recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Αικατερίνη**, γερμ.: Catherine von Saxen-Lauenburg (π. 1400 - 22 Σεπτεμβρίου 1450) από τον Οίκο των Ασκάνια, ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπυργκ και με τους γάμους της έγινε πρώτα κυρία (βαρόνη) του Βέρλε-Γκύστρο και μετά σύζυγος του δούκα του Μεκλεμβούργου. Έγινε επίτροπος του δουκάτου του Μεκλεμβούργου από το 1422 έως το 1436, ως κηδεμόνας των ανηλίκων υιών της.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Eρρίκου Δ΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και της Σοφίας των Γουέλφων, κόρης του Μάγκνους Β΄ δούκα του Μπράουνσβαιγκ-Λ-ύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ.

Πρώτα παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ζ΄ κύριο του Βέρλε-Γκύστροβ, που απεβίωσε το 1414. Στη συνέχεια το 1416 παντρεύτηκε τον Ιωάννη Δ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου. Όταν ο Ιωάννης Δ΄ απεβίωσε το 1422, μετά από έξι χρόνια γάμου, η Αικατερίνη κυβέρνησε μέχρι το 1436 ως επίτροπος για τους ανήλικους γιους της.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα, ένα καταστατικό του Ιουλίου 1448 ήταν το τελευταίο γνωστό έγγραφο που ανέφερε την Αικατερίνη. Στη συνέχεια εμφανίστηκε ένα καταστατικό, που υποδηλώνει ότι απεβίωσε τον Νοέμβριο. Γύρω στο τέλος του αιώνα, η Χανς Γουίτ μπόρεσε τελικά να αποδείξει ότι αυτή απεβίωσε την ημέρα του Αγίου Μαυρίκιου (22 Σεπτεμβρίου) του 1450.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε πρώτα τον Ιωάννη Ζ΄ των Μεκλεμβούργου κύριο του Βέρλε-Γκύστροβ. Αυτός απεβίωσε το 1414, χωρίς να αποκτήσουν απογόνους.

Το 1416 η Αικατερίνη έκανε δεύτερο γάμο με τον Ιωάννη Δ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου (5ο εξάδελφο του προηγουμένου) και είχε τέκνα:

* Ερρίκος Δ΄ 1417-1477, δούκας του Μεκλεμβούργου.
* Ιωάννης Ε΄ 1418-1442, δούκας του Μεκλεμβούργου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αναφορές για την Αικατερίνη του Σάξ-Λάουμπουργκ στη Landesbibliographie Mecklenburg-Vorpommern
* Βιογραφικά στοιχεία της Αικατερίνης
* Γενεαλογικός πίνακας της Βουλής του Μεκλεμβούργου

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p69152.htm#i691511. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  p69152.htm#i691511. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 2608155466468402160002
* GND: 118263351X

 |

 |
Η Ιερά **Μονή Παναγίας Αμασγούς** ή **Παναγία της Αμασγούς** ή **Παναγία η Αμασγού** ή απλώς **Μονή Αμασγού** είναι παλαιό χριστιανικό ορθόδοξο μοναστήρι της Κύπρου, στο έδαφος της Κοινότητας Μοναγρίου, στην Επαρχία Λεμεσού. Eίναι κτισμένο πάνω σε μικρό λόφο, κοντά στις όχθες του χειμάρρου Κούρη και απέχει περίπου 1,5 χιλιόμετρο νοτιοδυτικά του χωριού Μονάγρι.

Από τα σωζόμενα πατριαρχικά έγγραφα που απευθύνονταν στη Μονή, καθώς και από τις τοιχογραφίες της, συμπεραίνεται ότι υπήρξε αξιόλογο θρησκευτικό κέντρο, που άκμασε κυρίως κατά τον 16ο και τον 17ο αιώνα. Οι τοιχογραφίες του καθολικού της είναι αξιόλογες, ιδίως εκείνες του Ιωάννου του Δαμασκηνού και του Κοσμά του υμνωδού. Ο δεύτερος παριστάνεται να κρατά ειλητάριο με την αρχή του κανόνα της Υπαπαντής *«χέρσον αβυσσοτόκον»*. Επίσης, μια παλαιά φορητή εικόνα φέρει τη χρονολογία 1529 και αναφέρεται στον θάνατο κάποιου Κυριάκου, ο οποίος εικονίζεται σε μία γωνία της εικόνας.

Τον 18ο αιώνα η Μονή Αμασγού άρχισε να παρακμάζει, μετατράπηκε σε ενοριακή και τελικώς προσαρτήθηκε στη Μονή Αρχαγγέλου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μονή Παναγίας Αμασγούς

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Αμασγού μονή» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 669
Ο **Μιχαήλ Γιώργος Καράκας** (2 Δεκεμβρίου 1911 - 2 Μαΐου 1992) ήταν Αμερικανός επαγγελματίας παίκτης χόκεϊ επί πάγου στο NHL ( National Hockey League ). Γεννήθηκε στην Aurora της Μινεσότα και μεγάλωσε στο κοντινό Eveleth. Ήταν ο πρώτος Αμερικανός γεννημένος και εκπαιδευμένος τερματοφύλακας και ο πρώτος παίκτης ελληνικής καταγωγής. Ο Καράκας έπαιξε έξι ολόκληρες σεζόν με τους Chicago Black Hawks και εμφανίστηκε σε δύο τελικούς του Κύπελλου Στάνλεϋ, κερδίζοντας το μία φορά.

Αφού βοήθησε το Σικάγο να κερδίσει το Κύπελλο Στάνλεϋ το 1938, ο Καράκας ζήτησε από τους ιδιοκτήτες της ομάδας αυξισι $ 500. Οι ιδιοκτήτες αρνήθηκαν την αύξηση και για τις επόμενες πέντε σεζόν ο Καράκας έπαιξε τρεις ολόκληρες σεζόν στο Αμερικανικό Χόκεϋ (AHL). Ο Καράκας είναι ένα από τα αρχικά μέλη της *United States Hockey Hall of Fame*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *NHL.com*. National Hockey League. 8450007. Ανακτήθηκε στις 4  Μαΐου 2022.
2. ↑  www.nhl.com/ice/page.htm?id=24931.
3. ↑  www.hockeydb.com/ihdb/awards/awarddetail.php?award\_id=17.
Το **Μους Τζω** (αγγλικά: Moose Jaw) είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη στο Σασκάτσουαν του Καναδά. Βρίσκεται στον ποταμό Μους Τζω στο νοτιοκεντρικό τμήμα της επαρχίας, στον Υπερκαναδικό Αυτοκινητόδρομο, 77 χλμ. δυτικά της Ρεγγίνας.

Η πόλη αποτελεί βιομηχανικό κέντρο και σημαντικό σιδηροδρομικό κόμβο για τα γεωργικά προϊόντα της περιοχής. Η Βάση Καναδικών Δυνάμεων Μους Τζω είναι σχολή πτητικής εκπαίδευσης του ΝΑΤΟ και φιλοξενεί τους Snowbirds, το στρατιωτικό αεροβατικό αεροπορικό σμήνος επιδείξεων του Καναδά. Το Μους Τζω διαθέτει επίσης καζίνο και γεωθερμικό σπα.

Παραπομπές
----------


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 133570599
* LCCN: n84195216

 |

 |
Το **Τόμπσον** ή **Τόμψον** (αγγλικά: Thompson) είναι η μεγαλύτερη πόλη στη Βόρεια Περιοχή της Μανιτόμπα και βρίσκεται κατά μήκος του ποταμού Μπέρντγουντ, 761 χιλιόμετρα βόρεια του Γουίνιπεγκ. Αρχικά ιδρύθηκε το 1956 ως πόλη εξορύξεων, το Τόμπσον χρησιμεύει κυρίως ως «Κόμβος του Βορρά», παρέχοντας αγαθά και υπηρεσίες (π.χ. υγειονομική περίθαλψη, λιανικό εμπόριο) στις γύρω κοινότητες.

Η εμπορική περιοχή του Τόμπσον είναι μεγαλύτερη από το Νέο Μεξικό (δηλ. δυόμισι Ελλάδες σε έκταση), αλλά περιέχει πάνω από 50.000 κατοίκους μονάχα, με πολλές από τις μικρότερες κοινότητες να είναι προσβάσιμες μόνο αεροπορικώς ή μέσω χειμερινών δρόμων. Παρά την απομονωμένη τοποθεσία του στην καρδιά του βόρειου δάσους του Καναδά, το Τόμπσον συνδέεται απευθείας με το Γουίνιμπεγκ μέσω πλακόστρωτου αυτοκινητόδρομου, σιδηροδρόμου (VIA Rail) και Αεροδρομίου Τόμπσον. Το Τόμπσον διαθέτει επίσης σύγχρονες ανέσεις (π.χ. Ίντερνετ οπτικών ινών) και μια μεγάλη σκηνή λιανικού εμπορίου, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων εμπορικών κέντρων, γύρω στα έξι, και αρκετές μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων (π.χ. Wal-Mart, Giant Tiger, Safeway, Shoppers Drug Mart, Canadian Tire).

