recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Μουσείο της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας** (σλαβομακεδονικά: Музеј на Република Северна Македонија‎‎), παλαιότερα και ακόμη ανεπίσημα γνωστό ως **Μουσείο της Μακεδονίας** (σλαβομακεδονικά: Музеј на Македонија‎‎), είναι εθνικό ίδρυμα στη Βόρεια Μακεδονία και ένα από τα παλαιότερα μουσεία της χώρας. Βρίσκεται στην Παλαιά Αγορά των Σκοπίων, κοντά στο Φρούριο των Σκοπίων. Το Μουσείο της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας δημιουργήθηκε ενώνοντας τρία μουσεία σε ένα. Τα τρία μουσεία που ενοποιήθηκαν ήταν το αρχαιολογικό, το ιστορικό και το εθνολογικό μουσείο, από τα οποία το αρχαιολογικό μουσείο ήταν το παλαιότερο. Άνοιξε το 1924 και η ημερομηνία αυτή θεωρείται ως ημερομηνία ίδρυσης του εθνικού μουσείου. Κατά τη διάρκεια της ύπαρξης της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, το μουσείο ήταν γνωστό ως **Λαϊκό Μουσείο της Μακεδονίας**.

Το μουσείο έχει συνολική έκταση 10.000 μ², εκ των οποίων τα 6.000 μ² προορίζονται για μόνιμες ή προσωρινές εκθέσεις. Το ίδρυμα είναι σύνθετου χαρακτήρα, που σημαίνει ότι συγκεντρώνει, διατηρεί, συντηρεί και παρουσιάζει την εθνική σλαβομακεδονική ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά. Μέσα στο μουσείο βρίσκεται το Κουρσουμλί Αν, ένα ιστορικό μνημείο που χτίστηκε τον 16ο αιώνα. Εκτός αυτού, το μουσείο φροντίζει και για τις συλλογές των παρακάτω ιδρυμάτων:

* συλλογές στο Παλάτι του Πολιτισμού «Ντράγκι Τόζιγια» στο Ρέσεν
* συλλογές στη βιβλιοθήκη "«Ίσκρα» στο Κότσανη
* συλλογές στο Παλάτι του Πολιτισμού «25 Μαΐου» στο Βαλάντοβο
* συλλογές μνημείων στα χωριά Μπιτούσε, Γκαλίτσνικ και Γκόρνο Βράνοβτσι.

Τμήματα
-------

Το Μουσείο της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας χωρίζεται στα ακόλουθα τμήματα:

* Τμήμα Ανθρωπολογίας
* Τμήμα Αρχαιολογίας
* Τμήμα Εθνολογίας
* Τμήμα Ιστορίας
* Άποψη από την έκθεση παραδοσιακών φορεσιών. Τμήμα Ιστορίας των Τεχνών
* Τμήμα Συντήρησης

Δείτε επίσης
------------

* Εθνική Πινακοθήκη της Βόρειας Μακεδονίας
* Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα (Σκόπια)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Vlada na Republika Severna Makedonija, *Lista na institucii so nov naziv*,
2. 1 2  «Museum of Macedonia» (στα Macedonian). Skopje. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2011. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η αξιολόγηση του Μουσείου της Βόρειας Μακεδονίας στα Σκόπια, της Barbara Voponcov. (σλαβομακεδονικά)
Ο **Καλτέκ (Caltech)** είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,0. Ανακαλύφθηκε το 1983 από την Αμερικανίδα αστρονόμο Καρολίν Σουμέικερ σε φωτογραφίες που λήφθηκαν στο Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ από τους Έλινορ Χέλιν και Σελτ Μπας. Η Σουμέικερ του έδωσε το όνομά του προς τιμή του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνια, που είναι ανεπίσημα πολύ γνωστό με αυτή τη σύντμηση.

Αξιοσημείωτη είναι η πολύ μεγάλη κλίση της τροχιάς του Καλτέκ ως προς την εκλειπτική, πάνω από 30 μοίρες.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος του Καλτέκ εκτιμάται σε 57,98 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι **Xc**, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0526. Ο Καλτέκ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 9 ως 14 ώρες περίπου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
--------------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Αστεροειδείς| 2905 Πλάσκετ | 2906 Καλτέκ | 2907 Νεκράσοφ |
Σύμφωνα με το Βιβλίο της Γενέσεως ο **Ζαρά** ήταν ο γιος της Θάμαρ και του Ιούδα, και δίδυμος αδελφός του Φαρές. Το κείμενο αναφέρει ότι ονομάστηκε Ζαρά γιατί όταν έβγαλε το χέρι του έξω πριν γεννηθεί, η μαία το έδεσε μια κόκκινη κλωστή. Αν και όλες οι άλλες χρήσεις της λέξης *zerah* στη Βίβλο μεταφράζονται ως *ανατολή*, εδώ το όνομα υπονοεί το έντονο κόκκινο χρώμα της κλωστής, που είναι το αρχικό χρώμα όταν ανατέλλει ο ήλιος. 

Ο Ζαρά αναφέρεται επίσης ως πρόγονος του Άχαρ, ο οποίος λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου, όπως αναφέρεται στον Ιησού του Ναυή (7:18 και 7:24, όπου ονομάζεται υιός Ζαρά, παραλείποντας πατέρα και παππού). 

Η Βίβλος επίσης αναγνωρίζει τον Ζαρά ως ιδρυτή μίας από τις φατρίες της Φυλής του Συμεών

Το όνομά του περιλαμβάνεται στη γενεαλογία του Ιησού που αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον τιμά ως άγιο και εορτάζει τη μνήμη του την Κυριακή προ της Χριστού Γενέσεως, ή Κυριακή των Προπατόρων. 

Κοινῶς ἐπαινῶ σπέρμα κοινὸν Ἰούδα
Φαρὲς Ζαρά τε, τοὺς διδύμους συγγόνους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  38:28-30
2. ↑  12 καὶ οἱ υἱοὶ Συμεών·…13 τῷ Ζαρὰ δῆμος ὁ Ζαραΐ· Αριθμοί 26:13

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 4160161030925123920009
* GND: 122450481X

 |

 |
Ο **`Αμπερ (Amber)** είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,70. Ανακαλύφθηκε το 1983 από τον Αμερικανό αστρονόμο Νόρμαν Τόμας, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ) και του έδωσε το όνομα της εγγονής του. Ο αστεροειδής αυτός δεν πρέπει να συγχέεται με τον 10183 Αμπέρ (Ampère).

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος του `Αμπερ εκτιμάται σε 20,62 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,087 ± 0,010. Ο `Αμπερ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 10 ως 17 ώρες περίπου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
--------------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Αστεροειδείς| 2932 Κεμπτσίνσκι | 2933 Άμπερ | 2934 Αριστοφάνης |
Η **Ιρίνα Νατάνοβνα Πρες** (ρωσ. *Ирина Натановна Пресс*, 10 Μαρτίου 1939, Χάρκοβο – 22 Φεβρουαρίου 2004, Μόσχα) ήταν Σοβιετική αθλήτρια στίβου.

Καριέρα
-------

Το 1961 βελτίωσε το παγκόσμιο ρεκόρ του πεντάθλου, πρώτα με 5.020 βαθμούς και έπειτα με 5.137. Ήταν πολυσύνθετη αθλήτρια, με σπουδαίες επιδόσεις στα επιμέρους αγωνίσματα. Μάλιστα κατέρριψε κατ' επανάληψη το ρεκόρ στα 80 μ. εμπόδια. Σ' αυτό το αγώνισμα αναδείχθηκε χρυσή Ολυμπιονίκης το 1960 με επίδοση 10,8 δευτερόλεπτα, ενώ στις 17 Οκτωβρίου του 1964 στο Τόκιο, νίκησε στο πένταθλο με παγκόσμιο ρεκόρ (5.246 β.). Το 1964 σημείωσε παγκόσμιο ρεκόρ και στα 80 μ. με εμπόδια (10,5), ενώ στις 24 Οκτωβρίου 1965, στην Τιφλίδα, κατέρριψε και πάλι το παγκόσμιο ρεκόρ με επίδοση 10,3 δευτερόλεπτα. Εξίσου διάσημη ήταν και η αδελφή της, Ταμάρα Πρες, η οποία κυριάρχησε επί χρόνια στις βαλβίδες της δισκοβολίας και της σφαιροβολία.

Οι Ταμάρα και Ιρίνα Πρες έγιναν οι πρώτες αδελφές που κέρδισαν ολυμπιακό μετάλλιο (Ρώμη, 1960). Η Ταμάρα κέρδισε το χρυσό και το αργυρό σε σφαίρα και δίσκο αντίστοιχα, ενώ η Ιρίνα το χρυσό στα 80μ μετ' εμποδίων.

