recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Γκάμπιζα** (επίσης γνωστή ως **Γκαμπιέτα ή Γκαμπέτα**) είναι το πνεύμα της φωτιάς στη λιθουανική μυθολογία. Είναι η προστάτιδα του σπιτιού και της οικογένειας. Το όνομά της προέρχεται από το *γκάουμπτι* (για κάλυψη, για προστασία) ή από την Αγία Αγάθη ( ρωσικά: Гафия‎, Gafiya). Η Γκάμπιζα αναφέρεται μόνο σε μια λίστα λιθουανών θεών από τον χριστιανό θεολόγο Γιαν Λαζίκι στην πραγματεία του για την ειδωλολατρία (που δημοσιεύθηκε το 1615). Εμφανίζεται στη λιθουανική λαογραφία. 

Η Γκάμπιζα θα μπορούσε να πάρει ζωόμορφες μορφές γάτας, πελαργού ή κόκορα, ή θα μπορούσε να εμφανιστεί ως γυναίκα ντυμένη με κόκκινο χρώμα. Η Γκάμπιζα ήταν πολύ σεβαστή και την φρόντιζε σαν ένα ζωντανό πλάσμα. Οι άνθρωποι τάιζαν τη Γκάμπιζα προσφέροντας της ψωμί και αλάτι. Η φωτιά έπρεπε να κοιμηθεί - οι γυναίκες κάλυπταν τα κάρβουνα με στάχτη κάθε βράδυ, έτσι ώστε η φωτιά να μην περιπλανιέται. Ακριβώς όπως η Γκάμπιζα ήταν η προστάτιδα του σπιτιού, η μητέρα του νοικοκυριού ήταν η προστάτιδα της φωτιάς. Μερικές φορές ένα μπολ με καθαρό νερό έμεινε κοντά στην εστία, ώστε η Γκάμπιζα να μπορεί να πλυθεί. Αν θύμωνε, η Γκάμπιζα θα "πήγαινε βόλτα" καίγοντας το σπίτι. Πολλές λαογραφίες περιγράφουν την κακή μοίρα εκείνων που προσβάλλουν τη Γκάμπιζα, σκοντάφτοντας, φτύνοντας ή ουρώντας πάνω της. 

**Η Μάτκα Γκάμπια** είναι η λιθουανική θεά του σπιτιού, εστία και προστάτης της φροντίδας τους. Πιθανότατα προέρχεται από την Γκάμπιζα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Gimbutas, Marija (1999). *The living goddesses*. Berkeley: University of California Press. ISBN 0-520-21393-9. 40135270.
2. ↑  Bojtár, Endre (1999). *Foreword to the past : a cultural history of the Baltic people*. Budapest, Hungary: Central European University Press. ISBN 0-585-45765-4. 52887963.
3. ↑  Bojtár, Endre (1999). *Foreword to the past : a cultural history of the Baltic people*. Budapest, Hungary: Central European University Press. ISBN 0-585-45765-4. 52887963.
4. ↑  Gimbutas, Marija (1999). *The living goddesses*. Berkeley: University of California Press. ISBN 0-520-21393-9. 40135270.
5. ↑  Trinkūnas, Jonas (1999). *Of gods & holidays : the Baltic heritage*. Vilnius: Tvermė. ISBN 9986-476-27-5. 45875435.
6. ↑  Johnson, Cait (2003). *Earth, water, fire, and air : essential ways of connecting to spirit*. Woodstock, Vt.: SkyLight Paths Pub. ISBN 1-893361-65-9. 50143682.
Ο **Δήμος Κοιλάδας** υπήρξε δήμος του νομού Λάρισας. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νομού. Ο δήμος αποτελείται από 7 δημοτικά διαμερίσματα, καταλαμβάνει έκταση 162,3 τ.χλμ. και έχει συνολικό πληθυσμό 3.305 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Κοιλάδα. Σήμερα, μετά τις πρόσφατες αλλαγές με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί τμήμα του Δήμου Λαρισαίων της  Περιφέρειας Θεσσαλίας. 

Ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:

 **Δ.δ. Κοιλάδας**  -- η Κοιλάδα [ 683 ]
 **Δ.δ. Αμυγδαλιάς**  [ 343 ] 
* η Αμυγδαλιά [ 275 ]
* ο Συνοικισμός Προσφύγων [ 68 ]

 **Δ.δ. Ελευθερών**  -- οι Ελευθερές [ 520]
 **Δ.δ. Κουτσοχέρου**  -- το Κουτσόχερο [ 320 ]
 **Δ.δ. Λουτρού Λαρίσης**  [ 303 ] 
* το Λουτρό [ 222 ]
* ο Αργυρόμυλος [ 81 ]

 **Δ.δ. Μάνδρας**  -- η Μάνδρα [ 673 ]
 **Δ.δ. Ραχούλας**  [ 562 ] 
* η Ραχούλα [ 522 ]
* το Κάστρο [ 40 ]

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  [www.statistics.gr/portal/page/.../resident\_population\_census2011.xls]
Ο **Γκάλι Ναζμεντενόβιτς Ισκαλίεφ** (καζακικά: Ғали Нәжімеденұлы Есқалиев, Ǵalı Nájimedenuly Esqalıev‎ 6 Φεβρουαρίου 1970) - Καζακστάν πολιτικός, οικονομολόγος, Ακίμ της περιοχής του Δυτικού Καζακστάν.

Βιογραφία
---------

Ο πατέρας του, ο Ναζαμεντέν Ιχσάνοβιτς Ισκαλίεφ ήταν ο επικεφαλής της περιφερειακής διοίκησης του Δυτικού Καζακστάν από τον Φεβρουάριο του 1992 έως τον Ιανουάριο του 1993.

Το 1993 ήταν Ανώτερος Εμπειρογνώμονας της Ερευνητικής και Παραγωγικής Επιχείρησης του Αγροβιομηχανικού εργοστασίου Πριουράλ.

Το 1994-1998 ήταν Ανώτερος Οικονομολόγος, Επικεφαλής του Τμήματος του Τμήματος Δυτικής Καζακστάν της τράπεζας Τουράν-Αλέμ (Turan-Alem Bank).

Το 1998-2003 ήταν Διευθυντής του υποκαταστήματος της Temirbank OJSC στο Ουράλ.

Από τον Ιανουάριο του 2003 έως τον Φεβρουάριο του 2004 ήταν Επικεφαλής του Περιφερειακού Τμήματος Υποστήριξης και Ανάπτυξης Επιχειρηματικότητας του Δυτικού Καζακστάν

Από τον Ιούνιο 2006 έως τον Μάρτιο 2008 ήταν Διευθύνων Σύμβουλος της Τράπεζας Ανάπτυξης του Καζακστάν.

Από τον Μάρτιο 2008 έως τον Ιούνιο του 2009 ήταν Αντιπρόεδρος της Τράπεζας Ανάπτυξης του Καζακστάν. 

Από τον Ιούνιο 2009 έως το 2011 ήταν Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Τράπεζας Ανάπτυξης του Καζακστάν.

Στις 12 Μαρτίου 2012, με εντολή του Ακίμ της Περιφέρεια Τζαμπίλ, Αττανάτ Μποζμμπαγέφ διορίστηκε στη θέση του αναπληρωτή Ακίμ της περιοχής.

Από τον Ιούνιο του 2014 έως τον Σεπτέμβριο του 2016 - Αναπληρωτής ακίμ της περιοχής Ακτομπέ.

Από το 2017 έως το 2018 ήταν διευθυντής του Κέντρου Εμπειρογνωμοσύνης Αναπτυξιακών Έργων της Astana LLP

Από τον Μάιο του 2018 έως τον Ιανουάριο του 2019 ήταν Επικεφαλής του Τμήματος Αναγέννησης Αστικού Περιβάλλοντος της Αστάνα.

Από τον Ιανουάριο του 2019 ήταν αναπληρωτής Ακίμ της περιοχής Δυτικού Καζακστάν.

Στις 13 Ιουνίου 2019, με το διάταγμα του Προέδρου της Δημοκρατίας του Καζακστάν, διορίστηκε μέλος της περιοχής του Δυτικού Καζακστάν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Искалиев Гали Нажмеденович назначен на должность заместителя акима Жамбылской области». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2019.
2. ↑  «Искалиев Гали Нажмеденович (персональная справка)». Информационная система ПАРАГРАФ. Ανακτήθηκε στις 15 Απριλίου 2019.
3. ↑  Акимом Западно-Казахстанской области назначен Гали Искалиев
Ο **δήμος Κερκίνης** ήταν δήμος του νομού Σερρών που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Σιντικής, υποβιβαζόμενος σε **δημοτική ενότητα Κερκίνης**. Βρισκόταν στο βορειοδυτικότερο τμήμα του νομού, βορειοδυτικά της λίμνης Κερκίνης. Ο δήμος αποτελούταν από 10 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 10.037 κατοίκους. Έδρα του δήμου είναι η Ροδόπολη.

