recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Πρόεδρος της Τσεχικής Δημοκρατίας** (επίσημα: **Πρόεδρος της Δημοκρατίας**), είναι ο αρχηγός κράτους της Τσεχικής Δημοκρατίας. Σε αντίθεση με τους ομολόγους τους στην Αυστρία και την Ουγγαρία, που γενικά θεωρούνται τελετουργικές μορφές, ο Τσέχος πρόεδρος έχει σημαντικό ρόλο στις πολιτικές υποθέσεις.ref>William M. Mahoney (2011). *The History of the Czech Republic and Slovakia*. ABC-CLIO. σελ. 7. ISBN 9780313363061. </ref> Δεδομένου ότι πολλές από τις αρμοδιότητές του μπορούν να ασκηθούν τόσο με τη δική του υπογραφή όσο και με την υπογραφή του πρωθυπουργού της Τσεχικής Δημοκρατίας, η ευθύνη για τα πολιτικά θέματα μοιράζεται μεταξύ του πρωθυπουργού και του προέδρου.

Μέχρι το 2012, ο πρόεδρος εκλεγόταν από το Κοινοβούλιο της Τσεχικής Δημοκρατίας. Τον Φεβρουάριο του 2012 ο νόμος άλλαξε και πλέον ψηφίζεται από τον λαό. 

Η θητεία του Προέδρου είναι πενταετής.  Οι υποψήφιοι πρέπει να είναι τουλάχιστον 40 ετών και να μην έχουν εκλεγεί δύο φορές συνεχόμενα. 

Μέχρι στιγμής, μόνο δύο άτομα κατέχουν τη θέση του προέδρου της Τσεχικής Δημοκρατίας μετά τη διάλυση της Τσεχοσλοβακίας το 1993. Και οι δύο έφτασαν τον μέγιστο αριθμό επιτρεπόμενων θητειών, δηλαδή δύο θητείες. Οι δύο πρόεδροι εξελέγησαν από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Τσεχικής Δημοκρατίας και τη Γερουσία της Τσεχικής Δημοκρατίας για περίοδο πέντε ετών.

Σημερινός πρόεδρος της χώρας είναι ο Πετρ Πάβελ ο οποίος κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2023 και ανέλαβε καθήκοντα στις 9 Μαρτίου 2023.

Λόγοι καθαίρεσης ενός προέδρου
------------------------------

Εκτός από το θάνατο, υπάρχουν μόνο τρεις λόγοι για να καθαιρεθεί ένας πρόεδρος:

1. Αν παραιτηθεί με αίτημα του στον πρόεδρο της Γερουσίας.
2. Αν θεωρηθεί ανίκανος να εκτελέσει τα καθήκοντά του για "σοβαρούς λόγους", μέσω κοινής απόφασης της Γερουσίας και του Επιμελητηρίου  - αν και ο πρόεδρος μπορεί να προσφύγει στο Συνταγματικό Δικαστήριο για να αποτρέψει αυτό το ψήφισμα.
3. Αν κατηγορηθεί από τη Γερουσία για εσχάτη προδοσία και καταδικαστεί από το Συνταγματικό Δικαστήριο.

Κατάλογος
---------

* Κύριο λήμμα: Κατάλογος προέδρων της Τσεχίας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σύνταγμα της Τσεχίας. *Άρθρα 54–66 (αναφέρονται ιδιαίτερα στην Προεδρία).*
* Επίσημη ιστοσελίδα της κατοικίας του Προέδρου

Παραπομπές
----------

1. ↑  Thompson, Wayne C. (2008). *The World Today Series: Nordic, Central and Southeastern Europe 2008*. Harpers Ferry, West Virginia: Stryker-Post Publications. ISBN 978-1-887985-95-6.
2. ↑  «Prezident Klaus má nárok na 50tisícovou rentu i státní důchod» (στα Τσεχικά). Mladá fronta DNES. 17 Ιουνίου 2011.
3. ↑  «Retired Gen. Pavel wins election to become Czech president». *Associated Press* (στα Αγγλικά). 28 Ιανουαρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2023.
4. ↑  Tait, Robert (28 Ιανουαρίου 2023). «Petr Pavel wins landslide victory in Czech presidential elections». *The Guardian* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2023.
5. ↑  Pirodsky, Jason (28 Ιανουαρίου 2023). «Petr Pavel elected President of the Czech Republic». *www.expats.cz* (στα Αγγλικά).
6. ↑  Constitution of the Czech Republic, Art. 61
7. ↑  Constitution of the Czech Republic, Art. 87
Ο **Ντουρ** είναι ένα ποτάμι στην επαρχία (ντζονγκχάγκ) Μπουμθάνγκ στα βορειοανατολικά του Μπουτάν.

Ο Ντουρ είναι μήκος περίπου 20 χλμ. και στη συνέχεια, ρέει μαζί με τον Ραμλίνγξ διαμορφώνοντας τον Μεντσουγκάνγκ. Κατά μήκος των εκβολών του ποταμού βρίσκονται ιαματικές πηγές.

Η περιοχή γύρω από τον Ντουρ είναι ως επί το πλείστον δάσος κωνοφόρων όπου μεγαλώνει το δέντρο Pinus wallichiana. Η περιοχή είναι γνωστή για την εξαιρετικά πλούσια χλωρίδα. Στη στενή κοιλάδα του ποταμού υπάρχουν πολλά ενδημικά φυτά όπως το Lilium sherriffiae, ένα σπάνιο είδος κρίνου. Το σπάνιο είδος Pedicularis dhurensis παίρνει το όνομά του από το ποτάμι.
Ο **Κόιντος Μάρκιος Βάρεας Σοράνος**, λατιν.: Quintus Marcius Barea Soranus (α' ήμισυ του 1ου αι.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός. Ήταν αντικαταστάτης ύπατος το έτος 34, μαζί με τον Τίτο Ρούστιο Νούμιο Γάλλο· και ανθύπατος της Αφρικής το διάστημα 41-43.

Μία επιγραφή που βρέθηκε στην Ιππώνα (Hippo Regius, δυτικά της Καρχηδόνας) παρέχει πληροφορίες για τον Σοράνο.  Η αναφορά του σε αυτή την επιγραφή μαρτυρεί ότι το όνομα (praenomen) του πατέρα του ήταν Γάιος. Ο Σοράνος ήταν ένας από τους quindecimviri sacris faciundis (δεκαπέντε άνδρες των ιερών τελετουργιών), τον σύλλογο (collegium) των Ρωμαίων ιερέων που ήταν επιφορτισμένοι με τη φροντίδα των μαντείων της Σίβυλας· επίσης διορίστηκε *fetial (ιερέας του Διός)*.

Άλλες επιγραφές που ανακτήθηκαν από αυτή την επαρχία, μαρτυρούν την επιρροή του εκεί: ο Σοράνος ελευθέρωσε έναν αριθμό Αφρικανών, οι οποίοι στη συνέχεια χρησιμοποίησαν το gentilicium (όνομα γένους, επώνυμο) "Marcius" ως δικά τους.

Οικογένεια
----------

Ο Σοράνος είναι γνωστό ότι είχε δύο γιους:

* Κόιντος Μάρκιος Βάρεα Σοράνο, αντικαταστάτης ύπατος το έτος 52.
* Κόιντος Μάρκιος Βάρεα Σούρα, συγκλητικός.
	+ Μαρκία π.29-πριν το 100, παντρεύτηκε τον Μάρκο Ούλπιο Τραϊανό συγκλητικό.
		- Τραϊανός 53-117, Ρωμαίος Αυτοκράτορας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  E. Mary Smallwood, *Documents Illustrating the Principates of Gaius, Claudius and Nero* (Cambridge, 1967), No. 405
2. ↑  Lepcis Magna: Romanization
Η **επαρχία Κιστόφσκι** (ρωσικά: Кыштовский райо́н‎) είναι διοικητική και δημοτική επαρχία (ραγιόν), μια από τις τριάντα επαρχίες στην Περιφέρεια Νοβοσιμπίρσκ στη Ρωσία. Βρίσκεται στα βορειοδυτικό τμήμα της περιφέρειας. Η έκταση είναι 11,101 χιλιόμετρα, ή 4,286 τετραγωνικά μίλια. Το διοικητικό κέντρο είναι το Κιστόβκα. Πληθυσμός: 12,399 (απογραφή 2010) Ο πληθυσμός της Κιστόβκα αποτελεί το 42,6% του πληθυσμού της επαρχίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Πρότυπο:OKATO reference
2. ↑  Law #200-OZ
3. 1 2  Russian Federal State Statistics Service (2011). «Всероссийская перепись населения 2010 года. Том 1» [2010 All-Russian Population Census, vol. 1]. *Всероссийская перепись населения 2010 года (2010 All-Russia Population Census)* (στα Ρωσικά). Federal State Statistics Service. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2012.

Πηγές
-----

* Πρότυπο:RussiaAdmMunRef/nvs/munlist
Ο **Θεόδωρος** ήταν βυζαντινός στρατηγός, πατρίκιος, πρωτοσπαθάριος από το σώμα των ευνούχων, κυβερνήτης του Θέματος Σικελίας, το 782.Ο Θεόδωρος στάλθηκε στη Σικελία από την αυτοκράτειρα Ειρήνη να καταστείλει την εξέγερση του Ελπίδιου.

Ο Θεόδωρος συγκέντρωσε στρατό από όλα τα Θέματα της αυτοκρατορίας και ξεκίνησε μαζί με τον Ιωάννη στον σχολαστικό, λογοθέτη των στρατιωτικών, με έναν μεγάλο στόλο για τη Σικελία. Στη Σικελία κατέστειλε την εξέγερση και αναφέρεται ότι έδωσε πολλές μάχες, ενώ προσπάθησε να φέρει κοντά στο Βυζάντιο τον πάπα και προετοίμασε το ταξίδι του ίδιου του πάπα στην Κωνσταντινούπολη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3   Nichanian-Prigent σελ. 117
2. ↑   Nichanian-Prigent σελ. 118

Πηγές
-----

* Mikaël Nichanian et Vivien Prigent, Les strateges de Sicile, De la naissance du thème au règne de Léon V\*</ref>
Ο **Σέργιος**, από την οικογένεια των Σεργίων, ήταν Δούκας της Νάπολης την περίοδο από το 1003 ή 1004 έως το 1034. Ονομαστικά ήταν υποτελής των Βυζαντινών, όπως ο πατέρας του πριν από αυτόν, είχε τους βυζαντινούς τίτλους του *πρόξενου* και του *δουξ*. 

Το 1024, παραδόθηκε στον *Πελλεγκρίνο*, αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας και αρχιεπίσκοπο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όταν ο τελευταίος ετοίμαζε να πολιορκήσει την Κάπουα εκ μέρους του αυτοκράτορα Ερρίκου Β΄. Ως αποτέλεσμα αυτού, κατηγορήθηκε για αδυναμία από τον Πρίγκιπα Πανδόλφο της Κάπουα, ο οποίος είχε ηττηθεί από τον Πελλεγκρίνο. Το 1026, ο Πανδόλφο, επιστρέφοντας από την αιχμαλωσία, πολιορκεί την παλιά του πρωτεύουσα, που τώρα κυβερνάται από τον Πανδόλφο Β΄, τον Κόμη του Τεάνο. Ο Βασίλειος Βοϊωάννης, ο Κατεπάνω της Ιταλίας, διαπραγματεύτηκε την παράδοση και έφερε τον Παντόλφο Β΄ στην στη Νάπολη, όπου ο Σέργιος του έδωσε άσυλο. Για αυτό, ο Σέργιος υπέστη την εχθρότητα του Πανδόλφο. Το επόμενο έτος (1027), όταν ο Βοϊωάννης ανακλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, ο Πανδόλφο επιτέθηκε στη Νάπολη και σε σύντομο χρονικό διάστημα τον συνέλαβε, προφανώς με δόλο. Ο Πάντολφο Β΄ διέφυγε στη Ρώμη και ο Σέργιο κρύφτηκε.

Το 1030 με την βοήθεια του νορμανδού Ράινουλφ Ντρένγκοτ έδιωξε τον Πανδόλφο και ξαναπήρε πίσω το δουκάτο, δίνοντας στον Ράινουλφ σύζυγο την κόρη του και την περιοχή της Αβέρσα ως φέουδο.

Το 1034, ο Πανδόλφο υποκίνησε μια εξέγερση στο Σορέντο και το προσάρτησε στην Κάπουα. Την ίδια χρονιά, η αδερφή του Δούκα της Νάπολης πέθανε και ο Ράινουλφ έκανε συμμαχία με τον Πανδόλφο. Απογοητευμένος και απελπισμένος, ο Σέργιος αποσύρθηκε σε μοναστήρι στο νησί Σαν Σαλβατόρε, όπου βρίσκεται τώρα το Καστέλ ντελ 'Όβο. Τον διαδέχθηκε ο γιος του, ο Ιωάννης Ε΄. Όταν ο Ιωάννης πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να ζητήσει στρατιωτική βοήθεια από τους Βυζαντινούς, ο Σέργιος εγκατέλειψε για λίγο τη μονή για να ηγηθεί του Δουκάτου ως αντιβασιλέας. Με την επιστροφή του Ιωάννη, ο Σέργιος επέστρεψε στο μοναστήρι του, όπου έζησε τουλάχιστον μέχρι τον Ιούνιο του το 1036.

Με αγνώστου ονόματος γυναίκα απέκτησαν τέσσερα παιδιά :

* Ιωάννης Ε΄, διαδοχός του σαν δουξ
* Μαρίνος, κατείχε το αξίωμα του *πρόξενου*
* Μπλάτα
* Άννα

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Charles Cawley, Southern Italy, Medieval Lands
Το **Εκλεκτορικό Παλάτι** (γερμανικά: Kurfürstliches Schloss‎) είναι κάστρο στο Άμπεργκ της Γερμανίας. Έπειτα από σειρά μεγάλων πυρκαγιών κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, μόνον η νότια πτέρυγα (*Neues Schloss*) παραμένει από το άλλοτε τριπτέρυγο παλάτι. Συνδέεται μέσω της οχυρωμένης γέφυρας *Stadtbrille* με το *Zeughaus* (οπλοστάσιο), η οποία διασχίζει τον ποταμό Φιλς.

Η ανέγερσή του ξεκίνησε το 1417 υπό τον Λουδοβίκο Γ΄, Παλατινό Εκλέκτορα, και αντικατέστησε το Άλτε Φέστε, ένα γοτθικού αρχιτεκτονικού ρυθμού κτίριο στο κέντρο της πόλης, ως εκλεκτορική έδρα. Στο αρχικό κτίριο στα βόρεια προστέθηκε μία νότια πτέρυγα, μία τάφρος, καθώς και ένα θυρωρείο, από τον Εκλέκτορα Φρειδερίκο Α΄, μετατρέποντάς το σε φρούριο. Η σημερινή του εμφάνιση με ένα υψηλό σπειροειδές αέτωμα χρονολογείται από το 1603 και αποτελεί έργο του Γιοχάνες Σχοχ, ο οποίος σχεδίασε εκ νέου το *Zeughaus* με την προσθήκη ενός πύργου στο νότιο τμήμα του. Το 1738, στάβλοι αλόγων ανεγέρθηκαν ως δυτική πτέρυγα.

Ανήκοντας στους Εκλέκτορες του Παλατινάτου από την ανέγερσή του έως και την διάλυση του Εκλεκτοράτου, το κάστρο αποτέλεσε έδρα, από τον 19ο αιώνα, αρχικά της τοπικής Περιφερειακής και Οικονομικής Διοίκησης του Βασιλείου της Βαυαρίας, ενώ αργότερα της τοπικής Περιφερειακής Διοίκησης του Βαυαρικού Κράτους στο Άμπεργκ και, μετά το 1972, του Διαμερίσματος του Άμπεργκ-Ζούλτσμπαχ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  *Corpus of Baroque Ceiling Painting in Germany*.
2. ↑  geodaten.bayern.de/denkmal\_static\_data/externe\_denkmalliste/pdf/denkmalliste\_merge\_361000.pdf.
3. 1 2 3  «Construction history» (στα Γερμανικά). District of Amberg-Sulzbach. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2015.
4. ↑  Hubach, Hanns (2008). «"Architectus Heidelbergensis illustrissimo prinicpi Othoni Henrico". Materialien zur Biographie des Steinmetzen und Architekten Heinrich Gut». Στο: Ammerich, Hans· Harthausen, Hartmut. *Kurfürst Ottheinrich und die humanistische Kultur in der Pfalz* (στα Γερμανικά). σελ. 181. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2014 – μέσω HeiDOK – The Heidelberg Document Repository.
5. ↑  Curl, James Stevens (2006). «Schoch, Johannes». *Schoch, Johannes* (2η έκδοση). Oxford University Press.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 248321107
* GND: 7662368-3

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εκλεκτορικό Παλάτι (Άμπεργκ)** |

Συντεταγμένες: 49°26′34″N 11°51′24″E﻿ / ﻿49.442778°N 11.856667°E﻿ / 49.442778; 11.856667

* Kurfürstliches Schloss und Zeughaus, επίσημη ιστοσελίδα του Άμπεργκ (γερμανικά)
* Stadtbrille, επίσημη ιστοσελίδα του Άμπεργκ (γερμανικά)
Χάρτης της Διοίκησης Μακεδονίας.
Η **Διοίκηση Μακεδονίας** (λατ. *Dioecesis Macedoniae*, ελλ. *Διοίκησις Μακεδονίας*) ήταν διοικητική υποδιαίρεση της ύστερης Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Επί Διοκλητιανού ξεκίνησε η διοικητική αναδιοργάνωση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, που συνεχίστηκε από τον Κωνσταντίνο: οι επαρχίες της αυτοκρατορίας κατατμήθηκαν σε 120 μικρότερες επαρχίες και υπάχθηκαν σε δώδεκα *διοικήσεις* και αυτές σε *υπαρχίες* ή *επαρχότητες*. Η επαρχία της Μακεδονίας έγινε μία από τις δέκα επαρχίες της διοίκησης Μοισιών. Ίσως ήδη από το 327 ή νωρίτερα, αλλά σίγουρα από το 369/370, το βόρειο τμήμα της διοίκησης Μοισιών αποτέλεσε τη διοίκηση Δακίας, ενώ το νότιο τη διοίκηση Μακεδονίας, ενδεχομένως ως αποτέλεσμα της γλωσσικής διαφοροποίησης μεταξύ λατινόφωνων και ελληνόφωνων περιοχών.

Η διοίκηση Μακεδονίας περιελάμβανε τις επαρχίες της Μακεδονίας, της Θεσσαλίας, της Παλαιάς Ηπείρου (*Epirus Vetus*), της Νέας Ηπείρου (*Epirus Nova*), της Αχαΐας, της Praevalitana και της Κρήτης.  Καθώς τα όρια της εκάστοτε Μακεδονίας ποτέ δεν έμειναν σταθερά για μεγάλο χρονικό διάστημα και επειδή οι γεωγραφικές αναφορές από την ύστερη αρχαιότητα είναι πολύ λίγες και αμφισβητούμενες, ερωτήματα για τα γεωγραφικά όρια των επαρχιών της Μακεδονίας στο χρόνο παραμένουν αναπάντητα. Πρωτεύουσα της διοίκησης Μακεδονίας και έδρα του ανώτατου αξιωματούχου της, του βικάριου, ήταν η Θεσσαλονίκη.

Αρχικά υπαγόταν μαζί με τις διοικήσεις Παννονίας, Αφρικής και Δακίας στην υπαρχία Ιταλίας. Ωστόσο, μετά το θάνατο του Θεοδόσιου το 395 και το διαμοιρασμό της αυτοκρατορίας, η διοίκηση Μακεδονίας μαζί με εκείνη της Θράκης αποτέλεσαν την Υπαρχία του Ιλλυρικού που ανήκε διοικητικά στο ανατολικό μισό της αυτοκρατορίας, αλλά διεκδικούνταν από τους αυτοκράτορες της δύσης μέχρι τον 5ο αιώνα και έμεινε υπό τον εκκλησιαστικό έλεγχο του Πάπα Ρώμης μέχρι τον 8ο αιώνα.

Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Ιουστινιανού (527-535) το ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας διαιρέθηκε σε 6 μεγάλες διοικήσεις και εδάφη της διοίκησης Μακεδονίας ανήκαν πλέον στη Διοίκηση Ιλλυρικού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Snively 2010, σελ. 546, Δρακούλης 2012, σελ. 82
2. ↑  Snively 2010, σελ. 547-8
3. ↑  Snively 2010, σελ. 546
4. ↑  Snively 2010, σελ. 552
5. ↑  Snively 2010, σελ. 548
6. ↑  Δρακούλης 2012, σελ. 83

Πηγές
-----

* Δρακούλης, Δημήτρης Π. (2012). «Η ιστορικο-γεωγραφική διάσταση της Μακεδονίας κατά την Ύστερη Αρχαιότητα: Διοικητικοί και χωρικοί μετασχηματισμοί». Στο: Δρακούλης, Δημήτρης Π.· Τσότσος, Γεώργιος Π. *Ιστορική Γεωγραφία της Ελλάδος και της Ανατολικής Μεσογείου*. Θεσσαλονίκη. σελίδες 79–106.
* Snively, Carolyn S. (2010). «Macedonia in Late Antiquity». Στο: Roisman, Joseph· Worthington, Ian. *A Companion to Ancient Macedonia*. σελίδες 545-571.

Δείτε επίσης
------------

* Μακεδονία (ορολογία)
* Θέμα Μακεδονίας
Ο **Μαυροκόλυμπος** είναι ποταμός στην επαρχία Πάφου. Στην πορεία του ποταμού κατασκευάστηκε φράγμα το οποίο οδήγησε στη δημιουργία της Τεχνητής Λίμνης Μαυροκόλυμπου, η οποία παρέχει νερό ύδρευσης σε μια μεγάλη περιοχή. Έχει μήκος περίπου 15 χιλιόμετρα. Πηγάζει από τα βουνά που βρίσκονται μεταξύ των κοινοτήτων Τσάδα και Στρουμπί (σε υψόμετρο 600 μέτρων) και εκβάλει στη θαλάσσια περιοχή της Κισσόνεργας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -2738557.
2. ↑  *Φράγματα της Κύπρου* (PDF). Λευκωσία: Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων. 2009. σελ. 53. ISBN 978-9963-38-680-2. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2019. CS1 maint: Unfit url (link)
3. ↑  «Μαυροκόλυμπος ποταμός». *www.polignosi.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2020.
Μεγάλο κυλινδρικό τύμπανο, Tropenmuseum, Ολλανδία
Αρχαίο άγαλμα της Κυβέλης με τύμπανον
Ήχος τυμπάνου
Το **τύμπανο** (αρχ.ελλην. *τύμπανον*) είναι ένας χαρακτηρισμός που διακρίνει ορισμένα κρουστά μουσικά όργανα, και συγκεκριμένα αυτά που φέρουν ελαστική μεμβράνη (ή κεφαλή), τεντωμένη στο άνοιγμα ενός κοίλου σώματος (το αντηχείο). Όπως μαρτυρά η κατηγορία στην οποία ανήκει, το τύμπανο παράγει ήχο κυρίως μέσω της κρούσης. 

Στην ελληνική αρχαιότητα ως *τύμπανον* ήταν γνωστό κρουστό όργανο των χεριών, παραπλήσιο σε μέγεθος με το σημερινό ταμπούρλο (μεγαλύτερο όμως απ'το ντέφι).

Ανάλογα με τον τύπο του οργάνου και την επιλογή τεχνικής, παίζεται με διάφορους τρόπους: το αφρικάνικο *ντζέμπε* παίζεται με τα χέρια, τα ινδικά *τάμπλα* παίζονται με τα δάχτυλα, ενώ στην περίπτωση του ταμπούρου, ο τυμπανιστής χρησιμοποιεί κρούστες (ή *μπακέτες*).die

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **τύμπανο**  |

* Μπάσο τύμπανο
* Ταμπούρο
* Ταμπούρλο
* Τύμπανα
* Τυμπάνια

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τύμπανο** |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αρχαία ελληνική μουσική |
| --- |
|  |
| Πνευστά | 
* Αυλός
* Σάλπιγξ
* Σύριγξ
* Ύδραυλις
 |
|  |
| Κρουστά | 
* Κρόταλον
* Κύμβαλον
* Σείστρον
* Τύμπανον
 |
|  |
| Έγχορδα | 
* Βάρβιτος
* Κιθάρα
* Λύρα
* Πανδούρα
* Σαμβύκη (Τρίγωνον, Επιγόνιον, Κανονάκι, Ψαλτήρι)
* Φόρμιγξ
* Χέλυς
 |
|  |
| Σχετικά | 
* Φορβειά
* Χορός
 |

 |
Απόσπασμα από το δεύτερο κεφάλαιο του Der Ackermann aus Böhmen
Το **Der Ackermann aus Böhmen** (στα ελληνικά: **Ο αγρότης από τη Βοημία**) είναι έργο του συγγραφέα Γιοχάννες Φον Τεπλ (Johannes von Tepl), που γράφτηκε στις αρχές του 15ου αιώνα.  Είναι επίσης γνωστό και ως **Der Ackermann und der Tod** (στα ελληνικά: **Ο αγρότης και ο θάνατος**). Θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά έργα της ύστερης μεσαιωνικής γερμανικής λογοτεχνίας.

Πρόκειται για πεζό έργο, που αποτελείται από 34 σύντομα κεφάλαια, γραμμένο στη Πρώιμη Νέα Άνω Γερμανική γλώσσα. Κεντρικά θέματά του είναι η ζωή, το ανθρώπινο είδος και η ηθική ενώ παρουσιάζει το γάμο ως κοινωνία αγάπης, αντίληψη που δεν ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη εκείνη την εποχή. Πρωταγωνιστές στο έργο του Τεπλ είναι ένας αγρότης, που έχασε πρόσφατα τη γυναίκα του, και ο Θάνατος. Στα κεφάλαια με μονή αρίθμηση μιλά ο αγρότης, που κατηγορεί το Θάνατο ότι του έκλεψε την αγαπημένη του γυναίκα και εκείνος του απαντά στα κεφάλαια με ζυγή αρίθμηση, προβάλλοντας τη λογική και τον κυνισμό απέναντι στα συναισθήματα του αγρότη. Στο 33ο Κεφάλαιο παρεμβαίνει ο Θεός, που θυμίζει στον αγρότη ότι οφείλει τη ζωή του στον ίδιο και στο Θάνατο ότι οφείλει τις δυνάμεις του στον ίδιο. Στο τελευταίο κεφάλαιο ο αγρότης προσεύχεται για την ψυχή της γυναίκας του. 

Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι το Der Ackermann aus Böhmen γράφτηκε από τον Τεπλ με αφορμή το θάνατο της γυναίκας του, το 1400, καθώς στο τελευταίο κεφάλαιο τα αρχικά γράμματα των παραγράφων σχηματίζουν τη λέξη JOHANNES ενώ το άροτρο του αγρότη παρομοιάζεται με το φτερό που χρησιμοποιούνταν στο γράψιμο. Επειδή όμως σε ένα γράμμα, που συνόδευε το έργο, προς ένα φίλο του ο Τεπλ δε κάνει λόγω για το θάνατο της συζύγου του υπάρχει και η άποψη ότι γράφτηκε ανεξάρτητα από το γεγονός αυτό.

Έχουν διασωθεί δεκαέξι χειρόγραφα και δεκαεφτά πρώιμες τυπωμένες εκδόσεις του έργου. Το παλαιότερο τυπωμένο αντίτυπο χρονολογείται το 1460 και είναι ένα από τα δύο παλαιότερα τυπωμένα έργα στα γερμανικά.

Σύμφωνα με τον Konrad Burdach το Der Ackermann aus Böhmen είναι πρόδρομος του πρώιμου Ουμανισμού, στη γερμανική λογοτεχνία. Αντίθετα ο Άρθρουρ Χιούμπνερ (Arthur Hübner) εντάσσει το εν λόγω έργω στην μεσαιωνική λογοτεχνία.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  John M. Jeep (2001). Medieval Germany: An Encyclopedia. Psychology Press. σελ. 677

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Der Ackermann aus Böhmen** |
Ο Μυγδόνιος ποταμός στην Νίσιβι.
Ο **Μυγδόνιος** (αραβικά: نهر جقجق Nahr Jaqjaq, τουρκικά: Çağ-çağ Deresi, κουρδικά: Çemê Nisêbînê, συριακά: ܢܗܕܐ ܕܔܩܔܩ Nahro dJaqjaq) είναι παραπόταμος του Αβώρ στην Τουρκία και τη Συρία, ο οποίος πήρε το όνομά του από την αρχαία Αντιόχεια την εν Μυγδονία. Ο ποταμός διασχίζει την Συρία πλησίον των πόλεων Νίσιβις και Κάμισλι. Τα ύδατα χρησιμοποιούνται σε μεγάλο βαθμό για άρδευση, τόσο στην Τουρκία όσο και στη Συρία. Χύνεται στον ποταμό Αβώρ στην Αλ-Χάσακα.

Το όνομα **Σαοκόρας** του δόθηκε από τον Πτολεμαίο, στη συνέχεια, επί Βασιλείας των Σελευκιδών, μετονομάστηκε σε Μυγδόνιος, σύμφωνα με τον αυτοκράτορα Ιουλιανό, ο οποίος βεβαιώνει ότι πλημμύρισε τα χωράφια κοντά στην Νίσιβι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *NISIBIS.* Encyclopaedia Iranica
2. ↑  Encyclopédie méthodique: ou par ordre de matières, 1789
Η **Σόφι Οκονέντο**, CBE (αγγλικά: *Sophie Okonedo*, 11 Αυγούστου 1968) είναι Αγγλίδα ηθοποιός του θεάτρου και της τηλεόρασης, τραγουδίστρια και αφηγήτρια. Ωστόσο, έχει συμμετάσχει και στον κινηματογράφος, αρχής γενομένης, το 1991, με την ταινία *Young Soul Rebels*, κατόπιν εμφανίστηκε και στις ταινίες *Ace Ventura: When Nature Calls* (1995) και *Dirty Pretty Things* (2002). 

Η μεγάλη της επιτυχία, ωστόσο, έγινε το 2004, όταν συμμετείχε στην ταινία *Hotel Rwanda*. Ο ρόλος της της προσέφερε υποψηφιότητα για Όσκαρ Δεύτερου Γυναικείου Ρόλου κι έγινε η δεύτερη μαύρη Βρετανίδα, που τη λαμβάνει. Στην τηλεόραση, έχει σταθερότερη και σπουδαιότερη καριέρα, όπως για παράδειγμα, η συμμετοχή της στη σειρά *Tsunami: The Aftermath* (2006), της χάρισε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα, καθώς και υποψηφιότητες για BAFTA, από τις σειρές *Criminal Justice* (2009) και *Mrs. Mandela* (2010).

Σπουδαία καριέρα έχει και στο θέατρο, ξεκινώντας το 1999, στο Royal National Theatre, με την παράσταση *Troilus and Cressida*. Το 2014, έκανε το ντεμπούτο της και στο Broadway, με την παράσταση *A Raisin in the Sun*. Ο ρόλος της εκεί της έδωσε και μία υποψηφιότητα στα Drama Desk Award και μία νίκη στα βραβεία Tony.

Παραπομπές
----------

1. ↑  RADA website entry Αρχειοθετήθηκε 28 September 2007 στο Wayback Machine.
2. ↑  «Theatre World Award Recipients». *Theatre World Award Recipients*. Παγκόσμιο θεατρικό βραβείο.
3. ↑  «Nominees & Winners for the 77th Academy Awards». Academy of Motion Picture Arts and Sciences. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2010.
4. ↑  Brantley, Ben (15 June 2014). «No Rest for the Weary». *The New York Times*. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σόφι Οκονέντο στην IMDb
* Σόφι Οκονέντο στο Internet Broadway Database (Αγγλικά)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 7674085
* LCCN: no2005018146
* ISNI: 0000 0001 2119 6987
* GND: 137980140
* SUDOC: 148507174
* BNF: cb15059218p (data)
* MusicBrainz: b74a5b92-fddb-467f-8b5d-28204bfa6060
* NKC: xx0176766
* BNE: XX5012060

 |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Ήπειρος (αποσαφήνιση).
Η **Παλαιά Ήπειρος** (λατινικά *Epirus Vetus*) ήταν επαρχία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, διοικητική υποδιαίρεση της Ρωμαϊκής επαρχίας με το όνομα Μακεδονία.[1] Γεωγραφικά μπορεί να εντοπιστεί στα όρια της σημερινής ελληνικής Ηπείρου, τμήματος της Βορείου Ηπείρου και τμήματος του Νομού Αιτωλοακαρνανίας. Ο όρος χρησιμοποιούνταν σε αντιδιαστολή προς την Νέα Ήπειρο, η οποία περιελάμβανε χονδρικά τη σημερινή Αλβανία και τμήματα του Κοσσόβου, του Μαυροβουνίου και της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Atlas of Classical History by R. Talbert,1989,page 175: "... divided the diocese of Moesia into two, styled Thracia and Macedonia, the latter consisting of the provinces from Epirus Nova and Macedonia southward. But there is evidence that Constantine considered ..."
Η επαρχία Ροδόπης στην Διοίκηση της Θράκης το έτος 400
Η **επαρχία Ροδόπης** ήταν διοικητική διαίρεση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας αλλά και της Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. 

Βρίσκονταν στα βόρεια παράλια του Αιγαίου πελάγους. Ήταν μέρος της Διοίκησις Θράκης, ο διοικητής της είχε τον ρωμαϊκό τίτλο του ηγεμόνα και επεκτείνονταν γεωγραφικά κατά μήκος της οροσειράς της Ροδόπης στην σημερινή Δυτική Θράκη και την νοτιοδυτική Βουλγαρία. 

Πρωτεύουσα ήταν η Τραϊανούπολη. Άλλες πόλεις ήταν Μαρώνεια, Μαξιμιλιανούπολη, Νικόπολη, Κηρεόπυργος, Κύψελα και Τόπειρος. Η επαρχία συνέχισε να υπάρχει μέχρι την εισβολή των Σλάβων τον 7ο αιώνα, και έκτοτε συνέχισε να υπάρχει ως εκκλησιαστική ενορία μέχρι τον 12ο αιώνα.

Πηγές
-----

* Καζντάν, Αλέξανδρος, επιμ.. (1991), *Oxford Dictionary of Byzantium*, Oxford University Press, σελ. 1793, ISBN 978-0-19-504652-6
* Ιεροκλέους *Συνέκδημος*, Hieroclis Synecdemvs; accedvnt fragmenta apvd Constantinvm Porphyrogennetvm servata et nomina vrbivm mvtata; recensvit Avgvstvs Bvrckhardt, Published 1893 by in aedibvs B. G. Tevbneri in Lipsiae

  



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Rhodope (Roman province)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών ΗΠΑ** είναι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής στις διεθνείς διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης ανδρών. Αποτελεί την κατά τεκμήριο ισχυρότερη ομάδα του πλανήτη, όντας η πολυνίκης των ολυμπιακών τουρνουά και των παγκοσμίων πρωταθλημάτων.

Λόγω της μεγάλης μπασκετικής διαφοράς από τις υπόλοιπες χώρες, οι ΗΠΑ συνήθως παρουσιάζουν την «καλή» τους δωδεκάδα στους Ολυμπιακούς. Για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα άρχισαν να ενδιαφέρονται σοβαρά μόνο από τη δεκαετία του '80 κι ύστερα (παρ' όλα αυτά είχαν ήδη αρκετές διακρίσεις), ενώ το Αμερικανικό Πρωτάθλημα τους είναι μάλλον αδιάφορο, εκτός από τις περιπτώσεις που χρειάζονται υψηλή θέση για να προκριθούν στην παγκόσμια διοργάνωση της επόμενης χρονιάς.

Μέχρι και τη δεκαετία του '80, οι αθλητές του NBA δεν είχαν δικαίωμα συμμετοχής, λόγω ενός κανονισμού της Διεθνούς Ομοσπονδίας (FIBA) που τους απέκλειε απ' τις διοργανώσεις εθνικών ομάδων. Ο κανονισμός δεν έκανε διακρίσεις ιθαγένειας, αλλά όπως είναι λογικό, αφορούσε κατά κύριο λόγο τους Αμερικανούς παίκτες. Έτσι οι ΗΠΑ αγωνίζονταν με παίκτες από τα αμιγώς ερασιτεχνικά πρωταθλήματα *NCAA* (κολεγιακό) και *AAU*, αν και θεωρητικά μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν οποιονδήποτε παίκτη εκτός ΝΒΑ. Τελικά, το 1989 το Παγκόσμιο Συνέδριο της FIBA αποφάσισε να άρει κάθε απαγόρευση, αρχής γενομένης από τους Ολυμπιακούς του 1992.

Παρουσία σε παγκόσμιες διοργανώσεις
-----------------------------------

### Παγκόσμια πρωταθλήματα

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **Διοργ.** | **1950** | **1954** | **1959** | **1963** | **1967** | **1970** | **1974** | **1978** | **1982** | **1986** | **1990** | **1994** | **1998** | **2002** | **2006** | **2010** | **2014** | **2019** |   **2023** |
| **Θέση** |  |  |  | 4 | 4 | 5 |  | 5 |  |  |  |  |  | 6 |  |  |  | 7 |  |

### Ολυμπιακοί Αγώνες

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **Διοργ.** | **1936** | **1948** | **1952** | **1956** | **1960** | **1964** | **1968** | **1972** | **1976** | **1980** | **1984** | **1988** | **1992** | **1996** | **2000** | **2004** | **2008** | **2012** | **2016** | **2020** | **2024** |
| **Θέση** |  |  |  |  |  |  |  |  |  | Α |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |

Α: Προκρίθηκε αλλά απείχε για πολιτικούς λόγους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης ΗΠΑ (USA)
Χάλκινο νόμισμα του Bonifatius *comes Africae* (422-431).  Επιγρ.: D[OMINI]S • NOSTRIS, CΑRTΑ-GINE [P P]. Κόπηκε στην Καρχηδόνα το 423-425. 10 χλστ. 1,11 γραμ.
Η **Διοίκηση Αφρικής** (λατινικά: **Dioecesis Africae**‎) ήταν διοίκηση της ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που περιλάμβανε τις επαρχίες της Βόρειας Αφρικής, εκτός από τη Μauretania Tingitana. Η έδρα της ήταν η Καρχηδόνα και υπαγόταν στην πραιτωριανή επαρχία της Ιταλίας.

Η επισκοπή περιλάμβανε τις επαρχίες της Αfrica proconsularis (γνωστή και ως Zeugitana), Byzacena, Mauretania Sitifensis, Mauretania Caesariensis, Numidia Cirtensis, Numidia Militiana και Tripolitania. Με τους σημερινούς γεωπολιτικούς όρους, η διοίκηση της Αφρικής περιλάμβανε ολόκληρη την ακτογραμμή της Τυνησίας, την Αλγερία με ορισμένα ορεινά μέρη στην ενδοχώρα, συν το δυτικό μισό της ακτογραμμής της Λιβύης.

Η διοίκηση υπήρχε από την εποχή των μεταρρυθμίσεων του Διοκλητιανού και του Κωνσταντίνου Α΄ στα τελευταία χρόνια του 3ου αι. μέχρι που καταλήφθηκε από τους Βανδάλους τη δεκαετία του 430. Η επαρχιακή οργάνωση διατηρήθηκε υπό τους Βανδάλους και μετά την ήττα τους και την ανάκτηση τής Αφρικής από την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με τον Βανδαλικό Πόλεμο, ενσωματώθηκε εκ νέου, αλλά αυτή τη φορά ως μία πραιτωριανή επαρχία.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  CNG Coins

Πηγές
-----

* R. Pierce Beaver (June 1936). "The Organization of the Church of Africa on the Eve of the Vandal Invasion". Church History. American Society of Church History. 5 (2): 68–181. doi:10.2307/3160527. JSTOR 3160527. S2CID 162653403.
Η **Μικρασιατική Άμυνα** (ή και *Ελληνική Μικρασιατική Άμυνα*) ήταν ένα σχέδιο αυτονομιστικού κινήματος της διετίας 1921 – 1922 που προτάθηκε για την περιοχή της κατεχόμενης από τον Ελληνικό στρατό Μικράς Ασίας, κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Στην ανάπτυξη και τη διάδοση του κινήματος πρωτοστάτησαν βενιζελικοί αξιωματικοί του στρατού Μικράς Ασίας, οι οποίοι δραστηριοποιούνταν στην Κωνσταντινούπολη μετά την Πολιτειακή αλλαγή του Νοεμβρίου 1920, οι λεγόμενοι «Αμυνίται». Εκ των υστέρων, το κίνημα κατηγορήθηκε ότι επεδίωκε τη διάσπαση των Μικρασιατών και προκάλεσε την πτώση ηθικού στο στράτευμα, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα την ελληνική ήττα και την επακολουθήσασα, Μικρασιατική Καταστροφή. Οι κινηματίες είχαν την υποστήριξη του τότε Οικουμενικού πατριάρχη Κ/Πολης, του Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομου και του αρχιστράτηγου Αναστασίου Παπούλα, όχι όμως της Κυβέρνησης του Λαϊκού Κόμματος, ούτε του Υπάτου Αρμοστή Σμύρνης Αριστείδη Στεργιάδη, που θεωρούσαν την προσπάθεια αυτονόμησης των μη μουσουλμανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας, ως ανεφάρμοστη και επικίνδυνη. Στον αντίποδα, ο Στεργιάδης πίστευε ότι η μόνη βιώσιμη λύση για την αποφυγή της καταστροφής θα ήταν η δημιουργία μίας αυτόνομης περιοχής ("Κράτους") που θα τελούσε υπό τον αυστηρό έλεγχο των Συμμαχικών Δυνάμεων και που θα διοικούνταν με πολύ-εθνικό σχήμα (Έλληνες, Τούρκοι κ.α.) Στις 31 Ιουλίου ο Ύπατος Αρμοστής Σμύρνης παρουσίασε το σχέδιό του αυτό στους Συμμάχους, χωρίς οι τελευταίοι να δείξουν το παραμικρό ενδιαφέρον για την υλοποίησή του, οπότε και εγκαταλείφτηκε έκτοτε. Αντιθέτως, τόσο οι χριστιανοί όσο και οι μουσουλμάνοι της Ιωνίας το έβλεπαν θετικά.

Πηγές
-----

* Πολύμερος Μοσχοβίτης, σειρά άρθρων στην εφημερίδα «Έθνος» ετών 1929 – 1930, με χαρακτηριστικό τίτλο: «Όταν η Νίκη πέταξε αλλού – Πως διελύθη ο Στρατός που νικούσε δέκα χρόνια – Το ξερρίζωμα του Ελληνισμού - Το Έπος του Σαγγαρίου», σε καθημερινές συνέχειες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Καταστροφή του 1922" Ανακτήθηκε στις 17/1/2020
2. ↑  Heinz A. Richter, "Ο Ελληνοτουρκικός Πόλεμος 1919 - 1922", σελ. 231, εκδόσεις Γκοβόστης & ΣΙΑ ΟΕ, 2020
Ο **Βυτένις**, λευκορωσικά Віцень (1260-1316) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν μέγας δούκας της Λιθουανίας (π. 1295-π. 1316). Έγινε ο πρώτος τού Οίκου του, που κυβέρνησε για ένα μεγάλο διάστημα. Στις αρχές τού 14ου αι. η φήμη του επισκιάστηκε από αυτήν τού αδελφού του Γκεντιμίνας, που οι ιστορικοί της εποχής μας τον θεωρούν ως έναν από τους μεγαλύτερους ηγεμόνες. Η εξουσία τού Βυτένις χαρακτηρίζεται από σταθερό πόλεμο σε μία προσπάθεια εδραίωσης της Λιθουανίας μεταξύ της Ρουθηνίας, της Μαζοβίας και τού Τευτονικού Τάγματος.

Βιογραφία
---------

Για πρώτη φορά αναφέρεται το 1292 κατά την εισβολή τού πατέρα του στη Μαζοβία, όταν 800 άνδρες προχώρησαν ως τη Βέντσιτσα. Διαδέχθηκε τον πατέρα του π. το 1295 και έγινε μέγας δούκας. Σύντομα αναμείχθηκε με τις διαμάχες διαδοχής της Πολωνίας, υποστηρίζοντας τον Μπολέσλαφ Β΄ δούκα της Μαζοβίας, σύζυγο της Γκαουντεμούνντα (κόρης τού Τραϊντένις μεγάλου δούκα τη Λιθουανίας) έναντι τού Βλάντισλαφ Α΄ της Πολωνίας. Στη Ρουθηνία κατάφερε να ανακτήσει τις γαίες, που είχαν χαθεί έπειτα από τη δολοφονία τού Μινντάουγκας και κατέλαβε τα πριγκιπάτα Πίνσκ και Τουράου.

Περί το 1315 απεβίωσε χωρίς απογόνους· δεν γνωρίζουμε τις συνθήκες τού τέλους του. Η άποψη των Ρώσων ιστορικών ότι επλήγη από κεραυνό, είναι λανθασμένη. Η Τευτονική προπαγάνδα διέδωσε, ότι τον σκότωσε ο Γκεντιμίνας -τού οποίου ο Βυτένις ήταν κύριός του- και άρπαξε τον θρόνο. Ο Βυτένις αναφέρεται το 1315 για τελευταία φορά, κατά την ανεπιτυχή πολιορκία τού Χρίστμεμελ, πρώτου κάστρου που έκτισαν οι Τεύτονες Ιππότες στη δεξιά όχθη τού ποταμού Νέμαν. Ο μόνος γνωστός γιος του:

* Ζβελγκούτις (Ζβαλεγκότε), μάλλον απεβίωσε πριν τον πατέρα του.

Αυτό επέτρεψε στον Γκεντιμίνας να τον διαδεχθεί· κατά την εξουσία του η Λιθουανία θα γίνει μία μεγάλη στρατιωτική και πολιτική δύναμη στην Ανατολική Ευρώπη.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
2. ↑  Venedikt Miakotin: «Гедимин» (Ρωσικά)
3. ↑  Ο Μινντάουγκας και ο Τραϊντένις ανήκουν στην προηγούμενη δυναστεία της Λιθουανίας

Πηγές
-----

* Rowell, C. S. (1994). Lithuania Ascending: A Pagan Empire Within East-Central Europe, 1295–1345. Cambridge Studies in Medieval Life and Thought: Fourth Series. Cambridge University Press. pp. 55–59. ISBN 978-0-521-45011-9.
Ο **Ιωάννης Β΄ ο Πλατύς** ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος, πατρίκιος και έξαρχος Ραβένας την περίοδο 687-701 ή 702.

Το 687 πήρε ενεργό ρόλο σε μια αμφισβητούμενη παπική εκλογή, εν μέσω μηχανορραφιών και δωροδοκιών, όπου ο Σέργιος Α΄ έγινε Πάπας. Το 691 ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Β΄ έστειλε στον Πάπα Σέργιο μια σειρά από κανόνες που εγκρίθηκαν από το Συμβούλιο Πενθέκτη για την υπογραφή του. Ο συγγραφέας Τζέφρυ Ρίτσαρντς (Jeffrey Richards) επισημαίνει ότι ο Ιουστινιανός είχε πίστευε ότι αυτό θα ήταν ένα θέμα ρουτίνας. Ο Σέργιος αρνήθηκε να τα υπογράψει, οπότε ο Ιουστινιανός ανταπέδωσε στέλνοντας υον διορισμένο Ζαχαρία να το συλλάβει. Το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό για την εξαρχία. Τα αυτοκρατορικά στρατεύματα στη Ραβένα και τη Ρώμη, όχι μόνο αρνήθηκαν συνεργαστούν, ο στρατός της Ραβέννας διαδήλωσε στη Ρώμη για να υπερασπιστεί τον Σέργιο, και ενώθηκαν με τους στρατιώτες των Πενταπόλεως. Οι στρατιώτες έφθασαν στη Ρώμη, που βρισκόταν η παπική κατοικία, και απαίτησαν να δουν τον Πάπα. Ο Ζαχαρίας λέγεται ότι κρύφτηκε κάτω από το κρεβάτι του Πάπα μέχρι ο ίδιος ο Σέργιος του επέτρεψε να ξεφύγει. Σε κάθε περίπτωση, ο Πάπας ήταν ασφαλής. Η όλη υπόθεση ήταν μια αμηχανία για την βυζαντινή εξουσία στην Ιταλία, και υπονόμευσε τη δύναμη του Ιωάννη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  This disputed election is described in the Liber Pontificalis. Raymond Davis (translator), The Book of Pontiffs (Liber Pontificalis), first edition (Liverpool: University Press, 1989), pp. 83f
2. ↑  Jeffrey Richards, The Popes and the Papacy in the Early Middle Ages (London:Routledge and Kegan Paul, 1979), pp. 210f
3. ↑   Liber Pontificalis, pp. 84f

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα John II Platyn  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Χάνα Πονίτσκα** (15 Ιουλίου 1922 Halič, Τσεχοσλοβακία - 21 Αυγούστου 2007 Μπάνσκα Μπίστριτσα, Σλοβακία) ήταν Σλοβάκα συγγραφέας και πρώην αντικομμουνίστρια αντιφρονούσα. Αντιτάχθηκε στην κομμουνιστική κυβέρνηση της πρώην Τσεχοσλοβακίας .

Η Πονίτσκα υπέγραψε τον Χάρτη 77 του μανιφέστου για τα ανθρώπινα δικαιώματα το 1977.<ref name="ap">

Ο Χάρτης 77 εμπνεύστηκε από τον Βάτσλαβ Χάβελ, Τσέχο αντιφρονούντα και θεατρικό συγγραφέα που αργότερα έγινε πρόεδρος της Τσεχικής Δημοκρατίας μετά τη διάλυση της Τσεχοσλοβακίας.

Η Πονίτσκα συνελήφθη τον Αύγουστο του 1989 για τον εορτασμό της επετείου της διάλυσης του δημοκρατικού κινήματος της Τσεχοσλοβακίας από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας το 1968. Απελευθερώθηκε από τη φυλακή τρεις μήνες αργότερα.

Η Πονίτσκα βοήθησε στην ίδρυση του Χριστιανοδημοκρατικού Κινήματος, ενός μεγάλου σλοβακικού πολιτικού κόμματος, μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού στην Τσεχοσλοβακία στα τέλη του 1989.

Η Χάνα Πονίτσκα, 85 ετών, πέθανε στη Μπάνσκα Μπίστριτσα της Σλοβακίας στις 21 Αυγούστου 2007, την 39η επέτειο της εισβολής στην Τσεχοσλοβακία. Ο εκπρόσωπος του Χριστιανοδημοκρατικού Κινήματος, Μάρτιν Κράιτκοβιτς, δεν έδωσε αιτία θανάτου. Η Πονίτσκα θάφτηκε στο Halič, το χωριό της που βρίσκεται στη νότια Σλοβακία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Evidence zájmových osob StB (EZO)». *Records of persons of interest*.
2. ↑  www.lemonde.fr/web/article/0,1-0@2-3382,36-948414@51-948547,0.html.
3. 1 2  *Τσεχική Εθνική Βάση Δεδομένων Καθιερωμένων Όρων*. jn19990209681. Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2019.
4. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 12  Μαΐου 2020.
5. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά) *Gemeinsame Normdatei*. 12473748X. Ανακτήθηκε στις 30  Μαρτίου 2023.
6. ↑  archiv.prezident.sk/schuster/indexf61d.html?375.
7. 1 2 3 4  «Hana Ponicka, Slovak Writer Dies at 85». *Associated Press* (Google). 2007-08-22.. Ανακτήθηκε στις 2007-09-18. [*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Le Monde:Hana Ponická obituary[*νεκρός σύνδεσμος*] (French)
* International Herald Tribune: Slovak writer, former anti-communist dissident, dies at the age 85

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 59151901
* LCCN: nr90016197
* ISNI: 0000 0001 0905 6543
* GND: 12473748X
* SUDOC: 177393750
* BNF: cb12315637c (data)
* BIBSYS: 90666870
* NKC: jn19990209681

 |

 |
Κρήνη (*şadırvan*) για τελετουργικές πλύσεις εμπρός στην Αγιά Σοφιά, στην Ιστανπούλ.
Σαντιρβάν του Σουλεϊμανιγιέ Τζαμιού, στην Ιστανμπούλ.
Το **Σαντιρβάν** (τουρκικά: *şadırvan*, αραβικά: شاذروان‎) είναι είδος κρήνης το οποίο, συνήθως, κατασκευάζεται εντός του περιβόλου ή στην είσοδο εμπρός σε τζαμιά, καραβανσεράι, τεκέδες και μεντρεσέδες, με κύριο σκοπό την παροχή νερού για κατάποση ή τελετουργική πλύση σε αριθμό ανθρώπων ταυτόχρονα, καθώς και ως διακοσμητικό οπτικό ή ακουστικό στοιχείο.

Ο όρος σαντιρβάν είναι περσικής προελεύσεως, ενώ, επίσης, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της οθωμανικής αρχιτεκτονικής. Στα παραδείγματα περιλαμβάνονται η Πλατεία του Σαντερβάν στο Πρίζρεν, καθώς και η Γέφυρα του Σαντερβάν Μπαντ-ε Καϊσάρ στο Ιράν.

Ο όρος σαντιρβάν, εναλλακτικά, είναι δυνατό να εμφανίζεται ως σαντερβάν, σαντερουάν, σαντρβάν ή σεντρβάν και σαντραβάν.

Δείτε επίσης
------------

* Σεμπίλ ή σαμπίλ, δημόσιες κρήνες νερού σε ισλαμικά κράτη
* Γουντού, τελετουργικός εξαγνισμός στο Ισλάμ

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σαντιρβάν** |

1. ↑  (Κροατικά) Hrvatski enciklopedijski rječnik, urednici Ranko Matasović, Ljiljana Jojić. Zagreb : Novi Liber, 2002. Str. 1272.
2. ↑  (Σερβικά) «Pitanje br. 1545». *www.knjiznica.hr*. knjižnica.hr. Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2018.
3. ↑  (Σερβικά) Škaljić, A. Turcizmi u srpskohrvatskom jeziku. 6. izd. Sarajevo : Svjetlost, 1989. Str. 578.
4. ↑  (Βουλγάρικα) «шадраван». *rechnik.info/*. Pечник. Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2018.
Σε τρομοκρατική επίθεση στις 16 Οκτωβρίου 2020 στο προάστιο του Παρισιού Κονφλἀνς-Σαιντ-Ονορἰν (γαλ. *Conflans-Sainte-Honorine*), ένας 18χρονος Ισλαμιστής Τσετσενικής καταγωγής αποκεφάλισε τον δάσκαλο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης **Σαμιέλ Πατί** (γαλ. *Samuel Paty*) στο δρόμο. Κατά την προσπάθεια σύλληψης η αστυνομία πυροβόλησε τον δράστη. Ήταν η πέμπτη ισλαμική τρομοκρατική επίθεση στη Γαλλία το 2020.

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν δήλωσε ότι το περιστατικό ήταν «μια τυπική ισλαμική τρομοκρατική επίθεση» και ότι *«ο συμπατριώτης μας δολοφονήθηκε επειδή δίδασκε στα παιδιά την ελευθερία του λόγου»*. Η δολοφονία του ήταν μια από τις πολλές επιθέσεις στη Γαλλία τα τελευταία χρόνια και δημιούργησε συζήτηση στη γαλλική κοινωνία και πολιτική.

Ιστορικό
--------

Ο 47χρονος δάσκαλος της γαλλικής ιστορίας και γεωγραφίας Σαμιέλ Πατί υπηρετούσε στο σχολείο *Collège du Bois-d'Aulne* στο Κονφλἀνς-Σαιντ-Ονορἰν, στις αρχές Οκτωβρίου 2020 σχετικά με το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης. Σε μάθημα χρησιμοποίησε καρικατούρες που εικόνιζαν τον Μωάμεθ από παλιά τεύχη του σατιρικού περιοδικού *Charlie Hebdo*. Προηγουμένως είχε προειδοποιήσει τους μαθητές δίνοντάς τους την δυνατότητα να αποστρέψουν το βλέμμα τους ή να βγουν από την αίθουσα αν θεωρούσαν τις εικόνες αυτές προσβλητικές. Κάποιος 13χρονος μαθητής που δεν ήταν παρών στην τάξη διέδωσε ψευδώς ότι ο δάσκαλος είχε δείξει μια γυμνή εικόνα του Μωάμεθ. 

Ακολούθησε η κοινοποίηση του ονόματος και του αριθμού τηλεφώνου του δασκάλου στα κοινωνικά δίκτυα, καθώς και διαμαρτυρία στη σχολική διεύθυνση και μήνυση εναντίον του Πατί για φερόμενη εμφάνιση πορνογραφίας σε ανηλίκους Ο Πατί κλήθηκε στο αστυνομικό τμήμα για κατάθεση. Ακολούθησε και ισλαμιστικό υβριστικό βίντεο εναντίον του Πατί στα κοινωνικά μέσα.

Αλληλουχία γεγονότων
--------------------

Σύμφωνα με την έρευνα, ο ισλαμιστής δράστης, άγνωστος στον Πατί ταξίδεψε στις 16. Οκτωβρίου 2020, την τελευταία ημέρα του σχολείου πριν από τις φθινοπωρινές διακοπές μαθημάτων, ειδικά από το Εβρέ στη Νορμανδία έως το Κονφλἀνς-Σαιντ-Ονορἰν. Ακόμα και πριν από το έγκλημα, στις 12:17 μ.μ. ηχογράφησε ένα βίντεο εξομολόγησης με το κινητό του. Μπροστά από το *Collège du Bois-d'Aulne*, το σχολείο στο οποίο δίδαξε ο Σαμιέλ Πατί, πληροφορήθηκε από δύο μαθητές 14 και 15 ετών σχετικά με την εμφάνιση και τις συνήθειες του Πατί, τάζοντάς τους χρήματα για να τον βοηθήσουν στην αναγνώριση. Ο δάσκαλος όμως είχε φύγει με τα πόδια. Ο δήμιος του όταν τον πρόφτασε τον καρατόμησε εν ψυχρώ με ένα μεγάλο μαχαίρι ενώ ανάκρασε επανειλημμένα την κραυγή «Αλλά ουάκμπαρ».

Τον Μάρτιο του 2021 αποδείχθηκε ότι ο 47χρονος καθηγητής όντως παρουσίασε σκίτσα του Μωάμεθ, στο πλαίσιο μαθήματος για την ελευθερία του λόγου. Πριν τα δείξει, όμως, είχε πει στους μαθητές του, *πως όποιος νιώθει άβολα ή προσβεβλημένος μπορεί να αποχωρήσει από την τάξη*. Αυτό ήταν κάτι που τελικά αποκαλύφθηκε όταν πια ήταν πολύ αργά.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
Ο **Μαρίνος** ήταν βυζαντινός ύπατος, πρόξενος, και Κυβερνήτης της Γκαέτα, Γαέτα για τους Βυζαντινούς, την περίοδο 978 - 984 και δούκας του Φοντί την περίοδο 954-978, μέλος της οικογένειας Γκαετάνι.

Ήταν γιος του Ντοκιμπίλη Α΄ και της Ουρανίας της Νάπολης, από τον πατέρα του διορίσθηκε πρώτος δούκας του Φοντί κι έλεγχε σχεδόν το ήμισυ του Δουκάτου. Στο Φοντί ο Μαρίνος έχτισε την κατοικία του και ανακαίνισε τα δημόσια κτίρια. Το 978 έγινε δούκας της Γκαέτα στην θέση του αδελφού του Γρηγορίου που πέθανε, παρακάμπτωντας τους γιους του στην διαδοχή. Μετά το θάνατό του το 984, τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιωάννης Γ΄, νωρίτερα το 978 είχε διορίσει τον γιο του Μαρίνο δούκα του Φοντί.

Με την σύζυγο του *Μαρία* είχαν επτά παιδιά :

* Ιωάννης Γ΄, δούκας της Γκαέτα
* Γρηγόριος, κόμης του κάστρου Αρτζέντο
* Βερνάδος, επίσκοπος Γκαέτας
* Μαρίνος, δούκας του Φοντί
* Νταουφέριος
* Λέων Γ΄, δούκας του Φοντί
* Άννα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. 1 2 3 4 5  Charles Cawley, *Foundation for Medieval Genealogy, Southern Italy - Chapter 6. GAETA* *(Αγγλικά)*
3. ↑  Giovanni Conte-Colino, *Storia di Fondi*, σελ. 113 (Ιταλικά)
Συντεταγμένες: 44°20′22.4″N 1°55′51.4″E﻿ / ﻿44.339556°N 1.930944°E﻿ / 44.339556; 1.930944

Το **Αββαείο του Λοκ-Ντιέ** (Γαλλικά: Abbaye de Loc-Dieu) είναι ένα Κιστερκιανό μοναστήρι που βρίσκεται κοντά στο χωριό Μαρτιέλ, 9 χιλιόμετρα δυτικά της Βιλφράνς-ντε-Ρουέργκ, στο νομό Αβερόν, στη νότια Γαλλία.

Έχει την ιδιαιτερότητα να είναι οχυρωμένο αββαείο. Είναι χαρακτηρισμένο ως ιστορικό μνημείοκαι πλέον είναι ιδιωτική ιδιοκτησία.

Ιστορία
-------

Το Αββαείο του Λοκ-Ντιέ
Το Αββαείο του Λοκ-Ντιέ. Άποψη από τα δυτικά
Το αββαείο ιδρύθηκε το 1123 σε ένα μέρος που παλαιότερα ονομαζόταν *Locus Diaboli* (ο *Τόπος του διαβόλου* στα λατινικά) λόγω του μεγάλου αριθμού των αρχαίων ντολμέν που υπήρχαν γύρω του, μετονομάστηκε σε *Locus Dei* (*Τόπος του Θεού* στα λατινικά) από τους μοναχούς, ονομασία η οποία στα γαλλικά έγινε Λοκ-Ντιέ με την ίδια σημασία. 

Κάηκε από τους Άγγλους κατά τον Εκατονταετή πόλεμο το 1409, ξαναχτίστηκε το 1470 και εκείνη την εποχή οχυρώθηκε για προστασία από άλλες εχθρικές επιδρομές. 

Το 1793, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, το αββαείο καταργήθηκε και τα περιουσιακά του στοιχεία πωλήθηκαν ως Εθνική ιδιοκτησία από τη γαλλική κυβέρνηση. Η οικογένεια Σιμπιέλ το αγόρασε το 1812, και οι απόγονοί τους εξακολουθούν να το κατέχουν και να το κατοικούν έως σήμερα. 

Η ανατολική πτέρυγα του αββαείου ανακαινίστηκε το 1840 και η νότια και δυτική πτέρυγα το 1880.

Το καλοκαίρι του 1940, πίνακες ζωγραφικής από το μουσείο του Λούβρου, μεταξύ των οποίων και η Μόνα Λίζα, αποθηκεύτηκαν στο Λοκ-Ντιέ για να προστατευθούν σε ασφάλεια από τα γερμανικά στρατεύματα. 

Το αβαείο και το μεγάλο πάρκο που το περιβάλλει είναι ανοιχτά για τους επισκέπτες.

Αρχιτεκτονική
-------------

* Η εκκλησία: χτισμένη ανάμεσα στο 1159 και 1189, η εκκλησία παραμένει ανέπαφη. Πρόκειται για ένα από τα πρώτα γοτθικά κτήρια στη νότια Γαλλία και σχεδιάστηκε από αρχιτέκτονες από τη Βουργουνδία, οι οποίοι ακολούθησαν πιστά τους κανόνες του τάγματος των Κιστερκιανών, δηλαδή εφάρμοσαν τη μεγαλύτερη δυνατή απλότητα, χωρίς άλλες διακοσμήσεις εκτός από την πέτρα και το φως.
* Το περιστύλιο με τις σκεπαστές στοές και ο χώρος συναθροίσεων: ξαναχτίστηκαν το 1470 σε γοτθικό ρυθμό, αντικαθιστώντας παλαιότερα ρομανικά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το αββαείο του Λοκ-Ντιέ στην ιστοσελίδα του Γραφείου Τουρισμού του νομού Αβερόν (γαλλικά)
* Η ιστοσελίδα του αββαείου του Λοκ-Ντιέ (γαλλικά)
* Το αββαείο του Λοκ-Ντιέ σε βίντεο στο youTube

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 7  Μαρτίου 2021.
3. ↑ . «polignosi.com/Κιστερκιανοί».
4. ↑ . «inspirock.com/france/martiel/abbaye-de-loc-dieu».
5. ↑ . «pop.culture.gouv.fr/notice/merimee/PA00094054».
6. ↑ . «vanessafrance.wordpress.com/from-monks-to-mona-lisa-labbaye-de-loc-dieu/».
7. ↑ . «martiel.fr/Abbaye-Loc-Dieu».

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 145673396
* SUDOC: 078605075
* BNF: cb14409156g (data)

 |

 |
Χάρτης των βόρειων Βαλκανίων κατά τον 6ο αιώνα, συμπεριλαμβανομένων της διοίκησις Δακίας και των επαρχιών της
Η **Επαρχία Δακίας Μεσογείου ή Εσωτερική Δακία** (*λατινικά : Dacia Mediterranea ή Dacia Interior*) ήταν επαρχία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και αργότερα της πρώιμης Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η επαρχία κατελάμβανε εδάφη της σημερινής Σερβίας και Βουλγαρίας και συγκεκριμένα στα νότια του Δούναβη και εδάφη της πρώην επαρχίας Άνω Μοισίας.

Δημιουργήθηκε με τις μεταρρυθμίσεις του Διοκλητιανού τον 3ο αιώνα και την διάσπαση της επαρχίας της Αυρηλιανής Δακίας στην Δακία Μεσόγειο με πρωτεύουσα την Σερδική και την Δακία Παραποτάμιο με πρωτεύουσα την Ραταλία. Διοικητικά ανήκε στην επαρχότητα των πραιτωρίων του Ιλλυρικού και την Διοίκηση Δακίας. Η επαρχία αρχικά περιελάμβανε τα εδάφη της Δαρδανίας, και τμήμα της Θράκης, την Σερδική και την Παυταλία.

Σημαντικότερες πόλεις της επαρχίας αναφέρονται η Γερμάνια, η Ναισσός, η Ιουστινιανή Πρώτη, η Ρεμεσιάνα, η Βελεμούσντο, η Παυταλία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Adrian Dumitru, Ancient History Encuclopedia, Dakia
2. 1 2  Bistra Johnson, Thracian Princess
3. ↑  Ronald Syme - 1983, Historia Augusta papers
4. ↑  Annuario Pontificio 2013 (Libreria Editrice Vaticana 2013 ISBN 978-88-209-9070-1), "Sedi titolari», σελ. 819-1013
5. ↑  Ιεροκλέους *Συνέκδημος*, Hieroclis Synecdemvs; accedvnt fragmenta apvd Constantinvm Porphyrogennetvm servata et nomina vrbivm mvtata; recensvit Avgvstvs Bvrckhardt, Published 1893 by in aedibvs B. G. Tevbneri in Lipsiae