recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Γουίνι το Αρκουδάκι** (αγγλικά: *Winnie-the-Pooh*) είναι φανταστικός χαρακτήρας, που τον δημιούργησε ο Άγγλος συγγραφέας Α. Α. Μιλν. Ξεκίνησε με σειρά βιβλίων, το πρώτο βιβλίο βγήκε το 1924, ονόματι *Όταν Ήμασταν Νέοι* και είχε τη μορφή ποιήματος. Το 1926 βγήκε το δεύτερο και είχε την ονομασία *Γουίνι το Αρκουδάκι*, ενώ βγήκαν άλλα δύο βιβλία, τα οποία και τα τέσσερα τα εικονογράφησε ο Ε. Χ. Σέπραντ.

Ο Μιλν ονόμασε τον ήρωα Γουίνι, από ένα αρκουδάκι που είχε ο γιος του. Μάλιστα, πολλοί από τους χαρακτήρες, πήραν το όνομά τους από τα παιχνίδια του γιου του συγγραφέα, Κρίστοφερ. Ο Κρίστοφερ, είχε ονομάσει ο ίδιος το αρκουδάκι *Winne* από μία μαύρη αρκούδα που συχνά επισκεπτόταν στο Ζωολογικό Κήπο του Λονδίνου και *Pooh* από έναν κύκνο που είχε δει σε κάποιες διακοπές. Ενώ και οι λοιποί χαρακτήρες, πήραν το όνομά τους, από τα παιχνίδια του Κρίστοφερ.

Στα βιβλία του *Millne* ο Γουίνι, είναι ένα αφελές και αργόστροφο αρκουδάκι που είναι όμως, πολύ φιλικό και συμπονετικό προς τους άλλους. Συχνά, παρόλο που δε διακρίνεται για το μυαλό του, ο Γουίνι έχει πολύ έξυπνες ιδέες, οι οποίες βασίζονται στη κοινή λογική. Λατρεύει το μέλι, έχει έντονη ποιητική φλέβα και είναι ιδιαίτερα κοινωνικός. Ο αγαπημένος του φίλος είναι ο Piglet (το Γουρουνάκι), με τον οποίο περνάει τον περισσότερο χρόνο του. Μένει στο δάσος των γαλάζιων ονείρων (Δάσος των Εκατό Στρεμμάτων) μαζί με τους φίλους του, το Γουρουνάκι, τον Λαγό, την Κουκουβάγια, την Κάνγκα και τον Ρω, τον Gofer, τον Γκαρή, τον Τίγρη κλπ.

Στην ελληνική μεταγλώττιση τον Γουίνι τον έκανε ο Κώστας Δαρλάσης. Αργότερα τον έκανε ο Ακίνδυνος Γκίκας.

Δείτε επίσης
------------

* Γουίνι το Αρκουδάκι (franchise)
* Οι φίλοι μου Τίγρης και Γουίνι

Πηγές
-----

* Παραμυθοχωριό Η ιστορία ενός αρκουδιού που κρατάει από πολύ παλιά

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Celebrate Winnie-The-Pooh's 90th With A Rare Recording (And Hunny)» (στα αγγλικά). *NPR.org*.. Ανακτήθηκε στις 2018-08-04.
2. ↑  «About Pooh». *www.ashdownforest.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2018.
3. ↑  «Pooh celebrates his 80th birthday» (στα αγγλικά). 2005-12-24.. Ανακτήθηκε στις 2018-08-04.
4. ↑  FORD, REBECCA (2007-02-28). «Happy Birthday Pooh» (στα αγγλικά). *Express.co.uk*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2013-04-20.. Ανακτήθηκε στις 2018-08-04.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γουίνι το Αρκουδάκι** |

* Γουίνι το Αρκουδάκι στο Curlie
* The original bear, with A. A. Milne and Christopher Robin, at the National Portrait Gallery, London
* Winnie-the-Pooh at the New York Public Library
* "Winnie the Pooh saga turns 100 years old", CBC News, 24 August 2014.
* "The skull of the 'real' Winnie goes on display", BBC News, 20 November 2015.
Ο **Πάολο Μπόι** (ιταλικά: *Paolo Boi*, 1528 – 1598) ήταν Ιταλός σκακιστής. Θεωρείται ότι υπήρξε ένας από τους ισχυρότερους γκρανμαίτρ του 16ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Πάολο Μπόι σε ένα σκίτσο από βρετανικό βιβλίο πριν από το 1898
Ο Πάολο Μπόι γεννήθηκε στις Συρακούσες της Σικελίας και πέθανε στη Νάπολη της Νότιας Ιταλίας. Ο ιστορικός Χ.Τζ.Ρ. Μάρεϊ γράφει ότι πέθανε ενώ είχε δηλητηριαστεί από αντιπάλους του που τον ζήλευαν. Άλλες πηγές λένε ότι έπαθε ένα κρύωμα, ενώ είχε βγει για κυνήγι και στη συνέχεια πέθανε από τις επιπλοκές αυτού του κρυώματος.

Σκακιστική καριέρα
------------------

Είχε παίξει πολλές φορές εναντίον του Τζιοβάνι Λεονάρντο ντι Μπόνα στην Ιταλία και οι δύο σκακιστές είχαν θεωρηθεί ως ίσοι σε ισχύ. Στη συνέχεια ο Πάολο Μπόι και ο Τζιοβάνι Λεονάρντο ντι Μπόνα κέρδισαν τον ισχυρότερο σκακιστή της εποχής τους, τον διάσημο Ισπανό γκρανμαίτρ Ρούι Λόπεθ, κατά το πρώτο στην ιστορία γνωστό Διεθνές Τουρνουά Σκακιού, στην Αυλή του Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας στη Μαδρίτη, το 1575. Ως εκ τούτου, έγιναν οι ισχυρότεροι σκακιστές της εποχής. Μετά την επιτυχία τους αυτή, οι δύο σκακιστές ταξίδεψαν, αν και χωριστά, για τη Λισαβόνα, όπου δοκίμασαν τη σκακιστική τους ικανότητα εναντίον του Ιλ Μόρο, του περίφημου πρωταθλητή σκακιού του βασιλείου του Δον Σεμπάστιαν της Πορτογαλίας. Και οι δύο τους πέτυχαν και πάλι νίκη εναντίον του Ιλ Μόρο, πρώτος ο Τζιοβάνι Λεονάρντο ντι Μπόνα και σύντομα ακολούθησε και ο Πάολο Μπόι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *chessgames.com*. www.chessgames.com.
2. ↑  Murray (1913), "Boi, Paolo".
3. ↑  Hooper & Whyld (1992), "Boi, Paolo".

### Πηγές

* Murray, H. J. R. (1913), «Boi, Paolo», *A History of Chess*, Oxford University Press, ISBN 0-19-827403-3
* Hooper, David Vincent; Whyld, Kenneth (1992), «Boi, Paolo», *The Oxford Companion to Chess* (2η έκδοση), Oxford University Press, ISBN 0-19-280049-3

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Paolo Boi (profile & games)». chessgames.com. Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2014.
Το **Χαλιφάτο της Κόρδοβας** ή **Κορδούης** (929-1031 μ.Χ. αραβικά: خلافة قرطبة) ήταν μουσουλμανικό σουνιτικό κράτος που τα εδάφη του περιελάμβαναν την Ιβηρική Χερσόνησο (αλ-Ανταλούς των μουσουλμάνων) και τμήμα της Βόρειας Αφρικής. Πρωτεύουσά του ήταν η πόλη Κόρδοβα. Η περίοδος ύπαρξής του χαρακτηρίστηκε από εκπληκτικές επιτυχίες στον πολιτιστικό και εμπορικό τομέα. Πολλά από τα αριστουργήματα της ισλαμικής Ιβηρικής κατασκευάστηκαν εκείνη την περίοδο, μεταξύ των οποίων και το περίφημο Μεγάλο Τζαμί της Κόρδοβας.

Ιστορικό
--------

Τον Ιανουάριο του 929 μ.Χ. ο εμίρης Αμπντ αλ-Ραχμάν Γ΄ αυτοανακηρύχθηκε χαλίφης της Κόρδοβας, μετατρέποντας έτσι το έως τότε εμιράτο σε χαλιφάτο. Ο Αμπντ αρ-Ραχμάν Γ΄ ήταν μέλος της δυναστείας των Ομαγιαδών, τα μέλη της οποίας κατείχαν διαδοχικά τον τίτλο του Εμίρη της Κόρδοβας από το 756 μ.Χ. λίγα χρόνια δηλαδή αφού καταλύθηκε το Χαλιφάτο των Ομαγιαδών της Δαμασκού από τους Αββασίδες της Βαγδάτης και οι αρχηγοί του κατέφυγαν στην Ισπανία, ιδρύοντας αρχικώς, το Εμιράτο της Κόρδοβας.

Το Χαλιφάτο πρακτικώς αποσαθρώθηκε εξαιτίας του εμφυλίου πολέμου (Φίτνα αλ-Ανταλούς) ανάμεσα στους απογόνους του τελευταίου νόμιμου χαλίφη Χισάμ Β΄ και τους διαδόχους του πρωθυπουργού του (χατζίμπ), αλ-Μανσούρ.

Διατηρήθηκε έως το 1031, όταν μετά από χρόνια εσωτερικών συγκρούσεων, αποσυντέθηκε σε μια σειρά ανεξάρτητων βασιλείων. Παρά τις κατατμήσεις του πολιτικώς σε διάφορα κρατίδια, ο ισλαμικός πολιτισμός της Ιβηρικής συνεχίστηκε έως το 1492, όταν το τελευταίο έρεισμά του, η Αλάμπρα στη Γρανάδα, παραδόθηκε επίσημα στους Χριστιανούς, γεγονός που σήμανε το τέλος της περιόδου της "Ανακατάληψης" (*Ρεκονκίστα*) στην Ιβηρική Χερσόνησο.

Παραπομπές
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Χαλιφάτο της Κόρδοβας** |
Η Ελίζαμπεθ Μπένετ, χαρακτήρας βιβλίου, σε μια απεικόνιση του C. E. Brock.
Η Ελίζαμπεθ Μπένετ και ο κύριος Ντάρσι σε μία απεικόνιση του C. E. Brock.
Η **Ελίζαμπεθ Μπένετ** (αγγ: Elizabeth Bennet) είναι η πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματος "Υπερηφάνεια και Προκατάληψη" (Pride and Prejudice-1813) της Τζέιν Όστεν (Jane Austen).  Είναι το δεύτερο από τα πέντε παιδιά της οικογένειάς της. Αν και οι κοινωνικές συνθήκες της εποχής της επέβαλαν να παντρευτεί με κριτήριο την οικονομική αποκατάσταση, η Ελίζαμπεθ επιδίωκε τον γάμο από αγάπη, τον οποίο εν τελεί πραγματοποιεί με τον ευγενή κύριο Φιτζγουίλιαμ Ντάρσυ. (Fitzwilliam Darcy)

Ένας ιδιαίτερος χαρακτήρας
--------------------------

Θεωρείται ως μία από τις πιο αξιοθαύμαστες και αγαπητές ηρωίδες της αγγλικής λογοτεχνίας λόγω της περιπλοκότητας του χαρακτήρα της. Η ίδια η Όστεν πειργράφει την Ελίζαμπεθ ως "ένα πλάσμα πιο γοητευτικό από όσα έχουν ποτέ γραπτώς αποτυπωθεί". Η ανάμειξη ενέργειας και ευφυΐας, η ευθυμία και η ανεκτικότητα της, κάνουν την Ελίζαμπεθ, σύμφωνα με τον Τόνυ Τάννερ (Tony Tanner) -Βρετανό κριτικό λογοτεχνίας- μία πραγματική ηρωίδα τύπου Σταντάλ, χωρίς να υπάρχουν πολλές στις οποίες αρμόζει αυτός ο χαρακτηρισμός. Ο πολυδιάστατος χαρακτήρας της είναι αυτός που γοητεύει και κερδίζει τον θαυμασμό του κυρίου Ντάρσυ.

Σκοπός
------

Μέσω της δημιουργίας αυτής της ηρωίδας και την δυναμικότητα του χαρακτήρα της, η συγγραφέας επιδιώκει να θίξει διάφορα θέματα πρωτότυπα για την τότε εποχή:

* την πραγματική έννοια της ευτυχίας
* την υπερηφάνεια
* την κοινωνική ανισότητα
* τον γάμο από συμφέρον
* την γυναικεία πρωτοβουλία
* τις κοινωνικές προκαταλήψεις

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Elizabeth Bennet στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315998635
* LCCN: no2015068194

 |

 |
Ο **Καρά Αχμέτ Πασάς** (τούρκικα:Kara Ahmet Paşa) (; - 28 Σεπτεμβρίου 1555) ήταν Μεγάλος Βεζίρης κατά τους χρόνους 1553 - 1555,επί βασιλείας Σουλεϊμάν Α΄.Ο Καρά Αχμέτ Πασάς ήταν επίσης γαμπρός του Σουλεϊμάν,καθώς είχε παντρευτεί την αδερφή του,Φατμά Σουλτάν.

Ζωή
---

Ο Καρά Αχμέτ Πασάς καταγόταν από την Αλβανία,αλλά δεν ξέρουμε πότε ακριβώς γεννήθηκε.Στην αρχή ήταν Μπεϊλερμπέης της Ρωμυλίας.Ο Καρά Αχμέτ Πασάς ήταν σύζυγος της Φατμά Σουλτάν που ήταν αδερφή του Σουλεϊμάν Α΄ και κόρη του Σελίμ Α΄.Ο Καρά Αχμέτ Πασάς έγινε βεζίρης μετά την καθαίρεση του Ρουστέμ Πασά (6 Οκτωβρίου 1553) μέχρι τις 28 Σεπτεμβρίου 1555.Μετά την καθαίρεση του Ρουστέμ Πασά,ο Ρουστέμ συνεργάστηκε με την Χουρέμ Σουλτάν με αποτέλεσμα το 1555 να εκτελεστεί από τον Σουλεϊμάν.Τάφηκε στο Τέμενος Καρά Αχμέτ Πασά που φτιάχτηκε από τον Μιμάρ Σινάν προς τιμήν του.

Δείτε επίσης
------------

* Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής
* Μεγάλος Βεζίρης
* Κατάλογος Μεγάλων Βεζίρηδων
Ο **Μισέλ Ναΐμ Αούν** (αραβικά: ميشال نعيم عون‎‎, Αραβική προφορά: miːʃeːl ʕo.uːn, γεν. 18 Φεβρουαρίου 1935) είναι Λιβανέζος πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως πρόεδρος του Λιβάνου από τις 31 Οκτωβρίου 2016 έως τις 30 Οκτωβρίου 2022. Εξελέγη πρόεδρος στις 31 Οκτωβρίου 2016 κατά την 46η εκλογική συνεδρίαση του λιβανέζικου κοινοβουλίου. Είναι μαρωνίτης χριστιανός και ιδρυτής του Ελεύθερου Πατριωτικού Κινήματος.

Σταδιοδρομία
------------

### Πρωθυπουργός

Ο Μισέλ Αούν διορίστηκε στρατηγός του Λιβανέζικου στρατού (επικεφαλής του Λιβανέζικου Στρατού) το 1984. Από τις 22 Σεπτεμβρίου 1988 έως τις 13 Οκτωβρίου 1990 ο Αούν υπηρέτησε στο πρωθυπουργικό αξίωμα της χώρας. Ο Αούν διορίστηκε πρωθυπουργός από τον αναχωρούντα πρόεδρο Αμίν Τζεμαγιέλ ως επικεφαλής της λιβανέζικης κυβέρνησης και προσωρινός πρωθυπουργός. Αυτή η απόφαση οδήγησε στην άνοδο δύο αντίπαλων κυβερνήσεων, αυτή του στρατηγού Αούν και αυτή του πρωθυπουργού Σελίμ Χος. 

Ο Αούν κήρυξε "Απελευθερωτικό πόλεμο" ενάντια στις συριακές στρατιωτικές δυνάμεις στις 14 Μαρτίου 1989. Στις 13 Οκτωβρίου 1990, οι συριακές δυνάμεις εισέβαλαν στα προπύργια του Αούν συμπεριλαμβανομένου του προεδρικού παλατιού στη Μπαάμπντα, σκοτώνοντας εκατοντάδες Λιβανέζους στρατιώτες και πολίτες. Ο Αούν διέφυγε στην γαλλική πρεσβεία της Βηρυτού, ενώ αργότερα του χορηγήθηκε άσυλο και έζησε εξόριστος στη Γαλλία μέχρι το 2005.

Ο Αούν επέστρεψε στον Λίβανο στις 7 Μαΐου 2005, έντεκα ημέρες μετά την απόσυρση των συριακών στρατευμάτων από τη χώρα. Το 2006, όντας επικεφαλής του Ελεύθερου Πατριωτικού Κινήματος, υπέγραψε μνημόνιο κατανόησης με την Χεζμπολά, ξεκινώντας μια συμμαχία του Αούν με τη Χεζμπολά που διαρκεί μέχρι σήμερα. Παρά την αιματηρή ιστορία με το καθεστώς του Χαφέζ αλ-Άσαντ, πατέρα του Μπασάρ αλ-Άσαντ, ο Αούν επισκέφθηκε τη Συρία το 2009.

