recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ιωάννης** *Κομνηνός* **Ασέν**, βουλγαρ. Йоан Комнин Асен, από τον Οίκο του Σρατσιμίρ ήταν κυβερνήτης του πριγκιπάτου της Βαλόνα (Αυλώνα, στη σημερινή νοτιοδυτική Αλβανία) από το π. 1345 ως το 1363, αρχικά ως υποτελής των Σέρβων και μετά το 1355 ως σχεδόν ανεξάρτητος κύριος. Καταγόμενος από Βουλγάρους ευγενείς, ο Ιωάννης ήταν αδελφός του Ιβάν Αλεξάνταρ τσάρου της Βουλγαρίας και αδελφός της Ελένας, συζύγου του Στεφάνου-Ούρου Δ΄ *Ντούσαν*, βασιλιά της Σερβίας. Ίσως για αναζήτηση καλύτερων ευκαιριών μετανάστευσε στη Σερβία, όπου ήταν παντρεμένη η αδελφή του. Εκεί τού χορηγήθηκε ο τίτλος του *δεσπότη* από τον Ντούσαν, που τον τοποθέτησε υπεύθυνο των περιοχών του στη σημερινή νότια Αλβανία. 

Το κάστρο του Βερατίου (του 13ου αι.) ήταν υπό την κυριαρχία του Ιωάννη στα μέσα του 14ου αι.
Ως δεσπότης της Βαλόνα, ο Ιωάννης ξεκίνησε εμπορικούς δεσμούς με τη Βενετία και τη Ραγούσα και έγινε πολίτης της πρώτης το 1353. Έπειτα από το τέλος τού Ντούσαν το 1355, στη σύγκρουση που ακολούθησε για τον Σερβικό θρόνο, πήρε το μέρος τού άτυχου Συμεών-Ούρου (αδελφού του Ντούσαν). Με τη συνδρομή των Βενετών, ο Ιωάννης διατήρησε την αναγκαία ανεξάρτητη κατάσταση στο πριγκιπάτο της Βαλόνα. Μάλλον απεβίωσε από τον λοιμό το 1363 και τον διαδέχθηκε ο Αλέξανδρος Κομνηνός Ασέν, που ίσως ήταν γιός του από την πρώτη (άγνωστη) σύζυγό του. Η δεύτερη ήταν η Άννα Κομνηνή Δούκαινα, κόρη του Ανδρόνικου Άγγελου (εγγονού του δεσπότη της Ηπείρου). H Άννα ήταν χήρα του Ιωάννη Β΄ Ορσίνι παλατινού κόμη της Κεφαλληνίας & Ζακύνθου και δεσπότη της Ηπείρου.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα μία αγνώστου ονόματος και είχε τέκνο:

* Αλέξανδρος π.1340-1371, *σεβαστός*, κύριος της Βαλόνα (Aυλώνα).

Έπειτα ο Ιωάννης έκανε δεύτερο γάμο με την Άννα Κομνηνή Δούκαινα, κόρη του Ανδρόνικου Αγγέλου *πρωτοβεστιαρίου* (γιου του Δημητρίου *Κουτρούλη*).

Πηγές
-----

* Fine, John Van Antwerp (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. University of Michigan Press. ISBN 978-0-472-08260-5.
* Soulis, George Christos (1984). The Serbs and Byzantium During the Reign of Tsar Stephen Dušan (1331–1355) and His Successors. Dumbarton Oaks. ISBN 0-88402-137-8.
* Андреев, Йордан; Лазаров, Иван; Павлов, Пламен (1999). Кой кой е в средновековна България [Who is Who in Medieval Bulgaria] (in Bulgarian). Петър Берон. ISBN 978-954-402-047-7.
Για όλες τις δραστηριότητες του συλλόγου, δείτε: Εσπόρτε Κλούμπε Πινιέιρος.  

Η **Εσπόρτε Κλούμπε Πινιέιρος** (πορτογαλικά: *Esporte Clube Pinheiros*), γνωστή ως *Pinheiros SKY* για εμπορικούς λόγους, ή απλά *Πινιέιρος*, αποτελεί τμήμα του αθλητικού συλλόγου Εσπόρτε Κλούμπε Πινιέιρος, με έδρα το Σάο Πάουλο της Βραζιλίας.

Αγωνίζεται στο στάδιο Ζιμνάσιο Πολιεσπορτίβο Ενρίκε Βιλαμπόιμ και τα χρώματα της ομάδας είναι το λευκό και το κόκκινο.

Ιστορία
-------

Η Πινιέιρος ιδρύθηκε ως πολυαθλητικός σύλλογος το 1899. Τη σεζόν 2008–2009 η Πινιέιρος ανέβηκε στην κορυφαία κατηγορία του βραζιλιάνικου πρωταθλήματος (τη νεοσυσταθείσα Novo Basquete Brasil). Το 2011 κατέκτησε το Πρωτάθλημα Παουλίστα και αναδείχθηκε δεύτερη στη Λίγκα Σουδαμερικάνα. 

Το 2013 γνώρισε τη μεγαλύτερη επιτυχία της, αφού στέφθηκε Πρωταθλήτρια Αμερικής στο Φαίναλ Φορ του Αρεσίμπο στο Πουέρτο Ρίκο. Ως Πρωταθλήτρια Αμερικής διεκδίκησε το Διηπειρωτικό Κύπελλο του 2013, το οποίο ξαναδιεξήχθη μετά από 17 χρόνια. Αντιμετώπισε στον διπλό τελικό του Σάο Πάολο τον 2 συνεχόμενες φορές Πρωταθλητή Ευρώπης Ολυμπιακό και ηττήθηκε και στα δύο παιχνίδια (70–81 και 69–86) κατακτώντας τη δεύτερη θέση.

Σημαντικοί καλαθοσφαιριστές
---------------------------

* Μαρσελίνιο Χουέρτας
* Άλεξ Γκαρσία
* Γκιγέρμε Τζιοβανόνι
* Μαρκίνιος
* Σαμέλ Στόλγουορθ
* Τζο Σμιθ

Σημαντικοί προπονητές
---------------------

* Κλαούντιο Μορτάρι

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πινιέιρος - Ολυμπιακός 69-86 contra.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
* latinbasket.com
Ο Κόντε **Ιωάννης Κεφαλάς** (1794-1876) υπήρξε αγωνιστής και εθνικός ευεργέτης από την Ήπειρο.

Βιογραφία
---------

Ιππότης του χαλκού αριστείου του Αγώνος. Γεννήθηκε το 1794 στην Πρέβεζα από γονείς ευγενικής καταγωγής. Η οικογένεια του ανήκε στον γνωστό οίκο Κεφαλά. Από νωρίς μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία από τον Ανδριανουπολίτη Παυλίδη και χρημάτισε με τον Ιωάννη Καποδίστρια και τον Γεροστάθη μέλος της εν Κερκύρα Εφορείας. Βοήθησε πάρα πολύ στον Αγώνα για Ανεξαρτησία στέλνοντας αρκετά όπλα(τέσσερα σώζονται στο Μουσείο του Μεσολογγίου) , πολεμοφόδια και χρήματα από την πατρική του περιουσία σε διάφορους οπλαρχηγούς, με τους οποίους διατηρούσε εκτενή αλληλογραφία καθ' όλη τη διάρκεια της Επανάστασης. Επίσης, εξόπλισε το τρικάταρτο πολεμικό πλοίο "Σαμπίκο", το οποίο ανατινάχθηκε κατά την έξοδο του Μεσολογγίου από τον πλοίαρχο του για να μην πέσει στα χέρια των Τούρκων. Μετά την πτώση της ένδοξης πόλης εξαγόρασε με δικά του έξοδα από τους Οθωμανούς αρκετά γυναικόπαιδα προκειμένου να τα γλιτώσει από τον βέβαιο θάνατο και εξισλαμισμό. Μετά την απελευθέρωση συνέδραμε σε κάθε περίπτωση Εθνικής ανάγκης και ανακηρύχθηκε και ευεργέτης του Ελληνικού Πανεπιστημίου, αφού για την ανέγερση του κατέβαλε σημαντικό ποσό. Υπήρξε, με ειδικό νόμο, επίσης, διευθυντής του Γενικού Προξενείου των Ιονίων Νήσων της Ελλάδος. Απεβίωσε το 1876 στην Κέρκυρα, όπου και τάφηκε με τιμές. Για την δράση του τιμήθηκε με το Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος και άλλα παράσημα.

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ελευθερουδάκης, Τόμος Ζ,1929, Αθήνα.
Η **Εσπόρτε Κλούμπε Μπαΐα** (πορτογαλικά: *Esporte Clube Bahia*) είναι μία βραζιλιάνικη επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από το Σαλβαδόρ, Μπαΐα. Αγωνίζεται στο πολιτειακό πρωτάθλημα Καμπεονάτο Μπαϊάνο και στην ανώτερη εθνική κατηγορία της Βραζιλίας, Σέριε Α.

