recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **ευφορβία η διτταδενώδης** (*Euphorbia biglandulosa* ή *Euphorbia rigida*) είναι είδος φυτού της οικογένειας ευφορβιοειδή, ιθαγενές της και της νότιας Ευρώπης, που συναντάται και στην Ελλάδα με τις κοινές ονομασίες **αγλέο(υ)ρας** ή **αγλέουρο**. Κάποιες φορές ονομάζεται και γαλατσίδα, αλλά αυτή η ονομασία αποδίδεται κυρίως σε άλλα είδη του ίδιους γένους φυτών.

Είναι θαμνώδες αειθαλές πολυετές φυτό, που φθάνει σε ύψος και πλάτος το μισό μέτρο. Τα φύλλα του είναι ελαφρώς σαρκώδη και διατεταγμένα σπειροειδώς, ενώ τα άνθη του είναι κάπως ασυνήθιστα: πράσινα με πολύ μικρά ανοικτά κίτρινα πέταλα στο κέντρο τους.

Στη Λεκάνη της Μεσογείου και τη Μέση Ανατολή το φυτό θεωρείται ζιζάνιο.

Καλλιέργεια
-----------

Στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική το φυτό χρησιμοποιείται συχνά ως καλλωπιστικό σε κήπους, όπου εκτιμάται ως σχετικώς απαλλαγμένο από προβλήματα είδος, που είναι ανθεκτικό στην ξηρασία και δεν χρειάζεται πολλή περιποίηση. Είναι ιδιαιτέρως χρήσιμο ως περιβάλλον γύρω από μεγαλύτερους και υψηλότερους θάμνους, όπως οι τριανταφυλλιές. Ευδοκιμεί καλύτερα σε καλά αποστραγγιζόμενα εδάφη, στον ήλιο ή σε ελαφρά σκιά.

Τοξικότητα
----------

Καθώς συμβαίνει και με άλλα είδη ευφορβίας, όλα τα μέρη του φυτού είναι δηλητηριώδη αν φαγωθούν, ενώ όταν κοπούν ή σπάσουν βγάζουν γαλακτώδη χυμό, που μπορεί να προκαλέσει ερεθισμό του δέρματος. Από αυτό το γεγονός προήλθε η ελληνική παροιμιώδης έκφραση «έφαγε τον αγλέο(υ)ρα», με την έννοια ότι κάποιος έφαγε τα πάντα, ακόμα και δηλητηριώδη φυτά, που επιπλέον έχουν και πικρή γεύση όπως το *Euphorbia biglandulosa*. Ο πικρός χυμός του χρησίμευε στους παράνομους αλιείς σε ποτάμια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kavak H.: «Melampsora euphorbiae, a new rust disease found on Euphorbia rigida in Turkey», *Plant Pathology* [online σειρά], τόμ. 53, (Δεκέμβριος 2004), σελ. 810
2. ↑  Swift, J.: «The aliens in the garden - Euphorbias come in all shapes and sizes and will add drama to your borders, says Joe Swift», *The Times*, 20 Μαρτίου 2010, σσ. 20,21. Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2010 από τη NewsBank on-line database (Access World News)
```
Συντεταγμένες: 59°26′5″N 24°44′32″E﻿ / ﻿59.43472°N 24.74222°E﻿ / 59.43472; 24.74222
```

Η **Εκκλησία του** **Αγίου Μιχαήλ** ή **Σουηδική Εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ** (Εσθονικά: *Rootsi-Mihkli kirik*, σουηδικά: Svenska S:t Mikaelskyrkan‎) είναι λουθηρανική εκκλησία, που χρησιμοποιείται από τη σουηδική εκκλησία στην περιοχή της παλιάς πόλης του Τάλιν της Εσθονίας.

Ιστορία και αρχιτεκτονική
-------------------------

The altar of St. Michael's Church Ο βωμός της εκκλησίας του Αγίου Μιχαήλ
Μια σουηδόφωνη μειονότητα και εκκλησία υπήρχε πιθανώς στο Τάλιν από τον Μεσαίωνα, αλλά η πρώτη γραπτή αναφορά της σουηδικής εκκλησίας χρονολογείται από το 1531. Μετά τη σουηδική ήττα κατά τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο και την επακόλουθη απώλεια της επαρχίας της Εσθονίας από τη Ρωσία το 1710, οι ρωσικές αρχές κατέλαβαν την εκκλησία του πρώην μοναστηριού του Αγίου Μιχαήλ, όπου μέχρι τότε οι Σουηδοί πιστοί συναθροίζονταν, και χρησιμοποιήθηκε ως εκκλησία της ρωσικής φρουράς. Για μερικά χρόνια, στις αρχές του 1700, η σουηδόφωνη μειονότητα ήταν επομένως χωρίς εκκλησία μέχρι που μεταφέρθηκαν στις σημερινές εγκαταστάσεις το 1733.

 Εσωτερική άποψη της εκκλησίας του Αγίου Μιχαήλ, ΤάλινΤο κτήριο που τους παραχωρήθηκε ήταν μέρος ενός μεσαιωνικού φτωχοκομείου ή νοσοκομειακού συγκροτήματος και στο εσωτερικό της εκκλησίας κυριαρχεί μέχρι σήμερα η βαριά μεσαιωνική θόλος. Κατά τη διάρκεια των αναταραχών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και της σοβιετικής κατοχής της Εσθονίας, οι περισσότεροι Εσθονοί Σουηδοί εγκατέλειψαν τη χώρα και εγκαταστάθηκαν στη Σουηδία και οι σοβιετικές αρχές απαλλοτρίωσαν το κτήριο, που χρησιμοποιήθηκε ως αθλητικός σύλλογος μέχρι την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Εσθονίας το 1991. Το 1992, μετά από κρατική επίσκεψη του βασιλιά της Σουηδίας, το κτήριοπέρασε για άλλη μια φορά στα χέρια της Εσθονο-Σουηδικής εκκλησίας. Ο ναός επανακαθαγιάστηκε μετά από μια περίοδο επισκευών το 2002. Εκτός από την προαναφερθείσα γοτθική θόλο, η εκκλησία είναι αξιοσημείωτη για τον ωραίο μπαρόκ βωμό της (καλλιτέχνης Γιόακειμ Άρμπρουστ) και το βαπτιστήριο (καλλιτέχνης Κρίτιαν Άκερμαν).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «A Brief History of St. Michael's Swedish Parish». Swedish St. Michael's Church in Tallinn. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2013.
2. ↑  «Svenska S:t Mikaelskyrkan, Tallinn» (στα Swedish). Svenska odlingens vänner i Estland. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2013. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
3. ↑  «Swedish St. Michael's Church». Visit Estonia. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2013.
Ο **Γιώργος Ζορμπάς** είναι Έλληνας δικαστικός, επίτιμος αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1937. Σπούδασε στην Νομική Σχολή του στο Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι νυμφευμένος με την Χαρίκλεια Οικονόµου και έχουν 2 κόρες.

Διατέλεσε:

* αντεισαγγελέας Πρωτοδικών στην Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα (1969-76)
* εισαγγελέας Πρωτοδικών στο Ηράκλειο (1977-83)
* αντεισαγγελέας Εφετών στην Αθήνα (1985-95)
* εισαγγελέας Εφετών στα Ιωάννινα (1996-97)
* εισαγγελέας Εφετών στην Αθήνα (1997-2001)
* αντεισαγγελέας Αρείου Πάγου (2001-04)

Παράλληλα έχει διδάξει στη Σχολή Δοκίµων Υπαστυνόµων της Ελληνικής Αστυνοµικής Ακαδηµίας, ενώ διετέλεσε και εποπτεύων εισαγγελέας στην Διεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων της Ελληνικής Αστυνοµίας.

Το 1993, ως αντεισαγγελέας Εφετών, χειρίστηκε την πολύκροτη υπόθεση του σκανδάλου των υποκλοπών, μετά τις καταγγελίες του υπαλλήλου του ΟΤΕ Χρήστου Μαυρίκη για δημιουργία και δράση παρακρατικού κυκλώματος παράνομης παρακολούθησης τηλεφώνων πολιτικών, δικαστικών, δημοσιογράφων και επιχειρηματιών με εγκέφαλο τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και συντονιστή τον απόστρατο στρατηγό (και στενό συνεργάτη του Μητσοτάκη) Νικόλαο Γρυλλάκη. Ο Ζορμπάς εισηγήθηκε την παραπομπή σε δίκη για κακουργήματα 32 στελεχών της ΝΔ, με προεξάρχοντα τον στρατηγό Γρυλλάκη, ενώ το πόρισμά του αποτέλεσε την βάση για την παραπομπή στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο του Κ. Μητσοτάκη από την κυβερνητική πλειοψηφία του ΠΑΣΟΚ.

Το 2004 διορίστηκε Γενικός Γραμματέας Οικονοµικού Σχεδιασµού και Αµυντικών Επενδύσεων (ΓΓΟΣΑΕ) στο Υπουργείο Εθνικής Άµυνας.

Υπήρξε επικεφαλής της Αρχής για το «ξέπλυμα μαύρου χρήματος» από το 2006 μέχρι την κατάργησή της το 2008. Από τη θέση αυτή διερεύνησε διάφορες πολύκροτες υποθέσεις, όπως το σκάνδαλο Siemens αλλά και το σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων.

Από το 2009 είναι πρόεδρος της ειδικής νομοπαρασκευαστικής επιτροπής για τη συγκρότηση Ενιαίου Σώματος Επιθεωρητών - Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νικόλαος Γρυλλάκης, Από πρώτο χέρι, 2005, σελίδες 120-134, εκδόσεις Κάκτος
2. ↑  «Τα πρόσωπα - κλειδιά της νέας κυβέρνησης». *Ημερησία*. 2004-03-20. .
3. ↑  «Καταργείται η Ανεξάρτητη Αρχή για την καταπολέμηση του «μαύρου» χρήματος». *news.in.gr*. 2008-07-17. .
4. ↑  «Ειδική αποστολή ανέλαβε ο Γιώργος Ζορμπάς». *news.in.gr*. 2009-11-22. .

Πηγές
-----

* Περιοδικό *Στρατηγική*, Φεβρουάριος 2006
19ος αιώνας | **20ός αιώνας** | 21ος αιώνας

Δεκαετία 1970 | Δεκαετία 1980 | **Δεκαετία 1990** | Δεκαετία 2000 | Δεκαετία 2010

1990 | 1991 | 1992 | 1993 | 1994 | 1995 | 1996 | 1997 | 1998 | 1999

Η **δεκαετία του 1990** ξεκίνησε, με βάση το Γρηγοριανό ημερολόγιο, την 1η Ιανουαρίου 1990 και τελείωσε την 31η Δεκεμβρίου 1999.

Πολιτιστικά, η δεκαετία του 1990 χαρακτηρίστηκε από την άνοδο της πολυπολιτισμικότητας και των εναλλακτικών μέσων ενημέρωσης (alternative media), η οποία συνεχίστηκε και τη δεκαετία του 2000. Ρεύματα όπως η grunge, η rave και το hip hop, εξαπλώθηκαν σε όλο τον κόσμο με την βοήθεια νέων τεχνολογιών όπως η καλωδιακή τηλεόραση και ο Παγκόσμιος Ιστός.

Με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και την υποχώρηση του παγκόσμιου κομμουνισμού πολιτικά υπήρξε μετατόπιση προς την Δεξιά, συμπεριλαμβανομένης της αύξησης της υποστήριξης ακροδεξιών κομμάτων στην Ευρώπη, καθώς και περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες μεταξύ άλλων στις Ηνωμένες Πολιτείες,, τον Καναδά, τη Νέα Ζηλανδία, και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Ένας συνδυασμός παραγόντων, συμπεριλαμβανομένης της συνεχιζόμενης μαζικής κινητοποίησης των κεφαλαιαγορών μέσω του νεοφιλελευθερισμού, του τέλους του Ψυχρού Πολέμου, της ευρείας διάδοσης των νέων μέσων επικοινωνίας όπως το Διαδίκτυο από τα μέσα της δεκαετίας και μετά, η αύξηση του σκεπτικισμού απέναντι στις κυβέρνησεις και η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης οδήγησε στον επανακαθορισμό και την επανεδραίωση της οικονομικής και πολιτικής ισχύος παγκοσμίος αλλα και στο εσωτερικό των χωρών. Παράλληλα ήταν αλματώδης η τεχνολογική πρόοδος.

Νέες συγκρούσεις ανέκυψαν σε Αφρική, Βαλκάνια και Καύκασο, ενώ υπήρξε μικρή πρόοδος στις σχέσεις μεταξύ του Ισραήλ και του Αραβικού κόσμου. Σημαντική για την Σύγκρουση στη Βόρεια Ιρλανδία ήταν η Συμφωνία του Μπέλφαστ που υπεγράφη το 1998.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 21 Ιανουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2016.
6. ↑  Stiglitz, Joseph E. (2004). *The Roaring Nineties*. W. W. Norton. ISBN 978-0-393-32618-5.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  1990s στο Wikimedia Commons
Οι **επιδόσεις** (αρχαία ελληνικά: ἐπιδόσεις) ήταν μορφή μη υποχρεωτικής, μη φορολογικής οικονομικής προσφοράς στην αρχαία Ελλάδα.

Επρόκειτο για εθελοντικές εισφορές σε χρήματα ή όπλα ή πλοία, που γίνονταν από τους πολίτες της Αθήνας για να καλύψουν τις επίγουσες ανάγκες του κράτους.

Όταν τα έξοδα του κράτους ήταν μεγαλύτερα από τα έσοδά του, ήταν σύνηθες ο πρυτανεύς να συγκαλεί την *Εκκλησία του Δήμου* και αφού εξηγούσαν τις ανάγκες του κράτους, να καλεί τους πολίτες να συνεισφέρουν στον βαθμό που τους επιτρέπει η οικονομική τους κατάσταση. Όσοι ήταν πρόθυμοι να συνεισφέρουν, σηκώνονταν και έλεγαν τι θα έδιναν. Όσοι δεν ήταν πρόθυμοι να δώσουν τίποτα, έμεναν σιωπηλοί ή αποσύρονταν από τη συνέλευση.      Τα ονόματα όσων είχαν υποσχεθεί να συνεισφέρουν, μαζί με το ποσό των εισφορών τους, ήταν γραμμένα σε πινακίδες, οι οποίες τοποθετούνταν μπροστά στα αγάλματα των Επωνύμων, όπου παρέμεναν μέχρι να πληρωθεί το ποσό. 

Αυτές οι εθελοντικές συνεισφορές ήταν συχνά πολύ μεγάλες. Μερικές φορές οι πιο εύποροι πολίτες αναλάμβαναν εθελοντικά την τριηραρχία, δηλαδή τα έξοδα για τον εξοπλισμό μιας τριήρους. Διαβάζουμε ότι ο απελεύθερος Πασίοντας παρείχε 1.000 ασπίδες, μαζί με πέντε τριήρεις, τις οποίες εξόπλισε με δικά του έξοδα.  Ο Χρύσιππος δώρισε ένα ταλέντο στο κράτος, όταν ο Μέγας Αλέξανδρος κινήθηκε εναντίον της Θήβας κατά τη διάρκεια της Μάχης της Θήβας. Ο Αριστοφάνης, γιος του Νικοφήμου, έδωσε 30.000 δραχμές για μια εκστρατεία εναντίον της Κύπρου.  Ο Χαρίδημος και ο Διότιμος, δύο διοικητές, έκαναν δώρο 800 ασπίδες.  και παρόμοιες περιπτώσεις γενναιοδωρίας αναφέρονται από τον Γερμανό κλασικό μελετητή Αύγουστο Μποκ, ο οποίος έκανε γνωστά τα προηγούμενα παραδείγματα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Plutarch, *Alcibiades* 10
2. ↑  Plutarch, *Phocion* 9
3. 1 2  Demosthenes, *Against Meidias* pp. 566-567. 23
4. ↑  Theophrastus, *Characters* 22
5. ↑  Athen. iv. p. 168, e
6. ↑  Isaeus, *On Dicaeogenes* p. 111, ed. Reisk
7. ↑  Demosthenes *Against Stephanus* p. 1127. 12
8. ↑  Demosthenes *Against Phormio* p. 918. 20
9. ↑  Lysias, *On the Property of Aristophanes* p. 644
10. ↑  Demosthenes, *De Corona* p. 265. 18
11. ↑  August Böckh, *The Public Economy of Athens* pp. 586, 587, 2nd. ed.
Μια έμμεση εκλογή για τη θέση του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας πραγματοποιήθηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο τον Απρίλιο-Μάιο του 1980.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας υπό τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή κατείχε μόλις 175 ψήφους στο κοινοβούλιο των 300, που έπεσε κάτω από τον απαιτούμενο αριθμό για άμεση εκλογή (200 ψήφοι στους πρώτους δύο γύρους, 180 στους τρεις). Ο Καραμανλής, ο οποίος γνώριζε την εκλογική ανάκαμψη του ΠΑΣΟΚ και την επικείμενη έλευση στην εξουσία - όπως συνέβη στις εκλογές του 1981 - προτίμησε να προχωρήσει στην προεδρία της Δημοκρατίας, η οποία κατά το διάστημα εκείνη εξακολουθούσε να κατέχει σημαντικές εξουσίες. Ως εκ τούτου, παραιτήθηκε ως πρωθυπουργός για να παρίσταται στην προεδρία, και τον διαδέχτηκε ως πρωθυπουργό ο Γεώργιο Ράλλη.

Αρκετοί υποψήφιοι προτάθηκαν από μικρά κόμματα μαζί με τον Καραμανλή, όπως ο Γεώργιος Μυλωνάς (ΚΟΔΗΣΟ), ο Λεωνίδας Κύρκος (ΚΚΕ Εσωτερικού), ο Ιωάννης Ζίγδης (ΕΔΗΚ), ο Στέλιος Παπαθεμελής, ο Ηλίας Ηλιού και ο Φαίδων Βεγλερής (ΕΔΑ). Ο Καραμανλής έλαβε 179 ψήφους και 180 ψήφους στην πρώτη και δεύτερη ψηφοφορία αντίστοιχα και εξελέγη στην τρίτη ψηφοφορία με 183 ψήφους.

Αναλυτικά
---------

| Ψήφοι |   23 Απριλίου   |   29 Απριλίου   |   5 Μαΐου   |
| --- | --- | --- | --- |
| Κωνσταντίνος Καραμανλής (Νέα Δημοκρατία) | **179** | **181** | **183** |
| Γεώργιος Μυλωνάς (ΚΟΔΗΣΟ) | **4** | **3** | **3** |
| Λεωνίδας Κύρκος (ΚΚΕ Εσωτερικού) | **1** | **1** | **1** |
| Φαίδων Βεγλερής (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά) | **1** | **1** | **1** |
| Νικήτας Βενιζέλος (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά) | **3** | **–** | **–** |
| Ηλίας Ηλιού (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά) | **1** | **–** | **–** |
| Στέλιος Παπαθεμελής (Ανεξάρτητος) | **–** | **1** | **–** |
| Ιωάννης Ζίγδης (Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου) | **–** | **–** | **4** |
|  |
| Λευκά | **15** | **13** | **12** |
| Παρόν | **92** | **97** | **94** |
| Απόν | **4** | **3** | **2** |
|  |
| Σύνολο | **300** | **300** | **300** |

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
 Ελληνικές προεδρικές εκλογές |
| --- |
|  |
| Δεύτερη Ελληνική Δημοκρατία | 
* 1924
* 1926
* 1929
* 1933
 |
|  |
| Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία | 
* 1974
* 1975
* 1980
* 1985
* 1990
* 1995
* 2000
* 2005
* 2010
* 2014–15
* 2020
 |

 |
Αυτό το λήμμα αφορά τον Έλληνα πολιτικό και συγγραφέα.  Για τον ομώνυμο εγγονό του, δείτε: Γεώργιος Μόδης (καθηγητής).  

Ο **Γεώργιος Μόδης** (14 Μαΐου 1887 – 18 Ιουνίου 1975) ήταν Έλληνας πολιτικός και ένας από τους κυριότερους συγγραφείς του Μακεδονικού Αγώνα, στον οποίο έλαβε μέρος μόλις αποφοίτησε το 1906 από το Γυμνάσιο του Μοναστηρίου Πελαγονίας, ως μέλος του ανταρτικού σώματος του Γεωργίου Βολάνη.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Γεώργιος Μόδης γεννήθηκε το 1887 στο Μοναστήρι Πελαγονίας. Τελείωσε το γυμνάσιο Μοναστηρίου και στη συνέχεια κατατάχθηκε στο αντάρτικο σώμα του Κρητικού Γ. Βολάνη που δρούσε στο Μορίχοβο. Συμμετείχε σε πολλές συμπλοκές με Βούλγαρους κομητατζήδες και Οθωμανικά στρατεύματα και τραυματίστηκε σε μάχη με Οθωμανικό στρατό στη Μπέσιστα του Μοριχόβου. Μετά τον τραυματισμό του εγκατέλειψε την ένοπλο δράση και η *Εσωτερική Οργάνωση Μοναστηρίου* τον διόρισε γραμματέα στη *Μητρόπολη Μογλενών και Φλωρίνης*, στη Φλώρινα, το 1909, όπου υπηρέτησε για μικρό διάστημα. Στη συνέχεια επέστρεψε στο Μοναστήρι και δημοσιογράφησε στην εφημερίδα *Φως* που εξέδιδε η *Πολιτική Λέσχη Μοναστηρίου*.

Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εμπορικές επιστήμες στην *Ακαδημία Όθωνος Ρουσόπουλου*. Εκλέχτηκε επί σειρά ετών, βουλευτής Φλώρινας και διατέλεσε Νομάρχης Φλώρινας. Την περίοδο 1932 – 1933 ανέλαβε Γενικός Διοικητής Ηπείρου. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής, συνελήφθη από τους Γερμανούς και φυλακίστηκε στο στρατόπεδο «Παύλου Μελά» στη Θεσσαλονίκη. Μετά την απόλυσή του από τις φυλακές, φυγαδεύτηκε στη Μέση Ανατολή. Τον Οκτώβριο του 1944 επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε από τον Γεώργιο Παπανδρέου, Γενικός Διοικητής Μακεδονίας. Το 1950 ανέλαβε Υπουργός Εσωτερικών και το 1951 υφυπουργός Παιδείας. Ανέπτυξε πλούσιο συγγραφικό έργο με κυριότερα έργα τα: «Μακεδονικές Ιστορίες» και «Αγώνες στη Μακεδονία» του οποίου τη συγγραφή δεν πρόλαβε να τελειώσει, καθώς πέθανε στις 18 Ιουνίου του 1975. Υπήρξε μέλος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, και οργάνωσε πολλές επιτροπές Μακεδονομάχων με σκοπό την ανέγερση ανδριάντων των Μακεδονομάχων. Διατέλεσε πρόεδρος της επιτροπής για την ανέγερση αγαλμάτων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του Φιλίππου Β΄ και του Αριστοτέλη. Κατά τη διάρκεια της επταετίας εξαναγκάστηκε από το καθεστώς, να παραιτηθεί από την προεδρία της επιτροπής.

Το 2011, με δαπάνες του Συλλόγου Μοναστηριωτών Φλωρίνης και Πέριξ «Η ΕΛΠΙΣ», ανεγέρθηκε προτομή του στην κεντρική πλατεία της Φλώρινας, που φέρει το όνομά του *(πλατεία Γεωργίου Μόδη)*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | Κυβέρνηση ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ (08/1950)». *www.ggk.gov.gr*. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουλίου 2016.
2. ↑  «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | Κυβέρνηση ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ (11/1950)». *www.ggk.gov.gr*. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουλίου 2016.
3. ↑  Συλλογικό έργο (1975). *Αγώνες στη Μακεδονία*. Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Μπαρμπουνάκη. σελ. βιογραφικού σημειώματος.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 28396279
* **ΕΒΕ**: 24485
* **AA**: 128208
* **BiblioNet**: **57719**
* LCCN: n81071694
* ISNI: 0000 0001 2277 7839
* GND: 139412034
* SUDOC: 137936370
* BNE: XX1771240

 |

 |
Το **γκρεϊχάουντ** είναι ράτσα σκύλου, ένα σάιτχαουντ το οποίο έχει εκτραφεί για παιχνίδια κυνηγιού και κυνοδρομίες. Είναι γνωστό και ως αγγλικό γκρεϊχάουντ. Από τότε που τα παλαίμαχα αγωνιστικά γκρεϊχάουντ υιοθετήθηκαν από πολλούς ανθρώπους, η φυλή έχει γίνει δημοφιλής ως κατοικίδιο. 

Είναι ευγενής και ευφυής φυλή. Συνδυάζοντας τα μακρά, ισχυρά του πόδια, το βαθύ του στήθος, την εύκαμπτη σπονδυλική στήλη και λεπτή του κατασκευή του επιτρέπει να αναπτύσσει ταχύτητες άνω των 64 χιλιομέτρων σε αγώνες ταχύτητας. Η μέγιστη ταχύτητα που μπορεί να αναπτύξει το γκρεϊχάουντ φτάνει τα 70 χιλιόμετρα εντός 30 μέτρων (ή έξι βήματα από τα κουτιά), τρέχοντας με ταχύτητα 20 μέτρων το δευτερόλεπτο σχεδόν, για τα πρώτα 250 μέτρα του αγώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Gunnar von Boehn. «Shepparton (VIC) Track Records». Greyhound-data.com. Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2011.
2. ↑  Gunnar von Boehn. «Singleton (NSW) Track Records». Greyhound-data.com. Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2011.
3. ↑  Gunnar von Boehn. «Capalaba (QLD) Track Records». Greyhound-data.com. Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2011.
4. ↑  Kohnke, John. BVSc RDA. «GREYHOUND ATHLETE». Greyhound Racing Betting. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2012.
5. ↑  Sharp, N.C. Craig.Animal athletes: a performance review *Veterinary Record* Vol 171 (4) 87-94 2012

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85057325
* NKC: ph297099

 |

 |
Ο **Γεώργιος Νικολαΐδης** (1874 - 1947) ήταν στρατιωτικός και πολιτικός που χρημάτισε υπουργός το 1938.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και φοίτησε στο Στρατιωτικό σχολείο των Ευελπίδων. Κατατάχτηκε με βαθμό ανθυπολοχαγού στο πεζικό το 1896 και πήρε μέρος αμέσως στον πόλεμο του 1897 στην Κρήτη με το 1ο Σύνταγμα Πεζικού υπό τον Βάσο. Πήρε πτυχίο επιτελικής υπηρεσίας και αποσπάστηκε στο Γενικό Επιτελείο του Στρατού, στο τμήμα μεταγωγών, όπου ασχολήθηκε με τα σιδηροδρομικά ζητήματα μέχρι το 1910. Πήρε μέρος ως λοχαγός και ταγματάρχης στους Βαλκανικούς πολέμους και διεύθυνε στην Θεσσαλονίκη την αποστράτευση του 1913. 

Το 1920 αποστάλθηκε στην Μικρά Ασία όπου διετέλεσε διοικητής της Βάσης Σμύρνης, αρχηγός του Πεζικού της ΙΙ Μεραρχίας στις επιχειρήσεις του Εσκή Σεχήρ, και μετά διοικητής της ΙΙΙ Μεραρχίας στην εκστρατεία Άγκυρας. 

Το 1921 διορίστηκε υπασπιστής του Βασιλέα Κωνσταντίνου και ακολούθως του Βασιλέα Γεωργίου του Β΄. Αποστρατεύτηκε το 1922 με βαθμό αντιστράτηγου. Διετέλεσε υπουργός επί των Σιδηροδρόμων και Αυτοκινήτων στην Κυβέρνηση Ιωάννη Μεταξά από τις 12 Δεκεμβρίου 1938 ως τις 20 Απριλίου 1941.

Πηγές
-----

* Νέοι Δρόμοι, 1939, τεύχος 13, σελ. 1

Παραπομπές
----------

1. 1 2  rulers.org, Greek ministries, etc.
Για ομώνυμα λήμματα, δείτε: Επιγένης (αποσαφήνιση).  
Ο **Επιγένης ο Σικυώνιος** υπήρξε, σύμφωνα με την Σούδα, ο παλαιότερος "τραγωδιοποιός" - αρχαιότερος ακόμη και από τον Θέσπη *(Θέσπις)* που κατά κανόνα αναφέρεται ως ο εφευρέτης της τραγωδίας (6ος π.Χ. αί.). 

Μπορούμε να εικάσουμε ότι ο Επιγένης ήταν από τους πρωτοπόρους εκείνους ποιητές που τόλμησαν να εισαγάγουν στους διθυράμβους, που ψαλλόταν προς τιμήν του Διονύσου, μύθους και ιστορίες και για άλλα μυθολογικά πρόσωπα. Οι καινοτομίες αυτές σίγουρα δεν γινόταν θετικά δεκτές πάντοτε από το κοινό. Έτσι, σύμφωνα με την Σούδα,  όταν κάποτε παίχθηκε μια τραγωδία του Επιγένους αφιερωμένη στο θεό Διόνυσο, στην οποία όμως παρεμβάλλονταν μύθοι και για άλλους θεούς, "φωνάχτηκε" για πρώτη φορά από τους θεατές η φράση *Οὐδὲν πρὸς τὸν Διόνυσον [Αυτό δεν έχει καμιά σχέση με τον Διόνυσο]*, που έμελλε να καταστεί παροιμιώδης και λεγόταν, όπως μας πληροφορεί ο παροιμιογράφος Ζηνόβιος, όταν κάποιος αγόρευε εκτός θέματος,.

Από το έργο του Επιγένους δεν διασώθηκε κανένα απόσπασμα. Παλαιότερα ορισμένοι τον είχαν ταυτίσει με τον συνονόματο του Επιγένη, τον ποιητή της μέσης κωμωδίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Virtual International Authority File*. OCLC. Dublin. 29920730. Ανακτήθηκε στις 25  Μαΐου 2018.
2. ↑  *Λεξικόν* Σουίδα, λήμμα "Θέσπις".
3. ↑  *Λεξικόn* Σουίδα, λήμμα "Οὐδὲν πρὸς τὸν Διόνυσον" *([...] Ἐπιγένους του Σικυωνίου τραγῳδίαν εἰς τὸν Διόνυσον ποιήσαντος ἐπφώνησαν τινὲς τοῦτο· ὅθεν ἡ παροιμία), σελ. 793. Internet Archive*
4. ↑  Ζηνόβιος, *Επιτομή των κατά (Λουκίλλου) Ταρραίου και Διδύμου παροιμιών συντεθείσα κατά στοιχείον*, λήμμα "Οὐδὲν πρὸς τὸν Διόνυσον"( V.40), στο: E. Leutsch, F. W. Schneidewin, *Paroemiographi Graeci: Zenobius. Diogenianus. Plutarchus. Gregorius Cyprius. Cum appendice proverbiorum*, 1839. Internet archive
5. ↑  W. Smith, *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology (1867)*, "Epigenes οf Sicyon", τόμ. II, σελ. 36. Ancient library Αρχειοθετήθηκε 2013-10-31 στο Wayback Machine.
Η **επιδότηση τύπου** (λουξεμβουργιανά: Staatlech Pressehëllef) δίνεται από την κυβέρνηση σε εφημερίδες στο Λουξεμβούργο σύμφωνα με το νόμο της 13ης Αυγούστου 1998, περί προώθησης του Έντυπου Τύπου. Δίνεται αυτόματα σε όλες τις εφημερίδες γενικού ενδιαφέροντος που εκδίδονται τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα, οι οποίες έχουν προσωπικό πλήρους ωραρίου τουλάχιστον πέντε δημοσιογράφων και σε αυτές όπου οι διαφημίσεις αποτελούν λιγότερο από το 50% της εφημερίδας.

Τα συνολικά έξοδα του προγράμματος ανήλθαν σε 7.754.499 ευρώ το 2009. Το ένα τρίτο της συνολικής επιδότησης απλώνεται ομοιόμορφα μεταξύ των χρηματοδοτούμενων εφημερίδων, με τα υπόλοιπα δύο τρίτα να αναλογούν στον αριθμό των σελίδων. Όλες οι εφημερίδες, εκτός από την κυρίαρχη *Luxemburger Wort*, εξαρτώνται από την επιδότηση τύπου για την επιβίωσή τους.

Επιπλέον, οι εφημερίδες λαμβάνουν έμμεση επιδότηση από ένα προνομιακό ταχυδρομικό ποσοστό, ένα ανώτατο όριο για την τηλεοπτική και ραδιοφωνική διαφήμιση, και ένα μειωμένο φόρο προστιθέμενης αξίας με συντελεστή 3%.

Επιδοτήσεις του 2009
--------------------

| Εφημερίδα | Επιδότηση σε ευρώ |
| --- | --- |
| *Tageblatt* | 1.659.554 |
| *Luxemburger Wort* | 1.524.658 |
| *Le Quotidien* | 1.197.239 |
| *La Voix du Luxembourg* | 933.221 |
| *Lëtzebuerger Journal* | 540.421 |
| *Télécran* | 375.763 |
| *Le Jeudi* | 358.005 |
| *Zeitung vum Lëtzebuerger Vollek* | 353.281 |
| *Revue* | 321.984 |
| *D'Lëtzebuerger Land* | 259.954 |
| *Woxx* | 230.417 |
| Συνολικά | 7.754.499 |
| Πηγή: Υπηρεσία Πληροφοριών και Τύπου |

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Fernández Alonso, Isabel· de Moragas, Miquel (2006). *Press Subsidies in Europe* (PDF). Barcelona: Generalitat of Catalonia. ISBN 978-84-393-7269-1. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2018.
2. ↑  Hirsch (2004), σελ. 140

Βιβλιογραφία
------------

* Hirsch, Mario (2004). «Luxembourg». Στο: Kelly, Mary J. *The Media in Europe*. Barcelona: SAGE. ISBN 978-0-7619-4132-3.
Ο **Εγιάλ Γκολάν** (Εβραϊκά: אייל גולן, γεν. 12 Απριλίου 1971) είναι Ισραηλινός τραγουδιστής. Εχει πουλήσει πάνω από 3 εκατομμύρια άλμπουμ στο Ισραήλ. Ένα μεγάλο μέρος από τα τραγούδια του μεταφράστηκαν από τα ελληνικά στα Εβραϊκά.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Κfar Marmorek στο Ρεχοβότ. Όταν ήταν τεσσάρων ετών, οι γονείς του χώρισαν και μετακόμισε στο σπίτι της μητέρας του. Εργάστηκε στον τομέα των κατασκευών για πολλά χρόνια, και ήταν παίκτης της Hapoel Marmorek.

ΓκολΤο πρώτο του σόλο άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1995. Την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ «συναυλία». Αλλά η πραγματική δόξα και φήμη ήρθε με την κυκλοφορία του τρίτου του άλμπουμ - "Without You" (1997), το οποίο έγινε πλατινένιο στο Ισραήλ.

Το 2014 συνελήφθη για φοροδιαφυγή και καταδικάστηκε να πληρώσει πρόστιμο που αντιστοιχεί σε 750.000 δολλάρια Η.Π.Α. και να προσφέρει κοινωνική εργασία επί τέσσερις μήνες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Israeli singer Eyal Golan gets community service for tax evasion».. Ανακτήθηκε στις 13-05-2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Eyal Golan στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 24308723
* **Europeana**: agent/base/91405
* LCCN: no2004035336
* ISNI: 0000 0000 4846 8375
* MusicBrainz: 1bac0f84-77e7-4884-a9ae-122a90582da0

 |

 |
Συντεταγμένες: 38°30′16″N 26°42′53″E﻿ / ﻿38.50444°N 26.71472°E﻿ / 38.50444; 26.71472

Αυτό το λήμμα αφορά το νησί της Τουρκίας.  Για την νησίδα της Εύβοιας, δείτε: Εγγλεζονήσι Ευβοίας.  
Το **Εγγλεζονήσι** ή **Μακρονήσι** (τουρκικά: *Uzunada*) είναι νησί της Τουρκίας που βρίσκεται στον κόλπο της Σμύρνης. Είναι το μεγαλύτερο νησί της συστάδας των Εγγλεζονησίων, με έκταση 25,4 τ.χλμ.. Η πιθανότερη εκδοχή για την ονομασία του νησιού και της ομώνυμης συστάδας είναι πως προέρχεται από παραφθορά του «Εγκλαζομενήσια», ονομασία που σχετίζεται με τις αρχαίες Κλαζομενές που βρίσκονταν στην απέναντι ακτή. Κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν Δρυμούσα. Αναφέρεται από τον ιστορικό Πολύβιο, σύμφωνα με τον οποίο το νησί δόθηκε στους Κλαζομένιους, με την συνθήκη της Απάμειας, το 188 π.Χ. 

Το νησί κατά το παρελθόν είχε κυρίως ελληνικό πληθυσμό που ζούσε στους τρεις οικισμούς του νησιού. Ο μεγαλύτερος οικισμός ήταν ο Θόλος που βρισκόταν στην ανατολική πλευρά του. Οι άλλοι δύο μικρότεροι ήταν η Αγία Παρασκευή στα δυτικά και ο Άγιος Παντελεήμονας στα βορειοανατολικά. Πριν τη Μικρασιατική καταστροφή ο πληθυσμός του νησιού έφτανε τους 2500 κατοίκους. Μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών που προέβλεπε η συνθήκη της Λωζάνης οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στην Νέα Ιωνία Μαγνησίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αργυρίου, Ελένη (12 Αυγούστου 2007). «Καθ' οδόν: Στο Εγγλεζονήσι...». *Ριζοσπάστης*. Ανακτήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2020.
2. ↑  «Εγγλεζονήσι, πολιτιστικός σύλλογος Νέας Ιωνίας Μαγνησίας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2011.

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου |
| --- |
|  |
| Ελληνική επικράτεια | 
* Άγιος Ευστράτιος
* Άγιος Μηνάς Φούρνων
* Αντίψαρα
* Θάσος
* Θύμαινα
* Ικαρία
* Λέσβος
* Λήμνος
* Οινούσσες
* Σαμιοπούλα
* Σαμοθράκη
* Σάμος
* Φούρνοι
* Χίος
* Ψαρά
 |
|  |
| Τουρκική επικράτεια | 
* Ίμβρος
* Τένεδος
 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Τουρκία
 |

 |
**Εμβέρ** (Enver), κύριο όνομα αντρικό, τούρκικο και αλβανικό. 

Το όνομα *Εμβέρ* προέρχεται από το τούρκικο *Ενβέρ* (*Enver*), με μεταβολή του *ν* σε *μ* χάριν ευφωνίας, και αυτό από το αραβομουσουλμανικό όνομα κυρίως της γαλλόφωνης Βόρειας Αφρικής Ανουάρ, *أنور (ʼanwar)* «φωτεινότερος, λαμπρότερος», είναι δηλαδή σημασιολογικά παρεμφερές με τα ονόματα Αγλαΐα, Ηλέκτρα, Κλάρα, Ρωξάνη, Σβετλάνα, Φωτεινός/Φωτεινή κτλ.

Το όνομα απαντά επίσης στις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας (Σερβία, Κόσοβο, Βοσνία, Μαυροβούνιο και Βόρεια Μακεδονία) και της πρώην Σοβιετικής Ένωσης (Ρωσία, Ουκρανία, Αζερμπαϊτζάν).

Πρόσωπα με το όνομα Εμβέρ/Ενβέρ
-------------------------------

* Εμβέρ Πασάς (Enver Paşa, 1881–1922), ηγέτης των Νεοτούρκων
* Εμβέρ Χότζα (Enver Hoxha, 1908–1985), πρωθυπουργός της Αλβανίας
* Εμβέρ Κολάκοβιτς (Enver Čolaković, 1913–1976), Βόζνιος λογοτέχνης
* Ενβέρ Μάριτς (Енвер/Enver Marić, 1948), Βόσνιος διεθνής τερματοφύλακας της εθνικής Γιουγκοσλαβίας
* Ενβέρ Χατζηάμπντιτς (Енвер Хаџиабдић/Enver Hadžiabdić, 1945), Βόσνιος ποδοσφαιριστής της Λάρισας (1979–1980)
* Ενβέρ Λισίν (Энвер Геннадьевич Лисин, 1986), Ρώσος πρωταθλητής του χόκεϊ επί πάγου
* Ενβέρ Ισμαήλοφ (Енве́р Серве́рович Ізма́йлов/Enver İzmaylov, 1955), ταταρικής καταγωγής Ουκρανός κιθαρίστας της τζαζ

Σημειώσεις
----------

1. ↑  «Enver», *Vorname mit Bedeutung und Herkunft*
2. ↑  «Enver», προφορά του ονόματος στο Forvo
Ο **Γουλιέλμος**, γαλλ. Guillaume (απεβ. 834) από τον Οίκο των Ουνταλριχιδών ήταν μεγιστάνας στη Φραγκία κατά τη βασιλεία του εξαδέλφου του Λουδοβίκου Α΄ του *Ευσεβούς*. Έγινε κόμης του Μπλουά π. το 830 και, όταν απεβίωσε στη μάχη, ήταν κοντόσταυλος του Λουδοβίκου Α΄. Αδελφός του ήταν ο Όντο Α΄ κόμης της Ορλεάνης, ενώ συγγενής του ήταν ο Βερνάρδος δούκας της Σεπτιμανίας.

Ο Λουδοβίκος Α΄ ο *Ευσεβής*. Ο Γουλιέλμος απεβίωσε στη μάχη γι' αυτόν, εναντίον του γιου του Λοθαρίου Α΄.

Βιογραφία
---------

Το 834 εξεγέρθηκε ο γιος του Λουδοβίκου Α΄, ο Λοθάριος Α΄ με την υποστήριξη του Λαμβέρτος Α΄ κόμη της Νάντης και του Μάτφριντ κόμη της Ορλεάνης. Ο βασιλιάς έστειλε έναν στρατό εναντίον αυτών υπό την ηγεσία του Γουλιέλμου και του Όντο. Η μάχη συνήφθη στο Τουραίν, όπου οι δύο αδελφοί σκοτώθηκαν, μαζί με άλλους σημαίνοντες, όπως ο κόμης Φούλμπερτ, ο Γκυ κόμης του Μαιν και ο ηγούμενος Θεόδοτος του Σαιν-Μαρτίν, αρχικαγκελάριος του βασιλιά. Ο ιστορικός Αντρεβάλντ του Φλερύ (9ος-10ος αι.) αναφέρεται σε αυτούς ως "οι ηγέτες του πολέμου". Ο Γουλιέλμος αναφέρεται στα *Χρονικά του Αγ. Μπερτίν* και στον *Βίο του Λουδοβίκου του Ευσεβούς*, όχι όμως από τον ιστορικό Νιτάρ (9ος αι.) στην αναφορά του για τη μάχη.

Πηγές
-----

* Janet L. Nelson, The Annals of St-Bertin (Manchester University Press, 1991), 30 n. 9. Nelson calls the Loire valley a "cockpit of aristocratic rivalries".
Με τον όρο **γκόσπελ** (αγγλικά: **gospel**, *ευαγγέλιο*) αναφερόμαστε στη μουσική η οποία προήλθε από την παράδοση της εκκλησιαστικής λειτουργίας προτεσταντικών εκκλησιών στην Αμερική, και αναπτύχθηκε γύρω στα 1870, με σαφείς μουσικές επιρροές από τα σπιρίτσουαλς και τα μπλουζ.

Χαρακτηριστικό της μουσικής γκόσπελ είναι οι εκφραστικοί αυτοσχεδιασμοί σε στιλ ρετσιτατίβο (είδος μουσικής απαγγελίας), το μελισματικό τραγούδι και η πληθωρική εκφραστικότητα.

Μέσα στους ναούς, οι πιστοί και οι κήρυκες περιέρχονται σε έκσταση και τραγουδούν, ενώ επιφωνήματα, ευχές και επιδοκιμασίες ακούγονται από το εκκλησίασμα. Οι Πεντηκοστιανές κυρίως εκκλησίες, ακολουθώντας την επιταγή του Ψαλμού 150 της Παλαιάς Διαθήκης *"πάσα πνοή αινεσάτω τον Κύριον"*, *"εν ψαλτηρίω και κιθάρα"*, *"εν χορδαίς και οργάνω"*, επέτρεψαν την χρήση μουσικών οργάνων στις εκκλησίες τους, όπως το ντέφι, το πιάνο, το εκκλησιαστικό όργανο, το μπάντζο, η κιθάρα κ.ά.

Λουθηρανικοί χορωδιακοί ύμνοι και ψαλμοί υπήρξαν οι σπουδαιότερες μουσικές εκφράσεις που οι μαύροι αφομοίωσαν και ανέπλασαν. Από εκεί γεννήθηκαν τα σπιρίτσουαλς και τα γκόσπελ ως επέκταση αυτών. Τραγουδισμένα *a capella* (χωρίς μουσική συνοδεία) ή και με τη βοήθεια μουσικών οργάνων, χορωδίες μέσα στις εκκλησίες, περιπλανώμενοι τραγουδιστές (*Μπλάιντ Γουίλι Τζόνσον*), σολίστ και των δύο φύλων (*Μαχάλια Τζάκσον, Τζέιμς Κλίβελαντ*) και ιεροκήρυκες (αιδεσιμώτατος *Τζ. M. Γκέιτς*) κάνουν συνεχείς αναφορές στην Παλαιά Διαθήκη και παραλληλίζουν το πεπρωμένο των Εβραίων της Αιγύπτου με εκείνο των μαύρων των HΠΑ.

Μουσικά δείγματα
----------------

* *"Amen"*, by Samuel Tolbert
* *"Bless The Lord"*, by Anderson T. Dailey, Andrea Crouch

Εξωτερικοί δεσμοί
-----------------

*
Ο **γουντγουαρντίτης** (αγγλ. woodwardite) είναι ένυδρο θειικό ορυκτό του χαλκού και του αργιλίου. Το όνομα τού αποδόθηκε προς τιμήν του Σάμουελ Πίκφορντ Γούντγουαρντ (Samuel Pickford Woodward, 1821–1865), Άγγλου γεωλόγου και φυσιοδίφη.

Εμφάνιση, παραγενέσεις
----------------------

Είναι σπάνιο ορυκτό, σχηματιζόμενο από εξαλλοιώσεις στη ζώνη οξείδωσης χαλκούχων αποθέσεων. Ορυκτά με τα οποία συνδέεται είναι ο χαλκανθίτης, ο βροσαντίτης, ο αντλερίτης, ο σερπιερίτης, ο νηντερμαγερίτης, ο δεβιλλίνης, ο γλαυκοκερινίτης, ο κυανοτριχίτης και ο ψευδαργυραλουμινίτης.

Απαντάται στην Κορνουάλη - όπου αποτελεί και χαρακτηριστικό ορυκτό (type locality, TL - και την Ουαλλία (Βρετανία)), την Ιρλανδία (περιοχή Κορκ), το Τιρόλο της Αυστρίας, την Αλσατία στη Γαλλία, αρκετές περιοχές της Γερμανίας - ιδιαίτερα στη Σαξωνία - την Ιταλία (Τοσκάνη (περιοχή Barrati σε μεταλλευτικά απορρίμματα), Σαρδηνία, κοιλάδα Αόστης, Άνω Αδίγη), την Ιαπωνία (νήσος Χονσού, τη Ζάμπια και τις Πολιτείες Κολοράντο και Αριζόνα των ΗΠΑ.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου, και συγκεκριμένα στα ορυχεία «Χριστιάνα», Ιλάριον Νο. 50, Ζαν-Μπατίστ και Σερπιέρη.

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Ο ιστοχώρος Mindat αναφέρει τριγωνικό.
2. ↑  Όνομα αποδοθέν προ του 1959, pre-IMA, "grandfathered".
Στη **Νικαράγουα** διεξάγονται **εκλογές** για Πρόεδρο, για Εθνοσυνέλευση και για τους αντιπροσώπους στο Κοινοβούλιο της Κεντρικής Αμερικής. Επίσης, διεξάγονται και τοπικές εκλογές. Στη χώρα λειτουργούν περισσότερα από δύο πολιτικά κόμματα. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 16 ετών και άνω. Οι τελευταίες εκλογές διεξήχθησαν τον Νοέμβριο του 2016.

Πρόσφατες εκλογές
-----------------

### 2016

Κύριο λήμμα: Νικαραγουανές γενικές εκλογές (2016)

Προεδρικές εκλογές
------------------

Ο Πρόεδρος της Νικαράγουας και ο Νικαράγουας εκλέγονται την ίδια ημέρα από το λαό με καθολική ψηφοφορία για πενταετή θητεία.

Εθνοσυνέλευση
-------------

Η Εθνοσυνέλευση της Νικαράγουας (Asamblea Nacional) απαρτίζεται από 92 μέλη: 90 βουλευτές εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση από τον λαό, όπως και ο απερχόμενος πρόεδρος και ο 2ος των προεδρικών εκλογών. Σε περίπτωση που ο πρόεδρος επανεκλέγεται, την έδρα του καταλαμβάνει ο απερχόμενος αντιπρόεδρος.

### Ιστορικό εκλογών

Προεδρικές εκλογές
------------------

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν τα έτη: 1856, 1871, 1902, 1906, 1912, 1914, 1916, 1920, 1924, 1926, 1928, 1932, 1936 (Ιούνιο), 1936 (Δεκέμβριο), 1939, 1947 (Φεβρουάριο), 1947 (Αύγουστο), 1950, 1957, 1963, 1967, 1974, 1984, 1990, 1996, 2001, 2006, 2011 και 2016. 

### 2011

Στις εκλογές του 2011, στις 6 Νοεμβρίου, πρόεδρος εκλέχθηκε ξανά ο Ντανιέλ Ορτέγα με ποσοστό 62,46% των ψήφων έναντι 31% για τον αντίπαλό του, Φάμπιο Γκαντέα Μαντίγια από το Ανεξάρτητο Φιλελεύθερο Κόμμα, και η νίκη του επισημοποιήθηκε στις 8 Νοεμβρίου.

### 2016

Κύριο λήμμα: Νικαραγουανές γενικές εκλογές (2016)

Βουλευτικές εκλογές
-------------------

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν τα έτη 1912, 1914, 1916, 1918, 1920, 1922, 1924, 1926, 1927, 1928, 1930, 1932, 1934, 1936, 1938, 1947 (Φεβρουάριος), 1947 (Αύγουστος), 1950, 1957, 1963, 1967, 1972, 1974, 1984, 1990, 1996, 2001, 2006, 2011 και 2016.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Las Constituciones de Nicaragua* (English: *The Constitutions of Nicaragua*); Alvarez Lejarza (1958) Madrid: Ediciones Cultura Hispánica.
2. ↑  Nicaragua deaths in post-election violence", Al Jazeera English, 10-11-2011

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Εκλογικό Αρχείο του Adam Carr
Η **Γούτα** (αραβικά: غوطة دمشق‎) είναι υπαίθρια και προαστιακή περιοχή στη νοτιοδυτική Συρία που περιβάλλει την πόλη της Δαμασκού, κατά μήκος του ανατολικού και νότιου άκρου της.

Ιστορία
-------

Ιστορικά, η περιοχή είχε αναπτυχθεί ως μια όαση που σχηματίστηκε από τον ποταμό Μπαραντά γύρω από τον τόπο όπου ιδρύθηκε η Δαμασκός.

Από τους αρχαίους χρόνους, τα κανάλια που κατασκευάστηκαν από τους κατοίκους της Δαμασκού παρείχαν άρδευση γης από τις δύο πλευρές του Μπαραντά, αυξάνοντας το μέγεθος της Γούτα στα νότια και στα ανατολικά της πόλης. Διαχωρίζοντας την πόλη από τους ξηρούς λειμώνες που συνορεύουν με τη Συριακή Έρημο, η Γούτα παρείχε ιστορικά στους κατοίκους της ποικιλία από δημητριακά, λαχανικά και φρούτα.

Τελικά η αρδευόμενη γεωργική περιοχή στην ύπαιθρο της Δαμασκού έφτασε τα 370 τετραγωνικά χιλιόμετρα (140 τετραγωνικά μίλια). Στη δεκαετία του 1980, η αστική ανάπτυξη από τη Δαμασκό άρχισε να αντικαθιστά τη γεωργική χρήση με τη στέγαση και τη βιομηχανία, συρρικνώνοντας το μέγεθος της πράσινης ζώνης.

Πριν από τον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας, η περιοχή φιλοξενούσε περίπου δύο εκατομμύρια ανθρώπους, αλλά το 2017 ο πληθυσμός εκτιμάται ότι ήταν περίπου 400.000.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Damascus - Landscape - City site». Encyclopædia Britannica. Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2015.
2. ↑  Al Zoughbi, Samira (2005). «An Analysis of Agriculture-Environment Interactions and Policy Options for Sustainable Agriculture in Eastern Al Ghouta (Syria)» (PDF). Farming Systems and Poverty: Making a Difference -- Proceedings of the 18th International Symposium of the International Farming Systems Association: A Global Learning Opportunity. Food and Agriculture Organization of the United Nations. σελ. 31. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 21 Οκτωβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2016.
3. ↑  Collelo, Thomas, επιμ. (1988). «Land, Water, and Climate». *Syria: a country study*. Federal Research Division, Library of Congress. LCCN 87600488.
4. ↑  Alsaafin, Linah (6 February 2015). «Syria’s Eastern Ghouta: the latest casualty of war». *Middle East Eye*.. Ανακτήθηκε στις 18 February 2016.
5. ↑  Almohibany, Amer (22 October 2017). «In Syria region under regime siege, children die of hunger». *France 24*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2017-10-22.. Ανακτήθηκε στις 23 October 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Damascus, Syria : Image of the Day». *NASA*. 26 Ιουνίου 2013.  Satellite image of wider region showing 2013 green areas.
Ο **Γιώργος Πλίτσης** (Λάρισα, 10 Αυγούστου 1963) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα.

Καριέρα
-------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα με τη φανέλα της ΑΕΛ, με την οποία αγωνίστηκε συνολικά επί μία επταετία, το διάστημα μεταξύ 1980-1987. Κορυφαία του στιγμή στον θεσσαλικό σύλλογο υπήρξε η κατάκτηση του κυπέλλου Ελλάδας το 1985, επικρατώντας στον τελικό του ΠΑΟΚ 4-1.

Το 1987 μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό, όπου παρέμεινε μόλις για μία περίοδο, καταγράφοντας 11 παρουσίες στο πρωτάθλημα. Επόμενος σταθμός του υπήρξε το 1988 ο Ηρακλής, με τον οποίο αγωνίστηκε επί μία οκταετία, μέχρι το 1996, συμπληρώνοντας 156 συμμετοχές στη μεγάλη κατηγορία και 318 συνολικά. Ακολούθησαν δύο ακόμη χρονιές σε μικρότερες κατηγορίες, με τη Λαμία και τον Απόλλωνα Λάρισας, με τη φανέλα του οποίου αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 1998, σε ηλικία 35 ετών.

### Στην Εθνική Ελλάδας

Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 1982, σε ηλικία μόλις 19 ετών, στην εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση στη Λευκωσία εναντίον της Κύπρου (1-1), όταν υπό τις οδηγίες του Χρήστου Αρχοντίδη αντικατέστησε στο δεύτερο ημίχρονο τον Νίκο Σαργκάνη. Με τη γαλανόλευκη φανέλα είχε συνολικά 20 συμμετοχές, την περίοδο 1982-1991.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αφιέρωμα Γιώργος Πλίτσης, www.aelole.gr

Πηγές
-----

* Η καριέρα του Γιώργου Πλίτση στο national-football-teams
* Το προφίλ του Γιώργου Πλίτση στο transfermarkt
* Που είναι τώρα, www.balleto.gr
Ο **Ζέβτο Σάβιτς Κότριτς** (*σερβικά : Јевто Савић Чотрић*) ήταν σέρβος επαναστάτης και πολιτικός.

Γεννήθηκε στην Τρσιτς κοντά στη Λοσνίτσα σε μια οικογένεια όπου μετοίκισε από το Μαυροβούνιο στην περιοχή. Καταγόταν από την οικογένεια Κάρατζιτς, πρώτος του ξάδελφος ο Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς, όπου αναφέρεται ότι του έμαθε τα πρώτα γράμματα επειδή ήταν ο μοναδικός σε όλη την περιοχή που ήξερε γράμματα. Πατέρας του ήταν ο Σάββα Κάρατζιτς που είχε το παρατσούκλι Κάρατζιτς και το είχε κληρονομήσει από τον δικό του πατέρα. 

Με την έναρξη της πρώτης Σερβικής εξέγερσης ήταν από τους πρώτους που ξεσηκώθηκαν στην περιοχή της Λοσνίτσα. Το 1805 ήταν μέλος στο Διοικητικό συμβούλιο των Σέρβων την πρώτη κυβέρνηση της Σερβίας. Το 1807 στο σπίτι του στεγάστηκε η Ανωτάτη σχολή του Βελιγραδίου που μόλις είχε ιδρυθεί από τον Ιβάν Τζούγκοβιτς, το σημερινό πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου. Απογονός του είναι ο συγγραφέας Αλεξάντερ Κότριτς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Манастир Троноша (Из књиге: Манастири Шабачко-ваљевске епархије , Протојереј-ставрофор Марко Павловић)

Πηγές
-----

* ЧОТРИЋ ПОСЕТИО ДОМ ВУКА КАРАЏИЋА У БЕЧУ - Почетак[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Ζάρκο Γιοβάνοβιτς** (*Žarko Jovanović* ; σερβικά κυριλλικά : Жарко Јовановић ; 26 Δεκεμβρίου 1925 - 26 Μαρτίου 1985) ήταν Σέρβος Ρομά μουσικός, γνωστός για τη σύνθεση του ύμνου των Ρομά *Gelem, Gelem*.

Βιογραφία
---------

Ο Γιοβάνοβιτς γεννήθηκε στην Μπατάνιτσα, επαρχία του Βελιγραδίου, το 1925. Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο φυλακίστηκε σε τρία στρατόπεδα. Μετά έγινε μέλος των Γιουγκοσλάβων Παρτιζάνων. Την περίοδο του πολέμου, ο Γιοβάνοβιτς έχασε τα περισσότερα μέλη της οικογένειάς του. Μετακόμισε στο Παρίσι στις 21 Φεβρουαρίου 1964. Ήταν γνωστός ως Ρομά ακτιβιστής. Συμμετείχε σε δυο Συνέδρια για τους Ρομά, το 1971 κοντά στο Λονδίνο και το 1978 στη Γενεύη. Στο δεύτερο Συνέδριο Ρομά, έλαβε τον τίτλο του υπουργού πολιτισμού των Ρομά. Ήταν γνωστός στο Παρίσι επειδή έπαιζε μπαλαλάικα, ένα παραδοσιακό μουσικό όργανο της Ρωσίας. Ο Γιοβάνοβιτς πέθανε στο Παρίσι το 1985.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «EXTRA - Interview Žarko Jovanović». *www.tambura.com.hr*. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2022.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 2870149296151580670000
* **Europeana**: agent/base/56730
* MusicBrainz: b4167a05-6e9f-4945-bbbf-9cd9c3826ec0

 |

 |
Τα **Δουκάτα της Σιλεσίας** ήταν περισσότερα από είκοσι διαιρεμένες περιοχές της Σιλεσίας που σχηματίστηκαν μεταξύ του 12ου και του 14ου αιώνα από τη διάλυση του Δουκάτου της Σιλεσίας, τότε τμήμα του Βασιλείου της Πολωνίας. Το 1335, τα δουκάτα παραχωρήθηκαν στο Βασίλειο της Βοημίας, βάσει της Συνθήκης του Τρέντσεν. Στη συνέχεια, μέχρι το 1742, η Σιλεσία ήταν ένα από τα εδάφη της στέμματος της Βοημίας και βρισκόταν στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. 

Το μεγαλύτερο μέρος της Σιλεσίας προσαρτήθηκε από τον Βασιλιά της Πρωσίας Φρειδερίκο Β΄ βάσει της Συνθήκης του Βερολίνου το 1742. Μόνο το Δουκάτο του Τέσεν, το Δουκάτο του Τρόπαου και το Δουκάτο της Νύσας παρέμειναν υπό τον έλεγχο του Βοημιακού στέμματος και ως εκ τούτου ήταν γνωστό ως το Δουκάτο τηε Άνω και Κάτω Σιλεσίας έως το 1918.

Βιβλιογραφία
------------

* ŽÁČEK, Rudolf. Dějiny Slezska v datech. Praha : Libri, 2003. (ISBN 80-7277-172-8).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Duchies of Silesia στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* NKC: ge745419

 |

 |
Ο **Εύηνος ο Πάριος** ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής, ο γνωστότερος από τους εκπροσώπους της ελεγειακής ποίησης του 5ου αιώνα π.Χ. (γεννήθηκε το 460 π.Χ.).

Στα χρόνια του Ευήνου, όλοι σχεδόν οι άνθρωποι του πνεύματος συνέθεταν ελεγεία, επειδή η ποίηση αυτή προσαρμοζόταν σε όλα τα συναισθήματα και τα θέματα: μπορούσε να είναι άλλοτε αφηγηματική, άλλοτε φιλοσοφική, εγκωμιαστική ή επικριτική, κλπ. Το εύκολο αυτό είδος κατάντησε έτσι γρήγορα τετριμμένο και ανάξιο ιδιαίτερης προσοχής.

Ο Εύηνος ο Πάριος υπήρξε φημισμένος ποιητής, όσο και σοφιστής. Τα λίγα αποσπάσματα ποιημάτων του που διασώθηκαν διακρίνονται από καλλιέπεια, χάρη και λεπτότητα, όχι όμως και από σαφήνεια ή πάθος. Αρεσκόταν στην ηθικολογία. Γενικώς το έργο του, όπως και το *«Συμπόσιο»* του Ξενοφώντα, αντικαθρεφτίζουν τη λεγόμενη «καλή κοινωνία» των Αθηνών της κλασικής εποχής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Perseus Project*. catalog.perseus.tufts.edu/catalog/urn:cite:perseus:author.617. Ανακτήθηκε στις 14  Ιανουαρίου 2020.

Πηγές
-----

* Ιωάννη Κακαβούλια: *«Ελληνική Γραμματολογία (αρχαία και βυζαντινή)»*, εκδ. Νικόδημος, Αθήνα
* Μάρκος, Αντώνιος, «Η έννοια της ‘σοφίας’ στον ποιητή Εύηνο», Παρνασσός 29 (1987), 432-444.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 64395624
* **BiblioNet**: **77081**
* GND: 102392730
* ICCU: BVEV028738

 |

 |
Το **Δουκάτο της Θουριγγίας** (γερμανικά: *Herzogtum Thüringen*) ήταν ανατολικό μεθοριακό σύνορο του Μεροβιανού βασιλείου της Αυστρασίας, που ιδρύθηκε περίπου το 631 από τον Βασιλιά Δαγοβέρτο Α΄, αφού τα στρατεύματά του είχαν ηττηθεί από τις δυνάμεις της σλαβικής συνομοσπονδίας του Σάμο στη Μάχη του Γογκάστισμπουργκ.

Αναδημιουργήθηκε με την Αυτοκρατορία των Καρολιδών και οι δούκες, διορίστηκαν από τον βασιλιά μέχρι να απορροφηθούν από τους σαξονικούς δούκες το 908. Από το 1111/12 περίπου το έδαφος κυβερνήθηκε από τους Λανδγράβους της Θουριγγίας ως Πρίγκιπες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Reuter, Timothy (1991). *Germany in the Early Middle Ages, 800–1056*. New York: Longman. σελ. 55. ISBN 0582081564.
2. ↑  Curta, Florin (2001). *The Making of the Slavs: History and Archaeology of the Lower Danube Region, ca. 500–700*. Cambridge: Cambridge University Press. σελίδες 61, 109. ISBN 0521802024.
3. ↑  Wood, Ian (2000). «Before or After Mission: Social Relations across the Middle and Lower Rhine in the Seventh and Eighth Centuries». Στο: Hansen, Inge Lyse· Wickham, Chris. *The Long Eighth Century: Production, Distribution and Demand*. Leiden: Brill. σελίδες 149–166. ISBN 9004117237.

Πηγές
-----

* Gerd Tellenbach. *Königtum und Stämme in der Werdezeit des Deutschen Reiches*. Quellen und Studien zur Verfassungsgeschichte des Deutschen Reiches in Mittelalter und Neuzeit, vol. 7, pt. 4. Weimar, 1939.
Στην Αρούμπα διεξάγονται **εκλογές** για την ανάδειξη των μελών του κοινοβουλίου. Το δικαίωμα ψήφου παρέχεται σε όσες και όσους είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.

Βουλευτικές εκλογές
-------------------

### Πρόσφατες (2021)

Οι πιο πρόσφατες βουλευτικές εκλογές διενεργήθηκαν στις 25 Ιουνίου 2021.

### 2009

Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 25 Σεπτεμβρίου 2009, κέρδισε νίκη η αντιπολίτευση. Οι 21 βουλευτές εκλέγονται κάθε 4 χρόνια με το σύστημα της αναλογικής εκπροσώπησης, ενώ κάθε πολιτικό κόμμα επιτρέπεται να έχει έως 29 ανθρώπους στην κομματική του λίστα. Στις εκλογές έλαβαν μέρος συνολικά οκτώ πολιτικά κόμματα. Τα μέλη δεν εκλέγονται σε εκλογικές περιφέρειες αλλά αντιπροσωπεύουν το σύνολο του εκλογικού σώματος. Το Λαϊκό Εκλογικό Κίνημα (ΜΕΡ), που ήταν κυβερνών κόμμα ως τις εκλογές του 2009 ηττήθηκε από το Κόμμα του Λαού της Αρούμπας (AVP).

Η προσέλευση στις εκλογές ήταν της τάξης του 85%. Το AVP με αρχηγό τον Μάικ Έμαν, έλαβε 48% των ψήφων και 12 έδρες στο κοινοβούλιο, με το MEP να ακολουθεί με 36% και 8 έδρες. Μία έδρα κατέλαβε το Κόμμα Αληθινή Δημοκρατία. Για πρώτη φορά έπειτα από οκτώ χρόνια απώλεσε την πλειοψηφία του κοινοβουλίου ο Νέλσον Οντούμπερ. Ο Οντούμπερ απέδωσε την ήττα του σε ολλανδική παρέμβαση, καθώς διατάχθηκε έρευνα για υποθέσεις διαφθοράς στην Αρούμπα. Ο Μάικ Έμαν ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 30 Οκτωβρίου 2009.

### 2013

Στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 27 Σεπτεμβρίου 2013, εξελέγησαν 21 μέλη του κοινοβουλίου με ανοικτή λίστα (απλή αναλογική) σε μία μονοεδρική περιφέρεια σε πανεθνικό επίπεδο.

| Κόμμα | Ψήφοι | % | Έδρες | +/– |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Κόμμα του Λαού της Αρούμπα | 33.213 |  | 13 | +1 |
| Εκλογική Κίνηση του Λαού |  |  | 7 | –1 |
| Κόμμα Αληθινή Δημοκρατία |  |  | 1 | 0 |
| Πατριωτικό Κόμμα της Αρούμπα |  |  | 0 | 0 |
| Δίκτυο Εκλογικής Δημοκρατίας |  |  | 0 | 0 |
| Πατριωτική Προοδευτική Ένωση |  |  | 0 | νέο |
| Άκυρα/λευκά |  | – | – | – |
| **Σύνολο** |  |  | **21** | **0** |
| Εγγεγραμμένοι/συμμετοχή | 68.758 |  | – | – |
| Πηγή: Κυβέρνηση της Αρούμπα Αρχειοθετήθηκε 2013-10-02 στο Wayback Machine. Carib Journal |

### 2017

Κύριο λήμμα: Γενικές εκλογές στην Αρούμπα 2017

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Election Profile for Aruba». IFES Election Guide. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Αυγούστου 2009. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2009.
2. ↑  «Arubans vote for 21-seat Parliament». Taiwan News. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2009.
3. 1 2 3  «Aruba's opposition party wins parliament elections». Taiwan News. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2009.
4. ↑  «Defeated Aruban PM blames Dutch interference». Expatica. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2009.