recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 35°12′14″N 24°14′16″E﻿ / ﻿35.20383°N 24.23786°E﻿ / 35.20383; 24.23786

Το **Καψοδάσος** είναι χωριό της κοινότητας Πατσιανού του δήμου Σφακίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 46 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 120 μέτρων, σε μικρή απόσταση από τον Πατσιανό και βόρεια από το Φραγκοκάστελλο. Στο χωριό βρίσκεται η έξοδος του φαραγγιού του Καλλικράτη.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Το όνομά του σύμφωνα με τον Στέργιο Σπανάκη αναφέρται στον πρώτο οικιστή. Το επώνυμο Καψοδάσης αναφέρεται στα έγγραφα από το 1604 και αναφέρεται από τον Αντόνιο Τριβάν ανάμεσα στους ευγενείς των Χανίων. Μια λιγότερο πιθανή ετυμολογία αναφέρει ότι σχετίζεται με πυρκαγιά σε κοντινό δάσος.

Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως *Capso Dhasso* στην επαρχία Αγίου Βασίλείου, αλλά δεν αναφέρεται από την απογραφή του Καστροφύλακα το 1583. Το χωριό αναφέρεται ως *Capsodoso* από τον Βασιλικάτα το 1630. Στην τουρκική απογραφή του 1659 αναφέρεται ως *Kapsodasa* με 35 σπίτια. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 σε αυτό κατοικούσαν 30 χριστιανικές οικογένειες και εξακολουθούσε να υπάγεται στην επαρχία Αγίου Βασιλείου. Το 1881 ανήκε στο δήμο Καλλικράτη του νομού Σφακίων, με 148 κατοίκους, και στην απογραφή του 1900 υπαγόταν στην επαρχία Σφακίων.

Η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

| Απογραφή | 1900 | 1920 | 1928 | 1940 | 1951 | 1961 | 1971 | 1981 | 1991 | 2001 | 2011 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Πληθυσμός | 184 | 151 | 141 | 58 | 115 | 107 | 58 | 54 |  | 62 | 46 |

Οικονομία
---------

Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την κτηνοτροφία, την καλλιέργια ελιάς και χαρουπιών, την μελισσοκομία και τον τουρισμό.

Αξιοθέατα
---------

Το χωριό βρίσκεται στην έξοδο του φαραγγιού του Καλλικράτη, ενώ από το χωριό ξεκινά ο ασφάλτινος δρόμος για τον Καλλικράτη. Η κύρια εκκλησία του χωριού είναι ο δίκλιτος αναγεννησιακού ρυθμού ναός του αγίου Κωνσταντίνου, στον οποίο διοργανώνεται πανυγήρι στις 21 Μαΐου. Νότια, στον κάμπο του Φραγκοκάστελου, βρίσκεται το βυζαντινό εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Καψοδάσος». Δήμος Σφακίων. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2017. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. 1 2 3  Σπανάκης, Στέργιος (1993). *Πόλεις και χωριά της Κρήτης στο πέρασμα των αιώνων, τόμος Α*. Ηράκλειο: Γραφικές Τέχνες Γ. Δετοράκης. σελίδες 388–389.
3. ↑  Φραγκούλη, Αργίνη (1997). *Επαρχία Σφακίων*. Αθήνα. σελίδες 306–307.

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Σφακίων |
| --- |
|  |
| 
* Αγία Ρουμέλη
* Άγιος Γεώργιος
* Άγιος Ιωάννης
* Άγιος Νεκτάριος
* Αμμουδάρι
* Ανώπολη
* Αράδαινα
* Αργουλές
* Άσφενδος
* Βουβάς
* Βρασκάς
* Βριτομάτρις
* Γωνί
* Ίμπρος
* Καλλικράτης
* Καρές
* Καψοδάσος
* Κομιτάδες
* Κούτελος
* Λάκκοι
* Λιβανιανά
* Λουτρό
* Λύκος
* Νομικιανά
* Παλαιά Αγία Ρουμέλη
* Πατσιανός
* Πετρές
* Σκαλωτή
* Φοίνικας
* Φραγκοκάστελλο
* Χώρα Σφακίων
 |
|  |
| 
* Έδρα: Χώρα Σφακίων
 |

 |
Συντεταγμένες: 35°12′31.97″N 24°10′40.15″E﻿ / ﻿35.2088806°N 24.1778194°E﻿ / 35.2088806; 24.1778194

O **Βρασκάς** είναι οικισμός της κοινότητας Ίμπρου του δήμου Σφακίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 6 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 150 μέτρων και χρησιμοποιείται από τους κατοίκους της Ίμπρου ως χειμερινή κατοικία.

Γενικά και ιστορικά στοιχεία
----------------------------

Η παλαιότερη μνεία στο όνομα Βρασκάς γίνεται σε έγγραφο του 1191, όπου το χωριό αναφέρεται ως Βρασκιάς. Το χωριό αναφέρεται επίσης σε έγγραφο του 1300 του νοταρίου του Χάνδακα P. Pizolo, όμως, όπως και τα υπόλοιπα χωριά των Σφακίων, δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές. Ο Αντόνιο Τριβάν το αναφέρει στο χρονικό του ως *Frasca*. Το όνομα Βρασκάς ετυμολογείται από τα πήλινα αγγεία που χρησιμοποιούνται ως κυψέλες, τα οποία λέγονται βρασκιά και ο κατασκευαστής τους βρασκάς ή βρασκιάς. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 φέρεται ως ακατοίκητο. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται ως Βρασκιάς και υπαγόταν στον δήμο Νίμπρου, και είχε μαζί με τη Νίμπρο 383 κατοίκους. Το 1900 απογράφηκε πάλι ξανά με τη Νίμπρο.

Κοντά στο χωριό βρίσκεται το ναΰδριο του Αγίου Γεωργίου, του οποίοι οι περισσότερες τοιχογραφίες έχουν καταστραφεί καθώς και το φαράγγι της Ίμπρου, περίπου 600 μέτρα βορειοδυτικά από τον Βρασκά.

Απογραφές πληθυσμού
-------------------

| Απογραφή | 1900 | 1920 | 1928 | 1940 | 1951 | 1961 | 1971 | 1981 | 1991 | 2001 | 2011 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Πληθυσμός | 208 | 96 | 10 | 0 | 18 | 13 | 21 | 18 | 47 | 22 | 6 |

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Μιχαήλ Σταματελάτος - Φωτεινή Βαμβά Σταματελάτου, *Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδας*, ΤΑ ΝΕΑ, 2012, Α' τόμος, σελ. 147.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  Σπανάκης, Στέργιος (1993). *Πόλεις και χωριά της Κρήτης στο πέρασμα των αιώνων, τόμος Α*. Ηράκλειο: Γραφικές Τέχνες Γ. Δετοράκης. σελ. 202.
3. 1 2  «Βρασκάς». *Καινοτόμες Υπηρεσίες για την Ανάδειξη και Προώθηση του Πολιτιστικού -Τουριστικού Αποθέματος σε Περιφερειακούς Δήμους της Κρήτης*. Πανεπιστήμιο Κρήτης. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2017. [*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  Krzysztof Nowicki, *Final Neolithic Crete and the Southeast Aegean*, Walter de Gruyter GmbH & Co KG, 2014, σελ. 222.

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Σφακίων |
| --- |
|  |
| 
* Αγία Ρουμέλη
* Άγιος Γεώργιος
* Άγιος Ιωάννης
* Άγιος Νεκτάριος
* Αμμουδάρι
* Ανώπολη
* Αράδαινα
* Αργουλές
* Άσφενδος
* Βουβάς
* Βρασκάς
* Βριτομάτρις
* Γωνί
* Ίμπρος
* Καλλικράτης
* Καρές
* Καψοδάσος
* Κομιτάδες
* Κούτελος
* Λάκκοι
* Λιβανιανά
* Λουτρό
* Λύκος
* Νομικιανά
* Παλαιά Αγία Ρουμέλη
* Πατσιανός
* Πετρές
* Σκαλωτή
* Φοίνικας
* Φραγκοκάστελλο
* Χώρα Σφακίων
 |
|  |
| 
* Έδρα: Χώρα Σφακίων
 |

 |
Συντεταγμένες: 35°33′2″N 23°46′36″E﻿ / ﻿35.55056°N 23.77667°E﻿ / 35.55056; 23.77667

Η **Μονή Οδηγητρίας Κυρίας Γωνιάς** είναι ανδρική σταυροπηγιακή μονή κοντά στο Κολυμβάρι Χανίων, στη δυτική Κρήτη. Είναι κτισμένη στο μύχο του κόλπου Χανίων, περίπου 25 χιλιόμετρα δυτικά από τα Χανιά. Κοντά στη μονή βρίσκεται η Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης.

