recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Εντουάρ-Ανρί Αβρίλ** (*Édouard-Henri Avril*, 21 Μαΐου 1849 – 28 Ιουλίου 1928) ήταν Γάλλος ζωγράφος. Με το ψευδώνυμο Πωλ Αβρίλ εργάστηκε και ως εικονογράφος ερωτικής λογοτεχνίας. Πέθανε το 1928 στο Λε Ραινσύ (Le Raincy) στα ανατολικά προάστια του Παρισιού σε ηλικία 85 ετών.

Βιογραφία
---------

Ο Αβρίλ γεννήθηκε στο Αλγέρι και σπούδασε ζωγραφική σε διάφορα καλλιτεχνικά εργαστήρια του Παρισιού. Από το 1874 ως το 1878, φοίτησε στη Σχολή Καλών Τεχνών (École des Beaux Arts) του Παρισιού. Αναλαμβάνοντας την παραγγελία να εικονογραφήσει το μυθιστόρημα «Φορτούνιο» του Θεόφιλου Γκωτιέ, χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο Πωλ Αβρίλ (Paul Avril). Έκτοτε, η φήμη του διαδόθηκε στους καλλιτεχνικούς κύκλους και ανέλαβε πλήθος παραγγελιών για την εικονογράφηση έργων μεγάλων συγγραφέων, αλλά και έργων της καλούμενης «χαρωπής λογοτεχνίας» (galante literature), με ερωτικό περιεχόμενο. Τα εικονογραφημένα αυτά βιβλία εκδίδονταν σε μικρό αριθμό αντιτύπων και διαθέτονταν με συνδρομή σε συλλέκτες μετά από προηγούμενη εγγραφή τους.

Η καταξίωση
-----------

Εικονογράφηση εξωφύλλου του "De Figuris Veneris".
Ο Αβρίλ έγινε ευρύτατα γνωστός με τις περίφημες εικονογραφήσεις λογοτεχνικών έργων, όπως τα «Ασελγή σονέτα» του Πιέτρο Αρετίνο, «Σαλαμπώ» του Γκυστάβ Φλωμπέρ, «Ο βασιλιάς Κανδαύλης» του Θεόφιλου Γκωτιέ, «Φάνυ Χιλ» του Τζων Κλέλαντ, «Η Μαντάμ» του Ζυλ Μισελέ, αλλά κυρίως με το «De Figuris Veneris: Εγχειρίδιο Κλασικής Ερωτολογίας» του Γερμανού φιλοσόφου Φρήντριχ Καρλ Φόρμπεργκ (Friedrich Karl Forberg, 1770 – 1848), με ομοφυλοφιλικές και λεσβιακές απεικονίσεις, όπως αυτές με τις ερωτικές συνευρέσεις του «Σωκράτη με τον Αλκιβιάδη» και του Ρωμαίου αυτοκράτορα «Αδριανού με τον Αντίνοο» ή της «Σαπφούς με τις φιλενάδες της».

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12126413x. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12126413x. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
3. ↑  (Γαλλικά) *Βάση δεδομένων Léonore*. Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας. LH//82/7. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  (Γαλλικά) *Βάση δεδομένων Léonore*. Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.
5. 1 2 . «theculturetrip.com/europe/france/articles/douard-henri-avril-the-master-of-19th-century-pornography/».
6. ↑ . «royalacademy.org.uk/art-artists/name/edouard-henri-avril».
7. ↑ . «meisterdrucke.com/k%C3%BCnstler/Edouard-Henri-Avril».
8. ↑ . «fr-academic.com/dic.nsf/frwiki/Édouard-Henri Avril».
9. ↑ . «alamy.com/stock-photo/Εdouard-henri-avril».

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 59117204
* LCCN: no2019088290
* ISNI: 0000 0000 8050 2596
* GND: 1159635889
* SUDOC: 029695244
* BNF: cb12126413x (data)
* BNE: XX5629314
* CiNii: DA07196942

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
Ο **Καθεδρικός της Πάρμας** (**Duomo di Parma**, αλλιώς **La cattedrale di Santa Maria Assunta**) κατασκευάστηκε τον 11-12ο αιώνα και αποτελεί την έδρα της Επισκοπής της Πάρμας, της Καθολικής εκκλησίας. Βρίσκεται στην Πιάτσα Ντουόμο, δίπλα στο Βαπτιστήριο και στη κατοικία του Επισκόπου. Το 1834 ονομάστηκε *basilica minore*.

Ιστορία του ναού
----------------

Στο χώρο όπου βρίσκεται σήμερα η Πιάτσα Ντουόμο (η πλατεία του καθεδρικού ναού) υπήρχε μια παλαιοχριστιανική εκκλησία, η Βασιλική *ecclesia Sanctae Mariae*. Μετά την καταστροφή της από πυρκαγιά άρχισαν εργασίες, τον 9ο αιώνα, για τη κατασκευή νέας εκκλησίας, κοντά στο σημείο όπου βρισκόταν η παλιά εκκλησία. Η καινούρια εκκλησία, που ήταν αφιερωμένη στην Παναγία, καταστράφηκε και αυτή από πυρκαγιά το 1055 ή το 1058. 

Η κατασκευή της εκκλησίας που υπάρχει σήμερα ολοκληρώθηκε το 1074 και ο ναός καθαγιάστηκε το 1106 από τον Πάπα Πασχάλη Β’. Το 1178 ολοκληρώθηκε η πρόσοψη και ανοικοδομήθηκε εκ νέου το εσωτερικό της εκκλησίας από τον Μπενεντέττο Αντελάμι. Προς το τέλος του 13ου αιώνα, και ειδικότερα μεταξύ 1284 και 1291 χτίστηκε το καμπαναριό από τον Obizzo Sanvitale. Επρόκειτο να κατασκευαστεί και ένα άλλο καμπαναριό, όμοιο με το πρώτο, στα αριστερά της πρόσοψης, κάτι που τελικά δεν έγινε. Στις αρχές του 15ου αιώνα κατασκευάστηκαν τα παρεκκλήσια.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Tourer.it*.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 6  Ιανουαρίου 2021.
3. 1 2 3  *dati.beniculturali.it*.
4. ↑  *Tourer.it*. 9818. Ανακτήθηκε στις 18  Μαρτίου 2021.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 146636916
* LCCN: n84225362
* GND: 4194515-3
* SUDOC: 137360266

 |

 |
Συντεταγμένες: 35°5′6.44921″N 33°36′31.18410″E﻿ / ﻿35.0851247806°N 33.6086622500°E﻿ / 35.0851247806; 33.6086622500

Αυτό το λήμμα αφορά το χωριό της ΤΔΒΚ.  Για το χωριό της Κυπριακής Δημοκρατίας, δείτε: Τρεμετουσιά.  Για την πόλη της Τουρκίας, δείτε: Ερντεμλί.  

Το **Ερντεμλί** είναι χωριό της επαρχίας Λεφκόσας στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Τρεμετουσιά. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

1. ↑  «Cyprus census 1973» (Αγγλικά) Στατιστική Υπηρεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Πηγές
-----

* «Tremetousia». *www.prio-cyprus-displacement.net*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2018.
Ο **Θεμιστοκλής Διανελλίδης** (1909 - Δεκέμβριος 2000) ήταν Έλληνας ακαδημαϊκός και καθηγητής πανεπιστημίου. Συνέγραψε πολλά βιβλία και επιστημονικά άρθρα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Πήλιο και σπούδασε Φυσική και Μαθηματικά στο πανεπιστήμιο των Αθηνών. Όταν ακόμα ήταν στο 4ο έτος της σχολής του, υπηρέτησε ως βοηθός στο εργαστήριο της Βοτανικής στο πανεπιστήμιο. Υπηρέτησε επίσης σε σχολεία της Μέσης Εκπαίδευσης. Κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940 πολέμησε στο Μέτωπο. 

Διετέλεσε καθηγητής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, του οποίου ήταν και κοσμήτορας, ενώ είχε αναγορευτεί και διδάκτορας του πανεπιστημίου Αθηνών και έκανε σπουδές σε πανεπιστήμια του εξωτερικού (Γκρατς, Μονάχου και Παρισίων).

Το 1981 εξελέγη τακτικό μέλος και το 1994 ήταν πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών. Το 1997 εξελέγη τακτικό μέλος της Εφορευτικής Επιτροπής του Γραφείου Επιστημονικών Όρων και Νεολογισμών της Ακαδημίας Αθηνών.

Κηδεύτηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2000 στο Α΄ Νεκροταφείο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τεκμήρια[*νεκρός σύνδεσμος*]

Επιλεγμένα έργα
---------------

* *Κληρονομικότης και κοινωνικά προβλήματα*. Ανάτυπον, Θεσσαλονίκη, 1959.
* *Εκατό χρόνια από το θάνατο του Δαρβίνου - Εξέλιξη - Δαρβινισμός* - Έκτακτος συνεδρία της 16ης Νοεμβρίου 1982 προεδρία Περικλή Θεοχάρη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ριζοσπάστης[*νεκρός σύνδεσμος*], 16-12-2000, ανάκτηση 8-7-2013.
2. ↑  Πρακτικά της Ακαδημίας Αθηνών: επιμέλεια του γραμματέως των δημοσιευμάτων, Τόμος 56
3. ↑  Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Αρχειοθετήθηκε 2014-05-17 στο Wayback Machine. ιστότοπος της Ακαδημίας Αθηνών.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **AA**: 73456

 |

 |
Ο **Κάρολος Μπερζάν** (1895-1952) ήταν Ελβετός καθηγητής που πολιτογραφήθηκε Έλληνας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Λωζάνη το 1895. Σπούδασε παιδαγωγική, ψυχολογία και φυσικομαθηματικά στη Γενεύη μέχρι το 1915. Το 1919 ήλθε στη Ελλάδα και ανέλαβε καθηγητής στις Σχολές Εμποροπλοιάρχων, αργότερα στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και στη συνέχεια σε εμπορικές σχολές. Την περίοδο 1934-1935 διετέλεσε διευθυτής της Ιονίου Σχολής Αθηνών και το 1936 ίδρυσε το Πρότυπο Λύκειο Αθηνών που έφερε και το όνομά του. Η σχολή αυτή περιελάμβανε νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο και πλήρες γυμνάσιο.

Λίγες εβδομάδες προ του θανάτου του, το 1952, η σχολή του περιήλθε στην ιδιοκτησία και τη διεύθυνση του πρώην υποδιευθυντού της Αντώνη Μωραΐτη ο οποίος και μετέφερε τη σχολή στο Ψυχικό, η οποία μετονομάστηκε σε Πρότυπο Λύκειο Αθηνών και αργότερα σε Σχολή Μωραΐτη. Ο Μπερζάν έγραψε πολλά σχολικά συγγράμματα και είχε συνεργαστεί για μεγάλο διάστημα με το Εθνικό Ίδρυμα ειδικά για την επιμόρφωση δασκάλων στη Κέρκυρα.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.13ος, σελ.946.
Ο **Καθεδρικός της Ουψάλα** (στα σουηδικά: Uppsala domkyrka) ανήκει στην Εκκλησία της Σουηδίας, που ακολουθεί το Λουθηρανικό δόγμα, και αποτελεί την έδρα της Αρχιεπισκοπής της Ουψάλα. Εκεί γίνεται η στέψη των βασιλιάδων της Σουηδίας. 

Με μέγιστο ύψος 118,7 μ. είναι η υψηλότερη εκκλησία στις σκανδιναβικές χώρες. Το μεγαλύτερο τμήμα του ναού κατασκευάστηκε μεταξύ 1272 και 1420. Το δυτικό τμήμα του ολοκληρώθηκε στα μέσα του 15ου αιώνα και λίγο αργότερα κατασκευάστηκαν οι δύο πύργοι. Το 1702 υπέστη μεγάλες καταστροφές από πυρκαγιά. Τη δεκαετία του 1970 έγιναν εργασίες ανακαίνισης στο ναό, που αποκάλυψαν πολλές μεσαιωνικές νωπογραφίες, οι οποίες μετά τη Μεταρρύθμιση είχαν καλυφθεί με ασβέστη.

Στο Καθεδρικό της Ουψάλα είναι θαμμένοι ο προστάτης άγιος του νορβηγικού έθνους, βασιλιάς Ερρίκος Θ΄ της Σουηδίας, οι βασιλιάδες Γουσταύος Α΄ της Σουηδίας και Ιωάννης Γ΄ της Σουηδίας, ο Κάρολος Λινναίος , ο Olaus Rudbeck, ο Εμάνουελ Σβέντενμποργκ και πολλοί αρχιεπίσκοποι.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *Wiki Loves Monuments monuments database*. 6  Μαΐου 2017. tools.wmflabs.org/heritage/api/api.php?action=search&format=json&srcountry=se-bbr&srlanguage=sv&srid=21300000003556.
2. ↑  2666219.
3. ↑  vocab.getty.edu/tgn/1000462.
4. ↑  uppsala.com/uppsala-domkyrka.
5. ↑  *Bebyggelseregistret*. kulturarvsdata.se/raa/bbr/21300000003556. Ανακτήθηκε στις 16  Ιουνίου 2017.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 312800327
* LCCN: n81003008

 |

 |
Ο **Κάκκο**, γερμ. Kakko (απεβ. 617) από τον Οίκο των Γκαουζιδών ήταν δούκας του Φρίουλι μαζί με τον αδελφό του Τάσσο, από το τέλος του πατέρα τους (611) ως το δικό τους το 617.

Ο σταυρός του Γισούλφου Α΄ δούκα του Φρίουλι, πάππου τού Κάκκου.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Γισούλφου Β΄ δούκα του Φρίουλι και της Ρομίλδας των Αγιλολφιδών, κόρης του Γαριβάλδου Α΄ δούκα της Βαυαρίας.

Το 611 οι Άβαροι εισέβαλαν στο Φρίουλι και ο πατέρας τους πολεμώντας τους, σκοτώθηκε. Οι γιοί του Τάσσο, Κάκκο, Ραδοάλδος και Γριμοάλδος διέφυγαν από τους Αβάρους και έτσι απέφυγαν τη σύλληψη. Έπειτα εγκαταστάθηκαν με επιτυχία ως διάδοχοι του Γισούλφου Α΄. Κατά την εξουσία τους, κυβέρνησαν επί των Σλάβων της κοιλάδας του Γκάιλ ως το Ματρέι και επέβαλαν ένα φόρο υποτέλειας σε αυτούς. Μία ημέρα ο Τάσσο και ο Κάκκο σκοτώθηκαν προδοτικά από τον Γρηγόριο έξαρχο της Ραβέννας κατά τη βασιλεία του Ηρακλείου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Ο έξαρχος, αφού κάλεσε τον Τάσσο στο Οντέρτσο για μία τελετουργική κοπή γενειάδας, κυνήγησε τον Τάσσο και τον Κάκκο και τους σκότωσε. Ο Ραδοάλδος και ο Γριμοάλδος κατέφυγαν στον Αρέχι Α΄ δούκα του Μπενεβέντο και το Φρίουλι περιήθε στον θείο τους Γισούλφο Β΄.

Πηγές
-----

* Paul the Deacon. Historia Langobardorum. Available at Northvegr.
Ο **Θεμιστοκλής Κουρουσόπουλος** (1921 - 1998) ήταν Έλληνας δικαστικός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1921 στην Αθήνα και ήταν γιος του Βασίλειου Κουρουσόπουλου, αντιστράτηγου του ελληνικού Στρατού Ξηράς, και της Αγνής Θεοφιλάτου. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από παλιά οικογένεια στρατιωτικών και νομικών, μεταξύ των οποίων και ο προπάππος του Βασίλειος Κουρουσόπουλος, αρεοπαγίτης, ενώ από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από εφοπλιστική οικογένεια της Ιθάκης, συγγενική με αυτή των Σταθάτων.

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Παρίσι και ακολούθησε δικαστική σταδιοδρομία στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Το 1982 έγινε πρόεδρος του Β΄ τμήματος του ΣτΕ και τον επόμενο χρόνο, το 1983, διορίστηκε πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1988, οπότε συνταξιοδοτήθηκε με την συμπλήρωση του 67ου έτους της ηλικίας του. Επίσης, από το 1994 έως το 1997 διατέλεσε πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ).

Υπήρξε στενός φίλος του Μένιου Κουτσόγιωργα, και στις αρχές του 1985 το όνομά του είχε συνδεθεί με την Προεδρία της Δημοκρατίας (τελικά επελέγη ο επίσης δικαστικός Χρήστος Σαρτζετάκης).