Διαίρεση
--------

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς.

 **Δ.δ. Ροδοπόλεως**  [ 1.181 ] 
* η Ροδόπολη [ 1.129 ]
* η Οδηγήτρια [ 52 ]

 **Δ.δ. Ανατολής**  [ 524 ] 
* η Ανατολή [ 200 ]
* το Θεοδώρειο [ 112 ]
* ο Παραπόταμος [ 212 ]

 **Δ.δ. Άνω Ποροΐων**  -- τα Άνω Πορόια [ 1.529 ]
 **Δ.δ. Καστανούσσης**  [ 1.000 ] 
* η Καστανούσσα [ 733 ]
* το Καλοχώρι [ 267 ]

 **Δ.δ. Κάτω Ποροΐων**  [ 746 ] 
* τα Κάτω Πορόια [ 627 ]
* το Σιδηροχώρι [ 119 ]

 **Δ.δ. Κερκίνης**  [ 2.217 ] 
* η Κερκίνη [ 1.472 ]
* το Κορυφούδι [ 49 ]
* το Μοναστηράκι [ 380 ]
* το Σταυροδρόμι [ 316 ]

 **Δ.δ. Λιβαδιάς**  -- η Λιβαδιά [ 1.094 ]
 **Δ.δ. Μακρινίτσης**  -- η Μακρινίτσα [ 365 ]
 **Δ.δ. Νεοχωρίου**  (Σιντικής) -- το Νεοχώρι [ 684 ]
 **Δ.δ. Πλατανακίων**  -- τα Πλατανάκια [ 697 ]

Δήμαρχοι
--------

Δήμαρχος τις δύο τελευταίες τετραετίες λειτουργίας του δήμου διετέλεσε ο Ιάκωβος Ιακωβίδης. Λίγο πριν ολοκληρώσει τη θητεία του παύτηκε από δήμαρχος για μία υπόθεση αναψυκτηρίου στις όχθες της λίμνης Κερκίνης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δήμος Κερκίνης, δήμαρχος[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  «Παύτηκε από τα καθήκοντά του ο δήμαρχος Κερκίνης». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Φεβρουαρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2011.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Σερρών |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
* Σερρών
* Αλιστράτης
* Αμφίπολης
* Αχινού
* Βισαλτίας
* Εμμανουήλ Παππά
* Ηρακλείας
* Μητρουσίου
* Κερκίνης
* Κορμίστας· Λευκώνα
* Νέας Ζίχνης
* Νιγρίτας
* Πετριτσίου
* Πρώτης
* Ροδολίβους
* Σιδηροκάστρου
* Σκοτούσσας
* Σκουτάρεως
* Στρυμωνικού· Στρυμώνα
* Τραγίλου
 |
|  |
| Κοινότητες | 
* Αγκίστρου
* Άνω Βροντούς
* Αχλαδοχωρίου
* Ορεινής
* Προμαχώνος
 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία ο **Αιγύπτιος** ήταν ήρωας από την Ιθάκη, φίλος του Οδυσσέα και του γιου του Τηλέμαχου. Ο ένας από τους γιους του Αιγυπτίου, ο Άντιφος, ακολούθησε τον Οδυσσέα στην εκστρατεία της Τροίας και κατά την περιπετειώδη επιστροφή τους ήταν μεταξύ των συντρόφων του Οδυσσέα που καταβρόχθισε ο Κύκλωπας Πολύφημος. Αντιθέτως, άλλος γιος του Αιγυπτίου, ο Ευρύνομος, ήταν ένας από τους μνηστήρες της Πηνελόπης, που σκοτώθηκε κατά τη Μνηστηροφονία.

* Ο αστεροειδής **19913 Αιγύπτιος** που ανακαλύφθηκε το 1973 και ανήκει στην τρωική ομάδα πήρε το όνομά του από το παραπάνω πρόσωπο.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελ. 583
Οι **Αιγύπτιοι** ( αραβικά: المصريون‎ , IPA: [almisˤɾejˈjuːn] ; αιγυπτιακά αραβικά: المصريين‎‎ , (ρωμανικό: El-Masreyeen), IPA: [elmɑsˤɾejˈjiːn] ; κοπτικά: ⲣⲉⲙⲛ̀ⲭⲏⲙⲓ ρομανικά ) είναι μια εθνική ομάδα  με καταγωγή από τη χώρα της Αιγύπτου. Η αιγυπτιακή ταυτότητα είναι στενά συνδεδεμένη με τη γεωγραφία. Ο πληθυσμός είναι συγκεντρωμένος στην κοιλάδα του Νείλου, μια μικρή λωρίδα καλλιεργήσιμης γης που εκτείνεται από τον Πρώτο Καταρράκτη έως τη Μεσόγειο και περικλείεται από έρημο τόσο στα ανατολικά όσο και στα δυτικά. Αυτή η μοναδική γεωγραφία αποτέλεσε τη βάση της ανάπτυξης της αιγυπτιακής κοινωνίας από την αρχαιότητα.

Πηγές
-----

* Barakat, Halim (1993). *The Arab World: Society, Culture, and State*. University of California Press. ISBN 0520084276. Egyptian identity Arab.
* Hinnebusch, Raymond A. (2002). *The Foreign Policies of Middle East States*. Lynne Rienner Publishers. ISBN 1588260208. Egyptian identity Arab.

1. ↑  Goldschmidt, Arthur (2008). *A Brief History of Egypt*. Facts on File Inc. σελίδες 241. ISBN 978-0-8160-6672-8. People: Ethnic groups: Egyptians (98%), Bedouins, Berbers, Nubians, Greeks.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αιγύπτιοι** |

* Edward William Lane (1837). *An account of the manners and customs of the modern Egyptians: written in Egypt during the years 1833, −34, and −35, partly from notes made during a former visit to that country in the years 1825, −26, −27, and −28*. 1 of An Account of the Manners and Customs of the Modern Egyptians. C. Knight and co. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουλίου 2011.
Η **Αλάιζα Πάσκεβιτς** (λευκορωσικά: *Алаіза Пашкевіч*, 15 Ιουλίου 1876 - 5 Νοεμβρίου 1916) ήταν Λευκορωσίδα ποιητής και πολιτικός ακτιβιστής της λευκορωσικής εθνικο-δημοκρατικής αναγέννησης.. Η Πάσκεβιτς γεννήθηκε σε εύπορη οικογένεια, αποφοιτώντας από το ιδιωτικό σχολείο του Βίλνιους, V. Prozaravej. Αφού μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη, αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Αλεξάνδρεια Θηλέων και κατόπιν εντάχθηκε στο σχολείο Lieshafta AF. Η Πάσκεβιτς ήταν μία από τους ιδρυτές της Λευκορωσικής Σοσιαλιστικής Συνέλευσης. Το 1904, σταμάτησε να διδάσκει και επέστρεψε στο Βίλνιους. Εκεί οργάνωνε εργατικές ομάδες και προωθούσε τον αντικυβερντικό λόγο, ενώ συμμετείχε και σε πολιτικές συζητήσεις. 

Εξ αιτίας του πολιτικού ακτιβισμού της αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στην Γκαλίτσια, η οποία ήταν μέρος της Αυστροουγγαρικής Αυτοκρατορίας. Η Πάσκεβιτς, έζησε στη Λβιβ. Εκεί ξεκίνησε να διδάσκει ως ελεύθερη σπουδάστρια φιλοσοφία στο πανεπιστήμιο της Λβιβ. Το 1906, κυκλοφόρησε τις δύο πρώτες της ποιητικές συλλογές: *Хрэст на свабоду* και *Скрыпка беларуская*, στη Ζόβκα. Εκείνη την περίοδο ταξίδεψε παράνομα στο Βίλνιους για την έκδοση της εφημερίδας *Nasha Dola*, η οποία στο πρώτη της τεύχος περιείχε και μία ιστορία της Πάσκεβιτς, με τίτλο *Крывавая кіпцюры присяга*. 

Μεταξύ το 1908 και το 1909, έζησε στην Κρακοβία, όπου παρακολούθησε μαθήματα στο Uniwersytet Jagielloński, ανθρωπιστικών επιστημών. Το 1911, παντρεύτηκε τον Στεπόνας Καίρις, ο οποίος ήταν μηχανικός και πολιτικός ακτιβιστής. Την ίδια χρονιά με τον γάμο τους, επέστρεψε στη Λευκορωσία όπου ξεκίνησε να ασχολείται ξανά με την εκπαίδευση. Ενώ εμφανίστηκε με θέατρο Bajnicki σε διάφορες περιοχές της Λιθουανίας. Η Πάσκοβιτς ήταν ο ιδρυτής και η πρώτη εκδότρια του περιοδικού για παιδιά κι εφήβους, *Łučynka*. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Πάσκεβτις εργάστηκε ως Αδελφή Νοσοκόμα του στρατού, στο νοσοκομείο του Βίλνιους. Το 1916, ταξίδεψε στο χωριό των γονιών της. Στην προσπάθειά της να βοηθήσει χωρικούς εκεί από αρρώστιες, κόλλησε η ίδια και πέθανε την ίδια χρονιά, στις 5 Φεβρουαρίου, από τύφο.

Δημοφιλή έργα της
-----------------

* Скрыпка Беларуская
* Вам, суседзі
* Лета
* Мае думкі
* Вера беларуса
* Мужык не зьмяніўся
* На магіле
* На чужой старонцы
* Восень
* Артыст грайкa
* Хрэст на свабоду
* Мора
* Добрыя весці
* Бунтаўнік
* Пад штандарам
* Перад Новым годам
* Лясы

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Пашкевіч (Цётка) Алаіза Сцяпанаўна. spadchyna.net
2. 1 2 3  Алаіза Пашкевіч (Цётка) (15.7.1876, фальварак Пешчын (цяпер Шчучынскі раён) — 17.2.1916, вёска Стары Двор (Шчучынскі раён)) Αρχειοθετήθηκε 2016-04-07 στο Wayback Machine.. svaboda.org (14 July 2006)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αλάιζα Πάσκεβιτς** |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 29376403
* LCCN: nr88003573
* ISNI: 0000 0001 1049 1630
* GND: 136163394
* NKC: js2008439306

 |

 |
Ο **Αλέκος Φιλιππόπουλος** (1927 - 1991) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, ο οποίος εισήγαγε το μικρό σχήμα (*ταμπλόιντ*) στις εφημερίδες το 1981, ως ιδρυτικός διευθυντής στο *Έθνος* του Γιώργου Μπόμπολα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ξεκίνησε την δημοσιογραφική του σταδιοδρομία στην εφημερίδα «Ακρόπολις» το 1941, σε ηλικία 14 ετών, ως συντάκτης του αθλητικού ρεπορτάζ. Αργότερα εργάστηκε σε πολλές μεγάλες εφημερίδες, αναλαμβάνοντας διευθυντής και αρχισυντάκτης. Τη δεκαετία του 1950 εργάστηκε στην εφημερίδα «Εμπρός», κατόπιν στη «Μεσημβρινή» ως αρχισυντάκτης, και το 1967 στην «Απογευματινή», επίσης ως αρχισυντάκτης.

Μεταπολιτευτικά διατέλεσε αρχισυντάκτης της βραχύβιας «Αδέσμευτης Γνώμης», η οποία δημιουργήθηκε και εκδόθηκε από δημοσιογράφους που απεργούσαν.
Το 1975 υπήρξε συνιδρυτής (μαζί με τον Κίτσο Τεγόπουλο) της «Ελευθεροτυπίας», της οποίας και ανέλαβε πρώτος διευθυντής, αποχωρώντας στη συνέχεια λόγω προσωπικών διαφορών με τον Τεγόπουλο.

Από το 1978 υπήρξε άμεσος συνεργάτης του Γιώργου Μπόμπολα στο εγχείρημα της επανέκδοσης της εφημερίδας «Έθνος» και «Έθνος της Κυριακής», η οποία τελικά κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1981, κατακτώντας γρήγορα την πρώτη θέση στην κυκλοφορία. Τότε εισήγαγε και το μικρό σχήμα *ταμπλόιντ*.

Αποχώρησε από το «Έθνος» το 1989 και έως τον θάνατό του το 1991 ήταν σύμβουλος προγράμματος της τηλεόρασης του Αντέννα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Χρονικό '91, Ετήσια έκδοση του Χρονικού του 20ού αιώνα, Αθήνα 1992, σελ. 222
2. ↑  Πώς γεννήθηκε η εφημερίδα, Το Βήμα, ηλεκτρονική έκδοση 3-12-2006, ανάκτηση 16-4-2015.
3. ↑  Φιλιππόπουλος: Η Ελευθεροτυπία είναι δική μου Αρχειοθετήθηκε 2020-09-25 στο Wayback Machine. periodista.gr, ανάκτηση 16-4-2015.
4. ↑  Βιογραφικό Δημήτρη Βάρου Αρχειοθετήθηκε 2015-02-24 στο Wayback Machine. στην επίσημη ιστοσελίδα του, ανάκτηση 16-4-2015.
5. ↑  Το τέλος του Τύπου
6. ↑  Αλέκος Φιλιππόπουλος. 30 χρόνια μετά ανακάλυψαν τη συνταγή που...[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Έτσι γεννήθηκε η "Ελευθεροτυπία". Του Σεραφείμ Φυντανίδη, άρθρο του Σεραφείμ Φυντανίδη, αναδημοσίευση στις 26-12-2014, ανάκτηση 16-4-2015.
Ο **Αλέξιος Καβαλλάριος** (Ἀλέξιος Καβαλλάριος/Καβαλλάρης) ήταν Βυζαντινός αριστοκράτης, εξάδελφος του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου (ηγεμόνα την περίοδο 1259–1282).

Συμμετείχε στις εκστρατείες στον Μοριά στις αρχές της δεκαετίας του 1260 και απήχθη από τον Γουλιέλμο Β' Βιλλεαρδουίνο μετά τη Μάχη του Μακρυπλαγίου (1263/1264). Πιθανώς απελευθέρωθηκε σε μεταγενέστερο χρονικό διάστημα, διότι το 1270 κατείχε το αξίωμα του *επί της τραπέζης* και του διοικητή της Θεσσαλονίκης. Μαζί με τον *δεσπότη* Ιωάννη Παλαιολόγο, ηγήθηκε του βυζαντινού στρατού εναντίον του Ιωάννη Α' Δούκα της Θεσσαλίας, αλλά ηττήθηκε και σκοτώθηκε στη Μάχη των Νέων Πατρών.

Πηγές
-----

* Emperor Michael Palaeologus and the West, 1258–1282: A Study in Byzantine-Latin Relations
* (Αγγλικά) Kazhdan, Alexander (1991). «Kaballarios». Στο: Kazhdan, Alexander, επιμ. *The Oxford Dictionary of Byzantium*. Οξφόρδη και Νέα Υόρκη: Oxford University Press, σελ. 1087. ISBN 0-19-504652-8.
Ο **Αλέκος Σιώτης** ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, παίζοντας στην πρώτη ομάδα από το 1935 μέχρι το 1949.

Καριέρα
-------

Ο Σιώτης ξεκίνησε την καριέρα του στον Άρη το 1935, όντας βασικός από το ξεκίνημα της πορείας του. Με τους "κίτρινους" κατέκτησε την τέταρτη θέση στο πρωτάθλημα Ελλάδος του 1936, το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης του 1938 και συμμετείχε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος του 1940, όπου ο Άρης ηττήθηκε με 3-1 από τον Παναθηναϊκό. Διακρινόταν για την φυσική του κατάσταση και την αλτικότητα του, αγωνιζόμενος ως σέντερ χαφ.

Μετά το τέλος της γερμανικής κατοχής, μετακόμισε στην Αθήνα, όπου εντάχθηκε στο δυναμικό του Απόλλωνα Αθηνών. Μερικούς μήνες αργότερα, επέστρεψε στην Θεσσαλονίκη και τον Άρη, με τον οποίο κατέκτησε το πρώτο μεταπολεμικό πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης και προκρίθηκε στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος. Ο Σιώτης αποτέλεσε την "πέτρα του σκανδάλου", όταν οι αντίπαλοι των "κίτρινων" ισχυρίστηκαν ότι συμμετείχε αντικανονικά θεωρώντας άκυρη την μεταγραφή του. Η επιτροπή κανονισμών της ΕΠΟ δικαίωσε τους κατήγορους, αλλά η ομάδα του Άρη προσκόμισε τα απαραίτητα δικαιολογητικά αποδεικνύοντας ότι δεν ίσχυε κάτι παράνομο και ο Άρης είχε δικαίωμα συμμετοχής στην τελική φάση. Η ένσταση της ΑΕΚ δεν έγινε δεκτή και στις 23 Ιουνίου 1946, ο Άρης κατέβαλε την αντίσταση του "δικέφαλου του Νότου" με 4-1, κατακτώντας το τρίτο πρωτάθλημα της ιστορίας του.

Ο Σιώτης συνέχισε να παίζει ποδόσφαιρο για τρεις ακόμη σεζόν, κρεμώντας τα παπούτσια του το 1949, με τελευταίο του αγώνα την ήττα του Άρη με 4-1 από τον Ολυμπιακό, στις 14 Ιουλίου 1949.

Πέθανε το 2004, σε ηλικία 87 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Greece - Cup Data (from Quarterfinals on)
2. ↑  ΑΕΚ, ΠΑΡ'ΟΛΙΓΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ 1945-46 ΣΤΑ ΧΑΡΤΙΑ
3. ↑  «Football-land | Άρης, 101 ετών (pics+video)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2015.
4. ↑  Greece - Final Tables 1906-1959

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
* Σιώτης Αλέκος | aris.re
Η **Αγκνιέσκα Ντόβμπορ-Μουσνίτσκα** (πολωνικά: Agnieszka Dowbor-Muśnicka) (7 Σεπτεμβρίου 1919 - 20 ή 21 Ιουνίου 1940) ήταν ενεργή στην πολωνική αντίσταση κατά των Ναζί κατακτητών στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία δολοφονήθηκε στη σφαγή του Παλμίρι.

Βιογραφία
---------

Η Αγκνιέσκα (γνωστή από τους φίλους της ως **Γκούσια** [Gusia]) γεννήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 1919 στο Λουσόβο της Πολωνίας. Ο πατέρας της ήταν ο Γιούζεφ Ντόβμπορ-Μουσνίτσκι (1867–1937), ένας πολύ γνωστός Πολωνός στρατηγός. Η μητέρα της πέθανε όταν ήταν πολύ μικρό παιδί. Με την αδερφή της και τα δύο αδέρφια της, έκανε κατ΄ οίκον διδασκαλία και στη συνέχεια φοίτησε σε τοπικά σχολεία. Της άρεσε ιδιαίτερα να φροντίζει τα αγροτικά ζητήματα στο οικογενειακό κτήμα και έτσι αποφάσισε να παρακολουθήσει την Κρατική Σχολή Οπωροκηπευτικών στο Πόζναν της Πολωνίας.

 Πολωνές που οδηγούνται στο δάσος Παλμίρι για μαζικές εκτελέσεις από Γερμανούς.
Όταν ήταν 21 ετών, οι γερμανικές δυνάμεις κατέλαβαν την Πολωνία και η Αγκνιέσκα κατέφυγε στη Βαρσοβία και έγινε ενεργό μέλος της πολωνικής αντίστασης και εντάχθηκε σε μια οργάνωση που ονομάζονταν «Λύκοι». Ενώ ήταν υπόγεια, χρησιμοποίησε το παρατσούκλι «Γκούσια» για να κρύψει την πραγματική της ταυτότητα επειδή η Γκεστάπο την αναζητούσε ήδη επειδή ήταν κόρη του διάσημου στρατηγού και μέλους της ιντελιγκέντσια. Εκείνη την εποχή, όλοι οι διανοούμενοι βρίσκονταν στο στόχαστρο των Ναζί κατακτητών προσπαθώντας να δολοφονήσουν όποιον μπορούσε να ηγηθεί των προσπαθειών αντίστασης.

Η Αγκνιέσκα ανέφερε στον αρχηγό της ομάδας, έναν πρώην Πολωνό Ολυμπιακό αθλητή, τον Γιάνους Κουσοτσίνσκι, αλλά συνελήφθη στις 25 Απριλίου 1940 και φυλακίστηκε στη Φυλακή Πάβιακ κοντά στη Βαρσοβία μαζί με άλλους ακτιβιστές των Λύκων. Βασανίστηκε στη φυλακή και στη συνέχεια μεταφέρθηκε με φορτηγό στο δάσος Παλμίρι όπου οι κρατούμενοι, συμπεριλαμβανομένου του Κουσοτσίνσκι, δολοφονήθηκαν. Το σώμα της πετάχτηκε σε ένα χαντάκι βάθους πολλών μέτρων και χάθηκε για πολλά χρόνια, αλλά το 2017, τα λείψανά της ανακαλύφθηκαν και αναγνωρίστηκαν.

 Η ταφόπετρα που μνημονεύει την Αγκνιέσκα Ντόβμπορ-Μουσνίτσκα και την αδελφή της, Γιανίνα Λεβαντόφσκα, στον οικογενειακό τάφο στο Κοιμητήριο του Λουσόβο.
Η Αγκνιέσκα και η αδελφή της, Γιανίνα Λεβαντόφσκα (1908-1940), μνημονεύονται μαζί στον οικογενειακό τάφο στο Λουσόβο. Η Γιανίνα είχε υπηρετήσει ως πιλότος και υπολοχαγός στο Πολωνικό Σώμα Αεροπορίας και δολοφονήθηκε στα 32α γενέθλιά της κατά τη διάρκεια της Σφαγής του Κάτιν από δυνάμεις της Σοβιετικής Ένωσης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Agnieszka Dowbor-Muśnicka | #M2WSwirtualnie | Muzeum II Wojny Światowej». *muzeum1939.pl* (στα Πολωνικά). Ανακτήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2021.
2. 1 2 3  «Córki Generała». *Muzeum Lusowo* (στα Πολωνικά). Ανακτήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2021.
3. ↑  «Nowe 10 zł w portfelach». *biznes.interia.pl* (στα Πολωνικά). Ανακτήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2021.
4. 1 2 3  «Tragiczne losy córek generała Dowbora-Muśnickiego. Janina zginęła w Katyniu, Agnieszka w Palmirach». *Podkarpacka Historia* (στα Πολωνικά). 13 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2021.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 93147266990735482882

 |

 |
Ο **Δημήτρης Μάρκος** (Κιλκίς, 31 Ιανουαρίου 1971) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μεσοεπιθετικός.

Καριέρα ποδοσφαιριστή
---------------------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα της Νάουσας το 1987, σε ηλικία μόλις 16 ετών. Το 1992 αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό, όπου και παρέμεινε επί μία πενταετία. Είχε ένα πέρασμα χωρίς επιτυχία από την Αγγλία με τη Σέφιλντ Γιουνάιτεντ για να επιστρέψει στην Ελλάδα και να αγωνιστεί κατά σειρά σε Καλαμάτα, ΑΕΚ, Άρη Θεσσαλονίκης και ΠΑΟΚ. Στην καριέρα του, από το 1987 ως το 2005, συμμετείχε σε 368 αγώνες εθνικών πρωταθλημάτων και πέτυχε 36 γκολ, χωρίς να υπολογίζονται οι αγώνες στο Κύπελλο και στην Ευρώπη.

### Στην εθνική Ελλάδας

Με την Ελλάδα αγωνίστηκε για πρώτη φορά στις 29 Ιανουαρίου 1992, στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον της Αλβανίας, υπό τις οδηγίες του Στέφανου Πετρίτση. Συνολικά με τη γαλανόλευκη φανέλα είχε 17 συμμετοχές και ένα τέρμα.

Καριέρα σκάουτερ
----------------

Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ακολούθησε αυτή του σκάουτερ. Τα πρώτα χρόνια συνεργάστηκε με την ΑΕΚ ενώ από το καλοκαίρι του 2013 υπήρξε επικεφαλής στο τμήμα σκάουτινγκ του Παναθηναϊκού.

Τίτλοι
------

* Με Παναθηναϊκό:
	+ Πρωταθλήματα Ελλάδος (2): 1994-1995, 1995-1996
	+ Κύπελλα Ελλάδος (3): 1992-1993, 1993-1994, 1994-1995
	+ Σούπερ Καπ (2): 1993, 1994
* Με ΑΕΚ:
	+ Κύπελλο Ελλάδος (1): 1999-2000
* Με ΠΑΟΚ:
	+ Κύπελλο Ελλάδος (1): 2002-2003

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αυτό είναι το μέλλον του, www.sport-fm.gr

Πηγές
-----

* Η καριέρα του Δημήτρη Μάρκου στο national-football-teams
* Το προφίλ του Δημήτρη Μάρκου στο transfermarkt
Η **Αίδηψος** (αρχαία ελληνικά: Αἴδηψος) ήταν παραλιακή πόλη της βορειοδυτικής αρχαίας Εύβοιας. Απείχε 160 στάδια από την Κύνο, η οποία βρισκόταν στην αντίθετη ακτή της Οποντιανής Λοκρίδας. Κοντά στην Αίδηψο υπήρχαν λουτρά τα οποία χρησιμοποιήθηκαν από τον Ρωμαίο δικτάτορα Σύλλα. Τα θερμά λουτρά της Αιδήψου απέχουν περίπου 1.5 χιλιόμετρα από την σύγχρονη Αιδηψό.

