recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Σουμάντιγια και Δυτική Σερβία** (σερβικά: ‎
Шумадија и западна Србија, Šumadija i zapadna Srbija) είναι μία από τις πέντε στατιστικές περιοχές της Σερβίας. Είναι στατιστική περιοχή επιπέδου 2 σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Ονοματολογία των Εδαφικών Στατιστικών Μονάδων (NUTS). Ιδρύθηκε το 2010. Η περιοχή έχει συνολικό πληθυσμό 2,031,697 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Σχηματισμός
-----------

Τον Ιούλιο του 2009, το κοινοβούλιο της Σερβίας υιοθέτησε ένα νέο νόμο για την διαίρεση της Σερβίας σε επτά στατιστικές περιφέρειες.  Σύμφωνα με το νόμο, το έδαφος της σημερινής Σουμάντιγια και Δυτικής Σερβίας χωριζόταν σε δύο στατιστικές περιφέρειες - τη Δυτική Περιφέρεια (σερβικά: Zapadni region / Западни регион) και τη Κεντρική Περιοχή (σερβικά: Centralni region / Централни регион). Ωστόσο, τον Μάιο του 2010, ο νόμος τροποποιήθηκε και η Δυτική και Κεντρική περιοχή συγχωνεύτηκαν σε μια ενιαία στατιστική περιοχή, γνωστή ως Σουμάντιγια και Δυτική Σερβία.

Επαρχία
-------

Η στατιστική περιοχή Σουμάντιγια και Δυτική Σερβία αποτελείται από 8 διοικητικές επαρχίες:

| Επαρχίες | Έκταση (σε τ.χλμ.) | Πληθυσμός
(Απογραφή 2011) | Διοικητική
Πρωτεύουσα |
| --- | --- | --- | --- |
| Μάτσβα | 3,264 | 298,931 | Σάμπατς |
| Κολουμπάρα | 2,474 | 174,513 | Βάλιεβο |
| Μοράβιτσα | 3,016 | 212,603 | Τσάτσακ |
| Ζλάτιμπορ | 6,142 | 286,549 | Ούζιτσε |
| Σουμάντιγια | 2,387 | 293,308 | Κραγκούγιεβατς |
| Πομοράβλιε | 2,614 | 214,536 | Γιάγκοντινα |
| Ράσκα | 3,922 | 309,258 | Κράλιεβο |
| Ράσινα | 2,664 | 273,247 | Κρούσεβατς |
| Πηγή: Στατιστική υπηρεσία της Σερβίας |

Πόλεις και κωμοπόλεις
---------------------

Τις μεγαλύτερες πόλεις και κωμοπόλεις της περιοχής είναι:

| Πόλη ή την πόλη | Πληθυσμού
(Απογραφή του 2011) |
| --- | --- |
| Κραγκούγιεβατς | 179,417 |
| Κρούσεβατς | 128,752 |
| Κράλιεβο | 125,488 |
| Σάμπατς | 118,347 |
| Τσάτσακ | 115,337 |
| Νόβι Παζάρ | 100,410 |
| Βάλιεβο | 90,312 |
| Λόζνιτσα | 79,327 |
| Ούζιτσε | 78,040 |
| Γιάγκοντινα | 76,712 |
| Παρατσίν | 54,267 |
| Αραντζέλοβατς | 46,225 |
| Γκόρνγι Μιλάνοβατς | 44,406 |
| Τρστένικ | 42,989 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Uvedeno sedam statističkih regiona». *B92.net*. 8 Ιουλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2016.
2. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Usvojene izmene i dopune Zakona o regionalnom-razvoju (στα σερβικά)
Η **Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Βλοχού** (Ιερά Μονή Βλοχού) είναι ορθόδοξο ελληνικό μοναστήρι, αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου που βρίσκεται 18 χλμ. (οδηγικά, μέσω Καινούργιο) ΒΑ. από το Αγρίνιο στα βόρεια του Άνω Βλοχού στον πρώην δήμο Θεστιέων της Αιτωλοακαρνανίας. Σε αυτό βρίσκεται και η εικόνα της Παναγίας της Ωραιοτάτης.

Το μοναστήρι ιδρύθηκε στα τέλη του 12ου και αρχές του 13ου αιώνα. Έγινε επανίδρυσή του όμως στα μέσα του 16ου αιώνα και ανοικοδόμησή του εκ βάθρων από τον επίσκοπο Βονδίτζης Γαβριήλ. Το 1563 έγινε πατριαρχικό σταυροπήγιο με σιγίλλιο του Πατριάρχη Ιωάσαφ Β΄.

Από το 1834 η μονή διαλύθηκε, όπως και άλλα μοναστήρια με διάταγμα του τότε βασιλιά Όθωνα. Η περιουσία, τα ζώα και άλλα εκποιήθηκαν και καταπατήθηκαν και η μονή εγκαταλείφθηκε και ερημώθηκε. Από τα Ιερά κειμήλια απέμενε ένα Ευαγγέλιο, ένα δισκοπότηρο, μια λειψανοθήκη και η σφραγίδα με την επιγραφή <<ΕΤΟΥΤΗ Η ΒΟΥΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΒΛΟΧΟΥ>>.

Σήμερα η Μονή ξαναλειτουργεί με έναν μοναχό και υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Ο μοναχός Ιερόθεος παρέλαβε το μοναστήρι σχεδόν κατεστραμμένο. Με μόχθο, αγάπη και προσωπική εργασία, ξαναέχτισε τα κελιά που ήταν κατεστραμμένα, έφτιαξε σκεπή στην Ιερά Μονή που ήταν ετοιμόροπη σε πολλά σημεία και έβαζε νερό και γέμισε τον περιβάλλοντα χώρο με δέντρα, όπως έλατα, κερασιές, καστανιές, μηλιές κλπ. Το μοναστήρι τώρα λειτουργεί κανονικά και είναι επισκέψιμο για τον κόσμο, καθημερινά από το πρωί μέχρι τη δύση του ηλίου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σελίδα με υλικό από το μοναστήρι
* Τοποθεσία στον χάρτη
* Φωτογραφίες[*νεκρός σύνδεσμος*]
* agioritikovima.gr[*νεκρός σύνδεσμος*]
* εκκλησακι στους δυο προφητες  ΗΛΙΑ και  ΕΝΩΧ

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ΔΗΜΟΣ ΑΓΡΙΝΙΟΥ». *www.cityofagrinio.gr*. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2019. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Παπαθανασίου, Μανώλης. «Κάστρο Βλοχού». *Καστρολόγος*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Δεκεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2019.
3. ↑  Γεδεών, Μανουήλ (1885). *Πατριαρχικοί Πίνακες: Ειδήσεις ιστορικαί βιογραφικαί περί των Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως: από Ανδρέου του Πρωτοκλήτου μέχρις Ιωακείμ Γ' του από Θεσσαλονίκης, 36-1884*. Κωνσταντινούπολη: Lorenz & Keil. σελ. 514.
4. ↑  «Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Αυγούστου 2019.
**Ο Ρούμπιν Κάρτερ** με το παρατσούκλι **Hurricane** ( 6 Μαΐου 1937 – 20 Απριλίου 2014 ) ήταν ένας Αμερικανός πυγμάχος που πέρασε είκοσι δύο χρόνια στη φυλακή αφού καταδικάστηκε άδικα για φόνο. Καταδικάστηκε από ένα ολόλευκο ένορκο και αργότερα έγινε σύμβολο της φυλετικής αδικίας.

ΖΩΗ
---

 Ρούμπιν Κάρτερ του 2011
Γεννήθηκε ως το τέταρτο από τα επτά παιδιά του Clifton v New Jersey. Το 1961 ξεκίνησε την καριέρα του στην πυγμαχία στα μεσαία βάρη.  ΣΕ Ιούνιος 1966 ήταν μέσα Paterson v Νιου Τζέρσεϊ δύο άνδρες και μία γυναίκα πυροβολήθηκαν. Carter, ο οποίος είχε ήδη μια είσοδο ποινικό μητρώο για πολλές επιθέσεις, ήταν από κατηγορήθηκε για φόνο και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Κατά τη διάρκεια της φυλακής, έγραψε μια αυτοβιογραφία με τίτλο *The Sixteenth Round: From Number 1 Contender to #45472*, η οποία αργότερα κατέληξε στα χέρια του τραγουδιστή και τραγουδοποιού Bob Dylan. Επισκέφτηκε τον Κάρτερ στη φυλακή και λίγο μετά τον Φρ έγραψε το τραγούδι "Hurricane "σε αυτό.  Αν και η υπόθεση Carter's v επανεξετάστηκε το 1976, ο Κάρτερ καταδικάστηκε ξανά σε ισόβια κάθειρξη.  ΠΡΟΣ ΤΗΝ η επόμενη αναθεώρηση έγινε το 1985, όταν αποφυλακίστηκε ο Carter.  Πέθανε από καρκίνο του προστάτη σε ηλικία εβδομήντα έξι ετών Τορόντο.  Στην ταινία *Hurricane in the ring* από το 1999, τον έπαιξε ο Ντένζελ Ουάσινγκτον. 