Απεβίωσε στις 28 Ιουλίου 1998 στην Αθήνα, σε ηλικία 77 ετών, από καρκίνο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βόγλη Ελπίδα, *Έργα και ημέραι ελληνικών οικογενειών*, Ελληνικό και Λογοτεχνικό Αρχείο, Αθήνα 2005, γενεαλογικό δέντρο οικογένειας Κουρουσόπουλου
2. ↑  Πρόεδροι ΣτΕ Αρχειοθετήθηκε 2014-09-10 στο Wayback Machine. από την επίσημη ιστοσελίδα του ΣτΕ
3. ↑  Απεβίωσε ο Κουρουσόπουλος, άρθρο της εφημερίδας "Ο Ριζοσπάστης"
4. ↑  Υπέκυψε κατά τη διάρκεια επέμβασης ο Θεμιστοκλής Κουρουσόπουλος

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Οι υποτιθέμενοι ερπετόμορφοι, συγκρίσει με τους ανθρώπους
**Ερπετόμορφοι** υποτίθεται ότι είναι ερπετοειδή ανθρωποειδή, τα οποία διαδραματίζουν εξέχοντα ρόλο στη φαντασία, την επιστημονική φαντασία, την ουφολογία και θεωρίες συνωμοσίας. Η ιδέα των ερπετόμορφων ανθρώπων έγινε δημοφιλής από τον David Icke, έναν θεωρητικό συνωμοσιών που ισχυρίζεται ότι η μεταμόρφωση εξωγήινων ερπετών ελέγχει τη Γη λαμβάνοντας ανθρώπινη μορφή και αποκτώντας πολιτική δύναμη για να χειραγωγήσει την ανθρωπότητα. Ο Icke έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι πολλοί παγκόσμιοι ηγέτες είναι ή ελέγχονται από τα λεγόμενα ερπετά.

Ο Michael Barkun, καθηγητής πολιτικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο των Συρακουσών, υποστηρίζει ότι η συνωμοσία προήλθε από τη μυθοπλασία του δημιουργού Κόναν, Ρόμπερτ Ε. Χάουαρντ, στην ιστορία του "The Shadow Kingdom", που δημοσιεύτηκε στο Weird Tales τον Αύγουστο του 1929. Αυτή η ιστορία βασίστηκε στις θεοσοφικές ιδέες των «χαμένων κόσμων» της Ατλαντίδας και της Λεμουρίας, ιδιαίτερα το Μυστικό Δόγμα της Έλενας Μπλαβάτσκι, γραμμένο το 1888, με την αναφορά του στους «άνδρες-δράκους» που κάποτε είχαν έναν ισχυρό πολιτισμό στη Λεμουριανή ήπειρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Lewis, Tyson; Richard Kahn (Winter 2005). «The Reptoid Hypothesis: Utopian and Dystopian Representational Motifs in David Icke's Alien Conspiracy Theory». *Utopian Studies* **16** (1): 45–75. .
2. ↑  Frel, Jan (1 Σεπτεμβρίου 2010). «Inside the Great Reptilian Conspiracy: From Queen Elizabeth to Barack Obama – They Live!». Alternet. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2010.
3. ↑  Barkun, Michael (2003). *A Culture of Conspiracy: Apocalyptic Visions in Contemporary America*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή. Berkeley and Los Angeles: University of California Press. σελίδες 120–121. ISBN 0520238052.
4. ↑  Trompf, Garry W.· Bernauer, Lauren (2012). «Producing Lost Civilisations: Theosophical Concepts in Literature, Visual Media and Popular Culture». Στο: Cusack, Carole· Norman, Alex. *Handbook of New Religions and Cultural Production*. Leiden: Brill. σελίδες 113–114. ISBN 978-9004221871. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2014.
5. ↑  Parramore, Lynn Stuart (12 Ιανουαρίου 2021). «The far right's lizard conspiracy is bonkers. But it's definitely not harmless». *NBC News*. Ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2021.
Το **Κάλα-ε Μαφουσάντ** είναι το ανατολικότερο χωριό στο Αφγανιστάν, κοντά στα κινεζικά σύνορα. Είναι ένας κιργιζικός οικισμός στην κοιλάδα του Μικρού Παμίρ, ανατολικά της λίμνης Τσακμακτίν, στο Ουαχάν. Λόγω της ευνοϊκής γεωγραφικής του θέσης, έχει προταθεί ως τερματικός σταθμός ενός μελλοντικού σιδηροδρομικού άξονα του Εθνικού Σιδηροδρομικού Σχεδίου του Αφγανιστάν, ο οποίος θα επιτρέπει τη μεταφορά αγαθών μέσω αυτού προς το Σιντζιάνγκ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Qala-e-Mafushad». *Google Maps*. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2020.
2. ↑  Mohammed, Yamma Shams (Νοέμβριος 2015). «Afghanistan National Railway Plan and Way Forward» (PDF). *Central Asia Regional Economic Cooperation Program*. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2020.
Το **Κάστρο της Τροπαία** (*ιταλικά : Castello Tropea*) ήταν Βυζαντινό κάστρο στην Ιταλία στην περιφέρεια της Καλαβρίας και στην κωμόπολη Τροπαία της επαρχίας Βίμπο Βαλέντια, η αρχαία ελληνική *Τράπεια*. 

Κατασκευάστηκε από τους Βυζαντινούς και συγκεκριμένα τον 8ο αιώνα από τον στρατηγό Βελισάριο. Πιθανότατα κτίστηκε πάνω στην ακρόπολη της αρχαίας πόλης χωρίς αυτό να είναι αποδεδειγμένο πλήρως. Βρισκόταν μέσα στην κωμόπολη αλλά το 1725 άρχισε το γκρέμισμα του κάστρου και στην θέση του χτίστηκε το Παλάτι της Τροπαίας, από τα αξιοθέατα σήμερα της κωμόπολης Τροπαία. Παρόλα αυτά διασώζονται τα ερείπια παλαιοχριστιανικού ναού του κάστρου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Castelli della Calabria
**Η ΛΟΑΤ θεματολογία στη μυθολογία** εμφανίζεται σε μυθολογικές και θρησκευτικές αφηγήσεις, που περιλαμβάνουν ιστορίες από ρομαντική αγάπη ήσεξουαλικότητα ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλου ή θεϊκές πράξεις που έχουν ως αποτέλεσμα αλλαγές στο φύλο. Αυτοί οι μύθοι είναι μορφές έκφρασης της ΛΟΑΤ κοινότητας (lesbian, gay, bisexual, transgender), και σύγχρονες αντιλήψεις για τη σεξουαλικότητα και το φύλο που εχουν εφαρμοστεί πανω τους. Πολλές μυθολογίες αποδίδουν τη ομοφυλοφιλία και τη ρευστότητα του φύλου στον άνθρωπο ως τη δράση των θεών ή άλλων υπερφυσικών παρεμβάσεων.

Η παρουσία της ΛΟΑΤ θεματολογίας στη δυτική μυθολογία έχει γίνει αντικείμενο έντονης μελέτης. Η ακαδημαϊκή μελέτη των σπουδών φύλου και η queer θεωρία, για τις μη δυτικές μυθικές παράδοσεις είναι λιγότερο ανεπτυγμένες, αλλά έχει αυξηθεί από το τέλος του εικοστού αιώνα.
Μύθοι συχνά περιλαμβάνουν το να είσαι γκέι, αμφιφυλόφιλος ή τρανς\* ως σύμβολα, για ιερές ή μυθικές εμπειρίες. Ο Devdutt Pattanaik γράφει ότι οι μύθοι "συλλαμβάνουν το συλλογικό ασυνείδητο ενός λαού", και ότι αυτό σημαίνει ότι αντανακλούν τις βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις
για τις διάφορες σεξουαλικότητες που μπορεί να είναι σε αντίθεση με τα καταπιεστικά κοινωνικά ήθη.

Κριτική οπτική
--------------

...Οι μη συνήθεις εκδοχές της σεξουαλικότητας αν και κοινωνικά καταπιεσμένες εμφανίζονται στους μύθους, θρύλους και παραδόσεις της περιοχής.  

Το καθεστώς της μυθολογίας ποικίλλει ανάλογα με τον πολιτισμό. Οι μύθοι γενικά πιστεύεται ότι είναι κυριολεκτικά αλήθεια μέσα στην κοινωνία που τους δημιούργησε και θεωρούνται εσφαλμένοι ή φανταστικοί αλλού. Οι πολιτισμοί ενδέχεται να έχουν μύθους που περιέχουν ψυχολογικές ή αρχετυπικές αλήθειες. Μύθοι έχουν χρησιμοποιηθεί για να εξηγήσουν και να επικυρώσουν τους κοινωνικούς θεσμούς ενός συγκεκριμένου πολιτισμού, καθώς και να εκπαιδεύσουν τα μέλη του πολιτισμού. Αυτός ο κοινωνικός ρόλος έχει χρησιμοποιηθεί για ιστορίες που περιλαμβάνουν αγάπη από άτομα του ίδιου φύλου, για να εκπαιδεύσει τους ανθρώπους για τη σωστή στάση απεναντι στη σεξουαλική δραστηριότητα προς το ίδιο φύλο και την ισότητα των κατασκευών.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  
Cabezón, p. vii, "Introduction"
2. ↑  
Compare:
Pattanaik, Devdutt. *The Man Who Was a Woman and Other Queer Tales from Hindu Lore*. Haworth Gay & Lesbian Studies. Routledge. ISBN 9781317766308. Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  Pequigney (2002), p. 1
4. ↑  Zimmerman & Haggerty, p.527, "Mythology, Nonclassical"

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Πολιτισμός
* Πύλη:ΛΟΑΤ
 |

 |
Ο **Ιορδάνης Σαπουτζόγλου** (1924-1947) ήταν Έλληνας αντιστασιακός, μέλος της ΟΠΛΑ Θεσσαλονίκης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1924 στη Θεσσαλονίκη. Είχε έναν κατά τρία χρόνια μικρότερο αδερφό. Οι γονείς του σκοτώθηκαν το 1941 κατά την διάρκεια του πολέμου. Ήταν αθλητής της πυγμαχίας. Άρχισε την αντιστασιακή δράση του όταν αντιτέθηκε σε ένα μέλος των ταγμάτων ασφαλείας που παρανομούσε. Βγήκε στην παρανομία για να μη συλληφθεί.