Η Ταμάρα και η Ιρίνα Πρες κέρδισαν συνολικά πέντε χρυσά ολυμπιακά μετάλλια (1960-64) και κατέρριψαν 26 παγκόσμια ρεκόρ. Και οι δύο αδελφές Πρες αποσύρθηκαν από τον στίβο το 1966, συμπίπτοντας με την εισαγωγή της απαιτούμενης επαλήθευσης φύλου στον στίβο. Αυτό οδήγησε σε ευρέως διαδεδομένες – αλλά ποτέ αποδεδειγμένες – φήμες σχετικά με το φύλο τους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Encyclopædia Britannica: Irina Press». Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2022.
2. ↑  «Τα ρεκόρ του 1964», *Ιστορικό Λεύκωμα* 1964, σελ. 163, εκδ. «Καθημερινή» (1997)
3. ↑  «Τα ρεκόρ του 1965», Ιστορικό Λεύκωμα 1965, σελ. 161, Καθημερινή (1997)
4. ↑  Ιστορικό Λεύκωμα 1961, σελ. 160, Καθημερινή (1997)
5. ↑  «1960: Οι αδελφές Πρες και το ολυμπιακό ρεκόρ τους…». Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2022.
6. ↑  «INTERNATIONAL OLYMPIC COMMITTEE : Tamara PRESS». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Αυγούστου 2022. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Irina Press στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 413162422733732460007

 |

 |
Η **Νίκη Φούντα** (30 Μαΐου 1980) είναι Ελληνίδα αρχιτέκτονας και πρώην βουλευτής της Δημοκρατικής Αριστεράς.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1980 στην Αθήνα και είναι κόρη της Φανής Ψυχογιού - Φούντα, αρχιτέκτονα, υποψήφιας βουλευτή με τον Συνασπισμό και κόρης του ιστορικού Ντίνου Ψυχογιού. Είναι τελειόφοιτη του τμήματος αρχιτεκτόνων μηχανικών του ΕΜΠ και έχει εργαστεί ως αρχιτέκτονας.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Εξελέγη βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με τη Δημοκρατική Αριστερά στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012.

Στη συνέχεια, αποχώρησε από τη ΔΗΜΑΡ και εντάχθηκε στο Ποτάμι. Έβαλε υποψηφιότητα στις εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015, όμως δεν κατάφερε να επανεκλεγεί.

Τον Ιούλιο του 2016 δήλωσε την υποστήριξή της στη Δημοκρατική Ευθύνη, το κόμμα του Χάρη Θεοχάρη.

Στις εκλογές του 2019 ήταν υποψήφια με το Κίνημα Αλλαγής στην Αιτωλοακαρνανία, ωστόσο δεν εξελέγη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βιογραφικό
2. ↑  Νίκη Φούντα - Βουλή
3. ↑  «Στο «Ποτάμι» εντάχθηκε η Νίκη Φούντα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιουνίου 2015. Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2016.
4. ↑  Ποιοι στηρίζουν τη «Δημοκρατική Ευθύνη» του Θεοχάρη
5. ↑  «Εκλογική Περιφέρεια Αιτωλοακαρνανίας | Εθνικές εκλογές – Ιούλιος 2019». *ekloges.ypes.gr*. Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προσωπική ιστοσελίδα
Το **Renault AHx** ήταν μια σειρά ελαφρών/μεσαίων φορτηγών με μεταφορική ικανότητα από 2 έως 5 τόνους που κατασκευάστηκε από τη Renault μεταξύ 1941 και 1947. Διάφορες εκδόσεις χρησιμοποιήθηκαν στον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο από τις Γερμανικές δυνάμεις.

Τα πρωτότυπα του πρώτου φορτηγού AHx, το AHS2, παρουσιάστηκαν το 1939. Στόχος του ήταν η αντικατάσταση του παρόμοιου φορτηγού AGC (το οποίο είχε μέγιστο ωφέλιμο φορτίο 1,5 τόνων). Το φορτηγό σχεδιάστηκε για χρήση από τον γαλλικό στρατό στην ομάδα μεταφοράς χωρητικότητας 2,5 τόνων, αλλά απορρίφθηκε. Η Βέρμαχτ με τη σειρά της διέταξε την παραγωγή του μοντέλου, επαναταξινομήνοντάς το ως μοντέλο ωφέλιμου φορτίου 2 τόνων και το ονόμασε Lastkraftwagen 2 τόνων. Το AHN (ωφέλιμο φορτίο 4 τόνων) ήταν ο διάδοχος του AGR και δημιουργήθηκε για τη Βέρμαχτ με την ονομασία Lastkraftwagen 3.5 τόνων. Το βαρύτερο μοντέλο AHx, το AHR, κατασκευάστηκε με ωφέλιμο φορτίο 5 τόνων και, όπως και οι δύο άλλες εκδόσεις, χρησιμοποιήθηκε από τους Γερμανούς. Η Βέρμαχτ εφοδιάστηκε με περίπου 23,000 AHS, 4,000 AHN, και μεταξύ 1,000 και 2,000 AHR.

Μετά τον πόλεμο, οι εξελίξεις των AHS2 και AHN (AHS3/AHS4 και AHN2/AHN3) με 2 και 3,5 τόνους ωφέλιμου φορτίου αντίστοιχα, παρήχθησαν κυρίως για την πολιτική αγορά. Το 1947, αυτά τα φορτηγά αντικαταστάθηκαν από το Renault Galion. Η καμπίνα AHx ήταν επίσης η βάση για φορτηγό ωφέλιμου φορτίου 7 τόνων, το Renault 208 E1.

Το AHS διάθετε τετρακύλινδρο κινητήρα βενζίνης 2,38 λίτρων (με 52 μετρικές ιπποδύναμες (38 kW)) ενώ τα AHN και AHR χρησιμοποιούσαν εξακύλινδρη μονάδα βενζίνης ​​4,05 λίτρων, η τελευταία με ισχύ εξόδου 75 ίππων φρένων (56 kW). Τα τρία μοντέλα είχαν κιβώτιο 4 ταχυτήτων. Τόσο το Renault AHS όσο και το AHN είχαν εκδόσεις εξοπλισμένες με αεριοποιητή χρησιμοποιώντας κινητήρες παρόμοιες με τις βενζινοκινητήρες. Η έκδοση AHS (AHSH) έχει ισχύ εξόδου 35 μετρικών ιπποδύναμης (26 kW) στις 2.800 σ.α.λ, ενώ η έκδοση AHN (AHNH) έχει ισχύ εξόδου 52 μετρικών ιπποδύναμης (38 kW) στις 2.800 σ.α.λ.

Η σειρά AHx διάθετε διάταξη καμπίνας προς τα εμπρός, σχέδιο που εισήγαγε η Renault το 1934 και σταδιακά επεκτάθηκε σε όλη τη σειρά φορτηγών της. Το AHN έχει ύψος 2,6 μέτρα, μήκος 6,4 μέτρα και πλάτος 2,4 μέτρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Vauvillier, François; Touraine, Jean-Michel; Jeudy, Jean-Gabriel (1992). "The nouveaux camions Renault allèges". L'Automobile Sous l'Uniforme 1939–1940 [The Car in Uniform 1939–1940] (in French). Editions Ch. Massin. p. 81. ISBN 2-7072-0197-9.
2. ↑
Ο **Γεώργιος Αποστολάκης** (1890-1964) ήταν Έλληνας ιατρός και καθηγητής πανεπιστημίου. Αδελφός του ήταν ο φιλόλογος Γιάννης Αποστολάκης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1890 στην Καλαμάτα. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, προτού συνεχίσει με την απόκτηση ειδικότητας στην ανατομία σε πανεπιστήμια της Ευρώπης (Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία). Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, διορίστηκε επιμελητής του Ανατομείου του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1915. Παράλληλα, στους πολέμους της περιόδου 1912-1923 υπηρέτησε ως υγειονομικός αξιωματικός. Το 1931 έγινε υφηγητής και το 1938 καθηγητής της έδρας της περιγραφικής ανατομικής, στο Πανεπιστήμιο της Αθήνα. Έγινε ομότιμος το 1951 και παρέμεινε μέχρι το 1961.

Απεβίωσε το 1964 στην Αθήνα.

Επιστημονικό έργο
-----------------

Μεταξύ των σημαντικότερων επιστημονικών εργασιών του συγκαταλέγονται οι εξής:

* *Περί του σχηματισμού του γενείου του ανθρώπου*, 1929.
* *Το μήκος του εντερικού σωλήνα των Ελλήνων*, 1935.
* *Ο εγκέφαλος του ανθρώπου αναλόγως του φύλου*, 1963.
* *Η ασυμμετρία του σώματος του ανθρώπου*, 1964.
* *Φυσιογνωμική*, 1964.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Αποστολάκης, Γεώργιος». Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2017.
2. ↑  «Το Μουσείο Ανατομίας». *kapodistriako.uoa.gr*. ΕΚΠΑ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Μαρτίου 2008. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γεώργιος Αποστολάκης στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Ο **Ρον Κλαρκ** (*Ronald William "Ron" Clarke*, 21 Φεβρουαρίου 1937 - 17 Ιουνίου 2015) ήταν Αυστραλός αθλητής, συγγραφέας και δήμαρχος της Χρυσής Ακτής από το 2004 έως το 2012.

Ήταν ένας από τους μεγαλύτερους αθλητές όλων των εποχών στις μεγάλες αποστάσεις. Στην ηλικία των 19 ετών επελέγη για να ανάψει τον βωμό στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης. Στις 18 Δεκεμβρίου του 1962 κατέρριψε το ρεκόρ των 10.000 μ. στη Μελβούρνη με 28:15.6 το οποίο κατέρριψε και πάλι στις 14 Ιουλίου του 1965 με 27:39.4 στο Όσλο. Στις 4 Ιουνίου του 1965 κατέρριψε το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ στα 5.000 μ. με 13.25. Στις 5 Ιουλίου του 1966, κατέρριψε στη Στοκχόλμη ξανά το παγκόσμιο ρεκόρ στα 5.000 μ. με επίδοση 13:16.6. Την ίδια χρονιά, επισκέφθηκε την πρωτεύουσα της Τσεχοσλοβακίας, Πράγα, για να επισκεφθεί το πρότυπό του, τον Εμίλ Ζάτοπεκ.

Συνολικά, τη δεκαετία του 1960 ο Ρον Κλαρκ σημείωσε 17 παγκόσμια ρεκόρ σε αποστάσεις από τα 3.000 έως τα 20.000 μ. ενώ κέρδισε τις 202 από τις 313 κούρσες στις οποίες έλαβε μέρος. Δεν κατάφερε όμως να διακριθεί σε μεγάλες διοργανώσεις καθώς δεν κατέκτησε χρυσό oλυμπιακό μετάλλιο. Το 1964 ήταν 3ος στα 10.000 μ. (28.25.8) και 9ος στα 5.000 μ. (13.58.2), ενώ στο Μεξικό το 1968 δεν άντεξε το υψόμετρο, αλλά και τις επιθέσεις των Αφρικανών αντιπάλων του. Ωστόσο, ο Εμίλ Ζάτοπεκ που τον θαύμαζε πολύ, του χάρισε ένα από τα δικά του επειδή ο Κλαρκ, αν και καλός αθλητής, δεν είχε καταφέρει ποτέ να ανέβει στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου. "*Στο δίνω όχι εξαιτίας της φιλίας μας, αλλά γιατί το αξίζεις*". Αυτό το σημείωμα βρήκε ο Ρον Κλαρκ στη βαλίτσα του μαζί με ένα χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο από τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Ελσίνκι το 1952. Ο Κλαρκ αποκάλυψε την ιστορία μετά το θάνατο του φίλου του.

Το 2004, ο Ρον Κλαρκ έγινε δήμαρχος Χρυσής Ακτής, θέση που διατήρησε μέχρι το 2012. Έφυγε από τη ζωή στις 17 Ιουνίου του 2015, σε ηλικία 78 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Olympedia» (Αγγλικά) 2006.
2. ↑  Ron Clarke Αρχειοθετήθηκε 2015-08-06 στο Wayback Machine. Sports-reference
3. ↑  Ο δρομέας των ρεκόρ με το μεγάλο απωθημένο Καθημερινή
4. ↑  *Τα ρεκόρ του 1966*, Ιστορικό Λεύκωμα 1966, σελ. 163, Καθημερινή (1997)
5. ↑  Ρον Κλαρκ, ένας δρομέας σύμβολο περιοδικό Runner
6. ↑  Απεβίωσε ο Ρον Κλαρκ Sport24

  


| Ρεκόρ |
| --- |
| Προκάτοχος Πιότρ Μπολότνικοφ | **Κάτοχος παγκοσμίου ρεκόρ στα 10.000 μ.**18 Δεκεμβρίου 1963 - 3 Σεπτεμβρίου 1972 | Διάδοχος Λάσε Βίρεν |
|

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 52931066
* LCCN: n50038532
* ISNI: 0000 0000 8232 6469
* GND: 172515874
* NLA: 35991176

 |

 |
Η **σειρά Renault G** ήταν ένα φορτηγό διανομής που κατασκευάστηκε στο Blainville-sur-Orne από τη Renault Industrial Vehicles από το 1980 .

Η καμπίνα του, που κυκλοφόρησε από τη Saviem το 1977 με πεντακύλινδρους ή εξακύλινδρους κινητήρες και στη συνέχεια, ένα χρόνο αργότερα, από την Berliet, είναι η ευρεία έκδοση αυτής της σειράς J.

Τα φορτηγά της σειράς *G* ήταν εξοπλισμένα με έναν 9,8 λίτρων 6 κύλινδρο κινητήρα ντίζελ MID 06.20.45, μηχανικό κιβώτιο 9 ή 18 σχέσεων, αναρτήσεις αέρα και φρένα πεπιεσμένου αέρα με ABS. Υπήρχαν διαμορφώσεις 4x2, 6x2 και 6x4, ως φορτηγό μεταφοράς με συνολικό βάρος 26 τόνων και ως τράκτορας με ρυμουλκούμενο έως 44 tonnes συνολικό βάρος. Η σειρά *G* χρησιμοποιήθηκε επίσης για δημοτικές υπηρεσίες.

Το μοντέλο εκσυγχρονίστηκε και το όνομα του άλλαξε σε **Manager** το 1992 και στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από το Premium Distribution.

* Renault gamme G des sapeurs-pompiersRenault G σειράπυροσβεστών
* Renault gamme G de l'armée françaiseΗ σειρά Renault G τουγαλλικού στρατού
* Renault ManagerΔιευθυντής Renault

βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  «Saviem PS30 1977 - Losange Magazine No. 9 printemps 2020». *Losange Magazine, la référence Renault* (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2023.
Ο **Αμπντιρασίντ Αλί Σερμάρκε** (*Cabdirashiid Cali Sharma'arke*, 16 Οκτωβρίου 1919 - 15 Οκτωβρίου 1969) ήταν πρόεδρος της Σομαλίας από το 1967 ως τη δολοφονία του, το 1969. Υπηρέτησε επίσης στο αξίωμα του πρωθυπουργού. Ο γιος του, Ομάρ Αμπντιρασίντ Αλί Σερμάρκε, έγινε επίσης πρωθυπουργός της Σομαλίας το 2009.

Πρώτα χρόνια
------------

Γεννήθηκε στην πόλη Χαράρντερε της επαρχίας Χόμπιο, στις 16 Οκτωβρίου του 1919 και καταγόταν από οικογένεια Ματζερτίν (Majerteen).
Μεγάλωσε στο Μογκαντίσου, όπου παρακολούθησε Κορανικά σχολεία. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με το εμπόριο και έπειτα υπηρέτησε ως δημόσιος υπάλληλος στην ιταλική αποικιακή κυβέρνηση.

Το 1943 έγινε μέλος του Σομαλικού Συνδέσμου Νέων , ενός πολιτικού κόμματος. Την επόμενη χρονιά έγινε υπάλληλος για λογαριασμό της βρετανικής αποικιακής κυβέρνησης. Ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση το 1953. Έπειτα πήγε με υποτροφία στο περίφημο πανεπιστήμιο Σαπιέντσα, στη Ρώμη, από όπου αποφοίτησε με πτυχίο στις πολιτικές επιστήμες, το 1958.

Πολιτική καριέρα
----------------

Επιστρέφοντας από την Ιταλία το 1959, εξελέγη μέλος της Νομοθετικής Συνέλευσης. Η Σομαλία έγινε ανεξάρτητη την 1η Ιουλίου του 1960. Ο Σερμάρκε διορίστηκε από τον τότε πρόεδρο Αντέν Αμπντουλά Οσμάν Ντάαρ στο αξίωμα του πρωθυπουργού. Έκανε πολλά ταξίδια στο εξωτερικό και προσπάθησε να ακολουθήσει αδέσμευτη και ουδέτερη πολιτική. Παρέμεινε πρωθυπουργός μέχρι το Μάρτιο του 1964, οπότε διεξήχθησαν (στις 30 Μαρτίου) οι πρώτες γενικές εκλογές, κατά τις οποίες επανεξελέγη στο κοινοβούλιο. Στις εκλογές αυτές το κόμμα του Σερμάρκε έλαβε 69 έδρες επί συνόλου 123 στη νομοθετική συνέλευση.

Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν το 1967 , ο Σερμάρκε κέρδισε τον Οσμάν Ντάαρ και έγινε ο δεύτερος πρόεδρος της Σομαλίας. Ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα στις 10 Ιουνίου του 1967.

Δολοφονία
---------

Στις 15 Οκτωβρίου 1969, στη διάρκεια επίσκεψής του στη βόρεια πόλη Λας Ανόντ πυροβολήθηκε από έναν δικό του σωματοφύλακα και πέθανε.

Μετά τη δολοφονία του εκδηλώθηκε στρατιωτικό πραξικόπημα στις 21 Οκτωβρίου 1969, μία ημέρα μετά την κηδεία του. Ο στρατός κατέλαβε την εξουσία χωρίς να συναντήσει αντίσταση. Σχεδιαστής του πραξικοπήματος ήταν ο Ταγματάρχης Μουχάμαντ Σιάντ Μπάρε, που εκείνη την περίοδο υπηρετούσε ως αρχηγός του Στρατού.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  «Dictionary of African Biography». (Αγγλικά) *Dictionary of African Biography*. Oxford University Press. Νέα Υόρκη. 2012. ISBN-13 978-0-19-538207-5.
2. ↑  www.rulers.org/indexs3.html.
3. ↑  (Γερμανικά) *Munzinger Personen*. 00000009573. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑   Encyclopaedia Hispano-Americana, συμπλήρωμα 1969-1970, σελ. 289 και rulers.org/indexs3.html
5. ↑  Elections in Somalia
6. ↑  Moshe Y. Sachs, *Worldmark Encyclopedia of the Nations*, (Worldmark Press: 1988), σελ.290
Ο **Θεόδωρος Αφεντούλης** (1824 - 1893) ήταν Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου του 19ου αιώνα και πληρεξούσιος στη Β΄ Εθνική Συνέλευση του 1862.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Ζαγορά Πηλίου στις 13 Αυγούστου 1824. Σπούδασε ιατρική αρχικά στη Σμύρνη και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τότε Οθωναίο από όπου έλαβε διδακτορικό δίπλωμα, και ακολούθως στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και το Πανεπιστήμιο του Μονάχου για ευρύτερες σπουδές, όπου και πάλι απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα. Στη συνέχεια σπούδασε σε Παρίσι, όπου εργάστηκε και σε νοσοκομείο, και Βουδαπέστη και το 1849 επέστρεψε στην Αθήνα όπου και αναγορεύτηκε υφηγητής, και το 1852 καθηγητής της παθολογικής ανατομικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Διακρίθηκε για την σπάνια εγκυκλοπαιδική γνώση του σε πολλούς κλάδους της επιστήμης. Διέπρεψε και ως καθηγητής της φαρμακολογίας διδάσκοντας επί σαράντα χρόνια, καθώς και Βοτανολογία. Μεταξύ 1887 και 1888 διετέλεσε πρύτανης του Πανεπιστημίου. Έγραψε και δημοσίευσε πολλά περισπούδαστα ιατρικά συγγράμματα, αλλά και λογογραφικά κείμενα και ποιήματα. Μετάφρασε ακόμα και σημαντικούς ξένους συγγραφείς. Διετέλεσε επί σειρά ετών διευθυντής του Τζαννείου Νοσοκομείου του Πειραιά, ενώ επίσης άσκησε το ιατρικό επάγγελμα. Μια από τις φράσεις του που έμεινε στην ιστορία της ιατρικής είναι η εξής: «Ουδείς ιατρός αφιλοσόφητος».

Πολέμησε στις Επαναστάσεις της Θεσσαλίας το 1845 και το 1878, και της Κρήτης το 1866 και το 1878.

Στην πολιτική αναμείχθηκε το 1862-3 όταν εξελέγη βουλευτής (πληρεξούσιος) Θεσσαλίας στην Εθνική συνέλευση, της οποίας διετέλεσε αντιπρόεδρος το 1863, επιδεικνύοντας εθνική και κοινωνική δράση ασυνήθη. Τιμήθηκε με παράσημα από τον βασιλέα Όθωνα, τον Γεώργιο τον Α΄ καθώς και με πολλές ξένες διακρίσεις.

Απεβίωσε στον Πειραιά στις 8 Απριλίου 1893. Ο Δήμος του Πειραιά τιμώντας τον, έδωσε το όνομά του σε μία από τις ακτές της πόλης και ανήγειρε μαρμάρινη προτομή του σε κεντρικό σημείο στον λιμένα Ζέας, (πρώην Πασαλιμάνι).

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «ΕΚΠΑ: Τμήμα Βιολογίας - Θεόδωρος Αφεντούλης». *www.biol.uoa.gr*. Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2016.
2. 1 2  «Αφεντούλης Θεόδωρος | Η Μεγάλη Στοά της Ελλάδος». *www.grandlodge.gr*. Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2016.
3. ↑  Σουρλας, Γεωργιος Ιωαν (2007). *Οι πολιτικοι της Μαγνησιας: ιστορικη αναδρομη*. Αθήνα: Εκδοτικος Οργανισμος Λιβανη. σελ. 62. ISBN 9789601415550.

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου*, τομ. 3ος, σελ. 993.
* Θεόδωρος Αφεντούλης - βιογραφικά στοιχεία από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
* Κωνσταντίνος Σκόκος (1891). *Ημερολόγιον Σκόκου*. Εν Αθήναις: Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων Ανέστη Κωνσταντινίδου. σελ. 92-94.
* Εθνικόν και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Αθηνών (1939). Αριστοτέλης Κούζης, επιμ. *Εκατονταετηρίς 1837 - 1937, Τόμος Γ΄, Ιστορία της Ιατρικής Σχολής*. Αθήναι: Τύπος «Πυρσού» Α.Ε. σελίδες 20-21. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2010.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 274271258
* **ΕΒΕ**: 15321
* **AA**: 103937
* LCCN: no2012136269
* ISNI: 0000 0003 8416 0425
* GND: 116316179
* SUDOC: 168879484

 |

 |
Η **Δέσποινα Θεμελή-Κατηφόρη** (1931-1988) ήταν ιστορικός και καθηγήτρια πανεπιστημίου.

Βίος
----

Γεννήθηκε το 1931 στη Λευκάδα όπου ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές της σπουδές. Στη συνέχεια φοίτησε στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αποφοίτησε το 1955 και στη συνέχεια διορίστηκε ως βοηθός στην έδρα της *Ιστορίας των Μέσων και των Νεωτέρων Χρόνων* με μια σύντομη διακοπή μέχρι το 1958. Παράλληλα δίδαξε στη μέση εκπαίδευση, ιδιωτική ημερήσια (Σχολή Φεσοπούλου στο Χαλάνδρι το 1959, Παρθεναγωγείο Ν. Μακρή από το 1961 ως το 1962), και δημόσια εσπερινή (Νέα Ιωνία). Το 1968 ξεκίνησε τη διδασκαλία της Ιστορίας Νεώτερης Ελλάδος ενώ στη συνέχεια μετατάγη και εργάστηκε στο Κέντρο Έρευνας της Ιστορίας του Νέωτερου Ελληνισμού της Ακαδημίας Αθηνών, όπου ασχολήθηκε με την κατάταξη του αρχείου του Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή. Το 1970 υπέβαλε τη διδακτορική της διατριβή με θέμα *«Η δίωξις της πειρατείας και το Θαλάσσιον Δικαστήριον κατά την πρώτην Καποδιστριακήν περίοδον 1828-1829*. Μέρος Α΄: *Η δίωξις της πειρατείας*. Μέρος Β΄: *Το Θαλάσσιον Δικαστήριον*. Το 1975 ονομάσθηκε μόνιμη επιμελήτρια στην έδρα της Ιστορίας Νεώτερης Ελλάδος όπου δίδαξε αμισθί μέχρι το 1977 και αργότερα ως έμμισθη καθηγήτρια. Μαζί με ομάδα άλλων ιστορικών ίδρυσε την *Εταιρεία Μελέτης του Νέου Ελληνισμού*.

Έχει συνεργαστεί ως συντάκτρια με διάφορες εγκυκλοπαίδειες, όπως η *Πάπυρος-Λαρούς* (1963-1965), *Χάρη-Πάτση* (1966-1967) και Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια.

Απεβίωσε το 1988.

Δημοσιεύσεις
------------

* Δέσποινα Θεμελή-Κατηφόρη, «Ενέργειες του Ιωάννου Φιλήμονος για την έκδοση φιλοκαποδιστριακής εφημερίδος», *Μνήμων*, τομ. 2 (1972), σελ. 273-296
* Δέσποινα Θεμελή-Κατηφόρη, «Έρευνα σε πολωνικά αρχεία », *Παρουσία*, τομ. 4 (1986), σελ. 147-163.

Πηγές
-----

* Ανώνυμου, «Δέσποινα Θεμελή-Κατηφόρη 1931-1988. Βιογραφικό σημείωμα και εργογραφία», στο: Εταιρεία Μελέτης Νέου Ελληνισμού, *Η Επανάσταση του 1821, Μελέτες στη Μνήμη της Δέσποινας Θεμελή-Κατηφόρη*, Αθήνα 1994, σελ. 11-15

Eξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τριαντάφυλος Σκλαβενίτης, *Εργογραφία [Δέσποινας Θεμελή - Κατηφόρη 1931-1988]*, Εταιρεία Λευκαδικών Μελετών

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 91845030
* **ΕΒΕ**: 18933
* **BiblioNet**: **21286**
* LCCN: nr90015285
* ISNI: 0000 0000 6789 7810
* GND: 129913529
* NLA: 35232739

 |

 |
Ο **Τζέιμς "Τζιμ" Χάινς** (*James "Jim" Hines*, 10 Σεπτεμβρίου 1946 - 3 Ιουνίου 2023) ήταν Αμερικανός αθλητής του στίβου, ο οποίος κατείχε το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα για 15 χρόνια. Το 1968 έγινε ο πρώτος άνθρωπος που έσπασε το φράγμα των 10 δευτερολέπτων στα 100 μέτρα με ηλεκτρονική χρονομέτρηση και κέρδισε χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μεξικού στα 100 μέτρα και στη σκυταλοδρομία 4×100 μέτρα.

Καριέρα
-------

Έχοντας για προπονητή τον χρυσό Ολυμπιονίκη των αγώνων ταχύτητας Μπόμπι Μόροου, στις 20 Ιουνίου του 1968, ο Τζιμ Χάινς κατέρριψε στο Σακραμέντο, (Καλιφόρνια), στον ημιτελικό του αμερικανικού πρωταθλήματος στίβου, το παγκόσμιο ρεκόρ των 100 μ. με χρόνο 9,9 (χρονόμετρο χειρός) (10,03 με ηλεκτρονικό). Οι θεατές χειροκρότησαν έντονα τον πρώτο άνθρωπο που έτρεξε κάτω από τα 10 δευτερόλεπτα, το νέο παγκόσμιο ρέκορντμαν. 

Ο Τζιμ Χάινς είναι και πρώτος στη λίστα της νέας εποχής, αφού στις 14 Οκτωβρίου του 1968, στους Ολυμπιακούς του Μεξικού κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ (με ηλεκτρονική χρονομέτρηση) επιτυγχάνοντας χρόνο 9,95 δευτερόλεπτα. Η επίδοση του Χάινς παρέμεινε ακατάρριπτη επί 15 χρόνια. Το 1983, ο Κάλβιν Σμιθ κατέρριψε το ρεκόρ του Χάινς επιτυγχάνοντας χρόνο 9,93.

Στις 20 Οκτωβρίου 1968, στην Πόλη του Μεξικού, συμμετείχε στην ομάδα σκυταλοδρομίας 4x100 των Η.Π.Α. μαζί με τους Τσάρλι Γκριν, Μελ Πέντερ και Ρόνι Ρέι Σμιθ, που κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ με χρόνο 38,24. Ο Χάινς ήταν ο τρίτος δρομέας και έτρεξε εξαιρετικά.

Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μεξικού ακολούθησε σύντομη καριέρα στο αμερικανικό ποδόσφαιρο με τους Μαϊάμι Ντόλφινς. 
Απεβίωσε στις 3 Ιουνίου 2023 σε ηλικία 76 ετών

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Jim Hines».
2. 1 2  «IOC : JAMES RAY HINES». Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2023.
3. ↑  *Τα ρεκόρ του 1968*, Ιστορικό Λεύκωμα 1968, σελ. 160, Καθημερινή (1998)
4. ↑  Στίβος: Από τον Λίπινκοτ στον Μπολτ Το Βήμα
5. ↑  «Η εξέλιξη των παγκοσμίων ρεκόρ στα 100μ. ανδρών». Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2022.
6. ↑  100μ.: Από τον Τζιμ Χάινς μέχρι τον Ασάφα Πάουελ Contra
7. ↑  «Pivotal 1968 Mexico City Olympic Games celebrate 50th anniversary». Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2022.
8. ↑  «Jim Hines, premier homme sous les 10 secondes sur 100 m, est mort». *L'Équipe* (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τζιμ Χάινς** |

* Πέρα από τα όρια Archived: Wayback Machine *Το Βήμα*
* «Οι απόγονοι των σκλάβων τρέχουν γρήγορα» *Καθημερινή*
Η **Μάχη της Σάντα Κλάρα** ήταν μια σειρά ένοπλων συγκρούσεων που έλαβε χώρα στα τέλη Δεκεμβρίου 1958, που κατέληξαν στην κατάληψη της κουβανικής πόλης Σάντα Κλάρα, από επαναστατικές δυνάμεις, υπό τον Τσε Γκεβάρα. Η μάχη αποτέλεσε σημαντική νίκη για τις επαναστατικές δυνάμεις ενάντια στο καθεστώς του στρατηγού Φουλχένσιο Μπατίστα: εντός 12 ωρών από την κατάληψη της πόλης ο Μπατίστα έφυγε από την Κούβα και οι δυνάμεις του Φιδέλ Κάστρο, επικράτησαν σε ολόκληρη την χώρα.

Επίθεση
-------

Το μνημείο της μάχης της Σάντα Κλάρα
Τα τμήματα υπό την καθοδήγηση του Γκεβάρα μετακινήθηκαν από τις 28 Δεκεμβρίου από το λιμάνι του Καϊμπαριέν δια μέσου του τοπικού οδικού δικτύου στην Σάντα Κλάρα. Εν τω μεταξύ, κυβερνητικές δυνάμεις στην στρατιωτική βάση του Καμαχουανί (Camajuaní) εγκατέλειψαν τις θέσεις τους, με αποτέλεσμα η μετακίνηση των επαναστατών να συνεχιστεί ανενόχλητα. Τα χαράματα τα επαναστατικά τμήματα βρίσκονταν στο Πανεπιστήμιο της πόλης.

Οι επαναστατικές δυνάμεις, 300 ένοπλοι, διαιρέθηκαν σε δύο ομάδες. Η νότια ομάδα ήρθε αντιμέτωπη με τις δυνάμεις του Συνταγματάρχη Κασίγιας Λουμπούϊ. Το επονομαζόμενο «τάγμα αυτοκτονίας» της δεύτερης ομάδας υπό τον Ρομπέρτο Ροδρίγκες (ή «Ελ Βακερίτο»), εστάλη από τον Γκεβάρα να καταλάβει τον στρατηγικής σημασίας λόφο στα προάστια της πόλης, όπου βρίσκονταν το αρχηγείο των κυβερνητικών (μέσα σε ένα θωρακισμένο βαγόνι τρένου), χρησιμοποιώντας χειροβομβίδες. Εντός σύντομου χρονικού διαστήματος η ομάδα του Ροδρίγκες έτρεψε σε φυγή τους κυβερνητικούς, οι οποίοι κατέφυγαν σε κέντρο της πόλης, ενώ οι υπόλοιποι παραδόθηκαν.

Εντός της πόλης, έλαβαν μέρος σποραδικές οδομαχίες, ενώ οι επαναστατικές δυνάμεις υπό τον Ρολάνδο Κουμπέλα, υποστηρίχθηκαν ενεργά και από πολίτες, οι οποίοι τους παρείχαν βόμβες μολότωφ. Οι κυβερνητικοί παρόλο που είχαν υποστήριξη από την αεροπορία και από τεθωρακισμένα οχήματα δεν κατάφεραν παρ'όλα αυτά να απωθήσουν τους επιτιθέμενους.

Με την κατάληψη του θωρακισμένου τρένου στο οποίο αιχμαλωτίσθηκαν πολλοί κυβερνητικοί αξιωματικοί και κατασχέθηκε μεγάλη ποσότητα πυρομαχικών, το έργο του Γκεβάρα διευκολύνθηκε ανυπολόγιστα. Η ψυχολογική τροπή των γεγονότων όμως ήταν ακόμη πιο σημαντική καθώς τα περισσότερα οχυρά παραδόθηκαν στους επαναστάτες. Κατά το μεσημέρι της ίδιας μέρας ο Τσε Γκεβάρα μέσω ραδιοφωνικής εκπομπής ανακοίνωσε ότι και τα τελευταία προκαλύμματα του καθεστώτος Μπατίστα στην Σάντα Κλάρα παραδόθηκαν.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Battle of Santa Clara  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Νικόλαος Παρίσης** (1855-1918), ήταν Έλληνας, παθολόγος ιατρός, καθηγητής πανεπιστημίου και συγγραφέας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Ύδρα το 1855. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου αριστεύσας συνέχισε με υποτροφία σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού προς συμπλήρωση των σπουδών του. Μετά από μια πενταετία επιστρέφοντας στην Ελλάδα ανέλαβε υφηγητής της γενικής παθολογίας και θεραπευτικής στο Πανεπιστήμιο διδάσκοντας μέχρι το 1884.

Εξέδωσε πρώτος στην Αθήνα μετάφραση του έργου *«Ιστορία της Ιατρικής»* του Buillet, καθώς και τη *«Γενική Παθολογία»* του Hallopeau. Επίσης πολλές πρωτότυπες εργασίες όπως «Περί αιμορραγιών» και στη γαλλική «Περί της νήσου Ύδρας υπό ιατρικήν έποψιν».

Το 1855 ο Αυτοκράτορας της Αβησσυνίας Νεγκούς Ιωάννης ζήτησε από τον Βασιλέα των Ελλήνων Γεώργιο τον Α΄ γιατρό προς θεραπεία του όπου και απεστάλη ο Νικόλαος Παρίσης ο οποίος και με την κατάλληλη αγωγή που πρόσφερε στον Αυτοκράτορα αυτός θεραπεύτηκε σε σύντομο χρόνο. Τούτο είχε ως αποτέλεσμα ο Ιωάννης να του απονείμει τον βαθμό του Ρας (αντίστοιχο τότε του Μπέη) και να τον διορίσει ανώτατο λειτουργό της χώρας σε θέματα υγείας και στην οργάνωση των νοσοκομείων.

Με την ευκαιρία της εκεί παραμονής του ο Παρίσης συνέγραψε και εξέδωσε ένα περίφημο έργο ιστορικό και λαογραφικό με τίτλο «Αιθιοπικά» το οποίο μόλις ένα χρόνο από την έκδοσή του είχε ήδη μεταφραστεί στην ιταλική, ρωσική, γαλλική, γερμανική και αγγλική γλώσσα.

Ο Νικόλαος Παρίσης είχε τιμηθεί με πλήθος παρασήμων και διακρίσεων, και απεβίωσε στην Αθήνα το 1918.

Πηγές
-----

* *Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη*, τόμ. ΙΘ΄, σελ. 705.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρίσης, Νικόλαος Π. (1887). «Αιθιοπικά: Ποιναί εν Αβυσσινία». *Ποικίλη Στοά*. αρ. 1 **τόμ. 7**: σσ. 264-269. . [*νεκρός σύνδεσμος*]
* Παρίσης, Νικόλαος Π. (1889). «Αιθιοπικόν αλφάβητον». *Ποικίλη Στοά*. αρ. 1 **τόμ. 8**: σσ. 146-152. . [*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 293615036
* SUDOC: 166054968

 |

 |
Η πρόσοψη του παλατιού
Το **Παλάτσο ντέλι Αλεσάντρι** (ιταλικά: *Palazzo degli Alessandri*) είναι ένα παλάτι σε πρώιμο αναγεννησιακό ρυθμό, που βρίσκεται επί της οδού Μπόργκο ντέλι Αλμπίτσι στη Φλωρεντία της Ιταλίας. Η ύπαρξη της οικογένειας Αλεσάντρι, που κατάγεται από την οικογένεια των Αλμπίτσι, τεκμηριώνεται με έγγραφα που χρονολογούνται στο 1372.

Οι δύο αδελφοί Αλεσάντρο και Μπαρτολομέο ντέλι Αλμπίτσι (που μετά το 1372 αποκαλούνται «ντέλι Αλεσάντρι») έχτισαν το παλάτι έπειτα από την αγορά τριών οικοπέδων μεταξύ των ετών 1368-1372 και πιθανόν αυτό να ολοκληρώθηκε μέχρι το 1376. Το 1378, κατά τη διάρκεια της Στάσης των Τσόμπι, το παλάτι το παλάτι λεηλατήθηκε και πυρπολήθηκε, με αποτέλεσμα η δυτική πλευρά του κτιρίου να καταρρεύσει. Οι Αλεσάντρι (και οι Αλμπίτσι) ήταν εξέχουσες οικογένειες της παράταξης των Γουέλφων, που συνδέθηκαν με την παραγωγή μαλλιού και, έτσι, με την Συντεχνία του Μαλλιού. Το οικόσημο των Αλεσάντρι ήταν ένα δικέφαλο αρνί σε ένα μπλε τοπίο, συνοδευόμενο από ένα χρυσό στέμμα σε φύλλα φοίνικα. Η οικογένεια ανέδειξε 23 δικαστές και 9 Γκονφαλονιέρους. Στις αρχές του 18ου αιώνα το παλάτι επεκτάθηκε από τον Κόζιμο Αλεσάντρι. Τον 19ο αιώνα ανακαινίστηκε από τον αρχιτέκτονα Τζουζέπε Πότζι. Το παλάτι έως και σήμερα ανήκει στην ιδιοκτησία των απογόνων των Αλεσάντρι.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  Vigotti, Lorenzo (2020). «The Emergence of the New Florentine Oligarchy: Palazzo Alessandri as a Pre-Renaissance Prototype for the Palazzo Typology (1369-76)». *Palladio. Rivista di Storia dell'architettura e restauro* **65-66**: 7–24.
3. ↑  Walks in Florence and Its Environs, Volume 1, by Susan Horner (1884) page 262-264.
4. ↑
5. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Palazzo degli Alessandri στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 315526084

 |

 |
Η ταινία **Η φόνισσα**, γνωστή και ως **Νυχτερινό Δράμα** (Αγγλ. **They Drive By Night**) είναι φιλμ νουάρ παραγωγής 1940, σε σκηνοθεσία Ράουλ Γουόλς, με πρωταγωνιστές τους Τζορτζ Ραφτ, Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, Άιντα Λουπίνο και Αν Σέρινταν. Η ταινία βασίζεται στο αστυνομικό μυθιστόρημα *The Long Haul* του Άλμπερτ Ισαάκ Μπεζερίδη.

Υπόθεση
-------

Δυο αδέλφια ο Τζο (Τζορτζ Ραφτ) κι ο Πολ Φαμπρίνι (Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ) εργάζονται ως νταλικέρηδες κι αγωνίζονται ώστε να τα βγάλουν πέρα, έχοντας να αντιμετωπίσουν την διαφθορά των εργοδοτών τους και τον ανταγωνισμό των συναδέλφων τους. Οι δυο τους οδηγούν ασταμάτητα για ώρες ατελείωτες κι ο κίνδυνος κάποιου ατυχήματος παραμονεύει πάντα. Ο Πολ έχει μια σύζυγο που αγωνιά περιμένοντάς τον να επιστρέψει στο σπίτι κι ο Πολ είναι ερωτευμένος με την Κάσι (Αν Σέρινταν) μια πανέμορφη σερβιτόρα. Όταν κάποια στιγμή ο Πολ χάνει το ένα του χέρι σε ατύχημα, πράγμα που τον καθιστά ανίκανο να συνεχίσει να εργάζεται ως νταλικέρης, ο Τζο αναγκάζεται να συνεχίσει μόνος του. Ένας παλιός του φίλος ο Εντ Κάρλσον (Άλαν Χέιλ), που έχει εταιρία με φορτηγά, τον προσλαμβάνει προσφέροντάς του καλύτερες συνθήκες εργασίας. Τα προβλήματα όμως διογκώνονται όταν τον ερωτεύεται η σύζυγος του Κάρλσον, Λάνα (Άιντα Λουπίνο). Η Λάνα είναι μια αδίστακτη κι ανισόρροπη γυναίκα που δε διστάζει να διαπράξει φόνο για να πετύχει τους σκοπούς της.

Πληροφορίες
-----------

*Η φόνισσα* του Ράουλ Γουόλς, ταινία βασισμένη στο μυθιστόρημα του Α.Ι. Μπεζερίδη *The Long Haul*, ήταν η πρώτη ταινία που γύρισε ο Τζορτζ Ραφτ αφότου υπέγραψε ένα επικερδές συμβόλαιο που τον δέσμευε με τη Warner για κάμποσα χρόνια. Χάρη στην επιτυχία των δυο προηγούμενων του φιλμ στο box-office είχε γίνει ένα από τα πιο ισχυρά ονόματα στο Hollywood στα τέλη της δεκαετίας του 30. Η ταινία αυτή επέφερε αλλαγή ρεπερτορίου στο Ραφτ καθώς αυτή τη φορά δεν υποδυόταν τον σκληροτράχηλο γκάνγκστερ. Η εμπειρία που είχε αποκτήσει ως οδηγός νταλίκας κατά τη διάρκεια της πότοαπαγόρευσης τον βοήθησε να μπει στο πετσί του ρόλου του. Η ερμηνεία του εντούτοις επισκιάστηκε από εκείνες των συμπρωταγωνιστών του. Ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ που ακόμα αγωνιζόταν να αποδείξει την αξία του κατάφερε να δώσει μια αξιομνημόνευτη ερμηνεία που τον οδήγησε στην επιτυχία της επόμενης χρονιάς με τις ταινίες: Ο δραπέτης της Σιέρα (High Sierra, 1941) και Το γεράκι της Μάλτας (The Maltese Falcon, 1941).

Κριτικές
--------

Ο κριτικός των *New York Times*, Μπόσλεϊ Κράουδερ έδωσε θετικές κριτικές στην ταινία γράφοντας: *Για τους λάτρεις του σκληροτράχηλου κινηματογράφου, το* They Drive At Night *προσφέρει μια διασκεδαστική εμπειρία*.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Σελίδα στο ιστολόγιο Internet Movie Database
* Σελίδα στο ιστολόγιο cine.gr

Παραπομπές
----------

1. ↑  Crowther, Bosley. *The New York Times*, film review, July 27, 1940. Last accessed: February 27, 2011.
Το **Κρεμλίνο** (Ρωσικά: кремль, προφορά σύμφωνα με το Διεθνές Φωνητικό Αλφάβητο: [krʲemlʲ]) είναι η Ρωσική λέξη για το «φρούριο», ή το «κάστρο» και αναφέρεται σε οποιοδήποτε μείζον οχυρωμένο κεντρικό σύμπλεγμα στις ιστορικές ρωσικές πόλεις. Αυτή η λέξη συχνά χρησιμοποιείται για να αναφερθεί στο καλύτερα γνωστό, το Κρεμλίνο της Μόσχας, ή την κυβέρνηση που εδρεύει εκεί. Το όνομα «Κρμλίνο» έχει συχνά εσφαλμένως συνδεθεί και με τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Βασιλείου λόγω του ιδιαιτέρου σχήματός του, αν και δεν αποτελεί τμήμα του Κρεμλίνου της Μόσχας.

Ετυμολογία
----------

Η ετυμολογία της λέξης δεν έχει εξακριβωθεί οριστικά. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές όπως για παράδειγμα η σύνδεση της λέξης με την ελληνική λέξη *κρημνός*. Άλλη ετυμολόγηση υποστηρίζει ότι η λέξη Κρεμλίνο προέρχεται από την Τουρκική λέξη για το φρούριο που είναι *Kermen*.

Κατάλογος κρεμλίνων Ρωσικών πόλεων
----------------------------------

Το Κρεμλίνο της Μόσχας κατά τον 19ο αιώνα.
Ένα τείχος του Κρεμλίνου του Σμολένσκ το 1912.
* Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς
	+ Μόσχα
	+ Νόβγκοροντ
	+ Καζάν
	+ Σούζνταλ
	+ Σολοβκί

* Υπάρχοντα
	+ Αστραχάν
	+ Κολόμνα
	+ Νίζνι Νόβγκοροντ
	+ Πσκοβ
	+ Ροστόφ
	+ Σμολένσκ
	+ Τομπόλσκ
	+ Τούλα
	+ Ζαράισκ

* Σε ερείπια
	+ Γκντοφ
	+ Ιζμπόρσκ
	+ Πόρχοφ
	+ Σέρπουχοφ
	+ Βελίκιγιε Λούκι
	+ Τορζόκ

* Χωρίς τείχη
	+ Ντμίτροφ
	+ Ριαζάν
	+ Βόλογκντα
	+ Γιαροσλάβλ

* Μόνο ίχνη
	+ Μπόροβσκ
	+ Οπότσκα
	+ Σταροντούμπ
	+ Τβερ

* Αγνώστου καταστάσεως
	+ Όστροφ
	+ Βολοκολάμσκ
Ο **Ιπποκράτης Γιατζίδης** (1923–2013) ήταν Έλληνας ιατρός και καθηγητής πανεπιστημίου. Θεωρείται ως ο θεμελιωτής της σύγχρονης νεφρολογίας στην Ελλάδα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1923 στην Αθήνα. Σπούδασε στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου έλαβε το πτυχίο του το 1950, ενώ την περίοδο από το 1955 έως το 1959 μετεκπαιδεύτηκε στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Η ερευνητική και ιατρική του δραστηριότητα ξεκίνησε το 1953 και διήρκεσε μέχρι λίγα χρόνια πριν τον θάνατό του. Δημιούργησε αρκετές μεθόδους μέσω των οποίων βοήθησε νεφροπαθείς ανά τον κόσμο. Ανάμεσα στα επιτεύγματά του, που απέκτησαν διεθνή δημοσιότητα, ήταν η χρήση στήλης ενεργού άνθρακα για εξωνεφρική κάθαρση το 1964. Η μέθοδος αυτή έλαβε το όνομα του (Τεχνητός Νεφρός Γιατζίδη), και είναι γνωστή έτσι έως και την εποχή μας. Πρόκειται για τη μέθοδο μέσω της οποίας καθιερώθηκε στο διεθνές επιστημονικό στερέωμα, κάνοντάς τον σημαντικό νεφρολόγο σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο ίδιος επιθυμούσε να δημιουργήσει μία νεφρολογική κλινική υψηλού επιπέδου στην Ελλάδα, και για αυτό το λόγο παρότρυνε τους συνεργάτες του να μετεκπαιδευτούν ώστε να αποκτήσουν τις απαραίτητες γνώσεις για αυτό. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, του προσεφέρθηκαν αρκετές σημαντικές θέσεις εργασίας. Ο ίδιος ωστόσο προτίμησε, μετά τη μετεκπαίδευσή του στο Παρίσι, να επιστρέψει στην Ελλάδα, όπου εκπόνησε μεγάλο μέρος της επιστημονικής του έρευνας. Το 1971, υπήρξε ο πρώτος διευθυντής της νεφρολογικής κλινικής του Αρεταίειου Νοσοκομείου, ενώ υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Αιματολογικής Εταιρείας. Το 1990, το Πανεπιστήμιο Αθηνών του απένειμε τον τίτλο του ομότιμου καθηγητή. Πέθανε στις 27 Αυγούστου 2013.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Γιάννη, Α.Ε. Καραγιαννάκος Π.Ε. Περρέα Δ. (2013). «ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ: Ιπποκράτης Γιατζίδης, Ομότιμος Καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (1923−2013)». *Αρχείο Ελληνικής Ιατρικής*: 755-756. ISSN 11-05-3992. .
2. ↑  «Αρεταίειο Νοσοκομείο - Ιστορικά στοιχεία - Ίδρυση». *www.aretaieio.uoa.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2018.
3. ↑  «Ελληνική Αιματολογική Εταιρεία - Ιδρυτικά Μέλη/Διατελέσαντες Πρόεδροι». *www.eae.gr*. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2018.
4. ↑  «Γιατζίδης, Ιπποκράτης (Αθήνα, 1923)». *Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό - Τόμος: 3*. Εκδοτική Αθηνών. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιπποκράτης Γιατζίδης στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Η **Εθνική Ράπα Νούι** είναι ποδοσφαιρική ομάδα από τη Χιλή που αντιπροσωπεύει τη Νήσο του Πάσχα στο ποδόσφαιρο. Το στάδιο που χρησιμοποιεί είναι το *Estadio de Hanga Roa*, το οποίο έχει χωρητικότητα περίπου 2.500 ατόμων. 

Η ομάδα έπαιξε δύο ανεπίσημα παιχνίδια απέναντι σε μια ομάδα από το Αρχιπέλαγος Χουάν Φερνάντες το 1996 και το 2000, πριν από τον πρώτο του διεθνή αγώνα στις 5 Αυγούστου 2009, στον πρώτο γύρο του Copa Chile 2009 (Κύπελλο Χιλής 2009). Όμως ηττήθηκε με 4-0 από τη Χιλιανή ομάδα Κόλο Κόλο.

Για το παιχνίδι της κατά της Κόλο Κόλο, η ομάδα είχε προπονητή τον πρώην Χιλιανό διεθνή Miguel Angel Gamboa, ο οποίος πέρασε αρκετές εβδομάδες επιδιώκοντας τη βελτίωση των δεξιοτήτων των τοπικών παικτών καθώς και τη διδασκαλία στα βασικά στοιχεία της κεφαλιάς, του σουτ και της κατάλληλης τοποθέτησης.

Παίκτες
-------

* Petero Avaka
* Miguel Guzman
* Edgardo Pasten
* Roberto Pena
* Jovino Tuki


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα CF Rapa Nui  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η αποκαλούμενη **Τουρκική Ειρηνευτική Δύναμη Κύπρου** (τουρκικά: *Kıbrıs Türk Barış Kuvvetleri*, KTBK), αναφερόμενη επίσης και ως *κατοχικός στρατός*, όπως και *κατοχική δύναμη*, είναι οι στρατιωτικές δυνάμεις της Τουρκίας που βρίσκονται παράνομα στην Κύπρο μετά την εισβολή του 1974. Είναι Σχηματισμός επιπέδου Σώματος Στρατού με έδρα την κατεχόμενη Κερύνεια που υπάγεται απευθείας στη Διοίκηση Χερσαίων Δυνάμεων της Τουρκίας στην Άγκυρα και διοικείται από ανώτατο αξιωματικό του Τουρκικού Στρατού που φέρει τον βαθμό του υποστρατήγου. Οργανώνεται σε 2 Μηχανοκίνητες Μεραρχίες Πεζικού, 1 Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία, 1 Σύνταγμα Καταδρομών, 1 Σύνταγμα Πυροβολικού, 1 Συγκρότημα Υποστήριξης, Ναυτικό Σταθμό και την Τουρκική Δύναμη Κύπρου (ΤΟΥΡΔΥΚ). 

Το 1974, με αφορμή το πραξικόπημα που οργανώθηκε και υποστηρίχθηκε από την ελληνική κυβέρνηση, η οποία βρισκόταν υπό το καθεστώς στρατιωτικής χούντας, για την ένωση με την Ελλάδα, τουρκικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Κύπρο και κατέλαβαν το βόρειο τμήμα της νήσου. 

Η ανεπίλυτη διαμάχη στην Κύπρο περιπλέκει τη συμμετοχή της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ και εξακολουθεί να αποτελεί εμπόδιο στην αποτελεσματικότητα του ΝΑΤΟ στην περιοχή.

Δύναμη
------

Η αρχική δύναμη εισβολής των 40.000 στρατιωτών μειώθηκε με τις τουρκικές αρχές να υποστηρίζουν ότι η δύναμη είχε μειωθεί σε 17.500 στη δεκαετία του 1990. Ωστόσο, σύμφωνα με το με το Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ «Εκτιμάται ότι τα τελευταία χρόνια έχουν υπάρξει στο βόρειο τμήμα του νησιού, λίγο κάτω από 30.000 ένοπλες δυνάμεις της Δημοκρατίας της Τουρκίας (τουρκικές δυνάμεις), καθιστώντας την μία από τις πιο στρατιωτικοποιημένες περιοχές στον κόσμο όσον αφορά τον αριθμό των στρατευμάτων και τον αριθμό των αμάχων. Επιπλέον, υπήρξαν ενδείξεις πρόσφατα ότι ο συνολικός αριθμός των τουρκικών δυνάμεων στο νησί μπορεί να έχει αυξηθεί.

Από τις 16 Αυγούστου του 1974, ο τουρκικός στρατός διατηρεί τον έλεγχο του 37% της νήσου, στο βόρειο τμήμα.

Διάρθρωση
---------

Η επιχειρησιακή οργάνωση της Τουρκικής Ειρηνευτικής Δύναμης Κύπρου είναι η εξής:

* Τουρκική Ειρηνευτική Δύναμη Κύπρου, με έδρα την κατεχόμενη Κερύνεια
	+ 28η Μηχανοκίνητη Μεραρχία Πεζικού, με έδρα την Άσσια
	+ 39η Μηχανοκίνητη Μεραρχία Πεζικού, με έδρα τη Μύρτου
	+ 14η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία, με έδρα την Κυθρέα
	+ Σύνταγμα Καταδρομών, με έδρα τη Χαλεύκα
	+ Σύνταγμα Πυροβολικού, με έδρα τη Λευκωσία
	+ Συγκρότημα Υποστήριξης, με έδρα τον Άγιο Επίκτητο Κερύνειας
	+ Τουρκική Δύναμη Κύπρου (ΤΟΥΡΔΥΚ), με έδρα τη Λευκωσία

Δείτε επίσης
------------

* Δύναμη Ασφαλείας (ΤΔΒΚ)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Οι Στρατιωτικές Δυνάμεις στην Κύπρο- Σύγκριση με τον κατοχικό στρατό sigmalive.com

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 2007 letter from Cypriot Government to UN, giving details of Turkish forces in Cyprus


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Turkish military forces in Northern Cyprus  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Ιρλανδικό Ινστιτούτο Ελληνικών Σπουδών** (ΙΙΕΣ, IIHSA) (Ιρλανδικά: Institiúid Éireannach san Ataen don Léann Heilléanach) είναι ένα από τα 19 ξένα αρχαιολογικά ινστιτούτα που λειτουργούν στην Αθήνα, Ελλάδα.

Γενικές πληροφορίες, αποστολή
-----------------------------

Το ινστιτούτο ιδρύθηκε επίσημα το 1995 και έχει τεθεί σε πλήρη λειτουργία από το 2002. Στόχος του είναι η προώθηση, ο συντονισμός και η βοήθεια των Ιρλανδών ερευνητών που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, να αναπτύξει την Ιρλανδική συμμετοχή σε αρχαιολογικά έργα στην Ελλάδα, να αυξήσει την ευαισθητοποίηση και το προφίλ των Ελληνικών Σπουδών στην Ιρλανδία και να προωθήσει την Ιρλανδική κουλτούρα στην Ελλάδα.

Δραστηριότητες
--------------

Εκτός από την αρχαιολογική έρευνα πεδίου (παρακάτω), το ινστιτούτο τρέχει μια σειρά διαλέξεων, φιλοξενεί περιστασιακά σεμινάρια και εκθέσεις, οργανώνει ετήσιες εκδρομές αρχαιολογικών μελετών για Ιρλανδούς φοιτητές και λειτουργεί ένα πρόγραμμα υποτροφιών που επιτρέπουν στους Ιρλανδούς φοιτητές να κάνουν έρευνα στην Ελλάδα. Επίσης, παρέχει στέγαση για ερευνητές (ανεξαρτήτως εθνικότητας) που εργάζονται στην Αθήνα. Από το 2007, το ινστιτούτο οργανώνει ετήσια συνέδρια σχετικά με τα αλλαζόμενα (συνήθως αρχαιολογικά) θέματα. Έχει επίσης συμμετάσχει σε πολιτιστικές εκδηλώσεις για την Ιρλανδία εκτός Αθηνών.

Εκτέλεση αρχαιολογικών έργων
----------------------------

Από το 2003, το ινστιτούτο έχει διεξάγει αρχαιολογική έρευνα στο Λειβαθούς (Κεφαλονιά) καιτο 2007, ξεκίνησε μια ανασκαφή στο πύργο Πρινιάτικου (Ανατολική Κρήτη).

Βιβλιογραφία
------------

* Ε. Korka et al. (εκδ.): Ξένες Αρχαιολογικές Σχολές στην Ελλάδα, 160 Χρόνια, Αθήνα, Υπουργείο Πολιτισμού, 2006, σελ. 102-107.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
Ο **Νικόλαος Υψηλάντης** (Κωνσταντινούπολη, Οθωμανική Αυτοκρατορία, 1796 – Οδησσός, Ρωσική Αυτοκρατορία, 1833) ήταν Έλληνας πρίγκηπας και αγωνιστής της Επανάστασης του 1821. Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Υψηλάντη και της Ελισάβετ Βακαρέσκου (1768-1866) και αδελφός του αρχηγού της Φιλικής Εταιρείας Αλέξανδρου, αλλά και του Δημήτριου, του Γεωργίου, του Γρηγορίου, της Αικατερίνης και της Μαρίας. Ο ίδιος ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρίας από το 1818. 

Ο Νικόλαος Υψηλάντης ηγήθηκε του σώματος του Ιερού Λόχου στη μάχη του Δραγατσανίου, κατά την οποία οι Έλληνες ηττήθηκαν, με αποτέλεσμα η επανάσταση στη Μολδοβλαχία να τερματισθεί άδοξα. Ο Ν. Υψηλάντης άφησε απομνημονεύματα, γραμμένα πρωτογενώς στη γαλλική γλώσσα.

Ορισμένοι μελετητές υποστηρίζουν ότι υπήρξε τέκτονας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Anemi - Digital Library of Modern Greek Studies - Search». Ανακτήθηκε στις 18 Μαΐου 2017. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  «Τεκτονισμός (Συμβολή στην επανάσταση του΄21)». *argolikivivliothiki.gr*. Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας και Πολιτισμού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Νοεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2017.
3. ↑  Ζώρζος, Γρηγόρης (2009). *Μυστικές Εταιρείες του 1821*. CreateSpace. σελ. 39. ISBN 9781448625499. [*νεκρός σύνδεσμος*]