recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Buena Vista Social Club** είναι χορευτική και μουσική λέσχη στην Αβάνα της Κούβας, που τη δεκαετία του 1940 αποτελούσε δημοφιλές μέρος συνάντησης για μουσικούς.

Αναβίωση
--------

Το δεκαετία του 1990, ύστερα από 50 σχεδόν χρόνια αφότου η λέσχη έκλεισε, το Buena Vista Social Club ενέπνευσε μια ηχογράφηση που έγινε από τον Κουβανό μουσικό Χουάν ντε Μάρκος Γκονσάλες και τον Αμερικάνο κιθαρίστα Ράι Κούντερ μαζί με παραδοσιακούς μουσικούς από την Κούβα, μερικοί εκ των οποίων ήταν βετεράνοι που είχαν παίξει μουσική στην λέσχη την εποχή της ακμής της.

Το άλμπουμ της ηχογράφησης, που ονομάστηκε *Buena Vista Social Club*, γνώρισε επιτυχία διεθνώς κερδίζοντας βραβείο Γκράμι. Τον Απρίλιο του 1998 οι συντελεστές του έδωσαν δύο συναυλίες στο Άμστερνταμ. Ο Γερμανός σκηνοθέτης Βιμ Βέντερς που βιντεοσκόπησε την συναυλία, μαζί με άλλο υλικό από συνεντεύξεις μουσικών και βίντεο από την Αβάνα, δημιούργησε ένα ντοκιμαντέρ που ονομάστηκε επίσης *Buena Vista Social Club*. Η ταινία του Βέντερς που κυκλοφόρησε στις 4 Ιουνίου 1999 έλαβε ευρεία αποδοχή από τους κριτικούς και ήταν υποψήφια για το Όσκαρ του Καλύτερου Ντοκιμαντέρ, ενώ απέσπασε διάφορα άλλα βραβεία, όπως αυτό του Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου.

Η επιτυχία τόσο του άλμπουμ όσο και της ταινίας αναβίωσε το διεθνές ενδιαφέρον για την παραδοσιακή μουσική της Κούβας και της Λατινικής Αμερικής γενικότερα. Σήμερα, επιζώντα μέλη της πρώτης λέσχης μαζί με μια νέα φουρνιά ταλαντούχων μουσικών, κάνουν διεθνείς περιοδείες με το όνομα *Orquesta Buena Vista Social Club*.

Δισκογραφία
-----------

* *Buena Vista Social Club* (16 Σεπτεμβρίου 1997)
* *Buena Vista Social Club at Carnegie Hall* (14 Οκτωβρίου 2008)
* *Lost and Found* (23 Μαρτίου 2015)

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  "Buena Vista Social Club", *sputnikmusic.com*, 28 Δεκεμβρίου 2010.
2. ↑  "Cuban Music and the Buena Vista Social Club" Αρχειοθετήθηκε 2014-03-04 στο Wayback Machine. *passportto.iberostar.com*, 20 Οκτωβρίου 2011.
3. ↑  "Buena Vista Social Club" Αρχειοθετήθηκε 2007-03-15 στο Wayback Machine. *wim-wenders.com*.
4. ↑  "Buena Vista Social Club (1999)", *imdb.com*.
5. ↑  "Wim Wenders", *2amfilms.co.uk*.
6. ↑  "Orquesta Buena Vista Social Club" Αρχειοθετήθηκε 2010-08-14 στο Wayback Machine. *worldcircuit.co.uk*.
7. ↑  «Buena Vista Social Club's "Lost and Found," Collection of Previously Unreleased Tracks, Due March 23». *Nonesuch Records*. 3 Φεβρουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 159644830
* **Europeana**: agent/base/149276
* LCCN: no2009018497
* ISNI: 0000 0001 2196 1597
* GND: 5302040-6
* BNF: cb140230763 (data)
* MusicBrainz: 2a85ecff-41e9-4be1-aca6-c87054a4c334
* NKC: xx0015469

 |

 |
Συντεταγμένες: 41°29′17.16″N 21°56′40.92″E﻿ / ﻿41.4881000°N 21.9447000°E﻿ / 41.4881000; 21.9447000

Το **Μαναστίρετς** (σλαβομακεδονικά: Манастирец‎) είναι χωριό του Δήμου Ρόσομαν , της Περιφέρειας Βάρνταρ, στην Βόρεια Μακεδονία. Βρίσκεται στο κέντρο περίπου της χώρας και σύμφωνα με την απογραφή του 2002 έχει 321 κατοίκους.

Κατά τον 19ο αιώνα και στις αρχές του 20ου στο χωριό ζούσαν χριστιανοί και μουσουλμάνοι. Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13 το χωριό περιήλθε στην κατοχή της Σερβίας.

Δημογραφία
----------

Κατά την απογραφή του 2002, το χωριό αριθμούσε:

* Σλαβομακεδόνες: 305
* Σέρβους: 16

Το Μοναστήρι του Αγίου Νικολάου
-------------------------------

Κοντά στο χωριό βρίσκεται το Μοναστήρι του Αγίου Νικολάου. Χτίστηκε το 1095 και είναι καλά αναστηλωμένο. Ανακαινίστηκε πρώτη φορά το 1266 και πάλι το 1327 με δωρεά «του πρωτόπαπα του Μοριχόβου» όπως αναφέρει η σχετική επιγραφή. Μια μεγάλη επιγραφή σε όλο το μήκος του κλίτους χωρίζει τη μεσαία από την κάτω ζώνη των τοιχογραφιών. Σε ένα σημείο της μεγάλης επιγραφής αναφέρει: «Ευσεβεστάτου Αυτοκράτορος Ρωμαίων και Αγγέλου Κομνηνού Μιχαήλ του Παλαιολόγου».

Παραπομπές
----------

1. ↑  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -88485.
2. ↑  (Σλαβομακεδονικά)(Αγγλικά)Απογραφή του 2002

Πηγές
-----

* ΤΟ ΒΗΜΑ, Στο Πρίλεπ και στο Μαύροβο
* Κρατική Υπηρεσία Στατιστικής της ΠΓΔΜ, Απογραφή 2002
* (Σλαβομακεδονικά) Επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου του Ρόσομαν
Η **Μάχη του Πίροτ** ήταν συγκρούσεις μεταξύ του Βουλγαρικού και του Σερβικού στρατού στα περίχωρα του Πίροτ, κοντά στα Σέρβο-Βουλγαρικά σύνορα, την περιόδο 6-8 Ιουλίου 1913.

Στο μέτωπο, μεταξύ του Βουλγαρικού 3ου Σώματος Στρατού (Σλιβνίτσα-Τρν-Κάριμπροντ) και του Σερβικού 2ου Σώματος Στρατού (Σόφια-Πίροτ-Νις), η κύρια μάχη έλαβε μέρος, έξω από το Πίροτ στις 6 και 7 Ιουλίου. Ο διοικητής του Σερβικού 2ου Σώματος Στρατού, πρότεινε στις 8 Ιουλίου, να εγκαταλειφθεί το Πίροτ. Ωστόσο, όταν η Ρουμανική προέλαση, αιφνιδίασε το Βουλγαρικό 1ο Σώμα Στρατού το απόγευμα της ίδιας μέρας, ο Βούλγαρος διοικητής, διέταξε οπισθοχώρηση. Με την Σερβική νίκη στη Μπρεγκάλνιτσα, οι Βούλγαροι υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τις όποιες επιχειρήσεις στην Νότιοανατολική Σερβία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Arhivski pregled*. Društva arhivskih radnika i Zajednice arhiva SR Srbije. 1992. σελ. 88.
2. 1 2  *Vojska*. **2**. Vojnoizdavački i novinski centar. 1993.
3. ↑  Aleksandar D. Obradović (1977). *Istorija ratova Kraljevine Srbije (1912-1918)*. Izd. Srpskog kulturnog kluba "Sv. Sava.". σελ. 76.

Πηγές
-----

* Hall, Richard C. (2000). *The Balkan Wars, 1912–1913: Prelude to the First World War* (1st έκδοση). Routledge. ISBN 0-415-22946-4.
* Lazarević, Milutin D. (1955). *Drugi Balkanski rat* [*Second Balkan War*]. Vojno delo.
* Skoko, Savo (1975). *Drugi balkanski rat 1913: Tok i završetak rata*. Vojnoistorijski institut.
* Vidanović, Predrag M. (2015). «Други Балкански рат». *Пиротски крај у европском вртлогу 1912-1918* (PDF). Pirot: Udruženje istoričara Pirot. σελίδες 37–54. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 29 Μαρτίου 2017. Ανακτήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 2017.
Η ***Brīvā Latvija*** (Ελεύθερη Λετονία, ISSN 0934-6759) είναι εβδομαδιαία εφημερίδα για Λετονούς που ζουν εκτός Λετονίας, εστιάζοντας κυρίως σε αυτούς που ζουν στη δυτική Ευρώπη. Ιδρύθηκε το 1986 με τη συγχώνευση δύο εφημερίδων μεταναστών: την *Londonas Avīze* (Νέα του Λονδίνου, ιδρύθηκε το 1942) με έδρα την Αγγλία και την *Latvija* (Λετονία, ιδρύθηκε το 1946 σε μεταπολεμικά στρατόπεδα εκτοπισμένων), με έδρα την Δυτική Γερμανία. Η εφημερίδα συνανήκει στις Λετονικές κοινότητες της δυτικής Ευρώπης. Οι Λετονικές κοινότητες της Βρετανίας, της Γερμανίας και της Σουηδίας παρέχουν μέλη για το συμβούλιο της εφημερίδας. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, μετά την επανάκτηση της Λετονικής ανεξαρτησίας, η εκτύπωση της εφημερίδα μετακινήθηκε για οικονομικούς λόγους στη Ρίγα, ενώ το συντακτικό προσωπικό μετακινήθηκε εκεί αργότερα.

Δείτε επίσης
------------

* *Laiks* (Νέα Υόρκη)
* *Latvija Amerikā* (Τορόντο)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The ISSN portal» (Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Simplified Chinese, Αραβικά) ISSN International Centre. Παρίσι. 0934-6759.
Η **Μαρία**, βουλγαρ. Мария (απεβ. 21 Νοεμβρίου, μετά το 1095) από τον Οίκο των Κομητόπουλων ήταν κόρη πρίγκιπα της Βουλγαρίας και με τον γάμο της έγινε *πρωτοβεστιαρία*. Ήταν η μητέρα της Αυτοκράτειρας Ειρήνης Δούκαινας.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Τρόιαν πρίγκιπα της Βουλγαρίας (γιου του Ιβάν Βλαντισλάβ της Βουλγαρίας, τελευταίου τσάρου της Α΄ Βουλγαρικής αυτοκρατορίας) και μίας Βυζαντινής ευγενούς από το γένος των Κοντοστέφανων ή των Φωκάδων.

Παντρεύτηκε τον Ανδρόνικο Δούκα. Ο άνδρας της ήταν γιος του καίσαρα Ιωάννη, ισχυρού πολικά άνδρα της εποχής του και της Ειρήνης Πηγουνίτισσας. Ο Ιωάννης ήταν αδελφός του Κωνσταντίνου Ι΄ Δούκα Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, έτσι ο Ανδρόνικος ήταν εξάδελφος του Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα. Η Μαρία προικίστηκε με μία κληρονομιά αχανών εκτάσεων περί τη λίμνη Οχρίδα και το σημαντικό εισόδημά της χρησιμοποιήθηκε για να υποστηρίζει την πολυτελή ζωή του συζύγου της και τις πολιτικές φιλοδοξίες του. Όπως και τα άλλα τελευταία μέλη της δυναστείας της Βουλγαρίας, η Μαρία και οι κόρες της Ειρήνη και Άννα έφεραν, όχι μόνο τεράστιο πλούτο, αλλά και τη νομιμοποίηση της Ρωμαϊκής εξουσίας επί του Βουλγαρικού πληθυσμού: οι εξέχοντες γάμοι αυτής -και των κορών της- είναι η απόδειξη για την τελική αφομοίωση των απογόνων του Οίκου των Κομητόπουλων με τους ευγενείς της Αυλής της Κωνσταντινούπολης. 

Ως η μητέρα της Αυτοκράτειρας Ειρήνης Δούκαινας, η Μαρία θα είχε επιρροή στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού, αν και αυτή, ως χήρα, απέφευγε την Αυτοκρατορική Αυλή και είχε επιλέξει να ζει στην ιδιοκτησία της στη λίμνη Οχρίδα. Η εγγονή της Άννα Κομνηνή επαινεί την ομορφιά και τη σοφία της στην *Αλεξιάδα*.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε αρκετά πριν το 1066 τον Ανδρόνικο Δούκα πρωτοβεστιάριο και Δομέστικο των Σχολών (Αρχιστράτηγου) και είχε τέκνα:

* Μιχαήλ π.1061-πριν το 1117, πρωτοστράτορ.
* Κωνσταντίνος απεβ. 1179, σεβαστός, δούκας Δαλματίας & Δυρραχίου.
* Στέφανος.
* Ιωάννης π.1064-1137, κυβερνήτης Δυρραχίου, Μέγας Δούκας (Ναύαρχος).
* Ειρήνη π.1066-1138, παντρεύτηκε τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
* Άννα, παντρεύτηκε τον Γεώργιο Παλαιολόγο. Πέμπτος απόγονός τους ήταν ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος.
* Θεοδώρα, μοναχή.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

Πηγές
-----

* Kouroupou, Matoula; Vannier, Jean-François (2005), "Commémoraisons des Comnènes dans le typikon liturgique du monastère du Christ Philanthrope (ms. Panaghia Kamariotissa 29)", Revue des études byzantines (in French) (63): 41–69, doi:10.3406/rebyz.2005.2305
* Polemis, Demetrios I. (1968). The Doukai: A Contribution to Byzantine Prosopography. London: Athlone Press.
Η **Μάχη του Ρύνδακα** διεξήχθη στις 15 Οκτωβρίου 1211 μεταξύ των δυνάμεων δύο από τα κύρια διάδοχα κράτη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας: της Λατινικής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας της Νίκαιας, που ιδρύθηκαν μετά την άλωση του 1204 κατά την Δ΄ Σταυροφορία.

Οι Πηγές βρίσκονται νοτιοδυτικά της Θάλασσας του Μαρμαρά.
Ο Λατίνος αυτοκράτορας Ερρίκος της Φλάνδρας επιθυμούσε να επεκτείνει την επικράτειά του στη Μ. Ασία σε βάρος της Νίκαιας. Είχε ήδη επιτύχει μία νίκη το 1205 στο Αδραμύττιο, αλλά η ανάγκη να αντιμετωπίσει τους Βουλγάρους στην Ευρώπη τον ανάγκασε να συνάψει εκεχειρία και να φύγει. Μέχρι το 1211, μόνο ένας μικρός θύλακας γύρω από τις Πηγές παρέμενε στα χέρια των Λατίνων. Εκμεταλλευόμενος τις απώλειες που υπέστη ο στρατός της Νίκαιας κατά των Σελτζούκων στη μάχη της Αντιόχειας της επί του Μαιάνδρου, ο Ερρίκος αποβιβάστηκε με τον στρατό του στις Πηγές και βάδισε προς τα ανατολικά στον ποταμό Ρύνδακα (ή Αδρανό). Ο Ερρίκος είχε πιθανώς περίπου 260 Φράγκους ιππότες. Ο Αυτοκράτορας των Ρωμαίων Θεόδωρος Α΄ Λάσκαρης είχε συνολικά μεγαλύτερη δύναμη, αλλά μόνο λίγους Φράγκους μισθοφόρους δικούς του, καθώς είχαν πληγεί ιδιαίτερα βαριά στη μάχη εναντίον των Σελτζούκων. Ο Λάσκαρης ετοίμασε ενέδρα στον Ρύνδακα, αλλά ο Ερρίκος επιτέθηκε στις θέσεις του και σκόρπισε τα στρατεύματα της Νίκαιας σε μία ολοήμερη μάχη στις 15 Οκτωβρίου. Η νίκη των Λατίνων, που κερδήθηκε σύμφωνα με πληροφορίες χωρίς απώλειες, ήταν συντριπτική: μετά τη μάχη ο Ερρίκος βάδισε αμαχητί στα εδάφη της Νίκαιας, φτάνοντας νότια μέχρι το Νυμφαίο.

Ο πόλεμος έληξε στη συνέχεια και οι δύο πλευρές συνήψαν τη Συνθήκη του Νυμφαίου, η οποία έδωσε στη Λατινική αυτοκρατορία τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους της Μυσίας μέχρι το χωριό Κάλαμος (σημερινό Γκελενμπέ), το οποίο επρόκειτο να είναι ακατοίκητο και να σηματοδοτήσει τα σύνορα μεταξύ των δύο κρατών.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

Πηγές
-----

* (Αγγλικά) Brand, Charles M. (1991). «Rhyndakos River». Στο: Kazhdan, Alexander, επιμ. *The Oxford Dictionary of Byzantium*. Οξφόρδη και Νέα Υόρκη: Oxford University Press, σελ. 1794. ISBN 0-19-504652-8.
* Macrides, Ruth (2007), *George Akropolites: The History - Introduction, translation and commentary*, Oxford University Press, σελ. 148–153, ISBN 978-0-19-921067-1
* Van Tricht, Filip (2011). The Latin Renovatio of Byzantium: The Empire of Constantinople (1204–1228). Leiden: Brill. ISBN 978-90-04-20323-5.
Ο **Ανδρέας Λουριώτης** (Ιωάννινα 1789 – Αθήνα 1854) ήταν αγωνιστής του 1821 και πολιτικός. Έλαβε στοιχειώδη μόρφωση στα Ιωάννινα και συνέχισε με σπουδές οικονομικών και πολιτικών επιστημών στη Γερμανία και στη Γαλλία. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και, με την κήρυξη της Επανάστασης, επέστρεψε στην Ελλάδα για να υπηρετήσει τον Αγώνα. Επειδή διακρίθηκε για τις γνώσεις και τη φιλομάθεια του, εστάλη μαζί με τον Ιωάννη Ορλάνδο και Ανδρέα Ζαΐμη στο Λονδίνο, το 1823, με σκοπό τη σύναψη δανείου για τις ανάγκες του Αγώνα. Γραμματέας ήταν ο μετέπειτα αποκληθείς "εθνικός δικαστής" Αναστάσιος Πολυζωίδης. Διετέλεσε μεσολαβητής για την αποδοχή του ελληνικού στέμματος από τον Λεοπόλδο, πρίγκιπα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Διευκόλυνε την κάθοδο πολλών φιλελλήνων στην Ελλάδα, μεταξύ των οποίων ήταν ο λόρδος Βύρων και ο Σανταρόζα. Ήταν στενός φίλος και συνεργάτης του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου. Παντρεύτηκε τη Λουκία Κομνηνού και απέκτησε έναν γιο (Θεόδωρος), που απεβίωσε νέος χωρίς ν' αφήσει απογόνους. Απόγονοι της οικογένειας Λουριώτη υπάρχουν μόνο από την αδελφή του, Ελένη.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. 1 2  *Faceted Application of Subject Terminology*. 287186. Ανακτήθηκε στις 7  Μαΐου 2020.
2. 1 2 3 4 5  (Ελληνικά) *κατάλογος των Γενικών Αρχείων του Κράτους*. 7t88-kq6p-4tb9. Ανακτήθηκε στις 14  Σεπτεμβρίου 2021.
Η **369 Αερία (Aëria)** (προσωρινή ονομασία:***1893 AE***) είναι μεγάλος αστεροειδής της κύριας ζώνης αστεροειδών που ανακαλύφθηκε στις 4 Ιουλίου 1893 από τον Αλφόνς Μπορελλύ, που παρατηρούσε από την Μασσαλία. Το φαινόμενο μέγεθός της είναι 12,7, ενώ όταν βρίσκεται σε απόσταση μιας αστρονομικής μονάδας έχει απόλυτο μέγεθος 8,52. Πήρε το όνομά της από τον αέρα, με την αριστοτελική έννοια του ενός από τα 4 θεμελιώδη στοιχεία του Σύμπαντος.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η διάμετρος της Αερίας υπολογίσθηκε σε 60 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 226 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι **M** (μεταλλικός), ενώ το άλβεδό της είναι 0,192 (από δεδομένα του IRAS). Η Αερία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 47 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 ως 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000369.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 368 Χαϊντέα | 369 Αερία | 370 Μοδεστία |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Το **Brotherhood of Blood** είναι ταινία τρόμου του 2007, με πρωταγωνιστές τους Τζάσον Κόννερι, Βικτόρια Πραττ, Σιντ Χέιγκ και Κεν Φόρεε, και σκηνοθεσία από τον Πέτερ Σέερερ και τον Μίχαελ Ρες. Η παγκόσμια πρεμιέρα του έργου ήταν στο διάσημο Sitges Film Festival στο Σίτγκες της Ισπανίας τον Οκτώβριο 2007.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και στον Καναδά η κινηματογραφική εταιρία του Sam Raimi το Ghosthouse Underground αγόρασε το έργο και το εμφάνισε στο Lionsgate. στης 14 Οκτωβρίου του 2008.

Πλοκή
-----

Το ***Brotherhood of Blood*** είναι ένα θρίλερ που διηγείται την ιστορία μιας ομάδας κυνηγών βρικολάκων που διεισδύει σε μια φωλιά μη πεθαμένων για να διασώσουν έναν από τους δικούς τους.

Η νεαρή κυνηγός βρικολάκων, η Κέρι Ρίγκερ πρέπει να απελευθερώσει τον εαυτό της. Φυλακισμένη με βρικόλακες, αλυσοδεμένη σε ένα σκοτεινό κελάρι με τον ισχυρό βασιλιά των βρικολάκων Πάσεκ, ο χρόνος της τελειώνει. Ξέρει ότι μία ακόμη μεγαλύτερη απειλή από τους βρικόλακες έρχεται όλο και πιο κοντά. Τα πάντα θα αποφασιστούν απόψε.

Η Κέρι έχει διασχίσει ένα επικίνδυνο μονοπάτι: Μετά από ένα μακρινό ταξίδι, ένας άνθρωπος μεταμορφώνεται σιγά-σιγά σε βρικόλακα. Και μετατρέπει - σε κάτι που ακόμη και οι βρικόλακες φοβούνται, ο ισχυρός βρικόλακας-δαίμονας Βλαντ Κόσελ.

Οι άρχοντες βρικόλακες σκότωσαν τον Κόσελ πολλές εκατοντάδες χρόνια πριν, αλλά τώρα έχει επιστρέψει. Στο νέο σώμα του, θέλει να πάρει εκδίκηση και να καταστρέψει τα πάντα στο πέρασμά του. Υπάρχει μόνο ένας κυνηγός που μπορεί να τον σταματήσει ...

Ηθοποιοί
--------

* Τζάσον Κόννερι ως Κήτεν
* Βικτόρια Πραττ ως Κέρι Ρίγκερ
* Σιντ Χέιγκ ως Πάσεκ
* Κεν Φόρεε ως Στένις
* Βίλλιαμ Σνο ως Τόμας
* Βες Ράμσι ως Φορκ
* Τζέρεμη Κίσνερ ως Ντέρεκ
* Ράτσελ Γκραντ ως Τζιλλ
* Μαρκ Ιαν Σκλαρ ως Τόρεκ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* Αρχειοθετήθηκε 2020-01-17 στο Wayback Machine.
* Brotherhood of Blood at the website of the US distributor Ghost House

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
**Το Black Rebel Motorcycle Club** είναι ένα ροκ συγκρότημα από το Σαν Φρανσίσκο των Ηνωμένων Πολιτειών. Το συγκρότημα ιδρύθηκε το 1998. Οι επιρροές περιλαμβάνουν τα συγκροτήματα των "The Brian Jonestown Massacre, The Verve, The Rolling Stones, Oasis, T. Rex, The Velvet Underground, Love and Rockets, Daniel Ash, and The Jesus and Mary Chain". 

Το δεύτερο άλμπουμ του συγκροτήματος «Take Them On, On Your Own» παρουσίασε αρκετά τραγούδια («Generation» και «Us Government») τα οποία ήταν επικριτικά για την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών και ειδικότερα για τον Τζορτζ Μπους.

Μετά από σύγκρουση με την εταιρεία τους (Virgin Records), το συγκρότημα αποσύρθηκε το 2004. Ο Nick Jago αποχώρησε από το συγκρότημα στο τέλος της καλοκαιρινής περιοδείας του την ίδια χρονιά λόγω "εσωτερικής σύγκρουσης".

Μετά την αποχώρηση του Jago, ο Peter Hayes και ο Robert Levon ανασυντάχθηκαν και ηχογράφησαν το τρίτο άλμπουμ του συγκροτήματος. Με τον τρίτο τους δίσκο Howl, πρόσθεσαν μπλουζ, φολκ και γκόσπελ.

Δισκογραφία
-----------

Οι δισκογραφικές επιτυχίες των Black Rebel Motorcycle Club είναι οι εξής:

* *B.R.M.C.* (2001)
* *Take Them On, On Your Own* (2003)
* *Howl* (2005)
* *Baby 81* (2007)
* *The Effects of 333* (2008)
* *Beat the Devil's Tattoo* (2010)
* *Specter at the Feast* (2013)
* *Wrong Creatures* (2018)

Beat the Devil's Tattoo
-----------------------

Το 2010, το άλμπουμ των Black Rebel Motorcycle Club, Beat the Devil's Tattoo, βρίσκει το συγκρότημα ανανεωμένο, χωρίς πλέον τον αρχικό ντράμερ Nick Jago, με τον μπασίστα Robert Levon και τον κιθαρίστα Peter Hayes, καθώς φαίνεται να έχουν βρει μια ανανεωμένη δημιουργική σπίθα με την αντικαταστάτρια ντράμερ Leah Shapiro. Η Shapiro έρχεται στην επιφάνεια με ισχυρά διαπιστευτήρια noise rock, όντας μέλος του πανκ-psych N.Y.C Dead Combo και περιοδεύοντας με τους Raveonettes. Με έναν συνολικό ήχο που φαίνεται εμπνευσμένος από ένα εντυπωσιακό μείγμα παλαιών μπλουζ αναμεμειγμένων με μια υποδερμική έκρηξη μελωδικού θορύβου, υπάρχει μια νοοτροπία, άγριας έντασης σε πολλά από τα κομμάτια του Beat the Devil's Tattoo. Από το εναρκτήριο κομμάτι τίτλου γκοθ μπαλάντας και το γκόσπελ «Conscience Killer» το stoned funk ρομπότ «War Machine,» και η ακουστική folk μπαλάντα «Sweet Feeling».

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Black Rebel Motorcycle Club – The Vogue» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2021.
2. ↑  «Black Rebel Motorcycle Club | Album Discography». *AllMusic* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2021.
3. ↑  «Wiki - Beat the Devil's Tattoo — Black Rebel Motorcycle Club». *Last.fm* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2021.
**Μαρκάβ** ή **Μαρκάμπ (Markab)** είναι η ιδιαίτερη ονομασία του αστέρα **α (άλφα)** στον αστερισμό Πήγασο. Παρά το «άλφα» του είναι στην πραγματικότητα το τρίτο σε φωτεινότητα από τα άστρα του αστερισμού του, αλλά και το ένα από τα 4 άστρα που σχηματίζουν το μεγάλο «Τετράπλευρο του Πηγάσου», του οποίου καταλαμβάνει τη νοτιοδυτική γωνία.

Ονομασίες και ιστορία
---------------------

Το όνομα Μαρκάμπ (**Marchab** στον Φλάμστηντ) προέρχεται από την αραβική φράση **المركب الفرس** (**Al Markab al Faras**), δηλαδή «το Σαμάρι του Αλόγου», που αναφέρεται στο φτερωτό άλογο της μυθολογίας, τον Πήγασο. Αλλά οι Άραβες τον θεωρούσαν και ως **Al Mankib al Faras** (**المنكب الفرس**), τον ώμο του αλόγου, ενώ ο Bayer τον αναφέρει και ως **Yed Alpheras**, το... χέρι του αλόγου (ορθότερα: το τμήμα του ποδιού κάτω από το γόνατο, το αραβικό Yad). Ο Kazwini γνώριζε τον αστέρα μαζί με τον β Πηγάσου ως **Al Arkuwah**, την οριζόντια δοκό πάνω από το πηγάδι που χρησιμεύει για το τύλιγμα-ξετύλιγμα του σχοινιού του Al Dalw, του κουβά (βλ. Πήγασος).

Στην Κίνα ο α Πηγάσου ήταν γνωστός ως **Shih**, από τον ομώνυμο σεληνιακό οίκο που σημείωνε. Ο Βρετανός ανατολιστής του 19ου αι. Robert Brown Jr. έγραψε ότι, μαζί με τους γ και ζ Πηγάσου, αποτελούσε στην αρχαία Μεσοποταμία την **Lik-bar-ra** ή Ur-bar-ra, την Ύαινα.

Ανάμεσα στους παλαιούς αστρολόγους ήταν κοινή η πεποίθηση ότι ο Μαρκάβ προμήνυε κίνδυνο για τη ζωή από κοψίματα ή μαχαιριές και από φωτιά.

Ο Μαρκάβ είναι ένας από τους λεγόμενους «σεληνιακούς αστέρες», χρήσιμους στην αστρονομική ναυτιλία.

Αστροφυσικά δεδομένα
--------------------

Η σύγχρονη Αστρονομία μας πληροφορεί ότι ο Μαρκάβ είναι ένας λευκός γίγαντας αστέρας παρόμοιος με τον Βέγα. Πλησιάζει το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 4 km/sec (χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο) ή 14.000 χιλιόμετρα την ώρα. Το απόλυτο μέγεθος του αστέρα, όπως συνάγεται από την απόστασή του, είναι -0,7. Αυτό σημαίνει ότι είναι περίπου 160 φορές λαμπρότερος από τον Ήλιο. Με δεδομένη την επιφανειακή θερμοκρασία που αντιστοιχεί στον φασματικό του τύπο (11.000 Κ), μπορεί να υπολογισθεί ότι έχει διάμετρο 2,8 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής (άρα όγκο 22 φορές μεγαλύτερο του όγκου του Ήλιου) και μάζα τετραπλάσια της ηλιακής.

Ο Μαρκάμπ είναι ένας συνηθισμένος ηλικιωμένος αστέρας σχετικώς μεγάλης μάζας, που προσεγγίζει το τέλος της ζωής του στην Κύρια Ακολουθία. Σε μερικές δεκάδες εκατομμύρια χρόνια θα αρχίσει να εξελίσσεται σε ερυθρό γίγαντα. Ακολουθώντας σε γενικές γραμμές την εξελικτική πορεία του Ήλιου, θα τερματίσει τη ζωή του ήρεμα, μετατρεπόμενος σε λευκό νάνο.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος αστέρων του Πηγάσου
* Μαρκαβιανός αστέρας

Πηγές
-----

* Allen, Richard H.: *Star Names: Their Lore and Meaning*, Dover Publ. 1963
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Αταλάντη (αποσαφήνιση).

Η **Αταλάντη** είναι ένας μεγάλος αλλά σκοτεινόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,46. Ανακαλύφθηκε το 1855 από τον Χέρμαν Γκόλντσμιντ και έλαβε το όνομα του προσώπου της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας.

Η μεγάλη εκκεντρότητα της τροχιάς της Αταλάντης έχει ως αποτέλεσμα η εκάστοτε απόστασή της από τον Ήλιο να κυμαίνεται πολύ.

Η μέση διάμετρος της Αταλάντης υπολογίσθηκε σε 105,6 χλμ. ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 1,2 τετράκις εκατομμύριο τόνους, με πιθανή μέση πυκνότητα 2 γραμμάρια ανά κυβικό cm. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Αταλάντης εκτιμάται σε 2,95 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 332 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 55,8 m/sec.

Ο φασματικός τύπος της Αταλάντης είναι άγνωστος. Το άλβεδό της είναι 0,065 και η θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Η Αταλάντη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 56 λεπτά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000036.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προσομοίωση τροχιάς (Java Applet) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 35 Λευκοθέα | 36 Αταλάντη | 37 Πίστη |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Συντεταγμένες: 37°55′52.79″N 23°40′56.03″E﻿ / ﻿37.9313306°N 23.6822306°E﻿ / 37.9313306; 23.6822306

Η προκυμαία της μαρίνας, από πίσω πολυάριθμα εστιατόρια και καφετέρειες
Η **μαρίνα Φλοίσβου** είναι μια μεγάλη μαρίνα που βρίσκεται στην ομώνυμη συνοικία του Παλαιού Φαλήρου. Στη μαρίνα ελλιμενίζεται πλήθωρα ιδιωτικών σκαφών πολυτελείας, ενώ ταυτόχρονα διαθέτει πάρκο με παιδική χαρά καθώς και διάφορα εστιατόρια, καφέ και μπαρ, όντας έτσι ένας πόλος έλξης για την αναψυχή των κατοίκων της Αθήνας και των επισκεπτών της. Στη μαρίνα επίσης βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του Ναυτικού Ομίλου Παλαιού Φαλήρου. Η πρόσβαση σε αυτήν γίνεται από τους σταθμούς του τραμ Πάρκο Φλοίσβου και Τροκαντερό.

Η Μαρίνα Φλοίσβου είναι επίσης το σημείο όπου βρίσκεται ελλιμενισμένο το Θωρηκτό Αβέρωφ, το πλέον ιστορικό πολεμικό πλοίο της νεότερης Ελλάδας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η επίσημη ιστοσελίδα της μαρίνας

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Συνοικίες και περιοχές του Παλαιού Φαλήρου |
| --- |
|  |
| 
* Αγία Βαρβάρα
* Αμφιθέα
* Έδεμ
* Κοψαχείλα
* Μπάτης
* Παλμύρα
* Παναγίτσα
* Πικροδάφνη
* Τροκαντερό
* Φλοίσβος
 |

 |
Ο **Μιχαήλ Σηφάκης** ήταν Έλληνας δάσκαλος, αντιστασιακός και ένας εκ των 62 Μαρτύρων της Κρήτης.

Βιογραφικά Στοιχεία
-------------------

Ο Μιχαήλ Ζ. Σηφάκης γεννήθηκε το 1881 στην Αγία Βαρβάρα. Σπούδασε στο Ιεροδιδασκαλείο Χανίων και διορίστηκε δάσκαλος στο χωριό του πριν από το 1908. Ο Μιχαήλ Σηφάκης υπηρέτησε επίσης στη Μεγάλη Βρύση και στον Άγιο Μύρωνα και έφτασε ως τον βαθμό του επιθεωρητή. Ανήκει στην Οικογένεια Σηφάκη.

Εργάστηκε για λίγα χρόνια στο Λύκειο "Κοραής", και το 1924 ίδρυσε το «Παλλάδιον Λύκειον», που λειτούργησε, αρχικά ως δημοτικό σχολείο και σταδιακά ως γυμνάσιο, ως το 1939-40.

Οδός στο Ηράκλειο Κρήτης
Στο «Παλλάδιον» υπηρέτησαν πολλοί αξιόλογοι άνθρωποι, μεταξύ των οποίων ο Αρχιμανδρίτης Ευγένιος Ψαλιδάκης, (μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Κρήτης), ο μαθηματικός Κωνσταντίνος Γοντικάκης, κ.ά. Λίγο πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, η δικτατορία του Ι. Μεταξά απαγόρευσε τη λειτουργία μικτών ιδιωτικών σχολείων, πράγμα που οδήγησε σε συνένωση του Παλλαδίου με τον Κοραή, ούτως ώστε το πρώτο να λειτουργήσει ως σχολείο θηλέων και το δεύτερο ως σχολείο αρρένων. Αλλά σχεδόν αμέσως μετά την έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου, τα ιδιωτικά σχολεία ανέστειλαν τη λειτουργία τους. Το Παλλάδιον Λύκειον λειτούργησε συνολικά επί 16 χρόνια, από το 1924-25 ως το 1939-40.

Κατά τα χρόνια της γερμανικής κατοχής ο Μιχαήλ Ζ. Σηφάκης κατέφυγε με την οικογένειά του στην Αγία Βαρβάρα, όπου συνελήφθη από τους Γερμανούς τον χειμώνα του 1942, μαζί με τον αδελφό του, παπά Γιώργη Σηφάκη και τα παιδιά του τελευταίου, (δάσκαλο) Ευάγγελο Γ. Σηφάκη και Εμμ. Αποστολάκη (γαμπρό του παπά-Γιώργη). 

Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς κατακτητές στις 3 Ιουνίου του 1942 στο Γάζι Ηρακλείου.

Προς τιμήν του, υπάρχει οδός στην περιοχή του Άη Γιάννη Ηρακλείου Κρήτης, με το όνομά του.

Απόγονοι
--------

Γιος του είναι ο Ομότιμος Καθηγητής Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας του ΑΠΘ, Γρηγόριος Σηφάκης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Γ. Καλογεράκης: Δάσκαλοι στο απόσπασμα». *ΠΑΤΡΙΣ*. 5 Φεβρουαρίου 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Φεβρουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2020.
2. ↑  «Γ. Καλογεράκης: Δάσκαλοι στο απόσπασμα». *ΠΑΤΡΙΣ*. 5 Φεβρουαρίου 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Φεβρουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2020.
3. ↑  «Γ. Καλογεράκης: Δάσκαλοι στο απόσπασμα». *ΠΑΤΡΙΣ*. 5 Φεβρουαρίου 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Φεβρουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2020.
4. ↑  «Γ. Καλογεράκης: Δάσκαλοι στο απόσπασμα». *ΠΑΤΡΙΣ*. 5 Φεβρουαρίου 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Φεβρουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2020.
5. ↑  «Το Χωριό μας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Σεπτεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2020.
Ο **Μαρκ Άντονι Τζάκσον** (Φιλαδέλφεια, 16 Ιανουαρίου 1975) είναι Αμερικανός παλαίμαχος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,08 μ. και αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ.

Κολλεγιακή σταδιοδρομία
-----------------------

Ο Μαρκ Τζάκσον τελείωσε το Λύκειο Ρομαν Καθόλικ και στη συνέχεια εισήχθη στο Πανεπιστήμιο VCU, στο οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο (1993-94) και με τη μπασκετική ομάδα του οποίου, τους VCU Ραμς, αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο Κολλεγιακό πρωτάθλημα.

Στη συνέχεια, εισήχθη στο Πανεπιστήμιο Τεμπλ και αγωνίστηκε για δύο χρόνια με την μπασκετική ομάδα του, τους Τεμπλ Όουλς. Το 1997 αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο και συμμετείχε στα Ντραφτ του ΝΒΑ του ίδιου έτους. Η απόδοσή του στα Ντραφτ οδήγησε στο να επιλεγεί στο νούμερο 37 από τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς, ομάδα του ΝΒΑ.

Επαγγελματική σταδιοδορμία
--------------------------

Το 1997 αποφάσισε να αφήσει την Αμερική και να ταξιδέψει στην Ευρώπη με προορισμό την τουρκική Τόφας Μπούρσα, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο δίχως να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. 

Το 1998 άφησε την Τουρκία και μεταπήδησε στην ισπανική Καντάμπρια Λόμπος, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2000 με μοναδική εξαίρεση ένα σύντομο πέρασμα από την τουρκική Εφές Πίλσεν. 

Το 2000, ο Μαρκ Τζάκσον επέστρεψε στην Αμερική για να αγωνιστεί για πρώτη φορά στην καριέρα του στο ΝΒΑ. Μάλιστα, κατάφερε να αγωνιστεί με αρκετές ομάδες του καλύτερου πρωταθλήματος μπάσκετ του κόσμου. Συγκεκριμένα, αγωνίστηκε με τους Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς (2000-2002), τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς (2002-2003), τους Φιλαδέλφεια 76ers (2003-2005), τους Μπρούκλιν Νετς (2005-2006) αλλά και τους Νιου Όρλεανς Χόρνετς (2006-2007).

Το 2007, ο Μαρκ Τζάκσον επέστρεψε στην Ευρώπη και μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο όμως δεν κατάφερε να προσαρμοστεί, με αποτέλεσμα τον Αύγουστο του 2008 να μεταγγραφεί στη ρωσική Ούνικς Καζάν. 

Το 2009 επέστρεψε στην Ισπανία, αυτήν τη φορά για λογαριασμό της Ομπραντόιρο. 

Μέσα στο 2010 ο Μαρκ Τζάκσον ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση βάζοντας έτσι τέλος στην πλούσια και πολυετή καριέρα του.

Πηγές
-----

* Το προφίλ του Μαρκ Τζάκσον στο eurobasket.com
* Ο Μαρκ Τζάκσον στο ρόστερ του Ολυμπιακού[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Μιχαήλ Φραντζής** (1725-1790) ήταν Έλληνας ιατρός, καθηγητής Πανεπιστημίου που έδρασε στην Πορτογαλία.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Μιχαήλ Φραντζής γεννήθηκε στην Κεφαλονιά το 1725. Από νεαρή ηλικία μετέβη στην Ιταλία όπου και σπούδασε ιατρική και φυσική. Ακολούθως μετέβη στην Πορτογαλία όπου και διορίστηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κοΐμβρα, που τελούσε υπό την αιγίδα του Βασιλέως Ιωάννη Α΄. Εκεί ο Μιχαήλ Φραντζής ίδρυσε το βασιλικό πανεπιστημιακό εργαστήριο φυσικής πειραματικής και φυσικής ιστορίας, που αποτέλεσε πρωτοπορία της εποχής.

Ο Μιχαήλ Φραντζής εξέδωσε πλείστα συγγράμματα στην ιταλική και πορτογαλική γλώσσα με αντικείμενο πραγματειών ιατρικά, φυσικομαθηματικά και ιστορικά θέματα εκ των οποίων ελάχιστα έχουν διασωθεί. Ο Μιχαήλ Φραντζής πέθανε στη Λισαβόνα το 1790.

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου*, τόμ. 18ος, σελ. 365
Ανήλικο ζητά τροφή από ενήλικο στο Άντρα Παντρές, Ινδία
Η **Μαυροκέφαλη ίβιδα** ή **Ανατολική λευκή ίβιδα** είναι υδρόβιο πουλί της οικογένειας των Θρησκειορνιθίδων που εξαπλώνεται στην Ινδική υποείπηρο και την Νοτιοανατολική Ασία,από την Βόρεια Ινδία, το Μπανγκλαντές, το Νεπάλ και το Σρι Λάνκα ανατολικά μέχρι την Ιαπωνία. Χτίζει μια φωλιά σε ένα δέντρο και γεννάει 2-4 αυγά.

Τα ενήλικα είναι τυπικά 75 εκ. σε μήκος και με λευκό φτέρωμα, εκτός από κάποια γκριζωπά σημεία. Το φαλακρό κεφάλι, ο λαιμός, και τα πόδια είναι μαύρα. Το κυρτό ράμφος του είναι σκοτεινό κίτρινο. Την αναπαραγωγική περίοδο, αποκτούν γκρίζο χρώμα στον τράχηλο και τα φτερά, ενώ εμφανίζουν επίσης διακοσμητικά φτερά στην βάση του λαιμού.

Ζει σε βαλτώδεις υγρότοπους στην ενδοχώρα και τα παράλια, όπου τρέφεται με ψάρια, βατράχια και άλλα υδρόβια πλάσματα, ακόμη και με έντομα.

Εικόνες
-------

* Μαυροκέφαλη ίβιδα και Ανχίνγκα εν πτήσειΜαυροκέφαλη ίβιδα και Ανχίνγκα εν πτήσει
* Ίβιδες προσγειώνονται πάνω σε δέντροΊβιδες προσγειώνονται πάνω σε δέντρο
* Ίβιδα που πετάει πολύ ψηλάΊβιδα που πετάει πολύ ψηλά

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Threskiornis melanocephalus». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Αυγούστου 2016.
Ο κωδικός **bibcode** είναι αναγνωριστικός από ένα αριθμός αστρονομικών συστημάτων δεδομένων ώστε να ορίζονται αναφορές στην επιστημονική γραμματεία. Ο bibcode αναπτύχθηκε για να χρησιμοποιείται στην αστρονομική βάση δεδομένων SIMBAD καθώς και στην βάση δεδομένων NASA/IPAC Extragalactic Database (NED), χρησιμοποιείται όμως πλέον πολύ ευρύτερα, όπως για παράδειγμα, στο Astrophysics Data System της NASA.[1][2] Ο κωδικός έχει σταθερό μήκος 19 χαρακτήρων και έχει την μορφή

YYYYJJJJJVVVVMPPPPA ,
Όπου YYYY είναι το έτος, σε μορφή τεσσάρων ψηφίων, της αναφοράς, και JJJJJ είναι ένας κωδικός που υποδεικνύει που δημοσιεύτηκε η αναφορά. Στην περίπτωση αναφορών σε περιοδικά, το VVVV είναι ο αριθμός τόμου, το M δείχνει το τμήμα του περιοδικού όπου δημοσιεύτηκε η αναφορά (π.χ. L για το τμήμα των επιστολών), το PPPP δείχνει την αρχική σελίδα, και το A είναι το πρώτο γράμμα του επιθέτου του πρώτου συγγραφέα. Για την πλήρωση μη χρησιμοποιούμενων πεδίων καθώς και για την επέκταση πεδίων αν το δεδομένο μήκος δεν είναι αρκετό, χρησιμοποιούνται τελείες (.). Η επέκταση γίνεται στα δεξιά για τον κωδικό δημοσίεσυης και στα αριστερά για τον αριθμό τόμου και σελίδας.[1][2] Ακολουθούν μερικά παραδείγματα του εφαρμογής του κωδικού:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Bibcode |        | Αναφορά |
| 1974AJ.....79..819H |   | Heintz, W. D. (1974). «Astrometric study of four visual binaries». *The Astronomical Journal* **79**: 819–825. doi:10.1086/111614. Bibcode: 1974AJ.....79..819H.  |
| 1924MNRAS..84..308E |   | Eddington, A. S. (1924). «On the relation between the masses and luminosities of the stars». *Monthly Notices of the Royal Astronomical Society* **84**: 308–332. Bibcode: 1924MNRAS..84..308E.  |
| 1970ApJ...161L..77K |   | Kemp, J. C.; Swedlund, J. B.; Landstreet, J. D.; Angel, J. R. P. (1970). «Discovery of circularly polarized light from a white dwarf». *The Astrophysical Journal Letters* **161**: L77–L79. doi:10.1086/180574. Bibcode: 1970ApJ...161L..77K.  |
|

Δείτε επίσης
------------

* Digital Object Identifier

Παραπομπές
----------

1. 1 2  NED and SIMBAD Conventions for Bibliographic Reference Coding, M. Schmitz, G. Helou, P. Dubois, C. LaGue, B. Madore, H. G. Corwin Jr. and S. Lesteven, published in *Information & On-Line Data in Astronomy*, eds. Daniel Egret and Miguel A. Albrecht, Kluwer Academic Publishers, 1995. ISBN 0-7923-3659-3.
2. 1 2  The ADS Data, help page, NASA ADS. Ανακτήθηκε 5 Νοεμβρίου 2007.
Στη Φυσική **μαγνητικά σώματα** χαρακτηρίζονται όλα εκείνα τα σώματα που έλκονται από τους μαγνήτες και μπορούν να καταστούν και αυτά μαγνήτες. Ο όρος αυτός δίνεται σε αντιδιαστολή προς τα διαμαγνητικά σώματα που δεν αντιδρούν και μένουν ανεπηρέαστα από τον μαγνητισμό.

Το κύριο χαρακτηριστικό των μαγνητικών σωμάτων που λέγονται και σιδηρομαγνητικά σώματα είναι η μαγνητική διαπερατότητα που παρουσιάζουν και που είναι πολύ μεγαλύτερη της μονάδας, η οποία μεταβάλλεται κατά την ένταση του μαγνητικού πεδίου.

Δείτε επίσης
------------

* Διαμαγνητικά υλικά
* Παραμαγνητικά υλικά
* Σιδηρομαγνητικά υλικά
Η **Λευκοθέα (Leukothea)** είναι ένας μεγάλος αλλά σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,5. Ανακαλύφθηκε το 1855 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Τέοντορ Ρόμπερτ Λούτερ, που παρατηρούσε από το Ντύσελντορφ, και έλαβε το όνομα της μυθικής Λευκοθέας.

Η μέση διάμετρος της Λευκοθέας είναι 103,1 χιλιόμετρα. Η μάζα της εκτιμάται σε 1,1 τετράκις εκατομμύριο τόνους, με πυκνότητα περί τα 2 γραμμάρια ανά κυβικό cm. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Λευκοθέας εκτιμάται σε 2,88 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 340 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 54,5 m/sec.

Ο φασματικός τύπος της Λευκοθέας είναι **C** (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,066 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 111 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Η Λευκοθέα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 32 ώρες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000035.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προσομοίωση τροχιάς (Java Applet) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 34 Κίρκη | 35 Λευκοθέα | 36 Αταλάντη |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Ο Ανδαλουσιανός φιλόσοφος Αβερρόης, πίνακας του 14ου αιώνα από τον Αντρέα Μποναϊούτο
Ο **Αντρέα ντι Μποναϊούτο της Φλωρεντίας** (ιταλικά: Andrea di Bonaiuto da Firenze‎, ενεργός 1343 - 1377) ήταν Ιταλός ζωγράφος που έδρασε στη Φλωρεντία.

Πιθανώς γεννήθηκε στη Φλωρεντία, όπου δραστηριοποιήθηκε από το 1343. Τα πρώτα του έργα δείχνουν ότι πρέπει να είχε στενή επαφή με το εργαστήριο του Αντρέα ντι Τσιόνε.

Ο Αντρέα ντι Μποναϊούτο είναι γνωστός για το βιτρό παράθυρό του με τη *Στέψη της Παναγίας* στη Βασιλική της Σάντα Μαρία Νοβέλλα και για τις τοιχογραφίες του στο ισπανικό παρεκκλήσι (που τότε ονομαζόταν *Καπελλόνε ντέλι Σπανιόλι*) του εκεί καθολικού. Το κεντρικό θέμα των τοιχογραφιών στο ισπανικό παρεκκλήσι είναι η εξύμνηση του Δομινικανικού Τάγματος.

Από τα μέσα του 1366 έως τα μέσα του 1367 ο Αντρέα ντι Μποναϊούτο ήταν ένας από τους καλλιτέχνες που παρείχαν συμβουλές για την κατασκευή του καθεδρικού ναού της Φλωρεντίας.

Πέθανε στην Πίζα ενώ δούλευε πάνω σε μια τοιχογραφία με θέμα τον *Θρύλο του Αγίου Ρανέιρο* στο Καμποσάντο Μονουμεντάλε.

Αν και οπαδός των παραδοσιακών προτύπων, ο Αντρέα ντι Μποναϊούτο έφερε καινοτομία, απαλύνοντας τις λεπτομέρειες και τα περιγράμματα με απαλές και αναμεμειγμένες σκιές και τονίζοντας τη δισδιάστατη όψη της ζωγραφικής επιφάνειας μέσω ζωγραφικών και διάτρητων διακοσμητικών εφέ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Art UK*. -andrea-di-bonaiuto-da-firenze. Ανακτήθηκε στις 17  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  «Andrea di Bonaiuto da Firenze». (Αγγλικά) *Art UK painters database*. andrea-di-bonaiuto-da-firenze-d-1379.
3. ↑  «Andrea da Firenze (i)» 12  Δεκεμβρίου 2017.
4. 1 2  (Ολλανδικά) *RKDartists*. rkd.nl/explore/artists/1703. Ανακτήθηκε στις 5  Οκτωβρίου 2022.
5. ↑  «Ontdek schilder Andrea da Firenze». *rkd.nl* (στα Ολλανδικά). Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2023.
6. 1 2 3  Colum Hourihane, *The Grove Encyclopedia of Medieval Art and Architecture, Volume 2*, Oxford University Press, December 2012, σελ. 66-68
7. 1 2  «ANDREA di Bonaiuto in "Dizionario Biografico"». *www.treccani.it* (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2023.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 199806752
* LCCN: no88006473
* ISNI: 0000 0004 4715 4349
* GND: 118859404
* ULAN: 500000705
* RKD: 1703

 |

 |
Ο **Αλφόνσος-Ερρίκος**, γαλλ. *Alfonse Henri*, (14 Αυγούστου 1648 - 19 Οκτωβρίου 1718) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόμης του Αρκούρ (1694-1718).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Φραγκίσκου-Λουδοβίκου κόμη του Αρκούρ και της Άννας ντ' Ορνάνο, κόρης του Ερρίκου-Φραγκίσκου κυρίου του Μαζάργκ. Ο Ερρίκος-Φραγκίσκος ήταν γιος του Αλφόνσου στρατάρη της Γαλλίας. Ο Αλφόνσος-Ερρίκος είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Φραγκίσκο, που είχε γεννηθεί πριν τον γάμο του πατέρα του και ως νόθος αποκλειόταν από τη διαδοχή.

Το 1694 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως κόμης του Αρκούρ. Το 1715 απεβίωσε ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ και, μια και είχε αποβιώσει ο γιος και ο εγγονός του, τον διαδέχθηκε ο δισεγγονός του Λουδοβίκος ΙΕ΄ που ήταν 5 ετών, έτσι ανέλαβε αντιβασιλεία ο ανιψιός του Λουδοβίκου ΙΔ΄, ο Φίλιππος Β΄ δούκας της Ορλεάνης. 

Ο Αλφόνσος-Ερρίκος απεβίωσε το 1718 σε ηλικία 70 ετών. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ιωσήφ ως κόμης του Αρκούρ.

Οικογένεια
----------

Το 1667 νυμφεύτηκε στο Παρίσι τη Μαρία-Φραγκίσκη, κόρη του Καρόλου ντε Μπράνκας και είχαν τέκνα:

* Ιωσήφ 1679-1739, κόμης του Αρκούρ.
* Φραγκίσκος-Μάριος 1686-1706, απεβίωσε 20 ετών στη Γκουαστάλα κατά τη διάρκεια του Πολέμου για την Ισπανική Διαδοχή, όπως και τα παιδιά του Ερρίκου, εξαδέλφου του Αλφόνσου-Ερρίκου.
* Σουζάννα 1668-1671, απεβ. 3 ετών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  van de Pas, Leo. «Alphonse Henri de Lorraine». *Genealogics .org*. Ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2010.

Πηγές
-----

* Georges Poull, La maison ducale de Lorraine, 1991.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Alphonse Henri, Count of Harcourt  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το περιοδικό με τίτλο ***Bryn Mawr Classical Review*** (*BMCR*, μτφ. *Κλασική επιθεώρηση Μπρυν Μάουερ*) είναι περιοδική επιθεώρηση ανοικτής πρόσβασης με θέμα τις κλασικές σπουδές. Εκδίδεται στην αγγλική γλώσσα από το 1990 και έχει ως έδρα την Πενσυλβάνια των ΗΠΑ.

Ιστορία
-------

Το περιεχόμενο της επιθεώρησης διανέμονταν αρχικά μέσω υπηρεσίας προώθησης ηλεκτρονικών μηνυμάτων (LISTSERV) η οποία δημιουργήθηκε από το πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, το οποίο είχε επίσης αναλάβει την τεχνική υλοποίηση και υποστήριξη του εγχειρήματος. Από το 1994 έως το 1999, το εγχείρημα έλαβε υποστήριξη από το ίδρυμα Andrew W. Mellon το οποίο διεξήγαγε έρευνα ως προς της ανάπτυξη και λειτουργικότητα των ηλεκτρονικών δημοσιεύσεων. Κατόπιν η υλοποίηση του ιστότοπου αναπτύχθηκε από το πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια και το κολέγιο Μπριν Μάουερ στην Πενσυλβάνια.

Δημοσιεύσεις
------------

Εκδίδει τακτικές κριτικές ακαδημαϊκών μελετών και έργων στο πεδίο των κλασικών σπουδών και της κλασικής αρχαιολογίας, και είναι μια από τις παλαιότερες σχετικές επιθεωρήσεις του χώρου αυτού, παρέχοντας το περιεχόμενο των εκδόσεων της δωρεάν τόσο διαδικτυακά όσο και έντυπα. Χρηματοδοτείται κυρίως από την πώληση των σχολιασμών που παράγει επί των αρχαίων ελληνικών και λατινικών έργων, ενώ δέχεται και πολλές οικονομικές συνεισφορές από εθελοντές, και διαθέτει και διαδικτυακό κατάλογο με έργα τα οποία είναι διαθέσιμα για κριτική σε περίπτωση όπου κάποιος αναγνώστης ενδιαφερθεί να συνδράμει με τη δική του αξιολόγηση. Η διαδικτυακή έκδοση, προσφέρει επίσης πρόσβαση στο αρχείο κριτικών από το 1990 και έπειτα.

Αδερφά εγχειρήματα
------------------

Το 1993, ιδρύθηκε και το *Bryn Mawr Medieval Review* (*Μεσαιωνική επιθεώρηση Μπρυν Μάουερ*, μετονομάστηκε κατόπιν σε *The Medieval Review*). Και τα 2 περιοδικά διαθέτουν υπηρεσίες έντυπης και διαδικτυακής συνδρομής, και υπάρχει και η επιλογή συνδυασμένης συνδρομής και στην Κλασική και στην Μεσαιωνική επιθεώρηση με δυνατότητα φιλτραρίσματος των κριτικών, καθώς μερικές φορές τα έργα προς κριτική αναλύονται και στις 2 αυτές δημοσιεύσεις..

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2016.
2. 1 2 3 4  O'Donnell, J.J. (1996) Five Years of Bryn Mawr Classical Review. *The Serials Librarian*, 28(3-4), pp.223-228
3. ↑  «Ohio University Info Tree entry». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαΐου 2008. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Αγγλικά) Επίσημος ιστότοπος
Η **μάχη του Ορχομενού** πραγματοποιήθηκε το 86 π.Χ. ανάμεσα στους Ρωμαίους του Λεύκιου Κορνήλιου Σύλλα κι το Βασίλειο του Πόντου, του Μιθριδάτη του Στ' που είχε στρατηγό τον Αρχέλαο στον Ορχομενό κατά τον Πρώτο Μιθριδατικό πόλεμο.

Προοίμιο
--------

Μετά τη μεγάλη νίκη του Σύλλα στη Χαιρώνεια της Βοιωτίας επί του μιθριδατικού στρατού του Αρχέλαου, ο Ρωμαίος στρατηγός τη γιόρτασε στη Θήβα με μουσικούς και τελετές. Μάλιστα για τους Θηβαίους που τάχθηκαν με το μέρος του Μιθριδάτη του Στ' του Ευπάτωρα αφιέρωσε τη μισή χώρα τους στους Δελφούς και την Ολυμπία.

Η μάχη
------

Ο Αρχέλαος, ο στρατηγός του Μιθριδάτη, με 80.000 άνδρες, έχοντας κι ενισχύσεις από το Δορύλαο, έναν ακόμη στρατηγό του Μιθριδάτη, κατευθύνθηκε στον Ορχομενό. Εκεί ο Σύλλας αντιπαρατάχθηκε εναντίον του. Στη σκληρή μάχη που ακολούθησε, με το Ρωμαίο στρατηγό να διακινδυνεύει τη ζωή του, οι Ρωμαίοι επικράτησαν.

Μετά τη μάχη
------------

Μετά τη μάχη, οι άνδρες του Αρχέλαου μετρούσαν νεκρούς των 25.000 ανδρών. Αρκετοί από αυτούς πνίγηκαν στην Κωπαΐδα. Ο Μιθριδάτης, αναλογιζόμενος τις ήττες που είχε υποστεί απή τη Ρώμη, τον επόμενο χρόνο (85 π.Χ.) συνομολόγησε την συνθήκη του Δαρδάνου, η οποία σηματοδοτούσε το τέλος του Πρώτου Μιθριδατικού Πόλεμου. Αυτή η ειρήνη έλεγε ότι ο Μιθριδάτης θα παρέδιδε τις Καππαδοκία κι Βιθυνία στους προηγούμενους ηγεμόνες που τις κατείχαν, την Παφλαγονία κι τη Μικρά Ασία στους Ρωμαίους κι θα έδινε 2.000 τάλαντα. Επίσης θα παρέδιδε 70 πλοία.

Πηγές
-----

* Στρατιωτική Ιστορία, εκδόσεις Περισκόπιο, τεύχος 164, Απρίλιος 2010

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οι μάχες του Πρώτου Μιθριδατικού Πολέμου |
| --- |
|  |
| 
* Ποταμός Αμνίας
* Όρος Σκορόβας
* Χαιρώνεια
* Τένεδος
* Ορχομενός
 |

 |
Η **Μαίρη Εριστάβι** (γεωργιανά: მერი ერისთავი-შერვაშიძე, 1888 - 21 Ιανουαρίου 1986) ήταν μία εξέχουσα προσωπικότητα της γεωργιανής αριστοκρατίας, είδωλο της μόδας και ένα από τα πρώτα μοντέλα της Κοκό Σανέλ. Κατείχε άκρως σεβαστή θέση στην υψηλή κοινωνία της Γεωργίας, αλλά και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, έστω των τελευταίων ετών της ύπαρξης αυτής. Η Μαίρη, πολλές φορές πιστεύεται (μάλλον λανθασμένα) ότι ήταν το ερωτικό απωθημένο του σπουδαίου κατά την εποχή, Γεωργιανού ποιητή, Γκαλάκτιον Ταμπίτζε. Η Μαίρη, γεννήθηκε ως Μαίρη Σερβάσιτζε, στο Μπατούμι, της Γεωργίας, που τότε ήταν μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Στη Γεωργία έγινε γνωστό λόγω της ομορφιάς της και της ευγενικής της συμπεριφοράς, μέχρι και ο Αυτοκράτορας Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας την είχε εκθειάσει.

Ο πατέρας της, αργότερα, έγινε μέλος της Αυτοκρατορικής Δούμας και η οικογένεια μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη. Εκεί έγινε η προσωπική βοηθός της Αυτοκράτειρας Αλεξάνδρας Φιόντοροβνα. Μετά τον θάνατο του πατέρας της, γύρισε στη Γεωργία μαζί με τις αδελφές της και τη μητέρα της, περνώντας εκεί όλη τη νεαρή της ηλικία. Κατά τη διάρκεια της Πρώτης Γεωργιανής Δημοκρατίας, επακόλουθο της Ρωσικής Επανάστασης, η Μαίρη παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα Γκεόργκι Εριστάβι. Περί το 1921, το ζευγάρι διέφυγε από τη Γεωργία εξ αιτίας της εισβολής του Κόκκινου Στρατού. Το ζευγάρι, συναντήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, συνεχίζοντας το ταξίδι τους, στη Γαλλία.

Το ζευγάρι τότε εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, σε μία γειτονία της υψηλής κοινωνίας. Η οικογένεια της, που αναγκάστηκε να φύγει από τη Γεωργία, αφήνοντας πίσω υπάρχοντα, αρχικά, έμενε εκεί με το ζευγάρι. Στη συνέχεια η οικογένεια άνοιξε δικό της ατελιέ μόδας, αποκτώντας ανεξαρτησία, το οποίο προόδευσε από τη στιγμή που η Μαίρη, συνεργάστηκε με τη Κοκό Σανέλ, η οποία κατά την εποχή ήταν ακόμα ανερχόμενη. Παρόλα αυτά, αν και ήρθε επιτυχία για την οικογένεια, μόλις έφυγε από το σπίτι, ο σύζυγός της απεβίωσε, χωρίς να καταφέρουν να αποκτήσουν παιδί. Έκτοτε, η Μαίρη συνέχιζε να ζει εκεί, χωρίς να έχει αρκετές σχέσεις με τους εξόριστους Γεωργιανούς. Στα τελευταία χρόνια της ζωής της πήγε σε σπίτι με προσωπική νοσοκόμα, έχοντας εξασφαλίσει οικονομική άνεση. Σύμφωνα με τον φίλο της Μπάμπο Ντοντιάνι, το δωμάτιο της είχε συνέχεια λουλούδια από θαυμαστές. Απεβίωσε σε ηλικία 97 ετών χωρίς να καταφέρει να επιστρέψει ποτέ στη γενέτειρά της και ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Russe de Sainte-Geneviève-des-Bois, μαζί με τον σύζυγό της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.nplg.gov.ge/emigrants/en/00000003/.
2. ↑  extract from the Igor Obolensky’s book "The Enigmas Georgia"
3. ↑  Iberiana Mary, Princess Eristavi Αρχειοθετήθηκε 2011-08-18 στο Wayback Machine.
Η **Μάχη του Περιθεωρίου** έγινε στις 7 Ιουλίου 1345 μεταξύ των δυνάμεων του Μομιτζίλου ή Μομτζίλου, ενός ημιανεξάρτητου ηγέτη στα βουνά της Ροδόπης και των συνασπισμένων Βυζαντινών και Οθωμανικών δυνάμεων του Ιωάννη ΣΤ' Καντακουζηνού και του Ουμούρ Μπέη από το εμιράτο του Αϊδινίου. Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στα τείχη της πόλης Περιθεώριον, νοτιοανατολικά της Ξάνθης (δίπλα στο σημερινό χωριό Αμαξάδες) και η μάχη εξελίχθηκε σε νίκη των συνασπισμένων δυνάμεων και τον θάνατο του Μομιτζίλου στη μάχη. Μετά τη μάχη του Περιθεωρίου ο Ιωάννης Καντακουζηνός πρότεινε στη σύζυγο του Μομτζίλου είτε να παραμείνει στη «χώρα των Ρωμαίων», την Ξάνθεια, είτε να γυρίσει στη Μοισία (τη Βουλγαρία), όπου και τελικά επέστρεψε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Fine, John Van Antwerp (1994), *The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest*, University of Michigan Press, σελ. 304, ISBN 978-0-472-08260-5,
2. ↑  Τοπωνυμιολογική Θεώρηση των Πομακικών Οικισμών του Νομού Ξάνθης, Διδακτορική Διατριβή Σεβαστού Κ. Χατζηδημητρίου, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Φιλοσοφική Σχολή, Θεσσαλονίκη 2005
Η λατ. **editio princeps** (συντ. **Ed. pr.**, προφ. εντίτιο πρίνκεψ, ελλ. αρχέτυπη/πρώτη έντυπη έκδοση) είναι λατινικός όρος ο οποίος χρησιμοποιείται στη βιβλιογραφία για να σημάνει την πρώτη τυπογραφημένη έκδοση ενός κειμένου  σε αντιδιαστολή με προϋπάρχοντα χειρόγραφα. Στα ελληνικά αποδίδεται κατά λέξη ως *πρώτη έκδοση* και η χρήση του πρωτοεμφανίζεται το 1802. Η editio princeps συνιστά παράλληλα και κριτική έκδοση του έργου ενός δημιουργού, καθώς αποτελεί κατά κανόνα σημείο αναφοράς για μεταγενέστερες εκδόσεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Payne and Foss, Catalogue of first editions, and books printed in the fifteenth century [&c.].Πανεπιστήμιο Οξφόρδης, 1818
2. ↑  Merriam Webster dictionary online <editio princeps>