recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο Τχης (ΠΖ) **Αντώνιος Κουτήφαρης** (1862 - 1913) ήταν ανώτερος αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού και πεσών του Β’ Βαλκανικού Πολέμου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Βαρούσι της Μάνης. Πατέρας του ήταν ο Αγησίλαος Κουτήφαρης, ράφτης στο επάγγελμα, και μητέρα του η Καλλιόπη Μοσχολέα. Είχε τέσσερις αδερφές (την Φωτούλα, την Ελένη, την Μαρία και την Σταυρούλα) και δύο αδερφούς, τον Κλεομένη (1855-;) και τον Παναγιώτη (1873-;), ο οποίος επίσης σταδιοδρόμησε στον στρατό και έφτασε ώς τον βαθμό του λοχαγού.

Έλαβε μέρος στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Έφτασε στον βαθμό του ταγματάρχη και συμμετείχε στον Β’ Βαλκανικό Πόλεμο ως Διοικητής του 3ου Τάγματος του 9ου Συντάγματος Πεζικού. 

Ήταν θείος του ιατρού και πανεπιστημιακού Βασίλειου Κουτήφαρη, ενώ ο πατέρας του ήταν μικρανιψιός του πρώτου Μπέη της Μάνης Τζανέτου Κουτούφαρη.

Θάνατος
-------

Στις Ιουνίου 1913 ο **Κουτήφαρης** τραυματίστηκε θανάσιμα κοντά στον Σιδηροδρομικό Σταθμό του Γαλλικού κατά την διάρκεια της Μάχης του Κιλκίς.

Σύμφωνα με τον μετέπειτα Α/ΓΕΣ Γεώργιο Κοσμά, ο **Κουτήφαρης** μεταφέρθηκε στο Χειρουργείο της Μπάλτζας, όπου τον επισκέφτηκε ο βασιλιάς και αρχιστράτηγος Κωνσταντίνος. Όταν ο τελευταίος τον ρώτησε σχετικά με την υγεία του, ο **Κουτήφαρης** αντερώτησε «*Νικώμεν, Μεγαλειότατε;*» και λαμβάνοντας καταφατική απάντηση, άφησε την τελευταία του πνοή.

Στη λαϊκή κουλτούρα
-------------------

Οι τελευταίες στιγμές του **Κουτήφαρη** ενέπνευσαν την λαϊκή Μούσα. Χαρακτηριστικά είναι μανιάτικα μοιρολόγια, όπως εκείνο που καταγράφει ο Κ.Δ. Κάσσης (βασισμένος στη μαρτυρία της Σ. Μπουκουβαλέα-Τρουπάκη από την Καρδαμύλη), ή εκείνο που παραθέτει ο Δικαίος Βαγιακάκος.

Προτομές του **Κουτήφαρη** κοσμούν την κεντρική πλατεία του Μελισσοχωρίου και το Πολεμικό Μουσείο του Κιλκίς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σταύρος Γ. Καπετανάκης, *«Η οικογένεια Κουτήφαρη ή Κουτούφαρη»*, *Λακωνικαί Σπουδαί* 14 (1998), σελ. 427-516: 503-504.
2. ↑  «Αφιέρωμα για τους πεσόντες Διοικητάς Συνταγμάτων - Ταγμάτων κατά την επική μάχη του Κιλκίς 19- 21 Ιουνίου 1913». *eaas.gr/*. 28 Ιουνίου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2020.
3. ↑  Σταύρος Γ. Καπετανάκης, *«Η οικογένεια Κουτήφαρη ή Κουτούφαρη»*, *Λακωνικαί Σπουδαί* 14 (1998), σελ. 427-516: 503, 482.
4. ↑  «Αναζήτηση πεσόντων (Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού)». *dis.army.gr/*. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2020. [*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  Γεώργιος Κοσμάς, *Ελληνικοί Πόλεμοι: Βαλκανικοί-Ελληνοϊταλικός-Συμμοριτοπόλεμος*, Ελληνικόν Φως, Αθήναι, 1967, σελ. 56.
6. ↑  Κυριάκος Δ. Κάσσης, *Σατιρικός λόγος στη Μάνη: Τσάτιρες*, 1983, σελ. 89.
7. ↑  Δικαίος Β. Βαγιακάκος, *«Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι εις τα μοιρολόγια της Μάνης»*, εις *Η Ελλάδα των Βαλκανικών πολέμων: 1910-1914*, Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο, Αθήνα, 1993, σελ. 411 επ.: 424.
Ο **Αντώνιος Πετραλιάς** (1908 - 1978) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός.

Γεννήθηκε στη Δίβρη (Λαμπεία) και ήταν γιος του Νικόλαου Πετραλιά, γόνου της αρχοντικής οικογένειας Πετραλιά και εγγονός του Αυγερινού Πετραλιά. Σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι. Επέστρεψε και άσκησε το επάγγελμα του ιατρού στην Αμαλιάδα, της οποίας το 1951 θα χρηματίσει δήμαρχος. Υπηρέτησε την Εθνική Αντίσταση και επικηρύχτηκε από τους Ναζί. Το 1956 εκλέχτηκε βουλευτής Ηλείας για πρώτη φορά, λειτούργημα το οποίο διατήρησε μέχρι το 1977. Κατά την περίοδο 1963-1965, χρημάτισε Α’ & Β’ Αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων με το κόμμα της Ένωσης Κέντρου. Τελευταία φορά έθεσε υποψηφιότητα στις εκλογές του 1974, οπότε και επανεκλέχθηκε βουλευτής Ηλείας. 

Απεβίωσε το 1978. Γιος του ήταν, ο επίσης βουλευτής Αυγερινός (Ρένος) Πετραλιάς (1933 - 2016).
Το **τραπεζικό σύστημα κλασματικών αποθεμάτων** είναι ένα είδος συστήματος κατά το οποίο η τράπεζα δεν κρατάει όλες τις καταθέσεις ενός πελάτη αλλά μέρος αυτών δίνονται σαν δάνεια σε άλλους πελάτες. Αυτό σημαίνει ότι τα διαθέσιμα κεφάλαια (τα τραπεζικά αποθέματα) είναι μόνο ένα κλάσμα (γνωστό ως ποσοστό αποθεματικών) της συνολικής ποσότητας των καταθέσεων στην τράπεζα. Καθώς οι περισσότερες τραπεζικές καταθέσεις αντιμετωπίζονται ακριβώς σαν χρήμα, το τραπεζικό σύστημα κλασματικών αποθεμάτων αυξάνει την παροχή χρήματος, και έτσι οι τράπεζες ουσιαστικά δημιουργούν νέο χρήμα.

Μέσα σε ένα τραπεζικό σύστημα κλασματικών αποθεμάτων μπορούν να υπάρξουν περιπτώσεις τραπεζικού πανικού (ή όταν τα προβλήματα είναι σε ευρεία κλίμακα μία συστημική κρίση). Για να αποφευχθεί αυτός ο κίνδυνος, οι κυβερνήσεις των περισσοτέρων χωρών (συνήθως δρώντας μέσω των κεντρικών τραπεζών) ρυθμίζουν και επιβλέπουν τις εμπορικές τράπεζες, παρέχουν ασφάλεια καταθέσεων και δρουν σαν δανειστές έσχατης προσφυγής.

Το τραπεζικό σύστημα κλασματικών αποθεμάτων είναι η πιο κοινή μορφή τραπεζικού συστήματος και λειτουργεί σε όλες σχεδόν τις χώρες. Παρόλο που το Ισλαμικό τραπεζικό σύστημα απαγορεύει την κερδοφορία από επιτόκια σε χρέη, μία μορφή τραπεζικού συστήματος κλασματικών αποθεμάτων υπάρχει στις περισσότερες Ισλαμικές χώρες.
Το **τραμετζίνο** ( *tramezzino*) είναι τριγωνικό σάντουιτς, αποτελούμενο απο δύο φέτες ψωμάκι για τοστ -στις οποίες συχνά έχει αφαιρεθει η κόρα- γεμιστές με αλλαντικά, τυρί, λαχανικά ή άλλο· Γνωστό είναι το βενετσιάνικο τραμετζίνο, ενώ οι ρίζες του είναι τορινέζικες. Η πιο κοινή συνταγή το προβλέπει κρύο, αλλά υπάρχει επίσης και η ζεστή παραλλαγή του.

Ετυμολογία
----------

Σάντουιτς με *σαλάμι "Milanο"* προς πώληση στη Βιέννη
Ο όρος τραμετζίνο δημιουργήθηκε απο τον Γκαμπριέλε Ντ ' Ανούντσιο, ο οποίος τον δημιούργησε για να αντικαταστήσει την αγγλική λέξη sandwich. Πρόκειται για το υποκοριστικό της ιταλικής λέξης μεταξύ *( tramezzo)*, εννοημένη ως μια στιγμή στα μισά του δρόμου μεταξύ πρωινού και μεσημεριανού, κατά την οποία καταναλώνει κανείς ένα σνακ το οποίο είναι, ακριβώς, το τραμετζίνο.

