recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Ναχαρίγια** (εβραϊκά: נַהֲרִיָּה‎) είναι η βορειότερη παράκτια πόλη του Ισραήλ. Το 2019 είχε πληθυσμό 58.096 κατοίκους.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Σύμφωνα με το Κεντρικό Στατιστικό Γραφείο του Ισραήλ (ΚΣΓ), το 2001 η εθνοτική σύνθεση της πόλης ήταν 97,3% Εβραίοι και άλλοι μη Άραβες, χωρίς σημαντικό αραβικό πληθυσμό. Το 2001 υπήρχαν 355 μετανάστες. Σύμφωνα με το ΚΣΓ, το 2001 υπήρχαν 22.200 άνδρες και 23.700 γυναίκες. Ο πληθυσμός της πόλης ήταν διασκορπισμένος, με 29,5% όντας 19 ετών ή νεότεροι, 16,3% μεταξύ 20 και 29 ετών, 18,8% μεταξύ 30 και 44 ετών, 17,3% από 45 έως 59, 4,1% από 60 έως 64 και 13,9% 65 ετών και άνω. Ο ρυθμός αύξησης του πληθυσμού το 2001 ήταν 4,2%.

Μετά την αποχώρηση του Ισραήλ από τον Λίβανο το 2000, πολλοί πρώην στρατιώτες και αξιωματικοί του στρατού του Νότου Λιβάνου που εγκατέλειψαν τον Λίβανο εγκαταστάθηκαν στη Ναχαρίγια με τις οικογένειές τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Table 3 - Population of Localities Numbering Above 2000 Residents and Other Rural Population» (PDF). Israel Central Bureau of Statistics. 30 Ιουνίου 2010. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Nahariyya στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 147453586
* LCCN: no92006220
* GND: 4600348-4
* BNF: cb121418942 (data)

 |

 |
| Ελληνική μυθολογία |
| --- |
|  |
| Ναϊάδες |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| * Άβα
* Αίγλη
* Ακραία
* Αρεθούσα
* Βάτεια
* Εύβοια
* Ηγερία
* Κασταλία
* Κρέουσα
 | * Λειριόπη
* Λίλαια
* Λύμφα
* Μελίτη
* Νόμια
* Περίβοια
* Σαλαμίς
* Σαλμακίς
* Σύρινξ
 |
| π • σ • ε
 |

 |

Στην ελληνική μυθολογία οι  **Ναϊάδες** ήταν νύμφες των γλυκών νερών, πηγών (κρηνών), ποταμών, λιμνών. Αναλόγως του τύπου ονομάζονταν *Πηγαίες*, *Κρηναίες* ή *Κρηνίδες*, *Ποταμίδες*, *Λιμνάδες* ή *Λιμνακίδες*, *Ελειονόμοι* κτλ. Περιγραφές των Ναϊάδων βρέθηκαν, μεταξύ άλλων, στη βιβλιοθήκη του Απολλοδώρου, Θεογονία του Ησιόδου και στην *Ιλιάδα* και την *Οδύσσεια* του Ομήρου.

Μυθολογία
---------

Ναϊάδα πλησιάζει τον κοιμώμενο Ύλα. Πίνακας του Τζον Γουίλιαμ Γουότερχαουζ, 1893.
Ο Όμηρος τις θεωρεί κόρες του Δία ως θεού των νεφών και τις παρουσιάζει να δέχονται Θείες τιμές. Ήταν προσκαλεσμένες στον Όλυμπο και συμμετείχαν στα Θεία συμβούλια. Οι κατοικίες τους βρίσκονταν σε παραποτάμιους χώρους, τα δε ειδικότερα ονόματα τους τα λάμβαναν από τους ποταμούς στους οποίους κατοικούσαν. Αποδίδονταν σε αυτές, όπως και στο νερό, μαντικές και ιαματικές ικανότητες. Πίστευαν επίσης ότι αν ένα νεαρό αγόρι ή κορίτσι πέθαινε κοντά στα νερά που βρίσκονταν σε τρυφερή ηλικία, οι ναϊάδες ή άλλες νύμφες τα άρπαζαν.

Οι Ναϊάδες έδιναν τον έρωτα τους αδιακρίτως στους Θεούς και στους ανθρώπους, ιδίως σε ωραίους νέους, και από αυτή την ένωση γεννιούνταν ήρωες, μεγάλοι καλλιτέχνες, ποιητές και σοφοί. Τιμωρούσαν όμως με σκληρότητα τις απιστίες αυτών που είχαν συνδεθεί μαζί τους. 

Αποτελούσαν, μαζί με τους Σάτυρους, την τιμητική συνοδεία του Διονύσου κατά τις εορτές του. Σε καμία από τις γιορτές Θεών που ευνοούσαν την γονιμότητα δεν έμεναν αμέτοχες. 

Παριστάνονταν συνήθως σε αγγεία να αντλούν ή να φέρνουν εντός δοχείου νερό ή κρατώντας κομψά όστρακα.

Πηγές
-----

Ναϊάδα, γλυπτό του Αντόνιο Κανόβα, Πινακοθήκη Τέχνης της Ουάσιγκτον.
* Παυσανίας, Ελλάδος Περιήγησις
* Ησίοδος, Θεογονία
* Οβίδιος, Μεταμορφώσεις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ναϊάδες** |

* ΟΙ Ναϊάδες

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας |
| --- |
|  |
| 
* Άδης
* Άδωνις
* Αίγλη
* Αίολος
* Αντέρως
* Ασκληπιός
* Αξίερος
* Αξιόκερσος
* Αξιόκερσα
* Αστραία
* Βριζώ
* Βριμώ
* Γαία
* Γέλως
* Γλαύκος
* Διόνυσος
* Εγκέλαδος
* Εκάτη
* Έρεβος
* Έρις
* Έρως
* Ευθυμία
* Ζαγρεύς
* Θάλασσα
* Θάλεια
* Θάνατος
* Θέτις
* Ιασώ
* Ίρις
* Κάβειροι
* Καδμίλος
* Κουρήτες
* Κυβέλη
* Μαία
* Μαρσύας
* Μήτις
* Μοίρες
* Μούσες
* Ναϊάδες
* Νέμεσις
* Νηρέας
* Νηρηίδες
* Νύμφες
* Πανάκεια
* Πάνας
* Περσεφόνη
* Πλειάδες
* Πλούτος
* Πόθος
* Πρίαπος
* Ταράξιππος
* Τύχη
* Υγεία
* Υμέναιος
* Ύπνος
* Φήμη
* Φόρκυς
* Χάριτες
* Χάρων
* Χάος
* Ωκεανίδες
* Ώρες
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316445856
* SUDOC: 240635787
* BNF: cb158209422 (data)

 |

 |
Ο **Μπόρο Πρίμορατς** (γεννημένος 5 Δεκεμβρίου 1954) είναι πρώην Γιουγκοσλάβος (από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη) προπονητής ποδοσφαίρου και διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής. 

Ως παίκτης, ο Πρίμορατς ήταν επιτυχημένος κεντρικός αμυντικός, ο οποίος διετέλεσε αρχηγός της Εθνικής Γιουγκοσλαβίας στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Στην διάρκεια της περιόδου κατά την οποία αγωνίστηκε με τα χρώματα των Βελέζ Μόσταρ και Χάιντουκ Σπλιτ, έφερε στην φανέλα του τον αριθμό 5.

Πλέον ένας αναγνωρισμένος τεχνικός, ο Πρίμορατς εργάζεται ως βοηθός του προπονητή της Άρσεναλ, Αρσέν Βενγκέρ. Εργάστηκε μαζί με τον Γάλλο τεχνικό στην ιαπωνική Ναγκόγια Γκράμπους, προτού τον ακολουθήσει στο Χάιμπουρι τον Μάρτιο του 1997. Διατηρούν μεταξύ τους φιλικές σχέσεις για διάστημα άνω των 20 ετών. Έχει εργαστεί, επίσης, στις ΑΣ Κάννες και Βαλανσιέν.

Ο Πρίμορατς ομιλεί άπταιστα εννέα γλώσσες: τα κροατικά, τα σλαβομακεδονικά, τα γαλλικά, τα αγγλικά, τα γιαπωνέζικα, τα γερμανικά, τα ισπανικά, τα πορτογαλικά και τα ιταλικά. Όσοι έχουν εργαστεί μαζί με τον Πρίμορατς στην Άρσεναλ κάνουν λόγω για έναν καλοσυνάτο άνθρωπο, καθώς και ένα ιδιαιτέρως έξυπνο άτομο, οι γλωσσικές ικανότητες του οποίου ξεπερνούν κατά πολύ ακόμη κι εκείνες του Βενγκέρ.

Ο γιος του, Γιούρε Πρίμορατς, είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής.