### Πρόεδρος

Ο Αούν εξελέγη βουλευτής ηγούμενος του Ελευθέρου Πατριωτικού Μετώπου και του ευρύτερου κοινοβουλευτικού συνασπισμού "Μπλοκ Μεταρρυθμίσεως και Αλλαγής", το οποίο είχε 27 βουλευτές και ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο μπλοκ στο κοινοβούλιο. Παρουσίασε την υποψηφιότητά του για την προεδρία, με τους κύριους αντιπάλους του να είναι οι Σαμίρ Τζατζά, Σουλεϊμάν Φραντζίε και Ανρί Ελού. Μετά την εκλογή του διαδέχθηκε τον Μισέλ Σουλεϊμάν στην προεδρία. Η θητεία του Αούν έληξε στις 30 Οκτωβρίου 2022.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.presidency.gov.lb/English/President/Pages/GeneralMichelAoun.aspx.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb125240209. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 29  Σεπτεμβρίου 2022.
4. 1 2  Ανακτήθηκε στις 31  Οκτωβρίου 2022.
5. ↑
6. ↑  «Archived copy». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Νοεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2016.
7. ↑  «Profile: Michel Aoun». BBC News. 2005-06-13.. Ανακτήθηκε στις 2008-05-18.
8. ↑  Gambill, Gary C. (13 Μαΐου 2003). «The Syrian Occupation of Lebanon». The Middle East Forum. Ανακτήθηκε στις 18 Μαΐου 2008.
Συντεταγμένες: 62°03′04″N 07°11′38″W﻿ / ﻿62.05111°N 7.19389°W﻿ / 62.05111; -7.19389

Το κτίριο Kálvalíd
Το **Μίντβαγκουρ** (φεροϊκά: *Miðvágur*) είναι μεγάλο χωριό των Φερόων Νήσων και βρίσκεται στη νήσο Βάγκαρ. Μέχρι την 1η Ιανουαρίου του 2009 ήταν ξεχωριστός δήμος ενώ έπειτα συγχωνεύθηκε με το Σάνταβαγκουρ και σχημάτισαν το δήμο Vága. Βρίσκεται στη νότια ακτή του νησιού Βάγκαρ και είναι το μεγαλύτερο χωριό του νησιού. Το χωριό έχει 1.134 κατοίκους (εκτίμηση 1-2022). Το Μίντβαγκουρ είναι γνωστό ως μια καλή τοποθεσία για τη φαλαινοθηρία. Το Μίντβαγκουρ κατοικήθηκε τουλάχιστον από την εποχή των Βίκινγκ, όπως έδειξαν οι ανασκαφές. Από τότε υπήρξε ένα τοπικό "Thingstätte" (τοπικό κοινοτικό συμβούλιο), ή "Várting". Το πιο ενδιαφέρον κτίριο του χωριού είναι το Kálvalíð, ένα σπίτι που πιθανώς χτίστηκε στα τέλη του Μεσαίωνα. Πρόκειται για το παλαιότερο κτήριο του χωριού και ενδεχομένως των Φερόων Νήσων. Το Kálvalíð αποτελείται από δύο δωμάτια με οροφή από χλοοτάπητα, χτισμένα σύμφωνα με το παραδοσιακό στυλ των Φερόων Νήσων. Σήμερα λειτουργεί ως μουσείο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Επίσημη εκτίμηση

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Miðvágur στο Wikimedia Commons
* Μίντβαγκουρ (Αγγλικά)
Συντεταγμένες: 62°03′24″N 07°09′15″W﻿ / ﻿62.05667°N 7.15417°W﻿ / 62.05667; -7.15417

Η εκκλησία του Σάνταβαγκουρ
Η Ρουνική λίθος του Σάνταβαγκουρ
Το **Σάνταβαγκουρ** (φεροϊκά: *Sandavágur*) είναι μεγάλο χωριό των Φερόων Νήσων και βρίσκεται στη νότια ακτή του νησιού Βάγκαρ. Το χωριό έχει 985 κατοίκους (εκτίμηση 1-2022). Το όνομα Σάνταβαγκουρ σημαίνει αμμώδης κόλπος και αναφέρεται στην αμμώδη παραλία που ήταν πολύ μεγαλύτερη από αυτή που υπάρχει σήμερα. Μέχρι την 1η Ιανουαρίου του 2009 ήταν ξεχωριστός δήμος ενώ έπειτα συγχωνεύθηκε με το Μίντβαγκουρ και σχημάτισαν το δήμο Vága. Μία Ρουνική λίθος του 13ου αιώνα, που ανακαλύφθηκε το 1917, φέρει μια επιγραφή που δηλώνει ότι ο Νορβηγός Βίκινγκ Torkil Onundarson από την Ρόγκαλαντ ήταν ο πρώτος οικιστής στην περιοχή αυτή. Η ρουνική λίθος εκτείθεται στην εκκλησία του Σάνταβαγκουρ. Οι ανασκαφές στο χωριό έχουν αποκαλύψει επίσης ερείπια από την εποχή του Μεσαίωνα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Επίσημη εκτίμηση

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Sandavágur στο Wikimedia Commons
* Σάνταβαγκουρ (Αγγλικά)
Τα **14α Βραβεία της Εθνικής Ένωσης Κριτικών των ΗΠΑ**, που απονεμήθηκαν στις 3 Ιανουαρίου 1980, τίμησαν την καλύτερη ταινία του 1979.

Νικητές
-------

### Καλύτερη Ταινία

1. ***Οι οργισμένοι***</br> 2. *Κράμερ εναντίον Κράμερ*</br> 3. *Μανχάταν*</br> 4. *10*

### Καλύτερος Σκηνοθέτης

1. **Γούντι Άλεν – *Μανχάταν***</br> 1. **Ρόμπερτ Μπέντον – *Κράμερ εναντίον Κράμερ***</br> 3. Πίτερ Γέιτς – *Οι οργισμένοι*</br> 4. Μπλέικ Έντουαρντς – *10*

### Καλύτερος Ηθοποιός

1. **Ντάστιν Χόφμαν – *Κράμερ εναντίον Κράμερ* και *12 μέρες μυστηρίου***</br> 2. Πίτερ Σέλερς – *Να είσαι εκεί, κύριε Τσανς*</br> 3. Νικ Νόλτε – *North Dallas Forty*</br> 4. Τζακ Λέμον – *Το σύνδρομο της Κίνας*</br> 5. Κλάους Κίνσκι – *Νοσφεράτου: Ο δράκουλας της νύχτας* και *Βόιτσεκ*</br> 5. Ρίτσαρντ Πράιορ – *Richard Pryor: Live in Concert*</br> 5. Ρόι Σάιντερ – *Η παράσταση αρχίζει*

### Καλύτερη Ηθοποιός

1. **Σάλι Φιλντ – *Νόρμα Ρέι***</br> 2. Χάνα Σιγκούλα – *Ο γάμος της Μαρίας Μπράουν*</br> 3. Μπέτι Μίντλερ – *Το τριαντάφυλλο*</br> 4. Νταϊάν Κίτον – *Μανχάταν*

### Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος

1. **Φρέντερικ Φόρεστ – *Αποκάλυψη, τώρα* και*Το τριαντάφυλλο***</br> 2. Μέλβιν Ντάγκλας – *Να είσαι εκεί, κύριε Τσανς* και *Η αποπλάνηση του Τζο Τίναν*</br> 3. Πολ Ντούλεϊ – *Οι οργισμένοι*</br> 4. Τζέιμς Μέισον – *Έγκλημα στον Τάμεση*</br> 4. Τζέιμς Γουντς – *Ανθρωποκυνηγητό στο Λος Άντζελες*

### Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος

1. **Μέριλ Στριπ – *Κράμερ εναντίον Κράμερ*, *Μανχάταν* and *Η αποπλάνηση του Τζο Τίναν***</br> 2. Μπάρμπαρα Χάρις – *Η αποπλάνηση του Τζο Τίναν*</br> 3. Τζέιν Αλεξάντερ – *Κράμερ εναντίον Κράμερ*</br> 3. Μπάρμπαρα Μπάρι – *Οι οργισμένοι*

### Καλύτερο Σενάριο

1. **Στέβε Τέσιτς – *Οι οργισμένοι***</br> 2. Γούντι Άλεν και Μάρσαλ Μπρίκμαν – *Μανχάταν*</br> 3. Ρόμπερτ Μπέντον – *Κράμερ εναντίον Κράμερ*</br> 4. Γέρζι Κοζίνσκι και Ρόμπερτ Σ. Τζόουνς – *Να είσαι εκεί, κύριε Τσανς*</br> 5. Μπλέικ Έντουαρντς – *10*

### Καλύτερη Φωτογραφία

1. **Κέιλεμπ Ντεσάνελ – *Το μαύρο άλογο* and *Να είσαι εκεί, κύριε Τσανς***</br> 2. Βιτόριο Στοράρο – *Αποκάλυψη, τώρα* και *12 μέρες μυστηρίου*</br> 3. Νέστος Αλμέντρος – *Kramer εναντίον Kramer*</br> 4. Γκόρντον Γουίλις – *Μανχάταν*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Maslin, Janet (3 January 1980). «National Film Critics Select 'Breaking Away'». *The New York Times*.. Ανακτήθηκε στις 3 January 2018.
2. ↑  «Critics Honor 'Breaking Away'». *Toledo Blade*. 5 January 1980.. Ανακτήθηκε στις 3 January 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προηγούμενα Βραβεία
Η στήλη ή επιγραφή των Λαβυαδών είναι μία από τις πρώτες επιγραφές που βρέθηκαν στους Δελφούς και φαίνεται να καθορίζει τους κανόνες που καθόριζαν τη λειτουργία της φρατρίας των Λαβυαδών.

Περιγραφή
---------

Το 1893, λίγο μετά την έναρξη της Μεγάλης Ανασκαφής στους Δελφούς, εντοπίστηκε μια στήλη τετραγωνικής κάτοψης που έφερε και στις τέσσερις πλευρές της επιγραφές. Ο διευθυντής ανασκαφών Th. Homolle  ήταν ο πρώτος που μελέτησε την επιγραφή και αποφάνθηκε ότι επρόκειτο για ένα σύνολο κανόνων που αφορούσαν στην εύρυθμη λειτουργία και τις εσωτερικές σχέσεις μιας φρατρίας, αυτής των Λαβυαδών. Για χρόνια η στήλη έμενε κυριολεκτικά στην αφάνεια, καθώς στο πρώτο μουσείο η θέση της στήλης ήταν σε σημείο σκοτεινό. Η μεταφορά της στην Επιγραφική Στοά του Αρχαιολογικού Μουσείου Δελφών αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον των ερευνητών, που μπορούσαν πλέον να διαβάσουν καλύτερα την επιγραφή. Προέκυψαν αρκετά ερωτήματα, όπως αν οι Λαβυάδαι ήταν πράγματι μια φρατρία, καθώς πουθενά στην επιγραφή δεν κατονομάζονται ως τέτοια. Η αναφορά όμως στον Ποσειδώνα Φράτριο εξακολουθεί να συνηγορεί υπέρ της θεωρίας της φρατρίας. Η επιγραφή χρονολογείται στην ύστερη κλασική εποχή. Ιδιαίτερα εκτεταμένη είναι η αναφορά στις επικήδειες τελετουργίες, όπου αναφέρεται ότι ο νεκρός έπρεπε να συνοδεύεται στην τελευταία του κατοικία με απόλυτη ησυχία, χωρίς θρήνους.

Πηγές
-----

* Homolle, Th, "La stèle des Labyades", *BCH* 1895
* Bousquet, Jean (1966). «Le cippe des Labyades». *Bulletin de correspondance hellénique* **90** (1): 82-92. .
* Sebillote, V. Les Labyades: Une phratrie a Delphes? *Cahiers du Centre Gustave Glotz*, 8, 1997, 39-49

Παραπομπές
----------

1. ↑  Homolle, Th, "La stèle des Labyades", *BCH* 1895
2. ↑  Bousquet, J.: "Le cippe des Labyades", *BCH* 90.1, 1966, 82-92
3. ↑  Sebillote, V. Les Labyades: Une phratrie a Delphes? *Cahiers du Centre Gustave Glotz*, 8, 1997, 39-49
Η **Μόνικα Κριεμάδι** ή **Κριεμάδι** (γεννημένη στις 9 Απριλίου 1974, Αλβανικά: Monika Kryemadhi) είναι Αλβανίδα πολιτικός, προεδρίνα του Σοσιαλιστικού Κινήματος για την Ένταξη (ΣΚΕ) από την 5η Ιούλιο του 2017 μέχρι την 25η Ιούλιο του 2022, και σύζυγος του προέδρου της Αλβανίας Ιλίρ Μέτα. Θεωρείται μία έμπειρος πολιτικός. Διαδέχτηκε τον Πετρίτ Βασίλι στην ηγεσία του ΣΚΕ, ο οποίος έπειτα από τις εκλογές του 2017 παραιτήθηκε.

Παλαιότερα, από το 1991 μέχρι και το 2004, ήταν μέλος του Σοσιαλιστικού κόμματος. Μάλιστα στις βουλευτικές εκλογές του 2001 εκλέχτηκε βουλευτίνα του Σοσιαλιστικού κόμματος. Ωστόσο, το 2004 διαχωρίστηκε από το κόμμα, υποστηρίζοντας έτσι τον σύζυγό της, Ιλίρ Μέτα, στο νέο του κόμμα, το Σοσιαλιστικό Κίνημα για την Ένταξη.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στις 9 Απριλίου 1974. Το 1992 άρχισε να σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο των Τιράνων στην Σχολή Φυσικών Επιστημών. Έχει παντρευτεί τον Ιλίρ Μέτα με τον οποίο έχει αποκτήσει τρία παιδιά. Τον Ιούλιο 2019 ανακοίνωσε ότι είχε διαγνωστεί με καρκίνο της μήτρας και ότι θα έκανε εγχείρηση για να βγάλει τον όγκο. Έως το πέρας του 2019 είχε θεραπευτεί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *pace.coe.int*. 4583. Ανακτήθηκε στις 20  Απριλίου 2022.
2. ↑  «Monika Kryemadhi, Chairwoman of the Socialist Movement for Integration Party, Albania». *European Interest* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2021.
3. 1 2  «Albania's 'First Lady' to run Country's Third Party». *Balkan Insight* (στα Αγγλικά). 29 Ιουνίου 2017. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2021.
Η **Σύμβαση Πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης για την αξία της πολιτιστικής κληρονομιάς για την κοινωνία**, πιο γνωστή ως **Σύμβαση του Φάρο**, είναι μια πολυμερής συνθήκη του Συμβουλίου της Ευρώπης, σύμφωνα με την οποία τα κράτη συμφωνούν να προστατεύουν την πολιτιστική κληρονομιά και τα δικαιώματα των πολιτών να έχουν πρόσβαση και συμμετοχή σε αυτήν.

Περιεχόμενο
-----------

Η Σύμβαση του Φάρο θεσπίζει δικαιώματα και ευθύνες έναντι και για την πολιτιστική κληρονομιά, ρητά στο πλαίσιο του άρθρου 27 της Διακήρυξης των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα που εγγυάται το δικαίωμα «ελεύθερης συμμετοχής στην πολιτιστική ζωή της κοινότητας».

Το άρθρο 1 της σύμβασης ορίζει ότι «τα δικαιώματα που σχετίζονται με την πολιτιστική κληρονομιά είναι εγγενή στο δικαίωμα συμμετοχής στην πολιτιστική ζωή». Το άρθρο 4 ορίζει ότι «καθένας... έχει δικαίωμα να επωφελείται από την πολιτιστική κληρονομιά και να συμβάλλει στον εμπλουτισμό της».

Η σύμβαση εστιάζει επίσης στην προώθηση της βιωσιμότητας, της πρόσβασης και της χρήσης της ψηφιακής τεχνολογίας στο πλαίσιο της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Συμπέρασμα και έναρξη ισχύος
----------------------------

Η Σύμβαση συνήφθη και υπογράφηκε στις 27 Οκτωβρίου 2005 στο Φάρο της Πορτογαλίας. Η πιο πρόσφατη χώρα που την υπέγραψε ήταν η Πολωνία τον Μάιο του 2022. Τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιουνίου 2011 αφού επικυρώθηκε από δέκα κράτη.

Κράτη μέρη
----------

Από τον Ιούνιο του 2022, η συνθήκη έχει επικυρωθεί από τα ακόλουθα 23 κράτη:

\*Αρμενία ! Αρμενία
* Αυστρία ! Αυστρία
* Βέλγιο ! Βέλγιο
* Βοσνία και Ερζεγοβίνη ! Βοσνία και Ερζεγοβίνη
* Κροατία ! Κροατία
* Εσθονία ! Εσθονία
* Φινλανδία ! Φινλανδία
* Γεωργία ! Γεωργία
* Ουγγαρία ! Ουγγαρία
* Ιταλία ! Ιταλία
* Λετονία ! Λετονία
* Λουξεμβούργο ! Λουξεμβούργο
* Μολδαβία ! Μολδαβία
* Βόρεια Μακεδονία ! Βόρεια Μακεδονία
* Μαυροβούνιο ! Μαυροβούνιο
* Νορβηγία ! Νορβηγία
* Πορτογαλία ! Πορτογαλία
* Σερβία ! Σερβία
* Σλοβακία ! Σλοβακία
* Σλοβενία ! Σλοβενία
* Ισπανία ! Ισπανία
* Ελβετία ! Ελβετία
* Ουκρανία ! Ουκρανία

Δείτε επίσης
------------

* Σύμβαση για την Προστασία της Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς της Ευρώπης

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ολόκληρο το κείμενο της Σύμβασης

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Universal Declaration of Human Rights». *Wikisource*. Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2018.
2. ↑  «Council of Europe Framework Convention on the Value of Cultural Heritage for Society». *Council of Europe*. Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2018.
3. ↑  «Full list». *Treaty Office* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 13 Ιουνίου 2022.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Άνδρος (αποσαφήνιση).

Το Ελληνικό πολεμικό πλοίο **Άνδρος Ν/Κ 310** ήταν ξύλινο ναρκαλιευτικό τύπου *MMS* (πρώην *MMS 310* ή *1810*) και ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία *Lebanon – Beirut*. Ήταν ένα από τα σκάφη που παραχωρήθηκαν στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό το 1945 από το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό για την εκτέλεση του μεγάλου τότε προγράμματος ναρκαλιείας των ελληνικών θαλασσών που άρχισε το 1946. Ήταν όμοιου τύπου με τα Αργυρόκαστρο, Κορυτσά, Μύκονος, Σύρος ΙΙΙ, Τεπελένι, Τήνος και Χειμάρρα. Μετά το πέρας των εργασιών το 1956 επεστράφη στο Βρετανικό Ναυτικό.

Είχε εκτόπισμα 250 τόννων, μήκος 36 μέτρα, πλάτος 3,9 και βύθισμα 2,35 μέτρα. Έφερε 2 κύριες μηχανές Ντίζελ, ισχύος 250 ίππων εκάστη (συνολική ισχύς 480 ίπποι), που του έδιναν ταχύτητα 9-10 κόμβων. Ο οπλισμός του σκάφους περιελάμβανε 2 αντιαεροπορικά πυροβόλα των 20 χιλιοστών και 2 πολυβόλα. Επίσης έφερε εγκατεστημένο πλήρη εξοπλισμό μαγνητικής ναρκαλιείας. Το πλήρωμά του ήταν 20 άνδρες.
Συντεταγμένες: 40°40′N 22°49′E﻿ / ﻿40.667°N 22.817°E﻿ / 40.667; 22.817

Ο **Δήμος Εχέδωρου** ήταν δήμος του νομού Θεσσαλονίκης που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων δήμων και κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την από το 1999 έως και το 2010, ημερομηνία κατά την οποία και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, ενώ εντάχθηκε στον νέο δήμο Δέλτα. Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα του νομού. Αποτελούνταν από 6 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 29.367 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2011), ενώ είχε συνολική έκταση της τάξεως των 103.147 τ.χλμ... Έδρα του δήμου ήταν η Σίνδος.

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):

 **Δ.δ. Σίνδου**  -- η Σίνδος [ 7.540 ]
 **Δ.δ. Διαβατών**  -- τα Διαβατά [ 8.423 ]
 **Δ.δ. Καλοχωρίου**  -- το Καλοχώρι [ 3.950 ]
 **Δ.δ. Νέας Μαγνησίας**  -- η Νέα Μαγνησία [ 4.011 ]

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Απογραφή Πληθυσμού - Κατοικιών 2011. ΜΟΝΙΜΟΣ Πληθυσμός». Ελληνική Στατιστική Αρχή. Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2018.
2. ↑  Σχέδιο Καλλικράτης Αρχειοθετήθηκε 2017-04-27 στο Wayback Machine. Ελληνικό Υπουργείο Εσωτερικών
3. ↑  «Απογραφή Πληθυσμού - Κατοικιών 2001» (PDF). Ελληνική Στατιστική Αρχή. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 21 Σεπτεμβρίου 2015.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Υπουργείο εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Δέλτα |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Αξιού | 
* Βραχιά
* Κύμινα
* Νέα Μάλγαρα
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Εχέδωρου | 
* Αγία Σοφία
* Διαβατά
* Καλοχώρι
* Νέα Μαγνησία
* Σίνδος
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Χαλάστρας | 
* Ανατολικό
* Χαλάστρα
 |
|  |
| 
* Έδρα: Σίνδος
 |

 |
Ο **Ναντίρ Λαρμπαουί** (Nadir Larbaoui نذير العرباوي, γεννημένος στις 26 Σεπτεμβρίου 1949) είναι Αλγερινός πολιτικός, δικηγόρος και διπλωμάτης, που υπηρετεί ως πρωθυπουργός της Αλγερίας από τον Νοέμβριο του 2023.

Πρώτα χρόνια
------------

Ο Λαρμπαουί στα νεανικά του χρόνια ήταν αθλητής στην εθνική ομάδα χειροσφαίρισης ανδρών της Αλγερίας. Έλαβε μέρος στο κύπελλο χειροσφαίρισης ανδρών της Αλγερίας και κατέκτησε τα Κύπελλα Αλγερίας 1971-1972, 1972-1973 και 1975-1976. Επιλέχθηκε κατά τη διάρκεια του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Χάντμπολ το 1974 και στη συνέχεια κατά τη διάρκεια του Αφρικανικού Πρωταθλήματος Χάντμπολ το 1976.

Σταδιοδρομία
------------

Αφού αποσύρθηκε από το χάντμπολ, γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Αλγερίου και απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών στο δημόσιο και ιδιωτικό διεθνές δίκαιο και πτυχίο νομικής, γεγονός που τον κατέστησε δικηγόρο.. Στη συνέχεια εργάστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών, όπου διετέλεσε Διευθυντής της Διεύθυνσης Νομικών και Προξενικών Υποθέσεων, Διευθυντής της Διεύθυνσης Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων και Διευθυντής της Διεύθυνσης Αραβικού Μαγκρέμπ. Αργότερα έγινε διπλωμάτης καριέρας, υπηρετώντας ως πρέσβης στα Ηνωμένα Έθνη, στο Πακιστάν, στον Αραβικό Σύνδεσμο, στην Ένωση του Αραβικού Μαγκρέμπ και στην Αίγυπτο.
Ο Λαρμπαουί έγινε υπαρχηγός του προέδρου Αμπντελματζίντ Τεμπούν τον Μάρτιο του 2023.

Ο πρόεδρος Τεμπούν διόρισε τον Λαρμπαουί ως πρωθυπουργό στις 11 Νοεμβρίου 2023, αντικαθιστώντας τον Αϊμέν Μπεναμπντεραμάν, ο οποίος είχε απολυθεί. Αρκετοί παρατηρητές το χαρακτήρισαν ως επιθυμία του προέδρου Τεμπούν να συγκεντρωθεί περαιτέρω η λήψη αποφάσεων σχεδόν έναν χρόνο πριν από τις προεδρικές εκλογές που είχαν προγραμματιστεί για τον Δεκέμβριο του 2024.

Προσωπική ζωή
-------------

Ο Λαρμπαουί γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1949 στην Τεμπεσά, είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «President of the Republic appoints Nadir Larbaoui as Prime Minister». 11  Νοεμβρίου 2023.
2. 1 2 3  «Algeria appoints a new prime minister to prepare for President Tebboune's second term» (στα αγγλικά). *Le Monde.fr*. 2023-11-13.. Ανακτήθηκε στις 2023-11-20.
3. ↑  «Algerian president names a new prime minister ahead of elections next year». *AP News* (στα Αγγλικά). 12 Νοεμβρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2023.
4. ↑  AE, Rédaction (11 Νοεμβρίου 2023). «Qui est Nadir Larbaoui, le nouveau Premier ministre ?». *Algerie Eco* (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2023.
5. 1 2 3  «New Permanent Representative of Algeria Presents Credentials | UN Press». *press.un.org*. Ανακτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2023.
Ο **Άρνολντ Παλάσιος** (*Arnold Indalecio Palacios*, γεννημένος στις 22 Αυγούστου 1955) είναι πολιτικός των Βορείων Μαριανών και ο ένατος κυβερνήτης των Βορείων Μαριανών Νήσων, από το 2023. Προηγουμένως υπηρέτησε ως ο 12ος αντικυβερνήτης των Βορείων Μαριανών Νήσων, από το 2019 έως το 2023. Εκπροσώπησε τη Σαϊπάν στη Γερουσία των Βορείων Μαριανών Νήσων. Πρώην μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, είναι κυβερνήτης των Βορείων Μαριανών Νήσων, έχοντας κερδίσει τις εκλογές του 2022.

Προσωπική ζωή
-------------

Ο Παλάσιος αποφοίτησε από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Πόρτλαντ.  Είναι παντρεμένος με την Γουέλα Σαμπλάν Παλάσιος  και έχουν τέσσερα παιδιά: τον Άρνολντ Ζεράρ, τη Νικόλ, την Τιάνα και τον Έρικ.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Ο Παλάσιος είναι πρώην πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Βορείων Μαριανών Νήσων. Ορκίστηκε στις 14 Ιανουαρίου 2008 πρόεδρος του 16ου Νομοθετικού Σώματος της Βουλής.  Εκπροσώπησε την Εκλογική Περιφέρεια 3 στη Βουλή, η οποία περιλαμβάνει τμήματα της Σαϊπάν και των Βορείων Νήσων. 

