recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Αλεξάντερ Στιούαρτ του Μπονκίλ** (περί το 1271 - 1319) Σκωτσέζος ευγενής ήταν μεγαλύτερος γιος του Τζων Στιούαρτ του Μπονκίλ και της Μαργαρίτας του Μπονκίλ, κόρης του Σερ Αλεξάντερ του Μπονκίλ. Ο Αλεξάντερ Στιούαρτ ήταν πρώτος ξάδελφος του Γουόλτερ Στιούαρτ, 6ου Υψηλού Στιούαρτ της Σκωτίας και του Σερ Τζέιμς Ντάγκλας δυο ηγετικών μορφών στον *"Πόλεμο της Σκωτσέζικης Ανεξαρτησίας"*, ήταν επίσης κουνιάδος του Τόμας Ράντολφ, 1ου κόμη του Μόρεϊ και ανιψιού του Ροβέρτου Μπρους. Η σύζυγος του Αλεξάντερ Ιωάννα Φιτζ Τζέιμς ήταν κόρη του Αλεξάντερ Φιτζ Τζέιμς μαζί της απέκτησε δυο παιδιά : τον γιο και διάδοχο του Τζων Στιούαρτ, 1ο κόμη του Άνγκους και την Ισαβέλλα Στιούαρτ που παντρεύτηκε τον Ντόμναλ Β΄, κόμη του Μαρ.

Ο πατέρας του έγινε ένας από τους φανατικότερους οπαδούς του Τζων Μπάλλιολ και σκοτώθηκε στην *μάχη του Φόλκερκ*, στην συνέχεια ο Γουίλιαμ Γουάλας παραιτήθηκε από την αντιβασιλεία και αντικαταστάθηκε από τον Τζων Κόμυν ανιψιό του εξόριστου Μπάλλιολ. Μετά από μερικές σημαντικές στρατιωτικές επιτυχίες του Κόμυν εναντίον των Άγγλων ξέσπασαν διαμάχες ανάμεσα στον ίδιο και στον Ροβέρτο Μπρους για τον θρόνο. Οι δυο πλευρές συναντήθηκαν στο Ντάμφρις (1306), ο Κόμυν χτυπήθηκε και τραυματίστηκε θανάσιμα από τον Μπρους και ο πόλεμος της Ανεξαρτησίας μετατράπηκε σε εμφύλιο πόλεμο. Ο Αλεξάντερ λόγω της μακρόχρονης συμμαχίας του πατέρα του με τον Τζων Μπάλλιολ πολέμησε στο πλευρό του Τζων ΜακΝτούγκαλ εναντίον του Ροβέρτου Μπρους αλλά συνελήφθη από τον ξάδελφο του Τζέιμς Ντάγκλας (1308), στην συνέχεια του δόθηκε βασιλική συγχώρεση. Ο Αλεξάντερ Στιούαρτ του Μπονκίλ πέθανε γύρω στο 1319.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
2. ↑  Mosley, Charles, editor. Burke's Peerage, Baronetage & Knightage, 107th edition, 3 volumes (Wilmington, Delaware, U.S.A.: Burke's Peerage (Genealogical Books) Ltd, 2003), Volume II, pg.1511
3. ↑  Alison Weir, Britain's Royal Families: The Complete Genealogy (London, U.K.: The Bodley Head, 1999), page 208. Hereinafter cited as Britain's Royal Families.

Πηγές
-----

* Alison Weir, Britain's Royal Families: The Complete Genealogy (London, U.K.: The Bodley Head, 1999)
* Mosley, Charles, editor. Burke's Peerage, Baronetage & Knightage, 107th edition, 3 volumes (Wilmington, Delaware, U.S.A.: Burke's Peerage (Genealogical Books) Ltd, 2003), Volume II


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Alexander Stewart of Bonkyll  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το ελληνικό όνομα **Αλεξανδρίδης** (ετυμολογικά σημαίνει «γιος ή απόγονος του Αλεξάνδρου»)

```
 μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:όπως Αλέξανδρος Αλεξανδρίδης (1973-) Είναι ένα ορυκτό της οικογένειας του χρυσοβήρυλλου. Ο αλεξανδρίτης παρουσιάζει ένα ενδιαφέρον οπτικό φαινόμενο. Συγκεκριμένα  μεταβάλλει το χρώμα του, ανάλογα με το είδος του φωτός που πέφτει πάνω του. Αν πέφτει πάνω του φυσικό φως έχει διαφορετικό χρώμα από το χρώμα που έχει αν πέφτει πάνω στην πέτρα τεχνητό φως. Στο φως του κεριού ο αλεξανδρίτης είναι κόκκινος, ενώ κάτω από μία λάμπα φθορισμού είναι γαλαζοπράσινος. Το φαινόμενο αυτό λέγεται και «φαινόμενο Αλεξανδρίτη».
```

Το ορυκτό ανακαλύφθηκε από τον Φιλανδό γεωλόγο Nils Gustaf Nordenskiöld το 1834. Πήρε το όνομα του από τον Τσάρο της Ρωσίας Αλέξανδρο Β’ διότι λέγεται ότι ανακαλύφθηκε στην ημέρα των γενεθλίων του. Έχει σκληρότητα 8,5, ένα από τα σκληρότερα υλικά στη φύση, και ειδικό βάρος 3,7. Συγκαταλέγεται ανάμεσα στις ακριβότερες πολύτιμες πέτρες. Στην αγορά συχνά συναντάμε συνθετικό Αλεξανδρίτη (εργαστηριακά παραγόμενο) Ορυκτός Αλεξανδρίτης εξορύσσεται στη Ρωσία, στη Βραζιλία, στη Μυανμάρ, Σρι Λάνκα κ.λ.π. Ο φυσικός αλεξανδρίτης είναι πιθανό η ακριβότερη πολύτιμη πέτρα (βλ.πολύτιμες πέτρες)

```
Οπτικό φαινόμενο αλεξανδρίτη - αλεξανδρίτης
```

```
  Η ίδια πέτρα αλεξανδρίτη έχει πράσινο χρώμα αν φωτιστεί με λάμπα πυρακτώσεως, και μωβ χρώμα αν φωτιστεί σε φως ημέρας. Το οπτικό αυτό φαινόμενο ονομάζεται "φαινόμενο αλεξανδρίτη"
```

  

1. 

*

Αρχαιότητα
----------

* Αλεξανδρίδης (ιστορικός) (περ. 4ος αι.π.Χ.), ιστοριογράφος από τους Δελφούς

Νεότερη εποχή (ως επώνυμο)
--------------------------

* Δημήτριος Αλεξανδρίδης (18ος - 19ος αι.), γιατρός και φιλόλογος από τον Τύρναβο
* Ιωάννης Αλεξανδρίδης, αγωνιστής στην Επανάσταση του 1821 από τα Στύρα
* Κάρολος Αλεξανδρίδης (1885-1978), καθηγητής παθολογίας, ιδρυτής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
* Αλέξανδρος-Κωνσταντίνος Αλεξανδρίδης (1947-), καθηγητής Οφθαλμολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
* Κοσμάς Αλεξανδρίδης (20ός αι.), πολιτικός, υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου
* Κυριάκος Αλεξανδρίδης, ποδοσφαιριστής
* Κωνσταντίνος Αλεξανδρίδης, αγωνιστής στην Επανάσταση του 1821 από την Κρήτη
* Φώτιος Αλεξανδρίδης (1833-1893), θεολόγος από τη Λέσβο
* Αλέξανδρος Αλεξανδρίδης (1973-) Ακτινολόγος

  


|  |  |
| --- | --- |
| Εικονίδιο αποσαφήνισηςΑποσαφήνιση | Αυτή είναι μια σελίδα **αποσαφήνισης,** δηλαδή μια σελίδα που δείχνει άλλες που θα είχαν το ίδιο όνομα με αυτήν.Εάν ακολουθήσατε μια σύνδεση εδώ, μπορεί να θελήσετε να επιστρέψετε και να διορθώσετε τον σύνδεσμο για να συνδέει προς την κατάλληλη συγκεκριμένη σελίδα. |
Ο **Ούγος ΣΤ΄ των Λουζινιάν** ή **Ούγος ο κακός**, (Γαλλική γλώσσα : *Hugues VI le diable*, μεταξύ 1139/1143 - περί το 1102) από τον Οίκο των Λουζινιάν ήταν κύριος του Λουζινιάν και, ως Ούγος Α΄, κόμης του Λα Μαρς (1091 - 1110). Ήταν γιος και διάδοχος του Ούγου Ε΄ κυρίου του Λουζινιάν και της Αλμοντίς, κόρης και διαδόχου του Βερνάρδου Α΄ κόμη του Λα Μαρς. Παρά την ευλάβεια του ήταν μόνιμα σε αντιπαράθεση με το αβαείο του Αγ. Μαισέντ. Σε πολλές περιπτώσεις οι φιλονικίες με τους μοναχούς ήταν τόσο βίαιες, που αναγκάστηκε να επέμβει ο δούκας της Ακουιτανίας, οι επίσκοποι του Πουατιέ και του Σαιντ και ο Πάπας Πασχάλης Β΄. Οι μοναχοί του Αγ. Μαισέν του έδωσαν το παρωνύμιο *ο κακός*. Το 1086 ο στρατός της Καστίλης καταστράφηκε σε μάχη από τους Αλμοραβίδες, οι οποίοι απείλησαν τον ετεροθαλή αδελφό του Βερεγγάριο-Ραϋμόνδο Β΄ κόμη της Βαρκελώνης. Ο Ούγος ΣΤ΄ ανέλαβε εκστρατεία στην Ιβηρική το 1087 μαζί με τον ετεροθαλή αδελφό του Ραϋμόνδο Δ΄ κόμη της Τουλούζης για να βοηθήσουν τον αδελφό τους. Ανέλαβε τον σταυρό κατά την Α΄ Σταυροφορία μαζί με τους δύο προαναφερθέντες αδελφούς του, ο Ραϋμόνδος Δ΄ έγινε ο πρώτος κόμης της Τρίπολης. Συμμετείχε και στη Σταυροφορία του 1101 (μεταξύ της Α΄ και της Β΄ Σταυροφορίας) με το στρατό του Γουλιέλμου Θ΄ δούκα της Ακουιτανίας, έπεσε στην *"μάχη της Ράμλα"*.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε π. το 1065 τη Χιλντεγκάρντε, κόρη του Αιμερύ Δ΄ υποκόμη του Τουάρ και είχε τέκνο:

* Ούγος Ζ΄ του Λουζινιάν 1065-1151, κύριος του Λουζινιάν και, ως Ούγος Β΄, κόμης του Λα Μαρς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Painter 1957, σ. 33
2. ↑  Riley-Smith 1998, σ. 45
3. ↑  Riley-Smith 1998, σσ. 42, 45
4. ↑  Riley-Smith 1998, σ. 42
5. ↑  Riley-Smith 1998, σ. 46
6. ↑  Riley-Smith 1998, σ. 46
7. ↑  Riley-Smith 1998, σ. 46
8. ↑  Hamilton 2000, σ. 97
9. ↑  Settipani 2004, σ. 283

Πηγές
-----

* Hamilton, Bernard (2000). The Leper King and his Heirs: Baldwin IV and the Crusader Kingdom of Jerusalem. Cambridge University Press.
* Painter, Sidney (1957). "The Lords of Lusignan in the Eleventh and Twelfth Centuries". Speculum. The University of Chicago Press. Vol. 32, No. 1 Jan.
* Riley-Smith, Jonathan (1998). The First Crusaders, 1095–1131. Cambridge University Press.
* Settipani, Christian (2004). La noblesse du Midi carolingien: études sur quelques grandes familles d'Aquitaine et du Languedoc du IX au XI siecles (in French). Prosopographica et Genealogica.
O **Ούγος**, γαλλ. Hugues (10ος αι.) από τον Οίκο του Σατωντάν και του Περς ήταν Γάλλος ευγενής, ο ιδρυτής πλάγιου κάδου, που από την επόμενη γενιά ονομάστηκε Οίκος του Ανζού. Έγινε κόμης του Γκατιναί ως σύζυγος της Βεατρίκης.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φούλκωνα κόμη του Μορτάν και της Μελισσάνθης. Η Μελισσάνθη ήταν κόρη και κληρονόμος του Ούγου Α΄ υποκόμη του Σατωντάν και της Χίλντεγκαρντε κόμισσας του Περς.

Νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη κόμισσα του Γκατιναί. Σε ένα καταστατικό του 1029, που υπογράφει ο Ωμπρύ κόμης του Γκατιναί ως προγονός του Ούγου και ο Φρανκόν επίσκοπος του Παρισιού, αναφέρεται ως μάρτυρας ο Ούγος και οι δύο γιοί του Γοδεφρείδος και Λιετώ. Άρα για τη Βεατρίκη ήταν ο δεύτερος γάμος και είχε, από τον πρώτο της γάμο, γιο τον Ωμπρύ.

Ο Οίκος του Σατωντάν & Περς ήταν υποτελής του κόμη του Μπλουά, ενώ οι κόμητες του Γκατιναί ήταν πιστοί στους Καπετίδες της Γαλλίας. Ο γάμος του έγινε πιθανώς σε μία περίοδο συμφιλίωσης μεταξύ των δύο Οίκων, όπως ο Ροβέρτος Β΄ της Γαλλίας νυμφεύτηκε την Μπέρτα των Παλαιών Γουέλφων (κόρη του Κορράδου Α΄ βασιλιά της Βουργουνδίας), χήρα του Όντο Α΄ κόμη του Μπλουά το διάστημα 996-1003.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη του Μακόν, χήρα του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη του Γκατιναί και κόρη του Αλμπερίκ/Αλμπρύ Β΄ κόμη του Μακόν. Είχε τέκνα:

* Γοδεφρείδος απεβ. 1043-46, κόμης του Γκατιναί. Νυμφεύτηκε την Ερμενγάρδη των Ινζελζέ, κόρη και κληρονόμο του Φουλκ Γ΄ κόμη του Ανζού. Το 1040 η κομητεία του Ανζού περιήλθε στην Ερμενγάρδη και τον Γοδεφρείδο Β΄· οι απόγονοί τους αποτελούν τον Οίκο του Ανζού (ή Ανδεγαυών).
* Λιετώ απεβ. 1050, κύριος του Υεβρ.

Πηγές
-----

* Rohan, K. S. B. (2000). Onomastique et parenté dans l'Occident médiéval. Oxford: Unit for Prosopographical Research, Linacre College. ISBN 1-900934-01-9.:
* Édouard de Saint Phalle, « Les comtes de Gâtinais aux Xe et XIe siècle »


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Hugues du Perche  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ένα βιβλιόσχημο ρεγκάλ, αερόφωνο της εποχής του Μπαρόκ και της Αναγέννησης. Το όργανο παίζεται από δυο άτομα: Το ένα πατά τα πλήκτρα και το άλλο χειρίζεται τους φυσητήρες.
Στην ορολογία της μουσικολογίας και ειδικότερα στον κλάδο της οργανολογίας -την επιστήμη της μελέτης και ταξινόμησης των μουσικών οργάνων- **αερόφωνα** ονομάζονται τα μουσικά όργανα στα οποία ο ήχος παράγεται μέσω της δόνησης μιας στήλης αέρα, χωρίς την κατά συνθήκη χρήση χορδών, μεμβρανών κλπ.

Είδη αερόφωνων
--------------

Τα αερόφωνα υποδιαιρούνται σε δύο κατηγορίες:

### Ελεύθερα αερόφωνα

Σ' αυτά, η δονούμενη στήλη αέρα δεν περικλείεται από το ίδιο το όργανο, αλλά δονείται στο εξωτερικό μέρος αυτών. Ορισμένα παραδείγματα ελεύθερων αερόφωνων περιλαμβάνουν την αιολική άρπα, το αρμόνιο, το ρεγκάλ κλπ.

### Κλειστά αερόφωνα

Τα κλειστά αερόφωνα, ή κοινώς λεγόμενα **πνευστά**, η δονούμενη στήλη αέρα βρίσκεται εντός του οργάνου και παράγεται συνήθως με την εκπνοή του εκτελεστή. Η εν λόγω κατηγορία, όπου μεγάλο ρόλο παίζει η δόνηση του σώματος του ίδιου του οργάνου, διαιρείται σε τρεις κύριες υποκατηγορίες:

* τα *ελεύθερα* ξύλινα ή μεταλλικά πνευστά (π.χ. φλάουτα), που με τη σειρά τους εμπίπτουν σε διάφορες υποκατηγορίες (με ή χωρίς επιστόμιο, με ή χωρίς οπές, κλειστά ή ανοιχτά, κωνικά ή κυλινδρικά κλπ.
* τα *γλωττιδόφωνα* ξύλινα πνευστά, τα οποία χωρίζονται σε δύο κύριες κατηγορίες: τα *μονής γλωττίδας* (π.χ. κλαρινέτο, σαξόφωνο) και τα *διπλής γλωττίδας* (π.χ. όμποε, ζουρνάς), καθώς και σε υποκατηγορίες όπως τα παραπάνω.
* τα *χάλκινα* πνευστά, στα οποία η δόνηση του αέρα οφείλεται στη δόνηση των χειλέων του εκτελεστή, τα οποία υποδιαιρούνται στα *φυσικά* (χωρίς πιστόνια, οπές ή κλειδιά, όπως η σάλπιγγα και ο κάρνυξ) και τα *χρωματικά* (π.χ. κορνέτα, τρομπέτα, τρομπόνι, τούμπα, σουζάφωνο).

Ορισμένα αερόφωνα, λόγω της περίπλοκης κατασκευής τους, μπορούν να κατατάσσονται σε παραπάνω από μία υποκατηγορίες, αναλόγως των επιμέρους χαρακτηριστικών τους· π.χ. η γκάιντα θεωρείται μεν ελεύθερο αερόφωνο, αλλά και πνευστό, αφού ο εκτελεστής εκπνέει εντός του οργάνου. Το εκκλησιαστικό όργανο είναι μια κατηγορία από μόνο του, αφού περιλαμβάνει πολλές επιμέρους υποκατηγορίες, και γι' αυτό είναι προτιμότερο να κατατάσσεται ως πληκτροφόρο.

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αερόφωνο** |

* Χορδόφωνα
* Ιδιόφωνα
* Μεμβρανόφωνα
* Ηλεκτρόφωνα

Βιβλιογραφία
------------

* Baines, A. *The Oxford companion to musical instruments*, λήμμα *Classification of musical instruments § Aerophones*, Οξφόρδη, 1992 ISBN 0-19-311334-1
* Δράκος, Γ. (2003). Τα μουσικά όργανα. Αθήνα: Σμυρνιωτάκης.
* Τράιου, Ε. (Επ.) (1998). Ελληνικά Λαϊκά Μουσικά Όργανα. Ένθετο Καθημερινή Επτά Ημέρες 18/1/1998. Αθήνα: Καθημερινή.
* Αβέρωφ, Ε. (1992). Εισαγωγή στην οργανογνωσία. Αθήνα: Φίλιππος Νάκας.
* Άνθης, Σ. (2008). Η ιστορία της τρομπέτας. Αθήνα: Φίλιππος Νάκας.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4130371-4

 |

 |
Η **Ορθοδοξία στην Ταϊλάνδη** εμφανίζεται δια μέσου του παραρτήματος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, συμπεριλαμβανομένης και της ορθόδοξης κοινότητας του Αγίου Νικόλαου στη Μπανγκόκ.

Την αποστολή ανέλαβε ο πατέρας Όλεγκ Τσερεπάνιν (πληροφορίες του 2003), και δεν λειτουργεί μόνο για ρώσους τουρίστες ή πολίτες στην Ταϊλάνδη, αλλά και για μερικούς αυτόχθονες Ταϊλανδούς.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και η ιερά σύνοδος του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως έχει σχέδια για την δημιουργία ορθοδόξων κοινοτήτων στην Ταϊλάνδη.

Πηγές
-----

1. 1 2  Thailand: Thai convert trains to become Russian Orthodox priest, by UCAN
2. ↑  Official Directory of Russian Orthodox Church, in Russian
3. ↑  World of Orthodoxy, in Russian
4. ↑  «Far Eastern Orthodoxy, History». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2008.
Ο **Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού με Βάση τη Μικρότερη Διάρκεια Εκτέλεσης** ή αλλιώς **SJF(Shortest Job First)** είναι ένας αλγόριθμος χρονοπρογραμματισμού της ΚΜΕ(Κεντρικής μονάδας επεξεργαστή) ο οποίος βασίζεται στη διάρκεια του επόμενου ξεσπάσματος μιας διεργασίας.

Περιγραφή
---------

Για την υλοποίηση του **αλγορίθμου SJF** λαμβάνεται υπόψη η διάρκεια του επόμενου ξεσπάσματος της ΚΜΕ για μια διεργασία, και όχι η συνολική διάρκειά της,και επιλέγεται η διεργασία με τον μικρότερο χρόνο επόμενου ξεσπάσματος ΚΜΕ. Αν δυο διεργασίες έχουν ίδιο χρόνο ξεσπάσματος ΚΜΕ τότε χρησιμοποιείται ο Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού με Βάση τη Σειρά Άφιξης για να γίνει η επιλογή μιας διεργασίας. Ο SFJ οδηγεί σε starvation όσο μπαίνουν διεργασίες με μικρότερο χρόνο εκτέλεσης.

Παράδειγμα
----------

Έστω οι διεργασίες **P1, P2, P3, P4**, οι οποίες καταφτάνουν ταυτόχρονα στην ΚΜΕ και έχουν χρόνους ξεσπάσματος 20 ms, 3 ms, 5 ms και 2 ms αντίστοιχα.

Αν οι παραπάνω διεργασίες εξυπηρετηθούν με τον **Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού με Βάση τη Μικρότερη Διάρκεια Εκτέλεσης** θα έχουμε τους εξής χρόνους αναμονής:

**P1**: 10 ms

**P2**: 2 ms

**P3**: 5 ms

**P4**: 0 ms

**Μέσος χρόνος αναμονής**: (10 + 2 + 5 + 0)/4 = 4,25 ms

Για τις ίδιες διεργασίες αν χρησιμοποιούσαμε τον Αλγόριθμο Χρονοπρογραμματισμού με Βάση τη Σειρά Άφιξης θα είχαμε μέσο χρόνο αναμονής 17,75 ms.

Συμπέρασμα
----------

Ο **Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού με Βάση τη Μικρότερη Διάρκεια Εκτέλεσης** δίνει τον ελάχιστο μέσο χρόνο αναμονής για δεδομένο όγκο διεργασιών αλλά δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί στον βραχυπρόθεσμο χρονοπρογραμματισμό της ΚΜΕ διότι δεν μπορούμε να γνωρίζουμε την διάρκεια του επόμενου ξεσπάσματος της.

Παραλλαγές
----------

Ο **Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού με Βάση τη Μικρότερη Διάρκεια Εκτέλεσης** μπορεί να εφαρμοστεί και με διακοπές.

Στην περίπτωση αυτή όταν μια διεργασία εκτελείται και μια άλλη φτάσει στην ουρά έτοιμων διεργασιών τότε ελέγχεται αν το εναπομείναν ξέσπασμα της διεργασίας που εκτελείται είναι μεγαλύτερο από αυτό της νέας διεργασίας. Στην περίπτωση που η τελευταία έχει μικρότερο χρόνο ξεσπάσματος ΚΜΕ τότε διακόπτεται η διεργασία που εκτελείται και την θέση παίρνει η νέα διεργασία. 
Αυτή η παραλλαγή του αλγόριθμου SJF μπορεί και να ονομαστεί **αλγόριθμος χρονοπρογραμματισμού με βάση τον μικρότερο εναπομείναντα χρόνο εκτέλεσης**.

Δείτε Επίσης
------------

* Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού με Βάση τη Σειρά Άφιξης (First-Come,First-Served ή FCFS)

* Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού με Βάση την Προτεραιότητα (Priority Scheduling)

* Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού εκ Περιτροπής (Round-Robin ή RR)

* Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού με Πολυεπίπεδες Ουρές (Multilevel Queue Scheduling Algorithm)

Πηγές
-----

* Λειτουργικά Συστήματα, 2η Ελληνική Έκδοση (Silberschatz, Galvin, Gagne) σελ. 225-228, ISBN 978-960-411-692-8.
Το **ορθό** είναι η μοίρα του πεπτικού σωλήνα μετά το σιγμοειδές κόλον και πριν τον πρωκτό, η οποία παρά το γεγονός ότι το όνομά της παραπέμπει σε μία μάλλον ευθεία δομή, έχει πολύπλοκο σχήμα το οποίο, στον άνθρωπο, ακολουθεί το καμπύλο σχήμα του ιερού οστού. Το ορθό μαζί με τον πρωκτικό σωλήνα επιτελούν την καίρια λειτουργία της αποθήκευσης και ελεγχόμενης αποβολής των κοπράνων μέσω μηχανισμών που μεσολαβούνται τόσο ασυνείδητα όσο και ενσυνείδητα. Η μετάβαση από το σιγμοειδές στο ορθό σημειώνεται από τη σύντηξη των *κολικών ταινιών* και απώλεια των *επιπλοϊκών αποφύσεων*. Ρόλος του ορθού είναι η προσωρινή αποθήκευση κοπράνων έως ότου το άτομο κρίνει ότι οι συνθήκες του επιτρέπουν να ενεργηθεί. Η διαδικασία αυτή της εγκράτειας επιτυγχάνεται με δύο μυϊκές ομάδες, τον έσω σφιγκτήρα του πρωκτού (ακούσια λειτουργία, δηλαδή το άτομο δεν τον ελέγχει) και έξω σφιγκτήρα του πρωκτού (εκκούσια λειτουργία, δηλαδή το άτομο μπορεί να τον ελέγξει συνειδητά).
Το όνομα **Γκομέισα** (Gomeisa) είναι η ιδιαίτερη ονομασία του αστέρα **β Μικρού Κυνός** (β Canis Minoris, β CMi).

Ιστορία
-------

Το όνομα αυτό προέρχεται από την αραβική λέξη **Al Jummaiza** (= μουριά), που χρησιμοποιούσαν για ολόκληρο τον αστερισμό Μικρός Κύων, ή κατ' άλλους από τη λέξη **Al Ghumaisa** (= ο αμυδρός ή ο δακρυσμένος), επίσης για όλο τον αστερισμό, εξαιτίας ενός αραβικού μύθου που ήθελε τον Μικρό και τον Μεγάλο Κύνα αδέρφια του Κανώπου (πρβλ. και τη *σύγχρονη* αραβική ονομασία για τον Πρόκυνα, **غموص** *ghumūş*).

Το όνομα αυτό μεταγράφηκε στους *Αλφόνσειους Πίνακες* ως **Algomeyla** και στον Burritt ως **Gomelza**, ενώ κάποιες φορές απαντάται και ως **Al Gamus**, και σπανιότερα ως **Al Murzim**, το όνομα του β Μεγάλου Κυνός. Το τελευταίο σημαίνει «αγγελιοφόρος, προάγγελος», καθώς αμφότεροι οι αστέρες «προανάγγελλαν» με την ανατολή τους την ανατολή του φωτεινότερου αστέρα στον ουρανό, του Σειρίου.

Χαρακτηριστικά
--------------

Ο αστέρας β Μικρού Κυνός είναι ένας θερμός αστέρας της Κύριας Ακολουθίας, ορατός με γυμνό μάτι τα χειμωνιάτικα βράδια και στις αρχές της άνοιξης ψηλά στον νότιο ουρανό της Ελλάδας. Είναι ελαφρώς μεταβλητός αστέρας και ανήκει στους λεγόμενους «μεταβλητούς (τύπου) γάμμα Κασσιόπης»: το φαινόμενο μέγεθός του κυμαίνεται από 2,84 ως 2,92. Περιστρέφεται πολύ γρήγορα γύρω από τον άξονά του, με γραμμική ταχύτητα 275 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο στον ισημερινό του, και περιβάλλεται από ένα δίσκο ύλης που θερμαίνεται από την ακτινοβολία του αστέρα. Οι δύο αυτές ιδιότητες προδίδουν τη νεαρή του ηλικία.

Η επιφανειακή θερμοκρασία του αστέρα είναι 11.500 K, ενω η μάζα του εκτιμάται ότι είναι τριπλάσια της μάζας του Ήλιου και η διάμετρός του τετραπλάσια, επομένως ο όγκος του 64 φορές μεγαλύτερος από τον όγκο του Ήλιου. Το απόλυτο μέγεθος είναι –0,70, που αντιστοιχεί σε πραγματική λαμπρότητα 250 φορές μεγαλύτερη από εκείνη του Ήλιου.

Ο β Μικρού Κυνός εμφανίζει μικρή ιδία κίνηση, η οποία μετρήθηκε σε 0,064 arcsec/έτος, και απομακρύνεται από εμας με ταχύτητα 22 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (79.000 χιλιόμετρα την ώρα).

Πηγές
-----

* Allen, Richard H.: *Star Names: Their Lore and Meaning*, Dover Publ. 1963

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος αστέρων του Μικρού Κυνός

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δεδομένα από τον ιστοτόπο *Alcyone*
* Gomeisa από τον Καθηγητή Jim Kaler.
Στα κοινωνικά δίκτυα η έννοια της αναζήτησης μιας πληροφορίας μπορεί να γίνει με διάφορους τρόπους. Για παράδειγμα να ρωτήσουμε κάτι κάποιον ο οποίος θεωρείται πολύ δημοφιλής στον χώρο του. Δημοφιλής είναι κάποιος που έχει πολλές «διαδρομές» που οδηγούν στο άτομο - κόμβο αυτό, αν μεταφερόμασταν τυχαία σε ένα δίκτυο, όπως π.χ. ο αλγόριθμος PageRank της Google.

Ο αλγόριθμος PageRank αφορά μια κατανομή πιθανοτήτων που χρησιμοποιείται για να εκπροσωπήσει την πιθανότητα ότι ένα άτομο κάνοντας τυχαία κλικ σε συνδέσμους, θα καταλήξει σε κάποια συγκεκριμένη σελίδα. Σίγουρα υπάρχουν ατέλειες στο PageRank, ιδίως τώρα που οι άνθρωποι γνωρίζουν τον αλγόριθμο αυτόν και μπορούν να δημιουργήσουν «ψεύτικους» συνδέσμους με στόχο να αποκτήσει υψηλότερο PageRank κάποια σελίδα που επιθυμούν (link farming). Πλέον η Google έχει προσαρμόσει τους υπολογισμούς του αλγόριθμου της, ώστε να φιλτράρουν τις σελίδες εκείνες από τις σελίδες που πιθανόν κάνουν χρήση «φάρμα συνδέσμων».
Συμβολική αναπαράσταση της διόδου Schottky. Η αναπαράσταση της διόδου Zener έχει το σύμβολο Z στην καθοδο. Δηλαδή "l>Z "(και όχι "l>S").
Δίοδος Ζένερ

Η **Δίοδος Ζένερ** (Zener) είναι δίοδος που μπορεί να λειτουργεί στην περιοχή κατάρρευσης, δηλαδή στην περιοχή τάσης στην οποία οι λοιπές δίοδοι κινδυνεύουν να καταστραφούν. Γι’ αυτό το λόγο ονομάζεται και *δίοδος κατάρρευσης*. Είναι το βασικότερο εξάρτημα των σταθεροποιητών τάσης που κρατούν την τάση στο φορτίο του κυκλώματος σταθερή ανεξάρτητα από μεταβολές στην τάση της γραμμής και στην αντίσταση του φορτίου. Είναι κάτι σαν ασφάλεια τάσης. Πρακτικά σε ένα κύκλωμα απεικονίζεται ως εξής:

Μεταβάλλοντας τη στάθμη προσμίξεων των διόδων πυριτίου, στην πράξη μπορούμε να έχουμε τέτοιες διόδους με τάσεις κατάρρευσης από 2 έως 200 βολτ οι οποίες έχουν δυνατότητα λειτουργίας και στις 3 περιοχές ορθής διαρροής και κατάρρευσης. Η δίοδος Ζένερ στην ορθή περιοχή αρχίζει να άγει γύρω στα 0,7 βολτ σαν μια απλή δίοδος. Στην περιοχή διαρροής ανάμεσα στο 0 και την κατάρρευση έχει ένα μόνο ανάστροφο ρεύμα. Ακολουθεί η χαρακτηριστική της διόδου Ζένερ.

Χαρακτηριστική ρεύματος-τάσης μιας διόδου Ζένερ με δυναμικό κατάρρευσης 17 Βολτ. Χρησιμοποιείται διαφορετική κλίμακα για την τάση ορθής πόλωσης (θετική) σε σχέση με αυτή της ανάστροφης πόλωσης (αρνητική).
Στην κατάρρευση έχει μια πολύ απότομη καμπή που συνοδεύεται από μία σχεδόν κατακόρυφη αύξηση του ρεύματος. Ακόμα η τάση στην περιοχή κατάρρευσης είναι σχεδόν σταθερή και περίπου ίση με Uz. Η τιμή αυτή συνήθως καθορίζεται από τα φυλλάδια προδιαγραφών της διόδου σε ένα ρεύμα δοκιμής.

Η δίοδος λειτουργεί, όσο το ανάστροφο ρεύμα είναι μικρότερο του Ιzmax. Αν το ρεύμα γίνει μεγαλύτερο από το Izmax, η δίοδος θα καταστραφεί.

Η αντίσταση που παρουσιάζει η δίοδος polski στην περιοχή κατάρρευσης είναι πολύ μικρή, με αποτέλεσμα μια μεγάλη αύξηση του ρεύματος να δημιουργεί μόνο μια μικρή αύξηση της τάσης, που αντιστοιχεί σε λίγα δέκατα του βολτ.

Στο κύκλωμα χρησιμοποιείται πάντοτε μια αντίσταση περιορισμού ρεύματος Rs η οποία συνδέεται πάντα σε σειρά με την δίοδο με σκοπό την προστασία της διόδου.

Στο κύκλωμα η τάση στα άκρα της αντίστασης είναι: Vr = Vin – Vz.
Το ***Αλδεβαράν*** είναι δραματική-ψυχολογική, αλληγορική ελληνική ταινία του 1975, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ανδρέα Θωμόπουλου. Στην ταινία συμπρωταγωνιστεί ο Δημήτρης Πουλικάκος, ο οποίος συμμετέχει και στη μουσική επένδυση του φιλμ. Η παραγωγή είναι του ίδιου του σκηνοθέτη και η διεύθυνση παραγωγής της Τώνιας Μαρκετάκη.

Πλοκή
-----

Σε μια φανταστική χώρα που παρακμάζει, το «Αλδεβαράν», πρωτεύουσα του οποίου είναι το «Αλμικανταράτε», ζουν ο «υπερλεξιστής» (λετριστής) ποιητής Δημήτρης (Δημήτρης Φινινής), η φοιτήτρια-πόρνη Μαγδαληνή (Ελένη Μανιάτη) και ο μουσικός της ροκ Κρις (Δημ. Πουλικάκος). Ο Δημήτρης και ο Κρις δίνουν καθημερινά παραστάσεις σε ένα καφενείο. Κάποια στιγμή ο Δημήτρης μαθαίνει από τους γιατρούς πως είναι άρρωστος και του απομένουν δυο χρόνια ζωής. Η ταινία παρακολουθεί τον Δημήτρη, ο οποίος περιπλανιέται σε μια αποκρουστική πόλη, που αργοσβήνει μαζί του. Ο Κρις φεύγει για το εξωτερικό, ενώ η Μαγδαληνή μένει στο πλευρό του Δημήτρη, ο οποίος περιμένει να πεθάνει, αν και το ενδεχόμενο να έχουν κάνει λάθος οι γιατροί παραμένει ανοικτό.

Παρατηρήσεις
------------

Η ταινία συμμετείχε στο 16ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (22-28 Σεπτεμβρίου 1975), όπου η προβολή της ενθουσίασε το κοινό και ο Θωμόπουλος απέσπασε τιμητική διάκριση «για την τολμηρή του κινηματογραφική παρουσία». Το *Αλδεβαράν* γυρίστηκε σε ασπρόμαυρο φιλμ 16mm και είχε κόστος 200 χιλ. δραχμές. Ο ιστορικός του ελληνικού κινηματρογράφου Γ. Σολδάτος το χαρακτήρισε ως ένα ποίημα που έφτιαξε «ένας αναρχικός ποιητής», μέσα από το οποίο εκφράζεται μια προσωπική κατάσταση και αναζήτηση. Στο αφιέρωμα «Η ελληνική ματιά: ένας αιώνας κινηματογράφου», στο πλαίσιο του 40ού Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (1999), αναγνωρίστηκε ως «λυρική, αναρχική ταινία πάνω στο περιθώριο, που λαμβάνει διαστάσεις παραμυθένιας φαντασμαγορίας».

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Αλδεβαράν». *Φιλμογραφία*. Ταινιοθήκη της Ελλάδος. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2016.
2. ↑  «Αλδεβαράν». *retroDB*. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2016.
3. 1 2  Σολδάτος, Γιάννης (1977-78). «Επισκόπηση της ελληνικής κινηματογραφίας». *Φιλμ* **15** (Χειμώνας-Άνοιξη): σελ. 513.
4. 1 2  «40ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Η ελληνική ματιά: ένας αιώνας κινηματογράφου». *Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Ιανουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2016.
5. ↑  «16ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: γενικά στοιχεία, βραβεία». *Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δημήτρης Πουλικάκος & Εξαδάκτυλος (συμμ. Δημ. Φινινής), «Σκόνη, πέτρες λάσπη» (βίντεο). Απόσπασμα από το *Αλδεβαράν*. Ανακτήθηκε στις 2016-06-10.

* Mανώλης Νταλούκας, «Η Πορτογαλία τιμά το *Αλδεβαράν* του Ανδρέα Θωμόπουλου» (30 Σεπτεμβρίου 2015). *FreedomGreece*. Ανακτήθηκε στις 2016-06-10.
* Το *Αλδεβαράν* στην IMDd

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Αττικός δίνος, περ. 540 π.Χ. Λούβρο Cp 11243
Στην τυπολογία της αρχαίας ελληνικής κεραμικής, ο **δίνος** ήταν αγγείο ανάμειξης. *Δίνος* σημαίνει «κύπελλο», αλλά στη σύγχρονη τυπολογία χρησιμοποιείται (λανθασμένα) για το ίδιο σχήμα με τον *λέβητα*, δηλαδή ένα αγγείο με σφαιρικό σώμα που προοριζόταν να είναι τοποθετημένο σε βάση. Δεν έχει λαβές ή πόδια. Οι δίνοι χρησιμοποιούνταν για την ανάμειξη νερού και κρασιού, αλλά στην αρχαιότητα θεωρούνταν αγένεια να πίνει κανένας απευθείας από το δοχείο.

Ο Ζωγράφος του Δίνου, ένας από τους αρχαίους Έλληνες καλλιτέχνες γνωστός για την αγγειογραφία, πήρε το όνομά του από τον τύπο του αγγείου που χαρακτηρίζει το έργο του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Brian A. Sparkes, *Greek Pottery: An Introduction* (Manchester University Press, 1991), pp. 62, 81, 83.
2. ↑  Sparkes, *Greek Pottery*, p. 115.
Ο **Αλεξικράτης** (1ος αιώνας μ.Χ.) ήταν Πυθαγόρειος φιλόσοφος, σύγχρονος του Πλουτάρχου, ο οποίος τον αναφέρει στο όγδοο βιβλίο των *Συμποσιακών προβλημάτων*. Αυτή είναι και η μοναδική αναφορά στον Αλεξικράτη που σώθηκε μέχρι την εποχή μας.

Ο Πλούταρχος, λέγοντας ότι οι παλαιοί Πυθαγόρειοι δεν έτρωγαν ψάρια, γράφει ότι και μαθητές του Αλεξικράτη ήταν εγκρατείς, *«ιχθύος δε μη γεύεσθαι ο παράπαν υπέμενον»*. Αυτό γινόταν επειδή τα ψάρια είναι άφωνα και οι Πυθαγόρειοι θεωρούσαν τη σιωπή θεϊκή ιδιότητα.

Αναφορές
--------

1. ↑  ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* (Χάρη Πάτση), τόμος 4, σελ. 105
Στην ελληνική μυθολογία η **Αδικία** (αρχ. ελλην. *Ἀδικία*) ήταν η θεά που προσωποποιούσε την αδικία και την παραπτωματική συμπεριφορά.

Συνήθως η Αδικία απεικονιζόταν στο στήθος του τυράννου της Κορίνθου Κύψελου ως απαίσια στην όψη βαρβαρική γυναίκα, καλυμμένη με τατουάζ. Επίσης, απεικονιζόταν ως συρόμενη από την αντίθετή της θεότητα της δικαιοσύνης, τη Δίκη, με το ένα της χέρι, ενώ με το άλλο η Δίκη την έπνιγε ή κρατούσε ένα ξύλο με το οποίο τη χτυπούσε. Το πρότυπο για την απεικόνιση αυτή ήταν η λάρνακα του Κύψελου, που βρισκόταν στην Ολυμπία και περιγράφεται από τον Παυσανία.

Πηγές
-----

* Παυσανίου *Ελλάδος περιήγησις*, Ε 18.2
* Το λήμμα «αδικία» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2 (1968), σελ. 106
Η **Αλεοσκάρ Ρούσεθ Μπλάνκο Ιριάρτε**, γνωστή πιο απλά και ως **Αλεοσκάρ Μπλάνκο** (γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου 1987) είναι επαγγελματίας διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης από τη Βενεζουέλα που αγωνίζεται με τη φανέλα της Βίστα Πεζίνοκ στο εθνικό πρωτάθλημα πετοσφαίρισης της Σλοβακίας. Μέχρι στιγμής, έχει αγωνιστεί σε πρωταθλήματα της Βενεζουέλας, της Ισπανίας, του Αζερμπαϊτζάν, της Ελλάδας και της Σλοβακίας.

Καριέρα
-------

Η Αλεοσκάρ Μπλάνκο έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης σε τοπικές ομάδες της χώρας της, ενώ από πολύ μικρή ηλικία βρέθηκε στην Ισπανία, προκειμένου να αγωνιστεί με τη φανέλα της Καμπ Εσκολάρ. Στην Καμπ Εσκολάρ παρέμεινε μέχρι το 2008, χρονιά την οποία μεταπήδησε στην έταιρη ισπανική ομάδα, την Καντούρ Λας Πάλμας. Στην ομάδα των Κανάριων Νήσων παρέμεινε για ένα χρόνο, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.

Επόμενος σταθμός στην καριέρα της Αλεοσκάρ Μπλάνκο ήταν η Ιγκτισάντσι Μπακού, ομάδα του Αζερμπαϊτζάν. Στο σύλλογο του Μπακού παρέμεινε για ένα χρόνο, έχοντας καταφέρε να κατακτήσει την τρίτη θέση στην τελική κατάταξη του Πρωταθλήματος της χώρας. 

Το καλοκαίρι του 2012, η Αλεοσκάρ Μπλάνκο αποφάσισε να ταξιδέψει στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς. Παρά την καλή παρουσία της ομάδας του Πειραιά στις εγχώριες διοργανώσεις, η Αλεοσκάρ Μπλάνκο αποφάσισε να αποχωρήσει από το σύλλογο μεσούσης της σεζόν καταθέτοντας σχετικό αίτημα στη διοίκηση του Ολυμπιακού. Το αίτημά της έγινε αποδεκτό και στις 4 Ιανουαρίου του 2013 ανακοινώθηκε επίσημα η κοινή συναινέσει λύση της συνεργασίας των δύο πλευρών.

Μετά το σύντομο πέρασμά της από την Ελλάδα, η Αλεοσκάρ Μπλάνκο μεταπήδησε στη Σλοβακία για λογαριασμό της Βίστα Πεζίνοκ, με την οποία κατάφερε την πρώτη της χρονιά να κατακτήσει την τρίτη θέση στην τελική κατάταξη του πρωταθλήματος της Σλοβακίας, ενώ παράλληλα κατάφερε να φτάσει μέχρι την ημιτελική φάση του Κυπέλλου Σλοβακίας.

Στην ομάδα του Πεζίνοκ, παραμένει μέχρι σήμερα.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Η Αλεοσκάρ Μπλάνκο είναι διεθνής με την Εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Βενεζουέλας για παραπάνω από δέκα χρόνια, έχοντας πραγματοποιήσει δεκάδες συμμετοχές, τόσο στην Εθνική Νεανίδων όσο και στην Εθνική Γυναικών.

Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει στα Πρωταθλήματα Νοτίου Αμερικής Νεανίδων του 2002 και του 2004, στα Παναμερικά Κύπελλα του 2005, του 2006, του 2009 και του 2010, καθώς και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 που διεξήχθησαν στο Πεκίνο.

Πηγές
-----

* Το προφίλ της Αλεοσκάρ Μπλάνκο στο elteevolley.com
* Το προφίλ της Αλεοσκάρ Μπλάνκο στο worldofvolley.com
* Οι διεθνείς συμμετοχές της Αλεοσκάρ Μπλάνκο
* Το ρόστερ της Λας Πάλμας για την περίοδο 2008-09
* Πήρε "δυναμίτη" από τη Βενεζουέλα ο Ολυμπιακός[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Παρελθόν από τον Ολυμπιακό η Αλεοσκάρ Μπλάνκο
Ο **Δήμος Κεντρικού Ζαγορίου** ήταν δήμος του νομού Ιωαννίνων που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ζαγορίου. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού, βόρεια της πρωτεύουσας του νομού, των Ιωαννίνων, και απλωνόταν στις νοτιοδυτικές πλαγιές της Τύμφης και τις βορειοανατολικές πλαγιές του όρους Μιτσικέλι. Ο δήμος Κεντρικού Ζαγορίου περιλάμβανε δεκαπέντε δημοτικά διαμερίσματα. Καταλάμβανε έκταση 206,7 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 1.601 κατοίκους. Ο δήμος ήταν αρκετά αραιοκατοικημένος με πυκνότητα πληθυσμού μόλις επτά κάτοικοι ανά τ.χλμ.. Έδρα του δήμου ήταν το χωριό Ασπράγγελοι.

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:

 **Δ.δ. Ασπραγγέλων**  -- οι Ασπράγγελοι [ 273 ]
 **Δ.δ. Αγίου Μηνά**  -- ο Άγιος Μηνάς [ 46 ]
 **Δ.δ. Άνω Πεδινών**  -- τα Άνω Πεδινά [ 202 ]
 **Δ.δ. Αρίστης**  [ 214 ]
* η Αρίστη [ 176 ]
* ο Βίκος [ 38 ]

 **Δ.δ. Βίτσης**  -- η Βίτσα [ 137 ]
 **Δ.δ. Δικορύφου**  -- το Δικόρυφο [ 66 ]
 **Δ.δ. Διλόφου**  -- το Δίλοφο [ 39 ]
 **Δ.δ. Διποτάμου**  -- το Διπόταμο [ 43 ]
 **Δ.δ. Ελάτης**  -- η Ελάτη [ 42 ]
 **Δ.δ. Ελαφότοπου**  [ 134 ]
* ο Ελαφότοπος [ 122 ]
* τα Καλύβια [ 12 ]

 **Δ.δ. Καλουτά**  -- ο Καλουτάς [ 44 ]
 **Δ.δ. Κάτω Πεδινών**  -- τα Κάτω Πεδινά [ 87 ]
 **Δ.δ. Μανασσή**  -- ο Μανασσής [ 37 ]
 **Δ.δ. Μεσοβουνίου**  -- το Μεσοβούνι [ 73 ]
 **Δ.δ. Μονοδενδρίου**  -- το Μονοδένδρι [ 164 ]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δήμος Κενρικού Ζαγορίου
* Σελίδα για τα Ζαγοροχώρια Αρχειοθετήθηκε 2009-06-24 στο Wayback Machine.

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Ιωαννίνων |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
* Ιωαννιτών
* Αγίου Δημητρίου
* Ανατολής
* Ανατολικού Ζαγορίου
* Άνω Καλαμά
* Άνω Πωγωνίου
* Δελβινακίου
* Λάκκας Σουλίου
* Δωδώνης
* Εγνατίας
* Εκάλης
* Ευρυμενών
* Ζίτσας
* Καλπακίου
* Κατσανοχωρίων
* Κεντρικού Ζαγορίου
* Κόνιτσας
* Μαστοροχωρίων
* Μετσόβου
* Μολοσσών
* Μπιζανίου
* Παμβώτιδος
* Πασαρώνος
* Περάματος
* Πραμάντων
* Σελλών
* Τζουμέρκων
* Τύμφης
 |
|  |
| Κοινότητες | 
* Αετομηλίτσας
* Βαθυπέδου
* Βωβούσας
* Δίστρατο
* Καλαρρυτών
* Λάβδανης
* Ματσουκίου
* Μηλιάς
* Νήσου Ιωαννίνων
* Πάπιγκου
* Πωγωνιανής
* Σιράκου
* Φούρκας
 |

 |
Ο **Λευκός Αστέρας** ήταν αμιγές ποδοσφαιρικό σωματείο της Πάτρας. 

Ιδρύθηκε το 1923, αλλά η ιστορία ξεκινά πιο πριν, το 1891, όταν ιδρύεται στην Πάτρα ο Παναχαϊκός Γυμναστικός Σύλλογος, από τον οποίο το 1893 κάποια δυσαρεστημένα μέλη μαζί του μαζί με κάποιους που διαγράφηκαν ιδρύουν την Γυμναστική Εταιρία Πατρών. Οι δυο σύλλογοι για πολλά χρόνια ήσαν άσπονδοι εχθροί μέσα στους αγωνιστικούς χώρους, αλλά και εκτός. Μετά από πολλά χρόνια συζητήσεων, τα δύο σωματεία αποφασίζουν την επανένωση, και έτσι το 1923 ιδρύεται η Παναχαϊκή Γ.Ε.. Και πάλι όμως κάποιοι δεν αποδέχονται την ένωση και ιδρύουν τον Λευκό Αστέρα, που λόγω έλλειψης πολλών αθλητών φτιάχνει μόνο ποδοσφαιρικό τμήμα.

Ο Λευκός Αστέρας συμμετείχε σε όλα τα προπολεμικά τοπικά πρωταθλήματα πάντα στην Α΄ Κατηγορία της ΕΠΣ Πατρών (μετέπειτα Αχαΐας), χωρίς να καταφέρει να κατακτήσει ποτέ τον τίτλο του πρωταθλητή. 

Έμβλημα είχε ένα λευκό αστέρι και χρώματα μαύρο - άσπρο. Είχε ιδιόκτητο γήπεδο από το 1923 στην περιοχή του Σκαγιοπουλείου που τότε ήταν εξοχή.

Είχε και τμήμα στίβου. Διαλύθηκε το 1963.

Πηγές
-----

* *Πατρινό Αθλητικό Πανόραμα*, Βασίλης Οικονομόπουλος, Πάτρα 1994.
* *Ιστορικό Λεξικό των Πατρών*, τόμος Α΄, Κώστα Τριανταφύλλου, Τρίτη έκδοση, Πάτρα 1995.

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |
Η **Αδεόνα** ή **Αντεόνα** (λατιν. *Adeona*) ήταν θεά της αρχαίας ρωμαϊκής μυθολογίας, για την οποία οι αρχαίοι Ρωμαίοι πίστευαν ότι προστάτευε τους ξενιτεμένους που επέστρεφαν στην πατρίδα τους, ήταν δηλαδή μια θεότητα του νόστου. Τους συμπαραστεκόταν κατά τη διάρκεια του κουραστικού ταξιδιού της επιστροφής, ιδίως όταν αυτό το ταξίδι ήταν μεγάλο. Το όνομα «Αντεόνα» προέρχεται από το λατινικό ρήμα *adire*, που σημαίνει ακριβώς «επιστρέφω», «έρχομαι πίσω». Συμπληρωματικά με τη λατρεία της Αδεόνας οι αρχαίοι Ρωμαίοι λάτρευαν και μία άλλη θεότητα, την Αβεόνα ή Αμπεόνα (*Abeona*), όνομα που προέρχεται από το λατινικό ρήμα *abire*, που σημαίνει «φεύγω». Η Αμπεόνα παραστεκόταν και βοηθούσε τους ανθρώπους που έφευγαν για ταξίδι, ιδίως κατά την αναχώρησή τους.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2 (1968), σελίδα 76
Ο **Αλέξιος** (άκμασε το διάστημα 1429-1449) από την Οικογένεια Φιλανθρωπηνών ήταν ανώτερος αξιωματούχος της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και κυβερνήτης του δεσποτάτου του Μωρέως.

Βιογραφία
---------

Θα ήταν γιος ενός Φιλανθρωπηνού και μίας Λασκαρίνας. Εμφανίζεται για πρώτη φορά στις πηγές το 1429, ως κεφαλή (κυβερνήτης) της Βοστίτζας (νυν Αιγίου), που έλαβε μέρος στην πολιορκία της Πάτρας από τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο δεσπότη του Μωρέως.

Ήταν αντίθετος με την Ένωση των Εκκλησιών και αλληλογραφούσε με τον Γεννάδιο Σχολάριο και τον Βησσαρίωνα, ο οποίος του απηύθηνε την πραγματεία *Περί εκπορεύσεως του Αγ. Πνεύματος*. Έλαβε μέρος το 1439 στη Σύνοδο της Φλωρεντίας, αλλά έφυγε από αυτήν νωρίς. Το 1446 ονομάστηκε κεφαλή της Πάτρας. Ο Κωνσταντίνος τον έστειλε στον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωάννη Η΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων το φθινόπωρο του 1448 για να διευθετήσει μία διαφωνία με τον μικρότερο αδελφό του Θωμά. Όμως πριν φθάσει στην Κωνσταντινούπολη, έμαθε ότι ο Αυτοκράτορας απεβίωσε. 

Τον Δεκέμβριο ξεκίνησε για τον Μυστρά, πρωτεύουσα του Μωρέως, μαζί με τον Μανουήλ Ιαγάρη Παλαιολόγο για να φέρουν το λυπηρό νέο, να ανακηρύξουν τον Κωνσταντίνο ως ΙΑ΄ , Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και να επιβλέψουν τη στέψη του.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3 4  PLP, 29753. Φιλανθρωπηνός, Ἀλέξιος Λάσκαρις.

Πηγές
-----

* Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Walther, Rainer; Sturm-Schnabl, Katja; Kislinger, Ewald; Leontiadis, Ioannis; Kaplaneres, Sokrates (1976–1996). Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit (in German). Vienna: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-1.
Δήμος Σοχού.
Ο ναός του Προφήτη Ηλία στο Σόχο
Ο **Δήμος Σοχού** ήταν δήμος του νομού Θεσσαλονίκης που λειτούργησε στο διάστημα 1946-2010, οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Λαγκαδά. Μέχρι το 1998 περιλάμβανε μόνο τον οικισμός του Σοχού, ενώ από το 1999 με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας, διευρύνθηκε με την ένταξη στον δήμο των πρώην γειτονικών κοινοτήτων Ασκού και Κρυονερίου. Ο δήμος Σοχού βρισκόταν στην βορειοανατολική περιοχή του Νομού Θεσσαλονίκης, στις νότιες πλαγιές του Βερτίσκου. Η έδρα του δήμου ήταν ο Σοχός, κτισμένος σε υψόμετρο 630 μέτρα. Ο πραγματικός πληθυσμός του δήμου ήταν 5.773 κάτοικοι ([[Ελληνική απογραφή 2001|2001]]).

Δήμαρχοι Σοχού
--------------

Ο Σοχός λειτούργησε ως Κοινότητα από το 1918 ως το 1946 και έπειτα ως δήμος. Δήμαρχοι διετέλεσαν τα εξής πρόσωπα.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| **Από** | **Έως** | **Όνομα** (γέννηση-θάνατος) | **Σημειώσεις** |
| 1946 | 1967 | ? |  |
| 1964 | 1967 | Ιωάννης Γλαβίνας (1938-2012) | Αντικαταστάθηκε από τη χούντα |
| 1967 | 1974? | Άγγελος Βασιλικός. | Διορισμένος. Το 1967 διορίστηκε αναπληρωτής του ο Ιωάννης Κ. Βαγενάς. |
| 1974 | 1975 |  | Διορισμένος από την κυβέρνηση εθνικής ενότητας. |
| 1975 | 1982 | Ιωάννης Γλαβίνας (1938-2012) | Πρώτος αιρετός πρόεδρος μεταπολιτευτικά. Δεύτερη φορά. Βουλευτής ΠΑΣΟΚ. |
| 1983 | 1994 | Ευάγγελος Μαργαρίτης |
| 1 Ιανουαρίου 1995 | 31 Δεκεμβρίου 2002 | Παναγιώτης Καρακόλης |  |
| 1 Ιανουαρίου 2003 | 31 Δεκεμβρίου 2006 | Ευάγγελος Μαργαρίτης |  |
| 1 Ιανουαρίου 2007 | 31 Δεκεμβρίου 2010 | Θεοφάνης Παπάς | Τελευταίος δήμαρχος. Μετά την 1η Ιανουαρίου 2011, οι δήμαρχοι του δήμου Λαγκαδά. |

Οικισμοί
--------

Στο δήμο περιλαμβάνονταν οι παρακάτω οικισμοί:

Τ.δ. ΣοχούΣοχός [ 2.920 κάτοικοι]
Τ.δ. ΑσκούΑσκός [ 1.493 κάτοικοι]
Τ.δ. Κρυονερίου [ 1.360 κάτοικοι]
Κρυονέρι ή Κρύα Νερά [ 901 κάτοικοι]
Αυγή [ 459 κάτοικοι]

Παραπομπές
----------

1. ↑  Διοικητικές μεταβολές ΟΤΑ, Δήμος Σοχού[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Περικλής Γρ. Αγγελόπουλος, Πολιτική Διοίκησις και Αυτοδιοίκησις εις την Βόρειον Ελλάδα 1912-1965, Θεσσαλονίκη 1965, σελ. 172.
3. 1 2  *Επιθεώρησις Τοπικής Αυτοδιοικήσεως*, τχ. ΙΒ΄ (Δεκέμβριος 1967), σελ. 1125.
4. ↑  Αποτελέσματα εκλογών, ΕΕΤΑΑ.
Η **γωνιακή χειλίτιδα** (ή όπως αλλιώς ονομάζεται γωνιακή στοματίτιδα) είναι μία φλεγμονώδης αλλοίωση στη γωνία των χειλιών που συχνά είναι αμφοτερόπλευρη. Φαίνονται σχισμές στο δέρμα και στα χείλη που σε σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να αιμορραγούν και να δημιουργηθούν έλκη με εφελκίδες.

Αίτια
-----

Αν και οι πληγές μπορούν να επιμολυνθούν με τον μύκητα *Candida albicans*, ή άλλους παθογόνους οργανισμούς, μελέτες έχουν δείξει ότι η αρχική έναρξη της γωνιακής χειλίτιδας οφείλεται σε διατροφικές ανεπάρκειες, κυρίως ριβοφλαβίνη (βιταμίνη Β2), ανεπάρκεια σιδήρου και ανεπάρκεια ψευδαργύρου που μπορεί να οφείλονται είτε σε μη επαρκή διαιτιτική πρόσληψη της ουσίας ή σε άλλες παθολογικές καταστάσεις (π.χ. κοιλιοκάκη).

Η γωνιακή χειλίτιδα μπορεί να είναι μέρος και άλλων συμπτωμάτων όπως η δυσφαγία, η σιδηροπενική αναιμία και η γλωσσίτιδα στο σύνδρομο Πλάμερ-Βίνσον.

Επίσης ηλικιωμένοι που χάνουν τα δόντια τους μπορεί να αναπτύξουν γωνιακή χειλίτιδα επειδή κλείνει το στόμα σε μεγαλύτερο βαθμό. Επίσης μπορεί να είναι αποτέλεσμα χαμηλής θερμοκρασίας περιβάλλοντος (όπως την περίοδο του χειμώνα).

Η γωνιακή χειλίτιδα μπορεί να προκληθεί από μικρόβια αλλά οι πιο συχνοί παθογόνοι είναι οι μύκητες. Επίσης μπορεί να προκληθεί από φαρμακευτικές ουσίες που προκαλούν ξήρανση του δέρματος, όπως και σε πρωτοπαθή υπερβιταμίνωση Α.

Θεραπεία
--------

Η θεραπεία ποικίλει ανάλογα με τα αίτια. Σε ελάσσονες περιπτώσεις που οφείλονται σε βακτηριακή μόλυνση, γίνεται χρήση τοπικού αντιβιωτικού στην περιοχή για μερικές ημέρες. Ελάσσονες περιπτώσεις που οφείλονται σε μυκητιασιακή μόλυνση αντιμετωπίζονται με αντιμυκητιασικές αλοιφές. 

Οι περιπτώσεις που οφείλονται σε σύνδρομα δυσαπορρόφησης ή σε διατροφικές ανεπάρκειες αντιμετωπίζονται με τη χορήγηση της ουσίας που βρίσκεται σε έλλειψη, όπως ενέσεις βιταμίνης Β12 ή πρόσληψη σιδήρου.

Αναφορές
--------

1. ↑  MedlinePlus (2005-08-01). "Riboflavin (vitamin B2) deficiency (ariboflavinosis)". National Institutes of Health. .
2. ↑  Lu S, Wu Η (2004). "Initial diagnosis of anemia from sore mouth and improved classification of anemias by MCV and RDW in 30 patients". Oral Surg Oral Med Oral Pathol Oral Radiol Endod 98 (6): 679–85. doi:10.1016/j.tripleo.2004.01.006. PMID 15583540.
3. ↑  Mayo Clinic
4. ↑  Harvard Medical School  Αρχειοθετήθηκε 2010-04-10 στο Wayback Machine.
Ο **Αλέξιος Νικολάου**  από τη Λήμνο (γεν. 1797) υπήρξε αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Στο Αρχείο Αγωνιστών του 21 έχει Α.Μ. 246. Μεταπολεμικά υπηρέτησε ως εθελοντής δεκανέας και εγκαταστάθηκε στην Στυλίδα.

Η δράση του
-----------

Ο Αλέξιος Νικολάου γεννήθηκε στη Λήμνο το 1797 και συμμετείχε στην Επανάσταση από την αρχή του αγώνα, το 1821. Πολέμησε ως απλός στρατιώτης υπο τις διαταγές των στρατηγών Γιατράκου, Νικηταρά και του φιλέλληνα Φαβιέρου. Πήρε μέρος στις εκστρατείες και μάχες στην Κάρυστο, στην Τρίπολη, Κερατσίνι, Χίο και Ψαρά. Το 1825, μετά την εκστρατεία των Ψαρών, κατατάχτηκε στο ιππικό και στη συνέχεια στο λόχο Απομάχων, όπου προήχθη σε δεκανέα. Το 1834 κατατάχθηκε στο 2ο ελαφρό τάγμα Οροφυλακής του Βάσου Μαυροβουνιώτη και υπηρέτησε ενεργά ως το 1838. Από το μητρώο του προκύπτει ότι υπηρέτησε συνεχώς την πατρίδα επί 17 έτη και 9 μήνες (1821-1838) με διαγωγή "εξαίρετον-άμεμπτον".

Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Στυλίδα Φθιώτιδας, όπου είχε δημιουργήσει οικογένεια. Συνέχισε να ανήκει στην Οροφυλακή ως το 1853. Στις 24 Οκτωβρίου 1853 έκανε αίτηση να του χορηγηθεί σύνταξη "ένεκα γήρατος". Στις 12 Ιανουαρίου 1854 με απόφαση του Όθωνα του χορηγήθηκε μηνιαία σύνταξη 17 δρχ. "ένεκα αρχαιότητος υπηρεσίας".

Πηγές
-----

* Τάσος Καψιδέλης, "Η Λήμνος στην επανάσταση του 1821", Αθήνα 1986.
Τοίχος από γυψοσανίδες
Παλέτα με γυψοσανίδες
Οι **γυψοσανίδες** είναι επίπεδα ορθογώνια δομικά στοιχεία που αποτελούνται από πυρήνα γύψου επενδυμένο από τις δύο πλευρές με ειδικό χαρτί. Χρησιμοποιούνται ευρέως στις κατασκευές χώρων, κυρίως στο εσωτερικό κτιρίων και εγκαταστάσεων.

Είδη γυψοσανίδων
----------------

1. **Στάνταρvτ**: Χρησιμοποιείται σε γενικές εφαρμογές για την κατασκευή ψευδοροφών, διαχωριστικών τοίχων και για εσωτερικές επενδύσεις εξωτερικών τοίχων.
2. **Πυράντοχη**: Χρησιμοποιείται σε κατασκευές υψηλών απαιτήσεων πυραντοχής. Ο πυρήνας τους περιέχει ορυκτές ίνες και πρόσμικτα που δίνουν στη γυψοσανίδα ιδιαίτερη αντοχή στη φωτιά.
3. **Ανθυγρή**: Χρησιμοποιείται σε χώρους υψηλής υγρασίας. Το χαρτί τους περιέχει μυκητοκτόνο ουσία και ο πυρήνας τους είναι επεξεργασμένος με πρόσμικτα που μειώνουν σημαντικά την υδροαπορροφητικότητά τους.
4. **Ανθυγροπυράντοχη**: Χρησιμοποιείται σε χώρους που απαιτούν αυξημένη παθητική πυροπροστασία και αντοχή στην υγρασία.

Συνήθεις διαστάσεις
-------------------

Οι γυψοσανίδες παράγονται σύμφωνα με τις προδιαγραφές DIN 18180 σε σταθερό πλάτος 1,20 m.
Το στάνταρτ μήκος τους κυμαίνεται από 2,00 έως 3,00 m και το πάχος τους από 6,5 έως 25 mm.

Δομή και ιδιότητες
------------------

Σύμφωνα με τον προορισμό της γυψοσανίδας προσδίδονται στο γύψο και στο χαρτί με πρόσμικτα και ειδική επεξεργασία οι απαιτούμενες ιδιότητες. Ο γύψος αποτελεί τη βάση του σύγχρονου υλικού δόμησης τη γυψοσανίδα. Το εξωτερικό μέρος από χαρτί προσδίδει στη γυψοσανίδα μεγαλύτερη αντοχή και καλύτερη επιφάνεια.

Οι γυψοσανίδες έχουν μικρό βάρος, μεγάλη ελαστικότητα και αξιοσημείωτη μηχανική αντοχή. Παρέχουν θερμομόνωση, υψηλή πυραντοχή και ιδανική τελική επιφάνεια έτοιμη για βάψιμο, τοποθέτηση ταπετσαρίας ή πλακιδίων.

Χρήση
-----

Οι γυψοσανίδες είναι δομικά στοιχεία που στερεώνονται εύκολα με βίδες σε μεταλλικό σκελετό, καρφιά σε ξύλινο σκελετό ή γυψόκολλες σε υπάρχουσα τοιχοποιία, αποτελώντας τη βάση των Συστημάτων Ξηράς Δόμησης.

Τα συστήματα αυτά πληρούν υψηλές απαιτήσεις σε θερμομόνωση, ηχομόνωση, πυραντοχή και αντισεισμικότητα. 
Στο πρόσθιο μέρος τους είναι σημειωμένα τα σημεία στερέωσής τους με βίδες σε αποστάσεις των 25cm. Τα κατά μήκος άκρα των γυψοσανίδων είναι επενδυμένα με χαρτί και αποτελούν καθοριστικό παράγοντα για τον τρόπο και την ποιότητα του στοκαρίσματος τους. 

Τα συστήματα Ξηράς Δόμησης με γυψοσανίδες αποτελούνται από γυψοσανίδες, τσιμεντοσανίδες, μεταλλικά προφίλ, εξαρτήματα και υλικά επεξεργασίας επιφανειών. Είναι τα σύγχρονα υλικά για δόμηση και διακόσμηση κάθε εσωτερικού χώρου. Διακρίνονται σε Συστήματα Οροφών, Τοιχοποιίας και Επενδύσεων Τοίχων. Προσφέρουν ελευθερία σχεδιασμού, γρήγορη και στεγνή τοποθέτηση, θερμομόνωση, ηχομόνωση, αντισεισμικότητα και ευχάριστο κλίμα περιβάλλοντος χώρου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **γυψοσανίδα**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γυψοσανίδα** |
Ένα **δημοψήφισμα για τη χρηματοδότηση ενός νέου δημόσιου νοσοκομείου στη Βαντούζ** διεξήχθη στο Λίχτενσταϊν στις 24 Νοεμβρίου 2019.Η πρόταση εγκρίθηκε από το 56% των ψηφοφόρων.

Πλαίσιο
-------

Το 2011 είχε διεξαχθεί δημοψήφισμα για το ίδιο θέμα, έπειτα από την απόφαση της Βουλής (Landtag) να κτίσει ένα νέο νοσοκομείο στην πρωτεύουσα Βαντούζ με κόστος 83 εκατ. ελβετικά φράγκα, και το οποίο θα μπορούσε να χρηματοδοτηθεί με δάνειο. Οι ψηφοφόροι τότε είχαν απορρίψει την πρόταση σε ποσοστό 58% έναντι 42% που είχαν ταχθεί υπέρ.

Έπειτα από το δημοψήφισμα, συστάθηκε μία επιτροπή προκειμένου να επεξεργαστεί ένα νέο σχέδιο, καθώς το κόστος για το νοσοκομείο ήταν η κυριότερη αιτία για την απόρριψη της πρότασης. Η νέα πρόταση ήταν ξανά μέσω δανείου, με κόστος 65,5 εκατ. ελβετικά φράγκα. Η Βουλή ψήφισε υπέρ της πρότασης στις 5 Σεπτεμβρίου 2019 με ψήφους 17 προς 8.

Η ψηφοφορία έλαβε τον χαρακτήρα ενός προαιρετικού δημοψηφίσματος με κοινοβουλευτική προέλευση για ένα θέμα προϋπολογισμού. Με βάση το Άρθρο 66 του Συντάγματος, η κατανομή του προϋπολογισμού γίνεται από τη Βουλή και για το ζήτημα αυτό απαιτείται η ομόφωνη απόφαση των βουλευτών.

Αποτελέσματα
------------

| Επιλογή | Ψήφοι | % |
| --- | --- | --- |
| Υπέρ | 8.091 | 56,23 |
| Κατά | 6.299 | 43,77 |
| Άκυρα/λευκά ψηφοδέλτια | 86 | – |
| **Σύνολο** | **14.476** | **100** |
| Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι/συμμετοχή | 20.243 | 71,51 |
| Πηγή: Κυβέρνηση του Λίχτενσταϊν |

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Liechtenstein, 24. November 2019 : Neubau des Landesspitals Direct Democracy
2. ↑  «Volk soll Fakten schaffen». *Liechtensteiner Vaterland* (στα Γερμανικά). 5 Σεπτεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2019.
3. ↑  «Anordnung der Volksabstimmung zum Finanzbeschluss über die Genehmigung eines Verpflichtungskredits für den Neubau eines Landesspitals und die Genehmigung der Umwidmung des Vaduzer Grundstücks Nr. 2506 vom Finanzvermögen in das Verwaltungsvermögen». *Liechtensteinische Landesverwaltungen* (στα Γερμανικά). 11 Σεπτεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2019.
4. ↑  «Liechtensteinisches Landesgesetzblatt» (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2019.