recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Σουλτανάτο των Μαρινιδών** ήταν ένα Βερβερικό μουσουλμανικό κράτος από τα μέσα του 13ου έως τον 15ο αιώνα που έλεγχε το σημερινό Μαρόκο και, κατά διαστήματα, άλλα μέρη της Βόρειας Αφρικής (Αλγερία και Τυνησία) και της νότιας Ιβηρικής Χερσονήσου (Ισπανία) γύρω από το Γιβραλτάρ. Πήρε το όνομά του από την Βερβερική φυλή Μπάνου Μαρίν (Αραβικά: بنو مرين). Το Σουλτανάτο διοικήθηκε από την **δυναστεία των Μαρινιδών**, που ιδρύθηκε από τον Αμπντ αλ-Χακ I.

Το 1244, οι Μαρινίδες, έχοντας υπηρετήσει πολλά χρόνια υπό την εξουσία των Αλμοάδων, ανέτρεψαν το Αλμοαδικό Χαλιφάτο που έλεγχε το Μαρόκο. Στο απόγειο της δύναμής τους στα μέσα του 14ου αιώνα, κατά την βασιλεία του Άμπου αλ-Χασάν και του γιού του, Άμπου Ινάν, η δυναστεία των Μαρινιδών κυριάρχησε για λίγο στο μεγαλύτερο μέρος της Βόρειας Αφρικής (Μαγκρέμπ), συμπεριλαμβανομένων μεγάλων τμημάτων της σύγχρονης Αλγερίας και της Τυνησίας.

Δείτε επίσης
------------

* Αλμοραβίδες
* Αλμοαδικό Χαλιφάτο

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Abun-Nasr, Jamil (1987). *A history of the Maghrib in the Islamic period*. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 103–118. ISBN 0521337674.
2. 1 2  "Marinid dynasty (Berber dynasty) - Encyclopædia Britannica". *Encyclopædia Britannica*. Retrieved 24 February 2014.
Το όνομα Σουλτάνα Κασομούλη το έφεραν δύο [2] γυναίκες. 

Η πρώτη ήταν η σύζυγος του Κωνσταντίνου Κασομούλη ανεψιά του Ιωάννη Φαρμάκη από το Μπλάτσι που πέθανε από άγνωστη αιτία σε άγνωστο χρόνο. Από αυτόν τον γάμο γεννήθηκαν οι Νικόλαος Κασομούλης , Γεώργιος και Μήτρος Κασομούλης. Ο Κωνσταντίνος Κασομούλης τέλεσε δεύτερο γάμο με την Αλεξάνδρα Κωνσταντίνου Τσάμη από το Πισοδέρι Φλώρινας , που ήταν και ο τόπος και της δικής του καταγωγής.. Από αυτόν τον δεύτερο γάμο γεννήθηκαν άλλα τρία παιδιά , ο Γιάννης , η Αικατερίνη και η Σουλτάνα (προς τιμή της αποθανούσης πρώτης συζύγου) του)..

Ο Νικόλαος Κασομούλης, γιός από τον πρώτο γάμο του πατέρα του, χαρακτηρίζει τις αδελφές του **αδελφίδες** δηλαδή ομοπάτριες. Η δεύτερη σύζυγος του Αλεξάνδρα και τα παιδιά της Γιάννης, Αικατερίνη και Σουλτάνα ήταν αυτοί αιχμαλωτίσθηκαν κατά την Καταστροφή της Νάουσας στις 13 Απριλίου 1822. 

Κατά το τέλος της πολιορκίας της Ναούσης ο Κωνσταντίνος Κασομούλης προβλέποντας το τέλος του και της οικογενείας του συμφώνησε με τον γνωστό του Μεχμέτ πασά του Δέβολη (σήμερα στην Αλβανία) που γνώριζε τον Κωνσταντίνο Τσάμη, πατέρα της Αλεξάνδρας [ήταν έμπορος στην περιοχή], να προστατέψει την οικογένειά του δηλαδή την δεύτερη σύζυγό του Αλεξάνδρα, τις κόρες του Αικατερίνη και **Σουλτάνα** και τον μικρότερο γιό του Γιάννη από τα έκτροπα που θα ακολουθούσαν της πτώσεως της Ναούσης. Ο πασάς τήρησε τον λόγο του και αφού έθαψε τον Κωνσταντίνο Κασομούλη έξω από την Έδεσσα πήγε την [δεύτερη] σύζυγο και τα παιδιά της Γιάννη , Αικατερίνη και Σουλτάνα στο Πισοδέρι για να εισπράξει λύτρα.. Το ποσό που ζήτησε ο αγάς ήταν υπέρογκο και ο Κωνσταντίνος Τσάμης και τα αδέλφια του (θείοι της Αλεξάνδρας) Κόλας και Μήττος Τσάμης υποσχέθηκαν να το συγκεντρώσουν. Ο πασάς άφησε τους τέσσερεις όμηρους στο Πισοδέρι και έφυγε περιμένοντας την πληρωμή των λύτρων. 

Οι θείοι της Αλεξάνδρας μετά από πολύ καιρό συγκέντρωσαν το ποσό και με την βοήθεια των κατοίκων του Πισοδερίου εξαγόρασαν την ελευθερία και των τεσσάρων. Τον Φεβρουάριο του 1829 εκδόθηκε το διάταγμα μπουγιουρντί του Ρεσίτ πασά με το οποίο απέδιδε την ελευθερία στην Αλεξάνδρα, που την ονομάζει Κώσταινα Τσάμη δηλαδή κόρη του Κώστα Τσάμη, που ήταν ήδη στην Θεσσαλονίκη υπό την προστασία του εκεί Προξένου της Ρωσίας. Οι κόρες του Κωνσταντίνου Κασομούλη Αικατερίνη και **Σουλτάνα** ελευθερώθηκαν το 1834.

Παραπομπές
----------

1. ↑   *Μακεδονικά* Α ΄τόμος, σελ 561-564, έκδοση Εταιρεία Μακεδονικών σπουδών, 1940
2. ↑   περιοδικό *Αριστοτέλης* , τεύχος 127-132 , σελ. 148 , 149 , Φλώρινα 1978
3. ↑  Κασομούλης, σελ. νβ΄
4. ↑  Αντιγόνη Λ. Τσάμη, *Το Πισοδέρι στους αγώνες του Έθνους*, σελ 27, 28, 29, Θεσσαλονίκη 1992
5. ↑  Κασομούλης, σελ. νη΄
6. ↑  Κασομούλης, σελ. ξγ΄
7. ↑  Κασομούλης, σελ. ξγ΄

Πηγές
-----

* Νικόλαος Κασομούλης, *Ενθυμήματα Στρατιωτικά της Επαναστάσεως των Ελλήνων (1821-1833)* - Τόμος Α΄
Ο **Χαντράτ Σουλτάν Μπαχού** ή **Μπαχού Α' Γουάν** (ούρντου: *سُلطان باہُو*‎, παντζάμπι: *ਸੁਲਤਾਨ ਬਾਹੂ* και *سلطان باہو*, περ. 1630-1691) ήταν σουφιστής μυστικιστής, ποιητής και λόγιος που άκμασε στα εδάφη της Αυτοκρατορίας των Μουγκάλ κατά τον 17ο αιώνα. Τιμάται ως άγιος του σουφισμού.

Βιογραφία
---------

Το μαυσωλείο του Σουλτάν Μπαχού στο Πακιστάν.
Δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία σχετικά με τη ζωή του Σουλτάν Μπαχού, αναφορές για τον οποίο γίνονται περιστασιακά σε διάφορα έργα. Κύρια πηγή πληροφοριών για το πρόσωπό του αποτελεί μια μεταγενέστερη εξιδανικευτική για τον ίδιο βιογραφία, γραμμένη από τον απόγονό του, Σουλτάν Χαμίντ. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Χαμίντ, ο Μπαχού γεννήθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σαχ Τζαχάν, στο Σορκότ του Παντζάμπ (στη σημερινή εποχή βρίσκεται εντός των ορίων του Πακιστάν), οικισμό που είχε παραχωρηθεί στον πατέρα του που ήταν στρατιωτικός. 