Ιστορία
-------

Η μονή ιδρύθηκε τον 9ο αιώνα μ.Χ. στη θέση Μενιές του Ακρωτηρίου, στη θέση που βρισκόταν το ιερό της Δίκτυννας, και ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο. Λόγω επιθέσεων από πειρατές, η μονή τον 13ο αιώνα μεταφέρθηκε νοτιότερα, και ένα μικρό μοναστήρι χτίστηκε εκεί όπου σήμερα βρίσκεται το κοιμητήριο της μονής. Η μονή στη σημερινή θέση ιδρύθηκε το 1618 από τον μοναχό Βλάσιο, από την Αμάσεια της Κύπρου. Το έργο της ανοικοδόμησης συνέχισε ο Βενέδικτος Τζαγκαρόλας, ενώ στην ανοικοδόμηση και συντήρηση της μονής βοήθησε η μεγάλη δωρεά του Γεωργίου Μούρμουρη. Ο ναός της μονής ολοκληρώθηκε το 1634, σύμφωνα με επιγραφή που βρίσκεται στο δυτικό μέρος του τρούλου.

Το 1645, οι Τούρκοι κατά τη διάρκεια του κρητικού πολέμου αποβιβάστηκαν κοντά στη μονή και την κατέλαβαν, ενώ το 1652 την κατέστρεψαν. Το 1662, με πατριαρχικό σιγγίλιο, η μονή ανακηρύσσεται σταυροπηγιακή, δηλαδή διοικείται άμεσα από το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης. Το 1664 άρχισε να λειτουργεί στη μονή σχολείο. Το 1708 κατασκευάστηκε το συντριβάνι της μονής και το 1805 τα παρεκκλήσια του ναού. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821, η μονή λειτούργησε ως νοσοκομείο, ενώ ο ηγούμενος Παρθένιος Ρασπάνης μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία, αλλά οι Τούρκοι τον συνέλαβαν και τον φυλάκισαν. Η μονή ερημώθηκε, αλλά την περίοδο 1831-1841 ανασυγκροτήθηκε από τον μοναχό Παρθένιο Φρουδάκη. Το 1867, κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1866, η μονή καταστράφηκε ξανά από τους Τούρκους.

Το 1897, ο Τιμολέων Βάσσος με δύο τάγματα πεζικού, ένα μηχανικού, ένα λόχο ευζώνων και μια ορειβατική πυροβολαρχία, αποβιβάστηκε νότια της μονής για να καταλάβει την Κρήτη στο όνομα του βασιλέα των Ελλήνων. Αυτή η απόβαση έγινε η αφορμή για την κήρυξη του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897. Ο Βάσσος χρησιμοποίησε τη μονή ως αρχηγείο του. Το 1899 κατασκευάζεται το σημερινό καμπαναριό της μονής, η οποία κρίθηκε διατηρητέα το 1935. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μετά την κατάληψη της Αθήνας από τους Γερμανούς, στη μονή λειτούργησε η σχολή Ευελπίδων. Μετά τη μάχη της Κρήτης, οι Γερμανοί επίταξαν τη μονή και φυλάκισαν τους μοναχούς. Η μονή επαναλειτούργησε μερικώς το 1942 και μέχρι το 1944 ήταν γερμανικό στρατόπεδο.

Τη δεκαετία του 1960, σε έκταση που παραχώρησε η μονή κατασκευάστηκε η Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης, η οποία άρχισε να λειτουργεί το 1968.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Μονή Παναγίας Οδηγήτριας Κυρά Γωνιάς». cretanbeaches. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2016. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. 1 2 3 4  «Ιερά Μονή της Υπεραγίας Θεοτόκου Οδηγητρίας Επικαλούμενης Κυρίας Γωνιάς – Χανιά». romnios.gr. 6 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2016. [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  «ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΟΔΗΓΗΤΡΙΑΣ ΓΩΝΙΑΣ ΧΑΝΙΩΝ». monastiria.gr. 21 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2016.
**Όρθιος** **μπάμπα**, (*Khareshwari*), είναι ο Ινδουιστής που έχει ορκιστεί να στέκεται όρθιος, και να μην κάθεται ούτε να ξαπλώνει ακόμη και στον ύπνο. Ο όρκος είναι μια μορφή ινδουιστικής τάπα (ή τάπασας), μιας αυτοεπιβαλλόμενης σωματικής άσκησης που προορίζεται να βοηθήσει να φέρει πνευματική φώτιση. Όρθιοι βρίσκονται κυρίως στην Ινδία, αλλά δεν περιορίζονται σε αυτήν τη χώρα.

Η διάρκεια του όρκου είναι ασαφής από τις διαθέσιμες αναφορές. Μια πηγή λέει ότι ο όρκος διαρκεί δώδεκα χρόνια. Άλλες πηγές δεν επισυνάπτουν συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο.

Οι όρθιοι παραδοσιακά στεκόταν κάτω από ένα δέντρο. Αυτό μπορεί να συνδεθεί με τη θέση της γιόγκα, τη θέση του δέντρου.
Συντεταγμένες: 48°51′50″N 2°18′49″E﻿ / ﻿48.8638995°N 2.313556°E﻿ / 48.8638995; 2.313556

Είναι τοξωτή χαλύβδινη γέφυρα, επιβλητικά διακοσμημένη και ενώνει τις δύο όχθες του ποταμού Σηκουάνα στο 8ο διαμερίσμα του Παρισιού, συνδέοντας την περιοχή των Ηλυσίων Πεδίων με το ιστορικό συγκρότημα κτηρίων όπου δεσπόζει το «Μέγαρο των Απομάχων» ( γαλλ. *Les Invalides*). Θεωρείται ιστορικό μνημείο της Γαλλίας.

Ιστορία
-------

Το 1896 αποφασίστηκε να χτιστεί η γέφυρα για να ανακουφίσει το Παρίσι από την κυκλοφοριακή συμφόρηση της εποχής και ταυτόχρονα θεωρήθηκε έργο υποδομής για την αναμενόμενη παγκόσμια έκθεση του 1900 που θα γινόταν στο Παρίσι. Τον θεμέλιο λίθο τον θέτει ο Τσάρος Νικόλαος Β΄ και η γέφυρα ονομάζεται «Γέφυρα Αλεξάνδρου Γ΄» για να τιμηθεί το όνομα του Τσάρου Αλεξάνδρου Γ΄ (πατέρα του Νικολάου Β΄), διότι είχε υπογράψει τη Γαλλορωσική συμμαχία του 1892. Την κατασκευή του έργου αναλαμβάνουν οι αρχιτέκτονες Μπερνάρ Κασιέ και Γκαστό Κουζίν καθώς και οι μηχανικοί Ζαν Ρεζάλ και Αμεντά Αλμπί, οι οποίοι παρουσιάζουν ένα σχέδιο της γέφυρας κατάλληλα κατασκευασμένης και διακοσμημένης ώστε να συμβολίζει τη Γαλλορωσική φιλία αλλά και ταυτόχρονα να αναδεικνύει τη θέα των ιστορικών κτηρίων της περιοχής. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1897 και τελείωσε έγκαιρα το 1900 πριν από την έναρξη της παγκόσμιας έκθεσης του Παρισιού.

Διακόσμηση
----------

Στις εισόδους της γέφυρας βρίσκονται τέσσερα αγάλματα λιονταριών και αμέσως μετά υψώνονται 4 υποστηρικτικοί πυλώνες 17 μέτρων, στην κορυφή των οποίων υπάρχουν τα επιχρυσωμένα χάλκινα αγάλματα φτερωτών Πηγάσων και της θεάς Φήμης.
Στους πρόποδες των πυλώνων της δεξιάς όχθης βρίσκονται πέτρινα αγάλματα με αλληγορικές παραστάσεις που αναφέρονται στις περιόδους της γαλλικής ιστορίας, και συγκεκριμένα στην εποχή του Καρλομάγνου και της σύγχρονης Γαλλίας. Παρόμοια, στους πυλώνες της αριστερής όχθης οι παραστάσεις των αγαλμάτων αναφέρονται στην εποχή του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας, καθώς και στην εποχή της γαλλικής αναγέννησης.
Τέσσερις περίτεχνοι πολυέλαιοι στα άκρα της γέφυρας και τριάντα δύο κηροπήγια κατά μήκος σε στυλ Αρ Νουβό φωτίζουν τη γέφυρα.
Στο κέντρο της γέφυρας στις δύο πλευρές υπάρχουν χάλκινα αγάλματα των νυμφών. Η μία πλευρά με τις «Νύμφες του Σηκουάνα» και η άλλη με τις «Νύμφες του Νέβα» σε ένδειξη τιμής στη γαλλορωσική συμμαχία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  
The national geographic traveler (1999). «Μνημεία της Διεθνούς Έκθεσης». *Παρίσι*. Αθήνα: Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη. σελ. 150. ISBN 960-7538-71-4.
2. ↑  
lefildutemps.free.fr. «pont\_alexandre3».
3. ↑  
Angia Sassi· Giorgio Faraggiana (2005). «Γέφυρα Αλεξάνδρου Γ΄». *Γέφυρες*. Αθήνα: Καρακωτσόγλου. σελ. 62. ISBN 9789606611230.
4. ↑  
Angia Sassi· Giorgio Faraggiana (2005). «Γέφυρα Αλεξάνδρου Γ΄». *Γέφυρες*. Αθήνα. σελ. 64. ISBN 9789606611230.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Pont Alexandre-III στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 239644800
* GND: 4580911-2

 |

 |
Συντεταγμένες: 48°51′43″N 2°19′29″E﻿ / ﻿48.861944°N 2.324722°E﻿ / 48.861944; 2.324722

Η **Σολφερίνο** (γαλλ. προφ. Σολφερινό) είναι πεζογέφυρα στον ποταμό Σηκουάνα στο 7ο διαμέρισμα του Παρισιού και συνδέει το μουσείο Ορσέ με τους κήπους του παλατιού του Κεραμικού. Από τον Οκτώβριο του 2006 η πεζογέφυρα μετονομάστηκε σε πεζογέφυρα "Λεοπόλντ Σεντάρ Σανγκόρ".

