recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Εδουάρδος**, πορτογαλ. Duarte (Μάρτιος 1541 - 28 Νοεμβρίου 1576) από τον Οίκο των Καπετιδών-Πορτογαλίας-Αβίς ήταν 5ος δούκας τού Γκουιμαράες (1541-76).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μόνος γιος τού Εδουάρδου 4ου δούκα του Γκουιμαράες και της Ισαβέλλας, κόρης τού Ιακώβου δούκα της Μπραγκάνσα. Ο πατέρας του ήταν γιος τού Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας. Αδελφές του ήταν η Μαρία, σύζυγος Αλεξάνδρου Φαρνέζε δούκα της Πάρμας και η Αικατερίνη, σύζυγος τού Ιωάννη Α΄ δούκα της Μπραγκάνσα.

Γεννήθηκε υστερότοκος και διαδέχθηκε τον πατέρα του στο δουκάτο τού Γκουιμαράες. Ήταν ένας από τους πιο με επιρροή ευγενείς στην Αυλή τού θείου του Ιωάννη Γ΄ και τού Σεβαστιανού. Ως μέλος τού Συμβουλίου ψήφισε το 1569 υπέρ της υποψήφιας νύφης τού Σεβαστιανού, της Μαργαρίτας των Βαλουά. Τελικά ο γάμος δεν έγινε. Συνόδευσε τον Σεβαστιανό στο ταξίδι του στην Ταγγέρη της Βόρειας Αφρικής. Το 1557 απεβίωσε ο Ιωάννης Γ΄ και επειδή ο γιος του είχε προαποβιώσει, τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Σεβαστιανός. Επόμενος στη σειρά διαδοχής ήταν ο καρδινάλιος Ερρίκος και ο Εδουάρδος. Ο Σεβαστιανός τον ζήλευε γι' αυτό και μερικές φορές τού έδειχνε την απαρέσκειά του. Όταν ο Σεβαστιανός δεν τον κάλεσε στις βασιλικές ταυρομαχίες, ο Εδουάρδος δυσαρεστήθηκε και αποσύρθηκε στην Έβορα, όπου λίγους μήνες μετά απεβίωσε άγαμος σε ηλικία 35 ετών.

Επειδή η αδελφή του Αικατερίνη είχε παντρευτεί Πορτογάλο, τον κληρονόμησε στο δουκάτο. Το 1578 τον Σεβαστιανό διαδέχθηκε ο καρδινάλιος Ερρίκος, ο οποίος απεβίωσε το 1580. Προκλήθηκε κρίση διαδοχής, όπου η Αικατερίνη και ο σύζυγός της Ιωάννης Α΄ διεκδίκησαν τον θρόνο της Πορτογαλίας. Τελικά η χώρα θα περιέλθει στην Ισπανία για 59 έτη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00003007.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* Genealogy of Infante Duarte II, 5th Duke of Guimarães, in Portuguese
Η **Αρωσέθ**, **Χαρώσεθ** ή **Αρισώθ**, συχνά με την προσθήκη της περιγραφικής φράσης «των εθνών», ήταν αρχαία πόλη στην Παλαιστίνη, για την οποία γίνεται μνεία στη Βίβλο.

Σύμφωνα με το βιβλίο των Κριτών (4:2, 13, 16) της Παλαιάς Διαθήκης, στην πόλη αυτή κατοικούσε ο στρατηγός Σισάρα. Βρισκόταν βόρεια της Χαναάν όπου ερείπιά της εντοπίστηκαν στους πρόποδες του όρους Καρμήλου, κοντά στην είσοδο της στενής διόδου του ποταμού Κισσών μεταξύ της πεδιάδας του Ιεζράελ και της πόλης Άκρα.

Αναφέρεται ως τοποθεσία όπου βρισκόταν η έδρα του στρατηγού Σισαρά, τον οποίο και νίκησε η Δεβώρρα (Δεβώρα). Σύμφωνα με Βιβλικούς ερευνητές πιθανολογείται ότι η Αρωσέθ βρίσκεται περίπου όπου το σημερινό χωριό Ελ Χαριτίγιε ή Ελ Χαριτιγέ, μεταξύ Κισσών και Καρμήλου όρους.

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικό Λεξικόν Ηλίου* τ.3ος, σ.591.
* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.3ος, σ.742.
Η ***Εαρινή Συμφωνία*** είναι αλληγορικός πίνακας του Νικολάου Γύζη. Η δημιουργία του πίνακα ξεκίνησε το 1885 και ολοκληρώθηκε το 1886. Η *Εαρινή Συμφωνία* εκτίθεται στην Εθνική Πινακοθήκη. Ο πίνακας θεωρήθηκε η αρχή της νεοϊδεαλιστικής τέχνης του Γύζη.

Περιγραφή
---------

Στην *Εαρινή Συμφωνία* απεικονίζονται αιθέριες και αγγελικές μορφές, κάποιες από τις οποίες παρουσιάζονται να παίζουν βιολί και άρπα. Φαίνονται να είναι ταυτόχρονα και άυλες αλλά και ανθρώπινες. Οι δεκάδες αυτές οπτασίες, μεταξύ τους και νεαρές μορφές, κατευθύνονται από την ομίχλη προς στο εύφορο έδαφος. Ο ουρανός και η γη δείχνουν να ενώνονται, με σκοπό την αναγέννηση της φύσης.

Συμβολισμός
-----------

Ο πίνακας, με τις αέρινες φιγούρες και τη μουσική υπότασή του, αναδεικνύει τη μεγαλειότητα της Άνοιξης και την αναγέννησης της φύσης.

Ιστορία
-------

Η *Εαρινή Συμφωνία* αρχικά εκτέθηκε στο Γερμανικό Τμήμα της Έκθεσης του Παρισιού, ενώ έπειτα αποκτήθηκε από τη Νέα Πινακοθήκη του Μονάχου, στα υπόγεια της οποίας έπαθε σημαντικές φθορές. Υπό άγνωατες συνθήκες, βρέθηκε αργότερα στη Μασσαλία, και αγοράστηκε εκεί από τον Αντώνη Μπενάκη, ο οποίος τη χάρισε στην Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας.

Πηγές
-----

*"Οι Μεγάλοι Έλληνες Ζωγράφοι: Νικόλαος Γύζης"*, Ιωάννης Παπαϊωάννου, ISBN 960-442-542-0

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Έργα του Νικολάου Γύζη στο Museum Syndicate Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine.
***Είναι και Χρόνος*** (στα γερμανικά: ***Sein und Zeit***, 1927) είναι τίτλος βιβλίου του Γερμανού φιλοσόφου Μάρτιν Χάιντεγκερ. Αν και γράφηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα, και παρόλο που ο Χάιντεγκερ δεν ολοκλήρωσε ποτέ το σχέδιο που περιγράφει στην εισαγωγή, παραμένει το πιο σημαντικό του έργο και έχει επηρεάσει βαθύτατα τη φιλοσοφία του 20ού αιώνα, ιδιαίτερα τον υπαρξισμό, την ερμηνευτική και την αποδόμηση.

Το αρχικό σχέδιο του Χάιντεγκερ
-------------------------------

Το *Είναι και Χρόνος* προοριζόταν αρχικά να αποτελείται από δύο μεγαλύτερα μέρη, το καθένα εκ των οποίων θα αποτελούταν από τρεις υποδιαιρέσεις. Ο Χάιντεγκερ αναγκάστηκε να προετοιμάσει το βιβλίο για δημοσίευση όταν είχε ολοκληρώσει μόνο τις δύο πρώτες υποδιαιρέσεις του πρώτου μέρους. Οι υπόλοιπες υποδιαιρέσεις που προορίζονταν για το *Είναι και Χρόνος* (ιδιαίτερα οι υποδιαιρέσεις περί χρόνου και είναι, περί Καντ και Αριστοτέλη) δε δημοσιεύτηκαν ποτέ, αν και, από πολλές απόψεις, γίνονται αντικείμενο ανάλυσης με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε άλλα έργα του Χάιντεγκερ). Σε ό,τι αφορά στη δομή, το *Είναι και Χρόνος* παραμένει όπως ήταν όταν πρωτοδημοσιεύτηκε· αποτελείται από την εκτενή και σημαντική διμερή εισαγωγή, της οποίας έπεται η πρώτη υποδιαίρεση, η "Προκαταρκτική θεμελιώδης ανάλυση του εδωνά-Είναι", και η δεύτερη υποδιαιρεση, "Εδωνά-Είναι και εγκοσμιότητα".