Μέλος της Ο.Π.Λ.Α
-----------------

Έγινε μέλος της Στενή Αυτοάμυνας Ο.Π.Λ.Α (Οργάνωση Προστασίας Λαϊκών Αγωνιστών) που ανήκε στον Δημοκρατικό Στρατό Πόλεως και ανήκε στην 1η ομάδα Καλλιθέας και πήρε μέρος σε ένοπλες επιθέσεις καθώς και στρατολογούσε μέλη στην οργάνωση.Κατά την διάρκεια του Ελληνικού Εμφυλίου πήρε μέρος στις επιθέσεις με κυριότερη την επίθεση στο λεωφορείο της αεροπορίας στην οδό Μισραχή με τέσσερις νεκρούς και επτά βαριά τραυματισμένους.

Μετά την εξάρθωση του δικτύου της ΟΠΛΑ, κρυβόταν σε ναυαγισμένα πλοία όπου εντοπίστηκε και αυτοκτόνησε για να μη συλληφθεί ζωντανός τον Ιούνιο του 1947.

πηγή
----

ΜΙΑ ΑΠΟΦΑΣΗ ΜΑΧΟΜΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1946-47 Αντάρτικο Πόλεως Στενή Αυτοάμυνα Ο.Π.Λ.Α Β'έκδοση

Παραπομπές
----------
Το **Κάστρο του Βάρνακα ή Βαρνάτσας** είναι βυζαντινό κάστρο στην Αιτωλοακαρνανία κοντά στο χωριό Μύτικας και το χωριό Βάρνακα, χτισμένο σε απόκρημνο βράχο. 

Το κάστρο χτίστηκε τον 13ο αιώνα από τους Δεσπότες της Ηπείρου σε θέση που έλεγχε το ομώνυμο πέρασμα, σήμερα λέγεται γλώσσες, και σημαντικό δρόμο της εποχής. Το 1460 το κάστρο κατακτήθηκε από του Οθωμανούς. Στην Ελληνική επανάσταση του 1821 αναφέρεται ήδη ερειπωμένο αλλά και η γενέτειρα του Γ. Βαρνακιώτη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Μύτικας: Ένα πανέμορφο παραθαλάσσιο χωριουδάκι στη δυτική Αιτωλοακαρνανία». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2014.
2. ↑  Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αιτωλοακαρνανίας, ιστορικό οδοιπορικό στην περιοχή Βονίτσης και Ξηρομερίου
3. ↑  Νίκος Καράμπελας, Το κάστρο της Μπούκας

Συντεταγμένες: 38°42′34″N 20°58′18″E﻿ / ﻿38.7094°N 20.9716°E﻿ / 38.7094; 20.9716
Το **Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών 1958** ήταν το 6ο περιφερειακό πρωτάθλημα που διοργανώθηκε από την FIBA Europe για τις γυναίκες. Ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε στο Λοτζ της Πολωνίας και πραγματοποιήθηκε από τις 9 με 18 Μαΐου του 1958. Η Βουλγαρία κέρδισε το πρώτο της χρυσό μετάλλιο, ενώ η Σοβιετική Ένωση, πρωταθλητές της προηγούμενης διοργάνωσης έλαβε το αργυρό, ενώ η Τσεχοσλοβακία κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο.

Προκριματική Φάση
-----------------

Οι 10 ομάδες χωρίστηκαν σε τρία γκρουπ. Οι πρώτοι δύο από κάθε γύρο θα περνούν την Τελική Φάση. Οι άλλες ομάδες θα συνεχίσουν στον όμιλο των θέσεων μεταξύ 7ης - 12ης.

### Όμιλος Α

| Ομάδα | Βαθμοί | Νίκες | Ήττες | Διαφορά |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  ΕΣΣΔ | **4** | 2 | 0 | +74 |
|  Γαλλία | **3** | 1 | 1 | -3 |
|  Γερμανία | **2** | 0 | 2 | -71 |

### Όμιλος Β

| Ομάδα | Βαθμοί | Νίκες | Ήττες | Διαφορά |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  Πολωνία | **6** | 3 | 0 | +85 |
|  Γιουγκοσλαβία | **5** | 2 | 1 | +16 |
|  Ουγγαρία | **4** | 1 | 2 | +6 |
|  Ολλανδία | **3** | 0 | 3 | -107 |

### Όμιλος Γ

| Ομάδα | Βαθμοί | Νίκες | Ήττες | Διαφορά |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  Τσεχοσλοβακία | **4** | 2 | 0 | +60 |
|  Βουλγαρία | **3** | 1 | 1 | +19 |
|  Αυστρία | **2** | 0 | 2 | -79 |

Όμιλος των θέσεων μεταξύ 7ης - 12η θέσης.
-----------------------------------------

| Rank | Team | W | L | Pts | Diff |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  Ουγγαρία | 3 | 0 | 6 | +58 |
| 2 |  Ολλανδία | 2 | 1 | 5 | −12 |
| 3 | 0Ανατολική Γερμανία  | 1 | 2 | 4 | +8 |
| 4 |  Αυστρία | 0 | 3 | 3 | −54 |
Ο **Ερρίκος Γ΄**, τσεχ.: Jindřich III-Minstrbersko Olešnický (29 Απριλίου 1542 - 10 Απριλίου 1587) από τον Οίκο του Ποτιέμπραντυ ήταν δούκας του Μύνστερμπεργκ (1565-1574) και δούκας του Μπέρνστατ. Είχε τον τίτλο του κόμη του Γκρατς.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Β΄ δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς & του Μπέρνστατ και της Μαργαρίτας, κόρης του Ερρίκου Ε΄ δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.

Όταν διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1548 ήταν μόνο 6 ετών, έτσι αρχικά τέθηκε υπό την επιτροπεία του θείου του Ιωάννη, ο οποίος αποκαλούσε τον εαυτό του *δούκα του Μπέρνστατ* (1548-1565). Το 1565 απεβίωσε ο Ιωάννης και ο Ερρίκος Γ΄ ανέλαβε την εξουσία στο δουκάτο του Μπέρνστατ. Ήταν υπερβολικά χρεωμένος και το 1574 έπρεπε να πωλήσει το δουκάτο του Μπέρνστατ, περιλαμβανομένου του κάστρου και αρκετών άλλων κωμών, στην οικογένεια φον Σίντελ.

Ο Ερρίκος Γ΄ απεβίωσε 45 ετών, άτεκνος. Το Μπέρνστατ το αγόρασε πίσω το 1604 ο αδελφός του Κάρολος Β΄ δούκας του Ελς.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε την Μαγδαληνή Μεζέριτς του Λόμνιτς. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
-----

* Hugo Weczerka: Handbuch der historischen Stätten: Schlesien, Stuttgart, 1977, ISBN 3-520-31601-3, p. 19 and genealogical tables on p. 602–603.
* Rudolf Žáček: Dějiny Slezska v datech', Prague, 2004, ISBN 80-7277-172-8, p. 145, 410 and 436.
Συντεταγμένες: 37°52′18″N 21°40′10″E﻿ / ﻿37.87167°N 21.66944°E﻿ / 37.87167; 21.66944

Το **Κάστρο του Δοξαπατρή** ή **Δοξαπατρί** ή και **Δόξα Πατρί** είναι βυζαντινό κάστρο στην Αχαΐα κοντά στο χωριό Σκιαδάς. Βρίσκεται νοτιοδυτικά του Σκιαδά στα σύνορα των νομών Αχαΐας και Ηλείας στο νοτιοδυτικό άκρο του Ερυμάνθου, το Σκιαδοβούνι, όπως λέγεται. Σε πολύ κοντινή απόσταση και στον νομό Ηλείας βρίσκονται και τα κάστρα της Οχιάς και της Αγίας Τριάδας. 

Η ονομασία πιστεύεται ότι προέρχεται από τον βυζαντινό στρατηγό Δοξαπατρή, όταν, όπως πιστεύεται, είχε περιέλθει στην κατοχή του, όταν αντιστάθηκε στους Φράγκους το 1204. Επίσης είναι γνωστό και με τις ονομασίες *Σγάρτσικο*, *Γκάρτσικο*, *Κάστρο του Σκιαδά* και *Καλαπιτάρι*.

Είναι χτισμένο στην κορυφή δασωμένου λόφου, που λέγεται Σγάρτσικο, δίπλα στον ποταμό Πηνειό. Είναι χτισμένο πάνω σε αρχαία ακρόπολη, όπου χρησιμοποιήθηκε και οχυρώθηκε εκ νέου από τους Βυζαντινούς και τους Φράγκους. Σε κοντινή τοποθεσία, στη θέση Αγριλίτσα, έχουν βρεθεί ερείπια αρχαίων κτιρίων.

Διασώζεται ερείπια του τείχους, οι υδατοδεξαμενές, ερείπια μονόκλιτου ναΐσκου κι έξω από τα τείχη ερείπια φραγκοκλησιάς. Η πρόσβαση γίνεται δύσκολα μόνο με τζιπ ή πεζοπορία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δήμος Τριταίας, ιστορικά κτίρια[*νεκρός σύνδεσμος*].
2. ↑  Τουριστική Πύλη Νομού Αχαΐας, Αχαϊκή Φαρραί και Αρχαία Τριταία Αρχειοθετήθηκε 2011-10-07 στο Wayback Machine..
3. 1 2 3  Τριανταφύλλου 1995, λήμμα Δοξαπατρή φρούριον.
4. ↑  Τριανταφύλλου 1995, λήμμα Καλαπιτάρι.
5. ↑  *Ιστορία της πόλεως Πατρών*, Τόμος Β΄, Στέφανος Θωμόπουλος, Αχαϊκές εκδόσεις. SET ISBN 960-7960-10-6. σελ. 68.  
Σημείωση: ο Θωμόπουλος αναφέρει *[...]ίσως αρχαιοελληνικό κτίσμα [...]*
6. ↑  Τουριστικός Οδηγός Νομού Αχαΐας, Αρχαιολογικοί - ιστορικοί χώροι Αρχειοθετήθηκε 2011-09-03 στο Wayback Machine..

Βιβλιογραφία
------------

* Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, *Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών*, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Δοξαπατρή φρούριον, λήμμα Καλαπιτάρι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κάστρο Δοξαπατρή ή Κάστρο Αγίας Τριάδας ή Κάστρο του Σκιαδά ή Σγάρτσικο. kastra.eu. Ανακτήθηκε: 10/04/2018.
Ο **Ερρίκος Γ΄** o *επιφανής* (γερμ.: *Heinrich III. der erlauchte*, 1215 - 15 Φεβρουαρίου 1288) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν μάργραβος του Μάισσεν και της Λουσατίας (1221-88) και λάντγκραβος της Θουριγγίας (1242-88).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Θεοδωρίχου Α΄ μαργράβου του Μάισσεν και της Γιούτας των Λιουντολφιδών, κόρης του Χέρμαν Α΄ λαντγκράβου της Θουριγγίας.

Γεννήθηκε μάλλον στο Άλμπρεχτσμπουρκ του Μάισσεν και το 1221 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως μάργραβος του Μάισσεν & της Λουσατίας. Ήταν 6 ετών και ως την ενηλικίωσή του είχε επίτροπο πρώτα τον θείο του Λουδοβίκο Δ΄ λάντγκραβο της Θουριγγίας και έπειτα, όταν αυτός απεβίωσε το 1227, τον Αλβέρτο Α΄ δούκα της Σαξονίας. Το 1230 δήλωσε ενήλικας. 

Το 1234 συμμετείχε για πρώτη φορά σε πόλεμο στην Πρωσία εναντίον των Πομερανών· τα γεγονότα περιγράφει ο Πέτρος του Ντούσμπουρκ. Έκτισε το κάστρο Μπάλγκα, ένα σημαντικό διοικητικό κέντρο των Τευτόνων ιπποτών. Έπειτα από πολλά έτη αντιπαράθεσης με τους μάργραβους του Βρανδεμβούργου του Οίκου των Ασκάνια, αναγκάστηκε να παραδώσει τρία φρούρια της Κάτω Λουσατίας. Το 1249 ο Μπολεσλάβ Β΄ Ρόγκατκα δούκας της Σιλεσίας του παραχώρησε μία περιοχή στον ποταμό Όντερ, όπου ο Ερρίκος Γ΄ έκτισε την πόλη Φύρστενμπερκ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα το 1234 την Κωνσταντία των Μπάμπενμπεργκ, κόρη του Λεοπόλδου ΣΤ΄ δούκα της Αυστρίας και της Θεοδώρας Αγγελίνας. Είχε τέκνα:

* Αλβέρτος Β΄ 1240-1314, μάργραβος του Μάισσεν.
* Θεοδώριχος/Ντήτριχ 1242-1285, μάργραβος του Λάνντσμπερκ.

Το 1243 απεβίωσε η Κωνσταντία και ο Ερρίκος Γ΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Αγνή των Πρεμυσλιδών, κόρη του Βεγκέσλαου Α΄ της Βοημίας.

Το 1268 απεβίωσε η Αγνή και ο Ερρίκος Γ΄ έκανε τρίτο γάμο με την Ελισάβετ φον Μάλτιτς, κόρη ενός υπουργού του (ministeriais) και είχε τέκνα:

* Φρειδερίκος Κλεμ. Κόρη του ήταν η:
	+ Ελισάβετ, παντρεύτηκε τον Όθωνα Β΄ των Ασκάνια πρίγκιπα του Άνχαλτ-Άσερσλεμπεν.
* Χέρμαν ο *μακρύς*.

Αναφορά σε Πηγές
----------------

1. 1 2  p11397.htm#i113970. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. 1 2 3 4 5  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  Petri de Dusburg Chronica terre Prussie. Darmstadt: Wissenchaftliche Buchgesellschaft. 1984. pp. 114, 116, 118.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 290667795
* LCCN: n78063546
* ISNI: 0000 0004 3978 4199
* GND: 118548220
* SUDOC: 197896197

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Henry III, Margrave of Meissen  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
**Το κάστρο του Αντιρρίου** (ή αλλιώς  *Καστέλι της Ρούμελης*) είναι κτισμένο στο νοτιότερο σημείο του νομού Αιτωλοακαρνανίας, στο Αντίρριο συγκεκριμένα δίπλα απο την Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου εκεί όπου ελαχιστοποιείται η απόσταση ανάμεσα στην Στερεά Ελλάδα και την Πελοποννήσο  και η θέση του είναι στρατηγική. Κατά την διάρκεια της θερινής περιόδου το Υπουργείο Πολιτισμού διαθέτει το κάστρο για την διοργάνωση πολιτιστικών και ψυχαγωγικών εκδηλώσεων, όπως συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις .

Περιγραφή
---------

**Το κάστρο του Αντιρρίου**, επηρεασμένο κυριώς απο ενετική αρχιτεκτονική, έχει εξαγωνοειδές σχήμα στην κάτοψη του, με πολυγωνικούς προμαχώνες στις γωνίες του και βρέχεται απο την θάλασσα στις τρείς πλευρές του. Τα τείχη έχουν ύψος 8 μέτρων, με μικρή κλίση προς το εσωτερικό, και κατα μήκος τους υπάρχουν κανονιοθυριδές στραμμένες προς την θάλασσα ενώ παλαιότερα υπήρχε τάφρος, η οποία πλέον είναι φραγμένη, για την αποκοπή του φρούριου απο την στεριά. Στην βορειοδυτική πλευρά βρίσκεται η κεντρική καγκελωτή πύλη η οποία οδηγεί στο εσωτερικό του κάστρου μέσω ενός τοξωτού διαδρόμου .

Ιστορία
-------

Το φρούριο χτίστηκε το 1499, σε διάστημα 3 μηνών, παράλληλα με το Κάστρο του Ρίου σύμφωνα με την διαταγή του σουλτάνου Βαγιαζήτ Β' ο οποίος αντιλήφθηκε το στρατηγικό πλεονέκτημα που θα προσέφεραν τα αντικριστά κάστρα με την διασταύρωση των πυρών να καθιστούν αδύνατη την διέλευση εχθρικών πλοίων στο θαλάσσιο πέρασμα. Το 1532 το Καστέλι της Ρούμελης πολιορκείται απο τον Γενοβέζο ναύαρχο Αντρέα Ντόρια και οι Οθωμανοί υποκύπτωντας στην πολιορκία το ανατίναξαν. Ωστόσο ένα χρόνο αργότερα οι Οθωμανοί επανοχυρώνουν το κάστρο. Το 1603 το κάστρο καταστρέφεται από Ιππότες της Μάλτας ωστόσο οι Οθωμάνοι το κατασκευάζουν ξανα. Το 1687 οι Οθωμανοί ωθούνται ξανά στην αντίναξη του κάστρου στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν απο την επίθεση του Φραντσέσκο Μοροζίνι (Francesco Morosini) ενώ την ίδια χρονιά ξαναχτίζεται με σχέδια Ενετικών Μηχανικών. Το 1699 η Συνθήκη του Κάρλοβιτς παραχωρεί το φρούριο στους Οθωμανούς μέχρι το 1829 όπου το φρούριο παραδόθηκε στους Έλληνες μέσω της συνθήκης που υπέγραψε ο Αυγουστίνος Καποδίστριας.

Πηγές
-----

* Καστρολόγος
* ΔΗΜΟΣ ΝΑΥΠΑΚΤΙΑΣ
* ΚΑΣΤΕΛΙ ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ

Παραπομπές
----------

1. ↑   Τα Ελληνικά Κάστρα κατά Είδος
2. ↑   Απόσταση Ρίο-Αντίρριο
3. ↑   Πρόγραμμα Εκδηλώσεων Δήμος Ναυπακτίας
4. ↑  Η μορφή του μνημείου
Η **Ιοτάπα της Έμεσας**, λατιν. Iotapa (έζησε τον 1ο αι. μ.Χ.) από τη Δυναστεία της Έμεσας γεννήθηκε πριγκίπισσα της Έμεσας (νυν Χομς) στη Συρία και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Ιουδαίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη τού Σαμψιγέραμου Β΄ ιερέα-βασιλιά της Έμεσας και της Ιοτάπας των Οροντιδών, κόρης τού Μιθριδάτη Γ΄ της Κομμαγηνής. Η σύζυγος τού Μιθριδάτη Γ΄ ήταν η Ιοτάπα της Μηδίας Ατροπατηνής και η προμάμμη του ήταν η Λαοδίκη Ζ΄ Θεά των Σελευκιδών. Η Οροντίδες ήταν η πρώτη δυναστεία της Αρμενίας. Έτσι η Ιοτάπα της Έμεσας είχε Συριακή, Αρμενική, Ελληνική και Μηδική καταγωγή.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Έμεσα. Παντρεύτηκε τον Αριστόβουλο τον Νεότερο, πρίγκιπα της Ιουδαίας, γιο τού Αριστόβουλου διαδόχου της Ιουδαίας (γιού τού Ηρώδη Α΄ τού Μεγάλου). Αυτός είχε καταγωγή από τους Εβραίους, Ναβαταίους και Εδωμίτες· είχε επιφανείς συγγενείς ως μέλος της Ηρωδιανής δυναστείας. Το ζεύγος επέλεξε να ζήσει στη Μέση Ανατολή.

Χάρτης των ρωμαϊκών επαρχιών και των αυτονόμων βασιλείων της Μικράς Ασίας τον Α΄ αιώνα μ.Χ.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Αριστόβουλο τον Νεότερο πρίγκιπα της Ιουδαίας και είχε τέκνο:

* Ιοτάπα της Ιουδαίας, γεννήθηκε κωφή και μουγκή.

Πηγές
-----

* Schwartz, Seth (1990). *Josephus and Judaean politics*. *Columbia studies in the classical tradition*. Leiden, New York: Brill. σελ. 137. ISBN 90-04-09230-7. OCLC 21595783.
* Smith, Sir William. Dictionary of Greek and Roman biography and mythology. 1. p. 301.
Ο **Ερρίκος Γ΄, κόμης του Σάουμμπουργκ-Χόλσταϊν** (*Heinrich III. von Schauenburg-Holstein*, πέθανε το 1421) ανήκε στον Οίκο του Σάουμμπουργκ, ήταν επίσκοπος του Οσναμπρύκ (1403-1410) και κόμης του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ (1404-1421) και ήταν ο μικρότερος γιος του Ερρίκου Β΄, κόμη του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ και της δεύτερης συζύγου του Ίνγκεμποργκ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Ως νεότερος γιος προοριζόταν για εκκλησιαστική σταδιοδρομία και έγινε αρχικά διάκονος στο Οσναμπρύκ, ενώ μετά τον θάνατο του επισκόπου Ντίτριχ (1403) ορίστηκε διάδοχος του. Οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του Γεράρδος ΣΤ΄ του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ και Αλβέρτος Β΄ του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ πέθαναν πρόωρα σε μάχες αφήνοντας τον Ερρίκο μοναδικό διάδοχο στο Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ και διεκδικητή του δουκάτου του Σλέσβιχ, το οποίο είχε παραχωρηθεί ως δώρο στον Γεράρδο ΣΤ΄ (1386). Η Μαργαρίτα Α΄ της Δανίας και ο διάδοχος της Ερρίκος της Πομερανίας το αρνήθηκαν, επειδή βρήκαν την κατάλληλη ευκαιρία να προσαρτήσουν το Σλέσβιχ στη Δανία. 

Ο Ερρίκος της Πομερανίας συγκάλεσε την αριστοκρατία στο Κόλντινγκ και συνέλαβε αιχμάλωτο τον Ερρίκο Γ΄ στο νησί του Φιν. Για την απελευθέρωση του τον ανάγκασε να πληρώσει 11.000 μάρκα και να παραχωρήσει το Φλένσμπουργκ στη Δανία για έναν χρόνο, αλλά τελικά το δέχτηκε χωρίς να πάρει χρήματα από τον Ερρίκο. Αυτό οδήγησε σε πόλεμο μεταξύ του Χόλσταϊν, του Ρέντσμπουργκ και της Δανίας. Στις 13 Ιουλίου 1409 ο Ερρίκος συμμάχησε με το Ντίτμαρσεν. Στις 12 Αυγούστου 1410 οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στο οροπέδιο του Σόλερουπ στην περιοχή του Έγκεμπεκ, ο στρατός του Χόλσταϊν νίκησε και ο Δανός στρατηλάτης Μόγκενς Πέντερσεν Μουνκ έπεσε στην μάχη. Στις 26 Μαΐου 1411 ξεκίνησαν ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις στο Κόλντινγκ.

Η Μαργαρίτα πέθανε τον Οκτώβριο του 1412 και οι ευγενείς του Χόλσταϊν αρνήθηκαν να παραδώσουν την περιοχή στον Ερρίκο, όπως είχε συμφωνηθεί το 1411. Ο Ερρίκος της Πομερανίας συγκάλεσε την αριστοκρατία στο Νίμποργκ στις 29 Ιουλίου 1413 και αποφασίστηκε να απαγορευτεί στον Ερρίκο Γ΄ να παραλάβει το δουκάτο. Τα στρατεύματα της Δανίας κατέλαβαν το Σλέσβιχ, ενώ ο Ερρίκος αναγκάστηκε να συμμαχήσει με το Αμβούργο, το οποίο δεν ήθελε κάποιον ισχυρό γείτονα. Τα στρατεύματα της Δανίας κατέλαβαν και λεηλάτησαν το Φέμαρν, αλλά τα στρατεύματα του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ συναθροίστηκαν και νίκησαν ξανά κοντά στο Χάδερσλεου (γερμ. Χάντερσλεμπεν) και τελικά μια νέα ειρήνη κλείστηκε στις 26 Νοεμβρίου 1420.
Στις αρχές του 1421 ο Ερρίκος Γ΄ εξελέγη επίσκοπος του Σλέσβιχ, αλλά δεν πρόλαβε να πάρει την θέση, αφού πέθανε τον Φεβρουάριο του ίδιου χρόνου.

Πηγές
-----

* Allgemeine Encyklopädie der Wissenschaften und Künste, vol. II p. 324

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
2. ↑  WIAG-Pers-EPISCGatz-03261-001.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 125094069
* GND: 142356921

 |

 |
Η πλήρη έκταση της αυτοκρατορίας του Αλεξάνδρου του Μέγα, κατά την διάρκεια της προσπάθειας του να κατακτήσει εδάφη στην Μεσόγειο και την Ασία.
Ο **επεκτατισμός**, είναι μια ιδεολογία κατά την οποία οι κυβερνήσεις και τα κράτη προσπαθούν να επεκτείνουν τα εδάφη, την δύναμη ή τον πλούτο τους μέσω της οικονομικής ανάπτυξης, της ήπιας δύναμης ή των στρατιωτικά επιθετικών τρόπων της οικοδόμησης της αυτοκρατορίας και της αποικιοκρατίας.

Η αναρχία, η επανένωση ή ο πανεθνικισμός χρησιμοποιούνται μερικές φορές ως αφορμές για την δικαιολόγηση και την νομιμοποίηση του επεκτατισμού, αλλά μόνο όταν ο δεδηλωμένος στόχος είναι η επανακατάκτηση χαμένων εδαφών, ή η κατάληψη προγονικών περιοχών. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τις ιδεολογίες των υποσχόμενων εδαφών όπως το Μανιφέστο του Πεπρωμένου, οι οποίες χρησιμοποιούνται για την δικαιολόγηση και την νομιμοποίηση του επεκτατισμού υπό την αντίληψη ότι οι περιοχές θα αποτελέσουν στο μέλλον έδαφος του εισβολέα, σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς περί πρότερης κατοχής των εδαφών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Manifest Destiny | History, Examples, & Significance». *Encyclopedia Britannica* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2019.
*Να μη συγχέεται με τον ανιψιό του Ιωάννη Στιούαρτ κόμη του Μαρ (απεβ. 1503).*
Ο **Ιωάννης**, γγλ. John Stewart, earl of Mar (π. 1456 - π. 1479) από τον Οίκο των Στιούαρτ ήταν πρίγκιπας της Σκωτίας.

Ο Ιάκωβος Β΄ της Σκωτίας, πατέρας του Ιωάννη.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο 4ος γιος του Ιακώβου Β΄ της Σκωτίας και της Μαρίας των Έχμοντ, κόρης του Άρνολντ δούκα του Χέλρε.

Έπειτα από μία νομική διαμάχη, το 1457 ο Ιάκωβος Β΄ έλαβε με δικαστική απόφαση στο Αμπερντίν αναγνώριση του δικαιώματος του Στέμματος στην κομητεία και τα εδάφη της, έτσι απένειμε τους τίτλους του κόμη του Μαρ και του κόμη του Γκάριοχ στον γιο του κάποια στιγμή μεταξύ του 1458 και του 1459. Το 1479 ο Ιωάννης κατηγορήθηκε για προδοσία και φυλακίστηκε στο κάστρο Κράιγμιλαρ. Λίγο αργότερα απεβίωσε σε ύποπτες συνθήκες, πιθανώς κατόπιν εντολής του αδελφού του Ιακώβου Γ΄.

Πηγές
-----

* Lynch, Michael (1992). Scotland: A New History. Pimlico. p. 156. ISBN 0-7126-9893-0.
* Tabraham, Chris (2003). Craigmillar Castle - The Official Souvenir Guide. Historic Scotland. p. 6. ISBN 1-900168-10-3.
* thePeerage.com
* Round, John Horace (1911). "Mar, Earldom of". In Chisholm, Hugh (ed.). Encyclopædia Britannica. 17 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 665.

Αναφορές
--------

1. ↑  p10212.htm#i102113.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
Το **Κασγκάρ**, επίσημα γνωστό ως **Κάσι**  (Κινέζικα: 喀什, Ουιγουρικά: قەشقەر) είναι πόλη στο Σιντσιάνγκ της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Είναι μια από τις δυτικότερες πόλεις της Κίνας, κοντά στα σύνορα με το Αφγανιστάν, τη Κιργιζία, το Πακιστάν και το Τατζικιστάν. Με πληθυσμό άνω των 500.000 κατοίκων, το Κασγκάρ είναι εμπορικός σταθμός και στρατηγικά σημαντική πόλη στο δρόμο του μεταξιού μεταξύ Κίνας, Μέσης Ανατολής και Ευρώπης για πάνω από 2.000 χρόνια.   

Στο σημείο σύγκλισης πολύ διαφορετικών πολιτισμών και αυτοκρατοριών, το Κασγκάρ ήταν υπό την κυριαρχία κινεζικών, τουρκικών, μογγολικών και θιβετιανών αυτοκρατοριών. Η πόλη υπήρξε ο τόπος πολλών μαχών μεταξύ διαφόρων ομάδων ανθρώπων στις στέπες.   

Τώρα αποτελεί μονάδα νομαρχιακής αυτοδιοίκησης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Είναι το κέντρο του Νομού Κασγκάρ, ο οποίος έχει έκταση 162.000 τ.χλμ. και πληθυσμό περίπου 4 εκατομμυρίων το 2010. Η ίδια η πόλη έχει πληθυσμό 506.640 κατοίκων και η αστική περιοχή καλύπτει έκταση 15 τ.χλμ. αν και η διοικητική του περιοχή εκτείνεται σε πάνω από 55 τ.χλμ. Το 2010 έγινε Ειδική Οικονομική Ζώνη, η μόνη πόλη στη δυτική Κίνα με αυτή τη διάκριση. Το Κασγκάρ αποτελεί τερματικό σταθμό του αυτοκινητόδρομου Καρακοράμ, του οποίου η ανασυγκρότηση θεωρείται σημαντικό μέρος του οικονομικού διαδρόμου Κίνα-Πακιστάν με κόστος πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  The official spelling according to *Zhōngguó dìmínglù* 中国地名录 (Beijing, *SinoMaps Press* 中国地图出版社 1997); (ISBN 7-5031-1718-4)
2. ↑  Stanley W. Toops (Αυγούστου 2012). Susan M. Walcott, Corey Johnson, επιμ. *Eurasian Corridors of Interconnection: From the South China to the Caspian Sea*. Routledge. σελίδες 65–66. ISBN 978-1135078751.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Kashgar στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 158276862
* LCCN: n80110337
* GND: 4395054-1
* SUDOC: 027434214
* BNF: cb119476450 (data)
* NDL: 00628346

 |

 |
Ο **Ερρίκος Γ΄** (π. 1296 - 6 Φεβρουαρίου 1363) από τον Οίκο των Γουέλφων του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ, ήταν πρίγκιπας-επίσκοπος του Χίλντεσχαϊμ (1331-63).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Αλβέρτου Β΄ και της Ρίξας του Μεκλεμβούργου, κόρης του Ερρίκου Α΄ πρίγκιπα του Μεκλεμβούργου-Βέρλε.

Το 1331 η πλειοψηφία του Συλλόγου των κληρικών του Χίλντεσχαϊμ τον εξέλεξε επίσκοπο, κάτι που επιβεβαίωσε ο διοικητής του Μάιντς. Όμως ο προηγούμενος επίσκοπος είχε, πριν αποβιώσει, παραδώσει την επισκοπή στον Πάπα, ο οποίος έστειλε επίσκοπο τον Ερρίκο Γ΄ του Φίρνεμπουργκ και έπειτα τον Ερρίκο, κόμη του Σάουενμπουργκ και η κατάσταση περιπλέχθηκε. Ο Ερρίκος των Γουέλφων δεν αποχωρούσε και ο Πάπας Ιωάννης ΚΒ΄ τον αφόρισε. Με την υποστήριξη των αδελφών του, του Συλλόγου και των ευγενών έλεγξε το μεγαλύτερο μέρος της επισκοπής, ενώ ο Ερρίκος του Σάουενμπουργκ κατείχε την πόλη και τις μονές.

Έξω από την πόλη του Χίλντεσχαϊμ είχαν εγκατασταθεί Φλαμανδοί έποικοι, που την ανταγωνίζονταν οικονομικά και είχαν ονομάσει την κοινότητά τους Ντάμστατ. Όταν υποστήριξαν τον Ερρίκο του Φίρνεμπουργκ, ο Ερρίκος του Σάουενμπουργκ κατέστρεψε το Ντάμστατ το 1331 και παρά τη συμφωνία ειρήνης που έκανε, επιτέθηκε πάλι στον αντίπαλό του. Ο Ερρίκος του Φίρνεμπουργκ τον νίκησε και τον υποχρέωσε να παραδώσει την πόλη και το Ντάμστατ. Η παρατεταμένη διαμάχη έκανε τον Ερρίκο του Φίρνεμπουργκ να καλλιεργήσει τις σχέσεις με τους ευγενείς της περιοχής του, δημιουργώντας ένα δίκτυο συμμάχων.

Το 1352 απεβίωσε ο Ερρίκος του Σάουενμπουργκ και ο Πάπας Κλήμης ΣΤ΄ αναίρεσε τον αφορισμό και επικύρωσε όλες τις αποφάσεις του Ερρίκου του Φίρνεμπουργκ. Τρία έτη μετά έλαβε και τα διάσημα της εξουσίας του από τον Κάρολο Δ΄, βασιλιά της Γερμανίας. Ο ηγεμόνας δεν είχε τη δύναμη να επέμβει και ο Ερρίκος μπορούσε να τον αγνοήσει.

Στο εσωτερικό της χώρας εξαγόρασε τις υποθήκες κάστρων, όμως το 1333 υποθήκευσε το μεταλλείο της πόλης. Οικοδόμησε και απέκτησε συνοριακά κάστρα και την κομητεία του Σλάντεν. Κράτησε άθικτη την περιοχή του, παρά τους άπληστους για εδάφη δούκες του Μπράουνσβαϊγκ. Εξωράισε τον Καθεδρικό ναό και χορήγησε δωρεά για την εορτή της Αγίας Δωρεάς (Corpus Christi) την Α΄ Κυριακή της Πεντηκοστής. Απεβίωσε το 1363 και ετάφη στον Καθεδρικό του Χίλντεσχαϊμ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.deutsche-biographie.de/sfz53193.html. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  p775.htm#i7749.
3. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. bralun. Ανακτήθηκε στις 17  Οκτωβρίου 2020.
4. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
5. 1 2  bralun.
6. ↑  hild.
7. 1 2  WIAG-Pers-EPISCGatz-02852-001.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 86107339
* GND: 137944950

 |

 |
Ο **Ιωάννης Σταθόπουλος** (1934 -2021) ήταν Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι γιος του Παναγιώτη Σταθόπουλου. Αδελφός του ήταν ο νομικός και ακαδημαϊκός Μιχαήλ Σταθόπουλος. Αποφοίτησε από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και υπηρέτησε ως αξιωματικός στο Πολεμικό Ναυτικό. Κατά τη διάρκεια της Χούντας των Συνταγματαρχών συμμετείχε στο Κίνημα του Ναυτικού, συνελήφθη και φυλακίστηκε. Το ίδιο έτος αποστρατεύθηκε από το Πολεμικό Ναυτικό, επανήλθε όμως μετά την πτώση της δικτατορίας προαχθείς με τον βαθμό του αντιπλοιάρχου. Τον Οκτώβριο του 1974 παραιτήθηκε για να λάβει μέρος στις βουλευτικές εκλογές με την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας, με την οποία και εξελέγη βουλευτής Λακωνίας. Από τότε εκλεγόταν συνεχώς μέχρι το 1993, οπότε και εξελέγη για τελευταία φορά βουλευτής Λακωνίας. 

Την περίοδο 1991 - 1993 διετέλεσε υφυπουργός Εθνικής Άμυνας.

Απεβίωσε σε ηλικία 87 ετών στις 31 Οκτωβρίου 2021.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.cnn.gr/ellada/story/287509/pethane-o-proin-ypoyrgos-tis-nd-ioannis-stathopoylos.
2. 1 2 3  Βουλευτικές θητείες Σταθόπουλου, από την ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων
3. 1 2 3 4  Βιογραφικό Σταθόπουλου Αρχειοθετήθηκε 2012-02-15 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα της Νέας Δημοκρατίας
4. ↑  Απεβίωσε ο πολιτικός Γιάννης Σταθόπουλος Αρχειοθετήθηκε 2021-10-31 στο Wayback Machine. notospress.gr, 30 Οκτωβρίου 2021, ανακτήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2021.
Το **Καμένσκ-Σαχτίνσκι** (ρωσικά: Ка́менск-Ша́хтинский) είναι μια πόλη στη Περιφέρεια Ροστόφ, που βρίσκεται στο Ποταμό Σεβέρσκι Ντόνετς. Ο πληθυσμός ήταν 95.296 κάτοικοι το 2010, αυξημένος από τους 75.632 κατοίκους το 2002 και τους 72.379 κατοίκους το 1989.

Ιστορία
-------

Ιδρύθηκε από Κοζάκους αποίκους το 1686 και το καθεστώς πόλης χορηγήθηκε το 1927.

Διοικητικές και δημοτικής κατάστασης
------------------------------------

Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, ενσωματώνεται ως Αστικό Οκρούγκ Καμένσκ-Σαχτίνσκι, διοικητική μονάδα με ίσο καθεστώς με αυτό των επαρχιών. Ως δημοτική διαίρεση, αυτή η διοικητική μονάδα έχει επίσης καθεστώς αστικό οκρούγκ.

Οικονομία
---------

Παλαιότερα ένα σημαντικό κέντρο εξόρυξης άνθρακα στην λεκάνη άνθρακα του ανατολικού Ντόνετς, η πόλη τώρα είναι σημαντικός παραγωγός τεχνητών ινών, μηχανημάτων εξορύξεων και γυαλιού. Η Ευρωπαϊκή διαδρομή E40 περνά από την πόλη.

Γκαλερί
-------

* Εκκλησία της ΜεσιτείαςΕκκλησία της Μεσιτείας
*

Παραπομπές
----------

1. ↑  «26. Численность постоянного населения Российской Федерации по муниципальным образованиям на 1 января 2018 года». Federal State Statistics Service. Ανακτήθηκε στις 23  Ιανουαρίου 2019.
2. ↑  Law #340-ZS
3. ↑  Law #236-ZS

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 158465511
* LCCN: n2001096589

 |

 |
Οι **Επειοί** ήταν αρχαιοελληνικό φύλλο που κατοικούσε βορείως της Ήλιδας στην Πελοπόννησο και μνημονεύονται από τον Όμηρο ως επώνυμοι του γιου του Ενδυμίωνα. 

Κατά την παράδοση ήλθαν από την Θεσσαλία. Όπως αφηγείται ο Έφορος, έξι γενεές πριν τα Τρωικά είχαν μεταβεί στην Αιτωλία, ενίκησαν τους Κουρήτες και αναμίχθηκαν μαζί τους. Ανήκαν δε όπως και οι Αιτωλοί στη φυλή των Λελέγων.

Η ονομασία τους προέρχεται από την λέξη «έπειμι», δηλαδή «πλησιάζω, ακολουθώ».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ιλιάδα Β, 619
2. ↑  Στράβων, Γεωγραφικά Ι 464

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
**Προελληνικά φύλα** |
| --- |
|  |
| Πελασγικά φύλα | 
* Άονες
* Άβαντες
* Αιγιαλείς
* Δόλοπες
* Καύκωνες
* Κουρήτες
* Κραναοί
* Μινύες
* Τέμμικες
* Τηλεβόες (Ταφίοι)
* Φλεγύες
 |  |
|  |
| Άλλα φύλα | 
* Αθαμάνες
* Αιολείς
* Αινιάνες
* Αιτωλοί
* Δερσαίοι
* Δωριείς
* Επειοί
* Κάρες
* Κίκονες
* Λαπίθες
* Λέλεγες
* Μάγνητες
* Μαίδοι
* Μαλιείς
* Μυρμιδόνες
* Οιταίοι
* Ύαντες
 |

 |
Ο **Ιωάννης**, γαλλ. Jean (απεβ. Δεκέμβριος 1300) από τον Οίκο τού Μονφόρ ήταν κύριος τού Καστρ-αν-Αλμπιζουά, λα Φερτέ-αλαί, Μπρετανκούρ και κόμης τού Σκουιλάτσε στην Καλαβρία (1270-1300).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Φιλίππου Β΄ κόμη τού Καστρ & τού Σκυλάτσε και της Ιωάννας των Λεβί, κόρης τού Γκυ Α΄ κυρίου τού Μιρπουά.

Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1270, όταν εκείνος απεβίωσε στην Τύνιδα κατά τη διάρκεια της Η΄ Σταυροφορίας. Μετέβη στο βασίλειο της Νάπολης, όπου ονομάστηκε *κατεπάνω* (στρατηγός) της Καλαβρίας το 1299. Το επόμενο έτος απεβίωσε άτεκνος.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μαλέττα, κόρη τού Μάνφρεντ Μαλέττα.

Έπειτα έκανε 2ο γάμο με την Ιωάννα ντι Φαζανέλλα, κυρία τού Τζεντσάνο, κόρη τού Παντόλφο ντι Φαζανέλλα.

Μετά έκανε 3ο γάμο με τη Μαργαρίτα των Μπωμόν-αν-Γκατιναί, κόρη τού Πέτρου ντε Μπωμόν, κόμη τού Μοντεσκαλιόζο & της Άλμπα. Όταν απεβίωσε ο Φίλιππος Β΄, η Μαργαρίτα ξαναπαντρεύτηκε τον Ροβέρτο Β΄ των Ντρε, κύριο τού Μπε.

Δεν απέκτησε τέκνα από τους γάμους του.

Πηγές
-----

* Cawley, Charles, JERUSALEM NOBILITY, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy,[self-published source][better source needed]
* "Philippe de MONTFORT seigneur de Tyr". Sur les traces de vos ancêtres... (in French). Retrieved 26 November 2016.