Ο Σουλτάν Μπαχού ασχολήθηκε με τη συγγραφή ποιητικών έργων, διατριβών, επιστολών και άλλων βιβλίων (ο ακριβής αριθμός των οποίων δεν έχει καθοριστεί) στην περσική γλώσσα, με εξαίρεση ένα έργο του, το οποίο είναι γραμμένο στα παντζάμπι. Απεβίωσε το 1691. Στο Γκαρχ Μαχαράτζα της επαρχίας Πουντζάμπ του Πακιστάν υπάρχει μαυσωλείο προς τιμήν του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 5  Απριλίου 2014.
2. 1 2  Άαρον Σβαρτς: (Αγγλικά, Ισπανικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Τσεχικά, Κροατικά, Τελούγκου) *Open Library*. OL2472971A. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  *Faceted Application of Subject Terminology*. 91955. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. 1 2 3  Syed Ahmad Saeed Hamadani, *Divan of Bahu. English Translation with Persian Text*, Maktabah Islamic Books, 2010, σελ. vii.
5. 1 2  Jamal J. Elias (επιμ.), *Death Before Dying. The Sufi Poems of Sultan Bahu*, University of California Press, 1998, σελ. 12.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 54328693
* LCCN: n82063530
* ISNI: 0000 0001 2133 6628
* GND: 1012534782
* SUDOC: 087536765
* BNF: cb137602566 (data)
* BNE: XX5096932

 |

 |
Οι **οξιτανορομανικές γλώσσες** αποτελούν υποκατηγορία των δυτικορομανικών γλωσσών που εντοπίζεται στη σημερινή νότια Γαλλία, την ανατολική Ιβηρική χερσόνησο, τις Βαλεαρίδες Νήσουςκαι της Σαρδηνία. Οι δύο οξιτανορομανικές γλώσσες είναι τα οξιτανικά και τα καταλανικά. Παραδοσιακά έχουν κατηγοριοποιηθεί είτε στις Ιβηρορομανικές (ως ανατολικές Ιβηρορομανικές) είτε στις Γαλατορομανικές.

Οι δύο γλώσσες ιστορικά έχαιραν αμοιβαία κατανόηση και συνεχή επαφή. Προέκυψαν κατά τον πρώιμο μεσαίωνα ενταγμένες στη σφαίρα επιρροή της Αυτοκρατορίας των Φράγκων, σε αντίθεση με τις ιβηρορομανικές που προέκυψαν με βάση το βασίλειο των Αστουριών. Η χαρακτηριστική πολιτική διάσπαση της σημερινής νότιας Γαλλίας και των δύο πλευρών των ανατολικών Πυρηναίων ευνόησε την διαλεκτολογική διάσπαση των οξιτανικών, τα οποία ωστόσο αναδείχθηκαν σε κυρίαρχη λογοτεχνική γλώσσα της δυτικής Ευρώπης του 12ου και 13ου αιώνα. Μετά την αποτυχημένη οξιτανική πολιτική των κόμητων της Βαρκελώνης, η επιβολή του βασιλείου της Γαλλίας απομόνωσε εν μέρει τις δύο γλώσσες, με τα καταλανικά να εξαπλώνονται προς τον νότο και τη Μεσόγειο, και τα οξιτανικά να υποφέρουν μια όλο και μεγαλύτερη περιθωριοποίηση έναντι των γαλλικών. Η εδραίωση των πρώτων ως αυτόνομη γλώσσα επετεύχθη σταδιακά και έφτασε στο απώγειό της με τον Βαλενθιανικό χρυσό αιώνα.

Η απώλεια της πολιτικής και οικονομικής δύναμης των ηγεμόνων του στέμματος της Αραγώνας και η ενσωμάτωση των καταλανόφωνων κτήσεων στην Ισπανική Μοναρχία στις αρχές του 16ου αιώνα είδε αντίστοιχα τα ισπανικά να εισβάλουν στην καταλανική γλωσσική επικράτεια και την καταλανική να παρακμεί και να εξαφανίζεται από τη διοίκηση και τη λογοτεχνία. Η Καταλανική Αναγέννηση του 19ου αιώνα επανέφερε τη χρήση των καταλανικών στη λογοτεχνία· το αντίστοιχο επετεύχθη για τα οξιτανικά με την Οξιτανική Αναγέννηση που πρωταγωνίστησε ο νομπελίστας Φρεντερίκ Μιστράλ στις αρχές του επόμενου αιώνα. Παρά ταύτα, με την υποστήριξη της αστικής τάξης της Καταλονίας και την ίδρυση του Ινστιτούτου Καταλανικών Μελετών, μόνο η πρώτη κατάφερε να αποκτήσει μια σταθερή τυποποίηση και περιφερειακή αναγνώριση και σήμερα να χαίρει σημαντικής υγείας, όντας η μεγαλύτερη μη επίσημη γλώσσα κράτους της Ευρώπης. Αντίθετα, η οξιτανική, έχοντας υποφέρει μια ισχυρότατη διαλεκτοποίηση, σήμερα βρίσκεται υπό σοβαρό κίνδυνο εξαφάνισης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Miguel Metzeltin, «Nuevos caminos de la lingüística románica». Στο Gargallo και Bastardas (2007) (eds.), *Manual de lingüística románica*. Ariel, Βαρκελώνη. σελ. 414.
Σπειρανθές το σπειροειδές (*Spiranthes spiralis*) Περιοχή Αργαλαστής, Πήλιο, Μαγνησία, 3-11-2007
Το Σπειρανθές το σπειροειδές (*Spiranthes spiralis*) με κοινή ονομασία πλεξούδα, ανήκει στην οικογένεια Ορχεοειδή (ORCHIDACEAE) και κατανέμεται σε Ευρώπη, Ασία και Βόρεια Αφρική. Στην Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι δεν το συναντάμε εύκολα, κατανέμεται σχεδόν σ’ όλη την επικράτεια. Το όνομα του γένους προέρχεται από το "σπείρα" και "άνθος", με αναφορά στο σπειροειδές σχήμα της ταξιανθίας, το όνομα του είδους επαναλαμβάνει το σπειροειδές σχήμα της ταξιανθίας. Τα φύλλα είναι τοποθετημένα σε ρόδακα στη βάση του φυτού. Η ταξιανθία είναι σχετικά πυκνή με 6-30 λευκά μικρά άνθη. Ανθίζει από το Σεπτέμβριο μέχρι και το Νοέμβριο και είναι η τελευταία ορχιδέα του έτους που ανθίζει, σηματοδοτώντας έτσι την έναρξη του φθινοπώρου.

Πηγές
-----

* Καρατζάς Γ. & Καρατζά Α. Ορχιδέες αγριολούλουδα της Λέσβου.
* Παπιομύτογλου Β. 2006, Αγριολούλουδα της Ελλάδας.
* Πέτρου Ν. Πέτρου Μ. & Γιαννακούλας Μ. 2009, Ορχιδέες της Ελλάδας, Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης.
* Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. II).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* 
* 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 7670005-7

 |

 |
Η **Οδός Βουκουρεστίου** είναι κεντρικός δρόμος της Αθήνας, στο Κολωνάκι. Εκτείνεται από την οδό Σταδίου έως το λόφο του Λυκαβηττού, τέμνοντας κάθετα τις οδούς Πανεπιστημίου, Ακαδημίας και Σόλωνος. Θεωρείται ένας από τους πιο εμπορικούς δρόμους της Αθήνας, μαζί με την Ερμού. Στην οδό, και περισσότερο στο πεζοδρομημένο κομμάτι του από την οδό Σταδίου ως την Ακαδημίας, βρίσκονται επώνυμα καταστήματα ρούχων καθώς και χρυσοχοεία. Από τη δεκαετία του 1950 αποτελεί κέντρο διακίνησης των τάσεων της Αμερικανικής και Ευρωπαϊκής μόδας. Έχει μήκος περίπου 700 μέτρα.

Οφείλει την ονομασία του στη συνθήκη του Βουκουρεστίου, το 1913 μέσω της οποίας έληξε ο Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος. Το αρχικό όνομα του δρόμου ήταν οδός Αγχεσμού από το αρχαίο όνομα μίας από τις κορυφές του Λυκαβηττού.

Ήταν η πρώτη οδός στο κέντρο των Αθηνών που πεζοδρομήθηκε, το 1978.

Ιστορικό
--------

Πριν από τη χάραξη της οδού, υπήρχε χείμαρρος ο οποίος στη συνέχεια καλύφθηκε. Το 1946, το τμήμα της οδού Βουκουρεστίου μεταξύ των οδών Σταδίου και Ακαδημίας μετονομάστηκε σε «Γιαν Σματς». Κατά πάσα πιθανότητα, η ονομασία αυτή οφείλεται στη σχέση που είχε αναπτύξει η βασίλισσα Φρειδερίκη με αυτόν κατά τη διάρκεια της παρουσίας της στη Νότιο Αφρική, κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η επίσημη εξήγηση από τη πλευρά της κυβέρνησης αναφέρει πως ο Σματς είχε υποστηρίξει τις ελληνικές θέσεις σε διεθνείς οργανισμούς κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Χαρακτηριστικά η εφημερίδα «Εμπρός» αναφέρει:

> *«Την 11ην π.μ. χθες εγένετο η αποκάλυψις της εντοιχισθείσης πινακίδος επί της γωνίας των οδών Βουκουρεστίου και Τσώρτσιλ περί μετονομασίας της οδού Βουκουρεστίου εις οδόν Στρατάρχου Γιαν Σματς. Κατά την τελετήν παρέστησαν ο προεδρεύων της Κυβερνήσεως κ. Γονατάς, ο δήμαρχος Αθηναίων κ. Ι. Πιτσίκας, το Δημοτικόν Συμβούλιον και πολλοί βουλευταί. Τελευταίος προσήλθεν ο επιτετραμμένος της Νοτιοαφρικανικής Ενώσεως κ. Μπάουερ, όστις επευφημήθη ζωηρώς υπό του παρισταμένου πλήθους»*
> 
>

Διασταυρώσεις
-------------

Οδός Σταδίου (Αρχή οδού)  

Οδός Πανεπιστημίου (130μ.)  

