recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
50°10′19″N 5°17′17″E﻿ / ﻿50.17194°N 5.28806°E﻿ / 50.17194; 5.28806{{#coordinates:}}: δεν είναι δυνατή η ύπαρξη περισσότερων από ενός κύριου tag ανά σελίδα

Το **Ον** (στα βαλλονικά: *Yon*) είναι χωριό στην Φαμέν του Βελγίου, το οποίο βρίσκεται στην περιοχή ανάμεσα στην Μαρς (7 χιλιόμετρα) και Ροκφόρ (6 χιλιόμετρα). Βρίσκεται στην Βαλλονική Περιοχή. 

Διοικητικά, βρίσκεται στον βελγικό δήμο Μαρς-αν-Φαμέν από το 1977, και βρίσκεται στην Βαλλονική Περιοχή στην επαρχία του Λουξεμβούργου. Πριν από αυτή τη συγχώνευση των δήμων, ήταν ένα κομμάτι κοινότητας της επαρχίας του Λουξεμβούργου. Είναι ένα εκτεταμένο χωριό κατά μήκος της κοιλάδας που συνορεύει με το εύφορο οροπέδιο της Ζερνί επιτρέποντας γόνιμη γεωργική ανάπτυξη. Ο πληθυσμός, σε ισχυρή ανάπτυξη από το 1800, είναι περίπου 1.800 κάτοικοι το 2012.

Παραπομπές
----------

Ο ποταμός Wamme διασχίζει το χωριό.
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Ονήτορας** (***Ονήτωρ***, που σημαίνει ωφέλιμος, λυσιτελής) είναι γνωστός ένας Τρώας ιερέας του *Ιδαίου Διός*, δηλαδή του Δία που λατρευόταν στο βουνό Ίδη της Τρωάδας. Το ίδιο όνομα είχε και ο πατέρας του. Ο νεότερος Ονήτορας ήταν πατέρας του Λαόγονου, που πολέμησε και σκοτώθηκε στον Τρωικό Πόλεμο από τον Μηριόνη. Ο Ονήτορας αναφέρεται στην *Ιλιάδα* (Π 604-605), όπου λέγεται ότι *«ως θεόν ο κόσμος τον τιμούσε»* (μετάφραση Ι. Πολυλά).

Πηγές
-----

* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Ομόνοια.
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Ομόνοια** είναι γνωστή μία θεότητα που προσωποποιούσε την ομόνοια και τη συμπόνοια μεταξύ των πολιτών. Η Ομόνοια γενεαλογείται ως θυγατέρα του Σωτήρος και της Πραξιδίκης, και αδελφή της Αρετής. Στην Ολυμπία υπήρχε βωμός της Ομονοίας, ενώ άλλο βωμό της είχαν ιδρύσει κατά την παράδοση οι Αργοναύτες στη νήσο Θυνιάδα. Ναοί της Ομονοίας υπήρχαν στη Μίλητο και στις Τράλλεις.

Η ελληνική θεά Ομόνοια ταυτίζεται με τη ρωμαϊκή θεά Κονκορδία (*Concordia*), της οποίας ο αρχαιότερος ναός βρισκόταν στους πρόποδες του Καπιτωλίου.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 1477157583875533970009
* LCCN: no2017092008
* SUDOC: 035295325
* BNF: cb131798566 (data)

 |

 |
Ο **Τζωρτζ Νέβιλ, 14ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί** (16 Μαΐου 1702 - 15 Νοεμβρίου 1723) Άγγλος ευγενής από την Οικογένεια Νέβιλ, 14ος Βαρόνος του Μπεργκαβεννί ήταν δεύτερος αλλά μεγαλύτερος επιζήσας γιος του Τζωρτζ Νέβιλ, 13ου βαρόνου του Μπεργκαβεννί και της Άννας Γουόκερ. Γεννήθηκε στις 16 Μαΐου 1702 και βαπτίστηκε στις 26 Αυγούστου στην Σαιν Μαρτίν ιν δε Φίλντς, διαδέχθηκε τον πατέρα του στην βαρονία στις 7 Μαρτίου 1721. Έκανε εγγραφή στο Διεθνές Κολέγιο της Οξφόρδης (13 Σεπτεμβρίου 1722).

Ο Τζωρτζ Νέβιλ παντρεύτηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1722 στην Σαιν Μαρία Μαγδαληνή της Όλντ Φις Στρίιτ την Ελισάβετ Θορνίκροφτ (πέθανε το 1778). Πέθανε από ευλογιά στις 15 Νοεμβρίου 1723 στην Σόχο Σκουάε και τάφηκε στο Σέφιλντ του Σάσσεξ. Η χήρα του Ελισάβετ γέννησε δυο μεταθανάτια δίδυμα κορίτσια στις 20 Νοεμβρίου 1723 που πέθαναν και τα δυο μαζί στις 1 Δεκεμβρίου 1723. Ο διάδοχος του στην βαρονία ήταν ο μικρότερος αδελφός του Έντουαρντ Νέβιλ, 15ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί, η χήρα του παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Αλούρέντ Πίνκ του Τότεναμ Χαι Κρος (πέθανε το 1755). Ο ιστορικός Τόμας Χιρν (1678 - 1735) περιγράφει τον Μπεργκαβεννί *"πολύ έξυπνο ευγενή νέο αλλά σημαντικά παραμορφωμένο"*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
2. ↑  Cokayne 1910, p. 39.
3. ↑  Foster 1888, p. 1012.
4. ↑  Cokayne 1910, p. 39.

Πηγές
-----

* Cokayne, George E. (1910). Gibbs, Vicary, ed. The complete peerage of England, Scotland, Ireland, Great Britain and the United Kingdom, extant, extinct, or dormant. I, Ab-Adam to Basing. London: St. Catherine Press.
* Foster, Joseph (1888). Alumni Oxonienses 1715–1886. III, L–R. Oxford: Parker & Co.

|  |
| --- |
| Τζωρτζ Νέβιλ, 14ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί **Οικογένεια Νέβιλ****Γέννηση:** 16 Μαΐου 1702 **Θάνατος:** 15 Νοεμβρίου 1723 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΤζωρτζ Νέβιλ | **Βαρόνος του Μπεργκαβεννί**1721 - 1723 | ΔιάδοχοςΈντουαρντ Νέβιλ |
Ο **Πέτρος** (λατ. *Petrus*) ήταν ένας πρώιμος μεσαιωνικός Λομβαρδός ηγεμόνας, ο οποίος ήταν αρχικά ο διδάσκαλος και ο φύλακας του νεαρού Σίκο πρίγκιπα του Σαλέρνο. Κατείχε τη θέση αυτή για δύο χρόνια από το 851 έως το 853.

Εκείνη τη χρονιά, σφετερίστηκε τον θρόνο και απομάκρυνε τον Σίκο, ο οποίος κατέφυγε βόρεια. Επιβεβαιώθηκε ως πρίγκιπας από τον Λουδοβίκο Β΄ της Λομβαρδίας και αυτοκράτορα των Φράγκων τον Δεκέμβριο. Ο Πέτρος δεν απόλαυσε για πολύ τη διακυβέρνησή του. Απεβίωσε αργότερα το ίδιο έτος, αλλά κληροδότησε το πριγκιπάτο του στον γιο του Αδεμάρος.

Πηγές
-----

* Herbermann, Charles, ed. (1913). Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company.
Στη Βιολογία και ιδιαίτερα στη Βιοχημεία με το γενικό όρο **πέψη**, (*digestion*), χαρακτηρίζεται το σύνολο των διεργασιών διάσπασης της τροφής σε μορφές που μπορούν ν΄ αξιοποιηθούν από τον οργανισμό.

Η Πέψη χαρακτηρίζεται από δύο σχετικά στοιχεία - μέρη: το μηχανικό ή φυσικό στάδιο στο οποίο περιλαμβάνεται η μάσηση, το ανακάτεμα, η γαλακτοματωποίηση όπου δεν διασπώνται οι χημικοί δεσμοί των επιμέρους ενώσεων και ούτε απαιτούνται ένζυμα και στο χημικό στάδιο όπου κυρίως μετά τη κατάπωση με τη βοήθεια ενζύμων τα σύνθετα μόρια της τροφής διασπώνται με υδρόλυση σε επιμέρους καταστάσεις που μπορούν έτσι ν΄ απορροφηθούν.

Στους περισσότερους ετεροτροφικούς οργανισμούς η πέψη είναι εξωκυτταρική, δηλαδή τα ένζυμα δρουν εκτός των κυττάρων όπου τα προϊόντα της πέψης στη συνέχεια απορροφώνται. Στη πλειονότητα αυτών των οργανισμών η πέψη συντελείται μέσα σε ειδική κοιλότητα ή σ΄ ένα εσωτερικό σωλήνα που ονομάζεται εξ αυτού πεπτικός σωλήνας ο οποίος και συνηθέστερα είναι μυώδης. Η δε τροφή διέρχεται μέσα στο πεπτικό σύστημα με πίεση και με μια διαδικασία περίσταλσης. 

Σε οργανισμούς όπως είναι οι μύκητες η πέψη γίνεται στο εξωτερικό περιβάλλον. Τα πρωτόγονα ζώα παρουσιάζουν ενδοκυτταρική πέψη, δηλαδή τα μόρια της τροφής εγκαθίστανται στα λεγόμενα κενοτόπια τροφής που βρίσκονται μέσα στο κύτταρο όπου και χωνεύονται εκεί.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **πέψη**  |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85037947
* GND: 4062676-3
* BNF: cb11949131d (data)
* NDL: 00572078
* NKC: ph135087
* BNE: XX524951

 |

 |
Η κορυφή **Τόρρε** (στα πορτογαλικά: *Torre*) είναι το ψηλότερο σημείο της ηπειρωτικής Πορτογαλίας και το δεύτερο ψηλότερο σημείο σε ολόκληρη την Πορτογαλία, μετά το ηφαίστειο Πίκο (Montanha do Pico) στις Αζόρες. Ανήκει στην οροσειρά *Serra da Estrela* και έχει ύψος 1.993 μ.

Στην κορυφή Τόρρε, κοντά στην οποία περνάει η επαρχιακή οδός 339 (Regional Road 339 -R 339) που ενώνει τις πόλεις Seia και Covilhã, υπάρχει χιονοδρομικό κέντρο.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Torre (Serra da Estrela)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Για το φαγητό, δείτε: Παστίτσιο.  
Ο μουσικολογικός όρος **παστίτσιο** ή **παστίς** (εκ του ιτ. *pasticcio* ή του γαλλ. *pastiche*) αναφέρεται σε οπερατικά ή άλλα μουσικά έργα, το επιμέρους υλικό των οποίων ανήκει σε δύο ή περισσότερους συνθέτες. Στις περισσότερες περιπτώσεις το παστίστιο αποτελεί σύμμειξη πολλών διαφορετικών έργων, με στόχο τη διασκευή τους κατά τα τοπικά, ή άλλα πρότυπα. Συχνά, τέτοια έργα έχουν ως βάση τη χιουμοριστική διάθεση, διακωμωδώντας μια γνωστή άρια ή άλλη μουσική φράση, φτάνοντας ακόμη και στην παρωδία. 

Ο όρος εμφανίζεται τον 16ο αιώνα, αναφερόμενος στο γνωστό γαστρονομικό έδεσμα παστίτσιο· με καταβολές στη λατινική λέξη του 13ου αιώνα *pasticium* , κατόπιν πέρασε στη λογοτεχνία και περί το 1795 στη μουσική (κατ' άλλους το 1742). Η αρχική σημασία της λέξης ανάγεται στην «πίτα» και τη «ζύμη» γενικά. 

Στην όπερα του 18ου αιώνα το παστίτσιο αποτελεί κοινή πρακτική πολλών συνθετών, μεταξύ αυτών του Χαίντελ, μερικά παραδείγματα του οποίου αποτελούν τα έργα *Muzio Scevola* (1721) και *Giove in Argo* (1739). Στις περιπτώσεις αυτές τα έργα περιέχουν υλικό από άλλες όπερες (είτε του ιδίου, είτε άλλων συνθετών), αλλά και πρωτότυπη μουσική. Το «μείγμα» των υλικών είναι μια ελεύθερη διασκευή, κυρίως όσον αφορά στις άριες, όπου διατηρείται η αρχική μελωδία, αλλά αντικαθίσταται το κείμενο με κάποιο πιο ταιριαστό στο θέμα της όπερας. Άλλα παραδείγματα συνθετών περιλαμβάνουν τους Γιόχαν Κρίστιαν Μπαχ και Κρίστοφ Βίλιμπαλντ Γκλουκ, αλλά και άλλους -κυρίως ήσσονος σπουδαιότητας- συνθέτες.

Όσον αφορά στην οργανική μουσική, το παστίτσιο ως φόρμα είναι μάλλον σπανιότερο, με εξαίρεση τις περιπτώσεις χοροεσπερίδων, στις οποίες η μουσική ανέκαθεν υπήρξε ανθολογία πολλών έργων. Μια ξεχωριστή περίπτωση αποτελούν τα τέσσερα πρώτα κοντσέρτα για πιάνο του Μότσαρτ (K. 37, 39–41), τα οποία βασίζονται σχεδόν εξ ολοκλήρου σε μέρη από σονάτες άλλων συνθετών. Ο νεαρός τότε Μότσαρτ συνδύασε τα διαφορετικά υλικά, προσθέτοντας μια ορχηστρική συνοδεία, φτάνοντας σε ένα αποτέλεσμα άξιο προσοχής, δεδομένης της ηλικίας του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εμφανίζεται σε γραπτό του Γερμανού μουσικού Γιόχαν Κβαντς, ο οποίος όμως αναφέρεται στο έτος 1725
2. ↑  Σε κείμενο του Άγγλου Horace Walpole

Πηγές
-----

* "Pasticcio" in Curtis Price *The New Grove Dictionary of Music and Musicians* ed. S. Sadie, London 1995
* "Pasticcio" in Don Michael Randel, ed. *The New Harvard Dictionary of Music.* Cambridge, MA: Belknap Press of Harvard University Press, 1986 (ISBN 0-674-61525-5), p. 614.
* Warrack, John and West, Ewan (1992), *The Oxford Dictionary of Opera*, 782 pages, ISBN 0-19-869164-5
Ο **Οσρέντ Β΄ της Νορθουμβρίας** (*Osred II*, πέθανε το 792), βασιλιάς της Νορθουμβρίας (789 - 790) ήταν γιος του Άλρεντ της Νορθουμβρίας και της Οσφιγκού κόρης του Έαντμπερτ της Νορθουμβρίας, διαδέχθηκε τον Έλφβαλντ Α΄ της Νορθουμβρίας γιο του αδελφού της μητέρας του Oσούλφ της Νορθουμβρίας που δολοφονήθηκε από τον κόμη Σίκγκα.
Ο Οσρέντ ο οποίος κατόρθωσε να ενώσει τις δυο αντιμαχόμενες παρατάξεις στην Νορθουμβρία παρέμεινε βασιλιάς μόνο έναν χρόνο, στην συνέχεια ανετράπη από τον Έθελρεντ Α΄ της Νορθουμβρίας γιο του Έθελβαλντ Μόλλ της Νορθουμβρίας και εξορίστηκε στην Νήσο του Μαν.
Επέστρεψε από την εξορία (792), το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει ότι δολοφονήθηκε την 18η μέρα πριν από την πρωτομηνιά του Οκτωβρίου και το σώμα του μεταφέρθηκε στο Τίνεμαουθ. Ακούγεται ότι δολοφονήθηκε ύστερα από διαταγή του ίδιου του βασιλιά Έθελρεντ ο οποίος είχε δολοφονήσει την προηγούμενη χρονιά τους Έλφ και Έλφγουιν γιους του Έλφβαλντ Α΄ (791) και είχε αποπειραθεί να δολοφονήσει τον μελλοντικό βασιλιά Ίρντγουλφ της Νορθουμβρίας (790).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The Wiley Blackwell Encyclopedia of Anglo-Saxon England». (Αγγλικά) *The Wiley Blackwell Encyclopedia of Anglo-Saxon England*. Wiley. Τσίτσεστερ. 2014. σελ. 525. ISBN-13 978-0-470-65632-7.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 22  Μαρτίου 2020.

Πηγές
-----

* Higham, N.J. The Kingdom of Northumbria AD 350-1100. Stroud: Sutton, 1993.
* Yorke, Barbara, Kings and Kingdoms of early Anglo-Saxon England. London: Seaby, 1990.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Οσρέντ

|  |
| --- |
| Οσρέντ Β΄ της Νορθουμβρίας **Οίκος της Βερνικίας** **Θάνατος:** 14 Σεπτεμβρίου 792 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΈλφβαλντ Α΄ | **Βασιλιάς της Νορθουμβρίας**788 - 790 | ΔιάδοχοςΈθελρεντ Α΄ |
Ο **Πασχάλιος ο Πρωτοσπαθάριος** ήταν βυζαντινός πρωτοσπαθάριος και στρατηγός του 10ου αιώνα. Καταγόταν κατά μία εκδοχή από την αρμενικής καταγωγής οικογένεια των Κρηνιτών.

Ήταν στρατηγός και κυβερνήτης του Θέματος Λογγοβαρδίας το 943, ενώ ήταν και στρατηγός-διοικητής του Θέματος Καλαβρίας. Το 961 πήρε μέρος σε συνωμοσία κατά του αυτοκράτορα Ρωμανού Λεκαπηνού μαζί με τους Νικόλαο Χαλκούτζη και τον Πατρίκιο Βάρδα. Σκοπός της συνωμοσίας ήταν να καθαιρέσουν τον Ρωμανό και να στέψουν αυτοκράτορα τον Βασίλειο Πετεινό. Η συνωμοσία απέτυχε και αναφέρεται ότι οι οργανωτές τιμωρήθηκαν αυστηρά από τον Ιωσὴφ Βρίγγα. Το 963 όμως, μετά δύο χρόνια, αναφέρεται ότι ήταν με το μέρος του Ιωσήφ Βρίγγα και πολέμησε τους Φωκάδες. Κατά κάποιους ερευνητές πιστεύεται ότι ίσως ήταν διαφορετικά πρόσωπα ο Πασχάλης ο πατρίκιος και ο Πασχάλης ο στρατηγός που έζησαν την ίδια περίοδο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  «Αθανάσιος Μαρκόπουλος (1979), *Ἰωσὴφ Βρίγγας, Προσωπογραφικὰ προβλήματα καὶ ίδεολογικὰ ρεύματα*, Βυζαντινά Σύμμεικτα 4, σελ. 98, 99». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2018.
Ανδρική φορεσιά από το Πυργί Χίου. Αρχές 20ού αιώνα. Συλλογή ΠΛΙ, Ναύπλιο
Ως **παραδοσιακή ενδυμασία του Πυργίου** αναφέρεται ο τρόπος ένδυσης που καθιερώθηκε κατά τους παλαιότερους αιώνες στον οικισμό Πυργί της νήσου Χίου του Ανατολικού Αιγαίου.

Ανδρική ενδυμασία
-----------------

Η ανδρική παραδοσιακή ενδυμασία του Πυργίου ονομάζεται *ρασοζίπουνα*. Παρά το γεγονός πως στην υπόλοιπη Χίο σε ότι αφορά την ανδρική ενδυμασία ήταν κυρίαρχη η βράκα, στο Πυργί οι άνδρες φορούσαν στα παλιότερα χρόνια τη λεγόμενη ποδιά. Τα υπόλοιπα μέρη της ενδυμασίας ήταν λευκό πουκάμισο μαζί με παντελόνι ίδιου χρώματος που λεγόταν *σουρέλο*, η πουκαμίσα, οι μπλέτες (οριζόντιες φαρδιές πιέτες) καθώς και πολύχρωμα κοφτά κεντήματα (*πλούμια*) που στόλιζαν τα μανίκια. Φορούσαν επίσης ένα αμάνικο γιλέκο, το *γουνέλι* και ένα μαντήλι στο λαιμό. Οι νέοι συνήθιζαν να φορούν στο κεφάλι τους ένα βαμβακερό σκουφί ενώ οι μεγαλύτεροι σε ηλικία φορούσαν πάνω από το σκουφί φέσι το οποίο συχνά περιτύλιγαν με σαρίκι.

Γυναικεία ενδυμασία
-------------------

Γυναικεία φορεσιά από το Πυργί Χίου. Αρχές 20ού αιώνα. Συλλογή ΠΛΙ, Ναύπλιο
Η γυναικεία *σχολιανή* ή *γιορτινή* φορεσιά αποτελείται από το λευκό υφαντό πουκάμισο, το γιλέκο, το φόρεμα, γνωστό ως *πριστίδα* ή *ασπρούδα*, που έχει ως χαρακτηριστικό του γνώρισμα τις τσακιστές πιέτες στην πλάτη, τη ζώνη που τυλίγεται γύρω από τη μέση και ένα σταμπωτό μαντήλι το οποίο ονομάζεται *γεμενί*.

Το κεφάλι στολιζόταν με το σαρίκι, το οποίο αποτελούταν από το *στρουγγί* (σκληρός βαμβακερός σκούφος) και το *σαρίκωμα* (ουγιωτό μαντήλι από μετάξι). Τη διακόσμηση του κεφαλόδεσμου συμπλήρωναν ταινίες από μεταξωτά υφάσματα, κρόσια, ψεύτικα λουλούδια, χάντρινες φούντες και καρφοβελόνες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Ελληνικές Φορεσιές*, Συλλογή Εθνικού Ιστορικού Μουσείου, Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος, β' έκδοση, Αθήνα 2005, σελ. 46.
2. ↑  Παπαντωνίου, Ιωάννα. «Ανδρική φορεσιά Χίου, Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα "Β. Παπαντωνίου"». Ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2015.
3. 1 2  *Ελληνικές Φορεσιές*, 2005, σελ. 44.
4. ↑  Το Πυργί της Χίου: Φορεσιά.
Η **Παραβολή Τελώνου και Φαρισαίου** αναφέρεται ως παραβολή του Ιησού που εμφανίζεται στο Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον 18:9-14. Παρουσιάζεται ένας φιλάνθρωπος Φαρισαίος, εμμονικός με την ίδια του την αρετή, την οποίαν δεν παραλείπει να προβάλλει, όπως και την ενάρετη ζωή του, που αντιπαραβάλλεται με έναν φοροεισπράκτορα που ζητά ταπεινά από τον Θεό έλεος.

Η παραβολή διδάσκει ότι, κατά τη χριστιανική θεώρηση, ο Θεός δίνει έλεος και άφεση αμαρτιών, ανεξαρτήτως από την προηγούμενη ζωή του πιστού και ότι αντίθετα, η αλαζονία, αποτελεί εμπόδιο προς τον Παράδεισο. 

Η ανάγνωση της παραβολής στην Ορθόδοξη Εκκλησία σηματοδοτεί την έναρξη του Τριωδίου.

Παραβολή
--------

Εἶπε δὲ καὶ πρός τινας τοὺς πεποιθότας ἐφ᾿ ἑαυτοῖς ὅτι εἰσὶ δίκαιοι, καὶ ἐξουθενοῦντας τοὺς λοιπούς, τὴν παραβολὴν ταύτην·

ἄνθρωποι δύο ἀνέβησαν εἰς τὸ ἱερὸν προσεύξασθαι, ὁ εἷς Φαρισαῖος καὶ ὁ ἕτερος τελώνης.

ὁ Φαρισαῖος σταθεὶς πρὸς ἑαυτὸν ταῦτα προσηύχετο· ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης·

νηστεύω δὶς τοῦ Σαββάτου, ἀποδεκατῶ πάντα ὅσα κτῶμαι.

καὶ ὁ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπᾶραι, ἀλλ᾿ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων· ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ.

λέγω ὑμῖν, κατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ ἢ γὰρ ἐκεῖνος· ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Φρασαριώτης, Γεώργιος (2020). Η περικοπή του τελώνη και του Φαρισαίου (Λκ. 18:10-14) και η πρόσληψή της στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας (PDF).
2. ↑
Ο **Τζούμα** είναι ένας συλλογικός όρος για τους αυτόχθονες λαούς της περιοχής Λοφώδων Εκτάσεων της Τσιταγκόνγκ του σημερινού Μπαγκλαντές. Περιλαμβάνουν τους Τσάκμα, Μάρμα, Τριπούρι, Ταντσάνγκια, Τσακ, Πάνχο, Μρου, Μπάουμ, Λουσάι, Χιάνγκ, Γκούρκα, αυτόχθονες Ασσαμέζους, Κεότ (Καϊμπάρτα), Σαντάλ και Χουμί.

Το όνομα *τζούμα* ("γεωργός τζουμ") προέρχεται από τη καλλιέργεια τζουμ. Είναι επανοικειοποιημένος όρος που χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τους ξένους.
Είναι επίσης γνωστοί ως Παχάρι, που απλά σημαίνει "άνθρωποι των βουνών".

Οι Τζούμα είναι γηγενείς άνθρωποι, άσχετοι με τα Βεγγαλικά που ομιλούνται από εθνοτικούς Μπενγκάλι. Θρησκευτικά είναι ξεχωριστοί, καθώς, οι περισσότεροι είναι Βουδιστές, κάποιοι είναι Ινδουιστές και μερικοί είναι Χριστιανοί, με ένα μικρό αριθμό Μουσουλμάνων. Επιπλέον, έχουν διατηρήσει κάποιες παραδοσιακές θρησκευτικές πρακτικές.

Διώξεις από τους Μπενγκάλι
--------------------------

Οι Μπενγκάλι έποικοι και στρατιώτες βίασαν μητρικές γυναίκες Τζούμα (Τσάκμα) "με την ατιμωρησία" με τις Μπανγκλαντεσιανές δυνάμεις ασφαλείας να κάνουν λίγα για τη προστασία των Τζούμα και να βοηθούν τους βιαστές και εποίκους αντί γι'αυτού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Van Schendel, Willem (2001). Willem van Schendel, Erik J. Zurcher, επιμ. *Identity Politics in Central Asia and the Muslim World*. I.B.Tauris. σελ. 141. ISBN 978-1860642616.
2. ↑  Roy, Rajkumari Chandra Kalindi (2000). *Land Rights of the Indigenous Peoples of the Chittagong Hill Tracts*. IWGIA. σελ. 28. ISBN 978-87-90730-29-1.
3. ↑  Ghanea-Hercock, Nazila· Xanthaki, Alexandra (2005). *Minorities, Peoples and Self-determination*. Martinus Nijhoff Publishers. σελ. 115. ISBN 90-04-14301-7.
4. ↑  International Labour Office (2000). *Traditional occupations of indigenous and tribal peoples: Emerging trends*. International Labour Organization. σελ. 78. ISBN 978-92-2-112258-6.
5. ↑  Samaddar, Ranabir (4 Ιουλίου 2003). *Refugees and the State: Practices of Asylum and Care in India*. SAGE Publications. σελ. 251. ISBN 978-81-321-0377-6.
6. ↑  McEvoy, Mark (3 Απριλίου 2014). «Chittagong Hill Tracts of Bangladesh – rapists act with impunity». *Survival International - The movement for tribal peoples*.
Η **Παναγιώτα Τσακίρη** (γεννηθείσα στη Δράμα στις 12 Μαΐου 1990 (1990-05-12)) είναι Ελληνίδα αθλήτρια του διάθλου και του σκι αντοχής.

Αγωνίστηκε στους χειμερινούς ολυμπιακούς αγώνες του 2006 και του 2010 για την Ελλάδα. Τερμάτισε 66η στο σπριντ σκι αντοχής των χειμερινών ολυμπιακών αγώνων του 2006. Επίσης τερμάτισε 86η στο δίαθλο σπριντ και 85η στο ατομικό δίαθλο.

Τον Φεβρουάριο του 2013, η καλύτερη επίδοση της στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Διάθλου είναι η 102η στο σπριντ του 2009.

Τον Φεβρουάριο του 2013, η καλύτερη επίδοση της στο Παγκόσμιο Κύπελλο Διάθλου είναι η 90η στο σπριντ στη Πόκλιουκα της Σλοβενίας το 2009/10.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Olympedia» (Αγγλικά) 2006.
2. ↑  *biathlonresults.com*. BTGRE21205199001. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2022.
3. 1 2 3  IBU Profile
4. ↑  «Sports-Reference Profile». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2019.
Συντεταγμένες: 40°48′46″N 00°31′24″E﻿ / ﻿40.81278°N 0.52333°E﻿ / 40.81278; 0.52333

Η **Τορτόζα** (*Tortosa* στα καταλανικά και τα ισπανικά) είναι μια πόλη της Καταλονίας στην Ισπανία. Είναι πρωτεύουσα της φυσικής επαρχίας του Κάτω Έβρου της επαρχίας της Ταραγόνα. Είναι επισκοπική έδρα και αποτελεί ένα σημαντικό αγροτικό, εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής. Σύμφωνα με τα δημοτικά αρχεία του 2010, ο δήμος της Τορτόζα, μαζί με τη διπλανή Ροκέτας, είχε 36.574 κατοίκους.

Ιστορία
-------

Στη σημερινή θέση της Τορτόζα υπήρξε πιθανότατα η πόλη της Ιμπέρα (*Hibera*), πρωτεύουσα της ιβηρικής Ιλερκαβόνια. Επί Ρωμαίων έφερε το όνομα Ντερτόζα (*Dertosa*) ενώ υπήρξε πρωτεύουσα του ομώνυμου μουσουλμανικού βασιλείου τάιφα (ως *Turtusha*) που ιδρύθηκε το 1035. 

Κατακτήθηκε το 1148 από τον Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Δ΄, που την ενσωμάτωσε στην κομητεία της Βαρκελώνης. 

Το 1149 έγινε η έδρα του γυναικείου ιπποτικού Τάγματος του Πέλεκυ που ιδρύθηκε προς τιμήν της ηρωικής μάχης που έδωσαν οι γυναίκες της πόλης ενάντια στους Μαυριτανούς.

Τον 19ο αιώνα αποτέλεσε σημαντικό κέντρο των Καρλιστών, ενώ την όποια ακμή έζησε στις αρχές του 20ού αιώνα έσβησε ο εμφύλιος πόλεμος, κατά τον οποίο και καταστράφηκε ολοσχερώς από τους βομβαρδισμούς από τα στρατεύματα του Φράνκο.

Σημεία ενδιαφέροντος
--------------------

Η πόλη διατηρεί ένα σημαντικό αριθμό ιστορικών αρχιτεκτονικών μνημείων. Το κάστρο της πόλης (*la Suda*) είναι έργο του χαλίφη Αμπντεραμάν Γ’ και μετά τη χριστιανική κατάκτηση έγινε κατοικία τόσο της οικογένειας ευγενών Μονκάδα, όσο και των Ναϊτών Ιπποτών. Από το 1294 μετατράπηκε σε βασιλικό παλάτι. Μεγάλο μέρος των μεσαιωνικών κατασκευών καλύπτεται από μεταγενέστερες επεμβάσεις του 17ου και 18ου αιώνα, που πραγματοποιήθηκαν με σκοπό την οχύρωση των δύο λόφων της πόλης. Κατά την ανάβαση στο κάστρο γίνονται αντιληπτά απομεινάρια ενός μουσουλμανικού νεκροταφείου ενώ στο εσωτερικό του κάστρου διασώθηκε ένα στρώμα με στίχους από το Κοράνι.

Άλλες οχυρωματικές κατασκευές είναι το φρούριο Τενάλιες, οι οχυρώσεις του Σίτζα, το οχυρό του Δούκα της Ορλεάνης και τα τρία του 17ου αιώνα, όπως και μερικά κομμάτια τείχους και διάφοροι πύργοι διάσπαρτοι στην ευρύτερη περιοχή του δήμου.

Ο καθεδρικός της Σάντα Μαρία είναι γοτθικού ρυθμού και ολοκληρώθηκε το 1597.

Επίσης, στη μέση της κοίτης του ποταμού Έβρου βρίσκεται ένα από τα λιγοστά εναπομείναντα μνημεία της εποχής της δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο, αφιερωμένο στους νεκρούς της Μάχης του Έβρου κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου.

Αδελφοποιημένες πόλεις
----------------------

Από το 1968 η πόλη έχει αδελφοποιηθεί με πέντε άλλες πολεις, μια στην Ισπανία και τέσσερις στο εξωτερικό

* Αβινιόν, Γαλλία (1968)
* Αλκανίθ, Ισπανία (1972)
* Βερτσέλλι, Ιταλία (2003)
* Le Puy-en-Velay, Γαλλία (2005)
* Ταρτούς, Συρία (2007)

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.idescat.cat/pub/?id=aec&n=925&t=2016.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 126672939
* LCCN: n80150460
* GND: 4119664-8
* BNF: cb12121975n (data)
* NKC: ge628907

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Ισπανία
 |

 |
Ο Τ**ορωναίος κόλπος** επίσης γνωστός ως **Κόλπος Κοσσάνδρας** και **Τορωναϊκός κόλπος**, είναι κόλπος του Θρακικού Πελάγους, μέρος του βόρειου Αιγαίου, στη Χαλκιδική. Βρίσκεται μεταξύ της χερσονήσου Κασσάνδρας στα δυτικά και της χερσονήσου της Σιθωνίας στα ανατολικά.

Ιστορία
-------

Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο κόλπος ήταν ιστορικά γνωστός για τα ψάρια που ζούσαν εκεί. Η Τορώνη, η μοναδική πόλη στις ακτές πόλεις, ήταν γνωστή ως το «κουφό» λιμάνι λόγω της ησυχίας και της ηρεμίας του Τορωναίου κόλπου.

Λέγεται ότι η αρχαία πόλη της Ολύνθου λέγεται ότι βρισκόταν στις ακτές του Τορωναίου κόλπου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Stephanus of Byzantium, Ethnica, §T629.10
2. ↑  «Τορωναίος κόλπος». *wikimapia.org*. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2020.
3. ↑  «Double bounded contingent valuation of quality improvement in a coastal environment». *Proceedings of the 11th International Conference on Environmental Science and Technology, at Cania, Crete, Greece*. .
4. ↑  R.H. Mather (1872). *Selections from Herodotus and Thucydides*. σελ. 104.
5. ↑  Mavor, William (1804). «Universal History, Ancient and Modern; from the Earliest Records of Time to the General Peace of 1801». Stansbury and Gird. σελ. xxviii.
Ο **Παναγιώτης Τσάκος** είναι Έλληνας εφοπλιστής και επιχειρηματίας. Γεννήθηκε στα Καρδάμυλα της Χίου το 1936. Είναι καπετάνιος και ιδρυτής του φιλανθρωπικού ιδρύματος "Μαρία Τσάκος". Είναι παντρεμένος με την Ειρήνη Σάρογλου-Τσάκου και είναι πατέρας του Νικόλαου Τσάκου.

Επαγγελματική σταδιοδρομία
--------------------------

Το 1970 απέκτησε το πρώτο του πλοίο, το «M/V IRENES STAR», και μαζί με μια μικρή ομάδα επενδυτών που απαρτίζονταν κυρίως από φίλους και συγγενείς, ίδρυσε την εταιρεία "Tsakos Shipping & Trading S.A.", η οποία σήμερα αποτελεί τον κορμό του Ομίλου εταιρειών "ΤΣΑΚΟΣ". Λίγα χρόνια αργότερα, το 1975, απέκτησε τα ναυπηγεία "Regusci y Voulminot", στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης.

Ιδρύματα
--------

Το 1978, ίδρυσε το ίδρυμα "Μαρία Τσάκος", στην Ουρουγουάη. Στη Χίο, ίδρυσε το ίδρυμα "Μαρία Τσάκος" το 2008, το "Σπίτι της Μαρίας" το 2013 στα Καρδάμυλα και το ΕΠΑΛ «Τσάκος Ελληνικά Εκπαιδευτήρια Ναυτικών Σπουδών» το 2018.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

Επίσημη ιστοσελίδα του κοινωφελούς ιδρύματος Μαρία Τσάκος
Πληροφορίες για το "Σπίτι της Μαρίας"

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  "Παναγιώτης Τσάκος: Να νοικοκυρέψουμε την Ελλάδα" Η Καθημερινή. Kathimerini.gr
2. ↑  "Panagiotis N. Tsakos - Biography" Αρχειοθετήθηκε 2019-05-21 στο Wayback Machine. Maria Tsakos Foundation.
3. ↑  "Παναγιώτης Τσάκος"[*νεκρός σύνδεσμος*] Aeinaytes.gr
4. 1 2  "capt. Παναγιώτης Τσάκος"[*νεκρός σύνδεσμος*] Naftemporiki.gr
Το **Παναγόπουλος Ρ-96** ήταν παράκτιο περιπολικό πλοίο του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, το οποίο έγινε δωρεά στην ελληνική διοίκηση το 1975 από τον έφεδρο Ανθυποπλοίαρχο Ευγένιο Παναγόπουλο, εξ'ού και το όνομά του.

Ιστορία
-------

Το πλοίο ναυπηγήθηκε το 1974 κατά παραγγελία του σχεδιαστή του μηχανολόγου Ανθυποπλοιάρχου Ευγενίου Παναγόπουλου, αποφοίτου του Εθνικού Μετσοβείου Πολυτεχνείου, όστις μετά τα γεγονότα της Κύπρου στις 20 Ιουλίου 1974, πήρε την πρωτοβουλία να ενισχύσει τον ελληνικό στόλο με τη δωρεά τριών λίαν εξοπλισμένων και πρωτοποριακών μικρών ταχυπλόων πολεμικών σκαφών, συνολικής δαπάνης 3 περίπου εκατομμυρίων αμερικανικών δολλαρίων. Την επόμενη χρονιά τα πλοία παραδόθηκαν στη διάθεση της ελληνικής διοίκησης και εντάχθηκαν στην υπηρεσία του Λιμενικού Σώματος της Ελληνικής Ακτοφυλακής.

Το «*Παναγόπουλος*» *Ρ-96* ενετάγη στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό στις 31 Οκτωβρίου 1991 και χρησιμοποιήθηκε για τις ανάγκες των Μονάδων Υποβρύχιων Καταστροφών (ΜΥΚ) μέχρι τις 17 Φεβρουαρίου 1995 που προσχώρησε μόνιμα στην Διοίκηση Ταχέων Σκαφών. Παροπλίσθηκε στις 19 Αυγούστου 2003 στην Αμφιάλη.

Χαρακτηριστικά
--------------

Το πλοίο είναι διαστάσεων 23×5 μέτρα με βύθισμα ενός μέτρου και εκτόπισμα 35 τόννων. Μπορεί να αναπτύξει ταχύτητα 38 κόμβων και επανδρώνεται από έξι άτομα. Ο οπλισμός του πλοίου αποτελείται από δύο εξαπλά ΠΑΟ των 106 χιλιοστών, και ένα πυροβόλο όπλο των 12,7 χιλιοστών. Τα ΠΑΟ βρίσκονταν στα πλευρά μιας μικρής υπερκατασκευής η οποία είχε αναρτηθεί στα όρια της πρύμνης. Στο πλοίο είχε επίσης τοποθετηθεί Ραντάρ Επιφανείας τύπου Decca για χρήση του ως συσκευή εντοπισμού. Το σκάφος ήταν κατασκευσμένο από κράμα αλουμινίου.

Πλοία με το όνομα «*Παναγόπουλος*»
----------------------------------

Το παράκτιο περιπολικό «*Παναγόπουλος*» *Ρ-96* είναι το τελευταίo κατά σειρά από τα τρία πλοία συνολικά που φέρουν το όνομα αυτό. Τα άλλα δύο πλοία είναι τα αδελφά σκάφη Παναγόπουλος Ρ-61 και Παναγόπουλος Ρ-70.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  «Παλαιά Πολεμικά Πλοία: Παναγόπουλος Ρ-96». *www.hellenicnavy.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Αυγούστου 2013. Ανακτήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 2014.
2. 1 2 3 4  Υποναύαρχος ε.α. Σωτήριος Γεωργιάδης (Σεπτέμβριος 2010). *Ναυτική Επιθεώρηση: Έτος 88ο, Τεύχος 574, Τόμος 170*. Γ.Ε.Ν. σελ. 29.
3. 1 2 3 4 5  «Τεχνικά χαρακτηριστικά τύπου Παναγόπουλος». *www.hellasarmy.gr*. Ανακτήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 2014.
Η εξέλιξη των δομών της Παιδαγωγικής των Μέσων ως επιστημονικού κλάδου άρχισε από τη δεκαετία του ’70 να οδηγεί σε μία σχετική σύγκλιση απόψεων, η οποία αναφέρεται επίσης και στον τρόπο αντίληψης της Διδακτικής των Μέσων. Η κοινώς αποδεκτή αυτή τοποθέτηση διατυπώθηκε ήδη κατά το έτος 1987 από τον Issing.

Η Παιδαγωγική των Μέσων «περιλαμβάνει όλους τους τομείς στους οποίους ο ρόλος των μέσων αποκτά παιδαγωγική αξία για την ανάπτυξη του ανθρώπου, την αγωγή, την επιμόρφωση και τη μετεκπαίδευση, καθώς επίσης και για την εκπαίδευση ενηλίκων. Συνεπώς κρίνεται σκόπιμη η χρήση του όρου της «Παιδαγωγικής των Μέσων» ως υπερκείμενης έννοιας, προκειμένου να περιγραφεί το πλαίσιο αναφοράς όλων των μορφών μιας παιδαγωγικά προσανατολισμένης ενασχόλησης με τα μέσα τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη, αλλά και προκειμένου να προσδιοριστούν με μεγαλύτερη ακρίβεια οι μεμονωμένες διαστάσεις της Παιδαγωγικής των Μέσων» (Issing 1987, 24).

Η Παιδαγωγική των Μέσων μπορεί λοιπόν να θεωρηθεί επίσης ως ένας επί μέρους κλάδος της Παιδαγωγικής, ο οποίος διερευνά τις διαδικασίες της κοινωνικοποίησης «εντός και δια» των μέσων και διατυπώνει προτάσεις για την αξιοποίηση των μέσων στην πράξη χρησιμοποιώντας ως αφετηρία τα ερευνητικά της αποτελέσματα (Handbuch der Sozialisationsforschung 1998).

Βιβλιογραφία
------------

Kron, F. Σοφός Α. (2007). Διδακτική των Μέσων. Νέα Μέσα στο πλαίσιο Διδακτικών και Μαθησιακών Διαδικασιών. Αθήνα Gutenberg.
Παιδεραστικό φιλί σε αττική κύλικα (5ος αιώνας π.Χ.)
Η **παιδεραστία** (από το *παῖς* και το *ἐραστής*) είναι η σεξουαλική σχέση μεταξύ ενός ενήλικου άνδρα και ενός προέφηβου ή έφηβου αγοριού. Ο όρος παιδεραστία χρησιμοποιείται διεθνώς για να αναφερθεί σε ιστορικές πρακτικές ορισμένων πολιτισμών, ιδιαίτερα της αρχαίας Ελλάδας και της αρχαίας Ρώμης. Στην Ελλάδα, ο όρος αναφέρεται γενικότερα στη σύναψη σεξουαλικών σχέσεων με ανηλίκους.

Στις περισσότερες χώρες σήμερα τέτοιες σχέσεις είναι παράνομες. Η τοπική ηλικία συναίνεσης σε σεξουαλική επαφή καθορίζει εάν ένα άτομο θεωρείται νομικά ικανό να συναινέσει σε σεξουαλικές πράξεις και εάν αυτή η επαφή αποτελεί παιδική σεξουαλική κακοποίηση ή αποπλάνηση ανηλίκου. Ένας ενήλικας ο οποίος εμπλέκεται σε σεξουαλική δραστηριότητα με ανήλικο μπορεί να θεωρηθεί κακοποιητικός από τις ιατρικές αρχές για διαφόρους λόγους, όπως η ηλικία του ανηλίκου, η πιθανότητα ο ανήλικος να αναπτύξει μία ή περισσότερες ψυχικές διαταραχές, όπως διαταραχή μετατραυματικού στρες, σωματικό τραυματισμό και την τάση του ανηλίκου για περαιτέρω θυματοποίηση στην ενήλικη ζωή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μαργκερίτ Τζόνσον, Τέρρυ Ράιαν. *Η Σεξουαλικότητα στην Ελληνική και Ρωμαϊκή Κοινωνία και Λογοτεχνία: Βιβλίο Πηγών* σελ.110
Συντεταγμένες: 37°58′43″N 23°43′3″E﻿ / ﻿37.97861°N 23.71750°E﻿ / 37.97861; 23.71750

Το **Τριτοπατρείον** ήταν αρχαίο ιερό στην Αθήνα της Ελλάδας. Βρισκόταν εντός της περιοχής του νεκροταφείου του Κεραμεικού.

Άποψη των ερειπίων του Τριτοπατρείου.
Σχετικά λίγα πράγματα είναι γνωστά για το Τριτοπατρείον. Πιθανώς ήταν αφιερωμένο στη λατρεία των προγόνων, ενώ η ονομασία του προέρχεται από τον όρο «*τριτοπάτωρ*» (πληθυντικός: «*τριτοπάτορες*»), ο οποίος αναφέρεται στους προ τριών γενεών προγόνους. Σύμφωνα με μία εννοιολογική ερμηνεία, η συγκεκριμένη ονομασία αναφέρεται σε αγνώστους προγόνους ή μακρινούς προγόνους, η μνήμη των οποίων εξακολουθεί και τιμάται εντός της οικογένειας. Το συγκεκριμένο ιερό υφίστατο, τουλάχιστον, από την αρχαϊκή περίοδο και πιο συγκεκριμένα κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. όπως αυτό συνεπάγεται από επιγραφή η οποία ανευρέθηκε επί του τοιχώματός του και η οποία χρονολογείται από τη συγκεκριμένη περίοδο. Η συγκεκριμένη επιγραφή δεν αναφέρεται στην τοποθεσία μόνον ως «*ιερόν*», αλλά και ως «*άβατον*».

Το συγκεκριμένο ιερόν βρισκόταν στο μέσον του νεκροταφείου του Κεραμεικού, επί της διασταύρωσης μεταξύ της Ιεράς Οδού και της επονομαζόμενης Οδού των Τάφων, εκτός των τειχών της πόλεως και της πύλης του Δίπυλου. Το ιερό αποτελείται από μία μικρού μεγέθους περιτοιχισμένη περιοχή. Στις γωνίες του υπάρχουν λίθοι οριοθέτησης, γνωστοί επίσης ως «*χοροί*», η θεμελίωση των οποίων χρονολογείται κατά τη διάρκεια της κλασικής περιόδου και πιο συγκεκριμένα κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. Οι είσοδοι του ιερού βρίσκονταν επί της ανατολικής και της δυτικής πλευράς του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  (Αγγλικά) «Tritopatreion». *Arachne*. University of Cologne – Archaeological Institute. Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2017.
2. 1 2 3 4  (Αγγλικά) Antonaccio, Carla Maria (1995). *An Archaeology of Ancestors: Tomb Cult and Hero Cult in Early Greece*. Greek studies : interdisciplinary approaches. Rowman & Littlefield. σελ. 264. ISBN 084767942X.
3. ↑  (Αγγλικά) «Kerameikos, Tritopatreion». *Stoa.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2017.
4. ↑  «Τριτοπατρείον (τέλος 5ου αι. π.Χ. ίσως σε χρήση από τον 6ο αι. π.Χ.)». *Αρχαιολογία της πόλης των Αθηνών*. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2017.
Ο κύκλος ζωής ενός προϊόντος
Ο **τριτογενής τομέας** (ή **τομέας των υπηρεσιών**) είναι ο τρίτος από τους τρεις τομείς της οικονομίας σύμφωνα με την θεωρία των τριών τομέων. Οι άλλοι δύο τομείς είναι ο δευτερογενής τομέας και ο πρωτογενής τομέας.

Ο τριτογενής τομέας αποτελείται από την παραγωγή υπηρεσιών και όχι από την παραγωγή τελικών προϊόντων. Ο τομέας των υπηρεσιών αυτός περιλαμβάνει επίσης τις υπηρεσίες προσοχής, την παροχή συμβουλών,μεταφορικά μέσα υπηρεσιών πρόσβασης, εμπειρίας και τη συναισθηματική εργασία. Η παραγωγή πληροφοριών θεωρείται μορφή υπηρεσίας εδώ και πολύ καιρό, ωστόσο κάποιοι οικονομολόγοι την εντάσσουν πλέον σε ένα τέταρτο τομέα, τον τεταρτογενή τομέα.

Ο τριτογενής τομέας της βιομηχανίας συμπεριλαμβάνει την παροχή υπηρεσιών σε άλλες επιχειρήσεις, καθώς και την παροχή υπηρεσιών στους τελικούς καταναλωτές. Κατά την παροχή μιας υπηρεσίας, δύναται να γίνει μεταποίηση αγαθών (π.χ. στα εστιατόρια). Τέλος, στις υπηρεσίες μπορούν να συμπεριληφθούν και οι διαδικασίες της μεταφοράς, διανομής και πώλησης αγαθών από τον παραγωγό προς τον καταναλωτή.
Το **τάχου γκετζρότ** είναι πιάτο τόφου από το Τσιρεμπόν, μια πόλη-λιμάνι στη Δυτική Ιάβα της Ινδονησίας*.* Το τάχου γκετζρότ αποτελείται από *τάχου πονγκ*, ένα είδος κοίλου *τάχου γκορένγκ* (τηγανητό τόφου) κομμένο σε μικρά κομμάτια. Σερβίρεται με μια λεπτή και υδαρή σάλτσα που παρασκευάζεται από την ανάμειξη ζάχαρης, ξυδιού και γλυκιάς σάλτσας σόγιας. Σερβίρεται συνήθως σε μικρά πήλινα μπολ ή λαγιάχ, με σκόρδο, κρεμμύδι και ζεστή τσίλι του πτηνού κομμένη σε κομμάτια με λίγο αλατοπίπερο. Σερβίρεται συνήθως σε πήλινο πιάτο.

Πωλητής Τάχου γκετζρότ

Δείτε επίσης
------------

* Τάχου γκορένγκ
* Τάχου σουμεντάνγκ
Ο Αθηναίος δημαγωγός **Πείσανδρος** ήταν ο πρωτεργάτης της μεταβολής του πολιτεύματος των Αθηνών προς το ολιγαρχικότερο, κατά το έτος 411 π.Χ. που έγινε με την ανάδειξη της λεγόμενης «Βουλής των Τετρακοσίων».

Αυτό έγινε αφού η Εκκλησία του Δήμου είχε εκλέξει τον Πείσανδρο μαζί με 10 άλλους πολίτες να μεταβούν στη Μικρά Ασία για να έλθουν σε συνεννόηση με τον Αλκιβιάδη και τον Τισσαφέρνη. Αλλά ο Τισσαφέρνης προτίμησε να ακολουθήσει πολιτική φιλική προς τους Σπαρτιάτες και έθεσε στους Αθηναίους πρέσβεις όρους που δεν ήταν δυνατό να τους δεχθούν. Τότε ο Πείσανδρος με τους άλλους πρέσβεις, με βάση τις αρχές που είχαν προτείνει οι αξιωματικοί του στόλου και στρατού που βρισκόταν στη Σάμο, αποφάσισαν τη μεταβολή του πολιτεύματος στην Αθήνα, οπότε ο ίδιος με τους 5 από τους πρέσβεις επέστρεψε στην Αθήνα, ενώ οι άλλοι 5 ανέλαβαν την εισαγωγή του νέου πολιτικού συστήματος στις πόλεις της Αθηναϊκής Συμμαχίας. Η μεταρρύθμιση αυτή πέτυχε στην Αθήνα αμέσως μετά την επιστροφή του Πεισάνδρου εκεί, τον Μάρτιο του 411 π.Χ. επειδή οι οπαδοί του είχαν στο μεταξύ προετοιμάσει τα πάντα γι' αυτό, όμως κράτησε λίγους μόνο μήνες. Μετά την κατάλυσή της ο Πείσανδρος, προβλέποντας την καταδίκη του από τους Αθηναίους, κατέφυγε στην αντίπαλη Σπάρτη. Το ίδιο εξάλλου έπραξαν τότε και άλλοι ολιγαρχικοί, όπως ο Αρίσταρχος και ο Ονομακλής.

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος: *Ιστορία του ελληνικού έθνους*, έκδοση 5η («Ελευθερουδάκης», Αθήνα 1925), τόμος Α΄, Βιβλίον 4, σελ. 279 κ.ε.
* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν* «Ηλίου», τόμος 15, σελίδα 683
Σχηματική απεικόνιση του πειράματος του Γκρίφιθ
Το **πείραμα του Γκρίφιθ**, που διεξήχθη το 1928, από τον Φρέντερικ Γκρίφιθ, ήταν ένα από τα πρώτα πειράματα που απέδειξαν ότι τα βακτήρια έχουν τη δυνατότητα μεταφοράς γενετικών πληροφοριών μέσω μιας διαδικασίας που είναι γνωστή σαν μεταμόρφωση .

Ο Γκρίφιθ χρησιμοποίησε δύο στελέχη *πνευμονιόκοκκου* (που προσβάλλει τα ποντίκια), το στέλεχος III-S (λείο) και το II-R (αδρό). Το στέλεχος III-S είναι καλυμμένο με μία κάψουλα από πολυσακχαρίτη που το προστατεύει από το ανοσοποιητικό σύστημα του ξενιστή, με αποτέλεσμα το θάνατό του τελευταίου, ενώ το II-R δε διαθέτει την προστατευτική κάψουλα και εξουδετερώνεται από το ανοσοποιητικό σύστημα του ξενιστή.

Στο πείραμα αυτό, τα λεία βακτήρια θανατώθηκαν με τη χρήση υψηλής θερμοκρασίας, και τα υπολλείματά τους αναμείχθηκαν με αδρά βακτήρια. Αν και κανένα από τα δύο βακτήρια δε μπορούσε από μόνό του να θανατώσει τα ποντίκια, ο συνδυασμός τους το κατόρθωσε. Ο Γκρίφιθ είχε ακόμη τη δυνατότητα να απομονώσει ζωντανά στελέχη και των δύο τύπων βακτηρίων *πνευμονιόκοκκου* από το αίμα των νεκρών ποντικιών. Το συμπέρασμα του ήταν ότι το στέλεχος II-R είχε μετασχηματιστεί σε θανατηφόρο III-S μέσω μιας "αρχής μεταμόρφωσης" που ήταν κατά κάποιο τρόπο μέρος του νεκρών βακτηρίων τύπου III-S.

Σήμερα γνωρίζουμε ότι η "αρχή μεταμόρφωσης" που παρατήρησε ο Γκρίφιθ ήταν το DNA του στελέχους III-S. Αν και τα βακτήρια είχαν θανατωθεί, το DNA τους επιβίωσε κατά την έκθεση τους στην υψηλή θερμοκρασία και απορροφήθηκε από το στέλεχος II-R. Το DNA των III-S περιέχει τα γονίδια για το σχηματισμό της προστατευτικής κάψουλας. Εξοπλισμένα πια με αυτό το γονίδιο, τα αδρά βακτήρια ήταν πλέον προστατευμένα από το ανοσοποιητικό σύστημα του ξενιστή και μπορούσαν να τον σκοτώσουν. Η ακριβής φύση της αρχής μεταμόρφωσης(DNA) εξακριβώθηκε στα πειράματα των Άβερι, ΜακΛόιντ, ΜακΚάρτι και Χέρσεϊ και Τσέις.

Δείτε επίσης
------------

* Γενετική
* Φρέντερικ Γκρίφιθ
* Πείραμα των Άβερι, ΜακΛόιντ και ΜακΚάρτι
* Πείραμα των Χέρσεϊ και Τσέις

Παραπομπές
----------

1. ↑  Lorenz MG, Wackernagel W (1994). «Bacterial gene transfer by natural genetic transformation in the environment». *Microbiol. Rev.* **58** (3): 563–602. PMID 7968924. .
2. ↑  Downie AW (1972). «Pneumococcal transformation--a backward view. Fourth Griffith Memorial Lecture». *J. Gen. Microbiol.* **73** (1): 1–11. PMID 4143929.

Πηγές
-----

* Άβερι, ΜακΛόιντ και ΜακΚάρτι (1944). «Studies on the Chemical Nature of the Substance Inducing Transformation of Pneumococcal Types: Induction of Transformation by a Desoxyribonucleic Acid Fraction Isolated from Pneumococcus Type III». *Journal of Experimental Medicine* **79** (1): 137–58. doi:10.1084/jem.79.2.137. .

(Αναφέρει το πρωτότυπο πείραμα του Γκρίφιθ. πρωτότυπο άρθρο and ανατύπωση για την 35η επέτειο διαθέσιμη.*)*
* Ντάνιελ Χαρτλ και Ελίζαμπεθ Τζόουνς (2005). *Γενετική: Ανάλυση γονιδίων και γονιδιωμάτων (Genetics: Analysis of Genes and Genomes), 6η έκδοση*. Jones & Bartlett.  854 σελίδες ISBN 0-7637-1511-5.
Ο **τάφος του Σουλεϊμάν Σαχ** (αραβικά: ضريح سليمان شاه‎· τουρκικά: Süleyman Şah Türbesi) είναι, σύμφωνα με την οθωμανική παράδοση, ο τάφος (μαυσωλείο) που φιλοξενεί τα λείψανα του Σουλεϊμάν Σαχ (περ. 1178–1236), παππού του Οσμάν Α΄ (π. 1323/4), ιδρυτή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αυτός ο μυθικός τάφος έχει από το 1236 τρεις τοποθεσίες, όλες στη Συρία.

Από το 1236 έως το 1973, η πρώτη του τοποθεσία ήταν κοντά στο κάστρο Κάλατ Τζάμπαρ στο Κυβερνείο Αρ-Ράκκα, στη Συρία. Το 1973, όταν η περιοχή γύρω από το κάστρο Κάλατ Τζάμπαρ επρόκειτο να πλημμυρίσει κάτω από τη λίμνη Άσαντ, ο τάφος κατόπιν συμφωνίας μεταξύ Τουρκίας και Συρίας μετακινήθηκε 85 χιλιόμετρα βόρεια στον ποταμό Ευφράτη στη Συρία, 27 χιλιόμετρα από τα τουρκικά σύνορα. Στις αρχές του 2015, κατά τη διάρκεια του συριακού εμφυλίου πολέμου, η Τουρκία μετέφερε μονομερώς τον τάφο ξανά σε μια νέα τοποθεσία στη Συρία, περίπου 180 μέτρα από τα τουρκικά σύνορα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Minister invites Turks to visit planned tomb site in Syria». Hürriyet Daily News. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2015.
Ο **Στέλιος Μαυρομμάτης** (Λάρνακας Λαπήθου, 15 Νοεμβρίου 1932 - 21 Σεπτεμβρίου 1956) ήταν Ελληνοκύπριος αγωνιστής της ΕΟΚΑ. Ήταν μεταξύ των τριών αγωνιστών που εκτελέστηκαν στις 21 Σεπτεμβρίου 1956, μαζί με τους Μιχαήλ Κουτσόφτα και Ανδρέα Παναγίδη. Τάφηκε στα Φυλακισμένα Μνήματα.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Χριστόφορου και της Ελένη Μαυρομάτη. Είχε τρία νεότερα αδέλφια. Ήταν εξάδελφος του Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Αφού υπηρέτησε για δύο χρόνια στον αγγλικό στρατό, επέστρεψε στην Κύπρο όπου εργάστηκε ως γραφέας.

### Συμμετοχή στην ΕΟΚΑ

Ο Μαυρομμάτης άρχισε να συμμετέχει στις επιχειρήσεις της ΕΟΚΑ, αφού προσχώρησε λίγο μετά την ίδρυση της. Την 1η Απριλίου 1955 συμμετείχε σε επιχείρηση δολιοφθοράς. Έδρασε κυρίως στις οδούς Λήδρας και Ονασαγόρου. Είχε αρκετούς συνεργάτες στην μεταφορά του οπλισμού καθώς και την αποθήκευση του σε ασφαλές σημείο, ενώ η οικογένεια του φιλοξενούσε και φυγάδευε καταζητούμενους αγωνιστές. Ύστερα από μια αποτυχημένη επίθεση στον Νόρμαλ Άλφρεντ και τον Λώρενς Λιθ, προδόθηκε από Άγγλο στρατιώτη και συνελήφθη.

### Δίκη

Ο Μαυρομμάτης φυλακίστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο. Εκτελέστηκε στις 00:30 της 21ης Σεπτεμβρίου 1956, μαζί με τον Ανδρέα Παναγίδη και τον Μιχαήλ Κουτσόφτα σύμφωνα με τη δικαστική απόφαση. Μετά την εκτέλεση του, έρευνες που διεξήγαγαν τα αγγλικά στρατεύματα είχαν ως αποτέλεσμα τον πυροβολισμό της αδερφής του Μαρίας στη σπονδυλική στήλη, με αποτέλεσμα να καθηλωθεί σε αναπηρικό αμαξίδιο για το υπόλοιπο της ζωής της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Στέλιος Μαυρομμάτης, από το Λάρνακα της Λαπήθου – Εκκλησία της Κύπρου». *churchofcyprus.org.cy*. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  «Μαυρομμάτης Στέλιος - Κέντρο Έρευνας και Τεκμηρίωσης Σ.Ι.Μ.Α.Ε.». *cytanet.com.cy*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιουλίου 2016.
3. ↑  ««Ήταν 1η Απριλίου...»! - 60 χρόνια από τον αγώνα της ΕΟΚΑ για ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα». *Πρώτο Θέμα*: σελ. protothema.gr. 31 Μαρτίου 2015. .
4. ↑  «21η Σεπτεμβρίου, επέτειος απαγχονισμού του Αντρέα Παναγίδη, του Μιχαήλ Κουτσόφτα, του Στέλιου Μαυρομάτη». *cityoflarnaka.com*.
5. ↑  «ANT1.com.cy | Η καταπακτή ανοίγει.. Στην αθανασία Κουτσόφτας, Παναγίδης, Μαυρομμάτης». *ant1.com.cy*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουνίου 2021.
Το **Π.Δ. 85/2022** (ΦΕΚ Ά 232) είναι Προεδρικό διάταγμα που φέρει τις υπογραφές των ΥΠΕΣ, Μάκη Βορίδη, ΥΠΕΠΘ, Νίκης Κεραμέως, ΑΝΥΠΟΙΚ, Θεοδώρου Σκυλακάκη και της ΠτΔ, Αικατερίνης Σακελλαροπούλου. Καθορίζει το προσοντολόγιο και κλαδολόγιο στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, αντιστοιχίζοντας και ενοποιώντας διαφόρους κλάδους του δημοσίου.

Η απόφαση για την υποβάθμιση των πτυχίων δραματικών και καλλιτεχνικών σχολών από ΤΕ που βρίσκονταν σε ΔΕ, που συνεπάγεται με αποδοχές ανειδίκευτου εργάτου, προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων από την πλειοψηφία του καλλιτεχνικού χώρου. Στις 4 Φεβρουαρίου 2023 φοιτητές και καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου προχώρησαν σε κατάληψη του χώρου προς ένδειξη διαμαρτυρίας. Στις 8 Φεβρουαρίου παραιτούνται όλοι οι διδάσκοντες της Σχολής και την επομένη της Σχολής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, ενώ είχε προηγηθεί κατάληψη στους χώρους της Σχολής και του Βασιλικού Θεάτρου. Ακολουθούν η Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και η σχολή Θεάτρου ΑΠΘ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  . Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2023.  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)
Η **τρομοκρατία στην Τουρκία** αποτελεί σημαντικό ζήτημα για τις τουρκικές αρχές. Οι περισσότερες τρομοκρατικές επιθέσεις στην Τουρκία έχουν σημειωθεί στις νοτιοανατολικές και ανατολικές επαρχίες και σε μεγάλες πόλεις όπως η Άγκυρα και η Κωνσταντινούπολη. Η ομάδα Dev-Genç ιδρύθηκε το 1969 και συμμετείχε σε μια σειρά απαγωγών, βομβιστικών επιθέσεων και ληστειών τραπεζών έως ότου κηρύχθηκε στρατιωτικός νόμος το 1971. Ενώ αυτά τα περιστατικά σταμάτησαν το 1973, οι επιθέσεις από τις αρμενικές ομάδες Μυστικός Αρμενικός Στρατός για την απελευθέρωση της Αρμενίας (ASALA) και οι Καταδρομείς Δικαιοσύνης της Γενοκτονίας των Αρμενίων (JCAG) συνεχίστηκαν. Οι περισσότερες από αυτές τις επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν διεθνώς, αν και υπήρξαν κάποιες επιθέσεις και εντός της Τουρκίας. Για παράδειγμα, η βομβιστική επίθεση στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης τον Μάιο του 1977 και η επίθεση στο αεροδρόμιο Εσένμπογα της Άγκυρας. Στην Τουρκία η διαμαρτυρία για τα δικαιώματα των Κούρδων ή η υποστήριξη ή η απαίτηση εκπαίδευσης στην κουρδική γλώσσα συχνά θεωρείται επίσης ως υποστήριξη της τρομοκρατίας του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK).

Επιπλέον, η τουρκική εμπλοκή στον Συριακό Εμφύλιο Πόλεμο και τα ριζοσπαστικά πολιτικά στοιχεία στη χώρα υπήρξαν επίσης πηγή για φερόμενα τρομοκρατικά επεισόδια. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις είχαν αρνητικό αντίκτυπο στον τουριστικό τομέα της χώρας.

Η Τουρκία λειτουργεί ως κράτος-χορηγός της τρομοκρατίας (ΚΧΤ), τροφοδοτώντας τον ισλαμιστικό εξτρεμισμό στο εσωτερικό και αναπτύσσοντας μισθοφόρους τζιχαντιστές στη Συρία, τη Λιβύη και το Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Protesting as a terrorist offense» (PDF). Human Rights Watch. 2010. σελίδες 40–41. ISBN 1564327086. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2021.
2. ↑  Skutnabb-Kangas, Tove· Fernandes, Desmond (2008). «Kurds in Turkey and in (Iraqi) Kurdistan: A Comparison of Kurdish Educational Language Policy in Two Situations of Occupation». *Genocide Studies and Prevention: An International Journal*. σελ. 46.
3. ↑  Mackintosh, Eliza. «Why Turkey is such a target for terror». *CNN*.  January 12, 2017.
4. ↑  Feridun, Mete. "Impact of terrorism on tourism in Turkey: empirical evidence from Turkey." *Applied Economics 43*, no. 24 (2011): 3349-3354.
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2021-05-29.. Ανακτήθηκε στις 2022-01-21.
Το **Παλαιό Ρωμαΐκό Σύμβολο**, γράφτηκε στις αρχές του 2ου αιώνα μ.Χ. και είναι ένα πρωτοχριστιανικό Σύμβολο Πίστεως, το οποίο αναπτύχθηκε από τις ερωτήσεις που κάναν οι υποψήφιοι Χριστιανοί πριν βαπτιστούν. Το **Παλαιό Ρωμαΐκό Σύμβολο**, το οποίο αναπτύχθηκε από την Εκκλησία της Ρώμης, είναι το κείμενο πάνω στο οποίο βασίστηκε το σημερινό Σύμβολο της Νίκαιας-Κωνσταντινούπολης και του Συμβόλου των Αποστόλων.

Το κείμενο
----------

Credo in deum patrem omnipotentem;
et in Christum Iesum filium eius unicum, dominum nostrum,
qui natus est de Spiritu sancto et Maria virgine,
qui sub Pontio Pilato crucifixus est et sepultus,
tertia die resurrexit a mortuis,
ascendit in caelos,
sedet ad dexteram patris, unde venturus est iudicare vivos et mortuos;
et in Spiritum sanctum,
sanctam ecclesiam,
remissionem peccatorum,
carnis resurrectionem.

Η Ελληνική μετάφραση
--------------------

Greek text of Marcellus of Ancyra

Πιστεύω ουν εις θεòν πατέρα παντοκράτορα·
καì εις Χριστòν Ιησουν, τòν υιòν αυτου τòν μονογενη, τòν κύριον ημων,
τòν γεννηθέντα εκ πνεύματος αγίου καì Μαρίας της παρθένου,
τòν επì Ποντίου Πιλάτου σταυρωθέντα καì ταφέντα καì τη τρίτη ημέρα αναστάντα εκ των νεκρων, αναβάντα εις τους ουρανούς καì καθήμενον εν δεξια του πατρός, οθεν ερχεται κρινειν ζωντας καì νεκρούς·
καì εις τò αγιον πνευμα, αγίαν εκκλησίαν, αφεσιν αμαρτιων, σαρκος ανάστασιν, ζωην αιωνιον.