### εξωτερικοί σύνδεσμοι

Kategorie:Monitoring:Články s identifikátorem WORLDCATID



1. 1 2  «Rubin 'Hurricane' Carter obituary» (στα anglicky). The Guardian. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. 1 2  «Konec příběhu Carter i písně Hurricane». Česká televize.
3. ↑  «Rubin 'Hurricane' Carter dies at 76; boxer wrongly imprisoned 19 years» (στα anglicky). Los Angeles Times. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
4. ↑  «Rubin 'Hurricane' Carter Dead at 76» (στα anglicky). Rolling Stone. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
5. ↑  «Rubin 'Hurricane' Carter Dead: Former Boxer Dies At 76» (στα anglicky). The Huffington Post. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
6. ↑  «Rubin (Hurricane) Carter, Boxer Found Wrongly Convicted, Dies at 76» Check `|url=` value (βοήθεια) (στα anglicky). The New York Times. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link) [*νεκρός σύνδεσμος*]
7. ↑  «Rubin 'Hurricane' Carter, boxer wrongly convicted of murder, dies» (στα anglicky). CNN. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
**Το Στάδιο Μποργκ Ελ Αράμπ** (αραβικά: ستاد برج العرب‎‎), μερικές φορές αναφέρεται ως **Στάδιο του Αιγυπτιακού Στρατού**, είναι στάδιο που τέθηκε σε λειτουργία το 2005 στο θέρετρο Αμρίγια στη Μεσόγειο Θάλασσα, 25 χλμ. δυτικά της Αλεξάνδρειας, στην Αίγυπτο. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο στάδιο στην Αίγυπτο (μετά το Στάδιο Νέας Διοικητικής Πρωτεύουσας) και το τρίτο μεγαλύτερο στην Αφρική (μετά το FNB Stadium στο Γιοχάνεσμπουργκ), με χωρητικότητα 86.000 θεατών. Είναι επίσης το 9ο μεγαλύτερο στάδιο ποδοσφαίρου στον κόσμο. Βρίσκεται στον αυτοκινητόδρομο ερήμου Καΐρου-Αλεξάνδρειας, 10 χλμ. από το Αεροδρόμιο Μποργκ Ελ Αράμπ και 15 χλμ. από το κέντρο της Αλεξάνδρειας. Ένας στίβος τρεξίματος υπάρχει γύρω από το γήπεδο και υπάρχουν τέσσερις προβολείς. Μόνο μία κερκίδα καλύπτεται από σκέπαστρο.

Το στάδιο είναι 145 φεδδάνια (609.000 τ.μ.), περιβάλλεται από φράχτη μήκους 3 χλμ. εσωτερικό οδικό δίκτυο μήκους 6 χλμ. υπάρχει πάρκινγκ χωρητικότητας 5.000 αυτοκινήτων και 200 λεωφορείων και υπάρχουν 136 ηλεκτρονικές είσοδοι.

Ιστορία
-------

### Ιστορικό

 Το στάδιο υπό κατασκευή, περίπου στις 14 Νοεμβρίου 2005.
Το στάδιο αρχικά τέθηκε σε λειτουργία ως μέρος ενός έργου 5 διεθνών προδιαγραφών σταδίων για την αίτηση της Αιγύπτου να φιλοξενήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010. Μετά την αποτυχία της αιγυπτιακής αίτησης για τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, το στάδιο έγινε το γήπεδο της Εθνικής Αιγύπτου, μαζί με το Διεθνές Στάδιο Καΐρου. Παράλληλα με την εθνική ομάδα, η ομάδα Σμούχα Σ.Κ. με έδρα την Αλεξάνδρεια, άρχισε να παίζει τους εντός έδρας αγώνες της στο στάδιο αντί για το Στάδιο της Αλεξάνδρειας από το 2016, ενώ οι Αλ Αχλί, Αλ Ιτιχάντ, Αλ Μασρί και Ζαμάλεκ έπαιξαν επίσης κάποιους εντός έδρας αγώνες τους για διαφορετικούς λόγους.

### Άνοιγμα

Για να χρησιμοποιήσει το νέο στάδιο, η Αίγυπτος επέλεξε το Στάδιο Μποργκ Ελ Αράμπ για να είναι μεταξύ των γηπέδων που θα φιλοξενούσαν το Παγκόσμιο Κύπελλο Κ20 του 2009. Σε μια περιοδεία επιθεώρησης για να ελέγξει την ετοιμότητα της Αιγύπτου, ο Τζακ Βάρνερ, Αντιπρόεδρος της FIFA και επικεφαλής της αντιπροσωπείας επιθεώρησης, είπε, «Είναι ένα φανταστικό στάδιο. Είναι ένα από τα καλύτερα στον κόσμο». Το στάδιο, ωστόσο, φιλοξένησε μόνο έναν αγώνα σε αυτή τη διοργάνωση, που ήταν ο εναρκτήριος αγώνας μεταξύ της Αιγύπτου και του Τρινιντάντ και Τομπάγκο, καθώς και την τελετή έναρξης της διοργάνωσης. Ο πρόεδρος της FIFA, Σεπ Μπλάτερ, εξέφρασε την χαρά του που βρέθηκε στο «φανταστικό» Στάδιο Μποργκ Ελ Αράμπ, καθώς παρακολούθησε τα οπτικά και τα φώτα της τελετής έναρξης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The boys are ready», *Al-Ahram Weekly* (Al Ahram Publishing House) (965), 17 September 2009, ανακτήθηκε στις 6 June 2010
2. ↑  Pugmire, Jerome (25 September 2009), «Blatter kicks Maradona while he's down and says Argentina in 'crisis'», *The Scotsman* (Johnston Press), ανακτήθηκε στις 6 June 2010
3. ↑  "Egypt welcomes the world" FIFA, 2009-9-24.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Details for Borg El Arab Stadium, Borg el Arab». *worldstadia.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2010.
* Φωτογραφίες σταδίων της Αιγύπτου στο cafe.daum.net/stade
Η **Ελληνική Βιομηχανία Όπλων** (ΕΒΟ) υπήρξε ο κύριος κατασκευαστής όπλων στην Ελλάδα. Η δημιουργία της συνδέεται με την επιθυμία των ελληνικών κυβερνήσεων για «πλήρη αυτάρκεια» της Ελλάδας στους τομείς του ατομικού οπλισμού και άλλων όπλων (σε αντίθεση με την εμπειρία του παρελθόντος, όταν οι τοπικοί κατασκευαστές θα μπορούσαν να καλύπτουν μόνο εν μέρει τις ανάγκες των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων).

Ιστορία
-------

Μια πρόταση το 1975 από την μεγάλη ελληνική εταιρεία χημικών, την ΧΡΩΠΕΙ του Πειραιά, για την επιλογή των δικών της ανεπτυγμένων τυφεκίων και υποπολυβόλων, απορρίφθηκε μετά από δοκιμές οι οποίες απέδειξαν ότι τα όπλα της δεν ήταν στα επιθυμητά πρότυπα. Αντίστοιχα, το ελληνικό κράτος δεν υποστήριξε την ΠΥΡΚΑΛ, η οποία είχε ήδη παραγάγει το τουφέκι FN FAL με άδεια από την FN Herstal. Στη συνέχεια το ίδιο το κράτος ίδρυσε στο Αίγιο το 1976 την ΕΒΟ, μετά από μια συμφωνία για την παραγωγή αρχικά με άδεια της Heckler & Koch μοντέλων της που εγκρίθηκαν από τον ελληνικό στρατό, αλλά και με σκοπό να σχεδιάσει τα δικά της όπλα. Κατά τη διάρκεια της τελετής ίδρυσής της, ένα ελληνικό πιστόλι του 1820 (που χρησιμοποιήθηκε στην Ελληνική Επανάσταση) τοποθετήθηκε μαζί με το θεμέλιο λίθο για να συμβολίζει τη συνέχιση παραγωγής όπλων σε βιομηχανικό επίπεδο στην Ελλάδα.