Οδός Βαλαωρίτου (240μ.)  

Οδός Ακαδημίας (290μ.)  

Οδός Αλέξανδρου Σούτσου (350μ.)  

Οδός Σόλωνος (400μ.)  

Οδός Ρώμα (450μ.)  

Οδός Σκουφά (500μ.)  

Οδός Τσακάλωφ (540μ.)  

Οδός Παναγιώτου Αναγνωστοπούλου (590μ.)  

Οδός Φωκυλίδου (630μ.)  

Οδός Στρατιωτικού Συνδέσμου (690μ. τέλος οδού)

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Βασιλόπουλος, Χρίστος (9 Σεπτεμβρίου 2015). «Αφιέρωμα στην Οδό Βουκουρεστίου». *www.mixanitouxronou.gr*. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2016.
2. ↑  Μπακουνάκης, Νίκος (13 Ιανουαρίου 2013). «Αθήνα». *Το Βήμα*. Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2015.
3. ↑  Κουρκάκης, Κωνσταντίνος. «Πεζοδρομήσεις στο Ιστορικό Κέντρο της Αθήνας» (PDF). Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2015.
4. ↑  Εφημερίδα Εμπρός, Φύλλο 10ης Σεπτεμβρίου 1946
Συντεταγμένες: 41°54′13″N 12°29′40″E﻿ / ﻿41.90361°N 12.49444°E﻿ / 41.90361; 12.49444

O **Άγιος Βερνάρδος των Θερμών**, είναι μία Ρωμαιο-Καθολική, μοναστηριακή εκκλησία στη Ρώμη, σε ρυθμό Μπαρόκ. Βρίσκεται στη βια Τορίνο Νο 94, στο διαμέρισμα (rione) Κάστρο Πρετόριο.

Ιστορία
-------

Η εκκλησία κτίστηκε στα ερείπια ενός κυκλικού πύργου, που ήταν η δυτική γωνία των Θερμών του Διοκλητιανού. O συμμετρικός, νότιος πύργος είναι σήμερα μέρος ξενοδοχείου, 225 μ. νοτιο-ανατολικά του ναού. Οι δύο πύργοι ήταν εκατέρωθεν μίας ημικυκλικής *exedra* (χώρου συζητήσεων)· η απόσταση των δύο πύργων δείχνει το τεράστιο μέγεθος της αρχικής κατασκευής των Θερμών.

Το 1598, με την προστασία της Κατερίνα Σφόρτσα ντι Σανταφιόρα, κτίστηκε ο παρών ναός για μία ομάδα Κιστερκιανών, τους Φεγιάν (Feuillants), υπό την ηγεσία του Τζοβάνι Μπαρρέιρο, ηγουμένου από την Τουλούζη. Όταν κατά τη Γαλλική επανάσταση διαλύθηκαν οι Φεγιάν, η εκκλησία και το παρακείμενο μοναστήρι παραχωρήθηκαν στη Συνάθροιση του Αγ. Βερνάρδου του Κλαιρβώ, από τον οποίο ο ναός πήρε το όνομά του. Στην εκκλησία είναι υπεύθυνος ένας καρδινάλιος-ιερέας.

Το εσωτερικό του Αγ. Βερνάρδου των Θερμών.

Τέχνη και αρχιτεκτονική
-----------------------

Το κτήριο του Σαν Μπερνάρντο είναι όμοιο με αυτή του Πανθέου, καθώς είναι κυλινδρικό με τρούλο, που φέρει οπή (oculus). Τα οκταγωνικά φατνώματα του τρούλου θυμίζουν αυτά της βασιλικής του Μαξεντίου. Το εσωτερικό κοσμείται από 8 γύψινα αγάλματα αγίων, καθένα σε κόγχη, έργα του Καμίλλο Μαριάνι περί το 1600. Αυτά είναι ένα καλό παράδειγμα γλυπτικής του Μανιερισμού. Το παρεκκλήσιο του Αγ. Φραγκίσκου είναι μία προσθήκη στην αρχαία ροτόντα και περιέχει ένα γλυπτό του Αγ. Φραγκίσκου της Ασίζης από τον Τζάκομο Αντόνιο Φαντσέλλι. Οι μεγάλοι καμβάδες των πλαϊνών βωμών είναι του Τζοβάννι Οντάτσι.

Ο Γερμανός ζωγράφος Γιόχαν Φρήντριχ Όφερμπεκ, ιδρυτής του κινήματος των Ναζαρινών στην τέχνη, είναι θαμμένος εδώ. Επίσης ο ηγούμενος Μπαρρέιρο στον κύριο βωμό και οι καρδινάλιοι Φραντσέσκο Γκαμπριέλλι και Τζιοβάννι Μπόνα του Μονρεάλε.

Ο τάφος του ζωγράφου Γ. Φ. Όφερμπεκ

Πηγές
-----

* Le chiese barocche di Roma, Federico Gizzi, Newton Compton, Rome, 1994

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος εκκλησιών στη Ρώμη

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 6  Ιανουαρίου 2021.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 142338571
* LCCN: nr94006398
* GND: 4593605-5

 |

 |
Ο **Τζον Βάγκνερ** (**John Wagner**) είναι Αμερικανικής καταγωγής Βρετανός βραβευμένος συγγραφέας και σεναριογράφος, δημιουργός κόμικς. Γεννήθηκε στην Πενσιλβάνια το 1949 αλλά πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στη Σκοτία. Εργάσθηκε ως συγγραφέας ιστοριών για παιδιά και ενήλικες τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες, όσο και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Θεωρείται ένας από τους στυλοβάτες της 9ης τέχνης, παγκοσμίως.

Συνεργασίες
-----------

Ο Βάγκνερ ήταν ένας από τους πρωτεργάτες της αναθέρμανσης του ενδιαφέροντος του κοινού για τα κόμικς της Μεγάλης Βρετανίας, κατά τη δεκαετία του ’70. Η συνεισφορά του στη δημιουργία νέων περιοδικών που συγκέντρωσαν το ενδιαφέρον των αναγνωστών, αναθερμάνοντας, παράλληλα, την αγορά των εικονογραφημένων εντύπων, ήταν καθοριστική. Ήταν από τους ιδρυτές του περιοδικού πολεμικής δράσης «Battle Picture Weekly» (1975), στο οποίο συνέγραψε τη σειρά «Darkie’s Mob» που φιλοτεχνήθηκε από το Μάικ Ουέστερν. Μαζί με τον εκδότη Πατ Μιλς ανάπτυξαν το περιοδικό 2000AD (1977), στο οποίο δημοσιεύτηκαν πολλές νέες σειρές που έκαναν αίσθηση. Μεταξύ του ήταν εκείνη με τίτλο «Δικαστής Ντρεντ» της οποίας το σενάριο έγραψε ο Βάγκνερκαι εικονογράφησε ο Κάρλος Εζκουέρα. Η σειρά γνώρισε τεράστια επιτυχία και συνεχίζεται έως σήμερα. Ο Βάγκνερ συνεργάστηκε κυρίως με την εταιρεία D.C. Thomson & Co, ενώ συνήθιζε να χρησιμοποιεί καλλιτεχνικά ψευδώνυμα, με πλέον γνωστό το T.B. Grover. Πολλές συνεργασίες είχε με το συνάδελφό του, Alan Grant, ενώ συνεχίζει να συνεισφέρει στο περιοδικό Judge Dredd Megazine. Για την πλούσια καριέρα του στο χώρο έχει τιμηθεί επανειλημμένως με σπουδαίες διακρίσεις κι έχει προσκληθεί σε πολλά διεθνή συνέδρια και εκδηλώσεις.

Πηγή
----

* Βιογραφία του Τζον Βάγκνερ

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *SNAC*. w6q086d7. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  *British National Bibliography*. WagnerJohn1949-. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  *Autoritats UB*. a1380262.
4. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12012813p. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
5. ↑  www.comic-con.org/awards/inkpot. Ανακτήθηκε στις 24  Σεπτεμβρίου 2021.
6. ↑  «The dawn of the Dreed» Ανακτήθηκε στις 20/2/2020
7. ↑  «John Wagner Discusses 35 Years of Judge Dredd» Ανακτήθηκε στις 20/2/2020
8. ↑  «Festival Focus: Writer John Wagner» Ανακτήθηκε στις 20/2/2020
Χάρτης του Βοσπόρου όπου φαίνεται το σημείο στο οποίο αγκυροβόλησε το Στρούμα (1), και το σημείο όπου χτυπήθηκε από τορπίλη και βυθίστηκε στην Μαύρη θάλασσα (2)
Στις 24 Φεβρουαρίου του 1942, 10 μίλια βόρεια του πορθμού του Βοσπόρου, χτυπήθηκε από τορπίλη και βυθίστηκε το φορτηγό πλοίο **Στρούμα** (Struma), το οποίο μετέφερε Εβραίους πρόσφυγες από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και είχε προορισμό την Παλαιστίνη. 

Το Στρούμα είχε φτάσει στην Κωνσταντινούπολη στις 15 Δεκεμβρίου του 1941 από την Κωστάντζα της Ρουμανίας, από όπου είχε ξεκινήσει. Για ένα διάστημα μεγαλύτερο των δύο μηνών παρέμενε αγκυροβολημένο στο στενό του Βοσπόρου, ενώ απαγορευόταν στους επιβάτες να αποβιβαστούν. Η Βρετανία πίεζε τις τουρκικές αρχές να μην επιτρέψουν στο πλοίο να συνεχίσει το ταξίδι προς την Παλαιστίνη, που τότε ήταν υπό Βρετανική Εντολή, ούτε να αφήσει τους επιβάτες να βγουν στην στεριά και να συνεχίσουν με άλλα μέσα το ταξίδι προς τον τελικό τους προορισμό. Τελικά στις 23 Φεβρουαρίου το Στρούμα οδηγήθηκε από τις τουρκικές Αρχές πίσω στην Μαύρη Θάλασσα, όπου βυθίστηκε την επόμενη ημέρα, αφού χτυπήθηκε από τορπίλη σοβιετικού υποβρυχίου. 

Πάνω στο Στρούμα υπολογίζεται ότι επέβαιναν 791 άνθρωποι (781 επιβάτες και 10 μέλη του πληρώματος). Επέζησε μόνο ένας 19χρονος επιβάτης, ο David Stoliar.

Το πλοίο
--------

Το Στρούμα κατασκευάστηκε το 1867 από την εταιρία *Palmers Shipbuilding and Iron Company* για λογαριασμό του Henry Paget, 2ου Μαρκήσιου του Άνγκλσεϊ. Ήταν πολυτελής ατμοκίνητη θαλαμηγός, είχε μήκος 45,2 μ. πλάτος 5,9 μ. και μέγιστο βύθισμα 3 μ. και αρχικά ονομαζόταν *SS Xantha*. 

Μέχρι το 1942 άλλαξε πολλούς ιδιοκτήτες και ονόματα. Ένας από τους ιδιοκτήτες μετά τον Henry Paget, το μετονόμασε σε *SS Sölyst* ενώ το 1898 ο καινούργιος ιδιοκτήτης του έδωσε το όνομα *SS Sea Maid*. Το 1916 αποκτήθηκε από την ελληνική ναυτιλιακή εταιρία *Θρακική Ατμοπλοΐα*, μετονομάστηκε σε *Καφηρεύς* και χρησιμοποιήθηκε ως εμπορικό πλοίο. Ακολούθως πέρασε στο Γεώργιο Μυλωνά και πήρε το όνομα *Έσπερος*. Το 1932 ο Μυλωνάς το πούλησε στο Βούλγαρο Dimiter Nenkov, ο οποίος το μετονόμασε σε *Makedoniya* και το χρησιμοποιούσε για την μεταφορά βοοειδών στον ποταμό Δούναβη. Ο Nenkov το 1941 πούλησε το πλοίο στην εταιρία *Compañia Mediterranea de Vapores Limitada*, του Έλληνα Jean D Pandelis. Το πλοίο πήρε το όνομα *Στρούμα* και καταχωρήθηκε με σημαία Παναμά. Στο μεταξύ κάποια στιγμή, μετά τα μέσα της δεκαετίας του τριάντα, αντικαταστάθηκε η ατμοκίνητη μηχανή του με τρικύλινδρο κινητήρα ντίζελ.

Παραπομπές
----------

1. ↑

* Μνημείο για το Στρούμα στην πόλη Χολόν του ΙσραήλΜνημείο για το Στρούμα στην πόλη Χολόν του Ισραήλ
* Μνημείο για το Στρούμα στην πόλη Ασντόντ του ΙσραήλΜνημείο για το Στρούμα στην πόλη Ασντόντ του Ισραήλ


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Struma disaster  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα MV Struma  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Οδός Ηλία Πουλοπούλου
Η **οδός Ηλία Πουλοπούλου** βρίσκεται στην περιοχή του Θησείου στην Αθήνα. Η οδός ξεκινάει από την οδό Αποστόλου Παύλου, στην ευθεία με τον Ναό του Ηφαίστου και καταλήγει στην οδό Θεσσαλονίκης, όπου βρίσκεται και η Γέφυρα Πουλοπούλου.

Πληροφορίες
-----------

Ο δρόμος πήρε το όνομά του, από το εργοστάσιο πιλοποίιας «Πιλ Πουλ» του Ηλία Πουλόπουλου, που βρίσκεται στην περιοχή από το 1898. Ανάμεσα στα πολλά νεοκλασικά σπίτια του δρόμου, ξεχωρίζει το σπίτι στον αριθμό 7, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ιστορικό μνημείο, καθώς αποτελεί τυπικό δείγμα δόμησης την περίοδο ανάμεσα στο τέλος του 19ου αι. και την αρχή του 20ού αλλά φέρει και ιδιαίτερα μορφολογικά στοιχεία.  Διατηρητέα έχουν χαρακτηριστεί τα κτίρια επί των:

* Πουλοπούλου 6 και Αμφικτύωνος 9
* Πουλοπούλου 7
* Πουλοπούλου 13
* Πουλοπούλου 22 και Ακταίου 11
* Πουλοπούλου 41

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ΑΡΧΕΙΟ ΝΕΟΤΕΡΩΝ ΜΝΗΜΕΙΩΝ - Πιλοποιείο Πουλόπουλου». *archaeologia.eie.gr*. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2023.
2. ↑  Σύρρη, Αναστασία· Τούντα, Αντωνία (2015). «Ανάπλαση της οδού Ηλία Πουλοπούλου και των γύρω τετραγώνων - Θησείο» (PDF). Πάτρα: ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας.
3. ↑  «Άρθρο 1». *www.nomoskopio.gr*. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2023.

Πηγές
-----

* Θανάσης Γιοχάλας, Τόνια Καφετζάκη: *Αθήνα, Ιχνηλατώντας την πόλη με οδηγό την ιστορία και την λογοτεχνία*, εκδόσεις Εστία, Αθήνα , 2014 (σελ. 167)
Συντεταγμένες: 35°13′39.11″N 24°33′43.81″E﻿ / ﻿35.2275306°N 24.5621694°E﻿ / 35.2275306; 24.5621694

Ο **Σωρός**, επίσης γνωστός ως **Ανάληψη**, είναι βουνό στο νησί της Κρήτης, στην Ελλάδα. Έχει υψόμετρο 1.184 μέτρων.

Το Όρος Σωρός βρίσκεται εντός του εδάφους του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης. Η υψηλότερης κορυφή του είναι γνωστή ως «*Μεταμόρφωση Σωτήρος*». Επί της ανατολικής πλευράς του Σωρού βρίσκεται το Όρος Κατσονύχι, ενώ επί της βορειοανατολικής πλευράς του βρίσκεται το Όρος Κέντρος. Παράλληλα, επί της δυτικής πλευράς του βουνού βρίσκεται το χωριό του Σπηλίου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Τα Βουνά της Ελλάδας». *Πατριδογνωσία*. Ανακτήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2020.
Ο **Τζοβάννι Άντζελο Φινάλι** (Giovanni Angelo Finali, 1709–1772) ήταν Ιταλός γλύπτης ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κατά κύριο λόγο στην Βόρεια Ιταλία.

Βίος και έργο
-------------

Γεννήθηκε στην Βαλσόλντα (Valsolda) στην Λομβαρδία, όμως το έργο του βρίσκεται στο Ρέτζο Εμίλια και τη Βερόνα. Μεταξύ άλλων ολοκήρωσε τα γλυπτά για το Μαυσωλείο των Σεμπαστιάνο και Βιντσέντζο Πιζάνι στην εκκλησία της Αγίας Αναστασίας στη Βερόνα. Στην ίδια πόλη ολοκλήρωσε επίσης το άγαλμα του Scipione Maffei (1756) καθώς και τα αγάλματα του της *Madonna del Rosario* και του Αγίου Δομίνικου για την Δομινικανή Μονή. Γλυπτά του υπάρχουν ακόμη στην Εκκλησία του Χριστού στο Ρέτζο Εμίλια καθώς και στον Καθεδρικό της Μάντουα. Ανάμεσα στους αξιομνημόνευτους μαθητές του ήταν ο Τζοβάννι Πάολο Ντεβέρε (Giovanni Paolo Devere).

Απεβίωσε στο Μπρέσλαου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Descrizione di Verona e della sua provincia, volume 2, by Giambatista Da Persico, Giovanni Battista Da Persico, page 312.
2. ↑  Le vite dei pittori, scultori e architetti veronesi, by Diego Zannandreis, page 389-390.
3. ↑  Le vite dei pittori, scultori e architetti veronesi, by Diego Zannandreis, page 487.
4. ↑  Le vite dei pittori, scultori e architetti veronesi, by Diego Zannandreis, page 389-390.