Κατά την Καναδική Απογραφή του 2016, είχε πληθυσμό 13.678 κατοίκους.

Παραπομπές
----------


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 267537523
* LCCN: n84090815

 |

 |
Ο θυρεός των Μπω, στην Προβηγκία
Ο **Μπερτράν ντε Μπω** (γαλλικά: *Bertrand des Baux*) από τον Οίκο των Μπω (ιταλ.: Μπάλτσο), ήταν άρχοντας του Κουρτεζόν στην Προβηγκία, 3ος κόμης της Άντρια & του Σκουιλάτσε.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Άντρια και ήταν γιος του Ραϋμόνδου ντε Μπω (γιου του Γουλιέλμου Β΄ πρίγκιπα της Οράγγης) και της Αλίκης της Μασσαλίας.
Τον Ιούλιο του 1336 ορίστηκε μαρεσάλος του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, βάιλος και γενικός βικάριος της Αχαΐας, της Κεφαλληνίας, καθώς και της Ναυπάκτου για λογαριασμό της Αικατερίνης Β΄ του Βαλουά, εξουσιάζοντας έως την άφιξη της Αικατερίνης στο Πριγκιπάτο και την ανάληψη από την ίδια της άμεσης διακυβέρνησης το καλοκαίρι του 1338. Η θητεία του σημαδεύτηκε από μία βίαια διαμάχη του με τον Λατίνο Αρχιεπίσκοπο της Πάτρας, Γουλιέλμο Φραγκιπάνη. Όταν ο Γουλιέλμος απεβίωσε το 1337, ο Μπερτράν πολιόρκησε την Πάτρα, ελπίζοντας στην υποταγή της πριν την άφιξη του διαδόχου του, αρχιεπισκόπου Ρογήρου. Ο Πάπας Βενέδικτος ΙΒ΄ αντέδρασε, κηρύσσοντας την πόλη ως "έδαφος της Αγίας Ρωμαϊκής Εκκλησίας" και θέτοντας το Πριγκιπάτο υπό καθεστώς απαγόρευσης. Ως αποτέλεσμα, ο Μπερτράν υποχρεώθηκε σε υποχώρηση, ενώ ο Αρχιεπίσκοπος κατέστη ανεξάρτητος, αν και τα κληρικά του φέουδα εξακολούθησαν να υπάγονται και να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον Πρίγκιπα.

Ο Μπερτράν ορίστηκε εκ νέου ως βάιλος της Αχαΐας μετά την αναχώρηση της Αικατερίνης Β΄ για την Ιταλία το 1341, ενώ παρέμεινε στο αξίωμα του αυτό έως το 1344. Στη συνέχεια, επέστρεψε στη Γαλλία, όπου το 1345 ο Πάπας Κλήμης ΣΤ΄ τον όρισε ως αντικαταστάτη τού Μαρτίνου Ζαχαρία, καθώς και των υπολοίπων ηγετών της Σταυροφορίας της Σμύρνης, μετά τον θάνατο των τελευταίων σε ενέδρα. Απεβίωσε το 1347 στη Νάπολη και τάφηκε στον Σαν Ντομένικο Ματζόρε.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε π. το 1324 τη Μαργαρίτα του Ωλναί και είχε τέκνο:

* Φραγκίσκος π. 1330-1422, 1ος δούκας της Άντρια, κόμης του Μοντεσκαλιόζο & Σκουιλάτσε. Έκανε τρεις γάμους και απέκτησε πέντε τέκνα:
	+ Ιάκωβος, νυμφεύτηκε την Αγνή των Καπετιδών-Ανζού, κόρη του Καρόλου δούκα του Δυρραχίου.
	+ Αντωνία, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γ΄ της Σικελίας.
	+ Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Πέτρο Α΄ του Οίκου του Λουξεμβούργου κόμη του Σαιν-Πολ.
	+ Γουλιέλμος, δούκας της Άντρια.
	+ Μπιανκίνο, κυβερνήτης της Πίζας και αρχηγός του στρατού του Μιλάνου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bon 1969, σελίδες 208–209.
2. ↑  Bon 1969, σελίδες 209, 212, 243, 451.
3. ↑  Topping 1975, σελίδες 124–126.
4. ↑  Bon 1969, σελ. 212 (note 7).
5. ↑  Topping 1975, σελίδες 128, 132.
6. ↑  Bon 1969, σελίδες 212 (σημείωση 7), 228.

Πηγές
-----

* Bon, Antoine (1969). *La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d’Achaïe* (στα Γαλλικά). Paris: De Boccard.
* Topping, Peter (1975). «The Morea, 1311–1364». Στο: Hazard, Harry W. *A History of the Crusades, Volume III: The fourteenth and fifteenth centuries*. University of Wisconsin Press. σελίδες 104–140. ISBN 0-299-06670-3.
Ο **Γουλιέλμος Γ'**  (απεβ. το 1257) από τον Οίκο των Μπω (γαλλ.) ή Μπάλτσο (ιταλ.), ήταν πρίγκιπας της Οράγγης.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Γουλιέλμου Β'. Ακολουθώντας τον πατέρα του Γουλιέλμο Β΄ και τον παππού του Γουλιέλμο Α΄, ο Γουλιέλμος Γ΄ έφερε τον τίτλο τού πρίγκιπα της Οράγγης. Ο τίτλος είχε έρθει στον Οίκο των Μπω μέσω μίας αδελφής τού Ραιμπώ της Οράγγης (μητέρας του Γουλιέλμου Α΄), της Tιμπούρζ ντε Σαρενόμ, η οποία αναφέρεται επίσης ως Τιβούργη (Tiburge) πριγκίπισσα της Οράγγης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p61045.htm#i610446.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Cook, Theodore Andrea. *Old Provence*. Signal Books, 2001. ISBN 1-902669-18-5.
Ο **Στέφανος Σακελλαρίδης** (13 Σεπτεμβρίου 2004, Αθήνα) είναι Έλληνας αθλητής της αντισφαίρισης.

Η υψηλότερη θέση που έχει βρεθεί στην παγκόσμια κατάταξη στα μονά είναι το Νο 464. Στην αντίστοιχη κατάταξη του διπλού η υψηλότερη θέση που έχει βρεθεί είναι το Νο 388.

Ο Σακελλαρίδης έκανε το ντεμπούτο του σε ATP τουρνουά στο Γιουνάιτεντ Καπ του 2023 εκπροσωπώντας την Ελλάδα, όπου κέρδισε τον πρώτο του αγώνα ATP ενάντια στον Βέλγο Ζιζού Μπεργκς. Ως αποτέλεσμα, ανέβηκε 130 θέσεις στην παγκόσμια κατάταξη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Stefanos Sakellaridis | Overview | ATP Tour | Tennis». *ATP Tour*.
2. ↑  «Sakellaridis On A Debut Win & Advice From Tsitsipas At The United Cup | ATP Tour | Tennis». *ATP Tour*.
Ο **Χρυσόστομος Λαυριώτης** (1856-1908) ήταν ηγούμενος στο Άγιον Όρος από τη Μάδυτο της Ανατολικής Θράκης.

Βίος
----

Ο Χρυσόστομος Λαυριώτης γεννήθηκε το έτος 1856 στη Μάδυτο της Ανατολικής Θράκης. Μετέβη με το πατέρα του στην Ιερουσαλήμ και επιστρέφει στη γενέτειρά του για να ολοκληρώσει τις εγκύκλιες σπουδές του. Παραμένει για λίγο χρονικό διάστημα στο κελλί *Ευαγγελισμός της Θεοτόκου* στις Καρυές. Αποστέλλεται από τη Μεγίστη Λαύρα στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης απ' όπου αποφοιτά αριστούχος. Επανέρχεται στην Μεγίστη Λαύρα και διορίζεται βοηθός και έπειτα Σχολάρχης της Αθωνιάδος Σχολής (1886-1889) και αργότερα αρχιγραμματέας της Ιεράς Κοινότητας (1889-1894) Χειροτονήθηκε προεσβύτερος από τον Πατριάρχη Ιωακείμ Γ' όταν ήταν μητροπολίτης Θεσσαλονίκης. Εξελέγη προϊστάμενος-προηγούμενος (1897) και υπηρέτησε τη Λάυρα ως Επίτροπος και Αντιπρόσωπος. Υπήρξε μέλος της φιλεκπαιδευτικής αδελφότητας Μαδυτινών και της Εταιρείας Μεσαιωνικών Σπουδών της Κωνσταντινούπολης.

