recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ικάριος ο Λακεδαιμόνιος** ήταν γιος του Περιήρους ή του Οιβάλου, βασιλιά της Σπάρτης, και της Γοργοφόνης, κόρης του Περσέα. Από τον πατέρα του ήταν απόγονος του ήρωα Λακεδαίμονα. Αδέλφια του Ικάριου ήταν οι Αφαρέας, Λεύκιππος και Τυνδάρεως. Ανάμεσα στα παιδιά του Ικαρίου ήταν και η Πηνελόπη, δηλαδή ο Ικάριος υπήρξε πεθερός του Οδυσσέα.

Ο Ικάριος και ο Τυνδάρεως εκδιώχθηκαν από τον ετεροθαλή αδελφό τους Ιπποκόωντα, οπότε κατέφυγαν στην Πλευρώνα, στο ανάκτορο του Θεστίου, όπου παρέμειναν και τον βοήθησαν να αντιμετωπίσει τους γείτονες εχθρούς του. Αργότερα, ο Ηρακλής σκότωσε τον Ιπποκόωντα και τους γιούς του, και επανέφερε τον Τυνδάρεω στον θρόνο της Σπάρτης. Σύμφωνα με την επικρατέστερη παράδοση, ο Ικάριος παρέμεινε στην Ακαρνανία, όπου πήρε ως σύζυγό του την Πολυκάστη, κόρη του Λυγαίου, και απέκτησαν τρία παιδιά: την Πηνελόπη, τον Αλυζέα και τον Λευκάδιο. Κατά μία άλλη εκδοχή, ο Ικάριος επέστρεψε στη Σπάρτη μαζί με τον αδελφό του και νυμφεύθηκε μια Ναϊάδα, την Περίβοια, αποκτώντας μαζί της 6 παιδιά: την Πηνελόπη (και πάλι), τον Θόαντα, τον Δαμάσιππο, τον Αλήτη, τον Περίλεω και τον Ικεύσιμο.

Για τη μονάκριβη κόρη του, την Πηνελόπη, ο Ικάριος διοργάνωσε αγώνες δρόμου και την πάντρεψε με τον νικητή, τον Οδυσσέα. Το πιθανότερο όμως είναι ότι ο Οδυσσέας είχε πάει στη Σπάρτη ως μνηστήρας της Ωραίας Ελένης και, όταν είδε το πλήθος των άλλων μνηστήρων της, σκέφθηκε να διαλέξει κάποια άλλη για σύζυγο αντί να έχει να αναμετρηθεί με τόσους άλλους. Πήρε λοιπόν την υπόσχεση από τον Τυνδάρεω ότι θα μεσολαβούσε για την Πηνελόπη, ενώ ο Οδυσσέας με την εξυπνάδα του θα του έλεγε ποια λύση έπρεπε να δώσει στο ζήτημα των μνηστήρων της Ελένης. Μετά τον γάμο του Οδυσσέα και της Πηνελόπης, ο Ικάριος ζήτησε να μείνει κοντά τους. Ο Οδυσσέας αρνήθηκε και ο Ικάριος, επιμένοντας, άρχισε να τρέχει πίσω από το άρμα με το οποίο το ανδρόγυνο έφευγε για την Ιθάκη, παρακαλώντας την Πηνελόπη να κατεβεί και να γυρίσει πίσω. Τελικά ο Οδυσσέας χάνοντας την υπομονή του στάθηκε σε ένα σημείο που απείχε τριάντα στάδια από τη Σπάρτη και ζήτησε από την Πηνελόπη να επιλέξει ανάμεσα σε αυτόν και στον πατέρα της. Η Πηνελόπη αισθάνθηκε ντροπή και σε απάντηση σκέπασε με ένα πέπλο το πρόσωπό της, υπονοώντας με αυτό ότι ήθελε να ακολουθήσει τον σύζυγό της αλλά ντρεπόταν να το πει στον πατέρα της. Τότε ο Ικάριος κατάλαβε την επιθυμία της και υπεχώρησε. Αργότερα, στο μέρος όπου έγινε αυτό το περιστατικό, ο Ικάριος ανέγειρε ιερό ή άγαλμα της θεάς Αιδούς (= ντροπής), της τροφού της θεάς Αθηνάς.

Μία καθαρά τοπική παράδοση των Λακεδαιμονίων αναφέρει ότι ο Ικάριος συμμάχησε με τον άλλοτε εχθρό του, τον Ιπποκόωντα, και έδιωξαν μαζί τον Τυνδάρεω από τη Σπάρτη.

Στο Μουσείο του Βερολίνου βρίσκεται αγγείο με παράσταση του Ικάριου, έργο του αγγειοπλάστη του 5ου αιώνα π.Χ. Ιέρωνα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Hippocoon» (Ρωσικά)
2. 1 2  «Oebalus» (Ρωσικά)
3. 1 2  d:Q4529168: «Икарий» (Ρωσικά)

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Ο **Ικέσιος** ήταν Έλληνας ιατρός ο οποίος πιθανώς έζησε στα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ. καθώς το όνομα του αναφέρεται από τον ιατρό Κρίτωνα ο οποίος έζησε την ίδια εποχή και ήταν προσωπικός ιατρός του αυτοκράτορα Τραϊανού. Ο Ικέσιος υπήρξε μαθητής του Ερασίστρατου, και αργότερα ανέλαβε ως επικεφαλής αξιοσέβαστης ιατρικής σχολής στην Σμύρνη. Ασχολήθηκε κυρίως με την φαρμακολογία και την διαιτητική, και αναφέρεται πολλές φορές από τον Αθήναιο, όπου κατά τα γραπτά του ο Ικέσιος ήταν φίλος με τον ιατρό Μηνόδωρο. Αναφορές στον Ικέσιο κάνει και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος ο οποίος τον περιγράφει ως ιατρό με σημαντικό κύρος. Η πόλη της Σμύρνης έκοψε 2 νομίσματα προς τιμή του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ap. Galen. *De Compos. Medicam. sec. Gen.*, v. 3, vol. xiii.
2. ↑  Στράβων, Γεωγραφικά, ΙΒ´
3. ↑  «Ικέσιος - Ygeiaonline.gr».. Ανακτήθηκε στις 2017-09-14.
4. ↑  Αθήναιος, Δειπνοσοφιστές, β´, 59
5. ↑  Pliny, *H. N.*, xxvii. 14
6. ↑  «A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology, Habinnas, Heron, Hiice'sius». *www.perseus.tufts.edu*. Ανακτήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2017.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 49614083
* GND: 102395535

 |

 |
Ο **Ιησούς στην έρημο** (ρωσ. «Христос в пустыне») είναι πίνακας του Ρώσου καλλιτέχνη Ιβάν Κραμσκόι με θέμα την διαμονή του Χριστού στην έρημο και τον πειρασμό που άντεξε.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Το θέμα του πειρασμού απασχολούσε τον Κραμσκόι από τις αρχές της δεκαετίας του 1860, όταν και αποτύπωσε το πρώτο σχέδιο του πίνακα. Η πρώτη έκδοση του πίνακα χρονολογείται το 1867, και απορρίφθηκε από τον ίδιο τον καλλιτέχνη, λόγω του όρθιου σχήματός του. Ακολούθησε μια νέα απόδοση σε πλατύτερο σχήμα με την έρημο στο υπόβαθρο. Πελάτης του πίνακα ήταν ο Τρετυάκοφ, που πλήρωσε 6000 ρούβλια.

Περιγραφή του πίνακα
--------------------

Ο **Ιησούς στην έρημο** ανήκει στον κύκλο των έργων του Κραμσκόι με θέμα τον Χριστό. Χρησιμοποιεί κυρίως ψυχρά χρώματα για την απόδοση της αυγής. Ο Ιησούς παρουσιάζεται σκεπτικός, ενώ είναι ντυμένος με μελανό και ερυθρό μανδύα.

Κριτικές
--------

Ο πίνακας έτυχε ευρείας αναγνώρισης και φιλοξενήθηκε στην δεύτερη έκθεση των Πιριντβίζνικι το 1873.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Ρωσικά)«Христос в пустыне (1872) Крамской». Kramskoy.info. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Νοεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 30 Μαρτίου 2010.
Η επαρχία Παρνασσίδας
Η **επαρχία Παρνασσίδας** ήταν μία από τις δύο επαρχίες του Νομού Φωκίδας στην Στερεά Ελλάδα. Καταλάμβανε το ανατολικό τμήμα του νομού και συνόρευε στα δυτικά με την Επαρχία Δωρίδας και ανατολικά με την Βοιωτία και την Φθιώτιδα όπου με την τελευταία συνόρευε και στα βόρεια. Έδρα της ήταν η Άμφισσα.

Διοικητικές μεταβολές
---------------------

Δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις τέσσερις αρχικά επαρχίες του Νομού Φωκίδας και Λοκρίδας. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Με την διάσπαση του Νομού Φωκίδας και Φθιώτιδας το 1899 αποτέλεσε μία από τις δύο επαρχίες του Νομού Φωκίδας. 

Η επαρχία στην συνέχεια παρέμεινε αμετάβλητη μέχρι την κατάργησή της το 1997 με το Σχέδιο «Καποδίστριας». 

Με το Σχέδιο «Καλλικράτης» που ακολούθησε το 2011, τα εδάφη της επαρχίας αποτέλεσαν πάλι αυτοδιοικούμενη μονάδα ως μέρος του Δήμου Δελφών.

Δείτε επίσης
------------

* Παρνασσίδα

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Εφετηρίς του Βασιλείου της Ελλάδας δια το έτος 1837*. 1837. σελίδες 178–180.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επαρχίες της Στερεάς Ελλάδας |
| --- |
|  |
| Νομός Αιτωλοακαρνανίας | 
* Επαρχία Βάλτου
* Επαρχία Μεσολογγίου
* Επαρχία Ναυπακτίας
* Επαρχία Τριχωνίδας
* Επαρχία Ξηρομέρου
 |
|  |
| Νομός Αττικής1 | 
* Επαρχία Αίγινας
* Επαρχία Αττικής
* Επαρχία Μεγαρίδας
* Επαρχία Πειραιώς
 |
|  |
| Νομός Βοιωτίας | 
* Επαρχία Θηβών
* Επαρχία Λεβαδείας
 |
|  |
| Νομός Ευβοίας | 
* Επαρχία Ιστιαίας
* Επαρχία Καρυστίας
* Επαρχία Χαλκίδας
 |
|  |
| Νομός Ευρυτανίας | 
Επαρχία Ευρυτανίας |
|  |
| Νομός Φθιώτιδας | 
* Επαρχία Δομοκού
* Επαρχία Λοκρίδας
* Επαρχία Φθιώτιδας
 |
|  |
| Νομός Φωκίδας | 
* Επαρχία Δωρίδας
* Επαρχία Παρνασσίδας
 |
|  |
| 
1Αναφέρονται μόνο οι επαρχίες που βρίσκονται γεωγραφικά στην Στερεά Ελλάδα. Στον νομό Αττικής ανήκουν επίσης οι επαρχίες Κυθήρων, Τροιζηνίας και Ύδρας |

 |
Η **Καρλόττα Μαρία της Πάρμας** (1777-1826) ήταν κόρη του Φερδινάνδου της Πάρμας από τη σύζυγό του Αρχιδούκισσα Μαρία Αμαλία της Αυστρίας.

Παιδικά χρόνια
--------------

Απεικόνιση της Καρλόττας Μαρίας με τα αδέρφια της, το 1779.
Η *Καρλόττα Μαρία Φερδινάνδη Θηρεσία Άννα Ιωσηφίνα Ιωάννα Λουίζα Βικεντία Ροζαλία* ήταν η τέταρτη κόρη του Φερδινάνδου της Πάρμας και της Μαρίας Αμαλίας της Αυστρίας. Η γέννησή της απογοήτευσε τους συγγενείς της, που ευελπιστούσαν για έναν δεύτερο γιο, αλλά η μητέρα της δήλωσε ευχαριστημένη και πέρασε πολύ χρόνο με την κόρη της. Η Καρλόττα έβλεπε σπάνια τον πατέρα της, που έλειπε συχνά για κυνήγι. Λέγεται πως είχε μεγάλο ταλέντο στη ζωγραφική.

Η μητέρα και η θεία της Καρλόττας, Μαρία Καρολίνα συμφώνησαν ότι ο γιος της Μαρίας Καρολίνας, Φραγκίσκος Α΄ των Δύο Σικελιών, θα ζητούσε το χέρι της Καρλόττας όταν θα γινόταν δεκαοχτώ. Ο Φραγκίσκος και η Καρλόττα έπρεπε να συναντηθούν στη Νάπολη το 1795, αλλά η τελευταία δεν είχε το θάρρος να εμφανιστεί και, πιστεύοντας ότι δεν μπορούσε να αντέξει το βάρος του θρόνου, έπεισε τη μητέρα της να ακυρώσει το γάμο.

Μετέπειτα ζωή
-------------

Σε ηλικία είκοσι, έγινε μοναχή με το όνομα **Υακίνθη Δομινίκη**, όπως είχε κάνει προηγουμένως και η αδερφή της Μαρία Αντωνία της Πάρμας.  Ενώ η Καρλόττα αναγνωρίστηκε ως πριγκίπισσα της Γαλλίας και της δόθηκε σύνταξη για να είναι σε θέση να ζήσει, η Αντωνία δεν είχε την ίδια τύχη. Μετά τον θάνατο του πατέρα τους τον Οκτώβριο του 1802, οι αδελφές και η μητέρα τους, Μαρία Αμαλία, ήταν παρούσες στην κηδεία του. Όταν η μητέρα τους εξορίστηκε μετά την κηδεία, την συνόδευσαν στην Πράγα, όπου έμειναν κοντά της μέχρι το θάνατό της. Κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στην Πράγα, αυτή και η αδελφή της περιγράφηκαν ως ταπεινές και ξεχασμένες, απασχολούμενες με την προσευχή.

Η Καρλόττα Μαρία απεβίωσε σε ηλικία 30 ετών, στις 5 Απριλίου του 1826.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p8714.htm#i87135. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑
3. ↑
4. ↑  Justin C. Vovk: In Destiny's Hands: Five Tragic Rulers, Children of Maria Theresa (2010)
5. ↑  Justin C. Vovk: In Destiny's Hands: Five Tragic Rulers, Children of Maria Theresa (2010)
6. ↑  Justin C. Vovk: In Destiny's Hands: Five Tragic Rulers, Children of Maria Theresa (2010)
7. ↑  Justin C. Vovk: In Destiny's Hands: Five Tragic Rulers, Children of Maria Theresa (2010)
8. ↑  Justin C. Vovk: In Destiny's Hands: Five Tragic Rulers, Children of Maria Theresa (2010)
9. ↑  Justin C. Vovk: In Destiny's Hands: Five Tragic Rulers, Children of Maria Theresa (2010)
10. ↑  Justin C. Vovk: In Destiny's Hands: Five Tragic Rulers, Children of Maria Theresa (2010)
11. ↑  Justin C. Vovk: In Destiny's Hands: Five Tragic Rulers, Children of Maria Theresa (2010)
Ένα πιάτο ζίβα
Η **ζίβα** (εβραϊκά: זיוה‬) είναι Ισραηλινό αρτοσκεύασμα σφολιάτας που ολοκληρώνεται με σουσάμι και γεμίζεται με τυρί και ελιές. Η καταγωγή του πιάτου προέρχεται από ένα Ισραηλινό Υεμενιτικής προέλευσης με το όνομα Νέρι Αβνέρι που εφηύρε το πιάτο το 1989 στο εστιατόριο Ναργκίλλα, ονομάζοντας το πιάτο με το όνομα της γυναίκας του. Σήμερα η Ζίβα μαγειρεύεται σε εστιατόρια και σπίτια. Το στυλ μαγειρικής του Ζίβα επηρεάζεται από το Υεμενικό στυλ μαγειρικής Μαλαουάς, αλλά μοιάζει με το μπουρέκι, που τρώγονται συχνά στο Ισραήλ. Το ζίβα συνήθως σερβίρεται με σάλτσα (σχουγκ), αυγά και  Ισραηλινή σαλάτα.

Δείτε επίσης
------------

* Μαλαουάς
* Μπουρέκι
* Ισραηλινή κουζίνα
Ο **Θεόδωρος Τσαούσης** (1920-1970), του Λεωνίδα, ήταν Έλληνας δικηγόρος Πατρών. Διορίστηκε νομάρχης σε διάφορους νομούς της Ελλάδας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Πάτρα στις 19 Σεπτεμβρίου 1920.
Ο Θ. Τσαούσης διορίστηκε Νομάρχης κατόπιν εξετάσεων (Διοικητικό Δίκαιο κ.α.) το 1962 και τοποθετήθηκε στη θέση του Νομάρχη Ευρυτανίας, όπου ως νέος νομάρχης αντιμετώπισε την κατολίσθηση στο Μικρό Χωριό στις 13/1/1963. Στη συνέχεια διορίστηκε Νομάρχης Θεσπρωτίας υπηρετώντας από τις 10 Ιουνίου 1964 ως τις 23 Οκτωβρίου 1965. 

Το 1965 διορίστηκε Νομάρχης Αιτωλοακαρνανίας και κατόπιν Νομάρχης Λάρισας (02/1969 - 09/1969). Η τελευταία του θητεία ήταν ως Νομάρχης Κερκύρας, όπου υπηρέτησε από τις 20 Σεπτεμβρίου 1969 ως το 1970.

Πέθανε σε ηλικία 50 ετών τον Μάιο του 1970 και κηδεύτηκε στη Μητρόπολη Πατρών. Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Τσαπάρα, διευθύντρια του παραρτήματος Πάτρας του Γαλλικού Ινστιτούτου.

Ο Θ. Τσαούσης μιλούσε Γαλλικά και Γερμανικά. Διατέλεσε επί σειρά ετών πρόεδρος του Ορειβατικού Συλλόγου Πατρών και των Λαϊκών Αναγνωστηρίων Πατρών. Έδινε συχνά διαλέξεις κυρίως στη Διακίδειο Σχολή Πατρών, αλλά και στις πόλεις όπου διοριζόταν .

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ελληνικόν Who's Who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who, 1965 σελ. 603
2. ↑  Οικοτροφείο Φιλιατών, Προσφορά-Προκλήσεις-Προοπτικές, ερευνητική εργασία, 1ο Επαγγελματικό Λύκειο Φιλιατών, Φιλιάτες 2015, σελ. 16, ανάκτηση 30-7-2018.
3. ↑  Λαρισαϊκή Ηχώ, "Ανέλαβε καθήκοντα ο νέος Νομάρχης μας", 13-10-1969, σελ. 1.
4. ↑  Τα Νέα, Μνημόσυνα, 4-5-1971, σελ. 7.
5. ↑  «Θεόδωρος Τσαούσης - Ομιλία στην Αίθουσα Φιλολογικού Συλλόγου Αγρινίου Κώστας Χατζόπουλος.mp3». *Google Docs*. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2021.
O **κλάθρος ο ερυθρός** ή **κιγκλίδωμα το ερυθρό** (*Clathrus ruber*) είναι ένα είδος μύκητα της οικογένειας Phallaceae. Κατανέμεται στη νότια και κεντρική ηπειρωτική Ευρώπη, καθώς και στη δυτική Τουρκία, στη Βόρεια Αφρική (Αλγερία) και στη δυτική Ασία (Ιράν), ενώ είναι σπάνιος στην κεντρική Ευρώπη. Σήμερα, έχει εισαχθεί και σε άλλες περιοχές και τώρα εμφανίζει ευρεία εξάπλωση σε όλες τις ηπείρους εκτός από την Ανταρκτική.

Kλάθρος ο ερυθρός (Clathrus ruber), Θέρμα, Νήσος Σαμοθράκη, Θράκη
Είναι ένας σαπροφυτικός μύκητας σε σχήμα κόκκινου φαναριού, που τρέφεται με ξυλώδες φυτικό υλικό σε αποσύνθεση και συναντάται συχνά, μόνος ή σε ομάδες. σε δάση πλατύφυλλων φυλλοβόλων, κωνοφόρων και κήπους. Το καρπόσωμα αρχικά εμφανίζεται με σχήμα υπόλευκου "αυγού", ενώ στη συνέχεια σχίζεται στην επιφάνεια και αναδύεται το δικτυωτό ακανόνιστα σφαιρικό και σπογγώδες κόκκινο πλέγμα. Οι χρωστικές που είναι υπεύθυνες για το πορτοκαλί-κόκκινο χρώμα του μύκητα είναι καροτενοειδή, κυρίως λυκοπένιο και βήτα-καροτένιο - οι ίδιες ενώσεις που ευθύνονται για το κόκκινο και το πορτοκαλί χρώμα της ντομάτας και των καρότων, αντίστοιχα. Εμφανίζεται την περίοδο Σεπτέμβριος-Νοέμβριος και Απρίλιος-Ιούνιος. Αν και η βρωσιμότητα του C. ruber δεν έχει τεκμηριωθεί επίσημα, η άσχημη οσμή σάπιου κρέατος ή πτώματος ζώου σε αποσύνθεση που αναδίδει, θα αποθάρρυνε τους περισσότερους ανθρώπους από το να το φάνε.

Πηγές
-----

Αθανασίου Ζ. (2010), Μανιτάρια, Εκδόσεις Ψύχαλου

Διαμαντής Σ. (1992),Τα Μανιτάρια της Ελλάδος, Εκδόσεις Ίων

Παραπομπές
----------
**Ικαρία Ι (Αρματαγωγό) / L-154**

Αρματαγωγό τύπου ‘LST1-510’

Πρώην ‘LST-1086 Potter County’.

Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘USA – AM Bridge Co, Ambridge Pa’. Καθελκύστηκε στις 28 Ιανουαρίου 1945. Στην ενεργεία στις 14 Μαρτίου 1945. Ύψωση της Ελληνικής Σημαίας στις 9 Αυγούστου 1960 στο Γκρην Κόουβ Σπρίνγκς – της Φλωριδας. Ανάδοχος η Ελληνικής Κοινότητα της Νταιητόνα Φλώριδας. Παραχωρήθηκε από τις Η.Π.Α. στα πλαίσια της στρατιωτικής βοήθειας.

Ιδίου τύπου πλοία ‘ Ρόδος ΙΙ’, ‘Ικαρία Ι’, ‘Λέσβος IV’ και ‘Κρήτη V’.

Εκτόπισμα : 1653 / 4080 ΤΝ. – Διαστάσεις : 328Χ50Χ14 πόδια. – Ταχύτητα : 11,6 κόμβοι. – Πρόωση : Ντίζελ. – Οπλισμός : 8 πυροβόλα 40 χιλιοστών. – Πλήρωμα : 115 (ενδιαιτήσεις για 226 άτομα). – Μεταφορική ικανότητα : 2100 ΤΝ. Παρελήφθη στις 9 Αυγούστου 1960 στο Τζανσυνβις της Φλώριδας (Η.Π.Α.).

Πηγές
-----

* www.navsource.org
* www.historycentral.com
* Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό
* www.hazegray.org
Παιδί που κλαίει
Το **κλάμα** είναι η εκροή δακρύων ως αντίδραση σε μια συναισθηματική κατάσταση, πόνο ή έναν φυσικό ερεθισμό του ματιού. Τα συναισθήματα που μπορούν να οδηγήσουν στο κλάμα περιλαμβάνουν στεναχώρια, θυμό, ευτυχία ή θλίψη. Η πράξη του κλάματος έχει οριστεί ως "φαινόμενο εκκρίματος δακρύων από τον δακρυϊκό αδένα, χωρίς κανέναν ερεθισμό των οφθαλμικών δομών". Μία μορφή κλάματος είναι και ο λυγμός. 

Έχει δημιουργηθεί μια νευρωνική σύνδεση μεταξύ του δακρυϊκού αγωγού και των περιοχών του ανθρώπινου εγκεφάλου που εμπλέκονται με τη συγκίνηση. Οι επιστήμονες συζητούν κατά πόσο οι άνθρωποι είναι τα μόνα ζώα που παράγουν δάκρυα ανταποκρινόμενοι στις συναισθηματικές καταστάσεις.

Τα δάκρυα που παράγονται κατά τη διάρκεια συγκίνησης έχουν χημική σύνθεση που διαφέρει από άλλους τύπους δακρύων. Περιέχουν σημαντικά μεγαλύτερες ποσότητες των ορμονών προλακτίνη, αδρενοκορτικοτροπική ορμόνη και Leu-enkephalin, και τα στοιχεία καλίου και μαγγανίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Walter, Chip (December 2006). «Why do we cry?». *Scientific American Mind* **17** (6): 44.
2. ↑  Langseth, Muriel· Frey, William H. (1985). «Ch. 14: Do Animals Shed Emotional Tears?». *Crying: the mystery of tears*. Minneapolis, Minn: Winston Press. σελίδες 135–9. ISBN 0-86683-829-5.
3. ↑  Skorucak A. "The Science of Tears." ScienceIQ.com.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85034408
* GND: 4132375-0
* BNF: cb11946266m (data)
* NKC: ph208676
* BNE: XX4659883

 |

 |
Ο **Κλάουντιο Ταφαρέλ** (*Cláudio Taffarel*, 8 Μαΐου 1966) είναι Βραζιλιάνος παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας και πλέον είναι προπονητής τερματοφυλάκων στην εθνική ομάδα της Βραζιλίας και τη Λίβερπουλ. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, διάρκειας 18 ετών, έπαιξε επαγγελματικά για πέντε συλλόγους, συμπεριλαμβανομένων των Πάρμα, Ατλέτικο Μινέιρο και Γαλατασαράι.

Ο Ταφαρέλ έχει 101 συμμετοχές με την εθνική Βραζιλίας, από το 1988 μέχρι το 1998. Βοήθησε την εθνική του ομάδα να κατακτήσει το Μουντιάλ του 1994, ενώ εμφανίστηκε σε άλλες οχτώ μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις κατά τη διάρκεια των δέκα ετών, με πιο αξιοσημείωτη το Μουντιάλ 1998, όπου έφτασε με την εθνική μέχρι τον τελικό. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους Βραζιλιάνους τερματοφύλακες όλων των εποχών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 5855. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (Ισπανικά) *Argentine Soccer Database*. 48368.
3. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 20881. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
4. ↑  «Claudio André Mergen Taffarel - Century of International Appearances». *www.rsssf.com*. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2020.
5. ↑  «Brazil's greatest goalkeepers». *Sky Sports* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2020.
6. ↑  Atkins, Christopher. «Ranking Brazil's 10 Best Goalkeepers of All Time». *Bleacher Report* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2020.
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Ιππονόμη** αναφέρεται μια θυγατέρα του Μενοικέως και της Λυσιδίκης, της αδελφής της Αστυδαμείας. Σύμφωνα με κάποιες παραδόσεις, η Ιππονόμη ήταν η σύζυγος του Αλκαίου, γιου του Περσέως και της Ανδρομέδας. Σύμφωνα όμως με άλλες, η σύζυγος του Αλκαίου ήταν η Αστυδάμεια ή η Λαονόμη από τη Φενεό. Στις παραδόσεις που η Ιππονόμη ήταν σύζυγος του Αλκαίου, ήταν και αδελφή του Κρέοντα και της Ιοκάστης, και επομένως θεία του Οιδίποδα, εντάσσεται δηλαδή στον λεγόμενο «Θηβαϊκό κύκλο».

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδοτικός οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Ο **Θεόδωρος Δωρανίτης** (απεβ. Ιούλιος 1352) γνωστός και ως **Πιλέλης**, ήταν Βυζαντινός Έλληνας ευγενής και στρατιωτικός ηγέτης στην αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. Εξέχον μέλος της αριστοκρατικής οικογένειας των Δωρανιτών από την Τραπεζούντα, ο Θεόδωρος Δωρανίτης ήταν μία από τις ηγετικές φυσιογνωμίες στις εμφύλιες διαμάχες, που διέλυσαν την αυτοκρατορία τον 14ο αιώνα.

Ο Θεόδωρος ήταν αδελφός του Κωνσταντίνου Δωρανίτη *πρωτοβεστιάριου*.  Το 1349/50 κατείχε το αξίωμα του *μεγάλου στρατοπεδάρχη* και με τον γιο του και τον κουνιάδο του φυλακίστηκε για λίγο, λόγω της εξέγερσής του κατά του Αλέξιου Γ΄ Μεγάλου Κομνηνού.  Απελευθερώθηκε, ονομάστηκε *πρωτοβεστιάριος* τον Ιανουάριο του 1351, για να συλληφθεί εκ νέου και να φυλακιστεί τον Μάιο ως επαναστάτης.  Τελικά εκτελέστηκε με τον γιο και τον κουνιάδο του με στραγγαλισμό τον Ιούλιο του 1352

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3 4  PLP.

Πηγές
-----

* Trapp, Erich; Walther, Rainer; Beyer, Hans-Veit; Sturm-Schnabl, Katja (1978) (στα γερμανικά). *Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit*. **3**. Βιέννη: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-1.
* Vougiouklaki, Penelope (2008). "Theodore Doranites". Encyclopaedia of the Hellenic World, Asia Minor. Foundation of the Hellenic World.
Ο **Ιωνάθαν Α΄** (απεβ. το 1094) ήταν ο νεότερος γιος του Ριχάρδου Α΄ πρίγκιπα της Κάπουα.

Βιογραφία
---------

Σύμφωνα με το *Χρονικό του Αμάλφι* (Chronicon Amalfitanorum), ωστόσο, ήταν γιος του Ιορδάνη Α΄, που ήταν στην πραγματικότητα αδελφός του, και νυμφεύτηκε μία αδελφή του Ρογήρου Α΄ της Σικελίας, κάτι που μπορεί να είναι ακριβές.

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού αδελφού του, έγινε κόμης της Καρινόλα. Μετά το τέλος του Ιορδάνη, υπερασπίστηκε τη Σόρα από τους κόμητες του Ακίνο (1091).

Οικογένεια
----------

Ο γιος του έγινε ο:

* Ριχάρδος Γ΄ δούκας της Γκαέτα.

Πηγές
-----

* Chalandon, Ferdinand. *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicile*. Παρίσι, 1907.
Φωτογραφία της Θάλασσας του Ψύχους και των γύρω εκτάσεων από το σκάφος *Lunar Orbiter 4*. Ο βορράς είναι επάνω και λίγο προς τα δεξιά. Η θάλασσα του Ψύχους είναι η σκούρα ακανόνιστη λωρίδα που εκτείνεται από τα άνω αριστερά προς τα κάτω δεξιά. Κάτω αριστερά διακρίνεται τμήμα της Θάλασσας των Βροχών με τον Κόλπο της Ίριδας. Διακρίνονται αρκετοί μεγάλοι κρατήρες, όπως ο Πλάτων με σκούρο πυθμένα κάτω από το κέντρο της εικόνας, ο Άρπαλος (αριστερά) και ο Αριστοτέλης (δεξιά) μέσα στη θάλασσα, και ο Φιλόλαος πάνω από το κέντρο.
Η **Θάλασσα του Ψύχους** (*Mare Frigoris*) είναι μία σεληνιακή θάλασσα, η βορειότερη και η πλέον επιμήκης (μακρόστενη). Βρίσκεται στην εξωτερική περιφέρεια της λεκάνης του Ωκεανού των Καταιγίδων, σε μικρή απόσταση από το βόρειο άκρο της Θάλασσας των Βροχών, ενώ στα ανατολικά φθάνει στα βόρεια όρια της Θάλασσας της Ηρεμίας. Κοντά στη νότια «ακτή» της βρίσκεται ο σκοτεινός κρατήρας Πλάτων, ενώ στο εσωτερικό της υπάρχουν επίσης κάποιοι σημαντικοί κρατήρες, όπως ο Αριστοτέλης.

Γεωλογία
--------

Το υλικό της λεκάνης που περιβάλλει τη Θάλασσα του Ψύχους χρονολογείται από την Πρώιμη Ίμβρια Εποχή, ενώ τα πετρώματα του ανατολικού μέρους της θάλασσας ανήκουν στην Ύστερη Ίμβρια Εποχή και τα πετρώματα του δυτικού μέρους της θάλασσας ανήκουν στην ακόμα μεταγενέστερη Ερατοσθένεια Εποχή, η οποία τελείωσε πριν 1,1 δισεκατομμύριο χρόνια.

Ονόματα
-------

Καθώς συμβαίνει και με τις περισσότερες άλλες «θάλασσες» της Σελήνης, η Θάλασσα του Ψύχους ονομάσθηκε από τον Τζοβάνι Ριτσιόλι, του οποίου το σύστημα ονοματολογίας από το 1651 έχει καθιερωθεί. Πριν από αυτόν, ο Μίκαελ φαν Λάνγκρεν (Λάγκρενος) την είχε ονομάσει *Mare Astronomicum* («Θάλασσα της Αστρονομίας») στον χάρτη του το 1645. Επίσης ο Πιερ Γκασσεντί την είχε ονομάσει *Boreum Mare* («Βόρειο Θάλασσα»).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ewen A. Whitaker: *Mapping and Naming the Moon* (Cambridge University Press, 1999), σελ. 61.
2. ↑  `Οπ.π. σσ. 41, 198.
3. ↑  `Οπ.π. σελ. 33.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Σελήνη
 |

 |
Συντεταγμένες: 53°27′37″N 6°13′12″W﻿ / ﻿53.460259°N 6.219985°W﻿ / 53.460259; -6.219985

Το **κάστρο του Σουόρντς** είναι ένα μεσαιωνικό φρούριο νορμανδικής αρχιτεκτονικής χτισμένο περί το 1200 στο Σουόρντς, στα βόρεια του Δουβλίνου.

Χτισμένο ως κατοικία των αρχιεπισκόπων του Δουβλίνου, το κάστρο του Σουόρντς δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ ως στρατιωτική κατασκευή, αλλά εκτείνεται σε μια μεγάλη πενταγωνική οχυρωμένη έκταση περίπου 6000 m2 με έναν πύργο στον βορρά, λογικά η κατοικία του Διοικητή, και μια εντυπωσιακή σύνθετη γέφυρα στο νότο. Ο φύλακας εικάζεται πως διέμενε στο τμήμα αριστερά της πύλης, ενώ το δώμα του θυροφύλακα με το δωμάτιο του ιερέα από πάνω βρισκόταν στα δεξιά. Το διπλανό παρεκκλήσι, χτισμένο στα τέλη του 13ου αιώνα, χρησιμοποιήθηκε, λογικά, ως ιδιωτικό παρεκκλήσι του αρχιεπισκόπου.

Το κάστρο του Σουόρντς
Άλλα κτίρια, καταγεγραμμένα για μια έρευνα το 1326, έχουν πλέον εξαφανιστεί, συμπεριλαμβανομένης της μεγάλης αίθουσας στο δυτικό τμήμα των τειχών. Από τη στιγμή που χτίστηκε το νέο παλάτι στο Τάλλαχτ το 1324, ο αρχιεπίσκοπος εγκατέλειψε το Σουόρντς, μετακόμιση που ενθαρρύνθηκε χωρίς καμιά αμφιβολία από τις ζημιές που είχε υποστεί στη διάρκεια της εκστρατείας του Μπρους το 1317. Οι οδοντωτές επάλξεις καταδεικνύουν μια σχετική χρησιμοποίησή του στη διάρκεια του 15ου αιώνα, αλλά από το 1583, στη διάρκεια της σύντομης κατάληψής του από τους Ολλανδούς προτεστάντες, το κτίσμα περιγράφεται ως « το παλιό παραχαϊδεμένο κάστρο ». Χρησιμοποιημένο ως κήπος τον 19ο αιώνα, το κάστρο πωλήθηκε κατά τη διάρκεια της διάλυσης της Εκκλησίας της Ιρλανδίας.

Τελευταία ανακαινισμένο, το κάστρο χρησιμοποιήθηκε την άνοιξη του 2010 ως τόπος γυρισμάτων για την παραγωγή της τηλεοπτικής σειράς *Tudors*.

Πηγή
----


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Château de Swords  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Swords Castle  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Συντεταγμένες: 10°42′33″N 99°19′6″E﻿ / ﻿10.70917°N 99.31833°E﻿ / 10.70917; 99.31833

Η **επαρχία Πάτιο**(ThaiΠρότυπο:Lang-th, Πρότυπο:IPA-th) είναι μια επαρχία (*αμφόε*) στο βόρειο τμήμα της περιφέρειας Τσουμφόν, στην νότια Ταϊλάνδη. Η επαρχία έχει το κύριο αεροδρόμιο της περιφέρειας Τσουμφόν, το αεροδρόμιο Τσουμφόν. Στα αγγλικά γράφεται επίσης ως Pathiu και Pathiew.

Γεωγραφία
---------

Η περιοχή συνορεύει με τις επαρχίες Μουεάνγκ Τσουμφόν και Θα Σάε της περιφέρειας Τσουμφόν, και την επαρχία Μπανγκ Σαφάν Νόι της περιφέρειας Πρατσουάπ Κίρι Χαν. Ανατολικά βρίσκεται ο κόλπος της Ταϊλάνδης. Έχει αρκετές σπηλιές από την μεσοζωϊκή εποχή. Η κύρια παραλία είναι η Άο Μπο Μάο, που μεταφράζεται ως ο κόλπος του Ανοιξιάτικου δέντρου. Η παραλία Θουνγκ Βούα Λάεν, γνωστή ως η παραλία του Τρεχούμενου Ταύρου είναι γνωστός τουριστικός προορισμός στην επαρχία.

Διοίκηση
--------

Η περιοχή υποδιαιρείται σε 7 υποεπαρχίες (*ταμπόν*), οι οποίες υποδιαιρούνται περαιτέρω σε 70 χωριά (*μουμπάν*). Υπάρχουν τρεις πόλεις (*θεσαμπάν ταμπόν*) - Καλύπτει μέρος των ταμπόν Μπανγκ Σον, Τάλε Σαπ, Μαπ Αμμαρίτ, καθώς και μέρη των ταμπόν Ντον Γιανγκ, Σα Φλι, τμήματα του συνονόματου ταμπόν. Υπάρχουν 7 διοικητικοί οργανισμοί των ταμπόν (TAO).

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Αριθμός 

|  | Όνομα | όνομα στα Ταϊλανδικά | Χωριά | πληθυσμός |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | Μπανγκ Γιο | บางสน | 8 | 4,184 |
| 2. | Τάλε Σαπ | ทะเลทรัพย์ | 7 | 5,098 |
| 3. | Σαφλί | สะพลี | 10 | 7,669 |
| 4. | Τσουμ Χο | ชุมโค | 14 | 9,547 |
| 5. | Ντον Γιανγκ | ดอนยาง | 15 | 9,047 |
| 6. | Πακ Χλόνγκ | ปากคลอง | 7 | 4,321 |
| 7. | Χάο Τσάι Ρατ | เขาไชยราช | 9 | 4,527 |

 |   |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Department of Provincial Administration. stat.dopa.go.th/stat/statnew/statTDD/views/showDistrictData.php?statType=1&year=57&rcode=86.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* amphoe.com
* Pathio Πληροφορίες

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ταϊλάνδη
 |

 |
Ο  **Ζίγκφριντ Λάουφερ** (γερμ. *Siegfried Lauffer*, 1911 - 1986) ήταν Γερμανός ιστορικός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου 1911 στην Στουτγκάρδη. Τελείωσε το γυμνάσιο και σπούδας ιστορία, κλασική φιλολογία και γερμανικά. Διέμεινε στο Βερολίν, την Βιέν, Τίμπινκ, και ξανά Βιέν, όπου αποφοίτησε το 1935 με διδακτορική εγρασία περί της Πλατωνικής γεωργικής φιλοσοφίας. Διορίστηκε διδάσκαλος το 1036 ως το 1946 δτην Βιρτενβέργη. Περιηγήθηκε την Βοωιτία και διενήργησε αρχαιολογικές έρευνες στην Κωπαΐδα. Υπηρέτησε στον Β' ΠΠ ως νοσοκόμος, αιχμαλωτίστηκε από τους Ρώσους και επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου ξανά διορίστηκε δάσκαλος ως το 1946, και μετά στο Πανεπιστήμιο. Ίδρυσε την επιτροπή αρχαίας ιστορίας και επιγραφικής και έγινε καθηγητής πανεπιστημίου το 1963. Αποσύρθηκε το 1979.

Απεβίωσε στις 2 Απριλίου 1986 στο Μόναχο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Γερμανικά) *Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους*. lauffer-siegfried. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

Πηγές
-----

* Hartmut Beister: *Siegfried Lauffer*. In: Jakob Seibert (Hrsg.): *100 Jahre Alte Geschichte an der Ludwig-Maximilians-Universität München (1901–2001)*. Duncker und Humblot, Berlin 2002, S. 137–159, ISBN 3-428-10875-2.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 24630123
* LCCN: n85127879
* ISNI: 0000 0001 2037 5932
* GND: 118819259
* SUDOC: 029347580
* BNF: cb120993051 (data)
* BIBSYS: 90207257
* NLA: 35138757
* NKC: jo2016935547
* ICCU: CFIV032629

 |

 |
Συντεταγμένες: 9°58′N 84°50′W﻿ / ﻿9.967°N 84.833°W﻿ / 9.967; -84.833

Η **Επαρχία Πουνταρένας** (ισπανικά: Provincia de Puntarenas) είναι μια επαρχία της Κόστα Ρίκα. Έχει έκταση 11.265,7 τ.χλμ. και πληθυσμό 358.137 
κατοίκων (2007). Πρωτεύουσα είναι η Πουνταρένας.

Γεωγραφία
---------

Η Επαρχία Πουνταρένας βρίσκεται νοτιοδυτικά της Κόστα Ρίκα. Συνορεύει στα βόρεια με την Γκουανακάστε, στα βορειοανατολικά με την Αλαχουέλα, στα κεντρο-ανατολικά με την Σαν Χοσέ, στα νοτιοανατολικά με την Λιμόν και στα ανατολικά με τον Παναμά. Με έκταση 11.265,7 χλμ² είναι η μεγαλύτερη σε έκταση επαρχία της Κόστα Ρίκα.

### Χερσόνησοι

Η Επαρχία Πουνταρένας συμπεριλαμβάνει το νότιο μέρος της Χερσονήσου της Νικόγια, καθώς και τις χερσονήσους Μπουρίκα και Όσα.

### Νησιά

Το νότιο μέρος της χερσονήσου της Νικόγια συμπεριλαμβάνει τα νησιά Ίσλα Σαν Λούκας, Ίσλα Μουέτρος, Ίσλα Ίσλα Πάχαρος, Ίσλα Κομέρσιο, Ίσλα Σέδρος, Ίσλα Νεγρίτος, Ίσλα Αλκατράς, Ίσλα Τολίνγκα, Ίσλα Μπεχούκο, Ίσλα Καμπάγιο και Ίσλα Βενάδο. Άλλα νησιά είναι το Ίσλα δελ Κόκο, το Ίσλα Δάμας, το Ίσλα Τεμπλόνα και το Ίσλα Βιολίν.

### Κόλποι

Το νότιο μέρος της Χερσονήσου έχει διάφορους μικρούς κολπίσκους, όπως ο Μπαΐα δε Πακέρα, ο Μπαγιένα και ο Κουρού.

Πόλεις
------

Οι δύο μεγαλύτερες πόλεις είναι η Πουέρτο Κέπος και η Τσακαρίτα. Άλλες πόλεις είναι η Εσπάρσα, η Μπουένος Άιρες, η Μιραμάρ, η Σιουδάδ Κορτές, η Κέπος, η Γκολφίτο, η Σαν Βίτο, η Παρρίτα, η Σιουδάδ Νέιλι και η Χακό.

Καντόνια
--------

Η Επαρχία Πουνταρένας διαιρείται σε 11 καντόνια:

Καντόνι (πρωτεύουσα)

* Αγκίρρε (Κέπος)
* Γκαραμπίτο (Χακό)
* Γκολφίτο (Γκολφίτο)
* Εσπάρσα (Εσπάρσα)
* Κορρεδόρες (Σιουδάδ Νέιλι)
* Κότο Μπρους (Σαν Βίτο)
* Μόντες δε Όρο (Μιραμάρ)
* Μπουένος Άιρες (Μπουένος Άιρες)
* Όσα (Σιουδάδ Κορτές)
* Παρρίτα (Παρρίτα)
* Πουνταρένας (Πουνταρένας)

Δημογραφία
----------

Η Επαρχία Πουνταρένας είχε, σύμφωνα με την απογραφή του 2007, 358.137 κατοίκους. Είναι σε πληθυσμό η πέμπτη μεγαλύτερη επαρχία της Κόστα Ρίκα μετά τη Σαν Χοσέ, την Αλαχουέλα την Λιμόν και την Καρτάγο. Έχει πυκνότητα 31.8 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Είναι κατά πυκνότητα η πέμπτη μεγαλύτερη επαρχία της Κόστα Ρίκα μετά την Καρτάγο, την Ερέδια, την Αλαχουέλα και την Λιμόν.

Δείτε επίσης
------------

* Επαρχίες της Κόστα Ρίκα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πληροφορίες της Επαρχίας Πουνταρένας[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Επαρχία Πουνταρένας** |

* Φωτογραφίες της Επαρχίας Πουνταρένας

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επαρχίες της Κόστα Ρίκα |
| --- |
|  |
| 
* Αλαχουέλα
* Καρτάγο
* Γκουανακάστε
* Ερέδια
* Λιμόν
* Πουνταρένας
* Σαν Χοσέ
 |  |

 |

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Καντόνια της Επαρχίας Πουνταρένας |
| --- |
|  |
| 
* Αγκίρρε
* Γκαραμπίτο
* Γκολφίτο
* Εσπάρσα
* Κορρεδόρες
* Κότο Μπρους
* Μόντες δε Όρο
* Μπουένος Άιρες
* Όσα
* Παρρίτα
* Πουνταρένας
 |  |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 168657487
* LCCN: no2012030271

 |

 |
Το κάστρο Τσέσκι Κρούμλοβ
**Τσέσκι Κρούμλοβ** βρίσκεται στην πόλη Τσέσκι Κρούμλοβ στην Τσεχία. Χρονολογείται από το 1240, όταν το πρώτο κάστρο χτίστηκε από την οικογένεια Γουϊτιγκόνεν, του κύριου κλάδου της ισχυρής οικογένειας Ρόζενμπεργκ. Βρίσκεται στον ιστορικό πυρήνα της πόλης και κατατάσσεται το δεύτερο σε μέγεθος κάστρο στην Τσεχία.

Ιστορία
-------

Από τον 17ο αιώνα, οι Rosenbergs είχαν πεθάνει και η ηγεμονία της Κρουμάου (Δουκάτο της Κρούμλοβ) δόθηκε στον Χανς Ούρλιχ φον Έγγενμπεργκ από τον αυτοκράτορα Φερδινάνδο Β΄ και ο Έγγενεμπεργκ ονομάστηκε Δούκας της Κρουμάου. Μετά το θάνατο του γιού του Χανς Ούλριχ, του Γιόχαν Άντον Ι φον Έγγενμπεργκ, το κάστρο του χορηγείται για την περίοδο μεταξύ 1649 και 1664 από τη χήρα του, Άννα Μαρία. 

Μία από τους δύο της γιους, ο Γιόχαν Κρίστιαν φον Έγγενμπεργκ, ήταν υπεύθυνος για τις μπαρόκ ανακαινίσεις και επεκτάσεις στο κάστρο συμπεριλαμβανομένου του θεάτρου στο κάστρο που λέγεται σήμερα Έγγενμπερκ Θέατρο. Όταν η αρσενική γενιά των Έγγενμπερκ πέθανε το 1717, το κάστρο και το δουκάτο πέρασε υπο κατοχή των Σβάτσενμπέρκ. 
Το 1947, η ιδιοκτησία Σβάτσενμπέρκ συμπεριλαμβανομένου του Τσέσκι Κρούμλοβ, μεταφέρθηκε στις τσέχικες επαρχιακές ιδιοκτησίες και το 1950 έγινε τοποθεσία του Τσεχοσλοβακικού Κράτους.
Ολόκληρη η περιοχή ανακηρύχθηκε εθνικό μνημείο το 1989 και το 1992 προστέθηκε στην UNESCO, στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

Το κάστρο στεγάζει το Τσέσκι Κρουμλόβ Μπαρόκ Θέατρο το οποίο βρίσκεται στην 5η Κάστρική Αυλή. Είναι ένα από τα πιο πλήρως διατηρημένα μπαρόκ θέατρα με αυθεντικό κτίριο θεάτρου, αίθουσα συνεδριάσεων, ορχήστρα, στάδιο, στάδιο τεχνολογίας, μηχανήματα, coulisses (κουρτίνες σταδίου), λιμπρέτα, κοστούμια, κλπ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Památkový katalog NPÚ*. pamatkovykatalog.cz/soupis/podle-relevance/1/seznam?katCislo=1000125170. Ανακτήθηκε στις 14  Φεβρουαρίου 2019.
2. ↑  «Τσέσκυ Κρούμλοβ (Cesky Krumlov)». *Travel2Prague*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2016.
3. ↑  «History of Český Krumlov castle». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Μαρτίου 2013. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2016.
4. ↑  «Státní hrad a zámek Český Krumlov web pages». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Český Krumlov Castle στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 155258473
* LCCN: no2015162068
* NKC: ko2002101769

 |

 |
Η **Θερμοχημεία** είναι ιδιαίτερος κλάδος της Χημείας που σαν αντικείμενο μελέτης και έρευνας έχει τα θερμικά φαινόμενα που παρατηρούνται στις χημικές αντιδράσεις. Απλούστερα τις σημειούμενες μεταβολές της θερμικής ενέργειας των αντιδρώντων σωμάτων στη διάρκεια των χημικών αντιδράσεων, δηλαδή των θερμοτήτων των χημικών αντιδράσεων καθώς και τη θεωρητική εκμετάλλευση των εκάστοτε τιμών αυτών με τελική δυνατότητα ακόμα και την πρόβλεψη της κατεύθυνσης αυτών τούτων των αντιδράσεων.  
 
Η ανάπτυξη αυτού του κλάδου αποτελεί ιδιαίτερο τομέα έρευνας αλλά και εργαλείο τόσο στην ίδια τη Χημεία και Βιοχημεία όσο και στην Φυσικοχημεία και την Επιστήμη του Διαστήματος.

Η σημασία της Θερμοχημείας γίνεται περισσότερο αντιληπτή σε πολλά φαινόμενα, τόσο στη θεωρία τους όσο και στη πρακτική των εφαρμογών τους. Και τέτοια μπορεί να είναι ο λόγος (αιτία) των χημικών αντιδράσεων (εξώθερμων - ενδόθερμων), οι μεταβολικές καύσεις στο εσωτερικό των οργανισμών, η φωτοσύνθεση κ.λπ. Στο δε σύγχρονο τομέα έρευνας και τεχνολογίας η Θερμοχημεία είναι βασικός παράγοντας έρευνας στα καύσιμα και ακόμα ιδιαίτερα στην αναζήτηση νέων μορφών ενεργείας βιοκαυσίμων παράλληλα προς τις άλλες μορφές της.

* Σημειώνεται ότι ιστορικά η Θερμοχημεία είναι νεότερος γνωστικός χώρος της Θερμιδομετρίας η οποία είχε προηγηθεί, επί των ερευνών και μετρήσεων της οποίας βασίστηκε και αναπτύχθηκε θεωρητικά.

Ειδικότερα
----------

Σημειώνεται πως η έκλυση ή απορρόφηση θερμότητας κατά τις χημικές αντιδράσεις καθώς και η πολλάκις συμβαίνουσα μικρή παραγωγή εξωτερικού έργου, λόγω της έκλυσης αερίων, είναι συνέπεια της μεταβολής του ποσού ενέργειας που περιέχεται στο αντιδρών σύστημα, σύμφωνα πάντα με το πρώτο θερμοδυναμικό αξίωμα (θερμοδυναμική). Ως μονάδα της θερμότητας λαμβάνεται η "Θερμίδα" (ή Θερμίς), το δε παραγόμενο εξωτερικό έργο μετριέται επίσης σε θερμίδες βάσει του θερμοδυναμικού ισοδύναμου της θερμότητας (1 τζάουλ = 0,239 θερμίδες).

Επίσης χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως αν κατά τη δημιουργία ενός σώματος σε χημική αντίδραση εκλύεται κάποιο ποσό θερμότητας, τότε κατά τη διάσπαση του ίδιου του σώματος, στα συστατικά του, απορροφάται το αυτό ποσό θερμότητας. Κατά το νόμο του Εσς το ποσό της εκλυομένης θερμότητας σε σειρά χημικών αντιδράσεων εξαρτάται μόνο από την αρχική και τη τελική μορφή των ουσιών που λαμβάνουν μέρος στην αντίδραση ή σειράς αντιδράσεων και όχι στις ενδιάμεσες μορφές που μπορεί να λάβουν.

* Η μελέτη των καταστάσεων ισορροπίας κατά τις χημικές αντιδράσεις καθώς και η εξάρτηση αυτών από τη θερμοκρασία είναι επίσης αντικείμενο της θερμοχημείας.

Δείτε επίσης
------------

* Θερμίδα
* Θερμιδομετρία
* Θερμιδόμετρο

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.28ος, σελ.69.
Το **Εσφαράγιεν** (περσικά: اسفراین‎‎, επίσης εκλατινοποιείται ως **Esfarāyen** και πρώην ως **Meyanābād**, **Mīānābād**, και **Mīyānābād**) είναι πόλη και η πρωτεύουσα της Κομητείας Εσφαράγιεν στην Επαρχία Βόρειου Χορασάν του Ιράν. Κατά την απογραφή του 2006 ο πληθυσμός της ανέρχονταν σε 60.372 άτομα, σε 17,334 οικογένειες.

Οι μεγαλύτερες εθνικές ομάδες του Εσφαράγιεν είναι οι Κούρδοι και οι Τατ.

Το Εσφαράγιεν είναι ένα από τα κομβικά σημεία για την κατοικία των Αρίων φυλών μετά την είσοδό τους στο Ιράν.

Ετυμολογία
----------

Σύμφωνα με το μεσαιωνικό Άραβα γεωγράφο Γιακούτ αλ-Χαμάουι, το αρχικό όνομα του Εσφαράγιεν ήταν το Ασμπαραγίν, το οποίο σημαίνει "φορείς ασπίδας".

Ιστορία
-------

Μετά την Ισλαμική κατάκτηση της Περσίας, το Εσφαράγιεν γνώρισε μια περίοδο μεγάλης ακμής, η οποία τελείωσε με την πτώση των Αβασιδών χαλιφάτο, όταν έπεσε θύμα επιθέσεων και ενδεχομένως καταστράφηκε, αλλά ξαναχτίστηκε. 

Η πόλη ήταν σε μια εντελώς καταστροφική κατάσταση κατά τη βασιλεία του ηγεμόνα Εμπραχίμ Αφσάρ.

Αθλητισμός
----------

Στο Εσφαράγιεν διοργανώνεται το τουρνουά Μπατσοχέχ ή Κόστι Μπατσοχέχ για το Κόστι Παχλεβάνι (μια παραδοσιακή Ιρανική πάλη). Το τουρνουά διεξάγεται σε ανοιχτό χώρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.amar.org.ir/english.
2. ↑  Esfarayen can be found at Το Εσφαράγιεν μπορεί να βρεθεί στο *[GEOnet Names Server*, σε αυτό το σύνδεσμο, ανοίγοντας το κουτί Advanced Search, και εισάγοντας «-3062173» στη φόρμα «Unique Feature Id», και πατώντας στο «Search Database».
3. ↑  «Iran Census 2011». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2017.
4. ↑  About Tati language of North Khorasan (Persian)
5. ↑  «'Farhang-e Tāti (Tati Dictionary)' (Tati dialects: 6- Northern Khorasan), Jahandoost Sabzalipour, Rasht: Farhang-e Iliya Press» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 6 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2017.

Πηγές
-----

* Le Strange, Guy (1905). *The Lands of the Eastern Caliphate: Mesopotamia, Persia, and Central Asia, from the Moslem Conquest to the Time of Timur*. New York: Barnes & Noble, Inc. σελ. 202.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Esfarayen στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 156145765
* LCCN: n2005009837
* BNF: cb12320647p (data)

 |

 |
Συντεταγμένες: 47°10′5″N 0°14′10″E﻿ / ﻿47.16806°N 0.23611°E﻿ / 47.16806; 0.23611

Το **Κάστρο του Σινόν** (γαλλικά: *Château de Chinon*) βρίσκεται στην όχθη του Βιέν, παραποτάμου του Λίγηρα, στα νοτιο-ανατολικά του Σομίρ, στη Γαλλία. Ιδρύθηκε από τον Θεοβάλδο Α΄ κόμη του Μπλουά. Τον 11ο αι. αποκτήθηκε από τους κόμητες του Ανζού. Το 1156 ο Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας, μέλος του Οίκου τού Ανζού, έλαβε το κάστρο από τον αδελφό του Γοδεφρείδο κόμη της Νάντης, όταν αυτός εξεγέρθηκε για δεύτερη φορά. Ο Ερρίκος Β΄ το είχε κατοικία της προτίμησής του. Το μεγαλύτερο μέρος της κατασκευής μπορεί να αποδοθεί στη βασιλεία του· απεβίωσε εκεί το 1189.

Στις αρχές του 13ου αι. ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας λεηλάτησε τις Αγγλικές κτήσεις στη Γαλλία και το 1205 κατέκτησε το Σινόν, έπειτα από μία πολιορκία που κράτησε αρκετούς μήνες. Από τότε το κάστρο έμεινε υπό Γαλλικό έλεγχο. Όταν ο Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας κατηγόρησε τους Ναΐτες ιππότες για αίρεση κατά τις πρώτες δεκαετίες του 14ου αι. αρκετά ηγετικά μέλη του Τάγματος φυλακίστηκαν σε αυτό. 

Καθώς χρησιμοποιήθηκε ως κατοικία από τον Κάρολο Ζ΄ της Γαλλίας κατά τον 15ο αι. το κάστρο του Σινόν έγινε φυλακή κατά το β΄ ήμισυ του 16ου αι. αλλά έπειτα εξέπεσε η χρήση αυτή και αφέθηκε σε παρακμή. Αναγνωρίστηκε ως ιστορικό Μνημείο από το Γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού το 1840. Το κάστρο, που περιέχει ένα μουσείο, είναι τώρα ιδιοκτησία τού Γενικού Συμβουλίου Αντρ-ε-Λουάρ που το διαχειρίζεται και είναι μεγάλου τουριστικού ενδιαφέροντος. Ανακαινίστηκε στις αρχές ου 21ου αι. με ένα κόστος 14,5 εκατομμυρίων ευρώ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.

Πηγές
-----

* Mesqui, Jean (1997), Chateaux-forts et fortifications en France (in French), Paris: Flammarion, ISBN 2-08-012271-1
* Royal Fortress of Chinon – Web archive of the official site through December 2015.
* Official website of the Royal Fortress of Chinon, added January 2019

Δείτε επίσης
------------

* Κάστρα του Λίγηρα

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 245857131
* GND: 4774001-2

 |

 |
Στη βιολογία με τον όρο **θερμοταξία** ή *θερμοτακτισμός* χαρακτηρίζεται γενικά η ενεργητική κίνηση με την οποία αντιδρούν διάφοροι μικροοργανισμοί και ιδιαίτερα οι φυτικοί στις μεταβολές της θερμοκρασίας του περιβάλλοντος.

Ιδιαίτερα μάλιστα χαρακτηριστική είναι η κίνηση ενός μύκητα, του γένους Fuligo, προς τη μία των επιφανειών ενός διηθητικού χάρτη. Αν η μια επιφάνεια έχει για παράδειγμα θερμοκρασία 33 °C (Κελσίου) και η άλλη μικρότερη, που παραμένει σταθερή, τότε ο μύκητας κινείται προς την πρώτη επιφάνεια. Όταν όμως αυτή υπερβεί τους 33 βαθμούς, τότε ο μύκητας στρέφεται προς την άλλη επιφάνεια.

Δείτε επίσης
------------

* Θερμοφιλία
Ο **Ηρικαπαίος** ή και **Ηρικεπαίος** κατά την Ελληνική Μυθολογία και ιδιαίτερα την ορφική Κοσμογονία ήταν ερμαφρόδιτο ον το οποίο και χαρακτηριζόταν κυρίαρχη πρωτόγονη και ζωοδότης δύναμη του κόσμου. Κατά την κοσμογονία δημιουργήθηκε στην αρχή ο Χρόνος και εξ αυτού η δυάδα Αιθήρ και Χάος, τα οποία μετά του κοσμογονικού Ωού (αυγού) παρήγαγαν την πρώτη θεϊκή τριάδα. Στη συνέχεια από τη γονιμοποίηση του Ωού προήλθαν ο Έρως, ο Φάνης (δηλαδή ο θεός του φωτός) και ο Μήτις (ο θεός της σκέψης, της φρόνησης) που αποτέλεσαν έτσι τη δεύτερη θεϊκή τριάδα

Με τη δεύτερη αυτή τριάδα οι Ορφικοί συνένωναν τον Ηρικαπαίο που συνδύαζε απ΄αρχής, κατ΄ αυτούς, τρισυπόστατη φύση, δηλαδή τη ζωή, το φως και τη φρόνηση.

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικό Λεξικόν Ηλίου* τ.9ος, σ.346
Το **εργοστάσιο** είναι ένα κτήριο μέσα στο οποίο, με τη βοήθεια των μηχανημάτων και τη σημαντικότατη συνεισφορά εργασίας από τους εργάτες, παράγονται σήμερα όλα σχεδόν τα βιομηχανικά είδη, είτε αυτά χρειάζονται πάλι για την παραγωγή (όπως μηχανές κλπ.) είτε είναι καταναλωτικά αγαθά.

Το εργοστάσιο είναι προϊόν της σοβαρής οικονομικής ανάπτυξης που επέφεραν στην Ευρώπη οι ανακαλύψεις των άγνωστων στο 13ο - 14ο αι. μ.Χ. από τη μια κι από την άλλη η ανακάλυψη της ατμομηχανής, του ηλεκτρισμού και άλλων επιστημονικών ή τεχνικών τελειοποιήσεων.

Το εργοστάσιο είναι εκείνη η οικονομική μονάδα πάνω στην οποία στηρίχτηκε και η δημιουργία μιας καινούριας κοινωνίας, της καπιταλιστικής, που αυτό σημαίνει τη δημιουργία δύο νέων αντίπαλων τάξεων της αστικής και της εργατικής .

Το εργοστάσιο είναι ο βασικότερος παράγοντας που συνετέλεσε στη δημιουργία των πόλεων με τη σημερινή τους έννοια και μορφή, γιατί στάθηκε ο πόλος συσπείρωσης των φτωχών και άνεργων αγροτών, αρχίζοντας από το 15ο και κυρίως το 16ο αι. μ.Χ. Τα πρώτα εργοστάσια φτιάχτηκαν στην Ολλανδία (που θεωρείται και η πρώτη καπιταλιστική χώρα), όμως τη μεγαλύτερη ανάπτυξή τους πήραν το 18ο και 19ο αι. στην Αγγλία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **εργοστάσιο**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εργοστάσιο** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85046823
* GND: 4250288-3
* HDS: 013882
* NDL: 00566918
* BNE: XX527704

 |

 |
Συντεταγμένες: 37°25′40″N 34°52′16″E﻿ / ﻿37.42778°N 34.87111°E﻿ / 37.42778; 34.87111
Το **Θέμα Ποδανδού** ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, μικρό συνοριακό Θέμα, που καταλάμβανε εδάφη της σημερινής Τουρκίας.

Η έδρα του βρισκόταν στο σημερινό Pozantı, κωμόπολη μεταξύ Αδάνων και Νίγδης. Ήταν μικρή πόλη με φρούριο γνωστό και ως "Κοπίδναδον" ή "Ποδενδός", διοικητικά ο στρατηγός του ήταν υφιστάμενος του Δούξ της Αντιόχειας. Αρχικά αποτελούσε μέρος, ίσως κλεισούρα, του Θέματος Καππαδοκίας και του Θέματος Σελευκείας. Αναφέρεται ο Τατούλης ως στρατηγός Ποδανδού.

Η Άννα Κομνηνή αναφέρει το Ποδανδόν, στην *Αλεξιάδα* σαν Θέμα και μία από τις περιοχές που αναγνώρισε ο βυζαντινός αυτοκράτορας υπό την εξουσία του Βαλδουίνου της Βουλώνης ως πρώην βυζαντινά εδάφη με την Συνθήκη της Δεαβόλεως το 1108.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παναγοπούλου Κατερίνα, *Ποδανδός[*νεκρός σύνδεσμος*]*, Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Ανακτήθηκε 17/12/2015.
2. ↑  Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, *Η πολιτική κατάρρευση του Βυζαντίου στην ανατολή*, Θεσσαλονίκη 2007, σελ 391
3. ↑  Patrologiae cursus completus, seu bibliotheca universalis, integra ...
4. ↑   Dumbarton Oaks, John W. Nesbitt, Eric McGeer, Nicolas Oikonomidès, Catalogue of Byzantine Seals at Dumbarton Oaks and in the Fogg Museum of Art ..
5. ↑  [...]13.12.21 Αὗται· τό τε θέμα τὸ Ποδανδὸν [...], Άννα Κομνηνή, Αλεξιάς, βιβλίο 13
Η ανώνυμος αγγειοπλαστική εταιρία **Κεραμεικός** ιδρύθηκε το 1909 στο Νέο Φάληρο.

Ιστορία
-------

Σαλατιέρα "Κεραμεικός"
Μετά τους βαλκανικούς πολέμους αποφασίζει, εκτός από τη βιομηχανική της παραγωγή, να ασχοληθεί και με τα χειροποίητα κεραμουργήματα. Έτσι καταφέρνει, με εμψυχωτή τον γενικό διευθυντή του εργοστασίου Αντώνη Δαρίγου, να παρουσιάσει καλλιτεχνική κεραμική τη δεκαετία του 1920. Στρατολογούνται ικανοί καλλιτέχνες, κεραμιστές και διακοσμητές, που με την αισθητική και καλλιτεχνική τους έκφραση ξεφεύγουν από τη σύνορα της διακόσμησης και αγγίζουν πολλές φορές τα όρια της τέχνης.

Το λογότυπο της εταιρείας
Το 1930 προσλαμβάνεται ο Πάνος Βαλσαμάκης που είχε σπουδάσει στο Παρίσι κεραμική και ζωγραφική. Η περίοδος 1930-1942 (με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Π. Βαλσαμάκη) θεωρείται η καλύτερη καλλιτεχνική περίοδος του Κεραμεικού. Αποκορύφωμα αυτής είναι ο θαυμασμός που αποσπά η καλλιτεχνική ομάδα του εργοστασίου στην Α΄ Πανελλήνια Έκθεση στο Ζάππειο το 1938. Από το 1942 ως το 1946 το εργοστάσιο σταματά την παραγωγή του, καθώς επιτάσσεται από τους Γερμανούς. Από το 1947 αρχίζει και πάλι η παραγωγή. Όμως οι εξελίξεις στην τεχνολογία και η εισαγωγή του πλαστικού και του αλουμινίου στη ζωή μας δημιουργεί τεράστια προβλήματα στην ελληνική αγγειοπλαστική και φυσικά στον Κεραμεικό. Το τελειωτικό χτύπημα θα έρθει με τον σεισμό του 1981, όταν ένα μεγάλο τμήμα της παραγωγής θα καταστραφεί. Τελικά το εργοστάσιο κλείνει το 1985.

Σήμερα το μεγαλύτερο μέρος των εγκαταστάσεων ανήκει στην ελαιουργία ΕΛΑΪΣ.

Παραπομπές
----------