Η πόλη βρίσκεται κοντά στο σύγχρονο χωριό Λουτρά Αιδηψού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στράβων. «Γεωγραφικά». *Γεωγραφικά*. **pp. 60, 425**.  Οι αριθμοί των σελίδων αναφέρονται σε εκείνους της έκδοσης του Ισαάκ Καζομπόν.
2. ↑  Plutarch *Sull.* 26, *Symp.* 4.4, where Γάληψος is a false reading
3. ↑  (Αρχαία Ελληνικά) Στέφανος ο Βυζάντιος. «*Εθνικά*». Εθνικά. ***s.v***.
4. ↑  (Αρχαία Ελληνικά) Πτολεμαίος. «Γεωγραφική Υφήγησις». *Γεωγραφική Υφήγησις*. **3.15.23**.
5. ↑  Πλίνιος. «Φυσική Ιστορία». *Φυσική Ιστορία*. **4.21**.
6. ↑  (Αγγλικά) Lund University. «Digital Atlas of the Roman Empire». *Digital Atlas of the Roman Empire*. .
7. ↑  (Αγγλικά) Talbert, Richard, επιμ. (2000). *Barrington Atlas of the Greek and Roman World*. Princeton University Press. σελ. 55, καθώς και συνοδευτικές σημειώσεις καταλόγου.
 Το συγκεκριμένο λήμμα περιλαμβάνει περιεχόμενο από πηγή, η οποία αποτελεί, πλέον, κοινό κτήμα:   
(Αγγλικά) Smith, William, επιμ. (1854–1857). «Aedepsus». *Dictionary of Greek and Roman Geography*. Λονδίνο: John Murray.
Ο **Γκεόργκι Βαλεντίνοβιτς Πλεχάνοφ**, που συναντάται στην ελληνική βιβλιογραφία και ως Πλεχάνωφ, (*Гео́ргий Валенти́нович Плеха́нов*, Γκουταλόβα Ρωσίας, 11 Δεκεμβρίου 1856 - 30 Μαΐου 1918), ήταν Ρώσος επαναστάτης, συγγραφέας και κυρίως εξέχων θεωρητικός του σοσιαλισμού. Σπούδασε μεταλλειολογία στο Πανεπιστήμιο της Πετρούπουλης και από τα νεανικά του χρόνια έδρασε σε διάφορους τομείς προβάλλοντας τις επαναστατικές ιδέες του.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Εντάχθηκε στην επαναστατική οργάνωση Ναρόντια Βόλια (λαϊκή θέληση) με την οποία τελικά διαφώνησε και αποχώρησε. Το 1883 ίδρυσε την ομάδα χειραφέτησης της εργασίας που ήταν η πρώτη ρωσική μαρξιστική οργάνωση. Το 1895, έπειτα από πίεση της τσαρικής κυβέρνησης απελάθηκε από τη Γαλλία και έζησε στην Ελβετία και στην Ιταλία. Το 1900 συναντήθηκε με τον Λένιν με πρόθεση την έκδοση της εφημερίδας Ίσκρα (σπίθα) που εκδόθηκε στο Μόναχο στα τέλη του ίδιου έτους. Στο 2ο Συνέδριο του Σοσιαλδημοκρατικού εργατικού κόμματος το 1903 προσχώρησε στους Μπολσεβίκους (πλειοψηφία) συμφωνώντας με τον Λένιν που ηγείτο των Μπολσεβίκων, αργότερα όμως προσχώρησε στους Μενσεβίκους (μειοψηφία) και έτσι οι δρόμοι τους χώρισαν. Μετά την επανάσταση του 1905, γύρισε στη Ρωσία υποστηρίζοντας την μη προσφυγή στά όπλα.

Συγγραφικό έργο
---------------

Ανάμεσα στα έργα του συγκαταλέγονται η ανάπτυξη της μονιστικής αντίληψης της ιστορίας, όπου αποτυπώνονται οι σκέψεις του και «Αναρχισμός και Σοσιαλισμός».

Δείτε επίσης
------------

* Αγκιτπρόπ

Ελληνικές εκδόσεις των βιβλίων του
----------------------------------

* Η φιλοσοφία της ιστορίας και ο ρόλος της προσωπικότητας, εκδ. Βιβλιοεκδοτική, 1956
* Τέχνη και κοινωνική ζωή, εκδ. Πρωτοπορία
* Η υλιστική αντίληψη της ιστορίας
* Η εξέλιξη της μονιστικής αντίληψης της ιστορίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  *The Fine Art Archive*. cs.isabart.org/person/44370. Ανακτήθηκε στις 1  Απριλίου 2021.
2. ↑  «Dictionary of Art Historians» (Αγγλικά) plekhanovg. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γκεόργκι Πλεχάνοφ** |

* Dictionary of Greek
* Η εξέλιξη της μονιστικής αντίληψης της ιστορίας

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 27208870
* **ΕΒΕ**: 250689
* **AA**: 139675
* LCCN: n50064804
* ISNI: 0000 0001 2125 3603
* GND: 118594982
* SELIBR: 84161
* SUDOC: 035497750
* BNF: cb13192970r (data)
* BIBSYS: 90082838
* ULAN: 500324176
* HDS: 028383
* NLA: 35425706
* NDL: 00452960
* NKC: jn19990210496
* ICCU: MILV017368
* BNE: XX990826
* CiNii: DA00470671

 |

 |
Το αίθριο στο Ζάππειο Μέγαρο.
Στην αρχιτεκτονική, το **αίθριο** είναι μεγάλος υπαίθριος ή καλυμμένος με φεγγίτη χώρος που περιβάλλεται από ένα κτίριο. Το αίθριο ήταν κοινό χαρακτηριστικό σε αρχαίες ρωμαϊκές κατοικίες, παρέχοντας φως και αερισμό στο εσωτερικό. Τα μοντέρνα αίθρια, όπως αναπτύχθηκαν στα τέλη του 19ου και του 20ού αιώνα, είναι συχνά πολλούς ορόφους ψηλά, με τζάμια ή μεγάλα παράθυρα, και συχνά βρίσκονται ακριβώς μετά από τις κύριες πόρτες εισόδου ενός κτηρίου (στο προθάλαμο).

Το αίθριο είναι δημοφιλές χαρακτηριστικό σχεδίασης επειδή δίνει στα κτίριά τους μια «αίσθηση χώρου και φωτός». Το αίθριο έχει γίνει βασικό χαρακτηριστικό πολλών κτιρίων τα τελευταία χρόνια. Τα αίθρια είναι δημοφιλή στους χρήστες κτιρίων, στους σχεδιαστές κτιρίων και στους μεσίτες. Οι χρήστες συμπαθούν το αίθριο επειδή δημιουργούν ένα δυναμικό και διεγερτικό εσωτερικό που παρέχει καταφύγιο από το εξωτερικό περιβάλλον διατηρώντας παράλληλα οπτική σύνδεση με αυτό το περιβάλλον. Οι σχεδιαστές απολαμβάνουν την ευκαιρία να δημιουργήσουν νέους τύπους χώρων σε κτίρια και οι μεσίτες βλέπουν το αίθριο ως άνεση που μπορεί να αυξήσει την εμπορική αξία και την ελκυστικότητα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Atrium». The Free Dictionary. Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2014.
2. ↑  Driscoll, Matt (2013). *Model Making for Architects*. Ramsbury, UK: Crowood Press. σελ. 69. ISBN 9781847976239.
3. ↑  Steemers, Koen (2000). *Architecture, City, Environment*. Cambridge, UK: Earthscan Press. σελ. 292. ISBN 9781902916163.
4. ↑  Sharples, S.; Shea, A. D. (Dec 1999). «Roof obstructions and daylight levels in atria: a model study under real skies». *Lighting Research and Technology* (SAGE Publications) **31** (4): 181–185. doi:10.1177/096032719903100408.
Η **Αγνή**, γερμ.: Agnes von Braunsweig-Grubenhagen (π.1406 - 18 Νοεμβρίου 1439) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν, από το 1412 έως το 1439, ηγουμένη του αβαείου του Γκάντερσχαϊμ ως Αγνή Β΄.

Βιογραφία
---------

Ήταν η πρώτη κόρη του Ερρίκου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν και της Ελισάβετ των Γουέλφων, κόρης του Όθωνα Α΄ δούκα του Μπράουνσβαιγκ-Γκέτινγκεν. Ήταν περίπου έξι ετών όταν εξελέγη ηγουμένη του αβαείο του Γκάντερσχαϊμ. Ο πάπας επιβεβαίωσε την εκλογή της Αγνής αν και ήταν ανήλικη, ωστόσο διόρισε έναν πρύτανη στο αβαείο ως φύλακα και επίτροπό της. Γύρω στο 1425 η Αγνή άρχισε να κυβερνά χωρίς επίτροπο.

Απεβίωσε το 1439 και τάφηκε στη μονή.

Διαίρεση της κληρονομίας των Γουέλφων
-------------------------------------

Σε σχέση με τη διαίρεση της κληρονομίας των Γουέλφων  μετά το τέλος των κυρίων του Χόμπουργκ, μετέφερε το κάστρο και την πόλη του Γκάντερσχαϊμ και τα κάστρα του Ζέεζεν και του Στάουφενμπουργκ στον Όθωνα Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Γκέττινγκεν. Αυτή μετέφερε το κάστρο Άσενμπουργκ, το Γκίφχορν, το κάστρο και την πόλη του Λύνεμπουργκ, το κάστρο Γκρέενε, το Λύτχορστ, το ήμισυ του φέουδου του Χόμπουργκ, το κάστρο Λάουενσταϊν και την πρώην κομητεία του Βέρνιγκεροντε στον Γουλιέλμο Γ΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
2. ↑  Hans Goetting (1973). *Das Bistum Hildesheim* (στα German). Berlin: Walter de Gruyter & Co. σελ. 111. ISBN 3110042193. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
3. ↑  Hans Friedrich Georg Julius Sudendorf (1862). *Urkundenbuch zur Geschichte der Herzöge von Braunschweig und Lüneburg und ihrer Lande* (στα German). Hannover: Carl Rümpler. σελ. 71. urkundenbuch sudendorf. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
Ο **Δημήτρης Μιχαηλίδης** (Κωνσταντινούπολη, Οθωμανική αυτοκρατορία, 27 Απριλίου 1920 – Αθήνα, 2002) ήταν Έλληνας συνθέτης και σκηνοθέτης. Είναι ο αδελφός του ηθοποιού και σκηνοθέτη Κωστή Μιχαηλίδη, στου οποίου τη σχολή δίδαξε θέατρο.
Καθώς η οικογένειά του μετανάστευσε από την Τουρκία στην Ελλάδα όταν εκείνος ήταν πολύ μικρός, πραγματοποίησε εγκύκλιες σπουδές στην Βαρβάκειο Σχολή. Πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Δημήτρης Μιχαηλίδης, φοίτησε, παράλληλα στο Ωδείο Αθηνών, το Εθνικό Ωδείο και το Ελληνικό Ωδείο.

Εργάστηκε ως αρχιμουσικός στην Εθνική Λυρική Σκηνή επί 44 χρόνια (1942 – 1986) ως συνεργάτης του Βάλτερ Πφέφερ, ενώ συνέθεσε πλήθος μουσικών έργων όλων των ειδών. Υπηρέτησε, ακόμη, σε όλα τα συνδικαλιστικά όργανα των Ελλήνων μουσουργών, ως μέλος του Δ.Σ. Συνεργάτης της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης καθώς και του Ωδείου Αθηνών (1974 – 1992), διετέλεσε επιπλέον, διευθυντής της Συμφωνικής Ορχήστρας της ΕΙΡΤ (1966 – 1974), πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Μουσικής της ΟΥΝΕΣΚΟ επί μία δεκαετία (1981 – 1991).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ο Δημήτρης Μιχαηλίδης στη βάση δεδομένων της biblionet Ανακτήθηκε στις 23/2/2021

Πηγές
-----

* Βιογραφικό του συνθέτη στην ιστοσελίδα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής Ανακτήθηκε στις 23/2/2021
Στην ελληνική μυθολογία ο **Αίκλος** ήταν ήρωας της Ιωνίας, γιος του Ξούθου και αδελφός του Κόθου.

Οι Ίωνες έλαβαν κάποτε ένα χρησμό που έλεγε ότι θα κατακτούσαν την Εύβοια αν κατόρθωναν να αγοράσουν έστω και ένα μικρό «κομμάτι ευβοϊκής γης». Τότε ο Αίκλος και ο αδελφός του Κόθος ταξίδεψαν στην Εύβοια, όπου παρουσιάσθηκαν σαν μικροπωλητές. Με τον τρόπο αυτό κατάφεραν να αγοράσουν από κάτι μικρά παιδιά λίγο χώμα και πέτρες της Εύβοιας, δίνοντάς τους σε αντάλλαγμα παιδικά παιχνίδια. Μετά από αυτό, οι Ίωνες έκαναν επιδρομή και κατέλαβαν την Εύβοια, που μέχρι τότε την κατείχαν οι Αιολείς.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 71
Ο **Αλμπέρτο Αμπάλδε Δίαθ** (γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1995) είναι Ισπανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής της Ρεάλ Μαδρίτης, της Ισπανίας και της Ευρωλίγκας. Έχει εμπειρία στις εθνικές ομάδες της Ισπανίας εφήβων και νέων ανδρών, έχοντας κατακτήσει το χάλκινο και το ασημένιο μετάλλιο σε διεθνείς εθνικές διοργανώσεις.   Αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020.

Σταδιοδρομία
------------

Αφού έπαιξε στη νεανική ομάδα της Ζοβεντούτ Μπανταλόνα, ο Αμπάλδε έκανε την πρώτη εμφάνισή του με την πρώτη ομάδα το 2013. Εκείνη τη χρονιά, ο Αμπάλδε έγινε ο Πολυτιμότερος Παίκτης (MVP) του τελικού του Nike International Junior Tournament, όπου η Ζοβεντούτ Μπανταλόνα κέρδισε την Μπαρτσελόνα στον τελικό. 

Το ΝΒΑ δημοσίευσε έναν κατάλογο σημειώνοντας ότι ο Αμπάλδε είχε εισέλθει στο ντραφτ του 2015 του NBA στα τέλη Απριλίου του 2015. 

Στις 17 Αυγούστου 2016, ο Αμπάλδε υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με τη Βαλένθια Μπάσκετ, η οποία τον έδωσε δανεικό μία ακόμη χρονιά στην ομάδα της Μπανταλόνα. 

Στις 21 Ιουλίου 2020, ο Αμπάλδε και η Βαλένθια χώρισαν επίσημα τους δρόμους, μετά την άσκηση της ρήτρας εξαγοράς του. Αργότερα την ίδια ημέρα, υπέγραψε ένα επικερδές πενταετές συμβόλαιο με την ισχυρή Ρεάλ Μαδρίτης της Ευρωλίγκας.

Σημειώσεις
----------

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  «Alberto Abalde Player Profile». *RealGM*. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2015.
2. ↑  «Alberto Abalde». *ACB.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιουνίου 2017. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2015.
3. ↑  «ABALDE Alberto». Tokyo Organising Committee of the Olympic and Paralympic Games. Ανακτήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2021.
4. ↑  «Club Joventut Badalona is 2013 NIJT champ!». Euroleague. Ανακτήθηκε στις 17 Αυγούστου 2016.
5. ↑  «NBA announces early entry candidates for draft». *Detroit Free Press*. Associated Press. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2015.
6. ↑  «El Valencia Basket ficha a Alberto Abalde» (στα es). *Marca*. 17 August 2016.. Ανακτήθηκε στις 17 August 2016.
7. ↑  «Real Madrid sign Alberto Abalde to 5-year deal». *Sportando*. 21 Ιουλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Alberto Abalde στο Wikimedia Commons
Xάρτης της αρχαίας κεντρικής Ιταλίας
Οι **Αίκουοι** *(*λατινικά: *Aequi)*, ήταν αρχαίος λαός της Ιταλίας που ζούσε στην περιοχή του Λάτιου. Άλλες ονομασίες με τις οποίες ήταν γνωστοί είναι **Αίκοι** ή **Αικανοί** ή **Αικουικλοί** ή **Αίκικλοι**.