Από τότε, η εταιρεία έχει αναπτυχθεί από σημαντικά με εξαγορές και απορροφήσεις άλλων εταιριών, και έχει παραγάγει σε διάφορα εργοστάσια εκατοντάδες χιλιάδες τουφέκια (στρατιωτικής και μη στρατιωτικής χρήσης) και πολυβόλα, καθώς και πιστόλια, όλμους, πυρομαχικά και εκρηκτικά, εκτοξευτήρες ρουκετών, νάρκες, χειροβομβίδες, αντιαεροπορικά όπλα, διάφορους τύπους βομβών, κανόνια, εξοπλισμό νυχτερινής όρασης, μεταλλικά μέρη αεροσκαφών, καθώς και εξειδικευμένα μηχανήματα, εργαλεία, στολές, αλεξίσφαιρα γιλέκα και ενισχυμένα συνθετικά/πλαστικά. Πολλά από τα παραπάνω είναι ανάπτυξης της ίδιας ΕΒΟ (περιλαμβανομένων του αντιαεροπορικού συστήματος Artemis 30 του αντιαρματικού εκτοξευτή Aris IV , τυφέκιο Κυφεύς, rifle Fairfox 2000, του όλμου E44-E 81 mm – ραβδωτό και κυνηγετικό όπλο πλαγιόκαννο και super boze caliper 12,16 του σχεδιαστή Αθανασίου Καλλιγέρη Athan Calligeris, Ph.D. Η εταιρεία υπήρξε επίσης ένας μεγάλος και γνωστή εξαγωγέας όπλων. Ωστόσο, η οικονομική της κατάσταση ήταν ασταθής σχεδόν από τα αρχικά της βήματα. Το 2004, συγχωνεύθηκε με την ΠΥΡΚΑΛ, σχηματίζοντας την ΕΑΣ, σε μια προσπάθεια της ελληνικής πολιτείας για τον καλύτερο έλεγχο και τη διαχείριση αυτού του τομέα της αμυντικής βιομηχανίας της χώρας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  EBO

Επιπλέον αναφορές
-----------------

* *Jane's Infantry Weapons* (e.g. 2001-2002 ed.)
* ISBN 978-960-93-4452-4 (eBook)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* EAS - Information about EBO
* EBO (in Greek)
* EAS (in Greek)
Τοποθεσία της χερσονήσου Σαντόνγκ
Η **Χερσόνησος Σαντόνγκ** είναι χερσόνησος στην επαρχία Σαντόνγκ της ανατολικής Κίνας, μεταξύ της θάλασσας Μποχάι προς τα βόρεια και της Κίτρινης Θάλασσας στα νότια.

Γεωγραφία
---------

Τα ύδατα που συνορεύουν με την χερσόνησο είναι ο κόλπος Λαϊτσόου προς τα βορειοδυτικά, ο οποίος ανοίγεται στην θάλασσα Μποχάι προς τα βόρεια, η οποία με τη σειρά της περνά μέσα από το στενό Μποχάι προς τα βορειοανατολικά στην Κίτρινη Θάλασσα στα ανατολικά και νότια. 

Το έδαφος της χερσονήσου αποτελείται από τις τρεις πόλεις νομαρχιακού επιπέδου της επαρχίας Σαντόνγκ: Τσινγκτάο στα νοτιοδυτικά, Γιαντάι στο κέντρο και στο βορρά και Ουεϊχάι στο ανατολικό άκρο.

Ιστορία
-------

Οι παραχωρήσεις του κόλπου Κιαουτσόου ήταν μια παραχώρηση προς τη Γερμανική Αυτοκρατορία από το 1898 έως το 1914, στην περιοχή γύρω από το κόλπο Κιαουτσόου, όπου το χωριό του Τσινγκντάο (Τσινγκτάο) εξελίχθηκε σε σημαντικό λιμάνι. Ως συνέπεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Γερμανία έχασε το Τσινγκτάο και τη σφαίρα επιρροής της στο Σαντόνγκ. Η Συνθήκη των Βερσαλλιών μετέφερε τις γερμανικές παραχωρήσεις στο Σαντόνγκ στην Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας και δεν επεστράφησαν στη Κίνα. Ως αποτέλεσμα υπήρξε λαϊκή δυσαρέσκεια, οδηγώντας στο κίνημα της 4ης Μαΐου. Το Σαντόνγκ επεστράφη στη Κίνα το 1922, μετά από διαμεσολάβηση των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τη διάρκεια της Ναυτικής Διάσκεψης της Ουάσινγκτον. Το Ουεϊχάι ακολούθησε το 1930 αλλά η Ιαπωνία διατήρησε την οικονομική επιρροή στην περιοχή.

Δείτε επίσης
------------

* Γεωγραφία της Κίνας

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Shandong». *ChinaCulture.org*. Ministry of Culture. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Φεβρουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2014.
Το **Εθνικό Πάρκο Ηφαιστείων της Χαβάης** είναι εθνικό πάρκο που βρίσκεται στην πολιτεία της Χαβάης στις ΗΠΑ, στο νησί της Χαβάης. Το πάρκο περιλαμβάνει δυο ενεργά ηφαίστεια: το Κιλαουέα, ένα από τα πιο ενεργά ηφαίστεια στον κόσμο, και το Μάουνα Λόα που είναι το μεγαλύτερο σε μέγεθος ηφαίστειο στον κόσμο. Το πάρκο προσφέρει στους επιστήμονες μια πρώτη εικόνα για την ανάπτυξη των νησιών στην Χαβάη και πρόσβαση για την διεξαγωγή έρευνας πάνω στην ηφαιστειολογία. Για τους επισκέπτες, το πάρκο προσφέρει ηφαιστειακά τοπία, σπάνια χλωρίδα και πανίδα αλλά και μοναδική θέα στον παραδοσιακό πολιτισμό της Χαβάης ο οποίος συνδέεται με αυτά τα τοπία.

Ιδρύθηκε την 1η Αυγούστου 1916 ως Εθνικό Πάρκο της Χαβάης, το οποίο αργότερα χωρίστηκε στο Εθνικό Πάρκο Ηφαιστείων και στο Εθνικό Πάρκο Χαλεάκαλα. Αναγνωρίζοντας τις εξαιρετικές φυσικές ομορφιές, το Εθνικό Πάρκο Ηφαιστείων της Χαβάης μπήκε το 1987 στην λίστα με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Το 2012 το πάρκο απεικονίστηκε στην 14η θέση στην σειρά βιβλίων *America the Beautiful Quarters*.

Στις 11 Μαΐου 2018, το πάρκο έκλεισε για το κοινό στην κορυφή του ηφαιστείου Κιλαουέα, λόγω εκρήξεων τέφρας, ζημιών στο οδικό δίκτυο και σεισμών. Τμήματα του πάρκου άνοιξαν ξανά για το κοινό στις 22 Σεπτεμβρίου 2018. Από το 2020, το μεγαλύτερο μέρος του πάρκου είναι ανοιχτό. Ωστόσο ορισμένα τμήματα του δρόμου και των μονοπατιών, καθώς και το παρατηρητήριο του ηφαιστείου, παραμένουν ακόμα κλειστά για τους επισκέπτες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Hawaiʻi Volcanoes National Park». *Σύστημα Πληροφοριών Γεωγραφικών Ονομάτων*. Γεωλογική Έρευνα των Ηνωμένων Πολιτειών.
* Volcano Gallery: Hawaii Volcanoes National Park - Local Info Photo Gallery, Volcano Live Cam, Eruption Update and General Park Information.


1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 29253. Ανακτήθηκε στις 6  Αυγούστου 2018.
2. ↑  *World Database on Protected Areas*. Ανακτήθηκε στις 12  Ιουλίου 2017.
3. 1 2  «World Heritage List». (Αγγλικά) Εκπαιδευτική Επιστημονική και Πολιτιστική Οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21  Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 5  Αυγούστου 2019.
4. ↑  www.smithsonianmag.com/smart-news/hawaii-volcanoes-national-park-is-growing-by-16000-acres-180980503/.
Συντεταγμένες: 3°3′4.7″N 36°30′13.2″E﻿ / ﻿3.051306°N 36.503667°E﻿ / 3.051306; 36.503667

Τα **Εθνικά Πάρκα Λίμνης Τουρκάνα** (αγγλικά: *Lake Turkana National Parks*) είναι μια ομάδα από τρία πάρκα τα οποία βρίσκονται στην Κένυα. Χαρακτηρίστηκαν Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1997 και επεκτάθηκαν το 2001. Οι λόγοι της σημαντικότητας των πάρκων, που οδήγησαν στην ένταξή τους στον κατάλογο της UNESCO, είναι το γεγονός ότι αποτελούν σημείο στάσης των αποδημιτικών 
πτηνών, καθώς και τόπο όπου υπάρχουν Κροκόδειλοι του Νείλου, Ιπποπόταμοι και φίδια. Επίσης στην περιοχή Koobi Fora της Λίμνης Τουρκάνα υπάρχουν απολίθωματα που είναι μοναδικά στον κόσμο.

Τα Εθνικά Πάρκα της Λίμνης Τουρκάνα αποτελούνται από το Εθνικό Πάρκο Σιμπιλόι και τα δύο νησιά της Λίμνης Τουρκάνα.

Δείτε επίσης
------------

* Εθνικό Πάρκο Όρους Κένυα
* Ο κατάλογος με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO

Παραπομπές
----------

1. ↑  whc.unesco.org/en/list/801.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Lake Turkana στο Wikimedia Commons
* Τα Εθνικά Πάρκα Λίμνης Τουρκάνα - UNESCO World Heritage Centre
* Η επίσημη ιστοσελίδα των Εθνικών Πάρκων της Λίμνης Τουρκάνα
* Τα Εθνικά Πάρκα Λίμνης Τουρκάνα στο wcmc.org.uk
* Τα Εθνικά Πάρκα Λίμνης Τουρκάνα στο worldheritagesite.org
Ο **Μανουέλ Κίντας ντε Αλμέιντα** (*Manuel Quintas de Almeida*) ήταν στρατιωτικός του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε. Ηγήθηκε πραξικοπήματος το 1995 και κυβέρνησε για λιγότερο από μία εβδομάδα στη νησιωτική χώρα, μέχρι την παράδοση της εξουσίας πάλι σε πολιτικούς, βάσει συμφωνίας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στα 1957 και στη δεκαετία του ' 70 έγινε μέλος της νεολαίας του Κινήματος για την Απελευθέρωση του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε (MLSTP). Ακολούθησε στρατιωτική καριέρα στην *Escola Comandante Benedito* στη Λουάντα της Αγκόλας το 1978. Στη συνέχεια έγινε μέλος της φρουράς του Προέδρου Μανουέλ Πίντο ντα Κόστα. 

Ως αξιωματικός του στρατού κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα, στις 15 Αυγούστου του 1995. Ο Πρόεδρος Μιγκέλ Τροβοάντα ανατράπηκε, ωστόσο έπειτα από διαπραγματεύσεις, ο ντε Αλμέιντα συμφώνησε να παραδώσει την εξουσία, στις 21 Αυγούστου του ιδίου έτους.

Απεβίωσε από άγνωστους λόγους υγείας, στις 26 Δεκεμβρίου του 2006 στην Πορτογαλία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Morreu Manuel Quintas de Almeida" Αρχειοθετήθηκε 2007-03-15 στο Wayback Machine. Jornal de São Tomé e Príncipe, 28 Δεκεμβρίου 2006.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Manuel Quintas de Almeida  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Τρίζενμπεργκ** (γερμανικά: Triesenberg) είναι δήμος στο Λιχτενστάιν με πληθυσμό 2.618 κατοίκων. Έχει έκταση 30 τ.χλμ. και αποτελεί το μεγαλύτερο δήμο στο Λιχτενστάιν. Το κέντρο του δήμου βρίσκεται σε υψόμετρο 884 – 1.000 μέτρων.

Ιστορία
-------

Το Τρίζενμπεργκ φημίζεται για την ιδιαίτερη διάλεκτο, που χρονολογείται από την επιρροή των μεταναστών Βάλζερ κατά το Μεσαίωνα, οι οποίοι άρχισαν να φτάνουν στην περιοχή από το 14ο αιώνα. Αυτή η διάλεκτος προωθείται ενεργά από το δήμο. Η ύπαρξη αυτής της διαλέκτου είναι μια απόδειξη της αξιοσημείωτης γλωσσικής πολυμορφίας στο μικρό Πριγκιπάτο, επειδή ομιλείται παράλληλα με τα επίσημα γερμανικά και την αλεμαννική διάλεκτο που ομιλείται ευρέως στη χώρα.

Γεωγραφία
---------

Ο δήμος περιλαμβάνει 8 χωριά: Γκαφλάι, Μάλμπουν, Μασέσα, Ρότενμποντεν, Ζίλουμ, Ζτιγκ, Ζύκα και Βάνγκερμπεργκ. Το Μάλμπουν διαθέτει το μόνο χιονοδρομικό θέρετρο στη χώρα, κοντά στα Αυστριακά σύνορα.

Αξιοσημείωτα άτομα
------------------

* Γκούσταφ Ζέντλερ (1883, Τρίζενμπεργκ – 1961, Βαντούζ), πολιτικός και πρώην Πρωθυπουργός του Λιχτενστάιν
* Μάρκο Ζέντλερ (1964, Τρίζενμπεργκ) συνθέτης, σπούδασε μουσική στο ωδείο του Φέλντκιρχ στην Αυστρία.

Γκαλερί
-------

* Η Ενοριακή Εκκλησία του Αγίου ΙωσήφΗ Ενοριακή Εκκλησία του Αγίου Ιωσήφ
* Το χωριό ΜάλμπουνΤο χωριό Μάλμπουν

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.llv.li/files/as/bevolkerungsstatistik-30-juni-2019-tabellen.xls.
2. ↑  P. Christiaan Klieger, *The Microstates of Europe: Designer Nations in a Post-Modern World* (2014), p. 41

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
Ο **απλός ναός** είναι η αρχαιότερη και απλούστερη αρχιτεκτονική μορφή αρχαίου Ελληνικού ναού. Είναι εξέλιξη της αρχιτεκτονικής δομής του *μεγάρου* και αποτελείται από ένα ορθογώνιο κτίσμα που περιέχει δύο χώρους: τον εσωτερικό κλειστό σηκό και τον πρόναο, ο οποίος είναι η επιστεγασμένη προέκταση των πλαϊνών τοίχων, τις λεγόμενες παραστάδες. Όταν το αέτωμα στηρίζεται μόνο στις παραστάδες, ο ναός λέγεται *άστυλος*, ενώ όταν υπάρχουν και δύο κίονες ο ναός λέγεται *πρόστυλος*.

Σημαντικός εκπρόσωπος απλού ναού είναι το Θησαυροφυλάκιο στους Δελφούς.

Δείτε επίσης
------------

* Διπλός ναός
* Αρχαίος ελληνικός ναός (αρχιτεκτονική)

Βιβλιογραφία
------------

* Gottfried Gruben: *Die Tempel der Griechen*. Hirmer, München 2001 (5. Aufl.), ISBN 3-7774-8460-1
* Heiner Knell: *Architektur der Griechen: Grundzüge*. Wiss. Buchges. Darmstadt 1988, ISBN 3-534-80028-1
* Wolfgang Müller-Wiener, *Griechisches Bauwesen in der Antike*. C.H.Beck, München 1988, ISBN 3-406-32993-4
Συντεταγμένες: 26°25′S 31°45′E﻿ / ﻿26.417°S 31.750°E﻿ / -26.417; 31.750

Το **Λουμπόμπο** (*Lubombo*) είναι μια από τις 4 συνοικίες της Σουαζιλάνδης. Πρωτεύουσα είναι το Σιτέκι.

Γεωγραφία
---------

Το Λουμπόμπο είναι η μεγαλύτερη σε έκταση, αλλά μικρότερη σε πληθυσμό συνοικία της Σουαζιλάνδης. Συνορεύει με όλες τις άλλες συνοικίες: με το Χνόχο στα βορειοδυτικά, με το Μανζίνι στα κεντρο-δυτικά, με το Σισελουένι στα νοτιοδυτικά, με τη Μοζαμβίκη στα ανατολικά και με τη Νότια Αφρική στα βόρεια και νοτιοανατολικά. Είναι η μόνη συνοικία της Σουαζιλάνδης που συνορεύει με τη Μοζαμβίκη.

Γεωγραφικά, σχεδόν όλη η συνοικία επιβάλλεται από τα όρη Λουμπόμπο.

### Τοποθεσία

Το Χνόχο βρίσκεται βορειοανατολικά κεντρο-ανατολικάτης Σουαζιλάνδης.

Πληθυσμός
---------

Το Λουμπόμπο είναι η μικρότερη σε πληθυσμό συνοικία της Σουαζιλάνδης. Έχει πληθυσμό, σύμφωνα με την απογραφή του 1997, 202.000 κατοίκους.

Tinkhundla
----------

Το Λουμπόμπο διαιρείται σε 11 tinkhundla:

* Ντβοκοντβουένι
* Λάνε
* Λομαχάσα
* Λουμπούλι
* Λογκονγκολουένι
* Βορειο Ματσαντζένι
* Μλούμε
* Μφολοντζένι
* Νκιλόνγκο
* Σιφοφανένι
* Σιτομπέλα

Ονομασία
--------

Το Λουμπόμπο ονομάστηκε έτσι από την νοτιοαφρικανική οροσειρά Λουμπόμπο, η οποία το περιβάλλει και ένα μέρος της βρίσκεται σε αυτό.

Δείτε επίσης
------------

* Συνοικίες της Σουαζιλάνδης

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* SUDOC: 105956589

 |

 |
Ο **Ααρών** ήταν βουλγαρικής καταγωγής βυζαντινός αξιωματούχος, που έδρασε ως κυβερνήτης πολλών ανατολικών επαρχιών και στρατηγός του Βυζαντίου.

Καταγωγή
--------

Ήταν ο γενάρχης της βυζαντινής οικογένειας των Ααρωνίων, πατέρας του ήταν ο Βούλγαρος αυτοκράτορας Ιβάν Βλαντισλάβ. Ο τελευταίος τσάρος του πρώτου βουλγαρικού Βασιλείου και μητέρα του η τσαρίτσα Μαρία, αδέλφια του ήταν οι Πρεσιάνος, Αλουσιάνος, και ο Τραϊανός.

Βιογραφία
---------

Μετά τον θάνατο του πατέρα του στην πολιορκία του Δυρραχίου το 1018 και την κατάρρευση του βουλγαρικού βασιλείου με την οικογένεια του βρήκαν καταφύγιο στην Κωνσταντινούπολη. Τότε έλαβε και το αξίωμα του πατρικίου. 

Αργότερα ανέβηκε στην στρατιωτική κλίμακα και υπηρέτησε σαν διοικητής αρκετών συνοριακών περιοχών της αυτοκρατορίας. Από τις αναφορές στους ιστορικούς (πρωτίστως τον Σκυλίτζη) και τα μολυβδόβουλλά του, φέρεται ως «πατρίκιος ανθύπατος βέστης και κατεπάνω Βασπουρακάν», «μάγιστρος και δουξ Ανίου και Ιβηρίας», «δουξ Μεσοποταμίας», και ύστερα «πρόεδρος» και «πρωτοπρόεδρος».

Την περίοδο της θητείας του στην Βαασπρακανία, και το 1048 αντιμετώπισε εκστρατεία των Τουρκομάνων με την βοήθεια του Κατακαλών Κεκαυμένου όπου σε μάχη νίκησαν και σκοτώθηκε και ο αρχηγός των Τουρκομάνων. Το ίδιος έτος αντιμετώπισαν μαζί με τον Κεκαυμένο, δούκα της Ιβηρίας, εισβολή από τον Ιμπραήμ Ινάλ αλλά λόγω περιορισμένων δυνάμεων που είχαν, οχυρώθηκαν στα φρούρια της περιοχής μαζί με τον τοπικό πληθυσμό. Μετά την άλωση της Άρτζε από τους Τουρκομάνους, οι Κεκαυμένος, Ααρών και ο Λιπαρίτης, που είχε έρθει για ενίσχυση, τους αντιμετώπισαν στη Μάχη του Καπετρού (en), η έκβαση της μάχης ήταν αμφίρροπη.

Κατά την θητεία του στην Έδεσσα δεν υπήρξαν τουρκομάνικες εισβολές και λίγα είναι γνωστά.

Οικογένεια
----------

Ήταν παντρεμένος με άγνωστη γυναίκα και μαζί της είχε αποκτήσει τον Θεόδωρο

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kazhdan, Alexander, επιμ. (1991). *The Oxford Dictionary of Byzantium*. Oxford University Press. σελ. 1. ISBN 978-0-19-504652-6.
2. ↑  «Aaron, brother of Alousianos». *Prosopography of the Byzantine World* (στα Αγγλικά). [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Μπέττας , σελ. 53
4. ↑  Μπέττας , σελ. 54
5. ↑  Μπέττας , σελ. 55
6. ↑  Μπέττας , σελ. 66

Πηγές
-----

* Μπέττας Δημήτριος, Πτυχές των Βυζαντινο-Σελτζουκικών σχέσεων στο δεύτερο μισό του 11ου αιώνα, Θεσσαλονίκη 2015
Συντεταγμένες: 12°03′N 61°38′W﻿ / ﻿12.050°N 61.633°W﻿ / 12.050; -61.633

Το **Χόχο** (*Hhohho*) είναι μια από τις 4 επαρχίες του Εσουατίνι. Πρωτεύουσα είναι η Μπαμπάνε.

Γεωγραφία
---------

Το Χόχο είναι η μικρότερη σε έκταση, αλλά η μεγαλύτερη σε πληθυσμό συνοικία του Εσουατίνι. Συνορεύει με τις συνοικίες Μανζίνι στα νότια και τα νοτιοανατολικά και Λουμπόμπο στα βορειοανατολικά και με τη Νότια Αφρική.

### Τοποθεσία

Το Χόχο βρίσκεται βορειοδυτικά του Εσουατίνι.

Πληθυσμός
---------

Το Χόχο είναι η μικρότερη σε έκταση, αλλά η μεγαλύτερη σε πληθυσμό συνοικία του Εσουατίνι. Έχει πληθυσμό, σύμφωνα με την απογραφή του 1997, 270.000 κατοίκους.

Tinkhundla
----------

Το Χνόχο διαιρείται σε 14 tinkhundla:

* Χουκουίνι
* Λομπάμπα
* Μαντλανγκεμπίσι
* Μαπαλαλένι
* Μαγιουάνε
* Ανατολικό Μπαμπάνε
* Δυτικό Μπαμπάνε
* Μχλανγκατάνε
* Μοτζάνε
* Ντζινγκένι
* Νχάμπα
* Ντφοντζένι
* Πιγκς Πηκ
* Τιμπισίνι

Δείτε επίσης
------------

* Επαρχίες του Εσουατίνι
Το **Πρόγραμμα Υποστήριξης Ναυτικών Ανατολικής Αφρικής** (**East African Seafarers’ Assistance Programme** - *SAP*) είναι ένας ανεξάρτητος οργανισμός για τη βοήθεια των ναυτικών, και ένα σώμα επιτήρησης και ελέγχου κατά της πειρατείας. Ο οργανισμός ιδρύθηκε το 1996 για να βοηθήσει αιχμάλωτους (ή και άλλους) ναυτικούς, εντοπίζοντας και καταγράφοντας κρούσματα πειρατείας, κυρίως στον Ινδικό Ωκεανό, στα ανοικτά των ακτών της Σομαλίας και της Κένυας όπου η πειρατεία αποτελεί μεγάλο πρόβλημα. Τωρινός διευθυντής του SAP είναι ο Άντριου Μουανγκούρα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* SEAFARERS ASSISTANCE PROGRAMME Αρχειοθετήθηκε 2008-12-05 στο Wayback Machine.

Δείτε επίσης
------------

* Διεθνές Γραφείο Ναυσιπλοΐας


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα East African Seafarers' Assistance Programme  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το Έιν Αβντάτ στην κοιλάδα Ζιν του Νεγκέβ
Με κόκκινο εμφανίζεται η νότια επαρχία του Ισραήλ, η οποία περιλαμβάνει το Νεγκέβ.
Το **Νεγκέβ** (εβραϊκά: הַנֶּגֶב‬, τιβεριανή εκφορά: *han-Néḡeḇ*; αραβικά: النقب‎‎ αν-Νακάμπ) είναι έρημη και ημιέρημη περιοχή στο νότιο Ισραήλ. Η μεγαλύτερη πόλη και το διοικητικό κέντρο του νότιου Ισραήλ είναι η Μπερ Σεβά (με πληθυσμό 209.687 κατοίκων), στο βόρειο Νεγκέβ. Το νότιο άκρο του Νεγκέβ βρίσκεται στον κόλπο της Άκαμπα και το θέρετρο Εϊλάτ. Περιέχει αρκετές αναπτυξιακές πόλεις, συμπεριλαμβανομένης της Ντιμόνα, του Αράντ και του Μιτσπέ Ραμόν. Στην πόλη βρίσκεται ένας μικρός αριθμός πόλεων Βεδουίνων όπως το Ραχάτ, το Τελ ασ-Σαμπί και το Λακιάχ. Υπάρχουν διάφορα κιμπουτσίμ στο Νεγκέβ, συμπεριλαμβανομένων του Ρεβιβίμ και του Σντε Μποκέρ. Στο Σντε Μποκέρ αποσύρθηκε ο Νταβίντ Μπεν-Γκουριόν, ο πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ, αφού αποσύρθηκε από την πολιτική.

Η έρημος του Νεγκέβ είναι η έδρα του Πανεπιστήμιο του Νεγκέβ Μπεν-Γκουριόν. Περιλαμβάνει διάφορα τμήματα, όπως τα Ινστιτούτα Γιάκομπ Μπλάουσταϊν για την Έρευνα της Ερήμου και τη Διεθνή Σχολή Άλμπερτ Κατς για τις Μελέτες της Ερήμου, τα οποία βρίσκονται στην πανεπιστημιούπολη Μιντρεσέτ Μπεν-Γκουριόν κοντά στο Σντε Μποκέρ. 

Παρόλο που ιστορικά ήταν ξεχωριστή περιοχή, το Νεγκέβ προστέθηκε στην προτεινόμενη περιοχή της Παλαιστίνης υπό Βρετανική εντολή, μεγάλο τμήμα της οποίας αποτελεί σήμερα το Ισραήλ. Η ένταξη του Νεγκέβ στη βρετανική Παλαιστίνη έγινε από τον βρετανό αντιπρόσωπο Στ. Τζον Φίλμπι, στο "όνομα της Υπεριορδανίας".

Τον Οκτώβριο του 2012, ο παγκόσμιος εκδότης ταξιδιωτικών οδηγών Lonely Planet κατέταξε το Νεγκέβ δεύτερο στη λίστα των δέκα καλύτερων περιφερειακών ταξιδιωτικών προορισμών για το 2013, σημειώνοντας την τρέχουσα μεταμόρφωση της μέσω της ανάπτυξης.

Το κλίμα της περιοχής είναι ξερό στο μεγαλύτερο μέρος της, ενώ είναι ημίξηρο στην Μπερ Σεβά και στα βορειότερα τμήματα του Νεγκέβ. Οι βροχοπτώσεις είναι λίγες στα βόρεια και σπάνιες στα νότια. 

Το 2010 ο πληθυσμός του Νεγκέβ ήταν 630.000 άτομα, αν και καταλαμβάνει μια έκταση που ξεπερνά τα 13.000 τ.χλμ. (πάνω από τη μισή έκταση του Ισραήλ). Περίπου 470.000 από αυτούς είναι Εβραίοι, ενώ 160.000 είναι Βεδουίνοι. Ωστόσο η περιοχή καταγράφει γρήγορη πληθυσμιακή ανάπτυξη και αναμένεται να φτάσει τους 1,2 εκατομμύρια κατοίκους μέχρι το 2025.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Gattegno, Ilan (26 Οκτωβρίου 2012). «Negev named among top ten travel destinations for 2013». Israel Hayom. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2012.
2. ↑  «Best in Travel 2013 – Top 10 regions». Lonely Planet. Οκτωβρίου 23, 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις Μαρτίου 9, 2013. Ανακτήθηκε στις Απριλίου 2, 2013.
3. ↑  «A Bedouin welcome – Israel Travel, Ynetnews». Ynetnews.com. 20 Ιουνίου 1995. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2011.
Η **Νουαντίμπου** (αραβικά: نواذيبو), το πρώην **Πορτ-Ετιέν** (γαλλικά: Port-Étienne) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στη Μαυριτανία και λειτουργεί ως σημαντικό εμπορικό κέντρο. Η ίδια η πόλη έχει περίπου 118.000 κατοίκους που επεκτείνονται σε πάνω από 140.000 στην ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή. Βρίσκεται σε μια χερσόνησο ή ακρωτήρι μήκους 65 χιλιομέτρων που ονομάζεται Ρας Νουαντίμπου (βερβερικά: Ighef Nwadibu), Καπ Μπλανκ (ισπανικά: Cap Blanc) ή Κάβο Μπλάνκο (ισπανικά: Cabo Blanco), της οποίας η δυτική πλευρά έχει τη μαροκινή πόλη Λα Γκουέρα. Κατά συνέπεια, η Νουαντίμπου βρίσκεται μόλις μερικά χιλιόμετρα από τα σύνορα μεταξύ Μαυριτανίας και Μαρόκου. Ο σημερινός της δήμαρχος είναι ο Ελγάσσεμ Ουλντ Μπελλάλι, ο οποίος τοποθετήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2018.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Installation du maire de la commune de Nouadhibou, Agence Mauritanienne d'Information, 15 October 2018

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Nouadhibou στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 159937697
* LCCN: n86009017
* GND: 4406031-2
* NKC: ge397251

 |

 |
Θέα μεταξύ του πάνω μέρους του περάσματος και του χωριού Γκρις αμ Μπρέννερ
Το Πέρασμα Μπρέννερ διασχίζει αυτοκινητόδρομος τεσσάρων λωρίδων κυκλοφορίας, από τις σημαντικότερες διαδρομές διελεύσεως μεταξύ Βορείου και Νοτίου Ευρώπης.
Το **Πέρασμα Μπρέννερ** (γερμανικά: Brennerpass, ιταλικά: Passo del Brennero) είναι ορεινό πέρασμα μέσω των Άλπεων που αποτελεί το σύνορο μεταξύ Ιταλίας και Αυστρίας. Είναι ένα από τα κύρια περάσματα της οροσειράς των Ανατολικών Άλπεων και έχει το χαμηλότερο υψόμετρο μεταξύ των αλπικών περασμάτων της περιοχής.

Τα βοοειδή γαλακτοπαραγωγής βόσκουν σε αλπικά βοσκοτόπια καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού σε κοιλάδες κάτω από το πέρασμα και στα βουνά από πάνω του. Σε χαμηλότερα υψόμετρα, οι αγρότες υλοτομούν πεύκα, φυτεύουν καλλιέργειες και μαζεύουν σανό για χειμερινή χορτονομή. Πολλά από τα ψηλά βοσκοτόπια βρίσκονται σε υψόμετρο πάνω από 1.500 μέτρα. Ένας μικρός αριθμός στέκεται ψηλά στα βουνά στα περίπου 2.000 μέτρα.

Το κεντρικό τμήμα του Περάσματος Μπρέννερ καλύπτει έναν αυτοκινητόδρομο τεσσάρων λωρίδων και σιδηροδρομικές γραμμές που συνδέουν το Μπότσεν/Μπολτσάνο στα νότια και το Ίνσμπρουκ στα βόρεια. Στο χωριό Μπρέννερ βρίσκονται εκπτωτικό εμπορικό κέντρο (σούπερ μάρκετ και καταστήματα), οπωροπωλεία, εστιατόρια, καφετέριες, ξενοδοχεία και ένα βενζινάδικο. Έχει πληθυσμό 400 έως 600 κατοίκους (από το 2011).
Το **MV Powerful** είναι ένα φορτηγό πλοίο της Ελληνικής Excel Maritime Carriers Ltd. που χρησιμοποιεί Δανική σημαία. Δέχθηκε επίθεση από Σομαλούς πειρατές που επιχείρησαν να το καταλάβουν με τη χρήση τυφεκίων εφόδου στις 11 Νοεμβρίου του 2008 στον Κόλπο του Άντεν της Αραβικής Θάλασσας, στο Κέρας της Αφρικής. Η επίθεση των πειρατών ανατράπηκε από την επέμβαση των πεζοναυτών της Αγγλικής φρεγάτας, HMS Cumberland, και του πληρώματος μιας Ρωσικής φρεγάτας (κλάση Νεουστρασίμι).

Η κατασκευή του τελείωσε στην Κίνα το 1994. Το πλοίο αποκτήθηκε από την εταιρεία στις 13 Απριλίου 2005.

Το περιστατικό συνέβη 60 ναυτικά μίλια νότια της ακτής της Υεμένης, στον Κόλπο του Άντεν. Η συμπλοκή έγινε στα «πλαίσια» της Επιχείρησης Διηνεκούς Ειρήνης – Κέρας της Αφρικής και χαρακτηρίστηκε από τους Times ως « η πρώτη φορά που το Βασιλικό Ναυτικό ενεπλάκη σε μια αποφασιστική ανταλλαγή πυρών σε διεθνή ύδατα».

Δείτε επίσης
------------

* Σομαλική πειρατεία

Σημειώσεις
----------

1. ↑  «Ship escapes pirate attack off Somalia, Russia says». cnn.com. November 20, 2008.. Ανακτήθηκε στις 2008-11-21.
2. 1 2  Allen, Joe (April 13, 2005). «Excel Maritime Takes Delivery of MV Powerful». excelmaritime.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2006-03-06.. Ανακτήθηκε στις 2008-11-21.
3. ↑  Crilly, Rob (12 Νοεμβρίου 2008). «Royal Navy in firefight with Somali pirates». *The Times of London*. Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2008.  Unknown parameter `|coauthors=` ignored (`|author=` suggested) (βοήθεια)

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα MV Powerful  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Das Stahltier** (γερμ. *Το ατσάλινο θηρίο/ζώο*) είναι έργο του γερμανικού κινηματογράφου του 1934. Γυρίστηκε με πρωτοβουλία των Γερμανικών Κρατικών Σιδηροδρόμων για την επέτειο των 100 χρόνων του πρώτου γερμανικού σιδηρόδρομου.

Ιστορικό
--------

Η ταινία πρωτοπαρουσιάστηκε το 1935 σε μικρό κοινό. Απαγορεύτηκε από τους Ναζί και έκτοτε χρησιμοποιήθηκε μόνο για εκπαιδευτικούς σκοπούς. Θεωρήθηκε ότι χάθηκε, αλλά χάρη σε μια κόπια που ανήκε στην συλλογή της Ρίφενσταλ ανακαλύφθηκε ξανά και διασώθηκε. Το 1954 οι Γερμανικοί Ομοσπονδιακοί Σιδηρόδρομοι παράγγειλαν μια περιληπτική επανέκδοση που προβλήθηκε δημοσίως. Το 1985 αποκαταστάθηκε η αρχική ταινία και προβλήθηκε στην τηλεόραση. Το 2007 κυκλοφόρησε σε DVD.

Πλοκή
-----

Ο φοιτητής μηχανικός Κλάασεν πάει στους κρατικούς σιδηρόδρομους για να κάνει πρακτική εξάσκηση. Επειδή είναι άνθρωπος των γραμμάτων, οι εργάτες τον αποφεύγουν. Σιγά σιγά όμως θα κερδίσει την εμπιστοσύνη τους, και θα του δείξουν τα μυστικά της δουλειάς τους, ενώ ο Κλάασεν θα τους διηγηθεί την εξέλιξη της ατμομηχανής και των επιτευγμάτων της επιστήμης.

Αποτίμηση
---------

Η ταινία είναι της εποχής της ανόδου των Ναζί στην εξουσία. Αν και ακούγεται ένα *Χάιλ Χίτλερ*, κατά τα άλλα δεν είναι προπαγανδιστικό έργο, ούτε και περιέχει ναζιστικά σύμβολα ή και ναζιστική ιδεολογία. Αναφέρει τις εφευρέσεις των Γάλλων και Βρετανών στον τομέα της βιομηχανικής επανάστασης. Οι εργάτες συμπεριφέρονται φυσιολογικά, ενώ ο μηχανικός Κλάασεν δεν δείχνει υπερβολικό ζήλο. Για τους λόγους αυτούς οι Ναζί απαγόρευσαν το έργο. Παράλληλα, η εταιρεία των Γερμανικών σιδηροδρόμων απέρριψε την ταινία θεωρώντας την εγκεφαλική, καλλιτεχνική και πειραματική, ενώ ήθελε μια εμπορική διαφημιστική παραγωγή.

Πηγές
-----

* Stefan Vockrodt: *Bewegung! Der Dampflokfilm schlechthin? Willy Zielkes „Das Stahltier" war und ist umstritten - aber zweifellos ein Höhepunkt der Avantgarde.* in: *EisenbahnGeschichte 42.* Oktober/November 2010, S. 70-76, ISSN 1611-6283.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρουσίαση του έργου από το filmportal.de[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Martin Loiperdinger: *Willy Zielke und die Reichsbahn.* στο farocki.akbild.ac.at Αρχειοθετήθηκε 2015-12-01 στο Wayback Machine.
Ο **Σερ Τοαρίπι Λαούτι** (*Toaripi Lauti*, 28 Νοεμβρίου 1928 - 25 Μαΐου 2014), GCMG, ήταν πολιτικός από το Τουβαλού. Υπήρξε πρώτος πρωθυπουργός της ανεξάρτητης χώρας και μετέπειτα Γενικός Κυβερνήτης.

Καριέρα πριν την ανεξαρτησία
----------------------------

Γεννήθηκε ως Τοαλίπι Λαούτι (**Toalipi Lauti**). Προτού ακόμα γίνει η χώρα του ανεξάρτητη, έγινε ανώτερος υπουργός των Νησιών Έλλις, από τις 2 Οκτωβρίου 1975 ως την 1η Οκτωβρίου του 1978.

Πρωθυπουργία
------------

Μόλις τα νησιά Έλλις έγιναν ανεξάρτητα, το 1978 και έλαβαν την ονομασία Τουβαλού, ο Λαούτι έγινε πρωθυπουργός. Διατηρήθηκε στο αξίωμα ως τις 8 Σεπτεμβρίου 1981, οπότε και αποχώρησε, έχοντας ηττηθεί στις εκλογέςκαι επειδή κατηγορήθηκε για εμπλοκή σε σκάνδαλο επενδύσεων. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Τομάζι Πουαπούα.

Γενικός Κυβερνήτης
------------------

Αρκετά χρόνια αργότερα, καθώς κόπασε ο θόρυβος από τις συνθήκες παραίτησής του από την πρωθυπουργία, ο Λαούτι έγινε Γενικός Κυβερνήτης της χώρας του, διαδεχόμενος τον Τουπούα Λεουπένα. Ανέλαβε καθήκοντα την 1η Οκτωβρίου του 1990 και διατηρήθηκε στο αξίωμα ως την 1η Δεκεμβρίου 1993. Μετά το 2000 παρέμεινε στη χώρα του, αρνούμενος να φύγει από εκεί, λόγω της αλλαγής στο κλίμα και της ανόδου της στάθμης των ωκεανών, σε αντίθεση με πολλούς συμπατριώτες του, οι οποίοι έφυγαν στη Νέα Ζηλανδία. To 1997 είχε ενεργά τοποθετηθεί για το ζήτημα αυτό σε σύνοδο για το κλίμα.

Πέθανε το 2014.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 19  Οκτωβρίου 2021.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 19  Οκτωβρίου 2021.
3. ↑  «Commonwealth Secretariat - History». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Οκτωβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2008.
4. ↑
5. ↑  *Profiles of People in Power*, των Roger East, Richard Thomas
6. ↑  Granta, 2003[*νεκρός σύνδεσμος*] Hot News, Granta 83.
7. ↑  Pacific Magazine Αρχειοθετήθηκε 2008-09-07 στο Wayback Machine. *Is Tuvalu Really Sinking?*, 1η Φεβρουαρίου 2002.
8. ↑  RIP Sir Toaripi, ανάκτηση 1 Ιουνίου 2014.
Ο **Ρέμος** (αγγλικά:**Remus**), είναι ο εσωτερικός και μικρότερος δορυφόρος του αστεροειδή της Κύριας ζώνης 87 Σύλβια. Ακολουθεί μία σχεδόν κυκλική, κοντά στο ισημερινό τροχιά γύρω από τον αστεροειδή. Από αυτή την άποψη, είναι παρόμοιος με τον άλλο δορυφόρο (του αστεροειδή) Ρωμύλο.

Ο Ρέμος ανακαλύφθηκε αρκετά έτη αργότερα από τον Ρωμύλο, στις εικόνες που η λήψη τους ξεκίνησε από τις 9 Αυγούστου 2004, και ανακοινώθηκε στις 10 Αυγούστου 2005. Ανακαλύφθηκε από τούς Franck Marchis του πανεπιστημίου του Μπέρκλεϋ, και τους Pascal Descamps, Daniel Hestroffer, και Jérôme Berthier του Αστεροσκοπείου Παρισίων, στη Γαλλία, χρησιμοποιώντας το τηλεσκόπιο Yepun του νότιου ευρωπαϊκού παρατηρητήριου (European Southern Observatory - ESO) στη Χιλή. Ο Marchis, ο υπεύθυνος προγράμματος, περίμενε την ολοκλήρωση του προγράμματος για την απόκτηση εικόνων πριν αρχίζει να υποβάλλονται σε επεξεργασία τα στοιχεία. Ήταν έτοιμος να ξεκινήσει τις διακοπές του, τον Μάρτιο του 2005, όταν ο Descamps του έστειλε μια συνοπτική σημείωση που είχε τον τίτλο "87 Sylvia est triple ?" , επισημαίνοντας ότι μπορούσε να δει δύο δορυφόρους σε διάφορες εικόνες της Σύλβιας. Ολόκληρη η ομάδα στράφηκε γρήγορα στην ανάλυση των στοιχείων, ετοίμασε μία αναφορά, υπέβαλε μια περίληψη έως τη συνεδρίαση του Αυγούστου στο Ρίο ντε Τζανέιρο και υπέβαλε μια πρόταση ονομασίας στη IAU.

Ο πλήρης προσδιορισμός του είναι **(87) Σύλβια II Ρέμος**, ενώ το προσωρινό του όνομα ήταν **S/2004 (87) 1**. Πήρε το όνομά του από τον Ρέμο, έναν από τους δύο δίδυμους ιδρυτές της Ρώμης, γιο της Ρέας Σύλβιας που ανατράφηκε από μία λύκαινα.

Η 87 Σύλβια, έχει μια χαμηλή πυκνότητα, η οποία δείχνει ότι πιθανώς να έχει σχηματιστεί από συντρίμμια, από μια σύγκρουση μεταξύ ενός σώματος-γονέα της και ενός άλλου αστεροειδή. Είναι πιθανό, έτσι, ότι και ο Ρέμος με τον Ρωμύλο είναι μικρότεροι σωροί υλικού σε τροχιά γύρω από το κύριο σώμα, δημιουργημένοι από τα συντρίμμια της ίδιας σύγκρουσης. Σε αυτήν την περίπτωση το αλμπέντο και η πυκνότητά τους αναμένονται να είναι παρόμοια με της Σύλβια.

Η τροχιά του πιστεύται πως είναι αρκετά σταθερή − βρίσκεται αρκετά εσωτερικά στη σφαίρα Hill της Σύλβια (περίπου 1/100 της ακτίνας Hill της Σύλβια), αλλά και αρκετά έξω από τη σύγχρονη τροχιά.

Από την επιφάνεια του Ρέμου, η Σύλβια εμφανίζεται τεράστια, έχοντας μια γωνία παρατήρησης, κατά προσέγγιση, 30°×18°, ενώ το μέγεθος με το οποίο εμφανίζεται ο Ρωμύλος ποικίλλει, μεταξύ 1,6° και 0,5°.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Data on (87) Sylvia from Johnston's archive (maintained by W. R. Johnston)
* *Rubble-Pile Minor Planet Sylvia and Her Twins* (ESO news release, August 2005) Includes images and artists impressions
* IAUC 8582[*νεκρός σύνδεσμος*], reporting discovery of S/2004 (87) 1 and naming Romulus and Remus
Η **Οικογένεια Καρασταμάτη** είναι παλιά οικογένεια πλοιοκτητών από το χωριό Αγία Παρασκευή της Κρήνης της Μικράς Ασίας.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή μέλη της οικογένειας αναγκάστηκαν να διαφύγουν σε διάφορα μέρη της Ελλάδος όπως Κρήτη, Πήλιο, Σκιάθο κ.α. δημιουργώντας νέους κλάδους.
Γόνος της οικογένειας υπήρξε ο νεο-ιερομάρτυρας Γεώργιος Καρασταμάτης που μαρτύρησε την 4η Σεπτεμβρίου του 1922 κατά τα γεγονότα της Μικρασιατικής Καταστροφής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Οι Άγιοι Μικρασιάτες Νεομάρτυρες - άρθρο της Ένωσης Μικρασιατών Φοιτητών
2. ↑  Συναξάρι Αγίου Νεοϊερομάρτυρος Γεωργίου Καρασταμάτη
Το **Παράσημο της Νίκης** (ρώσικα: Орден «Победа») ήταν η ανώτερη στρατιωτική διάκριση της Σοβιετικής Ένωσης και ένα από τα πιο σπάνια παράσημα παγκοσμίως. Το παράσημο απονέμονταν μόνο σε στρατηγούς και στρατάρχες για την επιτυχή διεξαγωγή στρατιωτικής επιχείρησης που να περιελάμβανε μια ή περισσότερες ομάδες στρατιών και να είχε αποτέλεσμα «επιτυχημένη επιχείρηση στο πλαίσιο ενός ή περισσοτέρων μετώπων με ριζική αλλαγή της κατάστασης υπέρ του Κόκκινου Στρατού.» Καθ' όλη την ιστορία του, το παράσημο απονεμήθηκε σε δεκατρείς Σοβιετικούς και πέντε Ξένους ηγέτες, ενώ ανακλήθηκε μία φορά.

Ιστορία
-------

Η πρόταση για το παράσημο έγινε από τον συνταγματάρχη Ν.Σ. Νέγιελοφ, ο οποίος υπηρετούσε στο αρχηγείο του Κόκκινο Στρατού στα μετόπισθεν το 1943. Το αρχικό όνομα που προτάθηκε από το Νέγιελοφ ήταν *Παράσημο Αφοσίωσης στην Πατρίδα*, εντούτοις του δόθηκε το σημερινό όνομα κατά τον Οκτώβριο του ίδιο έτους.  Το παράσημο υιοθετήθηκε επίσημα στις 10 Απριλίου 1944 και απονεμήθηκε στους στρατάρχες Αλεξάντρ Βασιλιέφσκι και Γκεόργκι Ζούκοφ καθώς και στον Ιωσήφ Στάλιν ως Αρχηγό των σοβιετικών ενόπλων δυνάμεων. Το παράσημο δόθηκε και σε κορυφαίους διοικητές των συμμάχων. Όλα τα παράσημα απονεμήθηκαν κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, εκτός από αυτό που απονεμήθηκε το 1978 στον Λεονίντ Μπρέζνιεφ, που ανακλήθηκε όμως μετά θάνατον το 1989 καθώς δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις. 

Όπως και άλλα παράσημα που απονέμονταν από κομμουνιστικά κράτη, το Παράσημο της Νίκης ήταν δυνατόν να απονεμηθεί πάνω από μία φορά σε κάθε άτομο. Συνολικά απονεμήθηκε είκοσι φορές σε δεκαεπτά ανθρώπους (συμπεριλαμβανομένου και του Μπρέζνιεφ). 

Εν αντιθέσει με τα υπόλοιπα σοβιετικά παράσημα, είχε σειριακό αριθμό πάνω του, ο οποίος αναφερόταν μόνο στο τιμητικό δίπλωμα. Μετά τον θάνατο του κατόχου του παρασήμου, εν αντιθέσει με τα υπόλοιπα παράσημα, έπρεπε να επιστραφεί στο κράτος. Τα παράσημα σήμερα φυλάσσονται στο Κρεμλίνο, με εξαίρεση το Παράσημο της Νίκης του Ντουάιτ Αϊζενχάουερ που εκτίθεται στο Κτήριο των Εθνικών Αρχείων των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ουάσιγκτον.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dmitry Markov, Order of Victory - 1943 (Russian-medals.net)

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Order of Victory  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο  **Κάρλος Καστελιόνε**  (ισπαν.:  *Carlos Damián Casteglione*) (γεν. 1980), είναι ποδοσφαιριστής από την Αργεντινή. Αγωνίστηκε για πολλά χρόνια στην Αρσενάλ Σαραντί, της οποίας υπήρξε αρχηγός. Από τον Ιούλιο 2009 μεταγράφηκε ως δανεικός στον Πανιώνιο. Έχει ύψος 1,81 μ. και βάρος 80 κ. Είναι αριστεροπόδαρος και αγωνίζεται τόσο ως αριστερός αμυντικός όσο και ως αμυντικός μέσος, ενώ δεν παραλείπει να προωθείται και να σκοράρει.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Κάρλος Καστελιόνε γεννήθηκε στις 9 Μαΐου 1980 στην Αβεγιανέδα του Μπουένος Άιρες. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 2001 κι έκανε το ντεμπούτο του το 2002 στην Αρσενάλ Σαραντί, ομάδα της ανώτερης κατηγορίας του πρωταθλήματος Αργεντινής (Primera División Argentina). Το 2003 είχε μια σύντομη παρουσία ως δανεικός στην ομάδα 3ης κατηγορίας Γιουβεντούδ Ουνιδά Ουνιβερσιτάριο (Club Atlético Juventud Unida Universitario) και στη συνέχεια επέστρεψε στην Αρσενάλ Σαραντί, με την οποία αγωνίστηκε ως το 2009, όντας ένας από τους παίκτες με την πιο μακροχρόνια παρουσία στην ομάδα.

Βρέθηκε στην Άρσεναλ, στην πιο επιτυχημένη περίοδο της ιστορίας του συλλόγου. Το 2007 κατέκτησε το Κόπα Σουδαμερικάνα, και μάλιστα ως αρχηγός της ομάδας, αν και έχασε το δεύτερο τελικό κατά της Αμέρικα Μεξικού λόγω αποβολής του στο πρώτο ματς (σκορ: 3-2, 1-2). Το επόμενο έτος, 2008, κατέκτησε το Κόπα Σουρούγκα Μπανκ, νικώντας την Γκάμπα Οζάκα της Ιαπωνίας με 1-0, πετυχαίνοντας το μοναδικό γκολ με κεφαλιά στο 87΄. Πρόκειται ένα νέο κύπελλο, στο οποίο παίζουν η κάτοχος του Κόπα Σουδαμερικάνα με την κυπελλούχο Ιαπωνίας. Επίσης, αγωνίστηκε στον τελικό του Ρεκόπα Σουδαμερικάνα, του νοτιοαμερικανικού Σούπερ Καπ, το οποίο έχασε από την Μπόκα Τζούνιορς (σκορ: 1-3, 2-2).

Τη σεζόν 2006-07 ο ομάδα προκρίθηκε για πρώτη φορά να συμμετάσχει στο Κόπα Λιμπερταδόρες.

Τον Ιούλιο 2009 ήρθε στην Ελλάδα και υπέγραψε στον Πανιώνιο ως δανεικός για ένα έτος, με δικαίωμα αγοράς από την ομάδα της Νέας Σμύρνης για δύο χρόνια από το 2010.
Τον Ιούνιο του 2010 επέστρεψε στην Αργεντινή για να ενταχθεί στην ομάδα Ολ Μπόις.

Τίτλοι – Διακρίσεις
-------------------

* Κόπα Σουδαμερικάνα: 2007
* Κόπα Σουρούγκα Μπανκ: 2008
* Ρεκόπα Σουδαμερικάνα (φιναλίστ): 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Στατιστικά σεζόν 2009-10


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Carlos Casteglione  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |