recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Σκύλης** ήταν βασιλιάς των Σκυθών που αναφέρεται από τον Ηρόδοτο. 

Ήταν γιος του Αριαπείθεου και αδελφός του Οκταμασάδη. Η μητέρα του ήταν Ελληνίδα και του δίδαξε τα ελληνικά γράμματα. Ανέβηκε στο θρόνο όταν ο πατέρας του δολοφονήθηκε με δόλο από τον βασιλιά των Αγάθυρσων και παντρεύτηκε μία από τις γυναίκες του, την Οποίη. Στις επιτυχίες του συγκαταλέγεται η κατάκτηση της ελληνικής αποικίας Ολβίας των Μιλησίων, στον Εύξεινο πόντο. Ο Σκύλης έχοντας λάβει ελληνική παιδεία προσπάθησε να εισάγει στην Σκυθία ελληνικά έθιμα, ελληνικούς νόμους, την ελληνική γλώσσα και τη λατρεία του Διονύσου και των Βακχών. Δυσαρεστημένοι Σκύθες τον ανέτρεψαν από τη εξουσία και ανέδειξαν βασιλιά τον αδελφό του Οκταμασάδη, από άλλη μητέρα, την Τήρεω. Μαθαίνοντας το, ο Σκύλης, κατέφυγε στην αυλή του Σιλτάκη, ο οποίος όμως τον παρέδωσε στον αδελφό του και αποκεφαλίστηκε.

Πηγές
-----

* [...] 78 1 Οὗτος μέν νυν οὕτω δὴ ἔπρηξε διὰ ξεινικά τε νόμαια καὶ Ἑλληνικὰς ὁμιλίας. πολλοῖσι δὲ κάρτα ἔτεσι ὕστερον Σκύλης ὁ Ἀριαπείθε [...] Σκύλεω δὲ Ὀκταμασάδης αὐτοῦ ταύτῃ ἀπέταμε τὴν κεφαλήν. οὕτω μὲν περιστέλλουσι τὰ σφέτερα νόμαια Σκύθαι, τοῖσι δὲ παρακτωμένοισι ξεινικοὺς νόμους τοιαῦτα ἐπιτίμια διδοῦσι. Ηροδότου Ιστορίαι, Μελπομένη
Μνημείο πέτρα στο πρώην κτίριο της Πρεσβείας της Λετονίας στη Λιθουανία στο Κάουνας
Οι **σχέσεις Λετονίας-Λιθουανίας** είναι οι διμερείς διεθνείς σχέσεις μεταξύ της Λετονίας και της Λιθουανίας. Η Λετονία έχει πρεσβεία στην Βίλνιους και η Λιθουανία έχει πρεσβεία στη Ρίγα. Ο πρέσβης της Λιθουανίας είναι ο Χάρντιτζς Μπαουμάνις και ο πρέσβης της Λετονίας είναι ο Αντάνας Βίνκους. 

Και οι δύο χώρες μοιράζονται κοινή ιστορία: Οι Λετονοί και Λιθουανοί ανήκουν στην οικογένεια των λαών της Βαλτικής και είναι ομιλητές των Βαλτικών γλωσσών. Η σημερινή επικράτεια της Λετονίας ήταν μέρος του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας και της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας μεταξύ του 1561 και του 1772 (με μια σύντομη περίοδο σουηδικής κυριαρχίας στο μεταξύ). Από τα τέλη του 18ου αιώνα έως το 1918, το έδαφος και των δύο χωρών ήταν μέρος της ρωσικής Αυτοκρατορίας. Η Λιθουανία και η Λετονία αποκατέστησαν τις διπλωματικές σχέσεις στις 5 Οκτωβρίου 1991 μετά την ανεξαρτησία τους από τη Σοβιετική Ένωση. 

Τα δύο κράτη μοιράζονται κοινά σύνορα. Και οι δύο χώρες είναι πλήρη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ένα μεγάλο μέρος των Λετονών είναι λιθουανικής (ή πολωνικής) καταγωγής

Δείτε επίσης
------------

* Εξωτερικές σχέσεις της Λετονίας
* Εξωτερικές σχέσεις της Λιθουανίας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Λεττονικά) (Αγγλικά) (Λιθουανικά) (Ρωσικά) Πρεσβεία της Δημοκρατίας της Λετονίας στη Δημοκρατία της Λιθουανίας
* (Αγγλικά) (Λιθουανικά) (Ρωσικά) Πρεσβεία της Δημοκρατίας της Λιθουανίας στη Δημοκρατία της Λετονίας Αρχειοθετήθηκε 2021-08-13 στο Wayback Machine.
Το έκθεμα αυτό είναι πλαστικό (όχι γλυπτό) από τερακότα βοιωτικού εργαστηρίου. Ανήκε στην συλλογή Λεμπ που δωρήθηκε στην Κρατική αρχαιολογική συλλογή Μονάχου και εκτίθεται εκεί.

Περιγραφή
---------

Είναι κατασκευασμένο από ερυθρό πηλό και παριστάνει ειδυλλιακή σκηνή. Μια σκύλα θηλάζει τα κουταβάκια της. Η όλη σύνθεση είναι φυσική και γεμάτη κομψότητα. Εκπνέει ζωηρότητα, αλλά και ηρεμία. Ένα από τα κουταβάκια είναι ζωγραφισμένο όλο κίτρινο, το άλλο έχει κόκκινες και κίτρινες κηλίδες στο τρίχωμα.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
--------------------------------

Πρόκειται για τερακότα. Προφανώς συνδέεται θεματικά με το κυνηγόσκυλο, και υποτίθεται ότι είναι το θηλυκό που κάθεται στη φωλιά. Πιθανών να ήταν παιχνιδάκι για την ψυχαγωγία των παιδιών.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Τζέιμς Λεμπ (1867-1933), Γιοχάνες Ζίβεκινγκ (1869-1942) (1916). *Die Terrakotten der Sammlung Loeb, Band 1*. München: A. Buchholz. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2011.
Συντεταγμένες: 45°25′51″N 12°20′4″E﻿ / ﻿45.43083°N 12.33444°E﻿ / 45.43083; 12.33444

Η **Σάντα Μαρία ντέλα Σαλούτε** (ιταλικά: *Santa Maria della Salute*, μτφ: *Παναγία της Υγείας*) είναι ρωμαιοκαθολικός ναός και έλλασων βασιλική που βρίσκεται στη Βενετία, Ιταλία και συγκεκριμένα στο στενό ακρωτήριο Πούντα ντέλλα Ντοτζάνα στην συνοικία Ντορσοντούρο. Ανήκει στις λεγόμενες εκκλησίες της πανώλης.

Αρχίζοντας από το καλοκαίρι του 1630, η πανώλη έπληξε τη Βενετία και μέχρι το 1631 είχε σκοτώσει περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού. Στην πόλη 46.000 άνθρωποι πέθαναν ενώ στην ευρύτερη περιοχή οι νεκροί έφτασαν τους 94.000. Διαρκείς επικλήσεις, προσευχές και λιτανείες στις εκκλησίες αφιερωμένες στον Άγιο Ρόκκο και τον Άγιο Λαυρέντιο απέτυχαν να σταματήσουν την επιδημία. Έτσι στις 22 Οκτωβρίου 1630 η γερουσία της Βενετίας αποφάσισε να κτιστεί μία νέα εκκλησία. Η εκκλησία δεν αφιερώθηκε σε κάποιο άγιο προστάτη από την πανούκλα, αλλά στην Παναγία, η οποία θεωρούταν προστάτιδα της Δημοκρατίας. Από τα σχέδια επιλέχθηκε αυτό του Μπαλντασάρε Λονγκένα για μια ροτόντα σε ρυθμό μπαρόκ ο οποίος ήταν δημοφιλής τότε. Η κατασκευή του ναού άρχισε το 1631 και ολοκληρώθηκε το 1687.

Η πρόσοψη του ναού είναι διακοσμημένη με αγάλματα του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Θεοδώρου, των Ευαγγελιστών, των Προφητών, της Ιουδίθ με το κεφάλι του Ολοφέρνη. Τα αγάλματα των τεσσάρων Ευαγγελιστών αποδίδονται στον Τομάσο Ρούες. Στο κύριο τέμπλο του ναού, έργο του Λονγκένα, βρίσκεται η βυζαντινή εικόνα της *Παναγίας Μεσοπαντίτισσας*, η οποία μεταφέρθηκε από την Κρήτη με την κατάκτηση της τελευταίας από τους Οθωμανούς το 1669.

Ο τρούλος του ναού ήταν μια σημαντική προσθήκη στο αστικό τοπίο της Βενετίας και σύντομα έγινε ένα από εμβλήματα της πόλης, αποτελώντας πηγή έμπνευσης για καλλιτέχνες όπως ο Καναλέττο, ο Γουίλιαμ Τέρνερ, ο Τζον Σίνγκερ Σάρτζεντ και ο Φραντσέσκο Γκουάρντι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 559. Ανακτήθηκε στις 23  Αυγούστου 2018.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 6  Ιανουαρίου 2021.
3. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 559. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
4. 1 2 3  Allen, Grant (1898), *Venice*, London: G. Richards, σελ. 104–107, ISBN 0-665-05089-5,
5. ↑  Avery, Harold (February 1966). «Plague churches, monuments and memorials». *Proc. R. Soc. Med.* **59** (2): 110–116. PMID 5906745.
6. ↑  Paola Rossi, *Per un profilo di Tommaso Rues* in: *La scultura veneta del Seicento e del Settecento : nuovi studi* / Istituto Veneto di Scienze, Lettere ed Arti. A cura di Giuseppe Pavanello. – Venezia, 2002. – (Studi di arte veneta ; 4). – (ISBN 88-88143-19-X), p. 3-33
7. ↑  Καθημερινή 7 μέρες (25-01-1998) Ο Κρητικός πόλεμος «Archived copy» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 6 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2011.  page 10-12 in Greek

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 150132483
* LCCN: n83048362
* GND: 4452740-8

 |

 |
Ο **Ρόμουλο Καϊκέδο** (ισπ. *Rómulo Caicedo Muñetón*, 1929, 2007 ),  ήταν διάσημος Κολομβιανός τραγουδιστής και τραγουδοποιός, που θεωρείται ένας από τους καλύτερους ερμηνευτές και τραγουδοποιούς της λατινικής μουσικής.

Γεννήθηκε στην Ζιραρντότ της Κουντιναμάρκα στις 17 Φεβρουαρίου 1929. Παιδί ακόμα, και πριν τελειώσει το σχολείο, άρχισε να εργάζεται ως αγροτικός εργάτης, και αργότερα σε γιαπιά. Με την σύνθεση «Pajarito ribereño» που κυκλοφόρησε σε δίσκο έγινε γνωστός και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Απεβίωσε στην Κούκουτα της Κολομβίας στις 23 Δεκεμβρίου 2007 σε ηλικία 78 ετών, ως αποτέλεσμα πνευμονικής πάθησης.

Αναμφίβολα ήταν ένας από τους πρωτοπόρους αυτού του μουσικού είδους και ακολούθησε σε μια νέα εποχή τραγουδιστές όπως ο Luis Alberto Posada και ο Darío Gómez που συνέχισαν την κληρονομιά του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Falleció el cantautor de música popular Rómulo Caicedo». El Espectador (Colombia). 27 Δεκεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2013.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 100834063
* LCCN: no2009153265
* ISNI: 0000 0000 7132 8477

 |

 |
Για άλλα άτομα με το ίδιο όνομα, δείτε: Σώστρατος.  

  

Ο **Σώστρατος** ήταν ήρωας της ελληνικής μυθολογίας, φίλος του Ηρακλή. 

Ήταν Αχαιός από την αρχαία πόλη Δύμη. Όπως μας αναφέρει ο Παυσανίας όταν πέρασε από την Δύμη , στην άκρη της δημοσίας οδού υπήρχε ο τάφος του Σώστρατου τον οποίο είχε φτιάξει ο ίδιος ο Ηρακλής για να τιμήσει τον φίλο του. Στον τάφο του υπήρχε στήλη με την μορφή του Ηρακλή στην οποία οι Δυμαίοι πρόσφεραν θυσίες. 

Σύγχρονοι συγγραφείς και αρχαιολόγοι τον ταυτίζουν με τον Πολύστρατο, ήρωα της Δύμης που είχε βοηθήσει τον Ηρακλή στον πόλεμο κατά του Ηλείου βασιλιά Αυγεία και είχε σκοτωθεί εκεί. Σε αρχαιολογικές ανασκαφές βρέθηκε στήλη ίδια με αυτή που περιγράφει ο Παυσανίας ότι υπήρχε στον τάφο του Σώστρατου αλλά με το όνομα Πολύστρατος.

Παραπομπές
----------

1. ↑   ὀλίγον δὲ πρὸ τοῦ ἄστεώς ἐστι τοῦ Δυμαίων ἐν δεξιᾷ τῆς ὁδοῦ τάφος Σωστράτου· μειράκιον δὲ ἦν τῶν ἐπιχωρίων, γενέσθαι δὲ Ἡρακλέους ἐρώμενόν φασιν αὐτόν, καὶ - ἀποθανεῖν γὰρ τὸν Σώστρατον Ἡρακλέους ἔτι ὄντος μετὰ ἀνθρώπων - οὕτως οἱ τὸν Ἡρακλέα τό τε μνῆμα αὐτὸν εἶναι τὸν ποιήσαντα καὶ ἀπαρχὰς ἀπὸ τῶν ἐν τῇ κεφαλῇ τριχῶν δοῦναι. ἐπίθημα δὲ καὶ ἐς ἐμὲ ἔτι στήλη τε ἦν ἐπὶ τοῦ χώματος καὶ Ἡρακλῆς ἐπειργασμένος· ἐλέγετο δὲ ὡς οἱ ἐπιχώριοι καὶ ἐναγίζουσι τῷ Σωστράτῳ. Παυσανίας Αχαϊκά
2. ↑  Κώστα Τριανταφύλλου, *Ιστορικό λεξικό των Πατρών*, 3η έκδοσης, 1995
Συντεταγμένες: 9°47′09″N 75°51′33″W﻿ / ﻿9.785946°N 75.859083°W﻿ / 9.785946; -75.859083

Η **Σάντα Κρους ντελ Ισλότε** (*Santa Cruz del Islote*) είναι μικρό νησί κοντά στις ακτές της Κολομβίας. Έχει γίνει ιδιαίτερα γνωστή καθώς θεωρείται το πιο πυκνοκατοικημένο νησί του κόσμου, αφού έχει έκταση μόλις 0,012 τετραγωνικά χιλιόμετρα (12 στρέμματα), ενώ ο πληθυσμός του φτάνει σχεδόν τους 1.250 κατοίκους. Αυτό αντιστοιχεί σε περίπου 104.200 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο (104 κατοίκους ανά στρέμμα).

Γεωγραφία
---------

Το νησί ανήκει στο αρχιπέλαγος του Σαν Μπερνάρδο, το οποίο βρίσκεται στην Καραϊβική Θάλασσα και πολύ κοντά στις βόρειες ακτές της Κολομβίας. Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται τα νησιά Τιντιπάν και Μούκουρα, τα οποία είναι πολύ μεγαλύτερα σε έκταση (γίνεται εύκολα αντιληπτό στον παρακάτω χάρτη) αλλά διαθέτουν λιγότερο πληθυσμό.

Η θέση του νησιού (πάνω αριστερά) στο αρχιπέλαγος του Σαν Μπερνάρδο.

Γενικές πληροφορίες
-------------------

Οι κατοικίες (καλύβες και χτιστά σπίτια) καλύπτουν σχεδόν ολόκληρη την έκταση του νησιού, φτάνοντας σε πολλές περιπτώσεις μέχρι τη θάλασσα. Μοναδική βλάστηση αποτελούν τα ελάχιστα δέντρα που έχουν απομείνει, ενώ μία κεντρική πλατεία συγκεντρώνει τις βασικές δραστηριότητες των κατοίκων, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με την αλιεία.

Η πρόσβαση στο νησί γίνεται με πλοίο από το λιμάνι της πόλης Τολού. Η μετακίνηση από το ένα σημείο του νησιού στο άλλο γίνεται με τα πόδια αλλά και με βάρκες μέσω θαλάσσης.

Το νησί διαθέτει μόνο ένα ξενοδοχείο για τους επισκέπτες που συγκεντρώνονται τους καλοκαιρινούς μήνες εκεί, καθώς και ένα κέντρο υγείας και ελάχιστα μικρά μαγαζιά. Δεν λειτουργούν υπηρεσίες και καταστήματα, κάτι που αναγκάζει αρκετούς από τους ντόπιους να μετακινούνται στην ηπειρωτική χώρα για να εργαστούν. Σε παρόμοια κατάσταση βρίσκονται και οι μαθητές, οι οποίοι, λόγω έλλειψης σχολείου, επισκέπτονται κοντινές περιοχές για ολοκληρώσουν την εκπαίδευσή τους. 

Επιπλέον, το νησί δεν διαθέτει κοιμητήριο ή χώρους αναψυχής και έτσι η μετακίνηση σε γειτονικά νησιά κρίνεται πολλές φορές αναγκαία.

Φωτογραφικό υλικό
-----------------

* 
* 
* 
*
Ο **Σώπατρος** ή **Σωσίπατρος** ήταν Χριστιανός του 1ου αιώνα μ.Χ. από την εκκλησία της Βέροιας.

Σύμφωνα με τον Σιναϊτικό κώδικα, ο Σώπατρος ήταν γιος κάποιου Πύρου. Επίσης, ήταν μαζί με τον Αρίσταρχο, τον Γάιο, τον Σεκούνδο, τον Τρόφιμο και τον Τυχικό, στην συνοδεία του αποστόλου Παύλου, όταν αυτός πήγε από την Ελλάδα στη Μικρά Ασία, επιστρέφοντας από την τρίτη ιεραποστολική του περιοδεία.

Είναι κοινώς αποδεκτή η ταύτισή του με τον Σωσίπατρο, ο οποίος αναφέρεται στην επιστολή προς Ρωμαίους.

Τιμάται ως άγιος από την Ορθόδοξη εκκλησία στις 29 Απριλίου .

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Thayer, & Smith, (nd). Sopatros. *The New Testament Greek Lexicon*.
2. ↑  Πράξεις 20:4
3. ↑  Ρωμαίους 16:21
4. ↑  Orr, James, M.A. D.D. General Editor. Sopater. *International Standard Bible Encyclopedia*. 1915.
5. ↑  «Ιερά Μητρόπολις Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2009.
Ο **Σώφρων ο Συρακούσιος** ( γύρω στο 430 π.Χ.) ήταν συγγραφέας «μίμων» (δωρικής κωμωδίας). 

Ο Σώφρων ήταν ο συγγραφέας πεζογραφικών διαλόγων στη δωρική διάλεκτο, που περιείχε τόσο αρσενικούς όσο και γυναικείους χαρακτήρες, μερικούς σοβαρούς, άλλους χιουμοριστικό στυλ και απεικονίζοντας σκηνές από την καθημερινή ζωή των Ελλήνων της Σικελίας. Αν και στην πεζογραφία, θεωρούνταν ποιήματα. Σε κάθε περίπτωση δεν προορίζονταν για παράσταση σκηνής. Γράφτηκαν με λιτή και λαική γλώσσα, γεμάτη γνωμικά. .Με τη λογοτεχνική μορφή που τους έδωσε, ο Σώφρων ανύψωσε τον σικελικό μίμο απο το επίπεδο του αυτοσχεδιασμού σε ένα επίπεδο υψηλότερων καλλιτεχνικών απαιτήσεων. Παρόλα αυτά δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για τον τρόπο παρουσίασης τους παρα μόνο για το γεγονός οτι θεωρήθηκαν ως ποιητικά δημιουργήματα στην ίδια σειρά με τους Σωκρατικούς διαλόγους (βλ. Ποιητική Αριστοτέλη)

Επιρροή
-------

Λέγεται ότι ο Πλάτωνας παρουσίασε τα έργα του Σώφρονος στην Αθήνα και τα χρησιμοποίησε στους διαλόγους του. σύμφωνα με το λεξικό της Σούδας, ήταν συνεχείς συντροφιά του Πλάτωνα σε σημείο που τους έβαζε και κάτω απο το μαξιλάρι του όταν κοιμόταν. Κάποια ιδέα του γενικού χαρακτήρα τους μπορεί να υποθεί από το 2ο και 15ο ειδύλλιο του Θεόκριτου, τα οποία λέγεται ότι έχουν μιμηθεί την *Ἀκέστριαι* και *Ταὶ θάμεναι τὰ Ἴσθμια* του Σώφρονος. Η επιρροή τους πρέπει επίσης να εντοπιστεί στα σάτιρα του Περσίου. 

Ο Σώφρων έγραψε ανδρικούς και γυναικείους μίμους. Έχουν διασωθεί τίτλοι και απο τις δύο ομάδες:

Γυναῖκες ταὶ τὰν θεὸν φαντὶ ἐξελᾶν (=γυναίκες που βεβαιώνουν οτι διώχνον τη θεά Εκάτη), Ταὶ θάμεναι τα Ἴσθμια (=γυναίκες που παρακολουθούν τα Ίσθμια), Πενθερά (=πεθερά), Ἀκέστριαι (=μοδίστρες), Νυμφοπόνος (=η προξενήτρα), Θυννοθήρας (=ο ψαράς τόνου).

Εκδόσεις
--------

Τα θραύσματα του Σώφρονος έχουν συγκεντρωθεί από τους HL Ahrens, *De graecae linguae dialectis* (1843), ii. (app.), και CJ Botzon (1867) · βλέπε επίσης *De Sophrone et Xenarcho mimographis* (1856).  Το JH Hordern's *Sophron's Mimes: Text, Translation and Commentary*, Oxford, 2004, είναι η πιο πρόσφατη έκδοση.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *Perseus Project*. catalog.perseus.org/catalog/urn:cite:perseus:author.1309. Ανακτήθηκε στις 5  Σεπτεμβρίου 2019.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
3. ↑  «Library of the World's Best Literature». *Library of the World's Best Literature*. 1897.
4. ↑  Suda σ 893
5. 1 2 3   Μία ή περισσότερες προτάσεις από το προηγούμενο κείμενο ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Sophron» *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* **25** (11η έκδοση) Cambridge University Press, σελ. 429
6. ↑  Kroh, Paul· Tromaras, Leōnidas M. (1996). *Lexiko archaiōn syggrapheōn : ellēnōn kai latinōn*. Thessalonikē: University Studio Press. ISBN 960-12-0559-4. 880471487.  p. 441

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 268615531
* **ΕΒΕ**: 180694
* LCCN: n2002028583
* ISNI: 0000 0003 8334 5006
* GND: 102406294
* SELIBR: 218967
* SUDOC: 070372047
* BNF: cb14564436w (data)
* BIBSYS: 3046424
* CiNii: DA13921831

 |

 |
Ο **Σαχιμπζαντά Φατέχ Σινγκ Τζι** (12 Δεκεμβρίου 1699 – 26 Δεκεμβρίου 1704) ήταν ο τέταρτος και νεότερος γιος του Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ. Αυτός και ο μεγαλύτερος αδερφός του, ο Σαχιμπζαντά Ζοραβάρ Σινγκ, θανατώθηκαν με περιτοίχιση από τους Μουγκάλ, καθώς αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν την πίστη τους. Γι'αυτό το λόγο θεωρούνται οι πιο σημαντικοί μάρτυρες στην αίρεση των Σιχ. Είναι γνωστός και με το όνομα **μπάμπα Φατέχ Σινγκ**. Ο όρος Μπάμπα χρησιμοποιείται ως τιμητικός τίτλος για ηλικιωμένους, σεβαστούς από την κοινωνία για τη μόρφωση τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 28  Νοεμβρίου 2018.
Η **Σι ύφεση μείζονα** είναι μείζονα κλίμακα που αρχίζει από σι ύφεση και αποτελείται από τις νότες σι ύφεση, ντο, ρε, μι ύφεση, φα, σολ και λα. Έχει οπλισμό δύο υφέσεις. Η σχετική της είναι η Σολ ελάσσονα και η ομώνυμή της είναι η Σι ύφεση ελάσσονα.

Η κλίμακα Σι μείζονα είναι η εξής:

 {
\override Score.TimeSignature #'stencil = ##f
\relative c' {
 \clef treble \key bes \major \time 7/4 bes4 c d es f g a bes a g f es d c bes2
 \clef bass \key bes \major
} }
Audio playback is not supported in your browser. You can download the audio file.
Πολλά όργανα συγκεκριμένης τονικότητας είναι κουρδισμένα σε Σι ύφεση μείζονα, όπως το κλαρίνο, η τρομπέτα, και το σαξόφωνο τενόρο και σοπράνο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η Σι ύφεση μείζονα να είναι μία από τις πιο συνηθισμένες κλίμακες σε συνθέσεις για ορχήστρες συναυλιών.

Ιστορία
-------

Η 98η Συμφωνία του Γιόζεφ Χάιντν συχνά πιστώνεται ως η πρώτη συμφωνία που γράφτηκε σε αυτή την κλίμακα, συμπεριλαμβανομένων των μερών της τρομπέτας και των τυμπανίων. Ωστόσο, ο αδελφός του Μίχαελ Χάυντν έγραψε μια τέτοια συμφωνία νωρίτερα, την 36η. Παρ' όλα αυτά, ο Γιόζεφ Χάυντν εξακολουθεί να γράφει το μέρος των τυμπανίων σε Φα μείζονα (αντί της μετατροπίας στην κλίμακα της Ντο μείζονας), κάτι που είχε νόημα, αφού περιόρισε αυτό το όργανο στην τονική και τη δεσπόζουσα της κλίμακας.  Πολλές εκδόσεις του έργου δε χρησιμοποιούν οπλισμό και προσδιορίζουν το όργανο ως "Τυμπάνια σε Σι ύφεση-Φα".

Παραπομπές
----------

1. ↑  H. C. Robbins Landon, *Haydn Symphonies*, London: British Broadcasting Corporation (1966): 57

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  B-flat major στο Wikimedia Commons
Ο Γάιος Πίος Εσούβιος **Τέτρικος**, λατιν. Gaius Pius Esuvius Tetricus ήταν αυτοκράτορας της Γαλατικής Αυτοκρατορίας το διάστημα 271-274. Ήταν αρχικά κυβερνήτης (praeses) της Γαλατικής Ακουιτανίας και έγινε αυτοκράτορας έπειτα από τον φόνο του Βικτωρίνου το 271, αφού έλαβε την υποστήριξη της μητέρας εκείνου Βικτωρίας. Κατά τη βασιλεία του αντιμετώπισε εξωτερική πίεση από τους Γερμανούς επιδρομείς, που λεηλατούσαν τα ανατολικά και βόρεια μέρη της αυτοκρατορίας του και τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, από την οποία η Γαλατική αποσπάστηκε.

Ο Τέτρικος Α΄ σε aureus με επιγραφή IMP. TETRICUS P. F. AVG.
Επίσης αντιμετώπισε αυξημένη εσωτερική πίεση, που τον οδήγησε να ανακηρύξει τον γιο του Τέτρικο Β΄ ως καίσαρα το 273 και πιθανόν συναυτοκράτορα το 274, αν και αυτό αμφισβητείται. Ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Αυρηλιανός εισέβαλλε το 273 ή το 274 με αποκορύφωμα τη μάχη του Σαλόν (Châlons), στην οποία ο Τέτρικος παραδόθηκε. Αν αυτό ήταν αποτέλεσμα μυστικής συμφωνίας μεταξύ των δύο ανδρών ή αναγκαίο έπειτα από την ήττα του, είναι αμφιλεγόμενο. Ο Αυρηλιανός εφείσθη τη ζωή του και τον έκανε συγκλητικό και κυβερνήτη (corrector) της Λουκάνια και του Βρούττιι. Απεβίωσε από φυσικά αίτια, λίγα έτη μετά το 274.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 14140712n. Ανακτήθηκε στις 6  Φεβρουαρίου 2021.

Πηγές
-----

* Aurelius Victor, Epitome de Caesaribus
* Aurelius Victor, Liber de Caesaribus
* Eutropius, Brevarium, Book 9
* Historia Augusta, The Thirty Tyrants
* Joannes Zonaras, Compendium of History, Zonaras: Alexander Severus to Diocletian: 222–284
* Zosimus, Historia Nova

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 11425945
* LCCN: n88647400
* ISNI: 0000 0000 2814 0102
* GND: 118801694
* SUDOC: 165516712
* BNF: cb14140712n (data)

 |

 |
Η **Τέταρτη Εποχή** είναι μια τις εποχές του φανταστικού κόσμου της Μέσης Γης του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν. Με το τέλος της Τρίτης Εποχής άρχισε η Κυριαρχία των Ανθρώπων. Τα Ξωτικά δεν ασχολούνταν πλέον με τις Ανθρώπινες υποθέσεις και τα περισσότερα Ξωτικά φεύγουν για το Βαλινόρ, ενώ αυτά που παραμένουν πίσω «ξεθωριάζουν» και μειώνονται. Μια παρόμοια μοίρα συνέβη και στους Νάνους: αν και το Έρεμπορ γίνεται σύμμαχος του Επανενωμένου Βασιλείου και υπάρχουν ενδείξεις ότι ο Κάζαντ-ντουμ επανιδρύθηκε, και μια αποικία ιδρύθηκε από τον Γκίμλι στα Λευκά Όρη, οι Νάνοι εξαφανίζονται από την ανθρώπινη ιστορία. Τα πλάσματα του Μόργκοθ ποτέ δεν ανέκαμψαν.

Ο Ελντάριον, γιος του Aragorn II Elessar και της Arwen Evenstar, έγινε Βασιλιάς του Επανενωμένου Βασιλείου στο έτος 120. Ο πατέρας του του έδωσε τα σύμβολα της κυριαρχίας του και στη συνέχεια εγκατέλειψε τη ζωή του πρόθυμα, όπως είχαν κάνει οι πρόγονοί του χιλιάδες χρόνια πριν.Η Arwen τον άφησε να κυβερνήσει μόνο του, πεθαίνοντας στην άδεια πια χώρα του Lórien. Με τον θάνατο του Άραγκορν, ο Λεγκόλας αναχώρησε από τη Μέση Γη για το Βαλινόρ, παίρνοντας μαζί του τον Γκίμλι, τερματίζοντας έτσι την Συντροφιά του Δαχτυλιδιού στη Μέση Γη. 

Ο Τόλκιν κάποτε είχε σκεφτεί να γράψει μια συνέχεια για τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, που ήταν να ονομαστεί The New Shadow, και θα λάμβανε χώρα στη βασιλεία του Eldarion και στην οποία ο Eldarion ασχολείται με τους ανθρώπους του που στρέφονται σε κακές πρακτικές - στην πραγματικότητα, ήταν να είναι μια επανάληψη της ιστορίας του Númenor. Σε μια επιστολή του, το 1972 σχετικά με αυτό το σχέδιο, ο Τόλκιν ανέφερε ότι η βασιλεία του Ελντάριον διήρκεσε περίπου 100 χρόνια μετά τον θάνατο του Άραγκορν. Έχει δηλωθεί ότι το βασίλειό του θα ήταν "μεγάλο και μακροχρόνιο", αλλά επίσης ότι η διάρκεια ζωής του βασιλικού οίκου δεν αποκαταστάθηκε και συνέχισε να μειώνεται έως ότου ήταν σαν αυτή των συνηθισμένων Ανθρώπων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  As recorded in *The New Shadow*, the abandoned sequel to *The Lord of the Rings*.
2. ↑  Letters 256, 338

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Fourth Age at the Encyclopedia of Arda
* The Chronology of Middle-earth (article from Mallorn 42)
Η **Στοιχειωτική και Πολυτεχνική Σχολή του Εθνικού Ορφανοτροφείου** ήταν Ελληνικό εκπαιδευτικό ίδρυμα του 19ου αιώνα.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Ιδρύθηκε στο Εθνικό Ορφανοτροφείο του Επταπυργίου υπό την πρωτοβουλία του Πατριάρχη Γερμανού. Μαθητές του ήταν περί τα εκατό ορφανά παιδιά από πατέρα και μητέρα. 

Το εκπαιδευτικό σύστημα ήταν οκτατάξιο και τα μαθήματα περιελάμβαναν τα στοιχειωδέστερα του Ελληνικού Σχολείου. Επιπλέον διδασκόντουσαν τα βασικά επαγγέλματα της ραπτικής και υποδηματοποιίας, της ξυλουργικής, γεωργικής, υφαντουργίας και άλλα. Το κτίριο έγινε με δαπάνη του Εθνικού Νοσοκομείου. Η σχολή διέθετε λίγα μόνο διδακτικά βιβλία.

Πηγές
-----

* Σταυράκης Αριστάρχης (1870). *Πίνακες στατιστικοί των εν Κωνσταντινουπόλει και κατά τα προάστια σχολείων των ορθοδόξων Εκκλησίας*. Εν Κωνσταντινουπόλει: Εκ του Πατριαρχικού Τυπογραφείου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2010.
**Τροφικό αβγό** ονομάζεται ένα αβγό το οποίο δεν αναπτύσσεται αλλά γεννάται από το θηλυκό με σκοπό να τραφούν τα νεογνά του. Η γέννηση τροφικών αβγών παρατηρείται σε διάφορα είδη ζώων όπως αμφίβια, σε κοινωνικά και μη κοινωνικά έντομα, σε ψάρια, και σε ζώα με διαφορετική γονεϊκή αντιμετώπιση των νεογνών. Σε κάποια είδη, όπως στον καρχαρία ταύρο, οι απόγονοι μπορεί να καταναλώσουν χιλιάδες αβγά ενώ βρίσκονται ακόμη στη μήτρα. Σε άλλα είδη, όπως το σκαθάρι *Harmonia axyridis*, κάποια μικρά που μόλις έχουν εκκολαφθεί καταναλώνουν μη αναπτυγμένα αβγά που προέρχονται από την ομάδα αβγών της ίδιας γέννας με αυτά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Trophic egg laying: hypotheses and tests» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 30 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2012.
**Σάντα Μπάρμπαρα** ήταν μια δημοφιλής αμερικανική τηλεοπτική δραματική σειρά, που προβλήθηκε από το 1984 έως το 1993, μια δημιουργία των Μπρίτζετ και Τζέρομ Ντόμπσον, στην οποία συμμετείχαν δεκάδες ηθοποιοί και προβλήθηκε σε αρκετές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Η σειρά αποτελείται από 2137 επεισόδια. Στην Ελλάδα η σειρά ξεκίνησε να προβάλλεται από το επεισόδιο 76 και σταμάτησε να προβάλλεται ένα χρόνο πριν τελειώσει.

Υπόθεση
-------

Τα επεισόδια λαμβάνουν χώρα στην πόλη της Σάντα Μπάρμπαρα, στην Πολιτεία της Καλιφόρνια των Ηνωμένων Πολιτειών, έχοντας σαν επίκεντρο τη ζωή και τις περιπέτειες της οικογένειας Κάπγουελ. Ο πατέρας, Σι-Σι Κάπγουελ (το ρόλο του οποίου ερμήνευσαν μεταξύ άλλων ο Τσάρλς Μπέιτμαν και στη συνέχεια ο Τζεντ Άλαν) είναι ένας βαθύπλουτος και αλαζονικός επιχειρηματίας που έχει σαν στόχο του να υπερισχύσει κοινωνικά και οικονομικά σε βάρος γειτονικών οικογενειών, με τις οποίες έρχεται συχνά σε ρήξη. Το αισθηματικό στοιχείο τονίζεται από την παρουσία του πρωταγωνιστικού και ερωτευμένου ζεύγους, που αποτελούν η κόρη του Σι-Σι, Ίντεν Κάπγουελ και ο αστυνομικός Κρουζ Καστίο, τους οποίους υποδύονται με επιτυχία η Μάρσι Γουόκερ και ο Αλφόνσο Μαρτίνεζ, αντίστοιχα. Την ομάδα των βασικών πρωταγωνιστών συμπληρώνουν ο φλεγματικός αδελφός της Ίντεν, Μέισον Κάπγουελ (Λέιν Ντέιβις) και η δολοπλόκος Τζίνα Κάπγουελ (τον ρόλο της οποίας αρχικά ερμήνευσε η Λίντα Τζίμπονεϊ και στη συνέχεια η Ρόμπιν Μάτσον). Μεταξύ των ηθοποιών και η Ρόμπιν Ράιτ, που ερμήνευε από το 1984 έως και το 1988 την Κέλλυ Κάπγουελ, κόρη του Σι-Σι.

Πηγή
----

* Η σειρά στο ImdB.com

Παραπομπές
----------

1. ↑  Santa Barbara
2. ↑  Σάντα Μπάρμπαρα στο retromaniax.gr[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο Γάιος Πίος Εσούβιος **Τέτρικος** ο Νεότερος, λατιν. Gaius Pius Esuvius Tetricus ήταν ο ομώνυμος γιος του Τέτρικου Α΄ αυτοκράτορα της Γαλατικής Αυτοκρατορίας (270-274).

Το 273 αναβιβάστηκε στον βαθμό του *καίσαρα* με την προσφώνηση του *νεαρού πρίγκιπα (princeps juventus)* και τον Ιανουάριο του 274 ξεκίνησε την πρώτη του υπατεία, μαζί με τον πατέρα του. Ίσως έγινε συναυτοκράτορας. Έπειτα από την ήττα και την εκτόπιση τού πατέρα του το φθινόπωρο του 274, εμφανίζεται ως αιχμάλωτος στον θρίαμβο του Αυρηλιανού, αλλά ο Αυτοκράτορας τους εφείσθη τη ζωή. Σύμφωνα με μερικές πηγές, κράτησε τον βαθμό του συγκλητικού.

Πηγές
-----

* Eutropius, Breviarium, 9.13.2.
* Aurelius Victor, Liber de Caesaribus, 35.5.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 5490149296162180670004
* GND: 1130078574

 |

 |
To **Στάδιο του Δομιτιανού** ή *Αγωνιστικό Στάδιο*, λατιν. Circus Agonalis, βρίσκεται στα βόρεια του Πεδίου του Άρεως της Ρώμης στην Ιταλία. Το Στάδιο παραγγέλθηκε περί το 80 μ.Χ. από τον Αυτοκράτορα Τίτο Φλάβιο Δομιτιανό ως δώρο στον λαό της Ρώμης και χρησιμοποιόταν για αθλητικούς κυρίως αγώνες.

Ιστορία
-------

### Κατασκευή και σχεδίαση

Το Στάδιο του Δομιτιανού κτίστηκε το 86 μ.Χ. ως μέρος του οικοδομικού προγράμματος του Αυτοκράτορα, στο Πεδίο του Άρεως, έπειτα από τη βλάβη ή κατάρρευση των περισσοτέρων κτηρίων της περιοχής από την πυρκαγιά του 79 μ.Χ. Ήταν ο πρώτος μόνιμος χώρος στη Ρώμη για αθλητικούς αγώνες. Έγινε αντίγραφο του Ελληνικού προτύπου για τα Στάδια με 15.000-20.000 θέσεις· ήταν ένας μικρότερος, πιο κατάλληλος χώρος από τον Μεγάλο Ιππόδρομο για αγώνες δρόμου. Η υποδομή και τα υποστηρίγματα έγιναν από πλίνθους και κονίαμα -ένα στιβαρό, επιβραδυντικό στη φωτιά και σχετικά φθηνό υλικό- επενδυμένο με μάρμαρο. Στο στυλ οι προσόψεις του θα έμοιαζαν με αυτές του Κολοσσαίου· το δάπεδό του ακολουθεί το ίδιο επίμηκες, πεταλοειδές σχέδιο του Μεγάλου Ιπποδρόμου, αν και σε πολύ μικρότερη κλίμακα. Διάφορες σύγχρονες εκτιμήσεις κρίνουν το μήκος του στίβου (arena) σε περίπου 200-250 μ. Το ύψος της εξωτερικής περιμέτρου, από τα πιο επάνω έδρανα ως το γύρω έδαφος, είναι 30 μ. και η εσωτερική περίμετρος, από τα έδρανα ως την αρένα, είναι 4,5 μ. Η διάταξη αυτή προσφέρει μία καθαρή θέα στην αρένα από τα περισσότερα καθίσματα. Η τυπικά Ελληνική διάταξή του, τού έδωσε το ελληνικό, σε λατινική απόδοση, όνομά του: Στάδιο *των αγώνων (in agones)*. Το επίπεδο άκρο του πετάλου είχε δύο εισόδους, που καθεμία είχε δύο στοές, σε δύο ορόφους. Η περίμετρος του Σταδίου είχε αψίδες κάτω από τα επίπεδα των εδράνων, με ημικίονες από τραβερτίνη μεταξύ των εσοχών (cavea). Στην αρένα ο συνεχής διάδρομος ήταν, υποθέτουμε, γύρω από μία υπερυψωμένη σπίνα.

Το οικοδόμημα ήταν το βορειότερο από τη σειρά μνημειωδών κτηρίων στο Πεδίο του Άρεως. Στα νότια αυτού ήταν το μικρότερο Ωδείο του Δομιτιανού, που χρησιμοποιούσαν για μουσικές συναυλίες, τραγούδι ή αγορεύσεις. Στο νοτιότερο άκρο του Πεδίου του Άρεως δέσποζε το Θέατρο του Πομπήιου, που αποκαταστάθηκε από τον Δομιτιανό κατά το ίδιο πρόγραμμα αναδόμησης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 14236. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
2. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 14236. Ανακτήθηκε στις 30  Ιουλίου 2018.

Πηγές
-----

* Humphrey, John H. Roman Circuses: Arenas for Chariot Racing, University of California Press, 1986, p.3: link Humphrey gives a seating capacity estimate of 150,000 for the Circus Maximus.
* Cassius Dio, Roman History, (epitome), 78, 25.2: link This ruinous Colosseum fire was caused by lightning – one of many divine signs to anticipate the death of the emperor Macrinus.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 257574168

 |

 |
Συντεταγμένες: 41°53′39.8″N 12°28′10.6″E﻿ / ﻿41.894389°N 12.469611°E﻿ / 41.894389; 12.469611

Η **Σάντα Μαρία ντελ Ορατσιόνε ε Μόρτε** (ιταλ. *Santa Maria dell’ Orazione e Morte* [μτφ. *Αγία Μαρία της Προσευχής και του Θανάτου*]) είναι χριστιανικός ναός στην πόλη της Ρώμης, στην περιοχή που ονομάζεται Κάμπο ντε Φιόρι, και συγκεκριμένα στην αριστοκρατική Βία Τζούλια.

Σε αυτήν την εκκλησία, που είναι αφιερωμένη στην Αγία Μαρία της Προσευχής και του Θανάτου, δίνεται έμφαση στο θέμα του θανάτου με μακάβριες απεικονίσεις. Οι πόρτες και τα παράθυρα στην εντυπωσιακή μπαρόκ πρόσοψη του Φερνάντο Φούγκα είναι διακοσμημένα με φτερωτά κρανία. Πάνω από την κεντρική είσοδο υπάρχει μια κλεψύδρα που συμβολίζει το θάνατο. 

Το 16ο αιώνα συστάθηκε εδώ μια αδελφότητα πιστών που περισυνέλεγε τα πτώματα αγνώστων νεκρών και τους έθαβε με χριστιανικό τρόπο. Η αδελφότητα, που ιδρύθηκε κατά τη δεκαετία του 1560, συνεχίζει μέχρι σήμερα το φιλανθρωπικό της έργο. Οι κηδείες λάμβαναν χώρα στο δικό τους νεκροταφείο, που κάποτε βρισκόταν στις όχθες του Τίβερη πλάι στο ναό. Ο αρχιτέκτων της εκκλησίας και ο Σαν Κάρλο Μπορρομέο ήταν μέλη της αδελφότητας.

*Κουτί για προσφορές στον ναό.*
Ο ναός χτίστηκε αρχικά το 1575 και ξαναχτίστηκε από τον Φούγκα το 1733 σε ελλειπτικό σχέδιο. Στο εσωτερικό υπάρχουν τοιχογραφίες του Τζιοβάνι Λανφράνκο που απεικονίζουν τον *Άγιο Αντώνιο Άμποτ* και των *Άγιο Παύλο των Θηβών*. Στο πρώτο παρεκκλήσι δεξιά υπάρχει ο *Μυστικός Γάμος της Αγίας Αικατερίνης*, ενώ η Αγία Τράπεζα είναι διακοσμημένη με μια *Σταύρωση* (1680) από τον Τσίρο Φέρρι. Στο πρώτο παρεκκλήσι αριστερά υπάρχει η *Ανάπαυση κατά τη Φυγή στην Αίγυπτο*, ζωγραφισμένη από τον Λορέντζο Μαζούτσι.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  *dati.beniculturali.it*.

Πηγές
-----

* «Ρώμη», από τη σειρά Οδηγοί του Κόσμου, εκδ. Καθημερινή, Dorling Kindersley

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 241905876
* GND: 7613332-1

 |

 |
Ο **Στάθης Αγγελούσης** (1945 - Αθήνα, 1η Σεπτεμβρίου 2012) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας. Χρημάτισε βουλευτής Φθιώτιδας από το 2003 ως το 2004.

Βιογραφία
---------

Πολιτεύτηκε στη Φθιώτιδα, όπου ασχολήθηκε και με την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Στις 28 Ιανουαρίου 2003 έγινε βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία καταλαμβάνοντας την έδρα του Αθανάσιου Χειμάρα..

Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010 τέθηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου για τον νεοσύστατο δήμο Λοκρών.

Πέθανε σε ηλικία 67 ετών το 2012 και η κηδεία του έγινε από το ναό του Αγίου Γεωργίου στον Έξαρχο Λοκρίδας. Ήταν παντρεμένος και απέκτησε 2 παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  "Έφυγε" ο πρώην βουλευτής Φθιώτιδας Στάθης Αγγελούσης, Madata.gr, 1-9-2012.
2. ↑  Κοινοβουλευτική θητεία του Στάθη Αγγελούση, στον ιστότοπο της Βουλής των Ελλήνων
Η **Σάντα Μπάρμπαρα** (αγγλικά: *Santa Barbara*) είναι πόλη και ανήκει στην ομώνυμη κομητεία, που βρίσκεται στην πολιτεία της Καλιφόρνιας. Η πόλη βρίσκεται μεταξύ του όρους Σάντα Ινιέζ και του Ειρηνικού Ωκεανού. Κατά την απογραφή του 2010 η πόλη είχε πληθυσμό 88,410 τοποθετώντας την στη δεύτερη θέση στην κομητεία, πίσω από την Σάντα Μαρία.

Ιστορία
-------

Ο Πορτογάλος εξερευνητής Ζοάο Καμπρίλιο έφτασε στην περιοχή το 1542. Το 1602 ο Ισπανός εξερευνητής Σεμπάστιαν Βισκαΐνο έδωσε το όνομα Σάντα Μπάρμπαρα στο κανάλι όπως επίσης και σε ένα νησί του καναλιού. Οι πρώτοι Ευρωπαίοι κάτοικοι της περιοχής ήταν Ισπανοί, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν το 1782. Το πιο δραματικό γεγονός της ισπανικής περιόδου ήταν ένας ισχυρότατος σεισμός που έγινε το 1812, έντασης 7,1 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ και το τσουνάμι που ακολούθησε κατέστρεψε ολόκληρη την πόλη. Η ισπανική περίοδος τελείωσε το 1822, μαζί με το τέλος του πολέμου της Μεξικάνικης Ανεξαρτησίας. Η περιοχή έμεινε υπό μεξικανική κυριαρχία μόλις 24 χρόνια. Στα τέλη του 1846 περιήλθε υπό την κατοχή των ΗΠΑ, ύστερα από τη νίκη τους στον αμερικανικομεξικανικό πόλεμο και το επόμενο έτος έγινε επίσημα μέρος τους.

Γεωγραφία
---------

Η Σάντα Μπάρμπαρα βρίσκεται περίπου 145 χιλιόμετρα δυτικά-βορειοδυτικά από το Λος Άντζελες. Ο χαρακτηρισμός της ως αμερικάνικη ριβιέρα, οφείλεται στο γεγονός ότι η γεωγραφία και το κλίμα της περιοχής, είναι όμοια με αυτό της βόρειας ακτής της Μεσογείου (ειδικότερα της νότιας Γαλλίας) όπου είναι γνωστή ως Ριβιέρα.

Κλίμα
-----

Το κλίμα της χαρακτηρίζεται μεσογειακό, κύριο χαρακτηριστικό ολόκληρης της ακτής της Καλιφόρνιας. Επειδή η πόλη βρίσκεται κατά μήκος του ωκεανού, επηρρεάζεται από την αύρα του, με αποτέλεσμα να έχει ζεστότερο χειμώνα και δροσερότερο καλοκαίρι σε σύγκριση με άλλα μέρη που βρίσκονται μακρύτερα από την ακτή. Κατά το χειμώνα, πλήττουν την Καλιφόρνια καταιγίδες, που προκαλούν μεγάλης έντασης βροχοπτώσεις. Η
περιοχή δέχεται υψηλότερη βροχόπτωση σε σχέση με άλλες παραλιακές περιοχές, εξαιτίας του όρους Σάντα Ινιές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 3295. Ανακτήθηκε στις 6  Αυγούστου 2018.
2. ↑  www.santabarbaraca.gov/gov/cityhall/council/meet/rrowse.asp. Ανακτήθηκε στις 23  Μαρτίου 2022.
3. ↑  United States Census Bureau: «2016 U.S. Gazetteer Files» (Αγγλικά) United States Census Bureau. Ουάσινγκτον. 2016.
4. ↑  «United States Census 2010». *2010 United States Census*. Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2020.
5. ↑  *Απογραφές των Ηνωμένων Πολιτειών 2020*. data.census.gov/cedsci/table?t=Populations+and+People&g=0100000US%2C%241600000&y=2020. Ανακτήθηκε στις 1  Ιανουαρίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Santa Barbara, California στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 143055000
* LCCN: n79081574
* GND: 4118400-2
* SUDOC: 121367517
* BNF: cb137352036 (data)
* NKC: xx0041215

 |

 |
Οι **Φαριγουνίδες** ήταν ιρανική δυναστεία του Γκουζγκάν (σημερινό βόρειο Αφγανιστάν) στα τέλη του 9ου, 10ου και αρχές του 11ου αιώνα μ.Χ.

Ο πρώτος εμίρης των Φαριγουνιδών που αναφέρεται στην ιστορία ήταν ο Αχμάντ ιμπν Φαριγούν. Ο Αχμάντ, μαζί με τον εμίρη των Μπανιτζουριδών, Αμπού Νταούντ Μουχάμμαντ ιμπν Αχμάντ, υποχρεώθηκε να αναγνωρίσει ως επικυρίαρχό του τον ηγέτη των Σαφαριδών, Αμρ ιμπν Λαΐθ. Μετά όμως από σύντομο χρονικό διάστημα, ο Αμρ ηττήθηκε και αιχμαλωτίστηκε από τους Σαμανίδες. Οι Φαριγουνίδες έγιναν τότε και παρέμειναν υποτελείς και σύμμαχοι των Σαμανιδών μέχρι την ανατροπή των τελευταίων στα τέλη του 10ου αιώνα. Τον Αχμάντ ιμπν Φαριγούν διαδέχθηκε ο γιος του, Αμπούλ Χαρίθ Μουχάμμαντ, ο οποίος επέκτεινε την επιρροή των Φαριγουνιδών, συλλέγοντας φόρους από συγκεκριμένα τμήματα της περιοχής της Γκουρ.

Ο Αμπούλ Χαρίθ Μουχάμμαντ πέθανε πιθανώς λίγο μετά το 982, και ο γιος του, Αμπούλ Χαρίθ Αχμάντ, σύρθηκε σε εμφύλιους πολέμους που έλαβαν χώρα στο εμιράτο των Σαμανιδών κατά τα χρόνια της παρακμής του. Συγκεκριμένα, κατόπιν διαταγής του Σαμανίδη εμίρη Νουχ ιμπν Μανσούρ, επιτέθηκε στον ηγέτη των ανταρτών, Φαΐκ, αλλά ηττήθηκε. Οι Φαριγουνίδες σύμπηξαν συμμαχίες και μέσω γάμων με τους Γαζναβίδες. Η κόρη του Αμπούλ Χαρίθ Αχμάντ παντρεύτηκε το γιο του Σεμπούκ Τιγκίν, Μαχμούντ, ενώ η αδελφή του Μαχμούντ παντρεύτηκε τον γιο του Αμπούλ Χαρίθ Αχμάντ, Νασρ Μουχάμμαντ. Ο Αμπούλ Χαρίθ Αχμάντ συνέδραμε τις δυνάμεις του Σεμπούκ Τιγκίν στη Χεράτ εναντίον του Φαΐκ και του εμίρη των Σιμτζουριδών, Αμπού Αλί, στη μάχη όπου οι Γαζναβίδες και οι Φαριγουνίδες επικράτησαν. Οι Γαζναβίδες αμέσως μετά υποσκέλισαν τους Σαμανίδες στο Χορασάν και οι Φαριγουνίδες έγιναν υποτελείς τους.

Ο Αμπούλ Χαρίθ πέθανε το έτος 1000 περίπου, και τον διαδέχθηκε ο Αμπού Νασρ Μουχάμμαντ. Ο Αμπού Νασρ Μουχάμμαντ απολάμβανε της εμπιστοσύνης του Μαχμούντ της Γκάζνας. Το 1008 πολέμησε στο κέντρο της παράταξης των Γαζναβιδών εναντίον των Καραχανιδών έξω από την πόλη Μπαλχ της Βακτριανής και τον επόμενο χρόνο συνόδευσε τον Μαχμούντ της Γκάζνας στην εκστρατεία του στην Ινδία. Επιπλέον πάντρεψε μια κόρη του με τον γιο του Μαχμούντ, Μουχάμμαντ της Γκάζνας. Όταν ο Αμπού Νασρ Μουχάμμαντ πέθανε, το 1010 περίπου, ο γαμπρός του, Μουχάμμαντ της Γκάζνας, πήρε την εξουσία στο Γκουζγκάν, παρόλο που ο Αμπού Νασρ Μουχάμμαντ είχε ένα γιο, τον Χασάν. Το γεγονός αυτό τερμάτισε την εξουσία και συνακόλουθα τη δυναστεία των Φαριγουνιδών.
Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Βασίλειο της Σερβίας στις 26 Σεπτεμβρίου του 1889. Το αποτέλεσμα ήταν συντριπτική νίκη για το Λαϊκό Ριζοσπαστικό κόμμα το οποίο κέρδισε 102 από τις 117 έδρες στην Εθνοσυνέλευση. Στην εκλογική αναμέτρηση συμμετείχαν μόλις δύο πολιτικά κόμματα.

Οι εκλογές είχαν προγραμματιστεί αρχικά για το Νοέμβριο, αλλά αργότερα άλλαξε η ημερομηνία για τον Σεπτέμβριο. Ο βασιλιάς Μίλαν είχε παραιτηθεί τον Φεβρουάριο του 1889, και αναμένονταν νέες εκλογές, αλλά τον Μάρτιο αποφασίστηκε από τους αντιβασιλείς ότι θα γίνουν πρόωρες εκλογές λόγω του ότι ο διάδοχος Αλέξανδρος ήταν ανήλικος και δεν μπορούσε να πάρει τον συνταγματικό όρκο ενώπιον της Εθνικής Συνέλευσης. Αυτό ήταν κατά παράβαση του συντάγματος, το οποίο απαιτούσε από τους αντιβασιλείς να συγκαλέσουν άμεσα εκλογές
. Το Φιλελεύθερο κόμμα δεν αμφισβήτησε την εκλογή. Η νέα εθνοσυνέλευση συνεδρίασε πρώτη φορά στις 18 Οκτωβρίου.

Αποτελέσματα
------------

| Κόμμα | Ψήφοι | ποσοστό % | Έδρες |
| --- | --- | --- | --- |
| Λαϊκό Ριζοσπαστικό κόμμα | 158,635 | 87.88 | 102 |
| Φιλελεύθερο κόμμα | 21,874 | 12.12 | 15 |
| **Σύνολο** | **180,509** | **100** | **117** |
| Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι / προσέλευση | 254,000 | 71.07 | – |
| Πηγή: The Times |

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Servia", *The Times*, 22 April 1889
2. 1 2  "Servia", *The Times*, 2 October 1889
3. ↑  "Servia", *The Times*, 14 February 1889
4. ↑  "Servia", *The Times*, 28 February 1889
5. ↑  "King Milan's Abdication", *The Times*, 8 March 1889
6. 1 2  "Servia", *The Times*, 11 March 1889
7. 1 2  "Servia", *The Times*, 9 October 1889

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εκλογές και Δημοψηφίσματα στη Σερβία |
| --- |
|  |
| Βουλευτικές εκλογές | 
* 1858
* 1861
* 1864
* 1867
* 1870
* 1875
* 1877
* 1880
* 1884
* 1886
* Μαρτίου 1888
* Νοεμβρίου 1888
* 1889
* Μαρτίου 1893
* Μαΐου 1893
* 1895
* 1903
* 1905
* 1906
* 1907
* 1908
* 1912
* 1990
* 1992
* 1993
* 1997
* 2000
* 2003
* 2007
* 2008
* 2012
* 2014
* 2016
 |
|  |
| Προεδρικές εκλογές | 
* 1990
* 1992
* Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 1997
* Δεκεμβρίου 1997
* Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 2002
* Δεκεμβρίου 2002
* 2003
* 2004
* 2008
* 2012
* 2017
 |
|  |
| Βουλευτικές εκλογέςΑυτόνομων επαρχιών | 
Βοϊβοντίνα
1992
1996
2000
2004
2008
2012
Κοσσυφοπέδιο
2001
2004
2007
2010
2014 |
|  |
| Δημοτικές εκλογές | 
* 1992
* 1996
* 2000
* 2004
* 2008
* 2012
* 2014
 |
|  |
| Δημοψηφίσματα | 
* 1990
* Μαΐου 1992
* Οκτωβρίου 1992
* 1998
* 2006
* 2012
 |

 |
Η **Συνθήκη Ειρήνης του 1468** είναι η δεύτερη αρχαιότερη συνθήκη που αφορούσε ελλαδικό χώρο αμέσως μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453 και ύστερα από την Συνθήκη Νάξου του 1454. Συνάφθηκε μεταξύ της Γαληνότατης Δημοκρατίας της Βενετίας και του Μωάμεθ Β΄ το 1468 και αφορούσε κυρίως τα κάστρα και κάποιες περιοχές της Πελοποννήσου.

Συγκεκριμένα, με βάση το καθεστώς που είχε δημιουργηθεί μέχρι το έτος εκείνο, από τα συνολικά 122 κάστρα της Πελοποννήσου παρέμειναν στη κατοχή των Βενετών μόνο τα 26, ενώ περισσότερα από 40 ήταν ήδη κατεστραμμένα. Σε 50 από τα υπόλοιπα με την συνθήκη αυτή υψώθηκε η σημαία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας μεταξύ των οποίων και στο παλαιό βενετσιάνικο κάστρο στο Γεράκι Λακωνίας. Παράλληλα, η Βενετία διατήρησε όλες τις παλαιές κτήσεις της, εκτός από το Άργος, συνεχίζοντας να διατηρεί κατοχή και εξουσία στη Μάνη και στη Μονεμβάσια καθώς και στην Εύβοια.

Δείτε επίσης
------------

* Συνθήκη Νάξου
* Συνθήκη Κωνσταντινούπολης (1479)
Η **Σοφία φον Ντάνχοφ** (*Sophie von Dönhoff*, γεννημένη ως Σοφία Φρειδερίκη Ιουλιανή *Sophie Friederike Juliane*, 17 Οκτωβρίου 1768 - 28 Ιανουαρίου 1838) ήταν Γερμανίδα αυλικός, Κυρία Επί Των Τιμών της Βασίλισσας Φρειδερίκης Λουίζας και η μοργανατική σύζυγος του Βασιλιά Φρειδερίκου Γουλιέλμου Β΄ της Πρωσίας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1768 στην Ανατολική Πρωσία, και ήταν κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου φον Ντάνχοφ και της Άννας Σοφίας φον Λάνγκερμαν.

Περιγράφεται ως ταλαντούχα πιανίστρια και τραγουδίστρια, θαυμάζονταν για την ελκυστική της ομορφιά. Τράβηξε την προσοχή του βασιλιά λίγο μετά το θάνατο της Ιουλίας φον Φος, και επέμεινε στους ίδιους όρους με την προκάτοχό της, δηλαδή τη συγκατάθεση της βασίλισσας για έναν «μοργανατικό γάμο» και μια προίκα.

Παντρεύτηκαν στις 11 Απριλίου 1790 στο Παλάτι Σαρλότενμπουργκ. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:

* τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο (1792-1850), παντρεύτηκε την Ματθίλδη Αουρόρα Μάσενμπαχ. Απέκτησαν 8 παιδιά.
* την Σοφία *Ιουλία* (1793-1848), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Φερδινάνδο του Άνχαλτ-Κέτεν. Δεν απέκτησαν παιδιά.

Σε αντίθεση με την Ιουλία φον Φος, η οποία είχε συμπεριφερθεί με διακριτική ευγένεια, η Σοφία ήταν μια τυχάρπαστη και υπεροπτική θρασύτητα που προσπάθησε να αντιμετωπιστεί σαν βασίλισσα και όχι ως μοργανατική σύζυγος απαιτώντας όλοι στην αυλή να της δώσουν προτεραιότητα.

Προσπάθησε επίσης να επηρεάσει τον βασιλιά εναντίον της Βιλελμίνης φον Λίχτεναου και του Επισκόπου Βέρντερ και να συμμετάσχει στις υποθέσεις του κράτους, συμβουλεύοντάς τον να μην συμμετάσχει στον πόλεμο εναντίον της Γαλλίας, απειλώντας ότι θα τον παρατούσε εντελώς, αν μπήκε με μια τέτοια τόσο σημαντική και δύσκολη επιχείρηση, όπως αυτή της εισβολής στη Γαλλία. 

Ο βασιλιάς, ωστόσο, την συμβούλεψε να αποφύγει την πολιτική, απωθήθηκε από την ιδιοσυγκρασία της και άρχισε να την παραμελεί, γεγονός που την έκανε να αντιδράσει με μεγαλύτερη οργή. Τελικά μετά απείρες απειλές και προκλήσεις, το ζευγάρι χωρίστηκε το 1792. Το 1805, η Σοφία αγόρασε ένα αγρόκτημα, στο Όμπερμπαρνιμ, όπου έζησε το υπόλοιπο της ζωής της.

Πέθανε στις 28 Ιανουαρίου 1838 στο Μπίρμπαουμ του Βρανδεμβούργου σε ηλικία 69 ετών.

Παραπομπές
----------

* Chronik des Dorfes Beerbaum Αρχειοθετήθηκε 2009-11-14 στο Wayback Machine.
* Jörg Kirschstein: Kurzbiographie Αρχειοθετήθηκε 2012-01-15 στο Wayback Machine.
* 
* Αρχειοθετήθηκε 2021-11-01 στο Wayback Machine. Das dort abgebildete Porträt ist nach neuen Erkenntnissen das richtige von Sophie Juliane Friederike Gräfin von Dönhoff.

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
2. ↑  «Preussen.de». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Δεκεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2020.
3. ↑  Atkinson, Emma Willsher: *Memoirs of the queens of Prussia*, London : W. Kent

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σοφία φον Ντένχοφ** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81661894
* GND: 137475578

 |

 |
Ο **Σεραφείμ Β. Σεραφείμ** ήταν Σερραίος ζωγράφος, αγιογράφος και φωτογράφος, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε το πρώτο μισό του 20ού αιώνα στις Σέρρες.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Σεραφείμ Β. Σεραφείμ γεννήθηκε στις Σέρρες την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα περίπου. Υπήρξε πρωταρχικά αγιογράφος. Στην Ιερά Μητρόπολη Σερρών σώζεται εικόνα *διά χειρός Σεραφείμ Β. Σεραφείμ*. Σε επαγγελματικό οδηγό της Μακεδονίας, που εκδόθηκε την περίοδο του Μεσοπολέμου, υπάρχει καταχώριση για τα *Ζωγραφεία* του Σεραφείμ Σεραφείμ στις Σέρρες. Στη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας ακολούθησε τον Ελληνικό Στρατό ως φωτογράφος της 7ης Μεραρχίας, η οποία μαζί με την 10η Μεραρχία αποτελούσαν το Γ΄ Σώμα Στρατού. Κάτω από τον ανελέητο ήλιο της Ανατολής τραβούσε φωτογραφίες από την εκστρατεία του Ελληνικού Στρατού, σφραγίζοντάς τες με τη σφραγίδα του: «**Σεραφείμ Β. Σεραφείμ, Ζωγράφος - Φωτογράφος, Σέρραι**». Αρκετές από τις φωτογραφίες που τράβηξε στη διάρκεια αυτής της εκστρατείας έγιναν οι βάσεις για τη δημιουργία ζωγραφικών πινάκων, όταν επέστρεψε στις Σέρρες. Κάποια από τα ζωγραφικά αυτά έργα αναπαρήγαγε ο Κερκυραίος εκδότης Ασπιώτης σε χρωμολιθόγραφα καρτ ποστάλ περί το 1925.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τα λιγοστά βιογραφικά στοιχεία του Σεραφείμ Σεραφείμ αντλήθηκαν από το δίτομο βιβλίο *Εικονογραφημένη Ιστορία των Σερρών*, του Σερραίου δημοσιογράφου, συγγραφέα και εκδότη Βασίλη Ι. Τζανακάρη, Σέρρες 1991 & 1995, τ. Α΄, σελ. 317-332 & τ. Β΄, σελ. 109, καθώς και από το άρθρο του Νίκου Δ. Καράμπελα, «Καρτ-ποστάλ Ασπιώτη από την εκστρατεία της Μικράς Ασίας 1919-1922 με έργα του Σεραφείμ Β. Σεραφείμ,», στο περιοδικό *συλλογές*, Αθήνα, τχ. 166 (Απρίλιος 1998), σελ. 291-293.
2. ↑  Βασίλης Ι. Τζανακάρης, *Εικονογραφημένη Ιστορία των Σερρών*, Σέρρες, 1991, τ. Α΄, σελ. 318.
3. ↑  Βλ. Νίκος Δ. Καράμπελας, «Καρτ-ποστάλ Ασπιώτη από την εκστρατεία της Μικράς Ασίας 1919-1922 με έργα του Σεραφείμ Β. Σεραφείμ,», περιοδικό *συλλογές*, Αθήνα, τχ. 166 (Απρίλιος 1998), σελ. 291.
4. ↑  Βλ. Νίκος Δ. Καράμπελας, *ό. π.*, σελ. 292-293.

Γκαλερί
-------
Ο **Σιδέρης Πράτσικας** ήταν έμπορος, κτηματίας και πολιτικός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Δρόβιανη Ηπείρου και εγκαταστάθηκε στην Πάτρα μετά την Επανάσταση. Ασχολήθηκε με το εμπόριο, στο οποίο διακρίθηκε, ίδρυσε την ασφαλιστική εταιρεία "Η Πρόοδος" και αγόρασε τεράστιες εκτάσεις γης. Τιμήθηκε από τον βασιλιά Όθωνα με τον Χρυσό Σταυρό και το 1847 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Πατρών. Το 1850 εξελέγη βουλευτής Πατρών.

Απεβίωσε στις 14 Ιουλίου 1858 στην Πάτρα. Δεν ήταν παντρεμένος.

Πηγές
-----

1. 1 2  Νίκος Μπακουνάκης, *Πάτρα 1828-1860. Μια ελληνική πρωτεύουσα στον 19ο αιώνα*, Αθήνα: Καστανιώτης, 1995 (2η έκδοση), σελ. 235-236. ISBN 960-03-0000-3 (1η έκδοση: 1988).
Ο **Σοφιανός** (-1711), υπήρξε σημαντική θρησκευτική προσωπικότητα της εποχής του στην περιοχή της Ηπείρου.

Γεννήθηκε πιθανότατα στο χωριό Πολύτσιανη (περιοχή Πωγωνίου της Βορείου Ηπείρου). Έμεινε γνωστός από τη στιγμή που ανέλαβε επίσκοπος Δρυινουπόλεως (περιοχή Αργυροκάστρου, Δέλβινου, Χειμάρρας). Το 1672 ίδρυσε στο τοπικό μοναστήρι του Αγίου Αθανασίου σχολείο. Την εποχή που έζησε οι εξισλαμισμοί ήταν ιδιαίτερα σύνηθες φαινόμενο. Ο ίδιος θέλοντας να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση περιόδευε από χωριό σε χωριό για να πείσει τον κόσμο να διατηρήσει τις παραδόσεις και την θρησκεία του. Το 1711, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του, παραιτείται από τα ιερατικά καθήκοντα και γίνεται μοναχός για να αποδοθεί αποκλειστικά στο κηρυκτικό και ιεραποστολικό του έργο. Λόγω το χαρακτήρα του ήταν ιδιαίτερα σεβαστός ακόμη και από τους μουσουλμάνους, λόγω του χαρακτήρα και του ήθους του. 

Παρόλο που δεν έχει ανακηρυχθεί Άγιος από την εκκλησία, στην πατρίδα του, την Πολύτσιανη, τιμάται με μεγάλες θρησκευτικές τιμές εφάμιλλες Αγίου.

Ο Σοφιανός θεωρείται ο πρόδρομος του Κοσμά του Αιτωλού στην ευρύτερη περιοχή της Βορείου Ηπείρου.

Πηγές
-----

* Ήπειρος. 4,000 χρόνια ελληνικού πολιτισμού. Εκδοτική Αθηνών.
* Albania's Captives. Pyrrhus Ruches. Argonaut, 1965. (αγγλικά)