Η Μπαΐα έχει κερδίσει δύο φορές το πρωτάθλημα Βραζιλίας: μία το 1959 και μία το 1988. Έχει συμμετάσχει 3 φορές στο Κόπα Λιμπερταδόρες, έχοντας ως καλύτερη επίδοση την παρουσία της στην προημιτελική φάση το 1989. Η Μπαΐα έχει επίσης κερδίσει 44 φορές το πολιτειακό πρωτάθλημα Καμπεονάτο Μπαϊάνο, έχοντας το ρεκόρ κατακτήσεων. 

Η δεκαετία του 2000 ήταν πολύ άσχημη για την ομάδα καθώς κέρδισε μόνο ένα πολιτειακό τίτλο. Επιπρόσθετα, το 2003 διαβαθμίστηκε στη Σέριε Β και το 2005 διαβαθμίστηκε για πρώτη φορά στη Σέριε Γ, παραμένοντας για δύο περιόδους στην τότε χαμηλότερη εθνική κατηγορία του βραζιλιάνικου συστήματος ποδοσφαίρου. Το 2007 επέστρεψε στη Σέριε Β και το 2010 στη Σέριε Α. 

Έδρα της ομάδας από το 1951 είναι το στάδιο Estádio Fonte Nova (χωρητικότητας 66080 θεατών), αλλά λόγω μιας καταστροφής που προκλήθηκε στο στάδιο το 2007, αγωνίζονται στο Estádio de Pituaçu. Η παραδοσιακή στολή της ομάδας αποτελείται από άσπρες φανέλες με μπλε παντελονάκια και κόκκινες κάλτσες. Η ομάδα έχει μια μακροχρόνια αντιπαλότητα με την Εσπόρτι Κλούμπι Βιτόρια, η οποία προέρχεται από την ίδια πολιτεία. Η αντιπαλότητα των δύο ομάδων είναι από τις πιο έντονες στη χώρα. Τα μεταξύ τους παιχνίδια είναι γνωστά σαν Ba–Vi ("Ba" για *Bahia* και "Vi" για *Vitória*).

Τίτλοι
------

### Εθνικοί τίτλοι

* **Μπραζιλεϊράου: 2**

1959, 1988
### Περιφερειακοί τίτλοι

* **Κόπα Νορτέστι: 2**

2001, 2002
### Πολιτειακοί τίτλοι

* **Καμπεονάτο Μπαϊάνο: 44**

1931, 1933, 1934, 1936, 1938 (1), 1940, 1944, 1945, 1947, 1948, 1949, 1950, 1952, 1954, 1956, 1958, 1959, 1960, 1961, 1962, 1967, 1970, 1971, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1978, 1979, 1981, 1982, 1983, 1984, 1986, 1987, 1988, 1991, 1993, 1994, 1998, 1999 (2), 2001, 2012
Φιναλίστ (9): 1941, 1964, 1972, 1989, 1997, 2000, 2004, 2005, 2007
* **Τάσα Εστάτο ντα Μπαΐα: 3**

2000, 2002, 2007
Φιναλίστ (2): 2004, 2006
* **Τορνίο Ινίσιο (Μπαΐα): 9**

1931, 1932, 1934, 1937, 1938, 1951, 1964, 1967, 1979

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εσπόρτε Κλούμπε Μπαΐα** |


|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Επίσημη ιστοσελίδα
* Web Store
* Supporter Advantages
* Supporter Advantages
* Ανεπίσημη Ιστοσελίδα

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 153947213
* LCCN: no2003006945

 |

 |


1. ↑  web.archive.org/web/20230504170241/https://www.esporteclubebahia.com.br/agora-e-oficial-4/.
Ο **Ηλίας Δημητρέλος** (10 Μαΐου 1966 - 14 Μαρτίου 2012) ήταν Έλληνας αγιογράφος.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Μάνχαϊμ της Γερμανίας. Το 1976 σε ηλικία 10 ετών γράφτηκε στο Ωδείο Αθηνών. Το 1980 και για τρία έτη μαθήτευσε στον Αγιορείτη Μοναχό, π. Δοσίθεο Παρασκευαΐδη, βαθύ γνώστη της Βυζαντινής Μουσικής. Το 1984 εισήχθη με τις Πανελλήνιες στη Νομική του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Μυήθηκε στις Καλές Τέχνες από τον ζωγράφο-αγιογράφο Χρήστο Λιόνδα, με παράλληλες σπουδές στην ΑΣΚΤ και στο τμήμα Αρχιτεκτονικής του Μετσόβειου Πολυτεχνείου ως ακροατής. Υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός στα τεθωρακισμένα. 
Η ανεξάρτητη πορεία στον επαγγελματικό στίβο οριοθετήθηκε το 1992.
Μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος, του Πανελληνίου Συλλόγου Αγιογράφων, Otis Art Institute-USA.
Πρόεδρος της Εφορείας Διακοσμητικής (Αγιογράφων, Ψηφιδογράφων Σκηνογράφων, Κεραμιστών κ.άλλων ειδικοτήτων) του Επιμελητηρίου και Ταμίας από το 2006 έως το 2010.
Από τον Μάϊο του 2010 μεχρι τις 14 Μαρτίου 2012 (την ημέρα θανάτου του) υπήρξε Πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλόγου Αγιογράφων. 

Η ζωγραφική παλέττα διακοσμεί Ιερούς Ναούς, Ιερές Μονές, καθώς και ιδιωτικές συλλογές. Αναφέρονται: Ιερός Ναός Αγίου Ανδρέου Σαλαμίνος, Ιερά Μονή Aγ. Νικοδήμου Γορτυνίας, I. Ναός Αγ. Γεωργίου Νέας Ζωής Περιστερίου, Ι. Ναός Μεγάλου Αντωνίου Μάνδρας Αττικής, Μητροπολιτικός Ναός Αγ. Αναργύρων Ν. Ιωνίας, το Καθολικόν και η Τράπεζα της Ιεράς Μονής Οσίου Δαβίδ του Γέροντος Β. Ευβοίας, Ι. Ναός Ευαγγελιστρίας Ιστιαίας, Ι. Ναός Αγ. Νικολάου Ασμηνίου, Καθεδρικός Ναός Αγίας Μαρκέλλας στην Αστόρια της Νέας Υόρκης, Ι. Ναΐδριον Γενεσίου Προδρόμου Ν. Υόρκης, Παρεκκλήσιον Αγίου Ανανία Ι. Ναού Αγ. Παύλου Πατρών, Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Άνδρου, Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως Λιβανατών (Παντοκράτωρ), Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος Καματερού, Κύπρος, Γαλλία, Γερμανία, Βραζιλία, Ουκρανία, Γεωργία. 

Προσωπογραφίες παλαιοτέρων και συγχρόνων Ιεραρχών κοσμούν Ιερές Μητροπόλεις και Μονές, όπως Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ, Μητροπολίτου Ν. Ιωνίας Κωνσταντίνου, Τιμοθέου Πατάρων, Τιμοθέου Β' Ν. Ιωνίας, Ιακώβου Γέροντος Οσίου Δαβίδ Β.Ευβοίας, πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, και άλλων.
Πρωτότυπα έργα, μικρογραφίες χειρογράφων εκδόθηκαν και διανεμήθηκαν στο Πανελλήνιο και στο Εξωτερικό. Επιμελήθηκε εικαστικά και λεκτικά έντυπα και βιβλία. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν στόν ημερήσιο και περιοδικό Τύπο περί θεμάτων πολιτισμού. Συμμετείχε συχνά σε πανελλαδικές και διεθνείς εκθέσεις (Ιταλία, Ιεροσόλυμα, Χόνγκ Κόνγκ, Πεκίνο, Σαγκάη, Γαλλία, Γερμανία, Νέα Υόρκη, Σικάγο, Λος Άντζελες, Ρωσία, Ιρλανδία.)
Ο **Ευγένιος Μαξιμιλιάνοβιτς** από τον Οίκο του Μπωαρναί ήταν 5ος δούκας του Λόιχτενμπεργκ, πρίγκιπας Ρομανόβσκυ (8 Φεβρουαρίου 1847 - 31 Αυγούστου 1901) διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Νικόλαο Μαξιμιλιάνοβιτς ως δούκας του Λόιτενμπεργκ από το 1891 ως το 1901.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μαξιμιλιανού ντε Μπωαρναί 3ου δούκα του Λόιχτενμπεργκ και της Μαρίας Νικολάγιεβνας των Σ.Χ.Γκόττορπ μεγάλης δούκισσας της Ρωσίας, κόρης του Νικολάου Α΄ Αυτοκράτορα της Ρωσίας.

Ο Ευγένιος γενήθηκε στην Αγ. Πετρούπολη. Το 1852 απεβίωσε ο πατέρας του και επόμενος (4ος) δούκας του Λόιχτενμπεργκ έγινε ο μεγαλύτερος αδελφός του Νικόλαος. Από τότε επετράπη σε όλα τα τέκνα του Μαξιμιλιανού να φέρουν το πριγκιπικό όνομα και τον τίτλο *Ρομανόβσκυ/Ρομανόβσκαγια* με την προσφώνηση *Αυτοκρατορικές Υψηλότητες*. Το 1891 απεβίωσε και ο Νικόλαος άτεκνος, έτσι ο Ευγένιος έγινε ο 5ος δούκας.