Εισαγωγική περίληψη
-------------------

### Είναι

Στην πρώτη σελίδα του *Είναι και Χρόνος*, ο Χάιντεγκερ περιγράφει το σχέδιό του με τον εξής τρόπο: "ο σκοπός της διατριβής που ακολουθεί, είναι η συγκεκριμένη επεξεργασία του ερωτήματος για το νόημα του *Είναι*". Ο Χάιντεγκερ υποστηρίζει ότι η παραδοσιακή οντολογία, ενεργώντας με βάση προκαταλήψεις, έχει παραβλέψει αυτό το ερώτημα, απορρίπτοντάς το ως υπερβολικά γενικό, ακαθόριστο, ή και προφανές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Sein und Zeit*, pp. 39-40.
2. ↑  "Die konkrete Ausarbeitung der Frage nach dem Sinn von "*Sein*" ist die Absicht der folgenden Abhandlung." *Sein und Zeit*, p. 1.
3. ↑  Ibid. pp. 2-4.

Βιβλιογραφία
------------

* Heidegger Martin, Είναι και χρόνος, μετάφραση Γιάννης Τζαβάρας,τομ.1, 2,εκδ. Δωδώνη, 1985
* Γεμενετζής, Κώστας, «Η ιστορία του Είναι, η δισημαντότητα των λέξεων και το άτοπο της ανθρώπινης παρουσίας». Λεβιάθαν 8 (1990), 27-38

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 187114558
* GND: 4131103-6
* BNF: cb11955783j (data)

 |

 |
Η ***είσοδος των Σταυροφόρων στην Κωνσταντινούπολη*** (Entrée des Croisés à Constantinople) ή ***Οι Σταυροφόροι που μπαίνουν στην Κωνσταντινούπολη*** είναι μεγάλος πίνακας του Ευγένιου Ντελακρουά. Ανατέθηκε από τον Λουδοβίκο Φίλιππο το 1838 και ολοκληρώθηκε το 1840. Είναι ελαιογραφία και εκτίθεται στη συλλογή του Μουσείου του Λούβρου στο Παρίσι. 

Ο πίνακας του Ντελακρουά απεικονίζει ένα διάσημο επεισόδιο της Τέταρτης Σταυροφορίας (12 Απριλίου 1204), στο οποίο οι Σταυροφόροι εγκατέλειψαν το σχέδιό τους να εισβάλουν στη Μουσουλμανική Αίγυπτο και την Ιερουσαλήμ, και αντίθετα κατέλαβαν τη χριστιανική (Ανατολική Ορθόδοξη) πόλη της Κωνσταντινούπολης, την πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ο πίνακας δείχνει τον Βαλδουίνο Α΄ της Κωνσταντινούπολης να ηγείται μιας πομπής στους δρόμους της πόλης μετά την επίθεση. Σε όλες τις πλευρές εμφανίζονται κάτοικοι της πόλης που ζητούν έλεος. 

Η φωτεινότητα και η χρήση του χρώματος οφείλονται στη μελέτη του Ντελακρουά για τους Μεγάλους Ζωγράφους, όπως ο Πάολο Βερονέζε. Ο πίνακας εκτέθηκε στο σαλόνι του 1841, όπου ο ζωγραφικός ρομαντισμός του στυλ του ήταν αμφιλεγόμενος. Ο Le Constitutionnel εξέφρασε τη λύπη του για τη «ταραγμένη και στραγγαλισμένη σύνθεση, τα θαμπά γήινα χρώματα και την έλλειψη συγκεκριμένων περιγραμμάτων», αλλά ο Μπωντλαίρ εκτίμησε την «πίστη της αφαίρεσης» του έργου.

Σημειώσεις
----------

1. 1 2  Pool, p. 36.

βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Pool, Phoebe (1969). *Delacroix*. Λονδίνο: Χάμλιν. (ISBN 0-600-03796-7)
Χάρτης της αρχαίας Θεσσαλίας. Η Μαγνησία βρίσκεται στα δεξιά. 
Παραλία στο Ακρωτήριο Αρτεμισίου Ευβοίας. Σε απόσταση φαίνονται βουνά της Μαγνησίας. 
Στην Αρχαιότητα, η **Μαγνησία** (αρχαία ελληνικά: Μαγνησία) ήταν μια περιοχή της Αρχαίας Ελλάδας. Η αρχαία Μαγνησία ανήκει στην αρχαία Θεσσαλία. Οι πρώτοι κάτοικοι της αρχαίας Μαγνησίας ήταν οι Μάγνητες. Τα όρια της αρχαίας Μαγνησίας αντιστοιχούν περίπου στα σημερινά όρια του νομού Μαγνησίας. Οι Μάγνητες ήταν μέλη της Αμφικτυονίας και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή επί Ομηρικής εποχής. Επίσης, οι Μάγνητες αναφέρονται στην *Ιλιάδα*. Επίσης, λέγεται ότι οι Θεσσαλιοί Μάγνητες ίδρυσαν τις ασιατικές αποικίες Μαγνησία του Σιπύλου και Μαγνησία του Μαιάνδρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πρότυπο:Cite Iliad
2. ↑  Aristot. *ap. Athen.* 4.173; Conon 29; Στράβων. «Γεωγραφικά». *Γεωγραφικά*. **xiv. p.647**.  Οι αριθμοί των σελίδων αναφέρονται σε εκείνους της έκδοσης του Ισαάκ Καζομπόν.
 Το συγκεκριμένο λήμμα περιλαμβάνει περιεχόμενο από πηγή, η οποία αποτελεί, πλέον, κοινό κτήμα:   
(Αγγλικά) Smith, William, επιμ. (1854–1857). «Thessalia». *Dictionary of Greek and Roman Geography*. Λονδίνο: John Murray.

Βιβλιογραφία
------------

* Smith, William, επιμ. (1857). «Thessalia | Magnesia». *Dictionary of Greek and Roman Geography*. **2**. Walton and Mayberly. σελ. 1170.  `Η παράμετρος |access-date=` χρειάζεται `|url=` (βοήθεια)
Ο **Πλευράτος Α** ήταν Ιλλυριός βασιλιάς των Ταυλάντιων (356 π.Χ. - 335 π.Χ.), ο γιος του ήταν ο διάσημος βασιλιάς Γλαυκίας. Ο Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας τον νίκησε σε μάχη (344 π.Χ.) κατορθώνοντας ένα μεγάλο χτύπημα απέναντι στην ισχύ του. Ο Φίλιππος Β΄ κληρονόμησε όταν ανέβηκε στον θρόνο την διαμάχη του πατέρα του με τους Ιλλυριούς, επιτέθηκε στους Ταυλάντιους με μεγάλη στρατιωτική δύναμη, λεηλάτησε την ύπαιθρο, κυρίευσε πολλές πόλεις και επέστρεψε στην Μακεδονία με πολλά λάφυρα. Μετά τις μεγάλες απώλειες του Φιλίππου Β΄ από τους Καμβαίους ο Πλευράτος Α΄ πέτυχε να διακόψει την προέλαση του Φιλίππου Β΄ στην Ιλλυρία, τραύματισε τον ίδιο και 50 άντρες από την Ελίτ των στρατευμάτων του. Ο Φίλιππος Β΄ περιόρισε την εξουσία του στις ανατολικές Ιλλυρικές επαρχίες όπου ζούσαν οι Δασσαρήτες, αναγκάστηκε να κλείσει ειρήνη με τον Πλευράτο. Ο Πλευράτος Α΄ περιορίστηκε από τότε στα εδάφη του στην Αδριατική Θάλασσα, η εχθρότητα θα συνεχιστεί όταν ο γιος του Γλαυκίας επαναστατήσει εναντίον του Μεγάλου Αλεξάνδρου (335 π.Χ.). Το Αλβανικό όνομα *"Μπλερίμ"* που μεταφράζεται ως *"ανθοφόρος"* προέρχεται πιθανότατα από τον Πλευράτο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  The Illyrians, John Wilkes σ. 121
2. ↑  Diodorus 16.69,7
3. ↑  The Illyrians to the Albanians - Neritan Ceka σ. 83
4. ↑  Polyaenus
5. ↑  Isocrates (5,21)
6. ↑  The Illyrians, John Wilkes σ. 121

Πηγές
-----

* John Wilkes, *"The Illyrians"*
* Neritan Ceka, *"The Illyrians to the Albanians"*
Η **πλευρίτιδα** είναι φλεγμονή των μεμβρανών που περιβάλλουν τους πνεύμονες και επενδύουν εσωτερικά την θωρακική κοιλότητα. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε οξύ πόνο στον θώρακα κατά την αναπνοή. Άλλα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν δύσπνοια, βήχα, πυρετό ή απώλεια βάρους, ανάλογα με την υποκείμενη αιτία. Η πιο κοινή αιτία είναι η ιογενής λοίμωξη. Άλλες αιτίες περιλαμβάνουν βακτηριακή λοίμωξη, πνευμονία, πνευμονική εμβολή, αυτοάνοσα νοσήματα, καρκίνο του πνεύμονα, παγκρεατίτιδα και αμιάντωση. 