Ιστορία
-------

Ζεστά σάντουιτς 
Η προέλευση του τραμετζίνο οφείλεται στο *Caffè Mulassano* της *Piazza Castello* στo Τορίνο το οποίο, το 1925 εφηύρε αυτή την ιταλική εκδοχή απο τη συγγενική αγγλική του, τα μίνι αγγλικά σάντουιτς φτιαγμένα για να καταναλωθούν μέσα σε δυο μπουκιές, την ώρα του τσαγιού.

Σημειώσεις
----------
Το **Τραπεζίτσα** (βουλγαρικά: Трапезица) είναι μεσαιωνικό κάστρο το οποίο βρίσκεται πάνω στον ομώνυμο λόφο στο Βέλικο Τάρνοβο.

Ο λόφος είναι ένας από τους τέσσερις λόφους στο μεσαιωνικό Βέλικο Τάρνοβο. Οι ανασκαφές το 1884 και το 1900 αποκάλυψαν τα θεμέλια των 17 βουλγαρικών εκκλησιών.

Το κάστρο της Τραπεζίτσας αποτέλεσε σημαντικό φρούριο της νέας πρωτεύουσας, έχοντας το δικό της στρατηγό μέχρι το 1280, όπου χτίστηκε ανάκτορο και πατριαρχείο στο λόγο Τσάρεβετς.

Φωτογραφίες
-----------

* Ερείπια του παλατιούΕρείπια του παλατιού
* Εικονογραφία στις ΕκκλησίεςΕικονογραφία στις Εκκλησίες

Παραπομπές
----------

1. ↑  http://bnr.bg/

Πηγές
-----

* Деян Рабовянов Археологически проучвания в южния сектор на Трапезица. Том 1.
Σε αυτό το κομμάτι του 19ου αιώνα από τον Έντουαρντ Μπερν - Τζόουνς, η ανθρώπινη γυναίκα, Ψυχή, λαμβάνει στοργή από την υβριδική θεότητα, Παν.
Οι όροι **υβρίδιο ανθρώπου-ζώου** και **υβρίδιο ζώου-ανθρώπου** αναφέρονται σε μια οντότητα που ενσωματώνει στοιχεία τόσο από ανθρώπους όσο και από μη ανθρώπινα ζώα.

Για χιλιάδες χρόνια, αυτά τα υβρίδια έχουν γίνει από τα πιο κοινά θέματα σε αφηγήσεις σχετικά με ζώα σε όλο τον κόσμο. Η έλλειψη ενός ισχυρού χάσματος ανάμεσα στην ανθρωπότητα και τη φύση των ζώων σε πολλές παραδοσιακές και αρχαίες κουλτούρες έχει παράσχει τo βασικό ιστορικό πλαίσιο για τη δημοτικότητα των παραμυθιών όπου οι άνθρωποι και τα ζώα έχουν αναμεμειγμένες σχέσεις, όπως στο ότι κάποιος μετατρέπεται στο άλλο ή στο ότι κάποιο μεικτό ον περνά μέσα από ένα ταξίδι. Οι φιλίες μεταξύ των ειδών μέσα στο ζωικό βασίλειο, καθώς και ανάμεσα στους ανθρώπους και τα κατοικίδια ζώα τους, επιπροσθέτως παρέχουν μια βασική ρίζα για τη δημοτικότητα αυτών των όντων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Johnson, Alan (November 15, 2012). «Human-animal mix might become illegal». *The Columbus Dispatch*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2021-04-15.. Ανακτήθηκε στις August 6, 2015.
**Υακίνθη**, ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα).

Ετυμολογία του ονόματος
-----------------------

Το όνομα θηλυκό του *Υάκινθος*, από το αρχαιοελληνικό *Ὑάκινθος*, αβέβαιου ετύμου (βλ. Υάκινθος).

Σημασιολογικά ανήκει στα ονόματα που προέρχονται από παρομοιώσεις με φυτά και ταυτίζεται με τα ονόματα Ζουμπουλιά και Διατσέντα. Η άνθιση και η τρυφερότητα του υάκινθου, το πανέμορφο χρώμα και άρωμα του άνθους του είναι χαρίσματα της φύσης που οι άνθρωποι αποδίδουν σε ανθρώπους για λόγους επαινετικούς.

Ονομαστική εορτή
----------------

Συνήθως στις 3 Ιουλίου, ημέρα κατά την οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία και η Καθολική Εκκλησία τιμούν τη μνήμη του μάρτυρα Υακίνθου (βλ. Υάκινθος).

Διάδοση του ονόματος
--------------------

Το όνομα εισήλθε στο νεοελληνικό ονοματολόγιο τις παραμονές της επανάστασης του 1821 μαζί με άλλα αρχαιοελληνικά ονόματα σαν σύμβολο της συνέχειας του ελληνισμού και της επιθυμίας του έθνους να ζήσει ελεύθερο.

Τύποι και υποκοριστικά του ονόματος
-----------------------------------

* *Υακινθία*
* *Υακινθίτσα*, *Υακινθούλα*, υποκοριστικοί τύποι
* *Κική*, υποκοριστικός τύπος

Αρσενικός τύποι του ονόματος
----------------------------

* *Υάκινθος*

Το όνομα Υακίνθη σε άλλες γλώσσες
---------------------------------

* αγγλικά: *Hyacinth* (Άισενθ), *Hyacintha*, *Jacinda*, *Jacinth*
* γαλλικά: *Hyacinthe*, *Jacinthe* (Ζασάντ)
* ισπανικά: *Jacinta* (Χασίντα)
* ιταλικά: *Giacinta* (βλ. και Διατσέντα)
* ολλανδικά: *Jacintha* (Ιασίντ)
* πορτογαλικά: *Jacinta*

Το όνομα Υακίνθη στις τέχνες
----------------------------

*Υακίνθη η ιπποπόταμος* (Hyacinth Hippo), πρίμα μπαλαρίνα στην ταινία του Ντίσνεϋ *Φαντασία* (ανιμέισον, 1940)

Δείτε επίσης
------------

Ηρακλής Κακαβάνης, «Καθ’ οδόν: Σε μυθικά "μυρωδάτα" ονόματα», *Ριζοσπάστης*, 14 Απριλίου 2011 (ανακτήθηκε 13.vi.2015)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γεώργιος Μπαμπινιώτης, *Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας*, Κέντρο Λεξικολογίας, δεύτερη έκδοση, Αθήνα, ανατύπωση, 2005
2. ↑  *Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού*, Εκδόσεις Δόμος, Αθήνα 2005
3. ↑  «Hyacinth», *Forvo*
4. ↑  «Hyacinthe», *Forvo*
5. ↑  «Jacinta», *Forvo*
6. ↑  «Jacintha», *Forvo*
Ο **Φέρενς Μαρσαλέκ** (*τσεχικά : František Maršálek*) (23 Ιουλίου 1902-10 Μαρτίου 1981), ήταν Τσεχοσλοβάκος πρωταθλητής της αντισφαίρισης. 

Στην καριέρα του έγινε δύο φορές πρωταθλητής Τσεχοσλοβακίας στο διπλό, το 1930 με τον Νοβότνι και ένα χρόνο αργότερα με τον Πάβελ Ματσενόρ. Πρώτος του σύλλογος του ήταν ο TK Precolor Přerov.

Μεταξύ 1931 και 1936, έπαιξε έξι σεζόν για την τσεχοσλοβακική ομάδα στο Κύπελλο Ντέιβις με ρεκόρ 11 νίκες και 3 ήττες. Ο ίδιος έπαιξε δύο φορές τον πρώτο γύρο το 1931 στο Γουίμπλεντον και το 1932 στο γαλλικό πρωτάθλημα.

Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1929 ήταν πρώτος στο διπλό αντρών με συμπαίκτη τον Σόνκα, το 1930 ήταν δεύτερος στο απλό, και πρώτος στο διπλό με συμπαίκτη τον Γιόζεφ Μαλετσέκ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Lichner, I. et al. (1985): Malá encyklopedie tenisu. Praha : Olympia, s. 160
2. ↑  Tennis Abstract: Ferenc Marsalek
3. ↑  Ο Ματσαλέκ στο κύπελλο Ντέιβις
4. ↑  Ελευθέριου Σκιαδά, 100 χρόνια Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών 1895-1995, Μικρός Ρωμηός Ε.Π.Ε. ISBN 960-85466-2-1, σελ. 383
5. ↑  *Εμπρός, Φύλλο: 29/4/1930, Σελίδα: 3*
Ο **Φέλιξ Σαβόν Φάμπρε** (*Félix Savón Fabre*, 22 Σεπτεμβρίου 1967), γνωστός αποκλειστικά ως Φέλιξ Σαβόν, είναι Κουβανός πρώην πυγμάχος στην κατηγορία των βαρέων βαρών, θεωρούμενος ως ένας από τους κορυφαίους όλων των εποχών. Μαζί με τους Λάσλο Παπ και Τεόφιλο Στίβενσον, έχει το ρεκόρ των τριών χρυσών μεταλλίων σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

Γεννημένος στο Σαν Βισέντε (επαρχία του Γκουαντάναμο) στις 22 Σεπτεμβρίου 1967, μπήκε στο άθλημα στα δεκατρία του. Σύντομα αναδείχθηκε στο σπουδαιότερο ερασιτέχνη πυγμάχο της γενιάς του, σαρώνοντας τις διοργανώσεις της περιόδου από τα μέσα της δεκαετίας του '80 έως τα τέλη της δεκαετίας του '90. Το παλμαρέ του περιλαμβάνει - εκτός των ολυμπιακών τίτλων - έξι σερί χρυσά σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα και τρία σε Παναμερικανικούς Αγώνες. Έχασε μόνο σε έναν τελικό μεγάλης διοργάνωσης (Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 1999) και αυτόν άνευ αγώνος, όταν η κουβανική ομάδα αποχώρησε καταγγέλοντας μεροληπτικές διαιτησίες εις βάρος των αθλητών της.

Αποσύρθηκε από τους αγωνιστικούς χώρους στις αρχές του 2001, μερικούς μήνες πριν ξεπεράσει το ηλικιακό όριο των 34 ετών που ισχύει στην ερασιτεχνική πυγμαχία.

Παλμαρέ
-------

* **Ολυμπιακοί Αγώνες**
	+ Βαρκελώνη 1992: Χρυσό
	+ Ατλάντα 1996: Χρυσό
	+ Σίδνεϊ 2000: Χρυσό

* **Παγκόσμιο Πρωτάθλημα**
	+ 1986, 1989, 1991, 1993, 1995, 1997: Χρυσό
	+ 1999: Αργυρό λόγω άρνησης συμμετοχής στον τελικό

* **Παναμερικανικοί Αγώνες**
	+ 1987, 1991, 1995: Χρυσό

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά) *Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους*. savon-felix. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
Η **Υβέτ Τζάρβις-Κορδοπάτη** (αγγλικά: Yvette Jarvis-Kordopatis) (γενν. 7 Δεκεμβρίου 1957) είναι Αμερικανίδα-Ελληνίδα πρώην καλαθοσφαιρίστρια, η οποία αγωνιζόταν ως πάουερ φόργουορντ, μοντέλο, τηλεπαρουσιάστρια και τραγουδίστρια.

Βιογραφία
---------

Η Τζάρβις γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Απέκτησε την ελληνική υπηκοότητα μετά το γάμο της με τον αθλητή Στέλιο Κορδοπάτη.

Αγωνίστηκε στην ομάδα του Μπόστον Γιουνιβέρσιτι και αναδείχθηκε καλύτερη αμυντικός του κολεγίου της. Αφού πήρε το πτυχίο της στην ψυχολογία και την κοινωνιολογία, ασχολήθηκε με τη διαιτησία. Στο Ελένικ Κόλετζ της Βοστώνης γνώρισε Έλληνες καλαθοσφαιριστές, όπως τον Παναγιώτη Φασούλα, τον Παναγιώτη Γιαννάκη και το μελλοντικό σύζυγό της, Στέλιο Κορδοπάτη.

Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα όπου προπονούνταν με τη Γλυφάδα και εν συνεχεία με το Παλαιό Φάληρο. Αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό το 1983 και αγωνίστηκε με επιτυχία για 2 σεζόν. Υπήρξε η πρώτη Αφροαμερικανίδα και επαγγελματίας, που αγωνίστηκε στο ελληνικό γυναικείο πρωτάθλημα, με την φανέλα του Παναθηναϊκού.

Συμμετείχε ακόμα σε αρκετές τηλεοπτικές διαφημίσεις τις δεκαετίες του 1980, του 1990 και του 2000. Τελευταία της εμφάνιση σε διαφήμιση, ήταν για τα έπιπλα "Ένα κι ένα", με την χαρακτηριστική της φράση "Να την ακούτε την Υβέτ!".

Εκλέχθηκε επίσης δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βιογραφικό Σημείωμα
2. ↑  Υβέτ Τζάρβις: Όπως Αμερική! - Δαμιανός Παπαχατζής weplayball.gr
3. ↑  Η Υβέτ Τζάρβις σύμοβολο της Αθηναικής Πολυπολιτισμικότητας
Ο **Απλού** (Aplu ή Apulu) είναι θεός της Ετρούσκιης μυθολογίας, θεός της βροντής και της αστραπής. Προστάτης της μαντείας και του ήλιου, στην Ετρουρία είχε και κολασμένα χαρακτηριστικά.

Έχει πολλές ομοιότητες με τον Έλληνα θεό Απόλλωνα (Απόλλων), στην τέχνη παριστάνεται με στέμμα και κλαδιά δάφνης. Το όνομα Aplu ή Apulu δεν προήλθε απευθείας από την Ελλάδα αλλά με τη μεσολάβηση ενός Λατινικού κέντρου, πιθανότατα την Παλεστρίνα.

Στην Ετρουρία, όπως και στη Ρώμη, ο Απόλλων-Απλού ήταν πάνω από όλα θεότητα των Δελφών. Η πιο διάσημη ετρουσκική αναπαράστασή του είναι ο Απόλλωνας του Βέιο που αποδίδεται στον Βούλκα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2   Mauro Cristofani (a cura di), Apulu/Aplu, in Etruschi: una nuova immagine, Firenze, Giunti Editore, 2000, pp. 161-162, ISBN 9788809017924.(Ιταλικά)
2. ↑  Mauro Cristofani (a cura di), Aplu, in Dizionario illustrato della civiltà Etrusca, Firenze, Giunti Editore, 1985, pp. 12-13, ISBN 978-88-09-21728-7. (Ιταλικά)
3. ↑   Nancy Thomson de Grummond, Erika Simon (a cura di), The Religion of the Etruscans, Austin (USA), University of Texas Press, 2009, ISBN 9780292782334. (Αγγλικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 9111157100639072740000
* SUDOC: 238329070

 |

 |
Ο **Αντρέϊ Ζέκοφ** (γεννημένος στις 12 Μαρτίου 1980) είναι Βούλγαρος διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 190εκ και αγωνίζεται στη θέση του πασαδόρου.

Καριέρα
-------

Ο Αντρέϊ Ζέκοφ υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την τοπική Λέφσκι. Στην βουλγαρική ομάδα παρέμεινε μέχρι το 2006 έχοντας καταφέρει να κατακτήσει τρία εγχώρια πρωταθλήματα και δύο κύπελλα. Οι εμφανίσεις του με την ομάδα της Λέφσκι του άνοιξαν τον δρόμο για την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της χώρας του.

Το 2006 βρέθηκε στη Ρωσία για λογαριασμό της Ούραλ Ούφα, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Το 2007 ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό της ΕΑ Πατρών, στην οποία παρέμεινε για σχεδόν τρία χρόνια. Το 2010 πραγματοποίησε ένα σύντομο πέρασμα από τον Ολυμπιακό Πειραιώς, ενώ στη συνέχεια μεταπήδησε στην Τουρκία και την Γαλατασαράϊ.

Την περίοδο 2011-12 αγωνίστηκε με τα χρώματα της ιταλικής Κόπρα Βόλει, ενώ μετά το τέλος της συγκεκριμένης περιόδου αποφάσισε να σταματήσει την καριέρα του για ένα χρόνο, για προσωπικούς λόγους. 

Το 2013 επέστρεψε στην ενεργό δράση και υπέγραψε επαγγελματικο συμβόλαιο με την Τόμις Κονστάντα, ομάδα της Ρουμανίας, στην οποία παραμένει μέχρι σήμερα.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Αντρέϊ Ζέκοφ ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Βουλγαρίας από το 2004 έχοντας σημαντικές παραστάσεις από μεγάλες διοργανώσεις. Έχει κατακτήσει τρία χάλκινα μετάλλια σε δύο Παγκόσμια (2006 και 2007) και ένα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (2009).

Τίτλοι
------

* 3 Πρωταθλήματα Βουλγαρίας: 2004, 2005, 2006
* 2 Κύπελλα Βουλγαρίας: 2005, 2006

Πηγές
-----

* Τέλος ο Ζέκοφ
* Το προφίλ του Ζέκοφ
* Σταματάει το βόλει για ένα χρόνο ο Ζέκοφ Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine.
Ο **Αχμέτ αλ-Μιργκανί** (16 Αυγούστου 1941 – 2 Νοεμβρίου 2008) ήταν πρόεδρος του Σουδάν την περίοδο 1986-1989.

Βιογραφία
---------

Καταγόταν από την επιφανή οικογένεια των Μιργκανί και ήταν τρισέγγονος του Αλ Σαγίντ Μουχάματ Οτμάν Αλ Μιργκανί αλ Χατίμ. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και απέκτησε φήμη μετά την παράδοση από τον προσωρινό πρόεδρο Αμπντέλ Ραχμάν Σουάρ αλ-Νταχάμπ σε κυβέρνηση μη στρατιωτικών.

### Προεδρία

Ο ίδιος ο αλ Μιργκανί έγινε πρόεδρος στις 6 Μαΐου του 1986 και αρχηγός του Δημοκρατικού Ενωτικού Κόμματος. Στα μεγαλύτερα επιτεύγματα της κυβέρνησής του ήταν η υπογραφή ιστορικής συμφωνίας ανάμεσα στην κυβέρνηση και στους αντάρτες του SPLM το Νοέμβριο του 1988, στην Αντίς Αμπέμπα. Ολόκληρο το έθνος ήταν υπέρ της ειρηνευτικής συμφωνίας με εξαίρεση το ισλαμιστικό Εθνικό Μέτωπο του Χασάν ελ Τουραμπί. Επί της προεδρίας Μιργκανί, το Σουδάν είχε αρχίσει να ανοίγεται στον έξω κόσμο και βάδιζε προς καλύτερη διακυβέρνηση σε αντίθεση με τα χρόνια του δικτάτορα Γκαφάρ αλ Νιμέιρι. Στις 30 Ιουνίου του 1989 με στρατιωτικό πραξικόπημα η κυβέρνηση του αλ Μιργκανί ανατράπηκε. Νέος ηγέτης έγινε ο Ομάρ Χασάν Αχμάντ αλ-Μπασίρ.

### Θάνατος

Ο αλ-Μιργκανί απεβίωσε στην Αλεξάνδρεια σε ηλικία 67 ετών, στις 2 Νοεμβρίου του 2008.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Sudan's former president Mirghani dead at 67[*νεκρός σύνδεσμος*]; *Yahoo News*, 2 Νοεμβρίου 2008

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 2678154592509043370008
* GND: 1174078715

 |

 |
**Απλαστική αναιμία** ή **Μυελική δυσπλασία** είναι το αναιμικό σύνδρομο που χαρακτηρίζεται από έλλειψη όλων των τύπων των κυττάρων του αίματος και μείωση ή εξαφάνιση των κυτταρικών σειρών στο μυελό των οστών.

Αιτιολογία
----------

Γενικά, στον όρο απλαστική αναιμία δεν περιλαμβάνονται παρόμοιες καταστάσεις που οφείλονται στην παρουσία στο μυελό κακοήθους νόσου, σε ακτινοβόληση και αντικαρκινικά φάρμακα, αλλά ποιοτικές ή ποσοτικές διαταραχές των αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων. Στο 40-70% των περιπτώσεων η αιτία της νόσου είναι άγνωστη, ενώ στις υπόλοιπες τα αίτια είναι κυρίως τοξικά ή λοιμώδη.

Συμπτώματα
----------

Η έναρξη της νόσου είναι συνήθως ύπουλη με εμφάνιση προοδευτικής καταβολής δυνάμεων, εύκολη κόπωση και αδυναμία. Σε αρκετές περιπτώσεις συνοδεύεται από εμφάνιση αιμορραγικών εκδηλώσεων. Η εμφάνιση λοιμώξεων κατά την έναρξη της ασθένειας είναι σπάνια, αντίθετα αυτές αποτελούν σοβαρό πρόβλημα κατά την πορεία και εξέλιξη της νόσου. Επιπλέον, ο ασθενής εμφανίζει ωχρότητα.

Θεραπεία
--------

Η θεραπευτική αντιμετώπιση περιλαμβάνει κατ' αρχήν γενικά μέτρα με ουσιαστική υποστηρικτική θεραπεία και φροντίδα για την απομάκρυνση κάθε πιθανού υπεύθυνου τοξικού παράγοντα. Το 30-80% των αρρώστων ανταποκρίνεται στη φαρμακευτική θεραπεία που είναι ανοσοκατασταλτική. Σε νέα άτομα με βαριά απλαστική αναιμία, θεραπεία επιλογής είναι η μεταμόσχευση μυελού των οστών.

Βιβλιογραφία
------------

* Davidson's "*Παθολογία*", ιατρικές εκδόσεις Π.Χ.Πασχαλίδης, 19η έκδοση, 2005.
* Προσωπικό τομέως παθολογίας Ιατρικής Σχολής Αθηνών, "*Παθολογία*", ιατρικές εκδόσεις Π.Χ.Πασχαλίδης, 2002. ISBN 960-399-053-1
Ο **Αντρέι Ιβάνοβιτς**, ρωσ. Андрей Иванович (5 Αυγούστου 1490 - 11 Δεκεμβρίου 1537) από τον Οίκο των Ρουρικιδών είχε ως πρόσοδο (appanage) τη Στάριτσα και το Βολοκολάμσκ από το 1519.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο έκτος γιος τού Ιβάν Γ΄ μεγάλου πρίγκιπα της Μόσχας και της (Ζωής) Σοφίας Παλαιολογίνας, κόρης τού Θωμά δεσπότη τού Μωρέως.

Το 1490 απεβίωσε ο πρώτος αδελφός του Ιβάν και το 1505 ο πατέρας του, οπότε τον διαδέχθηκε ο δεύτερος αδελφός του Βασίλι Γ΄ ως μέγας πρίγκιπας της Μόσχας. Όπως ίσχυε και για τους αδελφούς του, απαγορευόταν να παντρευτεί, ώσπου ο Βασίλι Γ΄ να αποκτήσει διάδοχο. Αυτό έγινε το 1530· παρ' όλα αυτά έπρεπε να περιμένει δύο έτη, για να γεννηθεί και ο δεύτερος γιος τού Βασίλι Γ΄.

Το επόμενο έτος ο Βασίλι Γ΄ απεβίωσε και έπειτα από 40 ημέρες πένθους, ο Αντρέι αιτήθηκε από τη χήρα του Ελένα Γκλίνσκαγια επέκταση των γαιών του. Όταν η Ελένα αρνήθηκε, ο Αντρέι έφυγε θυμωμένος για τη Στάριτσα. Εντωμεταξύ είχαν αποβιώσει οι αδελφοί του Συμεών (1518), Ντμίτρι (1521) και ο μόνος επιζών Γιούρι φυλακίστηκε· απεβίωσε στη ειρκτή (1536). Η Ελένα ζητούσε επίμονα από τον Αντρέι να επισκεφτεί τη Μόσχα, αλλά εκείνος ζούσε στη Στάριτσα σε απομόνωση για τα επόμενα τρία έτη. Έκτισε έναν ωραίο καθεδρικό, που σώζεται ως τις ημέρες μας.

Το 1537 φημολογήθηκε ότι ο Αντρέι θα διέφευγε στη Λιθουανία· μόλις το άκουσε η Έλενα, έκλεισε τα σύνορα της Λιθουανίας και έστειλε τον υποτακτικό της πρίγκιπα Ομπολένσκι για να τον συλλάβει. Ο Αντρέι δραπέτευσε στο Νόβγκοροντ, όπου προσπάθησε να πείσει τους ευγενείς να πάρουν το μέρος του. Όμως αυτοί ήταν απρόθυμοι να εγείρουν όπλα στον Ομπολένσκι και ο Αντρέι παραδόθηκε στην επιείκεια εκείνου. Στη Μόσχα δικάστηκε και φυλακίστηκε με την οικογένειά του. Απεβίωσε αρκετά έτη μετά και τον διαδέχθηκε ο γιος του στη Στάριτσα.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1533 την Ευφροσύνη Κοβάνσκαγια, κόρη τού Αντρέι Σταρίτσκι από τον Οίκο των Γεντιμινιδών της Λιθουανίας. Είχε τέκνο:

* Βλαντίμιρ 1533-1569, πρίγκιπας της Στάριτσα.

Πηγές
-----

* Brockhaus and Efron Encyclopedic Dictionary (in Russian), 1906.

1. ↑  p11487.htm#i114867. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 1072782650

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Andrey of Staritsa  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Β΄** (ή **Δεύτερη) Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία** είναι η δεύτερη Ευαγγελική εκκλησία που ιδρύθηκε στην Αθήνα.

Ιστορική αναφορά
----------------

Ιδρύθηκε το 1924 από πρόσφυγες που εγκατέλειψαν τις εστίες τους μετά την Μικρασιατική Καταστροφή. Αρχικά εκκλησιάζονταν στο Βασιλικό Παρεκκλήσι, και αργότερα στην Α΄ Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία και στην Αρμένικη Ευαγγελική Εκκλησία, σύντομα όμως θέλησαν να δημιουργήσουν ένα δικό τους ευκτήριο οίκο. Το 1929 έχτισαν εκκλησιαστικό κτήριο στο Κουκάκι της Αθήνας, στο οποίο η εκκλησία στεγάζεται μέχρι σήμερα.

Πρώτος Ποιμένας της εκκλησίας ήταν ο Ξενοφών Μόσχου, ο οποίος είχε διατελέσει Ποιμένας της εκκλησίας της Σμύρνης, από το 1893 ως το 1922. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και αφού ο Μόσχου είχε πεθάνει, την ποιμαντορία της εκκλησίας μέχρι το 1962, ανέλαβε ο Γεώργιος Χατζηαντωνίου. Στην Β΄ Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία, διακόνησαν επίσης ως Ποιμένες και οι Γεώργιος Παιδάκης (1963-1984), Χρήστος Κοντόπουλος (1984-1987), Απόστολος Μπλιάτης (1988-2002), και Γεώργιος Αδάμ (2002-σήμερα).

Σύνδεσμοι
---------

* Επίσημη σελίδα (σε μορφή archive)

Συντεταγμένες: 37°57′49″N 23°43′26″E﻿ / ﻿37.9636°N 23.7240°E﻿ / 37.9636; 23.7240
***Το μαγικό βουνό*** (*Der Zauberberg*) είναι μυθιστόρημα του Γερμανού συγγραφέα Τόμας Μαν, που εκδόθηκε για πρώτη φορά τον Νοέμβριο του 1924. Θεωρείται από πολλούς ως ένα από τα σημαντικότερα έργα της γερμανικής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα.

Ο Μαν άρχισε τη συγγραφή του από το 1912, με σκοπό μια (βραχύτερη) παρουσίαση των εντυπώσεων και εμπειριών του από την επίσκεψη στη σύζυγό του, η οποία νοσηλευόταν σε σανατόριο στο Νταβός της Ελβετίας. Κατά την επίσκεψή του, τον Μάιο και τον Ιούνιο του 1912, ο Μαν γνώρισε και την ιατρική ομάδα του ιδρύματος, ενώ έζησε την κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρά του. Τελικώς, αυτό απετέλεσε τη βάση μόνο για το πρώτο κεφάλαιο («Η άφιξη») του πολύ μεγαλύτερου τελικού ολοκληρωμένου έργου.

Η έναρξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου διέκοψε τη συγγραφή του βιβλίου. Ο πόλεμος και οι συνέπειές του οδήγησαν τον συγγραφέα στο να επανεξετάσει σε αυτό το έργο την ευρωπαϊκή αστική κοινωνία, καθώς και τις πηγές της εθελούσιας, διεστραμμένης καταστροφικότητας που δείχνει μέγα μέρος της πολιτισμένης ανθρωπότητας. Οδηγήθηκε επίσης σε εικασίες σχετικές με γενικότερα ζητήματα της στάσεως των ανθρώπων απέναντι στη ζωή, την υγεία, την ασθένεια και τη θνητότητά τους. Τελικώς, το *Der Zauberberg* κυκλοφόρησε σε δύο τόμους από τον εκδοτικό οίκο του Βερολίνου S. Fischer Verlag.

Η σύνθεση του Μαν είναι λεπτή, φιλόδοξη, αλλά κυρίως αμφίσημη. Από την αρχική του έκδοση μέχρι σήμερα, *Το μαγικό βουνό* έχει γίνει αντικείμενο ποικίλων κριτικών ερμηνειών και αποτιμήσεων. Γενικώς, θεωρείται ότι το έργο αναμιγνύει έναν προσεκτικό και ακριβή ρεαλισμό με βαθύτερους συμβολικούς τόνους. Εξαιτίας αυτής της πολυπλοκότητας, ο κάθε αναγνώστης είναι υποχρεωμένος να ζυγιάσει την αισθητική σημασία του πλέγματος των γεγονότων της αφηγήσεως, κάτι που δυσχεραίνει και η ειρωνεία του συγγραφέα. Αργότερα ο Μαν συνέκρινε το μυθιστόρημα με ένα συμφωνικό έργο ενορχηστρωμένο με έναν αριθμό διαφορετικών μουσικών θεμάτων, και ως παιγνιώδες σχόλιο για τα προβλήματα της ερμηνείας του, συνέστησε ότι όσοι επιθυμούν να το κατανοήσουν θα πρέπει να το διαβάσουν ολόκληρο δύο φορές.

Ελληνικές μεταφράσεις
---------------------

* Μετάφρ. Άρη Δικταίου:
	+ Εκδ. «Δίφρος», Αθήνα 1956, 448 σελ.
	+ Εκδ. «Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος», Αθήνα 1989, 2 τόμοι (484+532 σελ.), ISBN 978-960-208-109-9 και 978-960-208-110-5
* Μετάφρ. Θόδωρου Παρασκευόπουλου:
	+ Εκδ. «Εξάντας», Αθήνα 1995, 2 τόμοι (590+653 σελ.), ISBN 978-960-256-245-1 και 978-960-256-246-8
	+ Εκδ. «Μεταίχμιο», πρόλογος Τίνα Μανδηλαρά, Αθήνα 2017, 944 σελ. ISBN 978-618-03-0961-4

Παραπομπές
----------

1. ↑  OL14866824W.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Λύτρωση μέσω νόσου και θανάτου», *Η Καθημερινή*, 18 Μαρτίου 2017
* Επισκόπηση του έργου από ιατρικής πλευράς (ανάκτηση από το Internet Archive)
* Το *Zauberberg* υπάρχει ακόμα στο Νταβός. (Μόνο που το σανατόριο μετατράπηκε σε ξενοδοχείο από το 1954.)
* Χάρτης για το μυθιστόρημα Αρχειοθετήθηκε 2019-09-09 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 178614359
* LCCN: n79077983
* GND: 4099303-6
* SUDOC: 02732916X
* BNF: cb11939496m (data)
* NLA: 35326185
* BNE: XX2038894

 |

 |
Ο **Αντρέι Ντιάσκοφ** (γεννημένος στις 28 Απριλίου 1985) είναι Ουκρανός διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 202εκ και αγωνίζεται στη θέση του ακραίου.

Καριέρα
-------

Ο Αντρέι Ντιάσκοφ υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την Αζότ Τσέρκασι, ομαδα της χώρας του, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2007. Στη συνέχεια μεταπήδησε στην επίσης ουκρανικό Λοκομοτίβ Χαρκίβ, με την οποία κατέκτησε σε δύο χρόνια ένα πρωτάθλημα και δύο κύπελλα Ουκρανίας.

Το 2009 αποφάσισε να αφήσει την Ουκρανία και να ταξιδέψει στην Ιταλία στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2013 αγωνιζόμενος κατά σειρά στις: Λορέτο (2009-10), Βόλει Φορλί (2010-11), Μοντένα (2011), Τοπ Λατίνα (2011-12) και Ρέτζιο Εμίλια (2012-13).

Το 2013 βρέθηκε στην Ελλάδα υπογράφωντας συμβολαιο με τον Φοίνικα Σύρου, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο καθώς το 2014 μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς. την ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για ένα χρόνο κατακτώντας ένα Λιγκ Καπ.

Το 2015 μετεγγράφη στην ASUL Λυών, ομάδα της Γαλλίας, στην οποία παραμένει μέχρι σήμερα.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Αντρέι Ντιάσκοφ είναι διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Ουκρανίας από το 2009 έχοντας πραγματοποιήσει δεκάδες επίσημες συμμετοχές.

Τίτλοι
------

* 1 Πρωτάθλημα Ουκρανίας: 2009
* 2 Κύπελλα Ουκρανίας: 2008, 2009
* 1 Λιγκ Καπ Ελλάδας: 2015

Πηγές
-----

* Στον Ολυμπιακό ο Ντιάσκοφ
Το εξώφυλλο του κόμικ.
**Το μαύρο είδωλο της Αφροδίτης** είναι κόμικ του Γιάννη Καλαϊτζή που κυκλοφόρησε το 1990. Αποτελεί ιστορική κωμωδία, με θεματολογία από τον ελληνικό μεσαίωνα αλλά και την ελληνική μυθολογία. Αποτελεί δίδυμο έργο με το *Τυφών*, άλλο κόμικ του Καλαϊτζή.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται στη Σαντορίνη, περίπου διακόσια χρόνια μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης. Δυο απατεώνες, ο Καράμπαμπας και ο Αλέκος ο Τράκας, φτάνουν στο νησί ψάχνοντας για το «Μαύρο είδωλο της Αφροδίτης», ένα γλυπτό που δημιούργησε ο Τίμων, μαθητής του Φειδία, και που μετά από μια οδύσσεια 2.000 χρόνων κατέληξε στο νησί. Το είδωλο υποτίθεται πως θεραπεύει την πανούκλα, αλλά δίνει και μεγάλες δυνάμεις στον κάτοχό του, καθώς αποτελεί «την αρχή και το τέλος του κόσμου». Οι δυο ήρωες, στην έρευνά τους, ανακαλύπτουν τα μυστικά των κατοίκων αλλά και συναντιούνται με έναν αρχαίο θεό.

Το κόμικ αποτελείται από 90 ασπρόμαυρες σελίδες σε τρία κεφάλαια. Αποτελεί μοναδικότητα ανάμεσα στα ελληνικά κόμικς, τόσο από πλευράς θεματολογίας όσο και για το γεγονός ότι αποτελεί λεπτομερειακή ενδυματολογική, ηθογραφική και ιστορική καταγραφή των νησιωτών εκείνης της περιόδου. Το σενάριο δανείζεται στοιχεία από τη λαϊκή ποίηση και αφήγηση, τους θρύλους του Μεσαίωνα και την ελληνική μυθολογία, ενώ εξελίσσεται σε μια ονειρική, σουρεαλιστική, σχεδόν διονυσιακή ατμόσφαιρα, με πολλούς συμβολισμούς. 

Ο Καράμπαμπας θυμίζει άμεσα τον Καραγκιόζη, ενώ ο άλλος ήρωας έχει σχεδιαστεί με πρότυπο τον ποδοσφαιριστή Τάσο Μητρόπουλο, φίλο του Καλαϊτζή. Το *Μαύρο είδωλο της Αφροδίτης* προέκυψε σαν καρπός της έρευνας του Καλαϊτζή για το αναφερόμενο στην ίδια χρονική περίοδο και στο ίδιο νησί κόμικ *Τυφών* (1997). Η αρχική έμπνευση για τις δυο δημιουργίες ήταν το βιβλίο *Ξένοι ταξιδιώτες στην Ελλάδα* του Κυριάκου Σιμόπουλου, αναφερόμενο στους Ευρωπαίους περιηγητές των ελληνικών νησιών κατά το Μεσαίωνα.

Πηγές
-----

* *Γιάννη Καλαϊτζή, Το Μαύρο Είδωλο της Αφροδίτης, εκδόσεις Ars Longa 1990.*
* *Περιοδικό «Βαβέλ» τ. 193.*
Συντεταγμένες: 41°51′57.94″N 44°17′3.91″E﻿ / ﻿41.8660944°N 44.2844194°E﻿ / 41.8660944; 44.2844194

Το **Φρούριο** **του Ντρίσι Τζάβαχααντ** ( γεωργιανά: დრისის ჯავახაანთ ციხე) είναι ένα φρούριο που βρίσκεται ψηλά στην κορυφή ενός βράχου, στην αριστερή όχθη του ποταμού Τετζάμι, 400 μέτρα δυτικά του χωριού Τσκοπιάνι, στο δήμο Κάσπι του μχάρε Σίντα-Κάρτλι της Γεωργίας. Το ερειπωμένο συγκρότημα κτιρίων περιλαμβάνει ένα κάστρο, ένα οχυρωματικό τείχος, μια εκκλησία, έναν πύργο και ένα παλάτι. 

Από το 2006, το φρούριο είναι αναγνωρισμένο ως Αμετακίνητο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας.

Ιστορία
-------

Το φρούριο χρονολογείται του Μεσαίωνα και δεν υπάρχουν πολλές ιστορικές αναφορές γι'αυτό. Ανήκε στην οικογένεια Τζαβαχισβίλι.

Επί του παρόντος, η είσοδος στο φρούριο είναι ελεύθερη, αλλά δεν επειδή δεν υπάρχει δρόμος για αυτοκίνητα θα χρειαστεί περπάτημα μιας διαδρομής περίπου 20 λεπτών.

Περιγραφή
---------

Όλα τα κτίρια του φρουρίου, εκτός από την εκκλησία, είναι κατασκευασμένα από αμμόλιθους και βότσαλα.

**Οχυρωματικό τείχος:** περιβάλλει τις δομές ακολουθώντας το ανάγλυφο του εδάφους. Είχε περίτεχνες διακοσμήσεις. 

**Παλάτι:** ένα διώροφο κτίριο στα νότια που είναι κατεστραμμένο τώρα.

**Εκκλησία:** έχει διαστάσεις 6,35 x 4,65 μ. και είναι χτισμένη με πράσινο τόφφο.

**Πύργος:** είναι ορθογώνιου σχήματος διαστάσεων 5,8 x 3,9 μ. Ήταν τετραόροφος, αλλά οι ανώτεροι όροφοι έχουν καταρρεύσει.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «,,კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ"». *სსიპ "საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე"* (στα Γεωργιανά). Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2019.
2. 1 2  «Castles.nl - Drisi Castle». *www.castles.nl*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2019.
3. ↑  «Drisi Javakhaant Fortress (Queen Tamar's Fortress) - Kaspi district • about.ge». *www.about.ge*. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2019.
4. 1 2 3  «დრისის ციხე». *www.dzeglebi.ge*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιανουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2019.
Το λιμάνι της Καβάλας 
**Το λιμάνι της Καβάλας** είναι πίνακας ζωγραφικής του Βασίλειου Χατζή

Πληροφορίες
-----------

**Το λιμάνι της Καβάλας** είναι ελαιογραφία διαστάσεων 25 × 45 εκ. που βρισκεται στην Εθνική Πινακοθή στην Αθήνα.Στο αριστερό τμήμα της σύνθεσης εικονίζονται σημαιοστολισμένες βάρκες γεμάτες κόσμο και δεξιά ένα πολεμικό πλοίο ενώ στο βάθος διαγράφεται η πόλη της Καβάλας. Το ενδιαφέρον του ζωγράφου εστιάζεται στην υποκειμενική αισθηση της οπτικής πραγματικότητας κιόχι σε ένα συγκεκριμέο σημείο. Η άποψη της πόλης είναι τόσο γενικευτική ώστε τα περιγράμματα χαρακτηριστικών μνημείων της είναι δυσδιάκριτα. Τα στοιχεία του πίνακα είναι ρευστά σαν το νερό υπό την εόδραση του φωτός. Η τεχνοτροπία είναι εμπρεσιονιστική

Παραπομπές
----------

1. ↑  Χρήστου 1992, σελ. 237

Πηγές
-----

* Χρήστου, Χρήσανθος (1992). *Η Εθνική Πινακοθήκη Ελληνική ζωγραφική 19ος -20ος αιώνας*. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών.
***Το μυστήριο της Μαύρης Γάτας*** (πρωτότυπος Ιταλικός τίτλος: *Il tuo vizio è una stanza chiusa e solo io ne ho la chiave*) είναι κινηματογραφική ταινία ιταλικής παραγωγής, έτους 1972, θρίλερ, διάρκειας 93 λεπτών.

Υπόθεση
-------

Ο Ολιβιέρο είναι ένας άλλοτε σπουδαίος συγγραφέας, ο οποίος έχει χάσει την έμπνευσή του, και ζει σε ένα κτήμα με τη σύζυγό του, ενώ η νεκρή μητέρα του εξουσιάζει την ύπαρξή του και τη φαντασία του. Ταυτόχρονα έχει σχέσεις με μια παλιά μαθήτριά του, και τη νέγρα υπηρέτρια του σπιτιού τους. Όταν η πρώην μαθήτριά του βρίσκεται δολοφονημένη η αστυνομία τον θεωρεί ως υπ’ αριθμόν ένα ύποπτο. Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο περίπλοκα όταν η νέα, όμορφη και γεμάτη αυτοπεποίθηση ανιψιά του, η Φλοριάνα, έρχεται να εγκατασταθεί μαζί τους. Μέσα σε όλα αυτά έναν περίεργο ρόλο παίζει η μαύρη γάτα του Ολιβιέρο, την οποία αντιπαθεί τρομερά η σύζυγος του Ιρένε.

Συντελεστές
-----------

Πρωταγωνιστούν: Έντβιτζε Φένεκ, Anita Strindberg, Luigi Pistilli, Ivan Rassimov, Franco Nebbia, Riccardo Salvino, Angela La Vorgna

Σενάριο: Adriano Bolzoni, Ernesto Gastaldi, Sauro Scavolini

Σκηνοθεσία:Σέρτζιο Μαρτίνο

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.imdb.com/title/tt0069421/. Ανακτήθηκε στις 8  Απριλίου 2016.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11  www.ofdb.de/film/39024,Your-Vice-Is-a-Locked-Room-and-Only-I-Have-the-Key. Ανακτήθηκε στις 8  Απριλίου 2016.
3. 1 2  (Τσεχικά) *Česko-Slovenská filmová databáze*. 2001.
Ο **Τόμας Μαν** (*Thomas Mun*, Λονδίνο, βαφτίστηκε 17 Ιουνίου 1571 - πέθανε 21 Ιουλίου 1641) ήταν Άγγλος οικονομολόγος που διετέλεσε διευθυντής στην Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών και υπήρξε κύριος εκπρόσωπος της εμποροκρατίας (μερκαντιλισμός) ή αλλιώς της θεωρίας του εμπορικού ισοζυγίου. Το ονομά του αναφέρεται στη διάρκεια της οικονομικής ύφεσης του 1620, όταν η Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών κατηγορήθηκε ως κύρια υπαίτια γι' αυτήν. Αιτία θεωρήθηκε η χρηματοδότηση από την εταιρεία με 30.000 λίρες στερλίνες σε αποθέματα χρυσού και αργύρου για κάθε της εμπορικό ταξίδι. To 1621 δημοσιεύει το έργο του "Λόγος περί εμπορίου από την Αγγλία στις Ανατολικές Ινδίες" (*Discourse of Trade From England Unto the East Indies*) ως υποστήριξη της εμπορικής πολιτικής της εταιρείας. Σε αυτό αναφέρει ότι οι αγγλικές εξαγωγές χρυσού προς την Ινδία με αντάλλαγμα τα εισαγόμενα από αυτήν εμπορεύματα δεν ήταν επιβλαβείς για την Αγγλία επειδή, κατά πρώτο λόγο, στην αντίθετη περίπτωση τα εμπορεύματα αυτά θα έπρεπε να αγοραστούν σε ψηλότερες τιμές από άλλες χώρες και κατά δεύτερο ένα μέρος τους εξαγόταν πάλι με συμφέρουσες τιμές. Οι ίδιες απόψεις, μαζί με μία σαφέστερη και λεπτομερέστερη θεωρία για το εμπορικό ισοζύγιο, παρουσιάστηκαν στο δεύτερο και πιο κλασικό έργο του "Ο θησαυρός της Αγγλίας από το εξωτερικό εμπόριο" (*Discourse on England’s Treasure By Foreign Trade*), το οποίο δημοσιεύτηκε μετά τον θάνατό του το 1664.

Παραπομπές
----------

1. ↑  pantheon.world/profile/person/Thomas\_Mun. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb122989211. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
3. 1 2  από Encyclopædia Britannica (στα αγγλικά)
4. 1 2  *Εγκυκλοπαίδεια Δομή*, τόμος 10, σελ. 96, Αθήνα 1999

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 71455972
* LCCN: n50031792
* ISNI: 0000 0000 8392 7119
* GND: 118910647
* SELIBR: 313394
* SUDOC: 031850731
* BNF: cb122989211 (data)
* NLA: 35368231
* NDL: 00524644
* NKC: jo2005314429
* BNE: XX1696735

 |

 |
Ο **Τόμας Μπέλιτς** (τσεχ.: *Tomáš Belic*) είναι Τσέχος τερματοφύλακας που υπέγραψε στον Πανιώνιο στις 22 Δεκεμβρίου 2008 συμβόλαιο διάρκειας δυόμισι ετών. Από το 2011 αγωνίζεται στη Σλοβακία.

Βιογραφία
---------

Ο Τόμας Μπέλιτς γεννήθηκε στις 2 Ιουλίου 1978 στην πόλη Τρεντσίν (Trenčín) της Σλοβακίας. Έχει ύψος 1,90 μ και βάρος 82 κιλά. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1999 στην ομάδα της πατρίδας του T.T.Σ. Τρεντσίν. 

Αγωνίστηκε σε ομάδες της σλοβακικής και τσεχικής ανώτερης κατηγορίας. Κατά σειρά έπαιξε από δυόμισι σεζόν στις Σπάρτακ Τρνάβα και ΦΚ Μπρνο, στην οποία έγινε βασικός. Στη συνέχεια έχασε τη θέση του βασικού και για μιάμιση σεζόν αγωνίστηκε δανεικός σε τρεις διαφορετικές ομάδες. Τα δύο τελευταία χρόνια έπαιζε στην Τέπλιτσε. 

Ο Πανιώνιος είναι η πρώτη ομάδα εκτός Τσεχίας ή Σλοβακίας που αγωνίζεται και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 10 Ιανουαρίου 2009 στο Στάδιο της Νέας Σμύρνης στο νικηφόρο με 2-0 αγώνα για το πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής εναντίον του Πανσερραϊκού.

Καριέρα
-------

| Έτη | Σύλλογος | Συμμετοχές |
| --- | --- | --- |
| 1999-2000 |  T.T.Σ. Τρεντσίν |  |
| 2000 ως Δεκ. 2002 |  Σπάρτακ Τρνάβα | 24 |
| Δεκ. 2002 ως 2005 |  ΦΚ Μπρνο | 43 |
| 2005-06 (α΄) |  Τσέσκε Μπουντεγιόβιτσε |  |
| 2005-06 (β΄) |  ΦΚ Βιτκόβιτσε |  |
| 2006-07 (α΄) |  AΣ Τρεντσίν | 16 |
| Δεκ. 2006 ως Δεκ. 2008 |  ΦΚ Τέπλιτσε | 22 |
| 2008-09 (β΄) |  Πανιώνιος | 8 |
| 2009-10 |  Πανιώνιος | 18 |
| 2010-11 (α΄) |  Πανιώνιος | 1 |
| 2010-11 (β΄) |  Πούχοβ | 10 |
| 2011-; |  Ντούκλα Μπάνσκα Μπίστριτσα | 21 |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Πανιώνιος
* Στατιστικά σεζόν 2009-10
* Στατιστικά σεζόν 2010-11 Αρχειοθετήθηκε 2011-05-14 στο Wayback Machine..
***Το μεγάλο κύμα έξω από την Καναγκάβα*** (Ιαπωνικά: 神奈川沖浪裏 , Kanagawa-oki Nami Ura), επίσης γνωστό ως ***Το μεγάλο κύμα**,* είναι πιθανώς ο πιο φημισμένος πίνακας του Κατσουσίκα Χοκουσάι και θεωρείται το πιο αναγνωρίσιμο έργο στην Ιαπωνική τέχνη, επηρεάζοντας κατ'επέκταση την παγκόσμια τέχνη. Απεικονίζει τρεις βάρκες σε τρικυμία να αντιμετωπίζουν  ένα τεράστιο κύμα, ενώ στο βάθος φαίνεται αχνά το βουνό φούτζι. Ο πίνακας είναι εκτύπωση από ξύλινες μήτρες και εκδόθηκε για πρώτη φορά μεταξύ 1831-33. Αποτελεί τον πρώτο από μια σειρά πινάκων με το τίτλο *″36 Απόψεις του Βουνού Φούτζι″.*

Το παραπάνω έργο παρουσιάζει μια ξεχωριστή επιστημονικής φύσης πρωτοτυπία. Συνιστά παράδειγμα αυτοομοιότητας και η εικόνα αναπαριστά πολύ καλά τη φράκταλ φύση των κυμάτων.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 196921715
* LCCN: n2012035539
* GND: 7667256-6
* SUDOC: 146687000
* BNF: cb157807657 (data)

 |

 |
Το **υδραγωγείο του Θησέα** ήταν το δεύτερο αρχαιότερο υδραγωγείο στο λεκανοπέδιο της Αττικής.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Ήταν ή επέκταση του αρχαιότερου Πελασγικού υδραγωγείου ή διόρθωσή του. Το έτος κατασκευής του δεν έχει εξακριβωθεί. Το υδραγωγείο του Θησέα μνημονεύει ανώνυμος Έλληνας περιηγητής, ο οποίος αναφέρει ότι τον 15ο αιώνα η Αθήνα υδροδοτείτο από δύο υδραγωγεία, το Αδιάνειο και του Θησέα, ενώ ο Δημήτριος Καμπούρογλου αναφέρει τον Γ. Κωνσταντινίδη, ο οποίος επιβεβαιώνει την ίδια πληροφορία μέχρι και στις ημέρες του.

Περιγραφή
---------

Ο Κορδέλλας περιγράφει το υδραγωγείο με τα ίδια του τα μάτια. Η πηγή του νερού ήταν στην βόρεια Αθήνα στη θέση «Ποδαράδες». Το υδραγωγείο ήταν από ασβεστόλιθο και προεκτείνονταν προς την οδό Πατησίων.

Πηγές
-----

* Αθανάσιος Κουτρούμπας: Η διαχείριση των υδάτινων πόρων στην αρχαία Αθήνα. Πτυχιακή εργασία, Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο, Αθήνα 2005
Ο **Φανόδημος**, ο επιφανής ατθιδογράφος και πατέρας του ιστορικού Διύλλου, έζησε στο δεύτερο μισό του 4ου π.Χ. αιώνος και στις αρχές του 3ου. Η γενέτειρά του δεν είναι με βεβαιότητα γνωστή· εικάζεται μόνον ότι καταγόταν από την νήσο Ικό, για την οποία άλλωστε είχε γράψει ένα χρονικό με τίτλο *Ικιακά*.
 
Διέμενε πάντως στην Αθήνα και υπήρξε οπαδός των θέσεων του Λυκούργου.

Έγραψε επίσης μια ιστορία της Δήλου με τίτλο *Δηλιακά*
 
και μια *Ατθίδα*, αποτελούμενη από εννιά τουλάχιστον βιβλία, το σημαντικότερο και εκτενέστερο έργο του.
   

Ο Φανόδημος δεν περιοριζόταν στη καταγραφή μόνον των ιστορικών γεγονότων, αλλά συμπεριελάμβανε στα έργα του και πολλές μυθολογικές αφηγήσεις. Ως ιστορικός δεν ήταν πάντοτε αντικειμενικός και αμερόληπτος. Εξυμνούσε φανερά τους Αθηναίους και υποτιμούσε τους αντιπάλους τους (όπως φαίνεται και στο διασωθέν απόσπασμα στο οποίο περιγράφει τη μάχη στον Ευρυμέδοντα ποταμό).

Από τα έργα του διασώθηκαν 27 αποσπάσματα (όλα από την Ατθίδα). Αναφέρονται από τον Πλούταρχο, τον Αθήναιο, τον Διονύσιο τον Αλικαρασσέα, τον Σουίδα, τον Ησύχιο, τον Αρποκρατίωνα, το Μέγα Ετυμολογικόν κ.ά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στέφανος Βυζάντιος, *Εθνικά*, λήμμα *Ἰκός*.  

Ο Στέφανος ο Βυζάντιος τοποθετεί την Ικό στις Κυκλάδες, κοντά στην Εύβοια. Ο Στράβων αναφέρει επίσης μια νήσο Ικό, αλλά στις Βόρειες Σποράδες (Στράβων, 9.5.16).
2. ↑  Brill´s New Pauly online, **Phanodemus**.
3. ↑  Αρποκρατίων, λήμμα *Ἑκάτης νῆσος*.
4. ↑  William Smith, *A dictionary of Greek and Roman biography and mythology* (1859), Τόμος III. **Phanodemus**.
5. ↑  Müller, *Fragmenta historicorum Graecorum*, Τόμος I, σελ.366-370, **Phanodemus**.  
 Perseus Digital Library, **Phanodemus**.
Φιάλη του Λέιντεν παλαιού τύπου, με νερόΝεότερη φιάλη του Λέιντεν, με μεταλλικά ελάσματα, 1919
**Φιάλη του Λέιντεν** ή **Λουγδουνική λάγηνος** ονομάζεται συσκευή αποθήκευσης ηλεκτρικού φορτίου που βασίζεται στην αρχή λειτουργίας του πυκνωτή. Η συσκευή επινοήθηκε ανεξάρτητα από τον Γερμανό κληρικό Έβαλντ Γκέοργκ φον Κλάιστ (Ewald Georg von Kleist) και τον Ολλανδό επιστήμονα Πήτερ φαν Μούσχενμπρουκ (Pieter van Musschenbroek) του πανεπιστημίου του Λέιντεν, το 1745. Αποτελείται από ένα γυάλινο δοχείο (βάζο) που φέρει επένδυση εσωτερικά και εξωτερικά με μεταλλικά φύλλα (αρχικά ψευδαργύρου), τα οποία διακόπτονται σε επαρκή απόσταση από το στόμιο του δοχείου, ώστε να μην σχηματίζεται σπινθήρας. Ένα αγώγιμο στέλεχος διαπερνά το πώμα του δοχείου, και έρχεται σε επαφή με την εσωτερική επένδυση. Η φιάλη του Λέιντεν επομένως είναι ένας πυκνωτής με οπλισμούς τα δύο μεταλλικά φύλλα, και διηλεκτρικό τα τοιχώματα του γυάλινου δοχείου.

Η φιάλη του Λέιντεν έχει αναλογικά με το μέγεθός της πολύ μικρή χωρητικότητα, αλλά παρουσιάζει αντοχή σε πολύ υψηλές τιμές δυναμικού (διαφορά τάσης). Χρησιμοποιείται σε πειράματα στατικού ηλεκτρισμού ως αποθήκη φορτίου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Φιάλη του Λέιντεν** |
Ο **Τόμας Λίνακερ** (*Thomas Linacre* ή *Lynaker*, Μπράμπτον, Ντέρμπυσαϊρ, περίπου 1460 - 20 Οκτωβρίου 1524) ήταν Άγγλος λόγιος, κλασικός φιλόλογος, ουμανιστής και γιατρός της εποχής της Αναγέννησης. Το όνομά του δόθηκε στο Κολλέγιο Λίνακερ του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και στην Οικία Λίνακερ (*Linacre House*), έναν χώρο διαμονής αρρένων μαθητών του ιδιωτικού "Βασιλικού Σχολείου" (*King's School*) της πόλης Καντέρμπερι της νότιας Αγγλίας. 

Ήταν ένας από τους πρώτους Άγγλους που έμαθαν και μελέτησαν ελληνικά στη Φλωρεντία της Ιταλίας κατά την Αναγέννηση, κι έφερε στην πατρίδα του και το πανεπιστήμιό του τις νέες ιδέες που ασπάστηκε. Καθηγητές του ήταν μερικοί από τους σπουδαιότερους μελετητές της εποχής όπως ο Αθηναίος Δημήτριος Χαλκοκονδύλης. Μετέφρασε στα λατινικά ιδίως έργα του Γαληνού και του Αριστοτέλη, αλλά κι ένα του Πρόκλου περί αστρονομίας, σε πιστή αλλά όχι δουλική μετάφραση υψηλής ποιότητας. Μεταξύ των μαθητών του ήταν κι ο περίφημος Έρασμος –που μόνο τ' όνομά του θα αρκούσε για να περάσει στην ιστορία ως καθηγητής ελληνικών– αλλά και άλλοι από τους τομείς των γραμμάτων και της πολιτικής, όπως ο Σερ Τόμας Μορ, ο Πρίγκιπας Άρθουρ και η Βασίλισσα Μαρία Α' της Αγγλίας. Έχαιρε εκτίμησης ενός ευρύτερου κύκλου λογίων από πολλά μέρη της Ευρώπης, με τους οποίους αλληλογραφούσε τακτικά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb134771491. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 118780018. Ανακτήθηκε στις 16  Οκτωβρίου 2015.
3. ↑  «Thomas Linacre». *αναμνηστική πλάκα*. 3604.
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 17  Ιουνίου 2019.
5. ↑  Nutton, Vivian (2004). «Linacre, Thomas (c.1460–1524)». *Oxford Dictionary of National Biography* (online έκδοση). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/16667.  (Subscription or UK public library membership required.)
6. ↑  «Linacre (boys, boarding, 1953)». *The King's School, Canterbury*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουνίου 2011.
7. ↑  Chisholm 1911.

Σχετικά αναγνώσματα
-------------------

* Wikisource:The History of the Church and Manor of Wigan/Thomas Lynacre

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 59233331
* LCCN: n50051483
* ISNI: 0000 0001 2135 0833
* GND: 118780018
* SELIBR: 328799
* SUDOC: 035210729
* BNF: cb134771491 (data)
* NKC: nlk20000088933
* ICCU: SBLV291261
* BNE: XX1306201

 |

 |
Ο **Αντώνιος Δελένδας** (1906-1966) ήταν λυρικός οξύφωνος (τενόρος) του ελληνικού μελοδράματος. Ήταν ανιψιός αρχιεπισκόπου της Κέρκυρας. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και σπούδασε βιολί στο Ωδείο Αθηνών. Αργότερα διδάχτηκε τραγούδι από τον Κωστή Νικολάου. Ήταν μέλος της συμφωνικής ορχήστρας του Ωδείου υπό τον Δημήτρη Μητρόπουλο.

Εισήλθε στο ελληνικό μελόδραμα τον Ιανουάριο του 1928, εμφανιζόμενος στην *Καβαλερία Ρουστικάνα* (στο ρόλο του Τουρίντου) στο *Θέατρο Κεντρικόν*. Το 1929 έλαβε μέρος την πρεμιέρα της όπερας *Μαύρη Πεταλούδα* του *Διονυσίου Λαυράγκα*. Αργότερα το ίδιο έτος συμμετείχε σε καλλιτεχνική περιοδεία σε Αθήνα, Πάτρα, Τρίπολη, Κεφαλληνία και Κέρκυρα.

Συμμετείχε σε παραστάσεις στο *Θέατρο Ολύμπια* το 1930, όπου, το 1931, ανέβηκε και η *Διδώ* του Δ. Λαυράγκα. Ενδιαμέσως, το 1930 είχε λάβει μέρος σε καλλιτεχνική περιοδεία σε Θεσσαλονίκη, Πρέβεζα, Αγρίνιο, Ζάκυνθο και Ιωάννινα. To 1932 συμμετείχε στην καλλιτεχνική περιοδεία του ελληνικού μελοδράματος σε Κωνσταντινούπολη, Ζάκυνθο, Κεφαλληνία και Κέρκυρα, όπου διακρίθηκε στην παράσταση της *Τραβιάτα*. Με θίασο υπό τον Δ. Λαυράγκα έλαβε μέρος σε παράσταση του έργου *Λυτρωτής* στην Κέρκυρα το 1935. Έλαβε μέρος σε παραστάσεις στο κινηματοθέατρο Παλλάς την άνοιξη του 1937 υπό τον Τότη Καραλίβανο. Συμμετείχε στον θίασο ελληνικού μελοδράματος που έδωσε παραστάσεις στην Αθήνα το 1937-38 υπό την διεύθυνση των Στεφάνου Βαλτετσιώτη, Λυσιμάχου Ανδρουτσόπουλου και Τότη Καραλίβανου. Το 1938 πήγε στη Γερμανία. Τραγούδησε σε λυρικά θέατρα σε Αμβούργο, Βερολίνο (*Luisa Miller* και *Τόσκα*), Κίελο (*Gianni Schichi*, *Ριγκολέττο* κ.α.), Λειψία. Το 1941 εντάχθηκε στο δυναμικό της Ε.Λ.Σ.

Πέθανε στις 24 Νοεμβρίου 1966 στην Αθήνα.

Πηγές
-----

* Μιχαήλ Ράπτης, Επίτομος ιστορία του ελληνικού μελοδράματος και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Αθήναι 1988

Παραπομπές
----------

1. ↑  Φύλλο εφημερίδας "*Έθνος*" της 25 Νοεμβρίου 1966, σελ. 2: "*Πέθανε χθες ο Δελένδας. Σήμερα η κηδεία του*"