recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 84°20′0″S 166°25′0″E﻿ / ﻿84.33333°S 166.41667°E﻿ / -84.33333; 166.41667

Το **Όρος Κερκπάτρικ (Kirkpatrick)** είναι υψηλό βουνό στην Ανταρκτική, που ανήκει στην Οροσειρά της Βασίλισσας Αλεξάνδρας, της οποίας και κατέχει την υψηλότερη κορυφή, με υψόμετρο 4.528 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Βρίσκεται κοντά (8 km δυτικά) στο Όρος Ντίκερσον και είναι γενικώς ελεύθερο από πάγους. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του είναι 84° 20΄ νότιο πλάτος και 166° 25΄ ανατολικό μήκος.

Το Κερκπάτρικ ανακαλύφθηκε από την Βρετανική Εξερευνητική Αποστολή Ανταρκτικής (1907-09), η οποία του έδωσε το όνομα ενός επιχειρηματία της Γλασκώβης, από τους αρχικούς οικονομικούς υποστηρικτές της αποστολής. Εναλλακτικά ονομάζεται και «Όρος Κιλπάτρικ» (Mount Kilpatrick).

Το Όρος Κερκπάτρικ ως τοποθεσία απολιθωμάτων
--------------------------------------------

Στο Όρος Κερκπάτρικ βρίσκεται μία από τις σημαντικότερες τοποθεσίες απολιθωμάτων στην Ανταρκτική. Επειδή κάποτε η Ανταρκτική ήταν θερμότερη και μερικώς καλυμμένη από πυκνά δάση, ενώ όλες οι ήπειροι της Γης ήταν ενωμένες σε μία «υπερήπειρο», την Παγγαία, πολλά προϊστορικά γένη ζώων της Ανταρκτικής έχουν συγγενείς σε άλλες ηπείρους. Ανάμεσα σε αυτά είναι ο τριτυλόδους, φυτοφάγο ερπετό που παρουσίαζε ομοιότητες με θηλαστικό. Επίσης, έχει βρεθεί απολίθωμα πτερόσαυρου σε μέγεθος κόρακα, καθώς και πολυάριθμα απολιθώματα δεινοσαύρων, που μοιάζουν με πλατεόσαυρο, κοιλόφυση και διλοφόσαυρο.
Στο Όρος Κερκπάτρικ βρέθηκε το απολίθωμα του πρώτου γένους δεινόσαυρου που ονομάσθηκε επιστημονικά στην Ανταρκτική: του μεγάλου αρπακτικού *κρυολοφόσαυρου*. Το 2004 επιστήμονες ανεκάλυψαν στο βουνό και υπολείμματα ενός σαυρόποδου, δηλαδή ενός μεγάλου φυτοφάγου δεινοσαύρου.
Η **Αθλητική Ένωση Αίγινας** ήταν αθλητικός σύλλογος με έδρα την Αίγινα. Ιδρύθηκε το 1971 και δραστηριοποιήθηκε στο ποδόσφαιρο, διαθέτοντας τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών και τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών.

Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών
------------------------

Το τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών ήταν το πρώτο που διέθετε ο σύλλογος με την ίδρυσή του το 1971 και από τη σεζόν 1971-72 αγωνιζόταν στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πειραιά.

Το 2011 το ανδρικό τμήμα ποδοσφαίρου της Α.Ε. Αίγινας, ύστερα από 40 χρόνια παρουσίας στα Πειραϊκά πρωταθλήματα, συγχωνεύτηκε με τον Αιακό Αίγινας και δημιούργησαν την «Α.Ε. Αίγινας-Αιακός», η οποία το 2012 συγχωνεύτηκε με το ανδρικό τμήμα ποδοσφαίρου του Σαρωνικού Αίγινας, δημιουργώντας την «Α.Ε. Σαρωνικός Αίγινας».

Τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών
--------------------------

Το τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών του συλλόγου ιδρύθηκε το 1988 και αποτέλεσε έναν από τους πρώτους συλλόγους γυναικείου ποδοσφαίρου της Ελλάδας και έναν από τους πιο διακεκριμένους, με 3 συμμετοχές στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Γυναικών.

Κατέκτησε 2 πρωταθλήματα Περιφερειακού Πρωταθλήματος (1994, 1998) και 3 Πρωταθλήματα Ελλάδας (2003, 2004, 2005), ενώ υπήρξε και 1 φορά (2002) φιναλίστ του Κυπέλλου Ελλάδας.

Τελευταία παρουσία της στα πρωταθλήματα ήταν τη σεζόν 2010-11 στην Α΄ Εθνική, ενώ την επόμενη σεζόν αποχώρησε από το πρωτάθλημα μόλις την 2η αγωνιστική. Έκτοτε δεν υφίσταται.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σύλλογοι και Φορείς, aegina.blogspot.com
2. ↑  Ο Αιακός κατοικεί ξανά στην Αίγινα... saronicmagazine.gr
3. ↑  Επίσημο ιστολόγιο Α.Ε. Αίγινας-Αιακός
4. ↑  Συγχώνευση στην Αίγινα!, stoplekto.gr
5. ↑  Αφιέρωμα: Η παρουσία των ελληνικών ομάδων στο Women’s Champions League, kingsport.gr
6. ↑  Η μπάλα είναι γένους… θηλυκού!, a-sports.gr
7. ↑  Η μπάλα είναι γένους… θηλυκού!, a-sports.gr
8. ↑  Αποχώρησε η Αίγινα από το πρωτάθλημα…, stoplekto.gr
Η Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ είναι πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης στο οποίο συμμετέχουν ομάδες από την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη οι οποίες χωρίζονται σε δυο ομίλους. Την τρέχουσα σεζόν 2019-2020 ο Α’ όμιλος έχει 13 ομάδες και ο Β’ 12 ομάδες.

Α’ ΟΜΙΛΟΣ

1)ΚΑΟ ΔΡΑΜΑΣ
2)ΣΕΡΡΕΣ ΓΣ 2017
3)ΑΕ ΣΕΡΡΕΣ
4)ΟΡΦΕΑΣ ΝΕΟΥ ΣΚΟΠΟΥ
5)ΑΣΤΕΡΑΣ ΚΑΒΑΛΑΣ
6)ΡΟΥΠΕΛ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟΥ
7)ΤΙΤΑΝΕΣ ΑΣ ΔΡΑΜΑΣ
8)ΑΟ ΚΑΒΑΛΑ
9)ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΑΒΑΛΑΣ
10)ΠΡΟΣΟΤΣΑΝΗ ΑΟ ΔΡΑΜΑΣ
11)ΠΓΣ ΠΑΓΓΑΙΟ
12)ΑΟ ΗΡΑΚΛΕΙΑΣ
13)ΑΕ ΔΟΞΑΤΟ ΔΡΑΜΑΣ

Β’ ΟΜΙΛΟΣ

1)ΜΓΣ ΑΕ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ
2)ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΚΑΒΑΛΑΣ
3)ΓΑΣ ΑΡΙΩΝ ΞΑΝΘΗΣ
4)ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ ΑΟ ΑΛΕΞ/ΠΟΛΗΣ
5)ΜΓΣ ΕΘΝΙΚΟΣ ΑΛΕΞ/ΠΟΛΗΣ
6)ΓΣ ΦΙΛΙΑ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ
7)ΑΠΣ ΑΙΑΣ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ
8)ΑΣ ΔΗΜΟΚΡΙΤΕΙΟ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ
9)ΓΑΣ ΘΥΕΛΛΑ ΦΕΡΩΝ
10)ΑΣ ΑΘΛΟΣ ΞΑΝΘΗΣ
11)ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟΥ
12)ΑΟ ΧΡΥΣΟΥΠΟΛΗΣ ΚΑΒΑΛΑΣ

Την σεζόν 2018-2019 πρωταθλητής βγήκε ο Πανσερραϊκός έπειτα από την νίκη απέναντι στον αντίστοιχο πρώτο βαθμολογικά του Β’ όμιλου τον Εθνικό Αλεξανδρούπολης με σκορ 86-48 παίρνοντας το εισιτήριο για μια θέση του 4ου ομίλου της Γ’ εθνικής κατηγορίας για την σεζόν 2019-2020.
Ο **Σου-Σιν** (Ακκαδική γλώσσα: *"𒀭𒋗𒀭𒂗𒍪"* από τον Σεληνιακό θεό Σιν", το σύμβολο *"𒀭"* δείχνει ότι το όνομα του μεταφράζεται ως μια σιωπηλή λατρεία της *"θεότητας"*), ανήκε στην Τρίτη Δυναστεία της Ουρ, σαν βασιλιάς της Ουρ και Βασιλεύς του Σουμέρ και του Ακκάδ, κυβέρνησε τους Σουμέριους και την Ακκαδική αυτοκρατορία. Ο Σου Σιν ήταν μικρότερος γιος του βασιλιά Σουλγκί, διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Αμάρ Σιν, η περίοδος που κυβέρνησε σύμφωνα με το Νέο Ημερολογίο ήταν μεταξύ 1973 π.Χ. - 1964 π.Χ.

Βασιλεία
--------

Σφραγίδα του βασιλιά Σου Σιν
Μετά από μια ανοιχτή εξέγερση από τους Αμορίτες υπηκόους του προχώρησε στην κατασκευή ενός ισχυρού αμυντικού τείχους ανάμεσα στους ποταμούς Τίγρη και Ευφράτη. Ο τοίχος που κατασκευάστηκε το 4ο έτος της βασιλείας του είχε 270 χιλιόμετρα μάκρος και παραβίασε τις όχθες και των δύο ποταμών. Έκανε επίσης εκστρατεία στα Ζάγρος, και νίκησε έναν συνασπισμό των Ιρανικών φυλών. Είχε εκτενείς εμπορικές σχέσεις με τον πολιτισμό τής κοιλάδας τού Ινδού. Η βασιλεία του διατηρήθηκε εννέα χρόνια, τον διαδέχθηκε ο γιος του και τελευταίος βασιλιάς της δυναστείας Ιμπί Σιν. Σε μια σφηνοειδή πινακίδα βρέθηκε ένα ερωτικό ποίημα που έγραψε μια υπήκοος του, εκδήλωνε έντονα την λατρεία της για τον βασιλιά της.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  Fant, Clyde E.; Reddish, Mitchell G. (2008-10-15). Lost Treasures of the Bible: Understanding the Bible Through Archaeological Artifacts in World Museums. Wm. B. Eerdmans Publishing
4. ↑  Longman, Tremper III; Enns, Peter (2008-06-06). Dictionary of the Old Testament: Wisdom, Poetry & Writings: A Compendium of Contemporary Biblical Scholarship. InterVarsity Press
5. ↑

Πηγές
-----

* Fant, Clyde E.; Reddish, Mitchell G. (2008-10-15). Lost Treasures of the Bible: Understanding the Bible Through Archaeological Artifacts in World Museums. Wm. B. Eerdmans Publishing
* Nicole Brisch, The Priestess and the King: The Divine Kingship of Šū-Sîn of Ur, Journal of the American Oriental Society, vol. 126, no. 2, pp. 161–176, (Apr. - Jun. 2006)
* Stiebing Jr. William H. (2003). Ancient Near Eastern History and Culture. New York:
Ο **Σιεμόβιτ ΣΤ΄**, πολων. Siemowit VI (2 Ιανουαρίου 1446 - 31 Δεκεμβρίου 1461/1 Ιανουαρίου 1462) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας της δυτικής Μαζοβίας: Πουότσκ, Ράβα Μαζοβιέτσκα, Μπελζ, Πουόνσκ, Ζάβκζε, Βίζνα (1455-61/2) μαζί με τους αδελφούς του και κυβερνήτης τού Γκοστύνιν (1459-).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Βλάντισλαφ Α΄ δούκα της δυτικής Μαζοβίας και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης τού Κορράδου Ε΄ δούκα της Ολεσνίτσα.

Το 1455 απεβίωσε ο πατέρας του· ο Σιεμόβιτ ΣΤ΄ και ο μικρότερος αδελφός του Βλάντισλαφ Β΄ έλαβαν τις πατρικές κτήσεις. Ήταν 9 και 7 ετών αντίστοιχα και επίτροποι της αρχής ανέλαβαν η μητέρα τους και ο Πάβελ Γκιζύτσκι επίσκοπος τού Πουότσκ.

Το 1459 ο σιεμόβιτ ΣΤ΄ ενηλικιώθηκε και ανέλαβε προσωπικά την εξουσία, αν και στην πραγματικότητα συνέχισαν να την κρατούν οι επίτροποι. Η πρώτη ανεξάρτητη δράση του ήταν η συμμετοχή του στο συνέδριο του Τσερσκ, όπου, μαζί με τον Κορράδο Γ΄ τον *ερυθρό* (γιο τού 2ου εξαδέλφου του), έκανε συνθήκη ειρήνης με το Τευτονικό Τάγμα. Ακολούθησε την πολιτική τού πατέρα του να μην εμπλακεί σε διένεξη με το Τάγμα, αν και ο βασιλιάς της Πολωνίας ήταν σε πόλεμο με αυτό.

Ο πατέρας του και αυτός κατείχαν τη δυτική Μαζοβία εκτός τού Γκοστύνιν, περιοχή τού θείου του Σιεμόβιτ Ε΄, που είχε αποδοθεί στη χήρα εκείνου Μαργαρίτα των Πρεμυσλιδών. Το 1459 αυτή απεβίωσε και το Γκοστύνιν περιήλθε στον Σιεμόβιτς ΣΤ΄. Ο ίδιος απεβίωσε το 1461 σε ηλικία 15 ετών και τάφηκε στον καθεδρικό τού Πουότσκ.

Ένα μήνα μετά απεβίωσε και ο Βλάντισλαφ Β΄ και διαδόθηκαν φήμες, ότι οι δύο αδελφοί δηλητηριάστηκαν. Οι υποψίες κατευθυνόταν στον Γκόταρντ της Ρύμπνα, καστελάνο τού Σοχάτσζεφ, που υποτίθεται, ότι οι αδελφοί τού στέρησαν αξίωμα. Ο χρονικογράφος της εποχής Γιαν Ντούγκος απορρίπτει τους ισχυρισμούς αυτούς και θεωρεί, πως απεβίωσαν από φυματίωση, ασθένεια από την οποία απεβίωσε ο πατέρας τους. Το 1524 και 1526 απεβίωσαν από αλκοολοσμό οι νεαροί αδελφοί Στανίσλαφ και Γιάνους Γ΄ δούκες της Μαζοβίας (γιοί τού Κορράδου Γ΄ τού *ερυθρού*), όπου πάλι ο χρονικογράφος δίνει την ίδια λανθασμένη εξήγηση, ότι η φυματίωση είναι κληρονομική.

Πηγές
-----

* Codex diplomaticus Regni Poloniae et Magni Ducatus Lituaniae, wydał Maciej Dodgiel, vol. 4, Vilnius 1764, p. 132.

1. 1 2  dw.2393.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Siemowit VI of Płock  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Οι **Αγγλο-Iταλικές Συμφωνίες του 1938**, που ονομάζονται επίσης **Σύμβαση του Πάσχα** ή **Συμφωνίες του Πάσχα** (ιταλικά: *Patto* ή *Accordi di Pasqua*), ήταν μια σειρά συμφωνιών που συνήφθησαν μεταξύ της βρετανικής και της ιταλικής κυβέρνησης στη Ρώμη στις 16 Απριλίου 1938 προκειμένου να διατηρηθεί η υπάρχουσα παγκόσμια τάξη και την αποτραπεί μία συμμαχία της Ιταλίας με τη Γερμανία.

Οι συμφωνίες καταχωρήθηκαν στις 15 Μαρτίου 1939 στη *Σειρά Συνθηκών* της Κοινωνίας των Εθνών.

Υπόβαθρο
--------

Από το 1935, οι κυβερνήσεις της Βρετανίας και της Γαλλίας προσπαθούσαν να προσεγγίσουν την ιταλική κυβέρνηση του Μπενίτο Μουσολίνι, με την ελπίδα να αποτρέψουν τη δημιουργία συμμαχίας μεταξύ της Φασιστικής Ιταλίας και της Ναζιστικής Γερμανίας. Η ανησυχία αυτή είχε ως αποτέλεσμα την ανοχή της Βρετανίας και της Γαλλίας απέναντι στην ιταλική εισβολή στην Αιθιοπία και την ιταλική εμπλοκή στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο.

Εν τω μεταξύ, η Ιταλία προσπάθησε να απομακρύνει τη Βρετανία από τη Γαλλία, έτσι ώστε η Βρετανία να παραμείνει ουδέτερη όταν η Ιταλία θα αποφάσιζε να επιτεθεί στη Γαλλία. Αυτή η πολιτική θα διαρκέσει μέχρι την είσοδο των Ιταλών στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τον Ιούνιο του 1940.

Όροι
----

Στις διάφορες συμφωνίες που υπογράφηκαν την ίδια ημέρα, η βρετανική και η ιταλική κυβέρνηση δεσμεύτηκαν να τηρήσουν την παρούσα τάξη στη Μεσόγειο και να απέχουν από κάθε ενέργεια κατά της κυριαρχίας των Βασιλείων της Σαουδικής Αραβίας και της Υεμένης, όπου η βρετανική κυβέρνηση είχε ερείσματα στο Άντεν, ενώ η ιταλική κυβέρνηση έλεγχε τη Σομαλία. Ανέλαβαν, επίσης, να διακηρύξουν την ελευθερία της ναυσιπλοΐας στη Διώρυγα του Σουέζ και να διατηρήσουν την ειρήνη μεταξύ των αποικιακών κτήσεων τους στην Ανατολική Αφρική. Για το ζήτημα της Αιθιοπίας, παρότι δεν κατονομαζόταν στις συμφωνίες, ήταν σαφές ότι η βρετανική κυβέρνηση σκόπευε να αγνοήσει τις εκεί ιταλικές ενέργειες. Η ιταλική κυβέρνηση ανέλαβε να αποσύρει τις δυνάμεις της από την Ισπανία για να διευκολύνει την αποκατάσταση της ειρήνης στη χώρα.

Επακόλουθο
----------

Η πολιτική κατευνασμού προς την ιταλική κυβέρνηση δεν εμπόδισε τη δημιουργία μιας γερμανο-ιταλικής συμμαχίας, η οποία συνήφθη τον Μάιο του 1939 μέσα από το λεγόμενο Χαλύβδινο Σύμφωνο.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  *League of Nations Treaty Series*, τόμος 195, σελ. 78-115.
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑
10. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το κείμενο των συμφωνιών
**Συνάγκεια** ονομάζεται η νοητή γραμμή που είναι παράλληλη προς τις δύο όχθες ενός ποταμού και συμπίπτει με το σύνολο των σημείων στα οποία διαπιστώνεται η ισχυρότερη ροή του νερού. Η συνάγκεια χρησιμοποιείται ως σύνορο των παρόχθιων κρατών, όταν ο ποταμός χωρίζει δύο κράτη. αν δεν υπάρχει ιδιαίτερη, διαφορετική συμφωνία μεταξύ τους. Το μειονέκτημα αυτού του τρόπου καθορισμού των συνόρων είναι ότι συνήθως η ροή των νερών του ποταμού μεταβάλλεται συχνά.

Νησίδες που βρίσκονται εκατέρωθεν της συνάγκειας ανήκουν στο κράτος προς την πλευρά του οποίου βρίσκονται.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια-Χάρη Πάτση*, τόμος 21, σελ. 178
Η **συμφωνία των μερών** είναι μία από τις προϋποθέσεις της σύμβασης στnν ιταλική αστική έννομη τάξη. Καθορίζεται από το άρθρο 1325 του αστικού κώδικα , σύμφωνα με το οποίο: "*Οι προϋποθέσεις της σύμβασης είναι: η συμφωνία των μερών˙ η αιτία˙ το αντικείμενο˙  ο τύπος, όταν προκύπτει ότι αυτός καθορίζεται  από το νόμο επί ποινή ακυρότητας*".

Τύποι Συμφωνίας μεταξύ των μερών
--------------------------------

Η συμφωνία μεταξύ των μερών μπορεί να εκδηλωθεί με δύο τρόπους:

**Σιωπηρά**: Η πρόθεση σύναψης της σύμβασης εκδηλώνεται μέσω της συμπεριφορά των μερών.

**Ρητά**: Συνίσταται σε μια συγκεκριμένη δήλωση, έγγραφη (υπογραφή της σύμβασης με δήλωση της βούλησης) ή προφορική (προφορική εκδήλωση της βούλησης για την ολοκλήρωση της σύμβασης (π. χ.: μια απλή αγορά στο χασάπη όπου εμείς ζητώντας το προϊόν εκφράζουμε τη βούληση να ολοκληρώσουμε τη σύμβαση αγοράς του του συγκεκριμένου προϊόντος)), που περιέχει τη βούληση για σύναψη μίας συγκεκριμένης σύμβασης.

Η ρύθμιση του αστικού κώδικα
----------------------------

Ο αστικός κώδικας, αφού αναφέρει στο άρθρο 1325 τη συμφωνία των μερών ως μία από τις προϋποθέσεις της σύμβασης, την καθορίζει λεπτομερώς στα άρθρα 1326-1342, που απαρτίζουν το τμήμα με τίτλο "Περί συμφωνίας των μερών".
Μία *συμφωνία* υφίσταται όταν *δύο ή περισσότερα πρόσωπα εκδηλώνουν αμοιβαία τις βουλήσεις τους και αυτές απευθύνονται προς τον ίδιο σκοπό*. 

Με τη συμφωνία η σύμβαση καταρτίζεται ή ολοκληρώνεται. Εάν ωστόσο πρόκειται για μια τυπική  σύμβαση ή για μια σύμβαση που καταρτίζεται με την παράδοση του πράγματος, η στιγμή της σύναψης, αφότου παράγονται έννομα αποτελέσματα, είναι μεταγενέστερη της συμφωνίας: εάν είναι τυπική, θα πρέπει η συμφωνία να εκδηλώνεται  σύμφωνα με τον τύπο που ο νόμος απαιτεί (π. χ. έγγραφος τύπος για τη σύμβαση αγοραπωλησίας ακινήτου) εάν είναι σύμβαση που ολοκληρώνεται με την παράδοση του πράγματος, θα πρέπει να παραδοθεί το πράγμα.

Οι τρόποι με τους οποίους μπορεί να διαμορφωθεί η συμφωνία είναι ποικίλοι, αλλά όλοι μπορούν να αναχθούν σε αυτό το απλό σχήμα: υπάρχει μια πρόταση από την πλευρά ενός προσώπου απευθυντέα προς ένα άλλο πρόσωπο, η οποία ακολουθείται από την αποδοχή της εκ μέρους του παραλήπτη, που απευθύνεται προς τον προτείνοντα. Η πρόταση παράγει έννομα αποτελέσματα εάν περιέχει τη ρύθμιση όλων των θεμάτων που σχετίζονται με την οικονομική λειτουργία, που η σύμβαση δημιουργεί. Η πρόταση και η αποδοχή είναι μονομερείς δηλώσεις βούλησης. 

Η αποδοχή παράγει έννομα αποτελέσματα εάν είναι σύμφωνη με την πρόταση. Σε διαφορετική περίπτωση, αυτή δεν έχει ως συνέπεια την ολοκλήρωση της σύμβασης, αλλά αντίθετα επέχει θέση νέας αντιπρότασης. Η συμφωνία γενικά ολοκληρώνεται, όταν αυτός που έκανε την πρόταση λαμβάνει γνώση της αποδοχής της ή σε κάθε περίπτωση όταν η αποδοχή περιέλθει στη διεύθυνση αυτού που έκανε την πρόταση, σύμφωνα με το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 1326, παράγραφος 1 και 1335 AK.  Η έλλειψη συμφωνίας συνεεπάγεται την ακυρότητα της σύμβασης (σύμφωνα με ένα μέρος της θεωρίας θα μιλούσαμε, πιο σωστά, για ανυπαρξία). Η συμφωνία, θεωρούμενη ως ένωση βουλήσεων μπορεί να μην είναι σταθερή˙αυτό συμβαίνει όταν μία από βουλήσεις πάσχει από ελαττώματα.
Ο **Αγαθάγγελος Νινολάκης** (1871 - 7 Ιουνίου 1935) ήταν επίσκοπος της Εκκλησίας της Κρήτης.

Ο **Αθανάσιος Νινολάκης του Εμμανουήλ**, όπως ήταν το κατά κόσμο όνομά του, γεννήθηκε στα Κατσιφαριανά του Νεροκούρου Χανίων. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και κατόπιν υπηρέτησε ως καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση. Το 1912 χειροτονήθηκε επίσκοπος Κυδωνίας και Αποκορώνου, διαδεχόμενος τον Νικηφόρο Α΄ που είχε παραιτηθεί. Παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι την ημέρα του θανάτου του, που συνέβη στα Χανιά στις 7 Ιουνίου 1935. Τον διαδέχθηκε ως επίσκοπος Κυδωνίας και Αποκορώνου ο ομώνυμός του Αγαθάγγελος Ξηρουχάκης.

Ο Αγαθάγγελος Νινολάκης συνέγραψε μια βιογραφία του Αγίου Μελετίου Πηγά, που εκδόθηκε στα Χανιά το 1902, και εξέδωσε την προς τους Κρήτες αλληλογραφία του αγίου (Χανιά 1908).

Πηγές
-----

* Ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδοση 2006, τόμος 1, σελ. 153
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Αγαθάγγελος (αποσαφήνιση).

Ο **Αγαθάγγελος** (στα αρμένικα: *Ագաթանգեղոս*) ήταν Αρμένιος ιστορικός του 5ου αιώνα. Είναι συγγραφέας του έργου *Ιστορία των Αρμενίων* ή *Ιστορία της ζωής του Αγίου Γρηγορίου*, το οποίο αποτέλεσε κύρια πηγή έμπνευσης για ύστερους Αρμένιους ιστορικούς.

Ο συγγραφέας
------------

Ο Αγαθάγγελος παρουσιάζεται στο έργο του ως γραφέας προερχόμενος από την Ρώμη και ο οποίος είχε μάθει λατινικά και ελληνικά. Αναφέρει ότι κλήθηκε από τον Βασιλιά Τιριδάτη Δ΄ της Αρμενίας (Βασιλιάς από το 298 ως 330) στην αυλή της Αρταξάτης ώστε, ως γραμματέας, να συγγράψει ένα χρονικό με τα γεγονότα της εποχής εκείνης.

Με βάση στοιχεία του έργου του, έχει αποδειχθεί σήμερα ότι ο Αγαθάγγελος, πιθανότατα ένα ψευδώνυμο, στην πραγματικότητα έζησε κατά τον 5ο αιώνα και συνέγραψε τα κείμενά του στα αρμένικα.

Το έργο
-------

Ο Αγαθάγγελος συνέγραψε το κείμενό του κατά το 451. Το έργο αυτό ξεκινά με την ανάληψη της εξουσίας από τους Σασσανίδες στην Περσία (224) και ολοκληρώνεται λίγο μετά τον θάνατο του Γρηγορίου Φωστήρος στις αρχές του 4ου αιώνα. Πάντως, ορισμένα τμήματα του έργου φαίνεται να έχουν, σήμερα, χαθεί. Δανειζόμενος στοιχεία από τον Κοριούν, ο Αγαθάγγελος με το κείμενό του καθιερώνει το επίσημο δόγμα της Αρμένικης Εκκλησίας του 5ου αιώνα.

Ο Αγαθάγγελος επηρέασε μεγάλο αριθμό ύστερων Αρμενίων ιστορικών, με κυριότερο τον Φαύστο τον Βυζάντιο, ο οποίος παρουσιάζει το έργο του, *Ιστορία της Αρμενίας* ως την συνέχεια του έργου του Αγαθάγγελου (μέχρι το 387), ή τον Μωυσή της Χορέν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) Agop Jack Hacikyan (dir.), The Heritage of Armenian Literature, vol. II : From the Sixth to the Eighteenth Century, Wayne State University, Détroit, 2002 (ISBN 978-0-8143-3023-4), p. 117.
2. ↑  (Αγγλικά) Agop Jack Hacikyan (dir.), op. cit. p. 118.
3. 1 2 3   Gérard Dédéyan (dir.), Histoire du peuple arménien, Privat, Toulouse, 2007 (ISBN 978-2-7089-6874-5), p. 183.
4. ↑  (Αγγλικά) Agop Jack Hacikyan (dir.), op. cit. p. 120.
5. ↑  (Αγγλικά) Agop Jack Hacikyan (dir.), op. cit. p. 119.
6. ↑   Claude Mutafian (dir.), Arménie, la magie de l'écrit, Somogy, Paris, 2007 (ISBN 978-2-7572-0057-5), p. 41.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Histoire du règne de Tiridate et de la prédication de saint Grégoire l'Illuminateur*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 79271288
* LCCN: n50072077
* ISNI: 0000 0001 1576 1927
* GND: 104213833
* SELIBR: 254799
* SUDOC: 160494362
* BNF: cb15991963w (data)
* BIBSYS: 90645194
* NLA: 35001694
* CiNii: DA04069406

 |

 |
Ο **Συράκος Δανάλης** (1927-2017) ήταν Έλληνας κινηματογραφιστής και εικαστικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στη συνοικία της Κυψέλης, ενώ οι γονείς του ήταν από την Κεφαλονιά. Κατά την διάρκεια της Κατοχής οργανώθηκε στις τάξεις της Ενιαίας Πανελλαδικής Οργάνωσης Νέων (ΕΠΟΝ). Σε ηλικία 18 ετών εργάστηκε περιστασιακά σε ένα κινηματογραφικό συνεργείο, αργότερα όμως μετέβη στο Μπέργκαμο της Ιταλίας, όπου σπούδασε υφαντουργική. Επέστρεψε στην Ελλάδα εξαιτίας των οικονομικών μέτρων του Σπυρίδωνα Μαρκεζίνη και της Κυβέρνησης Παπάγου. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα ασχολήθηκε και πάλι, πιο ενεργά πλέον, με τον κινηματογράφο.

Οι πρώτες του δουλειές, που τον καθιέρωσαν στον χώρο της φωτογραφίας του κινηματογράφου, ήταν οι ταινίες του Τάκη Κανελλόπουλου *Εκδρομή*, *Παρένθεση* και *Ουρανός* όσον αφορά τον ήχο. Συνεργάστηκε ακόμη με τους σκηνοθέτες Ντίνο Κατσουρίδη, Σωκράτη Καψάσκη, Ορέστη Λάσκο, Ντίμη Δαδήρα και Νίκο Κούνδουρο.

Καθιερώθηκε ως ένας από τους σημαντικότερους διευθυντές φωτογραφίας στην Ελλάδα επενδύοντας 80 ταινίες μεγάλου μήκους και περίπου 1.000 ντοκιμαντέρ. Ανάμεσα στα πιο σημαντικά του έργα ήταν το *Κιέριον* με τον Δήμο Θέο, *Με τη λάμψη στα μάτια* με τον Πάνο Γλυκοφρύδη και *Τραγούδια της φωτιάς* με τον Νίκο Κούνδουρο. Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με την Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση, και πιο συγκεκριμένα στην εκπομπή *Η ΕΡΤ στην Βόρειο Ελλάδα* καθώς και στο *Μουσικό Οδοιπορικό* με τη Δόμνα Σαμίου, αλλά και σε τηλεοπτικές σειρές.

Για το έργο του βραβεύθηκε τρεις φορές στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Πιο συγκεκριμένα, το 1966 με το βραβείο *Καλύτερης Φωτογραφίας* στην ταινία *Εκδρομή* και το 1968 για τις ταινίες *Παρένθεση* και *Το κανόνι και τ' αηδόνι*.

Ήταν νυμφευμένος με την ηθοποιό Άννα Γεραλή και από το 2005 έμεναν στην Αίγινα, όπου επιμελήθηκε τον φωτισμό σε πολλές παραστάσεις που πραγματοποιήθηκαν στο Δημοτικό Θέατρο του νησιού. Ακόμη, κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με τη ζωγραφική και την κατασκευή έργων μικροναυπηγικής από ξύλο, πραγματοποιώντας και ατομικές εκθέσεις, με την τελευταία να λαμβάνει χώρα τον Ιούλιο του 2015.

Απεβίωσε στις 3 Φεβρουαρίου 2017 στην Αίγινα, όπου και κηδεύτηκε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.ert.gr/efyge-apo-ti-zoi-o-spoudeos-diefthyntis-fotografias-syrakos-danalis/. Ανακτήθηκε στις 5  Φεβρουαρίου 2017.
2. ↑  popaganda.gr/pop-news/283652-2/.
3. 1 2 3  www.imdb.com/name/nm0199110/.
4. 1 2  www.imdb.com/name/nm0199110/awards?ref\_=nm\_awd.
5. 1 2 3  Καρυώτης, Κυριάκος (4 Φεβρουαρίου 2017). «Έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος διευθυντής φωτογραφίας Συράκος Δανάλης». *ΕΡΤ*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2017-02-04.. Ανακτήθηκε στις 2017-02-05.
6. 1 2  «Συράκος Δανάλης: Πέθανε ένας σπουδαίος του κινηματογράφου». *popaganda.gr*. 4 Φεβρουαρίου 2017.. Ανακτήθηκε στις 2017-02-05.
7. 1 2  «Συράκος Δανάλης, διευθυντής φωτογραφίας: «Έφυγε» ένας σπουδαίος τεχνίτης του ελληνικού κινηματογράφου». *Η Αυγή*. 4 Φεβρουαρίου 2017.. Ανακτήθηκε στις 2017-02-05.
8. ↑  «Syrakos Danalis - Awards». *www.imdb.com*. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2017.
Το ***Συνώνυμα*** (πρωτότυπος τίτλος: ***Synonymes***) είναι ταινία του 2019 σε σκηνοθεσία Ναντάβ Λαπίντ. Είναι μία διεθνής συμπαραγωγή εταιρειών από το Ισραήλ, τη Γαλλία και τη Γερμανία. Πρωταγωνιστούν οι Τομ Μερσιέ, Κουεντίν Ντολμέρ και Λουίζ Σεβιγιότ.

Η ταινία αφηγείται μια ιστορία διαμορφωμένη από τις εμπειρίες του σκηνοθέτη για έναν νεαρό Ισραηλινό στο Παρίσι (Τομ Μερσιέ) που έχει βρει τη ζωή στη χώρα του αφόρητη και αδύνατη.

Έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου στις 13 Φεβρουαρίου 2019, όπου κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο και το βραβείο FIPRESCI (στο Διαγωνιστικό Τμήμα). Κυκλοφόρησε στο Ισραήλ στις 28 Φεβρουαρίου 2019, στη Γαλλία στις 27 Μαρτίου 2019 από την SBS Distribution και στη Γερμανία στις 5 Σεπτεμβρίου 2019 από την Grand Film.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «film-dienst». (Γερμανικά) *Filmdienst*. Ανακτήθηκε στις 28  Νοεμβρίου 2019.
2. ↑  «Synonyms». *TIFF* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 2022.
3. ↑  «SYNONYMES» (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 2022.
4. ↑  Meza, Ed· Meza, Ed (16 Φεβρουαρίου 2019). «Berlin Film Festival 2019: Nadav Lapid's 'Synonyms' Wins Golden Bear». *Variety* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 2022.
5. ↑  «SBS Distribution». *www.sbs-distribution.fr*. Ανακτήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 2022.
Συντεταγμένες: 28°6′0.0″N 15°27′24.1″W﻿ / ﻿28.100000°N 15.456694°W﻿ / 28.100000; -15.456694

Το **Στάδιο Γκραν Κανάρια** (ισπανικά:Estadio Gran Canaria) είναι γήπεδο ποδοσφαίρου στο Λας Πάλμας των Καναρίων Νήσων, στην Ισπανία. Αυτήν τη στιγμή χρησιμοποιείται για ποδοσφαιρικούς αγώνες και είναι η έδρα της ΟΝ Λας Πάλμας. Εγκαινιάστηκε το 2003 ως στάδιο πολλαπλών χρήσεων για να γίνει ο διάδοχος του παλιού Σταδίου Ινσουλάρ.

Ιστορία
-------

Το στάδιο εγκαινιάστηκε στις 8 Μαΐου 2003 με ένα φιλικό μεταξύ της ΟΝ Λας Πάλμας και της ΡΣΚ Άντερλεχτ, που διεξήχθη μπροστά σε πλήρως γεμάτες κερκίδες. Ο αγώνας έληξε με 2-1 υπέρ της Λας Πάλμας και ο πρώτος σκόρερ στο γήπεδο ήταν ο Ρουμπέν Κάστρο.

Με χωρητικότητα 32.400 θέσεων, είναι το 15ο μεγαλύτερο στάδιο στην Ισπανία και το μεγαλύτερο στις Κανάριες Νήσους (αν και δεν είναι το μεγαλύτερο όσον αφορά την επιφάνεια του αγωνιστικού χώρου).

Από τις 11 Νοεμβρίου 2014, το γήπεδο μπήκε σε εργασίες αναδιάρθρωσης που θα διαρκέσουν περίπου 16 μήνες. Μετά την ανακαίνιση, το κουλουάρ στίβου αφαιρέθηκε για να μετατραπεί ο χώρος σε γήπεδο ειδικά για ποδόσφαιρο, με τα καθίσματα πιο κοντά στον αγωνιστικό χώρο.

Διεθνείς αγώνες
---------------

 Ισπανία εναντίον Βόρειας Ιρλανδίας, 2007
### Αγώνες της Εθνικής Ισπανίας

| Ημερομηνία | Αντίπαλος | Αποτέλεσμα | Ανταγωνισμός |
| --- | --- | --- | --- |
| 18 Αυγούστου 2004 |  Βενεζουέλα | 3–2 | Φιλικός αγώνας |
| 21 Νοεμβρίου 2007 |  Βόρεια Ιρλανδία | 1–0 | Προκριματικά Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 |
| 18 Νοεμβρίου 2018 | Βοσνία και Ερζεγοβίνη ! Βοσνία και Ερζεγοβίνη | 1–0 | Φιλικός αγώνας |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «El nuevo templo de la UD Las Palmas cumplió este martes cuatro años». eldiario.es. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2015.
2. ↑  «Estadio de Gran Canaria». UD Las Palmas. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2017.
3. ↑  El Heliodoro Rodríguez López cumple 90 años

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Στάδιο Γκραν Κανάρια** |

* Στάδια της Ισπανίας (αγγλικά)
Συντεταγμένες: 37°26′13″N 23°31′27″E﻿ / ﻿37.43694°N 23.52417°E﻿ / 37.43694; 23.52417

To **ακρωτήριο Σκύλλαιο** ή **Κάβο-Σκυλί** ή **Τσελεβίνια** είναι ακρωτήριο της Πελοποννήσου. Βρίσκεται στην ανατολική απόληξη του ορεινού όγκου των Αδερών και της Αργολικής χερσονήσου, κατ' επέκταση. Αποτελεί το ανατολικότερο άκρο του γεωγραφικού διαμερίσματος της Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκει στην Περιφέρεια Αττικής, στην Περιφερειακή Ενότητα Νήσων Αττικής και συγκεκριμένα στο Δήμο Πόρου. Βρέχεται βόρεια από το Σαρωνικό κόλπο, ανατολικά και νότια από το Αιγαίο Πέλαγος (περιοχή Αργοσαρωνικού). Πέριξ του ακρωτηρίου βρίσκονται τρεις νησίδες: Γαλή, Σκυλί και Σπαθί, οι οποίες συχνά αναφέρονται με το όνομα «Τσελεβίνια».

Το ακρωτήριο Σκύλλαιο μαζί με το ακρωτήριο Σούνιο και το νησί Άγιος Γεώργιος Λαυρεωτικής οριοθετούν νοητά το Σαρωνικό κόλπο, διαχωρίζοντάς τον από το υπόλοιπο Αιγαίο Πέλαγος.

Ονομασία
--------

Το όνομα Σκύλλαιο κατά μία εκδοχή προέρχεται από τη Σκύλλη, κόρη του βασιλιά των Μεγάρων Νίσου, το πτώμα της οποίας ξεβράστηκε στην περιοχή.

Η ονομασία Τσελεβίνια φέρεται να είναι αρβανίτικης προέλευσης και τοποθετείται χρονικά περί το 16ο αιώνα, όταν οι Αρβανίτες της περιοχής προσπαθούσαν να κρυφτούν από τους Τούρκους οι οποίοι τους καταδίωκαν. Οι Αρβανίτες χρησιμοποιούσαν την έκφραση «Τσέλιε-βένιε» (=προσέξτε έρχονται) ως ειδοποίηση, όταν εντόπιζαν Τουρκικά πλοία να προσεγγίζουν την περιοχή.

Ιστορία
-------

Η περιοχη του Σκυλλαίου φέρεται να έχει κατοικηθεί ήδη από την εποχή του Λίθου. Οι πρώτοι κάτοικοι αναφέρονται στη βιβλιογραφία ως Σκυλλαιείς, ενώ ένδειξη της αρχαίας ανθρώπινης δραστηριότητας αποτελούν τα ερείπια παράκτιου φρουρίου που εντοπίζεται στην περιοχή.

Αναφορές
--------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Σκύλλαιο**  |

1. ↑  Ανατολική Τροιζηνία
2. ↑  Καραπολίτι-Αύρα
3. ↑  Ιωάννης Αγγ. Ησαΐας, «Η Ιστορία του Κρανιδίου και των κοινοτήτων Πορτοχελίου, Διδύμων, Φούρνων, Κοιλάδας»
4. ↑  Κάστρο στα Τσελεβίνια
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Ακρόπολη (αποσαφήνιση).
Η Ακρόπολη των Αθηνών 
Η λέξη **Ακρόπολη** προέρχεται από το συνδυασμό των λέξεων άκρος και πόλις και κυριολεκτικά σημαίνει πόλη στην άκρη (ή σε ακρότατο). Για αμυντικούς σκοπούς, οι οικιστές επέλεγαν ένα υπερυψωμένο σημείο, συχνά ένα λόφο με απότομες πλευρές. Σε πολλά μέρη στον κόσμο, αυτοί οι πρώιμοι οχυροί οικισμοί γίνονταν ο πυρήνας μεγάλων πόλεων, που επεκτείνονταν στο επίπεδο έδαφος γύρω από την Ακρόπολη. Τέτοια παραδείγματα είναι οι πόλεις της Αθήνας και της Ρώμης.

Η Ακρόπολη, παρ' όλο που συνδέεται κυρίως με ελληνικές πόλεις, όπως η Αθήνα, το Άργος, η Αρχαία Θήβα και η Αρχαία Κόρινθος, μπορεί να χρησιμοποιηθεί γενικά για όλους τους οχυρούς οικισμούς πάνω σε λόφους, μεταξύ αυτών στη Ρώμη, στην Ιερουσαλήμ, στην κελτική Μπρατισλάβα και σε πολλές πόλεις της Μικράς Ασίας.

Η πιο γνωστή ακρόπολη είναι η Ακρόπολη της Αθήνας, όπου δεσπόζει το μνημείο του Παρθενώνα. Παρόλο που αρχικά οι ακροπόλεις εντοπίζονται στην ηπειρωτική Ελλάδα, η κατασκευή τους γρήγορα εξαπλώθηκε στις ελληνικές αποικίες όπως η Δωρική Λατώ στην Κρήτη κατά την Αρχαϊκή περίοδο.

Λόγω του κλασικού ελληνορωμαϊκού ρυθμού, η μεγάλη πέτρινη εκκλησία της Ιεραποστολής Σαν Χουάν Καπιστράνο έχει ονομαστεί η «Αμερικανική Ακρόπολη».

Σε άλλα μέρη του κόσμου αναπτύχθηκαν άλλα ονόματα για ψηλούς οχυρούς οικισμούς, όπως Αλκαζάρ, που συχνά ενίσχυαν ένα φυσικό οχυρό τόπο. Στην κεντρική Ιταλία, πολλές μικρές αγροτικές κοινότητες ακόμα απλώνονται στη βάση ενός οχυρωμένου οικισμού γνωστού ως «La Rocca».

Ο όρος *Ακρόπολις* χρησιμοποιείται και για να περιγράψει σύνθετες επικαλυπτόμενες κατασκευές, όπως πλατείες και πυραμίδες, σε πολλές πόλεις των Μάγια, μεταξύ αυτών η Τικάλ και η Κοπάν.

Ακροπόλεις στην ηπειρωτική Ελλάδα
---------------------------------

Ορισμένες από τις πιο γνωστές ακροπόλεις που σώζονται ή έχουν ανασκαφεί είναι:

* Ακρόπολη των Αθηνών
* Ακρόπολη του Άργους
* Ακρόπολη της Γόρτυνας
* Ακρόπολη του Γλα
* Ακρόπολη του Διμηνίου
* Ακρόπολη της Θήβας
* Ακρόπολη των Μυκηνών
* Ακρόπολη του Μυστρά
* Ακρόπολη της Μιδέας
* Ακρόπολη της Λίνδου
* Ακρόπολη της Σπάρτης

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ακρόπολη** |

 Αθήνα: Ακρόπολη, Λυκαβηττός και το Μουσείο της Ακρόπολης

Παραπομπές
----------

1. ↑  World Heritage: Acropolis, Athens

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4227479-5

 |

 |
Με την ονομασία **αγρωστώδη** (*Gramineae*), **αγρωστίδες** ή **ποοειδή** (Poaceae) φέρεται μεγάλη οικογένεια φυτών της ομοταξίας των Μονοκοτυληδόνων, που περιλαμβάνει ποώδη φυτά και σπανιότερα θαμνώδη ή δενδρώδη. Συνηθέστερα έχουν ρίζωμα, και βλαστό καλαμοειδή.

Πρόκειται για πολύ σπουδαία οκογένεια φυτών αφού σ΄ αυτή περιλαμβάνονται τα δημητριακά καθώς και πολλά κτηνοτροφικά. Σύμφωνα με το ταξινομικό σύστημα του Έγκελς τα Αγρωστώδη ανήκουν στη τάξη των Λεπυρανθών (Glumiflorae), με βάση το σύστημα του Ταχτατζιάν (Takhtajian) ανήκουν στη τάξη των Ποωδών (Poales), ενώ σύμφωνα με το σύστημα του Cronquist στη τάξη των Κυπειρωδών (Cyperales).  
 
Τα αγρωστώδη αναπτύσσονται τόσο σε υγρούς τόπους όσο και σε ξηρούς από τις υπερβόρειες μέχρι και τις τροπικές περιοχές, κυρίως όμως σε λιβάδια, στέπες, σαβάνες, πάμπας καθώς και σε παράμος.

Η οικογένεια των αγρωστωδών περιλαμβάνει περίπου 600 - 700 γένη στα οποία περιλαμβάνονται από 6.000 μέχρι 10.000 είδη. Τα αγρωστώδη κατέχουν την 5η κατά σειρά θέση σε πλήθος ειδών ανάμεσα στις οικογένειες των αγγειόσπερμων.

Η επιστήμη που έχει ως κύριο αντικείμενο μελέτης τις αγρωστίδες ονομάζεται Αγρωστολογία

Δείτε επίσης
------------

* Περιγραφικά βοτανολογικά ονόματα

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85056515
* GND: 4021764-4
* NDL: 00564121
* NKC: ph122359

 |

 |
Στον τομέα της γεωργίας, ένας **αγρός, αγρόκτημα ή κτήμα** είναι μια έκταση γης, κλειστή ή όχι, που χρησιμοποιείται για γεωργικούς σκοπούς, όπως η καλλιέργεια ή για βοσκοτόπι ζώων. Ένας αγρός μπορεί επίσης να είναι μια περιοχή που αφήνεται για αγρανάπαυση ή ως αρόσιμη γη.

Πολλά αγροκτήματα έχουν ένα σύνορο, συνήθως αποτελούμενο από μια λωρίδα θάμνων, κάκτων ή δένδρων, από πετρότοιχο, όρυγμα, παλούκια, συρματόπλεγμα ή άλλο φυσικό εμπόδιο.

Η λωρίδα θάμνων και βλάστησης χρησιμοποιείται για να παρέχει τροφή και κάλυψη απαραίτητη για την επιβίωση της άγριας πανίδας. Διαπιστώθηκε ότι τα σύνορα αυτά μπορούν να οδηγήσουν σε αυξημένη ποικιλία ζώων και φυτών στην περιοχή, αλλά και σε ορισμένες περιπτώσεις σε μειωμένη απόδοση καλλιεργειών.
Το **Αγροτικό Κόμμα** (λευκορωσικά: Аграрная партыя‎) είναι ένα αγροσοσιαλιστικό  πολιτικό κόμμα στη Λευκορωσία.

Iστορία
-------

Το Αγροτικό Κόμμα ιδρύθηκε το 1992 με αρχική ονομασία Ε*νωμένο Δημοκρατικό Αγροτικό Κόμμα της Λευκορωσίας* και το 1994 μετονομάστηκε στη σημερινή του ονομασία. Ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος του κόμματος ήταν ο Σεμιόν Σαρέτσκι. Στις βουλευτικές εκλογές του 1995, το Αγροτικό Κόμμα κέρδισε τις 33 από τις 198 έδρες του Ανώτατου Συμβουλίου της Λευκορωσίας. Μετά τη συνταγματική κρίση του 1996 το κόμμα χωρίστηκε σε δύο παρατάξεις, στους υποστηρικτές του Λουκασένκο και στους υποστηρικτές του Σαρέτσκι. Τον Μάρτιο του 2000, στο 4ο συνέδριο του κόμματος, ο Μιχαήλ Σιμάνσκι εξελέγη πρόεδρος του κόμματος. Στις βουλευτικές εκλογές του 2000 πήρε τις 5 από τις 110 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Στις βουλευτικές εκλογές του 2004 πήρε τις 3 από τις 110 έδρες της Βουλής. Στις 15 Μαρτίου 2008, στο 5ο Συνέδριο του κόμματος ο Μιχαήλ Ρους εξελέγη νέος πρόεδρος. Στις βουλευτικές εκλογές του 2008 το Α.Κ. κέρδισε μόνο μία από τις 110 έδρες της Βουλής. Στις εκλογές του 2016 το κόμμα έμεινε εκτός κοινοβουλίου. Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 το Αγροτικό Κομμα κέρδισε μία έδρα.

Κατάλογος αρχηγών του κόμματος
------------------------------

* Σεμιιόν Σαρέτσκι (1994-1999)
* Μιχαήλ Σιμάνσκι (2000-2008)
* Μιχαήλ Ρους (2008-σήμερα)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Nordsieck, Wolfram (2019). «Belarus». *Parties and Elections in Europe*. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2019.
2. 1 2  «slounik.org: Шарецкий Семен». *slounik.org*. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2021.
3. ↑  «BELARUS: parliamentary elections Verkhovny Soviet, 1995». *archive.ipu.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 2020.
4. ↑  «BELARUS: parliamentary elections Palata Predstaviteley, 2000». *archive.ipu.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 2020.
5. ↑  «IFES Election Guide | Elections: Belarus Parliamentary Oct 17 2004». *www.electionguide.org*. Ανακτήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 2020.
6. ↑  «IFES Election Guide | Elections: Belarus Parliamentary Sep 2008». *www.electionguide.org*. Ανακτήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 2020.
7. ↑  «СВЕДЕНИЯ об избранных депутатах» (PDF). *CEC Belarus*. 18 Νοεμβρίου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 25 Ιανουαρίου 2020.
Οι εγκαταστάσεις του Συνεταιρισμού Παραγωγών Ρομπόλας στα Ομαλά Κεφαλονιάς
Ο **Αγροτοβιομηχανικός Συνεταιρισμός Παραγωγών Ρομπόλας Κεφαλονιάς** ιδρύθηκε το 1982 και αποτελεί την μεγαλύτερη οινοπαραγωγική μονάδα του νησιού. Έχει 301 μέλη κύρια από την περιοχή Ομαλών-Τρωιαννάτων και οινοποιεί περίπου το 85% της συνολικής παραγωγής Ρομπόλας.

Δημιουργήθηκε από την ανάγκη να αναδειχθεί η Ρομπόλα αλλά και να προστατευθούν τα συμφέροντα των αμπελοκαλλιεργητών της ζώνης Ονομασίας Προέλευσης Ανωτέρας Ποιότητας (ΟΠΑΠ). Με την ίδρυσή του το ηθικό των αγροτών τονώθηκε, με αποτέλεσμα να αυξηθεί η στρεμματική καλλιέργεια. Στόχος του Συνεταιρισμού η επέκταση και αναδιάρθρωση των αμπελώνων της ζώνης, η προώθηση της βιολογικής καλλιέργειας, η βελτίωση της ποιότητας των προϊόντων και η παροχή κινήτρων για την εγκατάσταση νέων αμπελοκαλλιεργητών.

Εγκαταστάσεις
-------------

Οι εγκαταστάσεις του Συνεταιρισμού Καλύπτουν 2000τ.μ. και χωρίζονται σε πέντε χώρους :

* Στο χώρο οινοποίησης,
* στο χώρο δεξαμενών,
* στο εμφιαλωτήριο,
* στο εκθετήριο και
* στην κάβα.

Η αίθουσα υποδοχής τουριστών διαμορφώθηκε το 2001, προκειμένου να εξυπηρετήσει την επιθυμία των επισκεπτών να γνωρίσουν και να δοκιμάσουν τα κρασιά που παράγονται.

Διακρίσεις
----------

Τα κρασιά του Συνεταιρισμού έχουν αποσπάσει διακρίσεις σε εθνικούς και διεθνείς διαγωνισμούς. 

* Ρομπόλα San Gerassimo: ΔΕΤΡΟΠ Θεσσαλονίκη, Μάρτιος '99, 2η θέση στα λευκά κρασιά, 9η θέση γενικής κατάταξης
* Ρομπόλα: International Wine Magazine Challenge, Λονδίνο, τιμητική διάκριση ’90,’95.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Η Ιστοσελίδα του Συνεταιρισμού Ρομπόλας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2011.

Πηγές
-----

* Γεράσιμος Αντζουλάτος, "ΟΔΗΓΟΣ ΑΜΠΕΛΟΥ ΟΙΝΟΥ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ & ΙΘΑΚΗΣ", έκδοση Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Κεφαλονιάς & Ιθάκης (Διεύθυνση Αγροτικής Ανάπτυξης), 2002.
Το **τετραϋδροφυλλικό οξύ** (αλλιώς τετραϋδροπτεροϋλογλουταμινικό οξύ) είναι παράγωγο του φυλλικού οξέος.

Δομή
----

Το τετραϋδροφυλλικό οξύ με ένα μόνο κατάλοιπο γλουταμινικού.Το τετραϋδροφυλλικό οξύ αποτελείται από μια υποκατεστημένη πτεριδίνη συνδεδεμένη με π-αμινοβενζοϊκό το οποίο με τη σειρά του συνδέεται με ένα ή περισσότερα κατάλοιπα γλουταμινικού οξέος.

Λειτουργία
----------

Το τετραϋδροφυλλικό οξύ διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στις αντιδράσεις παρασκευής αμινοξέων και νουκλεϊκών οξέων καθώς έχει τη δυνατότητα να λειτουργεί ως δότης μονοανθρακικών μονάδων σε μια ποικιλία βιοσυνθετικών πορειών. Μπορεί να λάβει και να αποδώσει μονοανθρακικές μονάδες σε τρεις οξειδωτικές βαθμίδες. Δεν μπορεί να λάβει και να αποδώσει την πλήρως οξειδωμένη μονοανθρακική μονάδα δηλαδή CO2. Όταν συνδέεται με την περισσότερο ανηγμένη μονοανθρακική μονάδα (-CH3) σχηματίζει Ν5-μεθυλοτετραϋδροφυλλικό οξύ, όταν συνδέεται με μερικώς ανηγμένη μονοανθρακική μονάδα (-CH2-) σχηματίζει Ν5,Ν10-μεθυλενοτετραϋδροφυλλικό οξύ ενώ όταν συνδέεται με την περισσότερο οξειδωμένη μονοανθρακική μονάδα μπορεί να σχηματίσει Ν5-φορμυλοτετραϋδροφυλλικό οξύ, Ν10-φορμυλοτετραϋδροφυλλικό οξύ, Ν5-φορμιμινοτετραϋδροφυλλικό οξύ ή Ν5,Ν10-μεθενυλοτετραϋδροφυλλικό οξύ.

Βιβλιογραφία
------------

* Jeremy M. Berg, John L. Tymoczko, Lubert Stryer, *Βιοχημεία*, τόμος II, (μτφρ Α. Αλετράς, Θ. Βαλκανά, Δ. Δραΐνας, Κ. Δραΐνας, Η. Κούβελας, Γ. Κ. Παπαδόπουλος, Μ. Φράγκου-Λαζαρίδη) Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο 2005, ISBN 960-524-191-9.
Ο **Τευμησσός** ήταν αρχαίος οικισμός της Βοιωτίας, που βρισκόταν ανατολικά της Θήβας, στο δρόμο που κατά την αρχαιότητα ένωνε τη Θήβα με τη Χαλκίδα, κοντά στον σημερινό Ελεώνα. Στον Τευμησσό, κατά την μυθολογία έκρυψε ο Δίας την Ευρώπη. Πίστευαν επίσης ότι εκεί είχε αναθρέψει ο Διόνυσος μια αλεπού για να σπέρνει τον όλεθρο στους Θηβαίους. Αυτή η αλεπού, όταν κινδύνεψε να πιαστεί από ένα σκύλο που έδωσε η Άρτεμις στην Πρόκριδα, την κόρη του Ερεχθέα, τελικά απολιθώθηκε μαζί με το σκύλο. Η πόλη ανήκε στην επικράτεια της Θήβας. Ερείπια της ακρόπολης σώζονται στο όρος Τευμησσός.

Βιβλιογραφία
------------

* Τσεβά Γ, *Η ιστορία της Θήβας και της Βοιωτίας*, Θήβα 2006, Πνευματικό Κέντρο Δήμου Θηβαίων
* Παυσανίας: ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΕΡΙΗΓΗΣΙΣ - Βοιωτικά (Α', ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ IΘ')

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Βοιωτικά** |
Ο **Ίφικλος του Φυλάκου** ήταν γιος του Φυλάκου, βασιλιά της πόλης Φυλάκης στη Θεσσαλία. Ο παππούς του Ιφίκλου, ο Δηίονας, καταγόταν από τη γενιά Δευκαλίωνα και του Αιόλου.

Ο Ίφικλος στα νιάτα του προσβλήθηκε από σεξουαλική ανικανότητα. Ο πατέρας του συμβουλεύθηκε τον μάντη Μελάμποδα για το τι έπρεπε να κάνει σχετικά. Ο Μελάμποδας θυσίασε δύο ταύρους, τους κομμάτιασε και τους άφησε στα όρνια, περιμένοντας τα κρωξίματά τους. Πράγματι, τα πουλιά, καθώς έτρωγαν το κρέας αυτό, διηγήθηκαν στη «γλώσσα» τους ότι ο Φύλακος, μια μέρα που ευνούχιζε κριάρια, τοποθέτησε το μαχαίρι του δίπλα στον μικρό Ίφικλο. Ο Ίφικλος φοβήθηκε το μαχαίρι που ήταν καταματωμένο, το έκλεψε και πήγε και το παράχωσε στις ρίζες μιας ιερής βελανιδιάς. Με τα χρόνια, η φλούδα του δέντρου κάλυψε το μαχαίρι. Τα πουλιά είπαν επίσης ότι αν βρισκόταν το μαχαίρι και με τη σκουριά του παρασκεύαζαν ένα καταπότιο το οποίο να πίνει επί δέκα ημέρες ο Ίφικλος, τότε θα γιατρευόταν και μάλιστα θα αποκτούσε και γιο. Ο Μελάμποδας τότε έψαξε και βρήκε το μαχαίρι, ετοίμασε το φάρμακο και το έδωσε στον Ίφικλο. Πραγματικά, ο Ίφικλος έγινε καλά και με τον καιρό απέκτησε γιο που τον ονόμασε Ποδάρκη.

Ο Ίφικλος ήταν περίφημος για την ικανότητά του ως δρομέας: Μπορούσε να τρέξει πάνω σε χωράφι χωρίς να λυγίσει καθόλου τα στάχυα. Κέρδισε έτσι εύκολα το πρώτο βραβείο στα *«`Αθλα επί Πελία»*, τους περίφημους δηλαδή πανελλήνιους ταφικούς αθλητικούς αγώνες που διοργάνωσε ο Άκαστος στη μνήμη του Πελία και όπου είχαν συμμετάσχει οι άριστοι από τους Έλληνες ήρωες της εποχής. Ο Ίφικλος επίσης κατά μία εκδοχή είχε πάρει μέρος και στην Αργοναυτική Εκστρατεία, σε αυτό όμως πιθανότατα συγχέεται με τον Ίφικλο του Θεστίου.

Δείτε επίσης
------------

* Ο αστεροειδής **43706 Ίφικλος** (43706 Iphiklos), που ανακαλύφθηκε το 1973 και ανήκει στην Τρωική Ομάδα, πήρε το όνομά του από τον Ίφικλο του Φυλάκου.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Ο **Ίων Βορρές** (επίσημο όνομα: *Δαμιανός Βορρές*, αγγλικά: *Ian Vorres*, 1924 - 27 Φεβρουαρίου 2015) , ήταν Έλληνας συλλέκτης έργων τέχνης και δήμαρχος Παιανίας από το 1991 ως το 1998.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Καταγόταν από τα Φιλιατρά Μεσσηνίας. Περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές στο Κολλέγιο Αθηνών και εγκαταστάθηκε στον Καναδά, όπου και σπούδασε οικονομικές & πολιτικές επιστήμες στο πανεπιστήμιο του Queen's στο Οντάριο καθώς και φιλοσοφία και ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής υπηρέτησε με ομάδα Αμερικανών αξιωματικών, μελών του Γραφείου Στρατηγικών Υπηρεσιών (OSS), στα βουνά της Ευβοίας. Απέκτησε την καναδική υπηκοότητα, εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε καναδικές εφημερίδες και προώθησε με διάφορες πρωτοβουλίες τον ελληνικό πολιτισμό. Το 1967 διορίστηκε διευθυντής, με τον βαθμό του πρέσβη, του ελληνικού περιπτέρου στη Διεθνή Έκθεση του Μόντρεαλ.

Την δεκαετία του 1960 επέστρεψε στην Ελλάδα και το 1983 ίδρυσε το λαογραφικό Μουσείο Βορρέ στην Παιανία. Το 1990 εξελέγη δήμαρχος Παιανίας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 1998. Το 2009 τιμήθηκε με το βραβείο «Order of Canada» από την κυβέρνηση του Καναδά.

Απεβίωσε στις 27 Φεβρουαρίου 2015 στην Αθήνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *NUKAT*. n2018154540.
2. 1 2  1990 - Δημοτικές Εκλογές / Αποτελέσματα Εκλογών - EETA[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  *Who is Who στην Ελλάδα* (β΄ έκδοση). Zug, Ελβετία: Huebners Who is Who. 2007. σελ. 152-153. ISBN 978-3-7290-0065-0.
4. 1 2  Βιογραφικό Βορρέ, από την εφημερίδα Η Καθημερινή
5. ↑  (Αγγλικά) «News Release - Order of Canada investiture ceremony». Γενικός Κυβερνήτης του Καναδά. 30 Οκτωβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ίων Βορρές στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 24176551
* **ΕΒΕ**: 109804
* LCCN: no94018070
* SUDOC: 182458563

 |

 |
Ο **Σεργκέι Αντρέγιεβιτς Ζουϊκόφ** (ρωσικά: **Серге́й Андре́евич Зу́йков**) είναι Ρώσος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του αμυντικού στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.

Καριέρα
-------

Γεννήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1993 στη Μόσχα και είναι απόφοιτος των ακαδημιών της Λοκομοτίβ Μόσχας. Το 2009, αγωνίστηκε για την εθνική Ρωσίας κάτω των 17 υπό τον προπονητή Ίγκορ Σιμουτένκοφ. Συμμετείχε σε δύο φιλικούς αγώνες στη Φινλανδία. Το 2011, στην Αναμνηστική Διοργάνωση Γκρανάτκιν, υπό τον προπονητή Ντμίτρι Αλένιτσεφ, συμμετείχε ως βασικός παίκτης. Τον Οκτώβριο του ιδίου έτους συμμετείχε στους αγώνες της εθνικής νέων για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Νέων 2012. Το 2012, ο Νικολάι Πίσαρεφ τον κάλεσε για συμμετοχή στο Κύπελλο Φιλίας, όπου η εθνική Ρωσίας έλαβε τη δεύτερη θέση. Τον Ιανουάριο του 2013, μετεγράφη από τις ακαδημίες της Λοκομοτίβ στη Βόλγκαρ Άστραχαν. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στον αγώνα απέναντι στη ΦΚ Ουράλ. Συνολικά, αγωνίστηκε 75 αγώνες για τη Βόλγκαρ και πέτυχε έξι τέρματα. Το 2014 κλήθηκε στην εθνική νέων για το Κύπελλο Φιλίας, όπου αγωνίστηκε σ' έξι αγώνες. Τον Ιανουάριο του 2017 μετεγράφη στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 150181. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  238150. Ανακτήθηκε στις 22  Απριλίου 2022.

Πηγές
-----

* Сергей Зуйков: «После ФНЛ хочется закрепиться в новом клубе», επίσημη ιστοσελίδα της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, 10 Ιανουαρίου 2017

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Sergei Zuykov στο Wikimedia Commons
Το **Σινεγκόριε**(ρωσικά: Синего́рье, μετάφραση: περιοχή των μπλε βουνών) είναι μια αστική περιοχή (οικισμός αστικού τύπου) στην Επαρχία Γιαγκοντνίνσκι στην Περιφέρεια Μαγκαντάν στη Ρωσία. Βρίσκεται στον ποταμό Κολιμά, 8 χιλιόμετρα από τον Υδροηλεκτρικό Σταθμό Κολιμά. Ο πληθυσμός ήταν 2.821 άτομα το 2010, μειωμένος από τα 4.071 άτομα στην απογραφή του 2002 και τα 11.645 άτομα στην απογραφή του 1989.

Γεωγραφία
---------

Το Σινεγκόριε βρίσκεται περίπου 280 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της περιφερειακής πρωτεύουσας Μαγκαντάν, στην αριστερή όχθη του ποταμού Κολιμά κοντά στη συμβολή του με τον Μπαχάπτσα. Ο οικισμός βρίσκεται στην Επαρχία Γιαγκοντνίσκι, περίπου 70 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το διοικητικό κέντρο Γιαγκόντνογιε.

Ιστορία
-------

Η μικρότερη πόλη στην περιοχή του Κολιμά, το Σινεγκόριε, χτίστηκε κατά την περίοδο 1971-1981 για να στεγάσει τους εργαζομένους για την κατασκευή του κοντινού φράγματος και του υδροηλεκτρικού σταθμού στον ποταμό Κολιμά. Το Σινεγκόριε έλαβε το καθεστώς του οικισμού αστικού τύπου το 1972. Ο οικισμός σχεδιάστηκε για να στεγάσει έως και 10.000 κατοίκους, ωστόσο μετά την ενδεχόμενη ολοκλήρωση του φράγματος και την κατασκευή εγκαταστάσεων παραγωγής ενέργειας του εργοστασίου, η πλειοψηφία των κατοίκων της πόλης μετακόμισε, αφήνοντας περίπου τα δύο τρίτα των κτιρίων της πόλης εγκατελειμένα στην παρούσα ημέρα.

Ο εναπομείναν πληθυσμός αποτελείται κυρίως από τους εργαζομένους του εργοστασίου και τις οικογένειές τους.

Υποδομή
-------

Το Σινεγκόριε είναι συνδεδεμένο με τον έξω κόσμο μέσω του δρόμου προς το Ντέμπιν, το οποίο συνδέεται με τον αυτοκινητόδρομο Κολιμά προς τη Μαγκαντάν. Το Αεροδρόμιο του Σινεγκόριε προηγουμένως βρισκόταν περίπου 20 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του οικισμού, που λειτουργεί μεταξύ των ετών 1978 και 2000.

Σπορ
----

Υπάρχει μια καλά εξοπλισμένη διαδρομή σλάλομ στην κοντινή πλαγιά του βουνού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *d:Q26882286*. www.gks.ru/free\_doc/2016/oktmo/tom8\_oktmo.rar. Ανακτήθηκε στις 27  Οκτωβρίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φωτογραφίες του Σινεγκόριεστην ιστοσελίδα της Ιλάνα Ιλιουσένκο (Ρωσικά)
* Το Σινεγκόριε στην ιστοσελίδα του Α. Ο. Κογκοντόβσκι (Ρωσικά)
* Το Σινεγκόριε στην ιστοσελίδα του Μάξιμ Χόρεφ (Ρωσικά)
* Πληροφορίες του Μετεωρολογικού Σταθμού (Μποχάπτσα)
Η κρατική σημαία της Πούντλαντ.
Η **σημαία της Πούντλαντ** είναι η κρατική σημαία της Πούντλαντ, αυτόνομης περιοχής στη βορειοανατολική Σομαλία.

Ιστορία
-------

Η Πούντλαντ αρχικά έκανε χρήση της παραλλαγής της σημαίας της Σομαλίας ως επαρχιακής σημαίας. Στις 22 Δεκεμβρίου 2009 το περιφερειακό κοινοβούλιο εισήγαγε μια νέα κρατική σημαία. Το σχέδιό της αποφασίστηκε από μια επιτροπή αποτελούμενη από κυβερνητικούς αξιωματούχους και διανοούμενους της περιοχής.

Χρώματα
-------

Η σημαία αποτελείται από 3 χρώματα: λευκό, μπλε και πράσινο.

* *Κορυφή*: η μπλε λωρίδα με το λευκό αστέρι στο κέντρο συμβολίζει τη σημαία της Σομαλίας
* *Κέντρο*: η λευκή λωρίδα στο κέντρο αντιπροσωπεύει την ειρήνη και στη σταθερότητα στην περιοχή
* *Κάτω μέρος*: η πράσινη λωρίδα συμβολίζει το φυσικό πλούτο του Κράτους της Πούντλαντ της Σομαλίας

Παλαιά σημαία
-------------

* Η σημαία της Πούντλαντ που χρησιμοποιούνταν πριν το Δεκέμβριο του 2009 (παραλλαγή της σημαίας της Σομαλίας)

Αναφορές
--------

* Flag of Puntland