recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Παγκόσμιος χάρτης που το **λ** φαίνεται μεν στις κάθετες γραμμές (μεσημβρινοί) αλλά προσδιορίζεται επί των οριζοντίων (παράλληλοι), αρχής γενομένης από τον Μεσημβρινό Γκρίνουιτς (Ανατολικά ή Δυτικά)
Το **γεωγραφικό μήκος** (**longitude**) είναι ένα από τα δύο μεγέθη των γεωγραφικών συντεταγμένων με τα οποία προσδιορίζεται η θέση των διαφόρων τόπων (εκτός των πόλων) και πλοίων στην επιφάνεια της γης και "κατά προβολή" η θέση των αεροσκαφών υπεράνω αυτής.
Συμβολίζεται στην ελληνική με το γράμμα (**λ**) εκ της αγγλικής **l** (long).  

Η μέτρηση του γεωγραφικού μήκους έχει οριστεί κατά σύμβαση να μετριέται από τον Μεσημβρινό που διέρχεται από το Αστεροσκοπείο του Γκρήνουιτς στην Μεγάλη Βρετανία καλούμενος **πρώτος μεσημβρινός** ή αριθμητικά **000° 00΄ 00΄΄**

* Το γεωγραφικό μήκος αποδίδεται σε μοίρες, πρώτα και δεύτερα της μοίρας ή και ως δεκαδικός αριθμός επί των προηγουμένων. Οι μοίρες του γεωγραφικού μήκους προς αποφυγή λάθους αποδίδoνται πάντα με τριψήφιο αριθμό από **000° - 180° Α** (Ανατολικό), ή **000° - 180° Δ** (Δυτικό) και στην αγγλική **E (East)** or **W (West)** αντίστοιχα.
* Ιδιαίτερη προσοχή στην αναφορά γεωγραφικού στίγματος: πρώτα δίνεται το γεωγραφικό πλάτος και στη συνέχεια το "γεωγραφικό μήκος", π.χ. **λ: 005° 25΄ 45΄΄ Α** ή **165° 00΄ 25΄΄ Δ**

Διαφορά μήκους (Δλ)
-------------------

Διαφορά μήκους (Δλ) - difference of longitude (D long.) δύο τόπων: είναι **τόξο ισημερινού**, μικρότερο των 180°, που περιλαμβάνεται μεταξύ των μεσημβρινών των τόπων αυτών. Ο μαθηματικός τύπος εύρεσης της διαφοράς μήκους είναι: **Δλ = λ ± λ'** (όπου λ λ' τα γεωγραφικά μήκη των δύο τόπων και **+** αν είναι ετερώνυμα, **~** αν είναι ομώνυμα) μετρούμενο σε μοίρες πρώτα και δεύτερα. Προσοχή αν σε ετερώνυμα μήκη λ + λ' > 180° τότε **Δλ = 360° ~ (λ+λ')**. Η διαφορά μήκους λαμβάνει ονομασία ανατολική ή δυτική ανάλογα με τη πλεύση που θα ακολουθήσει το πλοίο από το τόπο απόπλου.

Βλέπε επίσης
------------

* Γεωγραφικό πλάτος
* Γεωγραφικό στίγμα

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Γεωγραφία | Πύλη Γεωγραφία |
Η **Vaterpolski klub Jug** *(ελληνικά: Βατερπόλσκι Κλουμπ Γιουγκ)* ή αλλιώς **Γιουγκ Ντουμπρόβνικ** είναι Κροατικός σύλλογος υδατοσφαίρισης με έτος ίδρυσης το 1923 και που εδρεύει στην πόλη Ντουμπρόβνικ της Κροατίας. Αποτελεί τον πιο πετυχημένο από πλευράς πρωταθλημάτων σύλλογο της Κροατίας και της πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβίας. Μετρά 17 Πρωταθλήματα Κροατίας ενώ συνολικά κατέχει 39 (μαζί με τα πρωταθλήματα Γιουγκοσλαβίας). 

Σε Ευρωπαϊκό επίπεδο έχει να επιδείξει 4 Πρωταθλήματα Ευρώπης (στα τρία από αυτά αντιμετώπισε στην τελική φάση ελληνικό σύλλογο), 1 Κύπελλο Ευρώπης και 2 Σούπερκαπ Ευρώπης.

Τίτλοι
------

### Ευρωπαϊκοί

**4 Πρωταθλήματα Ευρώπης**

* 1981, 2001, 2006, 2016

**1 Κύπελλο Ευρώπης**

* 2000

**2 Σούπερκαπ Ευρώπης**

* 2006, 2016

### Εγχώριοι

**17 Πρωταθλήματα Κροατίας**

* 2000, 2001, 2004, 2005, 2006, 2007, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2016, 2017, 2018, 2019, 2020, 2022

**22 Πρωταθλήματα Γιουγκοσλαβίας**

* 1925, 1926, 1927, 1928, 1929, 1930, 1931, 1932, 1933, 1934, 1935, 1936, 1937, 1940, 1949, 1950, 1951, 1980, 1981, 1982, 1983, 1985

**14 Κύπελλα Κροατίας**

* 1994, 1996, 2000, 2002, 2003, 2004, 2006, 2007, 2008, 2009, 2016, 2017, 2018, 2019

**2 Κύπελλα Γιουγκοσλαβίας**

* 1981, 1983

### Λοιποί

**4 Αδριατική Λίγκα**

* 2009, 2016, 2017, 2018

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα συλλόγου
Το **Βόσε** είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Βόσε της Περιφέρειας Χάτλον του Τατζικιστάν. Το 2000 ο πληθυσμός ήταν περίπου 20.000 άτομα. Η πόλη βρίσκεται στο νότιο μέρος της χώρας. Βρίσκεται 26 χιλιόμετρα νότια του Κουλόμπ και 174 χιλιόμετρα νότια της Ντουσαμπέ.

Γεωγραφία
---------

### Κλίμα

Σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν ο κλιματικός τύπος της πόλης είναι ο "Csa", δηλαδή μεσογειακό κλίμα. Η μέση ετήσια θερμοκρασία ανέρχεται στους +16.4 °C. Ο ζεστότερος μήνας είναι ο Ιούλιος με μέση θερμοκρασία +29 °C και ο δροσερότερος μήνας είναι ο Ιανουάριος, με μέση θερμοκρασία +2.8 °C. Η μέση ετήσια βροχόπτωση ανέρχεται στα 414.3 χιλιοστά. Κατά μέσο όρο, υπάρχουν 71.3 ημέρες με κατακρημνίσεις ετησίως. Ο υγρότερος μήνας είναι ο Μάρτιος με 86.8 χιλιοστά βροχής, ενώ ο ξηρότερος μήνας είναι ο Αύγουστος με μέση βροχόπτωση 0 χιλιοστών.

| Κλιματικά δεδομένα Vose' |
| --- |
| Μήνας | Ιαν | Φεβ | Μάρ | Απρ | Μάι | Ιούν | Ιούλ | Αύγ | Σεπ | Οκτ | Νοε | Δεκ | Έτος |
| Μέση Μηνιαία °C (°F) | 2.8 | 5.5 | 11.1 | 17.5 | 22.0 | 26.9 | 29.0 | 27.2 | 22.3 | 16.8 | 10.6 | 5.5 | 16,4 |
| Υετός mm (ίντσες) | 49,3 | 59,1 | 86,8 | 72,6 | 49,6 | 4 | 2,6 | 0,4 | 1 | 18,9 | 30 | 40 | 414,3 |
| % υγρασίας | 75.8 | 72.3 | 68.5 | 64.1 | 54.5 | 38.2 | 33.5 | 34.6 | 37.9 | 48.8 | 62.4 | 72.2 | 55,2 |
| Μέσες ημέρες κατακρημνίσεων (≥ 0.1 mm) | 7.9 | 9.2 | 12.3 | 11.5 | 9.1 | 2.3 | 0.9 | 0.0 | 0.5 | 4.0 | 5.6 | 8.0 | 71,3 |
| *Πηγή: «The Climate of Vose». Weatherbase. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2014.* |
Το υδρογραφικό **Βέγας Α-478** (πρώην ναρκαλιευτικό *BYMS-78*, *HMS J-878* και *HMS BYMS-2078*) ήταν αμερικανικής κατασκευής πολεμικό πλοίο βρετανικού τύπου *BYMS* που παραχωρήθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό από το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό και την Επιτροπή Ρευστοποίησης Εξωτερικού των Η.Π.Α. στις αρχές του 1948.

Ιστορία
-------

### Ναρκαλιευτικό

Ναυπηγήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1942 στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στα ναυπηγεία "Wheeler Shipbuilding Corp. Whitestone" της Νέας Υόρκης, ως «*BYMS-78*» ναρκαλιευτικό βρετανικού τύπου *BYMS*. Καθελκύστηκε στις 22 Μαΐου 1943 και μεταφέρθηκε, ως «*HMS J-878*», στην υπηρεσία του πολεμικού ναυτικού της Μεγάλης Βρετανίας στις 14 Ιουλίου 1943. Στη συνέχεια μετονομάστηκε εκ νέου σε «*HMS BYMS-2078*».

