Ο **Λαυρέντιος Α΄** (ιταλικά : Lorenzo) (... - Μιλάνο, περ. 507/511) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το 489 περίπου μέχρι τον θάνατό του. Ήταν σεβαστός ως άγιος από την Καθολική Εκκλησία που τιμούσε την μνήμη του στις 25 Ιουλίου, σήμερα το όνομά του δεν εμφανίζεται πλέον στον επίσημο κατάλογο των Αμβροσίων αγίων.

Βιογραφία
---------

Μία από τις κύριες πηγές για τη ζωή του επισκόπου Λαυρεντίου είναι ο Φήλιξ Εννόδιος, μελλοντικός επίσκοπος της Παβίας (514-521), τον οποίο ο Λαυρέντιος υποδέχθηκε στο Μιλάνο μεταξύ 497 και 499, και ο οποίος έγραψε το *Laurenti Mediolanensis episcopi*, που γράφτηκε για την επέτειο της επισκοπικής εκλογής του επισκόπου του Μιλάνου.

Σύμφωνα με την παράδοση ο Λαυρέντιος εξελέγη ομόφωνα επίσκοπος σε ώριμη ηλικία για να διαδεχθεί τον Θεοδωρο Α΄. Καθαγιάστηκε την άνοιξη, πιθανότατα το 489. Στην πραγματικότητα ο Λαυρέντιος ήταν ήδη επίσκοπος όταν, το καλοκαίρι του ίδιου έτους, ο Θεοδώριχος, βασιλιάς των Οστρογότθων, ήρθε στην Ιταλική χερσόνησο για να βάλει τέλος στη βασιλεία του Οδόακρου. Όταν ο Οδόαρκος πολιόρκησε το Μιλάνο, ο Λαυρέντιος αρνήθηκε να του ανοίξει τις πύλες. Τελικά η πόλη έπεσε και ο Λαυρέντιος αιχμαλωτίστηκε. Απελευθερωμένος από την αιχμαλωσία, επέστρεψε σε ένα ερημωμένο και κατεστραμμένο Μιλάνο, του οποίου συνέβαλε σημαντικά στην ανοικοδόμηση.

Μεταξύ 493 και 494 συνόδευσε τον επίσκοπο Επιφάνιο της Παβίας στη Ραβέννα, στην αυλή του Θεοδώριχου, για να τον αποτρέψει από την πρόθεση να στερήσει από τους αιχμαλώτους πολέμου τη ρωμαϊκή υπηκοότητα. Ήταν ο ίδιος ο Λορέντζο που παρουσίασε δημόσια αυτό το αίτημα, υπογραμμίζοντας στην ομιλία του την υποστήριξη που έδωσαν οι επίσκοποι στους παρτιζάνους του Θεοδώριχου, απαιτώντας δικαιοσύνη για τους αθώους και επιείκεια για τους ενόχους.

Σύμφωνα με τον Εννόδιο, στα πρώτα χρόνια της επισκοπής του, ο Λορέντζο καλωσόρισε τον νεαρό Αρατόρε, ινφαντούλο και ορφανό, τον οποίο μεγάλωσε ως δικό του γιο.

Όπως πολλοί επίσκοποι της εποχής του, έτσι και ο Μιλανέζος επίσκοπος ενεπλάκη στο σχίσμα που επηρέασε την Εκκλησία της Ρώμης από τον Νοέμβριο του 498 με τη διπλή εκλογή του Συμμάχου και του Λαυρέντιου.

Ο Λορέντζο δεν έλαβε μέρος στην πρώτη σύνοδο που συγκάλεσε ο Σύμμαχος, που έγινε τον Μάρτιο του 499, όπου προφανώς επιλύθηκε το ζήτημα της διπλής εκλογής, με την αναγνώριση του Πάπα Συμμάχου. Ωστόσο, μετά το Πάσχα του 501, η σύγκρουση, έστω και φυσική, μεταξύ των υποστηρικτών του Συμμάχου και του αντίπαπα Λαυρεντίου αναζωπυρώθηκε, η οποία έγινε πιο οξεία όταν ο Συμμάχος συγκάλεσε δεύτερη σύνοδο, που έγινε στις 6 Νοεμβρίου 501, στην οποία συμμετείχε και ο επίσκοπος ο οποίος εκφράστηκε υπέρ του νόμιμου επισκόπου Συμμάχου και των θέσεων τοΟ Λαυρέντιος βρίσκεται στην πρώτη θέση τόσο στον κατάλογο των παρουσιών αυτού της συνόδου όσο και στον κατάλογο των εγγραφών σε συνοδευτικά διατάγματα. Σε νέα σύνοδο που έγινε στις 23 Οκτωβρίου η οποία αποκατέστησε οριστικά τον Πάπα Σύμμαχο, ο Λαυρέντιος είναι ο ηγέτης στις υπογραφές των πράξεων .

Ο Εννοδίος επαινεί τον Λαυρέντιο για τη φιλανθρωπική του δράση και τα έργα ανασυγκρότησης του στο Μιλάνο. 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΘεόδωρος Α΄ | **Αρχιεπίσκοπος Μιλάνου** | ΔιάδοχοςΕυστόργιος Β΄ |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
2. 1 2  Rimoldi, BS VIII, col. 149.
3. ↑  Ennodio, *Vita Epiphani*, 122-133; Monumenta Germaniae Historica|M.G.H. *Auctores antiquissimi*, vol. VII, pp. 99-11.
4. ↑  Ennodio, *Dictio 9*, 17-18; M.G.H. *Auctores antiquissimi*, vol. VII, p. 114.
5. ↑  La cronologia e la successione degli eventi dei cosiddetti "concili simmachiani" non è unanime tra gli storici, a causa di una intrinseca contraddizione delle fonti. Nella nostra voce, si seguono le conclusioni della storiografia più recente (Eckhard Wirbelauer, *Zwei Päpste in Rom. Der Konflikt zwischen Laurentius und Symmachus 498–514*, München 1993; Teresa Sardella, *Società, chiesa e stato nell'età di Teoderico: papa Simmaco e lo scisma laurenziano*, Soveria Mannelli-Messina 1996; Id. *Simmaco, santo*, in «Enciclopedia dei Papi Treccani», vol. I, Roma 2000, pp. 464-473), che inverte l'ordine dei concili proposta da Theodor Mommsen nell'edizione critica degli atti conciliari (*Acta synhodorum habitarum Romae. A. CCCCXCVIIII DI DII* Αρχειοθετήθηκε 2016-08-04 στο Wayback Machine. in Monumenta Germaniae Historica, *Auctorum antiquissimorum*, vol. XII, Berlino 1894, pp. 393-455). Altri autori, come Picotti, Aimone e Pietri, collocano i concili del 501 e nel 502 in un unico anno (il 502).
6. ↑  *Acta synhodorum habitarum Romae*, ed. Theodor Mommsen, *Auctorum antiquissimorum*, vol. XII, p. 447.
7. ↑  *Acta synhodorum habitarum Romae*, ed. Theodor Mommsen, *Auctorum antiquissimorum*, vol. XII, pp. 438 e 451.
8. ↑  *Acta synhodorum habitarum Romae*, ed. Theodor Mommsen, *Auctorum antiquissimorum*, vol. XII, p. 432.

Βιβλιογραφία
------------

* (Λατινικά) *De S. Laurentio Archiep. Conf. Mediolani in Insubria*, Acta Sanctorum|Acta Sanctorum Julii, tomo VI, Parigi-Roma 1868, pp. 435-443
* (Λατινικά) Felice Ennodio, *Dictio Ennodi diaconi in natale Laurenti Mediolanensis episcopi*, in Monumenta Germaniae Historica, *Auctores antiquissimi*, vol. VII, Berlino 1885, pp. 1-4
* (Λατινικά) Ferdinando Ughelli, *Italia sacra*, vol. IV, seconda edizione, Venezia 1719, coll. 54-55
* (Λατινικά) Giuseppe Antonio Sassi,[Baldassarre Oltrocchi, *Archiepiscoporum Mediolanensium series historico-chronologica*, vol. I, Milano 1755, pp. 137-152
* Francesco Lanzoni] *Le diocesi d'Italia dalle origini al principio del secolo VII (an. 604)*, vol. II, Faenza 1927, pp. 1021-1023
* (Γαλλικά) Charles Pietri, Luce Pietri (ed.), *Prosopographie chrétienne du Bas-Empire. 2. Prosopographie de l'Italie chrétienne (313-604)*, École française de Rome, vol. II, Roma 2000, pp. 1239-1241
* Gianluca Borghese, *Lorenzo*, Dizionario biografico degli italiani, volume 66, 2006