Ήταν συνυποψήφιος για το αξίωμα του αντικυβερνήτη για τέσσερις φορές με τον υποψήφιο κυβερνήτη Χάιντς Χοφσνάιντερ στις εκλογές του 2009. Εάν εκλεγόταν, ο Παλάσιος θα είχε γίνει Αντικυβερνήτης των Βορείων Μαριανών Νήσων το 2010. Αντίθετα, εξελέγη το 2018 με τον κυβερνήτη Ραλφ Τόρες για να ξεκινήσει μια θητεία τον Ιανουάριο του 2019.

Ο Παλάσιος κέρδισε ως ανεξάρτητος υποψήφιος τις εκλογές για κυβερνήτη του 2022, με συνυποψήφιο για αντικυβερνήτη τον δήμαρχο της Σαϊπάν , Ντέιβιντ Μ. Απατάνγκ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «BREAKING NEWS: Palacios to run for governor in 2022». *Saipan Tribune* (στα Αγγλικά). 20 Οκτωβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2021.
2. ↑  Limol, K.-Andrea Evarose. «UPDATED: Team Palacios-Apatang wins». *Marianas Variety News & Views* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2022.
3. 1 2 3  «Representative Arnold I. Palacios». *Northern Mariana Islands Commonwealth Legislature*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2011-07-17.. Ανακτήθηκε στις 2009-10-11.
4. ↑  Palacios, Arnold I. (2008-01-14). «'Restore the people's confidence in Legislature'». *Saipan Tribune*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2012-02-24.. Ανακτήθηκε στις 2009-10-11.
Ο **Σπύρος Σκλαβενίτης** (Λευκάδα, 21 Φεβρουαρίου 1927 - 9 Μαρτίου 2006) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας, συνιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας σούπερ μάρκετ «Σκλαβενίτης» και συνιδρυτής της χαρτοβιομηχανίας «Γλάρος».

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Λευκάδα στις 21 Φεβρουαρίου 1927. Το 1936 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Αθήνα. Με το τέλος της Κατοχής εργάστηκε σε εργοστάσιο σαπωνοποιίας και ως φύλακας στον Ερυθρό Σταυρό. Ξεκίνησε με την οικογένειά του επιχείρηση μπαχαρικών και ειδών μπακαλικής στον Πειραιά, διαθέτοντας προϊόντα και στη Κεντρική Αγορά της Αθήνας (τη «Βαρβάκειο»).

Το 1954 υπήρξε συνιδρυτής της εταιρείας «Σκλαβενίτης & Σια Ο.Ε.Ε.», που το 1971 μετεξελίχθηκε στην «Ι. & Σ. Σκλαβενίτης Α.Ε.Ε.» (σήμερα «Σκλαβενίτης»). Αρχικά δραστηριοποιούνταν στο εμπόριο μπαχαρικών, αλλά αργότερα, επέκτεινε τις δραστηριότητές της στο λιανικό εμπόριο. Η εταιρεία αργότερα θα αναδεικνυόταν η τρίτη ελληνική εταιρεία λιανικού εμπορίου. Τo 2004, ο Σκλαβενίτης μαζί με τα παιδιά του ίδρυσε την χαρτοβιομηχανία «Γλάρος», μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες ελληνικές βιομηχανίες, με βάση τον κύκλο εργασιών της. 

Είχε τρία αδέρφια, τον Γιάννη, τον Νάσο και τη Δώρα. Ήταν παντρεμένος και είχε τέσσερα παιδιά: τη Μαρία, τον Γεράσιμο, τον Στέλιο και την Βίκυ. Απεβίωσε στις 9 Μαρτίου 2006, σε ηλικία 79 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Πως χτίστηκε η "αυτοκρατορία" του Σκλαβενίτη: Από τα πέτρινα χρόνια στις εξαγορές και τη γιγάντωση». *www.enikonomia.gr*. 1 Απριλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2020.
2. ↑  Χαροντάκης, Δημήτρης (12 Μαρτίου 2006). «Έφυγε ο "κύριος Σπύρος" του λιανεμπορίου». *www.tovima.gr*. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2020.  (τελευταία ενημέρωση άρθρου: 24 Νοεμβρίου 2008).
Ο **Μωυσής Μάντζαλος** (1927, Άγιος Σέργιος Αμμοχώστου) ήταν Κύπριος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός.

Καριέρα
-------

Ο Μάντζαλος εντάχθηκε στην Ανόρθωση το 1946, παραμένοντας στην ομάδα έως το 1957, κατακτώντας δύο πρωταθλήματα και ένα κύπελλο. Ακολούθως, διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ομάδας.

Επιπλέον, αγωνίστηκε στη Μικτή Κύπρου (πρόδρομος της Εθνικής Κύπρου) που συστάθηκε το 1954 και έδωσε δύο εντός και δύο εκτός έδρας αγώνες με αντίπαλο την Εθνική Ισραήλ.

Εκτός από ποδοσφαιριστής, υπήρξε και αθλητής στίβου του ΓΣΕ. Στους παγκύπριους αγώνες στίβου 1950 κέρδισε στο τριπλούν. Την ίδια χρονιά συμμετείχε στους Πανελλήνιους Αγώνες 1950 ως αθλητής της ΑΕΚ Αθηνών. Επιπλέον, διετέλεσε έφορος του σταδίου ΓΣΕ και ταμίας του ΓΣΕ για 35 χρόνια.

Την περίοδο του αγώνα της ΕΟΚΑ ήταν στέλεχος της οργάνωσης. Συνελήφθη και φυλακίστηκε από τους Άγγλους. Συνελήφθη ξανά το 1958 ως μέλος τους διοικητικού συμβουλίου της Ανόρθωσης, μετά την ανατίναξη του οικήματος του σωματείου από τους Άγγλους.

Τίτλοι
------

* Πρωτάθλημα Κύπρου (2): 1949-50, 1956-57
* Κύπελλο Κύπρου (1): 1948-49

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Μεταθανάτιες τιμές σε Μωυσή Μάντζαλο και Ανδρέα Οδυσσέως». *Ανόρθωσις Αμμοχώστου Ποδόσφαιρο*. 6 Απριλίου 2017. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2022.
2. 1 2 3 4  Μελετίου 2011, σελ. 134
3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  «Ρετρό: Παίκτες που έγραψαν ιστορία, Μωυσής Μάντζαλος». 22 Μαΐου 2022. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2022.
4. ↑  Μελετίου 2011, σελ. 224-226
5. ↑  «Από τη μεικτή στην Εθνική Κύπρου» (PDF). Χαραυγή. 15 Οκτωβρίου 2018. σελ. 14. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2018.

Βιβλιογραφία
------------

* Μελετίου, Γιώργος (2011). *Κυπριακό ποδόσφαιρο 1900-1960*. Λευκωσία: Power Publishing. σελ. 134. ISBN 978-9963-688-87-6.
Η **Μαρία Δασκαλογιάννη** ήταν αγωνίστρια της Ελληνικής επανάστασης του 1770 και της επανάστασης του 1821. 

Καταγόταν από την Ανώπολη Σφακίων και ήταν κόρη του Ιωάννη Δασκαλογιάννη, ηγέτη των επαναστατών στα Σφακιά κατά την Επανάσταση του 1770. Η μητέρα της ήταν γνωστή σαν *Σγουρομάλλινη* και αδέλφια της ήταν ο Νικόλαος, ο Ανδρέας, η Ελευθερούσσα και η Ανθούσα.

Πιάστηκε αιχμάλωτη κατά την Μάχη της Ανώπολης και δόθηκε για σύζυγος στον διερμηνέα του Πασά, Αμπλουσαμέτ Πασά. Με τον άντρα της έπειτα πήγαν στην Κωνσταντινούπολη όπου είχε αυτός οικία και περιουσία. Όταν πέθανε ο Οθωμανός σύζυγός της, η Μαρία πήγε στην Τήνο και έγινε μοναχή.

Όταν ξέσπασε η επανάσταση του 1821 προσέφερε όλα της τα χρήματα για να αγοράσει ένας ανιψιός της ένα πολεμικό μπρίκι (πλοίο) και να ενισχύσει των αγώνα.

Στις 18 Ιουνίου 1821 ένας εγγονός του Δασκαλογιάννη ύψωσε πάλι τη σημαία της Κρητικής επανάστασης στα Σφακιά.

Πέθανε στην Τήνο το 1823 και όση περιουσία της είχε απομείνει, καθώς δεν απέκτησε παιδιά, την άφησε στην Ευαγγελίστρια της Τήνου,

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Χανιώτικα Νέα, Μαρία Δασκαλογιάννη: Μία Κρητικιά ηρωίδα της ελληνικής επανάστασης
2. 1 2 3  Ιωάννη Δασκαλογιάννη ή Βλάχου - Δήμος Χανίων
3. 1 2  Κρητικά Χρονικά, τόμος 20, Ανδρέας Καλοκαιρινός, 1960, σελ. 77
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Μητρόπολη (αποσαφήνιση).

  

Η **Μητρόπολη** είναι μια διευρυμένη πόλη, η οποία στις περισσότερες περιπτώσεις στεγάζει τουλάχιστον πάνω από ένα εκατομμύριο συνολικούς κατοίκους. Μεγάλες πόλεις που εντάσσονται σε ένα ακόμη μεγαλύτερο πολεοδομικό πλαίσιο αλλά δεν αποτελούν τον πυρήνα αυτού του συγκροτήματος, συνήθως δε θεωρούνται μέρος αυτής της μητροπολιτικής περιοχής. Η μητρόπολη συχνά αποτελεί σημαντικό οικονομικό, πολιτικό και πολιτιστικό κέντρο μιας χώρας ή συγκεκριμένης περιοχής, καθώς και κόμβος τοπικών ή διεθνών διασυνδέσεων και μεταφορών. 

Κατά μία ευρύτερη έννοια, ο όρος αναφέρεται σε μια πόλη-κράτος σε σχέση με μια αποικία (για παράδειγμα, οι Συρακούσες ήταν μητρόπολη της Ανκόνα), μια πόλη που θεωρείται κέντρο μιας συγκεκριμένης δραστηριότητας ή μια μεγάλη και σημαντική πόλη.

Αρχαιότητα
----------

Η Αθήνα αποτελεί μία από τις ιστορικότερες μητροπόλεις της υφηλίου, με διαρκή εποικισμό από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.
Στο παρελθόν, η μητρόπολη ήταν ο χαρακτηρισμός μιας πόλης ή κράτους που είχε αποικίες εκτός της άμεσης γεωγραφικής του επικράτειας. Πολλές μεγάλες πόλεις που ιδρύθηκαν από αρχαίους πολιτισμούς θεωρούνται σημαντικές μητροπόλεις της εποχής τους, εξαιτίας του μεγάλου τους πληθυσμού και της θέσης τους. Παραδείγματα συμπεριλαμβάνουν τις: Αλεξάνδρεια, Ανγκόρ, Αντιόχεια, Αθήνα, Βαβυλώνα, Βηρυττός, Μπενάρες, Βύβλος, Τσαχόκια, Καρχηδόνα, Κωνσταντινούπολη, Κόρινθος, Δαμασκός, Ντολαβίρα, Έφεσσος, Μεγάλη Ζιμπάμπουε, Χαράπα, Ιερουσαλήμ, Λέπτις Μάγκνα, Ναντσίνγκ, Νινευή, Μάτσου Πίτσου, Μοχέντζο-ντάρο, Ρώμη, Σαράι, Σίντε, Συρακούσες, Τενοτστιτλάν, Τεοτιχουάκαν, Τικάλ, Τύρος, Σιάν, Ουρ. Ορισμένες από αυτές τις μητροπόλεις επιβίωσαν μέχρι σήμερα και συμπεριλαμβάνονται μεταξύ των αρχαιοτέρων διηνεκών κατοικημένων πόλεων.

Ετυμολογία
----------

Ο όρος μητρόπολη προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη *μητρόπολις*, από τα συνθετικά "μήτηρ" (μητέρα) και "πόλις", όρος που περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο οι ελληνικές αποικίες αναφέρονταν στις αρχικές τους πόλεις, όπου βρισκόταν η κυβερνητική και εκκλησιαστική έδρα ή μητρόπολη της αρχιεπισκοπής, στην οποία οι βοηθοί επίσκοποι λογοδοτούσαν. Αυτή η χρήση εξισώνει τη σφαίρα επιρροής της επισκοπής με αυτή της αρχιεπισκοπικής έδρας.

Στη σύγχρονη χρήση η λέξη χρησιμοποιείται επίσης για μια μητροπολιτική περιοχή, ένα συγκρότημα γειτονικών και συγκοινωνούντων πόλεων, ενσωματωμένων γύρω από ένα μεγάλο αστικό κέντρο. Υπό αυτή την έννοια, "μητροπολιτική" σημαίνει "η περιοχή που εκτείνεται σε όλη την περιοχή της μητροπόλεως" (όπως στη "μητροπολιτική διακυβέρνηση"), ή "σχετική με τη μητρόπολη" (όπως στη "μητροπολιτική περιοχή", αντιθέτως από τον επαρχιακό ή "αγροτικό").

Δείτε επίσης
------------

* παγκόσμια πόλη
* μεγαλούπολη
* μητροπολιτική αλυσίδα
* μητροπολιτική διακυβέρνηση
* μητροπολιτικό προάστιο


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα metropolis  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ένα πλυντήριο πιάτων με τα πιάτα.
Ένα ανοιχτό πλυντήριο πιάτων.
Το **πλυντήριο πιάτων** είναι ηλεκτρική συσκευή για τον καθαρισμό πιάτων, ποτηριών, σκευών μαγειρέματος και μαχαιροπήρουνων. Σε αντίθεση με το πλύσιμο στο χέρι, το οποίο βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε τρίψιμο για να απομακρυνθεί το λέρωμα, το πλυντήριο πιάτων καθαρίζει με ψεκασμό θερμού νερού, [τυπικά μεταξύ 55 και 75 ° C ,130 και 170 ° F], στα πιάτα, με χαμηλότερες θερμοκρασίες που χρησιμοποιούνται για ευαίσθητα είδη.

Ένα μείγμα από νερό και απορρυπαντικό κυκλοφορεί με μια αντλία. Το νερό αντλείται με έναν ή περισσότερους εκ περιτροπής βραχίονες ψεκασμού. Μόλις η πλύση τελειώσει, το νερό αποστραγγίζεται, με περισσότερο ζεστό νερό το οποίο αντλείται μέσα και ένας κύκλος ξεβγάλματος ξεκινά. Αφού ολοκληρωθεί ο κύκλος ξεπλύματος και το νερό αποστραγγίστεί, τα τρυβλία ξηραίνονται χρησιμοποιώντας μία από διάφορες μεθόδους ξήρανσης (π.χ. ένα θερμαντικό στοιχείο στο κάτω μέρος της μπανιέρας, ανεμιστήρες, ζεόλιθους ξήρανση βάση, κ.λπ.). Συνήθως ένα γυαλιστικό, συνήθως κέρωμα, χρησιμοποιείται για την εξάλειψη των σημείων νερού.

Μεγάλα πλυντήρια πιάτων βαρέως τύπου είναι διαθέσιμα για χρήση σε εμπορικά καταστήματα (π.χ. ξενοδοχεία, εστιατόρια), όπου πρέπει να καθαριστεί ένας μεγάλος αριθμός από πιάτα. Η πλύση διεξάγεται με 65-71 ° C / 150-160 ° F.

Ιστορία
-------

Μία διαφήμιση του 1896.
Οι πρώτες αναφορές για μια συσκευή πλυντηρίου πιάτων είναι το 1850 στις Ηνωμένες Πολιτείες από τον Joel Houghton για μια συσκευή ξύλου. Αυτή η συσκευή ήταν φτιαγμένη από ξύλο το οποίο ήταν λυγισμένο με το χέρι ενώ το νερό ψεκαζόταν πάνω στα πιάτα. Αυτή η συσκευή ήταν αργή και αναξιόπιστη.

Το πρώτο πλυντήριο πιάτων εφευρέθηκε το 1887 από την Josephine Cochrane, με τη βοήθεια του Γιώργου Βούτυρα και παρουσιάστηκε στη Διεθνή Έκθεση του 1893 στο Σικάγο. 

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο William Howard εφηύρε ένα μικρό, μη ηλεκτρικό πλυντήριο πιάτων κατάλληλο για οικιακή χρήση το 1924. Ήταν το πρώτο πλυντήριο πιάτων που ενσωματώνονται τα περισσότερα από τα στοιχεία του σχεδιασμού που εμφανίζονται στα μοντέλα του σήμερα. Σε αυτό περιλαμβάνεται μια μπροστινή πόρτα φόρτωσης, μια σχάρα για να κρατήσει τα βρώμικα πιάτα και ένα περιστρεφόμενο ψεκαστήρα. Ήταν το πρώτο μηχάνημα κατάλληλο για οικιακή χρήση.

Από τη δεκαετία του 1970 τα πλυντήρια πιάτων έχουν γίνει κοινός τόπος στα νοικοκυριά της Βόρειας Αμερικής και της Δυτικής Ευρώπης. Μέχρι το 2012, πάνω από το 75 τοις εκατό των νοικοκυριών στις ΗΠΑ είχαν πλυντήριο πιάτων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πλυντήριο πιάτων** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85038427
* GND: 4157005-4
* BNF: cb124503678 (data)
* NDL: 01201080

 |

 |
Ο **Γεώργιος Ι. Ταμπακόπουλος** (1864-1929) ήταν έλληνας στρατιωτικός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1864 στην Αθήνα και ήταν απόγονος της ιστορικής, προυχοντικής και στρατιωτικής οικογένειας της Βυτίνας, Αρκαδίας, που διακρίθηκε στον απελευθερωτικό αγώνα του '21. Περισσότερα από 14 μέλη της οικογένειας Ταμπακοπούλου έλαβαν μέρος στον Αγώνα, ανάμεσά τους ένας στρατηγός, τέσσερις οπλαρχηγοί και τρία μέλη της Φιλικής Εταιρείας. Ήταν γιος του Ιωάννη Ταμπακόπουλου και της Ολίγκαν (το γένος Χριστοδούλου) και ξάδερφος του Νικόλαου Π. Δηλιγιάννη.

Κατετάγη στο στράτευμα ως εθελοντής στο ιππικό το 1882 και εξέρχεται της σχολής υπαξιωματικών ως ανθυπίλαρχος το 1888. Το 1897 συμμετείχε στο εκστρατευτικό σώμα του στρατηγού Βάσσου στην Κρήτη. Ήταν από τους πρωτεργάτες του Κινήματος στο Γουδί το 1909, μαζί με τον γυναικαδελφό του Επαμεινώνδα Ζυμβρακάκη.

Πολέμησε στους Α' και Β' Βαλκανικούς πολέμους, στη μάχη του Σόροβιτς στο Αμύνταιο τον Οκτώβριο του 1912 ως διοικητής Μοίρας της 6ης Πυροβολαρχίας, ενώ πολέμησε στη φονικότερη σύγκρουση των Βαλκανικών Πολέμων, στη μάχη Κιλκίς-Λαχανά (Ιούνιος 1913) κατά των βουλγαρικών δυνάμεων. Κατά τα έτη 1915-16 διετέλεσε Φρούραρχος των Αθηνών και το 1918 Στρατιωτικός Διοικητής Κυκλάδων. Αποστρατεύτηκε το 1921 με τον βαθμό του υποστράτηγου, και στην αποστρατεία προάγεται στο βαθμό του αντιστράτηγου. Για τις υπηρεσίες του προς την πατρίδα έλαβε το Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος. Απεβίωσε το Νοέμβριο του 1929 και κηδεύθηκε δημοσία δαπάνη. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Ν. Δαμασκηνού.

Παραπομπές
----------

1. ↑ . Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ. 26 Φεβρουαρίου 1919, σελ. 1.

Πηγές
-----

* *Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαιδεία*, εκδ. Έκδοσις Μεγάλης Στρατιωτικής και Ναυτικής Εγκυκλοπαιδείας, Αθήνα, 1929, Τόμος 4, σελ. 259.
Οι **Τοξότες** είναι οικισμός του δήμου Τοπείρου στο νομό Ξάνθης. Βρίσκεται 13,9 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Ξάνθης. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 819 κατοίκους (2011).

Ιστορία
-------

Ο οικισμός περί το 19ο αιώνα ονομαζόταν Όξιλαρ (Okcular) και αποτελούνταν από μουσουλμανικό πληθυσμό. Οι κάτοικοι του οικισμού ήταν καπνοκαλλιεργητές. Κατά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο, ορισμένοι κάτοικοι έφυγαν από τις εστίες τους. Έπειτα από τη Συνθήκη της Λωζάνης, στα περίχωρα του Σιδηροδρομικού Σταθμού εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη και 70 πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία μετέβησαν στον οικισμό Τούζλα. Το 1923, πρόσφυγες από την ευρύτερη περιοχή της Τραπεζούντας έφτασαν στα Ίμερα. Το 1924, ο οικισμός από Όξιλαρ μετονομάστηκε σε Τοξότες. Σταδιακά οι οικισμοί Τούζλα και Ίμερα εγκαταλείφθηκαν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Οδηγός Χιλιοµετρικών Αποστάσεων Οδικού Δικτύου Της χώρας Αρχειοθετήθηκε 2017-08-09 στο Wayback Machine. elke.uoc.gr
2. ↑  η πορεια των τοξοτων απο τις αρχες του αιωνα μας μεχρι σημερα Αρχειοθετήθηκε 2020-10-23 στο Wayback Machine. gym-toxot.xan.sch.gr

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Τοπείρου |
| --- |
|  |
| 
* Άβατο
* Άγιος Αθανάσιος
* Βανιάνο
* Γαλάνη
* Γκιζέλα
* Δασοχώρι
* Δάφνη
* Δέκαρχο
* Εξοχή
* Εύλαλο
* Ηλιοκέντημα
* Θαλασσιά
* Κοσμητή
* Κοσσός
* Κρεμαστή
* Κύρνος
* Κυψέλη
* Μάγγανα
* Μεγάλο Τύμπανο
* Μέλισσα
* Μικρό Τύμπανο
* Μικροχώρι
* Νέα Αμισός
* Νέο Εράσμιο
* Όλβιο
* Ορφανό
* Παλαιό Εράσμιο
* Παλαιό Όλβιο
* Ποίμνη
* Ραδιοσταθμός
* Σεμέλη
* Τοξότες
 |
|  |
| 
* Έδρα: Εύλαλο
* \*(Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
Ο **Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος** (κατά κόσμον *Διαμαντίδης* ) ήταν Έλληνας ιερομόναχος, ηγούμενος της Μονής Αγίου Νικολάου Τσιριλόβου. Γεννήθηκε το 1837 στον οικισμό Άγιου Νικόλαου, ο οποίος σήμερα μαζί με την Κορησό αποτελούν την τοπική κοινότητα Κορησού της περιφερειακής ενότητας Καστοριάς. Απεβίωσε στις 16 Μαΐου 1912.

Μνημείο προς τιμή του ηγουμένου Γρηγορίου στη Μονή Αγίου Νικολάου

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Στο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου Τσιριλόβου είχε συστήσει το 1872 οικοτροφείο για παιδιά ορφανά, άπορα ή άστεγα από την ευρύτερη περιοχή τόσο των ελληνόφωνων, όσο και εκείνων από τις βλαχόφωνες, αλβανόφωνες και σλαβόφωνες οικογένειες.

Ο Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος είχε την υποστήριξη και συνεργαζόταν με τον Γερμανό Καραβαγγέλη. Κατά την διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα, βοηθούσε τους Μακεδονομάχους και τους εμψύχωνε. Στις 15 Μαρτίου 1904 συναντήθηκε με τον Παύλο Μελά στην Ιερά Μονή του Αγίου Νικολάου. Σε επιστολή του ο Παύλος Μελάς εκθειάζει τον Ηγούμενο Γρηγόριο για την φιλοξενία του και την υποδοχή που του επιφύλαξε, όταν βρέθηκε εκεί, για να γλυτώσει από τους διώκτες του. Στις 26 Φεβρουαρίου 1905 και ενώ ο αρχιμανδρίτης Γρηγόριος, ηγούμενος της Μονής, βρισκόταν στην Καστοριά, εισέβαλε στην Μονή ο Βούλγαρος κομιτατζής Μήτρος Βλάχος μαζί με 80 άλλους, με εντολή του Βουλγαρικού κομιτάτου, την λεηλάτησαν και έβαλαν φωτιά στα κελιά των μοναχών.

Το 2004 ανεγέρθηκε μνημείο του στη Μονή Αγίου Νικολάου Τσιριλόβου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Νικόλαος Σιώκης (2009). *Η πνευματική κίνηση και ζωή στη Δυτική Μακεδονία. Η Κλεισούρα κατά τον 19ο αιώνα επί τη βάσει ανεκδότων εκκλησιαστικών κωδίκων, εγγράφων και λοιπών πηγών* (PDF). Διδακτορική διατριβή. Θεσσαλονίκη: ΑΠΘ - Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας. σελ. 252 υποσ. 1022. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2021.
2. ↑  «Πανδέκτης: Γρηγόριος, ηγούμενος μονής Τσιριλόβου». *pandektis.ekt.gr*. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2021.
3. ↑  Νικόλαος Σιώκης (2016). «Άγνωστα στοιχεία για την εκπαιδευτική κίνηση στην εκκλησιαστική περιφέρεια Καστοριάς κατά την περίοδο 1873-1884». Στο: Χαρίτων Καρανάσιος, Κώστας Ντίνας και Δημήτρης Μυλωνάς (επιμ.). *Η Δυτική Μακεδονία στους Νεότερους Χρόνους* (PDF). (Πρακτικά Α΄ Συνεδρίου Ιστορίας Δυτικής Μακεδονίας, Γρεβενά 2-5 Οκτωβρίου 2014). Γρεβενά: Εταιρεία Δυτικομακεδονικών Μελετών. σελ. 786. ISBN 978-618-83034-0-9. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2021.
4. ↑  «Τι ποτέ εστίν άνθρωπος». *poimin.gr*. 15 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2021.