Η **White Star Line** ήταν μια βρετανική ναυτιλιακή εταιρεία. Ιδρύθηκε από τα ερείπια μιας εκλιπούσας εταιρείας πακέτων, αναδείχθηκε σταδιακά για να γίνει μια από τις πιο εξέχουσες ναυτιλιακές εταιρείες στον κόσμο, παρέχοντας υπηρεσίες επιβατών και φορτίου μεταξύ της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Ενώ πολλές άλλες ναυτιλιακές εταιρείες επικεντρώνονταν κυρίως στην ταχύτητα, η White Star επώνυσε τις υπηρεσίες τους εστιάζοντας περισσότερο στην παροχή άνετων περασμάτων τόσο για ταξιδιώτες ανώτερης κατηγορίας όσο και για μετανάστες.

Σήμερα, το White Star μνημονεύεται για το καινοτόμο σκάφος Oceanic και για τις απώλειες μερικών από τα καλύτερα επιβατικά του σκάφη, όπως το ναυάγιο του Ατλαντικού το 1873, η βύθιση της Δημοκρατίας το 1909, η απώλεια του Τιτανικού το 1912 και η βύθιση του HMHS εν καιρώ πολέμου Britannic το 1916. Παρά τις απώλειές της, η εταιρεία διατήρησε εξέχουσα θέση στις ναυτιλιακές αγορές σε όλο τον κόσμο πριν πέσει σε παρακμή κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης. Η White Star συγχωνεύθηκε το 1934 με τον κύριο αντίπαλό της, Cunard Line, λειτουργώντας ως Cunard-White Star Line έως ότου η Cunard αγόρασε το μερίδιο της White Star στην κοινή εταιρεία το 1950. Η Cunard στη συνέχεια λειτούργησε ως ενιαία εταιρεία μέχρι το 2005 και τώρα είναι μέρος της Carnival Corporation & plc. Ως μόνιμη υπενθύμιση της White Star Line, τα σύγχρονα πλοία Cunard χρησιμοποιούν τον όρο White Star Service για να περιγράψουν το επίπεδο εξυπηρέτησης πελατών που αναμένεται από την εταιρεία.[1]

Η πρώτη εταιρεία που φέρει το όνομα White Star Line ιδρύθηκε στο Λίβερπουλ της Αγγλίας από τους John Pilkington και Henry Wilson το 1845.[2][3] Επικεντρώθηκε στο εμπόριο ΗΒ-Αυστραλίας, το οποίο αυξήθηκε μετά την ανακάλυψη χρυσού στην Αυστραλία το 1851. Εξαιτίας αυτού, πολλοί ήθελαν να μεταναστεύσουν στην Αυστραλία και ο πληθυσμός της Αυστραλίας αυξήθηκε από 430.000 σε 1,7 εκατομμύρια κατοίκους σε τρία χρόνια. Από αυτή τη στιγμή, ο Pilkington και ο Wilson τόνισαν την ασφάλεια των πλοίων τους όταν μιλούσαν στον Τύπο. Προκειμένου να γίνουν οι διασταυρώσεις πιο ευχάριστες σε αυτά τα αυστηρά ξύλινα ιστιοφόρα, προσλήφθηκαν μουσικές ομάδες για να επιτρέψουν στους επιβάτες να χορέψουν σε δημοφιλείς μελωδίες.[4] Σε αυτό το εμπόριο, η ταχύτητα και το μέγεθος γίνονται σημαντικά περιουσιακά στοιχεία. Ο στόλος αρχικά αποτελούνταν από τα ναυλωμένα ιστιοφόρα RMS Tayleur, Blue Jacket, White Star, Red Jacket, Ellen, Ben Nevis, Emma, ​​Mermaid και Iowa. Το Tayleur, το μεγαλύτερο πλοίο της εποχής του, ήταν αυτό στο οποίο είχαν εναποθέσει μεγάλες ελπίδες.[5] Αυτές οι ελπίδες διαψεύστηκαν γρήγορα. Αναχωρώντας για το παρθενικό του ταξίδι στις 19 Ιανουαρίου 1854, το Tayleur αποδείχθηκε δύσκολο να χειριστεί και το πλήρωμά του άπειρο.[6] Όταν χτύπησε βράχους σε πολύ ταραγμένη θάλασσα στο νησί Lambay, κοντά στην Ιρλανδία, το πλοίο βυθίστηκε, με μόνο 290 από τους 650 επιβαίνοντες να επιζούν. Η μεταγενέστερη έρευνα έριξε την ευθύνη στους ιδιοκτήτες του, Charles Moore & Co. οι οποίοι δεν έλαβαν τις απαραίτητες προφυλάξεις ασφαλείας όταν το πλοίο τέθηκε σε λειτουργία. Αυτό απάλλαξε τη White Star Line και τον καπετάνιο του πλοίου από κάθε ευθύνη.[7][8]

Για να αντισταθμίσει την απώλεια του Tayleur, η εταιρεία παρήγγειλε πολλά δικά της κουρευτικά, το πρώτο από τα οποία ήταν το Red Jacket. Το πλοίο αποδείχθηκε αρκετά αποτελεσματικό στη διαδρομή της Αυστραλίας για να εξασφαλίσει μια ορισμένη επιτυχία για την εταιρεία, η οποία θα μπορούσε έτσι να κατέχει νέα, ταχύτερα πλοία όπως τα Shalimar, Sultana, Emma και White Star.[9] Επιπλέον, η εταιρεία διεξήγαγε επίσης ταξίδια από το Λίβερπουλ στη Βικτώρια της Βρετανικής Κολομβίας, τα οποία προώθησε στις ουαλικές εφημερίδες[10] ως την πύλη προς τον πυρετό του χρυσού Klondike.[11] Ένα από τα πλοία σε αυτή τη διαδρομή ήταν η Σιλίστρια. Ταξιδεύοντας γύρω από το Cape Horn και σταματώντας στο Valparaiso και στο San Francisco, έφτασε στη Βικτώρια μετά από ένα ταξίδι διάρκειας τεσσάρων μηνών.

Το 1856, ωστόσο, η εταιρεία έχασε ταχυδρομικές συμβάσεις, ενώ ο Wilson επέμενε να θέλει όλο και μεγαλύτερα πλοία για να κρατήσει την προσοχή του κοινού. Ο Πίλκινγκτον, αμφίβολος, έφυγε από την εταιρεία.[12] Ο Wilson τον αντικατέστησε με τον κουνιάδο του, James Chambers,[13] και η εταιρεία συνέχισε τις δραστηριότητές της, ποντάροντας τα πάντα σε ιστιοπλοϊκά πλοία, ενώ οι πιο άμεσοι ανταγωνιστές της, η Black Ball Line και η Eagle Line συγχωνεύτηκαν το 1858 μετά τις δυσκολίες που προέκυψαν. με την ίδρυση της υπηρεσίας τους χρησιμοποιώντας ατμόπλοια.[14] Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, ο Wilson έδωσε προσοχή στις μεταναστευτικές ροές, κατευθύνοντας τις υπηρεσίες του στον Καναδά ή τη Νέα Ζηλανδία σύμφωνα με τις τάσεις.[15] Το 1863, η εταιρεία απέκτησε το πρώτο της ατμόπλοιο, το Royal Standard.[16][17]

Η αρχική White Star Line συγχωνεύτηκε με δύο άλλες μικρές γραμμές το 1864, τη Black Ball Line και την Eagle Line, για να σχηματίσει έναν όμιλο, τη Liverpool, Melbourne και την Oriental Steam Navigation Company Limited.[18] Εν τω μεταξύ, υπό την ηγεσία του Wilson, η εταιρεία συνέχισε να δανείζεται μεγάλα χρηματικά ποσά για να χρηματοδοτήσει νέες κατασκευές, συμπεριλαμβανομένου του δεύτερου ατμόπλοιου της, Sirius. Ανησυχημένος, ο Chambers άφησε την εταιρεία και αντικαταστάθηκε από τον John Cunningham, αλλά οι επιχειρήσεις δεν βελτιώθηκαν. Ο Σείριος έπρεπε να πουληθεί για να μπορέσει να τεθεί σε λειτουργία.[19] Η συγχώνευση δεν ευδοκίμησε και η White Star αποχώρησε για να επικεντρωθεί στις υπηρεσίες της Λίβερπουλ προς τη Νέα Υόρκη. Οι βαριές επενδύσεις σε νέα πλοία χρηματοδοτήθηκαν με δανεισμό, αλλά η τράπεζα της εταιρείας, η Royal Bank of Liverpool, απέτυχε τον Οκτώβριο του 1867. Η White Star έμεινε με ένα απίστευτο χρέος 527.000 λιρών (περίπου ισοδύναμο με 57.200.000 £ το 2019),[20] και αναγκάστηκε σε πτώχευση.[18][21]