Τίτλοι
------

### Προπονητής

Άρσεναλ (Βοηθός Προπονητής)
* Πρέμιερ Λιγκ: 1997-98, 2001-02, 2003-04
* Κύπελλο Αγγλίας: 1998, 2002, 2003, 2005, 2014, 2015
* Κομιούνιτι Σιλντ: 1998, 1999, 2002, 2004, 2014, 2015

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Bosanci mogu igrati u Engleskoj». *San*. 27 Φεβρουαρίου 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2014.
2. ↑  «Arsenal.com profile». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Νοεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2015.
3. ↑  France – Trainers of First and Second Division Clubs. Rsssf.com.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Προφίλ στην σελίδα της εθνικής ομάδας Γιουγκοσλαβίας / Σερβίας*
* *Προφίλ του Μπόρο Πρίμορατς στο Arsenal.com*
Συντεταγμένες: 50°43′12″N 1°52′48″W﻿ / ﻿50.72000°N 1.88000°W﻿ / 50.72000; -1.88000

Το **Μπόρνμουθ** (αγγλικά: *Bournemouth*) είναι παραθαλάσσια παραθεριστική πόλη στη νότια ακτή της Αγγλίας. Κατά την απογραφή του 2011, η πόλη είχε πληθυσμό 183.491 κατοίκους, καθιστώντας την μεγαλύτερη στη διοικητική κομητεία του Ντόρσετ. Με το Πουλ στα δυτικά και το Κράιστσερτς στα ανατολικά, το Μπόρνμουθ είναι μέρος του αστικού ιστού του νοτιοανατολικού Ντόρσετ, με πληθυσμό 465.000.

Πριν από την ίδρυσή του το 1810 από τον Λιούις Τρέγκονουελ, η περιοχή ήταν μια ερημική περιοχή που περιστασιακά επισκέπτονταν ψαράδες και λαθρέμποροι. Αρχικά χαρακτηριζόταν ως θέρετρο υγείας, αλλά η πόλη απέκτησε ώθηση όταν εμφανίστηκε στο βιβλίο του Ογκούστους Γκράνβιλ το 1841, *The Spas of England*. Η ανάπτυξη του Μπόρνμουθ επιταχύνθηκε με την άφιξη του σιδηροδρόμου και έγινε πόλη το 1870. Μέρος της ιστορικής κομητείας του Χάμπσαϊρ, το Μπόρνμουθ προσχώρησε στο Ντόρσετ για διοικητικούς σκοπούς μετά την αναδιοργάνωση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 1974. Μέσω των αλλαγών της τοπικής αυτοδιοίκησης το 1997, η πόλη άρχισε να διοικείται από μια ενιαία αρχή ανεξάρτητη από το κομητειακό συμβούλιο του Ντόρσετ, αν και παραμένει μέρος αυτής της τελετουργικής κομητείας. Από τον Απρίλιο του 2019, η ενιαία αρχή έχει συγχωνευθεί με εκείνη του Πουλ, καθώς και της μη μητροπολιτικής περιοχής του Κράιστσερτς για τη δημιουργία της ενιαίας αρχής.

Το κέντρο της πόλης έχει αξιοσημείωτη βικτοριανή αρχιτεκτονική και το κωδωνοστάσιο ύψους 62 μέτρων της Εκκλησίας του Αγίου Πέτρου, μία από τις τρεις εκκλησίες της κατηγορίας Ι στο δήμο, είναι τοπικό ορόσημο. Η τοποθεσία του Μπόρνμουθ το καθιστά δημοφιλή προορισμό για τουρίστες, προσελκύοντας πάνω από πέντε εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως με τις παραλίες και τη δημοφιλή νυχτερινή ζωή. Η πόλη είναι επίσης ένα περιφερειακό επιχειρηματικό κέντρο, έδρα του Διεθνούς Κέντρου Μπόρνουθ ή BIC, και ένας χρηματοοικονομικός τομέας αξίας άνω των 1.000 εκατομμυρίων £ σε ακαθάριστη προστιθέμενη αξία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 5876. Ανακτήθηκε στις 5  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  *United Kingdom Census 2011*.
3. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *DBpedia*.
4. ↑  Ashley & Ashley (p.6)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Μπόρνμουθ**  |

* Commons  Μπόρνμουθ, σχετικά βίντεο και φωτογραφίες στο Wikimedia Commons.


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Αγγλία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 134799521
* LCCN: n80079500
* GND: 4140811-1
* NKC: xx0055807

 |

 |
**Η οδός Ταμανιάν** (αρμενικά: Թամանյան Փողոց‎) είναι πεζόδρομος στην πρωτεύουσα Γερεβάν της Αρμενίας. Βρίσκεται στο κέντρο και συνδέει το σύμπλεγμα Cascade στο βορρά με την οδό Μόσχας στα νότια. Έχει μήκος 200 μέτρα και πλάτος 55 μέτρα.

Η οδός πήρε το όνομά της από τον κύριο αρχιτέκτονα του Ερεβάν, Αλεξάντερ Ταμανιάν, το άγαλμα του οποίου βρίσκεται στην αρχή της οδού από το 1974.

Ο Κήπος Γλυπτών Καφεσιάν του Μουσείου Τεχνών Καφεσιάν βρίσκεται κατά μήκος του δρόμου. Ο δρόμος τελειώνει με τη σκάλα στο σύμπλεγμα Cascade.

Στο δρόμο αυτό βρίσκεται επίσης το *Μουσείο Ρωσικής Τέχνης,* ενώ και στις δυο πλευρές του πεζόδρομου έχουν ανοίξει πολυάριθμα εστιατόρια, καφετέριες, μπαρ και παμπ.
Το **Ραμάτ Ραχέλ** (εβραϊκά: רָמַת רָחֵל‎, (Υψώματα της Ραχήλ) είναι κιμπούτς το οποίο βρίσκεται στο κεντρικό Ισραήλ. Αποτελεί θύλακα εντός των δημοτικών ορίων της Ιερουσαλήμ με θέα τη Βηθλεέμ και τον Τάφο της Ραχήλ (από τον οποίο πήρε και το όνομά του), και υπάγεται στη δικαιοδοσία του «Περιφερειακού Συμβουλίου Ματέχ Γεχουντά». Το 2019, είχε 545 κατοίκους.

Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, το Ραμάτ Ραχέλ «αντικαθιστούσε την Ιερουσαλήμ ως τον οικονομικό και πολιτικό κόμβο των νότιων υψιπέδων» στην αρχαιότητα.

Το κιμπούτς Ραμάτ Ραχέλ ιδρύθηκε το 1926 από μέλη της σιωνιστικής σοσιαλιστικής εργατικής οργάνωσης Gdud HaAvoda. Όπως σε όλα σχεδόν τα κιμπούτς, οι κάτοικοι του Ραμάτ Ραχέλ ζούσαν κοινοβιακά ασχολούμενοι με πατροπαράδοτα επαγγέλματα. Το 1929 κατά την διάρκεια αραβικής εξέγερσης το κιμπούτς καταστράφηκε πλήρως. Όμως, επαναδημιουργήθηκε σύντομα και στην ακμή του, το 1948 αποτελούνταν από 200 μέλη με 150 παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Gadot, Yuval (2015). «In the Valley of the King: Jerusalem's Rural Hinterland in the 8th-4th Centuries BCE». *Tel Aviv* **42** (1): 3–26. doi:10.1179/0334435515Z.00000000043.
2. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Ramat Rachel στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 131628502
* LCCN: no89011741

 |

 |
Χάρτης της Μικράς Ασίας μετά την συνθήκη της Απάμειας το 188 π.Χ.. Οι Ροδιακές κτήσεις επισημαίνονται με πράσινο χρώμα, και με σκούρο πράσινο είναι οι περιοχές πριν την συνθήκη
**Ροδιακή Περαία** ή **Ροδίων Περαία** (*αρχαία ελληνικά: ἡ τῶν Ῥοδίων Περαία*) ονομάζονταν κατά την αρχαιότητα η περιοχή (*Περαία*) των νοτίων παραλίων της Καρίας στην δυτική Μικρά Ασία κατά τον 5ο με 1ο αιώνα π.Χ. όταν η περιοχή ελεγχόταν κατά καιρούς από το νησί της Ρόδου.

Ήδη από την κλασική αρχαιότητα και πριν δημιουργηθεί το ενοποιημένο ροδιακό κράτος το 408 π.Χ. οι πόλεις της Λίνδου, Ιαλυσού και της Κάμειρου κατείχαν η κάθε μια περιοχές στα παράλια της Καρίας. Σε αυτές τις περιοχές περιλαμβάνονταν η χερσόνησος της Κνίδου (χωρίς την ίδια την Κνίδο), καθώς και την χερσόνησο της Τραχείας και τις γειτονικές περιοχές στα ανατολικά. Οι κάτοικοι των περιοχών αυτών ακολουθούσαν τα διοικητικά πρότυπα της Ρόδου και ήταν Ρόδιοι πολίτες.Κατά την περιγραφή του γεωγράφου Σκύλακα (6ος/5ος αιώνας π.Χ.) η περιοχή αυτή ξεκινούσε από το *όρος Φοίνιξ* και εκτείνονταν ως τα σύνορα της Λυκίας.

Κατά την ελληνιστική περίοδο η έκταση της περιοχής μεγάλωσε σημαντικά με την συνθήκη της Απάμειας το 188 π.Χ. μεταξύ των Ρωμαίων και των Σελευκιδών, και η Ρόδος ως σύμμαχος των Ρωμαίων απέκτησε περισσότερες υποτελείς περιοχές έχοντας πλέον σχεδόν ολόκληρη την Καρία και την Λυκία νοτίως του ποταμού Μαιάνδρου. Η διανομή αυτή κράτησε έως το 167 π.Χ. όταν η Ρόδος πλέον απορροφήθηκε από τους Ρωμαίους και έπαψε να είναι ανεξάρτητη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Welwei, Karl-Wilhelm. «Peraia». *Brill’s New Pauly*. Brill Online, 2015.. Ανακτήθηκε στις 2 April 2016.
2. ↑  Fraser & Bean 1954, σελίδες 54–70.
3. ↑  Laurent, Peter Edmund (1840). *A Manual of Ancient Geography: Or, The Student His Own Instructor, with Copious Indexes of Ancient and Modern Names, and an Analysis of the Work ... A New Ed. with Questions for Self-examination, by the Author of "Questions on Adam's Roman Antiquities," &c*. Henry Slatter.
4. ↑  «Dictionary of Greek and Roman Geography (1854), PERAEA». *www.perseus.tufts.edu*. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2017.
5. ↑  Fraser & Bean 1954, σελίδες 70–78.

Σχετική βιβλιογραφία
--------------------

* Blümel, Wolfgang (1991). *Die Inschriften Der Rhodischen Peraia* (στα Γερμανικά). Bonn: R. Habelt. ISBN 3-7749-2473-2.
* Bresson, Alain (1991). *Recueil des inscriptions de la Pérée rhodienne: (Pérée intégrée)* (στα Γαλλικά). Paris: Université de Besançon. ISBN 2251604456.
* Fraser, Peter Marshall· Bean, George Ewart (1954). *The Rhodian Peraea and islands*. Oxford University Press.
* Held, Winfried (2009). «Die Karer und die Rhodische Peraia». *Die Karer und die Anderen : internationales Kolloquium an der Freien Universität Berlin, 13. bis 15. Oktober 2005* (στα Γερμανικά). Bonn: R. Habelt. σελίδες 121–134. ISBN 978-3-7749-3632-4.
* Rice, E. E. (1999). «Relations between Rhodes and the Rhodian Peraia». Στο: Gabrielsen, V. *Hellenistic Rhodes. Politics, Culture, and Society*. Aarhus: Aarhus University Press. σελίδες 45–54. ISBN 8772886765.
* Παπαχριστοδούλου Ι. Χ. (1989). *Οι αρχαίοι ροδιακοί δήμοι. Ιστορική Επισκόπηση – Η Ιαλυσία.* Αθήνα.
Ο δρόμος για τη γιορτή των Παναθηναίων σήμερα, με φόντο την Ακρόπολη
H **Οδός των Παναθηναίων** (αρχαία ελληνικά: Ὁδός των Παναθηναίων) ήταν δρόμος στην περιοχή της Αρχαίας Αθήνας. Ήταν ο κεντρικός δρόμος της πόλης, που ξεκινούσε από το Θεμιστόκλειο Τείχος στον Κεραμεικό και έφθανε μέχρι την Ακρόπολη. Στην αρχαία Αθήνα, ο δρόμος ήταν γνωστός απλώς ως «Ο Δρόμος».

 Ο δρόμος για τα Παναθήναια και τα ερείπια της νοτιοανατολικής Στοάς
Ο δρόμος της γιορτής των Παναθηναίων ήταν συνέχεια της Ιεράς Οδού που ξεκινούσε από την Ελευσίνα. Το όνομα του δρόμου δόθηκε επειδή η πομπή των Παναθηναίων, που διοργανωνόταν κάθε τέσσερα έτη προς τιμήν της θεάς Αθηνάς, ανέβαινε κατά μήκος της μέχρι την Ακρόπολη. Η πομπή, που έφερε ένα νέο πέπλο στη λατρευτική εικόνα της θεάς στο ναό της Αθηνάς, απεικονίζεται στη ζωφόρο του Παρθενώνα. Επιπροσθέτως, ο δρόμος χρησιμοποιήθηκε για αγώνες και ιπποδρομίες πριν από την κατασκευή του Παναθηναϊκού Σταδίου. Ο δρόμος χρησιμοποιούνταν από τον 5ο αιώνα π.Χ μέχρι τον 12ο αιώνα.

Η οδός είχε μήκος περίπου 1.050 μέτρα και πλάτος περίπου 10–12 μέτρα, σε ορισμένα σημεία ακόμη και 20 μέτρα. Σε ένα μέρος του δρόμου, ήταν καλυμμένος με χαλίκι και οριοθετούνταν στη δυτική πλευρά από πλακόστρωτη τάφρο. Στο νότιο άκρο, δηλαδή στην απόληξη της Ακρόπολης, ήταν στρωμένος με μεγάλες πέτρινες πλάκες κατά την ύστερη αρχαιότητα. Ο δρόμος διέσχιζε την Αρχαία Αγορά με κατεύθυνση βορειοδυτικά-νοτιοανατολικά. Το βορειοδυτικό άκρο του κοσμούσαν πολυάριθμες στοές και στήλες. Κατά μήκος του δρόμου στην άκρη της Αγοράς υπήρχαν πολυάριθμα δημόσια, θρησκευτικά και εμπορικά κτίρια και οικοδομές, όπως το Λεωκόριον, ο Βωμός των Δώδεκα Θεών, η Στοά του Αττάλου, το Ωδείο του Αγρίππα, το Ανατολικό Κτήριο, η Βιβλιοθήκη του Πανταίνου, ο Νοτιοανατολικός Ναός, η Νοτιοανατολική Στοά και το Ελευσίνιον. Πολλά αγάλματα είχαν επίσης τοποθετηθεί κατά μήκος του δρόμου. Στη βορειοδυτική πλευρά της Ακρόπολης, ο δρόμος συναντούσε την οδό Περιπάτου. Στη συνέχεια οδηγούσε μέχρι το κτίριο της πύλης στο δυτικό άκρο της Ακρόπολης προς τα Προπύλαια.

Ο δρόμος ανακαλύφθηκε κατά τις ανασκαφές στην περιοχή της Αγοράς και εξακολουθεί να αποτελεί κεντρικό δρόμο στον αρχαιολογικό χώρο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Οδός των Παναθηναίων». Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2016.
2. 1 2 3  «Agora Monument: Panathenaic Way». The Americal School of Classical Studies at Athens. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2016.
3. ↑  «Οδός Παναθηναίων («Δρόμος»)». *Αρχαιολογία της Πόλης των Αθηνών*. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Οδός Παναθηναίων στο Wikimedia Commons
Συντεταγμένες: 48°52′8.87″N 2°19′52.06″E﻿ / ﻿48.8691306°N 2.3311278°E﻿ / 48.8691306; 2.3311278

Η **Οδός της Ειρήνης** (*Rue de la Paix*) βρίσκεται στο δεύτερο διαμέρισμα (arrondissement) του Παρισιού. Ξεκινάει από την Πλατεία Βαντόμ (Place Vendôme) και καταλήγει στην Οπερά Γκαρνιέ (Opéra Garnier). 

Διανοίχτηκε με διαταγή του Ναπολέοντα το 1806 και για το σκοπό αυτό κατεδαφίστηκε το παλιό Μοναστήρι των Καπουτσίνων Μοναχών που βρισκόταν εκεί. Το πρώτο όνομά της ήταν Rue Napoleon αλλά μετά την επάνοδο των Βουρβόνων στο γαλλικό θρόνο το άλλαξαν προς τιμήν της ειρήνης που καθορίστηκε με την Δεύτερη Συνθήκη του Παρισιού (Νοέμβριος 1815).

Εκτός από την ιστορική σημασία που έχει, ο δρόμος είναι γνωστός και για τα ακριβά καταστήματα μόδας και κοσμημάτων. Χαρακτηριστικό είναι ότι στον αριθμό 13 το 1898 ο Cartier άνοιξε το κοσμηματοπωλείο του. Επίσης εκεί ο οίκος κοσμημάτων Van Cleef and Arpels άνοιξε το 1896 (κοντά στην Πλας Βαντόμ).

Αξιοσημείωτο είναι ότι η Οδός της Ειρήνης είναι ο πιο ακριβός δρόμος στην γαλλική έκδοση του παιχνιδιού Μονόπολη.
Το **Νομοθετικό Σώμα** (ουσμπεκικά: Qonunchilik palatasi‎) είναι η Κάτω Βουλή της Ανώτατης Συνέλευσης της Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν. Αριθμεί 150 μέλη, από τα οποία τα 135 εκλέγονται για πενταετή θητεία σε μονοεδρικές περιφέρειες με τη χρήση του συστήματος των δύο γύρων και άλλα 15 που εκλέγονται από το Οικολογικό Κίνημα του Ουζμπεκιστάν.. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όλοι οι ουζμπέκοι πολίτες (άντρες και γυναίκες) που έχουν συμπληρώσει τα 18 τους χρόνια πριν την ημέρα των εκλογών. Το δικαίωμα του εκλέγεσθαι έχουν όσοι έχουν συμπληρώσει το 25ο έτος της ηλικίας τους πριν την ημέρα των εκλογών και είναι κάτοικοι Ουζμπεκιστάν για τουλάχιστον τα τελευταία πέντε χρόνια. Δεν έχουν δικαίωμα εκλογής και συμμετοχής στην ψηφοφορία όσοι ή όσες αναγνωρίζονται από δικαστήριο ως ανίκανοι να ψηφίσουν, όπως και άτομα που είναι υπό κράτηση με δικαστική απόφαση.

Η ψηφοφορία είναι ελεύθερη και μυστική. Ο έλεγχος της βούλησης των ψηφοφόρων δεν επιτρέπεται.

Για την εκλογή του Νομοθετικού Σώματος έχουν συσταθεί 135 εδαφικές περιφέρειες. Η κάθε περιφέρεια εκλέγει έναν βουλευτή.

Πρόεδροι του Νομοθετικού Σώματος του Ουζμπεκιστάν
-------------------------------------------------

| Όνομα | Περίοδος |
| --- | --- |
| Ερκίν Χαλίλοφ | 27 Ιανουαρίου 2005 – 23 Ιανουαρίου 2008 |
| Ντιλόραμ Τασμουχαμέντοβα | 23 Ιανουαρίου 2008 – 12 Ιανουαρίου 2015 |
| Νουριτιτζόν Ισμαήλοφ | 12 Ιανουαρίου 2015 – σήμερα |
|

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3
2. ↑  Law "On elections to the Legislative Chamber of the Oliy Majlis of the Republic of Uzbekistan"

Τελευταίες εκλογές
------------------

Κύριο λήμμα: Βουλευτικές εκλογές του Ουζμπεκιστάν (2019–20)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Η **Ρογκνέντα του Πολότσκ** (Λευκορωσικά: *Рагнеда Рагвалодоўна*, 960-1000) είναι η σλαβική ονομασία για την **Ράνγκχιλντ**, της οποίας ο πατέρας Ρόγκβολοντ ήταν πρίγκιπας του Πολότσκ.

Ζωή
---

Περίπου το 980, ο Βλαδίμηρος Α' του Κιέβου, όταν έμαθε ότι αυτή αρραβωνιάστηκε με τον ετεροθαλή αδερφό του Γιαροπόλκ Α΄ του Κιέβου, κατέκτησε το Πολότσκ και ανάγκασε την Ρογκνέντα να τον παντρευτεί. Αφού τη βίασε μπροστά στους γονείς της, διέταξε να εκτελεστούν, μαζί με δύο από τους αδελφούς της.

Η Ρογκνέντα τού έδωσε πολλά παιδιά. Οι τέσσερις γιοι ήταν ο Ιζιασλάβ του Πολότσκ, ο Γιαροσλάβ Α΄ ο Σοφός, ο Βσέβολοντ και ο Μστιστλάβ του Τσέρνιγοφ. Γέννησε επίσης δύο κόρες· η πρώτη ονομάστηκε από τον Νέστορα τον χρονογράφο ως Πρεντσλάβα, μετέπειτα παλλακίδα του Μπόλεσλαβ Α΄ της Πολωνίας, σύμφωνα με τον Gallus. Ένα μεταγενέστερο χρονικό αφηγείται την ιστορία, πιθανότατα από ένα Νορβηγικό έπος, με τη Ρογκνέντα να συνομωτεί εναντίον του Βλαδίμηρου Α΄ και να ζητάει από τον μεγαλύτερο γιο της Ιζιασλάβ να τον σκοτώσει. Όπως ήταν το σκανδιναβικό βασιλικό έθιμο, πήγε με τον γιο της να κυβερνήσει τη γη των γονιών της, δηλαδή το Πολότσκ. 

Όταν ο Βλαδίμηρος έγινε Χριστιανός και νυμφεύτηκε την Άννα Πορφυρογέννητη, έπρεπε να χωρίσει όλες τις προηγούμενες συζύγους του, ανάμεσά τους και την Ρογκνέντα. Τότε η Ρογκνέντα πήγε σε ένα μοναστήρι και πήρε το όνομα **Αναστασία**.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Рогнеда Рогволодовна» (Ρωσικά) 1899.
2. 1 2  N. A. Murzanov: «Рогнеда Рогволодовна» (Ρωσικά) 1913.
3. ↑  Vasyl Danylevych: «Очерк истории Полоцкой земли до конца XIV столетия». (Ρωσικά) *d:Q26970896*. Κίεβο. 1896. σελ. 61.
4. ↑  Andrey Ekzemplyarsky: «Владимир Святославич» (Ρωσικά) 1892.
5. 1 2 3 4 5  Νέστωρ ο Χρονικογράφος: «Повѣсть врємѧнныхъ лѣтъ» (παλαιά ανατολικοσλαβική γλώσσα) 12ος αιώνας.
6. ↑  (Εκκλησιαστική σλαβονική γλώσσα) *Laurentian Codex*. 1377.
7. ↑  «Изяслав Владимирович» (Ρωσικά) 1894.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Rahnieda of Polack στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 16316622
* LCCN: n88105229

 |

 |
Η **κίτρινη σανδαράχη** (αγγλ. orpiment) είναι θειούχο ορυκτό του αρσενικού με χημικό τύπο As2S3. Το όνομά της προέρχεται από το αρχ. "σανδαράκη", το οποίο θεωρείται δάνειο από κάποια ανατολική γλώσσα, ενώ ο αγγλικός όρος προέρχεται από το aurum pigmentum, δηλ. χρυσή χρωστική. Δεν είναι ιδιαίτερα σύνηθες ορυκτό, ενώ σπάνια σχηματίζει ευδιάκριτους κρυστάλλους - συνήθως σχηματίζει συμπαγείς ή φλοιώδεις μάζες, καθώς, με την πάροδο του χρόνου αποσυντίθεται προς κίτρινη σκόνη, η οποία, όμως, εμφανίζει λάμψη. Η διαδικασία αυτή είναι χρονοβόρα, επιταχύνεται, όμως, με την έκθεση του ορυκτού σε φως, γι' αυτό και τα δείγματά της φυλάσσονται σε ειδικές φωτοστεγείς θήκες.

Ανευρίσκεται συχνά, αλλά σε μικρές ποσότητες, σε υδροθερμικές φλέβες χαμηλών θερμοκρασιών, σε θερμές πηγές και σε φουμαρόλες. Είναι συχνό προϊόν εξαλλοίωσης άλλων αρσενικούχων ορυκτών, ιδιαίτερα της ερυθράς σανδαράχης. Έχει χαρακτηριστική οσμή. Απαντά (σχεδόν πάντα) με ερυθρά σανδαράχη αλλά και βαρύτη, γύψο, ασβεστίτη και ορυκτά του αργύρου και του μολύβδου. Όπως και η συγγενής ερυθρά σανδαράχη δεν έχει σημαντικές οικονομικές εφαρμογές.

Παλαιότερα είχε χρησιμοποιηθεί ως βαφή, η χρήση της όμως εγκαταλείφθηκε λόγω της εξαλλοίωσής της από την φωτεινή ακτινοβολία.

Πηγές
-----

* Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
* Mindat.org
* Galleries.com
* Handbook of Mineralogy

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
Η **Οδός Σαββάτου** ήταν ένα συγκεκριμένο μέτρο μήκους που ήταν ορισμένο στους 2,000 πήχεις (1,100 μέτρα) και χρησιμοποιούταν την εποχή της Καινής Διαθήκης. Χαρακτηριστικά αναφέρεται πως το Όρος των ελαιών απείχε *οδό σαββάτου* από την Ιερουσαλήμ.

Πρόκειται σύμφωνα με την μωσαϊκή παράδοση για την μεγαλύτερη απόσταση που επιτρεπόταν να διανύσει ένας Ιουδαίος ημέρα Σάββατο. Με τη δύση του Ηλίου της αυτής ημέρας έπαυε και ο περιορισμός αυτός, (Ευαγγέλιο Μάρκου Κεφ.1:32).

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Πράξεις 1:12

Πηγές
-----

* David and Patt Alexander "Το εκπληκτικό Εγχειρίδιο της Βίβλου" , Εκδόσεις Πέργαμος, Αθήνα 1993, σελ.494.
Το **Σκουλήκι Μπόμπιτ**, επιστημονική ονομασία Eunice aphroditois, ανήκει στην οικογένεια σκουληκιών Πολύχαιτοι (Polychaete) όπου το μήκος του συνήθως κυμαίνεται από 1 εκατοστό έως 300 εκατοστά. Το είδος του συγκεκριμένου σκουληκιού βρίσκεται στον πυθμένα των ωκεανών και κυρίως στον Ατλαντικό Ωκεανό καθώς και στην περιοχή Ινδικού Ωκεανού και τη Μεσόγειο. Ως είδος είναι ένας θηρευτής που κυνηγά το θήραμά του αντιλαμβανόμενο με τις αισθητήριες κεραίες του και του επιτίθεται με δύο αιχμηρές και πολύ δυνατές δαγκάνες έως ότου να καταφέρει να το αποκτήσει. Μάλιστα είναι τόσο δυνατές οι δαγκάνες του που περιστασιακά σπάει το μικρότερο θήραμα του εντελώς στη μέση.

Είναι γνωστό διεθνώς επίσης με τις ονομασίες **Biting reef worm**, **Bristle worm** και **Bobbit Worm**. Ο φαραώ είναι ασπόνδυλο και αποτελείται από σώμα όπου είναι τεμαχισμένο και διαθέτει ένα πολύπλοκο σύστημα στο στόμα του. Εμφανίζει ένα ευρύ φάσμα χρωμάτων από μαύρο σε πορφυρό έως και μεταλλικό. Γενικώς, ζει σε θερμά νερά και επιλέγει κοραλλιογενείς υφάλους για να κυνηγήσει όπου βρίσκει την κύρια τροφή του σε μεγάλη ποικιλία. Το συγκεκριμένο είδος σκουληκιού ζευγαρώνει με μια τεχνική που ονομάζεται "μεταδιδόμενη ωοτοκία" και, επειδή ζει μοναχική ζωή, η περίοδος ωοτοκίας του είναι εξαιρετικά περιορισμένη.

Πηγές
-----

* Είδη Αλιείας
Ο **σκοτεινός** ή **σκουρόχρωμος καρχαρίας** (επιστημονική ονομασία *Carcharhinus obscurus* - *Καρχαρίνος ο σκοτεινός*) είναι ένα μεγάλο είδος καρχαρία της οικογένειας των καρχαρινίδων, το οποίο ζει σε τροπικά και θερμά εύκρατα ηπειρωτικά νερά όλου του κόσμου. Ο σκοτεινός καρχαρίας είναι ένας κορυφαίος θηρευτής που απαντάται από την ακτή έως την εξωτερική υφαλοκρηπίδα και τα γειτονικά πελαγικά νερά και έχει καταγραφεί σε βάθος 400 μέτρων. Οι πληθυσμοί του μεταναστεύουν εποχιακά προς τους πόλους το καλοκαίρι και προς τον ισημερινό το χειμώνα, ταξιδεύοντας εκατοντάδες έως και χιλιάδες χιλιόμετρα. Ένα από τα μεγαλύτερα μέλη του γένους του, ο σκοτεινός καρχαρίας μπορεί να φτάσει σε μήκος 4.2 μέτρων και βάρος τα 347 κιλά. Έχει ένα κομψό, υδροδυναμικό σώμα και μπορούν να αναγνωριστεί από τη μικρή στρογγυλή μουσούδα του, τα μακρά δρεπανοειδή θωρακικά πτερύγια, την κορυφογραμμή μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου ραχιαίου πτερυγίου, και τα αχνώς σημαδεμένα πτερύγια.

Οι ενηλίκοι σκοτεινοί καρχαρίες έχουν μια ευρεία και ποικίλη διατροφή, που αποτελείται κυρίως από οστεϊχθύς, καρχαρίες και σαλάχια και κεφαλόποδα, αλλά και περιστασιακά με καρκινοειδή, αστερίες, βρυόζωα, θαλάσσιες χελώνες, θαλάσσια θηλαστικά, νεκρούς οργανισμούς και σκουπίδια. Αυτό το είδος είναι ζωοτόκο με τριετή αναπαραγωγικό κύκλο. Τα θηλυκά γεννούν κάθε φορά από 3 έως 14 νεαρά, μετά από περίοδο κύησης 22-24 μήνες, μετά από την οποία υπάρχει ένας χρόνος ανάπαυσης πριν κυοφορήσουν ξανά. Τα θηλυκά είναι σε θέση να αποθηκεύσουν το σπέρμα για μεγάλες περιόδους, καθώς οι συναντήσεις τους με κατάλληλους συντρόφους μπορεί να είναι λίγες και αραιές μεταξύ τους, λόγω του νομαδικού τρόπου ζωής τους και τη χαμηλή συνολική αφθονία του είδους. Οι σκοτεινοί καρχαρίες είναι ένα από τα πιο αργά αναπτυσσόμενους καρχαρίες και από αυτούς που ωριμάζουν σε μεγαλύτερη ηλικία, καθώς ενηλικιώνονται σε ηλικία περίπου 20 ετών.

Λόγω της αργού ρυθμό αναπαραγωγής του, ο σκοτεινός καρχαρίας είναι πολύ ευάλωτος στην ανθροκληθίσα εξάντληση του πληθυσμού. Αυτό το είδος χαίρει μεγάλης εκτίμησης στην εμπορική αλιεία για τα πτερύγιά του, που χρησιμοποιούνται στη σούπα από πτερύγια καρχαρία, και για το κρέας τους, το δέρμα και το λάδι από το συκώτι. Επίσης, είναι αγαπητό από τους αλιείς αναψυχής. Η Διεθνής Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN) έχει αξιολογήσει αυτό το είδος ως σχεδόν απειλούμενο σε παγκόσμιο επίπεδο και ευάλωτο στις ανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες, όπου οι πληθυσμοί έχουν μειωθεί στο 15-20% των επιπέδων του 1970. Ο σκοτεινός καρχαρίας θεωρείται δυνητικά επικίνδυνος για τους ανθρώπους λόγω του μεγάλου μεγέθους του, αλλά υπάρχουν λίγες επιθέσεις που αναλογούν σε αυτόν.
Συντεταγμένες: 38°34′02″N 27°27′17″E﻿ / ﻿38.567136°N 27.454827°E﻿ / 38.567136; 27.454827

Ο **Σίπυλος** (τουρκικά: *Σπιλ Νταγί*, *Spil Dağı*) είναι βουνό της Τουρκίας που βρίσκεται βορειοανατολικά της Σμύρνης, κοντά στις ακτές του Αιγαίου. Νότια συνδέεται με τις δυτικές απολήξεις του Τμώλου ενώ βόρεια καταλήγει στην κοιλάδα του Έρμου. Στην περιοχή αυτή οι Μάγνητες είχαν ιδρύσει στην αρχαιότητα αποικία που ονομάστηκε από το βουνό, Μαγνησία του Σιπύλου. Στη θέση της σήμερα βρίσκεται η πόλη Μανίσα. Ο Σίπυλος έχει υψόμετρο 1.513 μέτρα.

Μυθολογία
---------

Στο βουνό ξεχωρίζει ένα λαξευμένο άγαλμα της θεάς Κυβέλης, της οποίας η λατρεία ήταν διαδεδομένη στην περιοχή. Το άγαλμα χρονολογείται στο τέλος της 2ης χιλιετίας π.Χ. Το βουνό συνδέεται επίσης με τον μυθικό βασιλιά της Φρυγίας, τον Τάνταλο. Σύμφωνα με τον  Πλίνιο τον Πρεσβύτερο υπήρχε στην περιοχή πόλη με το όνομα Τανταλίς.

Ένα άλλο μυθικό πρόσωπο που συνδέεται με τον Σίπυλο, ήταν η Νιόβη. Σύμφωνα με τον μύθο η Νιόβη απελπισμένη που έχασε τα παιδιά της κατέφυγε στον Σίπυλο ικετεύοντας τους θεούς να ευσπλαχνιστούν τον πόνο της, ώσπου ο Δίας τη λυπήθηκε και τη μεταμόρφωσε σε βράχο από τον οποίο μέρα και νύκτα στάλαζαν σταγόνες δακρύων.
Στον Σίπυλο υπάρχει ένας φυσικός σχηματισμός που πιθανόν ενέπνευσε τον μύθο. Υπάρχει ένας βράχος με γυναικεία μορφή που στάζει νερό. Αποτελεί σήμερα ένα από τα κυριότερα αξιοθέατα του βουνού.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σίπυλος** |

1. ↑  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. 12533795.
2. ↑  Perseus, Πλίνιος 2.93
3. ↑  Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη/Γ 5.6 αὐτὴ δὲ Νιόβη Θήβας ἀπολιποῦσα πρὸς τὸν πατέρα Τάνταλον ἧκεν εἰς Σίπυλον, κἀκεῖ Διὶ εὐξαμένη τὴν μορφὴν εἰς λίθον μετέβαλε, καὶ χεῖται δάκρυα νύκτωρ καὶ μεθ᾽ ἡμέραν τοῦ λίθου.
Η **στήλη του Προυσία** είναι ένα από τα αναθήματα στο ιερό τέμενος του Απόλλωνα στους Δελφούς, που ανεγέρθηκε προς τιμήν του βασιλιά Προυσία Β' της Βιθυνίας. 

Αργυρό τετράδραχμο του Προυσία Β'

Ανέγερση και επιγραφικές μαρτυρίες
----------------------------------

Η στήλη του Προυσία βρίσκεται βορειοανατολικά της εισόδου του ναού του Απόλλωνα στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών. Σήμερα έχει αναστηλωθεί. Το μνημείο ταυτίστηκε χάρη σε επιγραφή που μαρτυρά ότι πρόκειται για ανάθημα της Αιτωλικής Συμπολιτείας προς τιμήν του Βασιλιά Προυσία Β', βασιλιά της Βιθυνίας, στη βορειοδυτική Μικρά Ασία:

> «Βασιλέα Προυσίαν, βασιλέως Προυσία, τò Κοινò τῶν Αἰτωλῶν, ἀρετᾶς ἔνεκεν καὶ εὐεργεσίας τάς ἐς αὑτούς».
> 
> 

 Με βάση τη σωζόμενη επιγραφή, είναι επίσης δυνατή και η ακριβής χρονολόγηση του αφιερώματος μετά το 182 π.Χ. όταν ο Προυσίας Β' διαδέχθηκε τον πατέρα του, Προυσία Α' στο θρόνο της Βιθυνίας.

Περιγραφή
---------

Το μνημείο αποτελείται από μια υψηλή βάση από σειρές ορθογώνιων λιθόπλινθων, ενώ στο πάνω μέρος φέρει ανάγλυφη παράσταση με γιρλάντες και βουκράνια και χαμηλό γείσο με γεισίποδες. Το συνολικό του ύψος έφτανε τα 9,70 μέτρα, ενώ επάνω στο μνημειακό βάθρο ήταν στημένο το έφιππο άγαλμα του Βασιλιά Προυσία. Στην ανώτερη επιφάνεια του μνημείου σειρές ορθογώνιων οπών πιθανόν σχετίζονταν με τη σύνθεση του γλυπτού και χρησίμευαν για να προσαρμόζονται εκεί φυτικά στοιχεία, όπως στάχυα, τα οποία θα συμβόλιζαν κάποια ευεργεσία του βασιλιά, ή στήριζαν χάλκινες αιχμές για να προστατεύσουν το μνημείο από τα πουλιά. Το μνημείο ήταν παρόμοιο ως προς τη σύλληψη και την αρχιτεκτονική μορφή του με το μεταγενέστερο βάθρο του Αιμίλιου Παύλου, που στήθηκε περίπου 10-15 χρόνια αργότερα νότια της εισόδου του ναού του Απόλλωνα στο Δελφικό ιερό και που εκτίθεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Colin G. (1902). «Monuments des Messéniens, de Paul-Emile et de Prusias, no 1-86,». Hommole, Th. FD III, *Epigraphie*.  H παράμετρος `|url=` είναι κενή ή απουσιάζει (βοήθεια)
2. ↑  
Perrie, A. (2008). «La moisson et les pigeons. Note sur l’assise sommitale du pilier de Prusias à Delphes». *BCH* **138**: 257-270.

Βιβλιογραφία
------------

* Παπαχατζής Ν. Δ. *Παυσανίου Ελλάδος Περιήγησις*, βιβλίο 10, Φωκικά, Αθήνα 1996
* Miller, G. "Macedonians at Delphi", στο Jacquemin, A. (ed.), *Delphes: Cent ans après la grande fouille*, Athens 2000, 263-281.
* Perrie, A. "La moisson et les pigeons. Note sur l’assise sommitale du pilier de Prusias à Delphes", *BCH* 138, 2008, 257-270
* Schalles, H.-J. Untersuchungen zur Kulturpolitik der pergamenischen Herrscher im dritten Jahrhundert vor Christus, *IstForsch* 36, 1985 124 Note 723
* Vatin, Cl. *Monuments votifs de Delphes*, Rome 1991
Ροδάκινο
Το **ροδάκινο** είναι ο καρπός της ροδακινιάς. Έχει σφαιρικό ή ωοειδές σχήμα , ραφή στη ράχη και χνουδωτή ή λεία φλούδα ανάλογα με τη ποικιλία σε διάφορους χρωματισμούς του κίτρινου , ρόδινου και κόκκινου αλλά και του λευκοκίτρινου (λευκόσαρκη ροδακινιά).

Η σάρκα είναι χυμώδης, αρωματική με γλυκιά και υπόξινη γεύση. Ο πυρήνας του ροδάκινου (κουκούτσι) είναι μεγάλος κόκκινος με πολλές αυλακώσεις και μένει κολλημένος στη σάρκα ή ξεκολλάει εύκολα.
Υπάρχουν αρκετά είδη ροδάκινου που έχουν διαφορές στο σχήμα ,στο χρώμα και στη γεύση.
Έτσι έχουμε τα **νεκταρίνια** με τη σκληρή σάρκα, τα **λευκόσαρκα ροδάκινα** με τη λευκή σκληρή σάρκα και περισσότερη πικρή γεύση από ότι τα ροδάκινα, τους **γιαρμάδες** με τη μαλακή πολύ αρωματική σάρκα και τον πυρήνα να αφαιρείται εύκολα. 

Τα επιτραπέζια ροδάκινα και τα νεκταρίνια καταναλώνονται νωπά και μαζεύονται από το δέντρο γύρω στη μία εβδομάδα πριν από τη πλήρη ωρίμανσή τους.
Έτσι μπορούν να διατηρηθούν γύρω στις 15 ημέρες. Το ροδάκινο είναι αρκετά ευαίσθητο στη ζέστη και αν μείνει εκτός ψυγείου σαπίζει γρήγορα.

Τα ροδάκινα εκτός από νωπά τρώγονται και ως κομπόστα, γίνονται μαρμελάδες, χρησιμοποιούνται στη ζαχαροπλαστική , γίνονται λικέρ, αναψυκτικά και χυμοί.
Η κονσερβοποιία του ροδάκινου είναι πολύ αναπτυγμένη και κονσέρβες ροδάκινου καταναλώνονται σε μεγάλες ποσότητες σε πολλές περιοχές. Το ροδάκινο περιέχει αρκετή ποσότητα βιταμίνης C, σάκχαρα και πρωτεΐνες.

Σύμφωνα με στοιχεία του FAO (Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας) για το 2012, η Κίνα είναι πρώτη παγκοσμίως σε παραγωγή ροδάκινων, ακολουθούν η Ιταλία, οι Η.Π.Α με μεγάλες καλλιέργειες στο Τέξας και τη Βιρτζίνια, η Ελλάδα, η Ισπανία , η Τουρκία και το Ιράν.

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **ροδάκινο**  |

* Ροδακινιά

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νάνος, Γεώργιος (2014). *ΔΕΝΔΡΟΚΟΜΙΑ Ι Σημειώσεις για ειδικά θέματα*. Βόλος: Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. σελ. 35.
Ο **Νικόλαος Μίτος** ήταν βυζαντινός αξιωματούχος στα τέλη του 13ου αρχές 14ου αιώνα.

Ο Μίτος ήταν "επικρατών" (άρχων) της Μοσυνούπολης και της περιοχής γύρω από αυτή με αρμοδιότητα δικαστική, φορολογική και στρατιωτική για τους Βούλγαρους που είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή. Υπαγόταν στον δούξ του θέματος Βολερού, Μοσυνοπόλεως, Σερρών και Στρυμώνος Ανδρόνικο Ζηγαδηνό. Σε έγγραφο της μονής Εσφιγμένου του Αγίου όρους του 1294 αναφέρεται με τον τίλο του πανσέβαστου των Βουλγάρων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Θρακικός Ηλεκτρονικός Θυσαυρός], ανακτήθηκε 8 Ιανουαρίου 2020
2. 1 2  Ζαφειρίου, Γερακίνα (2000, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), Η νοτιοδυτική Θράκη κατά τους 13ο και 14ο αιώνες, σελ. 131]
Ο **Νικόλαος Λογάδης** υπήρξε μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του Ελληνισμού μετά την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Σωτηρόπολη Βιθυνίας το 1779 και πέθανε το 1835 στην Κωνσταντινούπολη. 
Υπήρξε Καθηγητής της Πατριαρχικής Ακαδημίας κατά τα δύσκολα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, ενώ το 1830 ανέλαβε και την Διεύθυνσή της μέχρι το θάνατό του το 1835.

Υπήρξε μέλος της Φιλικής Εταιρείας, ένας από τους σημαντικότερους Διδασκάλους της Νεώτερης Ιστορίας του Ελληνισμού και συγγραφέας του μνημειώδους έργου "Κιβωτός της Ελληνικής γλώσσης", του πρώτου λεξικού της νεώτερης Ιστορίας καθώς και πλήθους βιβλίων.

Υπήρξε προστάτης και δάσκαλος του Εθνικού Ευεργέτη Σαράντη Αρχιγένη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ιωάννης Φιλήμων, Δοκίμιον ιστορικόν περί της ελληνικής Επαναστάσεως, T.1, Αθήνα 1859, σελ. 400.

Πηγές
-----

* Κιβωτός της Ελληνικής γλώσσης, 1819
* Παράλληλον φιλοσοφίας καί χριστιανισμού αθεϊσμού καί δεισιδαιμονίας : ήτοι, εγκώμιον του αληθινού Φιλοσόφου, μακαρισμός του ορθοδόξου χριστιανού, ψόγος του αθέου, ταλανισμός του δεισιδαίμονος, Ἔκδοσις Δευτέρα Εν Ερμουπόλει, Εκ του Τυπογραφείου της «Πατρίδος». 1869
Ο **Νικόλαος Μαστορίδης** (*αγγλικά : Nick Masters*) ήταν ελληνοαμερικάνος πυγμάχος. Είχε συμμετάσχει με την ελληνική ολυμπιακή ομάδα στους Ολυμπιακούς του 1932. 

Ο Μαστορίδης πήρε μέρος με τα Ελληνικά χρώματα στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1932 στο Λος Άντζελες. Ο Μαστορίδης έμενε στην Νέα Υόρκη και ενίσχυσε την εθνική ομάδα μαζί με κι άλλους ομογενείς αθλητές που διέμεναν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στους αγώνες και στην κατηγορία ελαφρών βαρέων βαρών αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο από τον Ιταλό Τζίνο Ρόσι που έπειτα κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο.

Ο Μαστορίδης αγωνίστηκε στην συνέχεια επαγγελματικά με την πυγμαχία από το 1934 έως το 1937 και σημείωσε συνολικά 16 νίκες και 10 ήττες.

Πηγές
-----

* Στατιστικά όσων αθλητών συμμετείχαν σε Ολυμπιακούς αγώνες, sports-reference
* Box Rec, Nick Masters - Boxer[*νεκρός σύνδεσμος*]


1. ↑  (Αγγλικά, Ρωσικά) *BoxRec*. 68359. Ανακτήθηκε στις 22  Απριλίου 2022.
**Νεωδόχος** ή *νηοδόχη* (εκ του αρχαίου ναυς+δέχομαι, λαϊκά **ντόκος** εκ του αγγλικού *dock*), ονομάζεται ειδική λιμενική εγκατάσταση (δεξαμενή) παρεχομένων ευκολιών σε πλοία όπως για αποφυγή παλίρροιας, περιορισμένους δεξαμενισμούς για καθαρισμό, συντήρηση και μικροεπισκευές.

Διακρίνονται σε μόνιμες (*dry docks*) και σε πλωτές δεξαμενές (*floating docks*), για την χρήση των οποίων καταβάλλονται δικαιώματα δεξαμενισμού (*dockage*) ή «ντοκιάδικα» όπως λέγονται εκ του αγγλικού όρου.

Κύρια μέρη της νεωδόχου είναι η θύρα (ή θύρες, *dock gate*), το δάπεδο (*dock floor*) και ο μηχανισμός αποστράγγισης (*docking plug*).

Δείτε επίσης
------------

* Δεξαμενισμός πλοίου
* Νεωλκείο

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85038703
* GND: 4255968-6
* NDL: 00561649

 |

 |
**Νεωτερισμός** ή **μοντερνισμός** είναι η τάση γενικά να ακολουθεί κάποιος τη μόδα, να αποδέχεται τις ιδέες και κάθε τι καινούργιο.

Καλλιτεχνικά με τον όρο αυτό περιγράφονται, γενικά, οι τάσεις και τα ρεύματα της τέχνης που εμφανίστηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου (εξπρεσιονισμός, κυβισμός, σουρεαλισμός, φουτουρισμός, αφηρημένη τέχνη). Είναι οι καλλιτεχνικές τάσεις που εκφράζουν κυρίως την κρίση του αστικού πολιτισμού. 

Ο μοντερνισμός έχει επηρεάσει καθοριστικά όλα τα είδη της σύγχρονης τέχνης και χαρακτηρίζεται από την προσπάθεια απαγκίστρωσης από το ρεαλισμό. Με τον όρο μοντερνισμός ορίζεται η προσπάθεια ορισμένων καθολικών θεολόγων στις αρχές του 20ου αιώνα να αντιμετωπίσουν τα εκκλησιαστικά και θεολογικά θέματα με μια πιο σύγχρονη ιστορική άποψη και με τα δεδομένα των σύγχρονων ρευμάτων της φιλοσοφίας. Οι θεολόγοι αυτοί επεδίωξαν τον εκσυγχρονισμό της θρησκευτικής διδασκαλίας και την προσαρμογή της στη σύγχρονη επιστημονική και φιλοσοφική σκέψη. Το Βατικανό όμως δεν θέλησε να αποδεχτεί τις προτάσεις τους και γι' αυτό τους καταδίκασε στη Σύνοδο του 1907.

Εξωτερικός Σύνδεσμος
--------------------

* Μοντερνισμός ή Νεωτερικότητα-  Κείμενο του ιστορικού Γιάννη Σιώκα στο περιοδικό «Διάβαση»
Η Νησίδα στον Κόλπο της Νάπολης.
Η **Νησίδα** (ιταλικά: *Nisida*) είναι μια ηφαιστειακή νησίδα του αρχιπελάγους των Φλεγραίων Νήσων και εντός του κόλπου της Νάπολης, στη νότια Ιταλία. Βρίσκεται σε πολύ μικρή απόσταση από το Ακρωτήρι Παυσίλυπον (Cape Posillipo), ακριβώς δυτικά της Νάπολης· πλέον συνδέεται με την ηπειρωτική χώρα από μια πέτρινη γέφυρα. Το νησάκι είναι σχεδόν κυκλικό, με έναν πλημμυρισμένο κρατήρα σχηματίζοντας τον κόλπο του Πόρτο Παόνε στη νοτιοδυτική ακτή. Έχει διάμετρο περίπου 0,5 χιλιομέτρων και μέγιστο υψόμετρο 105 μέτρα.

Παραπομπές
----------

* Bischoff, Bernhard, and Lapidge, Michael, *Biblical commentaries from the Canterbury school of Theodore and Hadrian*, Volume 10 of Cambridge studies in Anglo-Saxon England, 1994, Cambridge University Press, (ISBN 0-521-33089-0), (ISBN 978-0-521-33089-3), google books[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Νησίδα (νησί)** |

* Item on Nisida and prisoner Carlo Poerio
* Review of Gladstone's pamphlet
* Aerial photo Αρχειοθετήθηκε 2012-02-07 στο Wayback Machine.

  

Συντεταγμένες: 40°47′43″N 14°09′48″E﻿ / ﻿40.79528°N 14.16333°E﻿ / 40.79528; 14.16333

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ιταλία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 248254336

 |

 |
Θέα του μεγαλύτερου νησιού του Εξαμιλίου
Τα **νησιά του Εξαμιλίου** (αλβανικά: Ishuj të Ksamilit ή Ishuj të Tetranisit), είναι τέσσερα βραχώδη νησιά που βρίσκονται κοντά στο Ιόνιο Πέλαγος στη νότια Αλβανία. Το χωριό Εξαμίλι, από το οποίο πήραν το όνομα τα νησιά, βρίσκεται στα ανατολικά των νησιών. Επιπλέον, τα νησιά βρίσκονται εντός των ορίων του Εθνικού Πάρκου Βουθρωτού.

Τα νησιά βρίσκονται στα νότια της Αλβανικής Ριβιέρας κατά μήκος του Ιονίου Πελάγους. Είναι απομακρυσμένα και είναι προσβάσιμα μόνο με βάρκα. Η συνολική έκταση των τεσσάρων νησιών είναι 8,9 εκτάρια. Τα δύο εξωτερικά νησιά συνδέονται με μια στενή λωρίδα άμμου. Όσον αφορά τη γεωλογία, τα νησιά έχουν διαμορφωθεί στην τρέχουσα μορφή τους κατά τη διάρκεια της ιουράσιας περιόδου, με την αποσύνδεση της ηπειρωτικής χώρας λόγω της δραστηριότητας του νερού.

Συλλογή
-------

* 
* 
* 
*

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Bego Malltezi Ecotourism in Butrint NP». *researchgate.net* (στα English). σελ. 152. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  National Tourism Agency. «Albanian Nature and Active Holidays» (PDF). Republic of Albania. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 31 Ιουλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2011.
Με τον όρο **Νομολογία** χαρακτηρίζεται η δικαστική ερμηνεία των Νόμων. Δηλαδή η δια δικαστικών αποφάσεων ερμηνεία και εφαρμογή νόμων. Συνήθως αυτές αποτελούν σύνολο αποφάσεων που λαμβάνουν το όνομα του αρμόδιου δικαστηρίου που τις εκδίδει π.χ. Νομολογία Αρείου Πάγου, Νομολογία Συμβουλίου Επικρατείας.

Η Νομολογία όμως εν προκειμένω δεν αποτελεί άμεση πηγή δικαίου αλλά ούτε και συντελεί στη διαμόρφωση δικαίου αλλά μπορεί να θεωρηθεί ως έμμεση πηγή δικαίου. Έτσι ούτε αυτή καθεαυτή η νομολογία αλλά ούτε και οι αποφάσεις του Αρείου Πάγου μπορούν να εξομοιωθούν με τους κανόνες δικαίου. Ο κάθε δικαστής είναι ελεύθερος να κρίνει τη νομική λύση των υποβαλλομένων σ΄ αυτόν νομικών διαφορών έστω και αν ακόμα άλλο δικαστήριο (ακόμη και ανώτερο) έχει δώσει σε όμοια περίπτωση διάφορη νομική λύση.

Η Ιουστινιάνεια νομοθεσία και η εξ αυτής απορρέουσα "Βυζαντινή νομοθεσία" είχε διατυπώσει ακριβώς επί της ανεξαρτησίας των δικαστικών αρχών ότι: «*ο νόμος κελεύει μηκέτι τον δικαστήν ακολουθείν ετέρω ψήφω γεγεννημένη, αλλά σκοπείν τι κατά νόμους ακόλουθον και ούτως αποφήνασθαι*».

Παρά ταύτα σήμερα στη πράξη η νομολογία των ανωτέρων δικαστηρίων βεβαίως και δεν παραβλέπεται έστω και αν δεν δεσμεύουν τον κατώτερο δικαστή που κατά κανόνα δεν παρεκκλίνει εκείνης και μάλιστα του Αρείου Πάγου, εκτός και αν συντρέχουν αποδεδειγμένα νεώτερα στοιχεία που είχαν διαφύγει της πρότερης κρίσης. Εξ άλλου η μη συμμόρφωση του κατώτερου δικαστή προς την απόφαση των ανωτέρων (σε όμοια περίπτωση) σε νομική λύση θα συνεπάγονταν μεταρρύθμιση της αποφάσεώς του από το ανώτερο δικαστήριο, που επιβάλλεται έτσι κι αλλιώς για την ομοιομορφία της απονομής δικαίου, απαραίτητου στην ασφάλεια των συναλλαγών αλλά και εγγύηση των προσφευγόντων στο δικαστήριο για επίλυση διαφοράς.

Εξαίρεση στα παραπάνω αποτελεί η νομολογία στο αγγλοσαξωνικό δίκαιο, όπου προηγούμενες δικαστικές αποφάσεις είναι σε μεγάλο βαθμό δεσμευτικές ή καθοδηγητικές για μεταγενέστερες παρόμοιες περιπτώσεις.

* Η νομολογία (ερμηνεία νόμων) δεν θα πρέπει να συγχέεται με την νομοθεσία που αποτελεί σύνολο νόμων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κυπριακή Νομολογία
* Νομολογία Ευρωπαϊκής Ένωσης
* Τελευταία άρθρα Νομολογίας
Ο **Νίκος Γ. Ζουμπογιώργος**, γεννημένος στις Μηλιές Πηλίου, ήταν ιπτάμενος αξιωματικός (σμήναρχος) της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, πολιτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και παράγοντας του ελληνικού ποδοσφαίρου. Διετέλεσε στην Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ) από το 1982 μέχρι το 1988 ως αριστίνδην μέλος του Δ.Σ. και από το 1988 εκλεγμένο μέλος και Α’ Αντιπρόεδρος του Δ.Σ.

Ο Ζουμπογιώργος το 1965 κατηγορήθηκε ως μέλος της υποτιθέμενης συνωμοσίας του ΑΣΠΙΔΑ. Το 1969 ο Ζουμπογιώργος σύστησε μαζί με άλλους δημοκρατικούς απόστρατους αξιωματικούς και πολιτικούς φίλους του Ανδρέα Παπανδρέου (όπως ο Τάκης Παπαγεωργόπουλος, ο Γιάννης Κουτσογιάννης, ο Γιάννης Παπαδονικολάκης κ.α), το Αντιδικτατορικό Κίνημα Ελλάδας (ΑΚΕ). Κατά την περίοδο της χούντας είχε αντιστασιακή δράση στο ΠΑΚ Εσωτερικού, για την οποία συνελήφθη και εξορίστηκε. Αποκαταστάθηκε όπως και άλλοι διωχθέντες συνάδελφοι με το νόμο 197/74 οπότε και επανήλθε στην Πολεμική Αεροπορία.

Το 1974 ήταν ένα από τα 149 ιδρυτικά μέλη του ΠΑΣΟΚ που μαζί με τον Ανδρέα Παπανδρέου υπέγραψαν την Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη. Στις εθνικές εκλογές του 1977 ήταν υποψήφιος βουλευτής στην Περιφέρεια Α’ Αθηνών.

Ήταν στενός φίλος με τον πρόεδρο του Παναθηναϊκού Γιώργο Βαρδινογιάννη, τον υπουργό Γιώργο Κατσιφάρα, και το 1988 ορίστηκε Αντιπρόεδρος της ΕΠΟ. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, οι οπαδοί του Ολυμπιακού, θεώρησαν πως έδειξε μεγάλη εύνοια στον Παναθηναϊκό, γεγονός που τους οδήγησε να πιστεύουν πως η Πολιτεία είναι εναντίον της ομάδας τους. Διετέλεσε επίσης Αντιπρόεδρος στον Οργανισμό Διεξαγωγής Ιπποδρομιών Ελλάδος (ΟΔΙΕ) από τον Ιανουάριο του 1989 ύστερα από απόφαση του Δ.Σ. της ΕΠΟ, μέλος της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων και μέλος της Εκτελεστικής της Επιτροπής καθώς και Αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του Ολυμπιακού Αθλητικού Κέντρου Αθηνών (ΟΑΚΑ) έως τον Ιούλιο του 1989. Έκτοτε έως και το 2000 παρέμεινε απλό μέλος του Δ.Σ. του ΟΑΚΑ.

Ήταν παντρεμένος και έχει αποκτήσει μια κόρη. Έφυγε από τη ζωή στις 27 Μαΐου 2020.

Πηγές
-----

1. ↑
2. ↑
Ο **Σκοτ Τόμας Φόρτσιουν** (γεννημένος στις 23 Ιανουαρίου 1966) είναι Αμερικανός παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 198εκ και αγωνιζόταν στη θέση του διαγωνίου.

Καριέρα
-------

Ο Σκοτ Φόρτσιουν αγωνιζόταν από το 1981 μέχρι το 1984 στην ομάδα πετοσφαίρισης του λυκείου του, το Λαγκούνα Μπιτς. Μάλιστα, με την ομάδα του σχολείου κατάφερε να κατακτήσει το τοπικό Πρωτάθλημα CIF ΤΟ 1983. 

Το 1985 εισήχθη στο κολλέγιο Στάνορντ Κόλετζ, όπου συνέχισε να παίζει πετοσφαίριση μέχρι την αποφοίτησή του, τέσσερα χρόνια αργότερα. Οι εμφανίσεις του με την ομάδα του κολλεγίου του οδήγησαν τον Φόρτσιουν μέχρι και την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης των ανδρών των ΗΠΑ. Μάλιστα, κατάφερε να κατακτήσει το χρυσό μετάλιο στους Ολυμπιακούς Αγωνες του 1988.

Αμέσως μετά την αποφοίτησή του και μέχρι το 1992, ο Φόρτσιουν συνέχισε να αγωνίζεται ως πετοσφαιριστής, κυρίως όμως με την εθνική ομάδα της Αμερικής, με την οποία συμμετείχε σε πολλές διοργανώσεις όπως Παγκόσμια Πρωταθλήματα, Αγώνες Καλής Θελήσεως, Παναμερικανικούς Αγώνες κλπ. Το 1992 μάλιστα κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης.

Το 1992 αποφάσισε να αναζητήσει την τύχη του και εκτός των συνόρων των ΗΠΑ, με αποτέλεσμα να βρεθεί στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Ιταλία, όπου αγωνίστηκε για ένα χρόνο στο εγχώριο πρωτάθλημα με τη φανέλα της Μπρέσια. Στη συνέχεια μεταπήδησε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς στον οποίο αγωνίστηκε για ένα χρόνο κατακτώντας μάλιστα το πρωτάθλημα Ελλάδας του 1994.

Μετά το επιτυχημένο πέρασμά του από την Ευρώπη, ο Φόρτσιουν αποφάσισε να επιστρέψει στις ΗΠΑ το 1994 και λίγο καιρό αργότερα τερμάτισε την καριέρα του.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Σκοτ Φόρτσιουν ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης των ΗΠΑ για δέκα χρόνια (1986-96) πραγματοποιώντας δεκάδες συμμετοχές.

Τίτλοι
------

* 1 Πρωτάθλημα CIF: 1983
* 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 1994
* 1 Χρυσό Μετάλλιο Ολυμπιακών Αγώνων: 1988

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
2. ↑  (Ιταλικά) *www.legavolley.it*. FOR-SCO-66. Ανακτήθηκε στις 7  Μαΐου 2022.

Πηγές
-----

* Το βιογραφικό του Φόρτσιουν