Ιστορία
-------

Η πρώτη γέφυρα στο ίδιο σημείο του ποταμού εγκαινιάζεται το 1861 από τον Ναπολέοντα Γ΄. Επρόκειτο για μια γέφυρα με τρία ανοίγματα από χυτοσίδηρο η οποία διευκόλυνε την κίνηση των οχημάτων της εποχής. Ονομάστηκε Σολφερίνο προς τιμή της νίκης των στρατευμάτων το 1859 στην ομώνυμη μάχη. Εξαιτίας της φθοράς του χρόνου και των συχνών συγκρούσεων των φορτηγίδων κατεδαφίζεται το 1961 και αντικαθίσταται με μια απλή προσωρινή πεζογέφυρα. Αυτή με την σειρά της κατεδαφίζεται το 1992.

Η τωρινή γέφυρα
---------------

 λουκέτα αγάπης στη γέφυρα
Η νέα γέφυρα άρχισε να χτίζεται το 1997 από τον αρχιτέκτονα Μαρκ Μίμραμ και τελείωσε το 1999. Πρόκειται για απλή τοξωτή ατσάλινη πεζογέφυρα με άνοιγμα 106 μέτρα και πλάτος 15 μέτρα. Η κάλυψη του μεταλλικού σκελετού του διαδρόμου από τροπικό ξύλο από δένδρο της Βραζιλίας, η διακόσμηση, η θέα του ποταμού και τα παγκάκια κάνουν την γέφυρα φιλική στους περιπατητές.
Δεν είναι τυχαίο ότι θεωρείται στο Παρίσι "η γέφυρα της αγάπης", εξαιτίας του εθίμου των κλειστών λουκέτων που αφήνουν οι περιπατητές κλειδωμένα στα πλαϊνά κάγκελα της γέφυρας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  
The National Geographic Traveler- Παρίσι (1999). «Γέφυρες και προκυμαίες, σελίδα 138». Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη. σελ. 272. ISBN 960-7538-71-4.  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)
2. ↑  
Άντζια Σάσι Περίνο, Τζόρτζο Φαρατζάνα (2005). «Πεζογέφυρα Σολφερίνο, σελίδα 158». *Γέφυρες*. Αθήνα: Καρακωτσόγλου. σελ. 192.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η ιστοσελίδα της γέφυρας
Συντεταγμένες: 37°58′24″N 23°43′46″E﻿ / ﻿37.973443°N 23.72948°E﻿ / 37.973443; 23.72948

Το **Αρχοντικό Γάσπαρη**, κτίσμα της Τουρκοκρατίας, βρίσκεται στη συμβολή των οδών Κυρρήστου 19 και Φλέσσα 4 στην Πλάκα. Υπήρξε η κατοικία του Δημητρίου Γάσπαρη, πρόξενου της Γαλλίας στην Αθήνα, καταγόμενου από παλαιότατη επιφανή οικογένεια της Κορσικής.

Όπως αναφέρει ο Ιωάννης Μπενιζέλος (1735 - 1807), συγγραφέας της *Ιστορίας των Αθηνών*, "*ο δε Δημήτριος Γάσπαρης είχε το κονσουλάτον (προξενείο) της Γαλλίας... Ούτος γέννημα μεν και θρέμμα των Αθηνών και από προγόνων Αθηναίων και ευπατριδών έλκων το γένος, πρό χρόνων δε πλείστων ευρίσκετο η αυτού γενεά υπό την προτετζιόνε (προστασία) της γαλλικής βασιλείας... ο δε πάππος αυτού και ομώνυμος Δημήτριος είχε το αυτό κονσουλάτον της Γαλλίας...Ο άνθρωπος ήτον αληθινός, φιλήσυχος και αγαθής υπολήψεως, διήγε δε τον βίον αυτού εξ εμπορίας*".

Το αρχοντικό του Γάσπαρη αποτελείται από δύο κτίσματα: το πιο παλαιό στην οδό Κυρρήστου, ένα διώροφο κτίσμα της εποχής της Τουρκοκρατίας, είναι κτισμένο στις αρχές του 18ου αιώνα, με μια μαρμάρινη σκάλα στην εσωτερική αυλή του, γνωστή ως "η σκάλα του Γάσπαρη". Το δεύτερο κτίσμα επί της οδού Φλέσσα χρονολογείται από τα μέσα του 19ου αιώνα.

Αρχοντικό Γάσπαρη: Η νέα πτέρυγα
Στο αρχοντικό αυτό, όταν στην Αθήνα είχε ενσκήψει στα 1788-1789 επιδημία πανώλους, ο Γάσπαρης, "κόνσολος Φραντζέζος", όπως περιγράφει και πάλι ο Ιωάννης Μπενιζέλος στην *Ιστορία* του, "*εις το περιβόλι του όντας, διεμοίραζεν ο ίδιος εις τους ερχόμενους πτωχούς τας αναγκαίας τροφάς και χρήματα. Τον είδα πολλάκις ώρα μεσημβρίας, εις τον καύσωνα του ηλίου, να στέκει εις την πόρταν του περιβολίου του... δια να μην ήθελε τον λανθάσει κανένας από τους πτωχούς και αναχωρήσει, χωρίς να λάβει τα αναγκαία*".

Στο αρχοντικό του Γάσπαρη είχε φιλοξενηθεί ο Γάλλος ποιητής Λαμαρτίνος, όταν είχε επισκεφθεί την Ελλάδα το 1832. Ο ίδιος περιγράφει την άφιξη και φιλοξενία του στο σπίτι του Γάσπαρη, ως εξής: "*Αφού περπατήσαμε κανένα τέταρτο ανάμεσα σε σκηνές ερήμωσης και σωρούς από γκρεμισμένους τοίχους και στέγες, φτάσαμε στην ταπεινή κατοικία του κ. Γάσπαρη, υπαλλήλου στο ελληνικό προξενείο της Αθήνας. Του είχα στείλει το πρωί μία συστατική επιστολή που με έθετε υπό την ευγενική του προστασία... Ο κ. Γάσπαρης μας δέχτηκε... μία από τις θυγατέρες του, όμορφη και χαριτωμένη Αθηναία, πρότυπο της κληρονομικής ομορφιάς των γυναικών του τόπου της, μας σέρβιρε, πρόθυμη και καταδεχτική, δροσερή πορτοκαλάδα μέσα σε πήλινα κανάτια με αρχαία σχήματα*".

Σήμερα βρίσκεται ακόμα στην ιδιοκτησία της οικογένειας και συγκεκριμένα στον εξ αγχιστείας απόγονο αυτής, Στρατή Στρατήγη, πρώην βουλευτή και δικηγόρο.

Πηγές
-----

* Κάτια Μητροπούλου: "*Αθήνα: Μνήμες και κτήρια*", α' έκδοση, Εκδόσεις "Ι. Σιδέρις", Αθήνα, Ιούλιος 2004.
* Ιωάννης Μπενιζέλος: "*Ιστορία των Αθηνών*", Εκδοτική Αθηνών Α.Ε. Αθήνα, 1986.
* "*Τρεις Γάλλοι Ρομαντικοί στην Ελλάδα: Λαμαρτίνος-Νερβάλ-Γκωτιέ* (πρόλογος Παν. Μουλλάς, μετάφραση Βάσω Μέντζου), Εκδόσεις ΟΛΚΟΣ, Αθήνα, 1990.


1. ↑  listedmonuments.culture.gr/fek.php?ID\_FEKYA=1247373574.
Συντεταγμένες: 37°58′29″N 23°43′39″E﻿ / ﻿37.9746°N 23.7275°E﻿ / 37.9746; 23.7275

Η **Οικία Χατζηκυριάκου**, αξιόλογο δείγμα αθηναϊκής κατοικίας της οθωνικής εποχής, βρίσκεται στην οδό Μάρκου Αυρηλίου αριθ. 1 στην Πλάκα, στο λιθόστρωτο πεζόδρομο απέναντι από τους «Αέρηδες».

Το κτήριο οικοδομήθηκε το 1843, όπως αναγράφεται και στη σιδεριά του μπαλκονιού του, και ήταν κατοικία του Ιωάννη Χ. Χατζηκυριακού. Ο Χατζηκυριακός ήταν Σμυρναίος βαμβακέμπορος, ο οποίος μαζί με τη γυναίκα του Μαρία (Μαριγώ) Δημητροπούλου από την Τρίπολη ίδρυσαν το 1889 το Χατζηκυριάκειο Ορφανοτροφείο Θηλέων στον Πειραιά, που λειτουργεί μέχρι σήμερα με την επωνυμία «Χατζηκυριάκειο Ίδρυμα Παιδικής Προστασίας». Το Χατζηκυριάκειο Ορφανοτροφείο θεμελιώθηκε το 1883 από τη βασίλισσα Όλγα και αποπερατώθηκε το 1897, ενώ ο Χατζηκυριάκος ζούσε ακόμη. Τα επίσημα εγκαίνια έγιναν το 1903, οπότε άρχισε και η λειτουργία του.

Η διώροφη αυτή κατοικία, με την τοξωτή είσοδο, το ξύλινο μπαλκόνι, την κεραμοσκεπή και τα περσιδωτά παράθυρα, δίχως εξωτερικά διακοσμητικά στοιχεία, αποτελεί εξαιρετικό δείγμα ιδιωτικής κατοικίας στα πρώτα χρόνια της απελευθερωμένης Αθήνας. Διατηρεί τον ιστορικό αρχιτεκτονικό χαρακτήρα και το ρυθμολογικό ύφος της πλακιώτικης κατοικίας στα χρόνια του Όθωνα.

Η Οικία Χατζηκυριάκου έχει χαρακτηριστεί ως έργο τέχνης με αξιόλογα αρχιτεκτονικής μορφής στοιχεία και ιστορικό διατηρητέο μνημείο των νεότερων χρόνων. Το κτήριο χρησιμοποιήθηκε στα πιο πρόσφατα χρόνια ως εργαστήριο και κατοικία του γλύπτη Θωμά Θωμόπουλου μέχρι το θάνατό του, το 1937.

Πηγές
-----

* Κάτια Μητροπούλου: *«Αθήνα: Μνήμες και Κτήρια»*, α΄ έκδοση, Εκδόσεις «Ι. Σιδέρις», Αθήνα, 2004.
* Μαργαρίτα Γραφάκου & Ελένη Μαΐστρου: *«Αρχιτεκτονικός χαρακτήρας της Πλάκας»*, Εφημ. Καθημερινή/Επτά Ημέρες, 23 Ιουνίου 1996.
* Εγκυκλοπαίδεια «Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα», λήμμα *«Χατζηκυριάκειο Ορφανοτροφείο (Πειραιώς)»*, τόμ. 61, Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα, 1996.
Χάρτης του Λανγκεντόκ. Το Βιβαραί αντιστοιχεί στο νομό Αρντές
Το **Βιβαραί** (γαλλικά: Vivarais, οξιτανικά: Vivarés), είναι μια ιστορική περιοχή στα νοτιοανατολικά της Γαλλίας, η οποία καλύπτει το σημερινό νομό Αρντές. Η περιοχή έλαβε το όνομα από την πρωτεύουσά της, το Βιβιέ, στον ποταμό Ροδανό. Στους φεουδαρχικούς χρόνους αποτελούσε τμήμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με τον επίσκοπο της ως κόμη. Το 1309 έγινε τμήμα των γαλλικών βασιλικών κτήσεων και περιλαμβάνονταν στην επαρχία Λανγκεντόκ του γαλλικού βασιλείου. Συνέχισε να είναι  γαλλική επαρχία μέχρι το 1789.

Το 1999, το όνομα χρησιμοποιήθηκε για τα Ελεγχόμενης ονομασίας προέλευσης Côtes du Vivarais, μια ονομασία για τα κόκκινα, λευκά και ροζέ κρασιά από μια περιοχή που καλύπτει το νότο του νομού Αρντές και το βόρειο τμήμα του νομού Γκαρ.

Φυσιογραφία
-----------

Το Βιβαραί εκτείνεται στις ανατολικές παρυφές του Κεντρικού Ορεινού Όγκου (Μασίφ Σαντράλ). Το βορειοδυτικό τμήμα της περιοχής είναι ορεινό με την οροσειρά Σεβέν να καλύπτει το δυτικό τμήμα και τα όρη του Βιβαραί, που αποτελούνται από στενά οροπέδια με κρυσταλλοσχιστώδη πετρώματα με μέγιστο ύψος 1753 μέτρα στο όρος Μεζέν, στον βορρά. Στα ανατολικά βρίσκεται η κοιλάδα του ποταμού Ροδανού, που σχηματίζει το ανατολικό σύνορο. Στο νότο διασχίζει την περιοχή ο ποταμός Αρντές.

Η περιοχή διαιρείται στο Άνω Βιβαραί (βόρειο τμήμα) και στο Κάτω Βιβαραί (νότιο τμήμα). 

Το Άνω Βιβαραί έχει κρυσταλλικό έδαφος και η υγρασία του περιβάλλοντος είναι αρκετά υψηλή καθ 'όλη τη διάρκεια του έτους, δημιουργώντας πολύ πράσινα τοπία και λιβάδια, καθώς και δάση όπου κυριαρχούν η οξιά, η καστανιά και τα κωνοφόρα. Το κλίμα είναι ακραίο, με χιόνι για πολλούς μήνες, πολύ βίαιους ανέμους το φθινόπωρο και το χειμώνα, συχνές ομίχλες στις κοιλάδες, ακραίες πτώσεις θερμοκρασίας μεταξύ των εποχών και βροχοπτώσεις (1.500 mm ετησίως μέσος όρος), πολύ έντονες τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο.

Το Κάτω Βιβαραί χαρακτηρίζεται από καρστικά ασβεστολιθικά εδάφη μέσα από τα οποία διεισδύουν οι βροχοπτώσεις, και η μεγαλύτερη εγγύτητά του με την Προβηγκία κάνει το μεσογειακό κλίμα να κυριαρχεί, με περιοχές κατάφυτες από ελιές και αμπέλια. Το Κάτω Βιβαραί περιλαμβάνει σημαντικά συστήματα σπηλαίων όπως το σπήλαιο του Ορνιάκ, το σπήλαιο Μαρζάλ, κ.α. όπου έχουν ανακαλυφθεί οστά από γιγαντιαία ζώα της περιόδου του Πλειστόκαινου.

Γλώσσα
------

Το Βιβαραί παραδοσιακά ανήκε στο τόξο των περιοχών της οξιτανικής γλώσσας. Στην περιοχή κυριαρχούσαν τοπικές διάλεκτοι:

* τα ωβερνιά προς τα δυτικά
* τα λανγκεντοσιέν στο νότο
* τα βιβαρο-αλπίν στο βορρά

Στην εποχή μας, η χρήση της οξιτανικής γλώσσας διατηρείται στις μεγαλύτερες ηλικίες. Φορείς διάδοσης της τοπικής γλώσσας είναι το Ινστιτούτο Οξιτανικών Σπουδών και το Parlarem en Vivarés.

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «regions-cotes+du+vivarais».
2. ↑ . «χάρτης του νομού Αρντές».
***Πώς να Κλέψετε 1.000.000 Δολάρια*** (αγγλ.: *How to Steal a Million* ή *How to Steal a Million Dollars and Live Happily Ever After*) είναι ο τίτλος ταινίας κωμωδίας, παραγωγής 1966 σε σκηνοθεσία Γουίλιαμ Γουάιλερ. Πρωταγωνιστικό ζευγάρι της ταινίας είναι οι: Όντρεϊ Χέπμπορν και Πήτερ Ο' Τουλ που υποδύονται δυο ληστές έργων τέχνης. Οι δυο τους πλαισιώνονται από τους Ίλαϊ Γουάλακ, Χιου Γκρίφιθ και Σαρλ Μπουαγιέ. Η ταινία γυρίστηκε στη Γαλλία και τα κοστούμια της Όντρεϊ Χέπμπορν σχεδίασε για άλλη μια φορά ο Γάλλος μόδιστρος Ιμπέρ ντε Ζιβανσί.

Υπόθεση
-------

Ο Τσαρλς Μπονέ (Χιου Γκρίφιθ) είναι πλαστογράφος έργων τέχνης και παραχωρεί ένα πλαστό γλυπτό του Μπενβενούτο Τσελίνι σε ένα μουσείο του Παρισιού. Την ίδια στιγμή η κόρη του Νικόλ (Όντρεϊ Χέπμπορν), πιάνει στα πράσα έναν κλέφτη έργων τέχνης, τον Σάιμον Ντέρμοτ (Πήτερ Ο' Τουλ) να προσπαθεί να κλέψει έναν πλαστό πίνακα από το σπίτι τους. Η Νικόλ δεν καταδίδει τον Σάιμον στην αστυνομία φοβούμενη ότι σε περίπτωση που γίνουν έρευνες το οικογενειακό τους μυστικό, ότι εμπορεύονται πλαστά έργα τέχνης θα αποκαλυφθεί, οδηγεί τον Σάιμον πίσω στο σπίτι του. Αργότερα μαθαίνει ότι το άγαλμα της Αφροδίτης, το οποίο ο πατέρας της παραχώρησε στο μουσείο τέχνης πρόκειται να υποστεί έλεγχο για τη γνησιότητά του. Φοβούμενη για τις συνέπειες αυτού του ελέγχου, η Νικόλ προσλαμβάνει τον Σάιμον να κλέψει το γλυπτό από το μουσείο τέχνης. Κατά την προσπάθεια αυτή οι δυο τους γνωρίζονται καλύτερα, με τη βιβλική έννοια.

Πληροφορίες παραγωγής
---------------------

Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Γουίλιαμ Γουάιλερ, είχε αρχικά σκοπό να επανενώσει το πρωταγωνιστικό ζευγάρι της ταινίας *Διακοπές στη Ρώμη (Roman Holiday, 1953)* Όντρεϊ Χέπμπορν και Γκρέγκορι Πεκ, αλλά τα σχέδιά του δεν ευοδώθηκαν. Η Χέπμπορν είχε βραβευτεί με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην εν λόγω ταινία. Η ταινία επρόκειτο να είναι πιο σκοτεινή και γι' αυτό το λόγο προσέγγισε το Στάνλεϊ Κιούμπρικ που είχε πρόσφατα σκηνοθετήσει την αστυνομική ταινία *Το Χρήμα της Οργής (The Killing)*. Η ταινία γυρίστηκε τελικά αρκετά χρόνια αργότερα σε μορφή κωμωδίας και ο πρωταγωνιστικός ρόλος πήγε στον Πήτερ Ο' Τουλ. Ο ρόλος του Λίλαντ, που δόθηκε τελικά στο Ίλαϊ Γουάλακ, είχε ανατεθεί αρχικά στον Τζορτζ Σι Σκοτ, ο οποίος απολύθηκε από το σκηνοθέτη όταν την πρώτη μέρα έφτασε καθυστερημένος στα γυρίσματα.

Υποδοχή
-------

Η ταινία έλαβε ευνοϊκές κριτικές μετά την προβολή της και φέρει βαθμολογία 100% στην ιστοσελίδα των κριτικών *Rotten Tomatoes*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*. www.imdb.com/title/tt0060522/releaseinfo. Ανακτήθηκε στις 19  Σεπτεμβρίου 2022.
2. ↑  «How to Steal a Million». Rotten Tomatoes. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Πώς να κλέψετε 1.000.000 δολάρια*  στην IMDb
Η έκφραση **αίτηση διακοπής** (αγγλικά «**i**nterrupt **r**e**q**uest», συντομογραφικά **IRQ**) προέρχεται από τον κόσμο των υπολογιστών και δηλώνει είτε την πράξη της διακοπής των γραμμών διαύλου για τη σήμανση μιας διακοπής είτε τις ίδιες τις γραμμές εισόδου διακοπών ενός προγραμματιζόμενου ελεγκτή διακοπών (PIC, δηλαδή «programmable interrupt controller»).

Οι γραμμές διακοπών συνήθως προσδιορίζονται μέσω ενός ευρετηρίου της μορφής «IRQx» όπου x ένας αριθμός. Για παράδειγμα, στην οικογένεια PIC Intel 8259 υπάρχουν οκτώ είσοδοι διακοπών που συνήθως αναφέρονται ως IRQ0 ως IRQ7. Σε υπολογιστικά συστήματα x86 που χρησιμοποιούν δύο PIC οι συνδυασμένες ομάδες γραμμών αναφέρονται από IRQ0 ως IRQ15. Από τεχνική άποψη οι γραμμές αυτές ονομάζονται IR0 ως IR7 και οι προϋπάρχουσες γραμμές του διαύλου ISA ονομάζονται IRQ0 ως IRQ15.

Τα νεότερα συστήματα με επεξεργαστή x86 περιλαμβάνουν έναν ελεγκτή διακοπών APIC (Advanced Programmable Interrupt Controller) ο οποίος συμμορφώνεται με την Αρχιτεκτονική APIC της INTEL. Αυτοί οι ελεγκτές διακοπών APIC υποστηρίζουν μια προγραμματιζόμενη διεπαφή 255 πραγματικών γραμμών IRQ ανά ελεγκτή APIC, με ένα τυπικό σύστημα το οποίο υλοποιεί την υποστήριξη περίπου 24 και μόνο γραμμών υλικού.

Η κάθε συνδεδεμένη συσκευή θα πρέπει να έχει εκχωρημένη μια IRQ. Μολονότι είναι δυνατό να εκχωρηθεί η ίδια IRQ σε δύο συσκευές, υπάρχει περίπτωση να μην μπορούν να λειτουργούν και οι δύο ταυτόχρονα αν αυτό δεν υποστηρίζεται από το σύστημα ή/και δεν έχει ρυθμιστεί κατάλληλα.

  



| Διακοπή | Περιγραφή λειτουργίας |
| --- | --- |
| IRQ0 | Χρονόμετρο συστήματος |
| IRQ1 | Πληκτρολόγιο PS/2 |
| IRQ2 | Γραμμή επικοινωνίας με 2ο ελεγκτή διακοπών |
| IRQ3 | COM2 |
| IRQ4 | COM1 |
| IRQ5 | LPT2 |
| IRQ6 | Ελεγκτής μονάδας δισκέτας |
| IRQ7 | Παράλληλη θύρα |
| IRQ8 | Ρολόι πραγματικού χρόνου |
| IRQ9 | (Διαθέσιμο) |
| IRQ10 | (Διαθέσιμο) |
| IRQ11 | (Διαθέσιμο) |
| IRQ12 | Ποντίκι PS/2 |
| IRQ13 | Μαθηματικός επεξεργαστής και μονάδα κινητής υποδιαστολής |
| IRQ14 | Πρωτεύων ελεγκτής IDE |
| IRQ15 | Δευτερεύων ελεγκτής IDE |

Πρόσθετες πηγές
---------------

* Διακοπές (interrupts) Αρχειοθετήθηκε 2008-01-08 στο Wayback Machine. ιστοσελίδα του Τμήματος Εφαρμοσμένης Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας
**Διάδρομος BosWash** (ΜπόσΓουος) είναι ένας ανεπίσημος γεωγραφικός όρος, επινοημένος το 1961 από το γάλλο Ζαν Γκοτμάν στο βιβλίο «Megalopolis, The Urbanized Northeastern Seaboard of the United States» (ελλ: Μεγαλόπολις, η αστικοποιημένη βορειοανατολική αιγιαλίτιδα ζώνη των ΗΠΑ).

Περιγράφει μια σειρά μεγάλων πόλεων των βορειονατολικών ΗΠΑ, των οποίων τα πολεοδομικά συγκροτήματα έχουν επεκταθεί σε τέτοιο βαθμό που έχουν συναντηθεί. Σχηματίζουν έτσι μια «μεγαλόπολη», ένα συνεχόμενο αστικοποιημένο διάδρομο μήκους εκατοντάδων χιλιομέτρων στις ακτές του Ατλαντικού. Η ονομασία του προκύπτει από τις αρχικές συλλαβές των δύο πόλεων που αποτελούν τα άκρα του νοητού διαδρόμου, της Βοστώνης και της Ουάσινγκτον. Εναλλακτικά χρησιμοποιείται και η ονομασία «Βορειοανατολικός Διάδρομος», από το όνομα της σιδηροδρομικής γραμμής που συνδέει τις δύο πόλεις. Άλλες μεγάλες πόλεις είναι η Νέα Υόρκη, η Φιλαδέλφεια και η Βαλτιμόρη.

Συνολικά ο διάδρομος καλύπτει μόλις το 2% της έκτασης των ΗΠΑ, στεγάζει όμως 55.000.000 ανθρώπους και παράγει το 1/5 του ΑΕΠ της χώρας. Εάν ήταν ξεχωριστό κράτος, θα είχε περίπου το μέγεθος της Λευκορωσίας, τον πληθυσμό της Ιταλίας και θα ήταν η 4η μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη. Μάλιστα οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για ακόμα δεκαοχτώ εκατομμύρια κατοίκους που θα προστεθούν στην επόμενη εικοσαετία.

Στο διάδρομο συγκεντρώνονται πολλές από τις σπουδαιότερες επιχειρήσεις και πανεπιστήμια του πλανήτη. Επίσης πολιτισμικά θεωρείται η πιο φιλελεύθερη περιοχή των ΗΠΑ. Πολιτικά ανήκει σε αυτό που οι αμερικανοί αποκαλούν *μπλε πολιτείες*, δηλ. τις πολιτείες όπου το Δημοκρατικό Κόμμα έχει εγκαθιδρύσει σταθερή πολιτική ηγεμονία κατά τις τελευταίες δεκαετίες.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα BosWash  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το ***Η απόσταση ανάμεσα στον ουρανό κι εμάς*** είναι ελληνογαλλική ταινία μικρού μήκους σε σκηνοθεσία και σενάριο του Βασίλη Κεκάτου. Πρωταγωνιστούν οι Νίκος Ζεγκίνογλου και Ιώκο Ιωάννης Κοτίδης. Κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους στο 72ο Φεστιβάλ των Καννών.

Πλοκή
-----

Δύο άγνωστοι συναντιούνται για πρώτη φορά σε ένα παλιό βενζινάδικο. Ο ένας έχει σταματήσει για να βάλει γκάζι στο ποδήλατό του, ενώ ο άλλος δεν μπορεί να μετακινηθεί. Επειδή του λείπουν τα 22,50 ευρώ που χρειάζεται για να φτάσει σπίτι, θα προσπαθήσει να του πουλήσει την απόσταση που τους χωρίζει από τον ουρανό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  tripodeproductions.fr/presentation-de-tripode-production.p5.
2. ↑  «THE DISTANCE BETWEEN US AND THE SKY». *Festival de Cannes* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Μαΐου 2023.
3. ↑  Newsroom (25 Μαΐου 2019). «Βασίλης Κεκάτος: Ο πρώτος Ελληνας σκηνοθέτης που κερδίζει το Χρυσό Φοίνικα για ταινία Μικρού Μήκους». *www.kathimerini.gr*. Ανακτήθηκε στις 28 Μαΐου 2023.
Τα στρατεύματα του Σουβόροφ διασχίζουν τις Ελβετικές Άλπεις. Πίνακας του Βασίλι Σουρίκοβ
Το **Πέρασμα του Πάνιξ** ή **Πέρασμα του Πάνιξερ** (Ρομανσικά: Pass dil Veptga, Γερμανικά: Panixerpass) είναι ένα ορεινό μονοπάτι των Ελβετικών Άλπεων στο καντόνι του Γκραουμπύντεν.

Ήταν μια σημαντική ορεινή οδός που επέτρεπε τη ροή εμπορευμάτων από το καντόνι του Γκλάρους στην Ιταλία. Συνδέει το Έλμ (καντόνι Γκλαρούς) στην κοιλάδα του Σέρνφταλ με το Πίγκνιου (Πάνιξ) στην κοιλάδα του Βορντερχάιν (καντόνι του Γκραουμπύντεν). Βρίσκεται σε υψόμετρο 2407 μέτρων και δεν είναι διασχίσιμο με αυτοκίνητο.

Τον Οκτώβριο του 1799 ο Ρώσος στρατηγός Αλεξάντερ Σουβόροφ, εφαρμόζοντας τακτική (στρατηγική) υποχώρηση, χρησιμοποίησε το μονοπάτι για να διαφύγει από τα Γαλλικά Επαναστατικά στρατεύματα περνώντας στην Ιταλία και ανασυγκροτώντας μετέπειτα τα στρατεύματά του στην Αυστρία.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Panix Pass  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο πύργος της τηλεοράσεως
Μνημείο του άγνωστου στρατιώτη στο Άβαλα
Το **Άβαλα** (*σερβικά : Авала*) είναι χαμηλό βουνό της Σερβίας, 16.5 χλμ νότια του Βελιγραδίου. Έχει υψόμετρο 511 μέτρα και ονομάζεται έτσι από το ορυκτό Ιλλίτης που στα σέρβικα λέγεται "Αβαλίτης". Από το 2007 έχει ανακηρυχθεί προστατευόμενη περιοχή με συνολική έκταση 489 εκταρίων. Στην προστατευόμενη περιοχή υπάρχουν περίπου 600 είδη φυτών, και ορισμένα φυτά είναι σπάνια, έχει και πολλά πουρνάρια. Το Άβαλα είναι έχει κυρίως άγρια δάση ενώ έχουν φυτευτεί και τεχνητά δάση από πεύκα. Είναι ένα από τα αγαπημένα θέρετρα του Βελιγραδίου.

Το 1922 στην περιοχή του Άβαλα χτίστηκε το μνημείο του άγνωστου στρατιώτη στο σημείο που είχε βρεθεί μεγάλος αριθμός τάφων στρατιωτών θυμάτων του Α΄ παγκοσμίου πολέμου. Στην κάτω κορυφή του Άβαλα χτίστηκε το 1965 ο πύργος της τηλεοράσεως που σχεδιάστηκε από τους αρχιτέκτονες "Ουλίεζε Βούγκούνοβιτς" και "Σλόμπονταν Γιάνιτς", ο οποίος καταστράφηκε από τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ στις 29 Απριλίου του 1999. Ο πύργος ήταν το ψηλότερο κτίριο στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Αποκαταστάθηκε στις 21 Απριλίου του 2010 κατά ένα μέτρο ψηλότερος.

Στο Άβαλα υπάρχουν και ερείπια της μεσαιωνικής πόλης Ζρνόβ που οι Οθωμανοί την είχαν ονομάσει "Άβαλα".

Παραπομπές
----------

1. 1 2  grupa autora. 1955. Avala. u: Enciklopedija Jugoslavije. Leksikografski zavod FNRJ. pp. 249.

Αναφορές
--------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Άβαλα** |

* *Мала енциклопедија Просвета*, Треће издање (1985); Београд: „Просвета"; ISBN 86-07-00001-2
* Јован Ђ. Марковић (1990): *Енциклопедијски географски лексикон Југославије* Сарајево: „Свјетлост"; ISBN 86-01-02651-6


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Авала  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Γκιντάρε Σκάιστε** (το γένος Σιμονίτε, γεννημένη στις 4 Αυγούστου 1981 στο Κάουνας) είναι Λιθουανή πολιτικός, μέλος του κοινοβουλίου της Λιθουανίας για την εκλογική περιφέρεια Panemunė, οικονομολόγος καιι κάτοχος διδακτορικού των Κοινωνικών Επιστημών. Ήταν Δημοτική Σύμβουλος του Κάουνας μεταξύ 2007 και 2016.

Στις 7 Δεκεμβρίου 2020, η Σκάιστε ορίστηκε ως υπουργός Οικονομικών στο Υπουργικό Συμβούλιο της Σιμονίτε.

Η Σκάιστε αποφοίτησε από το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Κάουνας το 2010 με πτυχίο Οικονομικών. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στα Οικονομικά (2011) από το Πανεπιστήμιο Μύκολας Ρομέρις και διδακτορικού στις Κοινωνικές Επιστήμες (2016).

Εργάστηκε ως ειδική στο Λιθουανικό Ινστιτούτο Κοινωνικής Ανάπτυξης Αγοράς. Η Σκάιστε είναι επίσης μέλος της Λιθουανικής Ένωσης Τουφεκιοφόρων και Επίτιμο Μέλος της Λιθουανικής Κοινότητας της Συνθήκης του Ατλαντικού.  

Από το 2005, η Σκάιστε είναι μέλος του κόμματος Ένωση της Πατρίδας. Μεταξύ 2007 και 2016 ήταν Δημοτική Σύμβουλος του Κάουνας. Το 2016 εξελέγη μέλος της Βουλής της Δημοκρατίας της Λιθουανίας.

Άλλες δραστηριότητες
--------------------

* Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης (ΕΤΑΑ), Ex-Officio Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου (από το 2020)
* Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ΕΜΣ), Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου (από το 2020)

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  SKAISTĖ GINTARĖ Αρχειοθετήθηκε 2022-04-08 στο Wayback Machine.. „Kas yra kas Lietuvoje 2018".
2. ↑  «President approves makeup of Simonyte Cabinet». *DELFI* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2020.
3. ↑
4. ↑
5. ↑  Board of Governors European Bank for Reconstruction and Development (EBRD).
6. ↑  Board of Governors European Stability Mechanism (ESM).

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

*
Ο **Κερλ** (αγγλ. Cearl of Mercia) ήταν **βασιλιάς της Μερκίας**, πιθανότερα κατά την περίοδο 606 - 626. Είναι ο πρώτος βασιλιάς της Μερκίας που αναφέρεται από τον μεγάλο ιστορικό Βέδα. Διαδέχθηκε τον βασιλιά της Μερκίας Πίμπα, αλλά δεν είχε καμία σχέση με τη βασιλική οικογένεια και ήταν πιθανότατα ένας ισχυρότατος ευγενής του.

Κατά τον Βέδα είχε μια κόρη που νυμφεύτηκε τον εξόριστο βασιλιά Έντουιν της Νορθουμβρίας, με τον οποίο απέκτησε δύο γιους, τους Όσφριθ και Ίντφριθ. Το γεγονός αυτό τον έφερε σε αντιπαλότητα με τον βασιλιά Έθελφριθ της Νορθουμβρίας, αφού ο Έντουιν ήταν αντίπαλος του, σημαίνοντας έτσι την ανεξαρτησία της Μερκίας από αυτόν. 

Οι ιστορικοί αναφέρουν ως πρώτο βασιλιά που ανεξαρτητοποίησε την Μερκία από την Νορθουμβρία τον διάδοχο του Πέντα της Μερκίας, γιο του Πίμπα που τον διαδέχθηκε σαν βασιλιάς το 633 (πιθανότερα από το 626 αλλά δεν είχε καθοριστική εξουσία). Το γεγονός ότι η κόρη του παντρεύτηκε το γιο του Έντουιν τον έκανε εχθρό με τον βασιλιά Πέντα. Αυτός ίσως ήταν ο λόγος που αργότερα σκότωσε τον Ίντφριθ, γιο του Έντουιν και εγγονό του Κερλ μέσω της κόρης του ή το γεγονός πως φοβόταν εκδίκηση για τον θάνατο του πατέρα του. 

|  |
| --- |
| Κερλ της Μερκίας **Οίκος του Ικέλ** |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΠίμπα της Μερκίας | **Βασιλιάς της Μερκίας**606/615 - 626 | ΔιάδοχοςΠέντα της Μερκίας |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Cearl of Mercia  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Ιουλίου 2021.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 22  Μαρτίου 2020.
Ο **Πίμπα της Μερκίας** (*Pybba*, 570 - 606/615) δεύτερος βασιλιάς της Μερκίας (593 - 606/615) και μέλος του Οίκου του Ικέλ ήταν γιος του Κρεόντα της Μερκίας, πατέρας του Πέντα της Μερκίας και του Εόβα της Μερκίας. Τα ονόματα του *"Πίμπα"* και *"Πέντα"* δείχνουν περισσότερο Κέλτικη Βρετανική καταγωγή παρά Γερμανική. Η ημερομηνία γέννησης του σύμφωνα με τα γενεαλογικά δέντρα των Άγγλων βασιλέων παραπέμπουν στο 570 η αρχή της βασιλείας του το 593 και ο θάνατος του την περίοδο 606 - 615, το Αγγλοσαξωνικό χρονικό τον αναφέρει σαν πατέρα του Πέντα χωρίς να δίνει περισσότερες λεπτομέρειες.

Ο Πίμπα σύμφωνα με την *"Βρεττανική Ιστορία"* αναφέρεται ότι είχε 12 γιους. Διάδοχος του αναφέρεται σύμφωνα με τον Βέδα ο Κερλ της Μερκίας αλλά δεν υπάρχει καμιά πληροφορία σχετικά με τις σχέσεις του με τον Πίμπα. Το χρονικό αναφέρει ότι ο γιος του Πίμπα ανέβηκε στον θρόνο της Μερκίας το 626 αλλά ο Βέδας αναφέρει ότι δεν έγινε βασιλιάς πριν την *μάχη του Χάτφιλντ Τσέιζ* (633).
Πέρα από τους δυο γιους του Πέντα και Εόβα αναφέρεται ότι ο Πίμπα είχε άλλον έναν γιο με το όνομα Κοένβαλ. Όλοι οι βασιλείς από το Πέμπα μέχρι την εκθρόνιση του Κέολγουλφ Α΄ της Μερκίας (823) αναφέρονται ως απόγονοι του Πίμπα με μοναδική εξαίρεση τον Μπέορνρεντ της Μερκίας ο οποίος βασίλευσε για κάποιο σύντομο χρονικό διάστημα και ήταν άγνωστη η καταγωγή του. Ο Πίμπα αναφέρεται ότι είχε και μια κόρη που δεν είναι γνωστό το όνομα της και ήταν η πρώτη σύζυγος του Κενβάλ του Ουέσσεξ

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 22  Μαρτίου 2020.
3. ↑  Higham, Nicholas J.; Ryan, Martin J. (2013), The Anglo-Saxon World, Yale University Press
4. ↑
5. ↑
6. ↑  Beda: HE 3,7

Πηγές
-----

* Higham, Nicholas J.; Ryan, Martin J. (2013), The Anglo-Saxon World, Yale University Press
* Beda: HE 3,7

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βρεττανική ιστορία
* Πίμπα Αρχειοθετήθηκε 2020-10-20 στο Wayback Machine.

|  |
| --- |
| Πίμπα της Μερκίας **Οίκος του Ικέλ****Γέννηση:** 570 **Θάνατος:** 606/615 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΚρεόντα της Μερκίας | **Βασιλιάς της Μερκίας**593 - 606/615 | ΔιάδοχοςΚερλ της Μερκίας |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Pybba of Mercia  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **φορεσιά του Τρικεριού** ήταν η γυναικεία τοπική ενδυμασία που φορέθηκε κατά τα παλιότερα χρόνια στον ομώνυμο οικισμό της Μαγνησίας κατά τους γάμους και τις υπόλοιπες επίσημες περιστάσεις. Η συγκεκριμένη γυναικεία ενδυμασία είναι νησιωτικού τύπου και διατηρεί έντονα τα γνωρίσματα των παραδοσιακών φορεσιών των Βόρειων Σποράδων.

Περιγραφή
---------

Η φορεσιά του Τρικεριού περιλάμβανε δύο λευκά πουκάμισα από λεπτό βαμβακερό ύφασμα (*χασεδένια*) και πολυάριθμα μεσοφόρια από τα οποία τα κυριότερα ήταν η *μαλλίνα* και το *κολοβόλι*. Το καλό εξωτερικό πουκάμισο κατασκευαζόταν από λινό ή μεταξωτό ύφασμα και διέθετε ποικιλία χρωμάτων. Άλλο μέρος της φορεσιάς ήταν το πολύπτυχο, κοντό και αμάνικο φουστάνι. Στη μέση τοποθετούσαν μια φαρδιά χρυσοκέντητη ζώνη και στο ίδιο σημείο εφάρμοζε και το μαντήλι του κόρφου. Ως κάλυμμα του κεφαλιού χρησιμοποιούσαν ένα κατά κανόνα κίτρινο μαντήλι. Τη φορεσιά συμπλήρωναν διάφορα κοσμήματα όπως ο σταυρός του στήθους και τα ασημένια στολίδια του κεφαλιού και των πλεξίδων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Παπαντωνίου, Ιωάννα (1996). *Ελληνικές τοπικές ενδυμασίες*. Ναύπλιο: Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα. σελ. 43.
2. 1 2  *Ελληνικές Φορεσιές. Συλλογή Εθνικού Ιστορικού Μουσείου*. Αθήνα: Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος. 2005. σελ. 124.
Ο **Χρίστος Μαραγκός** είναι Κύπριος επιχειρηματίας, γεννημένος στη Λεμεσό στις 9 Μαΐου 1983. 

Είναι ιδιοκτήτης της MC DIGITAL GROUP, που αποτελεί σήμερα τον μεγαλύτερο όμιλο Ενημέρωσης, Τεχνολογίας, Επικοινωνίας, Έρευνας και Ψυχαγωγίας στην Κύπρο. Κάτω από την MC DIGITAL MEDIA, είναι το network της Cyprus Times που αποτελείται από τα πόρταλ Protathlima, ShowBiz, LadyTimes, CFL και Shoot and Goal. Είναι και εκδότης των περιοδικών Ευρωκέρδος και Προτάσεις.

Είναι επίσης ιδιοκτήτης των εταιρειών Analytica Market Research, ICON Communication & Consulting Agency, Digital X και Star Phone, ο εμπνευστής και ιδρυτής του φιλανθρωπικού οργανισμού Blue Heart.

Είναι κάτοχος τίτλου Bachelor of Arts in Business Administration, Master of Laws (L.L.M), ενώ παρακολούθησε αρκετά σεμινάρια σε μεγάλα πανεπιστήμια όπως Oxford, Harvard, Metropolitan, Michigan Καποδιστριακό Αθηνών, σε τομείς όπως Real Estate, Financial Analysis, Branding και Marketing.

Υπήρξε ποδοσφαιριστής από το 2000 μέχρι το 2016. 

Η εμπειρία του στον χώρο του ποδοσφαίρου, η αγάπη και προσήλωση του στο άθλημα, τον οδήγησαν στη δημιουργία του πιο σύγχρονου ποδοσφαιρικού γηπέδου στη Λεμεσό -YS Stadium- που φιλοξενεί αθλητικές και κοινωνικές εκδηλώσεις.

