recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ζιντάντα Α΄** ήταν βασιλιάς των Χετταίων για 10 χρόνια, την περίοδο 1560-1550 π.Χ. σύμφωνα με την Μέση Χρονολόγηση ή την περίοδο 1496-1486 π.Χ. σύμφωνα με την Νέα Χρονολόγηση. Το διάταγμα του μεταγενέστερου βασιλιά Τεπιλίνου εξιστορεί ότι ανέβηκε στον θρόνο των Χετταίων με την δολοφονία του προκατόχου του Χαντίλις Α΄. Ο Ζιντάντα Α΄ παντρεύτηκε μια κόρη του Χαντίλις Α΄ σε συνεργασία με τον οποίο είχαν δολοφονήσει τον προγενέστερο βασιλιά και γαμπρό του Χαντίλις Μουρσίλις Α΄. Ο Χαντίλις Α΄ ήταν ανίκανος βασιλιάς, ο Ζιντάντα τον δολοφόνησε τόσο τον ίδιο όσο και τους γιους του και τον διαδέχθηκε στον θρόνο. Ο Ζιντάντα Α΄ στάθηκε εξίσου ανίκανος, κυβέρνησε 10 χρόνια και δολοφονήθηκε και ο ίδιος από τον γιο του Αμμούνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kuhrt, Amélie (2020). The Ancient Near East: c.3000–330 BC, Volume One. Routledge. σ. 230
2. ↑  Διάταγμα του Τεπιλίνου, §18
3. ↑  The Kingdom of the Hittites by Trevor Bryce
4. ↑  Διάταγμα του Τεπιλίνου, §13
5. ↑

Πηγές
-----

* Kuhrt, Amélie (2020). The Ancient Near East: c.3000–330 BC, Volume One. Routledge.



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Χαντίλις Α΄** | **Βασιλιάς των Χετταίωνπερί το 1560 π.Χ.-1550 π.Χ.** | Διάδοχος:**Αμμούνα** |
Ο **Απανωμερίτης** (*προβατίνα ή νταγκουνάκι*) είναι ένα είδος ελληνικού παραδοσιακού χορού από την Κρήτη. Χορευόταν ευρέως στο Αμάρι και στην επαρχεία του Ρεθύμνου, αλλά και στο Ηράκλειο, μέχρι και λίγο μετά τον πόλεμο. Ονομάζεται και *προβατινίστικος*, λόγω του γεγονότος ότι οι χορευτές χτυπούν τα πόδια τους στο έδαφος, όπως όταν κάνουν τα πρόβατα όταν νευριάζουν.

Στις μέρες μας χορεύεται κυρίως από γυναίκες, αλλά παλαιότερα ήταν μικτός χορός. Κατά τη διάρκεια του χορού, τραγουδιόνταν και μαντινάδες.

Ο απανωμερίτης έχει μουσικό μέτρο δύο τετάρτων, αποτελείται από δέκα βήματα και η λαβή από τις παλάμες είναι με τα χέρια σταυρωτά προς τα κάτω. Χορεύεται κυκλικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Πυρρίχια Δρώμενα | Λαογραφία | Κρητικοί Χοροί | Απανωμερίτης». *www.pyrrixiadromena.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιουνίου 2022. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουλίου 2022.
2. ↑  «Οι χοροί της Κρήτης». *web.archive.org*. 13 Οκτωβρίου 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουλίου 2022. CS1 maint: Unfit url (link)
3. ↑  «Απανωμερίτης - ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΧΟΡΟΙ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ». *sites.google.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Ιουλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουλίου 2022.
Ο **Λαβαρνάς Α΄** υπήρξε ιδρυτής του παλιού βασιλείου των Χετταίων σύμφωνα με την Παλαιά Χρονολόγηση την περίοδο (1680-1650 π.Χ.), σύμφωνα με την Μέση Χρονολόγηση την περίοδο (περ. 1600-1586 π.Χ.). Η ύπαρξη του Λαβαρνάς Α΄ αμφισβητείται από πολλούς ιστορικούς, πολλοί πιστεύουν ότι πρόκειται για βασιλικό τίτλο των προϊστορικών Χετταίων βασιλέων, κάτι αντίστοιχο με τους Φαραώ της Αιγύπτου. Σύμφωνα με την ίδια θεωρία ταυτίζεται με τον γιο και διάδοχο του Χατουσίλις Α΄ που καταγράφεται στην αρχή της βασιλείας του μέχρι την μεταφορά της πρωτεύουσας στην Χαττούσα ως Λαβαρνάς Β΄. Η παραλλαγή του ονόματος *"Ταβαρνάς"* συναντάται σε κείμενα από τους Χουρρίτες, την Ακκαδική αυτοκρατορία όπως επίσης και σε κείμενα των ίδιων των Χετταίων. Δεν ήταν ωστόσο ο πρώτος βασιλιάς των Χετταίων, ο προκάτοχος του ήταν ο Που-Σαρρούμα που τον ανέδειξε διάδοχο όταν επαναστάτησαν εναντίον του οι γιοι του. Μετά τον θάνατο του Που-Σαρρούμα ο Λαβαρνάς ήρθε σε σύγκρουση με τους γιους του για τον θρόνο και βγήκε νικητής. Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες σχετικά με την βασιλεία του Λαβαρνάς Α΄ πέρα από το *"Διάταγμα του Τελεπίνου"* στο οποίο αναφέρεται ότι έκανε σημαντικές κατακτήσεις *"φτάνοντας τα όρια του βασιλείου στην θάλασσα"*. Στα τέλη της βασιλείας του τα βόρεια όρια της αυτοκρατορίας των Χετταίων έφτασαν στην Μαύρη Θάλασσα και τα νότια στις ακτές της Μεσογείου. Τοποθέτησε τους γιους του διοικητές σε όλες τις τότε μεγάλες πόλεις που αντιστοιχούν με τις σημερινές Τύανα, Ηράκλεια Κύβιστρα, Καραμάν και Λύστρα, τον διαδέχθηκε ωστόσο ο πιθανότατα μεγαλύτερος Χατουσίλις.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  Melchert, H. Craig, The Luwians, Brill, 2003, 18
3. ↑  Bryce, Trevor, The Kingdom of the Hittites, Clarendon, 1998, 69
4. ↑
5. ↑  *"Διάταγμα του Τελεπίνου"*, §3

Πηγές
-----

* Bryce, Trevor. *The Kingdom of the Hittites*. Οξφόρδη: Oxford University Press, 2005.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βασιλεία του Λαβαρνάς Α΄


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Που-Σαρρούμα** | **Βασιλιάς των Χετταίωναρχές 16ου αιώνα π.Χ.** | Διάδοχος:**Χατουσίλις Α΄** |
Ο **Αμμούνα** ήταν βασιλεύς των Χετταίων για μια 20εία, της περίοδο 1550-1530 π.Χ. σύμφωνα με την Μέση Χρονολόγηση ή την περίοδο 1486-1466 π.Χ. σύμφωνα με την Νέα Χρονολόγηση. Το βασίλειο του υπέφερε σημαντικά στην βασιλεία του και έχασε τα περισσότερα εδάφη του. Ο Αμμούνα ήταν γιος του βασιλέως Ζιντάντα Α΄ και εγγονός του Χαντίλις Α΄, ανέβηκε στον θρόνο των Χετταίων αφού δολοφόνησε τον πατέρα του. Οι πληροφορίες για την βασιλεία του προέρχονται από ένα θραύσμα, ήταν ανίκανος, δέχτηκε επαναστάσεις από όλες τις επαρχίες και προχώρησε σε εκδικητικές εκστρατείες. Πέθανε από φυσικά αίτια, διάδοχος του ήταν ο γιος του Ουζίγια Α΄, είχε και μια κόρη την Ισπαρίγια που παντρεύτηκε τον μελλοντικό βασιλιά Τεπιλίνου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ḫattuša – Boğazköy; Das Hethiterreich im Spannungsfeld des Alten Orients (szerk. Gernot Wilhelm), Harrassowitz, Wiesbaden
2. ↑  Kuhrt, Amélie (2020). The Ancient Near East: c.3000–330 BC, Volume One. Routledge. σ. 230
3. ↑
4. ↑  Klengel, H. (1999). Geschichte des hethitischen Reichs, Leiden
5. ↑  Gwendolyn Leick, Who's Who in the Ancient Near East
6. ↑  Telepinu Proclamation, §13
7. ↑
8. ↑  Pax Hethitica: Studies on the Hittites and Their Neighbours by Yoram Cohen, Amir Gilan, Jared L. Miller

Πηγές
-----

* Kuhrt, Amélie (2020). The Ancient Near East: c.3000–330 BC, Volume One. Routledge.



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Ζιντάντα Α΄** | **Βασιλιάς των Χετταίωνπερί το 1550 π.Χ.-1530 π.Χ.** | Διάδοχος:**Ουζίγια Α΄** |
Ο **Χαντίλις Β΄** ήταν βασιλιάς των Χετταίων στα μέσα του 15ου αιώνα. Ο Χαντίλις Β΄ ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά Αλλουβάμνα όπως φαίνεται σε ένα κληρονομικό έγγραφο του Αλλουβάρνα στον γιο του. Η μητέρα του ήταν πιθανότατα κόρη του προγενέστερου βασιλιά Τεπιλίνου. Στον κατάλογο των Χετταίων βασιλέων καταγράφεται αμέσως μετά τον βασιλιά Αλλουβάμνα, ο διάδοχος του Ζιντάντα Β΄ ήταν πιθανότατα ανεψιός του. Ο Χαντίλις Β΄ ήταν ο πρώτος μεγάλος βασιλιάς των Χετταίων που δέχτηκε την βασιλική εξουσία από τον πατέρα του. Έχει διασωθεί μια ειρηνική συνθήκη ανάμεσα στον βασιλιά της Κιζουβάτνα (μετέπειτα Κιλικία) Παντατίσου και σε κάποιον ανώνυμο Χιττίτη βασιλιά, πιθανότατα ήταν ο Χαντίλις ή ο πατέρας του Αλλουβάμνα. Στον κατάλογο των Χετταίων βασιλέων παρεμβάλλεται κάποιος βασιλιάς ο Ταουρβάλι, πιθανότατα κυβέρνησε κάποιο χρονικό διάστημα ανάμεσα στον Χαντίλις Β΄ και στον διάδοχο και ανεψιό του Ζιντάντα Β΄. Μια επιγραφή του Χαντίλις Β΄ που τον περιγράφει ως πανίσχυρο βασιλιά βρέθηκε στην Μπογάζκαλε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2021.
2. ↑  T.Bryce. The Kingdom of the Hittites, Oxford University press, 1988
3. ↑  Karlene Jones-Bley, Martin E. Huld, Angela Della Volpe, Proceedings of the eleventh annual UCLA Indo-European Conference, Los Angeles, June 4–5, 1999.
4. ↑  The Great Empires of the Ancient World by Thomas Harrison
5. ↑  T.Bryce. The Kingdom of the Hittites, Oxford University press, 1988
6. ↑  S.R.Bin-Nun. Who was Tahurwaili, the grate king? Journal of Cuneiform Studies, Τομ. 26 No 2 April 1974
7. ↑  Hitit Çağında Anadolu Sedat Alp

Πηγές
-----

* T.Bryce. The Kingdom of the Hittites, Oxford University press, 1988
* Karlene Jones-Bley, Martin E. Huld, Angela Della Volpe, Proceedings of the eleventh annual UCLA Indo-European Conference, Los Angeles, June 4–5, 1999.
* S.R.Bin-Nun. Who was Tahurwaili, the grate king? Journal of Cuneiform Studies, Τομ. 26 No 2 April 1974



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Αλλουβάμνα** | **Βασιλιάς των Χετταίωνμέσα 15ου αιώνα π.Χ.** | Διάδοχος:**Ζιντάντα Β΄** |
Ο **Ιωάννης Βαλασόπουλος** ή **Βαλασσόπουλος** (1821-1888) ήταν Έλληνας πολιτικός του 19ου αιώνα. Ιατρός στο επάγγελμα, μπήκε στην πολιτική το 1856, έγινε δυο φορές υπουργός, το 1865 Οικονομικών και το 1874 Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως. Δύο χρόνια μετά, το 1876, καταδικάστηκε ως ένοχος χρηματισμού για την εκλογή τριών μητροπολιτών (στην υπόθεση των σιμωνιακών) οπότε και τελείωσε η πολιτική του σταδιοδρομία.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Τρίπολη ή στη Βορδόνια Λακωνίας το 1821 περίπου. Σχολείο πήγε στον Μιστρά και στο Ναύπλιο. Σπούδασε ιατρική στο Εθνικό Πανεπιστήμιο και συνέχισε κάνοντας σπουδές ιατρικής και χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο της Πίζας, απ' όπου αποφοίτησε μετ'επαίνων το 1847 .

Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε νομαρχιακός γιατρός στην Λαμία και μετά στην Σπάρτη. 

Ασχολήθηκε με την πολιτική και εκλέχτηκε βουλευτής Λακεδαιμονίας το 1856. Ξανά εκλέχτηκε βουλευτής το 1861 και το 1865, οπότε και έγινε Υπουργός των Εξωτερικών και στη συνέχεια Οικονομικών στην κυβέρνηση Μπενιζέλου Ρούφου. Το 1874 στην κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη έγινε Υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως. 

Κατηγορήθηκε λόγω της υπόθεσης των σιμωνιακών και δικάστηκε με το νόμο περί ευθύνης υπουργών. Στη δίκη κρίθηκε ένοχος χρηματισμού από τρεις υποψήφιους μητροπολίτες για να εξασφαλίσει την εκλογή τους. Το 1876 καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης ενός έτους, τριετή στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων και στην καταβολή 56.200 δραχμών υπέρ του πτωχοκομείου. Από τότε αποσύρθηκε από την πολιτική σκηνή και εξακολούθησε το ιατρικό επάγγελμα.Στη συνέχεια επανήλθε στην ενεργό πολιτική σκηνή και εξελέγη άλλες δύο φορές βουλευτής Λακωνίας (1879, 1885)

Απεβίωσε στην Πάτρα στις 5 Ιουλίου του 1888.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Αλόη Σιδέρη, *Οι Έλληνες φοιτητές στο Πανεπιστήμιο της Πίζας (1806-1861)*, τόμος Α', σελ. 305 και τόμος Β', σελ. 452, όπου αναφέρεται ως "Giovanni di [...] Vlassopulo-Sparta"
2. ↑  Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.58
3. ↑  Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.58

Πηγές
-----

* Ιωάννης Βαλασόπουλος - βιογραφικά στοιχεία από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
* Κωνσταντίνος Σκόκος (1889). *Ημερολόγιον Σκόκου*. Εν Αθήναις: Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων Ανέστη Κωνσταντινίδου. σελ. 394.
* Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.58

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 124674

 |

 |
Τα **Γαυγάμηλα** ήταν οικισμός κοντά στα αρχαία Άρβηλα, τη σημερινή πόλη Ερμπίλ του βορείου Ιράκ τα οποία βρίσκονταν κοντά στον ποταμό Τίγρη. Το όνομά τους σημαίνει *κατασκήνωση καμήλων*. 

Εκεί, το 331 π.Χ. έγινε μία από τις σημαντικότερες μάχες της ιστορίας, μεταξύ των Ελλήνων, με αρχηγό τον Μέγα Αλέξανδρο, και των Περσών, με αρχηγό τον Δαρείο Γ΄. Νικητές ήταν οι Έλληνες. Αυτή η μάχη θεωρείται η ληξιαρχική πράξη θανάτου για την *αρχαία περσική αυτοκρατορία*, καθώς μόλις τον επόμενο χρόνο ο Δαρείος Γ΄ δολοφονήθηκε από τον ξάδερφό του, τον σατράπη Βήσσο, στις ανατολικές σατραπείες, προκειμένου να κερδίσει την εύνοια του Αλέξανδρου. Ο Αλέξανδρος, που τον καταδίωκε και τον βρήκε νεκρό λίγο μετά τη δολοφονία του, είχε ήδη καταλάβει όλες τις μεγάλες πόλεις της μέχρι τότε Περσικής αυτοκρατορίας.

Δείτε επίσης
------------

* Περσία
* Μέγας Αλέξανδρος
Ο **στρομβόκακτος** (λατινική και επιστημονική ονομασία *Strombocactus*) είναι γένος δικοτυλήδονων φυτών που ανήκει στην οικογένεια των κάκτων, τα κακτοειδή. Περιλαμβάνει μόνο ένα είδος, τον σπάνιο κάκτο **στρομβόκακτο τον δισκόμορφο**
(*Strombocactus disciformis*). Η κοιτίδα του φυτού είναι το κεντρικό και βορειοανατολικό Μεξικό.

Περιγραφή
---------

Ο *Strombocactus* έχει μια ισχυρή ρίζα παρόμοια με της κράμβης, μικρό και σχεδόν σφαιρικό στέλεχος ως το κύριο σώμα του φυτού, καλυμμένο με σπειροειδώς διατεταγμένες εξογκώσεις που αλληλοεπικαλύπτονται, η καθεμιά με κορυφή που φέρει δύο ή περισσότερα μικρά αγκάθια. Τα άνθη εκφύονται από την κορυφή του φυτού, ενώ οι σπόροι του φυτού είναι τόσο μικροί, ώστε δύσκολα διακρίνονται με γυμνό μάτι.

Ταξινομική
----------

Το μοναδικό είδος στρομβόκακτου έχει αρκετές *μορφοποικιλίες* (*forms*) και υποείδη, τα κυριότερα όμως είναι τα εξής:

* *Strombocactus disciformis* μορφοποικιλία *cristata*
* *Strombocactus disciformis* υποείδος *esperanzae*

Κατάσταση διατηρήσεως
---------------------

Το είδος γενικώς καταλογογραφείται ως «εκτεθειμένο στον κίνδυνο αφανισμού» στον «Κόκκινο κατάλογο» της IUCN, όπου αναφέρεται ότι έχει περιορισμένη γεωγραφική κατανομή και ότι «τα ώριμα άτομά του μειώνονται σε αριθμό εξαιτίας της παράνομης υπερβολικής συλλογής τους» από τον άνθρωπο. Ο στρομβόκακτος ο δισκόμορφος έχει συμπεριληφθεί στο «Παράρτημα 1» της Συμβάσεως επί του Διεθνούς Εμπορίου Κινδυνευόντων Ειδών (CITES), γεγονός που σημαίνει ότι το γενικό εμπόριό του απαγορεύεται διεθνώς, ενώ η διακίνησή του για μη κερδοσκοπικούς σκοπούς (π.χ. επιστημονικούς) ελέγχεται.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Venning, Frank D. *Cacti (A Golden Guide)*. Racine: Western Publishing Company, Inc. σελ. 155.
2. ↑
Ο **Αλέξανδρος Γ. Μέρος** (Χρύσω Ευρυτανίας, 1890 - Βόλος, 7 Οκτωβρίου 1964) ήταν Έλληνας βουλευτής Μαγνησίας και πρωτεργάτης του προσκοπισμού στη Θεσσαλία.

Σταδιοδρομία
------------

Σε μικρή ηλικία εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένειά του στην Καρδίτσα. Λίγο αργότερα έχασε τη μητέρα του και τα 2 του αδέρφια. Η οικογένεια καταστράφηκε οικονομικά και ο μικρός Αλέξανδρος κατάφερε με πολλές στερήσεις να τελειώσει το Σχολαρχείο.

Πήρε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους και θεωρείται ο ιδρυτής του προσκοπισμού στη Μαγνησία, καθώς σε εκείνον οφείλεται η σύσταση της πρώτης ομάδας προσκόπων στο Βόλο το 1914. Δυο χρόνια αργότερα ίδρυσε το σύλλογο "Προστασία Παιδιών", με στόχο τη βοήθεια των εργαζόμενων παιδιών, ηλικίας 14-20 ετών. Ίδρυσε επίσης νυχτερινή σχολή, η οποία λειτούργησε ως το 1967, οπότε έκλεισε από τη χούντα. Το 1919 ίδρυσε την Πανθεσσαλική Αγροτική Ένωση και βοήθησε στην εγκατάσταση των προσφύγων στο Βόλο.

Εξέδωσε (1916) την εφημερίδα "Ταχυδρόμος", που εκδιδόταν αδιάλειπτα στη Θεσσαλία ως το 1996. Η εφημερίδα επανακυκλοφόρησε στις 19 Σεπτεμβρίου του 2005, από τους κληρονόμους του ανιψιούς του Γεώργιο και Σοφοκλή Πώποτα με εκδότη τον Γεώργιο Αλεξ, Πώποτα.

Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο συνετέλεσε στην ανοικοδόμηση του κατεστραμμένου από τους Γερμανούς χωριού-γενέτειράς του. 

Το 1924 διορίστηκε από την επαναστατική κυβέρνηση του Πλαστήρα ως Νομάρχης Άρτας-Πρέβεζας. Δύο χρόνια αργότερα κατήλθε στις εκλογές του 1926 με το Αγροτικόν Κόμμα Ελλάδος και εξελέγη βουλευτής Μαγνησίας. Ήταν ο εισηγητής νομοσχεδίου για την ίδρυση Αγροτικής Τράπεζας, το οποίο αποδέχθηκε η κυβέρνηση. Αργότερα, συνεργάστηκε με τον Αλέξανδρο Μπαλτατζή και ίδρυσαν ξανά το Κόμμα Αγροτών και Εργαζομένων (1956).

Στις εκλογές του 1958 εκλέχθηκε βουλευτής με το συνασπισμό ΠΑΔΕ. Στη Μαγνησία επανεξελέγη με την Ένωση Κέντρου στις εκλογές του 1963. 

Το 1955 ίδρυσε το Γηροκομείο του Βόλου. Πέθανε από καρδιακή εμβολή το 1964.

Βιβλιογραφία
------------

* Δημήτρης Ν. Παντελοδήμος (Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών), "Αλέξανδρος Μέρος 1890-1964, Ο δημοσιογράφος, ο πολιτικός, ο ιδεολόγος αγωνιστής", Βόλος 1995.
* Αντώνης Ι. Αντωνιάδης, "Ημερολόγιο του Βολιώτικου Προσκοπισμού (1914-1964)", Βόλος 1993.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.assembly.coe.int/nw/xml/AssemblyList/MP-Details-EN.asp?MemberID=726.
2. 1 2  Ιστότοπος της Χρύσως Ευρυτανίας
3. ↑  Ο πρωτεργάτης του προσκοπισμού Αλέξανδρος Μέρος, 29-8-2010, ανάκτηση 7-9-2013.
4. ↑  «Μουσείο της Πόλης του Βόλου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιουνίου 2008. Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2013.
5. ↑  Απεβίωσεν ο Αλέξανδρος Μέρος, εφ. Ελευθερία, 8-10-1964, σελ. 8.
Οι **Αμυνανδρίδες** (αρχ. ελλ. *Ἀμυνανδρίδαι*), ήταν αριστοκρατικό ιερατικό γένος των αρχαίων Αθηνών. Γενάρχης τους ήταν ο **Αμύνανδρος**, από όπου προέρχεται και το όνομά τους. Ο Αμύνανδρος καταγόταν πιθανώς από τον αττικό Δήμο των Θορών, αν η επιγραφή IG II2 6210, συμπληρωμένη με επιφυλάξεις ως «Αμύν[ανδρος] Θοραιεύς», αναφέρεται σε αυτόν.

Οι Αμυνανδρίδες ήταν ως ιερείς επιφορτισμένοι με τη λατρεία του μυθικού ιδρυτή και πρώτου βασιλέως των Αθηνών, του Κέκροπα, ο οποίος ήταν ταυτοχρόνως ήρωας και χθόνια θεότητα. Η ασχολία αυτή αποτελούσε κληρονομικό προνόμιο των Αμυνανδριδών, που στα πλαίσια αυτά είχαν ως έδρα τους την Ακρόπολη. Από μια επιγραφή της ρωμαϊκής εποχής, συγκεκριμένα των χρόνων του Αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου, που ανακαλύφθηκε στην Ακρόπολη, συμπεραίνεται ότι κατά τα άλλα τα μέλη του γένους ήταν διασκορπισμένα σε όλες τις φυλές (περιοχές) της Αττικής. Από αυτή την επιγραφή, που ουσιαστικά ήταν ένας κατάλογος των ιερέων Αμυνανδριδών, μόνο 5 ονόματα διαβάζονται καθαρά, άλλα 4 είναι ελλιπή και η υπόλοιπη επιγραφή έχει φθαρεί τόσο από το πέρασμα των αιώνων, ώστε να είναι αδύνατη η ανάγνωση άλλων ονομάτων. Σε άλλη επιγραφή αναφέρεται ότι ένας από τους Αμυνανδρίδες διετέλεσε και άρχοντας των Αθηνών, κατά τη θητεία του επωνύμου άρχοντα «Αρείου Δωρίωνος Παιανιέως», μετά το έτος 27 π.Χ..

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Ἀμυνανδρίδαι» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 196
Ο. Περβολαράκης, *Χιονισμένο τοπίο* (χωρίς χρονολογία;). Τέμπερα, 39 εκ. x 31 εκ.
Ο **Όθων Περβολαράκης** (Αθήνα, 1887 – Αθήνα, 1974) ήταν Έλληνας ζωγράφος και λιθογράφος.

Βιογραφία
---------

Ήταν ανεψιός του Νικολάου Γύζη και σπούδασε αρχικά ζωγραφική στην Σχολή Καλών Τεχνών (μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών). Το 1910 πήγε στο Παρίσι για να συνεχίσει τις σπουδές του στην Ακαδημία Ζυλιάν μέχρι το 1915. Κατά το ίδιο διάστημα, παρακολούθησε μαθήματα λιθογραφίας στη Σχολή Καλών Τεχνών (École des beaux-arts) του Παρισιού με δάσκαλο τον J. Mauru.

Ο. Περβολαράκης, *Παπαρούνες*. Τέμπερα σε χαρτἰ, 29 εκ. x 49 εκ. Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου, Αθήνα.
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη ζωγραφική και τη λιθογραφία. Εικονογράφησε πολλά βιβλία, σχεδίασε χαρτονομίσματα και φιλοτέχνησε πολλές έγχρωμες αφίσες με την τεχνική της λιθογραφίας. Ασχολήθηκε επίσης και με την αγιογραφία (φιλοτέχνησε τον Παντοκράτορα στον ναό του Αγίου Βλασίου στο Μενίδι). Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ]] και ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ομάδας Τέχνη (1917) η οποία έφερε σημαντική αλλαγή στα εικαστικά δρώμενα της Ελλάδας ενώ το 1953 συμμετείχε μαζί με άλλους τέσσερις καλλιτέχνες στην ίδρυση του καλλιτεχνικού ομίλου «Φιλική Ομάς». Πέθανε το 1974.

Τεχνοτροπία
-----------

Το ζωγραφικό του έργο είναι ιμπρεσιονιστικής τεχνοτροπίας. Αγαπημένα του θέματα ήταν οι προσωπογραφίες και τα τοπία, τα οποία απεικόνιζε με χαρακτηριστικές πλατιές πινελιές. Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη και σε άλλες δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  rkd.nl/en/explore/artists/134959.
2. ↑  Λαμπράκη-Πλάκα, Μαρίνα, επιμ. (1999). *Εθνική Πινακοθήκη 100 χρόνια: Τέσσερις αιώνες ελληνικής ζωγραφικής, από τις συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης και του Ιδρύματος Ευριπίδη Κουτλίδη*. Αθήνα: Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου. σελ. 159. ISBN 960779107X.
3. ↑  Ό.π. σελ. 168.

Άλλη ενδεικτική βιβλιογραφία
----------------------------

* Βουτσινάς, Γιάννης (2000). *59 Έλληνες ζωγράφοι μιλούν για την τέχνη τους*. Αθήνα: Γκοβόστης. σελίδες 65–68. ISBN 9789602708484.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 7983152503026510800004
* **BiblioNet**: **84583**
* GND: 1156811740
* RKD: 134959

 |

 |
Ο **Άννινος Μαρκουλλίδης** (γεννηθείς στις 8 Φεβρουαρίου 1971 στη Λεμεσό) είναι Κύπριος παλαίμαχος σπρίντερ, ο οποίος εξειδικεύεται σε αγώνες 100 και 200 μέτρων. Ήταν σημαιοφόρος της Κύπρου στην τελετή έναρξης των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1996 στην Ατλάντα.

Ο Μαρκουλλίδης αγωνίστηκε σε Ολυμπιακούς Αγώνες από το 1992 έως το 2004, εκπροσωπώντας το νησί στους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης, της Ατλάντας, του Σίδνεϊ και της Αθήνας. Το καλύτερο επίτευγμα του ήταν η 15η θέση στα 100 μέτρα στους Ολυμπιακούς της Ατλάντα.

Στην Πανεπιστημιάδα του 1997 στην Κατάνια της Ιταλίας κέρδισε χάλκινο μετάλλιο στα 200 μέτρα, ενώ στους Μεσογειακούς Αγώνες του ίδιου έτους κέρδισε αργυρό μετάλλιο στα 100 μέτρα.

Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Χώρου 1998 στην Βαλένθια της Ισπανίας κέρδισε αργυρό μετάλλιο στα 200 μέτρα. Στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2001 στην Τύνιδα κέρδισε αργυρό μετάλλιο στα 100 μέτρα και χρυσό στα 200 μέτρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *World Athletics Database*. 15086.
2. ↑  «sports-reference». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2019.
3. ↑  Leonidou, Leo (2007). «Steroids claim engulfs former sprint star». *Cyprus Mail*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2007-09-30.. Ανακτήθηκε στις 2007-05-25.
Ο **Σαρντούρι Α΄** (βασίλευσε περί το 834 π.Χ.-828 π.Χ.) ήταν βασιλιάς των Ουραρτίων που ζούσαν στα Αρμενικά υψίπεδα, ο πρώτος γνωστός επίσημα βασιλιάς και ιδρυτής της δυναστείας του. Δεν είναι γνωστές οι σχέσεις του με τον προγενέστερο βασιλιά Λουτίπρι, ίσως ήταν πατέρας του, ίσως να ανήκε σε άλλη δυναστεία. Ο Σαρντούρι Α΄ έμεινε γνωστός για την μετακίνηση του βασιλείου της Ουραρτού στην Τούσπα (Βαν), ο στόχος ήταν να ανταποκριθεί στις πολιτικές συνθήκες της Νέας Εποχής. Το βασίλειο του είχε έντονες επιδράσεις από την Νεο-Ασσυριακή αυτοκρατορία όπως φαίνεται στην αρχιτεκτονική, τους βασιλικούς τίτλους και την Ακκαδική γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε στις πρώτες Ουράρτιες επιγραφές. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ισπουινί της Ουραρτού που επέκτεινε το βασίλειο. Ο Σαρντούρι Α΄ χρησιμοποιούσε τον τίτλο *"βασιλεύς των τεσσάρων μερών του Σύμπαντος"*. Το όνομα του έχει προταθεί ότι προέρχεται από το Αρμενικό *"Σαρντού"* μια Αρμενική θεότητα αντίστοιχη της Ινάννα και το πρόθεμα *"τουρ"* που σημαίνει *"δώρο"*, δηλαδή *"δώρο της Ινάννας"*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Urartian Material Culture As State Assemblage: An Anomaly in the Archaeology of Empire, Paul Zimansky, σσ. 103-115
2. ↑  Liverani 2013, σσ. 521-522
3. ↑  Sasson 1995, σ. 2171
4. ↑  Boris Piotrovsky, The Ancient Civilization of Urartu (London: 1969)
5. ↑  Armen Petrosyan. "On the ethnic origin of the ruling elite of Urartu." Archaeopress Archaeology. 2019. σ. 406

Πηγές
-----

* Liverani, Mario (2013). The Ancient Near East: History, Society and Economy. Taylor & Francis.521-522
* Sasson, Jack M. (1995). Civilizations of the Ancient Near East. Vol. 4. Scribner.
Ο **Μένουα** ήταν ο πέμπτος ιστορικά γνωστός βασιλεύς των Ουραρτίων (περί το 810 π.Χ.-785 π.Χ.). Το όνομα του συνδέεται με πολλά ονόματα γνωστά στην Αρχαία ελληνική γλώσσα ως Μίνωας και Μινύας. Ο Μένουα ήταν ένας από τους μικρότερους γιους και διάδοχος του βασιλέως Ισπουινί της Ουραρτού, τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του πατέρα του διετέλεσε συμβασιλεύς. Την περίοδο της βασιλείας του το βασίλειο των Ουραρτίων επεκτάθηκε σημαντικά σε βάρος των γειτονικών κρατών, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον βασιλέα της Ουραρτού. Με μια κεντρική διοικητική διακυβέρνηση ξεκίνησε μια μεγάλη σειρά από κατασκευές και Οχυρώσεις σε όλο το μήκος του βασιλείου, το πιο γνωστό από αυτά τοποθετείται κοντά στο σημερινό Ιγκντίρ. Ο Μένουα κατασκεύασε μια μεγάλη σειρά από Διώτυγες και Συστήματα άρδευσης σε όλο το μήκος του βασιλείου της Ουραρτού. Το σημαντικότερο από αυτά ήταν ένα κανάλι με μήκος 45 μίλια στην κοιλάδα του Βαν, έμεινε γνωστό ως *"Κανάλι του Μένουα"*. Η ταχύτητα ροής διέφερε από 1500 μέχρι 3000 λίτρα το δευτερόλεπτο ανάλογα με την εποχή του χρόνου. Πολλά από αυτά τα κανάλια που κατασκεύασε ο Μένουα διατηρούνται μέχρι τις μέρες μας. Ο διάδοχος του ήταν ο γιος του Αργκίστι Α΄ της Ουραρτού. Ο Μένουα ήταν πιθανότατα ο ιδρυτής της πόλης Μαλαζγκίρτ.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  Petrosyan, Armen (2002). The Indo-European and Ancient Near Eastern Sources of the Armenian Epic. Washington D.C. 2002. Washington, D.C.: Institute for the Study of Man. σ. 182
3. ↑
4. ↑
5. ↑  Zimansky 1985, σ. 64
6. ↑  Sagona, Antonio; Zimansky, Paul (2009). Ancient Turkey. London: Routledge. σ. 323
7. ↑
8. ↑
9. ↑  Neusner, J. (1966). A History of the Jews in Babylon, Τομ. 1. σ. 77

Πηγές
-----

* Petrosyan, Armen (2002). The Indo-European and Ancient Near Eastern Sources of the Armenian Epic. Washington D.C. 2002. Washington, D.C.: Institute for the Study of Man.
* Sagona, Antonio; Zimansky, Paul (2009). Ancient Turkey. London: Routledge.
* Neusner, J. (1966). A History of the Jews in Babylon.



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Ισπουινί** | **Βασιλεύς των Ουραρτίων810 π.Χ. - 785 π.Χ.** | Διάδοχος:**Αργκίστι Α΄** |
Ο **Δημήτρης Μυστακίδης** (γενν. 14 Μαρτίου 1970, Θεσσαλονίκη) είναι Έλληνας τραγουδοποιός. Η μουσική του έχει συνδεθεί αρκετά με τη λαϊκή κιθάρα.

Βιογραφία
---------

Ο Δημήτρης Μυστακίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 14 Μαρτίου του 1970. Σπούδασε θεωρητικά στο Σύγχρονο Ωδείο Θεσσαλονίκης. Μετρά πολλά χρόνια επαγγελματικής ενασχόλησης με τη μουσική. Θεωρείται μουσικός με συνθέσεις ευαίσθητες και συναισθηματικά φορτισμένες.

Σε αυτή την πορεία έχει συνεργαστεί με κορυφαίους καλλιτέχνες (συνθέτες, μουσικούς, ερμηνευτές) και έχει συμμετάσχει σε πάνω από 100 ηχογραφήσεις δίσκων. Από το 1994 ως το 2004 συμμετείχε στη μπάντα «Λοξή Φάλαγγα» του Νίκου Παπάζογλου παίζοντας κιθάρα και λαούτο, ενώ από το 2002 έως σήμερα συνεργάζεται με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου.

Από το 2001 είναι καθηγητής στο τμήμα Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής του ΤΕΙ Ηπείρου (τωρινό Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων), όπου, ως εμπειροτέχνης, διδάσκει λαϊκή κιθάρα και σύνολα, ενώ από το 2014 διδάσκει στο μεταπτυχιακό τμήμα της Σχολής Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Πήρε μέρος στη διεθνή συνάντηση λαουτοειδών που πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών τον Απρίλιο του 2005, μαζί με άλλους 15 δεξιοτέχνες από όλη τη Μεσόγειο.

Με την κυκλοφορία του πρώτου του προσωπικού δίσκου «16 Ρεμπέτικα με Κιθάρα» το 2007 έφερε στην πρώτη γραμμή την λαϊκή κιθάρα και την ιδιαίτερη τεχνική της. Ο δίσκος αυτός έγινε αφορμή για να δημιουργηθεί ένα ολόκληρο ρεύμα νέων κιθαριστών που μελέτησαν και ανέπτυξαν την ξεχασμένη τεχνική της λαϊκής κιθάρας.

Έχει εκδώσει δύο βιβλία. Το πρώτο, από τη σειρά «Παραδοσιακή Μουσική», το «Λαούτο: Τροπικότητα και εναρμόνιση» και το δεύτερο, από τη σειρά «Αστική Λαϊκή Μουσική», το «Λαϊκή Κιθάρα: Τροπικότητα και εναρμόνιση».

Δισκογραφία
-----------

* *Μπαγλαμάδες και τζουράδες* (1998)
* *16 ρεμπέτικα τραγούδια με κιθάρα* (2007)
* *Αψιλίες* (2009)
* *Ψιθυρίζοντας το ρεμπέτικο* (2013)
* *Εσπεράντο* (2015)
* *Amerika* (2017)
* *Εδώ κι εκεί* (2019)
* *16 ρεμπέτικα τραγούδια με κιθάρα (Remastered)* (2021)
* *Μόρσο* (2022)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Βιογραφικό – Δημήτρης Μυστακίδης». *www.dimitrismystakidis.gr*. Ανακτήθηκε στις 23 Απριλίου 2023.
2. ↑  Γιώγλου, Θανάσης (21 Ιουλίου 2015). «Παφρανίδης & Μυστακίδης «Μπαγλαμάδες και τζουράδες»». *www.ogdoo.gr*. Ogdoo.gr.
3. ↑  Γιώγλου, Θανάσης (1 Ιουνίου 2017). «H «Amerika» του Δημήτρη Μυστακίδη». *www.ogdoo.gr*. Ogdoo.gr.
4. ↑  «Δημήτρης Μυστακίδης - Εδώ & Εκεί | Νέο άλμπουμ». *www.musicity.gr*. Musicity.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
* «Δημήτρης Μυστακίδης». *music.uoi.gr*. Τμήμα Μουσικών Σπουδών Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

* «Δημήτρης Μυστακίδης». *www.onassis.org*. Ίδρυμα Ωνάση. 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 

	+ VIAF: 295158790730638852315
	+ **ΕΒΕ**: 259633
	+ GND: 1213059267
 |

 |
Ο **Γ. Βενκατεσουαράν** (13 Ιανουαρίου 1948 – 3 Μαΐου 2003), γνωστός ως **G. V.**, ήταν Ινδός παραγωγός ταινιών και λογιστής. Ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός των σκηνοθετών και σεναριογράφων Μάνι Ρατμάν και Γ. Σρινιβάσαν. Ως ηθοποιός, έκανε μια εμφάνιση καμέο στο *Pagaivan* και έπαιξε τον εαυτό του στην ταινία *Raja Kaiya Vacha*. Επίσης έπαιξε και σε μερικές άλλες ταινίες.

Φιλμογραφία
-----------

* *Mouna Ragam* (1986)
* *Agni Natchathiram* (1988)
* *Guru* (1989)
* *Vedikkai El Vadikkai* (1990)
* *Anjali* (1990)
* *Thalapathi* (1991)
* *Neenga Nalla Irukkanum* (1992)
* *May Madham* (1994)
* *Indira* (1995)
* *Thamizhan* (2002)
* *Yai Nee Romba Azhaga Irukey* (2002)
* *Chokka Thangam* (2003)

Θάνατος
-------

Στις 3 Μαΐου 2003, ο Γ. Βενκατεσουαράν αυτοκτόνησε στο σπίτι του σε ηλικία 55 ετών. Ήταν παντρεμένος με δύο παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γ. Βενκατεσουαράν στην IMDb
Κοντινό πλάνο του μαύρου λίθου στη γωνία της Κάαμπα
Ο **μαύρος λίθος** (αραβικά: ٱلْحَجَرُ ٱلْأَسْوَد, *αλ-Χάτζαρου αλ-Άσουαντ*) είναι μια πέτρα που βρίσκεται στην ανατολική γωνία της Κάαμπα, του αρχαίου κτιρίου στο κέντρο του Μεγάλου Τζαμιού της Μέκκας στη Σαουδική Αραβία. Λατρεύεται από τους Μουσουλμάνους σαν ισλαμικό κειμήλιο το οποίο, σύμφωνα με την μουσουλμανική παράδοση, χρονολογείται από την εποχή του Αδάμ και της Εύας. Πολλοί μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι είναι μετεωρίτης ο οποίος κατέχει υπερφυσικές δυνάμεις.

Προσκυνητές που σπρώχνονται για μια ευκαιρία να φιλήσουν τον μαύρο λίθο
Ο λίθος λατρεύεται στην Κάαμπα από τους προϊσλαμικούς ειδωλολατρικούς χρόνους. Σύμφωνα με την ισλαμική παράδοση, τοποθετήθηκε ανέπαφος στον τοίχο της Κάαμπα από τον ισλαμικό προφήτη Μωάμεθ το 605 Κ.Χ. πέντε χρόνια πριν από την πρώτη του «αποκάλυψη». Έκτοτε, έχει σπάσει σε θραύσματα και τώρα είναι στερεωμένος σε ένα ασημένιο πλαίσιο στο πλάι της Κάαμπα. Είχε από καιρό συσχετιστεί με την Κάαμπα, η οποία χτίστηκε στην προϊσλαμική περίοδο και ήταν τόπος προσκυνήματος των Ναβαταίων που επισκέπτονταν το ιερό μία φορά το χρόνο για να πραγματοποιήσουν το προσκύνημά τους. Η Κάαμπα είχε 360 είδωλα των Μεκκαίων θεών. Οι σημιτικοί πολιτισμοί της Μέσης Ανατολής είχαν την παράδοση να χρησιμοποιούν ασυνήθιστες πέτρες για να επισημάνουν τόπους λατρείας, ενώ η υπόκλιση, η λατρεία και η προσευχή σε τέτοια ιερά αντικείμενα περιγράφεται επίσης στην Παλαιά Διαθήκη ως ειδωλολατρική και ήταν αντικείμενο προφητικής επίπληξης. Την θεωρία προελεύσεως του μαύρου λίθου από μετεωρίτη έχουν παρομοιάσει ορισμένοι συγγραφείς με τον μετεωρίτη που τοποθετήθηκε και λατρευόταν στον ελληνικό Ναό της Αρτέμιδος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Sheikh Safi-ur-Rehman al-Mubarkpuri (2002). *Ar-Raheeq Al-Makhtum (The Sealed Nectar): Biography of the Prophet*. Dar-us-Salam Publications. ISBN 978-1-59144-071-0.
2. ↑  «The Kaaba Black Stone: A Holy Stone from Outer Space?».
3. ↑  Armstrong, Karen (2002). *Islam: A Short History*. Random House Publishing. σελίδες 11. ISBN 978-0-8129-6618-3.
4. ↑  Ezra, Eliyahu. «Arab Paganism. The roots of Islam. \*al lah the Meccan (Muslim) pagan gods». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Ιουλίου 2023. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2023.
5. ↑  Rabinowitz, Louis (2008). «The Biblical Injunction Against Idolatry». *Encyclopaedia Judaica*.. Ανακτήθηκε στις 2014-04-20.
6. ↑  Leviticus 26:1
7. ↑  Isaiah 2:9
8. ↑  Isaiah 44:17-18
9. ↑  Jeremiah 2:27
10. ↑  Hosea 2:13
11. ↑  Habakkuk 2:19
12. ↑  Robert E. Krebs (1999). *Scientific Development and Misconceptions Through the Ages: A Reference Guide* (illustrated έκδοση). Greenwood Publishing Group. σελ. 209. ISBN 978-0313302268.
13. ↑  Swartley, Keith E. επιμ. (2005). *Encountering the World of Islam* (illustrated, reprint έκδοση). Biblica. σελ. 205. ISBN 978-1932805246.
14. ↑  Isaac Asimov (2011). *Isaac Asimov's Guide to Earth and Space*. Random House Publishing Group. σελ. 108. ISBN 978-0307792273.
Ο **Ιούλιος Νεπωτιανός**, λατιν.: **Julius Nepotianus**, (απεβ. στις 30 Ιουνίου 350) , ήταν μέλος της δυναστείας τού Κωνσταντίνου, που βασίλευσε ως βραχύβιος σφετεριστής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Κυβέρνησε την πόλη της Ρώμης για είκοσι οκτώ ημέρες, πριν σκοτωθεί από τον αντίπαλό του σφετεριστή, στρατηγό του Mαγνέντιου, Mαρκελίνο.

Ιστορικό
--------

Ο Νεπωτιανός ήταν γιος της Ευτροπίας, ετεροθαλούς αδελφής του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α΄,  και του Βίριου Νεποτιανού. Από την πλευρά της μητέρας του, ήταν εγγονός τού Αυτοκράτορα Κωνστάντιου Α΄ Χλωρού και της Φλαβίας Μαξιμιανής Θεοδώρας.

Γεγονότα
--------

Μετά την εξέγερση τού Μαγνεντίου, ο Νεπωτιανός αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας και μπήκε στη Ρώμη με μία ομάδα μονομάχων  στις 3 Ιουνίου 350  Αφού προσπάθησε να αντισταθεί στον Νεπωτιανό με μία απείθαρχη δύναμη Ρωμαίων πολιτών, ο *έπαρχος της πόλης* Tιτιανός (ή Aνίκιος ή Ανίκητος), υποστηρικτής τού Μαγνεντίου, ηττήθηκε και έφυγε από την πόλη.

Ο Μαγνέντιος αντιμετώπισε γρήγορα αυτή την εξέγερση  στέλνοντας τον έμπιστο *μάγιστρο των αξιωματούχων* Mαρκελίνο στη Ρώμη. Σύμφωνα με τον Ευτρόπιο ο Νεπωτιανός σκοτώθηκε στη μάχη, που έγινε (στις 30 Ιουνίου), το κεφάλι του το έβαλαν επάνω σε μία λόγχη και μεταφέρθηκε γύρω από την πόλη.  Τις επόμενες ημέρες, σκοτώθηκε και η μητέρα του Ευτροπία μαζί με τους υποστηρικτές του Νεπωτιανού.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Ρωμαίων Αυτοκρατόρων
* Κατάλογος των Ρωμαίων σφετεριστών

Σημειώσεις
----------

1. 1 2  «DiMaio, Michael, "Nepotian (350 A.D.)", ''DIR''». Roman-emperors.org. 6 Αυγούστου 1996. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2014.
2. 1 2 3 4  Eutropius x.11
3. 1 2  *Pauly-Wissowa*, Eutropia 2
4. ↑  «DiMaio, Michael, "Nepotian (350 A.D.)", ''DIR''». Roman-emperors.org. 6 Αυγούστου 1996. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2014.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Aurelius Victor *De Caesaribus* 42,6, *Epitome* 42,3
* Zosimus, ii.59
Συντεταγμένες: 39°27′38″N 21°36′2″E﻿ / ﻿39.46056°N 21.60056°E﻿ / 39.46056; 21.60056

Το **γεφύρι της Πύλης** ή **του Αγίου Βησσαρίωνα** ή **της Πόρτας** είναι πέτρινη τοξωτή γέφυρα που βρίσκεται 1,5 χιλιόμετρα ανατολικά της Πύλης Τρικάλων, γεφυρώνοντας τον Πορταϊκό. Σύμφωνα με την σωζόμενη επιγραφή κτίστηκε το 1514.

Το γεφύρι της Πύλης κτίστηκε το 1514 με χορηγία του Βησσαρίωνα Β΄, ο οποίος τότε ήταν μοναχός και χειροτονήθηκε επίσκοπος Ελασσόνας και μητροπολίτης Σταγών. Ο Βησσαρίων ήταν χορηγός αρκετών γεφυριών στην περιοχή, όπως το γεφύρι της Σαρακήνας, και ιδρυτής της κοντινής μονής Αγίου Βησσαρίωνα. Μέχρι το 1936 το γεφύρι ήταν η μόνη πρόσβαση ανάμεσα στα χωριά της περιοχής του Ασπροπόταμου και του κάμπου της Θεσσαλίας. Το 1967 και το 1968 πραγματοποιήθηκαν εργασίες στερέωσης των βάθρων της γέφυρας, ενισχύοντας το κονίαμα με τσιμέντο.

Η γέφυρα είναι μονότοξη με ημικυκλικό άνοιγμα με ύψος 13,3 μέτρα και άνοιγμα 29 μέτρα και έχει το δεύτερο μεγαλύτερο άνοιγμα από τα παραδοσιακά γεφύρια της Θεσσαλίας. Το συνολικό μήκος καταστρώματος της γέφυρας είναι 65 μέτρα. Το πλάτος καταστρώματος είναι 2,1 μέτρα. Είναι κτισμένη από αργολιθοδομή και το διάζωμα της γέφυρας από πελεκημένο ψαμμίτη.

Δείτε επίσης
------------

* Γέφυρα Κοράκου - μια άλλη πέτρινη γέφυρα που κτίστηκε με χορηγία του Βησσαρίωνα Β΄

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Δεριζιώτης, Λάζαρος. «Γέφυρα Πορταϊκού Πύλης». *odysseus.culture.gr*. Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2021.
2. 1 2 3  «Γεφύρι Της Πύλης ή Της Πόρτας». *petrinagefiria.com*.
3. ↑  Κουρτουλίδου, Ευτυχία (1968). «Μεσαιωνικά Μνημεία Θεσσαλίας». *Αρχαιολογικό Δελτίο* **23** (B2): 270-276.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Ο **Μιλτιάδης Κουτούγκος** (1912 ή 1914 − 1994) ήταν Έλληνας μουσικοσυνθέτης και καθηγητής «ανώτερων θεωρητικών» του Ελληνικού Ωδείου.

Γεννήθηκε στα Αλάτσατα της επαρχίας της Σμύρνης και κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου ήρθε με την οικογένειά του στην Αθήνα, όπου και εγκαταστάθηκε μονίμως (έμενε στον Δήμο Βύρωνα). Τα πρώτα του μουσικά μαθήματα, από την ηλικία των 6 ετών, τα έκανε στην «Αθηναϊκή Μαντολινάτα» και σε ηλικία 15 ετών έλαβε δίπλωμα σολίστ μαντολίνου, καθώς και πτυχίο ωδικής. Συνέχισε με ανώτερες μουσικές σπουδές, ώστε σε ηλικία 19 ετών έγινε καλλιτεχνικός διευθυντής της Αθηναϊκής Μαντολινάτας, θέση την οποία διετήρησε μέχρι την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου. Μετά ανέλαβε υποδιευθυντής της «Παλλαδίου Χορωδίας» και από το 1942 έως το τέλος της σταδιοδρομίας του διετέλεσε καθηγητής των ανώτερων θεωρητικών στο Ελληνικό Ωδείο και στη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία. Το 1950 ίδρυσε την ορχήστρα του Ελληνικού Ωδείου, με την οποία επί δεκαετία έδωσε σειρά συναυλιών στην Αθήνα και σε όλες σχεδόν τις πόλεις της Ελλάδας.

Ο Κουτούγκος ήταν μέλος της Ενώσεως Ελλήνων Μουσουργών. Το 1967 τιμήθηκε με το Γ΄ Βραβείο Χορωδίας στον Διαγωνισμό Χορωδιών του Αρέτσο της Ιταλίας. Ως καθηγητής, εκπαίδευσε πολλούς καλλιτέχνες που διέπρεψαν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, όπως οι Ηλίας Ανδριόπουλος, Ελένη Καραΐνδρου, Νίκος Μαμαγκάκης, Γεράσιμος Μηλιαρέσης και άλλοι.

Ως κυριότερα έργα του Κουτούγκου αναφέρονται τα παρακάτω:

* *Αρχαϊκός χορός* (συμφωνικό)
* *Αναμνήσεις από την εποποιία του 1940* (συμφωνικό)
* *Νοσταλγικό πρελούδιο*
* *Ελληνική σουίτα για έγχορδα*
* *Στ’ ακρογυάλι* (συμφωνικό ποίημα)
* *Ελεγεία και Βακχικόν*

Ο Μιλτιάδης Κουτούγκος συνέθεσε επίσης χορωδιακά έργα και πολλά τραγούδια επάνω σε στίχους Ελλήνων ποιητών. Εξάλλου, ως δάσκαλος της μουσικής συνέγραψε διδακτικά βιβλία, όπως Σολφέζ, μεθόδους διδασκαλίας της μουσικής, *Αρμονία* σε 3 τεύχη, *Βάσεις για τη Μουσική (θεωρία)* σε 2 τεύχη, μέθοδο μαντολίνου, συλλογή σχολικών τραγουδιών, και άλλα.

Ο συνθέτης ήταν νυμφευμένος με τη Νίνα Βουρβούλια, με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά, τον Άρη και τη Χρυσάνθη. Ο Άρης έγινε αναπληρωτής καθηγητής στον Τομέα Ανθρωπιστικών Σπουδών της Σχολής Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών του ΕΜΠ και η Χρυσάνθη κλινική ψυχολόγος.

Πηγές
-----

* Ιφιγένεια Ευθυμιάτου-Σπύρου: το λήμμα «Κουτούγκος Μιλτιάδης» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη-Πάτση», τόμ. 16 (1972), σελ. 229

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 194199
* **BiblioNet**: **97043**

 |

 |
Η **Παπική Ακαδημία Λατινικών** (λατινικά: *Pontificia Academia Latinitatis*) είναι η ενδέκατη και νεότερη Παπική ακαδημία. Με έδρα την Πόλη του Βατικανού, ιδρύθηκε με σκοπό την προώθηση και την εκτίμηση της λατινικής γλώσσας και του πολιτισμού. Η Ακαδημία αντικαθιστά το ίδρυμα *Opus Fundatum Latinitas* και συνδέεται με το Παπικό Συμβουλίου για τον Πολιτισμό από το οποίο εξαρτάται.

Ιδρύθηκε στις 10 Νοεμβρίου του 2012 από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄ με το *motu proprio Latina Lingua*, με σκοπό τη διάσωση και διάδοση της γνώσης των διαφόρων εκδοχών της σύγχρονης και αρχαίας λατινικής γλώσσας, συμπεριλαμβανομένων των εκκλησιαστικών λατινικών.

Ο καθηγητής Ιβάνο Ντιονίτζι και ο Αιδεσιμότατος Πατέρας Ρομπέρτο Σπατάρο στις 10 Νοεμβρίου του 2012 ονομάστηκαν αντίστοιχα πρώτος πρόεδρος και γραμματέας της Ακαδημίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Benedict XVI, Motu Proprio *Latina Lingua* in English; accessed 6-11-2013
2. ↑  «Daily Bulletin». Ανακτήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 310631612
* LCCN: no2014117311
* GND: 1097442268
* SUDOC: 204038863

 |

 |
Άποψη του μνημείου Σαρνταραπάτ τον Απρίλιο του 2014
Το μνημείοΤο **Μνημείο Σαρνταραπάτ** είναι μνημειακό συγκρότημα για την Μάχη του Σαρνταραπάτ, που βρίσκεται στο χωριό Αράκς της επαρχίας Αρμαβίρ της Αρμενίας, 55 χιλιόμετρα από το Γερεβάν και 11 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Αρμαβίρ. Το 1968, κατά τη διάρκεια του εορτασμού της 50ής επετείου από την Μάχη του Σαρνταραπάτ που έλαβε χώρα στις 22-26 Μαΐου 1918, ανεγέρθηκε ένα μνημείο έξω από το σημείο της μάχης.

Σχέδιο
------

Το μνημείο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Ραφαέλ Ισραελγιάν, ενώ τα γλυπτά σχεδιάστηκαν από τους Άρα Χαρουτγιουνγιάν, Αρσάμ Σαχινιάν και Σαμπέλ Μανασιάν.

Η είσοδος πλαισιώνεται από τεράστια φτερωτά βόδια, φτιαγμένα από κόκκινη ηφαιστειακή τέφρα. Μια σκάλα οδηγεί σε ένα τετράγωνο από το οποίο υψώνεται ένα καμπαναριό ύψους 26 μέτρων. Η όμορφη δομή πέργκολας με δώδεκα καμπάνες φαίνεται από μακριά. Οι καμπάνες χτυπούν κάθε χρόνο την ημέρα της ιστορικής νίκης. Το μνημείο φυλάσσεται από μαζικά αρχαία φτερωτά λιοντάρια αρμενικού στυλ και πλαισιώνεται από ένα μνημειακό κήπο για τους μάρτυρες του Καραμπάχ (Αρτσάχ).

Σημασία
-------

Το μνημείο Σαρνταραπάτ είναι ένα σύμβολο υπερηφάνειας και επιβίωσης. Το μνημείο Σαρνταραπάτ σηματοδοτεί τη θέση της τελευταίας επιτυχής προσπάθειας της Αρμενίας είναι να σώσει το έθνος από την εξαφάνιση στα χέρια των Τούρκων στη Μάχη του Σαρνταραπάτ στις 22 με 26 Μαΐου 1918. Ενάντια σε τεράστιες αντιξοότητες, και την γενοκτονία που έγινε λίγα χρόνια πριν, ο αρμενικός αυτοσχέδιος στρατό κέρδισε τα τουρκικά στρατεύματα και διασφάλισε ένα μικρό μέρος της ιστορικής Αρμενίας, το οποίο αποτελεί την σημερινή Δημοκρατία της Αρμενίας. Δίπλα στο μνημείο υπάρχει επίσης το Ιστορικό Μουσείο Εθνογραφίας και Απελευθερωτικού Κινήματος του Σαρνταραπάτ.

Δείτε επίσης
------------

* Γενοκτονία των Αρμενίων
* Εκστρατεία του Καυκάσου
* Μάχη του Σαρνταραπάτ

Παραπομπές
----------

1. ↑  Sketches of the Soviet Union - Page 145 by Anton Refregier - 1978
2. ↑  «ՍԱՐԴԱՐԱՊԱՏԻ ՀԵՐՈՍԱՄԱՐՏԻ ՀՈՒՇԱՀԱՄԱԼԻՐ». Հայկական Սովետական Հանրագիտարան (Soviet Armenian Encyclopedia) 10.djvu/227. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2015.  Unknown parameter `|lang=` ignored (`|language=` suggested) (βοήθεια)
3. ↑  Diaspora, Identity and Religion: new directions in theory and research - Page 90 by Waltraud Kokot

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το μνημείο Σαρνταραπάτ στην Αρμενία
* Τρισδιάστατο μοντέλο του μνημείου
Το **Δουκάτο της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ** (γερμαν. *Herzogtum Sachsen-Lauenburg*, που ονομάζεται **Κάτω Σαξονία**, *Niedersachsen*, μεταξύ του 14ου και του 17ου αιώνα), ήταν δουκάτο με αυτοκρατορική αμεσότητα που υπήρχε 1296-1803 και 1814-1876 στην άκρος νοτιοανατολική περιοχή που είναι τώρα το Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Το εδαφικό του κέντρο βρισκόταν στη σύγχρονη συνοικία του Δουκάτου του Λάουενμπουργκ και αρχικά η ομώνυμη πρωτεύουσα του ήταν το Λάουενμπουργκ στον Έλβα αν και το 1619 η πρωτεύουσα μετακινήθηκε στο Ράτσεμπουργκ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  The House of Wettin also adopted this coat-of-arms when it gained Saxe-Wittenberg, which is why they reappear in the arms of many (formerly) Wettin-ruled states.
2. ↑  "LAUENBURG", in: Encyclopædia Britannica: 29 vols. 111910–1911, vol. 16 'L to Lord Advocate', p. 280.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 265763222
* LCCN: n85125029
* GND: 5146587-5
* BNF: cb11970136k (data)

 |

 |
Η τρίχρωμη σημαία των Έρζια
Γυναίκες Έρζια, οι οποίες φορούν παραδοσιακές ενδυμασίες των Έρζια, στο Ράζκεν Οζκς του 2007, μια γιορτή των Έρζια στα μέσα του Ιούνη.
Οι **Έρζια** (έρζια: эрзят, μεταγραφή έρζιατ) είναι λαός φιννοουγγρικής καταγωγής, ο οποίος ανήκει στον κλάδο των βολγαϊκών λαών. Είναι ένα από τα έθνη της Ρωσίας και ζει στη δημοκρατία της Μορδοβίας κατά κύριο λόγο. Βέβαια, όπως γίνεται με όλες τις ρωσικές εθνικές μειονότητες, μικρές γηγενείς κοινότητες Έρζια ζουν και σε γειτονικές δημοκρατίες και περιφέρειες της Ρωσίας, αλλά και κοινότητες μεταναστών σε άλλες περιοχές της Ρωσίας.

Από ορισμένους εθνολόγους θεωρείται ότι είναι μια από τις δύο κύριες ομάδες των Μορδβίνων, μαζί με τους Μόκσα (οι Έρζια υπερτερούν αριθμητικά των Μόκσα), ενώ άλλοι θεωρούν ότι είναι μια ξεχωριστή εθνότητα. Η ρωσική κυβέρνηση έχει υποστηρίξει την άποψη ορισμένων μελών της εθνικής ελίτ που θεωρεί ότι αποτελούν συστατικό του μορδβινικού έθνους, αλλά πολλά μέλη του εθνοτικού κινήματος των Έρζια έχουν προβάλλει αντιδράσεις.

Οι Έρζια μιλούν ως μητρική γλώσσα την Έρζια, ενώ σχεδόν όλοι, αν όχι όλοι, μιλούν και τα ρωσικά. Στη Μορδοβία η πλειοψηφία των κατοίκων είναι Ρώσοι και η περιοχή είναι αυτόνομη ρωσική δημοκρατία, τα ρωσικά είναι απαραίτητη γλώσσα για τους Έρζια. Ακόμη το μικρό μέγεθος των Έρζια και η κυριαρχία των ρωσικών καθιστούν τη γλώσσα τους ευάλωτη. Τα ρωσικά, ειδικά στη σταλινική εποχή, αντικατέστησαν τα Έρζια και τις μορδβινικές γλώσσες στη δεκαετία του 1930 στο κρατικό σύστημα. 

Στην απογραφή του 2010 57.008 άτομα δήλωσαν Έρζια. Οι περισσότεροι Έρζια είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, όπως και οι γείτονες τους, ενώ μικρές μειονότητες Έρζια είναι Λουθηρανοί (εισηγμένη από τους φινλανδούς ιεραποστόλους από την πτώση της ΕΣΣΔ και μετά) ή Ινεσκιπάζα (μια τοπική μονοθεϊστική θρησκεία).

Σύμβολα και πολιτισμός
----------------------

Η σημαία των Έρζια είναι τρίχρωμη, αποτελούμενη από το λευκό στο πάνω μέρος, κόκκινο στη μέση και μαύρο στο κάτω μέρος. Το λευκό συμβολίζει την ελευθερία, το κόκκινο τη ζωή και το μαύρο τη γη.

Από το 1993, στις 16 Απριλίου εορτάζεται η ημέρα της Έρζια. Η 16 Απριλίου είναι η ημερομηνία γέννησης του πρώτου καθηγητή που ασχολήθηκε σε βάθος με τη γλώσσα Έρζια, του Ανατόλι Ριάμποφ. Στα έρζια η ημέρα της Έρζια λέγεται Эрзянь Келень Чи, σε μεταγραφή Ερζιάν Κελέν Τσι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Erza We Are!, Two languages – two nations
2. ↑  Wikipedia in Erzya language is here
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 21 Αυγούστου 2011. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2021.
4. ↑  «флаги народов, населяющих Россию». *www.vexillographia.ru*. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2021.
5. ↑  finugor.ru. 16 апреля отмечается День эрзянского языка — Эрзянь келень чи Αρχειοθετήθηκε 2019-09-14 στο Wayback Machine.(Ρωσικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Erzya people στο Wikimedia Commons
Η **71η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία** (71η Α/Μ ΤΑΞ «Πόντος») είναι στρατιωτικός σχηματισμός του Ελληνικού Στρατού με έδρα τη Νέα Σάντα του Κιλκίς. Βρίσκεται υπό τη διοίκηση της 1ης Μεραρχίας Πεζικού.

Ιστορία
-------

Η 71η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία συγκροτήθηκε μετά από την αναδιοργάνωση της 52ης Ταξιαρχίας Πεζικού. H 52η ΤΠ συγκροτήθηκε στην Θεσσαλονίκη στις 5 Απριλίου 1948. Η Ταξιαρχία έδρασε κυρίως την περίοδο 1948 - 1950 και έλαβε μέρος σε δεκάδες επιχειρήσεις ανά τον Ελλαδικό χώρο. Από την Ρούμελη και την μάχη των Κρουσιών, μέχρι τα Αλβανικά σύνορα και την Μάχη του Γράμμου.

Η 52η Ταξιαρχία με τη λήξη του εμφυλίου πολέμου και χωρίς να αλλάξει έδρα μετονομάζεται σε 5ο Σύνταγμα Πεζικού, παραμένοντας ενεργό για λίγα χρόνια μέχρι να διαλυθεί το 1954 στην ειρήνη. Το 1967 μετονομάζεται εκ νέου σε 71ο Σύνταγμα Πεζικού, μετασταθμεύοντας στη Λητή Θεσσαλονίκης. Το 1978 ενεργοποιείται και πάλι λειτουργώντας ως επιστρατευόμενο πλέον Σύνταγμα, σε χαμηλό επίπεδο ετοιμότητας. Την 1 Ιανουαρίου του 1994 μετονομάζεται σε 71η Ταξιαρχία Πεζικού και μετασταθμεύει στην Νέα Σάντα του Νομού Κιλκίς στο Στρατόπεδο «ΥΠΟΛΟΧΑΓΟΥ ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ», όπου εδρεύει μέχρι και σήμερα. Από 1η Ιανουαρίου 1998 τελούσε υπό τις Δγες του Β΄ΣΣ σαν πλήρη δύναμη ταχείας επέμβασης.

Την 27 Οκτωβρίου 2001, η Ταξιαρχία μετονομάσθηκε σε 71 Α/Μ ΤΑΞ και από 26 Σεπ 2005 είχε τεθεί υπό Διοικητική Διοίκηση στην Ι ΜΠ και Επιχειρησιακό έλεγχο στο Β΄ΣΣ. Την 5 Οκτωβρίου 2009, με απόφαση του Ανώτατου Στρατιωτικού Συμβουλίου του Γενικού Επιτελείου Στρατού, η 71η ΑΕΡΟΜΕΤΑΦΕΡΟΜΕΝΗ ΤΑΞΙΑΡΧΙΑ μετονομάσθηκε σε 71η ΑΕΡΟΜΕΤΑΦΕΡΟΜΕΝΗ ΤΑΞΙΑΡΧΙΑ «ΠΟΝΤΟΣ». Από την 28 Νοεμβρίου 2013, μετά την κατάργηση του Β' ΣΣ, η Ταξιαρχία τέθηκε υπό Διοικητική Διοίκηση και Επιχειρησιακό Έλεγχο στην Ι ΜΠ.

Διάρθρωση
---------

Η επιχειρησιακή διάρθρωση της 71η Α/Μ ΤΑΞ είναι η εξής:

* 71η Α/Μ ΤΑΞ
	+ Λόχος Στρατηγείου (ΛΣ/71 Α/Μ ΤΑΞ), με έδρα τη Νέα Σάντα
	+ 71ος Α/Μ Λόχος Διαβιβάσεων (71 Α/Μ ΛΔΒ)
	+ 71ος Α/Μ Λόχος Μηχανικού (71 Α/Μ ΛΜΧ)
	+ 71η Α/Μ Πυροβολαρχία Ελαφρού Αντιαρματικού Πυροβολικού (71 Α/Μ ΠΕΑ/ΑΠ)
	+ 595ο Α/Μ Τάγμα Πεζικού (595 Α/Μ ΤΠ)
	+ 596ο Α/Μ Τάγμα Πεζικού (596 Α/Μ ΤΠ)
	+ 601ο Α/Μ Τάγμα Πεζικού (601 Α/Μ ΤΠ)
	+ 116η Α/Μ Μοίρα Πεδινού Πυροβολικού (116 Α/Μ ΜΠΠ)
	+ 71ο Α/Μ Τάγμα Υποστήριξης (71 Α/Μ ΤΥΠ)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Το σκυλάκι που ξετρέλανε τον Μητσοτάκη, το γλυκό του κουταλιού και οι... Έλληνες «κομάντο» cnn.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος Γ.Ε.Σ.
Ο **Απόστολος Βακάκης**, (Αλεξάνδρεια, 1954) είναι Έλληνας επιχειρηματίας και μεγαλομέτοχος της εταιρείας παιχνιδιών Jumbo.

Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1954, μετανάστευσε με την οικογένειά του το 1962 στην Ελλάδα ενώ για λίγα χρόνια έζησε στην Ιταλία. Εκεί εργάστηκε σε οικοτεχνία λούτρινων παιχνιδιών. Γυρίζοντας στην Ελλάδα, με κεφάλαιο από τον Μποδοσάκη της ΛΑΡΚΟ, ο πατέρας του, Γεώργιος, ίδρυσε την εταιρεία κατασκευής λούτρινων παιχνιδιών, El Greco. Το 1985 ανέλαβε τη διοίκηση ο Απόστολος και την πούλησε στην πολυεθνική Hasbro. Το επόμενο έτος, άνοιξε το πρώτο κατάστημα με την επωνυμία Jumbo στη Γλυφάδα.

Παραπομπές
----------

1. ↑