recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Για άλλα πρόσωπα με το όνομα Αβιμέλεχ, δείτε: Αβιμέλεχ (αποσαφήνιση).Ο Αβιμέλεχ
Ο **Αβιμέλεχ** αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη ως Φιλισταίος Βασιλιάς των Γεράρων, δηλαδή των κατοίκων της πόλης Γέραρα, στη εποχή του Αβραάμ. Όταν ο Αβραάμ προσήλθε στη περιοχή του για να κατοικήσει μόνιμα ο Βασιλιάς αυτός παρέλαβε τη Σάρα στο γυναικωνίτη του ως σύζυγό του, την οποία ο Αβραάμ όμως από φόβο του την είχε παρουσιάσει για αδελφή του. (Γεν. 20,1-2)

Κατόπιν όμως θείας επέμβασης του Γιαχβέ, καθώς εμφανίστηκε στον ύπνο του Αβιμέλεχ, η Σάρα αποδόθηκε πίσω στον Αβραάμ άθικτη και ο Αβιμέλεχ συγχωρέθηκε καθώς ότι έπραξε ήταν εν αγνοία του. Επίσης ο Αβραάμ προσευχήθηκε στον Γιαχβέ να γιατρευτούν ο βασιλιάς Αβιμέλεχ και η οικογένειά του απο την αρρώστια τους. (Γεν. 20,4-18)

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ: ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΕΦ. 20». *users.sch.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Abimelech στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 295151246510844130471
* GND: 114724524X

 |

 |
Ο **Αγώνας ευανδρίας** (ή "*ευανδρίας αγών*"), ήταν ένας ιδιαίτερος αγώνας, καλλιστείων εφήβων της αρχαίας Αθήνας, που τελούνταν κατά τις εορτές των Παναθηναίων και των Θησείων. Ο αγώνας αυτός ήταν ομαδικός και όχι ατομικός, όπου λάμβαναν μέρος έφηβοι Αθηναίοι με άριστη σωματική διάπλαση και αποδεδειγμένη ομορφιά, αποκλειομένων των ξένων.  
 
Οι έχοντες τα προσόντα έφηβοι προσέρχονταν σε πομπή κατά φυλές της Αθήνας. Της πομπής αυτής ηγούνταν γέροντες οι «θαλλοφόροι» που ονομάζονταν έτσι από τους θαλλούς που κρατούσαν. Οι συμμετέχοντες παρήλαυναν ενώπιον επιτροπής από την οποία δίδονταν ως έπαθλο στους νικητές ασπίδα ή βόδι αξίας 100 δραχμών. Πιθανότερα το βόδι να το ελάμβαναν οι θαλλοφόροι.

Παρόμοιος αγώνας γινόταν κατά την αρχαιότητα και στην Ήλιδα που ονομάζονταν «Καλλιστεία». Ο Ξενοφών αναφέρεται σε τέτοιο αγώνα αποκαλώντας τον ως αγώνα κάλλους. Με το χρόνο όμως ο αγώνας αυτός συγχωνεύθηκε με τους στρατιωτικούς αγώνες της εποχής που ήταν ο «αγώνας ευταξίας» (επίδειξη παρατάξεων) και εκείνος της «ευοπλίας» (επίδειξη χρήσης και παρουσίας όπλων).

* Σημειώνεται ότι η λέξη ευανδρία σήμαινε ύπαρξη ωραίων ανδρών. Ως επίθετο "εύανδρος" αποδιδόταν σε πόλεις και χώρες που παρουσίαζαν ωραίους πολίτες (συνηθέστερα αθλητές ή οπλίτες). Με όνομα "Εύανδρος" φέρονταν δευτερεύουσα θεότητα στην ελληνική μυθολογία.
**Βουλευτικές εκλογές** διεξήχθησαν στη Συρία στις 7 Μαΐου 2012. Ήταν οι πρώτες εκλογές στις οποίες έλαβαν μέρος και κόμματα που δεν ήταν προσκείμενα στον κυβερνώντα συνασπισμό. Επτά νέα πολιτικά κόμματα πήραν μέρος, από τα οποία το Λαϊκό Μέτωπο για την Αλλαγή και την Απελευθέρωση ήταν το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης. Ωστόσο, οι ένοπλοι αντικυβερνητικοί αντάρτες επέλεξαν να να μην κατεβάσουν υποψηφίους και ζήτησαν από τους υποστηρικτές τους να μη συμμετάσχουν στις εκλογές. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν υψηλή και διαμορφώθηκε στο 51,26%.

Η ψηφοφορία χρειάστηκε να διεξαχθεί ξανά σε αρκετά εκλογικά κέντρα σε ολόκληρη τη χώρα εξαιτίας της παραβίασης του εκλογικού νόμου σε πολλές περιπτώσεις. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να καθυστερήσει η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων.

Η πρώτη σύνοδος του Κοινοβουλίου με τη νέα του σύνθεση έγινε στις 25 Μαΐου 2012 , οπότε έγινε η ορκωμοσία των μελών του και εξελέγη πρόεδρός του ο Μοχάμαντ Τζιχάντ αλ-Λαχάμ.

Αποτελέσματα
------------

**Συμβούλιο του Λαού της Συρίας, 7 Μαΐου 2012** 

ε • σ | Κόμματα | Ψήφοι | % | Έδρες | Έδρες εντός |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Εθνικό Προοδευτικό Μέτωπο (*al-jabha al-waTaniyyah at-taqaddumiyyah*) |  |  | 168 |  |
| * Αραβικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Μπάαθ (*Hizb al-ba'th al-'arabi al-ishtiraki*)
 | 134 |
| * Ενωτικοί Σοσιαλιστές (*al-wahdawiyyun al-ishtirakiyyun*)
 | 18 |
| * Συριακό κομμουνιστικό Κόμμα (*al-Hizb ash-shuyu'i as-suri*, σκέλος Χαλίντ Μπακντάς)
 | 8 |
| * Συριακό κομμουνιστικό Κόμμα (σκέλος Γιουσούφ Φαϊζάλ)
 | 3 |
| * Κίνημα Εθνική Υπόσχεση (*Harakat al-'ahd al-waTani*)
 | 3 |
| * Αραβική Σοσιαλιστική Ένωση (*al-ittiHad al-ishtiraki al-'arabi*)
 | 2 |
| Λαϊκό Μέτωπο για την Αλλαγή και την Απελευθέρωση |  |  | 5 |  |
| * Συριακό Σοσιαλιστικό Εθνικιστικό Κόμμα (*al-Hizb as-suri al-qawmi al-ijtima'i*)
 | 4 |
| * Κόμμα Θέληση του Λαού
 | 1 |
| ανεξάρτητοι |  |  |  | 77 |
| Σύνολο |  |   | **250**  |  |
| Πηγή: Κοινοβούλιο της Συρίας |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Syrian president orders new parliament to convene Thursday». Xinhua. 2012-05-02.. Ανακτήθηκε στις 2012-05-21.
2. ↑  «Iranian Envoy: Syrians' High Turnout in Elections Foils Enemies' Plots». Fars News Agency. Tehran, Iran. 2012-05-15. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2012-05-15.. Ανακτήθηκε στις 2012-05-21.
3. ↑  "Newly-elected Syria parliament holds first session", Xinhua
Ο **αμβλυγωνίτης** είναι φωσφορικό ορυκτό του λιθίου, νατρίου και αργιλίου. Το όνομα "αμβλυγωνίτης", προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις "αμβλύς" και "γωνία" και αναφέρεται στις αμβλείες γωνίες που παρατηρούνται στους κρυστάλλους του. Ο αμβλυγωνίτης ανακαλύφθηκε στη Σαξονία (Γερμανία).

Μορφές
------

Τα πιο πολύτιμα, και φυσικά σπάνια δείγματα, είναι αυτά που εμφανίζουν καλά αναπτυγμένους και διαφανείς κρυστάλλους. Ο αμβλυγωνίτης συναντάται συνήθως σε άμορφες μάζες, κοκκώδεις και συμπαγείς, που σχετίζονται με τις ζώνες πηγματιτών πλούσιων σε φωσφόρο και λίθιο. Οι κρύσταλλοι είναι πρισματικοί ή πλακώδεις, αν και συχνά δεν παρουσιάζουν ιδιαίτερα σαφείς έδρες, ενώ σε μερικές περιπτώσεις σχηματίζουν εντυπωσιακές διδυμίες.

Το χρώμα του αμβλυγωνίτη είναι λευκό ή κρεμ και σπάνια εντοπίζονται δείγματα άχρωμα, κίτρινα, πράσινα, μπλε, ροζ ή γκρι. Συχνά με αμβλυγωνίτη συνδέονται ορυκτά όπως ο αλβίτης, ο χαλαζίας, ο ελβαΐτης, το τοπάζιο ή ο κασσιτερίτης, σχηματίζοντας δίδυμους κρυστάλλους με όμορφους χρωματισμούς.

Ο αμβλυγωνίτης δεν είναι πολύ γνωστός, όμως είναι όμορφος ημιπολύτιμος λίθος. Όταν οι κρύσταλλοί του είναι ημιδιαφανείς, υφίστανται κοπή κατά καμποσόν[*ασαφές*], ενώ αν είναι διαφανείς, κόβονται σε έδρες, παρ’ όλο που συνήθως δεν χρησιμοποιούνται στην κοσμηματοποιία γιατί τα περισσότερα κομμάτια προορίζονται για την αγορά από συλλέκτες. Εξαιτίας της παρουσίας λιθίου και φωσφόρου στη σύνθεσή του, αποτελεί δευτερεύον μετάλλευμα αυτών των χημικών στοιχείων. Ένα από τα πιο εκπληκτικά χαρακτηριστικά του αμβλυγωνίτη είναι η υψηλή του πυκνότητα, η οποία οφείλεται στην ιδιαίτερη διάταξη που έχουν στο χώρο τα άτομα των διαφόρων συστατικών του.

Εμφάνιση
--------

Σχεδόν όλα τα δείγματα που κυκλοφορούν στις αγορές για συλλέκτες προέρχονται από την περιοχή Μίνας Γέρας (Minas Gerais) στη Βραζιλία. Ωστόσο, μερικά δείγματα εντοπίζονται στην Αριζόνα ή στην Καλιφόρνια (ΗΠΑ), στο Βορειοδυτικό Εδαφικό Διαμέρισμα του Καναδά και στο Βαρουτράνσκ (Σουηδία).
Ο Αδάμ Αδάμαντος (24 Σεπτεμβρίου 1904- 15 Απριλίου 1959) υπήρξε ελληνοκύπριος πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του ΑΚΕΛ και δήμαρχος Αμμοχώστου.

Πρώτα Χρόνια
------------

Γεννήθηκε στην Δερύνεια, το δεύτερο παιδί μιας πολυμελούς οικογένειας. Στο σχολείο διακρίθηκε στην ελληνική γλώσσα και ρητορική. Μετέπειτα, κατάφερε να πάει στην Ελλάδα για σπουδές και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών με «λίαν καλώς»» το 1929. Επέστρεψε στην Κύπρο και δίδαξε ελληνικά, στο «Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου» ως το 1942. Αργότερα διορίστηκε διευθυντής στο Ανώτερο Παρθεναγωγείο. Το 1937-38 πήρε υποτροφία στο Νότιγχαμ, όπου εντρύφησε στον σοσιαλισμό μέσα από ένα φοιτητικό σοσιαλιστικό κύκλο. Επέστρεψε στην Κύπρο και εντάχθηκε στο παράνομο Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου- μετέπειτα ΑΚΕΛ.

Πολιτική Διαδρομή
-----------------

Το 1943 εκλέχθηκε δήμαρχος Αμμοχώστου, για να επανεκλεγεί το 1946 και το 1949. Κατά την περίοδο της Διασκεπτικής Συνέλευσης διαφώνησε με την αλλαγή της θέσης του κόμματος καθ' υπόδειξιν Ζαχαριάδη. Το 1948, αντιπροσωπία του ΑΚΕΛ επισκέφτηκε τον Ζαχαριάδη εν μέσω του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα, και εκεί ο Ζαχαριάδης τους υπέδειξε πως ήταν λάθος η θέση τους «αυτοκυβέρνηση-Ένωση» και έπρεπε η Ένωση να γίνει ο άμεσος τους στόχος. Αργότερα η Κεντρική Επιτροπή θα υοθετούσε την εντολή του Ζαχαριάδη. Στο επόμενο συνέδριο του ΑΚΕΛ, ο Εζεκίας Παπαϊωάννου εκλέχθηκε γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ και υιοθέτησε αδιάλλακτη γραμμή υπέρ της Ένωσης. Ο Αδαμαντος διαφώνησε με τη νέα γραμμή του κόμματος και κατέγραψε τις ανησυχίες του σε επιστολή στο ΑΚΕΛ, με αποτέλεσμα, να τεθεί εκτός κόμματος. Στις δημοτικές εκλογές του 1953, κατήλθε με ανεξάρτητο συνδυασμό και μέσα σε κλίμα πόλωσης, (τόσο ο υποψήφιος της Δεξιάς Νικόλας Αντωνίου όσο και του ΑΚΕΛ, Ανδρέας Πούγιουρος, συνθηματολογούσαν υπερ της Ένωσις) έχασε τις εκλογές. 

Ο Αδάμαντος επέστρεψε στη διδασκαλία και πέθανε το 1959 από ανακοπή καρδίας καθώς δίδασκε στην «Παιδαγωγική Ακαδημία». Τάφηκε στην Αμμόχωστο και αναγράφεται στην πλάκα: *«Πόσο υπέροχο πράγμα είναι ο άνθρωπος, όταν είναι πραγματικά άνθρωπος»*

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  «Ιστορία». (νέα ελληνική γλώσσα) Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11  Ιουλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 11  Ιουλίου 2020.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  «Αδάμαντος Αδάμος Αδάμ». (νέα ελληνική γλώσσα) Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11  Ιουλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 11  Ιουλίου 2020.
3. ↑  «ΔΗΜΑΡΧΟΙ ΕΠΙ ΑΓΓΛΟΚΡΑΤΙΑΣ». (νέα ελληνική γλώσσα) Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11  Ιουλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 11  Ιουλίου 2020.
4. ↑  Λουκάς Κακουλλής (2011). «Αδάμ Αδάμαντος». *Αδάμ Αδάμαντος και Τάσσος Παπαδόπουλος*. Λευκωσία. σελίδες 79–82. ISBN 978-9963-9722-0-3.
5. ↑  Λουκάς Κακουλλής (2011). «Αδάμ Αδάμαντος». *Αδάμ Αδάμαντος και Τάσσος Παπαδόπουλος*. Λευκωσία. σελίδες 82–89. ISBN 978-9963-9722-0-3.
6. ↑  Άντρος Γ. Καραγιάννη (2 Οκτωβρίου 2015). ««Πόσο υπέροχο πράγμα είναι ο άνθρωπος, όταν είναι πραγματικά άνθρωπος»». Διάλογος. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2018. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **αλλοφανής** (αγγλικά: allophane) είναι ένυδρο πυριτικό ορυκτό του αργιλίου. Το όνομά του προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις *άλλος* και *φαίνω*, επειδή αλλάζει μορφή και χρώμα όταν τεθεί σε φλόγα του λύχνου φωταερίου.

Εμφάνιση, παραγενέσεις
----------------------

Είναι προϊόν εξαλλοίωσης της ηφαιστειακής σποδού (στάχτης). Ανευρίσκεται, επίσης, σε υδροθερμικές αλλοιώσεις πυριγενών πετρωμάτων, προερχόμενος από τη διάσπαση αστρίων και σε υδροθερμικές φλέβες τυπικά συσχετιζόμενος με χαλκούχα κοιτάσματα. Απαντά και σε ιζηματογενή πετρώματα μέσα σε αποθέσεις κρητίδας και ανθρακοφόρες κοίτες.

Σχετίζεται με χαλαζία, χριστοβαλίτη, γιββσίτη, λειμωνίτη και χρυσόκολλα.

Υπάρχει σε πολλά μέρη του κόσμου, αλλά σε μικρές ποσότητες. Αξιοσημείωτες εμφανίσεις του είναι στη Γερμανία (Σαξονία και Θουριγγία), την Τσεχία (περιοχή Jachymov), την Ιταλία (Σαρδηνία, Βεζούβιος), τη Γαλλία, το Ντέβον της Βρετανίας, την Αριζόνα και την Καλιφόρνια των ΗΠΑ, τη Νότια Αφρική και την Ιαπωνία.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται σε όμορφες συσσωματώσεις στην περιοχή «Πλάκα» των μεταλλείων Λαυρίου.

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Δεν έχει σταθερή σύσταση
Πίνακας του Γουσταύου Μαυρίκιου Άρμφελτ του ζωγράφου Βερτμίλερ
Η Μαγδαληνή Καρλόττα Ρούντεσχολντ
Η **συνωμοσία του Άρμφελτ** ήταν μια σκευωρία στη Σουηδία το 1793. Σκοπός ήταν να εκτοπιστούν οι νόμιμοι αντιβασιλείς Δούκας Κάρολος και ο πολίτικος Γουσταύος Αδόλφος Ρέιτερχολμ, (οι οποίοι είχαν την εξουσία μέχρι να ενηλικιωθεί ο νόμιμος διάδοχος του θρόνου, Γουσταύος Δ’ Αδόλφος της Σουηδίας), και να αντικατασταθούν από τον Γουσταύο Μαυρίκιο Άρμφελτ, τον αγαπημένο φίλο του αείμνηστου βασιλιά Γουσταύου Γ’ της Σουηδίας. Η πλοκή υποκινήθηκε από τον εξόριστο Άρμφελτ και εκτελέστηκε από τους πράκτορες του στη Σουηδία, ιδίως από την ερωμένη του Μαγδαληνή Ρούντεσχολντ, με την υποστήριξη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας υπό τη Μεγάλη Αικατερίνη. Η συνωμοσία έλαβε χώρα το 1793.

Δείτε επίσης
------------

* Συνωμοσία του 1789
* Συνωμοσία της Αντζάλας

Αναφορές
--------
Τα **Αλληλοδιδακτικά σχολεία** που πρωτοδημιουργήθηκαν στις αρχές του 19ουαιώνα ήταν χώροι εκπαίδευσης όπου η εκπαίδευση των νέων γίνονταν αναμεταξύ τους αμοιβαία. Μια ιδέα για τη μέθοδο που εφαρμόζονταν στα αλληλοδιδακτικά σχολεία στην Ελλάδα μας δίνει ο Γ. Κλέοβουλος σ΄ επιστολή του της 15ης Δεκεμβρίου 1818, στον Λευκάδιο Αθανάσιο Πολίτη που δημοσιεύθηκε στον Λόγιο Ερμή. Εκεί μεταξύ άλλων ο Κλεόβουλος γράφει ότι:

>  *«η βάσις αυτής (της αλληλοδιδακτικής) ως εξ αυτής της ονομασίας εννοείται, εις το να διδάσκωνται τα παιδιά αναμεταξύ των αμοιβαίως: τα πλέον προκομμένα δηλαδή τα ολιγότερον*
> 

Περιγράφει επίσης πως χωρίζονται σε τάξεις τα παιδιά ίσων δυνάμεων και προόδου. Δυο παιδιά, τα πλέον προκομμένα και χρηστοήθη διορίζονται δάσκαλοι σε κάθε τάξη με την ονομασία Πρωτόσχολοι ή Ερμηνευταί και διδάσκουν και επιτηρούν τα υπόλοιπα. Μιλά για τις ποινές και εξηγεί πως φιλοτιμούνται τα παιδιά για να προβιβαστούν σε ανώτερη τάξη ώστε να γίνουν και εκείνοι Πρωτόσχολοι. Στα σχολεία αυτά διδάσκονται ανάγνωση, γράψιμο και αριθμητική με ειδικούς πίνακες και με κατάλληλο σύστημα ώστε να μην κουράζονται τα παιδιά.

Ο ίδιος ο Κλεόβουλος σπούδασε την μέθοδο αυτή στο Παρίσι και το 1819, με την υποστήριξη του άρχοντα Νικολάου Ροσσέτι-Ροσνοβάνου που είχε γνωρίσει εκεί ίδρυσε στο Ιάσι το πρώτο Αλληλοδιδακτικό Διδασκαλείο απ΄όπου απεφοίτησαν πολλοί αλληλοδιδακτικοί δάσκαλοι. Αυτοί σκορπίστηκαν σ΄όλη την Ελλάδα και συνέστησαν πολλά σχολεία της μεθόδου αυτής. Η Φιλανθρωπική Εταιρεία ίδρυσε στο Ναύπλιο ένα τέτοιοι σχολείο στο οποίο φοίτησε και ο Σταμάτης Σέρμπος το 1835, όπως ο ίδιος αναφέρει στο χειρόγραφό του, στο οποίο φοιτούσαν 250 μαθητές με διευθυντή τον Ν. Νικητόπουλο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Λουκία Δρούλια, Άγνωστα και ανέκδοτα κείμενα «Σταθμοί προς τη Νέα Ελληνική Κοινωνία (1790-1840)», σ. 94, 1964

Πηγές
-----

* Λόγιος Ερμής, 1819
Ο Μπασάρ αλ Άσαντ επανεξελέγη πρόεδρος στις **εκλογές** που διεξήχθησαν στη **Συρία** στις 3 Ιουνίου 2014, με ποσοστό 92%.[1] Ορκίστηκε πρόεδρος για τρίτη θητεία στις 16 Ιουλίου 2014.[2]

Πλαίσιο
-------

Ως αποτέλεσμα του εμφυλίου πολέμου, η Συρία έχει τον μεγαλύτερο πληθυσμό προσφύγων στον κόσμο και η ψηφοφορία για τους πρόσφυγες σε συγκεκριμένες χώρες ξεκίνησε στις κατά τόπους συριακές πρεσβείες αρκετές ημέρες πριν ανοίξουν οι κάλπες στην ίδια τη Συρία. Ορισμένες ομάδες της αντιπολίτευσης εντός και εκτός Συρίας δεν πήραν μέρος στις εκλογές.[3][4] Επίσης, η ψηφοφορία δεν διεξήχθη σε αρκετές ανταρτοκρατούμενες περιοχές.

### Αποτελέσματα

| Υποψήφιος | Κόμμα | Ψήφοι | % |
| --- | --- | --- | --- |
|  | Μπασάρ αλ Άσαντ | Κόμμα Μπαάθ | 10.319.723 | 88,7 |
|  | Χασάν αλ Νουρί | NIACS | 500.279 | 4,3 |
|  | Μαχέρ Χατζάρ | Ανεξάρτητος | 372.301 | 3,2 |
| Άκυρα/λευκά | 442.108 | 3,8 |
| **Σύνολο** | **11.634.412** | **100** |
| Εγγεγραμμένοι/συμμετοχή | 15.845.575 | 73,42 |
| Πηγή: SANA, SANA |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Dr. Bashar Hafez al-Assad wins post of President of Syria with sweeping majority of votes at 88.7%». *SANA* (Δαμασκός). 4-6-2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2014-06-06.. Ανακτήθηκε στις 4-6-2014.
2. ↑  Συρία: Ορκίστηκε πρόεδρος για τρίτη επταετή θητεία ο Άσαντ, Πρώτο Θέμα (ηλεκτρονική έκδοση), 16-7-2014.
3. ↑  «Syrian expats in Lebanon flock to vote for Assad». CBS News. 29-5-2014.. Ανακτήθηκε στις 29-5-2014.
4. ↑  Assad’s Win Is Assured, but Limits Are Exposed
Με το όνομα "**Αδελφότης**" κλήθηκε μυστική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1824 με σκοπό να καταπολεμήσει την Κυβέρνηση της Τρίπολης που είχε αποκηρύξει το "Βουλευτικόν". Η οργάνωση αυτή προκάλεσε στην Τρίπολη μεγάλες ταραχές για την καταστολή των οποίων κλήθηκε ο Ιωάννης (Γενναίος) Κολοκοτρώνης καθώς και ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης του Πέτρου. Όταν τελικά πολιορκήθηκαν τα μέλη της οργάνωσης αυτής στη Τρίπολη δόθηκε τέλος με την παρασχεθείσα δυνατότητα να δραπετεύσουν. Οι στασιαστές αφού κατέφυγαν στην αρχή στην Ερμιόνη, από εκεί, μετέβησαν στο Άργος όπου και τελικά έγιναν δεκτοί από τη νέα κυβέρνηση του Γ. Κουντουριώτη.

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικό Λεξικόν Ηλίου* τ. 1ος σ.427
Οι αδελφοί **Κωνσταντίνος** και **Αναστάσιος Σισμάνογλου** ήταν Έλληνες επιχειρηματίες και ευεργέτες.

Ασχολήθηκαν από νωρίς με τις τραπεζικές επιχειρήσεις του πατέρα τους, του μεγαλοεπιχειρηματία και ευργέτη Ιωάννη Σισμάνογλου. Μετά τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 έφυγαν από την Κωνσταντινούπολη και πήγαν στο Παρίσι όπου ίδρυσαν χρηματιστηριακό γραφείο. Αργότερα, όταν ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα.

Τα δύο αδέρφια είχαν κληρονομήσει από τον πατέρα τους μια τεράστια περιουσία την οποία κατάφεραν να μεγαλώσουν κι άλλο με τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες. Έτσι μπόρεσαν να κάνουν μεγάλες δωρεές σε διάφορα μέρη της Ελλάδας αλλά και στο εξωτερικό. Όσο ζούσαν στη γαλλική πρωτεύουσα βοηθούσαν οικονομικά Έλληνες φοιτητές. Είχαν δώσει 4.000 χρυσές λίρες για την ίδρυση Ελληνικού Γυμνασίου στην Άγκυρα, αλλά τα σχέδιά τους δεν υλοποιήθηκαν, λόγω της Μικρασιατικής Καταστροφής. Όταν, μετά την καταστροφή, ήρθαν οι πρόσφυγες στην Ελλάδα, δώρισαν ένα κτήμα που διέθεταν στην Καβάλα προκειμένου να εγκατασταθούν εκεί 300 οικογένειες προσφύγων.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’20, όταν χιλιάδες άνθρωποι πέθαιναν από φυματίωση (μεταξύ αυτών και μέλη της οικογένειας Σισμάνογλου) ο Κωνσταντίνος και ο Αναστάσιος Σισμάνογλου αποφάσισαν να ιδρύσουν ένα μεγάλο σανατόριο για την περίθαλψη των ασθενών και την καταπολέμησή της ασθένειας. Το 1936, και ενώ στο μεταξύ είχε πεθάνει από τη φυματίωση και ο Αναστάσιος Σισμάνογλου, θεμελιώθηκε στα Μελίσσια Αττικής το «*Φυματολογικόν Ινστιτούτον Ιωάννου Α. Σισμάνογλου και του Οίκου αυτού*» (βλ. Σισμανόγλειο Νοσοκομείο). Την ίδια χρονιά ο Κωνσταντίνος Σισμάνογλου ίδρυσε στην Κομοτηνή το *Σισμανόγλειον Γενικόν Νοσοκομείον*.

Ο Κωνσταντίνος Σισμάνογλου (23 Μαΐου 1857, Χαλκηδόνα, Κωνσταντινούπολη - 26 Ιουνίου 1951, Αθήνα) είχε τιμηθεί με τον Ταξιάρχη του Τάγματος του Σωτήρος.

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τ.46

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ελληνική Δημοκρατία-ΔΙΟΙΚΗΣΗ 1ης YΠΕ ΑΤΤΙΚΗΣ-Γενικό Νοσοκομείο Αττικής Σισμανόγλειο/Αμαλία Φλέμιγκ ΝΠΔΔ». *www.sismanoglio.gr*. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2019.
2. ↑  «Ιστορικό». *www.komotini-hospital.gr*. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2019.
3. ↑  Φύλλο εφημερίδας "Έθνος" της 20 Σεπτεμβρίου 1958, σελ. 1: "*Η παράδοξος διαθήκη του Κωνσταντίνου Σισμανόγλου*"
Συντεταγμένες: 41°22′32″N 2°3′8″E﻿ / ﻿41.37556°N 2.05222°E﻿ / 41.37556; 2.05222

Το **Στάδιο Γιόχαν Κρόιφ** (καταλανικά: *Estadi Johan Cruyff*) είναι γήπεδο ποδοσφαίρου που χρησιμοποιεί η Μπαρτσελόνα, στο Σαν Ζοάν Ντεσπί της Επαρχίας της Βαρκελώνης στην Καταλονία της Ισπανίας, το οποίο βρίσκεται δίπλα στο Θιουτάτ Εσπορτίβα Ζοάν Γκαμπέρ, το προπονητικό κέντρο του συλλόγου και την ακαδημία νέων. Ονομάστηκε από τον Ολλανδό θρύλο του ποδοσφαίρου, Γιόχαν Κρόιφ.

Είναι γήπεδο κατηγορίας 3 της UEFA και χωρητικότητας 6.000 θεατών. Ως μέρος του σχεδίου Espai Barça, είναι η αντικατάσταση του Μίνι Εστάντι, το οποίο έχει προγραμματιστεί για κατεδάφιση μετά την κατασκευή του σταδίου.

Φωτογραφία του 2019

Ιστορία
-------

Το Στάδιο Γιόχαν Κρόιφ ξεκίνησε να φτιάχνετε στις 14 Σεπτεμβρίου 2017 και ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι του 2019. Άνοιξε στις 27 Αυγούστου 2019 με έναν φιλικό αγώνα μεταξύ των ομάδων κάτω των 19 ετών της Μπαρτσελόνα και του Άγιαξ. Ο αγώνας έληξε με σκορ 0-2 υπέρ του Άγιαξ. Στις 26 Αυγούστου 2019, μια ημέρα πριν από το επίσημο άνοιγμα του σταδίου στο κοινό, η Μπαρτσελόνα απέτισε φόρο τιμής στον Κρόιφ, αποκαλύπτοντας το άγαλμά του στο Καμπ Νόου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The Johan Cruyff Stadium». *www.fcbarcelona.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Ιουνίου 2019.
2. ↑  «The Estadi Johan Cruyff opens on August 27». *Marca*. 15 Ιουλίου 2019. .
3. ↑  «Naci Univar nets the first goal at the Johan Cruyff stadium». *Sport* (στα Αγγλικά). 27 Αυγούστου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Σεπτεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2020.
4. ↑  «FC Barcelona unveils statue Johan Cruijff». TellerReport. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2018.
Η **Τζοάνα Κρούπα** ή **Γιοάνα Κρούπα** (*Joanna Krupa*, η ορθή πολωνική προφορά είναι: Γιοάνα Κρούπα, 23 Απριλίου 1979) είναι Πολωνή ηθοποιός και μοντέλο.

Η Τζοάνα Κρούπα γεννήθηκε στις 23 Απριλίου του 1979 στη Βαρσοβία της Πολωνίας. Μεγάλωσε στο Σικάγο του Ιλλινόις, στις Η.Π.Α και τώρα μένει στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια. Έχει δύο μικρότερες αδελφές, τη Μάρθα (αγγλ. Martha) και την Καρλίνα (αγγλ. Carlina). Ο πατέρας της Στέβεν Κρούπα (αγγλ. Steven Krupa) είναι ξενοδόχος.

Σταδιοδρομία
------------

Η Τζοάννα έχει κάνει εξώφυλλα σε πολλά περιοδικά, μεταξύ των οποίων τα FHM, Personal, Inside Sport, Stuff, Steppin Out, Teeze, και Maxim. Το αμερικανικό Playboy Ιουλίου του 2005 έχει ενα εκτενές φωτογραφικό αφιέρωμα στη Τζοάννα. Το περιοδικό Maxim την κατατάσσει 61η στη λίστα με τις 100 πιο "καυτές" παρουσίες του 2006. Εμφανίζεται επίσης στη σελίδα του περιοδικού με φωτογραφίες από τα Κορίτσια του Maxim. Το γερμανικό *Maxim* την ψήφισε φωτομοντέλο της χρονιάς για το έτος 2004/2005. Το περιοδικό GQ παρουσιάζει την Τζοάννα στο τέυχος Οκτωβρίου με τον υπότιτλο: "Τζοάνα Κρούπα - Η πιο σέξι γυναίκα στον κόσμο; Οι αποδείξεις εντός..."

Στη συνέντευξη της στο *Playboy* δήλωσε ότι είχε σχέση με τον ηθοποιό Τζένσεν Ακλς (αγγλ. Jensen Ackles) της τηλεοπτικής σειράς *Smallville* (ελλ. "Σούπερμαν - Τα Χρόνια της Νιότης"). Απο το 2006 πιθανολογείτε ότι δεν είναι πλέον μαζί, εντούτοις δεν έχει αποδειχθεί. Ο Τζένσεν πρωταγωνιστεί στην τηλεοπτική σειρά *Supernatural*. Συμμετείχε ακόμα στην τηλεοπτική εκπομπή *The Man Show* σαν χορεύτρια, για σύντομο χρονικό διάστημα. Αργότερα δήλωσε ότι ήταν μεν διασκεδαστικό, άλλα στην ουσία ήταν απλά χάσιμο χρόνου.

Φιλμογραφία
-----------

* *Skinner Box* (2006) Samantha
* *Ripple Effect* (2006) Victoria
* *The Dog Problem* (2006) Taffy
* *Scary Movie 4* (2006)
* *CSI: Crime Scene Investigation* (2006)
* *Max Havoc: Curse of the Dragon* (2004) Jane
* *Las Vegas* (2004) Nicole
* *The Man Show* (1999) Juggy Dancer (2002-2003)
* *Planet of the Apes* (2001) Friend at Leo's Party
* *The X Show* (2001) Model
* *Son of the Beach* (2000)
* *ER* (1994) (δεν αναφέρεται στους τίτλους)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τζοάνα Κρούπα στην IMDb
* Επίσημη ιστοσελίδα

Αναφορές
--------

1. ↑  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*. nm1021774. Ανακτήθηκε στις 21  Ιουλίου 2016.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
3. ↑  (Αγγλικά) *The Fashion Model Directory (FMD)*. joanna\_krupa. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 53151594464205351826

 |

 |
Στο βυζαντινό δίκαιο το **αβιωτίκιον** ήταν το κληρονομικό δικαίωμα του δημοσίου στην περιουσία όσων ανθρώπων πέθαιναν άτεκνοι και χωρίς να έχουν συντάξει διαθήκη.

Το δικαίωμα αυτό αφορούσε το ένα τρίτο της περιουσίας και στηριζόταν σε μια διαπλασθείσα συνήθεια, η οποία ανέτρεψε αντίθετες διατάξεις της βυζαντινής νομοθεσίας. Το αβιωτίκιον μνημονεύεται σε αυτοκρατορικά χρυσόβουλλα του 13ου αιώνα και μεταγενέστερα, που χορηγούν σημαντικά προνόμια και φορολογικές απαλλαγές σε μονές, χωροδεσπότες, κ.ά.. Με τα χρυσόβουλλα αυτά, οι ιδιοκτησίες τους και οι εγκατεστημένοι σε αυτές πάροικοι ή και «προσκαθήμενοι» απαλλάσσονταν, μεταξύ άλλων, και από τη «δημοσιακή» απαίτηση του αβιωτικίου. Η απαλλαγή αυτή σήμαινε ταυτοχρόνως και την υποκατάστασή τους στο κληρονομικό δικαίωμα του δημοσίου πάνω στο 1/3 της κληρονομίας του παροίκου που πέθαινε άτεκνος. Οι ευεργετούμενοι (χωροδεσπότες, μοναστήρια, κ.λπ.), ακόμα και τα όργανα του δημοσίου, δεν αρκούνταν, όπως φαίνεται, στο ποσοστό του 1/3, αλλά με την αφορμή της εισπράξεως του αβιωτικίου γίνονταν κύριοι ολόκληρης της περιουσίας των παροίκων που πέθαιναν. Η κατάσταση αυτή προκάλεσε και τη διάταξη του πρώτου κεφαλαίου της *Νεαράς 26* του Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου το 1306. Με αυτή, προκειμένου να περισταλούν οι καταχρήσεις, παραχωρήθηκε νομοθετικώς πλέον το αβιωτίκιον σε όλους τους χωροδεσπότες των παροίκων, αλλά στο 1/3 της κληρονομίας. Η διάταξη όμως αυτή δεν ίσχυσε στην πράξη, τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό: και μετά το έτος 1306 συναντάται η έκδοση αυτοκρατορικών χρυσόβουλλων, με τα οποία ύστερα από σχετική αίτηση των ενδιαφερόμενων μονών παρέχεται απαλλαγή από το αβιωτίκιον. Με τη χορήγηση αυτής της απαλλαγής, οι χωροδεσπότες, ανενόχλητοι από κάθε «δημόσια επήρεια», ασκούσαν τα δικαιώματα του δημοσίου όπως ακριβώς και πριν από τη *Νεαρά 26*. Και αυτό επειδή η κεντρική εξουσία, σοβαρά εξασθενημένη τους τελευταίους αιώνες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, δεν ήταν σε θέση να αντιδράσει και συνεχώς υποχωρούσε στις αξιώσεις των ισχυρών χωροδεσποτών και κυρίως των μονών.

Μια διαφορετική περίπτωση εφαρμογής του αβιωτικίου αποτελεί η πόλη της Μονεμβασίας. Αυτό προκύπτει από δύο αργυρόβουλλα, που εκδόθηκαν από τους δεσπότες της Πελοποννήσου Θεόδωρο και Δημήτριο Παλαιολόγο το 1442 (ή το 1397) και το 1450 υπέρ της Μονεμβασίας, ύστερα από παράκληση των «εποίκων» της πόλεως. Εκεί το κληρονομικό δικαίωμα του δημοσίου στο ένα τρίτο της κληρονομούμενης περιουσίας απαιτείτο όχι μόνο στην περίπτωση εκείνων που πέθαιναν *«άπαιδες»* και χωρίς διαθήκη, αλλά και όσων είχαν προ του θανάτου τους συντάξει διαθήκη. Το δικαίωμα τούτο του δημοσίου γεννιόταν όταν τον κληρονομούμενο, ελλείψει κοντινών συγγενών, κληρονομούσαν μακρινοί συγγενείς. Στην περίπτωση που δεν υπήρχαν ούτε μακρινοί συγγενείς, τότε *ολόκληρη* η περιουσία του περιερχόταν στην κυριότητα του δημοσίου και δεν έμενε προς όφελος της τοπικής κοινωνίας. Με τα αργυρόβουλα, σε αμφότερες τις περιπτώσεις το έσοδο του κράτους από το αβιωτίκιον έπρεπε να διατεθεί για τη συντήρηση και βελτίωση των τειχών της Μονεμβασίας.

Πηγές
-----

* Τουρτόγλου, Μενέλαος Α.: Το ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 122
Ο **Αλεξίνος ο Ηλείος** (αρχ. ελλ. Ἀλεξῖνος, περ. 339 π.Χ. – 265 π.Χ.)) ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος από την Ήλιδα. Ως μαθητής του Ευβουλίδη (φανατικού αντιπάλου του Αριστοτέλη), ο Αλεξίνος κατατάσσεται στη Μεγαρική φιλοσοφική σχολή. Σύγχρονοι του Αλεξίνου ήταν ο επίσης Μεγαρικός φιλόσοφος Στίλπων και ο Μενέδημος ο Ερετριεύς. Εξαιτίας της εριστικής του διαθέσεως προς όλους, τους οποίους παρατηρούσε (έλεγχε), ο Αλεξίνος ονομαζόταν λογοπαικτικά **«Ελεγξίνος»**.

Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Έρμιππος ο Σμυρναίος, ο Αλεξίνος εγκαταστάθηκε στην Ολυμπία, με στόχο να διδάξει φιλοσοφία και ελπίζοντας να ιδρύσει εκεί δική του αίρεση με την επωνυμία «Ολυμπική». Οι μαθητές και οπαδοί του ωστόσο, που ονομάζονταν **Αλεξίνειοι**, γρήγορα απογοητεύθηκαν από την ανθυγιεινότητα του τόπου και τα πενιχρά μέσα διαβιώσεως, και έφυγαν όλοι εκτός από έναν.

Κανένα από τα δόγματά του δεν έχει διασωθεί, αλλά από τη σύντομη μνεία του από τον Κικέρωνα φαίνεται ότι ασχολήθηκε με τους λογικούς γρίφους. Ο Αθήναιος και ο Έρμιππος αναφέρουν έναν παιάνα που συνέθεσε προς τιμή του Μακεδόνα στρατηγού Κρατερού. Ο παιάνας αυτός τραγουδήθηκε στους Δελφούς με τη συνοδεία λύρας. Είναι γνωστό επίσης ότι ο Αλεξίνος έγραψε εναντίον του στωικού Ζήνωνος και του Εφόρου του ιστορικού.

Το 267-266 π.Χ. ο Αλεξίνος συζήτησε ζητήματα ρητορικής με τον Έρμαρχο: Ο Φιλόδημος ο Επικούρειος στο έργο του *Περί Ρητορικής* αναφέρει μία αντίκρουση από Έρμαρχο στην οποία αναφέρει τον Αλεξίνο. Ο Αλεξίνος επικρίνει τους ρήτορες σοφιστές για το ότι ξοδεύουν τον χρόνο τους διερευνώντες «άχρηστα» θέματα, όπως η υπαγόρευση, η μνήμη και η ερμηνεία δυσερμήνευτων χωρίων των ποιητών.

Αναφέρονται και άλλα έργα του Αλεξίνου: Το *Περί αγωγής*, από το οποίο διασώθηκε και ένα μικρό απόσπασμα, και τα *Απομνημονεύματα*, στα οποία όπως γράφει ο Ευσέβιος *«εισήγε τον Αλέξανδρον παίδα διαλεγόμενον τω πατρί Φιλίππω και διαπτύοντα τους Αριστοτέλους λόγους»*.

Ο Διογένης ο Λαέρτιος διασώζει το επίγραμμα του τάφου του Αλεξίνου, από το οποίο αποκαλύπτεται ότι πέθανε από πληγή που του άνοιξε στο πόδι ένα καλάμι ενώ κολυμπούσε στον ποταμό Αλφειό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
2. 1 2  Dorandi 1999, σελ. 47
3. ↑  Διογ. Λαέρτιος, ΙΙ 10
4. ↑  *Academica*, ii. 24
5. ↑  *Δειπνοσοφισταί*, xv. 696
6. ↑  PHerc. 1674
7. ↑  *Προπαρ. Ευαγγ.*, XV 2, 4
8. ↑  Laërtius 1925, § 109–110.
9. ↑  Jowett 1867, σελ. 128.

Πηγές
-----

* Dorandi, Tiziano (1999). «Chapter 2: Chronology». Στο: Algra, Keimpe· και άλλοι. *The Cambridge History of Hellenistic Philosophy*. Cambridge: Cambridge University Press. σελ. 47. ISBN 9780521250283.
* Το λήμμα «Αλεξίνος ο Ηλείος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 105
* Jowett, Benjamin: το λήμμα «Alexinus» στο *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology* (1867), τόμος 1, σελ. 128

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 47152395
* GND: 102378843

 |

 |
O **Τζοβάνι Μπατίστα Σακέτι** (Giovanni Batista Sacchetti) ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας.

Βιογραφία
---------

Είναι γνωστός για την επαγγελματική του πορεία στην αυλή της Ισπανικής Μοναρχίας όπου μεταξύ 1736 και 1760 εργάστηκε σε διάφορα αρχιτεκτονικά έργα. Αρχικά υπήρξε ο υπεύθυνος εργασιών του Ανακτόρου της Λα Γκράνχα ντε Σαν Ιλντεφόνσο και, με τον θάνατο του δασκάλου του και επικεφαλής των έργων στο νέο Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης, Φιλίπο Γιουβάρα το 1736, ανέλαβε τη θέση του μέχρι το 1760, έχοντας υπό τις εντολές του έτερους αρχιτέκτονες όπως ο Μπεντούρα Ροδρίγεθ ή Χοσέ δε Ερμοσίγια. Με την έλευση του Κάρλου Γ΄ αποπέμφθηκε μαζί με το επιτελείο του και τη θέση του έλαβε ο Φραντσέσκο Σαμπατίνι. Υπήρξε επίσης διευθυντής της Βασιλικής Ακαδημίας του Σαν Φερνάντο και επίσημος αρχιτέκτοντας της πόλης της Μαδρίτης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Γερμανικά) *Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους*. sacchetti-giovanni-battista.
2. 1 2  «Sacchetti [Saqueti], Giovanni Battista» 12  Ιανουαρίου 2018.
3. 1 2 3 4 5  (Γερμανικά) *Catalog of the German National Library*. 12117297X. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2020.
4. ↑  «Benezit Dictionary of Artists» (Αγγλικά) Oxford University Press. 2006. B00158747. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017. ISBN-13 978-0-19-977378-7.
5. ↑  Enrique Arias Anglés: *Historia del arte español: Del neoclasicismo al impresionismo*, AKAL, 1999, σελ. 55.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Giovanni Battista Sacchetti στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 4711147373420241580001
* ISNI: 0000 0000 6144 3973
* GND: 12117297X
* SUDOC: 192362739
* ULAN: 500012096
* BNE: XX1572693

 |

 |
Την 1η Οκτωβρίου του 1373 στη **σύνοδο των Θηβών** ή **συμβούλιο των Θηβών** (Αγγλικά: Council of Thebes) ο πάπας Γρηγόριο ΙΑ΄ συγκέντρωσε τους Φράγκους Χριστιανούς ηγεμόνες της Ανατολής, για να τους επισημάνει την τουρκική επέκταση και να τους πείσει να ενώσουν τις δυνάμεις τους ώστε να την αντιμετωπίσουν. Αν και αναγνώρισαν τον κίνδυνο, δεν υπήρξε θετικό αποτέλεσμα. Επικράτησαν οι προσωπικές αντιζηλίες και ανταγωνισμοί. Δύο αιώνες αργότερα, οι Φράγκοι στην Ελλάδα, είχαν υποταχθεί από τους Τούρκους.

Η σύνοδος
---------

Ο αρχιεπίσκοπος Νέων Πατρών με «αγωνιώδη» επιστολή στον πάπα *Γρηγόριο ΙΑ΄* εκθέτει τον κίνδυνο της επέκτασης των Τούρκων στην Χριστιανική Ελλάδα. Του επισημαίνει ότι έχουν υποδουλωθεί Χριστιανοί και ότι οι Τούρκοι έχουν πλησιάσει στα σύνορα της ηγεμονίας της Αχαΐας και του δουκάτου των Αθηνών. Ο πάπας συγκινήθηκε τόσο, ώστε κάλεσε τους Φράγκους Χριστιανούς ηγεμόνες της Ανατολής σε σύνοδο στην Θήβα την 1η Οκτωβρίου του 1373, ώστε να τους πείσει να ενδιαφερθούν για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Στην πρόσκλησή του συμπεριλαμβάνονταν:

1. ο αυτοκράτορας Ιωάννης ο ΣΤ΄,
2. ο αυτοκράτορας Φίλιππος ο Γ΄,
3. η πολιτεία της Βενετίας,
4. η πολιτεία της Γένουας,
5. οι ιππότες του Αγίου Ιωάννη,
6. οι βασιλιάδες της Κύπρου,
7. οι βασιλιάδες της Ουγγαρίας,
8. οι βασιλιάδες της Σικελίας,
9. ο γενικός επίτροπος των δουκάτων των Αθηνών και των Νέων Πατρών που ανήκαν στον βασιλέα της Σικελίας,
10. στον δούκα του Αιγαίου Νικόλαο Γ΄ Δαλλεκάρτσερη,
11. στον δούκα Λευκάδος Λεονάρδο Τόκκο,
12. στον «ηγεμόνα της Κορίνθου» Νέριο Α΄ Ατσαγιόλι,
13. στον μαρκίωνα Βοδονίτζης Φραγκίσκο Γεώργιο,
14. στον «ηγεμόνα Μυτιλήνης» Φραγκίσκο Γατελούζο και
15. στον αυθέντη της Σερίφου Ερμόλαο Μινόττο.

Το αποτέλεσμα
-------------

Οι αρχιεπίσκοποι Νέων Πατρών και Νάξου επιδοκιμάστηκαν για την κήρυξη της ένωσης εναντίον των απίστων. Καμία απόφαση όμως δεν πάρθηκε γιατί επικράτησαν οι προσωπικές αντιζηλίες και ανταγωνισμοί. Είναι χαρακτηριστικό ότι, μερικούς μήνες αργότερα το 1374, ο Νέριο Α΄ Ατσαγιόλι, με την πρόφαση ότι η Εταιρεία των Ναβαρραίων, που κατήχε την Αττική, δεν του παρέδιδε κάποιους φυγάδες υπηκόους του, επιτέθηκε και κατέλαβε τα Μέγαρα. Η κατοχή των Μεγάρων θα τον βοηθούσε αργότερα να καταλάβει το δουκάτο των Αθηνών.

Υπάρχει και η άποψη του Αμερικανού ιστορικού Setton Μ. Kenneth, ότι δεν παρευρέθηκαν όλοι η ηγεμόνες και έτσι η σύνοδος δεν πραγματοποιήθηκε και φυσικά δεν ήταν εφικτός κάποιος συνασπισμός Φράγκικων δυνάμεων εναντίον των Τούρκων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Setton, Kenneth M. (1975), βλ. πηγές σελ. 210

Πηγές
-----

* Μίλλερ, Ουΐλλιαμ μετάφρ. Σπυρ. Π. Λάμπρου, 1909-1910, «Ιστορία της Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι (1204-1566)» μετά προσθηκών και βελτιώσεων, Τόμος Α΄. Εν Αθήναις: Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία, σελ. 433.
* (Αγγλικά) Miller, W. (1908) *"The Latins in the Levant.  A History of Frankish Greece (1204-1566)*" (Cambridge and New York). Αρχειοθετήθηκε 10/11/2017. Ανακτήθηκε 17/06/2017. Σελ. 303-304.
* (Αγγλικά) Setton, Kenneth M. (1975) "Volume III: The fourteenth and fifteenth centuries", Edited by Harry W. Hazzard, University of Wisconsin Press: Madison, σελ.208. Ανακτήθηκε 21/06/2018.
Οι **Σύνθετοι κανόνες σίντι-χέρλινγκ** (αγγλικά: *Composite rules shinty–hurling*, ιρλανδικά: *Rialacha chomhréiteach sinteag-iomáint*) γνωστοί ως **σίντι-χέρλινγκ**, είναι ένα υβριδικό άθλημα που αναπτύχθηκε για να διευκολύνει τη διεξαγωγή διεθνών αναμετρίσεων μεταξύ παικτών των αθλημάτων σίντι και χέρλινγκ. Η πρώτη αναμέτριση διεξήχθη το 1897 στο Σέλτικ Παρκ.

To σίντι-χέρλινγκ είναι ένα από τα λίγα ομαδικά αθλήματα στον κόσμο χωρίς συλλόγους ή πρωταθλήματα. Αυτή τη στιγμή διεξάγεται από δύο ανδρικές και γυναικείες ομάδες σε διεθνές επίπεδο. Η μορφή του παιχνιδιού των γυναικών ονομάζεται σίντι/καμόγκι.

Η Ιρλανδία είναι η κορυφαία ομάδα στο άθλημα, έχοντας κερδίσει τους τελευταίους έξι διεθνείς τίτλους της σειράς των αγώνων εντάντια στη Σκωτία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The first combined shinty/hurling match 1897». *BBC*. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σύνθετοι κανόνες
Ο **Έντσον Ρενέ Μπράαφχαϊντ** (γεννημένος στις 8 Απριλίου 1983) είναι Ολλανδός πρώην ποδοσφαιριστής.

Βιογραφία
---------

Ο Μπράαφχαϊντ ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα της ολλανδικής Ερεντιβίζιε Ουτρέχτη το 2003, πριν μετακινηθεί στην ΦΚ Τβέντε το 2007 με ελεύθερη μεταγραφή. Το 2009 αποκτήθηκε από την γερμανική Μπάγερν Μονάχου έναντι ποσού ύψους 2 εκατομμυρίων €. Μετά την αποτυχία του να ενσωματωθεί στην πρώτη ομάδα στη διάρκεια του πρώτου μισού της σεζόν ο Μπράαφχαϊντ πήγε με την μορφή δανεικού στην σκωτσέζικη Σέλτικ, με την ελπίδα να αυξήσει, μέσω των εμφανίσεών του με τον σύλλογο της Γλασκόβης, τις πιθανότητές του να αγωνιστεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 με την Ολλανδία. Μετά από λίγες εμφανίσεις με την Μπάγερν στις αρχές της σεζόν 2011-12, ο Μπράαφχαϊντ μετακόμισε στην έτερη ομάδα της Μπουντεσλίγκα, την Χόφενχαϊμ.

Ο Μπράαφχαϊντ έχει αγωνιστεί με την ηλικιακή κατηγορία U-21 και την ανρδική εθνική ομάδα της Ολλανδίας. Ο Μπράαφαχαϊντ κλήθηκε στην ομάδα της Ολλανδίας που έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008, αν και, λόγω των ευρωπαϊκών υποχρεώσεων της ομάδας του της Τβέντε που ξεκινούσαν νωρίς εκείνη την σεζόν του ήταν αδύνατο να λάβει μέρος. Κλήθηκε επίσης στην ομάδα που έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 και συμμετείχε ως αλλαγή στον τελικό της διοργάνωσης.

Βιογραφικό
----------

Έχοντας αναδειχτεί ποδοσφαιρικά στην χώρα του, ο Μπράαφχαϊντ μετακομίζει στην Βαυαρία για την σεζόν 2009-2010. Προοριζόμενος για την κενή θέση του αριστερού μπακ, ο Ολλανδός απογοητεύει με τις εμφανίσεις του, σε αντίθεση με τον συμπατριώτη του Άριεν Ρόμπεν, και καταλήγει δανεικός από τον χειμώνα, κιόλας, του 2009 στη Σέλτικ Γλασκώβης για να κερδίσει λεπτά συμμετοχών.

Με το τέλος του δανεισμού του, ο Λουίς φαν Χάαλ του ανακοινώνει πως του δίνει μια δεύτερη ευκαιρία ώστε να τον πείσει για τις ικανότητές του ενόψει της σεζόν 2010-11. Ο Μπράαφχαϊντ θα μπει σε ανταγωνισμό με τις δύο αποκαλύψεις : Ντιέγκο Κοντέντο και Χόλγκερ Μπαντστούμπερ. Το Νοέμβριο του 2010, μετά από ένα θερμό επεισόδιο με τον προπονητή του Λουίς φαν Χάαλ, ο Έντσον μένει πλέον εκτός αποστολών για τα παιχνίδια της Μπάγερν Μονάχου. 

Μεταγράφεται στην Χόφενχαϊμ τον Ιανουάριο του 2011, όπου υπογράφει συμβόλαιο διάρκειας δυόμισι ετών.

Στις 1 Αυγούστου 2014 υπέγραψε συμβόλαιο ενός έτους με οψιόν ανανέωσης για ακόμα ένα χρόνο με την ιταλική Λάτσιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Braafheid à Hoffenheim». eurosport.fr. 26 janvier 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2011-06-06.. Ανακτήθηκε στις 13 mars 2012.
2. ↑  «Πήρε Μπράαφχαϊντ η Λάτσιο». gazzetta.gr. 2 Αυγούστου 2014.. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Προφίλ στο VI.nl Αρχειοθετήθηκε 2010-07-25 στο Wayback Machine. (Ολλανδικά)

List of Players[*νεκρός σύνδεσμος*]
Η Σφίγγα τον χειμώνα
Η Σφίγγα στο Μπουτσέγκι
Η **Σφίγγα** (ρουμανικά: Sfinxul‎) είναι ένας φυσικός σχηματισμός βράχου στο φυσικό πάρκο Μπουτσέγκι που βρίσκεται στα βουνά Μπουτσέγκι της Ρουμανίας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 2.216 μέτρων στο συγκρότημα σχηματιστών βράχων Μπαμπέλε.

Η πρώτη φωτογραφία της Μεγάλης Σφίγγας του Μπουτσέγκι πιθανότατα τραβήχτηκε γύρω στο 1900. Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε από μπροστινή θέση και όχι από πλευρική, όπως φαίνεται συνήθως στις φωτογραφίες σήμερα. Απόκτησε το ψευδώνυμό του, αναφερόμενο στη Μεγάλη Σφίγγα της Γκίζας, το 1936. Η εικόνα της σφίγγας εμφανίστηκε όταν ο βράχος, με ύψος 8 μ. και πλάτος 12 μ. παρατηρούταν από μια ορισμένη γωνία. Ο μεγαλίθος έχει το σαφέστερο περίγραμμα του στις 21 Νοεμβρίου, τη στιγμή που ο ήλιος δύει.

Στον σύγχρονο πολιτισμό
-----------------------

Η Σφίγγα εμφανίζεται στην ταινία του 1967 Οι Δακιανοί, όπου είναι ένας τόπος θυσίας στον θεό Ζαλμόξις. Διαδραματίζει επίσης σημαντικό ρόλο στην ταινία Μπουρεμπίστα του 1980, στην οποία εξισώνεται με τον επώνυμο αρχαίο βασιλιά της Δακίας και την αιωνιότητα της ρουμανικής ταυτότητας.

Δείτε επίσης
------------

* Παρειδόλια

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  «Sfinxul din Muntii Bucegi». Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2017.
3. ↑  Louise McTigue, επιμ. (2014). «Bucegi Natural Park». Nature Flip. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Φεβρουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2014. Latitude: 45.382416 Longitude: 25.449116. About Bucegi Natural Park: Located in south central Romania in the Bucegi Mountains, Bucegi Natural Park covers a total area of 325 km2 (~125 sq mi). Half falls within the Dâmbovita county with the remainder split relatively equally between Prahova and Brasov. Unsurprisingly, given its location, it is a mountainous landscape with caves, canyons, sinkholes, valleys and waterfalls, alongside meadows and forests. Significant features include the Babele (Old Women) and the Sphinx.
4. ↑  Ciprian Plăiașu, "Mitul strămoșilor în „epopeea națională": Dacii, Columna și Burebista", *Historia*, 20 December 2011
Η **Σύνοδος Ιασίου** ήταν μια εκκλησιαστική σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας που συγκλήθηκε στο Ιάσιο το 1642.

Συγκεκριμένα λόγω της μεγάλης θρησκευτικής ταραχής που είχε επέλθει από την Ομολογία του Κυρίλλου Λούκαρη που περιελάμβανε καλβινικές δοξασίες ο Ηγεμόνας της Μολδοβλαχίας Βασίλειος Λούπος συγκάλεσε στο Ιάσιο εκκλησιαστική σύνοδο προσκαλώντας με απεσταλμένους του το Οικουμενικό Πατριαρχείο και την Εκκλησία της Ρωσίας όπως συμμετάσχουν και λάβουν σχετική θέση.

Πράγματι η εν λόγω σύνοδος συγκλήθηκε και άρχισε τις εργασίες της κατά τον Σεπτέμβριο του 1642 και περατώθηκαν ένα μήνα μετά στις 27 Οκτωβρίου (1642). Στη Σύνοδο αυτή συζητήθηκε και επικυρώθηκε η επιστολή του τότε Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Παρθενίου Α΄ και της περί Αυτόν συνόδου στην οποία και καταπολεμήθηκαν οι καλβινικές δοξασίες που περιλαμβάνονταν στην Ομολογία του Κ. Λούκαρη, καθώς και η μετέπειτα Ομολογία του Μογίλα.  
 
Το πρακτικό της Συνόδου αυτής στη συνέχεια στάλθηκε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για επικύρωση, ενώ η επικυρωθείσα επιστολή του Πατριάρχη Παρθενίου Α΄ υπεβλήθη στον Ηγεμόνα Βασίλειο Λούπο με την επισυναπτόμενη παράκληση όπως επικυρώσει αυτήν ως περιέχουσα "*γνωστά διδάγματα της Ανατολικής Εκκλησίας*".

Σημειώσεις
----------

Η εν λόγω σύνοδος είχε χαρακτήρα Πατριαρχικής Συνόδου. Με ίδιο αντικείμενο καταδίκης συνήλθε 30 χρόνια αργότερα, το 1672 στα Ιεροσόλυμα, η καλούμενη "Σύνοδος Ιεροσολύμων (1672)".

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΒ΄, σελ.806.
Η αρχαία πόλη **Βράγυλαι** εντοπίστηκε σε, ύψωμα περίπου 5 χιλιομέτρων δυτικά της πόλης του Κιλκίς, πλησίον του χωριού Μεταλλικό. Η ταύτιση της πόλης με την τοποθεσία αυτή έγινε με την ανεύρεση ψηφίσματος της πόλης των Βραγυλίων, υπέρ του αυτοκράτορα Τραϊανού, σε μαρμάρινη πλάκα και είναι της χρονικής περιόδου του 2ου π.Χ. Ανακαλύφθηκε το 1952 και βρίσκεται στο αρχαιολογικό μουσείο Κιλκίς.

Το εγχάρακτο ψήφισμα έχει ως εξής:

**ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΚΑΙΣΑΡΑ**

**ΤΡΑΙΝΟΝ ΑΝΔΡΙΑΝΟΝ**

**ΣΕΒΑΣΤΟΝ ΚΑΙ ΣΑΒΕΙΝΑΝ**

**ΣΕΒΑΣΤΗΝ ΒΡΑΓΥΛΙΩΝ**

**Η ΒΟΥΛΗ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΣ ΚΑΙ**

**ΠΟΛΕΙΤΕΙΑ**

Ίχνη των οχυρώσεων της πόλης υπάρχουν ακόμη και σήμερα στο ύψωμα σε μια διάμετρο 150 μέτρων. Άλλη μια επιγραφή από την πόλη των Βραγυλίων, είναι αυτή που καθορίζει τα διοικητικά όρια της πόλης, που όπως λέγεται τα έχει καθορίσει ο βασιλιάς Φίλιππος της Μακεδονίας, βρέθηκε στο χωριό Ελευθεροχώρι. Ένα μέρος της αναφέρει:

**ΟΡΟΥΣ ΑΠΟ**

**ΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΚΑ**

**ΤΑ ΤΗΝ ΓΕΓΕΝΗΜΕ**

**ΜΗΝ ΜΕΝΗΝ ΥΠΟ ΦΙΛΛΙΠΟΥ**

**ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ**
Η **Σφίγγα** που φιλοξενείται στη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στην Νέα Υόρκη με αριθμό ευρετηρίου 11.185 λέγεται ότι βρέθηκε στην Αττική.

Περιγραφή
---------

Είναι από Πάριο μάρμαρο. Λείπουν μέρη των μπροστινών και των πισινών ποδιών, και της ουράς που έχουν συμπληρωθεί. Το σώμα της Σφίγγας είναι λιονταρίσιο, με κεφάλι γυναίκας και φτερούγες στη πλάτη. Εικονίζεται καθιστή στις φτέρνες των πίσω ποδιών, και όρθια με τα μπροστινά πόδια. Το σώμα έχει διεύθυνση προς τα δεξιά, ενώ το πρόσωπο είναι στραμμένο προς τον θεατή. Η παχιά κόμη καταλήγει σε τρεις κοτσίδες στον κάθε ώμο. Στο κεφάλι φοράει κορώνα. Οι φτερούγες είναι καμπυλωτές σύμφωνα με τον αρχαϊκό ρυθμό.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
--------------------------------

Η Σφίγγα πρέπει να ήταν τοποθετημένη σε υψηλό σημείο, είτε σε τάφο, είτε στην κορυφή επιτύμβιας στήλης. Είναι έργο του 6ου αι. π.Χ. περί τα 530 π.Χ.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Παρουσίαση του εκθέματος από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης
Ο **Έντσαρντ**, γερμ.: Edzard Cirksena (απεβ. 1441) από τον Οίκο των Σίρκσενα ήταν φύλαρχος των Γκρέετσηλ, Νόρντεν, Έμντεν και Μπρόκμερλαντ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Έννο Εντσάρντισνα φυλάρχου των Γκρέετσηλ, Νόρντεν, Μπέρουμ & Πίλσουμ από την πρώτη του σύζυγο, που μας είναι άγνωστο το όνομά της και αυτή απεβίωσε σύντομα. 

Μετά ο Έντσαρντ και ο χήρος πατέρας του παντρεύτηκαν τους δύο τελευταίους κληρονόμους της μεγάλης οικογένειας Συάρντσνα από το Μπέρουμ. Ο Έντσαρντ παντρεύτηκε τη Φράουβα Σίρκσενα, ενώ ο Έννο παντρεύτηκε (σε 2ο γάμο) τη θεία της Γκέλα Σίρσκενα. Ο Έντσαρντ και ο Έννο υιοθέτησαν το οικογενειακό όνομα των συζύγων τους, το οποίο γράφεται και ως Σίρτσενα, *Σύ(ε)ρτσα*. Ο Έντσαρντ ήταν ίσως ο πρώτος που έγραψε το όνομα ως Σίρκσενα και αυτή η ορθογραφία διατηρήθηκε από όλα τα μετέπειτα μέλη της οικογένειας.

Από τον πατέρα του κληρονόμησε την εξουσία σε σχεδόν όλη την Ανατολική Φρισία, αν και χωρίς το Χάρλινγκερλαντ.

Απεβίωσε σε προχωρημένη ηλικία από την πανώλη, το 1441, μία ημέρα μετά το τέλος της μητριάς του Γκέλας.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 135745756. Ανακτήθηκε στις 17  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  (Γερμανικά) *Catalog of the German National Library*. 135745756. Ανακτήθηκε στις 17  Ιουλίου 2021.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 1236944
* GND: 135745756

 |

 |
Ο **Αλέξιος** ήταν Βυζαντινός στρατηγός, διοικητής του Θέματος Κύπρου κατά τη διάρκεια του 9ου αιώνα. Ο Αλέξιος, αρμενικής καταγωγής, αποτέλεσε τον πρώτο διοικητή της νήσου έπειτα από την ανακατάληψη της από τους Άραβες.

Ο Αλέξιος, σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές, ταυτίζεται με τον ναύαρχο Αλέξιο Μωσηλέ, ο οποίος, ωστόσο, κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου ήταν μοναχός. Στο αξίωμα του Στρατηγού Κύπρου υπηρέτησε επί χρονικού διαστήματος επτά ετών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Βυζαντινά*, τόμος 12, 1983, σελ. 79-80
2. ↑  [ *Κύπρος*, Γεωργίου Τεκνίδη, Γιάννου Κρανιδιώτη, 1981, σελ. 45]
3. ↑  Πεπραγμένα του 8ου διεθνές Βυζαντινολογικού συνεδρίου*, 1956, σελ. 335*
Το **Αγροτικόν Κόμμα Ελλάδος** (**Α.Κ.Ε.**) ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε το 1930. Ιδρυτής του κόμματος ήταν ο Ιωάννης Σοφιανόπουλος.

Ιστορικό
--------

Μετείχε στις εκλογές του 1932 (όχι πλέον υπό την αρχηγία Σοφιανόπουλου που εισήλθε στη Βουλή ως αρχηγός ομάδας αγροτικών βουλευτών) και έλαβε 11 έδρες με ποσοστό ψήφων 6,17%. Εξέλεξε εκ νέου βουλευτές στις εκλογές του 1933, παρότι είχε κατέλθει διασπασμένο.

Όμως και το κόμμα αυτό, όπως και το προηγούμενο, μέσα σε δύο χρόνια διασπάστηκε το 1934 σε δύο συνδυασμούς, των οποίων αρχηγοί ήταν ο Ι. Σοφιανόπουλος στον έναν και ο Αλέξανδρος Μυλωνάς στον άλλον (Αγροτικόν Δημοκρατικόν Κόμμα). Με τη μορφή αυτή έλαβαν μέρος στις εκλογές του 1936, όπου οι δύο συνδυασμοί απέσπασαν μία και τέσσερις βουλευτικές έδρες αντίστοιχα.

Το ίδιο εκείνο έτος, Απρίλιος του 1936, μετά από απόφαση του 6ου Συνεδρίου του ΚΚΕ, που είχε συνέλθει τον Δεκέμβριο του 1935, ιδρύεται ένα επίσης ομώνυμο πολιτικό κόμμα περισσότερο για την κάλυψη της υπαίθρου, το λεγόμενο ΑΚΕ-ΚΚΕ. Αμφότερα όμως με τη κήρυξη της Δικτατορίας της 4ης Αυγούστου που επέβαλε ο Ιωάννης Μεταξάς τέθηκαν όπως και όλα τ΄ άλλα στην παρανομία.

Αποτελέσματα εκλογών
--------------------

### Βουλή των Ελλήνων

| Έτος | Αρχηγός κόμματος | Αριθμός ψήφων | Ποσοστό ψήφων | Έδρες | Θέση |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1932 | Αλέξανδρος Μυλωνάς | 72.311 | 6,17% | 11 / 250 | 4ο κόμμα |
| 1933 | Ιωάννης Σοφιανόπουλος | 57.487 | 5,03% | 8 / 300 | 4ο κόμμα |
| 1935 | Ιωάννης Σοφιανόπουλος | αποχή | αποχή | 0 / 300 | Εκτός Βουλής |
| 1936 | Ιωάννης Σοφιανόπουλος | 13.006 | 0,77% | 1 / 300 | 9ο κόμμα |

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.2ος, σελ.149

Βιβλιογραφία
------------

* Βλάσης Βλασίδης, «Το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδος-Πολιτικές και ιδεολογικές αναζητήσεις στον Μεσοπόλεμο», Ελληνική Ιστορική Εταιρεία, ΙΑ' Πανελλήνιο Ιστορικό Συνέδριο-Πρακτικά, Αθήνα, Μάιος 1990, (εκδ. 1991) σελ.181-198
Η **Συνέλευση της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος** (*σερβικά: Преображенска скупштина*) ήταν μία εθνική συνέλευση που έγινε στην πόλη Κραγκούγιεβατς το 1861. Τη συγκάλεσε ο πρίγκιπας Μιχαήλο Ομπρένοβιτς με σκοπό να αλλάξει το σύνταγμα του 1835.

Το σύνταγμα του 1835, το λεγόμενο Τουρκικό, είχε επιβληθεί από την υψηλή πύλη εφόσον το πριγκιπάτο ήταν υποτελές του. Τα δεδομένα είχαν αλλάξει και ο πρίγκιπας χρειαζόταν περισσότερες εξουσίες κάτι που του περιόριζε το σύνταγμα του 1835. Ψηφίστηκε νέο σύνταγμα που ενίσχυσε τον πριγκιπική εξουσία και επέκτειναν την κυριαρχία του πρίγκιπα. Επίσης προέβλεπε τη σύσταση πολιτοφυλακής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  DANKO LEOVAC
2. ↑  Затворена врата првог српског парламента („Политика", 13. фебруар 2013), Приступљено 24. 4. 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Преображенска скупштина  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |