** (αγγλ. *ammonium bromide*), με χημικό τύπο NH4Br, είναι το αμμωνιακό άλας του υδροβρωμικού οξέος.

Η ένωση αυτή κρυσταλλώνεται σε άχρωμα πρίσματα, με αλατούχα γεύση. Εξαχνώνεται με τη θέρμανση, ενώ είναι εξαιρετικά υδατοδιαλυτή. Με την έκθεση στον αέρα αποκτά σταδιακά κίτρινο χρώμα λόγω της οξείδωσης των ανιόντων βρωμίου (Br-) σε βρώμιο (Br2).

Παρασκευή
---------

Το βρωμιούχο αμμώνιο μπορεί να παρασκευαστεί με απευθείας αντίδραση του υδροβρωμίου με την αμμωνία.

NH3 + HBr → NH4Br
Μπορεί επίσης να παρασκευαστεί με την αντίδραση της αμμωνίας με διβρωμιούχο σίδηρο, που δύναται να ληφθεί με διέλευση υδατικού διαλύματος βρωμίου πάνω από ρινίσματα σιδήρου.

2NH3 + FeBr2 + 2H2O → 2 NH4Br + Fe(OH)2

Αντιδράσεις
-----------

Το βρωμιούχο αμμώνιο είναι ένα ασθενές οξύ με pKa ~ 5 στο νερό. Είναι ένα όξινο άλας εφόσον το ιόν αμμωνίου υδρολύεται ελαφρώς στο νερό.

Το βρωμιούχο αμμώνιο είναι ισχυρός ηλεκτρολύτης όταν διαλύεται σε ύδωρ:

NH4Br(s) → NH4+ (aq) + Br− (aq)
Το βρωμιούχο αμμώνιο τυπικά αποσυντίθεται σε αμμωνία και υδροβρώμιο όταν θερμαίνεται σε υψηλές θερμοκρασίες, όπως ακολούθως:

NH4Br → NH3 + HBr

Χρήσεις
-------

Σήμερα το βρωμιούχο αμμώνιο χρησιμοποιείται για τις εξής εφαρμογές:

* για φωτογραφία σε φιλμ
* σε πλάκες και χαρτιά
* για πυραντοχή του ξύλου και προϊόντων του
* στη λιθογραφία
* σε διαδικασίες χαρακτικής
* ως αναστολέας διάβρωσης
* σε φαρμακευτικά σκευάσματα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ammonium bromide - Ammonium bromide». *MilliporeSigma | United States*. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2021.
2. ↑  Pradyot Patnaik. *Handbook of Inorganic Chemicals*. McGraw-Hill, 2002, (ISBN 0-07-049439-8)
Συντεταγμένες: 39°11′19″N 23°55′27″E﻿ / ﻿39.18861°N 23.92417°E﻿ / 39.18861; 23.92417

Ο **Άγιος Πέτρος** είναι οικισμός του δήμου Αλοννήσου, της περιφερειακής ενότητας Σποράδων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*.  Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Σκοπέλου του νομού Μαγνησίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.

Γεωγραφία
---------

Ο Άγιος Πέτρος είναι παράλιος οικισμός της Αλοννήσου. Βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του νησιού, απέναντι από το ακρωτήρι Σπασμένη της Περιστέρας, λίγο νοτιότερα της Στενής Βάλας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 25. Απέχει 9,5 χλμ. περίπου ΒΑ. από το Πατητήρι.

Πληθυσμός
---------

Μόνιμος | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1991 | 25 |
| 2001 | 5 |
| 2011 | 22 |

Πραγματικός (de facto) | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1991 | 25 |
| 2001 | 7 |
| 2011 | 22 |

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
--------------------------------------------

Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αλοννήσου

Αξιοθέατα
---------

* Η παραλία του οικισμού

Πεζοπορία
---------

Από τον οικισμό ξεκινάει μονοπάτι που οδηγεί βόρεια στη Στενή Βάλα και νοτιοδυτικά στο ύψωμα της «Βίγλας» και στη θέση «Ισώματα».

Παραπομπές
----------

1. 1 2
2. 1 2
3. 1 2 3  Δομή 1:246
4. 1 2 3  ΠΛΜ 1:574
5. ↑  «Διακοπές», σ. 802, 804
6. 1 2 3  Χάρτες «Ανάβαση»
7. ↑
8. ↑
9. ↑
10. ↑  «Διακοπές», σ. 854, 861

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
* Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ. 2010
* Χάρτες «Ανάβαση» (Αλόννησος 1:40.000)
* eetaa.gr

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Αλοννήσου |
| --- |
|  |
| 
* Άγιος Πέτρος
* Αδελφοί (νησίδα)\*
* Αλόννησος
* Βότση
* Γέρακας
* Γιούρα (ή Γεροντία) (νησίδα)\*
* Ισιώματα
* Καλαμάκια
* Κυρά Παναγιά (νησίδα)
* Μαρπούντα
* Μουρτερό
* Πατητήρι
* Περιστέρα (νησίδα)
* Πιπέρι (νησίδα)
* Σκάντζουρα (νησίδα)\*
* Στενή Βάλα
* Ψαθούρα (νησίδα)\*
 |
|  |
| 
* Έδρα: Πατητήρι
* \* (Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
Ο **Γεώργιος Παπαδημητρίου** (1916 - 3 Νοεμβρίου 1999), γνωστός ως «*μπαρμπα-Γάκιας*» ήταν Έλληνας πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με την Ένωση Κέντρου και το ΠΑΣΟΚ και υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1916 στην Μπαμπίνη Ξηρομέρου Αιτωλοακαρνανίας, αλλά μεγάλωσε στην Αθήνα. Ο πατέρας του Δημήτριος ήταν ιερέας, και για πολλά χρόνια είχε υπηρετήσει στις φυλακές, γεγονός που επέδρασε έντονα και στον ίδιο (είχε στενές σχέσεις με την Εκκλησία). Συχνά δήλωνε «μην βιάζεστε να κρίνετε τους ανθρώπους», σε σχέση με τις εμπειρίες του πατέρα του στις φυλακές.

Σπούδασε πολιτικές και οικονομικές επιστήμες, ενώ αργότερα έλαβε και πτυχίο νομικής. Πολέμησε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός στο Αλβανικό Μέτωπο το 1940-41, ενώ την περίοδο της Κατοχής φυλακίστηκε από τους Γερμανούς στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου και επρόκειτο να εκτελεστεί, αλλά τον έσωσε ο φίλος του Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός. Μετά την απελευθέρωση του απονεμήθηκε το Μετάλλιο Εθνικής Αντίστασης.

Εκλέχθηκε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με την Ένωση Κέντρου το 1963 και το 1964, και μεταπολιτευτικά με το ΠΑΣΟΚ το 1974, 1977, 1981 και 1985. Στις 21 Απριλίου 1967 συνελήφθη και κρατήθηκε στην Γενική Ασφάλεια. Στις 18 Μαρτίου 1968 υπήρξε συνιδρυτής του ΠΑΚ Εσωτερικού και αργότερα συνελήφθη εκ νέου και εξορίστηκε στη Μακρακώμη Φθιώτιδας.

Διετέλεσε υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών από τις 26 Ιουλίου 1985 μέχρι τις 31 Οκτωβρίου 1986 στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.

Τον Μάρτιο του 1985 πρωτοστάτησε στην απομάκρυνση του Κωνσταντίνου Καραμανλή από την Προεδρία της Δημοκρατίας.

Απεβίωσε το 1999, σε ηλικία 83 ετών και κηδεύτηκε στις 5 Νοεμβρίου από τον ιερό ναό του Γ΄ Κοιμητηρίου Αθηνών (Κάτω Εκκλησία). Κατέλιπε παιδιά, εγγόνια, αδέρφια και ανίψια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  a981c1fe-5f98-4d30-ac81-192a53ea9d96. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων. a981c1fe-5f98-4d30-ac81-192a53ea9d96. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
3. ↑  Πρόσωπα στο Προσκήνιο και Εκλογές '85, Εκδόσεις «*Ορίζων*», 1985, σελίδα 277
4. 1 2 3  Αυριανή, 28 Ιουλίου 1985
5. 1 2 3 4 5  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2015.
6. 1 2  Τα Νέα, Κοινωνικά, φύλλο 4ης Νοεμβρίου 1999.
Ο **Άντριου Ντέιβιντ Θάκερεϋ** (Andrew David Thackeray, 19 Ιουνίου 1910 – 21 Φεβρουαρίου 1978), ήταν αστρονόμος ο οποίος φοίτησε στον Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ. Διετέλεσε διευθυντής του Παρατηρητηρίου Ράντκλιφ για 23 έτη.

Καριέρα
-------

Φοίτησε στο Κολλέγιο Ήτον (Eton College) και στη συνέχεια σπούδασε μαθηματικά στο King's College στο Κέμπριτζ. Το 1937 ολοκλήρωσε το PhD του πάνω στην θεωρητική αστρική φασματοσκοπία στο Εργαστήριο Ηλιακής Φυσικής (Solar Physics Laboratory) στο Κέμπριτζ. Την περίοδο 1934-36 εργάστηκε στο περίφημο αστεροσκοπείο του όρους Γουίλσον στην Καλιφόρνια. Στα 1937-48 ήταν βοηθός διευθυντής (Assistant Director) στο προαναφερθέν Εργαστήριο Ηλιακής Φυσικής και εν συνεχεία διετέλεσε Διευθυντής του Παρατηρητηρίου Ράντκλιφ (1951-74), μέχρι την συγχώνευση του με το Βασιλικό Αστεροσκοπείο στο Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας. Έγινε επίτιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου του Κέιπ Τάουν και μερικές μέρες πριν από τον θάνατό του ανακηρύχθηκε Associate της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας.

Ερευνητικό έργο
---------------

Ειδικεύθηκε στην αστρική φασματοσκοπία. Σε συνέδριο της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης που έλαβε χώρα στην Ρώμη το 1952 παρουσίασε τα αποτελέσματα ερευνών πάνω στους μεταβλητούς αστέρες στα Νέφη του Μαγγελάνου, καταδεικνύοντας ότι η εκτιμώμενη ηλικία και το εκτιμώμενο μέγεθος του Σύμπαντος θα έπρεπε να διπλασιαστούν.

Το 1950 ανακάλυψε τα λεγόμενα "Σφαιρίδια του Θάκερεϋ" (*Thackeray's Globules*, πρόκειται για σφαιρίδια Bok).

Προσωπικός βίος
---------------

Γεννήθηκε στις 19 Ιουνίου 1910 στο Τσέλσι και ήταν υιός του His father was the classical Η St. J Thackeray. He died in an accident on 21 February 1978.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «A.D. Thackeray». *South African journal of science* (South African Association for the Advancement of Science) **73-4**. 1978.
2. 1 2 3  «Obituaries». *Quarterly Journal of the Royal Astronomical Society* (Royal Astronomical Society) **20**. 1979.
3. 1 2 3  Glass, I.S. (2009). «Andrew David Thackeray at the Radcliffe Observatory». *Transactions of Royal Society of South Africa* (Taylor & Francis) **64** (1): 76–8. doi:10.1080/00359190909519240. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-03-03.. Ανακτήθηκε στις 2016-01-03.
4. ↑  Thackeray, A. D. (1950). «Some southern stars involved in nebulosity». *Monthly Notices of the Royal Astronomical Society* **110**: 524. doi:10.1093/mnras/110.6.524. Bibcode: 1950MNRAS.110..524T. .

Βιβλιογραφία
------------

* Thackeray, A.D. Astronomical spectroscopy. Eyre & Spottiswood, London, 1961, 256 pp.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* A. David Thackeray Αρχειοθετήθηκε 2010-11-19 στο Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 28461307
* LCCN: n83827691
* ISNI: 0000 0000 2656 821X
* SUDOC: 156477149
* NKC: mub2015878311

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Ο **Άγιος Πέτρος ο Αλεούτης** γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στην Αλάσκα, όπως ονομάζεται η Βορειοδυτική χερσόνησος της Αμερικής και συγκεκριμένα σε ένα από τα εκατόν πενήντα νησιά των Αλεούτων, που ανήκουν σε αυτήν.

Βιογραφία
---------

Η ζωή των κατοίκων ήταν πολύ δύσκολη λόγω των κακών καιρικών συνθηκών. Ο εκχριστιανισμός της χώρας ξεκίνησε από Ρώσους εμπόρους, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν εκεί μετά την εξερεύνησή της. Συγχρόνως Ρώσοι ιεραπόστολοι έσπειραν το λόγο του Θεού στα μέρη αυτά. Γλυκύς καρπός της θείας σποράς υπήρξε ο Άγιος Πέτρος. Μεγάλωσε σε δύσκολες κοινωνικές, οικονομικές και καιρικές συνθήκες, σεμνός και καλοσυνάτος, αγάπησε τον Χριστό και βαπτίστηκε από τους Ρώσους κληρικούς. Στην περίφημη Ρωσοαμερικανική εταιρεία που εργαζόταν, γεύτηκε την πίκρα της αδικίας και της εκμετάλλευσης από τους άπληστους μεγαλέμπορους. Περί το 1812, λόγω της ανέχειας, που ταλαιπωρούσε την οιοικογένειά του, ακολούθησε την εταιρεία στις νέες επιχειρήσεις της κοντά στο Σαν Φραντζίσκο, περιοχή που ανήκε στους Ισπανούς αποικιστές, Ρωμαιοκαθολικούς, που καταδυνάστευαν τους ιθαγενείς οι οποίοι, αν δεν προσχωρούσαν στο δόγμα τους, αντιμετώπιζαν φοβερά βασανιστήρια. Ο Άγιος Πέτρος και οι φίλοι του αρνήθηκαν την ευκαιρία φυγής και παρέμειναν εκεί, για να συμπαρασταθούν στους ιθαγενείς και να φανερώσουν, με τη γεμάτη χάρη Χριστού ζωή τους, την Ορθόδοξη Χριστιανική πίστη. Οδηγήθηκαν στη φυλακή και με εντολή του ιεροεξεταστή έκοψαν τις αρθρώσεις των ποδιών και των χεριών του Αγίου Πέτρου και τελικά τον χτύπησαν με μαχαίρι στα σπλάχνα. ''Δεν αλλάζω την πίστη μου'' επαναλάμβανε, ενώ ποτάμι έτρεχε το αίμα και η ψυχή του πετούσε στον Κύριο. Εορτάζει στις 13 Δεκεμβρίου.

Πηγές
-----

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ελένη Χριστοδουλοπούλου, «Δύο άγνωστοι άγιοι που αφιέρωσαν τη ζωή τους στον Χριστό: Ένας Εσκιμώος και ένας Τούρκος στη μάχη για την Ορθοδοξία», 27/10/2015, (1. Άγιος Πέτρος ο Εσκιμώος - 2. Άγιος Αχμέτ ο Κάλφας), από την ιστοσελίδα: ikivotos.gr του περιοδικού "Η Κιβωτός της Ορθοδοξίας".
Ο **Άντρος Καραγιάννης** είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Από το 2012 είναι δήμαρχος Δήμου Δερύνειας.

Βιογραφικά Στοιχεία
-------------------

Ο Άντρος Καραγιάννης γεννήθηκε στην Αμμόχωστο στις 24 Απριλίου 1973. Σπούδασε γερμανική και αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Ακολούθησαν σπουδές στην αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Λιντς και σπουδές γαλλικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μετς. Επιπλέον, σπούδασε Διεθνείς Σχέσεις και Ευρωπαϊκές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας.

Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του επέστρεψε στην Κύπρο, όπου και εργάστηκε ως αναγνωρισμένος ξεναγός του Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού στις γλώσσες αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά. Ακολούθως, εργάστηκε ως καθηγητής αγγλικών και γερμανικών σε ιδιωτικές σχολές και σε δημόσια σχολεία, όπως και στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας.

Είναι νυμφευμένος με την Φωτείνα Α. Βασιλείου και έχει ένα υιό και μια κόρη.

Πολιτική διαδρομή
-----------------

Την περίοδο 2008-2011 εργάστηκε ως κοινοβουλευτικός συνεργάτης του ΑΚΕΛ. Σήμερα είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ.

Στις Δημοτικές εκλογές του 2011 εκλέχθηκε Δήμαρχος Δερύνειας. Επανεξελέγη στις Δημοτικές εκλογές του 2016 χωρίς ανθυποψήφιο.

Ως δήμαρχος, διετέλεσε πρόεδρος του Συμβουλίου Κοινοτικού Εθελοντισμού (ΣΚΕ) Δερύνειας, πρόεδρος της Επιτροπής Ελεύθερων Ακριτικών και Ημικατεχόμενων Δήμων, πρόεδρος του Συμβουλίου Αποχετεύσεων Κοκκινοχωρίων (ΣΑΚ), μέλος της Κυπριακής Αντιπροσωπείας στην Επιτροπή των Περιφερειών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ακαδημίας Τοπικής Αυτοδιοίκησης Κύπρου και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Αναπτυξιακής Εταιρείας Επαρχιών Λάρνακας και Αμμοχώστου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12  «Γνωρίζοντας το Δήμαρχο και το ΔΣ». *deryneia.org.cy*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2019.
2. ↑  «Who is Who: Άντρος Γ. Καραγιάννης - Δήμαρχος Δερύνειας». *www.brief.com.cy*. 29 Μαΐου 2021. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2021.
3. ↑  «Δήμαρχος Δερύνειας ο Καραγιάννης Άντρος». *www.sigmalive.com*. 18 Δεκεμβρίου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2019.
4. ↑  «Εκλέχτηκαν Δήμαρχοι χωρίς ανθυποψήφιο στη Δερύνεια και στα Λειβάδια». *omegalive.com.cy*. 18 Νοεμβρίου 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2019.

Πηγές
-----

* «Γνωρίζοντας το Δήμαρχο και το ΔΣ». *deryneia.org.cy*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2019.

| Πολιτικά αξιώματα
 |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΑνδρέας Σιαπάνης | **Δήμαρχος Δερύνειας**1 Ιανουαρίου 2012 - | Διάδοχος- |

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Δήμαρχοι Δερύνειας |
| --- |
|  |
| 
* Φλωρεντία Ιωάννου
* Ανδρέας Σιαπάνης
* Άντρος Καραγιάννης
 |

 |
Ο **Γεώργιος Γραμμένος** του Κωνσταντίνου υπήρξε μέλος του ΕΔΕΣ και συνιδρυτής της Απελευθερωτικής Γερμανικής Κατοχής Οργάνωσης Νέων ( Α.Γ.Κ.Ο.Ν ή Α.Γ.Κ.Ω.Ν.) που ιδρύθηκε στην Αθήνα τον Ιούλιο του 1941.

Ήταν ο πιο ριψοκίνδυνος και θαρραλέος της ομάδας του, είχε καταφέρει να μιλάει αρκετά ιταλικά και γερμανικά και σε συνεργασία με την «Οργάνωση» παρακολουθούσε, συγκέντρωνε και μετέδιδε πληροφορίες στην αντίσταση από τις διάφορες συζητήσεις που έκαναν στο εστιατόριο «Πάνθεον» στα «Χαυτεία» κοντά στην Πλατεία Ομονοίας όταν έτρωγαν οι κατακτητές.
Εργαζόταν ειδικά για αυτό το σκοπό ως σερβιτόρος και μάγειρας με πλαστή ταυτότητα, που του είχε χορηγήσει ένα άλλο, μέλος σύνδεσμος της οργάνωσης «ΜΙΔΑΣ 614» που ήταν συνεπώνυμός του, εν ενεργεία αστυνομικός της Αστυνομίας Πόλεων, καταγόταν από τις Σιναράδες Κέρκυρας και υπηρετούσε στη υπηρεσία Σήμανσης της Αστυνομίας Πόλεων κοντά στο «Πάνθεον».
Ο λόγος για την ύπαρξη της πλαστής ταυτότητας ήταν ότι, μετά την πρώτη του σύλληψη μαζί με τον αδελφό του Διονύσιο Γραμμένο στις 30 Ιουνίου 1941, οι Γερμανοί τον συνέλαβαν άλλες δύο φορές, την μία την 12-9-1941 στον «Παράδεισο» Αμαρουσίου όπου για άγνωστο λόγο και με ανύπαρκτη κατηγορία τον καταδίκασαν σε φυλάκιση ενός μηνός και την άλλη την 17-12-1941, όπου οι Γερμανοί και στελέχη της Υ.Π.Ε.Α. (Υπηρεσία Προστασίας Εθνικής Ασφαλείας), τον συνέλαβαν και τον ανέκριναν, αλλά τελικά αφέθηκε ελεύθερος.
Τέλη Ιουνίου 1944 αφού η οργάνωση προδόθηκε, οι Γερμανοί τον συνέλαβαν για τελευταία φορά και μαζί με άλλα στελέχη της οργάνωσής, τους οδηγούν στα κρατητήρια της Γκεστάπο όπου τους βασανίζουν φρικτά. Στη συνέχεια, ανθρώπινο ράκος μεταφέρεται στο Χαϊδάρι όπου, την 1η Ιουλίου 1944 εκτελείται μαζί με τα άλλα μέλη της οργάνωσης Χρήστο Γραμμένο, Σπύρο Φιλιππάτο, Κώστα και Παναγιώτη Καρατζέλη και τον 17άχρονο Δημήτρη Ξαγοράρη.
Θάφτηκε στον υπ’αρίθμ. 736 τάφο του 22ου τετραγώνου του Γ’ Νεκροταφείου της Αθήνας. Ήταν 28 ετών.

Λίγες ημέρες αργότερα (11η Αυγούστου 1944) πέθανε στη Ζάκυνθο στα χέρια των Γερμανών ο αδελφός του Σπυρίδων Γραμμένος σε ηλικία 31 ετών.

Πηγές
-----

* «Η Ζάκυνθος τα χρόνια της σκλαβιάς», Διον. Χ. Στραβόλεμου, Ζάκυνθος 1948
* «Χαϊδάρι - Κάστρο και βωμός της Εθνικής Αντίστασης», Αντ. Φλουντζή
* «TO ΑΓΙΟ ΧΑΙΔΑΡΙ» Ένα Ημερολόγιο Κατοχής, Θεόδωρου Μιχ.Τσερπέ, προλ. Στέφανος Ληναίος, Αθήνα 2007
* «Αρχεία Εθνικής Αντίστασης 1941-1944», Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, Αθήνα 1998,
* «Εκτελεσθέντες επί κατοχής», Τσάτσου, Ιωάννα ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ Αθήνα 1976
Ο **Νίκυ Γιάκοβλεφ** (Γιάλτα, 1910 - Αθήνα, 9 Οκτωβρίου 1981) ήταν συνθέτης και πιανίστας της ελαφράς μουσικής. Είχε καταγωγή από τη Ρωσία, αριστοκρατικό ύφος και συνήθιζε να φορά μονόκλ.  

Εγκαταστάθηκε στην Αθήνα το 1934, όπου τον επόμενο χρόνο η οικογένειά του άνοιξε το πολυτελές, διακοσμημένο σε ρυθμό Αρ Ντεκό και πολύ γνωστό στην εποχή του ζαχαροπλαστείο *Πέτρογραδ* στην οδό Σταδίου 29, όπου και ο ίδιος συχνά έπαιζε πιάνο, προς τέρψιν των θαμώνων.  

Το 1951 παντρεύτηκε τη συνεργάτιδά και ερμηνεύτρια πολλών τραγουδιών του, Μαίρη Λω, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, την Λένα (1953) και τον Νίκυ (1971). Τον Σεπτέμβριο του 1960 ήταν ένα από τα πρώτα πρόσωπα που εμφανίστηκαν στην τηλεόραση, συνοδεύοντας στο πιάνο την άδουσα Μαίρη Λω, στην πρώτη πειραματική τηλεοπτική εκπομπή που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα με μέριμνα της ΔΕΗ από το χώρο της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Την παρουσίαση είχε κάνει η Λίτσα Φωκίδου. Το 1969 το Πέτρογραδ έκλεισε, όμως στο μεταξύ ο φιλότεχνος Νίκυ Γιάκοβλεφ με την Μαίρη Λω είχαν ανοίξει γκαλερί έναντι του Ξενοδοχείου Χίλτον στην Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας 71.  

Ο Γιάκοβλεφ πέθανε στις 9 Οκτωβρίου 1981 και κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο την επομένη.

Έργα
----

### Επιλεγμένες συνθέσεις

* "Αν σε χάσω"
* "Θάλασσα, θάλασσα" (1949)
* "Kαλαμαζού"
* "Καλή αντάμωση ματάκια γαλανά" (1960, **Γ΄ βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης**)
* "Καπετάνιε χαμογέλα" (1948)
* "Καροτσιέρη τράβα" (ρουμάνικο)
* "Λένε λένε λένε"
* "Μόνο μια νύχτα"
* "Νύχτα" (βραβευμένο σε διεθνές Φεστιβάλ)
* "Ξαναβλέπω το μικρό το αμαξάκι" (1954). **Ήταν το πρώτο τραγούδι του στιχουργού Πυθαγόρα**.
* "Τα φώτα που σβήνουν"
* "Τι τριάντα, τι σαράντα, τι πενήντα"
* "Το βαλς αρχίζει"
* "Tσικίτα μία"

Μουσική για κινηματογραφικές ταινίες
------------------------------------

* *Άννα Ροδίτη* (1948)
* *Διαγωγή... μηδέν!* (1949)
* *Μπροστά στο Θεό* (1953)
* *Μόνο για μια νύχτα* (1958)

Δισκογραφία
-----------

* *Τραγούδια του Νίκυ Γιάκοβλεφ* (1968)
* *Μαίρη Λω* (1980)
* *Η Μαίρη Λω τραγουδά Νίκυ Γιάκοβλεφ* (1984)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παρουσίαση του Πέτρογραδ Αρχειοθετήθηκε 2019-04-11 στο Wayback Machine. σε μπλογκ αφιερωμένο στο ρεμπέτικο με συλλογή άρθρων για τα παλιά αθηναϊκά καφενεία.
2. ↑  *Πέθανε χθες ο Γιάκοβλεφ, κηδεύεται σήμερα*, Εφημερίδα *Το Βήμα*, 10-10-1981.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Νίκυ Γιάκοβλεφ στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
* Βιογραφία στη Musipedia, με πληροφορίες από το *Λεξικό της ελληνικής Μουσικής*, του Τάκη Καλογερόπουλου, εκδόσεις Γιαλλελή, 2001.
* Τραγούδια του Γιάκοβλεφ στο kithara.gr

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 257003

 |

 |
Ο **Νίκος Ψυρούκης** (1926 - 2003) ήταν Έλληνας μαρξιστής ιστορικός.

Βίος
----

Ο **Νίκος Ψυρούκης** γεννήθηκε το 1926 στην Ισμαηλία της Διώρυγας του Σουέζ στην Αίγυπτο. Ο πατέρας του καταγόταν από το Αϊβαλί αλλά εκδιώχθηκε από τον πατέρα του και κατέφυγε στην Αίγυπτο. Εκεί εργάστηκε ως τυπογράφος-λιθογράφος στην Εταιρεία της Διώρυγας. Αφού τελείωσε το ελληνικό σχολείο της γενέτειράς του, συνέχισε στην Αμπέτειο Σχολή στο Κάιρο. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του το 1944, εντάχθηκε στον αντιαποικιακό αγώνα. Προς αποφυγήν σύλληψής του κατέφυγε στη Γαλλία και στη συνέχεια στην Τσεχοσλοβακία στα τέλη του 1949. Αρχικά εργάστηκε σε εργοστάσιο υφαντουργίας και προταθείς ως γιος εργάτη έλαβε υποτροφία από τη Διεθνή Ένωση Φοιτητών για να σπουδάσει Ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Πράγας. Τελείωσε τις σπουδές του το 1956 με διπλωματική εργασία για τη *Μικρασιατική καταστροφή* και επέστρεψε στην Αίγυπτο όπου εργάστηκε στην παροικιακή εφημερίδα *Πάροικος*. Το 1961 επέστρεψε στην Ελλάδα όπου εργάστηκε στην εφημερίδα *Ναυτεργατική-Ναυτεμπορική*. και αργότερα στα *Σύγχρονα Θέµατα* και την *Ιστορική Επιθεώρηση* του Κοµνηνού Πυροµάγλου. Το 1963 ιδρύει την  *Κίνηση Φίλων Νέων Χωρών*, κίνηση που αποσκοπεί στην αλληλεγγύη στα εθνικοαπελευθερωτικά κινήµατα του τρίτου κόσµου και στην αυτοδιάθεση της Κύπρου. Στη Δικτατορία του 1967 εξορίστηκε στη Γυάρο μαζί με τη σύζυγό του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μελέτης Μελετόπουλος-Γιάννης Γορανίτης, «Συνέντευξη από τον Νίκο Ψυρούκη», *Νέα Κοινωνιολογία*, τομ. 26 (καλοκαίρι 1998), σελ. 6.
2. ↑  Μελέτης Μελετόπουλος-Γιάννης Γορανίτης, «Συνέντευξη από τον Νίκο Ψυρούκη», *Νέα Κοινωνιολογία*, τομ. 26 (καλοκαίρι 1998), σελ. 7.
3. ↑  Μελέτης Μελετόπουλος-Γιάννης Γορανίτης, «Συνέντευξη από τον Νίκο Ψυρούκη», *Νέα Κοινωνιολογία*, τομ. 26 (καλοκαίρι 1998), σελ. 8.
4. ↑  Μελέτης Μελετόπουλος-Γιάννης Γορανίτης, «Συνέντευξη από τον Νίκο Ψυρούκη», *Νέα Κοινωνιολογία*, τομ. 26 (καλοκαίρι 1998), σελ. 9.
5. ↑  Μελέτης Μελετόπουλος-Γιάννης Γορανίτης, «Συνέντευξη από τον Νίκο Ψυρούκη», *Νέα Κοινωνιολογία*, τομ. 26 (καλοκαίρι 1998), σελ. 10.

Πηγές
-----

* Μελέτης Μελετόπουλος-Γιάννης Γορανίτης, «Συνέντευξη από τον Νίκο Ψυρούκη», *Νέα Κοινωνιολογία*, τομ. 26 (καλοκαίρι 1998), σελ. 6-16.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 271198778
* **Europeana**: agent/base/136734
* **ΕΒΕ**: 32607
* **BiblioNet**: **21237**
* LCCN: n82144542
* ISNI: 0000 0003 8370 7345
* GND: 103164480
* SUDOC: 171886178
* BNF: cb17004377h (data)
* NKC: jo2006324810

 |

 |
Σε διάφορα διοικητικά έγγραφα της *Χώρας Μετσόβου,* του 18ου και των αρχών του 19ου
αιώνα, καταγράφεται ο όρος *βοϊβοδαλί*κι.
Προέρχεται από την λέξη *βοεβόδας,* τίτλο
που έφερε ο εκάστοτε Οθωμανός νομέας της περιοχής και, ως έννοια, προσδιορίζει
το τοπικό σύστημα είσπραξης και απόδοσης των φόρων στο οθωμανικό κράτος.

Αναταραχές
----------

Το *βοϊβοδαλίκι*
συνιστούσε τη σημαντικότερη κοινοτική λειτουργία της *Χώρας Μετσόβου* και απασχολούσε έντονα την ηγετική της ομάδα. Η
επίγνωση ότι, η φορολογική και πολιτική αυτοδιάθεση της *Χώρας* συνδέονταν άμεσα με την υπεύθυνη διαχείριση του *βοϊβοδαλικίου,* οδηγούσε συχνά σε
ξέσπασμα εσωτερικών αναταραχών. Γενεσιουργός αιτία τους ήταν ο φόβος μήπως, οι
κατά καιρούς λανθασμένοι χειρισμοί της ηγετικής ομάδας, οδηγήσουν τον mukata‘a
του Μετσόβου σε μη ελεγχόμενα από τους κατοίκους του πρόσωπα.

Φόροι
-----

Η απόδοση του φόρου και η εξασφάλιση των σχετικών εγγράφων
από τον εκάστοτε *βοεβόδα*, συνιστούσε
την εξωτερική πτυχή του *βοϊβοδαλικίου*.
Όμως, για τα κατώτερα στρώματα του πληθυσμού το *βοϊβοδαλίκι* ταυτίζονταν με την αρχοντική κοινωνία του Μετσόβου,
εφόσον τα όργανα που αναλάμβαναν τη διεκπεραίωσή του προέρχονταν από αυτή. Οι
ακολουθούμενες εισπρακτικές διαδικασίες αναπαρήγαγαν σε τοπική κλίμακα γνωστές
μεθόδους του οθωμανικού δημοσιονομικού συστήματος.

Πλαίσιο δράσης
--------------

Με ειδικά συμφωνητικά, στα οποία αναγράφονταν τα
εισπραττόμενα ποσά καθώς και οι υποχρεώσεις ή τα δικαιώματα του εκάστοτε *ελτιζαμτζή* (iltizâm),όπως αποκαλούνται
στα έγγραφα της εποχής οι εκμισθωτές των φόρων, καθορίζονταν απόλυτα το πλαίσιο
δράσης τους. Η εφαρμογή αυτού του συστήματος είχε διττό σκοπό. Από τη μία, τη
σύσταση ενός μηχανισμού είσπραξης των φόρων και από την άλλη την εμπλοκή των
χρηματικών κεφαλαίων των εύπορων κατοίκων του Μετσόβου στην εξυπηρέτηση του *βοϊβοδαλικίου*.

Πηγές
-----

* Β. Cvetkova, «Η εξέλιξη του τουρκικού φεουδαλικού καθεστώτος από τα τέλη του ΙΣΤ΄ως τα μέσα του ΙΗ΄ αιώνα» στο *Η οικονομική δομή των Βαλκανικών χωρών στα χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας ιε΄ -ιθ΄ αι.*, εκδ. Μέλισσα, σελ. 93 -95.
* Β. Cvetkova, «Recherches sur le système d’ affermage (iltizam) dans l’ Empire ottoman au cours du XVIe-XVIIIe s. par rapport aux contrées bulgares», *Rocznik Orientalistyncy*, 27/2 (1964), σελ. 111-119.
* G. Ηamilton - H. Bowen, *Islamic Society and the Wes*, *Islamic Society in the Eighteenth Century*, Vol. I2, London-N.York-Toronto 1957, σελ. 17-21.
* H. Inalcik, *The Emergence of bigfarms, çiftliks: state, landlords and tenants*, Collection Turcica III, Peeters, Leuvain 1983, σελ. 111-112.
* Θ. Δασούλας, *Αγροτικές κοινωνίες του ορεινού χώρου κατά οθωμανική περίοδο: ο γεωργικός κόσμος της "Χώρας Μετζόβου" (18ος-19οςαι.)*, ΕΑΔΔ (Εθνικό Αρχείο Διδακτορικών Διατριβών), 2009, σελ. 333-347, 358-361.
Ο **Βενέδικτος του Αλάτρι** (ιταλικά : *Benedetto d'Alatri*), γνωστός στη ελληνική βιβλιογραφία και σαν **Μπενέτος** ή **Μπενεδέτος**, ήταν Λατίνος Αρχιεπίσκοπος της Πάτρας και βαρώνος της Εκκλησιαστικής βαρωνίας της Πάτρας την περίοδο 1273-1295 μ.Χ. καταγόμενος από το Αλάτρι της Ιταλίας.

Ο Βενέδικτος ήταν αρχικά ψάλτης στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής της Πάτρας όταν μετά τον θάνατο του αρχιεπίσκοπου *Γωφρίδου* εκλέχτηκε από τους λατίνους κληρικούς της πόλης αρχιεπίσκοπος. Μετά τον θάνατο του πρίγκιπα Γουλιέλμου και λόγω ότι δεν είχε αρσενικό απόγονο διορίσθηκε επιτροπή να εκτελέσουν τη διαθήκη του. Την επιτροπή αποτελούσαν ο Βενέδικτος και ο επίσκοπος Μεθώνης, οι οποίοι μοίρασαν τη περιουσία του όπως όριζε η διαθήκη του.

Το 1278 στη συνέλευση που έγινε στη Γλαρέντζα για την υποδοχή του βάϊλου Γαλερανού μίλησε εκ μέρους όλων των υπολοίπων βαρώνων. Το ελληνικό Χρονικό του Μορέως αναφέρει ότι "τον εκλέξανε οι υπόλοιποι φλαμπουραίοι, καβαλαραίοι κι αρχιερείς". Στη ομιλία του είπε ότι όφειλε ο ίδιος ο νέος πρίγκιπας, ο Κάρολος του Ανζού, να εμφανιστεί στη συνέλευση να του ορκιστούν πίστη κι όχι να στείλει εκπρόσωπο δείχνοντας ότι δεν τον αποδέχεται. Τέλος αφού επικράτησε η άποψη των περισσοτέρων παρευρισκόμενων αποδέχτηκε τον Βάϊλο κι έγινε η ορκωμοσία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Το Χρονικόν του Μωρέως

Πηγές
-----

* Στέφανος Θωμόπουλος, *Ιστορία της πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821*, Εκ της βασιλικής τυπογραφίας Νικολάου Γ. Ιγγλέση, Εν Αθήναις 1888
* Chroniques greco-romanes : inedites ou peu connues avec notes et tables genealogiques / par Charles Hopf. -- Berlin : Weidmann, 1873. -- xlviii, 538 p. : fold. geneal. tables
* Το Χρονικόν του Μωρέως
Οικία Λεβαντίνων
Παραδοσιακός οικισμός του Μπουτζά

Ο **Βουτζάς** (***Buca***) είναι προάστιο που βρίσκεται 9 χλμ ανατολικά της πόλης της Σμύρνης (İzmir), που με τη σειρά της ανήκει στην ευρύτερη επαρχία της Σμύρνης. Ανήκει στις Ακτές του Αιγαίου στην Τουρκία. Οι κάτοικοι του Βουτζά, μέχρι το 1922 ήταν πλειοψηφικά Έλληνες ὀπως και του Μπουρνόβα καθώς άνθιζε το εμπόριο σε αυτές τις περιοχές της Σμύρνης ενώ τώρα υπάρχουν Τούρκοι και λίγοι απόγονοι των Λεβαντίνων, εμπόρων από τις *θαλάσσιες Δημοκρατίες* της Μεσογείου, έτσι χαρακτηρίζονταν τα Μεσογειακά εδάφη ανατολικά της Βενετίας όπου ανθούσε το θαλάσσιο εμπόριο. *Levant* ήταν η ονομασία της καθομιλουμένης Μέσης Γαλλικής Γλώσσας (1340-1611) αλλά και αργότερα επί Τουρκοκρατίας σε εδάφη που είχαν προσαρτηθεί σε αυτή.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Βουτζάς**  |

1. ↑  www.harita.gov.tr/images/urun/il\_ilce\_alanlari.pdf.
2. ↑  Μάνσελ, Φίλιπ (2012). «Οι *πρωτεύουσες* του Λεβάντε». *www.kathimerini.gr*. Ωκεανίδα.
Ο **Βενέδικτος Εμπόριος** (ανεπίσημο επώνυμο: **Μπορής**) ήταν Έλληνας ζωγράφος και αγιογράφος της Κρητικής Σχολής του 17ου αιώνα.  Γεννήθηκε περί τα τέλη του 16ου αιώνα. Με καταγωγή από τα Χανιά, έζησε και εργάστηκε στη Βενετία. Συγγενής του πιστεύεται ότι ήταν ο Αντώνιος Μπόρης. Έργα του βρίσκονται στον ελληνικό ναό του Αγίου Γεωργίου των Γραικών, στη Βενετία. Μερικά από αυτά είναι "Ο Μυστικός Δείπνος" (1606), "Γραμματεύς και Φαρισαίος¨", "Ό άσωτος υιός" και άλλα..

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εγκυκλοπαίδεια 2002, νέα έκδοση 1984, τ. 6, σελ. 104.
2. ↑  Δώρα Κομίνη-Διαλέτη, Λεξικό Ελλήνων καλλιτεχνών, τ. 3, εκδ. οίκος Μέλισσα, 1999, σελ. 212.
3. ↑  Φοίβος Πιομπινός, Έλληνες αγιογράφοι μέχρι το 1821, 1984, σελ. 115.
4. ↑  Βιογραφικά στοιχεία
5. ↑  Ανδρέας Καλοκαιρινός, Κρητικά Χρονικά, 1949, τ. 3, σελ. 579.
6. ↑  Μανόλης Χατζηδάκης, *Συλλογή εικόνων της Ελληνικής κοινότητος της Βενετίας*, σελ. 579, 1949[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Ένγκελμπερτ Α΄**, γερμ. Engelbert I (απεβ. 1 Απριλίου 1191) από τον Οίκο της Γκορίτσια ήταν κόμης της Γκορίτσια (1150-1191), μάργραβος της Ίστρια, παλατινός κόμης της Καρινθίας και επίτροπος (vogt, reeve) του Πατριαρχείου της Ακουιλέιας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μάινχαρτ Α΄ κόμη της Γκορίτσια και της Ελισάβετ, κόρης του Μπότο κόμη του Σβάρτσενμπουρκ στο Νόρντγκαου της Βαυαρίας.

Αναφέρεται για πρώτη φορά το 1137 ως επίτροπος (vogt) του αββαείου Μίλλσταττ, μία θέση που ανέλαβε ο θείος του Ένγκελμπερτ Α΄ (απεβ. 1122), μάλλον μετά που απεβίωσαν οι ιδρυτές του από τον Οίκο των Αριμπονιδών.

Το 1150 κληρονόμησε την κομητεία της Γκορίτσια από τον άτεκνο, μεγαλύτερο αδελφό του Ερρίκο Β΄. Όπως ο πατέρας του, υπηρέτησε και εκείνος ως επίτροπος (reeve) της Ακουιλέια και του αββαείου του Αγ. Πέτρου στην Ίστρια. Έγινε σφοδρός υπέρμαχος των Χοενστάουφεν και -όπως και ο νεότερος αδελφός του Μάινχαρτ- ήταν προσωρινά μάργραβος της Ίστρια.

Ανταγωνιζόταν τον Οίκο των Άντεχς, δουκών της Μερανίας. Οι απόγονοί του κέρδισαν περισσότερη έκταση στην έσω Ίστρια, περί το Πάζιν (γερμ. Μίττερμπουρκ).

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Όθωνα Α΄ κόμη του Σάγιερν-Ντάχαου-Βάλλεϋ και είχε τέκνα:

* Ένγκελμερτ Γ΄ απεβ. 1220, κόμη της Γκορίτσια.
* Μάινχαρτ Β΄ π. 1160-1231, κόμη της Γκορίτσια.
* Βεατρίκη, μοναχή στην Ακουιλέια.

Πηγές
-----

* Genealogy of Gorizia Αρχειοθετήθηκε 2021-02-11 στο Wayback Machine.
* Meinhard and his successors ruled Pazin and some other parts of Istria

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
2. ↑  (Γερμανικά) *Catalog of the German National Library*. 136925855. Ανακτήθηκε στις 17  Ιουλίου 2021.
3. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81189244
* GND: 136925855

 |

 |
Συντεταγμένες: 51°5′43.001″N 7°35′49.999″E﻿ / ﻿51.09527806°N 7.59722194°E﻿ / 51.09527806; 7.59722194

Ο **Βούπερ** (γερμανικά: *Wupper*) είναι παραπόταμος του Ρήνου που διαρρέει το κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας της Γερμανίας. Πηγάζοντας κοντά στο Μάριενχαϊντε στο δυτικό Σάουερλαντ διασχίζει την ορεινή περιοχή της Μπερτζίσες Λαντ στην κομητεία Μπεργκ και εκβάλλει στον Ρήνο στο Λεβερκούζεν, νότια του Ντίσελντορφ. Το άνω τμήμα του ονομάζεται *Βίππερ*. Έχει συνολικό μήκος 113 χιλιομέτρων και λεκάνη απορροής 827 τετραγωνικών χιλιομέτρων.Έχει μέση παροχή νερού 17 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο κοντά στις εκβολές του.

Στην πορεία του, ο ποταμός διαρρέει την πόλη του Βούπερταλ όπου ο εναέριος σιδηρόδρομος περνά για περίπου 10 χιλιόμετρα πάνω από τον ποταμό. Σύμφωνα με έναν αστικό μύθο, το 1950 ένας ελέφαντας με το όνομα Τούφφι βούτηξε στον ποταμό από τον σιδηρόδρομο.

Πάνω από τον ποταμό έχει κατασκευαστεί η μεγαλύτερη σιδηροδρομική γέφυρα, κοντά στο Μούνγκστεν, ανάμεσα στο Ρέμσαϊντ και στο Σόλινγκεν. Λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω, το κάστρο Μπέργκ χτισμένο σε έναν λόφο επιβλέπει τον ποταμό.

Υδροενέργεια
------------

Από τον 15ο αιώνα, ο Βούπερ και οι παραπόταμοι του έδωσαν ζωή σε εκατοντάδες ξυλουργεία, μύλους και εργοστάσια στις όχθες τους. Αρχικά το νερό του ποταμού χρησιμοποιούνταν για κολύμπι και για τον καθαρισμό καμβάδων και ρούχων, και στα πιο σύγχρονα χρόνια έδωσε ζωή σε υδροηλεκτρικά εργοστάσια και χρησιμοποιήθηκε ως κανάλι αποβλήτων.

Ο Βούπερ επομένως διευκόλυνε την πρώτη βιομηχανική επέκταση της κοιλάδας Βούππερταλ (ή Βούπερ) κατά τον 18ο, τον 19ο και τον 20ο αιώνα, παρόμοια με την επέκταση της Σίλικον Βάλεϊ στις ΗΠΑ τον 20ο αιώνα. Η κοιλάδα Βούπερ ήταν από τις πρώτες βιομηχανικές περιοχές του πλανήτη.

Ο Εναέριος σιδηρόδρομος πάνω από τον Βούπερ στο Βούπερταλ

Άλλα
----

* Ο Βούπερ παρατίθεται στην γερμανική παροιμία "Über die Wupper gehen" που μεταφράζεται ελεύθερα ως "χρεοκοπώ", ως "πηγαίνω στη φυλακή" και ως "πρόκειται να πεθάνω".
* Η Έλσε Λάσκερ-Σέλερ έγραψε το δράμα "Die Wupper" (Ο Βούπερ)

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.lanuv.nrw.de/fileadmin/lanuv/wasser/pdf/Gewaesserverzeichnis%20GSK3C.xls. Ανακτήθηκε στις 17  Ιουλίου 2017.
2. ↑  Die Wupper // Wupperverband
3. ↑  «Cloth Bleaching alongside Wupper River». Municipality of Wuppertal. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2011.
4. ↑  Rolf-Bernhard Essig. «Woher kommt "Über die Wupper gehen"?» (στα German). SWR. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2014. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link) [*νεκρός σύνδεσμος*]

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 247181460
* GND: 4067083-1
* NKC: ge935652

 |

 |
Στην ιρλανδική μυθολογία, ο **Νουάντου** (ιρλ. *Nuadha ή Nuadhu*) ήταν βασιλιάς των Τουάθα ντε Ντανάν. 

Ένας από τους **Τέσσερις Θησαυρούς** των Τουάθα ντε Ντανάν ήταν το σπαθί του Νουάντου, το Φράγκαρχ, το οποίο έκοβε στα δυο τους εχθρούς του. Στην Πρώτη Μάχη της Μόι Τούραχ (**Magh Tuiredh**), ο Νουάντα έχασε το χέρι του, το οποίο αργότερα αναπληρώθηκε από τον Ντίαν Κεχτ και τον Κρέιγνε με ένα ασημένιο χέρι. Εν τω μεταξύ, ο Νουάντου δεν ήταν αρτιμελής, οπότε δεν μπορούσε να είναι βασιλιάς και στη θέση του εξέλεξαν βασιλιά τον Μπρες, που η μισή του καταγωγή ήταν και από τους Φομόριαν.

Ο Μπρες αποδείχθηκε ότι ήταν τύραννος, αφού υποχρέωνε τους Τουάθα ντε Ντανάν να δουλεύουν σαν σκλάβοι για τους Φομόριαν, κι έτσι ο Νουάντου επανήλθε στο θρόνο. Αργότερα, ο γιος του Ντίαν Κεχτ, Μιοχ, του έφτιαξε ένα χέρι από σάρκα και οστά, προκαλώντας την οργή και το φθόνο του πατέρα του, που τον σκότωσε.

Ο Νουάντου έθεσε τον πολεμιστή Λουγ επικεφαλής του στρατού κι εκείνος οδήγησε τους Τουάθα ντε Ντανάν στη νίκη εναντίον των Φομόριαν στη Δεύτερη Μάχη της Μόι Τούραχ. Ο Νουάντου όμως σκοτώθηκε στο πεδίο της μάχης από τον Μπάλορ των Φομόριαν.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Θέματα της Κελτικής μυθολογίας |
| --- |
|  |
| Κελτικός πολιτισμός | 
* Αλφάβητο Όγκχαμ
* Δρυίδες
* Κελτικές γλώσσες
* Ρούνοι
 |  |
|  |
| Θεότητες | 
* Άρμετ
* Γκοϊβένου
* Έθνι
* Επόνα
* Ερίου
* Κέριντγουεν
* Κερνούνος
* Κίαν
* Κρέιγνε
* Λουγ
* Λούχτα
* Μανάνναν
* Μιοχ
* Μόρριγαν
* Μπαβ
* Μπάλορ
* Μπρες
* Μπρίγκιντ
* Νουάντου
* Ντάγδα
* Ντάνου
* Ντίαν Κεχτ
* Όγμα
* Ρίανον
* Τούιρεν
* Φαντ
 |
|  |
| Φυλές και γεγονότα | 
* Κούλεϊ
* Μόι Τούραχ
* Τουάθα ντε Ντανάν
* Φομόριαν
 |
|  |
| Λατρεία και εορτές | 
* Ίμπολκ
* Λούγνασαδ
* Μπελτέιν
* Σόουιν
 |
|  |
| Κύκλος του Όλστερ | 
* Κόνορ μακ Νέσσα
* Κουχούλιν
* Μάεβ
* Νες
* Νάσι
* Ντέιρντρε
* Φέργκους
 |

 |
Η στήλη της Αθηνάς, μπροστά από την Ακαδημία Αθηνών
Η **νεοελληνική τέχνη** είναι μορφή τέχνης από την περίοδο μεταξύ της ανεξαρτησίας της χώρας του και του 20ού αιώνα. Δεδομένου ότι η ηπειρωτική Ελλάδα ήταν υπό οθωμανική κυριαρχία και για τέσσερις αιώνες, δεν ήταν μέρος των Αναγεννησιακών και καλλιτεχνικών κινήσεων που της Δυτικής Ευρώπης. Ωστόσο, ελληνικά νησιά όπως η Κρήτη και τα Ιόνια νησιά ήταν για μεγάλο χρονικό διάστημα υπό την κυριαρχία των Βενετών ή άλλων ευρωπαϊκών δυνάμεων και έτσι μπόρεσαν να αφομοιώσουν καλύτερα τις ριζικές αλλαγές που έλαβαν χώρα στην Ευρώπη κατά τον 14ο-18ο αιώνα. Η Επτανησιακή Σχολή είναι ένα παράδειγμα καλλιτεχνικού κινήματος στην Ελλάδα. Ως εκ τούτου, υπήρξαν διαφορετικές καλλιτεχνικές τάσεις στην ελληνική κοινωνία[1]. Η νεοελληνική τέχνη μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει διαμορφωθεί κυρίως από τις ιδιαίτερες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες της Ελλάδας, τη μεγάλη ελληνική διασπορά σε όλη την Ευρώπη και τη νέα ελληνική κοινωνική ελίτ, καθώς και τις εξωτερικές καλλιτεχνικές επιρροές, κυρίως από τη Γερμανία και τη Γαλλία.

Η νεοελληνική τέχνη αρχίζει να αναπτύσσεται την εποχή του Ρομαντισμού. Οι Έλληνες καλλιτέχνες απορρόφησαν πολλά στοιχεία από τους Ευρωπαίους. Το Μόναχο, ως σημαντικό διεθνές κέντρο τεχνών εκείνης της εποχής, ήταν ο τόπος όπου η πλειοψηφία των Ελλήνων καλλιτεχνών του 19ου αιώνα επέλεξε να σπουδάσει.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Nano Chatzidakis, in From Byzantium to El Greco, p.49, Athens 1987, Byzantine Museum of Arts
Ο **Βασίλειος Κίλιξ** ήταν Συριακής καταγωγής εκκλησιαστικός ιστορικός που έζησε τον 5ο με 6ο αιώνα μ.Χ.

Βίος
----

Για τον **Βασίλειο Κίλιξ** δεν γνωρίζουμε πολλές λεπτομέρειες. Υπήρξε πρεσβύτερος στην Αντιόχεια κι έπειτα επίσκοπος Ειρηνουπόλεως Κιλικίας από όπου και καταγόταν. Ήταν μονοφυσίτης.

Συγγραφικό έργο
---------------

Έγραψε *Εκκλησιαστική ιστορία* σε τρία βιβλία που κάλυπτε την περίοδο 450 μέχρι το 540 μ.Χ. Ο Φώτιος ο Μέγας τον επικρίνει για την ασάφεια της γλώσσας του και για την τεχνηέντως διόγκωση του έργου του με την παράθεση πληθώρας επιστολών οι οποίες αντηλλάγησαν από τους επισκόπους, με σκοπό την καλύτερη τεκμηρίωση του έργου του.

Πηγές
-----

* Απόστολος Καρπόζηλος, Βυζαντινοί Ιστορικοί και χρονογράφοι, τόμ. Α΄, εκδ. Κανάκης, Αθήνα, 1997, σελ. 218-219.
* Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τόμ.Ε΄, εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2006, σελ.543-544.
Η **Άννα-Σίβυλλα**, γερμ.: Anna Sibylle von Hanau-Lichtenberg (16 Μαΐου 1542 - 5 Ιανουαρίου 1580 ) από τον Οίκο του Χάναου ήταν γερμανίδα ευγενής γυναίκα, κόρη του κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ, που με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Φλέκενσταϊν-Ντάγκστουλ.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Λίχτενμπεργκ ως η πρώτη (επιζήσασα) κόρη του Φιλίππου Δ΄ (20 Μαΐου 1512 - 19 Φεβρουαρίου 1590) κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ και της Ελεονώρας (11 Οκτωβρίου 1523 - 26 Απριλίου 1544), κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ κόμη του Φύρστενμπεργκ.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε στις 12 Οκτωβρίου 1562  με τον Λουδοβίκο του Φλέκενσταϊν-Ντάγκστουλ (1542-1577). Είχαν τέκνο:

* Φίλιππος-Βόλφγκανγκ (απεβ. 1618), του Φλέκενσταϊν-Ντάγκσμπουργκ. Νυμφεύτηκε την Αλεξάνδρα του Ράπολτσταϊν (15 Μαρτίου 1565 - 9 Απριλίου 1610).
	+ Γεώργιος Β΄ (1588-1644), επίτροπος του Χάναου, τελευταίος του κλάδου Φλέκενσταϊν-Ντάγκστουλ. Νυμφεύτηκε τη Μαρία-Μαγδαληνή του Χόενζακσεν (μετά το 1628).

### Υστεροφημία

Αυτός ο γάμος αποδείχθηκε σημαντικός για την ιστορία του Οίκου του Χάναου και των κομητειών Χάναου-Μύντσενμπεργκ και Χάναου-Λίχτενμπεργκ, επειδή ο εγγονός της Γεώργιος Β΄ του Φλέκενσταϊν-Ντάγκστουλ έπαιξε σημαντικό ρόλο κατά την τελευταία φάση του Τριακονταετούς Πολέμου. Αυτός ενήργησε ως επίτροπος για τον ανήλικο κόμη Φρειδερίκο-Κάζιμιρ κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ, από το 1641 έως το 1647 και στο Χάναου-Μύντσενμπεργκ από το 1642 έως το 1647. Ο Γεώργιος Β΄ επέτυχε την επανένωση των δύο τμημάτων του Χάναου, παρά την αντίσταση του λαντγκράβου της Έσσης-Κάσσελ, ο οποίος ήταν ο επικυρίαρχος φεουδαρχικά του Χάναου-Μύντσενμπεργκ.

Bιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Reinhard Dietrich: *Die Landesverfassung στο dem Hanauischen*, στη σειρά *Hanauer Geschichtsblätter*, vol. 34, Χάναου, 1996,(ISBN 3-9801933-6-5)
* Wilhelm Morhardt: *Hanau alt's - in Ehren b'halt's - Die Grafen von Hanau-Lichtenberg στο Geschichte und Geschichten*, στη σειρά *Babenhausen einst und jetzt*, vol. 10, Babenhausen, 1984
* Detlev Schwennicke: *Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten*, νέα σειρά, τομ. VII, πίνακας 26
* Reinhard Suchier: *Genealogie des Hanauer Grafenhauses*, σε: *Festschrift des Hanauer Geschichtsvereins zu seiner fünfzigjährigen Jubelfeier am 27.* *Αύγουστος 1894*, Χάναου, 1894
* Ernst J. Zimmermann: *Hanau Stadt und Land*, 3rd ed. Hanau, 1919, επανεκτύπωση 1978

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  This is according to Freitag von Loringhoven, vol. 3, table 85: Hanau-Lichtenberg; Morhardt says she died on 23 March 1612, without naming his source
2. ↑  Hesse State Archive in Marburg, file 81: Government Hanau, item 12.6f
Τα **Νεοελληνικά Γράμματα** (1935-1941) ήταν εβδομαδιαίο περιοδικό με φιλολογικά και άλλα θέματα.

Το περιοδικό «Νεοελληνικά Γράμματα» ήταν εβδομαδιαίο και εστιαζόταν σε θέματα φιλολογικά, επιστημονικά και καλλιτεχνικά. Είχε μεγάλο σχήμα, στον υπότιτλό του μάλιστα παρουσιαζόταν ως εφημερίδα. Το εξέδιδε ο εκδοτικός οίκος Ελευθερουδάκη. Παρακολουθούσε τη λογοτεχνική κίνηση, δημοσίευε κείμενα Ελλήνων και ξένων (σε μετάφραση) συγγραφέων, καθώς και κριτική βιβλίου. Δεν αποτελεί υπερβολή να πούμε ότι το περιοδικό αυτό είναι μια τοιχογραφία της ελληνικής πνευματικής ζωής στην αμέσως προ του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου περίοδο.  

Κυκλοφόρησε δύο περιόδους:  

1. πρώτη περίοδος από 14/4/1935 μέχρι 9/2/1936 (44 τεύχη)
2. δεύτερη περίοδος από 5/12/1936 μέχρι 12/4/1941 (228 τεύχη).

Στις 14 Απριλίου 1935 κυκλοφόρησε το τεύχος 1, δεκαεξασέλιδο μεγάλου σχήματος, εικονογραφημένο και με διχρωμία στους τίτλους. Αυτά ήταν τα μόνιμα χαρακτηριστικά του. Ο εκδότης Κώστας Ελευθερουδάκης ήταν και διευθυντής του την πρώτη περίοδο, ενώ ο Κ. Καρθαίος ήταν αρχισυντάκτης. Σε κάποια τεύχη εμφανίστηκε ως διευθυντής ο Θεμιστοκλής Αθανασιάδης.  

Κατά τη δεύτερη περίοδο τη διεύθυνση ανέλαβε ο Αλέκος Φωτιάδης. Τη θέση του πήρε τον Μάρτιο του 1937 ο γιος του Δημήτρης Φωτιάδης. Τους τελευταίους μήνες, πριν διακοπεί η έκδοσή του, τη διεύθυνσή του είχε ο Αντώνης Νικολόπουλος.  

Υπό τη διεύθυνση του Δημήτρη Φωτιάδη τα «Νεοελληνικά Γράμματα» προβάλλουν τη δική τους άποψη όσον αφορά στη λογοτεχνία και γίνονται το βήμα μιας σειράς πνευματικών ανθρώπων, που αντιτίθενται στο καθεστώς της 4ης Αυγούστου.  

Μερικοί ξένοι συγγραφείς που το περιοδικό φιλοξένησε κείμενά τους: Λουίτζι Πιραντέλο, Ιβάν Μπούνιν, Πολ Κλοντέλ, Σαρλ Μποντλέρ, Ρ. Κίπλινγκ, Εμίλ Βεράρεν. Την ευθύνη της βιβλιοκριτικής είχαν ο Τέλλος Άγρας τακτικά, και κατά καιρούς οι Τάκης Μπαρλάς, Γιώργος Φτέρης, Ρήγας Γκόλφης, Άγγελος Τερζάκης.

Πηγές
-----

* Αλ. Αργυρίου «Ιστορία της ελληνικής λογοτεχνίας», τόμος 1, σελ. 510-512 (εκδόσεις Καστανιώτη)
* Δημήτρη Φωτιάδη «Ενθυμήματα»
Ο **Βασίλειος Κυργιάνης** (1838-1931) ήταν Έλληνας κτηματίας από τον Άγιο Δημήτριο Πιερίας με σημαντική προσφορά στην εθνική και αυτοδιοικητική ζωή της Κατερίνης την περίοδο πριν και μετά την απελευθέρωση.

Εθνική και αυτοδιοικητική δράση
-------------------------------

Γεννήθηκε το 1838 και η καταγωγή του ήταν από τον Άγιο Δημήτριο.

Το 1904 διορίστηκε από τον επίσκοπο Κίτρους Παρθένιο Βαρδάκα σε επιτροπή γα την ανέγερση νέου σχολικού κτηρίου στην Κατερίνη και το 1905-1906 έγινε μέλος τριμελούς επιτροπής για την οικονομική θεώρηση της Ιεράς Μονής του Αγίου Διονυσίου εν Ολύμπω. Δάνεισε στον Παρθένιο το ποσό των 1.100 λιρών το 1912 προκειμένου να κτισθεί το νέο μέγαρο της Επισκοπής.

Χρημάτισε κατά καιρούς μέλος της δημογεροντίας Κατερίνης, όπως τα έτη 1904-1905, 1907 και 1910.
Διορίστηκε Δήμαρχος Κατερίνης το 1915 και ήταν ο πρώτος Έλληνας δήμαρχος της πόλης, υπηρετώντας ως το 1916.

Απεβίωσε σε ηλικία 93 ετών στις 16 Ιουνίου 1931.

Οικογένεια
----------

Η κόρη του, Αναστασία (1876-1936), παντρεύτηκε το 1900 τον Δημήτριο Τσαλόπουλο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Σωτήριος Δ. Μασταγκάς, Χρονικά Λιτοχώρου, τόμος 12ος , Πρόσωπα και Μνήμες Βιογραφίες, Λιτόχωρο 2017, σελ. 44.
2. ↑  Καζταρίδης Ιωάννης (2006). *Κατερίνη: από τη μικρή κώμη στην πολύτροπη πόλη*. εκδ. Μάτι. σελ. 103. ISBN 960-8042-72-0.
*Για την ομώνυμή της κόρη του Λέοντα ΣΤ΄, δες Άννα της Κωνσταντινούπολης*.
Η **Άννα Πορφυρογέννητη** (*Анна Порфірогенета*, 13 Μαρτίου 963 – 1011) από τη Δυναστεία των Μακεδόνων, έγινε με τον γάμο της μεγάλη πριγκίπισσα του Κιέβου. Ήταν σύζυγος του μεγάλου πρίγκηπα Βλαδίμηρου Α' του Κιέβου. Η Άννα ήταν κόρη του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ρωμανού Β´ και της αυτοκράτειρας Θεοφανούς. Ήταν επίσης αδελφή του Αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ του Βουλγαροκτόνου και του Κωνσταντίνου Η´. Η Άννα ήταν «πορφυρογέννητη», δηλαδή γεννήθηκε κατά τη βασιλεία του Αυτοκράτορα, στο ειδικό πορφυρό δωμάτιο του βυζαντινού αυτοκρατορικού παλατιού. Το χέρι της Άννας θεωρήθηκε τόσο μεγάλο έπαθλο, που ο Βλαδίμηρος έγινε χριστιανός, μόνο και μόνο για να τη νυμφευτεί.

Ποτέ προηγουμένως μια πορφυρογέννητη δεν είχε παντρευτεί έναν βάρβαρο, μάλιστα ακόμη και προτάσεις γάμου από Φράγκους και Γερμανούς πρίγκιπες είχαν κατηγορηματικά απορριφθεί. Ούτε η Άννα επιθυμούσε αυτόν τον γάμο, και έδειξε μεγάλη δυσφορία στο ταξίδι της από την Κωνσταντινούπολη προς τη Χερσώνα, όταν πήγε για την τελετή του γάμου, που ακολούθησε τη βάπτιση του Βλαδίμηρου Α΄. Προφανώς τον επέβαλαν οι πολιτικοί λόγοι της σύναψης στενότερων σχέσεων μεταξύ του Βυζαντίου και του βασιλείου των Ρως. Ως αντάλλαγμα του γάμου του με την Άννα, ο Βλαδίμηρος Α΄ κατήργησε την θρησκευτική ελευθερία στο βασίλειο και επέβαλε τον χριστιανισμό στον λαό του. Από το γάμο της με το μεγάλο πρίγκηπα Βλαδίμηρο Α΄, η Άννα πήρε τον επίσημο τίτλο της μεγάλης πριγκίπισσας του Κιέβου, αλλά στην πράξη, όλοι την αποκαλούσαν «βασίλισσα» ή «τσαρίνα», αφού ήταν μέλος του βυζαντινού Αυτοκρατορικού οίκου. Η Άννα συμμετείχε ενεργά στον εκχριστιανισμό των Ρως: διατέλεσε θρησκευτικός σύμβουλος του Βλαδίμηρου και ίδρυσε πολλά μοναστήρια και εκκλησίες. Μερικοί μελετητές πιθανολογούν, πως χάρισε τρία παιδιά στον Βλαδίμηρο, ο οποίος ήταν διαβόητος για τον έκλυτο βίο του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  en.rodovid.org/wk/Person:883.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 1069398969. Ανακτήθηκε στις 10  Ιανουαρίου 2016.
3. 1 2  «Анна» (Ρωσικά) 1900.
4. ↑  p22120.htm#i221196. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
5. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
6. ↑  Rosamond McKitterick, Timothy Reuter, *The New Cambridge Medieval History: Volume 3, C.900-c.1024*, σελ. 597, Cambridge University Press (1995) ISBN 9780521364478

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 23343165
* GND: 133900509

 |

 |