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Γλυπτική
 |

 |
Ο **Σωκράτης ο Σχολαστικός** (380 - 440) ήταν χριστιανός εκκλησιαστικός ιστορικός του 5ου αιώνα, σύγχρονος του Σωζομενού και του Θεοδωρήτου του Κύρου. 

Είναι ο συγγραφέας της *Εκκλησιαστικής Ιστορίας*, η οποία καλύπτει την παλαιοχριστιανική περίοδο κατά τη διάρκεια των ετών 305-439.

Βιογραφία
---------

Ο Σωζομενός και ο Θεοδώρητος ο Κύρου τον αναφέρουν και χρησιμοποίησαν το έργο του. Καταγόταν από την Αθήνα αλλά εκτός από αυτό το στοιχείο δεν έχουμε σχεδόν κανένα άλλο σχετικά με τη ζωή του. Στους προλόγους του αναφέρει δύο διδασκάλους του, τον Ελλάδιο και τον Αμμώνιο, εθνικούς ιερείς από την Αλεξάνδρεια που είχαν φύγει από εκεί λόγω μιας εξέγερσης και είχαν εγκατασταθεί στην Κωνσταντινούπολη. Η εξέγερση αυτή, που είχε καταστρέψει το Σεραπείο της Αλεξανδρείας, χρονολογείται το 391 μ.Χ. Ο Σωκράτης αργότερα περιόδευσε στην Παφλαγονία και στην Κύπρο

Η εκκλησιαστική ιστορία
-----------------------

Η *Εκκλησιαστική Ιστορία* του καλύπτει την περίοδο 305-439. Θεωρείται ότι το έργο γράφτηκε το 439 ή λίγο αργότερα, όχι όμως μετά το 450. Είναι βέβαιο ότι γράφτηκε όταν βασίλευε ο Θεοδόσιος Β'. Σκοπός του έργου ήταν η συνέχιση του έργου του Ευσέβιου. Είναι γραμμένο σε απλά Ελληνικά της εποχής και αναφέρεται στα σχετικά με την Εκκλησία γεγονότα από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου μέχρι τα σύγχρονά του, κυρίως όμως στο θέμα του Αρειανισμού. Το έργο του χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη αντικειμενικότητα, επιμέλεια και αξιοπιστία. Παραθέτει επίσης κείμενα συνόδων και επισήμων αποφάσεων, πράγμα που αυξάνει ακόμη περισσότερο την αξία του έργου του.

Βλέπε επίσης
------------

* Βυζαντινή ιστοριογραφία
* Σωζομενός

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Εκκλησιαστική ιστορία 1.12.8, 2.33.30).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 55571017
* **ΕΒΕ**: 169372
* LCCN: n85035333
* ISNI: 0000 0001 1647 1702
* GND: 118748742
* SELIBR: 206858
* SUDOC: 030127874
* BNF: cb121606266 (data)
* BIBSYS: 90378428
* NLA: 35961059
* NKC: jn19990008061
* ICCU: TO0V153410
* BNE: XX1124807
* CiNii: DA0104328X

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Συγγραφέας:Σωκράτης ο Σχολαστικός** |
**Οι σπηλαιολογικοί σύλλογοι** αποτελούν οργανωμένες ομάδες ανθρώπων που ασχολούνται συστηματικά με τα σπήλαια και τη σπηλαιολογία. 

Η ενασχόληση αυτή μπορεί να ξεκινάει από απλή περιέργεια και χόμπυ και να φτάνει έως και επαγγελματικό επίπεδο.
Ο παλιότερος ελληνικός σύλλογος ιδρύθηκε το 1951 και ήταν η Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρεία. Ακολούθησαν άλλοι σύλλογοι όπως ο ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο. ο ΣΕΛΑΣ και πολλοί άλλοι. Το 2001 ιδρύθηκε η Σπηλαιολογική Ομοσπονδία Ελλάδος που αποτελεί το συνδετικό κρίκο όλων των σπηλαιολογικών συλλόγων της Ελλάδας.

Κάθε χρόνο η Σπηλαιολογική Ομοσπονδία Ελλάδος και οι Σπηλαιολογικοί Σύλλογοι οργανώνουν την Πανελλήνια Σπηλαιολογική Συνάντηση, κάθε φορά σε διαφορετική περιοχή της χώρας. Στη συνάντηση αυτή ανακοινώνονται οι δραστηριότητες των συλλόγων για το χρόνο που πέρασε, παρουσιάζονται καινούρια ή και παλιότερα σπήλαια, συζητούνται θέματα σχετικά με τα [σπήλαιο|σπήλαια] και τη σπηλαιολογία, καθώς και οργανωτικά θέματα που αφορούν την λειτουργία της Ομοσπονδίας και των Συλλόγων. Επίσης στη διάρκεια των συναντήσεων λειτουργούν περίπτερα προβολής των Συλλόγων και διοργανώνονται παιχνίδια σχετικά με τη σπηλαιολογία, διαγωνισμοί και εκθέσεις φωτογραφίας.

Επίσης κάθε χρόνο, σχεδόν όλοι οι Σύλλογοι, οργανώνουν Εκπαιδευτικά Σεμινάρια για νέους σπηλαιολόγους. Εκεί εκπαιδεύονται σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο όσοι επιθυμούν να ασχοληθούν με τη σπηλαιολογία. Τα σεμινάρια αυτά είναι σημαντικά γιατί πέρα από τις γενικότερες γνώσεις, αποκτά κανείς και πιο εξειδικευμένες που έχουν σχέση με ιδιαίτερες τεχνικές, αλλά και με θέματα ασφάλειας. Για να γίνει κανείς μέλος των σπηλαιολογικών συλλόγων και να ασχοληθεί με τη σπηλαιολογία αρκεί να επικοινωνήσει μαζί τους και να συμπληρώσει κάποια αίτηση.

Δικτυακοί τόποι
---------------

* Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρεία
* Σπηλαιολογική Ομοσπονδία Ελλάδος
* Σπηλαιολογία Θεσσαλονίκης ΠΡΩΤΕΑΣ
* Σπηλαιολογικός Ελληνικός Εξερευνητικός Όμιλος (ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο.)
* Σπηλαιολογικός Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος
* Φυσιολάτρες Ορειβάτες Σπηλαιολόγοι
* ΘΗΣΕΑΣ Εξερευνητικός Σύλλογος Σπηλαίων και Φαραγγιών
* ΕΣΕΘ Ο Χείρων(Εταιρεία Σπηλαιολογικών Ερευνών Θεσσαλίας - Ο Χείρων) και σχετικό blog
* Σπηλαιολογικός Όμιλος Ταϋγέτου - Πάρνωνα Ο ΠΟΣΕΙΔΩΝ
* Σπηλαιολογική Ορειβατική Κοινότητα
* Σπηλαιολογική Ομάδα Χανίων
* ΣΠ.Ο.Κ. - Σπηλαιολογικός Όμιλος Κρήτης
Ο **Ονφρουά**, γαλλ. Onfroy (απεβ. 12 Φεβρουαρίου 1284) από τον Οίκο τού Μονφόρ ήταν ευγενής Γάλλος στο βασίλειο της Ιερουσαλήμ, κύριος της Τύρου (1283-84). Με τον γάμο του έγινε κύριος της Βηρυτού.

Ο θυρεός τού κλάδου Μονφόρ-Καστρ είναι ο θυρεός τού Μονφόρ, που στο επάνω μέρος του έχει κυανή ταινία με 4 απολήξεις.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος τού Φιλίππου A΄ κυρίου τού Καστρ & της Τύρου και της 2ης συζύγου του Μαρίας των Πουατιέ κυρίας τού Τορόν, κόρης τού Ραϋμόνδου Ρουπέν πρίγκιπα της Αντιόχειας & συμβασιλιά της Αρμενίας.

Νυμφεύτηκε το 1274 την Εσίβ των Ιμπελέν. Το 1282 απεβίωσε η Ισαβέλλα των Ιμπελέν κυρία της Βηρυτού, αδελφή της συζύγου του και η Εσίβ τη διαδέχθηκε. Το 1283 απεβίωσε ο δευτερότοκος αδελφός του, Ιωάννης, κύριος της Τύρου άτεκνος και το φέουδο επέστρεψε στο στέμμα. Ο Ούγος Γ΄ της Κύπρου & της Ιερουσαλήμ το παραχώρησε στον Ονφρουά.

Έξι μήνες μετά απεβίωσε και ο Ονφρουά και η κυριότητα της Τύρου επέστρεψε στον βασιλιά. Αυτή τη φορά όμως ο Ερρίκος Β΄ της Κύπρου, ίσως επειδή θεώρησε τους γιους τού Ονφρουά πολύ νέους για να υπερασπιστούν την Τύρο, παραχώρησε το φέουδο στην αδελφή του Μαργαρίτα της Αντιόχειας-Λουζινιάν.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1274 την Εσίβα των Ιμπελέν, κόρη τού Ιωάννη Β΄ κυρίου της Βηρυτού και είχε τέκνα:

* Ρουπέν απεβ. 1313, ευγενής της Κύπρου.
* Αμωρί απεβ. 1304.
* τρεις γιοί και μία κόρη, απεβ. νέοι.

Πηγές
-----

* "Medieval Lands Project: Nobility of Jerusalem". Foundation for Medieval Genealogy.
Ο **Τάτσης (Χριστόδουλος) Αποστολίδης** (1928 - 2009) ήταν Έλληνας βιολιστής.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1928 στον Καλουτά Ιωαννίνων. Ξεκίνησε την ενασχόληση του με τη μουσική από το Ωδείο Ιωαννίνων κατά την περίοδο 1942-1944. Από το 1948 έως το 1954 σπούδασε στην τάξη του Γεωργίου Λυκούδη στο Ωδείο Αθηνών, από όπου πήρε το δίπλωμά του με α΄ βραβείο. Συνέχισε τις σπουδές του στη Γαλλία με υποτροφία. Εκεί σπούδασε με τους Ζορζ και τον Χένρικ Σέρινγκ στο Παρίσι και στη Διεθνή Ακαδημία της Νίκαιας, από όπου πήρε το πρώτο βραβείο το 1960.

Επέστρεψε στην Ελλάδα και εργάστηκε ως εξάρχων στη Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ, αλλά και στην Κρατική Ορχήστρα Αθηνών από το 1966. Από το 1955 έως το 2003, δίδαξε βιολί και μουσική δωματίου στο Ωδείο Αθηνών. Ίδρυσε το «Ελληνικό Κουαρτέτο» (Αποστολίδης - Καγκελάρη - Βατικιώτης - Κατσικάκης), με το οποίο πραγματοποίησε εμφανίσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες χώρες μέχρι το 1992. Από το 1978, ανέλαβε την Ορχήστρα του Ωδείου Αθηνών, ενώ ίδρυσε και τη Μικρή Ορχήστρα Εγχόρδων.

Πέθανε στις 31 Αυγούστου 2009 στην Αθήνα.

### Έργο

Παρουσίασε, μεταξύ άλλων, με το βιολί του αρκετά έργα γνωστών λογοτεχνών (Μπέκερ, Μιλώ, Καρυωτάκης, Γ. Α. Παπαϊωάννου, Σισιλιάνος, Δραγατάκης, Σκαλκώτας). Για το έργο του βραβεύθηκε με το Ελληνικό Βραβείο Μουσικής το 2006. Το 2001 εξέδωσε το βιβλίο *Δεκαπέντε ιστορίες και μια βόλτα με ποδήλατο*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Πέθανε ο Τάτσης Αποστολίδης». (Ελληνικά) *Ριζοσπάστης*. Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. 2  Σεπτεμβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 21  Απριλίου 2022.
2. 1 2  «Αποστολίδης, Τάτσης (Χριοτόδουλος) (Γιάννενα, 1928)». *Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό - Τόμος: 1, σελ. 355*. Εκδοτική Αθηνών. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2017.
3. 1 2 3 4  «Πέθανε ο Τάτσης Αποστολίδης». *Ριζοσπάστης*: σελ. 24. 2 Σεπτεμβρίου 2009.. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2017.
4. 1 2 3  «Αποστολίδης Τάτσης (1928-2009)». *izagori.gr*. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τάτσης Αποστολίδης στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
* Δισκογραφία του Τάτση Αποστολίδη στο Discogs.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 58640848
* **ΕΒΕ**: 136378
* **BiblioNet**: **41186**
* LCCN: no91005729
* ISNI: 0000 0000 3897 3706

 |

 |
Η **Σοβιετική Δημοκρατία του Κουμπάν** (13 Απριλίου – 30 Μαΐου 1918) ήταν μέρος της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας στην γενική επικράτεια του Κουμπάν. Η πρωτεύουσα ήταν το Αικατερινοντάρ. Ο πρόεδρος της δημοκρατίας ήταν ο Γιαν Πολουγιάν. 

Συγχωνεύτηκε με την Σοβιετική Δημοκρατία της Μαύρης Θάλασσας δημιουργώντας την Σοβιετική Δημοκρατία του Κουμπάν-Μαύρης Θάλασσας στις 30 Μαΐου 1918. Έπειτα το έδαφος της δημοκρατίας επανεντάχθηκε στη Σοβιετική Ένωση και σήμερα ανήκει στη Ρωσία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Азаренкова, А. С.· И. Ю. Бондарь (1986) [1986]. *Основные административно-территориальные преобразования на Кубани (1793–1985 гг.)* (στα Russian). Краснодарское книжное издательство. σελ. 394. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  Evan Mawdsley (2008) *The Russian Civil War*. Edinburgh, Birlinn: 26-7
Ο **Ονώριος Β΄** (γαλλικά: *Honoré II*, 24 Δεκεμβρίου 1597 – 10 Ιανουαρίου 1662) ήταν ο τελευταίος Λόρδος και ο πρώτος Πρίγκιπας του Μονακό.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1597 και ήταν ο γιος του Ηρακλή (1562-1604) κυρίου του Μονακό και της Μαρίας Λάντι. Ο πατέρας του δολοφονήθηκε όταν ο Ονώριος ήταν έξι ετών. Τον διαδέχτηκε ως Λόρδος του Μονακό, όμως τα καθήκοντά του εξασκούνταν από το θείο του Φρειδερίκο Λάντι. Ο Λάντι ήταν ένας πιστός σύμμαχος και φίλος της Ισπανίας και επέτρεψε την είσοδο ισπανικών στρατευμάτων στο Μονακό το 1605. Οι κάτοικοι του Μονακό απαγορεύθηκε να φέρουν όπλα και ο Λόρδος Ονώριος με τις δύο αδελφές μεταφέρθηκαν στο Μιλάνο. 

Η ισπανική κατοχή διήρκεσε μέχρι το 1614, αν και ο Ονώριος αναγνωρίστηκε επίσημα το 1633 ως κυρίαρχος πρίγκιπας. Τον τίτλο "πρίγκιπας" φαίνεται να τον χρησιμοποιεί επίσημα από το 1612.

Στις 13 Φεβρουαρίου 1616 παντρεύτηκε την Ιππολύτη Τριβούλτσιο, με την οποία απέκτησε ένα γιο τον Ηρακλή.

Από την ενηλικίωσή του, ο Ονώριος ήταν επικριτικός προς την Ισπανία και στράφηκε προς τη Γαλλία για υποστήριξη. Ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ της Γαλλίας του έδωσε την υποστήριξη που χρειαζόταν μέσω της συνθήκης του Περόν (1641), η οποία έθετε το Μονακό υπό γαλλική προστασία. Το αρνητικό αποτέλεσμα της συνθήκης για τον Ονώριο ήταν το ότι έχασε τις ισπανικές και ιταλικές του κτήσεις και εισοδήματα.

Κατά τη διάρκεια της εξουσίας του επέκτεινε και ανασκεύασε το γενουατικό φρούριο των Γκριμάλντι στο Μονακό, το οποίο σήμερα είναι το Πριγκιπικό Παλάτι.

Ο Ονώριος πέθανε στις 10 Ιανουαρίου 1662 και ενταφιάστηκε στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Νικολάου. Τον διαδέχτηκε στο θρόνο ο εγγονός του Λουδοβίκος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2015.
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Φεβρουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2015.
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Μαρτίου 2015. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2015.
5. 1 2 3 4  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2015.
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ονώριος Β΄ του Μονακό** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 202306132
* ISNI: 0000 0001 3980 2391
* GND: 101547988X
* SUDOC: 14375114X
* BNF: cb10037400k (data)

 |

 |
Ο **Οέλ Α΄ της Βρετάνης** (πέθανε το 981), Κόμης της Νάντης και Δούκας της Βρετάνης (958 - 981) ήταν νόθος γιος του Αλαίν Β΄ της Βρετάνης και της Ιουδήθ. Ο προκάτοχος του Δρόγων της Βρετάνης δολοφονήθηκε από τον Φούλκων Β΄ του Ανζού και οι ευγενείς της Βρετάνης βρέθηκαν σε σύγκρουση για την διαδοχή. Ο Πάπας Ιωάννης ΙΓ΄ παρουσίασε επιστολές στις οποίες απευθύνεται στον *"Ιουδικαέλ Βερεγγάριο με τον γιο του Κόναν Α΄ και στον Οέλ με τον αδελφό του Γκερέκ"*. Ο Οέλ βρέθηκε σε σύγκρουση με τον Κόναν Α΄ της Βρετάνης, κόμη του Ρεν και γιο του Ιουδικαέλ Βερεγγάριο που έγινε δούκας της Βρετάνης όταν πέθαναν ο Οέλ Α΄ και ο αδελφός του Γκερέκ της Βρετάνης. Ο Κονάν Α΄ είχε υπό τον έλεγχο του τα βόρεια της Βρετάνης και θεωρούσε τον εαυτό του ως τον πραγματικό κυβερνήτη του δουκάτου. Τον Οέλ υποστήριζε ο Γοδεφρείδος Α΄ του Ανζού και ο στρατός του, τον Κόναν υποστήριζε αντίστοιχα ο Οίκος του Μπλουά. Στην μάχη που ακολούθησε ο Γοδεφρείδος Α΄ του Ανζού νίκησε τον Κόναν άν και το τελικό αποτέλεσμα της μάχης θεωρείται αμφίρροπο σύμφωνα με τα Χρονικά. Ο Οέλ Α΄ τοποθέτησε την επόμενη χρονιά (981) τον αδελφό του Γκερέκ επίσκοπο της Νάντης, κατόπιν έκανε επίσκεψη στην Μητρόπολη του Τουρ αλλά δολοφονήθηκε από έναν άνδρα που τελούσε υπό τις διαταγές του Κόναν Α΄. Ο αδελφός του Γκερέκ εγκατέλειψε την επισκοπή πριν γίνει η στέψη του ως επίσκοπος και τον διαδέχθηκε στην κομητεία της Νάντης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Chronique de Nantes, σσ. 109-110

Πηγές
-----

* Chédeville, André; Tonnerre, Noël-Yves (1987). La Bretagne féodale- XIe - XIIIe. Rennes: Ouest-France Université Rennes.
* Tonnerre, Noël-Yves (1994). Naissance de la Bretagne: Géographie historique et structures sociales de la Bretagne méridionale: Nantais et Vannetais de la fin du VIIIe siècle à la fin du XIIe siècle. Angers: Presses de l’Université d'Angers.


|  |
| --- |
| Οέλ Α΄ της Βρετάνης  **Θάνατος:** 981 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΔρόγων | **Δούκας της Βρετάνης**958 - 981 | ΔιάδοχοςΓκερέκ |
| **Κόμης της Νάντης**958 - 981 |
Η **Σοβιετική Δημοκρατία του Βόρειου Καυκάσου** (ρωσικά: Се́веро-Кавка́зская Сове́тская Респу́блика, Severo-Kavkazskaya Sovetskaya Respublika, 7 Ιουλίου-Δεκέμβριος 1918) ήταν επικράτεια στο Βόρειο Καύκασο που συστάθηκε για την εδραίωση της Σοβιετικής εξουσίας κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου. Ήταν δημοκρατία της Ρωσικής ΣΟΣΔ, που δημιουργήθηκε από τη συγχώνευση της Σοβιετικής Δημοκρατίας του Κουμπάν-Μαύρης Θάλασσας, της Σοβιετικής Δημοκρατία της Σταυρούπολης και της Σοβιετική Δημοκρατίας του Τέρεκ. Η πρωτεύουσα ήταν το Αικατερινοντάρ, ωστόσο, στις 17 Αυγούστου 1918 ο εθελοντικός στρατός του Αντόν Ντενίκιν κατέλαβε το Αικατερινοντάρ και η πρωτεύουσα μετακινήθηκε στο Πιάτιγκορσκ. 

Μέχρι το τέλος του 1918, όταν η πλειοψηφία της επικράτειας της δημοκρατίας είχε καταληφθεί από τον Λευκό Στρατό, η Πανρωσική Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή κατάργησε τη δημοκρατία.

Δείτε επίσης
------------

* Ορεινή Δημοκρατία του Βορείου Καυκάσου
Το **Σοβιέτ των Εθνοτήτων** (ρωσικά: Совет Национальностей‎) ήταν ένας από τους δύο θαλάμους του Ανώτατου Σοβιέτ της Ρωσικής ΣΟΣΔ (Ρωσική Ομοσπονδία). Το 1990-1993 απαρτιζόταν από 126 αντιπροσώπους. Το Σοβιέτ της Δημοκρατίας ιδρύθηκε το 1989 ως ένας από τους θαλάμους του πρώην μονόκεντρου Ανώτατου Σοβιέτ και εξελέγη το 1990.

Το Σοβιέτ των Εθνοτήτων εκλεγόταν από και από αναμεταξύ του Συνεδρίου των Λαϊκών Αντιπροσώπων της Ρωσικής Ομοσπονδίας με βάση τα εξής:

* τρεις αντιπρόσωποι από κάθε δημοκρατία
* ένας αντιπρόσωπος από κάθε αυτόνομη περιφέρεια
* ένας αντιπρόσωπος από κάθε αυτόνομη επαρχία
* 63 αντιπρόσωποι από κράι, περιφέρειες και ομοσπονδιακές πόλεις της Ρωσίας.

Την 1η Νοεμβρίου 1991 το Κογκρέσο ψήφισε την ακόλουθη προσθήκη στο Σύνταγμα:

> Εάν η αντιπροσώπευση δημοκρατιών της Ρωσικής ΣΟΣΔ, αυτόνομων περιφερειών, αυτόνομων επαρχιών κράι και περιφερειών στο Σοβιέτ των Εθνικοτήτων του Ανωτάτου Σοβιέτ της Ρωσικής ΣΟΣΔ, τότε οι αντιπρόσωποι από τις εθνικές επαρχίες μπορούν να προτείνουν τη συμπερίληψη αντιπροσώπων από εδαφικές επαρχίες στο Σοβιέτ των Εθνοτήτων.
> 
> 

Αυτό είχε σκοπό να κάνει τους θαλάμους να έχουν ίσο μεγέθους, επειδή δεν υπάρχουν αρκετοί βουλευτές από τις εθνικές επαρχίες.

Στις 21 Σεπτεμβρίου 1993, το Σοβιέτ των Εθνοτήτων καταργήθηκε από τον Πρόεδρο της Ρωσίας, μαζί με το Ανώτατο Σοβιέτ και το Κογκρέσο των Αντιπροσώπων του Λαού. Αυτό έλαβε πραγματική ισχύ μετά την ένοπλη πολιορκία του κοινοβουλίου.

Πρόεδρος
--------

| Όνομα | Περίοδος |
| --- | --- |
| Ραμαζάν Αμπντουλατίποφ | 1990-1993 |

Δείτε επίσης
------------

* Σοβιέτ των Εθνοτήτων του Ανωτάτου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης
H **Πάολα Σουάρες** (*αγγλικά :Paola Suárez*), γεννημένη στις 23 Ιουνίου 1976, είναι πρώην Αργεντινή πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. Ήταν από τους σημαντικότερους παίκτες των γυναικών στα διπλά στις αρχές και τα μέσα της δεκαετίας του 2000, κερδίζοντας οκτώ τίτλους Γκραντ σλαμ, όλους με συμπαίκτρια την Ισπανίδα Βιρτζίνια Ρουάνο Πασκουάλ, και κρατώντας το Νο. 1 στον κόσμο για 87 μη διαδοχικές εβδομάδες. Ήταν επίσης σε έναν ημιτελικό του απλού στο Γαλλικό Όπεν του 2004.

Η Σουάρες άρχισε να παίζει επαγγελματικό τένις σε ηλικία δεκαπέντε ετών το 1991. Το 1994 συμμετείχε στην επαγγελματική περιοδεία στο απλό. Δεν ήταν όμως πολύ γνωστή μέχρι τη δεκαετία του 2000, που έγινε διεθνής φιγούρα στο άθλημα της φτάνοντας στα ημιτελικά του Γαλλικού όπεν.

Κέρδισε τέσσερις τίτλους WTA (2004 Καμπέρα, 2003 Βιέννη, 1998 και 2001 Μπογκοτά) και 12 άλλα δευτερεύοντα τουρνουά. Το 2004 η Σουαρέζ έχασε στα ημιτελικά του Γαλλικού όπεν από την  Έλενα Ντεντιέεβα. Εκείνη την χρονιά, κατέλαβε την 9η θέση στον κόσμο μεταξύ των γυναικών από την WTA, η οποία ήταν η υψηλότερη κατάταξη της στο απλό.

Η Σουάρες εκπροσώπησε τη χώρα της και κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας το 2004 με συμπαίκτρια την Πατρίτσια Ταραμπίνι. 

Είχε τα καλύτερα αποτελέσματα στα διπλά όπου έπαιζε με συμπαίκτρια την Βιρτζίνια Ρουάνο Πασκουάλ σε 32 από τους 39 τίτλους της. Κέρδισαν πολλά τουρνουά, όπως το Γαλλικό όπεν τέσσερις φορές (2001, 2002, 2004 και 2005), το Αμερικανικό όπεν τρεις φορές (2002, το 2003 και 2004)), το Αυστραλιανό το 2004 και πολλά άλλα μικρότερα τουρνουά. Με τη Βιρτζίνια, ήταν το πρώτο γυναικείο ζευγάρι για τρία συναπτά έτη από τις 9 Σεπτεμβρίου 2002 (WTA Tour Doubles Team of the Year 2002, 2003 και 2004).

Το 2005, ανακοίνωσε την αποχώρησή της για το 2006 για προσωπικούς λόγους, και μέχρι τότε θα παίξει μόνο μερικά τουρνουά. Τον Ιούνιο του 2005 έκανε σε κλινική επέμβαση στο ισχίο με ανάκαμψη 3 έως 4 μηνών. Άρχισε να παίζει στο Σίδνεϊ τον Ιανουάριο του 2006 φτάνοντας στο τελικό του μεικτού αλλά μετά από λίγο υπέφερε από μικρά τραύματα. Αργότερα το ίδιο έτος, έφτασε επίσης στον τελικό του του μεικτού του Γουίμπλεντον.

Την 1η Σεπτεμβρίου 2007, η Σουαρές έπαιξε τον τελευταίο επαγγελματικό της αγώνα. Στο Αμερικανικό όπεν αποχώρησε από το τένις αφού αποκλείστηκε στο μεικτό.

Επέστρεψε στην αντισφαίριση και στα διπλά το 2012 και συνεργάστηκε με την Αργεντινή Γκιζέλα Ντούλκο. Το ζευγάρι έπαιξε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012.

Στο Φεντ καπ έχει αγωνιστεί με την Αργεντινή το 1996, 1999, 2001, 2002 και το 2004 με ρεκόρ 14 νίκες και 5 ήττες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Bud Collins: «The Bud Collins History of Tennis» (Αγγλικά) New Chapter Press. Νέα Υόρκη. 2010. σελ. 707. ISBN-13 978-0-942257-70-0.
2. ↑  (Τσεχικά) *Česko-Slovenská filmová databáze*. 2001. 147591.
3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  Η Σουάρες στην WΤA tennis(Αγγλικά)
4. ↑  Αντ1 news
5. ↑  Suárez Back On Court, Plays First Match Back (Αγγλικά)
6. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2013-04-02 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)
7. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2013-04-04 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)
8. ↑  Η Σουάρεζ στο Φεντ καπ Αρχειοθετήθηκε 2020-07-10 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)
Οροσειρά Σλοβακικός Παράδεισος
Η **οροσειρά Σλοβακικός Παράδεισος** είναι οροσειρά στην ανατολική Σλοβακία. Είναι ένα μέρος του *Spiš-Gemer Karst*, το οποίο με τη σειρά του είναι μέρος των σλοβακικών βουνών *Ore*, μια σημαντική υποδιαίρεση των Δυτικών Καρπαθίων .Βρίσκεται μεταξύ των πόλεων *Spišská Nová Ves* στα βόρεια και *Dobšiná* στα νότια. Είναι ιδιαίτερα γνωστή για τα φαράγγια και τους καταρράκτες και αποτελεί δημοφιλή προορισμό για πεζοπόρους καθώς έχει μια σειρά από ασυνήθιστες διαδρομές μέσα από φαράγγια και καταρράκτες. Υπάρχουν πολλά τμήματα στα οποία η ανάβαση γίνεται με σκάλες. Η περιοχή προστατεύεται από το Εθνικό Πάρκο Σλοβακικός Παράδεισος (πάρκο *Národný Slovenský raj*).

Χαρακτηριστικά
--------------

Η οροσειρά Σλοβακικός Παράδεισος είναι μια πεδιάδα με ψηλά οροπέδια. Το ψηλότερο βουνό είναι το *Ondrejisko* στα 1.270 μ. Η περιοχή αποτελείται κυρίως από ασβεστόλιθο καρστ (πεδιάδες *Geravy, Glac, Pelc* και *Skala*) και δολομίτη. Στα καρστικά οροπέδια εμφανίζονται φαινόμενα όπως καταβόθρες και σχηματισμοί ασβεστόλιθου. Το κλίμα είναι αρκετά κρύο.

Τυπικά χαρακτηριστικά είναι τα φαράγγια και οι χαράδρες (*Sokol, Suchá Belá, Piecky* και *Kyseľ*), που σχηματίζουν γραφικές βραχώδεις σκηνές και καταρράκτες, οι οποίοι δημιουργήθηκαν κυρίως από τους ποταμούς *Hnilec* και *Hornád* και τους παραποτάμους τους. Το ογδόντα τοις εκατό της περιοχής καλύπτεται από έλατα και ίταμους.

Υπάρχουν περισσότερες από 200 σπηλιές και υπόγειοι άβυσσοι. Μεταξύ των σπηλαίων το *Dobšinská ľadová jaskyňa* (*Dobšinská* σπηλιά πάγου) και το *Medvedia jaskyňa* (Σπηλιά της αρκούδας) είναι τα πιο γνωστά. Κάποτε υπήρχαν επίσης πολλοί οικισμοί ξυλοκόπων και λατομεία τα οποία μετατράπηκαν σε τουριστικά κέντρα όπως τα: *Dobšinská Maša, Dedinky, Mlynky* και *Stratená*.

Πανίδα
------

Στα αξιοσημείωτα και σπάνια ζώα περιλαμβάνονται η καφέ αρκούδα (Ursus arctos), ο χρυσαετός, ο κοινός γερανός και ο μαύρος πελαργός. Αρκετά κοινά είναι τα κόκκινα ελάφια και οι αγριόχοιροι, ο λύκος (Canis lupus), ο λύγκας (Lynx lynx) και η βίδρα (Lutra lutra).

Χλωρίδα
-------

Η περιοχή καλύπτεται από ερυθρελάτη (Picea abies), δασική οξιά (Fagus sylvatica), έλατο, αγριόπευκο και δασική πεύκη (Pinus sylvestris). Σημαντικά ενδημικά φυτά στην περιοχή είναι η Καμπανούλα των Καρπαθίων (Campanula carpatica), *Pulsatilla slavica, Hesperis silvestris, Liguria sibirica,* και *Saxifraga paniculate*. Άλλα φυτά που υπάρχουν σε αυτήν την περιοχή είναι το λουλούδι *Soldanella montana, το* Λείριο το μάρταγο *(Lilium martagon*) και το *Aconitum variegatum.*

Παραπομπές
----------

1. "Slovensky raj National Park | Slovakia.com"
2. Scheffel, Richard L.; Wernet, Susan J. eds. (1980). Natural Wonders of the World. United States of America: Reader's Digest Association, Inc. p. 348.

Δείτε επίσης
------------

* Σλοβακικός Παράδεισος
* Καρπάθια Όρη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Slovenský raj στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 315526781
* GND: 4104754-0
* NKC: ge682691

 |

 |
Ο **Σωκράτης Παπαβασιλείου** (1865 - 1947) ήταν Έλληνας μεταλλειολόγος και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Πάρο και ήταν γιος του Αθανασίου Παπαβασιλείου, ιατρού και δημάρχου Παροικιάς Πάρου, και της Αργυρώς Δημητρακοπούλου, με καταγωγή από την οικογένεια Μαυρογένη. Αδέλφια του ήταν οι Ιπποκράτης, αξιωματικός του στρατού και πολιτικός, Δημήτριος, ιατρός, και Όθων, αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού. Σπούδασε μεταλλειολογία και γεωλογία στη Γερμανία και εξελέγη υφηγητής Ορυκτολογίας και Γεωλογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Διετέλεσε για μακρύ χρονικό διάστημα διευθυντής των ορυχείων Σμίριγδας της Νάξου.

Εξελέγη βουλευτής Κυκλάδων για πρώτη φορά στις εκλογές του 1912 ενώ στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 εξελέγη γερουσιαστής Κυκλάδων με το κόμμα των Φιλελευθέρων για εξαετή θητεία..

Ήταν παντρεμένος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βιογραφικά στοιχεία Παπαβασιλείου[*νεκρός σύνδεσμος*], απο την ιστοσελίδα engineers.ims.forth.gr
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 258 - 259 (pdf)
3. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 32 - 33) (pdf)
Η **Σοβιετική Δημοκρατία του Τέρεκ** (ρωσικά: Терская Советская Республика, υπήρξε από τον Μάρτιο του 1918 έως τον Φεβρουάριο του 1919) δημιουργήθηκε εντός της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας στο έδαφος της Περιφέρειας Τερέκ. Η πρώτη πρωτεύουσα ήταν το Πιατιγκόρσκ, αλλά μετά πρωτεύουσα έγινε το Βλαντικαφκάς. Μετά τον Ιούλιο του 1918, αποτέλεσε μέρος της Σοβιετικής Δημοκρατίας του Βόρειου Καύκασου. 

Ο διάσημος οικονομολόγος Τζέικομπ Μάρσακ υπηρέτησε ως Γραμματέας Εργασίας, παρόλο που τότε ήταν φοιτητής 19 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Χάραλντ Χάγκεμαν: "Ευρωπαίοι μετανάστες και  η "Αμερικανοποίηση" της οικονομίας", *Το Ευρωπαϊκό Περιοδικό για την Ιστορία της Οικονομικής Σκέψης*, 18:5, 2011, σελ. 657.

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Σοβιετική Ένωση
 |

 |