recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Χάλκινο τηγάνι του 5ου με 4ου αιώνα π.Χ. στο αρχαιολογικό μουσείο Θεσσαλονίκης το οποίο ανακαλύφθηκε στη Σταυρούπολη. Η λαβή είναι διακοσμημένη με εγχάρακτες ανθικές παραστάσεις και καταλήγει σε σχήμα κεφαλής χήνας.
Το τηγάνι είναι μαγειρικό σκεύος που χρησιμοποιείται για τηγάνισμα και ψήσιμο. Συνήθως έχει διάμετρο 20 με 30 εκατοστά (ή 8 με 12 ίντσες). Έχει κοντύτερα τοιχώματα από αυτά της κατσαρόλας

Ιστορία
-------

Χάλκινα τηγάνια χρησιμοποιήθηκαν στην αρχαία Μεσοποταμία. Τα τηγάνια ήταν επίσης γνωστά και στην αρχαία Ελλάδα και στην αρχαία Ρώμη.

Το τηγάνι δεν έχει υποστεί και πολλές αλλαγές από τότε που εφευρέθηκε. Αν είχε φτιαχτεί από επικασσιτερωμένο χαλκό ή από σίδηρο το τηγάνι είχε ένα ευρύ, ρηχό σχήμα και μια μεγάλη λαβή για να προστατεύει το χέρι του μάγειρα από την φωτιά.

Αντικολλητικό τηγάνι
--------------------

Κάποια τηγάνια έχουν πάτο στον οποίο τα φαγητά δεν κολλάνε, αφού μαγειρευτούν. Αυτά λέγονται αντικολλητικά τηγάνια και είναι πολύ χρήσιμα και εύχρηστα.

Ρεκόρ
-----

### Το τηγάνι με τη μεγαλύτερη λειτουργικότητα

τηγάνι από ανοξείδωτο ατσάλι
Το τηγάνι με τη μεγαλύτερη λειτουργικότητα έχει 4,5 μέτρα διάμετρο βρίσκεται στο Rose Hill στη Βόρεια Καρολίνα και συγκεκριμένα στην πλατεία της πόλης. Μπορεί να τηγανίσει ταυτόχρονα 365 κοτόπουλα.

### Το μεγαλύτερο τηγάνι

Το μεγαλύτερο τηγάνι παράχθηκε από την Mumford Sheet Metal Works στο Selbyville, Delaware, το 1950. Φτιάχτηκε για το Delmarva Chicken Festival, φεστιβάλ που σχετίζεται με το κοτόπουλο. Χρησιμοποιήθηκε για να τηγανίσει πάνω από 100 τόνους κοτόπουλου. Το τηγάνι έχει 3 μέτρα διάμετρο ξεπερνώντας το τηγάνι στο Long Beach στην Ουάσινγκτον, το οποίο έχει διάμετρο 2,9 μέτρα και φτιάχτηκε το 1941

Είδη τηγανιών
-------------

Υπάρχουν δύο είδη τηγανιών:

* Κοινό τηγάνι και
* Τηγάνι με δυο αντικριστές λαβές το οποίο ονομάζεται σαγάνι.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **τηγάνι**  |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα frying pan  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Αβέρκιος Λαμπίρης** (Βλασία Αχαΐας, 1821 - Πειραιάς, 1912), ήταν Έλληνας ιεράρχης που είχε διατελέσει και Αρχιεπίσκοπος Πατρών και Ηλείας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Βλασία της ιστορικής επαρχίας Καλάβρυτων. Ήταν γιος του Λουκά Λαμπίρη και αδελφός του Σπυρίδωνος Λ. Λαμπίρη ή Λουκόπουλου. Το 1877 μετά την δολοφονία του αδελφού του, ανέλαβε τη μόρφωση του ανιψιού του Αντώνιου μετέπειτα διδάκτωρ της ιατρικής. Σπούδασε στην Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και στην Ευρώπη. Χρημάτισε μοναχός της Μονής Ταξιαρχών Αιγιαλείας.

Το 1871 είχε συμμετάσχει στην επιτροπή που μετέφερε το λείψανο του πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄ από την Οδησσό στην Αθήνα, την περίοδο εκείνη ήταν αρχιμανδρίτης και Α΄ γραμματέας της Ιεράς Συνόδου.

Στις 11 Αυγούστου 1874 χειροτονήθηκε Αρχιεπίσκοπος Πατρών και Ηλείας και παρέμεινε στον μητροπολιτικό θρόνο έως το 1884 όπου παραιτήθηκε μετά την ανάμιξή του ονόματος του στα Σιμωνιακά. Σύμφωνα με την κατηγορία ο Λαμπίρης και οι Καλλίνικος Αργολίδος, Σπυρίδων Κεφαλληνίας και Στέφανος Μεσσηνίας δωροδόκησαν υπουργούς της κυβέρνησης Βούλγαρη για να χειροτονηθούν μητροπολίτες. Το πολιτικό δικαστήριο καταδίκασε τους υπουργούς σε φυλάκιση, με επακόλουθο να παραιτηθεί η κυβέρνηση. Ο Αβέρκιος Λαμπίρης τιμωρήθηκε με πρόστιμο ενώ η Ιερά Σύνοδος δεν δέχτηκε την κατηγορία της σιμωνίας και μετά την παραίτηση των τεσσάρων τους επέτρεψε να φέρουν τον τίτλο του πρώην αρχιεπισκόπου και της ιεροσύνης τους.

Μετά την παραίτηση του από τον μητροπολιτικό θρόνο, μετεγκαταστάθηκε στον Πειραιά όπου και πέθανε τον Ιανουάριο του 1912. Στην διαθήκη του άφησε 100.000 δρχ στο εκκλησιαστικό ταμείο και 100.000 δρχ στα ανίψια του. Η κηδεία του έγινε στον Πειραιά με τιμές υποστράτηγου. Η σορός του αρχικά τέθηκε σε προσκύνημα στον ναό του Αγίου Κωνσταντίνου.

Εργογραφία
----------

* *Ακολουθία του Κοκκίνη* (1822)
* *Η μίμησις του Χριστού* (μετάφραση)
* *Θρησκευτικαί Σίβυλλαι*, (1872)
* *Ακολουθία του αγίου ενδόξου ιερομάρτυρος Γρηγορίου του Ε' (του εκ Δημητσάνης) αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως και Οικ. Πατριάρχου* (1822)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νεολόγος 10 Ιανουαρίου 1912
2. ↑  Εφημερίδα *Τοξότης*, 23 Φεβρουαρίου 1877, αρ. 36, σελ. 37, 38 Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine. από το ψηφιακό αρχείο της Βουλής των Ελλήνων
3. ↑  *Φορολογούμενος*, 8/4/1877
4. ↑  «10απριλιου - wwwsynaxaristis». *sites.google.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2017.
5. ↑  «Ιερά Μονή Εσφιγμένου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2010.
6. ↑  «.:BiblioNet : Η μίμησις του Χριστού / Κεμπήσιος, Θωμάς». *www.biblionet.gr*. Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2017.
7. 1 2  «Anemi - Digital Library of Modern Greek Studies - Search». Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2017.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 284236723
* **BiblioNet**: **86676**
* ISNI: 0000 0003 9057 160X

 |

 |
Tο ***Robin Williams: Come Inside My Mind*** είναι ντοκιμαντέρ του 2018, του οποίου σκηνοθέτης και παραγωγός είναι η Βρετανίδα σκηνοθέτης Μαρίνα Ζένοβιτς. Το ντοκιμαντέρ αναφέρεται στη ζωή και το έργο του Ρόμπιν Ουίλιαμς, ο οποίος πέθανε το 2014. Είναι παραγωγή του HBO και περιέχει συνεντεύξεις με τους Γούπι Γκόλντμπεργκ, Ντέιβιντ Λέτερμαν, Μπίλι Κρίσταλ, μεταξύ άλλων. Περιέχει λήψεις και βίντεο από τις συνήθειες του Ουίλιαμς.

Το ντοκιμαντέρ προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς το 2018. Προβλήθηκε και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Ναντάκετ και μεταδόθηκε για πρώτη φορά στο HBO στις 16 Ιουλίου 2018.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Carras, Christi (28 Ιουνίου 2018). «Billy Crystal, Filmmakers Remember Robin Williams at 'Come Inside My Mind' Premiere».
2. ↑  «Director Of Robin Williams Doc Will Present Film At Guild Hall On June 29 - East Hampton Village».
3. ↑  «HBO's 'Robin Williams: Come Inside My Mind' Reveals the Troubled Soul of a Comic Genius». 6 Ιουλίου 2018.
4. ↑  «Marina Zenovich on 'Robin Williams: Come Inside My Mind'». 26 Ιουνίου 2018.
5. 1 2  Gleiberman, Owen (20 Ιανουαρίου 2018). «Sundance Film Review: 'Robin Williams: Come Inside My Mind'».
6. ↑  Mirror, The Inquirer and. «Comedy "Boundaries" to open 2018 Nantucket Film Festival». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2019.
7. ↑  Gleiberman, Owen (2018-01-20). «Sundance Film Review: ‘Robin Williams: Come Inside My Mind’» (στα αγγλικά). *Variety*.. Ανακτήθηκε στις 2018-03-13.
8. ↑  «Robin Williams: Come Inside My Mind». *HBO*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Robin Williams: Come Inside My Mind*   στην IMDb
Ο **Ερνέστος Αύγουστος Α΄** (Ernst August Ι, 1771 - 1851) ήταν Βασιλιάς του Αννόβερου από τις 20 Ιουνίου 1837 μέχρι το θάνατό του. Ήταν ο πέμπτος γιος και όγδοο παιδί του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Καρλόττας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου 1771 στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ στο Λονδίνο.

Βιογραφία
---------

Γνώρισε και ερωτεύτηκε στα μέσα του 1813 την πρώτη εξαδέλφη του, Φρειδερίκη του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς, σύζυγο του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Ζολμς-Μπράουνφελς και χήρα του Λουδοβίκου της Πρωσίας. Το επόμενο έτος ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος πέθανε και πολλοί θεώρησαν ότι ο Ερνέστος είχε συμβάλει σε αυτό. Στις 29 Μαΐου 1815 ο Ερνέστος νυμφεύτηκε τη Φρειδερίκη, παρά τις έντονες πιέσεις της μητέρας του να μη συμβεί ο γάμος. Το 1819 το ζευγάρι απέκτησε το μοναδικό του παιδί, τον Γεώργιο.

Στις 20 Ιουνίου 1837 πέθανε ο Γουλιέλμος Δ΄ και η Βικτωρία, Πριγκίπισσα του Κεντ ανέβηκε στο θρόνο της Βρετανίας. Έτσι ο Ερνέστος έγινε Βασιλιάς του Αννόβερου, καθώς η εκεί νομοθεσία απαγόρευε σε γυναίκα να ανέβει στον αννοβεριανό Θρόνο. Η βασιλεία του που κράτησε 14 χρόνια, θεωρείται ως επιτυχημένη. Κάθε εβδομάδα ταξίδευε σε διάφορα μέρη του βασιλείου του και ο καθένας μπορούσε να του αναφέρει τα προβλήματά του. Παρότι ήταν Προτεστάντης δεν προσπάθησε να χειραγωγήσει τους Καθολικούς, ενώ επισκεπτόταν και τις εκκλησίες τους.

Απεβίωσε στις 18 Νοεμβρίου 1851 μετά από ασθένεια ενός μήνα. Η σορός του Ερνέστου και της συζύγου του βρίσκονται στο μαυσωλείο των Κήπων του Χέρενχαουζεν στο Αννόβερο.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1815 τη Φρειδερίκη, κόρη του Καρόλου Β΄ του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς, και είχε τέκνο:

* Γεώργιος Ε΄ 1819-1878, Βασιλιάς του Ανοβέρου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
3. ↑
4. ↑
5. ↑  Wilkinson, Charles (1886), Reminiscences of the Court and Times of King Ernest of Hanover, Volume 1, Hurst & Blackett, OCLC 3501366
6. ↑
7. ↑

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 37707871
* LCCN: n88068452
* ISNI: 0000 0000 2675 6616
* GND: 118530925
* SUDOC: 258167319
* NLA: 49862615

 |

 |
Ο **Λουδοβίκος-Αλέξανδρος**, γαλλ. Louis-Alexandre (6 Ιουνίου 1678 - 1 Δεκεμβρίου 1737) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν κόμης της Τουλούζης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Σατώ ντε Κλανύ και ήταν ο δεύτερος (επιζήσας) νόθος γιος του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας και της ερωμένης του Φραγκίσκης-Αθηναΐδας ντε Ροσεσουάρ μαρκησίας του Μοντεσπάν, κόρης του Γαβριήλ δούκα του Μορτεμάρ.

Τέθηκε στη φροντίδα της μαντάμ ντε Μονσεβρέιγ μαζί με την αδελφή του Φραγκίσκη-Μαρία. Νομιμοποιήθηκε και έγινε κόμης της Τουλούζης (1681) και σε ηλικία πέντε ετών έγινε μέγας Ναύαρχος. Το 1684 έγινε συνταγματάρχης ενός πεζικού σώματος που έφερε το όνομά του και το 1693 κύριος του Στρατοπέδου ενός συντάγματος Ιππικού. Το 1689 ορίστηκε κυβερνήτης του Γκυγιέν και έξι έτη μετά αντάλλαξε την περιοχή με αυτήν της Βρετάνης. Το 1696 έγινε στρατάρχης της Γαλλίας και το επόμενο έτος διοικητής του στρατού της Γαλλίας. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής (1702-14) ανέλαβε την άμυνα της Σικελίας και διοίκησε τον Στόλο στη μάχη της Μάλαγα το 1704.

Ο πατέρας του δήλωσε ότι αυτός και ο μεγαλύτερος αδελφός του θα έχουν δικαίωμα διαδοχής, αλλά όταν ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ απεβίωσε, η Συνέλευση του Παρισιού ανέτρεψε το δικαίωμα αυτό. Κατά την αντιβασιλεία που ακολούθησε, συμμετείχε ως υπουργός των Ναυτικών.

Οικογένεια
----------

Το 1723 νυμφεύτηκε τη Μαρία-Βικτώρια, κόρη του Άννα-Ιουλίου δούκα του Νοάιγ. Η τελετή έγινε ιδιωτικά και κρατήθηκε μυστική ώσπου απεβίωσε ο αντιβασιλιάς Φίλιππος Β΄ δούκας της Ορλεάνης. Είχε τέκνο:

* Λουδοβίκος-Ιωάννης-Μαρία 1725-1793, δούκας του Παντιέβρ.

Παραπομπές
----------

Αναφορές
--------

* Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Toulouse, Louis Alexandre de Bourbon, Count of". Encyclopædia Britannica. 27 (11th ed.). Cambridge University Press.
* Lenotre, G. Le Château de Rambouillet : six siècles d'histoire, Calmann-Lévy, collection « Châteaux : décors de l'histoire », Paris, 1930, 256 p. Réédition : Denoël, Paris, 1984, 215 p. (ISBN 2-207-23023-6).
* - Scroll down to 41st paragraph to sentence beginning « Le mardi 25 novembre 1783, S.A.S. Mgr Louis Jean Marie de Bourbon, duc de Penthièvre, prince d’Anet et comte de Dreux, a fait transporter de l’église de Rambouillet dans la collégiale de Saint-Etienne de cette ville le cercueil de S.A.S. Mgr le comte de Toulouse, son père...»

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  στο Wikimedia Commons
Ο **Φίλιππος**, γαλλ. Philippe (1655 - 1727) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν 4ος δούκας του Βαντόμ και μεγάλος Προηγούμενος (grand Prior) του Τάγματος της Μάλτας. Κατείχε ανώτερες στρατιωτικές θέσεις καθ' όλη τη ζωή του σε διάφορες διοικητικές θέσεις.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου 2ου δούκα του Βαντόμ και της Λάουρα Μαντσίνι, ανιψιάς του καρδινάλιου Μαζαρέν.

Μεταξύ των πρώτων του στρατιωτικών εκστρατιών ήταν η άμυνα της *Κάντια* (του Ηρακλείου Κρήτης) και πολέμησε εναντίον των Τούρκων, που την πολιορκούσαν το 1669. Εκεί σκοτώθηκε ο θείος του Φραγκίσκος δούκας του Μπωφόρ.

Στην επόμενη θέση του ως μεγάλου Προηγουμένου της Γαλλίας στο Τάγμα της Μάλτας, ο Φίλιππος ήταν ικανός να επιτύχει πολυάριθμες στρατιωτικές διοικήσεις, πολεμώντας σε συμπλοκές όπως στο Φλερύς της Φλάνδρας το 1690, στο Στέινκερκ της Φλάνδρας το 1692 και τη Μαρσάλια του Πεδεμοντίου το 1693.

Κατά τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής (1701-14) ο Φίλιππος διοίκησε τις Γαλλικές δυνάμεις στην Ιταλία για ένα σύντομο διάστημα. Οι αντίπαλες Αυστριακές δυνάμεις εδιοικούντο από τον Ευγένιο πρίγκιπα της Σαβοΐας, έναν πιο εξασκημένο διοικητή από ότι ήταν ο Φίλιππος. Έτσι τον τελευταίο βοήθησε ο μεγαλύτερος αδελφός του Λουδοβίκος-Ιωσήφ 3ος δούκας του Βαντόμ -επίσης ανώτερος Γάλλος διοικητής- κατά τη διάρκεια της μάχης του Κασσάνο. Στη συνέχεια ο Φίλιππος υποβιβάστηκε στη θέση τού να είναι υποταγμένος στον αδελφό του και με τον τρόπο αυτόν υπηρέτησε στη διάρκεια των επόμενων εκστρατειών που έγιναν στη Φλάνδρα.

Έπειτα από το τέλος του αδελφού του, ο Φίλιππος κληρονόμησε τους δουκικούς τίτλους εκείνου (εκτός από αυτόν του δούκα του Πεντιέβρ, που είχε πωληθεί στη σύζυγο εκείνου Μαρία-Άννα των Βουρβόνων το 1606). Απεβίωσε άγαμος και το δουκάτο, έπειτα από το τέλος του, εξαλείφθηκε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 3  Μαΐου 2014.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb13297596q. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
3. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p22014.htm#i220132. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00013282.
5. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb13297596q. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
6. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 29  Μαρτίου 2015.

Πηγές
-----

* La maison de Bourbon-Vendôme

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 103220565
* LCCN: n2003071300
* ISNI: 0000 0000 7349 4559
* GND: 140078630
* SUDOC: 253193915
* BNF: cb13297596q (data)

 |

 |
Ο **Γιώργος Καπαχτσής** (26 Φεβρουαρίου 1934 - 15 Νοεμβρίου 2015) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός από την Καστοριά, που διετέλεσε βουλευτής και νομάρχης. Υπηρέτησε ως ο πρώτος αιρετός Νομάρχης Καστοριάς από την 1η Ιανουαρίου 1995 ως τις 31 Δεκεμβρίου 2002.

Βιογραφία
---------

Γιος του Χρήστου και της Βενετίας, ο Γεώργιος Καπαχτσής γεννήθηκε στο Βογατσικό Καστοριάς το 1934. Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος επί 4 δεκαετίες. 
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Καστοριάς με την Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του Ιουνίου του 1989. Επανεξελέγη και στις εκλογές που διεξήχθησαν τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς. Η κοινοβουλευτική θητεία του τερματίστηκε το 1990.

Το 1994 εξελέγη ως ο πρώτος αιρετός Νομάρχης Καστοριάς με ποσοστό 53,47% από τον πρώτο γύρο. Επανεξελέγη το 1998 στον δεύτερο γύρο με ποσοστό 57,85%, επικρατώντας του Θ. Βραγγαλά (από το ΠΑΣΟΚ).

Είχε υπηρετήσει και ως δημοτικός σύμβουλος Καστοριάς.

Τον Φεβρουάριο του 2015 τραυματίστηκε σοβαρά σε τροχαίο ατύχημα,όταν χτυπήθηκε από ταξί στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και απεβίωσε τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς στο νοσοκομείο Παπαγεωργίου.

Με τη σύζυγό του, Σοφία Γαβριηλίδου, απέκτησαν 2 κόρες: τη Βενετία και την Όλγα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ψ Η Φ Ι Σ Μ Α ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ, 16-11-2015.
2. ↑  Θητείες στο Κοινοβούλιο, δικτυακός τόπος Βουλής των Ελλήνων, ανάκτηση 28-11-2015.
3. ↑  Αποτελέσματα νομαρχιακών εκλογών του 1994 Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Υπουργείο Εσωτερικών, ανάκτηση 28-11-2015.
4. ↑  Αποτελέσματα νομαρχιακών εκλογών του 1998 Αρχειοθετήθηκε 2006-11-28 στο Wayback Machine. Υπουργείο Εσωτερικών, ανάκτηση 28-11-2015.
5. ↑  Στο νοσοκομείο ο Γιώργος Καπαχτσής μετά από τροχαίο ατύχημα στη Θεσσαλονίκη Αρχειοθετήθηκε 2015-11-19 στο Wayback Machine. www.alphafm.gr, 10-2-2015.
6. ↑  Έφυγε από τη ζωή ο Γιώργος Καπαχτσής[*νεκρός σύνδεσμος*], Find Kastoria, 15-11-2015.
Η **Σαμβύκη** λεγόμενη και *ιαμβύκη* ήταν ένα αρχαίο έγχορδο όργανο σε μια ορθογώνια κατασκευή της οποίας η υποτείνουσα ήταν καμπύλη από την οποία και φέρονταν κάθετες χορδές στο οριζόντιο σκέλος του οργάνου. Έμοιαζε δε πολύ με την αιγυπτιακή άρπα με το γνωστό ημισέληνο σχήμα της αλλά σε μικρότερο μέγεθος εκείνης. Χειριζόμενη με τα δάκτυλα παρήγαγε οξείς ήχους περισσότερο για να συνοδεύει γυναικείες φωνές. 

Θεωρείται ανατολικής προέλευσης μουσικό όργανο που το αναφέρει ο Αριστοφάνης ως το πλέον αγαπητό όργανο στην αρχαία Ελλάδα και κατά τον Μαρτιάλιο το προσφιλέστερο στη Ρώμη. Στη τέχνη έχει αποδοθεί το όργανο αυτό. Ο Αθήναιος υποστήριζε πως στην Μυτιλήνη υπήρχε αρχαϊκό άγαλμα που παρουσίαζε Μούσα να κρατάει *σαμβύκη*. Επίσης περί της ιδέας της ρωμαϊκής σαμβύκης λαμβάνεται από αρχαία τοιχογραφία στο κήπο του Φαρνέζε όπου παριστάνεται γυναίκα καθιστή να παίζει εφτάχορδη σαμβύκη.

Πηγές
-----

* Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.16ος, σελ.829.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αρχαία ελληνική μουσική |
| --- |
|  |
| Πνευστά | 
* Αυλός
* Σάλπιγξ
* Σύριγξ
* Ύδραυλις
 |
|  |
| Κρουστά | 
* Κρόταλον
* Κύμβαλον
* Σείστρον
* Τύμπανον
 |
|  |
| Έγχορδα | 
* Βάρβιτος
* Κιθάρα
* Λύρα
* Πανδούρα
* Σαμβύκη (Τρίγωνον, Επιγόνιον, Κανονάκι, Ψαλτήρι)
* Φόρμιγξ
* Χέλυς
 |
|  |
| Σχετικά | 
* Φορβειά
* Χορός
 |

 |
Η **Άννα του Λα Τουρ ντ'Ωβέρν**, γαλλ.: *Anne de La Tour d'Auvergne* (1496 – 1524) ήταν κόρη και διάδοχος του κόμη τού Ωβέρν, κόμισσα του Ωβέρν από το 1501 έως το 1524, και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Όλμπανι. Στο συμβόλαιο γάμου της, ονομαζόταν «Anne de Boulogne fille de Jehan Comte de Boulogne et Auvergne».

Βιογραφία
---------

Ήταν η μεγαλύτερη από τις δύο κόρες τού Ιωάννη Γ΄ κόμη του Λα Τουρ ντ'Ωβέρν και της Ιωάννας των Βουρβόνων, κόρης του Ιωάννη Η΄ κόμη του Βαντόμ.  Μικρότερη αδελφή της ήταν η Mαγδαληνή, η οποία παντρεύτηκε τον Λαυρέντιο Β΄ των Μεδίκων και θα γινόταν μητέρα της Αικατερίνης των Μεδίκων. Ως μεγαλύτερη κόρη, η Άννα ήταν η κληρονόμος του πατέρα της.

Οικογένεια
----------

Στις 13 Ιουλίου 1505 παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Ιωάννη Στιούαρτ, δούκα του Όλμπανυ, τον κατά διαστήματα διάδοχο του της Σκωτίας και κάποτε αντιβασιλιά της, ο οποίος έζησε στη Γαλλία ως εξόριστος.

Το τέλος της
------------

Η Άννα απεβίωσε το 1524 στο κάστρο του Σαιν-Σατουρνέν,  αφήνοντας την κληρονομιά της (τη φεουδαρχική κομητεία τού Ωβέρν) στην ανιψιά της, Αικατερίνη των Μεδίκων (γενν. 1519), κόρη της νεότερης αδελφής της Mαγδαληνής και τού Λαυρεντίου Β΄ δούκα του Ουρμπίνο και κυβερνήτη της Φλωρεντίας.

Στη Βασιλική Βιβλιοθήκη της Χάγης σώζεται ένα χειρόγραφο, που περιγράφει λεπτομερώς την κληρονομιά της Άννας, με φωτογραφίες από τα κάστρα της στο Ωβέρ και την καταγωγή της από τη θρυλική Μπελ Μορεέ, κόρη ενός Φαραώ.  Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας έχει μία άλλη χειρόγραφη εκδοχή αυτής της υπέροχης γενεαλογίας και μία παρόμοια απογραφή των κάστρων τού Ωβέρ, που έγινε για την Αικατερίνη των Μεδίκων.  Η Άννα και ο δούκας του Όλμπανυ ζωγραφίστηκαν σε ένα βιτρό στο Βι-λε-Κομτ.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  mairi.me/-/1010274.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  Stuart, Marie W. *The Scot who was a Frenchman, the Life of John Stewart, Duke of Albany*, William Hodge (1940), 295.
4. ↑  Bleeke 2017, σελ. 75.
5. ↑  Stuart, *Marie W. The Scot who was a Frenchman, the Life of John Stewart Duke of Albany*, William Hodge (1940), 22.
6. ↑  Stuart, Marie W. *The Scot who was a Frenchman, the Life of John Stewart, Duke of Albany*, William Hodge (1940), 172.
7. ↑  Manuscript c1505 with pictures of Auvergne castles belonging to Anne de la tour Princesse d'Ecossse. (Hague, KB, 74 G 11)
8. ↑  Généalogie fabuleuse d'Anne de La Tour, BNF Fr. 20209
9. ↑  Stuart, Marie W. *The Scot who was a Frenchman*, (1940), 293: Luneau, Jean-François, *Revue de l'Art*, vol. 107, (1995), 17-26, «Les Vitraux de la Sainte-Chapelle de Vic-le-Comte».

Πηγές
-----

* Bleeke, Marian (2017). Motherhood and Meaning in Medieval Sculpture: Representations from France, C.1100-1500. The Boydell Press.
* Coombs, B. ' The Artistic Patronage of John Stuart, Duke of Albany, 1518-19: The 'Discovery' of the Artist and Author, Bremond Domat ', *The Proceedings of the Society of Antiquaries of Scotland*, 144 (2014).
* Coombs, B. « The Artistic Patronage of John Stuart, Duke of Albany, 1520-1530: Vic-le-Comte, the Last Sainte-Chapelle », *Proceedings of the Society of Antiquaries of Scotland*, 147 (2017).
Ο **Κάρολος Β΄**, γερμ. Karl II (απεβ. 1521) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν κόμης του Νεβέρ (1506-21).

Βιογραφία
---------

Ο Κάρολος Β΄ του Νέβερ ήταν το μόνο τέκνο Ένγκελμπερτ κόμη του Νεβέρ και της Καρλόττας των Βουρβόνων, κόρης του Ιωάννη Η΄ κόμη του Βαντόμ. Ο Ένγκελμπερτ ήταν γιος της Ελισάβετ (κόρης του Ιωάννη β΄ κόμη του Νεβέρ).

Το 1506 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης του Νεβέρ. Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη τού πατέρα του Μαρία των Αλμπρέ κόμισσα τού Ρετέλ και έτσι ο Κάρολος Β΄ έγινε κόμης τού Ρετέλ συζυγικώ δικαιώματι (jure auxoris).

Είχε πολλούς επιφανείς απγόνους, όπως η Ελεονόρα Γκοντζάγκα (σύζυγος του Φερδινάνδου Γ΄ των Αψβούργων), ο Φραγκίσκος Α΄ της Γερμανίας, η κόρη του Μαρία Αντουανέτα, ο σύζυγός της Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ της Γαλλίας, κά.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1504 τη Μαρία, κόρη του Ιωάννη του Αλμπρέ (εγγονού του Καρόλου Β΄ κόμη του Ντρε) και της Καρλόττας (κόρης του Ιωάννη Β΄ κόμη του Νεβέρ) και είχε τέκνο:

* Φραγκίσκος Α΄ 1516-1561, κόμης τηου Νεβέρ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p4300.htm#i42996. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

Πηγές
-----

* Karl Leopold Strauven (1876), "Engelbert von Cleve", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 4, Leipzig: Duncker & Humblot, p. 330
* Detlev Schwennicke: Europäische Stammtafeln. Band I, 1975, S. 190. (DNB 750531436)
* Jacques Dupont, Jacques Saillot: Cahiers de Saint Louis. Verlag Jacques Dupont, Angers 1976, S. 267.
Η **Σλάιγκο Ρόβερς** (γαελικά: *Cumann Peile Ruagairí Shligigh*, αγγλικά: *Sligo Rovers FC*) είναι μια επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα της Ιρλανδίας και αγωνίζεται στην Πρέμιερ Ντιβίζιον της Λίγκας της Ιρλανδίας. Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1928 και αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Ιρλανδίας από το 1934. Η Σλάιγκο Ρόβερς είναι μια συνεταιριστική επιχείρηση καθώς ανήκει στους φιλάθλους της. Η Σλάιγκο αγωνίζεται στο The Showgrounds από την ίδρυσή της. Κατέκτησε το πρωτάθλημα την περίοδο 2012. Την προηγούμενη περίοδο κέρδισε το Κύπελλο για 2η συνεχόμενη χρονιά, κερδίζοντας τη Σέλμπουρν στον τελικό στο γήπεδο Aviva. Έχουν κερδίσει συνολικά τρία πρωταθλήματα, τέσσερα Κύπελλα και δύο Λίγκ Καπ. Στις 27 του Φλεβάρη 2012 η Σλάιγκο Ρόβερς ανακοίνωσε μια σημαντική διεθνή συμφωνία χορηγίας με τους τοπικούς εμπόρους αυτοκινήτων Connollys Volkswagen.

Τίτλοι
------

* 3 **Πρωταθλήματα Ιρλανδίας:** 1936-1937, 1976-1977, 2012
* 4 **Κύπελλα Ιρλανδίας:** 1983, 1994, 2010, 2011

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ποδόσφαιρο
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 128019722
* LCCN: n98009151

 |

 |
Ο **Τάσος Κατσαμπής** είναι Έλληνας παλαίμαχος επαγγελματίας διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού αμυντικού. Ολοκλήρωσε την καριέρα του στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2010–2011, έχοντας συμπληρώσει 535 συμμετοχές και 45 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις. Από αυτές, οι 416 συμμετοχές και τα 26 γκολ αφορούν το πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής Κατηγορίας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 30 Ιουλίου 1973 και ξεκίνησε το ποδόσφαιρο αγωνιζόμενος στον Ηρακλή Νέου Ηρακλείου, έναν σύλλογο του Ηρακλείου Αττικής. Στη συνέχεια, μεταπήδησε στον Αχαρναϊκό όπου αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος και από εκεί τον απέκτησε ο Πανιώνιος Σμύρνης όπου πλέον καθιερώθηκε ως αμυντικός. Συνέχισε την καριέρα του στη Θεσσαλονίκη, αρχικά στον Π.Α.Ο.Κ. και από το 2002 στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, του οποίου αποτέλεσε βασικό στέλεχος έως και το τέλος της καριέρας του, το καλοκαίρι του 2011.

Η πρώτη του παρουσία στην Α΄ Εθνική Κατηγορία έγινε την αγωνιστική περίοδο 1994–1995 σ' έναν αγώνα Πανιώνιος Σμύρνης – Α.Ε. Λάρισας 2–1 στις 11 Σεπτεμβρίου 1994, ενώ η πρώτη του συμμετοχή στο Κύπελλο UEFA έγινε στις 11 Αυγούστου 1998, στον αγώνα Ρέιντζερς Γλασκώβης – Π.Α.Ο.Κ. 2–0.

Συνοπτικά, συμπεριλαμβανομένης και της αγωνιστικής περιόδου 2009–2010, αγωνίστηκε σε 393 αγώνες Α΄ Εθνικής Κατηγορίας με Πανιώνιο Σμύρνης, Π.Α.Ο.Κ. και Ηρακλή Θεσσαλονίκης πετυχαίνοντας 25 γκολ, σε 31 αγώνες Β΄ Εθνικής Κατηγορίας με τον Πανιώνιο Σμύρνης την αγωνιστική περίοδο 1996–1997 (11 γκολ), σε 34 αγώνες Γ΄ Εθνικής Κατηγορίας με τον Αχαρναϊκό την αγωνιστική περίοδο 1993–1994 (7 γκολ), ενώ με την ίδια ομάδα αγωνίστηκε και στην Δ΄ Εθνική Κατηγορία την αγωνιστική περίοδο 1992–1993.

Εθνικές Ομάδες
--------------

Ο Τάσος Κατσαμπής αγωνίστηκε και 9 φορές στην Εθνική Ελλάδας έχοντας πετύχει και 1 γκολ. Η πρώτη του συμμετοχή έγινε στις 5 Φεβρουαρίου 1999 σε έναν φιλικό αγώνα Ελλάδα – Βέλγιο 1–0 που είχε γίνει στη Λάρνακα. Προπονητής του ήταν ο Άνγκελ Ιορντανέσκου.

Με την Εθνική Ενόπλων κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1997, ενώ έχει αγωνιστεί και στην Εθνική Ελπίδων.

Τρόπαια
-------

Στην καριέρα του έχει κατακτήσει 3 τρόπαια: 

* Με τον Πανιώνιο Σμύρνης το Κύπελλο Ελλάδας 1997–1998.
* Με τον Π.Α.Ο.Κ. το Κύπελλο Ελλάδας 2000–2001, όπου μάλιστα ως αρχηγός της ομάδας σήκωσε πρώτος το τρόπαιο.
* Με την Εθνική Ενόπλων το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1997.

Παραπομπές
----------

1. ↑  novasports.gr Αρχειοθετήθηκε 2012-03-06 στο Wayback Machine. Τίτλοι τέλους (1-1-2012)
2. ↑  ΕΠΟ, Εθνική Ομάδα Συμμετοχές-Γκολ

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αθλητισμός
* Πύλη:Ποδόσφαιρο
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Η **Μάρλεμπoν Κρίκετ Κλαμπ** (αγγλικά: *Marylebone Cricket Club*, MCC) είναι αθλητικός σύλλογος της Αγγλίας στο άθλημα του κρίκετ. Ιδρύθηκε το 1787 από μέλη του Γουάιτ Κόντουιτ Κλαμπ που έδρευε στο Ίσλινγκτον και μετεγκαταστάθηκε στο Μάρλεμπoν. Από το 1814, η MCC έχει την έδρα της στο Lord's Cricket Ground, το οποίο κατέχει, στο Wood St John's, London NW8.

Από την ίδρυσή του, ο σύλλογος έχει δημιουργήσει τις δικές του ομάδες, οι οποίες είναι κατ' ουσία *ad hoc* επειδή δεν έχουν συμμετάσχει ποτέ σε καμία επίσημη διοργάνωση. Ανάλογα με την ποιότητα των αντιπάλων σε ένα συγκεκριμένο αγώνα, οι ομάδες της MCC είχαν διατηρηθεί σε ικανοποιητική κατάσταση από το 1787 έως το 1894, και την επίσημη θέση πρώτης τάξης από το 1895. Η MCC σπάνια έλαβε μέρος σε αγώνες της λίστας Α (συνολικά δεκαπέντε μεταξύ 1971 και 2008) και ποτέ (μέχρι το 2017) σε κορυφαίο αγώνα Τουέντι20. Οι ομάδες MCC παίζουν πολλούς αγώνες εναντίον ανήλικων αντιπάλων και, σε αυτές τις περιπτώσεις, παραιτούνται από το καθεστώς της πρώτης κατηγορίας. Παραδοσιακά, για να σηματοδοτήσει την αρχή κάθε αγγλικής περιόδου τον Απρίλιο, η MCC φιλοξενεί την πρωταθλήτρια των Κομητειών, σε ένα πρώτης τάξεως αγώνα που διεξάγονταν πάντα στο Lord's μέχρι το 2009. Από το 2010, ο αγώνας διεξάγεται στο Zayed Sports City Stadium στο Αμπού Ντάμπι.

Το 1788, η MCC ανέλαβε την ευθύνη για την κυριότητα και τη διατήρηση των κανόνων του κρίκετ, εκδίδοντας αναθεωρημένη έκδοση εκείνου του έτους. Αν και οι αλλαγές στους κανόνες καθορίζονται τώρα από το Διεθνές Συμβούλιο Κρίκετ (ICC), τα πνευματικά δικαιώματα εξακολουθούν να ανήκουν στην MCC. Ο σύλλογος ήταν πρώην κυβερνητικό σώμα κρίκετ στην Αγγλία και την Ουαλία και, ως δημιουργός των κανόνων του αθλήματος, είχε σημαντική παγκόσμια επιρροή. Για μεγάλο μέρος του 20ου αιώνα, ξεκινώντας από την περιοδεία της Αυστραλίας το 1903–04 και ολοκληρώνοντας την περιοδεία της Ινδίας το 1976–77, η MCC διοργάνωσε διεθνείς περιοδείες στις οποίες η ομάδα κρίκετ της Αγγλίας έπαιξε αγώνες Τεστ. Σε αυτές τις περιοδείες, η ομάδα της Αγγλίας ονομάστηκε MCC σε μη διεθνείς αγώνες. Το 1993, οι διοικητικές και διαχειριστικές αρμοδιότητές της μεταβιβάστηκαν στο Διεθνές Συμβούλιο Κρίκετ (ICC) και στο Κομητειακό Συμβούλιο Κρίκετ και Τεστ (TCCB).

Παραπομπές
----------

1. ↑  ACS (1981). *A Guide to Important Cricket Matches Played in the British Isles 1709 – 1863*. Nottingham: ACS.
2. 1 2  ACS (1982). *A Guide to First-Class Cricket Matches Played in the British Isles*. Nottingham: ACS.
3. ↑  «List A Matches played by Marylebone Cricket Club». CricketArchive. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2017.
4. ↑  «Laws of Cricket». MCC. 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Marylebone Cricket Club  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Συντεταγμένες: 38°48′33″N 22°44′17″E﻿ / ﻿38.80917°N 22.73806°E﻿ / 38.80917; 22.73806

Για άλλες χρήσεις, δείτε: Αγία Αικατερίνη.

Η **Αγία Αικατερίνη** είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Καινουργίου, της δημοτικής ενότητας και δήμου Καμένων Βούρλων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Φθιώτιδας, στην περιφέρεια  Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης* καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα.  Πρίν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Λοκρίδος του νομού Φθιώτιδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

Γεωγραφία
---------

Η Αγία Αικατερίνη είναι παράλιος οικισμός του νομού Φθιώτιδας. Βρίσκεται στο σημείο όπου ο Μαλιακός συναντά τον Βόρειο Ευβοϊκό, λίγο βορειότερα από τα Καμένα Βούρλα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Aπέχει περίπου 43 χλμ. ΝΑ. της Λαμίας.

Πληθυσμός
---------

Μόνιμος | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1991 | 36 |
| 2001 | 82 |
| 2011 | 159 |

Πραγματικός (de facto) | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1971 | — |
| 1981 | 49 |
| 1991 | 47 |
| 2001 | 138 |
| 2011 | 159 |

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
--------------------------------------------

Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καινουργίου του νομού Φθιώτιδος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καινουργίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καμένων Βούρλων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Καμένων Βούρλων και προσαρτήθηκε στον δήμο Μώλου-Αγίου Κωνσταντίνου ο οποίος, το 2018, μετονομάστηκε σε δήμο Καμένων Βούρλων.

Αξιοθέατα
---------

* Το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου στο βόρειο τμήμα του οικισμού

Παραπομπές
----------

1. 1 2
2. 1 2
3. 1 2  ΠΛΜ 1:379
4. ↑  Εκδόσεις «Ελλάδα»
5. ↑  Δομή 1:135
6. ↑  Google Earth
7. ↑  «Διακοπές», σ. 717
8. ↑
9. ↑
10. ↑
11. ↑  ΠΛΜ 1:379
12. ↑

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 2006
* Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4
* Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
* Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ. 2010
* Google Earth
* eetaa.gr
Συντεταγμένες: 38°44′58″N 22°47′08″E﻿ / ﻿38.74944°N 22.78556°E﻿ / 38.74944; 22.78556

Για άλλες χρήσεις, δείτε: Καρυά.

Η **Καρυά** Καμένων Βούρλων είναι ορεινός οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.

Γεωγραφία - Ιστορία
-------------------

Η Καρυά βρίσκεται στις πλαγιές του όρους Κνημίδα σε υψόμετρο 736 μέτρα. Απέχει λίγα χιλιόμετρα ΝΔ. πάνω από την Ιερά Μονή Μεταμόρφωσης του Σωτήρος ή της Καρυάς και 10 χλμ. Ν. από τα Καμένα Βούρλα. Ο κύριος πληθυσμός των Καμένων Βούρλων προήλθε από την Καρυά όταν οι κάτοικοί της μετακινήθηκαν λόγω της τουριστικής ανάπτυξης της περιοχής. Μέχρι τότε τα Καμένα Βούρλα ήταν ελώδεις περιοχές και χωράφια.

Πλέον η Καρυά προσμετρά λίγους κατοίκους από τους παλαιούς, πιστούς του χωριού, με τους Καμενοβουρλιώτες όμως να διατηρούν ακόμη και να επισκευάζουν τα εκεί σπίτια τους. Επιπλέον διατηρούν ακόμη, οι περισσότεροι τουλάχιστον, τις εκτάσεις τους (κυρίως στάρια και ντομάτες) στην περιοχή. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τα Καμένα Βούρλα αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Καμένων Βούρλων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καμένων Βούρλων του Καμένων Βούρλων και ο πληθυσμός το 2011 ανερχόταν σε 35 κατοίκους. Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια υπάρχει και από την εκάστοτε δημοτική αρχή μία τάση ανάπτυξης του χωριού διοχετεύοντας κεφάλαια για κατασκευή δρόμων, πεζοδρομίων και εγκαταστάσεων φωτισμού.

Αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Θρονίου. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της τότε νεοϊδρυθείσας ομώνυμης κοινότητας.

Σημείωση
--------

Στη Φθιώτιδα και το δήμο Λαμιέων υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Καρυά Υπάτης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή*. Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 13, τομ. 16.
2. ↑  «Καρυά ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ, Δήμος ΜΩΛΟΥ - ΑΓΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ | buk.gr». *buk.gr*. Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2020.
3. ↑  «Το Μοναστήρι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος». *www.kammenavourla.gr*. Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2020.
4. ↑  «ΦΕΚ αποτελεσμάτων ΜΟΝΙΜΟΥ πληθυσμού Αρχειοθετήθηκε 2017-11-24 στο Wayback Machine.», σελ. 10641 (σελ. 167 του pdf)
5. ↑  «Διοικητικές Μεταβολές Οικισμών». *ΕΕΤΑΑ*. Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2020.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Μώλου - Αγίου Κωνσταντίνου |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Αγίου Κωνσταντίνου | 
* Άγιος Κωνσταντίνος
* Άγναντη
* Ακτή
* Ασπρονέρι
* Λογγός
* Νέα Άγναντη
* Νεοχώρι
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Καμένων Βούρλων | 
* Αγία Αικατερίνη
* Καινούργιο
* Καμένα Βούρλα
* Καρυά
* Νέο Θρόνιο
* Ρεγκίνι
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Μώλου | 
* Αγία Τριάδα
* Άγιος Σεραφείμ
* Άγιος Χαράλαμπος
* Ανάβρα
* Καλλίδρομο
* Καραβίδια
* Κόμνινα
* Μενδενίτσα
* Μώλος
* Σκάρφεια
 |
|  |
| 
* Έδρα: Καμένα Βούρλα
* \* (Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
Η **Αικατερίνη**, ολλανδ.: Catherine van Nassau-Dillenburg (29 Δεκεμβρίου 1543 στο κάστρο Ντιλενμπουργκ στο Ντίλενμπουργκ - 25 Δεκεμβρίου 1624 στο Άρνστατ) από τον Οίκο του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ ήταν κόρη του κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σβάρτσμπουργκ-Αρμστατ.

Βιογραφία
---------

Ήταν η πέμπτη κόρη (4η από τον 2ο γάμο) του Γουλιέλμου Α΄ του *Πλούσιου* κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της δεύτερης συζύγου του Γιουλιάνας του Στόλμπεργκ. Ήταν αδερφή του Γουλιέλμου Α΄ του *Σιωωπηλού* πρίγκιπα της Οράγγης.

Η Αικατερίνη μεγάλωσε στο Ντίλενμπουργκ. Το 1560 παντρεύτηκε τον Γκύντερ ΜΑ΄ κόμη του Σβάρτσμπουργκ-Άρνστατ και μετακόμισε με τον σύζυγό της στο Άρνστατ. Ο γάμος ήταν άτεκνος, αλλά σύμφωνα με αναφορές είχε καλή σχέση με τον άνδρα της.  Ήταν επίσης καλή με τον αδελφό της Γουλιέλμο Α΄. Το 1574 με τον άνδρα της ταξίδεψαν στη Μπρέντα για να μεσολαβούν μεταξύ του Γουλιέλμου Α΄ και της κυβέρνησης των Αψβούργων. Αυτή η προσπάθεια δεν ήταν επιτυχής.

Η Αικατερίνη και ο σύζυγός της ζούσαν με τον Γουλιέλμο Α΄ στην Αμβέρσα· αυτή συνέχισε να ζει εκεί και μετά το τέλος του Γκύντερ. Ήταν παρούσα στο Ντελφτ όταν δολοφονήθηκε ο αδελφός της από τον Μπαλταζάρ Ζεράρ. Στη συνέχεια πήρε την Αικατερίνη-Βελγική, κόρη του Γουλιέλμου Α΄ και της Καρλόττας των Βουρβόνων (3ης συζύγου του Γουλιέλμου Α΄ του *Σιωπηλού*), μαζί της στο Άρμστατ.

Το 1593 προσπάθησε να επιλύσει μία διαμάχη μεταξύ της αδελφής της Μαρίας του Νάσσαου και του ανιψιού της Μαυρίκιου πρίγκιπα της Οράγγης σχετικά με την κληρονομιά τού πατέρα της Γουλιέλμου Α΄. Δεν ήταν επιτυχής, αλλά κατάφερε να μεσολαβήσει μεταξύ της Λουίζας ντε Κολινύ (4ης συζύγου του Γουλιέλμου Α΄ του *Σιωπηλού*) και του αδελφού της Ιωάννη ΣΤ΄ κόμη του Nασσαου-Ντίλενμπουργκ, η οποία είχε διαφωνήσει για τους μελλοντικούς γάμους των έξι κορών του Γουλιέλμου Α΄ του *Σιωπηλού* από την Καρλόττα των Βουρβόνων. 

Ως χήρα, η Αικατερίνη συνέλεγε βιβλία και έδινε σε φιλανθρωπίες. Απεβίωσε στο Άρνστατ το 1624.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1560 τον Γκύντερ ΜΑ΄ κόμη του Σβάρτσμπουργκ-Άρνστατ. Δεν απέκτησε απογόνους.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  «Catharina van Nassau». *Biografisch Portaal*. 47846617.
2. 1 2  «Brief van Catharina van Nassau aan Willem van Oranje, 10 maart 1561». 1561. Ανακτήθηκε στις 23  Ιανουαρίου 2022.
3. 1 2 3  Otto Schutte: «Genealogische gegevens» 1979. σελ. 40–44.
4. 1 2 3  «Genealogie van het Vorstenhuis Nassau» Europese bibliotheek. Zaltbommel. 1970.
5. 1 2 3  «De afstammelingen van Juliana van Stolberg tot aan het jaar van de Vrede van Münster» 1968. σελ. 228-303.
6. ↑  Kloek, Els (2013). *1001 Vrouwen uit de Nederlandse Geschiedenis*. Vantilt. σελ. 181.
7. ↑  Kloek, Els (2013). *1001 Vrouwen uit de Nederlandse Geschiedenis*. Vantilt. σελ. 182.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 47860384
* GND: 130128708
* BPN: 47846617

 |

 |
Συντεταγμένες: 52°13′27″N 21°1′29″E﻿ / ﻿52.22417°N 21.02472°E﻿ / 52.22417; 21.02472

Το **Μνημείο του Ρόναλντ Ρήγκαν** (πολωνικά: Pomnik Ronalda Reagana) είναι άγαλμα που βρίσκεται στη Βαρσοβία της Πολωνίας, στη Λεωφόρο Ουγιάζντουφ, κοντά στη γωνία με την οδό Γιαν Ματέικο, αφιερωμένο στον Ρόναλντ Ρήγκαν, τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1981 έως το 1989. Σχεδιάστηκε από τον γλύπτη Βουαντίσουαφ Ντούντεκ και παρουσιάστηκε στις 21 Νοεμβρίου 2011.

Ιστορία
-------

Το μνημείο προτάθηκε από τον Γιάνους Ντοροσιέβιτς, τον πρόεδρο του Ιδρύματος Ρόναλντ Ρήγκαν και σχεδιάστηκε από τον γλύπτη Βουαντίσουαφ Ντούντεκ.

Ενώ η κατασκευή του μνημείου δεν συζητήθηκε με τις αρχές της πόλης της Βαρσοβίας, η θέση του κοντά στην πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών εγκρίθηκε από το δημοτικό συμβούλιο. Αποκαλύφθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2011, από τον Λεχ Βαλέσα, ο οποίος ήταν ο Πρόεδρος της Πολωνίας από το 1990 έως το 1995.

Χαρακτηριστικά
--------------

  

Το μνημείο αποτελείται από ένα άγαλμα που απεικονίζει τον Ρόναλντ Ρήγκαν, τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1981 έως το 1989, να στέκεται πίσω από το έδρανο. Έχει τη σφραγίδα του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών από πάνω και την επιγραφή που αποτελείται από κεφαλαία γράμματα που γράφει «RONALD REAGAN» στο κάτω μέρος. Ο πρόεδρος απεικονίστηκε όπως όταν έδωσε την ομιλία του στο Δυτικό Βερολίνο στις 12 Ιουνίου 1987, όταν είπε το περίφημο «*Κύριε Γκορμπατσόφ, γκρεμίστε τώρα αυτό το τείχος!*».

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μνημείο του Ρόναλντ Ρήγκαν (Βαρσοβία)** |

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 5  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 1  Ιουλίου 2019.
3. ↑  Stefan Szczepłek: *Wszystko dla mojego miasta. Rozmowa z Januszem Dorosiewiczem*. In: *Skarpa Warszawska*. Βαρσοβία, Ιούνιος 2021, σελ. 60. (πολωνικά)
4. 1 2  Magdalena Łań (21 Νοεμβρίου 2011). «W Warszawie odsłonięto pomnik Ronalda Reagana». *um.warszawa.pl* (στα Πολωνικά).
5. 1 2  «Będzie nowy pomnik w centrum 'z uśmiechem Mona Lisy'». *warszawa.wyborcza.pl* (στα Πολωνικά).
6. ↑
7. ↑  «Η ιστορική ομιλία του Ρόναλντ Ρέιγκαν στο Βερολίνο: «Κύριε Γκορμπατσόφ γκρεμίστε τώρα αυτό το τείχος»». *pronews.gr*. 4 Αυγούστου 2018.
Ο λιμένας Κεραμωτής Καβάλας, από όπου αναχωρούν τα πορθμεία για τη Θάσο
Το **Θρακικό πέλαγος** είναι η βορειοανατολική περιοχή του Βόρειου Αιγαίου, που εκτείνεται από τις ανατολικές ακτές της Χαλκιδικής έως τις δυτικές ακτές της χερσονήσου της Καλλίπολης στην Ανατολική Θράκη. Προς Βορρά βρέχει τα παράλια της ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης, σχηματίζοντας αρκετούς κόλπους, όπως τον Ακάνθιο, τον Στρυμονικό, τον Κόλπο της Καβάλας, τον Βιστωνικό, τον Ανοιχτό όρμο και τον κόλπο του Ξηρού. Προς Νότο, ορίζεται από τα βόρεια παράλια της Λήμνου και τα βόρεια παράλια της Τενέδου. Το Θρακικό πέλαγος περιβάλλει τα νησιά Θάσος, Σαμοθράκη και Ίμβρος. Το όνομα του οφείλεται στη Θράκη.

Κυριότερα λιμάνια
-----------------

* Αίνος
* Αλεξανδρούπολη
* Άγιος Χαράλαμπος
* Πόρτο Λάγος
* Κεραμωτή
* Καβάλα
* Αμφίπολη (Οικισμός Λιμάνι Νέων Κερδυλίων)
* Σταυρός
* Ιερισσός
* Λιμένας Θάσου
* Καμαριώτισσα Σαμοθράκης
* Κάστρο Ίμβρου
* Τένεδος

Παραπομπές
----------

1. ↑  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -829315.
2. ↑  Wikimapia, Θρακικό Πέλαγος
3. ↑  «Greek divers magazino, Θρακικό Πέλαγος, Παράδεισος σε παρακμή». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαρτίου 2013. Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2012.
4. ↑  Σφαιρικός 99,3FM, Άφθονο πετρέλαιο έχει το Θρακικό Πέλαγος[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Aegean Sea στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 315527482
* GND: 4211902-9

 |

 |
Το **Μιστί** ή **Μισθί** (στα Τούρκικα *Konaklı*), είναι πρώην ελληνική κωμόπολη στην ιστορική περιοχή της Καππαδοκίας στην σημερινή Τουρκία, νότια της Καισάρειας, όπου στις αρχές του 20ου αι. ζούσαν τετρακόσιες χριστιανικές οικογένειες, κατοικώντας υπό την επιφάνεια του εδάφους.

Για το όνομα του κάποιοι λένε ότι το πήρε από τους μισθοφόρους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, οι οποίοι κατά την κάθοδο τους προς τους Πέρσες λόγω των άσχημων συνθηκών διαβίωσης αποφάσισαν να εγκατασταθούν εκεί. Άλλοι υποστηρίζουν ότι το πήρε κατά τους Βυζαντινούς χρόνους από μισθοφόρους αγρότες-ακρίτες. Πολλοί πάλι υποστηρίζουν ότι το όνομα είναι γένους θηλυκού, δηλαδή *η Μυστή* και όχι Μιστί.

Σύμφωνα με το Δελτίο Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών "Μέλπω Μερλιέ" (έκδοσης του 1977), το Μιστί ανήκει σε μια από τις δυο μεγάλες περιφέρειες της Καππαδοκίας στην περιφέρεια της Νίγδης. Η άλλη περιφέρεια είναι της Καισαρείας. Υπολογίζεται ότι το Μιστί ήταν χωριό με πάνω από 3036 κατοίκους. Από το Μιστί δημιουργήθηκαν αλλά δυο χωριά: τα Δήλα, που διοικητικά ανήκαν στην περιφέρεια της Νεαπόλεως, και το Τσαρικλί, που ανήκε στην περιφέρεια της Νίγδης. Αργότερα, οι κάτοικοι του άφησαν τα υπόγεια σπίτια και ανέβηκαν στην επιφάνεια, χωρίς όμως να καταστρέψουν τις κατακόμβες. 

Στην κωμόπολη σώζονται μέχρι σήμερα οι εκκλησίες του Αγίου Βασιλείου (ανεγέρθη το 1844) και του Προφήτη Ηλία.

Δες επίσης
----------

* Καππαδοκική διάλεκτος

Βιβλιογραφία
------------

* Κωστάκης, Θανάσης Π. (1977). *Το Μιστί της Καππαδοκίας* (PDF). Αθήνα: Ακαδημία Αθηνών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Το Μιστί της Καππαδοκίας , Ένωση Μικρασιατών Φοιτητών
2. ↑  «Το γλωσσικό ιδίωμα της Μυστής Καππαδοκίας - Δημήτρης Μακρίδης». *BestPrice.gr*. 23 Αυγούστου 2023. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2023.
3. ↑  Κωστάκη, Θανάση Π. (1977), Το Μιστί της Καππαδοκίας, Αθήνα: Ακαδημία Αθηνών, xxv, 48.

Πηγές
-----

* Πολιτιστικός Σύλλογος Νέου Αγιονερίου "ΜΙΣΤΙ"
* Καππαδόκες
Μπριουάτ
Ένα **μπριουάτ** είναι γλυκή ή αλμυρή σφολιάτα. Είναι μέρος της Μαροκινής κουζίνας.
Τα Μπριουάτ γεμίζονται με κρέας (συνήθως κοτόπουλο ή αρνί) και αναμειγνύονται με τυρί, λεμόνι και πιπέρι. Είναι τυλιγμένο σε ουάρκα (φύλλο ζύμης) σε τριγωνική ή κυλινδρική μορφή. Τα Μπριουάτ μπορεί επίσης να είναι γλυκιά, γεμάτη με αμύγδαλο ή πάστα φιστικιού και τηγανισμένα, και μετά να βουτήγονται σε ζεστό μέλι αρωματισμένο με νερό άνθους πορτοκαλιάς.

Το μπριουάτ είναι τηγανητά ή ψητά και στη συνέχεια πασπαλίζεται με βότανα, μπαχαρικά και μερικές φορές με (σκόνη) και ζάχαρη.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος γλυκών
* Κατάλογος αφρικανικών πιάτων

Παραπομπές
----------

1. ↑  «5 Moroccan Foods You've Probably Never Heard of Before - GoBeyond.SG» (στα αγγλικά). *GoBeyond.SG*. 2015-05-20.. Ανακτήθηκε στις 2017-10-01.
2. ↑  «ALL ABOUT MOROCCAN FOOD - CULINARY BLOG BY RESTAURANT RIAD MONCEAU». *www.riad-monceau.com* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  «Briouats de almendra» (στα es-ES). *próxima salida, MARRAKECH*. 2012-08-03.. Ανακτήθηκε στις 2017-10-01.
Η **Αγνή Μόρτιμερ, κόμισσα του Πέμπροκ** (1317 - 25 Ιουλίου 1368) ήταν μια από τις μικρότερες κόρες και παιδιά του Ρότζερ Μόρτιμερ, 1ου κόμη του Μαρς που έμεινε πασίγνωστος για τον ρόλο του σαν ερωμένος της βασίλισσας Ισαβέλλας της Γαλλίας και της Ιωάννας του Τζένβιλλ, 2ης βαρόνης του Τζένβιλλ. Οι πατρικοί παππούδες της ήταν ο Έντμοντ Μόρτιμερ, 2ος βαρόνος του Μόρτιμερ και η Μάργκαρετ του Φιν, οι μητρικοί παππούδες της ήταν ο Πιρς Τζένβιλλ των κάστρων του Τριμ και του Λάντλοου και η Ιωάννα των Λουζινιάν. Μετά από την δημιουργία της κομητείας του Μαρς ο πατέρας της ρύθμισε μια λαμπρή σειρά από γάμους στις κόρες του. Η Αγνή παντρεύτηκε τον Λόρενς Χέιστινγκς, 1ο κόμη του Πέμπροκ και η αδελφή της Βεατρίκη Μόρτιμερ τον Εδουάρδο του Νόρφολκ γιο και διάδοχο του Τόμας του Μπράδερτον, 1ου κόμη του Νόρφολκ.

Ο Εδουάρδος Β΄ της Αγγλίας και η Ισαβέλλα της Γαλλίας παραβρέθηκαν στην τελετή του γάμου που έγινε στο Χέρεφορντ, οι ιστορικοί διαφωνούν για τον χρόνο, το πιθανότερο έγινε τέλη Μαΐου με αρχές Ιουνίου του 1328 ή του 1329. Απέκτησαν έναν γιο τον Τζων Χέιστινγκς, 2ο κόμη του Πέμπροκ που γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1347, ο Λόρενς πέθανε τον επόμενο χρόνο. Μετά τον θάνατο του Λόρενς η Αγνή παντρεύτηκε τον Τζων του Χάκλεατ χωρίς να αποκτήσει παιδιά. Η Αγνή πέθανε στις 25 Ιουλίου 1368 και η διαθήκη της χρονολογείται στις 10 Οκτωβρίου 1367.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  p66.htm#i658. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. ↑  Mortimer 2003, p. 225.
3. ↑  Haines 2003, p. 200.
4. ↑  Mortimer 2003, p. 323.
5. ↑  Mortimer 2003, p. 323.
6. ↑  Mortimer 2003, p. 323.
7. ↑  Mortimer 2003, p. 323.

Πηγές
-----

* Haines, Roy Martin (2003). King Edward II: His Life, His Reign, and Its Aftermath, 1284-1330. Mcgill Queens University Press.
* Mortimer, Ian (2003). The Greatest Traitor: The Life of Sir Roger Mortimer, Ruler of England 1327–1330. New York: St. Martin's Press.
Η **αποτροπή** (deterrence) αποτελεί αμυντική στρατηγική για τη δημιουργία κατάστασης κατά την οποία ο αντίπαλος έχει πεισθεί ότι το πιθανό όφελος τυχόν επίθεσης ή άλλης εχθρικής ενέργειας εκ μέρους του, θα είναι μικρότερο του πιθανού κόστους. Επομένως, η αποτροπή επιδιώκει τη διατήρηση της υφισταμένης κατάστασης των πραγμάτων (status quo).

Η αποτροπή είναι μία από τις κύριες στρατηγικές αποστολές των ενόπλων δυνάμεων. Βασίζεται στην απειλή χρήσης βίας ή άλλων απειλών από το ένα μέρος προκειμένου να πεισθεί το άλλο μέρος να απέχει από συγκεκριμένες ενέργειες. Αποτελεί κεντρική έννοια στη διεθνή ασφάλεια. Έχει ιδιαίτερη εφαρμογή στη χρήση των πυρηνικών όπλων.

Βασικές Αρχές Αποτροπής
-----------------------

- Τα κράτη (μέσω των ηγετών τους) λειτουργούν ορθολογικά στην πλάστιγγα κόστους – οφέλους. 

- Κανένα κράτος δεν θα εκτελέσει επίθεση αν το πιθανό κόστος θα είναι μεγαλύτερο του πιθανού οφέλους.

- Όσον αφορά το αμυνόμενο - αποτρέπον κράτος, ο ανταγωνισμός δεν είναι αυτοσκοπός. Οτιδήποτε λέγεται ή πράττεται αποσκοπεί να καλλιεργήσει τον ορθολογισμό του αντιπάλου προς την κατεύθυνση αποδοχής του *status quo*. 

- Μια πιθανή ψύχραιμη, αποφασιστική θέση του αμυνόμενου: Κανονικές σχέσεις (ακόμη και φίλοι, σύμμαχοι) όταν δεν απειλείς και δεν επιτίθεσαι, αλλά «θα σου κόψω τα πόδια» αν παραβιάσεις τη κυριαρχία μου.

Μορφές Αποτροπής
----------------

1. Αποτροπή μέσω παρουσίας (deterrence by presence). Είναι η αποτροπή που επιδιώκεται με την διατήρηση συμβολικών δυνάμεων στο σημείο που θέλουμε να υπερασπιστούμε. Ο σκοπός είναι να καταδείξουμε στον αντίπαλο τη θέλησή μας για πραγματοποίηση των αποτρεπτικών απειλών μας καθώς και να καταστήσουμε βέβαιο ότι τυχόν εχθρική προσβολή αυτών των συμβολικών δυνάμεων θα οδηγήσει σε εμπλοκή μας γενικότερη σύγκρουση.

2. Αποτροπή μέσω άμυνας (deterrence by defense). Είναι η αποτροπή που επιδιώκεται μέσω διατήρησης ισχυρών και αξιόπιστων αμυντικών δυνατοτήτων. Η ύπαρξη αμυντικών δυνατοτήτων προφανώς ενισχύει την αποτροπή. Παραπλήσια μορφή αποτροπής είναι η αποτροπή μέσω άρνησης της επιτυχίας του αντιπάλου (deterrence by denial). Η άμυνα αποσκοπεί στο να εμποδίσει την ζημιά που προξενεί ο αντίπαλος, ενώ η άρνηση αποσκοπεί στο να εμποδίσει τον αντίπαλο να αποκομίσει οφέλη. Εδώ η ιδέα είναι ότι άσχετα με τη ζημιά που θα υποστούμε εμείς ο αντίπαλος δεν θα να πραγματοποιήσει κέρδη. 

3. Αποτροπή μέσω αντιποίνων (deterrence by retaliation). Είναι η αποτροπή που επιδιώκεται μέσω επαπειλούμενης αντίδρασης σε διαφορετικό χώρο και ενδεχομένως σε διαφορετικό χρόνο ή με διαφορετικό τρόπο από τους αντίστοιχους της εχθρικής προσβολής που θέλουμε να αποτρέψουμε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτροπής μέσω αντιποίνων ήταν η αμερικανική απειλή πυρηνικών πληγμάτων εναντίον σοβιετικών πόλεων σε περίπτωση σοβιετικής εισβολής στη Δ. Ευρώπη. Η αποτροπή μέσω αντιποίνων μπορεί να λειτουργήσει και με συμβατικά μέσα (π.χ. αεροπορικοί βομβαρδισμοί, ναυτικές επιδρομές, κλπ.). Μορφή αποτροπής μέσω αντιποίνων είναι και η απειλή οριζόντιας κλιμάκωσης.