Έγινε υποστράτηγος στον Αυτοκρατορικό Ρωσικό Στρατό. Το 1872-73 συμμετείχε στην επίθεση της Κίβα της Περσίας (τώρα στο Ουζμπεκιστάν) και τιμήθηκε με το παράσημο του Αγ. Γεωργίου 4ης τάξης. Το διάστημα 1874-77 ήταν διοικητής του 5ου σώματος Ουσσάρων "Αλεξάνδρεια". Για τη συμβολή του στον Ρωσο-τουρκικό Πόλεμο του 1877 έλαβε το παράσημο του Αγ. Βλαδίμηρου 3ης τάξης. Έγινε αντιστράτηγος το 1886 και διοικητής της 3ης Μοίρας Πεζικού το διάστημα 1888-93.

Απεβίωσε στην Αγ. Πετρούπολη και τάφηκε στη Λαύρα του Αγ. Αλεξάνδρου Νέφσκυ. Τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Γεώργιος Μαξιμιλιάνοβιτς ως 6ος δούκας του Λόιχτενμπεργκ. 

Ο θυρεός των δουκών του Λόιχτενμπεργκ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα το 1869 τη Ντάρια Κωνσταντίνοβα Οποτσινίνα, εγγονή του Ρώσου στρατηγού Μιχαήλ Κουτούζωφ. Της δοθηκε το τίτλος της κόμισσας του Μπωαρναί (απεβ. το 1870 στη γέννα). Είχαν τέκνα:

* Ντάρια 1870-1937, κόμισσα του Μπωαρναί, παντρεύτηκε πρώτα τον πρίγκιπα Λέοντα Κοτσούμπεϋ (1862-1927) το 1893, αλλά διαζεύχθηκαν το 1911. Έπειτα παντρεύτηκε τον Βάλντεμαρ βαρόνο του Γκράεβενιτς (1872-1916) και μετά τον Βίκτωρ Μαρκεζέττι (απεβ. 1938). Είχε μόνο ένα τέκνο (από τον πρώτο της γάμο):
	+ Ευγενία Κοτσούμπεϋ 1894-1951.

Έπειτα ο Ευγένιος έκανε δεύτερο γάμο το 1878 με τη Ζηναΐδα (Ζίνα) Ντμιτρίγιεβνα Σκομπέλεβ (απεβ. 1899), αδελφή του Ρώσου στρατηγού Μιχαήλ Σκομπέλεβ. Αργότερα η Ζίνα είχε μία μακρά σχέση με τον Αλεξέι Αλεξάντροβιτς μεγάλο δούκα της Ρωσίας.

Πηγές
-----

* Oertel, Friedrich Maximilian (1854). Genealogische Tafeln zur europäischen Staatengeschichte der germanischen und slawischen Völker im neunzehnten Jahrhunderte (in German). Brockhaus. p. 14. Retrieved 26 February 2013.

Αναφορές σε πηγές
-----------------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p6735.htm#i67350. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  p6735.htm#i67350. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
Ο Μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης **Ευγένιος Πατέρας** γεννήθηκε στα Σέρβια το 1808 εκ πατρός Κωνσταντίνου Πατέρα και μητρός Βασιλικής. Ορφάνεψε νωρίς και τον πήρε στην προστασία του ο επίσκοπος Βενιαμίν Καρίπογλου. Διετέλεσε Επίσκοπος και αργότερα Μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης από το 1849 έως το 1882. Υπήρξε ο πρώτος Μητροπολίτης κατά την αναβάθμιση της Επισκοπής Σερβίων και Κοζάνης σε Μητρόπολη το 1882 με πρά­ξη του Οι­κου­με­νι­κού Πα­τρι­αρ­χεί­ου υ­πό τον Οι­κου­με­νι­κό Πα­τριά­ρχη Ιωακείμ Γ΄, η οποία υ­πή­χθη πλέ­ον α­πευ­θεί­ας στο Οι­κου­με­νι­κό Πα­τρι­αρ­χεί­ο. Διακρίθηκε ως αξιόλογος ιεράρχης με ιεραποστολικό ζήλο και δράση, ο οποίος βοήθησε στη διάδοση των γραμμάτων στην ευρύτερη περιοχή της Κοζάνης.

Η εποχή στην οποία έδρασε ο Μητροπολίτης υπήρξε μια εποχή δύσκολη για τον Ελληνισμό της περιοχής. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι ο Ευγένιος αναφέρει για τους Έλληνες της Κοζάνης ότι «οικούν ως πρόβατα εν μέσω λύκων», αφού οι συνεχείς εγκαταστάσεις των άγριων Κονιάρηδων Τούρκων (από το Ικόνιο της Μικράς Ασίας) στις γύρω εύφορες περιοχές, ανάγκαζαν τους Έλληνες να καταφεύγουν στην Κοζάνη η οποία αποτελούσε μια νησίδα ελληνισμού μέσα στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία.

Εκκλησιαστική πορεία
--------------------

Σπούδασε στο σχολείο της Κοζάνης και το 1825 μόλις 17-18 ετών χειροτονήθηκε διάκονος. Ως Αρχιμανδρίτης υπηρέτησε στη Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια ως εφημέριος στη Λειψία. Το 1849 με την παραίτηση του Βενιαμίν χειροτονήθηκε και τοποθετήθηκε Επίσκοπος Σερβίων και Κοζάνης.

Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης
----------------------------------------

Ο πρώτος ναός του Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης, που βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Κοζάνης, χτίστηκε το 1858 επί Επισκόπου Ευγενίου στην τοποθεσία Τρίδενδρο κοντά σε παλαιότερο ναό, αγνώστου χρονολογίας πρώτης κτίσεως και δίπλα σε αρχαίο βωμό. Για την οικοδόμησή του πρώτος ο Επίσκοπος Ευγένιος δώρισε 500 γρόσια και ακολούθησαν το παράδειγμα του πολλοί ακόμα πιστοί και ενορίτες. Το 1885-86 ο ναός καταλαμβάνεται από τον Τουρκικό Στρατό, που τον χρησιμοποιεί σαν νοσοκομείο για τους αρρώστους των διερχομένων από την περιοχή τουρκικών στρατευμάτων, γεγονός που προκαλεί την αντίδραση του Μητροπολίτου -πλέον- Ευγενίου, ο οποίος με επιστολή του προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη ζητάει την παρέμβασή του, ώστε να φύγουν οι Τούρκοι από το ναό.

Αναφορές
--------

1. 1 2  «Ιστοσελίδα Ιεράς Μητρόπολης Σερβίων και Κοζάνης, «Διατελέσαντες Αρχιερείς»». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2011.
2. ↑  Ιστολόγιο Σερβιώτικος
3. ↑  Ιστοσελίδα 11ου Δημοτικού Σχολείου Κοζάνης, «Ιστορία της Κοζάνης».
4. ↑  Ιωάννου Δ. Δημόπουλου, «Τα παρά τον Αλιάκμονα εκκλησιαστικά», Εκδ: Ιερά Μητρόπολις, Κοζάνη: 1994.
5. ↑  Ιστολόγιο Κατερίνας Μ. Μάτσου
**Ο Κάιν φεύγει με την οικογένειά του** (Caïn fuyant avec sa famille) είναι ο μνημειώδης πίνακας του Φερνάν Κορμόν ο οποίος για πρώτη φορά παρουσιάστηκε το 1880 στο Σαλόν του Παρισιού που προσέλκυσε την προσοχή του κοινού και προκάλεσε κάποιο θόρυβο λόγω των διαστάσεών του και, κυρίως, του ωμού ρεαλισμού τού στυλ του. 

Η σκηνή είναι εμπνευσμένη από τη βιβλική αφήγηση για τον Κάιν που έφυγε με το γένος του όταν σκότωσε τον Άβελ. Ο Κορμόν είχε αναλάβει τη διακόσμηση των τοίχων και των οροφών του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Παρισιού, με σκηνές που αφηγούνται την εξέλιξη της ανθρωπότητας.

Μετά την κλασική αρχαιότητα, τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση, η καταγωγή του ανθρώπινου είδους μπαίνει κι αυτή στη λίστα των θεμάτων της ιστορικής ζωγραφικής. Εκείνη ακριβώς την εποχή, εκτός από την αυξανόμενη διάδοση των θεωριών του  Δαρβίνου, έρχονται στο φως και οι ζωγραφιές στους βράχους της Αλταμίρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Μεγάλα Μουσεία «Μουσείο Ορσέ», Mondatori Electa, S.p.A. Mιλάνο, 2005
**Καλίνκα** («χιονάτη») ονομάζεται ένα δημοφιλέστατο ρωσικό λαϊκό τραγούδι σε στίχους και μελωδία του ρώσου συνθέτη Ίβαν Πέτροβιτς Λαριόνοφ του 1860. Συνοδεύεται με μπαλαλάικα. Εγχώρια και παγκοσμίως συγκαταλέγεται στα πλέον δημοφιλή τραγούδια της ρωσικής κουλτούρας. Ακούγεται σε αθλητικές και κοινωνικές εκδηλώσεις.