Την δεκαετή του πορεία ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής με παρουσία σε ομάδες της Κύπρου και της Ελλάδος, ολοκλήρωσε το 2016 στην Ανόρθωση. Είχε αρκετές συμμετοχές στον Απόλλωνα, ΑΕΚ Λάρνακας, Άρη Θεσσαλονίκης και με την Εθνική Κύπρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Μαραγκός Χρίστος/Marangos Christos». *TYPOS*. 13 Σεπτεμβρίου 2020.
Το ***Άντρας Ελβετικός Σουγιάς*** (αγγλικά: *Swiss Army Man*) είναι μια αμερικανική ταινία του 2016 κωμωδίας-δράματος γραμμένη και σκηνοθεσία του Ντανιέλ Κουάν και του Ντανιέλ Στκέινερτ με πρωταγωνιστή τον Πολ Ντέινο, Ντάνιελ Ράντκλιφ και την Μάρι Ελίζαμπεθ Ουίνσταντ. Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance στις 22 Ιανουαρίου και ξεκίνησε μια θεατρική περιορισμένη κυκλοφορία στις 24 Ιουνίου 2016, προτού ανοίξει ευρεία την 1η Ιουλίου. Η ταινία έτυχε θετικής υποδοχής από τους κριτικούς.

Ο Ντάνο παίζει τον Χανκ, έναν άνθρωπο που προσπαθεί να αυτοκτονήσει μετά την ναυαγηση του σε ένα έρημο νησί, όταν βλέπει ένα πτώμα πτώσης που απεικονίζεται από τον Ράντκλιφ. Αναπτύσσει ένα είδος φιλία με το νεκρό σώμα και ανακαλύπτει ότι μπορεί να χειριστεί το πτώμα σαν ένα ελβετικό μαχαίρι στρατού.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
* *Άντρας Ελβετικός Σουγιάς*   στην IMDb
* *Άντρας Ελβετικός Σουγιάς* στο Box Office Mojo
* *Άντρας Ελβετικός Σουγιάς* στο Rotten Tomatoes
* *Άντρας Ελβετικός Σουγιάς* στο Metacritic
Η ταινία
**Οι Δύο Ορφανές** (αγγλ. *Orphans of the Storm*) είναι αμερικάνικη ταινία του βωβού κινηματογράφου σε σκηνοθεσία του Ντ. Γ. Γκρίφιθ με πρωταγωνίστριες τη Λίλιαν Γκις και την Ντόροθι Γκις.

Πλοκή
-----

Βρισκόμαστε στη Γαλλία του 18ου αιώνα, λίγο πριν τη Γαλλική επανάσταση. Έξω από μια εκκλησία ένα νεογέννητο βρέφος βρίσκεται εγκαταλελειμμένο. Είναι η Λουίζα, το εξώγαμο παιδί ενός αριστοκράτη. Ένας άπορος χωρικός, ο Ζεράρ, που έχει και αυτός μια θυγατέρα, την Εριέττα, θα περιμαζέψει το φτωχό ορφανό και θα το πάρει μαζί του στο σπίτι. Η Λουίζα και η Εριέττα θα μεγαλώσουν σαν αδερφούλες. Ο Ζεράρ και η γυναίκα του θα πεθάνουν από την πανούκλα, και η Λουίζα θα χάσει το φως των ματιών της. Οι δύο αδελφές θα καταφύγουν στο Παρίσι, για να γιατρευτεί η τυφλή Λουίζα. Εκεί θα τους βρει το ξέσπασμα της Γαλλικής επανάστασης. Η Εριέττα απαγάγεται από τον Μαρκήσιο ντε Πρελ, ενώ ο Σεβαλιέ ντε Βολντρί που πάει να τη βοηθήσει θα καταδικαστεί σε θάνατο. Η Εριέττα καταδικάζεται να αποκεφαλιστεί στη γκιλοτίνα. Κατά την εκτέλεση παρουσιάζεται ο Δαντόν για να σώσει την Εριέττα. Η ταινία τελειώνει με ένα φλογερό κήρυγμα του Δαντόν.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Το έργο βασίζεται στο ομώνυμο γαλλικό θεατρικό έργο των Αντόλφ ντ΄ Ενερύ και Εζέν Κορμόν. To έργο αυτό είναι και το τελευταίο της συνεργασίας της πρωταγωνίστριας Λίλιαν Γκις και του Γκρίφιθ εν σειρά 42 κινηματογραφικών έργων. Για τα σκηνικά κατασκευάστηκαν 57.000 τετραγωνικά μέτρα ιστορικών κτιρίων του Παρισιού. Το έργο γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία.

Πηγές
-----

* Prisma-Online.de
* Internet Movie Database

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Οι Δύο Ορφανές*  στην IMDb

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
*Nerven*
Το **Nerven** (γερμ.), *Νεύρα*, *σπασμένα νεύρα*) είναι εξπρεσιονιστικό κινηματογραφικό έργο του βωβού κινηματογράφου του μεσοπολέμου σε σκηνοθεσία και σενάριο του αυστριακού Ρόμπερτ Ράινερτ.

Πλοκή
-----

Το έργο τοποθετείται στη γενική αναταραχή των συνεχόμενων επαναστατικών γεγονότων, κυρίως στο Μόναχο που συνέβαιναν το 1918-1919 στη Γερμανία. Μας διηγείται την ιστορία διαφόρων χαρακτηριστικών προσώπων, με πρωταγωνιστές τον οραματιστή διδάσκαλο Ιωάννη και τον νευρικά κλονισμένο πολιτικό και βιομήχανο Ρόλοφ. Ο Ρόλοφ παρεξηγώντας τις υπεκφυγές της συζύγου του, κατηγορεί τον διδάσκαλο Ιωάννη για μοιχεία. Η υπόθεση αυτή εξυπηρετεί τα πολιτικά συμφέροντα της άρχουσας τάξης, αφού ο Ιωάννης είναι φλογερός επαναστατικός ρήτορας με σημαντική δραστηριότητα. Η υπόθεση φτάνει στα δικαστήρια και ο Ιωάννης καταδικάζεται σε φυλάκιση. Οι οπαδοί του Ιωάννη διαδηλώνουν για την αθώωσή του. Παράλληλα ο Ρόλοφ ανακαλύπτει το σφάλμα του και αυτοκαταγγέλλει την κατά λάθος ψευδορκία του. Ο Ιωάννης αθωώνεται, ενώ ο Ρόλοφ που συνεχώς πλήττεται από τύψεις αυτοκτονεί με τη βοήθεια του Ιωάννη. Ο Ιωάννης χάνει την οραματική του δύναμη, ενώ η αδερφή του, η τυφλή Μάργια παίρνει τον ρόλο του και διαδίδει τις ιδέες του Ιωάννη, ο οποίος τώρα είναι αντίθετος και ανακαλεί. Ο Ιωάννης και η Ελίζαμπετ, χήρα του Ρόλοφ που κρυφά αγαπιούνταν, παντρεύονται, αλλά η Ελίζαμπετ θα τον εγκαταλείψει για να πάει καλογριά σε μοναστήρι. Ο Ιωάννης την ακολουθεί και την πείθει να επιστρέψει. Τελικά οι δυο τους θα εγκαταλείψουν τον πολιτισμό καταφεύγοντας ως πρωτόγονοι άνθρωποι στην παρθένα φύση σε κάποιο άγριο ορεινό τοπίο.

Σχόλια για την ταινία
---------------------

Η ταινία του έργου είχε αρχικά συνολικό μήκος 2637 μέτρα. Κατόπιν λογοκρισίας ένα χρόνο αργότερα είχε 2059 μέτρα, ενώ σήμερα διασώζονται μόνο 1643 μέτρα, από τα οποία λείπουν σκηνές από διαδηλώσεις και ξυλοδαρμούς στους δρόμους.
Στην ταινία του ο Ράινερτ περιγράφει την εκρηκτική κατάσταση του μεσοπολέμου, όπως την είχαν δημιουργήσει οι επιπτώσεις του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Σύμφωνα με τη γνώμη του είχε ξεσπάσει μια επιδημία νευρικού κλονισμού, η οποία επέβαλε στους ανθρώπους να ενεργούν υστερικά και παράλογα, κάνοντας κακό στους εαυτούς τους και στο περιβάλλον τους. Το αποτέλεσμα ήταν οι συνεχείς έντονες αναταραχές, η πείνα, οι πολιτικο-κοινωνικοί αγώνες που μάστιζαν την επικράτεια.

Τα έργο του αυτό ήταν τόσο φορτισμένο, που οι θεατές κατέρρεαν από την απόγνωση κατά τη διάρκεια της προβολής, ή και κατόπιν ημερών και κατέληγαν στο νοσοκομείο. Τελικά η προβολή του έργου απαγορεύτηκε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  από το συνοδευτικό φυλλάδιο του DVD **Nerven**, έκδοση 2008, EAN 4260100330414
2. ↑  Άρθρο Αρχειοθετήθηκε 2008-08-05 στο Wayback Machine. της γερμανικής Süddeutsche Zeitung, 4 Αυγούστου 2008.

Πηγές
-----

* Παρουσίαση στο edition-filmmuseum.
* Παρουσίαση από τη γερμανική εφημερίδα Süddeutsche Αρχειοθετήθηκε 2008-08-05 στο Wayback Machine..

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Νεύρα στην IMDb (Αγγλικά)Edit on Wikidata

* Νεύρα στο AllMovie (Αγγλικά)Edit on Wikidata

* Νεύρα στο AlloCine (Γαλλικά)Edit on Wikidata

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |