recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*Το Βαλς των κύκνων* από τη δεύτερη πράξη του μπαλέτου.
***Η Λίμνη των Κύκνων*** (ρωσικά: **Лебединое Озеро** - *Λεμπεντίνογε όζερο* προφορά: [lʲɪbʲɪˈdʲinəjə ˈozʲɪrə]) είναι τίτλος παράστασης μπαλέτου σε τέσσερις πράξεις. Τη μουσική της παράστασης έγραψε ο Ρώσος συνθέτης Πιότρ Τσαϊκόφσκι τη διετία 1875 - 1876, ενώ η ιστορία της βασίζεται σε ρωσικά λαϊκά παραμύθια καθώς και σε έναν αρχαίο γερμανικό μύθο. Η πρωτότυπη χορογραφία ανήκει στον Julius Reisinger.

Η ιστορία
---------

Το παραμύθι αφηγείται τις αισθηματικές περιπέτειες ενός νέου πρίγκιπα και μιας όμορφης κοπέλας, την οποία ένας κακόβουλος μάγος μεταμορφώνει σε λευκό κύκνο. 

Η πριγκίπισσα Οντέτ και οι φίλες της περνούν τη ζωή τους παγιδευμένες στη μορφή του κύκνου από τότε που τις μάγεψε ο κακός μάγος Ρόθμπαρτ. Τα μάγια μπορεί να λύσει μόνο ο έρωτας, ο οποίος έρχεται με την όψη του ωραίου πρίγκιπα Ζίγκφριντ, που ορκίζεται να σώσει την Οντέτ. Ο Ρόθμπαρτ αποπειράται να τον ξεγελάσει και να τον παντρέψει με την κόρη του Οντίλ, το μαύρο κύκνο, που μοιάζει εκπληκτικά με την Οντέτ. 

Ο Ζίγκφριντ σύντομα γλιτώνει από την παγίδα του μάγου, παίρνει στην αγκαλιά του την αγαπημένη του και πετούν μαζί για τον ουρανό. Καθώς όμως δεν υπάρχει συγκεκριμένο κείμενο, υπάρχει και ένα δεύτερο τέλος, που θέλει τους δύο ερωτευμένους να πεθαίνουν.

Η παράσταση
-----------

Η πρεμιέρα της παράστασης δόθηκε στο θέατρο Μπολσόι της Μόσχας, στις 20 Φεβρουαρίου 1877 και στέφθηκε από αποτυχία. Αρκετά χρόνια αργότερα όμως, και συγκεκριμένα στο θέατρο Μαριίνσκι της Αγίας Πετρούπολης στις 15 Ιανουαρίου 1895 (ένα χρόνο μετά το θάνατο του Τσαϊκόφσκι) με νέα χορογραφία τη φορά αυτή από τους Μάριους (Μαριύς) Πετιπά και Λεβ Ιβάνωφ, η παράσταση γνωρίζει την αποθέωση. 

Για πρώτη φορά εκτός Ρωσίας ανέβηκε στο Λονδίνο το 1911. Από τότε έχουν γίνει χιλιάδες παραστάσεις σε όλο τον κόσμο, πολλές από τις οποίες είναι διασκευασμένες σύμφωνα με την εκδοχή του εκάστοτε χορογράφου. Τα τελευταία χρόνια ανεβαίνει και με τη μορφή μπαλέτου στον πάγο.

Ανάμεσα στους χορευτές και τις χορεύτριες που κατά καιρούς ενσάρκωσαν τους κύριους ρόλους της παράστασης, υπήρξαν μεταξύ άλλων οι Βάτσλαφ Νιζίνσκι, Ρούντολφ Νουρέγιεφ, Μαργκότ Φοντέιν, Ταμάρα Τουμάνοβα, Ουλιάνα Λοπάτκινα, Φρέντερικ Άστον κλπ.

Σήμερα η *Λίμνη των κύκνων* θεωρείται ένα από τα καλύτερα μπαλέτα όλων των εποχών. Κι αυτό, γιατί ενσαρκώνει όσο κανένα άλλο όλη τη γκάμα των ανθρώπινων συναισθημάτων, από την ελπίδα μέχρι την απόγνωση, από τον τρόμο μέχρι την τρυφερότητα, από τη μελαγχολία μέχρι την έκσταση.

Πηγές
-----

* «Η λίμνη των κύκνων»: Το παραμύθι των παραμυθιών
* «Η λίμνη των κύκνων» από τα μπαλέτα Κίροφ στο Ηρώδειο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Swan Lake στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 177215768
* LCCN: sh2015001789
* GND: 300033389
* BNF: cb139101598 (data)
* BNE: XX2069458

 |

 |
Ο **Θρασυμούνδος** (Thrasimund ή Transamund) ήταν ο Κόμης της Κάπουα και μετά δούκας του Σπολέτο (663 - 703 μ.Χ.), πιστός οπαδός του Γκρίμοαλντ Α΄ του Μπενεβέντο.

Βιογραφία
---------

Ο Θρασυμούνδος βοήθησε τον Γκρίμοαλντ να σφετεριστεί τη βασιλεία των Λομβαρδων. Σε αντάλλαγμα, ο Γκρίμοαλντ του έδωσε την κόρη του σε γάμο και του έδωσε το δουκάτο του Σπολέτο σαν προίκα μετά το θάνατο του Άττο. Ο Θρασυμούνδος συγκυβέρνησε στο Σπολέτο με τον αδελφό του Φαροάλδο Α΄ και τον διαδέχθηκε ο γιος του Φαροάλδος Β΄ μετά από μία βασιλεία σαράντα ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  p67302.htm#i673014. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Lars Ulwencreutz (Νοεμβρίου 2013). *Ulwencreutz's The Royal Families in Europe V*. Lulu.com. σελ. 350. ISBN 978-1-304-58135-8.
4. ↑  northvegr.org Αρχειοθετήθηκε 2006-09-27 στο Wayback Machine.

Πηγές
-----

* Paul the Deacon, *Historia Langobardorum*.
* Thomas Hodgkin, *Italy and Her Invaders*, Volume VI.
Για το νόμισμα της Βουλγαρίας, δείτε: Λεβ.  
Η λέξη **Λέβα** αποτελεί κοινό ναυτικό φραγκολεβαντίνικο κέλευσμα.

Συνήθως το κέλευσμα «λέβα!» δίδεται σε περιπτώσεις χειρισμών λέμβων, είτε προς λεμβούχους, είτε προς ναύτες που επιχειρούν με λέμβους. Ιδιαίτερα όμως και πιο συχνά ακούγεται από τους ψαράδες κατά τους χειρισμούς των λέμβων τους.

Αποτελεί την προστακτική του φραγκολεβαντίνικου ρήματος «λεβάρω» που σημαίνει τραβώ, δηλαδή "*τράβα!*". Ο επίσημος ελληνικός όρος είναι αίρε! που η χρήση του έχει περιοριστεί στην έπαρση της σημαίας.  
 
Συνηθέστερες εντολές είναι: "λέβα πλώρη" ή λέβα μπρος" και "λέβα πρύμνα" ή "λέβα πίσω", όπου θα πρέπει ο λεμβούχος ή ναύτης προς τον οποίον δίνεται η εντολή να τραβήξει το "πεισμάτιο" (το σχοινί με το οποίο είναι προσδεμένη η λέμβος σε πλοίο ή σε προβλήτα) έτσι ώστε να κινηθεί αυτή μπρος ή πίσω ανάλογα (π.χ. για επιβίβαση ή φόρτωση).
Το εθνόσημο της Ιταλικής Σομαλιλάνδης απεικονίζεται στην μια όψη της λίρας
Η **λίρα** ήταν νόμισμα της Ιταλικής Σομαλιλάνδης από το 1925 έως και το 1938. Αντικατέστησε την ρουπία με ισοτιμία των 8 λίρες = 1 ρουπία. Δεν τυπώθηκαν ποτέ χαρτονομίσματα αυτού του νομίσματος αλλά μόνο κέρματα. Παράλληλα με την λίρα, στην Ιταλική Σομαλιλάνδη, ήταν σε χρήση και Ιταλικά κέρματα και χαρτονομίσματα. Από το 1938 ήταν σε χρήση χαρτονομίσματα της λίρας της Ιταλικής Ανατολικής Αφρικής.

Κέρματα
-------

Το 1925 τέθηκαν στην κυκλοφορία αργυρά κέρματα με ονομαστικές αξίες των 5 και 10 λιρών. Τα κέρματα αυτά ήταν λίγο μεγαλύτερα από τα αντίστοιχα των 5 και 10 λιρών τα οποία τέθηκαν στην κυκλοφορία την επόμενη χρονιά. Στην μια όψη των κερμάτων απεικονίζεται ο βασιλιάς της Ιταλίας Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ' ενώ στην άλλη το εθνόσημο της Ιταλικής Σομαλιλάνδης. Όλες οι επιγραφές είναι γραμμένες στην Ιταλική γλώσσα.

Πηγές
-----

* Brief history of the Somali currency (Αγγλικά) Άρθρο από την Ιστοσελίδα της Κεντρικής τράπεζας της Σομαλίας.

* Krause, Chester L. and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Coins of Colonian Africa (Αγγλικά) Άρθρο για τα αποικιακά νομίσματα της Αφρικής με εικόνες της λίρας της Ιταλικής Σομαλιλάνδης.
Ο **Θέαγης** είναι διάλογος που αποδίδεται στον Πλάτωνα, στον οποίο εμφανίζονται ο Δημόδοκος, ο Σωκράτης και ο Θεάγης. Υπάρχουν διαφωνίες ως προς την αυθεντικότητα του έργου. Ο W. R. M. Lamb συμπεραίνει ότι δεν είναι αυθεντικό, από την άποψή του ότι είναι έργο κατώτερο και μη σωκρατικό, ενώ αναγνωρίζει ότι στην αρχαιότητα ήταν κοινώς παραδεκτό ως αυθεντικό.

Στον διάλογο, ο Δημόδοκος παρουσιάζει για πρώτη φορά τον γιό του, Θεάγη, στον Σωκράτη, και συζητούν για τη θεϊκή εσωτερική φωνή του Σωκράτη. Περιγράφονται τέσσερεις ξεχωριστές περιπτώσεις στις οποίες ο Σωκράτης είχε προαίσθημα από τους θεούς, όμως σε κάθε περίπτωση η συμβουλή αγνοήθηκε με καταστροφικές συνέπειες. Ο Σωκράτης επίσης παρουσιάζεται έχοντας θεϊκή δύναμη με μαγικά αποτελέσματα στους μαθητές του, η οποία όμως εξαφανίζεται όταν τον εγκαταλείπουν για να ασχοληθούν με άλλα ενδιαφέροντά τους.

Αναφορά στον Θεάγη γίνεται στην *Πολιτεία* του Πλάτωνα: «εἴη δ᾽ ἂν καὶ ὁ τοῦ ἡμετέρου ἑταίρου Θεάγους χαλινὸς οἷος κατασχεῖν: καὶ γὰρ [496c] Θεάγει τὰ μὲν ἄλλα πάντα παρεσκεύασται πρὸς τὸ ἐκπεσεῖν φιλοσοφίας».

Ο Φρίντριχ Νίτσε αναφέρει τον Θεάγη (125e8-126a4) στο έργο του *Η θέλησις της δυνάμεως* §958: εὐξαίμην μὲν ἂν οἶμαι ἔγωγε τύραννος γενέσθαι, μάλιστα μὲν πάντων ἀνθρώπων, εἰ δὲ μή, ὡς πλείστων: καὶ σύ γ᾽ ἂν οἶμαι καὶ οἱ ἄλλοι πάντες ἄνθρωποι—ἔτι δέ γε ἴσως μᾶλλον θεὸς γενέσθαι—ἀλλ᾽ οὐ τούτου ἔλεγον ἐπιθυμεῖν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Richard Kraut, in *The Cambridge Companion to Plato* (Cambridge: Cambridge University Press, 1992), 35.
2. ↑  Lamb, Introduction to the *Theages*, in *Plato XII* (Cambridge: Harvard University Press, 1927).
3. 1 2 3  John Madison Cooper, D. S. Hutchinson, (1997), *Plato, Complete works*, page 1734. Hackett Publishing.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* To κείμενο του διαλόγου στο *Perseus Project*.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Έργα του Πλάτωνα |
| --- |
|  |
| Χωρίς διάλογο | 
* Απολογία
* Επιστολές
 |
|  |
| Σχετικά με τη θανάτωση του Σωκράτη | 
* Ευθύφρων
* Απολογία
* Κρίτων
* Φαίδων
 |
|  |
| Με διάλογο | 
* Γοργίας
* Ευθύφρων
* Ευθύδημος
* Θεαίτητος
* Ιππίας ελάσσων
* Ίων
* Κρατύλος
* Κριτίας
* Κρίτων
* Λάχης
* Λύσις
* Μενέξενος
* Μένων
* Νόμοι
* Παρμενίδης
* Πολιτεία
* Πρωταγόρας
* Πολιτικός
* Σοφιστής
* Συμπόσιον
* Τίμαιος
* Φαίδων
* Φαίδρος
* Φίληβος
* Χαρμίδης
 |
|  |
| Αμφισβητούμενα | 
* Θεάγης
* Ίππαρχος
* Όροι
 |
|  |
| Μη γνήσια | 
* Αλκιβιάδης Α´
* Αλκιβιάδης Β´
* Ιππίας μείζων
* Επινομίς
* Ερασταί
* Κλειτοφών
* Μίνως
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 182988854
* **ΕΒΕ**: 153654
* LCCN: nr00019491
* GND: 4476231-8
* SUDOC: 060762101
* BNF: cb13736609m (data)
* BNE: XX6198846

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Theages  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Θρήνος για το Νεκρό Χριστό** (στα ιταλικά: **Lamento sul Cristo morto**) είναι πίνακας του Ιταλού αναγεννησιακού ζωγράφου Αντρέα Μαντένια.

Ο πίνακας, που έχει διαστάσεις 68x81 εκατοστά, ζωγραφίστηκε με τέμπερα σε καμβά και χρονολογείται μεταξύ 1475 και 1501. Ο Μαντένια ζωγράφισε το συγκεκριμένο πίνακα για το προσωπικό του παρεκκλήσι, στη Βασιλική του Αγίου Ανδρέα, στη Μάντοβα, αλλά οι γιοί του τον πούλησαν για να ξεπληρώσουν τα χρέη του. Αφού άλλαξε πολλούς ιδιοκτήτες, ο πίνακας κατέληξε, το 1824, στην Πινακοθήκη Μπρέρα, στο Μιλάνο, όπου εκτίθεται και σήμερα.

Στον εν λόγω πίνακα απεικονίζεται ο Χριστός νεκρός ξαπλωμένος σε μαρμάρινο τραπέζι ενώ δίπλα του θρηνούν η Παναγία, η Μαρία Μαγδαληνή και ο Άγιος Ιωάννης. Ο Μαντένια επειδή ήθελε να δώσει έμφαση στο πρόσωπο και τον κορμό του νεκρού Χριστού ζωγράφισε τα πόδια κοντύτερα από ότι θα έπρεπε κανονικά με βάση τις διαστάσεις του σώματος. Επίσης, χρησιμοποίησε τη τεχνική του κιαροσκούρο προκειμένου να αποτυπώσει με ρεαλισμό και μεγαλύτερο βάθος τον Χριστό και τα πρόσωπα που παρευρίσκονται και θρηνούν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Web Gallery of Art, searchable fine arts image database». *www.wga.hu*. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2023.
2. ↑  «Lamentation of Christ by Andrea Mantegna». *web.archive.org*. 30 Απριλίου 2021. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2023.
3. ↑  «Lamentation over the Dead Christ - Andrea Mantegna». *pinacotecabrera.org* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2023.
4. ↑  jonathan5485, Author (6 Μαρτίου 2011). «Lamentation of the Dead Christ by Andrea Mantegna». *my daily art display* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2023.
5. ↑  «Lamentation of Christ by Andrea Mantegna». *www.thehistoryofart.org*. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2023.
Ο **Λέβαν, γιος του Μπακάρ,** γεωργιανά: ლევან ბაქარის ძე ή **Λέων Μπακάροβιτς Γρουζίνσκι,** ρωσικά: Леон Бакарович Грузинский‎, (6 Σεπτεμβρίου 1728 – 23 Ιουνίου 1763) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας τού Οίκου τού Mουχράνι, κλάδου της βασιλικής δυναστείας Μπαγκρατιόνι. Στη Ρωσία έφερε το επώνυμο Γρουζίνσκι (ρωσικά: *της Γεωργίας*).

Σταδιοδρομία
------------

Ο πρίγκιπας Λεβάν ήταν γιος του πρίγκιπα Μπακάρ τού Κάρτλι, που είχε ακολουθήσει τον πατέρα του Βαχτάνγκ ΣΤ΄, βασιλιά τού Κάρτλι, στην εξορία στη Ρωσία το 1724. Ο Λέβαν σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας και, πέρα από τα γεωργιανά και τα ρωσικά, γνώριζε λατινικά, γαλλικά και γερμανικά. Όπως πολλά μέλη της οικογένειάς του και συγγενείς του, ακολούθησε στη συνέχεια στρατιωτική σταδιοδρομία. Υπηρέτησε στο επίλεκτο σύνταγμα Iζμαϋλόφσκυ, φτάνοντας στο βαθμό τού δεύτερου ταγματάρχη τού Αυτοκρατορικού Ρωσικού Στρατού. Ο Λέβαν ενδιαφερόταν έντονα για την ιστορία και έγραψε ένα από τα πρώτα γεωργιανά εγχειρίδια στην παγκόσμια ιστορία, που περιγράφει την ιστορία περίπου 50 χωρών και λαών. Ο πρίγκιπας Λέβαν απεβίωσε στις 23 Ιουνίου 1763. Κηδεύτηκε στο μοναστήρι Ντονσκόι στη Μόσχα.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1752 την πριγκίπισσα Aλεξάνδρα Γιακόβλεβνα Σιβίρσκυ (1728-1793), της οποίας η γιαγιά ήταν αδελφή της τσάρισας της Ρωσίας Aγάφυας Γρουσετσκάγιας. Μετά τον γάμο, ο πρίγκιπας Λέβαν μετακόμισε στο χωριό Μπρίνκοβο, προίκα της συζύγου του. Ο πρίγκιπας Λέβαν έζησε 13 χρόνια σε γάμο και άφησε τη σύζυγό του χήρα 35 ετών. Το ζευγάρι είχε εννέα παιδιά, εκ των οποίων η πριγκίπισσα Άννα παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Νταντιάνι, τού Γεωργιανού ευγενούς Οίκου των Νταντιάνι.

Τα παιδιά του πρίγκιπα Λεβάν με την πριγκίπισσα Aλεξάνδρα Σιβίρσκυ ήταν:

* Iακώβ.
* Δημήτριος.
* Λέων.
* Aλέξανδρος.
* Mάρθα.
* Ντάρια.
* Μαρία.
* Σοφία.
* Αναστασία.

Ο καλλιτέχνης τού 19ου αι. Πιότρ Γρουζίνσκι ήταν απόγονος τού Λέβαν μέσω τού γιου του, Iακώβ. Ήταν ο τελευταίος άμεσος εξ αρρενογονίας απόγονος τού βασιλιά Βαχτάνγκ ΣΤ΄ του Κάρτλι και ο τελευταίος τού κλάδου Γρουζίνσκι.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Rukhadze, T. (1983). «ლევან ბატონიშვილი» (στα Georgian). *ქართული საბჭოთა ენცილოპედია [Georgian Soviet Encyclopedia]*. **6**. Tbilisi, σελ. 106; 156.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Петров П.Н. Князья Сибирские // История российской геральдики / Н. Дубенюк. — М: Эксмо, 2009. — С. 508. — 576 σ. — (Российская императорская библиотека)
Ο Μαλακάς και η Μαγκάντα, οι πρώτοι άνθρωποι της Φιλιππινέζικης μυθολογίας
Ο **Σι Μαλακάς** και η **Σι Μαγκαντά** αποτελούν μορφές της φιλιππινέζικης μυθολογίας και το αντίστοιχο του Αδάμ και της Εύας κατά τα γενικότερα δυτικά πρότυπα.

Ετυμολογία
----------

Στη γλώσσα Ταγκάλογκ των Φιλιππινών, η λέξη *Μαλακάς* έχει πολλαπλές χρήσεις, με την συνηθέστερη να είναι αυτή του *δυνατός* ή *εύσωμος,* ενώ άλλες έννοιες είναι αυτές του *υγιούς ατόμου*, *καλοφαγά*, ή ακόμα και του *μέθυσου*.Η λέξη *Μαγκαντά* σημαίνει *όμορφη*.Το πρόθεμα του *Σι* χρησιμοποιείται ως άρθρο.

Ο μύθος
-------

Σύμφωνα με τον μύθο, στις απαρχές του κόσμου δεν υπήρχε *Γη*, παρά μόνο η *Θάλασσα* και ο *Ουρανός*, και ένας αετός. Όταν ο αετός έγινε αφορμή για να έρθουν σε διένεξη ο Ουρανός και η Θάλασσα, ο Ουρανός έβρεξε μεγάλους ογκόλιθους εναντίον της Θάλασσας, και οι ογκόλιθοι αυτοί έγιναν οι νήσοι των Φιλιππινών. Με τον καιρό, γεννήθηκαν και οι *Ανέμοι*, και όταν παντρεύτηκαν μεταξύ τους το *στεριανό* με το *θαλασσινό αγέρι*, γεννήσαν το μπαμπού. Ο αετός βλέποντας το μπαμπού το κτύπησε με το ράμφος του και το μπαμπού διασπάστηκε. Από την διάσπαση αυτή, προήλθε ο *Μαλακάς* και η *Μαγκαντά*, και κατόπιν τα ζώα του κόσμου συνεδριάζοντας αποφάσισαν πως οι 2 νεοεμφανιζόμενοι θα έπρεπε να παντρευτούν. Έτσι νυμφεύτηκαν, και με τους απογόνους τους δημιούργησαν το είδος των ανθρώπων.

Κάποια στιγμή ο Μαλακάς θύμωσε και άρχισε να χτυπάει τα παιδιά του με ένα καλάμι. Αυτά για να ξεφύγουν, κρύφτηκαν σε διάφορες τοποθεσίες εντός και εκτός του σπιτιού. Τα παιδιά που κρύφτηκαν εντός των δωματίων του σπιτιού έγιναν μετέπειτα αυτά και οι απόγονοι τους οι αρχηγοί των νήσων των Φιλιππινών, αυτά που κατέφυγαν ανάμεσα στους τοίχους έγιναν οι σκλάβοι, όσα τρύπωσαν στο τζάκι έγιναν οι Νεγρίτος, και όσα βγήκαν εκτός του σπιτιού ήταν ελεύθεροι άνθρωποι. Τέλος, όσα παιδιά έφυγαν από το νησί ταξιδεύοντας στη θάλασσα, οι απόγονοι τους έγιναν οι λευκοί ξένοι που ήρθαν πολύ αργότερα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kasilag, Lucrecia R. (Σεπτέμβριος 1995). «Filipino women in the arts in the context of cultural development». *Journal of Southeast Asian Studies* **1** (1). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-03-05.. Ανακτήθηκε στις 2014-10-02.
2. ↑  «*Malakas*, A Tagalog English and English Tagalog dictionary». *archive.org*. σελ. 77. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουλίου 2016.
3. ↑  «Beautiful / Magada, A Tagalog English and English Tagalog dictionary». *archive.org*. σελ. 173. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουλίου 2016.
4. 1 2  «Ancient Philippine Creation Myth: Malakas and Maganda». Ανακτήθηκε στις 18 Ιουλίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κινούμενα σχέδια με αναπαράσταση του μύθου - YouTube
* Si Malakas, ο προκατακλυσμιαίος Έλληνας - Ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου
* Τα στενά της Μαλάκας και ο Si Malakas - Ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου
Ο **Ικιλιλού Ντοϊνέν**  (*Ikililou Dhoinine*, 14 Αυγούστου 1962-) είναι ισλαμιστής πολιτικός και ήταν πρόεδρος των Κομορών νήσων από το 2011 ως το 2016. Κατάγεται από το νησί Μοελί και είναι ο πρώτος πρόεδρος της χώρας που κατάγεται από το νησί αυτό. Νωρίτερα, από το 2006 ως το 2011 υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος των Κομορών.

Καριέρα
-------

Έκανε σπουδές Φαρμακευτικής. Εργάστηκε στο υπουργείο Οικονομικών ως αντιπρόεδρος επί Θεμάτων Προϋπολογισμού και Γυναικείας Επιχειρηματικότητας. Από τις 26 Μαρτίου ως τις 31 Μαρτίου 2008 υπηρέτησε ως προσωρινός Πρόεδρος του Ανζουάν, ενός νησιού των Κομορών.
Κέρδισε τις προεδρικές εκλογές που έγιναν το 2010 και στις οποίες πήρε τις περισσότερες ψήφους στον πρώτο γύρο (28,19%). Στον δεύτερο γύρο αναμετρήθηκε με τους Μοχάμεντ Σαΐντ Φαζούλ και Αμπντού Τζαμπίρ. Στον τελικό γύρο αναδείχθηκε νικητής και εξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 61,12%. Μέλος του κυβερνώντος κόμματος, ο Ντοϊνέν υποστηρίχθηκε από τον απερχόμενο πρόεδρο Αχμέτ Αμπντάλα Σαμπί.

Κατά την ορκωμοσία του ως προέδρου, τον Μάιο του 2011, ο Ντοϊνέν υποσχέθηκε να "μην τον σταματήσει τίποτε στον αγώνα του εναντίον της διαφθοράς". Στο πλαίσιο αυτής της δέσμευσης, ξεκίνησε την Εθνική Επιτροπή για την Πρόληψη και τον Πόλεμο κατά της Διαφθοράς και την Κανονιστική Αρχή για το Δημόσιο Εφοδιασμό, προκειμένου να εξασφαλιστεί η διαφάνεια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 13  Σεπτεμβρίου 2022.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 13  Σεπτεμβρίου 2022.
3. 1 2  President: Ikililou Dhoinine
4. ↑  Μέλη της Κυβερνήσεως της Ένωσης των Κομορών Αρχειοθετήθηκε 2011-07-22 στο Wayback Machine. Ηνωμένα Έθνη.
5. ↑  Comoros Worldstatesmen.org
6. ↑  Dhoinine leading Comoros poll Αρχειοθετήθηκε 2018-01-07 στο Wayback Machine. News24.com, 8-11-2010
7. ↑  BBC News
8. ↑  alwatwan.net

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ikililou Dhoinine  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το αρχαίο λιμάνι των **Θεών Σωτήρων** βρισκόταν στον νότο της Αραβικής χερσονήσου ή στην Ανατολική Αφρική. Ωστόσο, η ακριβής θέση του είναι άγνωστη.

Λεγόταν αλλιώς και **Σωτηρίας** ή **Σωτείρας λιμήν**. Αναφέρεται από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο, τον Στράβωνα και τον Διόδωρο. Την ονομασία του οφείλει στο γεγονός ότι κάποιοι διοικητές σώθηκαν εκεί από μεγάλους κινδύνους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Barrington Atlas of the Greek and Roman World, World, Map 4 Arabia - Azania*, *Introduction*, όπου τοποθετείται γενικώς στην περιοχή αυτή.
2. ↑  Potts, D. «Places: 40336 (Theon Soteron Limen)». Pleiades. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2019.
3. ↑  Στράβωνος, *Γεωγραφικά*, βιβλίο 16 ,παράγραφος 7: *...Σωτείρας λιμήν, ον εκ κινδύνων μεγάλων τινές σωθέντες των ηγεμόνων, από του συμβεβηκότος ούτως εκάλεσαν...*

Πηγές
-----

* Στράβωνος, *Γεωγραφικά*.
Η **Θεανώ** ήταν σύζυγος του Σπαρτιάτη Κλεόμβροτου, αδελφού του ένδοξου βασιλιά Λεωνίδα Α΄, ήρωα των Θερμοπυλών, και μητέρα του εξ ίσου ένδοξου στρατηγου Παυσανία, νικητή της μάχης των Πλαταιών. Όταν ο τελευταίος κατηγορήθηκε επί μηδισμώ και προδοσία (στη δίκη του αποκαλύφθηκε μυστική αλληλογραφία με τον Ξέρξη) και καταδικάστηκε σε θάνατο, για να διασωθεί, κατέφυγε και ζήτησε άσυλο ως ικέτης στο ναό της Χαλκιοίκου Αθηνάς, στη Σπάρτη. Επειδή το να αποσπασθεί βίαια από το ναό ένας ικέτη αλλά, ακόμη περισσότερο, και να θανατωθεί εκεί μέσα εθεωρείτο άγος (μιαρή, ανίερη πράξη - αμαρτία, όπως θα λέγαμε σήμερα), η μητέρα του Θεανώ έφθασε πρώτη στο ναό και πρώτη έχτισε μια πέτρα (ή πλίνθο) στην είσοδο. Βλέποντας οι υπόλοιποι αυτή της την ενέργεια, κατάλαβαν. Ο καθένας απ' αυτούς έβαζε τη δική του πλίνθο κι έτσι έχτισαν την πόρτα, ώστε να μη μπορεί ο Παυσανίας να βγει από εκεί. Κατόπιν αφαίρεσαν και τη στέγη κι έτσι ο ένδοξος στρατηγός τους πέθανε από την ασιτία και το κρύο, μέσα στο καταχείμωνο, το 470 π.Χ.

Πηγές
-----

Πολύαινος, "Στρατηγήματα" Η' 51.
Ο **Θρασύβουλος Μάνος** (Ναύπλιο, 1835 - Αθήνα, 1922) ήταν Έλληνας συνταγματάρχης Πυροβολικού, απόγονος της μεγάλης φαναριώτικης οικογένειας των Μάνων.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Θρασύβουλος Μάνος, όπως και όλοι οι απόγονοι της οικογένειας έλκει την καταγωγή του από την Καστοριά. Γεννήθηκε στο Ναύπλιο, το 1835 από τους Κωνσταντίνου Μάνου και της Σεβαστείας Ιακώβου Αργυροπούλου.   

Σπούδασε στην Στρατιωτική Σχολή των Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού του Πυροβολικού.
Το 1862 συμμετείχε, μαζί με άλλους αξιωματικούς στο κίνημα για την ανατροπή του βασιλιά Όθωνα, που ξέσπασε αρχές Φεβρουαρίου στην Φρουρά του Ναυπλίου όπου και υπηρετούσε, και μάλιστα συμμετείχε στην μάχη που δόθηκε με τα κυβερνητικά στρατεύματα στις 8 Φεβρουαρίου.. Από τους τελευταίους κινηματίες που παραδόθηκαν, εξαιρέθηκε της αμνηστίας που δόθηκε στους υπόλοιπους συμμετέχοντες, και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Ελλάδα.  

Το 1866 πήρε μέρος στην Κρητική Επανάσταση. Τραυματίστηκε κατά την διάρκεια της μάχης στο Βαφέ, αιχμαλωτίστηκε από τους Τούρκους, και φυλακίστηκε στην Κωνσταντινούπολη για δυο χρόνια.

Κατά την διάρκεια του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, συνταγματάρχης πλέον, ήταν ο αρχηγός της Στρατιάς Ηπείρου. (ανέλαβε την αρχηγία στις 6 Μαρτίου 1897)   

Τα περισσότερα χρόνια της στρατιωτικής του καριέρας υπηρέτησε ως διοικητής της Σχολής Ευελπίδων 
Επίσης, ήταν μέλος -μαζί με τον γιό του, Πέτρο Μάνο- της μυστικής οργάνωσης «Εθνική Εταιρεία», όπως επίσης και μέλος της Επιτροπής για την τέλεση των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα.

Οικογένεια
----------

Σύζυγός του υπήρξε η Ρωξάνη Μαυρομιχάλη, κόρη του Πέτρου Μαυρομιχάλη (γιου του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη αγωνιστή του 1821). Γιοί του ήταν:

* Κωνσταντίνος Μάνος 1869-1913, ποιητής και πολιτικός.
* Πέτρος Μάνος 1871-1918, στρατιωτικός, νυμφεύτηκε πρώτα τη (2η εξαδέλφη του) Μαρία Αργυροπούλου, κόρη του Ιακώβου Αργυροπούλου προξένου της Ελλάδας στη Σμύρνη και πρέσβη της Ελλάδας στο Βελιγράδι, και είχε τέκνο:
* Ασπασία Μάνου 1896-1972, παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο βασιλιά της Ελλάδας.

Ο Πέτρος μετά έκανε δεύτερο γάμο, με τη Σοφία Τομπάζη, κόρη του Γεωργίου Τομπάζη αξιωματικού του Ναυτικού και είχε τέκνο:

* Ραλλού Μάνου 1915-1988, χορογράφος.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑  Έκθεσις επί της πολεμικής ενεργείας εν Ηπείρω κατά τον Ελληνοτουρκικόν πόλεμον του 1897 / Συνταχθείσα υπό του διεξάγοντος τας στρατιωτικάς επιχειρήσεις αρχηγού του εν Ηπείρω στρατού καθ' όλην την διάρκειαν του πολέμου Θρασυβούλου Μάνου
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παύλος Διομήδης, επιμ. (1894). *Εικονογραφημένη Εστία*. ΑΘήνα: Γεώργιος Δροσίνης, Τυπογραφείο της Εστίας. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2010.
* Έκθεσις επί της πολεμικής ενεργείας εν Ηπείρω κατά τον Ελληνοτουρκικόν πόλεμον του 1897 / Συνταχθείσα υπό του διεξάγοντος τας στρατιωτικάς επιχειρήσεις αρχηγού του εν Ηπείρω στρατού καθ' όλην την διάρκειαν του πολέμου Θρασυβούλου Μάνου. Αθήνα: Υπουργείο Στρατιωτικών. 1899. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2019.
Ο τίτλος της σειράς στα Ιαπωνικά
***Hello Sandybell (ハ ロ ー！ サ ン デ ィ ベ ル ,Χέμπορν Haro! Sandiberu )***, Η μικρή Σάντυμπελ (στην Ελλάδα), είναι μία anime κοινωνική - δραματικά σειρά 47 επεισοδίων παραγωγής  της Toei Animation του 1981. Η σειρά μεταδόθηκε στην Ιαπωνία από την TV Asahi. Στην Ελλάδα μεταγλωττίστηκε ολόκληρη στο Studio Cross  (Στούντιο Κρος), καθώς και στα Tone και Era Studio και κυκλοφόρησε στα βίντεο κλαμπ από την Video Elit σε 16 βιντεοκασέτες σε δύο μεταγλωττίσεις και συγκεκριμένα από τα επεισόδια 1 – 6 η μία ομάδα ηθοποιών και η δεύτερη στα υπόλοιπα επεισόδια 7 – 47 που απαρτιζόταν από τους ηθοποιούς που μεταγλώττισαν και την Κάντυ Κάντυ. Προβλήθηκε μόνο μία φορά από την ΕΤ2 και την ΕΤ-1 το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1997.

Πηγές
-----

* https://www.greekdubdb.com[*νεκρός σύνδεσμος*] [*Αναξιόπιστη πηγή 
;*]
* www.imdb.com[*νεκρός σύνδεσμος*] [*Αναξιόπιστη πηγή 
;*]
Στα μαθηματικά, το θεώρημα  **Alperin–Μπράουερ–Γκορενστείν** χαρακτηρίζει τις πεπερασμένη απλές ομάδες με quasidihedral ή Sylow 2-υποομάδες. Αυτές είναι ισόμορφες είτε με τρισδιάστατες προβολικές ειδικές γραμμικές ομάδες ή με προβολικές ειδικές ενιαίες ομάδες πάνω από πεπερασμένα σώματα περιττής τάξης, βασισμένο στην συγκεκριμένη αντιστοιχία, ή με την Mathieu ομάδα {\displaystyle M\_{11}}. Οι Alperin, Brauer & Gorenstein (1970) απέδειξαν, κατά τη διάρκεια των 261 σελίδων την υποδιαίρεση με χρήση 2-fusion που δόθηκε ως άσκηση στον Gorenstein (1968, Ch. 7), και παρουσιάστηκε λεπτομερώς στο Kwon και άλλοι (1980).

Αναφορές
--------

* Alperin, J. L.; Brauer, R.; Gorenstein, D. (1970), «Finite groups with quasi-dihedral and wreathed Sylow 2-subgroups.», *Transactions of the American Mathematical Society* (American Mathematical Society) **151** (1): 1–261, doi:10.2307/1995627, ISSN 0002-9947
* Gorenstein, D. (1968), *Finite groups*, Harper & Row Publishers
* Kwon, T.; Lee, K.; Cho, I.; Park, S. (1980), «On finite groups with quasidihedral Sylow 2-groups», *Journal of the Korean Mathematical Society* **17** (1): 91–97, ISSN 0304-9914,
Ο **Θείας** ή **Θείαντας** είναι ένα από τα πρόσωπα με τα οποία η ελληνική μυθολογία συνδέεται με τις αρχαίες ασιατικές, και ιδίως τις φοινικικές, παραδόσεις και μύθους. Συγκεκριμένα, καθώς αναφέρει και η *Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου*, ο Θείας ήταν γιος του Βήλου, βασιλιά της Βαβυλώνας, και βασιλιάς ο ίδιος της Ασσυρίας ή της βόρειας Συρίας. Αδελφοί του Θεία ήταν ο Ζαριάρδης και ο Υστάσπης. Ο Θείας ερωτεύθηκε τη Νύμφη Ωρείθυια και μαζί απέκτησαν μία θυγατέρα, τη Μύρρα ή Σμύρνα. Η Μύρρα φιλονίκησε για κάποια άγνωστη αφορμή με την Αστάρτη, τη θεά της ομορφιάς (αντίστοιχη της Αφροδίτης). Η Αστάρτη, για να την εκδικηθεί, της προκάλεσε ένα ακατανίκητο ερωτικό πάθος για τον πατέρα της, τον Θεία. Μια μέρα η Μύρρα ή Σμύρνα μεταμφιέστηκε σε σκλάβα του παλατιού και παρέσυρε τον Θεία, οπότε από το σπέρμα του πατέρα της έμεινε έγκυος και γέννησε τον Άδωνι. Ο Θείας έμαθε την αλήθεια και τότε θέλησε να σφάξει την κόρη του. Αλλά η Μύρρα ζήτησε την επέμβαση των θεών, οι οποίοι τη μεταμόρφωσαν σε δέντρο, τη σμύρνα. Συνήθως αναφέρεται ότι ο Άδωνις ξεπήδησε από αυτό το δένδρο.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Ο **Θρασιμούνδος Γ΄**, γερμ.: *Transamund III*, *Transmund* ή *Trasmund* (άκμασε 982 - 989) ήταν δούκας του Σπολέτo και μαρκήσιος του Καμερίνo από το 982 μέχρι το τέλος του το 989.

Βιογραφία
---------

Ο πατέρας του ήταν ο κόμης Άττο Α΄ του Κιέτι (Tεάτε) και η Πέννε. Οι ακριβείς ημερομηνίες της δουκικής του εξουσίας στο Σπολέτo είναι αμφισβητούμενες και η εξουσία του φαίνεται να είχε διακοπεί τουλάχιστον μία φορά. Αυτή η διακοπή έχει προκαλέσει σύγχυση ως προς το πόσα άτομα με το όνομα Θρασαμούνδος κυβερνούσαν πραγματικά το Σπολέτo σε αυτή την εποχή. Τα *Χρονικά της Φάρφα* ισχυρίζονται, ότι ένας Θρασιμούνδος διαδέχθηκε τον Θεοβάλδο Β΄ γύρω στο 964, αλλά αυτό φαίνεται να είναι μία εσφαλμένη δήλωση της χρονολογίας. Τα *Χρονικά του Αγίου Στεφάνου στο Ρίβο Μαρίς* αναφέρονται σε έναν δούκα Θρασιμούνδο ήδη από το 971, αλλά αυτή η πηγή έχει απαξιωθεί ως ψευδής. Φαίνεται ότι υπήρχε ένας μόνο δούκας Θρασιμούνδος, που κυβέρνησε τον Σπολέτο τουλάχιστον δύο φορές και ότι θα έπρεπε να αναφέρεται ως Θρασιμούνδος Γ΄. Φαίνεται ότι απεβίωσε κάπου γύρω στο 989 και τον διαδέχθηκε ο Ούγος των Μποζονιδών μάργραβος της Τοσκάνης.

Υπάρχουν διάφορες πηγές που αναφέρονται σε έναν δούκα Θρασιμούνδο Γ΄ και έναν Θρασιμούνδο Δ΄. Αν και είναι πιθανό ότι και οι δύο είναι στην πραγματικότητα ο Θρασιμούνδος Γ΄ γιος του κόμη Άττο Β΄, δεν μπορεί να αποκλειστεί, ότι στην πραγματικότητα υπήρχαν δύο άτομα με το όνομα Θρασαμούνδος, που κατείχαν τη δουκική εξουσία.

Οικογένεια
----------

Ο Θρασαμούνδος Γ΄ νυμφεύτηκε τη Σιχελγκάρντα και απέκτησε τα ακόλουθα παιδιά: 

* Γκίμπουργκα.
* Χίλντεμπραντ, κόμης.
* Τράσμουντ Β΄, κόμης.
* Άττο Γ΄, κόμης.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Laurent Feller, *Les Abruzzes médiévales: territoire, économie et société en Italie centrale du IXe au XIIe siècle* (École Française de Rome, 1998), p. 621.
2. ↑  «Foundation for Medieval Genealogy: Central Italy». Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2016.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Rivera, Cesare. I Conti de'Marsi e la loro discendenza. 1915.
* McGrath, Felim. Aristocratic society in Abruzzo, c.950–1140. PhD diss. University of Dublin, 1914.
Ένα μέλος μιας πώμα λέσχη παρουσιάζει πώμα του. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η «πώμα » είναι ένα έθιμο που Περίπου κυλινδρικό αντικείμενο στη μηχανή από το μέταλλο? Παρόλα αυτά οι πώματα από φελλό ή καουτσούκ που χρησιμοποιείται συχνά από άλλους πώμα λέσχες.
Πόλεις στις οποίες είναι γνωστό τοπικό πώμα λέσχη. Στο βάθος, το γερμανικό κρατίδιο της Βαυαρίας τονίζεται, δεδομένου ότι σχεδόν όλα τα πώμα λέσχες βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση.
Ένα **πώμα λέσχη** (γερμανικά: **Stopselclub**) είναι μια κοινωνική λέσχη, τα μέλη της οποίας πρέπει πάντα να φέρουν ένα πώμα μαζί τους.
Κάθε φορά που συναντώνται δύο μέλη ενός τέτοιου συλλόγου, ο καθένας μπορεί να ζητήσει από τον άλλο να δείξει το πώμα του. Ένα μέλος που δεν μπορεί να δείξει το πώμα, για παράδειγμα επειδή το ξέχασε στο σπίτι, πρέπει να πληρώσει ένα μικρό χρηματικό πρόστιμο.
Τα χρήματα που εισπράττονται μέσω αυτών των χρημάτων χρησιμοποιούνται συνήθως για την αγορά μπύρας στην επόμενη συνάντηση της λέσχης. Τα κέντρα διασκέδασης βρίσκονται τουλάχιστον από τα μέσα του εικοστού αιώνα στο γερμανικό κρατίδιο της Βαυαρίας. Περιστασιακά, τα πώμα λέσχες υποστηρίζουν έργα φιλανθρωπίας. Υπάρχουν περισσότερα από 100 πώμα λέσχες στη Βαυαρία.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λέσχη πώματος** |

Υποσημειώσεις και παραπομπές
----------------------------

1. ↑  Στα γερμανικά, έτσι ώστε οι ορθογραφίες **Stöpselclub**, **Stopslclub**, **Stopselklub** και **Stopselverein** χρησιμοποιούνται περιστασιακά.

1. ↑
2. ↑
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Ιουλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2017.
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Ιουνίου 2017. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2017.
8. ↑  Χάρτης της πώμα λέσχες
Ο **Λέων Α΄** ήταν βυζαντινός δούκας - συνκυβερνήτης της Γκαέτα , σφετεριστής, την περίοδο 1015-1024, μέλος της οικογένειας Γκαετάνι.

Ήταν γιος του Ιωάννη Γ΄ και της Αιμίλιας. Μετά το θάνατο του αδελφού του, Ιωάννη Δ΄ το 1008, η μητέρα του ανέλαβε την αντιβασιλεία για τον εγγονό της, τον ανιψιό του Λέοντα, τον Ιωάννη Ε΄. Ο Λέων όμως αμφισβήτησε τη μητέρα του για την συνκυβέρνηση και την εκτόπισε με επιτυχία μέχρι το 1017.

Ως συνκυβερνήτης, ο Λέων έδωσε δημόσια γη στον Κάμπουλο, γιο του Ντοκιμπίλη, της εξέχουσας οικογένειας Καμπούλι, πιθανώς σε μια προσπάθεια να κερδίσει την υποστήριξη της οικογένειας.

Υπάρχει ένα έγγραφο από το 1023 στο οποίο ο Λέων και η Αιμίλια αναφέρονται μαζί ως συνκυβερνήτες, αλλά προέρχεται από την αυτόνομη κομητεία του Σούιο και ενδέχεται να μην αντιπροσωπεύει τα πραγματικά περιστατικά, Ο Λέων δεν εμφανίζεται ως συνκυβερνήτης της Γκαέτα μετά το 1024 και είναι πιθανό ότι πέθανε εκείνη την εποχή. Η μητέρα του ανέλαβε ξανά συνκυβερνήτης το 1025. Η σύγκρουση μεταξύ Λέων και Αιμίλιας ήταν καταστροφική για την επιρροή της Γκαέτα στην περιοχή. Οι κόμητες του Τραέττο έπαψαν να αναγνωρίζουν την κυριαρχία της Γκαέτα περίπου αυτή την περίοδο, όπως και η περιοχή της Σπερλόνγκα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Skinner 1995, σελίδες 151–52.
2. ↑  Skinner 1995, σελίδες 78, 117.
3. ↑  Skinner 1995, σελ. 169.

Πηγές
-----

* Skinner, Patricia (1995). *Family Power in Southern Italy: The Duchy of Gaeta and Its Neighbours, 850–1139*. Cambridge University Press.
Ο **Λέων Αργυρός** (άκμασε μέσα 9ου αι.) ήταν Βυζαντινός αριστοκράτης και στρατηγός, δραστήριος στα μέσα του 9ου αι. και ιδρυτής της ευγενικής οικογένειας των Αργυρών.

Βιογραφία
---------

Ο Λέων Αργυρός είναι το πρώτο βεβαιωμένο μέλος και γενάρχης της οικογένειας των Αργυρών,  αν και έχει προταθεί με βάση τα ονόματα της οικογένειας, ότι τα μέλη κατάγονταν από κάποιον *πατρίκιο* Μαριανό και τον γιο του Ευστάθιο, ενεργό περί το 741. 

Ο Λέων Αργυρός καταγόταν από το θέμα τού Χαρσιανού και υπηρέτησε ως *τουρμάρχης* υπό τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄ (βασ. 842-867). Συμμετείχε στο πογκρόμ τού 843 κατά των Παυλικιανών και διακρίθηκε στους συνοριακούς πολέμους κατά των Αράβων και των Παυλικιανών συμμάχων τους.  Ίδρυσε επίσης το μοναστήρι της Αγίας Ελισάβετ στη γενέτειρά του το Χαρσιανόν, όπου πιθανότατα ενταφιάστηκε.  Είχε τουλάχιστον έναν γιο, τον στρατηγό Ευστάθιο Αργυρό.

Πηγές
-----

* Cheynet, J.-C.; Vannier, J.-F. (2003). «Les Argyroi» (στα French). *Zbornik Radova Vizantološkog Instituta* **40**: 57–90. doi:10.2298/ZRVI0340057C. ISSN 0584-9888.
* (Αγγλικά) Kazhdan, Alexander (1991). «Argyros». Στο: Kazhdan, Alexander, επιμ. *The Oxford Dictionary of Byzantium*. Οξφόρδη και Νέα Υόρκη: Oxford University Press, σελ. 165. ISBN 0-19-504652-8.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kazhdan 1991, σελ. 165.
2. 1 2 3  Cheynet & Vannier 2003, σελ. 58.
3. ↑  Cheynet & Vannier 2003.
Η **λίρα** ήταν το νόμισμα της Τόνγκα έως το 1967 οπότε και εφάρμοσε το δεκαδικό σύστημα στο νόμισμά της. Η λίρα υποδιαιρούταν σε 20 σελίνια, και κάθε σελίνι σε 12 πένες (1λίρα= 240 πένες).

Ιστορία
-------

Αρχικά στην Τόνγκα χρησιμοποιούνταν η Βρετανική λίρα ως νόμισμα. Το 1921 όμως η κυβέρνηση των νήσων Τόγκα εκδίδει τραπεζογραμμάτια τα οποία κυκλοφορούσαν συμπληρωματικά με την στερλίνα. Τα χαρτονομίσματα αυτά που είχαν την επισήμανση *στερλίνες* (sterling) (Βρετανικές λίρες δηλαδή) στη οποία είχε συμπεριληφθεί η μάλλον ασυνήθιστη υποδιαίρεση των 4 σελινίων.

Όταν η λίρα της Αυστραλίας υποτιμήθηκε σε σχέση με το Βρετανικό νόμισμα κατά την έναρξη της  Παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης του 1929, προκλήθηκε μεγάλη σύγχυση στα μικρά νησιά των *Βρετανικών εδαφών του δυτικού Ειρηνικού* αφού δεν ήταν σαφές εάν η νομισματική τους μονάδα θα έπρεπε να θεωρηθεί ίση με την Βρετανική ή την Αυστραλιανή λίρα. Το ασαφές αυτό τοπίο διατηρήθηκε έως το 1936 οπότε η λίρα της Τόνγα υποτιμήθηκε έναντι της Βρετανικής λίρας με ισοτιμία 1,25 λίρες Τόνγα =1 στερλίνες. Άρα το νόμισμα της Τόνγκα είχε πλέον ισοτιμία 1/1 με την λίρα της Αυστραλίας .
Η λέξη "στερλίνα" (sterling) διαγραφηκε αρχικά από τα χαρτονομίσματα της Τόνγκα ενώ στις επόμενες εκδόσεις απαλείφθηκε η λέξη η οποία τόση σύγχυση είχε προκαλέσει. Το 1967, η λίρα της Τόνγκα αντικαταστάθηκε από το Παάνγκα με ισοτιμία 1 λίρα = 2 Παάνγκα.

Κέρματα
-------

Κέρματα του νομίσματος αυτού δεν εκδόθηκαν.

Τραπεζογραμμάτια
----------------

Τα χαρτονομίσματα των 5 λιρών εκδίδονταν από το 1921 έως το 1966. Ενώ από το 1933 έως το 1966 εκδίδονταν τα χαρτονομίσματα των:

* 4 σελινίων
* 10 σελινίων
* 1 λίρας

Πηγές
-----

* Pick, Albert (1994). Standard Catalog of World Paper Money: General Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (7th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Χαρτονομίσματα της Τόνγκα
Η Πρίστινα διαθέτει μόνο 3 ενεργά θέατρα, το Εθνικό Θέατρο του Κοσόβου, το θέατρο ODA και το θέατρο DODONA. Σε αυτά πραγματοποιούνται παραστάσεις κάθε εβδομάδα. Υπάρχουν 21 γνωστοί ηθοποιοί του Κοσσυφοπεδίου που απασχολούνται σε αυτά. Και τα τρία θέατρα βρίσκονται στην καρδιά της Πρίστινα, με το Εθνικό Θέατρο (Teatri Kombetar) να βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, κοντά στο κεντρικό κτίριο της κυβέρνησης, το θέατρο ODA (Teatri ODA) να βρίσκεται στο κτίριο του Κέντρου Νέων και το θέατρο DODONA (Teatri Dodona) να βρίσκεται στην περιοχή Βελούσα, η οποία βρίσκεται κοντά στην πλατεία Ιμπραχίμ Ρουγκόβα.

Το Εθνικό Θέατρο του Κοσσυφοπεδίου ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 1946 στο Πρίζρεν. Αυτό ήταν το πρώτο επαγγελματικό θέατρο στο Κοσσυφοπέδιο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ονομάστηκε αρχικά «Περιφερειακό Λαϊκό Θέατρο» και στη συνέχεια «Επαρχιακό Δημοτικό Θέατρο», ονομασία που διατήρησε μέχρι το 1999, όταν τελικά άλλαξε σε «Εθνικό Θέατρο του Κοσσυφοπεδίου». Λίγους μήνες μετά την ίδρυσή του, το θέατρο μεταφέρθηκε στην πρωτεύουσα του Κοσσυφοπεδίου στην Πρίστινα. Οι πρώτες παραστάσεις του θεάτρου πραγματοποιήθηκαν κυρίως από ερασιτέχνες καλλιτέχνες και ταλαντούχους, ενθουσιώδεις ιδεαλιστές, οι οποίοι βοηθήθηκαν από επαγγελματίες καλλιτέχνες από άλλα θέατρα της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Μέχρι το 1989 είχαν γίνει πάνω από 400 πρεμιέρες με πάνω από 10.000 επαναλήψεις στο θέατρο, που τις είχαν παρακολουθήσει πάνω από 3,2 εκατομμύρια θεατές.

Το ανεξάρτητο θέατρο ODA στην Πρίστινα ιδρύθηκε στο τέλος του έτους 2002 ως μια καλλιτεχνική πρωτοβουλία του Λιράκ Σελάι (ηθοποιός) και του Φλόρεντ Μεχμέτι (σκηνοθέτης), αλλά χρειάστηκαν λίγοι μήνες μέχρι την πρώτη πρεμιέρα («Αιδοίων Μονόλογοι» της Εύας Ένσλερ). Στην αρχή το θέατρο ODA δεν διέθετε ένα μόνιμο χώρο για τις δραστηριότητές του. Η πρεμιέρα του παρουσιάστηκε σε ένα ενοικιασμένο χώρο, ο οποίος αργότερα μετασχηματίστηκε και υπηρέτησε ως χώρος αυτού του θεάτρου για μια δεκαετία.

Το θέατρο Dodona για τη Νεολαία, τα Παιδιά και το Κουκλοθέατρο ιδρύθηκε στην Πρίστινα στις 12 Νοεμβρίου 1986, αρχικά για να προσφέρει ένα θεατρικό φόρουμ για παιδιά και νέους, αλλά και ως εναλλακτική λύση στο Εθνικό Θέατρο του Κοσσυφοπεδίου. Οι Ραμπίγιε Μπαϊράμι και ο Ισμαΐλ Ιμέρι έχουν τις μεγαλύτερες ευθύνες για την ίδρυση αυτού του θεάτρου. Την ονομασία του, θέατρο Dodona, την απέκτησε ένα χρόνο μετά την ίδρυσή του, το 1987.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2018.
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑
10. ↑
11. ↑
12. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 15 Μαρτίου 2017. Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2018.
13. ↑
Ο **Λεωνίδας Ζαφείρης** (1893 - 9 Ιανουαρίου 1983) ήταν ασφαλιστής και ευεργέτης του Άστρους Αρκαδίας.

Το ίδρυμα Αγγελικής & Λεωνίδα Ζαφείρη, πολιτιστικό κέντρο του Άστρους

Βιογραφία
---------

Ο Λεωνίδας Ζαφείρης, γεννήθηκε στο Άστρος το 1893 και ήταν γιος του Ιωάννη Ζαφείρη, ο οποίος πέθανε το 1895, απόγονου της αριστοκρατικής ομώνυμης οικογένειας με καταγωγή από τον Άγιο Ιωάννη Αρκαδίας. Φοίτησε αρχικά στην Σχολή Καρυτσιώτη στο Άστρος (στο κτήριο όπου στεγάζεται σήμερα το Αρχαιολογικό Μουσείο), και στην συνέχεια στο Γαλλικό Κολλέγιο *Saint Jean Baptiste de la Salle*, στη Ρόδο, όπου σπούδασε για 4 έτη.

Μετά το πέρας των σπουδών του, ασχολήθηκε με το εμπόριο βαμβακιού στην Αίγυπτο και διέμεινε για ένα μεγάλο διάστημα στο χωριό Ασμούν της Μενουφίας. Μετά από 4 χρόνια, το 1912, επέστρεψε στην Ελλάδα για να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία. Το 1915, δούλεψε σε ένα ασφαλιστικό γραφείο στον Πειραιά, για 17 χρόνια. Το 1932, ίδρυσε ίδιο γραφείο στην οδό Πανεπιστημίου 16 και κατά καιρούς αντιπροσώπευσε διάφορες ξένες ασφαλιστικές εταιρίες. Το 1942, ίδρυσε την ασφαλιστική εταιρία *ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΛΛΟ·Υ·Δ*, στην οποία δούλεψε μέχρι το τέλος της ζωής του.

Ήταν παντρεμένος με την Αγγελική Δ. Αγγελίδου από την Κωνσταντινούπολη και δεν απέκτησαν παιδιά. Η γυναίκα του πέθανε στις 28 Φεβρουαρίου 1976. Ο Λεωνίδας Ζαφείρης, πέθανε στις 9 Ιανουαρίου 1983 σε ηλικία 90 ετών και ενταφιάστηκε στην πατρίδα του, το Άστρος. Μετά τον θάνατό του τιμήθηκε ως ευεργέτης του Άστρους.

Κληροδότημα
-----------

Το 1981, ο Λεωνίδας Ζαφείρης, ύστερα από πρόταση του τότε δημάρχου Άστρους, παραχώρησε ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας του, για τη δημιουργία ενός Πνευματικού κέντρου στο Άστρος. Έτσι, εκποίησε περιουσιακά στοιχεία της εταιρίας του και παραχωρήθηκε μία έκταση 675 τ.μ. στο *Αγροκήπιο*, πλησίον του Αρχαιολογικού Μουσείου Άστρους, προκειμένου να ανεγερθεί το κτήριο. Από το 1983, το κτήριο, με την ονομασία *Ίδρυμα Μνήμης Αγγελικής & Λεωνίδα Ζαφείρη*, στεγάζει τη βιβλιοθήκη του ιδρύματος, την φιλαρμονική του δήμου. Διατηρεί επίσης τμήματα ρυθμικής και ενόργανης γυμναστικής, θεατρική ομάδα καθώς και κινηματογραφική λέσχη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ίδρυμα Μνήμης Αγγελικής & Λεωνίδα Ζαφείρη

Πηγές
-----

* Ι. Κουσκουνά, Κ. Χασαπογιάννη, Ι. Κακαβούλια, *Θυρεάτις Γη*, Ίδρυμα Μνήμης Αγγελικής & Λεωνίδα Ζαφείρη, Αθήνα 1981
* Ευστρατίου Ι. Δαλιάνη, *Αγιάννης, η άγνωστη πρωτεύουσα της Ελλάδος*, Αθήνα 2016
**Ηλικιωμένος** ονομάζεται ο άνθρωπος που διανύει την τρίτη ηλικία. Αν και δεν υπάρχει βιολογικός, δημογραφικός ή κοινωνικός καθορισμός της τρίτης ηλικίας, για στατιστικούς λόγους έχει γίνει δεκτό ότι στους ηλικιωμένους ανήκουν τα άτομα που έχουν υπερβεί το 65ο έτος τους. O Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (Ο.Η.Ε) τοποθετεί την τρίτη ηλικία για τις περισσότερες δυτικές χώρες μετά την ηλικία των 65 ετών, οπότε και αρχίζει η συνταξιοδότηση ενός ανθρώπου.

Υπάρχουν διαφορετικoί επίσημοι ορισμοί που αποδίδονται στα άτομα της τρίτης ηλικίας, όπως ηλικιωμένοι, συνταξιούχοι και υπερήλικες (older adults). 

Ως προς τη μελέτη των ηλικιωμένων, ο τομέας της ιατρικής που ασχολείται με τη μελέτη της διαδικασίας της γήρανσης λέγεται γεροντολογία (gerontology), ενώ ο τομέας ο οποίος ασχολείται με τη μελέτη των ασθενειών που πλήττουν τους ηλικιωμένους λέγεται γηριατρική (geriatrics). Παράλληλα, άλλες ειδικότητες ασχολούνται με ζητήματα κοινωνικής φύσεως που απασχολούν τους ηλικιωμένους, όπως η μοναξιά και ο φόβος της γήρανσης, της ανικανότητας αυτοεξηπηρέτησης, της αναπηρίας και του θανάτου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «WHO: Proposed working definition of an older person in Africa for the MDS Project». *who.int*. Ανακτήθηκε στις 17 Αυγούστου 2020.
2. ↑  «Proposed working definition of an older person in Africa for the MDS Project». *who.int*. Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2020.
3. ↑  «Provisional guidelines on standard international age classification» (PDF). *United Nations*. 1982. Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2020.
4. ↑  (-), (-) (1996). *ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΠΑΠΥΡΟΣ ΛΑΡΟΥΣ ΜΠΡΙΤΑΝΝΙΚΑ*. **26ος**. Ελλάδα: Εκδοτικός Όμιλος Πάπυρος. σελ. 355.
5. ↑  «Ελληνική γεροντολογική και γηριατρική εταιρεία». *gerontology.gr*. Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2020.
6. ↑  «Ελληνική εταιρεία μελέτης και έρευνας της γήρανσης (EEMEG)». *eemeg.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιουνίου 2020. Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2020.

Πηγές
-----

•ΠΑΠΥΡΟΣ ΛΑΡΟΥΣ ΜΠΡΙΤΑΝΝΙΚΑ ΤΟΜΟΣ 26ος
**Ηλιοειδείς αστέρες** (*solar analogs* ή *solar twins*) ονομάζονται οι αστέρες που έχουν χαρακτηριστικά, κυρίως μάζα, φασματικό τύπο - χρώμα (ισοδύναμα: επιφανειακή θερμοκρασία) και διάμετρο, παρόμοια με τα αντίστοιχα του Ήλιου. Οι περισσότεροι επιστήμονες θεωρούν ότι η πιθανότητα οι ηλιοειδείς αστέρες να έχουν κατοικήσιμους πλανήτες είναι μεγαλύτερη από ό,τι για άλλους αστέρες.

Πέρα από τα κύρια φυσικά μεγέθη που προαναφέρθηκαν, ένας ηλιοειδής αστέρας έχει και ταχύτητα περιστροφής, καθώς και περιεκτικότητα σε βαρύτερα του He στοιχεία της ύλης («μεταλλικότητα») παρόμοιες με τις ηλιακές, ενώ η λαμπρότητά του παραμένει πρακτικά σταθερή, όπως και η λαμπρότητα του Ήλιου μας. Οι παρατηρήσεις των ηλιοειδών αστέρων είναι σημαντικές για την καλύτερη κατανόηση των ιδιοτήτων του ίδιου του Ήλιου σε σχέση με άλλους αστέρες, καθώς και την κατοικησιμότητα των πλανητών.

Ο φασματικός τύπος των ηλιοειδών αστέρων είναι **GV**, δηλαδή είναι κίτρινοι νάνοι όπως και ο Ήλιος. Μπορεί να ειπωθεί ότι, τουλάχιστον για τη γειτονιά μας του Γαλαξία, όπου η «μεταλλικότητα» είναι περίπου η ίδια για όλους τους αστέρες, οι όροι «κίτρινος νάνος» και «ηλιοειδής αστέρας» είναι σχεδόν συνώνυμοι. Οι ηλιοειδείς αστέρες, έχοντας την ίδια αρχική μάζα με την οποία ξεκίνησε και ο Ήλιος, θα έχουν και την ίδια διάρκεια ζωής, περίπου 10 δισεκατομμύρια γήινα χρόνια από τη γέννηση ως τον θάνατό τους, οπότε και θα παραγάγουν ένα πλανητικό νεφέλωμα και θα αφήσουν πίσω τους ως «αστρικό πτώμα» ένα λευκό νάνο.

Παραδείγματα ηλιοειδών αστέρων είναι μεταξύ άλλων και οι:

* 18 Σκορπίου
* 37 Διδύμων
* 51 Πηγάσου
* Χαρά
* HD 98618

Δείτε επίσης
------------

* Εξωηλιακοί πλανήτες
* Διαστημικές αποικίες

Πηγές
-----

* J.D. do Nascimento, M. Castro, J. Meléndez, M. Bazot, S. Théado, G. F. Porto de Mello (2009): "Age and mass of solar twins constrained by lithium abundance", *Astronomy and Astrophysics*, τόμος **501** (1), σσ.. 687–694
Το **Θάντερ Μπέι** (αγγλικά: Thunder Bay) είναι πόλη και έδρα της Περιοχής Θάντερ Μπέι στο Οντάριο του Καναδά. Είναι ο πιο πυκνοκατοικημένος δήμος στο βορειοδυτικό Οντάριο και ο δεύτερος πολυπληθέστερος δήμος (μετά το Γκρέιτερ Σάντμπερι) στο Βόρειο Οντάριο. Βρίσκεται στη λίμνη Σουπίριορ και σύμφωνα με την Καναδική Απογραφή του 2006 είχε πληθυσμό 107.909 κατοίκων. Η μητροπολιτική περιοχή της απογραφής του Θάντερ Μπέι είχε πληθυσμό 121.621 κατοίκων και αποτελείται από την πόλη Θάντερ Μπέι, τους δήμους Όλιβερ Πέιπουντζ και Νήμπινγκ, τους δήμους Σούνια, Κόνμι, Ο'Κόννορ, και Γκίλλις, όπως και το Πρώτο Έθνος Φορτ Γουίλιαμ.

Ο ευρωπαϊκός οικισμός στην περιοχή ξεκίνησε στα τέλη του 17ου αιώνα με ένα γαλλικό φυλάκιο γουνεμπορίου στις όχθες του ποταμού Καμινίστικουα. Αναπτύχθηκε σε έναν σημαντικό συγκοινωνιακό κόμβο με το λιμάνι του να αποτελεί σημαντικό σύνδεσμο για τη μεταφορά σιτηρών και άλλων προϊόντων από τον δυτικό Καναδά, μέσω των Μεγάλων Λιμνών και της πλωτής οδούς του Αγίου Λαυρεντίου, στην ανατολική ακτή. Η δασοκομία και η παραγωγή προϊόντων έπαιξαν σημαντικούς ρόλους στην οικονομία της πόλης. Έχει μειωθεί τα τελευταία χρόνια, αλλά έχει αντικατασταθεί από μια «οικονομία της γνώσης» που βασίζεται στην ιατρική έρευνα και την εκπαίδευση. Το Θάντερ Μπέι είναι ο τόπος του Τοπικού Ινστιτούτου Υγείας του Θάντερ Μπέι.

Η πόλη πήρε το όνομά της από τον τεράστιο κόλπο Θάντερ στην κεφαλή της λίμνης Σουπίριορ, γνωστή στους γαλλικούς χάρτες του 18ου αιώνα ως *Baie du Tonnerre* (προφ. *Μπαι ντου Τονέρ*, σημ. Κόλπος του Κεραυνoύ). Η πόλη αναφέρεται συχνά ως «Lakehead» ή «Canadian Lakehead», λόγω της θέσης της στο τέλος της ναυσιπλοΐας στις Μεγάλες Λίμνες στην καναδική πλευρά των συνόρων.

Στο Θάντερ Μπέι υπάρχει ο Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος, μιας Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας που ιδρύθηκε το 1918, η οποία μετακόμισε στο σημερινό της κτίριο το 1991. Η εκκλησία δραστηριοποιείται στην παροχή μη κερδοσκοπικής στέγασης για άπορες οικογένειες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Canada 2016 Census*. www12.statcan.gc.ca/census-recensement/2016/dp-pd/prof/index.cfm?Lang=E.
2. 1 2  Brief History of Thunder Bay, City of Thunder Bay. Retrieved 5 June 2007.
3. ↑  Tronrud, Thorold J; Epp, Ernest A.; and others. (1995). "Introduction" Αρχειοθετήθηκε 7 February 2012 στο Wayback Machine. *Thunder Bay: From Rivalry to Unity*, p. vii, Thunder Bay Historical Museum Society (ISBN 0-920119-22-0)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 151298533
* LCCN: n82164460

 |

 |
**Ηλιακό φάσμα** λέγεται το φάσμα της φωτόσφαιρας, δηλαδή του ηλιακού δίσκου, το οποίο και είναι συνεχές. Λόγω όμως της χαμηλότερης θερμοκρασίας της υπερκείμενης ατμόσφαιρας το φως του Ήλιου παρέχει φάσμα απορρόφησης με πολλές σκοτεινές γραμμές.

Κατά τις ολικές όμως εκλείψεις του Ήλιου, μόλις ολοκληρωθεί η πλήρης απόκρυψη του ηλιακού δίσκου, οι σκοτεινές γραμμές του ηλιακού φάσματος παύουν προς στιγμή να είναι σκοτεινές και γίνονται όλες λαμπρές. Αυτό συμβαίνει γιατί παύει πλέον να έρχεται το φως απ΄ ευθείας από τη φωτόσφαιρα αλλά από το χαμηλότερο στρώμα της χρωμόσφαιρας, που απορροφά το φως, και που ονομάζεται, εκ του λόγου αυτού και "*απορροφητική στοιβάδα*". Ονομάζεται επίσης και "*ανατρεπτική στοιβάδα*" από τη παρατηρούμενη ανατροπή των σκοτεινών γραμμών σε λαμπρές κατά τις εκλείψεις.

Επειδή το παραπάνω φαινόμενο, διαρκεί για ελάχιστο χρόνο, μόλις δύο δευτερόλεπτα, στην αρχή και στο τέλος των ολικών φάσεων των ηλιακών εκλείψεων, για το λόγο αυτό και το φάσμα με τις λαμπρές γραμμές ονομάζεται "*αστραπιαίο φάσμα*". Σήμερα με τα τελειοποιημένα μέσα φωτογράφησης διαπιστώνονται και σε μικρότερο ακόμη χρόνο "αστραπιαία φάσματα" χωρίς να συμβαίνει ηλιακή έκλειψη.

Δείτε επίσης
------------

* Ηλιακές στοιβάδες
* Ηλιακή ακτινοβολία

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τ.3ος, σ.828.
Ο **Λουκιανός πρεσβύτερος** (;-415/416) ήταν συγγραφέας.

Βίος
----

Για τον βίο του Λουκιανού του πρεσβύτερου δεν έχουμε πολλές πληροφορίες. Στις αρχές του 5ου αιώνα δρούσε στην Ιερουσαλήμ και στα 415/416 μετά από όραμα που έλαβε, σύμφωνα με την περιγραφή που κάνει ο ίδιος, οδηγήθηκε σε περιοχή βόρεια της πόλης, στην Kaphar-Gamala και εντόπισε τα λείψανα του Πρωτομάρτυρα Στέφανου. Το κείμενο το οποίο συνέταξε έχει τον τύπο *Εγκώμιας επιστολής*, απευθυνόμενης σε όλο τον κόσμο. Ο Avitus θέλησε να το μεταφράσει στη λατινική αποσκοπώντας να μεταφερθούν τα λείψανα στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Braga, αλλά δεν το κατόρθωσε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.225

Πηγές
-----

* Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.225