recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Οι **Τουλουνίδες** (αραβικά: بنو طولون‎, Banū Ṭūlūn) αποτέλεσαν την πρώτη ανεξάρτητη δυναστεία στην ισλαμική Αίγυπτο (868–905 μ.Χ.), όταν και αποσπάστηκαν από τη δυναστεία των Αββασιδών που ηγείτο του Ισλαμικού Χαλιφάτου εκείνη την περίοδο.

Το 868 ο τουρκικής καταγωγής αξιωματικός Αχμάντ ιμπν Τουλούν αναδείχθηκε κυβερνήτης της Αιγύπτου. Εκμεταλλευόμενος την εξασθένιση της κεντρικής εξουσίας λόγω εσωτερικών διαμαχών, κατάφερε να επιτύχει ευρεία αυτονομία. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του (868–884) και εκείνης των διαδόχων του, οι εκτάσεις των Τουλουνιδών επεκτάθηκαν και περιέλαβαν ολόκληρο το Λεβάντε ως την Κιλικία, καθώς και τη Χετζάζη στην Αραβία.

Τον Αχμάντ διαδέχθηκε ο γιος του Χουμαραβαΐχ, του οποίου τα στρατιωτικά και διπλωματικά κατορθώματα τον ανέδειξαν σε κύριο παίχτη της πολιτικής σκακιέρας της Μέσης Ανατολής. Οι Αββασίδες αναγνώρισαν τους Τουλουνίδες ως νόμιμους ηγέτες, και την υποτέλεια της δυναστείας στο χαλιφάτο τους. Μετά το θάνατο του Χουμαραβαΐχ, οι διάδοχοι εμίρηδες αποδείχθηκαν ανεπαρκείς ηγέτες, επιτρέποντας στους τουρκογενείς και μαύρους σκλάβους-στρατιώτες (Μαμελούκους) τους να παίξουν κυρίαρχο ρόλο στα πολιτικά πράγματα. Το 905, οι Τουλουνίδες δεν κατάφεραν να αναχαιτίσουν μια εισβολή των αββασιδικών στρατευμάτων, που αποκατέστησαν την απευθείας εξουσία του χαλίφη στη Συρία και την Αίγυπτο.

Η περίοδος της Αρχής των Τουλουνιδών σημαδεύτηκε από οικονομικές, διοικητικές και πολιτιστικές μεταρρυθμίσεις. Ο Αχμάντ ιμπν Τουλούν άλλαξε το φορολογικό σύστημα και ευθυγράμμισε την πολιτική του με την εμπορική κοινότητα του κράτους του, η οποία απέφερε σημαντικές προσόδους στο κράτος. Επίσης αναμόρφωσε το στρατό των Τουλουνιδών και μετέφερε την πρωτεύουσα από τη Φουστάτ στην αλ-Καττάι, όπου κατασκευάστηκε και το φημισμένο τζαμί που φέρει το όνομά του.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 40175988
* GND: 118867822

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Tulunids  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Τα **φουζίλι** (ιταλικά: *fusilli*‎), γνωστά στα ελληνικά και ως **βίδες**, είναι είδος ζυμαρικών σε σχήμα κοχλία, που προέρχονται από τη νότια Ιταλία.

Φουζίλι απ' τη Μολίζε
---------------------

Στη Μολίζε είναι ένα παραδοσιακό γεωργικό προϊόν 

Γυναίκες που εξειδικεύνταν στην τέχνη των φουζίλι εργάζονταν στις κουζίνες των πιο εύπορων οικογενειών όταν οι τελευταίοι ήθελαν να απολαύσουν τέλεια φουζίλι και θαύμαζαν την ταχεία επιδεξιότητα τους.  Σε Gragnano εξακολουθούν σήμερα να φτιάχνονται χειροποίητα, στρίβοντας τα μακαρόνια με ένα σύρμα και αφήνωντας τα να στεγνώσουν. Αυτή η ίδια τεχνική, κάποτε ευρέως διαδεδομένη, εξακολουθεί να εφαρμόζεται σε πολλές περιοχές της Νότιας Ιταλίας και χρησιμοποιείται για την παρασκευή άλλων τύπων ζυμαρικών που είναι διαφορετικά από τα φουζίλι σε μορφή ή ζύμη. Αξιοσημείωτη είναι η συνταγή για τα φουζίλι αλά Μολιζάνα.

Στην Καμπανία
-------------

Επίσης, στην Καμπανία είναι παραδοσιακό ζυμαρικό: τα φουζίλι από το Felitto, αυτά από το Αβελλίνο, από το Gioi και το φουζίλι "φουριτάνο" από το Minori εισάγονται στην πραγματικότητα από την *περιοχή της Καμπανίας* από τα παραδοσιακά προϊόντα τροφίμων της Καμπανίας.

### Φουζίλι από το λ

Πρόκειται για μια παραλλαγή, με στενότερο και επίμηκες σχήμα, που λαμβάνεται ακριβώς από την επεξεργασία της ζύμης γύρω από έναν άξονα.

### Φουζίλι από το Φελίτο

Αυτή η παραλλαγή γεννήθηκε σε μια πόλη στην επαρχία του Σαλέρνο, το Felitto. Πρόκειται για ένα ειδικό ζυμαρικό αυγών, χειροποίητο, κατασκευασμένο με τη βοήθεια λεπτού σύρματος, με σιμιγδάλι σκληρού σίτου, αυγά και λίγο εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο. Μοιάζει με διάτρητο μακαρόνι με μεταβλητό μήκος (μεγαλύτερο από 20 cm) και μειωμένο πάχος (μέχρι και 24 χιλ.), κιτρινωπού χρώματος, λιγότερο ή περισσότερο έντονο.

Busiate trapanesi

Μπουσιάτε από το Τράπανι
------------------------

Στη Σικελία, η *μπουσιάτε* (ή το μπουσιάτι), είναι μια παραδοσιακή συνταγή από την κουζίνα του Τράπανι. Έχουν το ίδιο σχήμα με τα φουζίλι από το Αβελλίνο, αλλά είναι ελαφρώς μεγαλύτερα, και παίρνουν το όνομά τους από το *buso* (βαρέλι) που χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την παραγωγή τους.Το μπουσιάτι περιλαμβάνεται στον κατάλογο των παραδοσιακών τροφίμων της Σικελίας. Παραδοσιακά σερβίρεται με πέστο αλά τραπανέζ.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Πηγή:  Αρχειοθετήθηκε 2014-04-13 στο Wayback Machine.
2. ↑  Empty citation (βοήθεια)
3. ↑  Empty citation (βοήθεια)
4. ↑  Παραδοσιακών προϊόντων του molise
5. ↑  ERSA Molise - Atlas παραδοσιακών προϊόντων της Περιφέρειας Molise, ERSA Molise Ειδήσεις, Έτος Β, αριθ. 1-2/2004
6. ↑  «Σκληρού σίτου, σιμιγδάλι, Ζυμαρικά από σκληρό σιτάρι - Στριφογυρίζει η επαρχία του avellino». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2017.
7. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Οκτωβρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2017.
8. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2019.
Υγρό υποτροπικό κλίμα
  Cfa
  Cwa
Το **υποτροπικό υγρό κλίμα** (κατά Κέππεν: **Cfa** και **Cwa**) είναι υποκατηγορία του υποτροπικού κλίματος που χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερα θερμά και υγρά καλοκαίρια και ήπιους χειμώνες. Χαρακτηρίζεται από υψηλή διακύμανση της θερμοκρασίας κατά τη διάρκεια του έτους με υψηλές θερμοκρασίες το καλοκαίρι που τον χειμώνα μπορούν να φτάσουν τους 0°C και σταθερές και πυκνές βροχοτπώσεις (μεταξύ 700 και 1400 mm ετησίως), με τον ξηρότερο μήνα να παρουσιάζει τουλάχιστον 30 mm βροχοτπώσεων.

Είναι γνωστό και ως κινεζικό κλίμα ή κλίμα της Καντόνης και εντοπίζεται στις ανατολικές ακτές των ηπείρων.

Χαρακτηρίζεται από μεγάλο πλήθος φυτών λόγω των έντονων και συχνών βροχοπτώσεων. Η πλούσια βλάστηση αποτελείται από φυτά που είναι προσαρμοσμένα στο υγρό και θερμό κλίμα που αποτελούνται από τρυφερά μεγάλα φύλλα που ευνοούν την εξάτμιση (π.χ. μπανανιά). Ακόμη υπάρχουν διαφορά είδη κάκτων που έχουν προσαρμοστεί στην διαρκή και έντονη υγρασία όπως είναι ο κάκτος υπομονή, το επίφυλλο, ο υλοκέριος κλπ. Αυτά τα είδη κάκτων δεν αντέχουν στις συνθήκες που αντέχουν οι περισσότεροι κάκτοι δηλαδή στις συνθήκες έντονης ηλιοφάνειας και ξηρασίας.

Παραδείγματα
------------

**Πόλεις με υγρό υποτροπικό κλιμα**

|  |  |
| --- | --- |
| * Ανόι, Βιετνάμ
* Βαρκελώνη, Ισπανία
* Γουαδαλαχάρα, Μεξικό
* Δελχί, Ινδία
* Ιζμίτ, Τουρκία
* Ισλαμαμπάντ, Πακιστάν
* Ιωάννινα, Ελλάδα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Cfa και Csa)
* Κατμαντού, Νεπάλ
* Κόπερ, Σλοβενία
* Κουριτίμπα, Βραζιλία
* Λουγκάνο, Ελβετία
* Λουσάκα, Ζάμπια
* Μπουένος Άιρες, Αργεντινή
* Μπουργκάς, Βουλγαρία
* Μοντεβιδέο, Ουρουγουάη
* Ντέρμπαν, Νότια Αφρική
* Ποντγκόριτσα, Μαυροβούνιο (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Cfa και Csa)
 | * Σαγκάη, Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας
* Σάρι, Ιράν
* Σίδνεϊ, Αυστραλία
* Χιούστον, Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής
* Σουχούμι, Γεωργία
* Σότσι, Ρωσία
* Σπλιτ, Κροατία (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Cfa και Csa)
* Ταϊπέι, Δημοκρατία της Κίνας (Ταϊβάν)
* Τεργέστη, Ιταλία
* Τζέτζου, Νότια Κορέα
* Τίρανα, Αλβανία
* Τόκιο, Ιαπωνία
* Τουλούζη, Γαλλία (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Cfa και Csa)
 |

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Aguilera Arrilla *et al.* 2009: 263.
2. ↑  Aguilera Arrilla *et al.* 2009: 266.

Βιβλιογραφία
------------

* Aguilera Arilla *et al*. (2009), *Geografía general I. Geografía Física.* Μαδρίτη: UNED.
Η Grote Markt (Κεντρική Αγορά) του Χάαρλεμ, περ. 1670-90, του Κορνέλις Μπέιλτ
 Χειμερινό τοπίο με πατινέρ στον πάγο
**Ο Κορνέλις Μπέιλτ (Cornelis Beelt**, γεννημένος το 1602/1612 – πέθανε το 1664/1702), ήταν Ολλανδός τοπιογράφος της Χρυσής ολλανδικής Εποχής .

Βιογραφία
---------

Σύμφωνα με το RKD, αν και παλαιότερες πηγές ισχυρίζονται ότι γεννήθηκε στο Ρότερνταμ το 1640, αυτό είναι αδύνατον, επειδή ήταν αρραβωνιασμένος στο Χάαρλεμ στις 30 Μαρτίου 1630.  Αυτό τοποθετεί το έτος γέννησής του μεταξύ 1602 και 1612. Είναι άγνωστο σε ποια χρονιά έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά του Χάαρλεμ, αλλά καταγράφεται το 1661 ως ένας από τους 51 πιο γνωστούς ζωγράφους από το σύνολο των 72 ζωγράφων που πλήρωσαν τους 7 μαθητές τους εκείνη τη χρονιά. Είναι γνωστός για τα υπογεγραμμένα τοπία μεταξύ 1651 και 1664.  Περιλαμβάνεται στη λίστα του Vincent van der Vinne με τα μέλη της συντεχνίας που γνώριζε και το όνομά του σημειώθηκε με "d" για νεκρούς πριν από το 1702 ως "cor: beelt".. Ήταν οπαδός του Βίλλεμ Χίλις Κόολ (Willem Gillisz Kool).  Το τελευταίο του χρονολογημένο έργο ήταν από το 1664, επομένως απεβίωσε κάποια στιγμή μεταξύ 1664 και 1702.

Δείτε επίσης
------------

* Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής
* Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 138827753. Ανακτήθηκε στις 17  Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2  *British Museum person-institution thesaurus*. 18970. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  *Athenaeum*. 7869. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 2  Νοεμβρίου 2017. 500010540. Ανακτήθηκε στις 14  Μαΐου 2019.
5. 1 2 3 4  Cornelis Beelt in the RKD
6. 1 2  De archiefbescheiden van het St. Lukasgilde te Haarlem 1497-1798, Hessel Miedema, 1980, (ISBN 90-6469-584-9)

  

* Cornelis Beelt στο Artnet

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 17166437
* **Europeana**: agent/base/45364
* LCCN: nr2003020065
* ISNI: 0000 0000 6686 0477
* GND: 138827753
* BPN: 62541680
* ULAN: 500010540
* RKD: 5773

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
Ο **Δημοφών** ήταν αρχαίος Αθηναίος στρατηγός που έζησε τον 4ο π.Χ. αιώνα και που με δική του πρωτοβουλία βοήθησε, το 379 π.Χ. μαζί με τον Χαβρία, την απελευθέρωση των Θηβών από την κυριαρχία της ολιγαρχικής φατρίας που είχαν επιβάλλει στη Θήβα οι Λακεδαιμόνιοι. 

Συγκεκριμένα, ο Χαβρίας κατέλαβε την πάροδο των Ελευθερών για να εμποδίσει τον στρατό των Λακεδαιμονίων να περάσει από τη στενή εκείνη διάβαση. Τότε ο Δημοφών, που είχε σταλθεί να παρακολουθεί τα όσα συνέβαιναν, χωρίς, όμως, να έχει εντολή να αναμειχθεί με οποιονδήποτε τρόπο, πήρε την πρωτοβουλία και εισέβαλε από την Αττική στη Βοιωτία και βοήθησε τους Θηβαίους. Είναι άγνωστο αν καταδικάσθηκε και αυτός για αυτή του την αυθαίρετη ενέργεια .

Παραπομπές
----------

1. ↑  [...] οἱ μὲν οὖν Ἀθηναῖοι ὁρῶντες τὴν τῶν Λακεδαιμονίων ῥώμην καὶ ὅτι πόλεμος ἐν Κορίνθῳ οὐκέτι ἦν, ἀλλ' ἤδη παριόντες τὴν Ἀττικὴν οἱ Λακεδαιμόνιοι εἰς τὰς Θήβας ἐνέβαλλον, οὕτως ἐφοβοῦντο ὥστε καὶ τὼ δύο στρατηγώ, οἳ συνηπιστάσθην τὴν τοῦ Μέλωνος ἐπὶ τοὺς περὶ Λεοντιάδην ἐπανάστασιν, κρίναντες τὸν μὲν ἀπέκτειναν, τὸν δ', ἐπεὶ οὐχ ὑπέμεινεν, ἐφυγάδευσαν. Ξενοφώντα *Ελληνικά*, Βιβλίο Ε', κεφ. 4,19

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Δομή
* Εγκυκλοπαίδεια Ηλίου
* Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια (Πυρσού)
Ο **Κορνήλιος**, γερμ. Corneill de Bourgogne (1420 - 16 Μαΐου 1452) από τον Οίκο των Βαλουά-Βουργουνδίας ήταν κύριος του Μπέβερεν και Φλίσινγκεν, κυβερνήτης και γενικός διοικητής του Λουξεμβούργου.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρώτος νόθος, και ευνοούμενος γιος του Φιλίππου Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας με την ερωμένη του Κατερίνε Σάερς.

Έλαβε τους τίτλους του *νόθου της Βουργουνδίας*, κυρίου του Μπέβερν και Φίσινγκεν. Έγινε κυβερνήτης και γενικός διοικητής του δουκάτου του Λουξεμβούργου. Απεβίωσε στη μάχη του Μπάτσελ, κοντά στο Ρούπελμοντε και τάφηκε στον καθεδρικό ναό του Αγ. Μιχαήλ και της Αγ. Γκούντουλα στις Βερσαλλίες. Οι τίτλοι του και οι ιδιοκτησίες του περιήλθαν στον επόμενο αδελφό του Αντώνιο.

Οικογένεια
----------

Από τη μη νόμιμη σχέση του με τη Μαργαρίτα Κόουρμπαουλντε, κυρία του Έλφερντινγκε, είχε φυσικά τέκνα:

* Ιερώνυμος 1450-1471.
* Ιωάννης 1450-1479, κύριος του Έλφερντινγκε και Φλάμερτινγκε, νυμφεύτηκε τη Μαρία του Χάλεβυν.

Πηγές
-----

* Vaughan, Richard (2004). Philip the Good: The Apogee of Burgundy. Boydell Press. ISBN 978-0-85115-917-1.

Αναφορές σε πηγές
-----------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 5  Ιουλίου 2019.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 5  Ιουλίου 2019.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 5  Ιουλίου 2019.
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 5  Ιουλίου 2019.
Ο **Φινλανδικός Εμφύλιος Πόλεμος** (27 Ιανουαρίου – 15 Μαΐου 1918) αφορούσε την αρχηγία και τον έλεγχο της Φινλανδίας κατά τη μετάβαση της από Μεγάλο Δουκάτο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας σε ανεξάρτητο κράτος. Η αντιπαράθεση σχημάτιζε μέρος της εθνικής, πολιτικής, και κοινωνικής αναταραχής που ήταν συνέπεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου (Ανατολικό Μέτωπο) στην Ευρώπη. Ο πόλεμος ξέσπασε μεταξύ των *Κόκκινων*, που τους οδηγούσε το Κόμμα των Σοσιαλδημοκρατών και των *Λευκών*, που τους οδηγούσαν μη σοσιαλιστές, η συντηρητική Σύγκλητος της Φινλανδίας. Η παραστρατιωτική οργάνωση *Κόκκινοι Φρουροί*, που αποτελείτο από βιομηχανικούς εργάτες και αγρότες, έλεγχε τις πόλεις και τα βιομηχανικά κέντρα της Νότιας Φινλανδίας. Η παραστρατιωτική οργάνωση Λευκοί Φρουροί, που αποτελείτο από χωρικούς και φατρίες αστών της μεσαίας και ανώτερης τάξης, έλεγχε την αγροτική κεντρική και βόρεια Φινλανδία.

Η φινλανδική κοινωνία είχε ζήσει έως και το 1917 (υπό το Ρωσικό καθεστώς) γοργή αύξηση του πληθυσμού, εκβιομηχανοποίηση, προαστικοποίηση και την άνοδο ενός αποδεκτού εργατικού κινήματος. Τα πολιτικά και κυβερνητικά συστήματα της χώρας βρίσκονταν στην ασταθή φάση μιας εκδημοκρατισμού κι ενός εκσυγχρονισμού, ενώ οι κοινωνικόοικονομικές συνθήκες του λαού και το γενικότερο εθνικο-πολιτισμικό υπόβαθρο σταδιακά βελτιωνόταν. Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος οδήγησε στη κατάρρευση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και σε ένα αγώνα δρόμου για δύναμη, στρατιωτικοποίηση, και κλιμακούμενης κρίσης μεταξύ του εργατικού κινήματος που έγερνε προς τα αριστερά και των Φινλανδών συντηρητικών. Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Φινλανδίας στις 6 Δεκεμβρίου 1917 απέτυχε να σταματήσει τις διαμάχες και οδήγησε τη χώρα στον πόλεμο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Upton 1980b, Alapuro 1988, Payne 2011, σελίδες 25–32, Tepora & Roselius 2014a
Δρόσος σε ιστό αράχνης
Η **υγρασία** είναι η παρουσία ενός υγρού, κυρίως νερού, συχνά σε ίχνη. Λέγεται και *ποσοστό υγρασίας* (%). Μικρές ποσότητες νερού μπορούν να βρεθούν, παραδείγματος χάριν, στην (υγρασία της ατμόσφαιρας) του αέρα, στις τροφές και σε ατμούς σε εμπορικά προϊόντα. Λανθασμένα *υγρασία* επίσης αναφέρεται στην ποσότητα των υδρατμών που είναι παρούσα στον αέρα, αυτό ονομάζεται *σχετική υγρασία* του αέρα (RH, relative humidity).

Έλεγχος υγρασίας σε προϊόντα
----------------------------

Ο έλεγχος της υγρασίας σε προϊόντα μπορεί να είναι ζωτικό τμήμα της διεργασίας του προϊόντος. Υπάρχει μια σημαντική ποσότητα υγρασίας σε αυτό που φαίνεται να είναι ξηρή ουσία. Από προϊόντα δημητριακών όπως νιφάδες καλαμποκιού μέχρι σκόνες πλυσίματος, η υγρασία μπορεί να παίξει έναν σημαντικό ρόλο στην τελική ποιότητα του προϊόντος. Υπάρχουν δύο κύριες πλευρές ενδιαφέροντος στον έλεγχο υγρασίας των προϊόντων: να επιτρέπεται πολλή ή λίγη υγρασία. Παραδείγματος χάριν, η προσθήκη κάποιου νερού σε δημητριακά νιφάδων καλαμποκιού, που πουλιούνται με το βάρος, μειώνει το κόστος και αποτρέπει την αίσθηση της υπερβολικής ξηρότητας, αλλά προσθέτοντας πολύ νερό μπορεί να επηρεάσει το κριτσάνισμα των δημητριακών και τη φρεσκάδα, επειδή η περιεκτικότητα σε νερό συνεισφέρει στην βακτηριακή ανάπτυξη. Η περιεκτικότητα σε νερό κάποιων τροφίμων χρησιμοποιείται επίσης για τη μείωση του αριθμού των θερμίδων.

Η υγρασία έχει διαφορετικές συνέπειες σε διαφορετικά προϊόντα, επηρεάζοντας την τελική ποιότητα του προϊόντος. Συσσωματώματα ξύλου, για παράδειγμα, κατασκευάζονται παίρνοντας υπολείμματα ξύλου και αλέθοντας τα ώστε να δημιουργηθούν συμπαγείς σβόλοι, που πουλιούνται ως καύσιμο. Χρειάζεται να έχουν μια σχετικά χαμηλή περιεκτικότητα σε νερό για αποτελεσματική καύση. Όση περισσότερη υγρασία επιτρέπεται στο σβόλο, τόσος περισσότερος καπνός θα απελευθερωθεί κατά την καύση του.

Η ανάγκη μέτρησης της περιεκτικότητας σε νερό των προϊόντων έχει δημιουργήσει ένα νέο πεδίο της επιστήμης την υδρομετρία. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να μετρήσετε την υγρασία στα προϊόντα, όπως οι διάφορες μετρήσεις κυμάτων (φωτός και ήχου), ηλεκτρομαγνητικά πεδία, μέθοδοι χωρητικότητας και οι πιο παραδοσιακές τεχνικές ζύγισης και ξήρανσης.

Δείτε επίσης
------------

* Υγρό
* Μετεωρολογία
* Μικροβιολογία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **υγρασία**  |

* Tι είναι υγρασία;
* Υγρασία και ανίχνευση
Η **υγιεινή** είναι μια σειρά πρακτικών οι οποίες στοχεύουν στην διατήρηση της καλής υγειονομικής κατάστασης. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) ορίζει την υγιεινή ως καταστάσεις και πρακτικές που βοηθούν στη διατήρηση της καλής υγείας και την πρόληψη της εξάπλωσης των ασθενειών. Η **προσωπική υγιεινή** αναφέρεται στην διατήρηση της καθαριότητας του οργανισμού.

Πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι οι έννοιες της καθαριότητας και της υγιεινής είναι το ίδιο, αλλά η υγιεινή είναι ένας ευρύς όρος. Η έννοια της υγιεινής συμπεριλαμβάνει και άλλες προσωπικές συνήθειες, όπως τη συχνότητα με την οποία κάνει μπάνιο ένας άνθρωπος, πόσο συχνά πλένει τα χέρια του, κόβει τα νύχια του και πλένει τα ρούχα. Η υγιεινή επίσης περιλαμβάνει την διατήρηση της καθαριότητας των επιφανειών του σπιτιού και του χώρου εργασίας, καθώς και την αποτροπή εμφάνισης παθογόνων οργανισμών.

