recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Κάρολος Αρλιώτης** (1895 - 16 Ιουλίου 1981) ήταν Έλληνας οικονομολόγος, τραπεζίτης και υπουργός στις υπηρεσιακές κυβερνήσεις Γεωργακόπουλου (1958), Δόβα (1961) και Πιπινέλη (1963).

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα και σπούδασε οικονομικές επιστήμες στο Παρίσι. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα εντάχθηκε στο δυναμικό της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος, όπου και ανέλαβε σημαντικές θέσεις. Το 1938 διορίστηκε γενικός γραμματέας της Κτηματικής Τράπεζας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 1942, οπότε και διορίστηκε πρόεδρος αυτής. Επίσης είχε διατελέσει πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Βασιλικού Εθνικού Ιδρύματος και πρώτος πρόεδρος της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης. Το 1979 εξέδωσε την *Ιστορία της Εθνικής Κτηματικής Τράπεζας της Ελλάδος*, για την οποία τιμήθηκε με το βραβείο Ακαδημίας τον Δεκέμβριο του 1980. 

Στις υπηρεσιακές κυβερνήσεις Γεωργακόπουλου (1958), Δόβα (1961) και Πιπινέλη (1963) ανέλαβε υπουργός Συντονισμού. Υπήρξε ένας από τους πρώτους κατοίκους της Εκάλης. Το 1979 αυτός και η σύζυγός του, Λίλη, πραγματοποίησαν δύο δωρεές, 23 και 28 έργων αντίστοιχα, προς την Εθνική Πινακοθήκη.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1981 και κηδεύτηκε στις 17 Ιουλίου από τον ιερό ναό του Πρώτου Νεκροταφείου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Πληροφορίες για τον Κάρολο Αρλιώτη, από την ιστοσελίδα του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
2. 1 2  Βασιλικά ιδρύματα, από την ιστοσελίδα του "Ιού"
3. ↑  πρώτο δ.σ. Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης
4. ↑  "Δόθηκαν χθες τα βραβεία της Ακαδημίας Αθηνών", Τα Νέα, φύλλο 31ης Δεκεμβρίου 1980, σελ. 2.
5. ↑  Κουμανούδης Ιων. Ν. *Η Εκάλη που έφυγε.. 1920 - 41*, εκδόσεις Τεχνικό Επιμελητήριο της Ελλάδας, Αθήνα 2001, σελ. 169
6. ↑  Το Βήμα, Κοινωνικά, 17 Ιουλίου 1981, σελ. 4.
Ο **Ιωνάθαν** (γαλλικά: Jonathan, αποβιώσας τον Ιούλιο του 1121), μέλος ενός κλάδου της οικογένειας Ντρεγκότ, ήταν Δούκας της Γκαέτα από το 1113 μέχρι το θάνατό του το 1121. Είναι γνωστός από τον *Codex Caietanus*, υπάρχουν τρεις θεωρίες της πατρότητας του. Μπορεί να ήταν ο γιος του Κόμη Τζόναθας Α΄ της Καρινόλα ή ο εγγονός του από έναν ανώνυμο γιο, ή αλλιώς ο εγγονός του Κόμη Βαρθολομαίου της Καρινόλα. Ήταν υποτελής του ξαδέλφου ή του θείου του, Κόμη Ριχάρδο της Καρινόλα.

Μετά το θάνατο του Δούκα Ανδρέα της Γκαέτα ο οποίος δεν είχε κληρονόμους, το δουκάτο πέρασε στον Πρίγκιπα Ροβέρτο Α΄ της Κάπουα, ο οποίος το έδωσε στον Τζόναθας και διόρισε τον Ριχάρδο συνκυβερνήτη του. Ως ένδειξη της ημι-ανεξαρτησίας της Γκαέτας, μεταξύ Μαρτίου 1113 και Ιουλίου 1114, αυτός και ο Ριχάρδος εξέδωσαν χάρτες που χρονολογούνται στην κοινή θητεία (1092–1118) των βυζαντινών αυτοκρατόρων Αλεξίου Α΄ και Ιωάννη Β΄. Όταν ο Τζόναθας πέθανε η χήρα του Δούκα Ριχάρδου Β΄, Ρανγκάρντα, προσπάθησε με τον νέο της σύζυγο να καταλάβει το δουκάτο, αλλά ο Ριχάρδος της Καρινόλα κατάφερε να το ελέγξει μετά από έναν σύντομο πόλεμο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Chalandon 1907, vol. I, p. 316.
2. ↑  Skinner 1995, σελ. 159.
3. 1 2  Bloch 1986, σελ. 398.
4. ↑  Loud 1996, σελίδες 332–33.
5. ↑  Falkenhausen 1989.

Πηγές
-----

* Bloch, Herbert (1986). *Monte Cassino in the Middle Ages*. Volume I (Parts I–III). Cambridge, MA: Harvard University Press.
* Chalandon, Ferdinand (1907). *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicile*. 2 vols. Paris: A. Picard et fils.
* (Ιταλικά) Falkenhausen, Vera von (1989). «Dell'Aquila, Riccardo». *Dizionario Biografico degli Italiani, Volume 37: Della Fratta–Della Volpaia*. Ρώμη: Istituto dell'Enciclopedia Italiana. .
* Federici, Giovannia Battista (1791). «Degli antichi duchi e consoli o ipati della città di Gaeta». *Degli antichi duchi e consoli o ipati della città di Gaeta*. Naples.
* Grierson, Philip· Blackburn, Mark A. S.· Travaini, Lucia (1998). *Medieval European Coinage*. Vol. 14: Italy (III) (South Italy, Sicily, Sardinia). Cambridge: Cambridge University Press.
* Loud, G. A. (1996). «Continuity and Change in Norman Italy: The Campania in the Eleventh and Twelfth Centuries». *Journal of Medieval History* **22**: 313–43. doi:10.1016/s0304-4181(96)00021-8. .
* Skinner, Patricia (1995). *Family Power in Southern Italy: The Duchy of Gaeta and its Neighbours, 850–1139*. Cambridge: Cambridge University Press.


1. ↑  Bloch 1986, p. 398
Το **Κιόσεγκ** (ουγγρικά: Kőszeg· γερμανικά: Güns· σλοβακικά: Kysak· σλοβενικά: Kiseg· κροατικά: Kiseg) είναι μικρή πόλη στην κομητεία Βας της Ουγγαρίας. Η πόλη φημίζεται για τον ιστορικό της χαρακτήρα.

Γεωγραφία
---------

Το Κιόσεγκ βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Ουγγαρίας, στα σύνορα με την Αυστρία. Βρίσκεται 250 χλμ δυτικά της πρωτεύουσας Βουδαπέστης.

Η πόλη τοποθετείται στο δυτικό τμήμα της Πεδιάδας της Παννονίας, στις αρχές των Άλπεων, που υψώνονται στη γειτονική Αυστρία.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Το 1880, το Κιόσεγκ είχε 7.301 κατοίκους με εθνοτική γερμανική πλειοψηφία (το 1495, το 1715 και το 1784 υπήρχε επίσης γερμανική πλειοψηφία). Οι Γερμανοί πολίτες ήταν κυρίως Λουθηρανοί, όπως στο Σόπρον. Κατά τη διάρκεια της Αυστροουγγρικής εποχής ο πληθυσμός της πόλης υπέστη μαγυαροποίηση.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο επίσημα, 117 Γερμανοί εκδιώχθηκαν, αλλά στην πραγματικότητα περισσότεροι γερμανόφωνοι εκτοπίστηκαν επειδή ο πληθυσμός της πόλης μειώθηκε από 10.320 (το 1941) σε 8.780 (το 1949). Κατά την κομμουνιστική εποχή οι υπόλοιποι Γερμανοί αφομοιώθηκαν με τους Μαγυάρους. Το 2001 το Κιόσεγκ είχε 11.844 κατοίκους, 93,4% Μαγυάρους, 3,2% Γερμανούς, 1,6% Κροάτες. Η κατανομή των θρησκειών ήταν: 72,2% Ρωμαιοκαθολικοί, 8,6% Λουθηρανοί, 2,5% Καλβινιστές, 1,1% άλλοι, 5,5% Άθεοι, 10,1% χωρίς απάντηση, άγνωστο (απογραφή 2001).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Magyarország helységnévtára» (Ουγγρικά, Αγγλικά) Κεντρικό Γραφείο Στατιστικής της Ουγγαρίας. 16832. Ανακτήθηκε στις 16  Δεκεμβρίου 2022.
2. ↑  A népesség változó etnikai arculata Magyarország mai területén (Kocsis Károly, Bottlik Zsolt, MTA Földrajztudományi Kutatóintézet, Budapest 2009, (ISBN 978-963-9545-19-9) (*Changing ethnic composition in Hungary, Geographical Institution of the Hungarian Academy of Sciences*)
3. ↑  Deportation of Germans from Hungary, List of the settlements/ Kőszeg

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Kőszeg στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 142567193
* LCCN: n80123381
* GND: 4212048-2
* BNF: cb120660840 (data)
* NKC: ge407571

 |

 |
Τα **Θιβετιανά Χαμς** (Γουίλι: *Khams skad*) είναι η Θιβετιανή γλώσσα που χρησιμοποιείται από την πλειονότητα των ανθρώπων στο Χαμ, το οποίο τώρα χωρίζεται ανάμεσα στο ανατολικό τμήμα της Αυτόνομης Περιφέρειας του Θιβέτ, το νότιο τμήμα του Τσινγκχάι, το δυτικό τμήμα του Σετσουάν, και το βορειοδυτικό τμήμα του Γιουνάν στη Κίνα. Είναι μία από τις πέντε κύριες ομιλούμενες Θιβετικές γλώσσες. Οι άλλες τέσσερις είναι η Κεντρική Θιβετιανή γλώσσα, η Άμντο, η Λαντάχι και η Ντζόνγκχα. Αυτές οι Θιβετιανές γλώσσες μοιράζονται το ίδιο αλφάβητο, αλλά η προφορά, λεξιλόγιο και γραμματική είναι διαφορετικές. Οι διαφορές αυτές μπορεί να έχουν προκύψει λόγω της γεωγραφικής απομόνωσης των περιοχών του Θιβέτ. Τα Θιβετιανά Χαμς χρησιμοποιείται παράλληλα με τα Πρότυπα Θιβετιανά και τα Θιβετιανά του Άμντο στην μετάδοση των Θιβετιανών Χαμς, και δεν είναι αμοιβαία κατανοητή με άλλες Θιβετικές γλώσσες.

Σαν τα Κεντρικά Θιβετιανά, τα Θιβετιανά Χαμς είναι μια τονική γλώσσα.

Τα Θιβετιανά Χαμς επίσης ομιλείται από περίπου 1.000 άτομα σε δύο θύλακες στο ανατολικό Μπουτάν, από απογόνους της ποιμαντικής κοινότητας βοσκής γιακ.

Διάλεκτοι
---------

Υπάρχουν πέντε διάλεκτοι στα Θιβετιανά Χαμς:

* **Κεντρικά Χαμς,** ομιλούνται στη κομητεία Ντεγκέ και το Τσάμντο
* **Νότια Χαμς**, ομιλείται στον Αυτόνομο Θιβετιανό Νομό Ντιτσίνγκ. Υπάρχουν αρκετές υποδιάλεκτοι λόγω της ορεινής μορφολογίας του εδάφους, καθώς και την επαφή με τις γειτονικές γλωσσικές κοινότητες για το εμπόριο.
* **Βόρεια** ή **Βορειοανατολικά Χαμς**, ομιλούνται στην κομητεία Νανγκτσέν και τον Αυτόνομο Θιβετιανό Νομό Γιουσού
* **Ανατολικά Χαμς**, ομιλούνται στο Κανγκντίνγκ
* ***Χορ***, ή **Δυτικά Χαμς**, ομιλούνται στον νομό Ναγκτσού
* Η διάλεκτος Γκερζέ μερικές φορές θεωρείται ως **Δυτικά Χαμς**

Αυτές έχουν σχετικά χαμηλή αμοιβαία κατανόηση, αλλά είναι αρκετά κοντά και συνήθως θεωρούνται ως μια ενιαία γλώσσα. Οι Χάμπα και Τσέκου είναι οι πιο αποκλίνουσες, αλλά κατατάσσονται με τα Χαμς από τον Τουρνάντρ (2013). 

Πολλές άλλες γλώσσες ομιλούνται από τους Θιβετιανούς στην περιοχή Χαμς: η Θιβετιανή γλώσσα Ντονγκουάνγκ και οι γλώσσες Ργκιαλρόνγκ.

Δείτε επίσης
------------

* Πρότυπα Θιβέτ
* Γλώσσα Μπάλτι
* Γλώσσες του Μπουτάν

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hammarström, Harald· Forkel, Robert· Haspelmath, Martin· Bank, Sebastian, επιμ. (2016). «Khams–Hor». *Glottolog 2.7*. Jena: Max Planck Institute for the Science of Human History.
2. ↑  van Driem, George L. (1993). «Language Policy in Bhutan». London: SOAS. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 1 Νοεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2011.
3. ↑  N. Tournadre (2005) "L'aire linguistique tibétaine et ses divers dialectes." *Lalies*, 2005, n°25, p. 7–56

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* A Bibliography of Tibetan Linguistics
* A grammar of the Tibetan Dege (Sde dge) dialect (Introduction) - Häsler, Katrin Louise. 1999.
* The Tibetan Language School of Sichuan Province
* www.zangthal.co.uk Kham dialect notes
Ο **Καλλίνικος** (κατά κόσμον *Σαρπάκης*) ήταν Επίσκοπος Κυδωνίας (Κρήτης) κατά τα έτη 1815-1822.

Καταγόταν από τη Θήρα. Εξελέγη επίσκοπος Κυδωνίας στις 3 Απριλίου 1815.

Με την έκρηξη της Επανάστασης του '21 συνελήφθη από τους Τούρκους και φυλακίσθηκε στις 15 Ιουνίου 1821. Πέθανε περίπου ένα έτος αργότερα (12 Ιουλίου 1822) από τις κακουχίες και τις στερήσεις που του υποβλήθηκαν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Επίσκοπος Κυδωνίας Καλλίνικος Σαρπάκης». Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2021.
2. ↑  «Διατελέσαντες Επίσκοποι & Μητροπολίτες». Ιερά Μητρόπολις Κυδωνίας και Αποκορώνου. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2021.

Πηγές
-----

* Επίσημη Ιστοσελίδα Ιεράς Μητροπόλεως Κυδωνίας και Αποκορώνου
Συντεταγμένες: 01°00′N 04°00′E﻿ / ﻿1.000°N 4.000°E﻿ / 1.000; 4.000

Ο Κόλπος της Γουινέας.
Ο **Κόλπος της Γουινέας** είναι κόλπος του Ατλαντικού ωκεανού στην Αφρική. Ανάμεσα στα πολλά ποτάμια που εκβάλλουν στον κόλπο της Γουινέας είναι ο Νίγηρας και ο Βόλτα. Η ακτογραμμή του κόλπου περιλαμβάνει τον όρμο του Μπενίν και τον όρμο του Bonny. Κυριότερα νησιά του κόλπου είναι το Αννομπόν, το Μπιόκο, το Σάο Τομέ, το Πρίνσιπε και το Κορίσκο.

Γεωγραφία
---------

Ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός ορίζει ως το νότιο όριο του κόλπου της Γουινέας, μία γραμμή από το ακρωτήριο Πάλμας (04°22′34″N 07°43′01″W﻿ / ﻿4.37611°N 7.71694°W﻿ / 4.37611; -7.71694) της Λιβερίας έως το ακρωτήριο Λόπεθ στην Γκαμπόν (0°38′S 8°42′E﻿ / ﻿0.633°S 8.700°E﻿ / -0.633; 8.700).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Limits of Oceans and Seas, 3rd edition 1953 International Hydrographic Organization

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κόλπος της Γουινέας** |

* Ο Κόλπος της Γουινέας, Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα (Αγγλικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 237228853
* LCCN: sh85057776
* GND: 4022519-7
* NKC: ge551479

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Αφρική
 |

 |
Το τοιχίο του κάστρου που διασώζεται σήμερα
Το **Κάστρο του Σαραβαλίου** ήταν μικρό φρούριο στην σημερινή Αχαΐα πολύ κοντά στην Πάτρα στο χωριό Σαραβάλι. Σήμερα είναι εντελώς κατεστραμμένο στο κέντρο του χωριού όπου διασώζεται κάποιος τείχος που λέγεται ότι τμήμα του είναι από το κάστρο. Μάλιστα πάνω στη θέση του κάστρου έχουν χτιστεί κατοικίες και έχει μειωθεί το αρχικό ύψος του λόφου κατά 10 μέτρα. 

Το φρούριο πιστεύεται ότι χτίστηκε τον 14ο αιώνα σαν κατοικία του Ιταλού φεουδάρχη της περιοχής *Ραϋνάλδο ντε Σαραβάλε* (ιταλικά : *Reginaldo de Saravale*) από το Σαραβάλε της Ιταλίας. Άλλη εκδοχή λιγότερο επικρατέστερη λέει ότι χτίστηκε από κάποιον ιππότη όταν δημιουργήθηκε το Πριγκιπάτο της Αχαΐας και πήρε την περιοχή σαν φέουδο. 

Αναφέρεται σε όλους τους κατάλογους των κάστρων της Αχαΐας υπό την δικαιοδοσία άλλοτε του λατίνου αρχιεπίσκοπου Πάτρας ή διαφόρων ιδιοκτητών του. Από ιστορικούς το κάστρο του Σαραβαλίου ταυτίζεται και με το κάστρο του δάσους ή αυτό της πεδιάδος Πατρών τα οποία η θέση τους είναι άγνωστη σήμερα. 

Σε ενετικές απογραφές το βρίσκουμε με την ονομασία Sarravalle ή Saravale και αργότερα σαν Seravali. Στα Ορλωφικά έπαιξε ενεργό ρόλο και αναφέρεται το επόμενο έτος, 1467, σε κατάλογο κάστρων της Αχαΐας σαν κατεστραμμένο. Σε κατάλογο του έτους 1471 αναφέρεται επισκευασμένο και σε χρήση, από τότε δεν υπάρχει ξανά αναφορά για το κάστρο.

Το φρούριο ήταν κυκλικό στην κορυφή λόφου στους πρόποδες του Ομπλού που δεσπόζει πάω από τον κάμπο της Πάτρας. Αναφέρεται ότι είχε και υπόνομο (στοά) που οδηγούσε σε κοντινή περιοχή για περίπτωση διαφυγής ή μεταφοράς εφοδίων.

Το 1429 δόθηκε από τον Βαρώνο-Αρχιεπίσκοπο Πάτρας Πανδούλφο Μαλατέστα στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Αργότερα πέρασε στους Οθωμανούς , άγνωστο πότε καταστράφηκε, λίθοι από αυτό έχουν χρησιμοποιηθεί κατά το χτίσιμο σπιτιών στο χωρίο.

Πηγές
-----

* Βασίλης Κ. Λάζαρης (επιμ.), *Στέφανου Ν. Θωμόπουλου "Ιστορία της Πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821". Έκδοση τέταρτη στη δημοτική γλώσσα και με βάση τα χειρόγραφα του συγγραφέα*, Τόμος Β', Αχαϊκές Εκδόσεις, Πάτρα 1999 ISBN 960-7960-09-2
* Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, *Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών*, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Σαραβάλι
Ο **Ιωάννης Β΄ ντε Νιβελέ** (Jean de Nivelet) (πέθανε στη Μανωλάδα τον Ιούλιο του 1316) ήταν ο τελευταίος βαρώνος της οικογένειας των Νιβελέ, βαρώνων του Γερακίου.

Η Βαρωνία του Γερακίου είχε απωλεσθεί από την οικογένεια Νιβελέ ήδη από τη δεκαετία του 1260, είτε έχοντας δοθεί στους Βυζαντινούς σαν αντάλλαγμα για την απελευθέρωση του Γουλιέλμου Β΄ Βιλλεαρδουίνου μετά την Μάχη της Πελαγονίας, είτε έχοντας κατακτηθεί από τα βυζαντινά στρατεύματα κατά τις κατοπινές εκστρατείες τους. Οι Νιβελέ διατήρησαν όμως τον τίτλο τους ως βαρώνοι, και αποζημιώθηκαν με νέα εδάφη στη Μεσσηνία. Η νέα «Βαρωνία του Νιβελέ» όμως δεν αποτελούσε πλέον ενιαία εδαφική περιφέρεια, αλλά απαρτιζόταν από διάφορες σκόρπιες ιδιοκτησίες.

Ο Ιωάννης Β΄ δεν αναφέρεται σε καμία πηγή με αυτό το όνομα, το οποίο αποτελεί εικασία του ιστορικού Καρλ Χοπφ. Το «Χρονικό του Μορέως» αναφέρει μόνον ότι το 1315-16, ο τότε βαρώνος του Νιβελέ υποστήριξε μέχρι τέλους τον Φερδινάνδο της Μαγιόρκας στην διεκδίκηση των δικαιωμάτων του στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας ενάντια στον Λουδοβίκο της Βουργουνδίας και την Ματθίλδη του Αινώ. Πήρε μέρος μαζί του στην Μάχη της Μανωλάδας στις 5 Ιουλίου 1316 μ.Χ. αλλά μετά τον ατυχή θάνατο του Φερδινάνδου πιάστηκε αιχμάλωτος και αποκεφαλίστηκε. Τα εδάφη του δόθηκαν σε έναν από τους Βουργουνδούς ακόλουθους του Λουδοβίκου, τον Ντραί ντε Σαρνύ (Dreux de Charny).

Πηγές
-----

* Bon, Antoine (1969). *La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d’Achaïe* (στα Γαλλικά). Παρίσι: De Boccard.
* Ιστορία της Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι (1204-1566) / Ουΐλλιαμ Μίλλερ, μετάφρ. Σπυρ. Π. Λάμπρου, μετά προσθηκών και βελτιώσεων, Εν Αθήναις Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία, 1909-1910

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bon (1969), σελ. 113, 123, 125–126, 135
2. ↑  Bon (1969), σελ. 113, 135, 510
3. ↑  Bon (1969), σελ. 113 σημ. 2, 192–193

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΙωάννης Α΄ ντε Νιβελέ | **Βαρώνος του Γερακίου**1262-1316 | Διάδοχος |
Ο **Ιωύαν** είναι πρόσωπο της Βίβλου τέταρτος γιος του μικρότερου γιου του Νώε,Ιάφεθ, του γενάρχη των Ευρωπαίων.

Ο Ιωύαν σύμφωνα με τον Ιουδαίο ιστορικό του 1ου αιώνα μ.χ. Φλάβιο Ιώσηπο, είναι ο γενάρχης των Ελλήνων. Στα Εβραϊκά ο όρος Ίωνες αναφερόταν γενικά σε ολόκληρους τους Έλληνες.

Στους ίδιους τους Έλληνες ήταν ένα από τα τέσσερα φύλα του λαού με γενάρχη τον Ίωνα, που ταυτίζεται με τον Ιωύαν. 

Στο Βιβλίο του Δανιήλ, ο Ιωύαν αναφέρεται σαν βασιλιάς της Ελλάδας.

Σύμφωνα με την Βίβλο, γιοί του Ιωύαν ήταν οι: Ελισά, Θαρσείς, Κιτιοί και Ρόδιοι.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «בְּרֵאשִׁית» (Εβραϊκά της Βίβλου)
2. ↑  «בְּרֵאשִׁית» (Εβραϊκά της Βίβλου)
3. ↑  8:21-22 και 11:2
4. ↑  «Γένεσις - Βικιθήκη». *el.wikisource.org*. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2022.

Πηγές
-----

* Anson F. Rainey, The Sacred Bridge: Carta’s Atlas of the Biblical Word, Carta: Jerusalem, 2006, 27; and Yohanan Aharoni, Michael Avi-Yonah, Anson F. Rainey, Ze’ev Safrai, The Macmillan Bible Atlas, Macmillan Publishing: New York, 1993, p. 21.
Η **Ιωσηφίνα Δήμα-Τσίλερ** (1885-1965) ήταν Γερμανοελληνίδα ζωγράφος.

Βίος
----

Η Ιωσηφίνα Δήμα-Τσίλερ γεννήθηκε στον Πειραιά το 1885. Υπήρξε κόρη του Ερνέστου Τσίλλερ και της Ελληνίδας πιανίστριας Σ. Δούδου και σύζυγος του ζωγράφου και αγιογράφου Δημήτρη Δήμα. Σπούδασε μουσική στη Βιέννη, στη Δρέσδη και στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών κοντά στον Γιώργο Ιακωβίδη. Έχει πραγματοποιήσει εκθέσεις ατομικές και συμμετείχε και σε ομαδικές.

Το καλλιτεχνικό της έργο-τεχνοτροπία
------------------------------------

Ένα σημαντικό μέρος του έργου της αποτελούν προσωπογραφίες και τοπιογραφίες αλλά και εσωτερικά και σκηνές από την καθημερινή ζωή.
Η τεχνοτροπία των έργων κινείται στα πλαίσια του ιμπρεσιονισμού.
Έργα της σήμερα βρίσκονται στη Συλλογή Κουτλίδη, στις Δημοτικές πινακοθήκες Αθήνας και Πειραιά και στο Υπουργείο Παιδείας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  www.nationalgallery.gr/el/zographikh-monimi-ekthesi/painter/dima-tsiller-iosiphina.html. Ανακτήθηκε στις 18  Σεπτεμβρίου 2021.
2. 1 2  Χάρις Χελιώτη-Σχολινάκη, «Δήμα-Τσίλερ Ιωσηφίνα», στο:Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος-20ος αι. εκδ. Μέλισσα, 1997, σελ.356
3. ↑  
	* Στέλιος Λυδάκης, Οι Έλληνες ζωγράφοι-λεξικό των ελλήνων ζωγράφων και χαρακτών, εκδ.Μέλισσα, 1976, σελ.102
4. ↑  Χάρις Χελιώτη-Σχολινάκη, «Δήμα-Τσίλερ Ιωσηφίνα», στο:Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος-20ος αι. εκδ. Μέλισσα, 1997, σελ.356-357

Πηγές
-----

* Στέλιος Λυδάκης, Οι Έλληνες ζωγράφοι-λεξικό των ελλήνων ζωγράφων και χαρακτών, εκδ.Μέλισσα, 1976, σελ.102
* Χάρις Χελιώτη-Σχολινάκη, «Δήμα-Τσίλερ Ιωσηφίνα», στο:Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος-20ος αι. εκδ. Μέλισσα, 1997, σελ.356-357

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Δήμα-Τσίλλερ Ιωσηφίνα (1885 - 1965) *Τραμπάλλα*  Αρχειοθετήθηκε 2016-01-02 στο Wayback Machine.
Ο **Ιωάννης Α΄**, γερμανικά Johann I (π. 1204 - π. 1270) από τον Οίκο του Όλντνεμπουργκ ήταν Κόμης του Όλντενμπουργκ (1233-1270).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Χριστιανού Β΄, κόμη του Όλντενμπουργκ και της Αγνής, κόρης του Άρνολντ, κόμη του Άλτεναμ-Ίζενμπουργκ.

O Χριστιανός Β΄ κυβερνούσε από κοινού με τον αδελφό του Όθωνα Α΄. To 1233 απεβίωσε ο Χριστιανός Β΄ και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιωάννης Α΄. Αυτός κυβέρνησε μαζί με τον θείο του ως το 1251, οπότε απεβίωσε ο Όθων Α΄ και ο Ιωάννης Α΄ έμεινε μόνος κυβερνήτης. 

Το 1244 μαζί με τον θείο του ίδρυσε την Κιστερκιανή μονή Ρόζενταλ στο Μένσλαγκε. Η μονή το 1251 μετακινήθηκε στο δάσος Μπέρστελερ, που ανήκε στον Ιωάννη Α΄.

Τα έτη 1258-59 συμμετείχε στην Έριδα του επισκόπου της Βρέμης και έλαβε το μέρος του εξαδέλφου του Χίλντεμπολτ του Βούνστορφ εναντίον των Ρύστρινγκεν, Έστρινγκεν και Στέντινγκεν. Όταν η έριδα έληξε, κράτησε τα εδάφη που είχε κατακτήσει. Έπειτα από μια διένεξη με την πόλη της Βρέμης έπρεπε να παραχωρήσει το κάστρο της Βέρνης. Για αντιστάθμισμα έκτισε με τον θείο του το κάστρο του Ντέλμενχορστ, πράξη που προκάλεσε την έντονη αντίδραση του Στέντινγκεν.

Όπως και οι προκάτοχοί του, είχε διαφωνίες με τους συγγενείς του, τους κόμητες του Όλντενμπουργκ-Βιλντεσχάουζεν. Τελικά η κομητεία τους διαιρέθηκε μεταξύ των επισκόπων του Μύνστερ και της Βρέμης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η κομητεία του να περικλείεται σχεδόν ολοκληρωτικά από τις δύο αυτές περιοχές, κάτι που οδήγησε σε διαφωνίες τους επόμενους αιώνες με τους δύο επισκόπους.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Ριχέτσα, κόρη του Ερρίκου Β΄, κόμη του Χόια και είχε τέκνα:

* Χάιλβιγκ, παντρεύτηκε τον Έκμπερτ, κόμη του Μπέντχαϊμ-Τέκλενμπουργκ
* Χριστιανός Γ΄ π. 1250-1285, κόμης του Όλντενμπουργκ
* Μαυρίκιος απεβ. 1319, ιερέας στο Βιλντεσχάουζεν
* Όθων Β΄ απεβ. 1304

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
2. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
3. ↑  http://wiki-de.genealogy.net/

Αναφορά σε πηγές
----------------

* Hans Friedl, Wolfgang Günther, Hilke Günther-Arndt, and Heinrich Schmidt (eds.): Biographisches Handbuch zur Geschichte des Landes Oldenburg, Oldenburg, 1992, ISBN 3-89442-135-5

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 300869518
* GND: 1034915215

 |

 |
Ο **Καρλίνο** (ιταλικά Carlino, γερμανικά Karlinbach) είναι ποταμός της βορειοανατολικής Ιταλίας .

Έχει μήκος 19,6 χιλιόμετρα, οι πηγές του βρίσκονται στις Κεντρικές Ανατολικές Άλπεις, στην περιφέρεια Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε, και σε υψόμετρο 1.474 μέτρων εκβάλει στην Λίμνη Ρέσια. Στην πορεία του περνά από πολλές μικρές κωμοπόλεις, ενώ δέχεται τα νερά πολλών μικρών χειμάρρων, με κυριότερο τον Ρίγκολο. Η λεκάνη απορροής του καλύπτει έκταση 110 τετραγωνικών χλμ. Από γεωλογικής άποψης η λεκάνη του Καρλίτο αποτελείται κυρίως από σχιστόλιθο και μαρμαρυγία.

Παραπομπές
----------

* Σελίδα για τον Καρλίτο, Επαρχία Μπολτσάνο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φωτογραφία του Καρλίνο


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Rio Carlino  της Ιταλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Λαδίσλαος Γ΄** (π.1200 - 1205) από τον Οίκο των Άρπαντ ήταν βασιλιάς της Ουγγαρίας και της Κροατίας (1204-1205). Ήταν υιός του Ίμρε βασιλιά της Ουγγαρίας και της Κωνσταντίας της Αραγωνίας.

Ο πατέρας του ήταν υιός του Μπέλα Γ΄ και της Αγνής των Σατιγιόν πριγκίπισσας της Αντιοχείας, ενώ η μητέρα του ήταν κόρη του Αλφόνσου Β΄ βασιλιά της Αραγωνίας και της Σάντσας των Ιβρέα-Βουργουνδίας, πριγκίπισσας της Καστίλλης.

Η ζωή του
---------

Ο Ίμρε είχε φυλακίσει τον προκλητικό, νεότερο αδελφό του δούκα Ανδρέα. Όταν ο Λαδίσλαος ήταν τεσσάρων ετών, ο πατέρας του ασθένησε βαριά. Ο Ίμρε, για να τον διαδεχθεί ο υιός του, ελευθέρωσε τον αδελφό του, τον έθεσε αντιβασιλιά ως την ενηλικίωση του Λαδισλάου και έστεψε τον υιό του ως βασιλιά στις 26 Αυγούστου 1204. Στις 30 Νοεμβρίου απεβίωσε ο Ίμρε και τότε ο πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ έστειλε επιστολή στο δούκα Ανδρέα, προειδοποιώντας τον να σεβαστεί τα συμφέροντα τού παιδιού. Όμως ο Ανδρέας κατάσχεσε τα χρήματα που είχε ο Ίμρε εναποθέσει στο αββαείο Πίλις (Pilis) για τον Λαδίσλαο. Η μητέρα του παιδιού, που κατάλαβε ότι η θέση του ήταν ανασφαλής, διέφυγε στον Λεοπόλδο ΣΤ΄ δούκα της Αυστρίας. Αν και ο δούκας Ανδρέας προσπάθησε να τους συλλάβει, αυτοί έφθασαν στη Βιέννη. Ο Λεοπόλδος ΣΤ΄, που ήταν εξάδελφος του Ίμρε και του Ανδρέα, πρόσφερε πρόθυμα την προστασία του, αν και ο Ανδρέας τον απείλησε με εισβολή. Ξαφνικά όμως ο Λαδίσλαος Γ΄ απεβίωσε στις 7 Μαΐου 1205 και τον διαδέχθηκε ο θείος του ως Ανδρέας Β΄ της Ουγγαρίας.

Πηγές
-----

* Archdeacon Thomas of Split: History of the Bishops of Salona and Split (ch. 23.), p. 143
* The Hungarian Illuminated Chronicle (ch. 173.123), p. 139.
Ο **Ιωάννης Α΄** (ιταλικά : *Giovanni*), ήταν Λατίνος Αρχιεπίσκοπος της Πάτρας και ευγενής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, βαρώνος της Εκκλησιαστικής βαρωνίας της Πάτρας την περίοδο 1295-1306, καταγόμενος άγνωστο από ποια περιοχή της Ιταλίας.

Την εποχή της αρχιεπισκοπίας και βαρωνίας του ήταν υποτελείς του Πρίγκιπα της Αχαΐας που τότε ήταν ο Φλωρέντιος του Αινώ και η Ισαβέλλα Βιλεαρδουίνου. Είχε πάρει μέρος το 1301 στην συνέλευση της Γλαρέτζας όπου η Ισαβέλλα ανάγγειλε τον δεύτερο γάμο της με τον Φίλιππο της Σαβοΐας, ο Ιωάννης ήταν ο ανώτερος ιερωμένος του πριγκιπάτου, ο Φίλιππος του φίλησε το χέρι και ορκίστηκε μπροστά του παίρνοντας το χρίσμα του πρίγκιπα. 

Το 1304 ξεκίνησε πόλεμος ανάμεσα στο Δεσποτάτο του Μυστρά και το Πριγκιπάτο, οι βυζαντινοί επιτέθηκαν και πολιορκούσαν το Κάστρο Μπωφόρ (Λεύκρα). Τότε ο Ιωάννης Α΄ μαζί με τον βαρώνο της Αρκαδίας Νικόλαο Μαύρο, της Βοστίτσας Ούγου Β΄ και της Χαλανδρίτσας Γεώργιο Γκίζι μάζεψαν "πολυπληθή" όπως αναφέρεται στρατό και επιτέθηκαν στους βυζαντινούς που πολιορκούσαν το κάστρο. Έπειτα από σκληρή μάχη τους ανάγκασαν να λύσουν την πολιορκία.

Πηγές
-----

* Στέφανου Θωμοπούλου, Ιστορία της Πόλεως Πατρών από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821, Τόμος Α΄, επιμέλεια Βασίλειου Λάζαρη, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1998, ISBN 960-7960-4
* Chroniques greco-romanes : inedites ou peu connues avec notes et tables genealogiques / par Charles Hopf. -- Berlin : Weidmann, 1873. -- xlviii, 538 p. : fold. geneal. tables
Ο **Καρόλι Μάγιερ**, επίσης γνωστός ως **Φρανσουά Μαγιέρ** ή **Φέρεντς Μάγιερ**, ήταν Ούγγρος ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 1 Ιανουαρίου 1908 στο Ναγκιβάραντ, απεβίωσε στις 9 Νοεμβρίου 2000. Αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα.

Καριέρα
-------

Ο Καρόλι Μάγιερ αγωνίστηκε στο γαλλικό πρωτάθλημα με την Σερκλ Ατλετίκ ντε Παρί από το 1932 ως το 1934. Είχε την ευθύνη της εκτέλεσης των πέναλτι που κέρδιζε η ομάδα του. Στη συνέχεια, αγωνίστηκε για διάστημα δύο σεζόν στην ΣΜ Καέν. Έπειτα, με την φανέλα της ΡΚ Στρασμπούρ, συμμετείχε στον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας της σεζόν 1936-1937.

Υπήρξε, επίσης, μέλος της Εθνικής Ουγγαρίας (ερασιτεχνική ομάδα).

Μεταξύ του 1944 και του 1946, εργάστηκε ως προπονητής στην Σταντ Μαλέρμπ ντε Καέν.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

1. ↑  Alfred Wahl et Pierre Lanfranchi (1995), Hachette, επιμ. *Les footballeurs professionnels des années trente à nos jours*, Paris, ISBN 2-01-235098-4
2. ↑  «Saison 1936/1937». *pari-et-gagne.com*. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2011.
3. ↑  «Coupe de France, Saison 1936-1937». *fff.fr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Οκτωβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2011.
4. 1 2  «Fiche de François Mayer». *racingstub.com*. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2011. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Ιωάννης Ραχωβίτσας**  είναι ανώτατος αξιωματικός της Ελληνικής Αστυνομίας. Την 5-11-2009 προήχθη στον βαθμό του Αντιστρατήγου και τοποθετήθηκε στην θέση του Υπαρχηγού του Αστυνομικού Σώματος

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1955 στο Φανάρι Καρδίτσας και το έτος 1973 κατετάγη στην Ελληνική Χωροφυλακή. Το 1982 αποφοίτησε από τη Σχολή Αξιωματικών και τοποθετήθηκε στη Δ/νση Ασφαλείας Θεσσαλονίκης, όπου υπηρέτησε μέχρι το 1986 οπότε τοποθετήθηκε και υπηρέτησε στην Υποδιεύθυνση Δίωξης Ναρκωτικών Αττικής. Από το 2003 υπηρέτησε ως Διευθυντής της άνω υπηρεσίας έως το 2006. Από το Μάρτιο του 2006 έως τον Νοέμβριο 2009 υπηρέτησε διαδοχικά, ως Δ/ντης στην Α.Δ. Ευβοίας και ως Γενικός Αστυνομικός Δ/ντης Νοτίου Αιγαίου, Στερεάς Ελλάδας και Γ.Α.Δ.Αττικής. 
Το 2009 προήχθη σε Αντιστράτηγο και ήταν μέχρι τον Οκτώβριο 2011 Υπαρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας ,όταν και αποστρατεύτηκε.

Τον Φεβρουάριο 2012 προσλήφθηκε από την D.E.A. , όπου παρείχε τις εμπειρίες του μέχρι την 5-3-2020. 

Μετεκπαιδεύτηκε στη Σχολή Μετεκπαίδευσης-Επιμόρφωσης Στελεχών της Ελληνικής Αστυνομίας, στη Σχολή Προϊσταμένων Υπηρεσιών Δίωξης Ναρκωτικών της Αστυνομικής Ακαδημίας της DEA ( Washington, USA ) και στην Αστυνομική Ακαδημία της Ρηνανίας (Γερμανία).
Έχει συμμετάσχει σε παγκόσμια Συνέδρια της DEA στην Ευρώπη και Λατινική Αμερική, σε Διεθνή συνέδρια της Europol , της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΟΗΕ. Είναι πτυχιούχος του Τομέα Ποινικών και Εγκληματολογικών Επιστημών της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ήταν για σειρά ετών τακτικός καθηγητής στην Αστυνομική Ακαδημία, στη Σχολή Μετεκπαίδευσης – Επιμόρφωσης Στελεχών και σε άλλα εκπαιδευτικά σεμινάρια της Ελληνικής Αστυνομίας από το έτος 1993. 

Είναι από τα στελέχη που ίδρυσαν το 1989 την Ένωση Αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. και συμμετείχε ενεργά στον αγώνα για την αναγνώριση του συνδικαλιστικού δικαιώματος των Αστυνομικών.

Έχει λάβει μέρος σε ειδικές επιχειρήσεις της ΕΛ.ΑΣ. στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (εντοπισμού και εξάρθρωσης υπερατλαντικών κυκλωμάτων εμπορίας κοκαΐνης, σύλληψης Πάσσαρη στη Ρουμανία, ως επικεφαλής της επιχείρησης στα Ζωνιανά Κρήτης κ.α.).

Είναι ο εμπνευστής και δημιουργός, της Ομάδας ΔΕΛΤΑ το 2009 ως Αττικάρχης και της Ομάδας ΔΙΑΣ το 2010 ως Υπαρχηγός της ΕΛ.ΑΣ.

Έχει τιμηθεί δύο φορές με το Αστυνομικό Αριστείο Ανδραγαθίας, για ένοπλες Συμπλοκές με κακοποιούς, με τον Αστυνομικό Σταυρό του Σώματος, με εύφημες μνείες και άλλες ηθικές αμοιβές. 
Είναι έγγαμος και έχει δυο κόρες.Σήμερα πρόεδρος και ιδρυτής του ινστιτούτο P.A.D.A

Πηγές
-----

Περιοδικό «*Αστυνομική ανασκόπηση*», Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2009/έτος 26ο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα ΕΛ.ΑΣ.
* skeftomasteellhnika
* Εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ[*νεκρός σύνδεσμος*]
Η **Κάτια Λεμπέση** (1948 - 2015) ήταν εκδότρια των εκδόσεων Κέδρος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Θείος της, αδελφός του πατέρα της, ήταν ο Άγγελος Λεμπέσης. Σπούδασε στο Goddard College στο Βερμόντ των ΗΠΑ. Ίδρυσε τις εκδόσεις Κύτταρο, με φεμινιστικού περιεχομένου βιβλία, και το 1985 εξαγόρασε από την Νανά Καλλιανέση τις εκδόσεις Κέδρος.

Το 2007 εντάχθηκε στο κόμμα των Οικολόγων Πράσινων, της διοικούσας επιτροπής του οποίου διετέλεσε μέλος. Στις εκλογές του 2007 και του 2012 υπήρξε υποψήφια βουλευτής στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του ίδιου κόμματος.

Απεβίωσε στις 4 Σεπτεμβρίου 2015 στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στο μνήμα της οικογένειας Λεμπέση στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Για τον θάνατό της η αναπληρώτρια υπουργός Πολιτισμού Μαρίνα Λαμπράκη - Πλάκη είχε εκφράσει τα θερμά της συλλυπητήρια σημειώνοντας ότι *«η Κάτια Λεμπέση υπήρξε μια ακούραστη αγωνίστρια - υπέρ του γυναικείου κινήματος, υπέρ του ποιοτικού βιβλίου, υπέρ της καλής ελληνικής λογοτεχνίας, υπέρ της ποιότητας ζωής»*.

Ήταν παντρεμένη με τον Βαγγέλη Παπαθανασόπουλο και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά: τον Γιώργο και την Νίνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κάτια Λεμπέση, ευγενική, τολμηρή και με πολλές ευαισθησίες, άρθρο της εφημερίδας Η Καθημερινή
2. ↑  Κηδεύεται σήμερα η εκδότρια του Κέδρου Κάτια Λεμπέση, από την εφημερίδα "Αυγή"
Συντεταγμένες: 35°13′6.0″N 25°28′23.3″E﻿ / ﻿35.218333°N 25.473139°E﻿ / 35.218333; 25.473139


Το **Καρφί** είναι προϊστορική τοποθεσία στην Κρήτη. Πάνω ψηλά στα Λασιθιώτικα όρη στην ανατολική Κρήτη, ήταν καλά προφυλαγμένη από τις επιθέσεις των λαων της θάλασσας. Το "Καρφί" είναι ένα τοπικό τοπωνύμιο για το ασβεστολιθικό εξόγκωμα ασβεστόλιθου που σηματοδοτεί την κορυφή του χώρου, ειδικά όταν παρατηρείται από το βορρά. Βρίσκεται περίπου 1100 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και με θέα στη βόρεια είσοδο του οροπεδίου του Λασιθίου. Ενώ υπάρχουν ενδείξεις ότι ο χώρος χρησιμοποιήθηκε κατά τη Μέση Μινωική περίοδο ως ιερό κορυφής, το Καρφί είναι πιο γνωστό ως μια μεγάλη και εκτεταμένη ανεσκαμμένη πόλη της Ύστερης Μινωικής περιόδου IIIΓ (περίπου 1200-1000 π.Χ.), στην αρχή της Ελληνικής «σκοτεινής περιόδου».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Crète découverte: *Tzermidakes, Pic de Karfi, Site archéologique*

Πηγές
-----

* Eberhard Fohrer: Kreta, Michael Müller Verlag, Erlangen, 2009, ISBN 978-3-89953-453-5
Το **Κάστρο των Νεζερών** είναι κτίσμα της Φραγκοκρατίας, ερειπωμένο πλέον, στην ορεινή Αχαΐα και συγκεκριμένα στην ιστορική περιοχή των Νεζερών.

Τοποθεσία
---------

Η ακριβής θέση του κάστρου βρίσκεται πάνω σε έναν μικρό λόφο στον πυθμένα σχεδόν της κοιλάδας του ποταμού Πείρου, δίπλα στις όχθες του, στον ορεινό όγκο του Ερυμάνθου στην περιοχή όπου συναντιέται το όρος με τα νοτιότερα πρόβουνα του Παναχαϊκού, απέναντι από την Μονή Χρυσοποδαρίτισσας. Σήμερα η περιοχή διοικητικά είναι μέρος του Δήμου Ερυμάνθου.

Ιστορία & Λαϊκή παράδοση
------------------------

Πιστεύεται ότι χτίστηκε από τους Φράγκους του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, άγνωστο το πότε ακριβώς, και ανήκε στο Τιμάριο της Ζουλιάνας, τμήμα της Βαρωνία της Χαλανδρίτσας.

Τον 15ο αιώνα και κατά την κατάληψη της Πελοποννήσου από τους Οθωμανούς, το κάστρο είχε περάσει στην κατοχή των Βυζαντινών και πολιορκήθηκε από τούς Οθωμανούς, ενώ επίσης αναφέρεται ότι θεωρούνταν απόρθητο. Η τοπική λαϊκή παράδοση μιλά για μακρά πολιορκία του κάστρου επειδή οι ντόπιοι κάτοικοι κατάφερναν μέσω ενός μυστικού περάσματος και τροφοδοτούνταν με νερό, το μυστικό αυτό το πρόδωσε στους Οθωμανούς μια γριά, η οποία τους συμβούλεψε και τον τρόπο για να μάθουν την ακριβή θέση του. Οι Οθωμανοί ακολούθησαν την συμβουλή της γριάς, άφησαν επί ημέρες ένα άλογο χωρίς νερό, έπειτα το ελευθέρωσαν και αυτό ψάχνοντας για νερό τους οδήγησε στην υπόγεια σήραγγα και έτσι οι Οθωμανοί την έκλεισαν κι έτσι κατέλαβαν τελικά το κάστρο.

Δείτε επίσης
------------

* Νεζερά
* Βαρωνία της Χαλανδρίτσας

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Γκουρβέλος 2007, σελ. 57.
2. ↑  Γκουρβέλος 2007, σελ. 56.
3. ↑  Γκουρβέλος 2007, σελ. 58.

Πηγές
-----

* Σπυρίδων Ν. Γκουρβέλος, *«Εν ταις των Νεζερών κώμαις». Ιστορία των Νεζερών*, εκδ. Γραφικές Τέχνες Πέτρος Κούλης, Πάτρα 2007. ISBN 978-960-930162-6.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ιστορική περιοχή των Νεζερών |
| --- |
|  |
| 
* Γούβες
* Δενδρά
* Δήμος Νεζερών
* Δήμος Φαρρών
* Εζερίτες
* Ερύμανθος
* Καλάνιστρα
* Κάλανος
* Κάστρο των Νεζερών
* Κομπηγάδι
* Λακκώματα
* Μονή Νεζερών
* Νεζερά
* Νέο Κομπηγάδι
* Οικογένεια Λόντου
* Παναχαϊκό
* Πείρος
* Πλάτανος
* Ρίκαβα
* Ροδιά
* Συκιές
* Χρυσοπηγή
 |

 |
Ο **καρχαρίας-προσκυνητής** (επιστημονική ονομασία *Cetorhinus maximus* - *Κητόρινος ο μέγιστος*), γνωστός και ως *παπάς* ή *σαπουνάς*, είναι το δεύτερο μεγαλύτερο ζωντανό ψάρι, μετά τον φαλαινοκαρχαρία, με μήκος μέχρι 12 μέτρα και βάρος 19 τόνους, αν και σπάνια ξεπερνά τα 8 μέτρα μήκος και τους 5 τόνους βάρος. Βρίσκεται σε όλες τις εύκρατες θάλασσες του κόσμου και είναι μεταναστευτικό είδος. Κινείται αργά και έχει ανατομικές προσαρμογές για να τρέφεται φιλτράροντας το νερό, όπως ένα πολύ διευρυμένο στόμα και πολύ ανεπτυγμένες βραγχιακές άκανθες. Το σχήμα του ρύγχους του είναι κωνικό και οι σχισμές των βραγχίων επεκτείνονται γύρω από την κορυφή και το κάτω μέρος του κεφαλιού του. Οι βραγχιακές άκανθες είναι σκοτεινές, μοιάζουν τριχωτές και χρησιμοποιούνται για να πιάσουν πλαγκτόν καθώς το νερό φιλτράρεται μέσα από το στόμα και πάνω από τα βράγχια. Ο καρχαρίας-προσκυνητής έχει συνήθως γκριζοκαφέ χρώμα και συχνά φαίνεται να φέρει στίγματα. Το ουραίο πτερύγιο έχει ισχυρή πλευρική καρίνα και σχήμα ημισελήνου. Τα δόντια του καρχαρία είναι πολύ μικρά και πολυάριθμα και συχνά εμφανίζονται εκατό στη σειρά. Τα δόντια τους έχουν μονή κωνική ακίδα, κυρτή προς τα πίσω και είναι τα ίδια και στις δύο πλευρές της γνάθου, άνω και κάτω.

Οι καρχαρίες-προσκυνητές είναι ένα μεταναστευτικό είδος και συχνά διαχειμάζουν σε βαθιά νερά. Μπορεί να εμφανιστούν είτε σε μικρά κοπάδια, διαχωρισμένα με βάση το φύλο, ή μόνοι τους. Οι καρχαρίες-προσκυνητές δεν είναι επιθετικοί και γενικά είναι αβλαβείς για τους ανθρώπους. Είναι ωοζωοτόκοι, με τα μικρά μέσα στο σώμα της μητέρας τους να τρέφονται με μη γονιμοποιημένα αυγά, μια πρακτική γνωστή ως ωοφαγία.

Εδώ και καιρό είναι εμπορικά σημαντικό ψάρι, ως πηγή τροφής, λαδιού από το συκώτι, πτερυγίων καρχαρία και ζωοτροφής. Η υπερεκμετάλλευση έχει μειώσει τους πληθυσμούς τους, σε σημείο που να χρειάζονται προστασία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Fowler, S.L. (2005). *Cetorhinus maximus*  *στην Κόκκινη Λίστα Απειλούμενων Ειδών της IUCN*. Έκδοση 2013.2. Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης (IUCN). Ανακτήθηκε 10 Ιαν. 2014.
2. ↑  Ακίνδυνος καρχαρίας 6 μέτρων πιάστηκε στα δίχτυα ψαράδων στην Κύμη Κεφαλονίτικα νέα (5 Ιουλίου 2012)
3. ↑  ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΕΙΔΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ CITES Αρχειοθετήθηκε 2013-02-02 στο Wayback Machine. ΥΠΕΚΑ σελ.3 Ανακτήθηκε την 22 Ιουλίου 2012
4. 1 2  Wood, Gerald (1983). *The Guinness Book of Animal Facts and Feats*. σελ. 256. ISBN 978-0-85112-235-9.
5. 1 2 3  Leonard J. V. Compagno (1984). *Sharks of the World: An annotated and illustrated catalogue of shark species known to date* (PDF). Food and Agriculture Organization of the United Nations. Ανακτήθηκε στις 10 Ιαν. 2014. [*νεκρός σύνδεσμος*]
6. ↑  "Martin, R. Aidan". «Biology of the Basking Shark(Cetorhinus maximus)». "ReefQuest Centre for Shark Researc". Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* BBC Wildlife Finder - video news and news from the BBC archive Αρχειοθετήθηκε 2010-11-06 στο Wayback Machine.
* Basking Shark Profile and Photos Αρχειοθετήθηκε 2007-03-24 στο Wayback Machine.
* Basking Shark Project Αρχειοθετήθηκε 2012-07-24 στο Wayback Machine.
Ο **Ιωάννης Πετραλιάς** (1774-1822) ήταν αγωνιστής του 21΄.

Βιογραφία
---------

Ήταν εγγονός του γενάρχη της οικογένειας Σελάιδου Πετραλιά, γιος του Αντωνίου Σ. Πετραλιά και αδελφός του Αγγελή Πετραλιά, αρχηγός του κλάδου της οικογένειας Πετραλιά στην **Πάτρα**.

Παντρεύτηκε την Ελένη Μουρτζίνου, ανηψιά του μπέη της Μάνης. Από το 1800 εγκαταστάθηκε στην Άνω Πόλη της Πάτρας. Στη διάρκεια της Επανάστασης έστειλε την οικογένειά του στο Λιβόρνο, ενώ ο ίδιος πήρε μέρος στον Αγώνα και μετέτρεψε τους αλευρόμυλούς του σε πυριτιδόμυλους. Σκοτώθηκε σε ενέδρα των Τούρκων στα Τριπόταμα το 1822, ενώ μετέφερε πολεμοφόδια στον Κολοκοτρώνη. 

Γιος του ήταν ο Αθανάσιος Πετραλιάς (1806-1848) που απέκτησε πέντε παιδιά, μεταξύ των οποίων το Νικόλαο Πετραλιά (1848-1908), πατέρα του Θάνου Πετραλιά και του Στέφανου Πετραλιά.
Ο **Ιωάννης Γιαμάς** (1916 - 26 Αυγούστου 2001), του Αθανασίου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Χρημάτισε υπουργός και επί μακρόν βουλευτής από το 1951 ως το 1952 και από το 1956 ως το 1967.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1916 στο Γκαλάτσι της Ρουμανίας ή στην Ανατολική Θράκη, και σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης.
Εξελέγη βουλευτής Ημαθίας για πρώτη φορά με την ΕΠΕΚ στις εκλογές του 1951 από την δεύτερη κατανομή. Επανεκλέχθηκε το 1956 με τη Δημοκρατική Ένωση χωρίς σταυρούς, λόγω του πλειοψηφικού και το 1961, 1963 και 1964 με την Ένωση Κέντρου. Διετέλεσε υπουργός Συγκοινωνιών από τις 11 Μαΐου 1966 ως τις 22 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου, στην κυβέρνηση Στεφανόπουλου. Υπήρξε ένας από τους αποστάτες (αποχωρήσαντες από την Ένωση Κέντρου) μετά τα Ιουλιανά του 1965. Μετά αποσύρθηκε από την πολιτική.
Απεβίωσε στις 26 Αυγούστου 2001 σε ηλικία 85 ετών.
Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Σημανίκα και απέκτησαν έναν γιο και μία κόρη.

Πηγές
-----

1. 1 2  Ελληνικόν Who's Who, 1962, σελ. 98
2. ↑  Αρχείο Δήμου Βέροιας.
3. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 59, αρ. 186).(pdf)
4. ↑  «Κυβέρνησις Στέφανου Στεφανόπουλου Από 17.9.1965 Έως 22.12.1966». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2015.
5. ↑  Λάζαρος Λασκαρίδης (17 Ιουλίου 2011). «Η 13η ΚΑΙ Η 14η ΙΟΥΛΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΡΜΟΥ ΘΕΡΟΥΣ ΤΟΥ 1965». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2015.
6. ↑  rulers.org
Κατασκευή της καρδιοειδούς καμπύλης
Η **καρδιοειδής** (από την ελληνική λέξη *καρδιά*) είναι μια επίπεδη καμπύλη, που σχηματίζεται από ένα σημείο στην περιφέρεια ενός κύκλου καθώς αυτός κυλίεται γύρω από έναν άλλο σταθερό κύκλο ίσης ακτίνας. Είναι ένα είδος επικυκλοειδούς καμπύλης. Παρότι ονομάζεται καρδιοειδής, το σχήμα της μοιάζει περισσότερο με την τομή ενός μήλου χωρίς το κοτσάνι.

Εξισώσεις
---------

Αν θέσουμε ως α την ακτίνα του σταθερού κύκλου (η οποία είναι ίση με την ακτίνα του κύκλου που κυλίεται) και θεωρήσουμε ότι ο σταθερός κύκλος έχει κέντρο Κ(-α,0), τότε το οξύ άκρο της καρδιοειδούς είναι η αρχή των αξόνων και η καμπύλη μπορεί να περιγραφεί ως εξής:

* **Παραμετρικές εξισώσεις**

{\displaystyle x(\phi )=2a(1-\cos \phi )\cdot \cos \phi }

{\displaystyle y(\phi )=2a(1-\cos \phi )\cdot \sin \phi }

* **Εξίσωση σε πολικές συντεταγμένες:**

{\displaystyle r(\phi )=2a(1-\cos \phi )}

* **Εξίσωση σε καρτεσιανές συντεταγμένες:**

{\displaystyle (x^{2}+y^{2})^{2}+4ax(x^{2}+y^{2})-4a^{2}y^{2}=0}

Μετρικές ιδιότητες
------------------

* Εμβαδόν που περιέχεται από την καμπύλη: {\displaystyle E=6\cdot \pi \cdot a^{2}}.
* Μήκος της καμπύλης: {\displaystyle L=16a}.
* Ακτίνα καμπυλότητας: {\displaystyle \rho (\phi )={\frac {8}{3}}\cdot a\cdot \sin \left({\frac {\phi }{2}}\right)}

Βασικές ιδιότητες της καρδιοειδούς
----------------------------------

Ακτίνα της καρδιοειδούς
* Κάθε ευθύγραμμο τμήμα που ενώνει δύο σημεία της καρδιοειδούς (**«ακτίνα»**) και διέρχεται από το οξύ άκρο της έχει μήκος ίσο με {\displaystyle 4a}.
* Το μέσον κάθε ευθυγράμμου τμήματος που διέρχεται από το οξύ άκρο της καρδιοειδούς και ενώνει δύο σημεία της βρίσκεται πάνω στον σταθερό κύκλο με κέντρο Κ(-α,0).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Καρδιοειδής - Μαθηματική Εκπαίδευση και Τεχνολογία
* Αργύρης Φελούρης: *Σημειώσεις Γραμμικής Άλγεβρας* - Καμπύλες στο επίπεδο
* Καρδιοειδής Καμπύλη - MathStudies Blog
*Κοινωνική και Εκπαιδευτική Δράση*
Το **Κέντρο Συμπαράστασης Παιδιών και Οικογένειας** είναι μία μη κυβερνητική οργάνωση που ιδρύθηκε το Μάρτιο του 1997, από την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία «Κοινωνική και Εκπαιδευτική Δράση», ειδικά για τα κοινωνικά αποκλεισμένα παιδιά, τα «παιδιά των δρόμων», όπως αποκαλούνται. Ανέλαβε να βοηθήσει τα παιδιά των περιοχών Μεταξουργείου, Κουμουνδούρου, Κεραμικού, Ακαδημίας Πλάτωνα κτλ. Παιδιά που προέρχονται κυρίως από οικογένειες μουσουλμάνων τσιγγάνων της Δυτικής Θράκης, τουρκόφωνων της Δυτικής Θράκης και ολίγων τσιγγάνων και Αλβανών. Οι γονείς των παιδιών αυτών είναι αναλφάβητοι, χωρίς εργασιακή, εμπειρία και απαιτούμενη εργασιακή αντίληψη και συμπεριφορά, με αποτέλεσμα η επιβίωση των πολύτεκνων οικογενειών να στηρίζεται στην «εργασία» των παιδιών, τα οποία πουλούν λουλούδια στις ταβέρνες, χαρτομάντιλα, ή καθαρίζουν τζάμια των αυτοκινήτων στα φανάρια των δρόμων. Τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά ανήκουν προβληματικές, μονογονεϊκές οικογένειες. 

Ο αριθμός των παιδιών αυτών υπολογίζεται σήμερα (2006) περίπου στα 1.000, με ανεξέλεγκτο ρυθμό αύξησης, σε λίγα χρόνια θα είναι πολλαπλάσιος (παντρεύονται κατά τη διάρκεια της πρώιμης εφηβείας και έχουν μέσο όρο 8 – 10 παιδιά ανά οικογένεια). Η μη κυβερνητική οργάνωση πιστεύει πως η απάντηση στο πρόβλημα του κοινωνικού αποκλεισμού των παιδιών βρίσκεται κυρίως στην εκπαίδευση και τη διαπαιδαγώγησή τους.

Για τους λόγους αυτούς, ιδρύθηκε το 1997 το Κέντρο Ημέρας, το οποίο προσφέρει εκτός από σχολική υποστήριξη και πολύπλευρη κοινωνική υποστήριξη στα παιδιά και στις οικογένειές τους. Με την βοήθεια του Κέντρου 30 παιδιά έχουν πάρει απολυτήριο δημοτικού. Το Κέντρο συνεχίζει την προσπάθειά του (σχολικής υποστήριξης και ενισχυτικής διδασκαλίας, παροχές σχολικού εξοπλισμού, κτλ.). Αυτή την στιγμή 40 παιδιά είναι ενταγμένα στο Δημοτικό σχολείο και καθημερινά παρακολουθείται η σχολική τους πρόοδος από το Κέντρο, που βρίσκεται σε επαφή με 15 σχολεία της περιοχής και παράλληλα προσπαθεί να στηρίξει τις οικογένειες των παιδιών. 

Η Κοινωνική παρέμβαση του Κέντρου έχει αναγνωριστεί και βραβευθεί πολλές φορές. Τον Δεκέμβριο του 2000 στα πλαίσια του διεθνούς έτους Εθελοντών, το Υπουργείο Υγείας Πρόνοιας και η Ελληνική Ραδιοφωνία, που είχαν την ευθύνη της διοργάνωσης, αναγνώρισαν το Κέντρο ως την πλέον δραστήρια οργάνωση στο τομέα της κοινωνικής φροντίδας και βραβεύτηκε από τον πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Επίσης το Μάρτιο του 1999 το έργο του βραβεύθηκε από την Επιτροπή Δημοσιογράφων της ελληνικής Ραδιοφωνίας (ΕΡΑ) ως μέλος της κυβέρνησης των μη κυβερνητικών από την κοινωνία των πολιτών. 

Η μικρή εθελοντική και μη κυβερνητική οργάνωση «Κοινωνική και Εκπαιδευτική Δράση» έχει αναλάβει την οικονομική στήριξη του Κέντρου Συμπαράστασης Παιδιών και Οικογένειας, το οποίο στηρίζεται στην οικονομική βοήθεια πολιτών και επιχειρήσεων. Κατά βάση οι οικονομικοί της πόροι προέρχονται από ιδιωτικές χορηγίες και συνδρομές.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ελληνικό Κέντρο Προώθησης του Εθελοντισμού
Συντεταγμένες: 42°22′7″N 21°22′30″E﻿ / ﻿42.36861°N 21.37500°E﻿ / 42.36861; 21.37500

Το **Κλόκοτ** (σερβικά: Клокот) είναι κωμόπολη και δήμος στην περιφέρεια Γκνιλάνε του νοτιοανατολικού Κοσσυφοπεδίου και Μετοχίων. Ο δήμος ιδρύθηκε στις 8 Ιανουαρίου 2010 και οι οικισμοί έχουν υπαχθεί στον δήμο Βίτινα. Έδρα του δήμου είναι η κωμόπολη Κλόκοτ.

Μετά τη Συμφωνία των Βρυξελλών του 2013, ο δήμος έγινε μέρος της Κοινότητας Σερβικών Δήμων.

Πολιτισμός
----------

Ο δήμος έχει τέσσερις σερβικές ορθόδοξες εκκλησίες. Η εκκλησία στο Γκρντσαρ αναφέρθηκε ότι ναρκοθετήθηκε και καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης στο Κοσσυφοπέδιο, και αργότερα ανακατασκευάστηκε πλήρως. Υπάρχει ένα τζαμί στο χωριό Μόγκιλα το οποίο δεν υπέστη ζημιές κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης.

* Κέντρο Σπα στο Κλόκοτ*Κέντρο Σπα στο Κλόκοτ*
* Οικίες στο Κλόκοτ*Οικίες στο Κλόκοτ*
* Στρατιώτες της Δυνάμεως Κοσσυφοπεδίου στο Κλόκοτ το 1999Στρατιώτες της Δυνάμεως Κοσσυφοπεδίου στο Κλόκοτ το 1999

Παραπομπές
----------

1. ↑  MUNICIPAL PROFILES: Klokot/Kllokot (January 2013), from the OSCE Mission in Kosovo official site, accessed 6 October 2013.
Ο **Ιερώνυμος Πίντος** (1911 – 5 Αυγούστου 1981) ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός και οικονομολόγος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1911 στη Σαντορίνη και ήταν γιος του Δομήνικου Πίντου, μέλους παλιάς οικογένειας του νησιού. Αδελφός του ήταν ο διαπρεπής χημικός Λέων Πίντος. Σπούδασε νομικά και οικονομικές επιστήμες και ανακηρύχθηκε διδάκτωρ οικονομικών επιστημών του Πανεπιστημίου του Μονάχου. Ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα εκλεγόμενος το 1947 καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Απολύθηκε το 1968 από τη δικτατορία επανερχόμενος στη θέση του το 1974. Τον επόμενο χρόνο εξελέγη πρύτανης του Παντείου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1976. Κατά τη διάρκεια της ζωής του ανέλαβε σημαντικές πολιτικές και διοικητικές θέσεις. Στις κυβερνήσεις Πέτρου Βούλγαρη ανέλαβε υφυπουργός ανεφοδιασμού ενώ για μεγάλο διάστημα διετέλεσε υποδιοικητής της ΕΤΒΑ ως την απόλυσή του από τη χούντα, το 1967. 

Πέθανε σε ηλικία 70 ετών στις 5 Αυγούστου 1981 και κηδεύτηκε την επομένη στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Με δωρεά της συζύγου του Αναστασίας Πίντου, ιδρύθηκε το *Kέντρο Eρευνας Περιφερειακής Aναπτύξεως «Iερώνυμος Πίντος»*.

Πηγές
-----

1. ↑  «Τεκμήρια». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2013.
2. 1 2 3  Αποχαιρετισμός στην Αναστασίου Πίντου[*νεκρός σύνδεσμος*], από την εφημερίδα "Η Καθημερινή"
3. 1 2 3 4 5 6  Αλιπράντης Νίκος, *Γενεαλογικά της Σαντορίνης*, εκδόσεις "Θηραϊκά Νέα", τόμος Α΄, σελ.191 - 193
4. ↑  Διατελέσαντες πρυτάνεις Αρχειοθετήθηκε 2012-05-13 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα του Παντείου
5. ↑  1η Κυβέρνηση Βούλγαρη, από την ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Κυβερνήσεως
6. ↑  2η Κυβέρνηση Βούλγαρη, από την ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Κυβερνήσεως
7. ↑  Πέθανε ο Πίντος, Τα Νέα, 6-8-1981, σελ. 6.
Το **Κέντρο Ερευνών Μειονοτικών Ομάδων** (ΚΕΜΟ) είναι μη κυβερνητική οργάνωση που σαν στόχο του δηλώνει την *πολυδιάστατη μελέτη της παρουσίας μειονοτικών ομάδων, γλωσσών και κάθε πολιτισμικής ιδιαιτερότητας, σε θεωρητικό επίπεδο και με μελέτη συγκεκριμένων περιπτώσεων, με βασική αναφορά την Ελλάδα.*

Στελεχώνεται από ιστορικούς, κοινωνιολόγους, γλωσσολόγους, νομικούς και άλλους επιστήμονες. Μέλη του έχουν δημοσιεύσει δεκάδες τόμων σχετικά με ζητήματα μειονοτήτων και μετανάστευσης, ιδίως σχετικά με την Ελλάδα. Το ΚΕΜΟ έχει διοργανώσει διεθνή και ελληνικά συνέδρια (κατάλογος μελών).

Οι δραστηριότητες του ΚΕΜΟ έχουν σε ορισμένες περιπτώσεις προκαλέσει αντιδράσεις δεδομένου ότι ασκεί κριτική σε εθνικιστικές και ρατσιστικές θέσεις και ιδίως αμφισβητεί μύθους του ελληνικού κράτους και εκπαιδευτικού συστήματος και αναδεικνύει τις ιδιαιτερότητες στη γλώσσα και ταυτότητα μειονοτικών ομάδων στην Ελλάδα (μακεδόνες, μουσουλμάνοι τουρκικής εθνικής ταυτότητας, βλάχοι, αρβανίτες κλπ.) καθω΄ώς και ομάδων ελληνικής εθνικής συνείδησης σε άλλες χώρες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η ιστοσελίδα του ΚΕΜΟ
* Ορισμένες συλλογικές δημοσιεύσεις του ΚΕΜΟ

### Αντιδράσεις στις δραστηριότητες του ΚΕΜΟ

* *Φουντώνει το βλαχικό ζήτημα* Αρχειοθετήθηκε 2005-03-08 στο Wayback Machine.
* *"ΠΕΡΙΕΡΓΗ" ΣΥΝΟΔΟΣ "ΒΛΑΧΩΝ"*
Το έκθεμα αυτό είναι πλαστικό (όχι γλυπτό) από τερακότα βοιωτικού εργαστηρίου. Ανήκε στην συλλογή Λεμπ που δωρίστηκε στην Κρατική αρχαιολογική συλλογή Μονάχου και εκτίθεται εκεί.

Περιγραφή
---------

Είναι κατασκευασμένο από φαιό πηλό. Παριστάνει κόρη που στέκει όρθια. Φοράει ρούχα καθημερινά, του δρόμου. Είναι σκεπασμένη με μανδύα, ο οποίος καλύπτει και το κεφάλι. Τα χέρια συγκρατούν τον μανδύα για να μην εμποδίζει στο βάδισμα. Στο κεφάλι φοράει φαρδύ ψάθινο καπέλο. Στο αριστερό χέρι κρατάει μια βεντάλια.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
--------------------------------

Πρόκειται για τερακότα. Παρουσιάζει μια νεαρή κόρη της Βοιωτίας.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Τζέιμς Λεμπ (1867-1933), Γιοχάνες Ζίβεκινγκ (1869-1942) (1916). *Die Terrakotten der Sammlung Loeb, Band 1*. München: A. Buchholz. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2011.