Το τραγούδι
-----------

Η «Καλίνκα» (ρωσικά «Калинка») είναι ένα από τα πιο γνωστά ρώσικα τραγούδια. Το συνέθεσε το 1860 ο Ρώσος συνθέτης και λαογράφος Ιβάν Λαριόνοφ (Иван Петрович Ларионов), και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην πόλη Σαρατόβ (Саратов), ως μέρος μιας θεατρικής του παράστασης. Σύντομα, το τραγούδι προστέθηκε στη λαϊκή παράδοση της Ρωσίας.

Το ρεφρέν του τραγουδιού αναφέρεται στην Καλίνκα, έναν ανθοφόρο φυλλοβόλο θάμνο, που μπορεί να φτάσει σε ύψος τα 4 μ. και καλλιεργείται για καλλωπιστικούς λόγους. Η επιστημονική της ονομασία είναι *Viburnum opulus*, και η κοινή της ονομασία *χιονόσφαιρα* ή *χιονόμπαλα*, από τα άνθη της που είναι λευκά και σφαιρικά. 

Ο ρυθμός του ρεφρέν είναι γρήγορος και οι στίχοι χαρούμενοι. Ένας από τους πιο γνωστούς ερμηνευτές του τραγουδιού ήταν ο σολίστ της Χορωδίας του Κόκκινου Στρατού της ΕΣΣΔ Ευγένειος Μπελιάεφ (Евгений Михайлович Беляев, 1926-1994).

Στα ελληνικά
------------

Στα Ελληνικά, οι στίχοι έχουν μεταφραστεί από τον ποιητή Γιάννη Ρίτσο. Έχει ερμηνευτεί από τη Μαργαρίτα Ζορμπαλά στο άλμπουμ *12 Ρούσικα λαϊκά τραγούδια*, που κυκλοφόρησε το 1977.

Καλίνκα, καλίνκα, καλίνκα μου εσύ,  

έι, βατόμουρο του κήπου, κοπέλα χρυσή.  

Άι, ξαπλώστε με μέσ' στο πευκόδασο  

ύπνο σμαραγδένιο να κοιμηθώ,  

άι, λιούλι - λιούλι, άι, λιούλι - λιούλι,  

ύπνο σμαραγδένιο να κοιμηθώ.  

Καλίνκα, καλίνκα, καλίνκα μου εσύ,  

έι, βατόμουρο του κήπου, κοπέλα χρυσή.  

Άι, πευκάκι μου πράσινο, πράσινο,  

μην πευκοβουίζεις, να σε χαρώ,  

άι, λιούλι - λιούλι, άι, λιούλι - λιούλι,  

μην πευκοβουίζεις, να σε χαρώ.  

Καλίνκα, καλίνκα, καλίνκα μου εσύ,  

έι, βατόμουρο του κήπου, κοπέλα χρυσή.  

Άι, ψυχούλα μου, βατομουρούλα μου,  

έλα, αγάπησέ με, έλα πια,  

άι, λιούλι - λιούλι, άι, λιούλι - λιούλι,  

έλα, αγάπησέ με, έλα πια.  

Καλίνκα, καλίνκα, καλίνκα μου εσύ,  

έι, βατόμουρο του κήπου, κοπέλα χρυσή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Καλίνκα».

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* «Καλίνκα»
* «Καλίνκα» στα (ελληνικά)
Το Εστάντιο Αλφρέντο Ζακόνι στο Κασίας ντο Σουλ, Ρίο Γκράντε ντο Σουλ, Βραζιλία
Η **Εσπόρτι Κλούμπι Ζουβεντούδε**, γνωστή ως **Ζουβεντούδε**, είναι μια βραζιλιάνικη ποδοσφαιρική ομάδα στο Κασίας ντο Σουλ του Ρίο Γκράντε ντο Σουλ.

Η Ζουβεντούδε έχει μεγάλη αντιπαλότητα με την Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Ρεκρεατίβα Κασίας ντο Σουλ.

Ιστορία
-------

Η Ζουβεντούδε ιδρύθηκε στις 29 Ιουνίου 1935 από 35 νέους της πόλης Κασίας ντο Σουλ, απόγονοι Ιταλών μεταναστών, όντας μια από τις πρώτες ποδοσφαιρικές ομάδες της κοινότητας. Ο πρώτος πρόεδρος της ομάδας ήταν ο Antônio Chiaradia Neto.

Στις 20 Ιουλίου 1913 η Ζουβεντούδε έδωσε τον πρώτο της αγώνα ενάντια στη Serrano από την πόλη Carlos Barbosa της πολιτείας Ρίο Γκράντε ντο Σουλ. Ο αγώνας τελείωσε 4-0 υπέρ της Ζουβεντούδε.

Στις 8 Μαρτίου 1915 η Ζουβεντούδε έχασε το πρώτο της αγώνα. Ηττήθηκε 4-1 από την Fußball, σταματώντας ένα σερί 23 αήττητων αγώνων.

Στις 10 Οκτωβρίου 1919 η Ζουβεντούδε εντάχθηκε στην Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία του Ρίο Γκράντε ντο Σουλ.

Το 1920 η ομάδα έγινε επαγγελματική εγγράφοντας μερικούς Ουρουγουανούς ποδοσφαιριστές.

Στις 11 Δεκεμβρίου 1975 έδωσε τον πρώτο της αγώνας με την Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Ρεκρεατίβα Κασίας ντο Σουλ, κερδίζοντας με 1-0. Το γκολ πέτυχε ο Da Silva. Τα μεταξύ των δύο ομάδων παιχνίδια ονομάζονται ντέρπι Ca-Ju.

Στις 4 Δεκεμβρίου 1994 η ομάδα κέρδισε το πρωτάθλημα της Σέριε Β, ο οποίος ήταν ο πρώτος εθνικός τίτλος του συλλόγου, κερδίζοντας παράλληλα την άνοδο για την Σέριε Α.

Στις 27 Ιουνίου 1999 η Ζουβεντούδε κέρδισε το Κύπελλο Βραζιλίας, εξασφαλίζοντα το δικαίωμα συμμετοχής στο Κόπα Λιμπερταδόρες της επόμενης χρονιάς.

Τίτλοι
------

* **Σέριε Β: 1**

1994
* **Κύπελλο Βραζιλίας: 1**

1999
* **Καμπεονάτο Καούσο (Πολιτειακό πρωτάθλημα): 1**

1998
* **Κόπα FGF: 2**

2011, 2012

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Επίσημη Ιστοσελίδα
* Ανεπίσημη Ιστοσελίδα

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 8211150325552210090007

 |

 |
Ο **Ιωάννης Ψυλλινάκης** (πέθανε στο Νασάου των Μπαχάμων στις 18 Μαΐου 1972) ήταν Έλληνας έμπορος από την Ιεράπετρα. Μαζί με τον αδερφό του έκανε πολλές δωρεές για την ιδιαίτερη πατρίδα του.

Βιογραφία
---------

Αδερφός του ήταν ο επίσης έμπορος, Παντελής Ψυλλινάκης. Αμφότεροι μετανάστευσαν στις Μπαχάμες το 1906, όπου ασχολήθηκαν με το εμπόριο. Κατάφεραν να αποκτήσουν μεγάλη περιουσία, κάτι που τους επέτρεψε να δωρίσουν ένα οικόπεδο για την επέκταση του νεκροταφείου της Ιεράπετρας. Επίσης, έκαναν δωρεές και σε ποικίλους συλλόγους φιλανθρωπικού ενδιαφέροντος.

Ο Ιωάννης αποτέλεσε άξιο μέλος της ελληνικής κοινότητας του Νασάου και ήταν δήμαρχός της, ενώ είχε λάβει από την κυβέρνηση των νησιών Μπαχάμες καθήκοντα "δικαστή ειρήνης". Πέθανε το Μάιο του 1972 και ο θάνατός του αναγγέλθηκε με τηλεγράφημα από το Μαϊάμι της Φλόριντα των ΗΠΑ. Kηδεύτηκε στο Νασάου στις 23 Μαΐου 1972.
Στη μνήμη των αδερφών Ψυλλινάκη ένας δρόμος της Ιεράπετρας ονομάστηκε οδός Ψυλλινάκη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νικόλαος Τζώρτζης, "Τα Οδωνυμικά της Ιεράπετρας", Δήμος Ιεράπετρας, 2002 (β΄ έκδοση), σελ. 88.
2. 1 2  "Απεβίωσεν ο Ιωάννης Ψιλινάκης", Ανατολή, φύλλο 30/5/1972, σελ. 1.
Ο **Ηλίας Αποσκίτης** του Κωνσταντίνου (1889-1980) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε βουλευτής Γορτυνίας και Αρκαδίας (10 φορές ως το 1951) και υπουργός Προνοίας (1926), όπως επίσης Γενικός Διοικητής Κρήτης (1935).

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο χωριό Απόσκια (Βελημάχι) της Αρκαδίας. Υπήρξε στρατιωτικός γιατρός (τραυματίστηκε δύο φορές υπηρετώντας στο μέτωπο) και πολιτεύτηκε αρχικά με την Ένωση των Φιλελευθέρων και αργότερα με το Κόμμα Εθνικοφρόνων. Εξελέγη πολλές φορές βουλευτής Γορτυνίας (1923, 28, 33) και Αρκαδίας (1926, 32) και στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις ως το 1951.

Στην κυβέρνηση του Κονδύλη το 1926, ανέλαβε υπουργός Υγιεινής, Προνοίας και Αντιλήψεως από τις 6 ως τις 17 Σεπτεμβρίου 1926 και υπουργός Γεωργίας, Εμπορίου και Βιομηχανίας από τις 30 Αυγούστου 1926 ως τις 16 Οκτωβρίου 1926, οπότε παραιτήθηκε. 
Στην κυβέρνηση του Παναγή Τσαλδάρη διορίστηκε Γενικός Διοικητής Κρήτης στις 25 Μαΐου 1934, αντικαθιστώντας τον Ιωάννη Μουτζουρίδη

Ο Ηλίας Αποσκίτης έλαβε μέρος στις εκλογές του 1946 και εξελέγη βουλευτής Αρκαδίας με τον Συνδυασμό Κόμματος Εθνικοφρόνων (Κόμμα Εθνικοφρόνων) με 9.529 ψήφους. Για τελευταία φορά εξελέγη στις εκλογές του 1951.

Πέθανε στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός" στις 15 Δεκεμβρίου 1980 και κηδεύτηκε την επομένη από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αρκάδες σε κυβερνητικά αξιώματα, ανάκτηση 14 Μαΐου 2013.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  "Πέθανε χθες ο Ηλίας Αποσκίτης", εφ. Το Βήμα, φύλλο 16ης Δεκεμβρίου 1980, σελ. 6.
2. ↑  Μητρώο πληρεξουσίων, γερουσιαστών και βουλευτών 1822-1935, Αθήνα 1986, Βουλή των Ελλήνων, (pdf), σελ. 192 (αριθμ. 102)
3. ↑  ««Κυβέρνησις Γεωργίου Κονδύλη (De facto), Από 26.8.1926 έως 4.12.1926»». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2013.
4. ↑  ««Κυβέρνησις Παναγή Τσαλδάρη, Από 10.3.1933 έως 10.10.1935»». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2013.
Ο **Κάμιλ Κοσόφσκι** (*Kamil Kosowski*, 30 Αυγούστου 1977) είναι Πολωνός ποδοσφαιριστής και αγωνίζεται στη θέση του μέσου. 

Παρόλο που αγωνίζεται στη θέση του μέσου συχνά προωθείται και δίνει βοήθειες στην επίθεση από τα αριστερά. Η μεγαλύτερη αναγνώριση στην Ευρώπη για τον Κοσόφσκι είναι όταν έπαιξε μαζί με την Βίσλα στο Κύπελλο UEFA (σημερινό Εuropa League) της περιόδου 2002-2003. Μετά από το τέλος εκείνης της χρονιάς πήγε στη Γερμανία και συγκεκριμένα στην Καιζερσλάουτερν και εκεί αγωνίστηκε 2 χρονιές. Τα επόμενα 2 χρόνια δινόταν δανεικός σε άλλες ομάδες. Την πρώτη του χρόνια αγωνίστηκε στη Σαουθάμπτον και στην Κίεβο Βερόνα. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Πολωνία οπού αγωνίστηκε με την προηγούμενη του ομάδα τη Βίσλα Κρακοβίας. Παρόλο που στο πρώτο μισό της χρονιάς βοήθησε πολύ τη Βίσλα αφού ήταν ο πρώτος σε ασσιστ τελικά έλυσε το συμβόλαιο του κοινή συναινέσει λόγω διαφορών με τη διοίκηση της ομάδας. 

Καμίλ Κοσόφσκι
Μετά που έμεινε ελεύθερος πήγε στην Ισπανική Κάντιθ αλλά και από εκεί έμεινε ελεύθερος παρόλο που υπόγραψε συμβόλαιο 2,5 χρόνων λόγω του ότι η ομάδα υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία Ισπανίας. Έτσι βρέθηκε στην Κύπρο και συγκεκριμένα στην ομάδα του Α.Π.Ο.Ε.Λ. όπου υπόγραψε συμβόλαιο 2 χρόνων. Από το πρώτο του επίσημο παιχνίδι στην Κύπρο έδειξε τη διάθεση του στο να παίξει ποδόσφαιρο αφού σκόραρε το μοναδικό τέρμα στο παιχνίδι για το Super Cup. Στη συνέχεια με τα τέρματα που σκόραρε και με τις ασίστ του βοήθησε την ομάδα να κατακτήσει το πρωτάθλημα.

Με την Εθνική Πολωνίας ο Κάμιλ έχει αγωνιστεί συνολικά 50 φορές και σκόραρε 4 φορές. Η πιο σπουδαία επιτυχία του είναι ότι ήταν μέσα στην αποστολή της Εθνικής για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2006 παρόλο που έπαιξε μόλις 15 λεπτά εναντίον του Εκουαδόρ μετά από 3 αγώνες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Καμίλ Κοσόφσκι στο 90minut.πλ (Πολωνικά)
Αυτοπροσωπογραφία του Ιάκωβου Πάλμα
Ο **Ιάκοπο Νιγκρέτι** (*Iacopo Nigreti*, 1548/1550 – 14 Οκτωβρίου 1628), γνωστότερος ως **Τζάκοπο Πάλμα ιλ Τζιόβανε** (*Jacopo Palma il Giovane*) ή απλά **Πάλμα Τζιόβανε** (*Palma Giovane*, «*Πάλμα ο Νεότερος*» σε αντιδιαστολή με τον συνώνυμο θείο του, Τζάκοπο Πάλμα) ήταν ιταλός ζωγράφος μανιεριστής ζωγράφος από τη Βενετία. Μετά το θάνατο του Τιντορέτο το 1594, έγινε ο κύριος καλλιτέχνης της Βενετίας, συνεχίζοντας την τεχνοτροπία του. Εκτός από τη Βενετία, δέχτηκε πολλές παραγγελίες από την περιοχή του Μπέργκαμο, τότε τμήμα της Βενετικής *Domini di Terraferma*, και από την Κεντρική Ευρώπη, κυρίως από τον αυτοκράτορα Ροδόλφο Β' στην Πράγα. Τα έργα του, οι πίνακές του χαρακτηρίζονται περισσότερο θρησκευτικής έμπνευσης με άντληση θεμάτων από την Βίβλο.

  

* Επιλογή έργων
* Η μεταστροφή του Αγίου Παύλου, 1590-95, Μαδρίτη, Μουσείο του Πράδο*Η μεταστροφή του Αγίου Παύλου*, 1590-95, Μαδρίτη, Μουσείο του Πράδο
* Ο Άσωτος υιός διασκεδάζει, 1595-1600, Βενετία, Πινακοθήκη της Ακαδημίας*Ο Άσωτος υιός διασκεδάζει*, 1595-1600, Βενετία, Πινακοθήκη της Ακαδημίας
* Η επιστροφή του Ασώτου, 1595-1600, Βενετία, Πινακοθήκη της Ακαδημίας*Η επιστροφή του Ασώτου*, 1595-1600, Βενετία, Πινακοθήκη της Ακαδημίας
* Ο ναύαρχος Vincenzo Cappello, 1610, Παρίσι, Μουσείο του Λούβρου*Ο ναύαρχος Vincenzo Cappello*, 1610, Παρίσι, Μουσείο του Λούβρου
* Θρήνος για τον νεκρό Χριστό, Βιέννη, Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης *Θρήνος για τον νεκρό Χριστό*, Βιέννη, Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης
* Ο δόγης της Βενετίας Niccolo da Ponte, Βιέννη, Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης*Ο δόγης της Βενετίας Niccolo da Ponte*, Βιέννη, Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ορθογραφία του ονόματος και ημερομηνίες από τον Sidney J. Freedberg, *Painting in Italy 1500-1600*, 3η έκδοση (Yale University Press) 1993:560-62.
2. ↑  Federico Zeri, *Italian Paintings* (Metropolitan Museum of Art), 1973:45.
3. ↑  "the only painter of this generation to exhibit a semblance of vitality, even within formulae based mostly upon Tintorettesque style." (Freedberg 1993:560).
Ο **Ιωάννης Σωζόμενος** ήταν Έλληνας αγωνιστής της Κύπρου και χρονογράφος του 16ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Κύπρο περί τα μέσα του 16ου αιώνα. Επικεφαλής τεσσάρων χιλιάδων υπερασπίστηκε τη Λευκωσία κατά των Τούρκων το 1570. Ήταν αρχηγός ιππήλατων και πεζών ταγμάτων, και επινόησε πολεμική ανθρωποκτόνο μηχανή. Δηλητηρίασε το νερό των Τούρκων ρίχνοντας δηλητήριο στα πηγάδια, αλλά οι Τούρκοι το έμαθαν εγκαίρως.

Επέζησε την απάνθρωπη σφαγή κατά την άλωση της Λευκωσίας και πιάστηκε αιχμάλωτος του Μουσταφά Πασά, ο οποίος τον έστειλε στην Αμμόχωστο. Εκεί τον έστειλε στους πολιορκημένους να διαπραγματευτεί την παράδοση της πόλης.

Ο Ιωάννης κατάφερε, άγνωστο πώς, να ξεφύγει και κατέφυγε πρόσφυγας στην Ιταλία, στη Βενετία. Εκεί κατέγραψε ό,τι είδε και άκουσε. Το βιβλίο αυτό έτυχε επιμέλειας από τον Φραγκίσκο του Αλταμίρου και εκδόθηκε το 1576.

Συγγράμματα
-----------

* *Narratione della guerra di Nicosia fatta nel reguo di Cipro da’ Turchi l’anno 1570*

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Σάθας (1868). *Νεοελληνική Φιλολογία: Βιογραφία των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων, από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής εθνεγερσίας (1453-1821)*. Αθήνα: Τυπογραφείο των τέκνων Ανδρέου Κορομηλά. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2009.
Ο **Ιάκωβος Χατζηαθανασίου** είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 20 Μαΐου 1961, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός.

Καριέρα
-------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Έγινε ευρύτερα γνωστός αγωνιζόμενος στον Παναθηναϊκό την περίοδο 1987-1991. Είχε πραγματοποιήσει τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στη γενέτειρά του Βέροια το 1978, όπου και παρέμεινε επί εννέα συναπτά έτη, με τη φανέλα της οποίας στην τελευταία του χρονιά αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Α' Εθνική. Από το 1991 και μέχρι το 1993 αγωνίστηκε με τα χρώματα της Κορίνθου, για να ακολουθήσουν δυο ακόμη χρονιές σε μικρότερες κατηγορίες με τους Πόντιους Βέροιας και τον Αχαρναϊκό.

### Με την Εθνική Ελλάδας

Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1987, στην εντός έδρας αναμέτρηση εναντίον της Ολλανδίας, για τα προκριματικά του Euro 1988, υπό τις οδηγίες του Μίλτου Παπαποστόλου. Με τη γαλανόλευκη φανέλα αγωνίστηκε από το 1987 μέχρι και το 1989, καταγράφοντας 17 συνολικά παρουσίες.

Πηγές
-----

* Η καριέρα του Ιάκωβου Χατζηαθανασίου στο National Football Teams
* Το προφίλ του Ιάκωβου Χατζηαθανασίου στο transfermarkt
* Που είναι τώρα, www.balleto.gr
Η **Ελπινίκη Σταμούλη-Σαραντή** υπήρξε Ελληνίδα λαογράφος.

Βιογραφία
---------

Η Ελπινίκη Σταμούλη γεννήθηκε στη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης το 1882, και ήταν κόρη του πολυμαθούς ευπατρίδη λογίου και πολιτευτή Αναστασίου Σταμούλη και αδελφή των Μιλτιάδη Σταμούλη και Σωφρονίου μητροπολίτη Ελευθερουπόλεως. Σπούδασε στο Ζάππειο Παρθεναγωγείο Κωνσταντινουπόλεως, απ' όπου αποφοίτησε το 1898. Με τον πατέρα της ταξίδευσε στην Ευρώπη και την Αίγυπτο, και το 1908 στους Αγίους Τόπους. 

Μετά την Ανταλλαγή πληθυσμών το 1922 η οικογένεια Σταμούλη κατέφυγε στην Αθήνα, όπου η Ελπινίκη ξεκίνησε τη συστηματική καταγραφή εθίμων και παραδόσεων ολόκληρης της Ανατολικής Θράκης, βασιζόμενη σε μαρτυρίες προσφύγων που εγκαταστάθηκαν εκεί. Την πολυετή εργασία της εξέδωσε σε δύο τόμους: "Απο την Ανατολική Θράκη : η Σηλυβρία με τα γύρω της χωριά" τα έτη 1956 και 1959. 

Το 1922 παντρεύτηκε τον επίσης Θρακιώτη Μιλτιάδη Σαραντή, νομικό και πολιτευτή, και έζησαν μαζί στην Αθήνα ως τον θάνατό του, 1967, άτεκνοι. 

Η λαογραφική προσφορά της Ελπινίκης Σταμούλη-Σαραντή είναι από τις πλουσιότερες και πιό αντιπροσωπευτικές για την Σηλυβρία και την Ανατολική Θράκη. Με την πνευματικότητα και την γυναικεία κατανόησή της, αλλά και με την διορατικότητα που την διέκρινε, χρησιμοποίησε στα δημοσιεύματά της την καθομιλουμένη γλώσσα των περιοχών που περιέγραφε, δίνοντάς μας ποιοτικά και ποσοτικά άριστο λαογραφικό υλικό, για όλους τους τομείς της λαογραφίας. 

Δημοσίευσε πλήθος άρθρων με παραμύθια, λεξιλόγιο, λαϊκή βοτανολογία κλπ. στα περιοδικά : "Ελληνίδα", "Λαογραφία", "Θρακικά", "Αρχείον Θρακικού Θησαυρού", "Αρχείον Πόντου", "Μικρασιατικά Χρονικά", "Νέα Εστία", "Ελληνική Δημιουργία", "Μακεδονικόν Ημερολόγιον" και στην εφημερίδα "Ελεύθερον Βήμα" αλλά και στην "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια". 

Μαζί με την Κατίνα Βεΐκου - Σεραμέτη θεωρούνται οι κατεξοχήν λαογράφοι της ευρύτερης περιοχής της Σηλυβρίας, αφού και οι δύο διέσωσαν πολύτιμες μαρτυρίες καταγράφοντας έθιμα και λαϊκές συνήθειες, σήμερα ξεχασμένα.

Έδρασε επίσης ιδρύοντας σχολείο στον Έβρο και γηροκομείο στην Νέα Σμύρνη. Απεβίωσε στη Νέα Σμύρνη στις 16 Σεπτεμβρίου 1971. Το όνομά της δόθηκε σε οδό της Νέας Σμύρνης.
Ο τάφος της βρίσκεται στη Νέα Σμύρνη, όπου αναπαύεται η οικογένεια Σταμούλη και ο άνδρας της Μιλτιάδης Σαραντής, με γραμμένο στην πλάκα τους τούτο το απλό ποίημα:

**Ἀπ' τῆς Θράκης τὴ δούλη πατρίδα στὴν ἐλεύθερη χώρα κοιμηθήκαμε τώρα μ' αἰώνια ἐλπίδα στὴ ζωή τῆς Φυλῆς.**

Πηγές
-----

* Αλεξάνδρα Δεσποτοπούλου, Μαρία Φουντουλάκη (Φεβρουάριος 2004). *Οδωνυμικά της Νέας Σμύρνης: οι ονομασίες των οδών*. Αθήνα: Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο. σελίδες 173. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Νοεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2012.
Μνημείο Μικρασιατών Προσφύγων στη Σάμο από πρωτότυπο έργο του ζωγράφου Εμμανουήλ Μαντά με τίτλο "Μικρασιατική Καταστροφή" (απόδοση σε γρανίτη)
Ο **Εμμανουήλ Μαντάς** γεννήθηκε το 1947. Ζεί και εργάζεται στη Νίκαια του Πειραιά. Έχει κάνει ελεύθερες σπουδές σχεδίου και χρώματος κι έχει μαθητεύσει δίπλα στους ζωγράφους Νίκο Παναγιωτάτο και Γρηγόρη Τουφεξιάν. Ο ίδιος συμμετείχε ως δάσκαλος ζωγραφικής σε δημοτικά σχολεία.

Καρνάγιο, είσοδος Δημαρχείου Πειραιά, διαστ. 220Χ120Στο ενεργητικό του έχει 30 ατομικές εκθέσεις στον ελλαδικό χώρο (Μικρασιατικός Σύλλογος Νησίου Πισιδίας υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού 1984, Πινακοθήκη του Δήμου Πειραιώς 2012, Φιλοτεχνικός Όμιλος Σάμου 2019), συμμετοχή σε 45 ομαδικές (Ζάππειο Μέγαρο 1997, Πνευματικό κέντρο Πανεπιστημίου Αθηνών 1994, 3η Πολυεθνική έκθεση ζωγραφικής για την UNESCO 2001, ΔΕΕΤΔΑ Δήμου Περιστερίου 2003, Τεχνόπολις Δήμου Αθηναίων 2009) και σε 11 Πανελλήνιας Θαλασσογραφίας. Έχει διακρίσεις και τιμητικές πλακέτες με χαρακτηριστικές αυτές του Lion Athens Center, της UNESCO, του δήμου Πειραιά. Έχει τιμηθεί από τον Δήμο Ανατολικής Σάμου και την Ένωση Μικρασιατών Σάμου για την προσφορά του έργου του με τίτλο "Μικρασιατική καταστροφή 1922", για την ανέγερση του μνημείου Μικρασιατών Προσφύγων στην πόλη της Σάμου στις 9 Ιουλίου 2022 (απόδοση σε γρανίτη). Είναι μέλος της φιλολογικής στέγης Πειραιά και της Εταιρείας Γραμμάτων και Τεχνών Πειραιά. Πίνακες του βρίσκονται σε δημόσιους χώρους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.Από το Φεβρουάριο του 2012 έργο του κοσμεί την είσοδο του Δημαρχείου Πειραιά.

Βιβλιογραφία
------------

* Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών, τόμος 3 (εκδ.Μέλισσα 1999) ISBN 978-960-204-224-3
* Λεύκωμα Ελλήνων Καλλιτεχνών (τόμος Α' έκδοση Β' 1979)
* Περιοδικό Μεθόριος του Αιγαίου, τεύχος 31
* Οι Εικαστικές Τέχνες στον Πειραιά (έκδοση Νομαρχίας Πειραιά)
* Βιογραφική εγκυκλοπαίδεια "Who is Who" στην Ελλάδα
Ο **Κάμερον Μίλτον Ελάντ Τέιλορ** (γεννήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1994) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής που παίζει ως σούτινγκ γκαρντ στη Μακάμπι Τελ Αβίβ.

Σταδιοδρομία
------------

Ο Τέιλορ φοίτησε στο Καθολικό Λύκειο Ντάμεθα στο Χάιτσβιλ, στο Μέριλαντ .

Το 2012, δεσμεύτηκε στο Πανεπιστήμιο Σέτον Χιλ. Στην πρώτη του χρονιά στο κολέγιο, ο Τέιλορ συμμετείχε σε 28 αγώνες, έχοντας κατά μέσο όρο 7,8 πόντους, 5,8 ριμπάουντ, 2,0 ασίστ και 1,5 κλεψίματα σε 24,1 λεπτά. Στον δεύτερο χρόνο του, ο Τέιλορ συμμετείχε σε 27 αγώνες, έχοντας κατά μέσο όρο 12,6 πόντους, 6,3 ριμπάουντ, 2,6 ασίστ, 2,0 κλεψίματα και 1,2 τάπες σε 32,5 λεπτά. Στην τρίτη του αγωνιστική περίοδο, ο Τέιλορ συμμετείχε σε 22 αγώνες, έχοντας κατά μέσο όρο 13,2 πόντους, 4,6 ριμπάουντ, 2,1 ασίστ και 1,4 κλεψίματα σε 35,1 λεπτά. Στην τελευταία του χρονιά, ο Τέιλορ συμμετείχε σε 27 αγώνες, με μέσο όρο 20,8 πόντους, 8,7 ριμπάουντ, 4,1 ασίστ και 2,2 κλεψίματα σε 37,1 λεπτά.

Το 2016, αφού δεν επιλέχτηκε στο ντραφτ του ΝΒΑ, υπέγραψε για τη νέα αγωνιστική περίοδο στην Άιχινγκεν Όρπρινγκ στη Β' Γερμανίας. Ο Τέιλορ συμμετείχε σε 29 αγώνες, έχοντας κατά μέσο όρο 10,8 πόντους, 3,9 ριμπάουντ, 2,3 ασίστ και 1,3 κλεψίματα σε 23,4 λεπτά.

Το 2017, ο Τέιλορ υπέγραψε με τους Ντράγκονς Ρόντορφ από τη γερμανική τρίτη κατηγορία. Η ομάδα συνεργάστηκε με τον Τέιλορ σε 24 αγώνες, έχοντας κατά μέσο όρο 23,4 πόντους, 7,9 ριμπάουντ, 5,6 ασίστ και 2,6 κλεψίματα σε 32,8 λεπτά.

Στις 29 Μαρτίου 2018, ο Τέιλορ υπέγραψε μέχρι το τέλος της χρονιάς στην Ες Όλιβερ Βούρτσμπουργκ της 1ης Γερμανίας. Έχει παίξει σε οκτώ αγώνες, με μέσο όρο 8,5 πόντους, 3,1 ριμπάουντ, 1,9 ασίστ και 1,1 κλεψίματα σε 16,5 λεπτά.

Το 2018, ο Τέιλορ υπέγραψε στην Πεχ Βιόλια της 1ης Ουγγαρίας. Στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου, ο Τέιλορ ονομάστηκε Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP), έχοντας συμμετάσχει σε 34 αγώνες και είχε μέσο όρο 18,7 πόντους, 8,0 ριμπάουντ, 3,8 ασίστ και 2,4 κλεψίματα σε 33,7 λεπτά. Στα πλέι οφ συμμετείχε σε 10 αγώνες, έχοντας κατά μέσο όρο 20,9 πόντους, 8,4 ριμπάουντ, 4,3 ασίστ και 1,2 κλεψίματα σε 34,4 λεπτά.

Τον Σεπτέμβριο του 2019, ο Τέιλορ επέστρεψε στη Γερμανία και υπέγραψε με την Μπρόζε Μπάμπεργκ. Στο πρωτάθλημα, ο Τέιλορ συμμετείχε σε 20 αγώνες, έχοντας κατά μέσο όρο 9,8 πόντους, 2,7 ριμπάουντ, 2,5 ασίστ και 1,0 κλεψίματα σε 20,4 λεπτά. Στα πλέι οφ συμμετείχε σε 6 αγώνες, έχοντας κατά μέσο όρο 11,7 πόντους, 4,2 ριμπάουντ και 2,7 ασίστ σε 22,7 λεπτά. Ο Τέιλορ έπαιξε επίσης με την ομάδα στο Champions League, όπου αγωνίστηκε σε 12 αγώνες και είχε μέσο όρο 9,5 πόντους, 3,8 ριμπάουντ και 2,3 ασίστ σε 21,2 λεπτά.

Τον Σεπτέμβριο του 2020, ο Τέιλορ υπέγραψε με τους Χάμπουργκ Τάουερς. Σε αυτή την ομάδα συμμετείχε σε 27 αγώνες, στους οποίους είχε κατά μέσο όρο 14,3 πόντους, 5,3 ριμπάουντ, 3,4 ασίστ και 1,7 κλεψίματα σε 28,6 λεπτά.

Την 1η Ιουλίου 2021 υπέγραψε για δύο χρόνια στη Μακάμπι Τελ Αβίβ .

Διακρίσεις
----------

Μακάμπι Τελ Αβίβ
* Λιγκ Καπ Ισραήλ (1): 2021/2022

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

*
Ο **Γιάννης Τοπαλίδης** (γεν. 1962) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και από το 2001 βοηθός προπονητής της Εθνικής Ελλάδος, που με βασικό προπονητή τον Ότο Ρεχάγκελ το 2004 κατέκτησε το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου.

Βιογραφία
---------

Ο Γιάννης Τοπαλίδης γεννήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1962 στη Στουτγάρδη και είναι ποντιακής καταγωγής. Στα εφηβικά του χρόνια βρέθηκε στη Γερμανία με την οικογένειά του ως μετανάστης. Εκεί αναζήτησε την τύχη του στο ποδόσφαιρο. Ως παίκτης αγωνιζόταν στη μεσαία γραμμή. Εθεωρείτο τρεχαντήρι[*ασαφές*] και δημιουργικός χαφ. Αγωνίστηκε σε ομάδες της Γ΄ Κατηγορίας. Μάλιστα, το 1983 η ομάδα στην οποία αγωνιζόταν, η Μπύρστατ κατέκτησε τον τίτλο.

Όταν σταμάτησε το ποδόσφαιρο, ασχολήθηκε με την προπονητική. Φοίτησε στη σχολή του Μάιντς και, ακολούθως, στη σχολή της Κολονίας, στην οποία εισήχθη με βαθμό *άριστα*. Αρχικά, εργάστηκε σε ομάδες των χαμηλών κατηγοριών. Το 1998, προσλήφθηκε στο προπονητικό τιμ της Χέρτα Βερολίνου, ομάδας της Μπούντεσλιγκα, στη θέση του ανιχνευτή ταλέντων. 

Το 2001, όταν έμαθε ότι ο Ότο Ρεχάγκελ ανέλαβε την Εθνική Ελλάδος και πως αναζητούσε έναν Έλληνα γερμανομαθή βοηθό, βρήκε τον τρόπο να έρθει σε επαφή μαζί του. Αφού γνωρίστηκαν, προσλήφθηκε ως βοηθός προπονητή. Μαζί με τον Ρεχάγκελ πανηγύρισε την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος του 2004, στα γήπεδα της Πορτογαλίας.
Τον Ιούνιο του 2010, ανακοίνωσε την αποχώρησή  του από την Εθνική Ελλάδος, μετά τη λήξη του αγώνα Ελλάδα-Αργεντινή, στα πλαίσια της φάσης των ομίλων του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010, το οποίο διεξήχθη στη Νότια Αφρική.

Ο Γιάννης Τοπαλίδης έχει δύο παιδιά και κατοικεί στη Γερμανία.

Καριέρα
-------

### Ως ποδοσφαιριστής

Αγωνίστηκε σε αρκετές ομάδες Γ΄ Κατηγορίας της Γερμανίας, όπως:

* Λούντβιγκσμπουργκ (Γ΄ Κατηγορία)
* Μπύρστατ (Γ΄ Κατηγορία)
* Σταρκενμπούργκια Χέπενχαϊμ (Γ΄ Κατηγορία)

Διακρίσεις ως παίκτης: 

* **Πρωτάθλημα** Γ΄ Κατηγορίας Γερμανίας με την Μπύρστατ: 1983.

### Ως προπονητής

Εργάστηκε στη Γερμανία σε συλλόγους Γ΄ και Δ΄ Κατηγορίας και της Μπούντεσλιγκα, πριν προσληφθεί ως βοηθός του Ρεχάγκελ στην Εθνική Ελλάδος:

* **1989-93**:  Άιντραχτ Έσλινγκεν (Δ΄Κατηγορία)
* **1993-96**:  Γκάισλινγκεν (Γ΄Κατηγορία)
* **1996-98**:  Μπάκνανγκ (Γ΄Κατηγορία)
* **1998-01**:  Χέρτα Βερολίνου (Μπούντεσλιγκα), βοηθός προπονητή.
* **2001-2010**: : Εθνική Ανδρών, Βοηθός προπονητή.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

1. ↑  Τέλος Εποχής για Τοπαλίδη

* *ΕΤ-Sports, τεύχος 41 (2-6-2008): Αφιέρωμα στην Εθνική Ελλάδος, σελ. 80.*
Οι **Κάμι** *(Kami)* (πληθυντικός Κικάμι *(Kikami)*), είναι μια μητρογραμμική εθνοτική και γλωσσική ομάδα από την Περιφέρεια Μορογκόρο *(Morogoro Region)*, τις Περιοχές Μορογκόρο και Κιλόσα *(Morogoro Rural and Kilosa Districts)* και την Περιφέρεια Πουάνι *(Pwani Region)* στην Τανζανία.

Ομιλούν τη γλώσσα Κάμι *(Kami language)* των Μπαντού *(Bantu)*, έχοντας κοινές λεξιλογικές ομοιότητες με τις γλώσσες Κούτου *(Kutu)*, Κουέρε *(Kwere)*, Ζαράμο *(Zaramo)*, Ντόε *(Doe)* και Λουγκούρου *(Luguru)*.

Δημογραφικά
-----------

Το 2000, ο πληθυσμός των Κάμι *(Kami)* εκτιμάτο ελαττούμενος στα 16.411 άτομα.

Ιστορία
-------

Κατά τον 19ο αιώνα, έχοντας υποπέσει συχνά θύματα απειλών από τα Ανατολικά, οι Κάμι *(Kami)* έκτιζαν οχυρωμένα χωριά, τα οποία προστατεύονταν με περιφράξεις.

Ασχολίες
--------

Οι περισσότεροι από τους Κάμι *(Kami)*, συνήθως ασχολούνται με την παραδοσιακή γεωργία, καλλιεργώντας αραβόσιτο, σόργο (ζαχαρόχορτο *(sorghum)*) και ρύζι· εκτρέφουν επίσης, αιγοπρόβατα και πουλερικά.

Δείτε επίσης
------------

* Λουγκούρου
* Κουέρε
* Ντόε

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  , τελευταία επίσκεψη: 11/09/2016
2. 1 2 3  (Αγγλικά) James Stuart Olson, « Kwere », in *The Peoples of Africa: An Ethnohistorical Dictionary*, Greenwood Publishing Group, 1996, p. 322 ISBN 9780313279188
3. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Αγγλικά) Language map for Tanzania


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Kami people (έκδοση 677030698) της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Ελληνικός Ναυτικός Όμιλος Αλεξανδρείας** (ΕΝΟΑ) ιδρύθηκε το 1909 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και συνεχίζει να λειτουργεί μέχρι σήμερα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος στην Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδος.

Ίδρυση
------

Ο ΕΝΟΑ ιδρύθηκε το 1909 και το πρώτο Δ.Σ. αποτέλεσσαν οι: πρόεδρος Γ. Ζερβουδάκης, αντιπρόεδρος Γ. Ρούσος, ταμίας Ιω. Ζαρακούδης, γραμματέας Ρ. Καρυδιάς, έφορος υλικού Π. Βασιλειάδης, έφορος ασκήσεων Θ. Βασιλειάδης, έφορος νεωσοίκων Π. Αρκουδάρης, και μέλη: Γ. Αρχοντούλης, Κ. Πηλαβάκης, Γ. Λεχωνίτης και Κ. Ζερβουδάκης. Το πρώτο εντευκτήριο στεγάστηκε στο Ρας ελ Τιν.

### Το "Δελφίνι"

Από το 1912 λειτουργούσε στην Αλεξάνδρεια ο **Κολυμβητικός Όμιλος "Δελφίνι"**, ο οποίος στην ουσία αποτελούσε το φυτώριο κολυμβητών του ΕΝΟΑ, αν και ήταν ανεξάρτητος όμιλος. Από το 1919 στεγαζόταν στην παραλία του Σάτμπι και από το 1923 στο Καμπ Σεζάρ του συλλόγου "Σπόρτιγκ", με τον οποίο συνεργαζόταν. Είναι άγνωστο μέχρι πότε λειτούργησε.

Λειτουργία
----------

Ως το 1945 πρόεδροι του ομίλου διετέλεσαν οι: Γ. Ρούσος, Αντ. Μπενάκης, Α. Λεοντόπουλος, Κ. Κάσδαγλης, Γ. Πηλαβάκης, Γ. Οικονόμου. Στα χρόνια του β΄ παγκοσμίου πολέμου τα γραφεία του ΕΝΟΑ στέγασαν το Αρχηγείο του Ελληνικού Στόλου.

Το 1958 οι εγκαταστάσεις του Ομίλου μεταφέρθηκαν στη θέση Αμφούσι, όπου υπάρχουν ως σήμερα. Παρά τη συρρίκνωση της ελληνικής παροικίας, ο Όμιλος συνεχίζει τη λειτουργία του, έστω και με μικρό αριθμό αθλητών.

Τμήματα
-------

Ο ΕΝΟΑ διατηρεί τρία τμήματα:

* Κολύμβησης
* Υδατοσφαίρισης
* Ιστιοπλοΐας

Βιβλιογραφία
------------

* Ι.Μ. Χατζηφώτη, "Αλεξάνδρεια, Οι δυο αιώνες του νεότερου Ελληνισμού (19ος-20ός)", 1999, σελ. 481-482.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η επίσημη ιστοσελίδα του ΕΝΟΑ
Ο **Ιωάννης Τάρης** (1885 - 1968) ήταν Έλληνας λόγιος από τον Αυγερινό Βοΐου νομού Κοζάνης (παλαιό Κωνστάντσικο).

Βιογραφία
---------

### Νεαρή ηλικία

Ήταν το δεύτερο από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας Δημητρίου και Σουλτάνας Τάρη. Φιλομαθής, εργατικός και λάτρης της παράδοσης από την παιδική ακόμα ηλικία διακρίθηκε στις τέχνες και τα γράμματα ως ερασιτέχνης λιθοξόος, πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και διπλωματούχος λογιστής της Εμπορικής Ακαδημίας Αθηνών. Σε νεαρή ηλικία και για μικρό χρονικό διάστημα εργάστηκε ως δάσκαλος στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Αργότερα διορίστηκε στην Εμπορική Τράπεζα Τρικάλων. Από εκεί μετατέθηκε στην Εμπορική Τράπεζα Θεσσαλονίκης, τόπος που στάθηκε σταθμός στην πορεία του και σημάδεψε τη ζωή του. Παντρεύτηκε την Ελένη Π. Κεφαλά και απέκτησε δύο κόρες, τη Δήμητρα-Σουλτάνα και την Άννα. 

### Μακεδονική Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα

Συνέδεσε το όνομά του με την επαναλειτουργία της Μακεδονικής Φιλεκπαιδευτικής Αδελφότητας (ΜΦΑ) στη Θεσσαλονίκη το 1924. Διετέλεσε πρόεδρός της περίπου για μια τριακονταετία (1931-1958). Στο διάστημα αυτό η Αδελφότητα γνώρισε μία από τις πιο γόνιμες σε έργο περιόδους του βίου της. Στον Ιωάννη Τάρη οφείλεται η ίδρυση του Τμήματος Λαογραφίας, το οποίο λειτούργησε υπό την άγρυπνη καθοδήγησή του για τη διάσωση του λαογραφικού πλούτου των επαρχιών της Βόρειας Ελλάδας. Χάρη στο ζήλο και στον πολύχρονο προσωπικό του μόχθο, συγκεντρώθηκε ένας αξιόλογος αριθμός από λαογραφικά αντικείμενα, τα οποία ο Ι.Τάρης διέσωσε σε δύσκολους καιρούς (Γερμανική Κατοχή) με κίνδυνο της ζωής του και αποτέλεσαν τον πυρήνα του ιδρυθέντος το 1970 Λαογραφικό Μουσείο Βορείου Ελλάδος.

### Τελευταία χρόνια

Το 1958, σε ηλικία 73 ετών, ο Ιωάννης Τάρης απεσύρθη από την ενεργό δράση, παραιτούμενος από το αξίωμα του προέδρου και εγκαταστάθηκε για οικογενειακούς λόγους στην Αθήνα. Έφυγε ήρεμα από τη ζωή, μετά από καρδιακό επεισόδιο, το καλοκαίρι του 1968 στον Αυγερινό, το χωριό του, που τόσο αγάπησε και τον αγάπησε.

Αναγνώριση
----------

Ο Δήμος Θεσσαλονίκης τιμώντας το έργο του -υπήρξε ουσιαστικά ο ιδρυτής του πρώτου λαογραφικού μουσείου στη Βόρεια Ελλάδα- έδωσε το όνομά του σε έναν δρόμο της Θεσσαλονίκης, στην περιοχή της Άνω Τούμπας.