Τον Ιανουάριο του 1948, ο έλεγχός του μεταφέρθηκε στην Επιτροπή Ρευστοποίησης Εξωτερικού του Υπουργείο Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και πωλήθηκε στο Ελληνικό Υπουργείο Οικονομικών, αν και από τις 12 Φεβρουαρίου 1948 παρέμεινε στην επιμέλεια των Η.Π.Α. αλλά ουσιαστικά μόνο «στα χαρτιά».

### Υδρογραφικό

Στη συνέχεια μετετράπηκε σε υδρογραφικό και μετονομάστηκε σε «*Βέγας*» *Α-478*, από τον Βέγα τον φωτεινότερο αστέρα του αστερισμού Λύρα. Παραχωρήθηκε από το Ελληνικό Υπουργείο Οικονομικών στην Υδρογραφική Υπηρεσία του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού όπου ανέλαβε αμέσως υπηρεσία. Αναφέρεται ότι συμμετείχε στην ανέλκυση αεροσκάφους από τον βυθό του Τορωναίου κόλπου το 1954. Υδρογράφησε μεταξύ άλλων τις σεισμόπληκτες περιοχές της Κεφαλληνίας το 1953, του Βόλου κατά την περίοδο 1954–1955 και της Θήρας το 1956. Μετά τη συμπλήρωση της υπηρεσίας του ως υδρογραφικό, παροπλίστηκε στις 6 Νοεμβρίου 1972.

Πλοία με το όνομα «*Βέγας*»
---------------------------

Το υδρογραφικό «*Βέγας*» *Α-478* είναι μέχρι σήμερα το μοναδικό πλοίο στον ελληνικό στόλο που έφερε το όνομα αυτό.

Παραπομπές
----------

### Πηγές

* «HMS BYMS-2078». *www.navsource.org*. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2014.
* «HMS BYMS 2078 (J 878)». *www.uboat.net*. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2014.
* «Βέγας Α-478». *www.hellasarmy.gr*. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2014.
Ο **Βουκάσιν Πέτροβιτς** (*σερβικά : Вукашин Петровић*) (Βελιγράδι, 12η Οκτωβρίου 1847 - Βελιγράδι, 1 Σεπτεμβρίου 1924) ήταν Σέρβος οικονομολόγος και υπουργός Οικονομικών.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1847 στο Βελιγράδι, όπου και πέθανε το 1924. Αποφοίτησε από το Λύκειο και σπούδασε οικονομικά στη Γερμανία. Ήταν Υπουργός Οικονομικών, σαν πρόεδρος της φορολογικής διοίκησης ετοιμάσε μεγάλη μεταρρύθμιση των φόρων το 1884.

Το 1882 έγραψε μαζί με τον αδελφό του Νικόλα Πέτροβιτς το βιβλίο *Грађа за историју Краљевине Србије*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Το βιβλίο στο scribd Αρχειοθετήθηκε 2016-03-11 στο Wayback Machine. ελεύθερο προς ανάγνωση
2. ↑  tvorac grada
Η **Γιουγκοσλαβική μουσουλμανική οργάνωση** ήταν πολιτικό κόμμα του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας που εκπροσωπούσε όλους τους μουσουλμάνους του βασιλείου. Ιδρύθηκε στο Σεράγεβο στις 16 Φεβρουαρίου 1919 με ηγέτη τον Μέχμετ Σπάχο.

Το κόμμα είχε σημαντική επιρροή στα ισλαμικά θρησκευτικά ιδρύματα και κυριάρχησε στην πολιτική ζωή στη Βοσνία. Το κόμμα έκανε έκκληση προς τους μουσουλμάνους σε όλη τη Γιουγκοσλαβία, καλώντας τους να μη μεταναστεύουν στην Τουρκία. Το κόμμα τόνιζε την εθνική συνείδηση περισσότερο από τη μουσουλμανική θρησκεία.

Το 1921 ένωσε τις δυνάμεις του με τα κυβερνώντα σερβικά κόμματα. Η υποστήριξή του ήταν σημαντική προκειμένου να διαμορφωθεί το νέο σύνταγμα. Πολύ σύντομα όμως άφησε τον συνασπισμό και πέρασε στην αντιπολίτευση. Σύναψε βραχυπρόθεσμη συμμαχία με το Λαϊκό κόμμα Σλοβενίας και το Κροατικό Αγροτικό κόμμα, αλλά το 1925 η συμμαχία κατέρρευσε και οι παραστρατιωτικοί προσπάθησαν να δολοφονήσουν τον Σπάχο.

Το 1927 σύναψε συμμαχία με το Δημοκρατικό κόμμα Γιουγκοσλαβίας που ονομάζεται "Δημοκρατική Ένωση". Στις εκλογές του 1927 ο συνασπισμός απέτυχε και η Μουσουλμανική οργάνωση τάχτηκε με τα κυβερνώντα κόμματα.

Με την δικτατορία του Ιανουαρίου επίσημα καταργήθηκε και η ηγεσία του συνελήφθη. Μετά τον θάνατο του βασιλιά Αλεξάνδρου και την επιστροφή της πολιτικής ελευθερίας το κόμμα αναδιοργανώθηκε και ο Σπάχο επέλεξε να εισέλθει στη Γιουγκοσλαβική Ριζοσπαστική Ένωση μαζί με το Λαϊκό Ριζοσπαστικό κόμμα Σερβίας και το Λαϊκό κόμμα Σλοβενίας. Ως μέλος του συνασπισμού έλαβε μέρος στην κυβέρνηση του Μίλαν Στογιαντίνοβιτς και μετά τις εκλογές το 1938 στη κυβέρνηση Ντράγκισα Τσβέτκοβιτς. Η Γιουγκοσλαβική Μουσουλμανική Οργάνωση σταμάτησε όλες τις δραστηριότητες της κατά τον Β παγκόσμιο πόλεμο και τον Απρίλιο του 1941.

Εκλογικά αποτελέσματα
---------------------

Εκλογικά αποτελέσματα στη Γιουγκοσλαβία, 1920-1927

| Έτος | % | Έδρες |
| --- | --- | --- |
| 1920 | 6.9 | 24 |
| 1923 | 5.2 | 18 |
| 1925 | 5.4 | 15 |
| 1927 | 2.5 | 18 |

Παραπομπές και σημειώσεις
-------------------------

1. 1 2
2. ↑  Lopasic, Alexander. *Bosnian Muslims: A Search for Identity*, in *Bulletin* (British Society for Middle Eastern Studies), Vol. 8, No. 2, (1981), pp. 115-125
3. 1 2  Sadkovich: Reconsidering Bosnia-Herzegovina
4. ↑  YUGVAL1

Πηγές
-----

* Петрановић, Бранко (1988). *Историја Југославије, књига I - Краљевина Југославија*. Београд: Нолит.
* Tomasevich, Jozo (2002). *War and Revolution in Yugoslavia, 1941-1945: Occupation and Collaboration*. Stanford: Stanford University Press. ISBN 978-0-8047-3615-2.
Ο **Ιωάννης Ποττάκης** του Ανδρέα (1939 - 25 Αυγούστου 2015) ήταν Έλληνας πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής Κορινθίας του ΠΑΣΟΚ και υπουργός σε κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ από το 2012 έως το θάνατό του ήταν πρόεδρος της Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1939 στον Ασπρόκαμπο Κορινθίας. Οπαδός του Ανδρέα Παπανδρέου από πολύ νεαρή ηλικία, δραστηριοποιήθηκε πολιτικά μέσα από τις γραμμές της Ένωσης Κέντρου και της Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας (ΕΔΗΝ) και υπήρξε μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Κορινθίας της Ένωσης Κέντρου. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του αρχικά στη Μεγάλη Βρετανία και έπειτα στην τότε Δυτική Γερμανία, όπου αναγορεύθηκε διδάκτορας πολιτικών επιστημών και φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου του Μονάχου. Την περίοδο της χούντας των συνταγματαρχών συμμετείχε στον αντιδικτατορικό αγώνα και ως δικηγόρος υπερασπίσθηκε αντιστασιακούς στο Διαρκές Στρατοδικείο Αθηνών.

Μεταπολιτευτικά, πήρε μέρος στην ιδρυτική συνεδρίαση του ΠΑΣOΚ της 3ης Σεπτέμβρη 1974, και για πολλά χρόνια ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κινήματος. Το 1977 εκλέχθηκε βουλευτής Κορινθίας με το ΠΑΣΟΚ και εκλεγόταν συνεχώς μέχρι το 1996. Ήταν άνθρωπος εμπιστοσύνης του στενού περιβάλλοντος του Ανδρέα Παπανδρέου και κυρίως του Αντώνη Λιβάνη. Στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου διετέλεσε:

* Οκτώβριος 1981 - Ιούλιος 1982: υφυπουργός Συντονισμού
* Ιούλιος 1982 - Σεπτέμβριος 1983: αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Oικονομίας
* Σεπτέμβριος 1983 - Μάρτιος 1984: υπουργός Οικονομικών
* Ιούνιος 1985 - Ιούλιος 1989: υπουργός Γεωργίας
* Δεκέμβριος 1994 - Σεπτέμβριος 1995: υπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως
* Σεπτέμβριος 1995 - Ιανουάριος 1996: υπουργός Δικαιοσύνης

Επίσης συμμετείχε στην οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα ως υφυπουργός Εξωτερικών (Νοέμβριος 1989 - Φεβρουάριος 1990).

Ως υπουργός Δικαιοσύνης, είχε να αντιμετωπίσει την εξέγερση των κρατουμένων στις φυλακές Κορυδαλλού (Νοέμβριος 1995).

Ασχολήθηκε με τη συγγραφή έργων φιλοσοφίας και πολιτικής θεωρίας, και δημοσίευσε πολλά άρθρα και μελέτες, καθώς και το βιβλίο «*Από τον Αριστοτέλη στον Μαρξ και από τον Μαρξ στον Φρόυντ*» (1989).

Τον Σεπτέμβριο του 2012 ανέλαβε καθήκοντα προέδρου της Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας.

Πέθανε από καρδιακό επεισόδιο στις 25 Αυγούστου 2015, σε ηλικία 76 ετών, ενώ παραθέριζε στην Κορινθία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.assembly.coe.int/nw/xml/AssemblyList/MP-Details-EN.asp?MemberID=2827.
2. 1 2 3 4  www.assembly.coe.int/nw/xml/AssemblyList/MP-Details-EN.asp?MemberID=3109.
3. ↑  Who's who in Greece - 2001, Page 618
4. ↑
5. 1 2  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Δεκεμβρίου 2004. Ανακτήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2014.
6. ↑
7. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2015.

Πηγές
-----

* Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.114
Η αύξηση της θερμοκρασίας με το βάθος στο εσωτερικό της Γης, σύμφωνα με εκτιμήσεις
Η **γεωθερμική βαθμίδα** είναι ο ρυθμός με τον οποίο αυξάνεται η θερμοκρασία ως συνάρτηση του αυξανόμενου βάθους από την επιφάνεια προς το εσωτερικό της Γης. Μακριά από τα όρια μεταξύ τεκτονικών πλακών η γεωθερμική βαθμίδα έχει τιμές από 25 έως 30 °C ανά χιλιόμετρο βάθους κοντά στην επιφάνεια, στα περισσότερα μέρη του κόσμου. Παρότι το πρόθεμα «γεω-» αναφέρεται στη Γη, η έννοια μπορεί να χρησιμοποιηθεί αντιστοίχως και σε άλλους πλανήτες.

Η εσωτερική θερμότητα της Γης προέρχεται από ένα άθροισμα της θερμότητας που παραμένει από τον σχηματισμό του πλανήτη πριν απο δισεκατομμύρια έτη, της θερμότητας που εκλύεται ακόμη από τη διάσπαση ραδιενεργών ισοτόπων, της λανθάνουσας θερμότητας που εκλύεται από την κρυστάλλωση του πυρήνα και πιθανώς θερμότητας από άλλες πηγές. Τα κυριότερα ισότοπα που εκλύουν σήμερα θερμότητα στο βαθύ εσωτερικό της Γης είναι το κάλιο-40, το ουράνιο-238, το ουράνιο-235 και το θόριο-232. Στο κέντρο του πλανήτη η θερμοκρασία εκτιμάται σε 6.000 έως 7.000 K. Επειδή μεγάλο μέρος της θερμότητας παράγεται από τη ραδιενεργό διάσπαση, οι επιστήμονες πιστεύουν ότι κατά την πρώιμη ιστορία της Γης, προτού τα ισότοπα με μικρούς χρόνους ημιζωής εξαντληθούν, η παραγωγή θερμότητας στο εσωτερικό της Γης θα ήταν πολύ μεγαλύτερη: θα πρέπει να ήταν διπλάσια από τη σημερινή πριν από περίπου 3 δισεκατομμύρια έτη, οπότε και η γεωθερμική βαθμίδα ήταν υπερδιπλάσια (καθώς υπήρχε και μεγαλύτερη θερμοκρασία εξαιτίας του πλησιέστερου χρονικά σχηματισμού της Γης). Μεγαλύτερη γεωθερμική βαθμίδα συνεπάγεται ταχύτερα ρεύματα μεταφοράς υλικού στον μανδύα και άρα ταχύτερες κινήσεις των τεκτονικών πλακών, επιτρέποντας τη δημιουργία πετρωμάτων όπως ο κοματιίτης, που δεν είναι δυνατό να σχηματισθούν πλέον.

Δείτε επίσης
------------

* Θερμοβαθμίδα
* Γεωθερμία

Παραπομπές
----------

1. ↑  Sanders, Robert (2003-12-10). «Radioactive potassium may be major heat source in Earth's core». UC Berkeley News.. Ανακτήθηκε στις 2007-02-28.
2. ↑  Alfè, D.; Gillan, M.J.; Vocadlo, L.; Brodholt, J.; Price, G.D. (2002). «The *ab initio* simulation of the Earth's core». *Philosophical Transactions of the Royal Society* **360** (1795): 1227–44. doi:10.1098/rsta.2002.0992. PMID 12804276. Bibcode: 2002RSPTA.360.1227A.. Ανακτήθηκε στις 2007-02-28.
3. ↑  Vlaar, N.; Vankeken, P.; Vandenberg, A. (1994). «Cooling of the earth in the Archaean: Consequences of pressure-release melting in a hotter mantle». *Earth and Planetary Science Letters* **121** (1–2): 1–18. doi:10.1016/0012-821X(94)90028-0. Bibcode: 1994E&PSL.121....1V.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Ίναχος.

Ο **Δήμος Ινάχου** ήταν Δήμος της επαρχίας Βάλτου του Νομού Αιτωλοακαρνανίας. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αμφιλοχίας. Περιλάμβανε τα παρακάτω 15 διαμερίσματα, πρώην κοινότητες: Αγριδίου, Αλευράδας, Αμοργιανών, Βρουβιανών, Γιαννοπούλων, Εμπεσού, Μαλεσιάδας, Μπαμπαλιού, Πατιοπούλου, Περδικακίου, Πετρώνας, Ποδογοράς Βαρετάδας, Σταθά, Τρικλίνου, Χαλκιοπούλων.΄Εδρα του Δήμου είναι το Νέο Χαλκιόπουλο. Το Δήμο διέρρεε ο παραπόταμος του Αχελώου Ίναχος, απ' όπου πήρε το όνομά του ο Δήμος.
Η συνολική έκταση του δήμου ήταν 582.227 στρέμματα και αποτελούσε τον 6ο μεγαλύτερο Καποδιστριακό δήμο της Ελλάδας σε έκταση.Ο πληθυσμός του είναι 6.168 κάτοικοι (απογραφή 2001).

Διαίρεση
--------

Αναλυτικά τα δημοτικά διαμερίσματα και οι οικισμοί του δήμου:

 **Δ.δ. Χαλκιοπούλων**  [971]
* το Νέο Χαλκιόπουλο [608]
* οι Άγιοι Θεόδωροι [151]
* ο Άγιος Βλάσιος [16]
* ο Άγιος Μηνάς [42]
* ο Αγραπιδόκαμπος [61]
* η Ξωμερή [17]
* τα Προσήλια [10]
* οι Χαλκιόπουλοι [66]

 **Δ.δ. Αγριδίου**  [307]
* το Νέο Αγρίδι [134]
* η Δρομίτσα [47]
* η Κάμινος [126]

 **Δ.δ. Αλευράδας**  [151]
* η Αλευράδα [101]
* τα Κρεμαστά Συκιάς [27]
* τα Πιστιανά [23]

 **Δ.δ. Αμοργιανών**  [559]
* οι Αμοργιανοί [439]
* το Μαλαταίικο [53]
* το Πραντικό [3]
* το Χαμορίκι [64]

 **Δ.δ. Βρουβιανών**  [412]
* τα Βρουβιανά [277]
* το Αυλάκι [135]

 **Δ.δ. Γιαννοπούλων**  [252]
* τα Παλιάμπελα [232]
* οι Γιαννόπουλοι [20]

 **Δ.δ. Εμπεσού**  [615]
* ο Εμπεσός [488]
* το Γραμματσούλι [21]
* ο Σκατζόκαμπος [88]
* η Συκιά [10]
* η Φτελιά [8]

 **Δ.δ. Μαλεσιάδας**  [568]
* η Νέα Μαλεσιάδα [495]
* ο Άνω Κάμπος [50]
* το Μαρανέλι [23]

 **Δ.δ. Μπαμπαλιού**  -- το Μπαμπαλιό [126]
 **Δ.δ. Πατιοπούλου**  [661]
* το Πατιόπουλο [92]
* ο Θύαμος [421]
* τα Πετσάλια [124]
* η Φράγκου [24]

 **Δ.δ. Περδικακίου**  [466]
* το Περδικάκι [418]
* τα Πηγάδια [48]

 **Δ.δ. Πετρώνας**  [232]
* η Πετρώνα [126]
* το Βαρκό Κυπριό [38]
* η Υπαπαντή [68]

**Δ.δ. Ποδογοράς**  (πρώην κοινότητας Βαρετάδας) -- η Ποδογορά [172]
 **Δ.δ. Σταθά**  [467]
* ο Σταθάς [168]
* η Παυλιάδα [17]
* η Ποταμιά [282]

 **Δ.δ. Τρικλίνου**  [310]
* το Τρίκλινο [288]
* το Αμπέλι [22]

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δείτε: *Κατάλογος δήμων του σχεδίου Καποδίστριας ανά έκταση*

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Δήμος Ινάχου

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του Νομού Αιτωλοακαρνανίας |
| --- |
|  |
| 
Αγγελοκάστρου · Αγρινίου · Αιτωλικού · Αλυζίας · Αμφιλοχίας · Ανακτορίου · Αντιρρίου · Αποδοτίας · Αρακύνθου · Αστακού · Θέρμου · Θεστιέων · Ινάχου · Κεκροπίας · Μακρυνείας · Μεδεώνος · Μενιδίου · Μεσολογγίου · Ναυπάκτου · Νεάπολης · Οινιάδων · Παναιτωλικού · Παραβόλας · Παρακαμπυλίων · Πλατάνου · Πυλήνης · Στράτου · Φυτειών · Χάλκειας |

 |
Ο **Δήμος Θηβαίων** του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση του παλαιότερου δήμου Θηβαίων και των γειτονικών του παλαιότερων κοινοτήτων, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Θηβαίων. Έδρα του δήμου ήταν Θήβα και ο πληθυσμός του ήταν 23.820 κάτοικοι. Περιλάμβανε 6 δημοτικά διαμερίσματα: Αμπελοχωρίου, Ελεώνος, Θηβαίων, Μουρικίου, Νεοχωρακίου και Υπάτου. Αποτελούταν από 9 οικισμούς.
Απέχει 90 χιλιόμετρα από την Αθήνα και σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν ο μεγαλύτερος δήμος στο νομό Βοιωτίας.

Οικονομία της περιοχής του δήμου
--------------------------------

Σημαντικό ποσοστό των κατοίκων απασχολείται στον πρωτογενή τομέα. Η ενασχόληση στο δευτερογενή τομέα είναι επίσης αυξημένη. Τα τελευταία χρόνια ωστόσο λόγω της αποβιομηχάνισης και της έλλειψης κινήτρων για νέες επενδύσεις ο δείκτης της ανεργίας έχει ανέβει κατακόρυφα. 

Ο τριτογενής τομέας μπορεί να χαρακτηριστεί αναπτυσσόμενος με λίγες και μεμονωμένες πρωτοβουλίες, οι οποίες εστιάζονται κυρίως στον τομέα των μεταφορών και της διοίκησης συστημάτων εφοδιασμού (logistics). Εξάλλου, στη Θήβα λειτουργεί από το 2005 αντίστοιχο τμήμα ΤΕΙ, παράρτημα του ΤΕΙ Χαλκίδας.

Διαίρεση
--------

Ο δήμος θηβαίων περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (πραγματικοί πληθυσμοί):

 **Δ.δ. Θηβαίων**  -- η Θήβα [21.211]
 **Δ.δ. Αμπελοχωρίου**  -- το Αμπελοχώρι [324]
 **Δ.δ. Ελεώνος**  -- ο Ελεώνας [724]
 **Δ.δ. Μουρικίου**  [619]
* το Μουρίκι [437]
* το Καστρί [10]
* τα Πλατανάκια [172]

 **Δ.δ. Νεοχωρακίου**  -- το Νεοχωράκι [557]
 **Δ.δ. Υπάτου**  [385]
* το Ύπατο [382]
* η Μονή Μεταμορφώσεως Σωτήρος Σαγματά [3]

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Βοιωτίας |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
* Λεβαδέων
* Θηβαίων
* Ακραιφνίας
* Αλιάρτου
* Αράχωβας
* Βαγίων
* Δαύλειας
* Δερβενοχωρίων
* Διστόμου
* Θεσπιέων
* Θίσβης
* Κορώνειας
* Οινοφύτων
* Ορχομενού
* Πλαταιών
* Σχηματαρίου
* Τανάγρας
* Χαιρώνειας
 |
|  |
| Κοινότητες | 
* Αντίκυρας
* Κυριακίου
 |

 |
Ο **Βύρων Καραπαναγιώτης** (1894 - 1968) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός, επί σειρά ετών βουλευτής Λέσβου με το κόμμα Φιλελευθέρων του Ελευθέριου Βενιζέλου και υπουργός της κυβέρνησης Τσουδερού στο Κάιρο της Αιγύπτου.

Γόνος γνωστής οικογένειας της Μυτιλήνης και ειδικότερα του χωριού Μόρια της Λέσβου, που βρίσκεται πολύ κοντά στην πόλη της Μυτιλήνης, γεννήθηκε το 1894. Υπήρξε στενός συνεργάτης του Ελευθέριου Βενιζέλου και χρημάτισε βουλευτής Λέσβου και υπουργός των κυβερνήσεων Ελ. Βενιζέλου, ενώ συμμετείχε επίσης και στο κίνημα Νικολάου Πλαστήρα.

Στην αρχή ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία καθώς αποφοίτησε από την Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1916. Έλαβε μέρος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στο κίνημα της Εθνικής Άμυνας καθώς και στην Μικρασιατική Εκστρατεία. Συμμετείχε επίσης ως αναπληρωματικό μέλος του Έκτακτου Στρατοδικείου που δίκασε τους οκτώ κατηγορούμενους στην δίκη των έξι. Το 1924 έγινε υπουργός Συγκοινωνίας στην Κυβέρνηση Ανδρέα Μιχαλακόπουλου. Όταν αποστρατεύθηκε το 1926 ασχολήθηκε πλέον ενεργά με την πολιτική, όπως αναφέρεται παραπάνω. Είχε εκλεγεί μέλος της Δ΄ Συντακτικής Συνέλευσης.

Στις εκλογές του 1928 εκλέχτηκε βουλευτής με το κόμμα του Βενιζέλου, καταλαβάνοντας την πρώτη θέση σε σταυρούς στη Λέσβο με 15.570, με δεύτερο το Γεώργιο Παπανδρέου. Ο Καραπαναγιώτης ανέλαβε το Υπουργείο Δημοσίων Έργων.

Ο γιος του ο Λέων Καραπαναγιώτης γεννήθηκε το 1931 στην Αθήνα, όπου εργάστηκε στην ενήλικη ζωή του σε διευθυντικές θέσεις στο δημοσιογραφικό οργανισμό Λαμπράκη.

To 1941 με την κατάληψη της Αθήνας ο Βύρων κατέφυγε με την οικογένειά του στην Αίγυπτο, στο Κάιρο, όπου συνδέθηκε με το Δημήτρη Λαμπράκη με στενή φιλία. Στις 23/25 Μαρτίου 1943 ανέλαβε Υπουργός Στρατιωτικών στην κυβέρνηση του Εμμανουήλ Τσουδερού. Παρατήθηκε απ' αυτή στις 14 Απριλίου 1944.

Το 1964 στην κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου διορίστηκε από τον Υπουργό Προεδρίας Ανδρέα Παπανδρέου στη διοίκηση του ΟΤΕ.

Απεβίωσε το 1968 σε ηλικία 74 ετών.

Εγγονή του είναι η Τατιάνα Καραπαναγιώτη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σαλαβός, Στράτος. «Δεύτερη Ανάγνωση - EmprosNet.gr». *www.emprosnet.gr*. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουνίου 2019.
2. 1 2  «Η παντοδυναμία και η παρακμή του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη - Μέρος Β΄». *UNFOLLOW*. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουνίου 2019.

Πηγές
-----

* 'Ιδρυμα Ιστορίας του Ελευθερίου Βενιζέλου, *Η δίκη των οκτώ και η εκτέλεση των εξι*, Αθήνα 2010, σελ. 90
Structure of PuB2: άτομα βορίου με κόκκινο χρώμα συνδεδεμένο σε εξαγωνικό δίκτυο· άτομα μετάλλου με πράσινο χρώμα σε αλληλοπλεγμένα στρώματα
Structure of PuB6 (άτομα βορίου σε οκταεδρικές ομάδες με κόκκινο χρώμα με άτομα πλουτωνίου με μπλέ χρώμα σε κυβικές κορυφές· η απεικόνιση συγκόλλησης είναι αφελής
Πολλά βορίδια πλουτωνίου μπορούν να παραχθούν με άμεσο συνδυασμό σκόνης πλουτωνίου και βορίου σε αδρανή ατμόσφαιρα με μειωμένη πίεση.

Το **PuB** αναφέρθηκε ότι παράγεται στους 1200 °C με ποσοστό 40 - 70% βόριο. Πιθανόν να έχει έναν δεσμό Pu - B με μήκος 2.46 Å και την κρυσταλλική δομή του NaCl όπως γίνεται και με το TiB, το ZrB και το HfB. Η ύπαρξη του PuB αμφισβητήθηκε αργότερα βάσει διαφόρων επιχειρημάτων .

Το **PuB2** παράγεται στους 800 °C και έχει μία απλή κρυσταλλική δομή όπως τα περισσότερα άλλα μεταλλικά διβορίδια.

Στους 1200 °C με 70 - 85% βόριο, μείγματα από **PuB4** και **PuB6** παράγονται, με περισσότερο από την τελευταία καθώς η θερμοκρασία αυξάνει· το PuB4 έχει τετραγωνική δομή (το ίδιο σαν το UB4), και το PuB6 έχει κυβική δομή, την ίδια όπως όλα τα εξαβορίδια (CaB6, LaB6 κτλ.) .

Το πιο αξιοσημείωτο βορίδιο του πλουτωνίου είναι αναμφισβήτητα το **PuB100** (εκατονταβοριούχο πλουτώνιο). Η ύπαρξή του  αποδεικνύει τη σημασία της μόλυνσης στην έρευνα των βοριδίων διότι τόσο χαμηλό ποσοστό όσο 1% μιας πρόσμιξης είναι ικανό να αλλάζει τη δομή του κρυστάλλου του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  B J McDonald; W I Stuart (1960). «The crystal structures of some plutonium borides». *Acta Cryst.* **13** (5): 447–448. doi:10.1107/S0365110X60001059.
2. 1 2  Inorg. Chem. (1965). «Plutonium Borides». *Inorganic Chemistry* **4** (8): 1237–1239. doi:10.1021/ic50030a037.
Η **Γενειοφόρος Χαλκή Κεφαλή** είναι τμήμα αρχαίου αττικού χάλκινου ανδριάντα. Βρέθηκε το 1886 στις ανασκαφές της Ακρόπολης κοντά στο βόρειο τείχος μεταξύ των Προπυλαίων και του Ερεχθείου. Φυλάγεται στο Εθνικό Μουσείο στην Αθήνα με τον αριθμό ευρετηρίου 6446.

Περιγραφή
---------

Η χάλκινη κεφαλή έχει μέγεθος περίπου φυσικό, ίδιο με αυτό ενός άνδρα μέσης ηλικίας. Το όλο πρόσωπο είναι συμμετρικό. Το πηγούνι έχει σχήμα σφηνοειδές, τα χείλη του στόματος είναι παχιά και σχηματίζουν την χαρακτηριστική διαστολή, το γνωστό αρχαϊκό μειδίαμα. Τα μάτια είναι μακρόστενα, η μύτη λεπτή, τα φρύδια γοητεύουν με την άψογη καμπύλη τους. Οι ένθετες κόρες των οφθαλμών λείπουν. Το μακρουλό σχήμα του κεφαλιού είναι παράξενο, και εξηγείται καλύτερα αν στο κεφάλι ήταν προσαρμοσμένη μια περικεφαλαία. Το μουστάκι, τα γένια και η κόμη είναι περιποιημένα και χαραγμένα με λεπτομέρεια. Το εσωτερικό της κεφαλής αποτελεί πήλινος πυρήνας.

Ερμηνεία
--------

Η γενική εντύπωση του έργου θυμίζει κάπως τα γνωστά αγάλματα από την Αίγινα. Γι' αυτό και εξάγεται το συμπέρασμα πως το χέρι του Αττικού καλλιτέχνη που το έφτιαξε, είχε επηρεαστεί από τους σύγχρονους συναδέλφους του στο γειτονικό νησί. Υπερτερεί δε ως προς την ζωντάνια της έκφρασής σε σύγκριση με το καθ' εαυτό Αιγινίτικο ύφος. Σίγουρα παρουσίαζε κάποιον θνητό, αφού ο καλλιτέχνης προσπάθησε να αποδώσει ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Ίσως να απεικονίζει κάποιον πολεμιστή, ο οποίος αφιέρωσε τον ανδριάντα του στην Αθηνά, όπως ήταν συνηθισμένο την εποχή του 6ου και 5ου π.Χ. αιώνα.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Αν και το υπόλοιπο του ανδριάντα δεν σώθηκε, αναγνωρίζουμε την χαρακτηριστική τέχνη της προπερσικής χρονικής περιόδου. Βρέθηκε επίσης στην επίχωση της Ακρόπολης, η οποία έγινε λίγο μετά την αποχώρηση των Περσών, και κατά την παλινόρθωση του Ιερού Βράχου.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία (1906). *Μνημεία της Ελλάδος*. Αθήνα: Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. σελίδες 28–30. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
* Boetticher, Adolf (1842-1901) (1988). *Die Akropolis von Athen nach den Berichten der alten und den neusten Erforschungen* (στα Γερμανικά). Berlin: J. Springer. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
* Rufus Byam Richardson (1845-1914) (1911). *A history of Greek sculpture* (στα Αγγλικά). New York, Cincinnati: American book company. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
* Νικόλαος Καλτσάς (2007). *Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο*. Αθήνα: ΟΛΚΟΣ, ISBN 978-960-89339-1-0. σελ. 251. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιουνίου 2014. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2011. CS1 maint: Unfit url (link)
Το έκθεμα αυτό είναι πλαστικό (όχι γλυπτό) από τερακότα βοιωτικού εργαστηρίου. Ανήκε στην συλλογή Λεμπ που δωρίστηκε στην Κρατική αρχαιολογική συλλογή Μονάχου και εκτίθεται εκεί.

Περιγραφή
---------

Είναι κατασκευασμένο από φαιό πηλό και παριστάνει μια καθημερινή σκηνή. Ένα μικρό κοριτσάκι, σε ηλικία πριν το βάδισμα παίζει καθιστό στη γη. Έχει στρέψει το βλέμμα του σε κάποιον, ίσως στον παρατηρητή και του απευθύνει την προσοχή με το δεξί χέρι υψωμένο. Φοράει χιτώνιο χωρίς μανίκια, χρώματος μπλε.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
--------------------------------

Πρόκειται για τερακότα. Το μικρό παιδάκι είναι σαν να σου λέει «πάρε με αγκαλίτσα». Είναι εξαίρετο έργο του 300 π.Χ..

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Τζέιμς Λεμπ (1867-1933), Γιοχάνες Ζίβεκινγκ (1869-1942) (1916). *Die Terrakotten der Sammlung Loeb, Band 2*. München: A. Buchholz. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2011.
Ο **Γοδεφρείδος ντε Τουρναί** (Geoffroy de Tournay) ήταν Γαλλικής καταγωγής βαρώνος των Καλαβρύτων (1263-1278). 

Κατά τη Ελληνική και Γαλλική έκδοση του χρονικού του Μορέως, ήταν γιος του σταυροφόρου και 1ου βαρώνου των Καλαβρύτων Όθων του Τουρναί που είχε πάρει τα 12 τιμάρια από τον Σαμπλίτη το 1209. Κατά την Αραγωνική όμως έκδοση το 1209 ο Γουλιέλμος Σαμπλίτης έδωσε στον Γοδεφρείδο φέουδο με 12 τιμάρια στην περιοχή του κάστρου της Κλοκίνας στα Καλάβρυτα. Σύγχρονες έρευνες δείχνουν την πρώτη εκδοχή σαν σωστή. Άλλη εκδοχή λέει ότι ήταν διάδοχος του Ιωάννη και ο Γοδεφρείδος ήταν ο 3ος στη σειρά βαρώνος. 

Διατηρούσε καλές σχέσεις με τους Ανδεγαυούς πρίγκιπες, το ελληνικό χρονικό αναφέρει τη μεγάλη συμπάθεια που έτρεφε για το πρόσωπό του ο Κάρολος των Ανζού και τη μεγάλη τους φιλία. Πήρε μέρος το 1268 στη Μάχη του Ταλιακότσο στην Ιταλία υπό την αρχηγία του Γουλιέλμου.

Με τη σύζυγό του, της οποίας δεν είναι γνωστό το όνομα, απέκτησε τρία παιδιά τον Ιωάννη, τον Όθωνα και την Κασσάνδρα που αργότερα παντρεύτηκε με τον νεότερο γιο του Μάρκου Σανούδου του Δούκα της Νάξου .

Πηγές
-----

* Juan Fernández de Heredia, Alfred Morel -Fatio, Libro de los fechos et conquistas del principado de la Morea compilado por comandamiento de Don, Imprimerie Jules -Guillaume Fick 1885, (Αραγωνικό Χρονικό)
* Το Χρονικόν του Μωρέως
* Latin Lordships in Greece

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δήμος Καλαβρύτων, Φραγκοκρατία Αρχειοθετήθηκε 2013-06-30 στο Wayback Machine. ανακτήθηκε 12 Μαρτίου 2013
2. ↑  [...]Λοιπὸν καθὼς ἀφέντευεν ὁ ρῆγας τὸν Μορέαν,
 ἦσαν ἐτότε εἰς τὸν Μορέαν εἰς τὸν καιρὸν ἐκεῖνον
 ὁκάποιοι δύο καβαλλάριοι, ἐνῷ ἦσαν φλαμουριάροι.
 Ὁ ἕνας ἄκουεν Τζαντεροῦς, κοντόσταυλος ὁ μέγας
 Η ΚΥΡΑ ΤΟΥ ΜΟΡΕΩΣ ΙΣΑΒΕΛΛΑ ΒΙΛΛΑΡΔΟΥΪΝΗ
 τοῦ πριγκιπάτου τοῦ Μορέως ἦτον ἐτότε ἐκεῖνος·
 κι ὁ ἄλλος ὁ μισὶρ Ντζεφρὲς ντὲ Τουρνᾶ τὸ ἐπίκλην.[...]Το Χρονικόν του Μωρέως, 589
3. ↑  [...]τὸν μισὲρ Ντζεφρὲ ντὲ Ντουρνᾶ κι ἄλλους καβαλλαρίους,
 εἰς ἀριθμὸν τετρακοσίων ἀπάνω εἰς τὰ φαριά τους[...]Το Χρονικόν του Μωρέως
4. ↑  Τιμολέων Αμπελάς, Ιστορία της Νήσου Σύρου, Ερμούπολη Σύρου 1874, σελ. 394. Ανακτήθηκε 30 Ιουλίου 2018
Συντεταγμένες: 65°30′N 17°0′W﻿ / ﻿65.500°N 17.000°W﻿ / 65.500; -17.000

Η **Βορειοανατολική Ισλανδία** (ισλανδικά: Norðurland eystra) είναι μια από τις οχτώ περιφέρειες της Ισλανδίας. Η πρωτεύουσά της είναι η Άκουρεϊρι. Έχει έκταση 21.968 τ. χλμ. και πληθυσμό 29.361 κατοίκων (2016) με πυκνότητα 1,3 κατοίκων ανά τ. χλμ.

Γεωγραφία
---------

Η Βορειοανατολική Ισλανδία βρίσκεται βορειοανατολικά της Ισλανδίας. Συνορεύει στα δυτικά με τη Βορειοδυτική, στα ανατολικά με την Ανατολική και στα νοτιοδυτικά με τη Νότια. Έχει 12.737 τ. χλμ.. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη περιφέρεια της Ισλανδίας μετά τη Νότια και την Ανατολική Ισλανδία.

Σε ένα μικρό μέρος στα νοτιοδυτικά βρέχεται από τη Λίμνη Χοφσιοκούλ. Η σημαντικότερη λίμνη είναι η Μίβατν. Άλλες λίμνες είναι η Μάσβατν, η Καλμανστιόρν, η Ενγκιβάτν, η Μιδτιόρν, η Καλφμποργκαραρβάτν, η Μπρουννβάτν, η Καλφατιόρν, η Ενγκιλιόρν και η Σαντβάτν.

Επαρχίες
--------

Η Βορειοανατολική Ισλανδία συμπεριλαμβάνει τρεις επαρχίες: την Εϋγιαφιαρδαρσέσλα, την Νόρδουρ-Θινγκεϋγιαρσίσλα και την Σούδουρ-Θινγκεϋγιαρσίσλα.

Δήμοι
-----

Η Βορειοανατολική Ισλανδία συμπεριλαμβάνει 13 δήμους:

* Αρναρνεσρεπούρ
* Γκριτουμπακκαρεπούρ
* Εϋγιαφιαρφαρσβέιτ
* Θινγκεϋηιαρσβέιτ
* Λανγκανεσμπίγκδ
* Νορδουρθίνγκ
* Νταλβικουρμπίγκδ
* Σβαλμπαρδσρεπούρ
* Σβαλμπαρδσστρανταρεπούρ
* Σκουτουσταφρεπούρ
* Τιορνεσρεπούρ
* Φιαλλαμπίγκδ
* Χοργκαρμπίγκδ

Δημογραφία
----------

Σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση του 2016, η Βορειοανατολική Ισλανδία έχει 29.361 κατοίκους με πυκνότητα 1,3 κατοίκων ανά τ. χλμ. Πρωτεύουσα είναι η Άκουρεϊρι με πληθυσμό 18.139 κατοίκων.

Πόλεις
------

* Άκουρεϊρι
* Νταλβίκ
* Ολαφσφιορδούρ
* Σινγκουλφιορδούρ
* Φιαλλαμπίγκδ
* Χρίσεΰ
* Χουσαβίκ

Εικόνες
-------

* Η ΆκουρεϊριΗ Άκουρεϊρι
* Η ΣινγκουλφιορδούρΗ Σινγκουλφιορδούρ
* Η Εκκλησία της ΣινγκουλφιορδούρΗ Εκκλησία της Σινγκουλφιορδούρ
* Η ΧουσαβίκΗ Χουσαβίκ

Δείτε επίσης
------------

* Περιφέρειες της Ισλανδίας

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Στατιστικά πληθυσμού.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Norðurland eystra στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Περιφέρειες της Ισλανδίας |
| --- |
|  |
|  | 
* Πρωτεύουσα
* Νότια Χερσόνησος
* Δυτική
* Δυτικά Φιόρδ
* Βορειοδυτική
* Βορειοανατολική
* Ανατολική
* Νότια
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 4151594433405352580

 |

 |
Ο **Γοδεφρείδος**, γερμ. Gottfried (1265 - 19 Οκτωβρίου 1310) από τον Οίκο του Χοενλόε ήταν ο 14ος μεγάλος μάγιστρος του Τευτονικού Τάγματος (1297-1303).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Κραφτ Α΄ του Χοενλόε-Βάικερσχαϊμ και της πρώτης συζύγου του Βίλεμποργκ του Βέρτχαϊμ. Καταγόταν από τον πλούσιο κλάδο του Χοενλόε του κάστρου Χόλαχ, κοντά στο Ούφενχαϊμ. Ήταν μικρανιψιός του Ερρίκου, 7ου μεγ. μαγίστρου των Τευτόνων ιπποτών.

Ο Γοδεφρείδος εισήλθε στο Τευτονικό Τάγμα το 1279 και έγινε ιππότης-διοικητής (Komtur) στη Φραγκονία το 1290. Το 1294 προήχθη σε μεγάλο μάγιστρο του Τάγματος (Deutschmeister), που ήταν η θέση του μαγίστρου στον κλάδο του Τάγματος μέσα στη Γερμανία. Καθώς ήταν σε στενή σχέση με τον μάγιστρο Κορράδο του Φόιχτβανγκεν, εκλέχθηκε διάδοχός του από το ανώτατο συμβούλιο του Τάγματος (Capitulum) στη Βενετία το 1297.

Εθεωρείτο ως αδρανής σε σχέση με την εξάπλωση του Τευτονικού Τάγματος στην Πρωσία και τη Λιβονία, καθώς και ότι δεν εισάκουσε τα αιτήματα που έγιναν από τις περιοχές αυτές. Έτσι ο Σύλλογος του Τάγματος συγκεντρώθηκε στο Μέμελ και ζήτησε την παραίτησή του, η οποία υπεγράφη στο Έλμπινγκ στις 18 Οκτωβρίου 1303.

Ο Γοδεφρείδος άφησε την Πρωσία και εγκαταστάθηκε στη Γερμανία, όπου έλαβε τη διοίκηση της Φραγκονίας (Deutschordensballei Franken). Προσπάθησε να επανεγκατασταθεί ως μεγ. μάγιστρος, αλλά η διεκδίκησή του απορρίφθηκε από τους συντρόφους του ιππότες-αδελφούς, που είχαν εκλέξει τον Ζίγκφριντ του Φόιχτβανγκεν. Ο Γοδεφρείδος εγκαταστάθηκε στο Ουλμ ως το 1307, οπότε μετακόμισε στο Μέργκεντχαϊμ, όπου και απεβίωσε τρία έτη μετά. Τάφηκε στο Μάρμπουργκ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 123677572. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2015.

Πηγές
-----

* Urban, William (2003). The Teutonic Knights: A Military History. London: Greenhill Books. p. 290. ISBN 1-85367-535-0.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 37831702
* **Europeana**: agent/base/392
* GND: 123677572

 |

 |
**Γενικές εκλογές** διεξήχθησαν στο Μπαχρέιν στις 22 Νοεμβρίου 2014, με έναν δεύτερο γύρο στις 29 Νοεμβρίου στις περιφέρειες όπου κανείς υποψήφιος δεν συμπλήρωσε άνω του 50% των ψήφων.[1][2] Στις εκλογές δεν πήραν μέρος σε ένδειξη διαμαρτυρίας η σιιτική ισλαμιστική αντιπολίτευση.[3] Η κυβέρνηση ανακοίνωσε συμμετοχή της τάξης του 52,6%,[4] παρότι η αντιπολίτευση ισχυρίστηκε ότι η προσέλευση στις κάλπες δεν ξεπέρασε το 30%.[5] Συνολικά 9 πολιτικά κόμματα πήραν μέρος στις εκλογές. Η ορκωμοσία της Εθνοσυνέλευσης με τη νέα της σύνθεση έγινε στις 14 Δεκεμβρίου.

Αποτελέσματα
------------

Οι ανεξάρτητοι κέρδισαν 37 επί συνόλου 40 εδρών με τους Σουνίτες Ισλαμιστές να χάνουν τις 2 από τις 5 τους έδρες. Ο αριθμός των σιιτών βουλευτών μειώθηκε στους 14 εξαιτίας του μποϊκοτάζ από την αντιπολίτευση. Η εκπροσώπηση των γυναικών έπεσε από 4 σε 3.[6][7]

**Συμβούλιο Αντιπροσώπων του Μπαχρέιν, 22 και 29 Νοεμβρίου 2014**

ε • σ | Κόμμα | Ιδεολογία | Υποψήφιοι | Εκλεγέντες - 1ος γύρος | Τελικός γύρος | Εκλεγέντες - 2ος γύρος | Εκλεγέντες - Σύνολο | Εκλεγέντες - Προηγούμενη βουλή | Εκλεγέντες - Μεταβολή |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | Al Asalah | Σουνίτες σαλαφιστές | 6 | 1 | 3 | 1 | 2 | 3 | -1 |
|  | Ισλαμική Κοινωνία Αλ Μενμπάρ | Σουνίτες ισλαμιστές | 5 | - | 4 | 1 | 1 | 2 | -1 |
|  | Al Meethaq | Φιλελεύθεροι | 3 | - | 2 | - | - | - | - |
|  | Al Wasat |  | 4 | - | 2 | - | - | - | - |
|  | Al Watan |  | 10 | - | 2 | - | - | - | - |
|  | Al Wasat al Arabi |  | 1 | - | 1 | - | - | - | - |
|  | Συνάθροιση για την Εθνική Ενότητα |  | 7 | - | - | - | - | - | - |
|  | Αλ Γουεφάκ | Σιίτες ισλαμιστές | - | - | - | - | - | 18 | -18 |
|  | Ανεξάρτητοι | Διάφοροι | 230 | 5 | 54 | 32 | 37 | 17 | +20 |
|  | **Σύνολο** | 266 | 6 | 68 | 34 | 40 | 40 |  |
|  |
| Πηγή: «Bahrain’s political societies lose big in polls». *Gulf Daily News*. 30-11-2014. .  |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kingdom of Bahrain: Election for Majlis al-Nuwab (Council of Representatives) IFES
2. ↑  «Bahrain ‘fully ready for elections’». Gulf News. 21-11-2014. .
3. ↑  «A day of firsts in Bahrain elections». Gulf News. 21-11-2014. .
4. ↑  «Justice Minister hails successful parliamentary and municipal polls». Bahrain News Agency. 29-11-2014. .
5. ↑  «Bahrain gears up for run-off elections». Al Jazeera. 28-11-2014. .
6. ↑  «Bahrain: 14 Shiite Candidates Win Seats After Runoff Elections». Associated Press. 30-11-2014. .
7. ↑  «Bahrain’s political societies lose big in polls». Gulf News. 1-12-2014. .
Συντεταγμένες: 41°02′59″N 29°00′40″E﻿ / ﻿41.04972°N 29.01111°E﻿ / 41.04972; 29.01111

Διασταύρωση οδών στη περιοχή Γιλντίζ
Μία από τις σημαντικότερες αριστοκρατικές συνοικίες της Κωνσταντινούπολης είναι το **Γιλντίζ** (= άστρο) που βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή του Διπλοκιονίου, σημερινό Μπεσικτάς, νότια του Ορτάκιοϊ, επί της ευρωπαϊκής Τουρκίας.

Η συνοικία αυτή εκτείνεται από την παραλία του μέσου Βοσπόρου σε τριγωνικό σχήμα με κορυφή τη λοφοσειρά που συνεχίζει στη περιοχή Ορτάκιοϊ. Πρόκειται για μια δασόφυτη περιοχή που παλαιότερα μέχρι τον 16ο αιώνα αποτελούσε τόπο για κυνήγι κυρίως από τους Σουλτάνους που θαυμάζοντας την ομορφιά του τοπίου και την ωραία θέα που παρείχε επί της ασιατικής ακτής του Βοσπόρου έθεσαν αυτή υπό την προστασία τους μεταμορφώνοντάς την σε ένα τεράστιο άλσος.  

Ιδιαίτερο υπήρξε το ενδιαφέρον του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ όπου επέλεξε σε μία από τις κορυφές των λόφων αυτής και ανήγειρε το ομώνυμο ανάκτορο Γιλντίζ, ένα συγκρότημα κτιρίων, χωρίς ενιαίο αρχιτεκτονικό σχέδιο, που χωρίζεται σε τρεις ζώνες. Αργότερα άρχισε και η κατασκευή σ' αυτό μεγάλου στρατοπέδου, με χώρους παρατάξεων καθώς και ξύλινων επαύλεων για κατοικίες στρατιωτικών επιβαρύνοντας έτσι ιδιαίτερα το χώρο. 

Μετά δε τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την ανακήρυξη της Τουρκικής Δημοκρατίας η περιοχή αυτή άρχισε να επιβαρύνεται οικιστικά ακόμα περισσότερο. Το 1950 η κατασκευή του νέου περιφερειακού αυτοκινητοδρόμου χώρισε την περιοχή στα δύο, καταστρέφοντας κυριολεκτικά το βορειοδυτικό τμήμα του άλσους, ενώ το 1970 ξεκινώντας η κατασκευή της γέφυρας του Βοσπόρου στο Γιλντίζ επιλέχθηκε η κατασκευή του μεγάλου ευρωπαϊκού οδικού κόμβου σύνδεσης των λεωφόρων και άλλων δρόμων με αυτή επιφέροντας έτσι τεράστια συγκοινωνιακή κίνηση στη περιοχή με ότι επιβαρυντικό για το περιβάλλον μπορεί αυτό να σημαίνει.

Σήμερα στο Γιλντίζ υφίστανται εκτός του ομώνυμου ανακτόρου, το ομώνυμο άλσος, που αποτελεί τμήμα πλέον του αρχικού, το ομώνυμο τζαμί, καθώς και το ομώνυμο τεχνολογικό Πανεπιστήμιο. Η δε παραλία του Γιλντίζ αποτελεί μια ιδιαίτερα πολυσύχναστη περιοχή.

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γιλντίζ (Μπεσίκτας)** |

* Ανάκτορο Γιλντίζ

Πηγές
-----

* Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τομ.Η΄, σ.372.
* John Freely "The Companion Guide to TURKEY" Εκδόσεις Collins London 1986, σελ.87
Η **Γιαουαρκότσα** (*Yahuarcocha*) ή **Γιαβαρκούτσα** (*Yawarkucha*) είναι λίμνη στο κράτος του Ισημερινού, στα ανατολικά της πόλεως Ιμπάρα, στη βόρεια Επαρχία Ιμπαβούρα. Η επιφάνεια της λίμνης βρίσκεται σε υψόμετρο 2.189 έως 2.190 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η Γιαουαρκότσα δημιουργήθηκε από το νερό της τήξεως παγετώνων κατά το τέλος της τελευταίας Εποχής των Παγετώνων, περί το 10.000 π.Χ..

Η λίμνη προσελκύει τουρίστες εξαιτίας του όμορφου τοπίου της.

Το όνομα της λίμνης προέρχεται από τη φράση της γλώσσας κίτσβα (μία των γλωσσών κέτσουα) *yawar kucha*, που σημαίνει «λίμνη του αίματος». Η αιτία της ονομασίας υπήρξε το αποτέλεσμα μιας μάχης και συνακόλουθης σφαγής που έλαβε χώρα στην περιοχή κατά την κατάκτηση της περιοχής από τους Ίνκας στα τέλη του 15ου ή τις αρχές του 16ου αιώνα, λίγο πριν την άφιξη των πρώτων Ευρωπαίων. Οι τοπικές φυλαρχίες, γνωστές ως Καράνκι (*Caranqui*) αντιστάθηκε λυσσαλέα κατά της εισβολής των Ίνκας και ο Αυτοκράτορας των Ίνκας Ουάινα Κάπακ τελικώς τους νίκησε κοντά στη σημερινή πόλη Ιμπάρα. Σύμφωνα με τον Ισπανό χρονικογράφο της εποχής Μιγέλ Καβέλο δε Βαλβόα, ο Ουάινα Κάπακ διέταξε τη σφαγή όλων των ανδρών του Καράνκι ως αντίποινα για την αντίστασή του. Η σφαγή των χιλιάδων αυτών ανθρώπων έγινε στις ακτές της λίμνης που από τότε έγινε γνωστή ως *Yawar Kucha*, Λίμνη του αίματος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Google Earth
2. ↑  «Laguna de Yahuarcocha» Αρχειοθετήθηκε 2019-12-15 στο Wayback Machine. ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2017
3. ↑  Bray, Tamara L. και Echeverría Almeida, José : «The Late Imperial Site of Inca-Caranqui, Northern highland Ecuador at the End of Empire», *Nampo Pacha, journal of Andean Archaeology*, τόμ. 34 (2014), No. 2, σσ. 179-181
Η βουκολική ή ποιμενική ποίηση είναι ποίηση που περιγράφει ή εξυμνεί τη ζωή, τα αισθήματα και τα συναισθήματα των βοσκών. Πρωτοπαρουσιάστηκε την εποχή που ο άνθρωπος ήταν δεμένος περισσότερο με τη γη και ο πολιτισμός του ήταν γεωργικός.

Ως πρώτος βουκολικός ποιητής αναφέρεται ο Δάφνις, γιος του Ερμή και μιας νύμφης. Το βέβαιο είναι πως το πρώτο βουκολικό ποίημα το έγραψε το 600 π.Χ. ο Στησίχορος με τον τίτλο "Δάφνις", αν και πολλοί υποστήριξαν ότι το πρώτο ποίημα του είδους το έγραψε κάποιος βοσκός που λεγόταν Δίομος. Πάντως τα σπουδαιότερα μέρη όπου γράφτηκε βουκολική ποίηση ήταν η Λακωνία, η Σικελία, και η Νότια Ιταλία και ο μεγαλύτερος βουκολικός ποιητής της αρχαιότητας ήταν ο Θεόκριτος με το έργο του '' Ειδύλλια'' ( ελληνιστική περίοδος 323 - 30πΧ) και έπειτα ο Βίων και ο Μόσχος 

Τα παλιά χρόνια τα βουκολικά ποιήματα συνδέονταν με τις θρησκευτικές τελετές που γίνονταν για να τιμηθούν η Άρτεμη, ο Διόνυσος ή ο Ορφέας, και τα τραγουδούσαν άνδρες και γυναίκες. Αργότερα αυτά τα ποιήματα συνοδεύαν τους χορούς.

Τα περισσότερα βουκολικά ποιήματα είναι γραμμένα στη δωρική διάλεκτο. Ήταν πολύ απλά για να τα καταλαβαίνει όλος ο κόσμος και λέγονταν «ειδύλλια». Η βουκολική ποίηση καθιερώθηκε επίσημα μεταξύ 3ου και 2ου αιώνα π.Χ. στην Αλεξάνδρεια ως αριστοκρατική, καθώς οι άνθρωποι τότε ένιωθαν την ανάγκη να απομακρύνονται από τις απολαύσεις του πλούτου και να γυρίζουν στη φύση. Από τους Ρωμαίους, άριστος βουκολικός ποιητής αναδείχθηκε ο Βιργίλιος που το μεγάλο του ποίημα *Εκλογές* ή *Βουκολικά* θεωρείται αριστούργημα. Περίφημο επίσης είναι το βουκολικό μυθιστόρημα του Λόγγου Κατά Δάφνιν και Χλόην, η Αμίντα του Τορκουάτο Τάσο και άλλα. Στη νεότερη Ελλάδα έξοχος βουκολικός ποιητής είναι ο Κώστας Κρυστάλλης. Τρίτομο μελέτημα για τη βουκολική ποίηση έγραψε ο Κώστας Σταμάτης (1975-1977).
Η **Βασιλική Παυλίδου** είναι Ελληνίδα αστροφυσικός, και εργάζεται ως αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα εστιάζουν στην κοσμολογία, στην φυσική υψηλών ενεργειών και στη ραδιοαστρονομία.

Εκπαίδευση
----------

Η Παυλίδου έλαβε το προπτυχιακό της τίτλο από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης το 1999. Έπειτα, συνέχισε τις σπουδές της στο University of Illinois at Urbana Champaign, όπου πραγματοποίησε την διδακτορική της διατριβή στον τομέα της αστροφυσικής, και έλαβε τον τίτλο του Διδάκτορα το 2005.

Ερευνητικό Έργο
---------------

Η έρευνα της συνεχίστηκε με την μεταδιδακτορική θέση που κατέκτησε στο Ινστιτούτο Κοσμολογικής Φυσικής του University of Chicago, όπου και παρέμεινε από το 2005 έως το 2008. Υπήρξε υπότροφος Einstein στο Caltech τα έτη 2008 έως 2011. Το 2010 εκλέγεται Επίκουρη Καθηγήτρια, ενώ το έτος 2011-2012 αποτέλεσε επισκέπτρια ερευνήτρια στο Max-Plank Institute for Radioastronomy. Το 2012, δέχεται ερευνητική θέση στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, όπου το 2014 λαμβάνει τη βράβευση «Βραβείο L'Oreal-UNESCO για τις γυναίκες στην επιστήμη». Το 2018 προάγεται ως Αναπληρώτρια Καθηγήτρια στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου της Κρήτης.

Ερευνητικά Ενδιαφέροντα
-----------------------

Ερευνητικά ενδιαφέροντα της Παυλίδου αποτελούν θέματα των τομέων της αστροφυσικής σωματιδίων και Κοσμολογίας.

Βραβεία
-------

Η Παυλίδου έχει λάβει έναν αριθμό βραβείων, εκ των οποίων μερικά είναι:

* το 2014, Award for Women in Science (Greece) L’Oreal-UNESCO
* το 2008, GLAST (Einstein) Fellowship NASA
* το 2002, Amelia Earhart Fellowship Zonta Foundation
* το 1999, Theoretical Physics Fellowship Greek State Scholarships Foundation

Επικοινωνία της Επιστήμης
-------------------------

Η Παυλίδου έχει συνεισφορά στην επικοινωνία της επιστήμης, έχοντας λάβει συμμετοχή σε συνέδρια, παρουσιάσεις και ομιλίες ανοιχτές προς το γενικό κοινό. Επίσης έχει υπάρξει στην οργανωτική επιτροπή workshop, σχεδιασμένες για ένα επιστημονικό ακροατήριο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Ανακτήθηκε στις 9  Ιουνίου 2022.
2. 1 2 3 4  «Παυλίδου Βασιλική | Τμήμα Φυσικής». *www.physics.uoc.gr*. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2021.
3. ↑  «Person Info | Institute of Astrophysics». *www.ia.forth.gr*. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2021.
4. ↑  «Physics Tree - Vasiliki Pavlidou». *academictree.org*. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2021.
5. ↑  «Cosmic magnifying lens reveals inner jets of black holes». *EurekAlert!* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2021.
6. ↑  «Welcome». *www3.mpifr-bonn.mpg.de*. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2021.
7. ↑  «Greek Astrophysicist Receives L'Oréal - UNESCO Award». *GreekReporter.com* (στα Αγγλικά). 4 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2021.
8. ↑  «KICP Workshops & Events | KICP Workshops, 2008». *kicp.uchicago.edu*. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2021.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* ORCID: 0000-0002-0870-1368
* ResearcherID: C-2944-2011

 |

 |
Συντεταγμένες: 38°54′28″N 48°14′26″E﻿ / ﻿38.90778°N 48.24056°E﻿ / 38.90778; 48.24056

Το **Γιαρντιμλί** (επίσης, **Ιαρντιμλί** και **Γιαρντυμλί**) είναι πόλη και η πρωτεύουσα της επαρχίας Γιαρντιμλί του Αζερμπαϊτζάν. 

Βρίσκεται στα όρη Ταλίς, ένα βορειοδυτικό παράρτημα των όρων Αλμπόρζ (Ελμπούρζ).

Βρίσκεται περίπου 286 χλμ. νότια από το Μπακού και 76 χλμ νοτιοδυτικά από το Μασάλι.

Σύμφωνα με το «ημερολόγιο του Καυκάσου» του 1915, 145 άνθρωποι, κυρίως Αζέροι που εμφανίζονται στο ημερολόγιο ως Τάταροι, ζούσαν στο χωριό Γιαρντιμλί του Ουγιέζντ του Λανκαράν στο Κυβερνείο του Μπακού.

Σύμφωνα με την απογραφή του 1979 το Γιαρντιμλί είχε 3.114 κατοίκους και ο πληθυσμός στην απογραφή του 1989 είχε αυξηθεί στους 3.438 κατοίκους. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της πόλης είναι 6.700 κάτοικοι.

Κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής εποχής είχε κατάσταση δήμου. Αυτήν την περίοδο, στο Γιαρντιμλί υπήρχε επίσης ένα εργοστάσιο ύφανσης χαλιών που δεν λειτουργεί σήμερα. Σήμερα υπάρχει ένα μουσείο, τζαμί και στρατιωτικό μνημείο στη πόλη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -2709101.
2. ↑  «Всесоюзная перепись населения 1979 г. Численность городского населения союзных республик (кроме РСФСР), их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу». Демоскоп Weekly. .
3. ↑  Демоскоп Weekly - Электронная версия бюллетеня Население и общество. «Всесоюзная перепись населения 1989 г» (στα Ρωσικά). Институт демографии Государственного университета - Высшей школы экономики. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2010.
4. ↑  THE STATE STATISTICAL COMMITTEE OF THE REPUBLIC OF AZERBAIJAN

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Αζερμπαϊτζάν
 |

 |