Ήταν εχθρικός λαός προς την Ρώμη από την ίδρυση της και πήραν μέρος σε πολλές μάχες εναντίον των Ρωμαίων μεταξύ των οποίων ήταν η μάχη του Μονς Algidus το 458 π.Χ.. Μετά τον Β΄ Σαμνιτικό πόλεμο φαίνεται να έχασαν την κυριαρχία τους και απέκτησαν το δικαίωμα του *Ρωμαίου πολίτη χωρίς δικαίωμα ψήφου* , αργότερα με την ίδρυση αποικιών έγιναν μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες για την αικουινική γλώσσα την οποία μιλούσαν, αλλά πιθανολογείται ότι ήταν παρόμοια με αυτή των Μαρσίων που ζούσαν κοντά τους. Το όνομα τους πιστεύεται ότι προέρχεται από το *aequum* που σημαίνει *πεδιάδα* δηλαδή *αυτοί που κατοικούν στην πεδιάδα*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Dictionary of Greek and Roman Geography (1854), AEQUI». *www.perseus.tufts.edu*. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2018.
2. ↑  «Aequi». *1911 Encyclopædia Britannica* **Volume 1**. .
Το ναρκαλιευτικό **Αίγλη Μ-246** (πρώην *USS MSC 299*) κατασκευάστηκε στις Η.Π.Α. στα ναυπηγεία *USA Tacota Boat Building Co Inc. Tacota Wash* και είναι ένα από τα ναρκαλιευτικά που παραχωρήθηκαν στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό από τις Η.Π.Α. στα πλαίσια της Στρατιωτικής βοήθειας. Παραληφθεί στο Σιάτλ τις 21 Ιανουαρίου 1965. Όμοιου τύπου πλοία Αίγλη ΙΙ, Αύρα ΙV, Αλκυών, Δωρίς ΙΙ, Δάφνη ΙΙΙ, Αηδών ΙΙ, Κλειώ ΙΙΙ, Κίχλη ΙΙ, Κίσσα ΙΙ και Πλειάς ΙΙ. Εντάχθηκε στο Στολίσκο Ναρκαλιευτικών την 1 Μαΐου του 1977. Από τις 23 Αυγούστου 1995 τελεί υπό την διοίκηση της Διοίκησης Ναυτικής Εκπαίδευσης και χρησιμοποιείται ως εκπαιδευτικό.

Είναι κατασκευασμένο από ξύλο και αντιμαγνητικά υλικά. Έχει πλήρες εκτόπισμα 370 τόνους, μήκος 144 πόδια, πλάτος 28 και βύθισμα 8,5 πόδια. Για την πρόωση του χρησιμοποιεί δύο μηχανές ντίζελ, ισχύος 380 ίππων. Ο οπλισμός του αποτελείται από 2 πυροβόλα των 20 χιλιοστών και έχει πλήρωμα 39 άνδρες.

Αιφνιδιαστική εκτόξευση βλήματος εδάφους-επιφανείας ΜΜ-38 Exocet από ερημική παραλία της ανατολικής Κρήτης, είχαμε πριν λίγες ώρες από το Πολεμικό Ναυτικό. Είναι η πρώτη φορά που εκτοξεύεται τέτοιο βλήμα από τότε που εντάχθηκαν σε υπηρεσία οι δύο πυροβολαρχίες από το 1993. Το συγκεκριμένο όπλο θεωρείται κρίσιμης στρατηγικής σημασίας για την Ελλάδα, καθώς είναι τοποθετημένο σε τρία νησιά του Αρχιπελάγους και «κλειδώνει» ισάριθμους διαύλους με μέγιστη εμβέλεια 38 χλμ.
Το γεγονός ότι η εκτόξευση γίνεται σήμερα αιφνιδιαστικά, σε ερημική περιοχή και όχι στο Πεδίο Βολής Κρήτης, με κατεύθυνση την ευρύτερη περιοχή της τουρκοαιγυπτιακής άσκησης , μπορεί αν εκληφθεί και ως «ιδιαίτερης βαρύτητας».
Είναι άλλωστε η πρώτη φορά που το Πολεμικό Ναυτικό προβαίνει σε μία τέτοια ενέργεια για ένα όπλο που θεωρείται το πλέον «απόρρητο» του ελληνικού οπλοστασίου. Το βλήμα έπληξε το παλαιό ναρκαλιευτικό Ν/Α ΑΙΓΛΗ σε απόσταση 31 χλμ!
Το σύστημα είναι πλήρως αυτοκινούμενο. Δύο ή τέσσερις εκτοξευτές σε φορτηγό όχημα, μπορούν να πλήξουν με ισάριθμα βλήματα σκάφη επιφανείας με εντυπωσιακή ακρίβεια, αφού πετάξουν το μεγαλύτερο μέρος της πτήσης τους σε ύψος μέχρι και δύο μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας (sea skimming).
Επίκειται ο εκσυγχρονισμός του βλήματος σε επίπεδο MM-40 Block II όμοιων με τα βλήματα που επιχειρούν στη Κύπρο. Στο ΜΜ-40 Block II εμβέλεια αυξάνεται στα 60 χλμ.. Οι Κύπριοι έχουν τρεις τετραπλούς εκτοξευτές και 24 βλήματα.
Οι Εxocet είχαν σπείρει τον όλεθρο στην βρετανική αρμάδα το 1982 στα Φώκλαντς. Λιγότερο από οκτώ βλήματα είχαν στην διάθεσή τους οι Αργεντινοί και βύθισαν τέσσερα εμπορικά και πολεμικά σκάφη.
Ιδού οι φωτό από την ακολουθία εκτόξευσης.

Βιβλιογραφία
------------

* Eric Wertheim, *The Naval Institute Guide to Combat Fleets of the World*, Naval Institute Press, 2007

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το Ν/Α Αίγλη Μ-246 στην επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού
Η **αίγα Σκοπέλου** είναι ελληνική φυλή κατσίκας. Πιθανολογείται ότι κατάγεται από αγριοκάτσικα από τα Γιούρα και άλλα ακατοίκητα νησιά των Σποράδων. Συγκαταλέγεται στις σπάνιες ελληνικές φυλές, καθώς το 2016 ο συνολικός πληθυσμός ανερχόταν σε 9.387 άτομα. Εκτρέφεται στη Σκόπελο, στην Αλόννησο, στη Σκιάθο και σε ορισμένα χωριά της Θεσσαλίας.

Μορφολογικά χαρακτηριστικά
--------------------------

Τα ζώα της φυλής χαρακτηρίζονται από απαλό και βραχύ τρίχωμα, ερυθρόφαιου χρωματισμού. Πρόκειται για μεγαλόσωμη σχετικά φυλή. Οι τράγοι μπορούν να φτάσουν σε βάρος τα 87 kg και σε ύψος τα 81 cm, ενώ οι αίγες τα 56 kg και 68 cm αντίστοιχα. Τα αυτιά τους είναι μικρά και τα πόδια τους κοντά και ισχυρά. Τα περισσότερα άτομα, είτε αρσενικά, είτε θηλυκά, φέρουν κέρατα.

Αποδόσεις
---------

Η αίγα Σκοπέλου είναι ζώο υψηλών αποδόσεων, με τη γαλακτοπαραγωγή να κυμαίνεται στα 320 kg. Το μέσο διάστημα αρμέγματος είναι γύρω στις 190-203 ημέρες, αλλά μπορεί να φτάσει και τους εννέα μήνες. Η λιποπεριεκτικότητα είναι ιδιαίτερα υψηλή, συνήθως γύρω στο 5,6%, και η μέση περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη είναι 4,6%. Τα θηλυκά γεννούν κατά μέσο όρο 1,4 έως 1,5 νεογνά ανά έτος.

Όσον αφορά την κρεοπαραγωγή, το σφάγιο θεωρείται καλής ποιότητας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Porter, V· Alderson, L· Hall, S.J.G.· Sponenberg, D.P. (2016). *Mason's World Encyclopedia of Livestock Breeds and Breeding*. CABI. σελ. 407. ISBN 9781845934668.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  Χόντος, Α. (Ιούνιος 2016). «Αίγα Φυλής Σκοπέλου». *Επιθεώρηση Ζωοτεχνικής Επιστήμης* (43): 37-42.
3. 1 2 3  «Φυλή Αίγα Σκοπέλου» (PDF). *Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων*.
4. ↑  Pappas, B.G.; Boyazoglu, J.; Vasiloudis, C. (1992). «The Skopelos goat breed of Greece». *AGRI (FAO)* **9**: 79-86.
5. ↑  Skoufos, I.; Tzora, A.; Karamoutsios, A.; Tsangaris, G.; Giannenas, I.; Fthenakis, G.C. (January 2016). «Milk quality characteristics from Greek indigenous goats». *Journal of Hellenic Veterinary Medical Society* **67** (4): 139-148.
6. ↑  Ρογδάκης, Ε. (2006). *Γενική Ζωοτεχνία*. Αθήνα: Εκδόσεις Σταμούλη. σελ. 136. ISBN 960-351-674-0.
Η εντύπωση ενός καλλιτέχνη για μια γυναίκα που πίνει σπέρμα 
**Gokkun** (ελληνική απόδοση: **γκόκουν**, ιαπωνικά: ゴックン) είναι ένας ιαπωνικός όρος για τη σεξουαλική δραστηριότητα, στην οποία ένα άτομο καταναλώνει το σπέρμα ενός ή περισσότερων ανθρώπων, συνήθως από κάποιο είδος δοχείου. Τα συνηθισμένα δοχεία περιλαμβάνουν, κούπες, μεγάλα ποτήρια ζέσεως, μπολ, τηγάνια και ποτήρια κρασιού ή κοκτέιλ. Τα περισσότερα από αυτά τα σενάρια, περιλαμβάνουν το σπέρμα πολλαπλών ανδρών. 

Ο όρος "gokkun", μπορεί επίσης να αναφέρεται στη σεξουαλική πράξη της κατάποσης του σπέρματος μετά την πεολειχία ή τη συμμετοχή σε ένα bukkake.  Η λέξη "gokkun" είναι ονοματοποιητική και μεταφράζεται περίπου όπως η ελληνική λέξη "γκλουπ", ο ήχος που ακούγεται κατά την κατάποση.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Dufour, Dany-Robert (2009). *La cité perverse: libéralisme et pornographie*. Bibliothèque Médiations. Éditions Denoël. σελ. 12. ISBN 2-207-26120-4.
2. ↑  Thomas, G. M. (2004). *Extremes: contradictions in contemporary Japan*. Kaichan. σελ. 177. ISBN 0-9546789-0-7.
3. ↑  Wilks, J. «The (Almost) Complete Japanzine Dictionary of Japan Sex». Seekjapan. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Φεβρουαρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 9 Μαΐου 2010.
Η **Αερόπη**, είναι μυθικό πρόσωπο της Ελληνικής Μυθολογίας και κόρη του βασιλιά της Κρήτης, Κατρέα. Η Αερόπη ήταν σύζυγος του Ατρέα και μητέρα των ηρώων Αγαμέμνονα και Μενέλαου. Αδέρφια της ήταν η Κλυμένη, η Απημοσύνη και ο Αλθαιμένης.

Ο μύθος
-------

Η Αερόπη, ήταν κόρη του Κατρέα, γιου του Μίνωα. Ο πατέρας της, επειδή σύμφωνα με κάποιον χρησμό θα σκοτωνόταν από κάποιο από τα παιδιά του, την παρέδωσε μαζί με την Κλυμένη στον γιο του Ποσειδώνα, Ναύπλιο, προκειμένου να τις πουλήσει σε ξένη χώρα. Σύμφωνα με άλλη παραλλαγή του μύθου, ο πατέρας της του παρέδωσε μόνο την Αερόπη, για να την ρίξει στην θάλασσα, επειδή είχε έρθει σε ερωτική επαφή με έναν υπηρέτη. Όμως, ο Ναύπλιος την λυπήθηκε, την έφερε στο Άργος, όπου την πάντρεψε με τον βασιλιά Πλεισθένη..

Κατά την επικρατέστερη εκδοχή του μύθου (και σύμφωνα με τον Όμηρο), η Αερόπη παντρεύτηκε τον βασιλιά των Μυκηνών, Ατρέα και απέκτησε τον Αγαμέμνονα και τον Μενέλαο. Ο δίδυμος αδερφός του, όμως, Θυέστης, την αποπλάνησε και την έκανε κρυφά ερωμένη του. Τότε, η Αερόπη, έδωσε σ'αυτόν το χρυσόμαλλο κριάρι του Ατρέα, η κατοχή του οποίου, εξασφάλιζε τον θρόνο των Μυκηνών. Με αυτό τον μύθο ασχολήθηκε και ο Σοφοκλής στη χαμένη του τραγωδία *Ατρεύς* ή *Μυκήναι* και ο Ευριπίδης στην τραγωδία του *Κρήσσαι*. 

Ο Ατρέας, όταν το έμαθε, ζήτησε την βοήθεια του Ερμή, και με την βοήθεια του Δία κατάφερε να ξαναπάρει τον θρόνο και το χρυσόμαλλο κριάρι και να εξορίσει τον Θυέστη. Από σχολιασμούς της Βυζαντινής περιόδου στην τραγωδία του Ευριπίδη, Ορέστης, σε κάποιο άγνωστο έργο του Σοφοκλή, μαθαίνουμε ότι ο Ατρέας, έριξε στην θάλασσα την Αερόπη, για να την τιμωρήσει για την μοιχεία και για την κλοπή του κριαριού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Catreus» (Ρωσικά)
2. ↑  Απολλόδ. Βιβλίο 3,2,2
3. ↑  Απολλόδ. 3,2,2
4. ↑  Απολλ. Επιτομή 2, 10 - 11, Παυσανία 2.18, 2 Σχόλια εις Ευριπίδη, Ορέστη 811

Πηγές
-----

* Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα - Τόμος 3, σελ. 75, Εκδοτικός οργανισμός Πάπυρος, Αθήνα 1997

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* ARGOLIKOS ARCHIVAL LIBRARY OF HISTORY AND CULTURE
Η **Πτήση 830 της** **Ολυμπιακής Αεροπορίας** ήταν εσωτερική επιβατική πτήση από την Αθήνα, στην Κοζάνη, με ενδιάμεσο σταθμό στη Λάρισα. Στις 23 Νοεμβρίου 1976 το ελικοφόρο αεροσκάφος τύπου NAMC YS-11A με νηολόγιο *SX-BBR* που εκτελούσε την πτήση συνετρίβη σε υψόμετρο 1.300 μέτρων (4.265 πόδια) σε βουνό κοντά στα Σέρβια της Κοζάνης με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους οι 50 επιβαίνοντες.

Ατύχημα
-------

Όταν το αεροσκάφος δεν κατόρθωσε να προσγειωθεί στη Λάρισα λόγω κακοκαιρίας, αποφασίστηκε να πετάξει απευθείας για Κοζάνη σε υψόμετρο 1.670 μέτρων (5.500 πόδια). Η τελευταία επικοινωνία με τους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας έγινε στις 09:45 όταν ο κυβερνήτης δήλωσε πως το αεροσκάφος βρισκόταν 15 ναυτικά μίλια νότια της Κοζάνης με κατεύθυνση 318 μοιρών, και του ανακοινώθηκε το δελτίο καιρού. Στις 10:19 χωρίς να έχει ακουστεί τίποτα από το αεροσκάφος, ο αερολιμένας τέθηκε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, και ανακαλύφθηκε πως η Πτήση 830 συνετρίβη σε υψόμετρο 1.300 μέτρων σε ένα βουνό κοντά στα Σέρβια. Τα βουνά ήταν καλυμμένα από σύννεφα.

Έρευνα
------

Η έρευνα έδειξε πως το αεροσκάφος κινούνταν με κατεύθυνση 310 μοίρες όταν προσέκρουσε στο έδαφος, διαλύθηκε για τα επόμενα 200 μέτρα προτού πετάξει ξανά για λίγο, και τελικά συνετρίβη στη βάση ενός άλλου λόφου. Ξέσπασε πυρκαγιά μετά το πρώτο συμβάν, η οποία συνέχισε να καίει το αεροσκάφος για τις επόμενες ώρες, καταστρέφοντάς το. Το βουνό στο σημείο του ατυχήματος, πάνω από τα 910 μέτρα (3.000 πόδια) ήταν καλυμμένο από νέφωση.

Αεροσκάφος
----------

Το αεροσκάφος ήταν ένα δικινητήριο ελικοφόρο NAMC YS-11A, με νηολόγιο *SX-BBR* και αριθμό κατασκευής 2156. Πέταξε για πρώτη φορά στις 12 Απριλίου 1971 στην Ιαπωνία και παραδόθηκε στην Ολυμπιακή Αεροπορία στις 28 Απριλίου 1971.

Σημειώσεις
----------

1. ↑   Εκ των μελών του πληρώματος Θαλάμου Επιβατών ήταν και οι Ιπτάμενες Συνοδοί (Ι/Σ) Σταματίνα Σπαθοπούλου και Γεωργία Τσουκαντά.
2. ↑   Οι κινητήρες του αεροσκάφους ήταν Rolls-Royce *turbo-prop*.

Παραπομπές σημειώσεων
1. ↑   (πρώην Κυβερνήτης) Χρήστος Φακίνος (2016). [www.sae.org.gr «Η γυναίκα στην αεροπορία»]. *Τα δικά μας φτερά (Περιοδικό του Σ.Σ. Αεροπορικών Επιχειρήσεων (Σ.Σ. Ε.Α.Π.Α.Ε.)* **Τεύχος 159** ((Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2016)): 20. doi:23 Ιουνίου 2016. www.sae.org.gr.

Παραπομπές
----------

Σημειώσεις

1. 1 2 3  UK CAA Document CAA 429 World Airline Accident Summary σ. 24/76
2. ↑  Roach/Eastwood 1990, σ. 331

Βιβλιογραφία
* (Αγγλικά) Roach, John· Eastwood, Tony (1990). *Turbo Prop Airliner Production List*. West Drayton, England: The Aviation Hobby Shop. ISBN 0 907178 32 4.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Αγγλικά) AviationSafety Network report Αρχειοθετήθηκε 2012-10-23 στο Wayback Machine.