Η δολοφονία του
---------------

Κατά την μετάβασή του για την εορτή των Χριστουγέννων στην Μ. Λαύρα, στις 22 Δεκεμβρίου 1908 δολοφονήθηκε στα όρια της Ι. Μ. Ιβήρων. Σχετικά με τα αίτια της δολοφονίας του ο υποτακτικός του δόκιμος Αλέξανδρος που τον συνόδευε διατύπωσε την άποψη πως ο Χρυσόστομος υπήρξε θύμα του Κελλιώτικού ζητήματος, δηλαδή της εξάρτησης του μεγάλου αριθμού των μοναχών από την Ι.Μ. Μ.Λαύρας.

Συγγραφικό έργο
---------------

* Συνέταξε κατάλογο χειρογράφων της αδελφότητας Ιωασαφαίων Ι. Σκήτης Καυσοκαλυβίων
* Συνέταξε ακολουθίες και μελοποίησε δοξαστικά διαφόρων Αγίων Γεωργίου, Ευσταθίου,Μεθοδιου, Μαξίμου Καυσοκαλιβίτη
* Συνέταξε κατάλογο χειρογράφων Πρωτάτου-Ι.Κοινότητας
* Συνεταξε κατάλογο χειρογράφωνΚωδίκων Ι.Μ. Μεγίστης Λάυρας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γέρων Παύλος Λαυριώτης, «Προηγούμενος Χρυσόστομος Λαυριώτης (1856-1908)» στο:Ζ' Διεθνές Επιστημονικό Συμπόσιο *Το Άγιον Όος στα χρόνια της απελευθέρωσης-Πρακτικά Συνεδρίου, Θεσσαλονίκη,2013, σελ. 119*
2. ↑  Γέρων Παύλος Λαυριώτης, «Προηγούμενος Χρυσόστομος Λαυριώτης (1856-1908)» στο:Ζ' Διεθνές Επιστημονικό Συμπόσιο *Το Άγιον Όος στα χρόνια της απελευθέρωσης-Πρακτικά Συνεδρίου, Θεσσαλονίκη,2013, σελ.120*
3. ↑  Γέρων Παύλος Λαυριώτης, «Προηγούμενος Χρυσόστομος Λαυριώτης (1856-1908)» στο:Ζ' Διεθνές Επιστημονικό Συμπόσιο *Το Άγιον Όος στα χρόνια της απελευθέρωσης-Πρακτικά Συνεδρίου, Θεσσαλονίκη,2013, σελ. 124, 126*
4. ↑  Γέρων Παύλος Λαυριώτης, «Προηγούμενος Χρυσόστομος Λαυριώτης (1856-1908)» στο:Ζ' Διεθνές Επιστημονικό Συμπόσιο *Το Άγιον Όος στα χρόνια της απελευθέρωσης-Πρακτικά Συνεδρίου, Θεσσαλονίκη,2013, σελ.121*

Πηγές
-----

* Γέρων Παύλος Λαυριώτης, «Προηγούμενος Χρυσόστομος Λαυριώτης (1856-1908)» στο:Ζ' Διεθνές Επιστημονικό Συμπόσιο *Το Άγιον Όρος στα χρόνια της απελευθέρωσης-Πρακτικά Συνεδρίου, Θεσσαλονίκη,2013, σελ. 119-129*
Ο **σαλούβαρδος**, **ποντικός** ή **πετροσαλούβαρδος** (επιστημονική ονομασία: *Phycis phycis*) είναι είδος ψαριού της οικογένειας των Φυκίδων. Απαντά στη Μεσόγειο, καθώς και στις ακτές του βορειοανατολικού Ατλαντικού, από τον Βισκαϊκό κόλπο μέχρι το Μαρόκο, καθώς και στις Αζόρες και το Πράσινο Ακρωτήριο.

Περιγραφή
---------

Ο σαλούβαρδος φτάνει συνήθως σε μήκος 25 εκατοστών, αλλά το μέγιστο που έχει καταγραφεί είναι 65 εκατοστά. Το μέγιστο βάρος που έχει καταγραφεί είναι 3,9 κιλά. Έχει μεγάλο στόμα με παχιά χείλη. Το κάτω σαγόνι φέρει μουστάκια. Το χρώμα του σώματος είναι σκούρο καφέ ή γκρι στη ράχη, αλλά το χρώμα γίνεται πιο αχνό προς την κοιλιά. Τα πτερύγια δεν φέρουν άκανθες. Το ραχιαίο πτερύγιο είναι διπλό και αποστρογγυλοποιημένο. Το πρώτο τμήμα του έχει 9 με 11 μαλακές ακτίνες ενώ το δεύτερο 56 ή 65. Το ουραίο πτερύγιο είναι στρογγυλεμμένο και έχει 27 ή 29 ακτίνες. Τα πτερύγια είναι σκούρα, μερικές φορές με πιο ανοιχτόχρωμα όρια.

Βιολογία
--------

Σαλούβαρδος στη θάλασσα της Λιγουρίας.
Οι σαλούβαρδοι είναι νυκτόβια ζώα, και κατά τη διάρκεια της ημέρας κρύβονται στους βράχους. Ζουν σε σκληρούς και σε αμμώδεις-λασπώδεις βυθούς κοντά σε βράχους, σε βάθος 10 με 650 μέτρα, αλλά συνηθέστερα σε βάθος ανάμεσα στα 100 και 200 μέτρα. Η επιστημονική του ονομασία προέρχεται από την ελληνική λέξη φύκια, όπου βρίσκεται πολλές φορές.

Η διατροφή τους αποτελείται από μικρά ψάρια και διάφορα είδη ασπόνδυλων, με τα δεκάποδα να κυριαρχούν σε δείγματα που έχουν αλιευθεί στην περιοχή του Καστελόριζου. Τρέφονται περισσότερο την άνοιξη.

Η αναπαραγωγή λαμβάνει χώρα από τον Ιανουάριο μέχρι τον Μάιο. Αναπτύσσονται σχετικά αργά και ζουν πολύ.

Αλιεία
------

Ο σαλούβαρδος χαρακτηρίζεται ως ελάσσονος οικονομικής σημασίας στην αλιεία. Οι κύριες μέθοδοι αλίευσής του είναι οι τράτες, τα δίχτυα, τα παραγάδια και οι καθετές. Τα στατιστικά αλίευσης του είδους δεν θεωρούνται αξιόπιστα, καθώς περιλαμβάνουν και ψάρια άλλων ειδών του ίδιου γένους. Σαν ψάρι είναι φθηνό αν και σπάνιο και μπορεί να φιλεταριστεί ή να γίνει ψαρόσουπα μαζί με σκορπίνα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Iwamoto, T. (2015). «*Phycis phycis*». *The IUCN Red List of Threatened Species* **2015**: e.T198604A60811743. doi:10.2305/IUCN.UK.2015-4.RLTS.T198604A60811743.en.
2. 1 2 3 4  «Phycis phycis». *FishBase* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2020.
3. ↑  Göthel, H. 1992. - "Fauna marina del Mediterráneo". Ed. Omega, S.A. Barcelona.
4. ↑  Cohen, D.M.; T. Inada, T. Iwamoto y N. Scialabba (1990). - «FAO species catalogue. Vol. 10. Gadiform fishes of the world (Order Gadiformes). An annotated and illustrated catalogue of cods, hakes, grenadiers and other gadiform fishes known to date». - FAO Fish. Synop 10 (125): 442.
5. ↑  Papaconstantinou, C.; Caragitsou, E. (1989-06). «Feeding interaction between two sympatric species Pagrus pagrus and Phycis phycis around Kastellorizo Island (Dodecanese, Greece)» (στα αγγλικά). *Fisheries Research* **7** (4): 329–342. doi:10.1016/0165-7836(89)90065-9. .
6. ↑  Μορόπουλος, Νίκος (3 Ιουλίου 2017). «Σαλούβαρδος στο πιάτο!». *Bostanistas.gr*. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2020.
Ο **Ιακωβιτισμός** (αγγλικά: *Jacobitism*, προφέρεται: [/dʒeɪkɒbaɪtɪsm/], ιρλανδικά: Seacaibíteachas, σκωτικά γαελικά: *Seumasachas*) ήταν το πολιτικό κίνημα στη Μεγάλη Βρετανία και την Ιρλανδία για την αποκατάσταση του Ρωμαιοκαθολικού Στιούαρτ Βασιλιά Ιακώβου Β΄ της Αγγλίας και των κληρονόμων του να τους θρόνους της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας. Το κίνημα πήρε το όνομά του από το *Jacobus*, λατινική μορφή του James, και αναφέρεται σε μια μακρά σειρά Ιακωβιτικών εξεγέρσεων μεταξύ 1688 και 1746.

Μετά την καθαίρεση του Ιακώβου Β΄ το 1688 και την αντικατάστασή του από την κόρη του Μαρία Β΄, αποκλείοντας από κοινού με τον σύζυγό της και πρώτο εξάδελφο (ανιψιό του Ιακώβου) Γουλιέλμο Γ΄, ο Στιούαρτ έζησε στην εξορία, προσπαθώντας κατά καιρούς να ανακτήσει το θρόνο. Τα οχυρά του Ιακωβιτισμού ήταν μέρη των Χάιλαντς της Σκωτίας και Βόρειοανατολικά Λόουλαντς, η Ιρλανδία και μέρη της Βόρειας Αγγλίας (κυρίως εντός των κομητειών της Νορθουμβρίας και του Λάνκασαϊρ). Σημαντική στήριξη υπήρχε επίσης στην Ουαλία και τη Νοτιοδυτική Αγγλία.

Οι Ιακωβίτες πίστευαν ότι η κοινοβουλευτική παρέμβαση με μοναρχική διαδοχή ήταν παράνομη. Οι Καθολικοί ήλπιζαν πως οι Στιούαρτς θα επανέφεραν τη νομιμότητα. Στη Σκωτία, ο Ιακωβιτισμός ενεπλάκη στο σύστημα των πολεμικών κλανς (φατριών) με αρχηγό του κινήματος τον μεγαλύτερο υίο του Ιακώβου Β' τον Κάρολο Στιούαρτ.

Με την καταστολή της επανάστασης του 1745 και την ήττα των Ιακωβιτών στη μάχη του Καλλόντεν το κίνημα βρέθηκε σε παρακμή. Ο Κάρολος Στιούαρτ και οι υποστηρικτές του κυνηγήθηκαν ενώ επακόλουθες προσπάθειες για την επαναφορά του πατέρα του στο θρόνο δεν υλοποιήθηκαν.

Το έμβλημα των Ιακωβιτών είναι η Λευκή Κονκάρδα. Η Ημέρα του Λευκού Ρόδου γιορτάζεται στις 10 Ιουνίου, την επέτειο της γέννησης του Παλαιού Διεκδικητή το 1688.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Jacobite | Meaning, Risings, & History | Britannica». *www.britannica.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* The Jacobites
* The Jacobite Heritage
* BBC-Interactive Timeline of British History
* General History of the Highlands
* The University of Guelph Library, Archival and Special Collections, has more than 500 Jacobite pamphlets, histories, and literature in its rare books section introduced at
* Ascanius; or, the Young Adventurer

  



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Jacobitism  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η οροσειρά του Ταύρου στη νοτιοανατολική πλευρά της Τουρκίας.
Η **οροσειρά του Ταύρου** (αρμενικά: Տավրոսի լեռնաշղթա· τουρκικά: *Toros Dağları*) είναι ογκώδες σύμπλεγμα βουνών που βρίσκεται στη νοτιο-ανατολική Τουρκία, κοντά στη θάλασσα. Στο κομμάτι της Κιλικίας βρίσκεται βόρεια από τα Άδανα και τη Μερσίνη, αλλά υπάρχουν επίσης σημαντικά τμήματα και προς τα ανατολικά (μέχρι τον Ευφράτη ποταμό) αλλά και προς δυτικά, με συνολικό πλάτος 600 χλμ. Υπάρχουν αρκετές κορυφές με ύψος πάνω από 3.000 μέτρα και το ψηλότερό της σημείο είναι στα 3.756 μέτρα.

Γεωλογία
--------

Η οροσειρά του Ταύρου σχηματίστηκε από τη σύγκρουση της αφρικανικής και της ευρασιατικής τεκτονικής πλάκας. Το κυρίαρχο υποκείμενο πέτρωμα είναι ο ασβεστόλιθος. Στα βουνά Αλανταγλάρ και Μπολκάρ, ο ασβεστόλιθος έχει διαβρωθεί για να σχηματίσει καρστικά τοπία με καταρράκτες, υπόγεια ποτάμια και μερικά από τα μεγαλύτερα σπήλαια της Ασίας. Ο ποταμός Μέλας πηγάζει στις νότιες πλαγιές της οροσειράς Μπεϊνταγλάρι.

Κλίμα
-----

Τα όρη έχουν μεσογειακό κλίμα, με ξηρά καλοκαίρια και βροχερούς χειμώνες. Οι θερμοκρασίες ποικίλλουν ανάλογα με το υψόμετρο, με θερμούς χειμώνες στις χαμηλότερες παράκτιες πλαγιές και κρύους χειμώνες στα ψηλά βουνά και στο εσωτερικό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Manavgat River Water as a Limited but Alternative Water Resource for Domestic Use in Middle East» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 27 Φεβρουαρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2008.
2. ↑  «Southern Anatolian montane conifer and deciduous forests». *Terrestrial Ecoregions*. World Wildlife Fund.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Taurus Mountains στο Wikimedia Commons
* Φωτογραφικό υλικό της NASA Αρχειοθετήθηκε 2021-01-21 στο Wayback Machine.
* Χάρτης των βουνών της Τουρκίας (Γερμανικά)
* Η οροσειρά του Ταύρου Αρχειοθετήθηκε 2009-06-05 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)
* Livius.org: Taurus Αρχειοθετήθηκε 2009-04-29 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 315127904
* BNF: cb12438228m (data)
* NKC: ge371037

 |

 |
Το **μοναστήρι του Αγκαράκ** (αρμενικά: Ագարակի վանք) ήταν παλαιοχριστιανικό μοναστηριακό συγκρότημα εκκλησιών της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας στη σημερινή ανατολική τουρκική επαρχία Ιγκντίρ, στο χωριό Εκρέκ, γύρω στα 60 χλμ. ανατολικά του Αρμαβίρ. Τουλάχιστον μέχρι το 1920 σώζονταν τα ερείπια μιας αίθουσας εκκλησίας, πιθανώς του 5ου ή 6ου αιώνα, ενός κεντρικού κτηρίου με τέσσερις κώνους και μια ανάγλυφη στήλη από τα μέσα του 7ου αιώνα.

Το μοναστήρι σήμερα είναι εντελώς κατεστραμμένο διότι καταστράφηκε από τους Τούρκους το 1922.

Ιστορία
-------

Το μοναστήρι του Αγκαράκ ιδρύθηκε από τον Ναρσή Σιναράρ, καθολικό πατριάρχη της Αρμενίας μεταξύ 649-653 μ.Χ. Το Αγκαράκ βρίσκεται στην περιοχή Τζακάτκ της επαρχίας Αϊραράτ της Ιστορικής Αρμενίας που το 1918-1920 προσαρτήθηκε στην περιοχή Σουρμαρί (ακρωνύμιο των λέξεων Αγία Μαρία) της Πρώτης Δημοκρατίας της Αρμενίας το 1920.

Παραπομπές
----------
H **Αλμπερτίν-Ελιζαμπέτ Πατέρ** (γαλλικά: *Albertine-Elisabeth Pater*) (1742-1817), ήταν Oλλανδή και Γαλλίδα αριστοκράτισσα και κατάσκοπος. Είναι γνωστή ως η μυστική ερωμένη του Λουδοβίκου ΙΕ’ της Γαλλίας το 1771.

Ήταν η κόρη του Ολλανδού βαρώνου Γιόχαν Γκίσμπερτ Βον Νιούκερτσεν ή Ναΐβενχαϊν (1705-1792) και της Μάργκριετ βαν Γουΐτζε (γεννήθηκε το 1714). Παντρεύτηκε τον πλούσιο Ολλανδό τραπεζίτη Ζερχάρντ Πάτερ το 1750, αλλά χώρισαν το 1763. Την ίδια περίοδο αποφάσισε να εγκατασταθεί στο Παρίσι με το όνομα και τον τίτλο Βαρώνη της Νιούκερκ. Με το επίδομα και την κληρονομιά του συζύγου της, ο οποίος ίδρυσε ορυχεία διαμαντιών και οικισμούς σκλάβων στο Ολλανδικό Σουρινάμ, έγινε πολύ πλούσια.

Ήταν κάποτε η ερωμένη του υπουργού Ετιέν Φρανσουά ντε Σουαζέλ, ο οποίος συνεργάστηκε με τον Εμμανουέλ-Αρμάντ ντε Ρισελιέ, Δούκα του Εκριγιόν για να καθαιρέσει την ερωμένη του βασιλιά Μαντάμ ντυ Μπαρί, οργανώνοντας μια μυστική σχέση μεταξύ του βασιλιά και της Πατέρ. Όμως δεν τους αρκούσε αυτό. Στη συνέχεια προσπάθησαν να συνάψουν έναν μυστικό μοργανατικό γάμο μεταξύ του Λουδοβίκου ΙΕ’ και της Αλμπερτίν-Ελιζαμπέτ Πατέρ. Τελικά το σχέδιο τους έγινε αντιληπτό, με αποτέλεσμα να αποτύχει, όπως τεκμηριώνεται μέσα από γράμματα εκείνης της εποχής.

Το 1779 παντρεύτηκε τον Λουί Καντάν ντε Ριζεβούρ, τον Μαρκήσιο του Σανσενέ και πατέρα του Λουί Ρενέ Καντέν ντε Ρισμπούρ ντε Σανσενέ. Μέσω της προσωπικής της φίλης Ντιάν ντε Πολινιάκ, έγινε μέλος του ιδιωτικού κύκλου της Μαρίας Αντουανέτας στο Μικρό Τριανόν. Ωστόσο, όταν ξέσπασε η Γαλλική Επανάσταση το 1789, αναγκάστηκε να μεταναστέψει στο εξωτερικό, αλλά το 1791 επέστρεψε στη Γαλλία.

Η Αλμπερτίν-Ελιζαμπέτ Πατέρ χρησιμοποίησε την προσωπική της περιουσία για να χρηματοδοτήσει το πολιτικό κόμμα των Ολλανδών πατριωτών. Συνεργάστηκε όμως και με τους βασιλικούς μετανάστες, που το είχαν σκάσει από τη Γαλλία. Η Πατέρ ενήργησε ως χρηματοδότης, πράκτορας και ως ενδιάμεσος κρίκος επικοινωνίας με τους δικούς τους ανθρώπους στη Γαλλία. Επιπρόσθετα, ενήργησε ως μεσολαβητής στην αλληλογραφία μεταξύ της Μαρίας Αντουανέτας και της Γιολάντ-Γκαμπριέλ ντε Πολινιάκ.

Συνελήφθη και φυλακίστηκε για αντεπαναστατική δραστηριότητα κατά τη διάρκεια της Τρομοκρατίας (Γαλλική Επανάσταση), αλλά αφέθηκε ελεύθερη μετά την πτώση του Μαξιμιλιανού Ροβεσπιέρου. Μετά την απελευθέρωση, επανέλαβε τη δραστηριότητά της ως πράκτορας και χρηματοδότης των εξόριστων Γάλλων της αριστοκρατίας, λαμβάνοντας πλέον τις εντολές της από τον Κάρολο Ι’. Εξορίστηκε με το σύζυγό της το 1803 κατηγορούμενοι για τη συμμετοχή τους στη συνωμοσία «Pichegru».
Ο **Ασότ ο Όμορφος**, γεωργιανά: აშოტ კეკელაჲ Ashot Kekela από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας του κλάδου του Τάο-Κλαρτζέτι ήταν πρίγκιπας της Γεωργίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Αφδαρνάση Β΄ του Τάο-Κλαρτζέτι.

Αδέλφια του ήταν ο Γεώργιος Α΄ του Τάο και ο Σουμπάτ Α΄ του Κλαρτζέτι, οι οποίοι μοιράστηκαν τις πατρικές κτήσεις και ο καθένας τους έγινε ιδρυτής κλάδου. Ο κλάδος του Κλατζέτι διήρκησε περισσότερο από αυτόν του Τάο.

Απεβίωσε το 867.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Cyril Toumanoff (1967). *Studies in Christian Caucasian History*. Georgetown University Press. σελ. 453.
2. ↑  ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტომი 2, გვერდი 69, თბილისი, 1977 *Georgian Soviet Encyclopedia, Volume 2, p 69, Tbilisi, 1977*
3. ↑  უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი, ალექსანდრე ელერდაშვილი, გამოცემა I, თბილისი *Universal Dictionary of Encyclopedia, Alexander Elerdashvili, Volume I, Tbilisi*
Με τον όρο **χειμερία νάρκη** χαρακτηρίζεται κατάσταση μακράς ύπνωσης, στην οποία και περιέρχονται πολλά ζώα κατά τη διάρκεια του Χειμώνα και ιδιαίτερα εκείνα που ζουν σε ψυχρότερα γεωγραφικά πλάτη.

Μερικά θηλαστικά (π.χ. οι σκαντζόχοιροι) εύκρατων και αρκτικών περιοχών και πολλά ψάρια, ερπετά και αμφίβια περιέρχονται σε αυτήν την κατάσταση. Κατά τη χειμερία νάρκη, ο μεταβολισμός των ζώων αυτών επιβραδύνεται και η θερμοκρασία του σώματός τους μειώνεται αισθητά.

Γενικά η χειμερία νάρκη αρχίζει όταν ο καιρός κρυώνει και η αναζήτηση τροφής είναι πολύ δυσχερής, ενώ η θερμοκρασία του σώματος των θηλαστικών διατηρείται στο συνηθισμένο επίπεδο, που όμως μπορεί και να φθάσει τους 0° (όπως στη περίπτωση των χάμστερς), ή να φθάσει ακόμη και στη θερμοκρασία περιβάλλοντος (π.χ. νυχτερίδες).

Τα ζώα που πέφτουν σε χειμερία νάρκη εξ ανάγκης είναι μεγάλου μεγέθους, επειδή ακριβώς αυτά μπορούν να έχουν αρκετό απόθεμα τροφής, χωρίς πολύ μεγάλη επιφάνεια σώματος από την οποία να χάνουν θερμότητα.

Επειδή η θερμοκρασία του σώματός στις αρκούδες δεν πέφτει και μπορεί έτσι εύκολα να ξυπνήσουν από τον χειμωνιάτικο ύπνο τους, θεωρείται ότι δεν πέφτουν σε χειμερία νάρκη αλλά σε μια μορφή ύπνου, η οποία αναφέρεται ως χειμέριος ύπνος. Όμως αναφέρεται πολύ συχνά, αν και όχι ορθά, η κατάσταση ύπνωσης της αρκούδας ως χειμερία νάρκη.

Στις εύκρατες περιοχές η άνοδος της θερμοκρασίας μέσα στο καταχείμωνο μπορεί να διακόψει προσωρινά τη χειμερία νάρκη αρκετών ζώων και κυρίως των ερπετών.

Δείτε επίσης
------------

* Θερινή νάρκη (προς σύγκριση)
* Χειμέριος ύπνος

Παραπομπές
----------

1. ↑  hibernation - Biological Definition of hibernation | Encyclopedia.com: Dictionary of Biology
2. ↑  Άρθρο από την Ιστοσελίδα Science Illustrated Αρχειοθετήθηκε 2012-01-12 στο Wayback Machine. (Ανάκτηση 12 Αυγούστου 2011)
3. ↑  Βιολογία Α' Γυμνασίου Σελίδα 64 (pdf)
4. ↑  Εφημερίδα Καθημερινή 18/02/2011 Αρχειοθετήθηκε 2012-02-03 στο Wayback Machine. (Ανάκτηση το 12 Αυγούστου 2011)

Πηγές
-----

* Collins "Λεξικό Όρων Βιολογίας" Εκδ. Φλώρος Αθήνα σ.461-462.
Ο **Χρήστος Βασιλείου** (γεν. Αγρίνιο, 1961) είναι πρώην διεθνής Έλληνας ποδοσφαιριστής -που αγωνιζόταν σαν αμυντικός- και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Παναιτωλικό σε μικρή ηλικία και το καλοκαίρι του 1983 μετεγγράφηκε στον Παναθηναϊκό. 

Με την ομάδα του "τριφυλλιού" έπαιξε για δυο χρονιές στην Α΄ Εθνική κατηγορία (1983-84 και 1984-85), χωρίς να γίνει βασικός (συνολικά 6 συμμετοχές), ωστόσο κατέκτησε ένα νταμπλ (1984). Το καλοκαίρι του 1985 παραχωρήθηκε σαν δανεικός στον ΟΦΗ, όπου έπαιξε δυο χρόνια (1985-86 και 1986-87), με πλήρη παρουσία (55 συμμετοχές, 1 γκολ) αναδεικνυόμενος Κυπελλούχος Ελλάδας (1987). Επέστρεψε στον ΠΑΟ αλλά δεν έμεινε πολύ. Το 1987-88 αγωνίσθηκε σε αγώνες του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ και είχε 23 συμμετοχές στο πρωτάθλημα. Το Δεκέμβριο του 1988 (μόνο 2 παρουσίες με ΠΑΟ στη σεζόν) μετεγγράφηκε στον Απόλλωνα Αθηνών (16 συμμετοχές, 2 γκολ), ενώ ένα ακριβώς χρόνο μετά αποτέλεσε στέλεχος του Ολ. Βόλου (8 συμμετοχές), πάντα στη μεγάλη κατηγορία.

Συνολικά έλαβε μέρος σε **110** παιχνίδια της Α΄Εθνικής, ενώ ακόμη έπαιξε στη Β΄ και τη Δ΄Εθνική, με την ΕΑΡ και τη Ζάκυνθο, αντίστοιχα.

Είναι μια φορά διεθνής και συγκεκριμένα στη φιλική αναμέτρηση Ισπανία-Ελλάδα (3-1), που έγινε στις 24 Σεπτεμβρίου του 1986 στο Χιχόν, όταν πέρασε σαν αλλαγή. 

Σαν προπονητής, έχει εργασθεί στις ομάδες Παναιτωλικός, Φωκικός, Ζάκυνθο, ΠΑΣ Πρέβεζα, Βόνιτσα, Ήφαιστο Αγρινίου, ΑΕ Μεσολογγίου, Επισκοπή, Όμηρο Νεοχωρίου κ.α. Η μεγαλύτερή του επιτυχία σημειώθηκε το 2008-09, όταν ανέβασε τον Πλατανιά Χανίων στη Γ΄ Εθνική.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Διεθνής στατιστική ιστοσελίδα ποδοσφαίρου
* "Που είναι σήμερα ποδοσφαιριστές"
Συντεταγμένες: 40°31′22″N 22°12′19″E﻿ / ﻿40.52278°N 22.20528°E﻿ / 40.52278; 22.20528

O **Ναός Αγίων Κηρύκου και Ιουλίττας** είναι μεσαιωνική ορθόδοξη εκκλησία στο νότιο τμήμα της Βέροιας, Ελλάδα. Ο ναός αποτελεί παρεκκλήσι της ενορίας του Αγίου Ιωάννη του Ελεήμονα.

Ο ναός χτίστηκε τον 14ο αιώνα από τον επίσκοπο Βεροίας Μακάριο σύμφωνα με την κεραμική επιγραφή στον εξωτερικό τοίχο της κόγχης του ιερού. Σύμφωνα με επιστολή του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Αντώνιου Δ΄ το 1395, ο ναός ήταν το καθολικό σταυροπηγειακού μοναστηριού και αργότερα μετατράπηκε σε ενοριακό ναό. Αυτό συνέβη πριν το 1589, όταν ο Κωστής χρηματοδότησε την εκ νέου αγιογράφηση του ναού. Ο αρχικός ναός ήταν σταυροειδής εγγεγραμμένος με τρούλο, ο μοναδικός αυτού του ρυθμού στη Βέροια. Πιθανότατα τον 16ο αιώνα ο τρούλος κατέρρευσε και ο ναός έγινε μονόχωρος ξυλόστεγος. Επίσης προστέθηκε περίστωο σε τρεις από τις πλευρές του. Στα ανατολικά υπάρχουν τρεις αψίδες με κεραμική διακόσμηση.

Η πρόθεση περιέχει κατάλοιπα τοιχογραφιών από τα μέσα του 14ου αιώνα, και στους εξωτερικούς δυτικούς και νότιους τοίχους του ναού - από τον 15ο αιώνα. Σύμφωνα με την επιγραφή πάνω από την πόρτα της δυτικής εισόδου, το 1589 ο άρχοντας Κωστής πλήρωσε για την επανατοιχογράφηση του ναού. Οι τοιχογραφίες αυτής της περιόδου βρίσκονται στην αψίδα, στο βόρειο και στο νότιο τοίχο του ιερού, στην πρόθεση και στον σηκό. Στον σηκό οι τοιχογραφίες διατάσσονται σε τρεις ζώνες, με ολόσωμους αγίους στην κάτω, με σκηνές από τη ζωή του προφήτη Ηλία και άλλες παραστάσεις, όπως ο Ασπασμός του Ιωακείμ και της Άννας, ο Ευαγγελισμός της Άννας και ο Άγιος Ιγνάτιος ανάμεσα σε λιοντάρια. Στην ανώτερη ζώνη βρίσκονται σκηνές από το Δωδεκάορτο.

Ο ναός διασώζει το αρχικό μαρμάρινο τέμπλο του. Εκεί που θα βρισκόταν το πέρασμα ανάμεσα σε κεντρικό κλίτος και διακονικό έχει τοποθετηθεί ψευδοαρκοσόλιο με παράσταση του Χριστού που ευλογεί τους αγίους Κήρυκο και Ιουλίττα. Το φράξιμο των ανοιγμάτων έγινε μάλλον το 17ο αιώνα.

Εικόνες
-------

* Ανατολική άποψη με τις αψίδες του ιερού και της πρόθεσηςΑνατολική άποψη με τις αψίδες του ιερού και της πρόθεσης
* Ο Χριστός ευλογεί τους αγίους Κήρυκο και ΙουλίτταΟ Χριστός ευλογεί τους αγίους Κήρυκο και Ιουλίττα
* Τοιχογραφίες στον πρόναοΤοιχογραφίες στον πρόναο

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.arxaiologikoktimatologio.gov.gr/el/monuments\_info?id=149324&type=Monument.
2. ↑  Μπεκές, Γεράσιμος. «Αρχιερατική Περιφέρεια Βέροιας». *www.imverias.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Οκτωβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2021.
3. 1 2 3  Πέτκος, Αντώνης. «Ναός Αγίων Κηρύκου και Ιουλίττας στη Βέροια». *odysseus.culture.gr*. Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Οκτωβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2021.
4. ↑  «ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΩΝ ΚΗΡΥΚΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΤΤΑΣ, 14ος – 16ος αι. / SAINTS CYRICUS AND JULITTA, 14th – 16th c. – Βυζαντινό Μουσείο Βέροιας». *www.byzantine-museum-veria.gr*. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2021.
Ο **Ναός Αγίου Γεωργίου** στο Πέτα του Νομού Άρτας είναι μεγάλη πλακοσκέπαστη τρίκλιτη θολωτή βασιλική εκκλησία χωρίς τρούλο. Στη θέση του σημερινού ναού υπήρχε μικρός ναός πριν το 1765, ο οποίος πυρπολήθηκε το 1822 στην Μάχη του Πέτα και ανακαινίστηκε το 1850. Όπως φαίνεται σε σκαλιστή πέτρα στην ανατολική είσοδο, από το 1878 ο ναός πήρε τη μορφή που έχει σήμερα. 

Στο εξωτερικό του ναού μπορεί κανείς να παρατηρήσει τη τοξωτή στοά (υπόστεγο) στις τρεις πλευρές του, η οποία στηρίζεται με κίονες, καθώς και το κωδωνοστάσιό του. Αντίστοιχα, στο εσωτερικό του μπορεί κανείς να δει τις δύο σειρές μεταγενέστερων τοιχογραφιών στις πλευρές του, τον μεταξοκέντητο επιτάφιο του 1647 και το Ευαγγέλιο, έκδοσης Βενετίας, το 1765. Ο ζωγραφιστός διάκοσμος του μνημείου περιορίζεται κατά μήκος του βόρειου και του νότιου τοίχου, όπου αναπτύσσεται ζώνη με παραστάσεις ολόσωμων αγίων και στην κόγχη του Ιερού Βήματος.

Σήμερα, λειτουργεί ως ενοριακός ναός και έχει χαρακτηριστεί προστατευόμενο μνημείο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστότοπος της Ενορία Αγίου Γεωργίου του Πέτα Αρχειοθετήθηκε 2022-02-10 στο Wayback Machine.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ΔΙΑΡΚΗΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΚΗΡΥΓΜΕΝΩΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΧΩΡΩΝ ΚΑΙ ΜΝΗΜΕΙΩΝ». *listedmonuments.culture.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2022.
Ο **αριθμός του θηρίου** συνδέεται με το Θηρίο της Αποκάλυψης στο κεφάλαιο 13, στίχος 18 της *Αποκάλυψης* του Ιωάννη. Στα περισσότερα χειρόγραφα της Καινής Διαθήκης και στις μεταφράσεις της Βίβλου, ο αριθμός του θηρίου είναι **εξακόσια εξήντα έξι** ή χξϛ (στους ελληνικούς αριθμούς το χ αντιπροσωπεύει το 600, το ξ αντιπροσωπεύει το 60, και το ϛ αντιπροσωπεύει το 6).  Στον *Πάπυρο 115* (που είναι το παλαιότερο σωζόμενο χειρόγραφο της *Αποκάλυψης* ως προς το 2017), καθώς και άλλες αρχαίες πηγές όπως το *Παλίμψηστο του Εφραίμ του Σύρου* , δίνουν τον αριθμό του θηρίου ως χιϛ ή χιϲ (μεταγράψιμο σε αραβικούς αριθμούς ως **616**) (χιϛ), όχι 666. Κριτικές εκδόσεις του ελληνικού κειμένου, όπως το *Novum Testamentum Graece*, σημειώνουν το χιϛ ως παραλλαγή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αποκάλυψις 13:18». *Βικιθήκη*. Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2022.
2. ↑  Stewart, Robert B.· Ehrman, Bart D.· Wallace, Daniel B. (2011). *The reliability of the New Testament*. Minneapolis, MN: Fortress Press. σελίδες 40–41. ISBN 978-0-8006-9773-0.
3. ↑  «Papyrus reveals new clues to ancient world». National Geographic Society. Απρίλιος 2005. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2008-01-10.. Ανακτήθηκε στις 2014-03-31.
4. ↑  *Novum Testamentum Graece*, Nestle and Aland, 1991, υποσημείωση στον στίχο 13:18 της Αποκάλυψης, σελίδα 659: "-σιοι δέκα ἕξ" as found in *C* [*C*=Codex Ephraemi Rescriptus]; for English see Metzger's *Textual Commentary on the Greek New Testament*, note on verse 13:18 of Revelation, page 750: "the numeral 616 was also read ..."

Δείτε επίσης
------------

* Ισοψηφισμός
Η **Γιεβντοκίγια**, σερβικά: Јевдокија Балшић‎ / Jevdokija Balšić, ελλην.: Ευδοκία, (απεβ. μετά το 1428) από τον Οίκο των Μάλσιτς, ήταν από τη Ζέτα αριστοκράτισσα και σύζυγος του Ησαύ, δεσπότη των Ιωαννίνων.

Βιογραφία
---------

Η Γιεβντοκίγια ήταν κόρη του Τζούρατζ Α΄ κυρίου της Zέτα και της Θεοδώρας Ντεγιανόβιτς, κόρης τού Ντεγιάν, δεσπότη τού Κουμάνοβo.  Γύρω στο 1402 ο Ησαύ ντε Μπουοντελμόντι, δεσπότης των Ιωαννίνων πήρε διαζύγιο από τη δεύτερη σύζυγό του Ειρήνη Σπάτα και νυμφεύτηκε τη Γιεβντοκίγια. Το 1411 απέκτησαν έναν γιο, τον Γεώργιο. Εκείνη τη χρονιά ο Ησαύ απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο Γεώργιος.  Η Γιεβντοκίγια προσπάθησε να πάρει τον έλεγχο των Ιωαννίνων στο όνομα τού γιου της.  Ωστόσο, δεν ήταν δημοφιλής στους ευγενείς των Ιωαννίνων. Όταν θέλησε να παντρευτεί με Σέρβο ευγενή, καθαιρέθηκε από τους ευγενείς των Ιωαννίνων.  Αυτοί έδωσαν την πόλη στον Κάρλο Α΄ Τόκκο, παλατινό κόμη της Κεφαλληνίας και της Ζακύνθου, ανιψιό του Ησαύ. 

Μετά την εκδίωξή της, η Γιεβντοκίγια πήγε στην Αυλή του Ιωάννη Zενεβίσι, πρίγκιπα του Αργυροκάστρου. Στη συνέχεια, ταξίδεψε στη Ραγκούσα, όπου έζησε με τον Γεώργιο μέχρι το τέλος της, που έγινε μετά το 1428.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε περί το 1402 τον Ησαύ Μπουοντελμόντι δεσπότη των Ιωαννίνων και είχε τέκνο:

* Γεώργιος άκμ. 1411-53, δεσπότης των Ιωαννίνων.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Kašanin 1975, σελ. 506.
2. ↑  Höfische Kultur in Südosteuropa: Bericht der Kolloquien der Südosteuropa-Kommission 1988 bis 1990, Akademie der Wissenschaften in Göttingen. Südosteuropa-Kommission. Kolloquium, Reinhard Lauer, Hans Georg Majer, Vandenhoeck & Ruprecht, 1994, p. 98
3. 1 2  PLP.
4. ↑  Fine 1994, σελ. 356.
5. ↑  Nicol 2010, σελ. 173.
6. ↑  Zečević 2014, σελ. 80.

Πηγές
-----

* Fine, John Van Antwerp (1994) [1987]. The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press. ISBN 0-472-08260-4.
* Kašanin, Milan (1975). *Srpska književnost u srednjem veku* (στα Σερβικά). Prosveta.
* Nicol, Donald MacGillivray (2010). *The Despotate of Epiros 1267–1479: A Contribution to the History of Greece in the Middle Ages*. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-13089-9.
* Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Walther, Rainer; Sturm-Schnabl, Katja; Kislinger, Ewald; Leontiadis, Ioannis; Kaplaneres, Sokrates (1976–1996) (στα γερμανικά). *Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit*. Βιέννη: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-1.
* Zečević, Nada (2014). *The Tocco of the Greek Realm: Nobility, Power and Migration in Latin Greece (14th – 15th Centuries)*. Belgrade: Makart. ISBN 978-8687115118.
Η **CureVac** είναι γερμανική βιοφαρμακευτική εταιρεία με έδρα το Τύμπιγκεν της Γερμανίας, η οποία αναπτύσσει θεραπείες βασισμένες στο Αγγελιοφόρο RNA (mRNA). Η εταιρεία ιδρύθηκε το 2000, από τον Dr. Ingmar Hoerr, ο οποίος ήταν διδακτορικός φοιτητής εκείνη την περίοδο, και αυτή την στιγμή απασχολεί περισσότερους από 600 εργαζόμενους. Εγκαταστάσεις της βρίσκονται επίσης στην Φρανκφούρτη της Γερμανίας και την Βοστώνη, των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Η CureVac συνεργάζεται με εταιρείες και οργανισμούς όπως η Bayern, Boehringer Ingelheim, CRISPR Therapeutics, Ίδρυμα Bill & Melinda Gates, CEPI, Ιατρική Σχολή του Harvard, Πανεπιστήμιο του Yale, Genmab, GlaxoSmithKline, Acuitas Therapeutics και Arcturus Therapeutics.

Η CureVac χρησιμοποιεί ως τεχνολογία τροποποιημένο mRNA για να δώσει στον οργανισμό του ασθενούς τις πληροφορίες που χρειάζεται ώστε να καταπολεμήσει κάποια πιθανή ασθένεια. Ένα μόριο mRNA μεταφέρει συγκεκριμένες πληροφορίες για την παραγωγή πρωτεϊνών που αποτελούν δομικά συστατικά κάθε κυττάρου, συμπεριλαμβανομένων των αντισωμάτων, ορμονών και ενζύμων που είναι σημαντικά για την υγεία κάθε οργανισμού. Η εταιρεία έχει αναλύσει εκατομμύρια φυσικές αλληλουχίες, ώστε να αποκτήσει εκτενή γνωσιακή βιβλιοθήκη που αφορά στην λειτουργία του mRNA. Αυτή την στιγμή αναπτύσσει 14 προγράμματα για θεραπείες, από τα οποία τα 9 σε στάδια κλινικών δοκιμών, ενώ ένα βρίσκεται στο τελικό τους στάδιο και αποτελεί εμβόλιο κατά του SARS-CoV-2 με ονομασία CVnCoV.

Το CVnCoV βρίσκεται στο τελικό στάδιο κλινικών δοκιμών με περισσότερους από 36.000 υγιείς εθελοντές, μεγαλύτερους των 18 ετών, οι οποίες ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 2020 και αναμένεται να αδειοδοτηθεί σύντομα καθώς έχει ξεκινήσει ο έλεγχος των στοιχείων από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων από τον Φεβρουάριο του 2021.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «About Us». *CureVac* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2021.
2. ↑  «Partnerships». *CureVac* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2021.
3. ↑  «Technology». *CureVac* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2021.
4. ↑  «Pipeline». *CureVac* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2021.
5. ↑  «Clinical trials». *European Medicines Agency*.
6. ↑  «EMA starts rolling review of CureVac's COVID-19 vaccine (CVnCoV)». *European Medicines Agency*. 12 Φεβρουαρίου 2021.
Το **Λανγκεντόκ** (γαλλικά: *Languedoc*, οξιτανικά: *Lengadòc*, εξελληνισμένα: **Λαγγεδόκη**) ήταν παλαιά ιστορική επαρχία της Γαλλίας το όνομα της οποίας διατηρείται και σήμερα στη νότια κεντρική παρά τον Ροδανό ποταμό κοντά στα Πυρηναία. Η περιοχή αυτή συνολικής έκτασης 42.700 τ5.χλμ. περιελάμβανε το Βιβαραί, το Βελαί και το Ζεβωντάν με πρωτεύουσα την Τουλούζη, όπου και αποτελούσε αρχικά τιμάριο στους Κόμητες της Τουλούζης, και αργότερα το Μονπελιέ. 

Για πολλά χρόνια διατήρησε αυτονομία και θρησκευτική περιφέρεια. Ήταν η πρώτη περιοχή εκτός Παρισιού που είχε «παρλαμέντ» (κοινοβούλιο) που κανόνιζε θέματα δικαστικά, φορολογικά κ.λπ. Η Κομητεία της Τουλούζης αναπτύχθηκε από τον 16ο αιώνα πλην όμως κατά την Αλβιγιανή σταυροφορία περιήλθε στο στέμμα αυτής που διατηρήθηκε μέχρι τη γαλλική επανάσταση. 

Το 1791 υποδιαιρέθηκε σε επιμέρους νομούς και επαρχίες μεταξύ των σημερινών νομών Λανγκντόκ-Ρουσιγιόν , Μέσων-Πυρηναίων και της Αρντές. 

Με την εδαφική μεταρρύθμιση του 2014, το Λανγκντόκ-Ρουσιγιόν και τα Μιντί-Πυρηναία αποτελούν πλέον τη νέα διοικητική περιοχή Οξιτανία.

Πηγές
-----

* Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τομ. ΙΕ΄, σελ. 768.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Languedoc στο Wikimedia Commons

  

Συντεταγμένες: 43°40′N 3°10′E﻿ / ﻿43.667°N 3.167°E﻿ / 43.667; 3.167

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ιστορικές Επαρχίες της Γαλλίας |
| --- |
|  |
| Επαρχίες της Γαλλίας πριν από την Επανάσταση | 
* Αλσατία
* Ανζού
* Αρτουά
* Ανγκουμουά
* Μπεάρν
* Μπερί
* Βουρβόνη
* Βουργουνδία
* Βρετάνη
* Καμπανία
* Κορσική
* Ντωφινέ
* Φλάνδρα
* Φρανς-Κοντέ
* Γασκώνη
* Γκιγιέν
* Ιλ-ντε-Φρανς
* Λανγκντόκ
* Λιμουζέν
* Λωρραίνη
* Λιονναί
* Μαιν
* Μαρς
* Νίκαια
* Νιβερναί
* Νορμανδία
* Ορλεαναί
* Περς
* Πικαρδία
* Πουατού
* Προβηγκία
* Ρουέργκ
* Ρουσιγιόν
* Σαιντόνζ
* Σαβοΐα
* Τουραίν
* Ωβέρνη
* Ωνί
 |

 |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 158228124
* LCCN: n80123335
* SUDOC: 027326365
* BNF: cb11685749g (data)
* NKC: ge242018

 |

 |
Συντεταγμένες: 51°17′30″N 114°0′50″W﻿ / ﻿51.29167°N 114.01389°W﻿ / 51.29167; -114.01389

Το **Αίρντρι** (αγγλικά: *Airdrie*) είναι πόλη στην Αλμπέρτα του Καναδά στην Περιοχή Κάλγκαρι. Βρίσκεται βόρεια του Κάλγκαρι εντός της Λωρίδας Κάλγκαρι-Έντμοντον στη διασταύρωση του Αυτοκινητοδρόμου Βασιλίσσης Ελισάβετ Β΄ (Queen Elizabeth II Highway) και του Αυτοκινητοδρόμου 567.

Η πόλη του Αίρντρι είναι μέρος της μητροπολιτικής περιοχής απογραφής του Κάλγκαρι και μετέχων δήμος του συμβουλίου μητροπολιτικής περιοχής του Κάλγκαρι (CMRB). Η πόλη περιβάλλεται από την Κομητεία Ρόκι Βιου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Population and dwelling counts, for Canada, provinces and territories, and census subdivisions (municipalities), 2016 and 2011 censuses – 100% data». 20  Φεβρουαρίου 2019.
2. ↑  *Canada 2021 Census*.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Καναδάς
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 134802616

 |

 |
Στη λαϊκή φαντασία **αερικό** ονομάζεται εναέριος δαίμονας ή κοινώς το κακό πνεύμα. Λέγεται και «αγερικό» όπου όταν φυσάει ειδικά στην επαρχία ακούγονται περίεργοι ήχοι, αλλά και «ανεμικό» επίσης εξ ιδίου λόγου και μάλιστα όταν πρόκειται για νεράιδες που προσονομάζονται «ανεμικές» ή «αερικές».

Προς τα «αερικά» αντιστοιχούν και τα «εξωτικά» που βεβαίως δεν προέρχονται από εξωτικές χώρες αλλά από τη λαϊκή φράση του: «έξω απ' εδώ» χωρίς όμως να έχει σαφώς καθορισθεί η μεταξύ τους διαφορά.

Ενδιαφέρον πάντως προκαλεί το γεγονός ότι από της ελληνικής αρχαιότητας παρατηρείται μια συνεχής και αδιάσπαστη λαϊκή παράδοση για τα «αερικά» και μάλιστα όχι μόνο από κάποιους αδέσποτους θρύλους αλλά και από αυθεντικά κείμενα επιφανέστατων συγγραφέων τα οποία απηχούν τους ίδιους σχεδόν θρύλους στην εποχή τους, ιδού μερικά παραδείγματα:

* Κατά τον Διογένη Λαέρτιο ο Πυθαγόρας πίστευε πως «όλος ο αέρας είναι γεμάτος πνεύματα που εκλαμβάνονται ως δαίμονες και ήρωες».
* Ο Δημόκριτος φέρεται να πίστευε ότι «μεστόν είναι τον αέρα τούτον», ότι δηλαδή ο αέρας είναι πλήρης πνευμάτων.
* Στην "Επινομίδα" του Πλάτωνα αναφέρεται το «αέριον γένος» αποτελούμενο από πλάσματα μεσάζοντα μεταξύ θεών και ανθρώπων (εδώ πλησιάζει τον μετέπειτα χριστιανισμό).
* Στη Βυζαντινή εποχή χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του ιστοριογράφου Ψελλού (11ος αιώνας) που αναφέρει ότι εκ παραλλήλου με τα πνεύματα που υπάρχουν στη Γη στη Θάλασσα και στους βυθούς, γεμάτος από δαιμόνια είναι και ο αήρ ο ευρισκόμενος «ύπερθεν ημών και περί ημάς».
* Με ανάλογες δε δοξασίες που έντονα πλουτίσθηκαν κατά τη τουρκοκρατία φθάνουμε στη σημερινή δαιμονολογία (Σολομωνική, Μαύρη Μαγεία κλπ).

  

Kατά την αρχαιότητα οι δαίμονες χωρίζονταν σε δύο κατηγορίες τους αγαθοποιούς και τους κακοποιούς, στη νεότερη λαϊκή παράδοση με την επικράτηση του Χριστιανισμού τα αερικά ή εξωτικά είναι κατά κανόνα κακοποιά πνεύματα που πειράζουν τους ανθρώπους κυρίως στον ύπνο τους αλλά και στη ύπαιθρο όταν φθάνουν και να τους κτυπούν (π.χ. "τον κτύπησε αερικό") και να αφήνουν μελανά ίχνη λεγόμενα «ματσουκιές». Η παραπάνω μετατροπή οφείλεται κατά κύριο λόγο στη χριστιανική διδασκαλία που αποκρούει κάθε αγαθοποιό δράση δαιμόνων με τη κυριαρχούσα άποψη ότι αγαθοποιά μπορεί να είναι οι δαίμονες μόνο σε εκείνους που πούλησαν σ΄ αυτούς τη ψυχή τους. Έτσι μπροστά σ΄ αυτή τη μετατροπή των δοξασιών προστέθηκαν και πολλοί τύποι εξορκισμού, προσαρμοζόμενοι ανάλογα με το θρησκευτικό πνεύμα. Τέτοιοι εξορκισμοί ξεκινούν με σταυροκοπήματα, την επανάληψη του «Πάτερ ημών» ως και τη σταυροκόπηση του προσκέφαλου (μαξιλαριού) με την ενθαρρυντική επίκληση:

«*Πέφτω, κάνω τον σταυρό μου*
*άρμα έχω στο πλευρό μου*.
*Δούλος του Χριστού λογιούμαι*
*και κανένα δεν φοβούμαι*».

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **αερικό**  |

Τα «αερικά» ή «εξωτικά» αποτελούν σήμερα αντικείμενο της δαιμονολογίας.