Μερικές τακτικές πρακτικές υγιεινής θεωρούνται καλές συνήθειες από μια κοινωνία, ενώ η αμέληση της υγιεινής μπορεί να θεωρηθεί ως ασεβής ή απειλητική.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Hygiene: Overview». World Health Organization (WHO). Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2020.
Ο **Κνουτ της Νορθουμβρίας** ήταν βασιλιάς της Νορθουμβρίας, οι νομισματικές ενδείξεις εμφανίζουν ότι βασίλευσε την περίοδο 900 - 905 και διαδέχθηκε τον Σιφρέντι της Νορθουμβρίας.
Το 1840 σε μια δέσμη 8000 αντικειμένων που βρέθηκε στο Λάνκασιρ υπήρχε μια σειρά από 3000 ασημένια νομίσματα της Νορθουμβρίας με την επιγραφή *"βασιλεύς Κνουτ"* που αποδεικνύει την ύπαρξη ενός βασιλιά με το συγκεκριμένο όνομα. Μια σειρά από διαφορετικές επιγραφές εμφανίστηκε στην αντίθετη πλευρά των ίδιων νομισμάτων, μια από αυτές τις επιγραφές είχε τον τίτλο *"βασιλεύς Αλφρέδος"* που αποδεικνύει ότι ήταν περίπου σύγχρονος με τον κορυφαίο βασιλιά του Ουέσσεξ Αλφρέδο τον Μέγα, μερικά από αυτά τα νομίσματα είχαν την επιγραφή με το όνομα του προκατόχου του Σιφρέντι. Η σειρά των νομισμάτων οδήγησε τους ιστορικούς στο συμπέρασμα ότι ο Κνουτ διαδέχθηκε τον Σιφρέντι ο οποίος βασίλευσε την περίοδο 895 - 900 και εκείνος με την σειρά του τον Γκούθρεντ που βασίλευσε την περίοδο 883 - 895. Τα ονόματα του Κνουτ και του Σιφρέντι εμφανίζονται σε μερικά νομίσματα μαζί κάτι που δείχνει ότι πολύ πιθανό να υπήρξε κάποια περίοδος συμβασιλείας τους.

Είναι δύσκολο να προσδιορίσουμε την ταυτότητα του Κνουτ επειδή δεν υπάρχουν πληροφορίες σε καμιά σύγχρονη με την εποχή του πηγή για το πρόσωπο του. Ο ιστορικός Άλφρεντ Σμιθ (1942 - 2016) προτείνει την άποψη ότι πρόκειται για τον ίδιο Κνουτ που αναφέρεται στα Νορβηγικά Σάγκας του 13ου και του 14ου αιώνα σαν Δανός βασιλιάς της Νορθουμβρίας. Μερικοί ιστορικοί τον ταυτίζουν με τον Γκούθρεντ τον βασιλιά της Νορθουμβρίας την περίοδο 883 - 895, μια τρίτη εναλλακτική θεωρία σύμφωνα με τον Κάννον και τον Χάργκριβς τον συνταυτίζει με τον προκάτοχο του Σιφρέντι της Νορθουμβρίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 22  Μαρτίου 2020.
2. ↑  Ullditz, p. 199–200
3. ↑  Logan, p. 141
4. ↑  Downham, p. 79–80
5. ↑  Downham, p. 79–80
6. ↑  Smyth, I 47–52
7. ↑  Cannon and Hargreaves, pp. 64–65

Πηγές
-----

* Cannon, John; Hargreaves, Anne (26 March 2009). The Kings and Queens of Britain. Oxford University Press.
* Downham, Clare (2007). Viking Kings of Britain and Ireland: The Dynasty of Ívarr to A.D. 1014. Edinburgh: Dunedin Academic Press.
* Logan, F. Donald (2005). The Vikings in History. Taylor & Francis.
* Robin, Jim; Smith, Sharon; MacDonald, Fiona; Margeson, Susan M.; Edgeworth, Louise. The Vikings. CUP Archive.
* Smyth, Alfred P. (1975). Scandinavian York and Dublin: the history and archaeology of two related Viking kingdoms. Templekieran Press.
* Ullditz, Per (19 May 2014). 1016 The Danish Conquest of England. BoD – Books on Demand.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κνουτ[*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |
| --- |
| Κνουτ της Νορθουμβρίας  |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΣιφρέντι της Νορθουμβρίας | **Βασιλιάς της Γιορκ**900 - 905 | ΔιάδοχοςΈθελγουλντ Έθελινγκ |
Ο **Εδεκών** ήταν άρχοντας των Ιβήρων, λαού που κατοικούσε στην περιοχή της σημερινής Ισπανίας, κατά την εποχή της κατάκτησής της από τους Ρωμαίους. Ο Ρωμαίος ιστορικός Τίτος Λίβιος τον ονομάζει Edesco. Παρουσιάστηκε στον Σκιπίωνα τον Αφρικανό, ο οποίος βρίσκονταν στην Ταρραγόνα το 209 π.Χ. και πρότεινε τον εαυτό του ως αντάλλαγμα για την γυναίκα του και το παιδί του, οι οποίοι ήταν όμηροι των Καρχηδονίων και είχαν πέσει στα χέρια των Ρωμαίων, όταν αυτοί κατέλαβαν την πόλη. Ο Σκιπίων έδωσε τη συγκατάθεσή του και έτσι, κερδίζοντας τη συμπάθεια του Εδέκωνα, αύξησε την επιρροή του μεταξύ των Ιβήρων της Ισπανίας.

Ο Εδεκών ήταν ο πρώτος Ισπανός άρχοντας που αποκάλεσε τον Σκιπίωνα βασιλιά, μετά τη νίκη του επί του Καρχηδόνιου στρατηγού Ασδρούβα (Ασδρούμπαλ ισπ. Asdrúbal, αδελφός του φημισμένου στρατηλάτη Αννίβα) και την υποχώρηση του τελευταίου στα Πυρηναία. Ο Σκιπίωνας, πράττοντας σοφά, αποποιήθηκε τον τίτλο.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Πολύβιος, 10.34, 10.35, 10.40, Τίτος Λίβιος, xxviL 
17,19

Βιβλιογραφία
------------

* Sir William Smith, επιμ. (1876) [1849]. *Dictionary of Greek and Roman biography and mythology* (στα Αγγλικά). Boston: C.C. Little, J. Brown and Co. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2009.
Η **Φανή Ψαθά** (2 Φεβρουαρίου 1976, Ψαχνά) είναι Ελληνίδα πρώην ερασιτέχνης παλαίστρια της ελευθέρας πάλης, η οποία αγωνιζόταν στην κατηγορία ελαφριών βαρών γυναικών. Η Ψαθά έχει κερδίσει ένα συνολικό αριθμό τριών μεταλλίων, κάθε ένα διαφορετικού χρώματος, συμπεριλαμβανομένου του χρυσού μεταλλίου στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2005 στην Αλμερία της Ισπανίας, και δύο μεταλλίων σε πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα τερμάτισε στη δέκατη θέση στην κατηγορία των 48 κιλών. Η Ψάθα προπονήθηκε καθ' όλη τη διάρκεια της αθλητικής της σταδιοδρομίας με τον Παλαιστικό Όμιλο Ψαχνών στη Χαλκίδα, υπό τον προσωπικό της προπονητή Ιωάννη Ταμπουνίδη.

Σταδιοδρομία
------------

Η Ψαθά προκρίθηκε για την ελληνική ομάδα, ως 28χρονη, στην εναρκτήρια κατηγορία των 48 κιλών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα. Νωρίτερα στην προκριματική διαδικασία, κατέλαβε την τέταρτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πάλης του 2003 στη Νέα Υόρκη, αλλά έλαβε δικαίωμα συμμετοχής από τη Διεθνή Ομοσπονδία Πάλης και την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή, καθώς η Ελλάδα έλαβε μια αυτόματη θέση ως έθνος υποδοχής. Η Ψαθά ξεκίνησε νωρίς στους προκαταρκτικούς, όπου νίκησε την Τυνήσια Φαντίλα Λουάτι σε σαράντα δευτερόλεπτα, μπροστά από το θορυβώδες πλήθος εντός του Ολυμπιακού Γυμναστηρίου Άνω Λιισίων. Έχασε τον επόμενο αγώνα της με 3-5 στην παράταση από τη Λίντια Καραμτσακόβα από το Τατζικιστάν και ακολούθως έχασε από την Ουκρανή Ιρίνα Μέρλενι με 10 πόντους υπεροχής. Η Ψαθά κατέλαβε την τρίτη θέση στον προκαταρκτικό όμιλο και τερμάτισε στη δέκατη θέση συνολικά. Δεν προκρίθηκε στους προημιτελικούς.

Στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2005 στην Αλμερία της Ισπανίας, η Ψαθά ξεπέρασε την αποτυχία της στους Ολυμπιακούς Αγώνες και κέρδισε στον τελικό την Γαλλίδα Άννα Ντελούντς για να κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στην ίδια κατηγορία.

Στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2005, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο, ενώ στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2006 κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Sports-Reference.com*. web.archive.org/web/20161203202404/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/ps/fani-psatha-1.html. Ανακτήθηκε στις 25  Ιανουαρίου 2016.
2. 1 2  «Fani PSATHA». *Olympics.com*. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2021.
3. ↑  Άμποτ, Γκάρι (14 Ιουλίου 2004). «Olympic Games preview at 48 kg/105.5 lbs. in women's freestyle». *Ομοσπονδία Πάλης των ΗΠΑ* (The Mat). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιουλίου 2014.. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2013.
4. ↑  «Indian grapplers miss medals but earn Olympic berths». The Hindu. 17 Σεπτεμβρίου 2003. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-08-11.. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2014.
5. ↑  «Wrestling: Women's Freestyle 48kg». *Αθήνα 2004*. BBC Sport. 15 Αυγούστου 2004. Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2013.
6. ↑  ««Χρυσή» η Φανή Ψαθά στους Μεσογειακούς». Η Καθημερινή. 1 Ιουλίου 2005.. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ - Βάση δεδομένων διεθνούς πάλης
Η **Κεζοβίτσα** (σλαβομακεδονικά: Бања Кежовица‎) είναι ιαματικά λουτρά δίπλα από τη νότια Στιπ στη Βόρεια Μακεδονία. Η θερμοκρασία του νερού είναι 74 °C στην πηγή και είναι ελαφρώς ραδιενεργό. Χρησιμοποιείται για ιατρικούς σκοπούς. Υπάρχει ένα λουτρό που χτίστηκε κοντά στην κεντρική πηγή, καθώς και μια νοσοκομειακή μονάδα, που ειδικεύεται στην φυσικοθεραπεία που εκτελείται σε πισίνες γεμάτες με νερό από τις ιαματικές πηγές.

Υπάρχει μια δευτερεύουσα μεταλλική θερμή πηγή στο προάστιο του Νοβο Σέλο που ονομάζεται L'dzhite, η οποία χρησιμοποιείται συχνά από τους κατοίκους της περιοχής. Αυτή η πηγή θεωρείται επίσης ότι αποτελεί μέρος του συστήματος Κεζοβίτσα. Η περιοχή της ανατολικής Βόρειας Μακεδονίας μεταξύ των πόλεων Στίτ και Κράτοβο είναι μια περιοχή πολλών αδρανών και κατασβεσμένων ηφαιστείων και η ευρύτερη περιοχή έχει υψηλό σεισμικό κίνδυνο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mira Gorgieva· Kiril Popovski (8 Απριλίου 2007). «Thermal Spas in Macedonia» (PDF). geothermie.de. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 28 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2016.

Συντεταγμένες: 41°43′59″N 22°10′35″E﻿ / ﻿41.73306°N 22.17639°E﻿ / 41.73306; 22.17639

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Βόρεια Μακεδονία | Πύλη Βόρεια Μακεδονία |
Συντεταγμένες: 37°58′19″N 23°43′30″E﻿ / ﻿37.9720°N 23.7250°E﻿ / 37.9720; 23.7250

Με το όνομα **Κλεψύδρα Αθηνών** φέρεται, από πολλούς ιστορικούς, αρχαιότατη πηγή της Ακρόπολης της Αθήνας που υφίσταται και σήμερα.

Ο Ησύχιος την αποκαλεί *«κλεψίρρυτον»* επειδή το νερό της για κάποια διαστήματα ρέει υπόγεια. Αρχαίοι σχολιαστές αναφέρουν ότι το πραγματικό της όνομα ήταν Εμπεδώ αλλά ονομάστηκε «κλεψύδρα» επειδή άλλοτε ξεχείλιζε και άλλοτε το νερό της εξαφανιζόταν. Ο ιστορικός Ίστρος μνημονεύει και συνδυασμό με μετεωρολογική παρατήρηση, ότι, όπως ο Νείλος στην Αίγυπτο και η πηγή της Δήλου, έτσι και το νερό της κλεψύδρας των Αθηνών υψώνονταν και ξεχείλιζε όταν έπνεαν οι ετήσιοι άνεμοι, και εξαφανιζόταν όταν εκείνοι έπαυαν. Άλλος αρχαίος σχολιαστής μνημονεύει πως η πηγή αυτή είναι απύθμενος και το νερό της υφάλμυρο. Τέλος ο Παυσανίας περιγράφει την πηγή μετά από αυτοψία: *«Καταβάσι δε ουκ εις την κάτω πόλιν, αλλ΄ όσον υπό τα Προπύλαια, πηγή τε ύδατος έστι και πλησίον Απόλλωνος ιερόν εν σπηλαίω»*.

Πράγματι, σήμερα, αυτή η πηγή έχει εντοπιστεί και βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά του βράχου της Ακρόπολης, πίσω από το μνημείο του Αγρίππα, που είναι βαθιά στο έδαφος και που μπορεί να κατέβει κανείς με υπόγεια σκάλα 69 βαθμίδων. Η σκάλα αυτή καταλήγει σε υπόγειο εκκλησία των Αγίων Αποστόλων στην οποία και υπάρχει φρέαρ με μαρμάρινο στόμιο επιπλέον βάθους 10 μέτρων. Στον πυθμένα του φρεάτιου αυτού εντοπίζεται νερό της αρχαίας πηγής που τους καλοκαιρινούς μήνες μπορεί να λιγοστεύει, αλλά ποτέ δεν στερεύει.

Στους πολύ αρχαίους χρόνους η πηγή αυτή ήταν μέσα στον περιτειχισμένο χώρο της Ακρόπολης. Κατά τους κλασικούς όμως χρόνους έμεινε εκτός της οχυρωματικής ζώνης, που όμως περιελήφθηκε μόλις το 1822 όταν ο Οδυσσέας Ανδρούτσος έκτισε προμαχώνα πέριξ αυτής για εξασφάλιση νερού σε περίπτωση πολιορκίας. Και πράγματι χρησίμευσε για τέτοιο σκοπό το 1826 από την οποία οι πολιορκημένοι τότε Έλληνες αντλούσαν περίπου 1600 οκάδες νερού ημερησίως.

Πηγή
----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.10ος, σ. 855.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κλεψύδρα, πληροφορίες στον ιστότοπο του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
**Κοινότητα** είναι ένας συνήθης όρος της τοπικής αυτοδιοίκησης, ο οποίος ορίζει μια διοικητική μονάδα. Η εν γένει θέση της στη διοικητική ιεραρχία δεν είναι σταθερή, αλλά αλλάζει ανάλογα με τη χρονική περίοδο και τη χώρα στην οποία αναφερόμαστε. Στην Ελλάδα ήταν πρωτοβάθμιος ΟΤΑ, μαζί με τον δήμο.

Σε αρκετά κράτη του εξωτερικού δεν υπάρχει ειδική λέξη για τον δήμο, αλλά χρησιμοποιείται η αντίστοιχη λέξη της κοινότητας. Έτσι για παράδειγμα στη Γαλλία ο δήμος ονομάζεται *commune*, στην Ιταλία *comune*, στη Γερμανία *Gemeinde*. Αυτό έχει τις ρίζες του στις μεσαιωνικές παραδόσεις των παραπάνω χωρών, όταν η κοινότητα ήταν συνώνυμη των όρκων αμοιβαίας υποστήριξης που έδιναν οι κάτοικοι μιας πόλης.
Ο **κοινός φρύνος**, *Bufo bufo* (Linnaeus, 1758) ή χωματόφρυνος, όπως είναι αλλιώς γνωστός, είναι ένα αμφίβιο της οικογένειας Bufonidae, που απαντάται στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Πρόκειται για το μεγαλύτερο φρύνο της Ευρώπης με ολικό μήκος σώματος έως και 18cm.

Γεωγραφική κατανομή
-------------------

Εντοπίζεται σε όλη την Ευρωπαϊκή ήπειρο, με εξαίρεση τη νοτιοδυτική Ευρώπη, την Ιρλανδία και άλλα μεγάλα νησιά της Μεσογείου. Στη νοτιοδυτική Ευρώπη αντικαθίσταται από τον *Bufo spinosus*. Στην Ελλάδα απαντάται σε όλο τον ηπειρωτικό κορμό, την Πελοπόννησο, την Εύβοια, τα περισσότερα Ιόνια νησιά, τη Σαμοθράκη, την Άνδρο, τη Σάμο και την Κω.

Βιολογία
--------

Είναι εδαφόβιος και κυρίως νυκτόβιος φρύνος, αν και παρατηρείται και την ημέρα, ιδίως κατά την περίοδο αναπαραγωγής. Τρέφεται κυρίως με ασπόνδυλα. Κατά την αναπαραγωγική περίοδο τα αρσενικά ανεβαίνουν στην πλάτη των θηλυκών αγκαλιάζοντάς τα, γονιμοποιώντας τα αυγά των θηλυκών τα οποία γεννούν συγχρόνως 2 "χορδές" αυγών, οι οποίες μπορεί να φτάσουν και τα 5 μέτρα σε μήκος. Τα μεγάλα θηλυκά μπορούν να γεννήσουν έως και 8000 αυγά.

Άμυνα
-----

Αν απειληθεί σηκώνει το σώμα του ψηλά τεντώνοντας τα άκρα και κατεβάζοντας το κεφάλι, ενώ αν αρπαχτεί βίαια εκκρίνει αμυντικές τοξικές ουσίες από αδένες του δέρματος ικανές να αποτρέψουν τους περισσότερους θηρευτές αφού είναι ιδιαίτερα δύσγευστες, δεν πτοούν όμως μερικούς θηρευτές όπως είναι και τα νερόφιδα. Οι ουσίες αυτές είναι ακίνδυνες για τον άνθρωπο όταν έρθουν σε επαφή με το δέρμα, μπορεί όμως να προκαλέσουν κάποια συμπτώματα ερεθισμού ή και άλλα σε περίπτωση κατάποσης ή αν έρθουν σε επαφή με τα μάτια ή πληγές.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Speybroeck, J. Beukema, W. Bok, B. Van Der Voort, J. (2016). *Field Guide to the Amphibians and Reptiles of Britain and Europe.*. San Diego, USA: Bloomsbury Natural History.
2. 1 2 3  «.:| herpetofauna.gr |:. ..Ελληνική Ερπετοπανίδα». *www.herpetofauna.gr* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2018.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85017653
* GND: 4152676-4
* NKC: ph274750

 |

 |
Οι **Τσιανγκ** (Αγγλικά: Qiang people) είναι εθνότητα της Κίνας. Αποτελούν μία από τις 56 εθνότητες που έχουν αναγνωριστεί επίσημα από το κράτος της Κίνας, και το 1990 είχαν πληθυσμό περίπου 200.000 ατόμων. Ζουν κυρίως στην ορεινή περιοχή στο βορειοδυτικό τμήμα του Σιτσουάν, στις ανατολικές άκρες του Οροπεδίου του Θιβέτ.

Μια ομάδα πληθυσμού με την ονομασία *Τσιανγκ* αναφερόταν στα αρχαία κινεζικά κείμενα καθώς και σε επιγραφές σε κόκκαλα θυσιών 3.000 χρόνια πριν. Παρόλα αυτά, η ονομασία αυτή αναφερόταν σε μια ποικιλία εθνοτήτων, που ίσως να μην έχει σχέση με τους σημερινούς Τσιανγκ. Ίσως πάλι, οι σημερινοί Τσιανγκ να είναι απόγονοι μιας από εκείνες τις εθνότητες που συλλογικά αναφέρονταν ως Τσιανγκ στα αρχαία χρόνια της Κίνας.

Πολλοί από τους ανθρώπους που αναφέρονταν ως *Τσιανγκ* παλαιότερα, σταδιακά στα κινεζικά κείμενα έπαυσαν να αναφέρονται ως τέτοιοι, καθώς αφομοιώθηκαν στα ήθη και έθιμα των Κινέζων Χαν ή αναταξινομήθηκαν στα αυτοκρατορικά αρχεία, με αποτέλεσμα στα χρόνια των δυναστειών Μινγκ και Τσινγκ, ο όρος *Τσιανγκ* ν΄ αναφέρεται πλέον μόνο στους μη Κινέζους Χαν που ζούσαν στην άνω κοιλάδα του ποταμού Μιν και την περιοχή Μπεϊτσουάν, εκεί όπου διαβιούν οι σημερινοί *Τσιανγκ*.

Η περιοχή των Τσιανγκ βρίσκεται ανάμεσα στην κατοικημένη από Θιβετιανούς περιοχή του Θιβέτ και την κατοικημένη από Κινέζους Χαν περιοχή της Κίνας αντίστοιχα, με αποτέλεσμα ιστορικά οι Τσιανγκ να υπάρξουν υποτελείς τόσο των Θιβετιανών όσο και των Κινέζων. Παράλληλα όμως, υπήρχαν εσωτερικές συγκρούσεις ανάμεσα σε διαφορετικά χωριά των Τσιανγκ, με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να κατασκευάζουν πύργους παρατήρησης και οικίες με παχείς πέτρινους τοίχους και μικρά παράθυρα και πόρτες, εξαιτίας της συνεχούς υφιστάμενης απειλής επιθέσεων. Κάθε χωριό ίσως διέθετε έναν ή περισσότερους λίθινους πύργους στο παρελθόν, και οι κατασκευές αυτές, οι λεγόμενοι *Πύργοι των Ιμαλαΐων*, παραμένουν ένα ξεχωριστό αξιοθέατο σε μερικά σημερινά χωριά των Τσιανγκ.

Οι σημερινοί *Τσιανγκ* μιλούν μια συγκολλητική γλώσσα του Θιβετοβιρμανικού κλάδου της Σινοθιβετιανής γλωσσικής οικογένειας, υπάρχουν όμως πολλές διαφορετικές διάλεκτοι της γλώσσας τους με αποτέλεσμα πολλές φορές άτομα διαφορετικής διαλέκτου να συνεννοούνται στα μανδαρινικά Κινεζικά για να γίνονται κατανοητοί.
Η διώρυγα της Νικαράγουα που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Χάρτης σχεδίου του 1888
Η **Διώρυγα Νικαράγουα** είναι μια προτεινόμενη διώρυγα η οποία θα ενώνει τον Ειρηνικό και την Καραϊβική θάλασσα διαμέσου της Νικαράγουας. Είναι ίσως η μοναδική στο κόσμο διώρυγα με τόσες επανειλημμένες σχεδιάσεις και που δεν κατορθώθηκε μέχρι σήμερα η πραγματοποίησή της.

Πρώτοι που σκέφθηκαν τη διάνοιξη αυτής ήταν ο εξερευνητής Βάσκο Νούνιες ντε Μπαλμπόα, ακολούθησε ο Πεδράριο Ντάβιλα και ακολούθως ο Βασιλεύς της Ισπανίας Φίλιππος Γ' ο οποίος και είχε αναθέσει σε Ιταλό μηχανικό τη κατασκευή του έργου προκειμένου να γίνεται διάπλους από τον Ειρηνικό στον Ατλαντικό Ωκεανό και αντίστροφα.

Αργότερα το έργο αυτό αποφάσισαν να το επιχειρήσουν οι Ολλανδοί και αργότερα οι Γάλλοι, αλλά και πάλι αυτό λόγω διαφόρων πολεμικών γεγονότων, ματαιώθηκε.

Εν τω μεταξύ οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν στις κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών ναυτικών χωρών την απόφασή τους να επιχειρήσουν εκείνες μόνες τους τη διάνοιξη. Για το σκοπό αυτό μετέβη στη Νικαράγουα ο διάσημος τότε Γάλλος μηχανικός Λεσσέψ ο οποίος και άρχισε τις επίσημες διαπραγματεύσεις. Μετά όμως από αλλεπάλληλες εσωτερικές ταραχές και συγκρούσεις το 1902 προτιμήθηκε ο Παναμάς για τη διάνοιξη της εν λόγω διώρυγας όπου σήμερα είναι αυτή που συνδέει τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Στα τέλη του 2006 η κυβέρνηση της Νικαράγουας παρουσίασε ένα νέο μεγαλεπήβολο σχέδιο της τελικής διάνοιξης της διώρυγας.

Αναφορές
--------

* Mellander, Gustavo A.(1971) The United States in Panamanian Politics: The Intriguing Formative Years. Daville,Ill.:Interstate Publishers. OCLC 138568.
* Mellander, Gustavo A.; Nelly Maldonado Mellander (1999). Charles Edward Magoon: The Panama Years. Río Piedras, Puerto Rico: Editorial Plaza Mayor. ISBN 1-56328-155-4. OCLC 42970390.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Nicaragua Canal στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315126522
* LCCN: sh85091744
* BNE: XX4942146

 |

 |
Ο **Τομ Υψηλάντης** (αγγλικά: **Thomas John Ypsilantis**, Σολτ Λέικ Σίτυ, 24 Ιουνίου, 1928 - 16 Αυγούστου 2000) ήταν ελληνοαμερικανός φυσικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Σολτ Λέικ Σίτυ των ΗΠΑ και ήταν γιος του Ιωάννη Υψηλάντη και της Ευγενίας Τζερεφού (το γένος Κυρανάκου) (Ορθοδόξων Ελλήνων), που είχαν μεταναστεύσει στην Αμερική από την Ελλάδα το 1924. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Αθανάσιος. Υποστηρίζεται ότι ήταν απόγονος της οικογένειας Υψηλάντη. Σπούδασε χημεία στο πανεπιστήμιο της Γιούτα, από το οποίο αποφοίτησε το 1950, και εν συνεχεία εντάχτηκε στην ομάδα του φυσικού Εμίλιο Σεγκρέ (Emilio Segrè). Το 1955 ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στη φυσική στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκελεϊ.

Απεβίωσε από καρδιακό επεισόδιο στην Ελβετία.

Επιστημονικό έργο
-----------------

Έγινε γνωστός για την ανακάλυψη του αντιπρωτονίου το 1955 μαζί με τον Σεγκρέ, τον Κλάιντ Βίγκαντ (Clyde Wiegand), τον Εντ Λόφγκρεν και τον Όουεν Τσάμπερλεν (Owen Chamberlain). Αν και συμμετείχε στην ομάδα ανακάλυψης ούτε ο Βίγκαντ ούτε ο Υψηλάντης βραβεύτηκαν με το Νόμπελ Φυσικής που δόθηκε το 1959 στους Τσάμπερλεν και Σεγκρέ.

Το κύριο πεδίο εργασίας του ήταν η σωματιδιακή φυσική και συγκεκριμένα η κατασκευή ανιχνευτών σωματιδίων και κυρίως νετρίνων. Συνεργάστηκε στενά με το CERN.

Παραμονή στην Ελλάδα
--------------------

Το 1963, ύστερα από πρόσκληση του Θεμιστοκλή Κανελλόπουλου, και αφού έλαβε άδεια από το πανεπιστήμιο του Μπερκλει, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα προκειμένου να συνδράμει στις προσπάθειες οργάνωσης του Εθνικού Κέντρου Έρευνας Φυσικών Επιστημών «Δημόκριτος» παραμένοντας στην Ελλάδα μέχρι το 1966. Η παρουσία του στον «Δημόκριτο» προσέδωσε κύρος στο Εθνικό Κέντρο ενώ υπήρξε και καθοριστική για την έγκριση κονδυλίων για την αγορά ηλεκτρονικού υπολογιστή και επιταχυντή. Προκειμένου να αντιμετωπίσει τις γραφειοκρατικές δυσκολίες που συνάντησε πλήρωνε από τον μισθό του και εν αγνοία των άμεσα ενδιαφερομένων ειδικευόμενες γραμματείς που είχαν μετεκπαιδευτεί στο CERN.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *SNAC*. w6k939bj. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 12382889w.
3. ↑  *Freebase Data Dumps*. Google.
4. ↑  Steiner, Herbert (Μάιος 2003). «Thomas Ypsilantis—The early years» (PDF). Nuclear Instruments and Methods in Physics Research A 502 (2003) 1. Ανακτήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2014.
5. ↑  Seguinot, Jacques· Steiner, Herbert· Zichichi, Antonino (Μάιος 2001). «Obituaries: Thomas John Ypsilantis». Physics Today. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2007.
6. ↑  Ρεντετζή, Μαρία. «Αόρατοι τεχνικοί στο Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών Δημόκριτος, Φύλο και φυσική στη μεταπολεμική Ελλάδα» (PDF). σελ. 59. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 14 Ιουλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2017.
7. ↑  Ρεντετζή, Μαρία. «Αόρατοι τεχνικοί στο Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών Δημόκριτος, Φύλο και φυσική στη μεταπολεμική Ελλάδα» (PDF). σελ. 62. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 14 Ιουλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2017.
Η **Διόσπολις** ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Πιερία της παραλιακής βορείου Συρίας. 

Η μοναδική πηγή πληροφοριών για την συριακή Διόσπολη, είναι ο Πλίνιος που απαριθμεί μια προς μία τις πόλεις της Συριακής Πιερίας (Ν.Η. 5.79). Από τη μαρτυρία αυτή γνωρίζουμε ότι η εν λόγω πόλη βρισκόταν στα παράλια της βορείου Συρίας κοντά στις άλλες γνωστές πόλεις, όπως τη Λαοδίκεια, το παλαιότερο ελληνικό Ποσείδιον, τη Σελεύκεια κ.ο.κ. Τίποτα άλλο δεν προσθέτει για την Διόσπολη. Οι ερευνητές Müller και Johann Gustav Droysen πιστεύουν ότι ιδρύθηκε προς τιμήν του Διός Κασίου (κύριας ελληνιστικής θεότητας στην Συρία που λατρευόταν στο όρος Κάσιον, το σημερινό ǧabal al-Aqraʻ).

Ωστόσο δεν είναι γνωστός ο ιδρυτής της πόλης, αλλά ούτε και η σημερινή της τοποθεσία.

Πηγές
-----

* Johann Gustav Droysen, *Ιστορία των Επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου*, εκδ. ελεύθερη σκέψις.
* Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, NATVRALIS HISTORIA, Liber V,79.
* Getzel M. Cohen, "The Hellenistic settlements in Syria, the Red Sea Basin, and North Africa".

Παραπομπές
----------

1. ↑  Incipit hinc rursus Syria, desinente Phoenice. oppida Carne, Balanea, Paltos, Gabala, promunturium, in quo Laodicea libera, Dipolis, Heraclea, Charadrus, Posidium. dein promunturium Syriae Antiochiae. intus ipsa Antiochia libera, Epi Daphnes cognominata; Oronte amne dividitur. in promunturio autem Seleucia libera, Pieria appellata.
[...] ἔνθ' ἡμέων πολλοὺς μὲν ἀπέκτανον ὀξέϊ χαλκῷ, 
τοὺς δ' ἄναγον ζωούς, σφίσιν ἐργάζεσθαι ἀνάγκῃ.
αὐτὰρ ἔμ' ἐς Κύπρον ξείνῳ δόσαν ἀντιάσαντι,
Δμήτορι Ἰασίδῃ, ὃς Κύπρου ἶφι ἄνασσεν.

ἔνθεν δὴ νῦν δεῦρο τόδ' ἵκω πήματα πάσχων. [...]
Ομήρου Οδύσσεια, Ραψωδία ρ, στ. 440-444

Ο **Δμήτορας** (***Δμήτωρ***) είναι ένα «πλαστό» πρόσωπο το ίδιο μέσα σε ένα έργο μυθοπλασίας, την *Οδύσσεια* του Ομήρου. Συγκεκριμένα, ο πολυμήχανος Οδυσσέας το έπλασε στην ψεύτικη ιστορία που, μεταμφιεσμένος σε ζητιάνο, διηγήθηκε για τον εαυτό του στους μνηστήρες της Πηνελόπης προκειμένου να τους παραπλανήσει. 

Σύμφωνα με αυτή την ιστορία, ο Οδυσσέας είχε συλληφθεί στην Αίγυπτο και είχε δοθεί σε κάποιον ξένο που τον πήγε στον Δμήτορα. Ο Δμήτορας υποτίθεται ότι ήταν γιος του Ιάσου, βασιλιά της Κύπρου, και άφησε τον Οδυσσέα να φύγει, οπότε αυτός ήρθε στην Ιθάκη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ομήρου Οδύσσεια, ραψωδία ρ, στ. 440-444

Πηγές
-----

* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 221
Ο **Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης** (ΔΟΜ, διεθνώς ΙΟΜ) αποτελεί ένα διακυβερνητικό οργανισμό που ιδρύθηκε το 1951 προκειμένου να ρυθμιστεί σε επίπεδο διεθνούς αγοράς το πρόβλημα της ανθρώπινης μετανάστευσης που άρχισε να γίνεται οξύτατο ιδιαίτερα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ίδρυση
------

Έτσι τον Οκτώβριο του 1951 συγκλήθηκε στη Νάπολη το Διεθνές Συνέδριο Μετανάστευσης (ή των Μεταναστεύσεων), του οποίου και ακολούθησε στη συνέχεια η Διάσκεψη των Βρυξελλών (1951), τον Νοέμβριο - Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Κατά τη διάσκεψη αυτή συμφωνήθηκε η ίδρυση αρχικά με το όνομα **Προσωρινή Διακυβερνητική Επιτροπή Μεταφοράς Μεταναστών εξ Ευρώπης**, (με αγγλικό αρκτικόλεξο PICMME), η οποία και άρχισε να λειτουργεί από το αμέσως επόμενο έτος 1952 με έδρα τη Γενεύη, (Ελβετία), υπό το όνομα **Διακυβερνητική Επιτροπή Μετανάστευσης εξ Ευρώπης** (ΔΕΜΕ) και με εγκατάσταση κλιμακίων της σε διάφορα κράτη της Ευρώπης.  

Σημειώνεται ότι το 1980 η ΔΕΜΕ άλλαξε όνομα με νεότερο **Διακυβερνητική Επιτροπή Μετανάστευσης** (ΔΕΜ – ICM), και το 1989 έλαβε το τελευταίο επίσημο όνομα **Διεθνής Οργανισμός Μεταναστεύσης** που ισχύει σήμερα.

Έτσι ενώ αρχικά δημιουργήθηκε προκειμένου να τεθεί τέλος στο χάος που είχε προκαλέσει ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος εδικά στην Ευρώπη, στο πρόβλημα της επανεγκατάστασης στις πατρογονικές εστίες, περίπου 10 εκατομμυρίων ξεριζωμένων ανθρώπων, στη δεκαετία του 1950, οι μετανάστες στην Ευρώπη έφθασαν το ένα εκατομμύριο, που αναζητούσαν νέους τόπους μόνιμης εγκατάστασης.  
 
Στη συνέχεια ο οργανισμός αυτός ανέλαβε επίσης να καλύψει το μεταναστευτικό πρόβλημα που προερχόταν και από άλλες περιπτώσεις όπως πολέμους, επαναστάσεις και φυσικές καταστροφές με συνέπεια να διαμορφωθεί έτσι η σημερινή ονομασία του οργανισμού. Σημαντικότερες τέτοιες περιπτώσεις ήταν εκείνες του ψυχρού πολέμου, της Χιλής το (1973), του Βιετνάμ (1975), του Κουβέιτ (1990), του Κοσσυφοπεδίου (1999), του Ιράκ (Κουρδιστάν), το τσουνάμι στη ΝΑ Ασία (), του σεισμού του Πακιστάν (2005), με τελευταίο το σεισμό της Αϊτής, καθώς και άλλες περιπτώσεις συμβάντων σε χώρες της Αφρικής.

Μέλη
----

Σήμερα στον ΔΟΜ συμμετέχουν 174 Χώρες μέλη.

Επίσημη γλώσσα
--------------

Επίσημες γλώσσες στον ΔΟΜ είναι η Αγγλική, η Γαλλική και η Ισπανική.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης** |

* Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (Διεθνής ιστότοπος)
* Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (Ελληνικός ιστότοπος)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 158982589
* LCCN: no90018047
* ISNI: 0000 0004 0522 5946
* GND: 5015810-7
* SUDOC: 028037707
* BNF: cb11995373z (data)
* BIBSYS: 97046548
* NLA: 35788806
* NKC: kn20100317007

 |

 |
See captionΠαγκόσμιος χάρτης της υποαρκτικής περιοχής
Η **υποαρκτική** ζώνη είναι περιοχή στο Βόρειο Ημισφαίριο ακριβώς νότια της πραγματικής Αρκτικής και καλύπτει μεγάλο μέρος της Αλάσκας, του Καναδά, της Ισλανδίας, του βορρά της Σκανδιναβίας, της Σιβηρίας, των Νήσων Σέτλαντ και των Καίρνγκορμς. Γενικά, οι υποαρκτικές περιοχές εμπίπτουν μεταξύ 50° Β και 70° Β σε γεωγραφικό πλάτος, ανάλογα με τα τοπικά κλίματα. Η βροχόπτωση είναι χαμηλή και η βλάστηση είναι χαρακτηριστική της τάιγκας.

Το φως της ημέρας σε αυτά τα γεωγραφικά πλάτη είναι αρκετά ακραίο μεταξύ του καλοκαιριού και του χειμώνα. Κοντά στο θερινό ηλιοστάσιο, για παράδειγμα, οι υποαρκτικές περιοχές βιώνουν όλη τη νύχτα είτε αστικό είτε ναυτικό είτε αστρονομικό λυκόφως, καθώς ο ήλιος δεν βυθίζεται ποτέ πάνω από 18 μοίρες κάτω από τον ορίζοντα. Τα νυχτερινά φωτεινά νέφη παρατηρούνται καλύτερα σε αυτό το εύρος γεωγραφικού πλάτους.
Η **υποδιάλεκτος του Ντουμπρόβνικ** είναι υποδιάλεκτος της Στοκαβιανής διαλέκτου της Σερβοκροατικής. Ομιλείται στην περιοχή του Ντουμπρόβνικ και τα παράλια της πρώην Δημοκρατίας της Ραγούσας, από τη Γιάνγινα στην χερσόνησο Πέλιεσατς μέχρι τα σύνορα με το Μαυροβούνιο.

Είναι η λιγότερο διαδεδομένη σερβοκροατική υποδιάλεκτος στην Κροατία. Είναι Ιγιεκαβική παραλλαγή της Στοκαβιανής διαλέκτου, με σημαντική παρουσία στοιχείων της Τσακαβικής και Ικαβικής (τα οποία ονομάζονται Τσακαβισμοί και Ικαβισμοί) διαλέκτου. Σε αντίθεση με τα Ανατολικά Ερζεγοβινιανά, η υποδιάλεκτος του Ντουμπρόβνικ μοιράζεται κάποια κοινά χαρακτηριστικά Ικαβισμών από την Ανατολική Βοσνιακή υποδιάλεκτο. Η Νεοστοκαβιανοποίηση έδωσε παρόμοια αποτελέσματα στην υποδιάλεκτο, όπως και στα Ανατολικά Ερζεγοβινιανά, αλλά τα σημεία εκκίνησης ήταν διαφορετικά για τα δύο. Κάποτε η υποδιάλεκτος θεωρούταν ανεξάρτητη, ωστόσο, σήμερα θεωρείται μέρος της Ιγιεκαβιανής Νεοστοκαβιανής (υποδιάλεκτος Ανατολικής Ερζεγοβίνης). Μερικά χαρακτηριστικά εξακολουθούν να είναι διαφορετικά, όπως και ορισμένα φωνήεντα.

Η πλειοψηφία των δανεισμένων λέξεων προέρχεται από τη διάλεκτο Ραγούσας της Δαλματικής γλώσσας και την ιταλική (διάλεκτος Φλωρεντίας και Ενετικές διάλεκτοι).

Δείτε επίσης
------------

* Κροατική γλώσσα
* Σερβική γλώσσα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hammarström, Harald· Forkel, Robert· Haspelmath, Martin· Bank, Sebastian, επιμ. (2016). «Διάλεκτος του Ντουμπρόβνικ». *Glottolog 2.7*. Jena: Max Planck Institute for the Science of Human History.
2. ↑  Γλώσσα και Λογοτεχνική Θεωρία: προς τιμήν του Ladislav Matejka από τον Benjamin A. Stolz, I. R. Titunik & Lubomír Dolezel. Το πανεπιστήμιο του Michigan, 1984 - Μελέτη Ξένων Γλωσσών

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Κροατικά) Βίγιενατς Γιόσιπ Λίσατς: Ντουμπρόβνικ - Κροατική παράδοση (hrvatska tradicija)