Η θεραπεία εξαρτάται από την υποκείμενη αιτία. Η παρακεταμόλη (ακεταμινοφένη) και η ιβουπροφαίνη μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη άμβλυνση του πόνου. Περίπου ένα εκατομμύριο περιπτώσεις καταγράφονται στις Ηνωμένες Πολιτείες κάθε χρόνο. Οι περιγραφές της πάθησης χρονολογούνται από τον Ιπποκράτη τουλάχιστον από το 400 π.Χ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «What Are Pleurisy and Other Pleural Disorders?». *NHLBI*. 21 Σεπτεμβρίου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Νοεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2016.
2. ↑  Light, Richard W.· Lee, Y. C. Gary (2008). *Textbook of Pleural Diseases Second Edition* (στα Αγγλικά) (2 έκδοση). CRC Press. σελ. 2. ISBN 9780340940174. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2016.
Το Πριγκιπάτο της Σερβίας το 1878
Ο **Β΄ Σερβοτουρκικός πόλεμος του 1877-1878** (*σερβικά : Други српско-турски рат*) ήταν μία πολεμική σύγκρουση ανάμεσα στο Πριγκιπάτο της Σερβίας και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο πόλεμος διήρκεσε από τις 13 Δεκεμβρίου 1877 έως τις 5 Φεβρουαρίου 1878 και η Σερβία κέρδισε την ανεξαρτησία της και απελευθερώθηκαν νέες περιοχές στην λεγόμενη Παλιά Σερβία.

Μετά την ήττα του πριγκιπάτου και την λήξη του Α΄Σερβοτουρκικού πολέμου τον Φεβρουάριο του 1877 η Σερβία επωφελούμενη του Ρωσοτουρκικού πολέμου κήρυξε εκ νέου πόλεμο στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Ο πόλεμος κηρύχθηκε επίσημα στις 13 Δεκεμβρίου και στις 15 ο Σερβικός στρατός με τρία σώματα, Ιμπάρ, Μοράβα και Δούναβη, κινήθηκε κατά τις Νις. Στις 25 Δεκεμβρίου οι Σέρβοι είχαν απελευθερώσει εδάφη ενώ οι Οθωμανοί υποχωρούσαν νότια χωρίς δυνατότητα ενισχύσεων, είχαν αποκοπεί από τους Σέρβους οι δρόμοι προς Κοσσυφοπέδιο, Αλβανία και Βοσνία.

Οι Σέρβοι κέρδισαν αποφασιστικές μάχες και απελευθέρωσαν το Πίροτ, Κούλα, Μπρέζνικ, Ράντομιρ, Κρν και στις 5 Ιανουαρίου σταμάτησαν στην Σλιβνίτσα. Στις 12 Ιανουαρίου μετά από πολυήμερη πολιορκία απελευθερώθηκε και η Νις. Στις 19 Ιανουαρίου το σώμα του Μοράβα απελευθέρωσε την Κουρσουμλία και ενεπλάκη σε μάχες με τους Οθωμανούς στα οχυρά Σαμάκοφ. Στις 31 Ιανουαρίου απελευθερώθηκε η Βράνιε. Στις 5 Ιανουαρίου με την είδηση της ανακωχής μεταξύ Ρωσίας και Οθωμανών σταμάτησαν οι επιθετικές ενέργειες του Σερβικού στρατού.

Κατά τη συνεδρίαση της σερβικής κυβέρνησης στις 15 Ιανουαρίου 1878 αποφασίστηκε η σύναψη της ειρήνης με την Τουρκία και να επιδιώξουν την αναγνώριση της Σερβικής ανεξαρτησίας και των Σερβικών εδαφών. Της Παλαιάς Σερβίας ( Βιλαέτι του Κόσοβου, Νις, Πρίζρεν, Σκόπια και το σαντζάκι του Νόβι Παζάρ) με την προσθήκη του Βιντίν. Οι Σερβικές φιλοδοξίες για τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη έπεσαν λόγω της έντονης αντίθεσηςτης Αυστροουγγαρίας που την διεκδηκούσε. Οι Σερβικές εδαφικές διεκδικήσεις απορρίφθηκαν τόσο από την Τουρκία και τους συμμάχους της Ρωσίας, η οποία έχει υποσχεθεί στη Βουλγαρία την Νις, το Πίροτ, το Λέσκοβατς και την Βράνιε. Με την συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (3 Μαρ 1878) η Σερβία πήρε τηνΝις και Λέσκοβατς, αλλά όχι τις άλλες απελευθερωμένες περιοχές. Περαιτέρω προσπάθειες της Σερβίας στο Συνέδριο του Βερολίνου (12 Ιουνίου 1878) η Σερβία πήρε το Πίροτ την Βράνιε και το Μάλι Ζβόρνικ. Η Σερβία έγινε τελικά ανεξάρτητο κράτος.

Αναφορές
--------

* Историја српског народа, Пета књига, том први (Од Првог устанка до Берлинског конгреса, 1804-1878), 394-421.
* Ослобођење Ниша од Турака 1877. године, аутор Видосав Петровић, издање Народне новине, Ниш 1997. године.
* Мала енциклопедија Просвета, треће издање 1978. године, књига трећа (Р-Ш), pp. 293.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Кнежева прокламација од 13. децембра 1877. године
* Наредба кнеза Милана српској војсци поводом ослобођења Ниша
* Кнежева прокламација грађанству Ниша
* Конвенција о предаји Ниша


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Други српско-турски рат  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Συντεταγμένες: 47°41′44.9″N 17°39′49.7″E﻿ / ﻿47.695806°N 17.663806°E﻿ / 47.695806; 17.663806

Το **ΕΤΟ Παρκ** είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στο Γκιέρ της Ουγγαρίας. Χρησιμοποιείται κυρίως για ποδόσφαιρο και είναι η έδρα της Γκιόρι ΕΤΟ ΦΚ. Το στάδιο που άνοιξε το 2008 ως αντικατάσταση του Σταδίου ΕΤΟ, έχει χωρητικότητα 15.600 θεατών.

Το συγκρότημα του σταδίου περιλαμβάνει επίσης τρία γήπεδα προπόνησης με γρασίδι και ένα συνθετικό γήπεδο προπόνησης, καθώς και δύο κλειστά γήπεδα.

Ιστορία
-------

Στις 26 Φεβρουαρίου 2011, ανακοινώθηκε ότι οι τομείς του σταδίου θα ονομαστούν από 40 θρυλικούς πρώην παίκτες της Γκιόρι ΕΤΟ.

Στις 17 Οκτωβρίου 2012 άνοιξε το ETO Park Hotel. Στην τελετή έναρξης ήταν παρόντες ο Ζολτ Μπόρκαϊ, δήμαρχος του Γκιέρ και ο Πίτερ Σίγιαρτο, Ούγγρος βουλευτής.

Στις 8 Ιουλίου 2013, ανακοινώθηκε ότι στις 11 Αυγούστου 2013 η Γκιόρι ΕΤΟ θα φιλοξενήσει την Μπάγερν Μονάχου για να γιορτάσει την 20η επέτειο του Audi Hungaria Motor Kft.

Διεθνείς αγώνες
---------------

| # | Ημερομηνία | Ομάδα 1 | Αποτέλεσμα | Ομάδα 2 | Διοργάνωση |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | 3 Μαρτίου 2010 |  Ουγγαρία | 1–1 |  Ρωσία | Φιλικός αγώνας |
| 2. | 29 Φεβρουαρίου 2012 |  Ουγγαρία | 1–1 |  Βουλγαρία | Φιλικός αγώνας |
| 3. | 6 Ιουνίου 2013 |  Ουγγαρία | 1–0 |  Κουβέιτ | Φιλικός αγώνας |
| 4. | 5 Μαρτίου 2014 |  Ουγγαρία | 1–2 |  Φινλανδία | Φιλικός αγώνας |

Εικόνες
-------

* Θέα του ΕΤΟ Παρκ από το ETO Park hotelΘέα του ΕΤΟ Παρκ από το ETO Park hotel
* Το ETO Παρκ κατά τη διάρκεια φιλικού αγώνα ανάμεσα στις Ουγγαρία και ΒουλγαρίαΤο ETO Παρκ κατά τη διάρκεια φιλικού αγώνα ανάμεσα στις Ουγγαρία και Βουλγαρία
* Το ETO Park Hotel στο βάθοςΤο ETO Park Hotel στο βάθος
* Δίπλα στο ξενοδοχείοΔίπλα στο ξενοδοχείο

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ETO Park». Stadium Database. 10 Φεβρουαρίου 2015.
2. ↑  ETO Park Soccerway
3. ↑  «Győr: a klub legendás játékosairól nevezik el az ETO-park szektorait». www.nso.hu. 26 Φεβρουαρίου 2011.
4. ↑  «Győr: átadták a "BL-döntős színvonalú" ETO Hotelt». www.nso.hu. 17 Οκτωβρίου 2012.
5. ↑  «Győri ETO: augusztusban jön a BL-győztes Bayern – hivatalos». www.nso.hu. 8 Ιουλίου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **ΕΤΟ Παρκ** |

* Ιστότοπος σταδίου (ουγγρικά)
Ο **Βαδουάριος** ήταν βυζαντινός αριστοκράτης, γαμπρός του βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστίννου Β΄(565-578). Ο Θεοφάνης ο Ομολογητής τον αποκαλεί εσφαλμένα σαν αδερφό του.

Ενδεχομένως ήταν γιος ή εγγονός του Βαδουάριου στρατηγού στη Μικρά Σκυθία το 528, ο Βαδουάριος καταγράφεται από τον Λαϊκό επικό ποιητή Flavius ​​Cresconius Corippus ο οποίος αναφέρει ότι κατά την άνοδο του Ιουστίνου στο βυζαντινό θρόνο στις 14 Νοεμβρίου 565 ήταν ήδη πατρίκιος .

Περίπου το 566/567, ο Βαδουάριος με στρατό στον κάτω Δούναβη (Μοισία και Μικρά Σκυθία) προκειμένου να βοηθήσει τους Γέπιδες κατά των Λομβαρδών. Οι Βυζαντινοί κέρδισαν την πρώτη μάχη, αλλά έπειτα ο βασιλιάς των Γεπίδων Cunimund αρνήθηκε να παραδώσει το Σίρμιο όπως είχε υποσχεθεί και στην μάχη που ακολούθησε σκοτώθηκε. Ο Βαδουάριος εκείνη την εποχή είναι άγγνωστο ποιο αξίωμα έφερε ακριβώς: ήταν στρατηγός του Ιλλυρικού, ή magister militum χωρίς καθορισμένη περιοχή ή Κοσμήτορας του στρατού.

Το 573 στάλθηκε στην Ιταλία να αντιμετωπίσει τους Λομβαρδούς, με το αξίωμα του Έξαρχου Ραβένας, ωστόσο έχασε από αυτούς σε μάχη το 576, και πέθανε πολύ σύντομα μετά.

Ο Βαδουάριος είχε παντρευτεί την Αραβία κόρη του αυτοκράτορα Ιουστίνου Β΄και μαζί απέκτησαν μία κόρη την Φιρμίνα, μαρτυρούμενη σε μία επιγραφή που χρονολογείται από το 564.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Martindale, Jones & Morris 1992, σελ. 164
2. ↑  Martindale, Jones & Morris 1992, σελίδες 164, 364
3. ↑  Martindale, Jones & Morris 1992, σελίδες 102, 484

Πηγές
-----

* Martindale, John Robert· Jones, Arnold Hugh Martin· Morris, J. επιμ. (1992). «Baduarius 2». *The Prosopography of the Later Roman Empire*. III: A.D. 527–641. Cambridge, United Kingdom: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-20160-5.
* Shahîd, Irfan (1995). *Byzantium and the Arabs in the Sixth Century, Volume 1*. Washington, District of Columbia: Dumbarton Oaks. ISBN 978-0-88402-214-5.
**Βαθεία κατάψυξη** (αγγλ. *Deep freeze*) είναι η μέθοδος κατάψυξης αγαθών, κυρίως τροφίμων, όπου η περιοχή της θερμοκρασίας βρίσκεται κάτω από **-18** βαθμούς κελσίου. Αυτή επιτυγχάνεται μόνο από ειδικής κατασκευής οικιακά και βιομηχανικά ψυγεία. 

Ιστορικά, τέτοια κατεψυγμένα τρόφιμα άρχισαν να πωλούνται κατά τη δεκαετία του ’30, μετά την ανακάλυψη μιας μεθόδου ταχείας κατάψυξης. Από τότε, η εξέλιξη της τεχνικής και της τεχνολογίας παραγωγής και εφαρμογής του ψύχους ήταν ραγδαίες και εντυπωσιακές. Σήμερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θεσπίσει κανόνες (Οδηγία 89/108/ΕΟΚ) που διέπουν τις διαδικασίες βαθείας κατάψυξης, συσκευασίας, επισήμανσης και επιθεώρησης των τροφίμων αυτών.

Διαδικασία κατάψυξης
--------------------

Tα τρόφιμα υπόκεινται στη διαδικασία «βαθείας κατάψυξης» κατά την οποία επιτρέπεται στο προϊόν να περάσει, το συντομότερο δυνατόν, τη ζώνη θερμοκρασίας μέγιστης κρυστάλλωσης, ενώ ακολούθως σε θερμοκρασία ίση ή χαμηλότερη από –18 °C.

H βαθεία κατάψυξη πρέπει να εκτελείται χωρίς καθυστέρηση, με τη βοήθεια του κατάλληλου τεχνικού εξοπλισμού, σε πρώτες ύλες υγιούς, ανόθευτης και εμπορεύσιμης ποιότητας. Δεδομένου ότι πληρούν τα ειδικά κριτήρια καθαρότητας, μόνο ο αέρας, το άζωτο και το διοξείδιο του άνθρακα επιτρέπεται να χρησιμοποιούνται ως κρυογόνα μέσα (δηλαδή σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες).

Συσκευασία του προϊόντος
------------------------

Tα τρόφιμα βαθείας κατάψυξης πρέπει να συσκευάζονται σε προσυσκευασίες που τα προστατεύουν από εξωτερικές επιμολύνσεις και από την απώλεια υγρασίας. Στην επισήμανση των τροφίμων βαθείας καταψύξης, θα πρέπει να περιλαμβάνονται η ονομασία πώλησης, η ένδειξη «βαθείας κατάψυξης» και ο προσδιορισμός της παρτίδας. Τελικοί καταναλωτές λ.χ. εστιατόρια, νοσοκομεία, κυλικεία, πρέπει να γνωρίζουν την ημερομηνία ελάχιστης διατηρησιμότητας των αγαθών προς πώληση και κατανάλωση.

Ασφάλεια
--------

Αυτές οι μέθοδοι κατάψυξης πρέπει να γίνονται σωστά, διότι σε αρκετές περιπτώσεις εγκυμονούν κινδύνους για τη δημόσια υγεία.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
Ο **Βαγράτ/Παγκράτιος Α΄**, γεωργιανά: ბაგრატ I *Bagrat I*, (απεβ. το 876) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας, ήταν πρίγκιπας της Ιβηρίας (σημερινής Γεωργίας) από το 830 μέχρι το τέλος του.

Ο Βαγράτ Α΄ κληρονόμησε από τον πατέρα του Ασότ Α΄ το αξίωμα του πρίγκιπα της Ιβηρίας και τον Βυζαντινό τίτλο του κουροπαλάτη. Ο Γεωργιανός συγγραφέας του 10ου αι. Γκιόργκι Μερχούλε υποστηρίζει ότι ο Βαγράτ Α΄ επιβεβαιώθηκε ως κουροπαλάτης, ακολουθώντας τον πατέρα του, με τη συμφωνία των αδελφών του Aνταρνάσε Β΄ και Γκουάραμ.  Ο Βαγράτ Α΄ μοιράστηκε με τα αδέλφια του τις πατρικές κτήσεις, αλλά ποια εδάφη κατείχε στην πραγματικότητα, δεν αναφέρεται άμεσα στις μεσαιωνικές πηγές. Πιθανότατα κυβέρνησε ένα μέρος του Τάο και του Κόλα (τώρα στην Τουρκία). 

Ο Βαγράτ Α΄ βρέθηκε σε μία συνεχή πάλη με τους Άραβες, τους Αβασγούς και τους Kαχέτιους για την κατοχή της κεντρικής Iβηρίας (Σίντα Κάρτλι). Το 842 εντάχθηκε στην αραβική επιχείρηση με επικεφαλής τον Μουχάμεντ ιμπν Χαλίντ αλ-Σαϋμπάνι, τον αντιβασιλιά του χαλίφη στον Καύκασο, εναντίον του επαναστάτη Σαχάκ ιμπν Ισμαήλ εμίρη της Τιφλίδας και των Καχετίων συμμάχων του. Με τη σειρά του ο χαλίφης αναγνώρισε τον Βαγράτ Α΄ ως τον πρίγκιπα της Ιβηρίας-Κάρτλι. Η εκστρατεία ήταν άκαρπη και ο Βαγράτ Α΄ έπρεπε να συνάψει ειρήνη με τον Σαχάκ. Τον Αύγουστο του 853 ο Βαγράτ Α΄ συμμετείχε στη δεύτερη επιχείρηση του χαλίφη εναντίον του Σαχάκ, αυτή τη φορά με επικεφαλής τον Μπουγκά τον Τούρκο, που κατέλαβε την Τιφλίδα και εκτέλεσε τον εμίρη. Ως αποτέλεσμα ο Βαγράτ Α΄ μπόρεσε να ανακτήσει τη Σίντα Κάρτλι, αλλά μόνο για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, καθώς οι ανασυνταγμένοι Αβασγοί τον ανάγκασαν να φύγει από αυτήν την περιοχή.

Όπως και ο πατέρας του Άσοτ Α΄, ο Βαγράτ Α΄ ήταν προστάτης του μεγάλης κλίμακας μοναστικού κινήματος στο Κλαρτζέτι. Παρείχε στον μοναχό Γκριγκόλ Χαντζτέλι υλική βοήθεια για την οικοδόμηση της μοναστικής εκκλησίας στη Χάντζτα και βοήθησε στην οικοδόμηση των μοναστηριών Σατμπέρντι και Iσχάνι.

Ο Βαγράτ Α΄ ήταν νυμφευμένος με μία κόρη του Σμπατ Η΄ πρίγκιπα της Αρμενίας και είχε τρεις γιους: τον μεγαλύτερο γιο του 

* Δαβίδ Α΄, που τον διαδέχθηκε ως πρίγκιπα και κουροπαλάτη· τον δεύτερο μεγαλύτερο γιο του
* Aνταρνάσε, που απεβίωσε όσο ζούσε ο πατέρας του· και τον νεότερο γιο του
* Ασότ, που απεβίωσε το 885.

Γενεαλογία
----------

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
2. ↑  Rapp, Stephen H. (2003), *Studies in Medieval Georgian Historiography: Early Texts And Eurasian Contexts*, p. 387. Peeters Publishers, (ISBN 90-429-1318-5)
3. 1 2  Toumanoff, Cyril (1967). *Studies in Christian Caucasian History*, pp. 488-490. Georgetown University Press.
Ο **Αρχιμανδρίτης Ιωακείμ Λιούλιας** (1919 -1943) συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση με το ΕΑΜ στη διάρκεια της Κατοχής και εκτελέστηκε από τους Γερμανούς, το καλοκαίρι του 1943, στη Θεσσαλονίκη.

Βιογραφικό
----------

Ο Ιωακείμ Λιούλιας γεννήθηκε το 1919, στον Κρόκο Κοζάνης. Ο πατέρας του ήταν αρχικά δάσκαλος σε διάφορα χωριά στη Μακεδονία και στη συνέχεια έγινε ιερέας και εγκαταστάθηκε στο Kρόκο. Ο Ιωακείμ Λιόλιος αφού τελείωσε το γυμνάσιο πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να σπουδάσει στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Αφού αποφοίτησε με άριστα επέστρεψε στη Μακεδονία και διορίστηκε ιεροκήρυκας στη Μητρόπολη Σερβίων και Κοζάνης. 

Μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας, στη διάρκεια της οποίας υπηρέτησε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός πεζικού, χειροτονήθηκε διάκονος και το 1939 μετατέθηκε στην Αθήνα, έγινε ιερέας και στη συνέχεια έλαβε το οφίκιο του αρχιμανδρίτη. Στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940 υπηρέτησε στη 15η μεραρχία πεζικού ως στρατιωτικός ιερέας με το βαθμό του Λοχαγού. 

Στη διάρκεια της Κατοχής ήταν Ιεροκήρυκας αρχικά στην Μητρόπολη Γρεβενών και στη συνέχεια στη Μητρόπολη Κοζάνης. Πήρε μέρος στην Αντίσταση και με τις παρεμβάσεις του έσωσε πολλούς κατοίκους της Κοζάνης και της ευρύτερης περιοχής. Είχε επαφές με καπετάνιους της Εθνικής Αντίστασης και τους έδινε πληροφορίες για τις κινήσεις των κατοχικών στρατευμάτων. Όταν έγινε γνωστό ότι οι Γερμανοί είχαν πληροφορηθεί για τη δράση του τού πρότειναν να φύγει στο βουνό αλλά αυτός αρνήθηκε για να μη θέσει σε κίνδυνο τους κατοίκους. 

Στις 5 Μάιου 1943 ο Αρχιμανδρίτης Ιωακείμ Λιούλιας συνελήφθη από τους Γερμανούς και στάλθηκε στις φυλακές «501» της Γκεστάπο στη Θεσσαλονίκη όπου ανακρίθηκε και υπέστη βασανιστήρια. Εκτελέστηκε στις 2 Ιουλίου 1943 στο χώρο της πλινθοποιίας Παπαγεωργίου, στην περιοχή των Σφαγείων μαζί με άλλους 49 κρατούμενους από το Γεντί-Κουλέ και το στρατόπεδο Παύλου Μελά (σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Μακεδονία, στο φύλλο της 9ης Απριλίου 1945, οι εκτελεσθέντες ήταν 49 και όχι 50 καθώς ένας από τους κρατούμενους που επρόκειτο να εκτελεστεί κατάφερε να ξεφύγει. Η εκδοχή αυτή ενισχύεται από το γεγονός ότι στο Ληξιαρχείο Θεσσαλονίκης καταγράφηκαν 49 ονόματα εκτελεσμένων και όχι 50). Το όνομά του έχει δοθεί σε οδούς στην ανατολική Θεσσαλονίκη και στη Κοζάνη και στον Πολιτιστικό Σύλλογο Κρόκου Κοζάνης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.mixanitouxronou.gr/adelfia-pethainoume-gia-iero-skopo-o-arximandritis-kozanis-ioakeim-lioulias-pou-epese-mazi-me-allous-49-patriotes-sto-ektelestiko-apospasma-ton-germanon-stin-katoxiki-thessaloniki/
2. ↑
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 14 Αυγούστου 2019.
4. ↑
Συντεταγμένες: 48°33′00″N 01°31′01″W﻿ / ﻿48.55000°N 1.51694°W﻿ / 48.55000; -1.51694

Ποντορσόν: Ο καθεδρικός ναός
Το **Ποντορσόν** (γαλλ. Pontorson) είναι μικρή πόλη της Γαλλίας στο διαμέρισμα της Νορμανδίας στο Νομό Μανς (Manche).

Γεωγραφική θέση
---------------

Το Ποντορσόν απέχει περίπου 2,5 χιλ. από το Μον Σεν Μισέλ, τον δεύτερο τουριστικότερο προορισμό της Γαλλίας. Συνδέεται με αυτό μέσω εθνικού δρόμου (D976) αλλά και ένα "μονοπάτι" πεζοπορίας κατά μήκος της όχθης του ποταμού Κουενόν (Couesnon), με το όνομα του οποίου καλείται και ο κεντρικός δρόμος της πόλης, η οποία, ως πύλη τουριστικού προορισμού, είναι γεμάτη από ξενοδοχεία, εστιατόρια, μπιστρό και καφέ. Διαθέτει, επίσης, τον πλησιέστερο προς το Μον Σεν Μισέλ σταθμό καυσίμων. Σημαντικό αξιοθέατο του Ποντορσόν είναι ο καθεδρικός ναός του, η Παναγία του Ποντορσόν (Notre Dame de Pontorson), κτισμένη το 1050 με μικρές προσθήκες του 15ου αιώνα.

Συγκοινωνία
-----------

Στο Ποντορσόν υπάρχει ο πλησιέστερος προς το Μον Σεν Μισέλ σιδηροδρομικός σταθμός, στον οποίο καταφθάνουν τρία ή τέσσερα δρομολόγια ημερησίως από την πρωτεύουσα. 

Ο Κουενόν και στο βάθος το Μον Σεν Μισέλ από το Ποντορσόν

Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
---------------------

Το Ποντορσόν αναφέρεται ως έδρα του Στρατάρχη Ρόμελ όταν είχε τοποθετηθεί υπεύθυνος για το Τείχος του Ατλαντικού. Η πόλη καταλήφθηκε από τα συμμαχικά στρατεύματα το 1944 ύστερα από την απόβαση της Νορμανδίας και μια μονάδα Μηχανικού κατασκεύασε το αεροδρόμιο γνωστό με τον κωδικό Α-28 πλάι στην πόλη. Το αεροδρόμιο χρησιμοποιήθηκε μόνο κατά την περίοδο Αυγούστου - Σεπτεμβρίου 1944 από την 368ή Πτέρυγα Μάχης (χρησιμοποιούσε P-47 Thunderbolt)

Πολύ κοντά στο Ποντορσόν και στην όμορη κοινότητα του Huisnes-sur-mer βρίσκεται και το Γερμανικό Νεκροταφείο της Νορμανδίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *répertoire géographique des communes*. Institut national de l'information géographique et forestière. Ανακτήθηκε στις 26  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  «Populations légales 2018» Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών. 28  Δεκεμβρίου 2020.
3. ↑  «Base officielle des codes postaux» La Poste. 1  Οκτωβρίου 2018.
4. ↑  Ρεϊμόν Καρτιέ, *Ιστορία του Β' Παγκοσμίου πολέμου*, Πάπυρος, Αθήνα, 1964
5. ↑  Johnson, David C. *U.S. Army Air Forces Continental Airfields (ETO), D-Day to V-E Day*, Research Division, USAF Historical Research Center, Maxwell AFB, Alabama, 1988

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ποντορσόν** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 239990333
* GND: 4249522-2
* BNF: cb15262384m (data)

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Γαλλία
 |

 |
Η **Ασσησός** είναι Αρχαία Ελληνική πόλη στην περιοχή της Καρίας στη Μικρά Ασία, κοντά στην Μίλητο, και η περιοχή του ιερού της Αθηνάς.

Η πόλη αναφέρεται από τον Ηρόδοτο και τις Ιστορίες του (I.18-23), στο πλαίσιο ενός επεισοδίου κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ των Λυδών υπό Σαδυάττη και των Μιλησίων στα τέλη του 7ου αιώνα π.Χ.

Η θέση του αρχαίου οικισμού έχει εντοπιστεί από τους αρχαιολόγους στο σύγχρονο Μεγκρερεντέβε (Mengerevtepe) τοποθεσία, περίπου 7 χλμ νότια-ανατολικά της Αρχαίας Μιλήτου.

Αναφορές
--------

* Alan M. Greaves (2002) *Η ιστορία της Μιλητού*. London: Routledge. p. 75
* Peter Herrmann, Denis Feissel (2006), Vol.3/6, p. 172
Η **Βίμπο Βαλέντια** είναι Δήμος και πρωτεύουσα της Ιταλικής επαρχίας Βίμπο Βαλέντια στην Ιταλική Περιφέρεια Καλαβρία στην νότια Ιταλία. Βρίσκεται στην Τυρρηνική θάλασσα και αποτελεί σημαντικό εμπορικό, αγροτικό και τουριστικό κέντρο, σημαντική πηγή για την οικονομία της πόλης αποτελεί το γειτονικό λιμάνι της Βίμπο Μαρίνα. Στην πόλη ιδρύθηκε επισκοπή (451) που διαλύθηκε όταν ενσωματώθηκε στην επισκοπή της Μιλήτου (1083), επανήλθε σαν επισκοπική έδρα (1968).

Ιστορία
-------

Η Βίμπο Βαλέντια ήταν αρχικά Ελληνική αποικία με το όνομα *"Ιππόνιον"*, ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα π.Χ. από κατοίκους των Επιζεφυρίων Λοκρών που ήταν μία από τις μεγαλύτερες αποικίες στην Μεγάλη Ελλάδα, στα νότια με θέα το Ιόνιο Πέλαγος. Ο Διόδωρος Σικελιώτης γράφει ότι την πόλη άλωσε ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος ο Πρεσβύτερος που έδιωξε τον πληθυσμό της (388 π.Χ.), επανήλθαν με βοήθεια από την Καρχηδόνα (378 π.Χ.) Τα επόμενα χρόνια κύριοι στο Ιππόνιον ήταν οι Βρέττιοι που κυβερνούσαν ολόκληρη την Καλαβρία. Η Ρωμαϊκή Δημοκρατία κατέλαβε το Ιππόνιον και του έδωσε το όνομα *"Βίμπο Βαλέντια"*, μετά από μια περίοδο ευημερίας στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία όταν έπεσε η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η πόλη ερημώθηκε. Οι Νορμανδοί έκτισαν ένα κάστρο στην θέση που βρισκόταν η παλιά Ακρόπολη (1070), ο Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν ίδρυσε μια νέα πόλη με το όνομα *"Μοντελεόνε"*. Τον 20ο αιώνα η Βίμπο Βαλέντια ξαναπήρε το παλιό της Ρωμαϊκό όνομα (1928).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Superficie di Comuni Province e Regioni italiane al 9 ottobre 2011». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
2. ↑  «Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
3. ↑  G. A. Loud, The Latin Church in Norman Italy (Cambridge University Press, 20 Dec. 2007), σ.191
4. ↑  Joseph Bingham, Origines ecclesiasticæ Volume 2(Printed for William Straker, 1834), σ.371

Πηγές
-----

* G. A. Loud, The Latin Church in Norman Italy (Cambridge University Press, 20 Dec. 2007)
* Joseph Bingham, Origines ecclesiasticæ Volume 2(Printed for William Straker, 1834)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 141967957
* LCCN: n85278138
* GND: 4267384-7
* BNF: cb145148526 (data)

 |

 |
Ο **Εδουάρδος**, γαλλ.: Édouard I de Bar (απεβ. Νοέμβριος 1336) από τον Οίκο του Μονμπελιάρ (Montbéliard), ήταν κόμης του Μπαρ από το 1302 έως το τέλος του.

Βιογραφία
---------

Ήταν ανήλικος, όταν διαδέχτηκε τον πατέρα του Ερρίκο Γ΄ κόμη του Μπαρ ως κόμης, έτσι κυβέρνησε αρχικά υπό την επιτροπεία των θείων του: του Ιωάννη του Πουιζάγ, του Θεοβάλδου επισκόπου της Λιέγης και του Ρενώ επισκόπου του Μετς. Η μητέρα του Eλεονώρα των Ανζού, κόρη του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας, είχε αποβιώσει από το 1298, τέσσερα έτη πριν από τον πατέρα του. 

Το 1308 συνόδευσε τον Φρειδερίκο Δ΄ δούκα της Λωρραίνης σε μάχη. Το 1310 νυμφεύτηκε τη Μαρία, κόρη του Ροβέρτου Β΄ δούκα της Βουργουνδίας,  και κηρύχθηκε ότι είχε ενηλικιωθεί. Στη συνέχεια αγόρασε την κυριότητα του Στεναί από τον θείο του Ιωάννη, τον προαναφερόμενο κύριο του Πουιζάγ. Το 1313 συνελήφθη σε πόλεμο εναντίον του Φρειδερίκου Δ΄· τα λύτρα πληρώθηκαν το 1314. Κατασκεύασε έναν υδρόμυλο στο Μουαγιέβρ-Γκραντ το 1323. Το 1324 ήταν και πάλι σύμμαχος σε στρατιωτικές επιχειρήσεις με τον δούκα της Λωρραίνης, καθώς και με τον Ιωάννη της Βοημίας και τον Βαλδουίνο αρχιεπίσκοπο του Τρηρ. Αυτή η επιχείρηση ήταν ο πόλεμος του Μετς, διότι σε καθέναν από τους συμμάχους αυτούς χρεωστούσαν κάτι οι πολίτες του Μετς: ο Εδουάρδος Α΄ ζήτησε αποζημίωση για τη φρούρηση της πόλης με δικά του στρατεύματα κατά τη διάρκεια μίας σύγκρουσης με τον επίσκοπο του Βερντέν.

Το 1336 ο Εδουάρδος Α΄ απεβίωσε σε ναυάγιο στα ανοικτά των ακτών της Αμμοχώστου στην Κύπρο, ενώ ήταν σε πορεία προς μία Σταυροφορία.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1310 τη Μαρία, κόρη του Ροβέρτου Β΄ δούκα της Βουργουνδίας και είχε τέκνα:

* Ερρίκος Δ΄ π.1315-1344, κόμης του Μπαρ .
* Eλεονώρα (απεβ. 1332), παντρεύτηκε τον Ροδόλφο δούκα της Λωρραίνης, γιο του Φρειδερίκου Δ΄ δούκα της Λωρραίνης.
* Βεατρίκη, παντρεύτηκε τον Γκουίντο Γκοντζάγκα κύριο της Mάντουα.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*. Ανακτήθηκε στις 9  Φεβρουαρίου 2016.
2. ↑  p10457.htm#i104564. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*. Ανακτήθηκε στις 28  Ιανουαρίου 2016.
4. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
5. ↑  See Poull, Georges. *La Maison souveraine et ducale de Bar*. Nancy: Presses universitaires de Nancy, 1994, p.231ff.
6. 1 2  Michelle Bubenicek, *Quand les femmes gouvernent: droit et politique au XIVe siècle:Yolande de Flandre, Droit et politique au XIV siecle*, (Ecole des Chartes, 2002), 54–55.
Ο **Εδουάρδο Φλακέρ ι Βάθκεθ** (*λατινικό αλφάβητο : Eduard Flaquer i Vázquez*), (Βαρκελώνη, 4 Σεπτεμβρίου 1894 - Zumaia, 18 Αυγούστου 1951), ήταν Ισπανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης και ποδοσφαιριστής.

Καριέρα στο ποδόσφαιρο
----------------------

Στο ποδόσφαιρο έπαιζε στην θέση του αμυντικού.Ήταν ποδοσφαιριστής της "Ιντερνασιονάλε" της Βαρκελώνης από το 1918 έως το 1920 αγωνιζόμενος στο πρωτάθλημα της Καταλωνίας.

Καριέρα στην αντισφαίριση
-------------------------

Στην αντισφαίριση ήταν αθλητής του συλλόγου "CT Turó de Barcelona". Ήταν ένας από τους πρώτους Ισπανούς παίκτες της αντισφαίρισης που ακολούθησαν τον επαγγελματισμό.

Ήταν πρωταθλητής Ισπανίας στο μονό τρεις φορές, έτη 1923, 1924 και 1927, φιναλίστ το 1926 και το 1928 και στην Καταλονία σε άλλα δέκα. Στο διπλό ήταν νικητής το 1926, 1927, 1928, και το 1930 και στο μεικτό νικητής το 1927, 1928, 1929, 1930, και το 1933.

Ήταν φιναλίστ στον τελικό του Γουίμπλεντον το 1923 με συμπαίκτη τον Μανουέλ ντε Γκομάρ και έφτασε στους προημιτελικούς στο Ρολάν Γκαρός.

Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αμβέρσας το 1920 και στους Ολυμπιακούς αγώνες στο Παρίσι το 1924 στο μονό και στα διπλά με συμπαίκτες τον Ρικάρδο Σαπρίσα και την Λίλι ντε Άλβαρεθ ως ζευγάρια.

Ήταν επίσης μέλος της πρώτης ισπανικής ομάδας στο κύπελλο Ντέιβις στην ιστορία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 16683974f.
2. 1 2  «Enciclopèdia de l'esport català» (Καταλανικά) Grup Enciclopèdia. 2012. 5601.
3. 1 2  «Diccionario biográfico español» (Ισπανικά) Real Academia de la Historia. 2011. 71610/eduardo-flaquer-vazquez. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. 1 2 3 4 5 6  Gran Enciclopèdia Catalana-Eduard Flaquer Vázquez (Καταλανικά)
5. ↑  Toni Closa, Josep Pablo, José Alberto Salas i Jordi Mas, *Gran diccionari de jugadors del Barça*, 2015, isbn = 978-84-16166-62-6, (Ισπανικά)
6. ↑  Cuadro de Honor-RFET, (Ισπανικά)
7. ↑  ABC Nws paper, (Ισπανικά)
8. ↑  Wimbledon players archive – Eduardo Flaquer, (Αγγλικά)
9. ↑  Olympic Sports – Athletes – Eduardo Flaquer Αρχειοθετήθηκε 2009-07-05 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)
10. ↑  ITF Perfil Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)
11. ↑  daviscup.com, (Αγγλικά)
Ο **Εδουάρδος Λίσα** είναι Αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής.

Καριέρα
-------

Αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα.Πρώτα έπαιξε στην Ατλάντα και μετά στην Κομονικασιόνες όταν το τον έφερε στην Ελλάδα ο ΠΑΣ Γιάννινα μαζί με άλλους 5 Αργεντινούς φιλοδοξώντας να φτιάξει μια ισχυρή ομάδα.

Έφτασε στην Ελλάδα στις 21/6/1972 και λίγες ώρες αργότερα αγωνίστηκε σε φιλικό αγώνα με τον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο κατά τον οποίο συνέβησαν επεισόδια μεταξύ των ποδοσφαιριστών και ο Βασίλης Κωνσταντίνου του έσπασε το χέρι αφήνοντάς τον εκτός αγωνιστικών χώρων για δυόμισι μήνες.

Ξεχώριζε για την αυτοπεποίθησή του και για την ψυχραιμία καθώς συνήθιζε να βγαίνει έως το κέντρο και να παρακολουθεί τον αγώνα καθισμένος στις φτέρνες. Φορούσε το χαρακτηριστικό καπελάκι του και με την ηρεμία που τον διέκρινε βοηθούσε τους συμπαίχτες του να αγωνιστούν χωρίς το φόβο της άμυνας. Θεωρείται από τους κορυφαίους τερματοφύλακες που φόρεσαν τη φανέλα του ΠΑΣ. Η συμβολή του ήταν σημαντικότατη για να υπάρξει ο Άγιαξ της Ηπείρου. Αγωνίστηκε στον ΠΑΣ έως 1979.

Αγωνίστηκε 207 φορές με την φανέλα του ΠΑΣ (38,38,27,29,23,31,21). Στην αρχή είχε σερί εμφανίσεων.Έφτασε στις 89 συνεχόμενες συμμετοχές.Το σερί σταμάτησε αφού ο ΠΑΣ κατέβασε την αναπληρωματική ενδεκάδα για να διαμαρτυρηθεί.

Μετά τον ΠΑΣ έπαιξε ξανά στην Κομονικασιόνες.

Για να αγωνιστεί στον ΠΑΣ Γιάννινα απέκτησε την ελληνική υπηκοότητα και διαθέτει ελληνικό διαβατήριο.

Σήμερα ζει στην Αργεντινή και έχει επιχείρηση με ταξί.Επίσης έχει 3 παιδιά.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

1. 1 2 3 4 5  «Εδουάρδο Λίσα: «Θα ήθελα να ξαναγυρίσω στα Γιάννινα»». 16 Φεβρουαρίου 2008.
2. ↑  «Η τραυματική εμπειρία του Λίσα σ' ένα επεισοδιακό φιλικό πριν από 35 χρόνια». 25 Ιουνίου 2007.
3. ↑  «ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ». 19 Οκτωβρίου 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Οκτωβρίου 2010.

*
Χάρτης της Πελοποννήσου με τις σημαντικότερες τοποθεσίες της, κατά την διάρκεια του Ύστερου Μεσαίωνα.
Ο **Άγιος Γεώργιος της Πολυφέγγου** (*Sancto Georgio de Polifengno*, όπως αναφέρεται σε έγγραφο του 1377) ή απλώς **Πολύφεγγος** (*Polifant* στο γαλλικό *Χρονικόν του Μορέως*) ήταν φρούριο και οικισμός του φράγκικου Πριγκιπάτου της Αχαΐας στην Πελοπόννησο. Ο οικισμός του Αγίου Γεωργίου ευρισκόταν σε πεδινή τοποθεσία, σε απόσταση περίπου 3 χλμ. από την Αρχαία Νεμέα, και κατελάμβανε τον χώρο της σημερινής πόλης της Νεμέας, ενώ το φρούριο ευρισκόταν στην κορυφή του Όρους Πολύφεγγου και ήλεγχε ένα από τα περάσματα που οδηγούσαν από το οροπέδιο της Αρκαδίας στις πεδινές εκτάσεις του Αργολικού Κόλπου.

Τον Σεπτέμβριο του 1320, οι Έλληνες, υπό την ηγεσία του Ανδρόνικου Ασάν, κατέλαβαν το φρούριο του Αγίου Γεωργίου των Σκορτών και νίκησαν τις φραγκικές ενισχύσεις που κατέφθασαν στην περιοχή. Αμέσως μετά την επιτυχία αυτή, βάδισαν ενάντια στα φρούρια της Καρύταινας, της Άκοβας και της Πολυφέγγου, των οποίων και πέτυχαν την παράδοση, μέσω της δωροδοκίας των διοικητών τους. Η επιτυχία αυτή έδωσε στους Έλληνες στρατιωτικό πλεονέκτημα, καθώς το σύνολο αυτών των φρουρίων ήλεγχε ορεινά περάσματα από το αρκαδικό οροπέδιο προς τις, ακόμη υπό φραγκικό έλεγχο, παράκτιες πεδιάδες. Η Πολύφεγγος, ωστόσο, ενδέχεται να ανακατελήφθη από τους Φράγκους λίγο καιρό αργότερα, καθώς το όνομά της εμφανίζεται σε έναν κατάλογο φέουδων του Πριγκιπάτου της Αχαΐας του 1377.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bon 1969, σελίδες 482–483.
2. ↑  Bon 1969, σελ. 202.
3. ↑  Bon 1969, σελ. 220.
4. ↑  Bon 1969, σελίδες 220, 482.

Πηγές
-----

* Bon, Antoine (1969). *La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d’Achaïe* (στα Γαλλικά). Paris: De Boccard.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Polyphengos  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Βλάντισλαφ** ο *κυφός*, πολων. Władysław garbaty (p. 1303/5 - 5 Ιουνίου 1351/Απρίλιος 1352) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας τού Ντόμπζινι (1312-27) και της Βέντσιτσα (1327-).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δεύτερος γιος τού Σιεμόβιτ δούκα τού Ντόμπζινι και της Αναστασίας, κόρης τού Λέοντα Α΄ της Γαλικίας-Βολινίας.

Το 1316 ο Βλάντισλαφ συμφώνησε με τον Φλοριάν Λάσκαρι επίσκοπο τού Πουότσκ σχετικά με την πληρωμή τού φόρου της δεκάτης, έτσι ήρθη ο αφορισμός, που είχε τεθεί στην οικογένειά του από το 1310. Όταν ξεκίνησε την ανεξάρτητη εξουσία του, ήταν πιστός υποστηρικτής τού θείου του και πιο πριν επιτρόπου της αρχής Βλαδισλάβ Α΄ τού *βραχύ*, τον οποίο αναγνώρισε ως επικυρίαρχο.

Κατά την εξουσία του ο Βλάντισλαφ και ο αδελφός του Μπολέσλαφ προσπάθησαν να κρατήσουν μία φιλική πολιτική με την Εκκλησία: το 1323 ίδρυσαν μαζί με τη μητέρα τους νοσοκομείο για το Τάγμα τού Παναγίου Τάφου στο Ρίπιν και το 1332 παραχώρησαν αρκετές κώμες, όπως η Λόντζα (Γουτς) σε αέναη ιδιοκτησία από τους επισκόπους της Κουγιάβια.

Το 1327/8 ένεκα της απειλής του Τευτονικού Τάγματος, ο βασιλιάς της Πολωνίας πρότεινε στους δύο αδελφούς την ανταλλαγή της πατρογονικής ιδιοκτησίας τού Ντόμπζινι με τη Βέντσιτσα. Η συμφωνία επισημοποιήθηκε το 1327.

Πηγές
-----

* K. Jasiński: Rodowód Piastów małopolskich i kujawskich, Poznań – Wrocław 2001, p. 180; J. Bieniak: Kształtowanie się terytorium ziemi dobrzyńskiej w średniowieczu, [in:] "Zapiski Historyczne" 51, 1986, n° 3, p. 21.

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 29  Ιουνίου 2019.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Władysław the Hunchback  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
**Η βλάστηση** είναι ένα σύνολο φυτικών ειδών και το κάλυμμα εδάφους που παρέχουν.  Ο όρος της βλάστησης είναι γενικός. Δεν αναφέρεται σε συγκεκριμένες ταξινομίες, μορφές ζωής, δομές, χωρική έκταση (ενός φυτού) ή κάποιο συγκεκριμένο βοτανικό ή γεωγραφικό χαρακτηριστικό/ά. Η βλάστηση έχει ευρύτερη σημασία από τη *χλωρίδα* (η οποία αναφέρεται στη σύνθεση των ειδών σε ένα μέρος). Ίσως το πλησιέστερο συνώνυμο προς τη βλάστηση είναι ο όρος "φυτική κοινότητα". Ωστόσο, η βλάστηση μπορεί (και γίνεται συχνά) να αναφέρεται σε ένα ευρύτερο φάσμα χωρικών κλιμάκων από αυτό της φυτικής κοινότητας, συμπεριλαμβανομένων των κλιμακών που καταλαμβάνουν μια πολύ μεγάλη έκταση, όπως την παγκόσμια βλάστηση. Για παράδειγμα, η έννοια της βλάστησης καλύπτει τα δάση σεκόγιας, τα παράκτια μαγκρόβια δάση, τα χωράφια με σιτάρι, τους καλλιεργημένους κήπους και το γκαζόν. Η έννοια της βλάστησης καλύπτει κάθε φυτικό οργανισμό.

Ο τύπος βλάστησης ορίζεται από το χαρακτηριστικό κυρίαρχο είδος ή από ένα κοινό χαρακτηριστικό της περιοχής (π.χ. υψόμετρο ή άλλοι περιβαλλοντικοί παράγοντες). Η σύγχρονη χρήση του όρου "βλάστηση" μοιάζει αρκετά με τον όρο κάλυψη της γης που επινόησε ο Φρέντερικ Κλέμεντ. Αυτός ο όρος χρησιμοποιείται ακόμα από το Τμήμα Διαχείρισης Γης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Burrows, Colin J. (1990). *Processes of vegetation change*. London: Unwin Hyman. σελ. 1. ISBN 978-0045800131.
2. ↑  Introduction to California Plant Life; Robert Ornduff, Phyllis M. Faber, Todd Keeler-Wolf; 2003 ed.; p. 112
Με τον φιλολογικό όρο **Πλειάς** χαρακτηρίστηκαν κατά καιρούς κάποιες ομάδες ποιητών και φιλολόγων. Σημαντικότερες τέτοιες ομάδες ήταν εκείνη των τραγικών ποιητών του Αλεξανδρινού κανόνα τον 3ο αι.π.Χ. και πολύ αργότερα η περί τον Ρονσάρ Γάλλοι ποιητές.

Αλεξανδρινή Πλειάς
------------------

Κατά τον Αλεξανδρινό κανόνα την Πλειάδα αποτελούσαν οι επί Πτολεμαίου Β' του Φιλάδελφου ακμάσαντες επτά τραγικοί ποιητές, από τους οποίους και ονομάσθηκε και τραγική πλειάς. Την ομάδα αυτή αποτελούσαν οι: Σωσιφάνης ο Συρακόσιος, αρχαιότερος όλων, ο Σωσίθεος που άκμασε το 280 π.Χ. λεγόμενος επίσης Συρακόσιος ή Αθηναίος, ο Όμηρος ο Βυζάντιος, ο Λυκόφρων ο Χαλκιδεύς, ο Αλέξανδρος ο Αιτωλός, ο Φιλίσκος ο Κερκυραίος και ο Διονυσιάδης ή Διονυσίδης από την Ταρσό.

Από μερικούς στη Πλειάδα αυτή κατατάσονταν και ο Αιαντίδης που τον μνημόνευαν μόνο οι Σχολιαστές και από άλλους ο Ευρόνιος που είχε ασχοληθεί με τις ερμηνείες των Κωμικών. Η λάμψη όμως της Πλειάδας αυτής δεν φαίνεται να ήταν και τόσο ισχυρή αφού εκ του έργου τους μόνο λίγα αποσπάσματα έχουν διασωθεί και κάποιες επιγραφές.

Γαλλική Πλειάς
--------------

Στη γαλλική λογοτεχνία **Πλειάς** ονομάσθηκε ομάδα, επίσης επτά σε αριθμό, Γάλλων ποιητών που απέβλεπαν στην αναγέννηση της γαλλικής ποίησης και γλώσσας επί βασιλείας Ερρίκου Β΄. Την ομάδα αυτή (Σχολή) αποτελούσαν οι: Αντώνιος ντυ Μπαΐφ, ο Ιωακείμ ντυ Μπελαί, ο Ρεμί Μπελώ, ο αρχηγός τους Ιωάννης Ντορά, ο Στέφανος Ζοντέλ, ο Ποντύς ντι Τιάρ και ο Πέτρος Ρονσάρ.

Κατά το πρόγραμμά τους που δημοσίευσε ο Ντυ Μπελαί το 1549 σκοπός της Σχολής αυτής η υπεράσπιση και ο εξωραϊσμός της Γαλλικής γλώσσας καθώς και ο εμπλουτισμός της ποιητικής φράσης και κατά τα κλασσικά πρότυπα η διαμόρφωση των διαφόρων ειδών της Γαλλικής Λογοτεχνίας.

Λουδοβίκια Πλειάς
-----------------

Κατά τους χρόνους του Λουδοβίκου ΙΓ΄ (1610-1643) συνεστήθη και έτερη Γαλλική Πλειάς στην οποία περιλαμβάνονταν ο Καμίρ, ο Λαρύ ο Μενάζ, ο Ντυπερριέ, ο Πετί, ο Ραπέν και ο Σαντέλ.

Αυτή όμως η ομάδα έμεινε λιγότερο γνωστή στη Γαλλική Λογοτεχνία απ΄ ότι η προηγούμενη.

* Σήμερα ο φιλολογικός αυτός όρος **Πλειάς** χρησιμοποιείται ευρύτατα από εκδοτικούς οίκους, σεμινάρια, ημερίδες κλπ λογοτεχνικού κυρίως ενδιαφέροντος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Μπαμπινιώτης Δ. Γεώργιος, Αθήνα 2003. «Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γώσσας», εκδ. Κέντρο Λεξικολογίας Ε.Π.Ε, σελ. 1420. ISBN 960-86190-1-7
Στην ελληνική μυθολογία ο **Πολύστρατος** ήταν ένας όμορφος νέος, φίλος του Ηρακλή. Είναι γνωστός αποκλειστικά από ένα επίγραμμα που ανακαλύφθηκε στη Δύμη της Αχαΐας και αποδίδεται στον Αλκαίο τον Μεσσήνιο. Σύμφωνα με αυτό, ο Πολύστρατος συνόδευσε τον Ηρακλή στην εκστρατεία του εναντίον των Μολιόνων και σκοτώθηκε στη μάχη, όπως και ο αδελφός του Ηρακλή, ο Ιφικλής. Τότε ο Ηρακλής έκοψε τα μαλλιά του στην κορυφή της κεφαλής του ως ένδειξη πένθους.

Ο Πολύστρατος είναι πιθανώς το ίδιο πρόσωπο με τον Σώστρατο τον Δυμαίο. Είναι δυνατόν να έχει αλλαχθεί το όνομα επειδή ο νέος ετιμάτο από τους Δυμαίους ως σωτήρας της πόλεώς τους («σω-» είναι η ρίζα του ρήματος «σώζω»).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Wilhelm Heinrich Roscher (επιμ.): *Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie*, τόμος 3, μέρος 2 (Πασικράτεια - Πύξιος), Λειψία 1902-1909, σσ. 2717-2718