recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Γιώργος Πεταλωτής** (Κομοτηνή, 11 Μαρτίου 1964) είναι Έλληνας πολιτικός. Έχει διατελέσει βουλευτής Ροδόπης, υφυπουργός στον Πρωθυπουργό, κυβερνητικός εκπρόσωπος, υφυπουργός Εσωτερικών, Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και υφυπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Βιογραφικό
----------

Ο Πεταλωτής αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Συνέχισε τις σπουδές του στη Νομική Σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, αποκτώντας διδακτορικό στην Ποινική Επιστήμη.

Ολοκλήρωσε τις ακαδημαϊκές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης της Γερμανίας, με πτυχίο Επιστήμης στη Νομική Ορολογίας. Έλαβε μεταπτυχιακό τίτλο στην Επιστήμη της Βιοηθικής από το Τμήμα Ιατρικής του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης.

### Επαγγελματική σταδιοδρομία

Το 1993 έγινε μέλος του δικηγορικού συλλόγου του Νομού Ροδόπης και εξελέγη πρόεδρος του σώματος το 1998, όπου παρέμεινε ενεργός μέχρι το 2002. Το 2005 επανεξελέγη πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου του Νομού Ροδόπης.

### Πολιτική σταδιοδρομία

Στις εκλογές του 2007 και του 2009 εξελέγη με το ΠΑΣΟΚ στη Ροδόπη. Στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου υπηρέτησε ως υφυπουργός στον Πρωθυπουργό, κυβερνητικός εκπρόσωπος, υφυπουργός Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και υφυπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, θέση που διατήρησε και στην κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου.

Στις 3 Ιανουαρίου 2015 ανακοινώθηκε ότι θα γίνει μέλος του νεοϊδρυθέντος ΚΙΔΗΣΟ. Ο Πεταλωτής και ο Φίλιππος Σαχινίδης ορίστηκαν εκπρόσωποι Τύπου.

Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 έθεσε υποψηφιότητα με το ΠΑΣΟΚ - Κίνημα Αλλαγής στη Ροδόπη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Κοινοβουλευτική Θητεία Βουλευτών Από Τη Μεταπολίτευση Ως Σήμερα - Πεταλωτής Γεώργιος».
2. ↑  «Γενική Γραμματεία Νομικών και Κοινοβουλευτικών Θεμάτων | ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ Α. ΓΕΩΡΓΙΟΥ». *gslegal.gov.gr*. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουνίου 2023.
3. ↑  «Γενική Γραμματεία Νομικών και Κοινοβουλευτικών Θεμάτων | ΠΑΠΑΔΗΜΟΥ ΛΟΥΚΑ Δ». *gslegal.gov.gr*. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουνίου 2023.
4. ↑  «Papandreou launches party, aims for post-election role». Kathimerini. 3 Ιανουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2021.
Εναέριο βίντεο των βράχων του Μοχέρ (2014)
Οι **βράχοι του Μοχέρ** (*Aillte an Mhothair* στα Ιρλανδικά και *Cliffs of Moher* στα Αγγλικά) είναι απόκρημνη βραχώδης ακτή στη νοτιοδυτική περιοχή Μπέρεν (Burren) της Ιρλανδίας, με θέα προς τον ανοικτό Ατλαντικό Ωκεανό. Το μήκος τους εκτείνεται στα 8 χιλιόμετρα και το μεγαλύτερο ύψος στο Χαγκς Χεντ φθάνει στα 214 μέτρα. Στην ευρύτερη περιοχή κατοικούν 20 διαφορετικά είδη πουλιών, όπως γλάροι, γεράκια, κοράκια και θαλασσοκόρακες. Οι **βράχοι του Μοχέρ** αποτελούν δημοφιλή τουριστικό προορισμό, καθώς το 2006 υπολογίζεται ότι τους επισκέφθηκαν 1.000.000 επισκέπτες. Χαρακτηριστικό σημείο τους είναι ο πέτρινος στρογγυλός πύργος του Σερ Κορνέλιους Ο'Μπράιεν, ο οποίος χτίστηκε το 1835. Από αυτόν οι επισκέπτες μπορούν να θαυμάσουν προς τα βόρεια της κομητείας Γκάλγουεϊ τα νησιά Αράν στο κόλπο του Γκάλγουεϊ, τις οροσειρές Μάουμτουρκς και Δώδεκα Πινς, ενώ προς τα νότια το Λουπ Χεντ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «από το dinfo.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουλίου 2016.

Φωτογραφίες
-----------

* Μεγάλη προοπτική των βράχων του ΜοχέρΜεγάλη προοπτική των βράχων του Μοχέρ
* Κρουαζιέρα στους βράχουςΚρουαζιέρα στους βράχους
* Οι βράχοι από τη θάλασσαΟι βράχοι από τη θάλασσα
* Ο βράχος ΜπράναουνμορΟ βράχος Μπράναουνμορ
* Πανόραμα από τον πύργο Ο'ΜπράιενΠανόραμα από τον πύργο Ο'Μπράιεν

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βράχοι του Μοχέρ** |

* Ο πύργος O’Brien’s (στα Αγγλικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 201144782744909037901

 |

 |
Ο **Γαλερανός του Ιβρί** (γαλλικά: *Galeran d'Ivry*) ήταν Γάλλος ευγενής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας και του Βασιλείου της Σικελίας. Ήταν φεουδάρχης και είχε οριστεί από τον Κάρολο του Ανζού αρχιοικονόμος του Βασιλείου της Σικελίας. Εκεί δεν ήταν δημοφιλής γιατί επιδείκνυε μεροληψία και αλαζονεία.

Το 1278 μετά τον θάνατο του Γουλιέλμου Βιλλεαρδουίνου και την Συνθήκη του Βιτέρμπο (1267) το πριγκιπάτο πέρασε στον Κάρολο βασιλιά της Σικελίας. Ο Γαλερανός τότε στάλθηκε στο Πριγκιπάτο σαν βάιλος-επίτροπος του Καρόλου. Η διάρκεια της θητείας του δεν ήταν πετυχημένη, αντιμετώπισε προβλήματα με τους βαρώνους και είχε δυσκολία στην διατήρηση σωστά τα στρατεύματα και τον εξοπλισμό των φρουρίων της Αχαΐας, λόγω του διαφορετικού φεουδαρχικού συστήματος του Πριγκιπάτου. Το 1280 αντιπροσωπεία των βαρώνων μετέβη στο βασίλειο της Σικελίας και τον Κάρολο και απαίτησε την ανάκλησή του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  François-Alexandre Aubert de La Chesnaye Des Bois, *Dictionnaire De La Noblesse*, 1774, σελ. 310
2. 1 2 3  Runciman, Steven (1958). *The Sicilian Vespers*. Cambridge University Press. ISBN 0-521-43774-1.
3. 1 2  Hazard, H.W. επιμ. (1975). *The fourteenth and fifteenth centuries (A History of the Crusades, vol. III)*. Madison, Wisconsin: University of Wisconsin Press. σελ. 259. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2006.
Ο **Γαλιασγάρ Γαλιακμπάρ ουλί Καμαλετντίνοφ** (ταταρικά: Галиәсгар Галиәкбәр улы Камалетдинов, συναντάται και με τη μορφή **Γαλιασγάρ Καμάλ** (ταταρικά: Галиәсгар Камал [ɣæˌliæsˈɣær kʌˈmɑl], ρωσικά: Галиаскар Камал‎, *Galiaskar Kamal*, 6 Ιανουαρίου 1879 - 8 Ιουλίου 1933) ήταν τάταρος συγγραφέας, δραματουργός και θεατρικός συγγραφέας. Το Ταταρικό Ακαδημαϊκό Θέατρο Γαλιασκάρ Καμάλ έχει ονομαστεί προς τιμήν του.

Βιογραφία
---------

Ο Γαλιασγάρ Καμάλ γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου του 1879 στην οικογένεια ενός τεχνίτη στο Καζάν. Σπούδασε στους μεντρεσέδες *Γοσμανιά* και *Μοχαμάντια* του Καζάν στην οχταετία 1889-1897. Την ίδια εποχή μελέτησε τη ρωσική γλώσσα σε τριετές δημοτικό σχολείο.

Το πρώτο θεατρικό έργο του Καμάλ ονομαζόταν *Ο Άτυχος Νέος* και δημοσιεύθηκε το 1900. Η ιστορία του ταταρικού θεάτρου ξεκίνησε με το ανέβασμα ενός θεατρικού που ονομάζεται *Ο Θλιβερός*. Συμμετείχε ενεργά στη δραστηριότητα του θιάσου Σαγιάρ ως ηθοποιός και θεατρικός συγγραφέας.

Άλλα έργα
---------

Ο Γ. Καμάλ έβγαλε μερικά θεατρικά έργα το 1905, όντας εντυπωσιασμένος από τα γεγονότα της πρώτης Ρωσικής επανάστασης. Ειδικά για αυτό το λόγο έγραψε τα θεατρικά έργα *Το Πρώτο Θέατρο*, *Ο Χρεωκοπημένος* και άλλα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Proleksis enciklopedija» (Κροατικά) 29792.
2. ↑  uag.kzn.ru/docs/OPAiKN/pdf/255.pdf.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 19  Ιουνίου 2019.
5. ↑  «Tatar gymnasium». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2019.
6. ↑  «Galiaskar Kamal in official portal of Kazan». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2019.
7. ↑  «kazan1000». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σελίδα για τον Γαλιασκάρ Καμάλ σε ρωσική ηλεκτρονική βιβλιοθήκη

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 50410549
* LCCN: n85131272
* ISNI: 0000 0000 2913 3457

 |

 |
Οι **γενικές εκλογές του 1820** διοργάνωσαν το δεύτερο νομοθετικό σώμα της Δεύτερης Παλινόρθωσης. Η εκλογές πραγματοποιήθηκαν στις 4 και 13 Νοεμβρίου.

Διαδικασία
----------

Μόνο οι πολίτες πλήρωναν φόρους είχαν δικαίωμα ψήφου. Όλοι οι ψηφοφόροι εξέλεξαν τα τρία πέμπτα όλων των βουλευτών στον πρώτο γύρο. Στο δεύτερο γύρο, οι πιο βαριά φορολογούμενοι ψήφισαν πάλι για να εκλέξουν τα υπόλοιπα δύο πέμπτα των βουλευτών.

Αποτελέσματα
------------

| Κόμμα | Αρχηγός | Ψήφοι |  % | Θέσεις |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Δογματικοί | Ελί Ντεκάζ | 42,300 | 44,7% | 194 |
| Ακροβασιλικοί | Ζαν-Μπαπτίστ ντε Βιγιέλ | 34,780 | 36.9% | 160 |
| Φιλελεύθερη Αριστερά | Βενιαμίν Κονσταντ | 16,920 | 18.4% | 80 |
| **Συνολικά** | **94,000** | **100%** | **434** |

Αναφορές
--------

1. ↑  «Roi et President». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Νοεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2018.
Ο **Γιόβαν Μαρίνοβιτς** (*σερβικά : Јован Мариновић*) (Σεράγεβο , 1821 - Βιλαίς σουρ Μερ, 20 Αυγούστου 1893), ήταν πολιτικός και διπλωμάτης της Σερβίας , μέλος του Συντηρητικού κόμματος και πρωθυπουργός του Πριγκιπάτου της Σερβίας από τις 3 Νοεμβρίου 1873 έως τις 7 Δεκεμβρίου 1874.

Γεννήθηκε στο Σαράγεβο και η οικογένεια του μετακόμισε στο Κραγκούγεβατς όταν ήταν σε μικρή ηλικία.

Μετά τις σπουδές του στο Παρίσι , έγινε ο βοηθός του Ίλιγια Γκαρασάνιν. Είχε διορισθεί υπουργός Οικονομικών του πριγκιπάτου από το 1856 στο 1858 .

Στη συνέχεια αποστέλλεται ως διπλωμάτης στην Αγία Πετρούπολη , στο Παρίσι , έπειτα στο Λονδίνο και την Κωνσταντινούπολη.

Το Νοέμβριο του 1873 διορίστηκε πρωθυπουργός διατηρώντας το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου εξωτερικών. Η κυβέρνηση Μαρίνοβιτς προχώρησε σε διάφορες φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις για να διασφαλίσει την ελευθερία του τύπου και της έκφρασης και για τον εκσυγχρονισμό της χώρας.

Από το 1879 στο 1889 ήταν πρεσβευτής στο Παρίσι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 177737969.

Αναφορές
--------

* *Pisma Ilije Garašanina Jovanu Marinoviću*, vol. I (1848–1858)-II (1859–1874), Srpska kraljevska akademija 1931.414+381.
* Alex Dragnich, *The Development of Parliamentary Government in Serbia*, Boulder & New York, East European Monograph & Columbia University Press 1978.
* Michael Boro Petrovich, *The History of Modern Serbia*, vol. I-II, Harcourt Brace Jovanovich, New York 1976.
* Željan E. Šuster, *Historical Dictionary of the Federal Republic of Yugoslavia*, Scarecrow Press, Langham Md. & London 1999.
* David MacKenzie, *Jovan Marinović: Evropski gospodin i srpski diplomata (1821-1893)*, Centar za unapredjivanje pavih studija, Beograd 2006.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 5252154441744435460001
* BNF: cb177737969 (data)

 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία ο **Γαλεώτης** ήταν γιος του θεού Απόλλωνα και της Θεμιστώς, θυγατέρας του βασιλιά Ζαβίου. Ο Στέφανος Βυζάντιος αναφέρει ένα μύθο σύμφωνα με τον οποίο ο Γαλεώτης ταξίδεψε στη Σικελία μετά από ένα χρησμό που έλαβε από το Μαντείο της Δωδώνης. Εκεί έγινε ο γενάρχης των Γαλεωτών, ενός γένους που κληρονόμησε το μαντικό χάρισμα από τον Απόλλωνα δια του γιου του, του Γαλεώτη. Ο χρησμός έλεγε στον Γαλεώτη να αρχίσει το ταξίδι προς τα δυτικά και εκεί όπου ένας αετός θα άρπαζε το κρέας θυσίας, να σταματούσε και να ίδρυε βωμό.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Ψαροτούφεκο
Το **Ψαροτούφεκο** (ή «Ψαροντούφεκο») είναι ένα είδος όπλου που χρησιμοποιείται στην υποβρύχια αλιεία και το οποίο εκτοξεύει καμάκι. Πρόκειται για μονόκανο εμπροσθογεμές όπλο, που αποτελείται συνήθως από πέντε μέρη: την λαβή με την σκανδάλη, τον κύριο σωλήνα, την κεφαλή, το μέσον εκτόξευσης (λάστιχα, ελατήριο ή πεπιεσμένος αέρας) και το καμάκι. Τα ψαροτούφεκα διακρίνονται σε τρία είδη, στα ελατηριοβόλα, στα λαστιχοβόλα, που λειτουργούν με την απότομη εκτόνωση ελατηρίου ή ελαστικού, και τα αεροβόλα, τα οποία λειτουργούν με πεπιεσμένο αέρα. Και οι τρεις τύποι ψαροτούφεκων οπλίζονται με την μυϊκή δύναμη του χρήστη. Τα υλικά κατασκευής τους διαφέρουν ανάλογα με τη χρήση και συνήθως είναι ατσάλι, αλουμίνιο, ενώ τελευταία χρησιμοποιούνται ανθρακονήματα. Το μήκος του ψαροτούφεκου διαφέρει επίσης ανάλογα με την χρήση. Για ψάρεμα στα θολά νερά αρκεί ένα μικρό σε μήκος όπλο (60 ή 75 εκ.) ενώ για ψάρεμα στην ανοικτή θάλασσα (*blue water hunting*) υπάρχουν και όπλα με μήκος 1,5 μέτρο. Με τέτοια όπλα, ο ψαροκυνηγός μπορεί να χτυπήσει μεγάλα μαγιάτικα ή και μεγάλους γαλαζόφτερους τόνους. Κυριότερο μέλημα του χρήστη είναι να γνωρίζει το βάθος που μπορεί καταδύεται και ο χρόνος που μπορεί να κρατήσει την αναπνοή του, δηλαδή τις αντοχές του.

Περιορισμοί χρήσης
------------------

* Η **κατοχή** και η χρήση του επιτρέπεται σε άτομα ηλικίας άνω των 16 ετών,
* η άδεια ερασιτεχνικής αλιείας δεν είναι απαραίτητη καθώς καταργήθηκε το 2014.
* Το ψαροτούφεκο **οπλίζεται** και αφοπλίζεται υποχρεωτικά πάντα υπό την επιφάνεια της θάλασσας (λίμνης ή ποταμού).
* **Απαγορεύεται** η χρήση του με παράλληλη χρήση οποιασδήποτε μορφής καταδυτικής συσκευής παροχής αέρα από σκάφος ή αυτόνομης καταδυτικής συσκευής (φιάλες οξυγόνου), καθώς επίσης με υποβρύχιο φως (φακό) ή με παράλληλη χρήση διχτυών.
* Ο Δύτης υποχρεούται πάντα να φέρει μαζί του σημαδούρα με το σημαιάκι να αναγράφει Υ.Δ. (Υποβρύχια Δραστηριότητα)

Δείτε επίσης
------------

* Υποβρύχια αλιεία
Ο ***Δάντης και Βιργίλιος*** είναι πίνακας του Ουιλιάμ-Αντόλφ Μπουγκερώ που εκτίθεται στο Μουσείο Ορσέ.

Περιγραφή
---------

Ο πίνακας περιγράφει με ζοφερά χρώματα μια σκηνή εμπνευσμένη από την *Κόλαση* της *Θείας Κωμωδίας* του Δάντη. Ο θεατής είναι μάρτυρας μιας πολύπλοκης σκηνής, της οποίας επίκεντρο είναι ένα στιγμιότυπο της ανελέητης πάλης δύο καταραμένων ψυχών, του Καπότσιο που αμάρτησε γιατί ήταν αιρετικός και επιδίδονταν στην αλχημεία, και του Τζιάννι Σκίκκι, ο οποίος προκειμένου να σφετερισθεί την κληρονομιά ενός νεκρού δεν δίστασε να καπηλευθεί την ταυτότητά του. Ο Δάντης με τον Βιργίλιο στέκουν στα αριστερά παρακολουθώντας με φρίκη, ενώ ο Τζιάννι Σκίκκι επιτίθεται με μανία στον Καπότσιο συνθλίβοντας και σχεδόν ξεσκίζοντάς τον. Ένας νεκρός κείτεται στο χώμα, ενώ στα παρασκήνια διαδραματίζονται άλλες τρομακτικές σκηνές. Ένας δαίμονας πετάει στον αέρα σαρκάζοντας.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Μετά από δύο φορές αποτυχημένης συμμετοχής στον διαγωνισμό Prix de Rome (1848 και 1849), ο Μπουγκερώ επηρεασμένος από την επιθυμία του να κερδίσει οπωσδήποτε το βραβείο, εμπνεύστηκε το θέμα από το δημοφιλές έργο του Δάντη. Ο πίνακας ετούτος είναι μεγαλύτερος και πιο εντυπωσιακός από τους προγενέστερους και έλαβε την επαινετική κριτική του Τεοφίλ Γκοτιέ.

Πηγές
-----

* Παρουσίαση του πίνακα από το Μουσείο Ορσέ Αρχειοθετήθηκε 2014-03-01 στο Wayback Machine.
Ο **Χριστινός**, γερμ. Christian (17 Ιουλίου 1689 - 21 Οκτωβρίου 1755) από τον Οίκο της Έσσης ήταν λαντγράβος της Έσσης-Βάνφριντ (1731-1755).

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Βάνφριντ και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου, λαντγράβου της Έσσης-Βάνφριντ και της Ιουλιάνας Αλεξανδρίνης, κόρης του Έμιχ ΙΓ΄, κόμη του Λάινινγκεν-Ντάγκσμπουργκ. Ως Καθολικός, προοριζόταν αρχικά να γίνει μέλος του Συλλόγου (canon) του καθεδρικού του Στρασβούργου, αλλά το 1710 -στα 21 έτη του- αποφάσισε να γίνει στρατιωτικός. Υπηρέτησε στο στρατό της Έσσης-Κάσσελ ως ταξίαρχος.

Το 1711 απεβίωσε ο πατέρας του και αυτόκλητα ανέλαβε τη διακυβέρνηση του Βάνφριντ. Όμως ο μεγαλύτερος, ετεροθαλής αδελφός του Γουλιέλμος ήλθε να λάβει τη θέση. Στη διένεξη παρενέβη ο Κάρολος ΣΤ΄ Αψβούργων της Γερμανίας, όπου συμφωνήθηκε ο Χριστιανός να παραιτηθεί της διεκδίκησής του και να ανταμειφθεί με το κάστρο Έσβεγκε και ετήσια αποζημίωση 7500 γκούλντεν. Το κάστρο ήταν δεσμευμένο για χρέος στον δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Μπέβερν, αλλά εξοφλήθηκε και δόθηκε στον Χριστιανό το 1713. Ο νέος ιδιοκτήτης του ανακαίνισε το παραμελημένο κάστρο και προσέθεσε ένα Καθολικό παρεκκλήσιο. Καλούσε τον εαυτό του *Χριστιανό της Έσσης-Έσβεγκε*.

Το 1731 απεβίωσε ο Γουλιέλμος άτεκνος και ο Χριστιανός τον διαδέχθηκε. Εγκαταστάθηκε στο Μάνφριντ το επόμενο έτος. Με τον εξάδελφό του Ερνέστο Λεοπόλδο, λαντγράβο της Έσσης-Ρότενμπουργκ, συμφώνησαν να διοικούνται οι περιοχές τους από κοινού, μια και στην εποχή του πάππου τους αποτελούσαν μία περιοχή (το *Τεταρτημόριο του Ρότενμπουργκ*). Η καγκελαρία ήταν στο Ρότενμπουργκ. Επέστρεψε στο Έσβεγκε και έκτισε εκεί τους πριγκιπικούς στάβλους του το 1735. Τότε πούλησε το κάστρο Ράινφελς στην Έσση-Κάσσελ.

Ήταν ευχάριστος και δημοφιλής. Ήταν μορφωμένος και υποστήριζε τους τοπικούς καλλιτέχνες. Στο Έσβεγκε και στο Βάνφριντ έκανε παραγγελίες πολλών έργων γι' αυτόν και την Αυλή του. Απεβίωσε από καρδιά το 1755 στα σκαλιά της εκκλησίας του Έσβεγκε και τάφηκε στην οικογενειακή κρύπτη στο Χύλφενσμπεργκ. Ήταν άτεκνος και το Βάνφριντ κληροδοτήθηκε στον γιο του εξαδέλφου του Ερνέστου Λεοπόλδου, Κωνσταντίνο. Η χήρα του απεβίωσε το 1757.

Οικογένεια
----------

Ήταν αρραβωνιασμένος με τη Μαρία Αυγούστα, κόρη του Άνσελμ Φραγκίσκου, πρίγκιπα του Τουρν & Τάξις, αλλά ο Κάρολος ΣΤ΄ της Γερμανίας ζήτησε για πολιτικούς λόγους η Μαρία Αυγούστα να παντρευτεί τον Κάρολο Αλέξανδρο, δούκα της Βυρτεμβέργης, πράγμα που έγινε. Ο Χριστιανός θρήνησε τη μεγάλη του αγάπη για πολύ καιρό.

Νυμφεύτηκε την ανιψιά του Μαρία Φραγκίσκη του Χοενλόε-Μπάρτενσταϊν, κόρη της αδελφής του Σοφίας Λεοπολδίνης. Δεν απέκτησαν τέκνα.

Πηγές
-----

* Reinhold Strauß: Chronik der Stadt Wanfried, Braun, Wanfried, 1908.
* Chronik von Wanfried 2006 (unpublished)
* Eckhart G. Franz: Das Haus Hessen. Eine europäische Familie, in the series Kohlhammer-Urban-Taschenbücher, vol. 606, Kohlhammer, Stuttgart, 2005, ISBN 3-17-018919-0
Η **Δαυνία** ήταν αρχαία περιοχή της Απουλίας, στη Μέση Ιταλία, μεταξύ της Αδριατικής Θάλασσας και των βουνών Γάργανο και Απέννινα. Κατά την παράδοση, οι κάτοικοί της κατάγονταν από τον Δαύνο, που πρώτος την κατέκτησε. Οι Δαυνίτες (ή Δαύνιοι κατά τον Στράβωνα και Πολύβιο) ήταν φυλή των Ιαπύγων και κατά τον Σκύλακα κατείχαν ολόκληρη τη δυτική ακτή της Αδριατικής.

Η Δαυνία κατακτήθηκε νωρίς από τους Ρωμαίους, που κατέστρεψαν 81 πόλεις της και σκότωσαν δέκα χιλιάδες άνδρες. Από τη Δαυνία περνούσε η Αππία Οδός, που συνέδεε τη Ρώμη με το Βρινδήσιο. Υπήρχε στην περιοχή ιερό της Αθηνάς-Μινέρβας με τα όπλα του Διομήδους και των συντρόφων του. Στη Δαυνία εκτρέφονταν σκυλιά, τα οποία υποτίθεται ότι υποδέχονταν με χαρά τους περαστικούς Έλληνες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στράβων, *Γεωγραφικά*, κεφ. Γ΄.

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* (Χάρη Πάτση), τόμος 10, σελ. 519
Για για άλλα άτομα με το ίδιο όνομα, δείτε: Δάμων (αποσαφήνιση).  
Οι **Δάμων και Φιντίας** ήταν ελληνικό ροκ μουσικό συγκρότημα, ντουέτο που δημιουργήθηκε το 1969 στην Θεσσαλονίκη από τον Παντελή Δεληγιαννίδη, πρώην κιθαρίστα των Olympians, και τον Παύλο Σιδηρόπουλο, φοιτητή τότε στο Μαθηματικό της Θεσσαλονίκης, παίζοντας απλά ενορχηστρωμένες μπαλάντες. 

Το 1970 κατέβηκαν στην Αθήνα και την ίδια χρονιά κυκλοφόρησαν το πρώτο τους σινγκλ «Το ξέσπασμα / Ο Κόσμος τους», ενώ έκαναν και μερικές εμφανίσεις στο Κύτταρο, όπου και ηχογραφήθηκαν και συμμετέχουν στο άλμπουμ «Ζωντανοί Στο Κύτταρο» με τα τραγούδια "Το ξέσπασμα και "Ο Γέρο Μαθιός". 

Στις αρχές τού 1972 αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την μπαλάντα, γι' αυτό κι ενώθηκαν με τα Μπουρμπούλια και συνέχισαν σαν ροκ συγκρότημα.
Συντεταγμένες: 05°46′N 00°41′E﻿ / ﻿5.767°N 0.683°E﻿ / 5.767; 0.683

Ο Βόλτα και οι τρεις κύριοι παραπόταμοι του, ο Λευκός Βόλτα, ο Κόκκινος Βόλτα και ο Μαύρος Βόλτα
Ο **Βόλτα** είναι ποταμός της Γκάνας και βρίσκεται στη Δυτική Αφρική. Εισέρχεται στην Γκάνα από τα βουνά Bobo-Dioulasso της Μπουρκίνα Φάσο. Το κύριο μέρος του ποταμού αποτελείται από τον Μαύρο Βόλτα, τον Λευκό Βόλτα και τον Κόκκινο Βόλτα. Στα βορειοδυτικά, ο Μαύρος Βόλτα αποτελεί τα διεθνή σύνορα μεταξύ της Ακτής Ελεφαντοστού, της Γκάνας και της Μπουρκίνα Φάσο. Ο Βόλτα ρέει νότια κατά μήκος των υψίπεδων Akwapim-Togoland και εκβάλλει στον Ατλαντικό ωκεανό στον Κόλπο της Γουινέας. Μικρότερος παραπόταμος του Βόλτα είναι ο Ότι, ο οποίος εισέρχεται στη Γκάνα από το Τόγκο στα ανατολικά. Στο Akosombo υπάρχει φράγμα στον Βόλτα με σκοπό την παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας. Η ομώνυμη τεχνητή λίμνη εκτείνεται από το Akosombo στα νότια μέχρι το βόρειο τμήμα της χώρας, καθιστώντας την μία από τις μεγαλύτερες τεχνητές λίμνες στον κόσμο.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Volta River στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 124681849
* LCCN: sh86001958
* GND: 4119474-3

 |

 |
Ο **ψευδαργυρίτης** (αγγλ. *zincite*) είναι ορυκτό οξείδιο του ψευδαργύρου, το οποίο, σε πολλές περιπτώσεις, περιέχει και μαγγάνιο (το οποίο έχει υποκαταστήσει τον ψευδάργυρο). Οφείλει το όνομά του στο περιεχόμενο στοιχείο (ψευδάργυρος, αγγλ. zinc).

Εμφάνιση, παραγενέσεις
----------------------

Ως πρωτογενές ορυκτό έχει ανευρεθεί στα στρωσιγενή ψευδαργυρούχα κοιτάσματα του «Sterling Hill» του Νιού Τζέρσεϊ (ΗΠΑ). Στις υπόλοιπες εμφανίσεις του αποτελεί δευτερογενές ορυκτό προερχόμενο από εξαλλοίωση άλλων ψευδαργυρούχων ορυκτών στις ζώνες οξείδωσης. Εμφανίζεται, επίσης, ως προϊόν ηφαιστειακής δραστηριότητας. Σχετίζεται με σφαλερίτη, σμιθσονίτη, ημιμορφίτη και χαουσμανίτη.

Τα δείγματα από το Sterling Hill εμφανίζουν ανοικτό κίτρινο φθορισμό, ενώ το ορυχείο είναι το μόνο που παρέχει οικονομικά εκμεταλλεύσιμες ποσότητες ψευδαργυρίτη για την παραγωγή οξειδίου του ψευδαργύρου, που αποτελεί την βασική πρώτη ύλη για την βιομηχανική παρασκευή του μετάλλου.

Εκτός από την προαναφερθείσα περιοχή ανευρίσκεται στην Αριζόνα (όπου έχει προέλθει από πυρκαγιά ορυχείου), στο Κολοράντο, στην ηφαιστειακή στάχτη του Μάουντ Σεντ Χέλενς (ΗΠΑ), στην περιοχή Τσουμέμπ της Ναμίμπια, στην επαρχία Κατάνγκα του Ζαΐρ, στην Πολωνία, την Ισπανία και την Αυστραλία.

Στην Ελλάδα απαντάται στα μεταλλεία Λαυρίου.

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
Ο **ψευδο-Μωυσής** ήταν Ιουδαίος της Κρήτης του 5ου αιώνα ο οποίος ισχυρίστηκε πως είναι ο Βιβλικός Μωυσής και ο Μεσσίας.

Μετά την αποτυχημένη Στάση του Μπαρ Κοχμπά, τα μαζικά μεσσιανικά κινήματα του ιουδαϊσμού σταμάτησαν, η ελπίδα της έλευσης του Μεσσία, ωστόσο, συνέχισε. Σύμφωνα με μία ερμηνεία του Ταλμούδ, ο Μεσσίας αναμενόταν το έτος 440 (Sanh. 97b) ή 471 ("Ab. Zarah 9b).

Αυτή η προσδοκία, σε συνδυασμό με τις ταραχές στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία που προκάλεσαν οι βαρβαρικές εισβολές, επέφεραν μια αναζωπύρωση του εβραϊκού μεσσιανισμού γύρω στον 5ο αιώνα. Επί βασιλείας Θεοδοσίου Β΄ και Πατριαρχείας Αττικού, ένας άνδρας ο οποίος αυτοαποκαλέστηκε Μωυσής, ισχυριζόμενος πως κατέβηκε από τον ουρανό, υποσχέθηκε να οδηγήσει τους Ιουδαίους της Κρήτης στην Παλαιστίνη δια ξηράς μέσα από τη θάλασσα ακριβώς όπως ο Μωυσής είχε οδηγήσει, σύμφωνα με την Πεντάτευχο, τους Ισραηλίτες στη Γη της Επαγγελίας μέσω της Ερυθράς Θάλασσας. Επί ένα χρόνο περιδιάβηκε την Κρήτη κηρύττοντας τη νέα έξοδο προς τη Γη της Επαγγελίας. Οι οπαδοί του εγκατέλειψαν τις περιουσίες τους και περίμεναν την ημέρα κατά την οποίαν ο Μωυσής θα ανέγγελνε την αποχώρηση. Όταν τους κάλεσε, τον ακολούθησαν σε ένα ακρωτήρι πάνω από τη θάλασσα, από όπου τους διέταξε να πέσουν κάτω. Αρκετοί πέθαναν από πνιγμό ή χτυπώντας στα βράχια. Κάποιοι σώθηκαν από χριστιανούς αλιείς και εμπόρους, που έτυχε να βρεθούν στο σημείο. Μετά το συμβάν, σύμφωνα με το Σωκράτη Σχολαστικό, πολλοί Κρήτες Ιουδαίοι ασπάστηκαν το Χριστιανισμό.

Ενώ ο Σωκράτης αναφέρει πως ο Μωυσής εξαφανίστηκε (*"ἀφανὴς γάρ ἐγένετο"*) και γι' αυτό κυκλοφόρησαν φήμες πως ήταν ένας δαίμονας που έστειλε ο Θεός για να οδηγήσει τους Εβραίους σε λάθος δρόμο, το αιθιοπικό "Χρονικόν" του Ιωάννη Νικίου ισχυρίζεται ότι έπεσε στη θάλασσα και πέθανε. Παρότι αποκαλούσε τον εαυτό του Μωυσή, το "Χρονικόν" δίνει το πραγματικό του όνομα ως "Fiskis'.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3 4 5  Σωκράτης Σχολαστικός, "Εκκλησιαστική Ιστορία," Τόμος Ζ'. Κεφάλαιον ΛΗ'
2. ↑  «Sanhedrin 97b». *Babylonian Talmud: Tractate Sanhedrin (μετάφραση στα αγγλικά: H. Freedman)*. Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2016.
3. ↑  «'Abodah Zarah 9b». *Babylonian Talmud: Tractate ‘Abodah Zarah (μετάφραση στα αγγλικά: A. Mishcon)*. Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2016.
4. 1 2 3  Jewish Encyclopedia, "Pseudo-Messiahs", Moses of Crete.
5. 1 2 3 4  Ιωάννης Νικίου, "Χρονικόν" LXXXVI.1-11

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Moses of Crete  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Δαφνί** είναι περιοχή της Δυτικής Αθήνας με ιδιαίτερο φυσικό κάλλος, που διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Χαϊδαρίου. 
Χαρακτηρίζεται από την παρουσία του τοπικού άλσους καθώς και από τη Μονή Δαφνίου, η οποία είναι πολύ πιθανό να έχει χτισθεί πάνω από το αρχαίο Ιερό του Δαφναίου ή Δαφνίου Απόλλωνα, ένα από τα πιο γνωστά αξιοθέατα της Αθήνας. Εντός του άλσους είχε διαμορφωθεί παλαιότερα (1954) ένα τουριστικό περίπτερο με τη σύμπραξη του ΕΟΤ και της Ελληνική Περιηγητικής Λέσχης, στο οποίο λάμβανε χώρα κάθε Σεπτέμβριο και επί σειρά ετών, η Γιορτή του Κρασιού, που καταργήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του '90.
Η γιορτή κατά την οποία συνδυαζόταν η Λαογραφία με την παράδοση, συγκέντρωνε πλήθος επισκεπτών από όλα τα μέρη της Ελλάδας αλλά και από το εξωτερικό.
Στην περιοχή του Δαφνίου στεγάζονται οι εγκαταστάσεις του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής, Γεώργιος σταθόπουλος, που ιδρύθηκε στα 1925

Πηγές
-----

* *Η περιοχή του Δαφνίου σήμερα*

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Περιγραφή της Μονής Δαφνίου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2014.
2. ↑  «Ψ.Ν.Α: Ιστορική αναδρομή». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2014.
Η **Αίθουσα των Γερουσιαστών** ( ισπανικά: *Cámara de Senadores*‎ ) είναι το ανώτερο σώμα της Πολυεθνοτικής Νομοθετικής Συνέλευσης της Βολιβίας. Η σύνθεση και οι εξουσίες της Γερουσίας ορίζονται στο Πολιτικό Σύνταγμα του Κράτους και άλλες που ορίζονται από τους νόμους της Βολιβίας. Η Γερουσία είναι το νομοθετικό όργανο της χώρας, όπου κάθε γερουσιαστής εκπροσωπεί τα συμφέροντα των Διαμερισμάτων του. Η αίθουσα συνεδριάσεων βρίσκεται στο κτήριο του νομοθετικού παλατιού στην Πλατεία Μουρίγιο .

Η Γερουσία έχει 36 έδρες. Καθένα από τα εννέα διαμερίσματα της χώρας επιστρέφει τέσσερις γερουσιαστές που εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση (χρησιμοποιώντας τη μέθοδο D'Hondt ).  (Από το 1985 έως το 2009, η Γερουσία είχε 27 έδρες: τρεις έδρες ανά διαμέρισμα: δύο από το κόμμα ή τη φόρμουλα που λαμβάνει τις περισσότερες ψήφους, με τον τρίτο γερουσιαστή να αντιπροσωπεύει το δεύτερο κόμμα. ) Οι γερουσιαστές εκλέγονται από λίστες κομμάτων για να υπηρετήσουν πενταετή θητεία, και η ελάχιστη ηλικία για να κατέχει έδρα στη Γερουσία είναι 35 χρόνια.

Η Γερουσία ιδρύθηκε το 1831, εγκαταστάθηκε αργότερα και αποκαταστάθηκε το 1878. 

Πριν από την έγκριση του νέου Συντάγματος του 2009, η αίθουσα αυτή ονομαζόταν *Εθνική Γερουσία* ( ισπανικά: *Senado Nacional*‎ ).

Τελευταίες εκλογές
------------------

Κύριο λήμμα: Βολιβιανές γενικές εκλογές (2020)

| Κόμμα / συνασπισμός | Γερουσιαστές |
| --- | --- |
| Έδρες | +/– |
|  | Κίνημα για Σοσιαλισμό | 21 | Σταθερό 0 |
|  | Κοινότητα Πολιτών | 11 | Μείωση 3 |
|  | Πιστεύουμε | 4 | Αύξηση4 |

Δείτε επίσης
------------

* Πολυεθνοτική Συνέλευση της Βολιβίας
* Βουλή των Αντιπροσώπων (Βολιβία)

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  «Bolivia: Ley del Régimen Electoral, 30 de junio de 2010». *Lexivox*. Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2015.
3. ↑
Ο **Ψευδο-Συμεών** (ή *Ψευδο-Συμεών ο Μάγιστρος*) είναι το συμβατικό όνομα, που δόθηκε στον ανώνυμο συγγραφέα ενός Βυζαντινού Ελληνικού χρονικού του τέλους του 10ου αι. που σώζεται σε έναν ενιαίο κώδικα, τον Parisinus Graecus 1712, που αντιγράφηκε τον 12ο ή 13ο αι. 

Είναι μία παγκόσμια ιστορία από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι το έτος 963.  Οι κύριες πηγές του είναι ο Θεοφάνης ο Ομολογητής και ο Συμεών ο Λογοθέτης.  Για τα χρόνια μέχρι το 812 χρησιμοποιεί τον Θεοφάνη, τον Γεώργιο Αμαρτωλό, τον Ιωάννη Μαλάλα και τον Ιωάννη Αντιοχέα.   Για τα μετέπειτα χρόνια, χρησιμοποιεί μέρη του Ιωσήφ Γενεσίου και το ανώνυμο *Χρονικό* για τον Λέοντα τον Αρμένιο.  Χρησιμοποίησε μία χαμένη αντι-Φωτιακή πραγματεία, που χρησιμοποιούσε και ο Νικήτας Δαυίδ ο Παφλαγών. 

Ο Γεώργιος Κεδρηνός χρησιμοποίησε τον Ψευδο-Συμεών ως πρότυπο για το δικό του χρονικό μέχρι το έτος 812.  Τον 14ο αι. το χρονικό μεταφράστηκε στα σλαβικά.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Virtual International Authority File*. OCLC. Dublin. 316412941. Ανακτήθηκε στις 25  Μαΐου 2018.
2. 1 2 3 4 5  (Αγγλικά) Kazhdan, Alexander (1991). «Symeon Magistros, Pseudo-». Στο: Kazhdan, Alexander, επιμ. *The Oxford Dictionary of Byzantium*. Οξφόρδη και Νέα Υόρκη: Oxford University Press. ISBN 0-19-504652-8. .
3. 1 2 3 4  Herbert Hunger: *Handbuch der Altertumswissenschaft, XII. Byzantinisches Handbuch. 5,1. Philosophie, Rhetorik, Epistolographie, Geschichtsschreibung, Geographie*, C. H. Beck, Munich 1978, pp. 355 ff.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Parisinus Graecus 1712 — διαδικτυακά φαξ από την Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 290149106000568490315
* BIBSYS: 99046088

 |

 |
Το **γερούλι** (επιστημονική ονομασία - *Hyoscyamus albus* - ελλ. Υοσκύαμος) είναι φυτό της οικογένειας των Στρυχνοειδών (Solanaceae). Το φυτό αναπαράγεται κυρίως στη Νότια Ευρώπη. Υπάρχουν 11 είδη και είναι όλα τοξικά, ενώ από το φυτό χρησιμοποιούνται τα φύλλα και τα κουκούτσια. Χρησιμοποιείται για επουλώσεις. Επίσης, είναι αναλγητικό, αναισθητικό, σπασμολυτικό, ναρκωτικό, προκαλεί διαστολή της κόρης. Η τοξικότητα είναι ανάλογη των συνθηκών και του χώματος στα οποία μεγαλώνει το φυτό.

Γερούλι στην Τυνησία
Το *H. albus* κατανέμεται κυρίως στις ακτές της Μεσογείου, σε χέρσες τοποθεσίες, μπάζα, αρχαιολογικούς χώρους, ερειπωμένα σπίτια, άκρες δρόμων, από το ύψος της θάλασσας μέχρι τα 800 μ. περίπου. Όλο το φυτό είναι αδενωδώς τριχωτό και κολλώδες. Ανθίζει από Ιανουάριο μέχρι Νοέμβριο και τα άνθη έχουν χρώμα ωχρο-κιτρινοπράσινο, συχνά με μια πορφυρή σκούρη κηλίδα στον φάρυγγα της στεφάνης. Στην Ελλάδα απαντούν αυτοφυή 3 είδη του γένους *Hyoscyamu*s (*H. albus*, *H. niger*, *H. aureus*), γνωστά με τα ονόματα γέροντας, γέρος, γιατρός, δαιμοναριά κ.ά. Το όνομα του *Hyoscyamus* προέρχεται από το αρχ. υός (γενική του ὗς=χοίρος) και το κύαμος=κουκιά. Ειδικότερα, η παράδοση αναφέρει ότι ο χοίρος μπορούσε να τραφεί με το φυτό χωρίς δυσάρεστες συνέπειες, ενώ αντίθετα για τον άνθρωπο είναι τοξικό. Επιπλέον, η κάψα του υοσκύαμου και της κουκιάς μοιάζουν. Όσον αφορά το όνομα του είδους (*albus*), προέρχεται από τα λατινικά, επειδή ο χρωματισμός του άνθους είναι πιο ανοιχτός σε σχέση με το συγγενικό *Hyoscyamus niger*. Όπως και πολλά άλλα είδη της οικογένειας Solanaceae, το *Hyoscyamus albus* L. είναι φυτό πολύ τοξικό σε όλα τα μέρη του, με κύριο αλκαλοειδές τη σκοπολαμίνη. Η κατάποση από μόνη της μπορεί να οδηγήσει σε θάνατο. Η γνώση του Υοσκύαμου ως φαρμακευτικό φυτό είναι πολύ παλιά. Βαβυλώνιοι, Αιγύπτιοι, Πέρσες, Άραβες, Έλληνες και Ρωμαίοι, το χρησιμοποιούσαν τόσο ως ηρεμιστικό όσο και ως δηλητήριο.

Πηγές
-----

* Παπιομύτογλου Β. 2006, Αγριολούλουδα της Ελλάδας.

* Φυτολογία 2006, Εκδοτική Αθηνών.

* Krigas, N. Lagiou, E. Hanlidou, E. & Kokkini, S. 1999: The vascular flora of the Byzantine Walls of Thessaloniki (N Greece). — Willdenowia 29: 77–94

* Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. II)

* Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου. Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Thomas Meyer: *Weißes Bilsenkraut. Datenblatt mit Bestimmungsschlüssel.*
2. ↑  Ehrentraud Bayer, Karl-Peter Buttler, Xaver Finkenzeller, Jürke Grau: *Pflanzen des Mittelmeerraums.* Mosaik Verlag GmbH, München 1986.
3. ↑  «Factsheet - \*Hyoscyamus albus». Flora.sa.gov.au. 13 Οκτωβρίου 1976. Ανακτήθηκε στις 24 Απριλίου 2017.
4. ↑  «Hyoscyamus albus L. 1753». *www.greekflora.gr*. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2021.
Ο **Βόλφγκανκ** (γερμ.: *Wolfgang*, 6 Νοεμβρίου 1896 - 12 Ιουλίου 1989) από τον Οίκο της Έσσης του κλάδου Κάσσελ-Ρούμπενχαϊμ, ήταν πρίγκιπας της Έσσης-Κάσσελ.

Βιογραφία
---------

Ο Βόλφγκανκ-Μόριτς γεννήθηκε στο κάστρο Ρούμπενχαϊμ στο Όφενμπαχ επί του Μάιν και ήταν ο τέταρτος γιος του Φρειδερίκου-Καρόλου τιτουλάριου εκλέκτορα της Έσσης και της Μαργαρίτας των Χοεντσόλερν, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ αυτοκράτορα της Γερμανίας.

Οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του απεβίωσαν 23 και 20 ετών στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν δίδυμος με τον τρίτο αδελφό του Φίλιππο. Ο πατέρας του τον Οκτώβριο του 1918 εξελέγη βασιλιάς της Φινλανδίας (που περιελάμβανε και τη διεκδικούμενη Εσθονία) από το Κοινοβούλιο της χώρας. Ήταν εξάδελφος της Δάγμαρ, μητέρας του Νικολάου Β΄ αυτοκράτορα της Ρωσίας και τελευταίου μεγάλου δούκα της Φινλανδίας. Όμως τους επόμενους δύο μήνες η Γερμανία ηττήθηκε και έληξε ο Πόλεμος. Η Μαργαρίτα ήταν αδελφή του Γουλιέλμου Β΄ αυτοκράτορα της Γερμανίας και τον Δεκέμβριο το Κοινοβούλιο της Φινλανδίας ψήφισε Δημοκρατικό καθεστώς για τη χώρα. Ο πατέρας του δεν πρόλαβε να αναλάβει το αξίωμά του. Προόριζε τον Βόλφγκανκ για βασιλιά της Φινλανδίας: επρόκειτο να τον πάρει μαζί του και να τον νυμφεύσει με μία Φινλανδή. Ο Φίλιππος υπηρετούσε στο στρατό και τον προόριζε για τον τίτλο του εκλέκτορα της Έσσης.

Επειδή ο Βόλφγκανκ ήταν άτεκνος, υιοθέτησε τον Κάρολο-Αδόλφο, γιο του νεότερου αδελφού του Χριστοφόρου, ο οποίος είχε αποβιώσει σε μάχη το 1943. Ο Βόλφγκανκ απεβίωσε το 1989 σε ηλικία 93 ετών.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1924 τη Μαρία-Αλεξάνδρα, κόρη του Μαξιμιλιανού πρίγκιπα του Μπάντεν· δεν απέκτησαν απογόνους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p10408.htm#i104079. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  p10408.htm#i104079. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

Πηγές
-----

* Sjöström (2013) "Suomen kuningas" kuoli. Suomen Kuvalehti 22/2013 page 17.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 3092841
* GND: 111345359

 |

 |
Ο ιερέας **Δοσίθεος Μιχαλακόπουλος** ήταν κληρικός και αγωνιστής του 1821.

Η καταγωγή του ήταν από το Ζυγοβύστι και μαθήτευσε στην ακαδημία της Κέρκυρας. Στην αρχή της επανάστασης βρέθηκε στη Ζάκυνθο και αργότερα στην Ολυμπία, όπου δίδασκε τα Ελληνικά γράμματα. Παρακινούσε τους Έλληνες να επαναστατήσουν.

Αναφορές
--------

1. ↑  Φώτιος Χρυσανθόπουλος, επιμ. (1888). *Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως*. Αθήνα: Σταύρος Ανδρόπουλος, Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
Η **Εκκλησία της Κατάθεσης του Ιματίου της Θεοτόκου**, (ρωσικά: Церковь Ризоположения‎), είναι εκκλησία που βρίσκεται στην Πλατεία των Καθεδρικών Ναών στο Κρεμλίνο της Μόσχας. Ξεκίνησε το 1484 από μαστόρους από το Πσκοφ, πιθανότατα από την ίδια ομάδα αρχιτεκτόνων που έκτισαν τον παρακείμενο καθεδρικό ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.  Σήμερα λειτουργεί ως μέρος των Μουσείων του Κρεμλίνου της Μόσχας.

Ο ναός κτίστηκε στη θέση προηγούμενης εκκλησίας, που κτίστηκε από τον Μητροπολίτη Μόσχας Ιωνά το 1451 Το όνομα της εκκλησίας, που μεταφράζεται ποικιλοτρόπως ως «Εκκλησία του Ιματίου της Παρθένου»,  «Εκκλησία της Κατάθεσης του Ιερού Ιματίου της Κυρίας Ημών», «Εκκλησία του Πέπλου» ή απλά «Εκκλησία της Κατάθεσης», λέγεται ότι αναφέρεται σε μ εορτή, που χρονολογείται από τον 5ο αι. που γίνεται σε ανάμνηση της μεταφοράς του ιματίου Παναγίας από την Παλαιστίνη στην Κωνσταντινούπολη, όπου και προστάτευε την πόλη από εχθρικές επιδρομές. Για παράδειγμα, η παράδοση λέει ότι κατά τη διάρκεια του Ρωσο-βυζαντινού πολέμου του 860 ο Πατριάρχης τοποθέτησε το ιμάτιο της Παναγίας στη θάλασσα, προκαλώντας καταιγίδα που κατέστρεψε τα ρωσικά. 

 Τοιχογραφία που δείχνει τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄ και τον Πατριάρχη Φώτιο να βάζουν το πέπλο της Θεοτόκου στη θάλασσα.
Ένα τέμπλο τεσσάρων επιπέδων του 1627, έχει διατηρηθεί στην εκκλησία. Η εκκλήσία έχει επίσης τοιχογραφίες του 1644 των Iβάν Μπορίσοφ, Σίντορ Ποσπέεφ και Σέμυον Aμπράμοφ. Κτίστηκε με το παραδοσιακό πρώιμο ρωσικό στυλ, που χαρακτηρίζεται από «μια αξιοσημείωτη τάση προς πιο υψηλές αναλογίες, τη συνολική δομή να επεκτείνεται τοποθετημένη σε υπερυψωμένα θεμέλια και το τύμπανο που στηρίζει τον ενιαίο τρούλο να υψώνεται επίσης».  Η περίπλοκη εσωτερική λεπτομέρεια και η διακόσμηση ήταν χαρακτηριστικά της ρωσικής αρχιτεκτονικής αυτής της περιόδου. 

Αρχικά, η εκκλησία χρησίμευε ως το ιδιωτικό παρεκκλήσι του Πατριάρχη της Μόσχας, αλλά από τα μέσα του 17ου αι. πέρασε στην κατοχή της ρωσικής βασιλικής οικογένειας.  Η εκκλησία υπέστη σοβαρές ζημιές σε μια πυρκαγιά το 1737 (η ίδια πυρκαγιά που έσπασε την καμπάνα του Τσάρου).

Σήμερα, η εκκλησία στεγάζει επίσης έκθεση ξυλογλυπτικής από τον 14ο έως τον 19ο αι.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  «Постановление Совета Министров РСФСР № 1327 от 30.08.1960».
2. 1 2 3  Shvidkovsky, Dmitry. *Russian Architecture and the West*, Yale University Press, 2007. (ISBN 0-300-10912-1)
3. ↑  «About The Church of the Deposition of the Robe». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Φεβρουαρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2023.
4. ↑  Carlisle, Olga. "In the heart of Moscow", *The New York Times*, October 22, 1989. Retrieved on April 28, 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

*
Η **Βυζαντινοαβαρική εκστρατεία του 578** ήταν μία στρατιωτική επιχείρηση των Βυζαντινών και των συμμάχων τους Άβαρων ενάντια των Σλαβικών φυλών που ζούσαν στα παράλια του Εύξεινου πόντου, στη Μικρά Σκυθία, οι περιοχές της σημερινής Βλαχίας και Μολδαβίας. 

Οι Σλάβοι της περιοχής εισέβαλαν συχνά στα Βυζαντινά εδάφη και τα λεηλατούσαν, ο αυτοκράτορας Τιβέριος Β΄ ήταν απασχολημένος στο μέτωπο με τους Πέρσες και στην περιοχή βρίσκονταν λίγα στρατεύματα και δεν μπορούσε να τους αντιμετωπίσει αποτελεσματικά, Οι Άβαροι είχαν προσπαθήσει να τους υποτάξουν χωρίς να τα καταφέρουν μάλιστα το ίδιο έτος οι Σλάβοι σκότωσαν τους πρέσβεις που έστειλε ο χαγάνος. Άβαροι και Βυζαντινοί μετά την συνθήκη του 574 διατηρούσαν καλές σχέσεις κάτι που έκανε τον χαγάνο Βαϊνό να δεχτεί την πρόταση του Τιβέριου, εξάλλου η εκστρατεία συνέφερε και τους δύο.

Οι Άβαροι πέρασαν τον Δούναβη με πλοία των Βυζαντινών και τη βοήθεια του ύπαρχου Ιλλυρικού Ιωάννη, φαίνεται ότι οι Βυζαντινοί είχαν βοηθητικό ρόλο λόγω έλλειψης στρατευμάτων και οι Άβαροι τον κυρίως ρόλο στην εκστρατεία. Η εκστρατεία δεν είχε σημαντικά αποτελέσματα, οι Σλάβοι κρύφτηκαν στα δάση της περιοχής και απέφυγαν τις πολεμικές αναμετρήσεις αφήνοντας τους Άβαρους να κάψουν μόνο κάποια χωριά και να απελευθερώσουν αιχμαλώτους.

Στη συνέχεια Άβαροι και Σλάβοι υποτελείς τους βοήθησαν τον Τιβέριο με στρατεύματα στο Περσικό μέτωπο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Καρδαράς, σελ. 45
2. 1 2 3 4  Καρδαράς, σελ. 46

Πηγές
-----

* Καρδαράς, Γεώργιος (2007, Πανεπιστήμιο Κρήτης), Το Βυζάντιο και οι Άβαροι, ΣΤ’-Θ’ αι.
Ο **Βυζαντινοαβαρικός πόλεμος του 570-574** ήταν ο πρώτος πόλεμος μεταξύ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και του Χαγανάτου των Αβάρων που είχε πρόσφατα δημιουργηθεί με την κατάκτηση από τους Άβαρους των Γέπιδων. Με τη διάλυση του κρατιδίου των Γέπιδων οι Βυζαντινοί πρόλαβαν να προσαρτήσουν την στρατηγική πόλη Σίρμιο και την γύρω περιοχή το 567. Οι Άβαροι θεωρώντας τον εαυτό τους φυσικό διάδοχο των Γέπιδων διεκδίκησαν αυτά τα εδάφη και πολιόρκησαν το Σίρμιο χωρίς επιτυχία το 568. Έκτοτε οι Άβαροι έστελναν συνεχώς αντιπροσωπίες στον βυζαντινό αυτοκράτορα στη Κωνσταντινούπολη χωρίς να γίνονται δεκτά τα αιτήματα τους.

Για την πολεμική αυτή σύγκρουση λίγα είναι γνωστά, ο Ιουστίνος Β΄ αποφάσισε την αναμέτρηση με τους Άβαρους για να εξασφαλίσει το σύνορο στον Δούναβη ώστε να μπορέσει να μεταφέρει στρατεύματα από εκεί ενάντια των Περσών. Επικεφαλής του βυζαντινού στρατού και της εκστρατείας τέθηκε ο στρατηγός τότε Τιβέριος Β΄ όπου νίκησε σε μάχη τους Άβαρους το 570 σε άγνωστη θέση στην Θράκη. 

Μετά από αυτή την ήττα οι Άβαροι δεν ενόχλησαν για τέσσερα χρόνια την αυτοκρατορία ούτε έστειλαν ξανά αντιπροσωπίες. Το 574 οι Άβαροι εκμεταλλευόμενοι την απόσυρση βυζαντινού στρατού από την περιοχή επιτέθηκαν στο Βυζάντιο και σε μάχη, σε άγνωστη τοποθεσία, νίκησαν τον Βυζαντινό στρατό ενώ ο ίδιος ο Τιβέριος με δυσκολία απέφυγε την αιχμαλωσία. Ο Τιβέριος έχοντας και το αξίωμα του καίσαρα και ουσιαστικά τη διακυβέρνηση της αυτοκρατορίας λόγω αρρώστιας του Ιουστίνου, πρότεινε Συνθήκη ειρήνης όπου έγινε δεκτή από τους Άβαρους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  helios, σελ. 240
2. ↑  Καρδαράς, σελ. 33
3. 1 2 3  Καρδαράς, σελ. 35
4. ↑  Καρδαράς, σελ. 37
5. 1 2 3  Καρδαράς, σελ. 38
6. ↑  Καρδαράς, σελ. 40

Πηγές
-----

* Καρδαράς, Γεώργιος (2007, Πανεπιστήμιο Κρήτης), Το Βυζάντιο και οι Άβαροι, ΣΤ’-Θ’ αι.
* helios, Οι βυζαντινοαβαρικές διενέξεις και η μεθόριος του Δούναβη, 558-626
Μια έμμεση εκλογή για τη θέση του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας πραγματοποιήθηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο στις 8 Φεβρουαρίου 2005.

Ο πρώην πολιτικός του ΠΑΣΟΚ και ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας Κάρολος Παπούλιας εξελέγη στην πρώτη ψηφοφορία με τον αριθμό των 279 ψήφων, με 163 βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος Νέας Δημοκρατίας, 114 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και δύο ανεξάρτητους βουλευτές που ψήφισαν υπέρ. Τέσσερις βουλευτές απουσιάζουν, ενώ οι 17 βουλευτές του Συνασπισμού και του ΚΚΕ ψήφισαν "παρόντες". Ορκίστηκε στις 12 Μαρτίου 2005, διαδεχόμενος τον Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο.

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
 Ελληνικές προεδρικές εκλογές |
| --- |
|  |
| Δεύτερη Ελληνική Δημοκρατία | 
* 1924
* 1926
* 1929
* 1933
 |
|  |
| Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία | 
* 1974
* 1975
* 1980
* 1985
* 1990
* 1995
* 2000
* 2005
* 2010
* 2014–15
* 2020
 |

 |
Το **Δουκάτο της Βοημίας**(τσεχικά: *České knížectví*, γερμανικά: *Herzogtum Böhmen*, λατινικά: *Ducatus Bohemiæ*) ήταν μοναρχία και πριγκιπάτο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην Κεντρική Ευρώπη κατά τον Πρώιμο και τον Υψηλό Μεσαίωνα. 

Σχηματίστηκε περίπου το 870 από Τσέχους ως μέρος της σφαίρας της Μεγάλης Μοραβίας. Η Βοημία διαχωρίστηκε από την αποσύνθεση της Μοραβίας, αφού ο Δούκας Σπυτίνιεφ ορκίστηκε πίστη στον Ανατολικό Φράγκο βασιλιά Αρνούλφος το 895.

Ενώ οι Δούκες της Βοημίας της δυναστείας των Πρεμυσλιδών, κατά την πρώτη απόφαση στο Κάστρο της Πράγας και στο Λέβι Χράντεκ, έθεσαν περαιτέρω κτήματα υπό τον έλεγχό τους, ο Χριστιανισμός που ξεκίνησε από τους Αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο συνεχίστηκε από τους Φράγκους επίσκοπους του Ρέγκενσμπουργκ και του Πασάου. 

Το 973 ιδρύθηκε η Επισκοπή της Πράγας μέσω των κοινών προσπαθειών του Δούκα Μπολέσλαου Β΄ και του Αυτοκράτορα Όθωνα Α΄. Ο Δούκας Βεντσέσλαος της Βοημίας, που σκοτώθηκε από τον μικρότερο αδερφό του Μπολέσλαο το 935, έγινε ο προστάτης άγιος της γης.

Ενώ τα εδάφη καταλήφθηκαν από τον Πολωνό βασιλιά Μπολέσουαφ Α΄ και οι εσωτερικοί αγώνες συγκλόνισαν τη δυναστεία Πρεμυσλιδών, ο Δούκας Βλαντιβόι δέχτηκε τη Βοημία ως φέουδο από τα χέρια του ανατολικού Φράγκου βασιλιά Ερρίκο Β΄ το 1002 και το δουκάτο έγινε αυτοκρατορικό κράτος της Αγίας Ρωμαϊκής ατοκρατορίας. 

Το Δουκάτο της Βοημίας εξελίχθηκε σε ένα κληρονομικό Βασίλειο της Βοημίας, όταν ο Δούκας Ότακαρ Α΄ εξασφάλισε την ανοδό του από τον Γερμανό βασιλιά Φίλιππο της Σουαβίας το 1198. Οι Πρεμυσλίδες παρέμειναν στην εξουσία καθ' όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα, μέχρι την εξάλειψη της αρσενικής γραμμής με θάνατο του Βασιλιά Βεντσέσλαο Γ΄ το 1306.

Πηγές
-----

* Berend, Nora· Urbańczyk, Przemysław· Wiszewski, Przemysław (2013). *Central Europe in the High Middle Ages: Bohemia, Hungary and Poland, c.900–c.1300*. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-1107651395.
* Bradbury, Jim (2004). *The Routledge Companion to Medieval Warfare*. Routledge. ISBN 978-1134598472.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bradshaw, George (1867). *Bradshaw's illustrated hand-book to Germany*. London. σελ. 223. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2014.
2. ↑  Chotěbor, Petr (2005). *Prague Castle : Detailed Guide* (2nd complemente έκδοση). Prague: Prague Castle Administration. σελίδες 19, 27. ISBN 80-86161-61-7.
3. ↑  *Bohemia to the Extinction of the Premyslids*, Kamil Krofta, *Cambridge Medieval History:Victory of the Papacy*, Vol. VI, ed. J.R. Tanner, C.W. Previte-Orton and Z.N. Brooke, (Cambridge University Press, 1957), 432.
Η **Βυζαντινοαβαρική συνθήκη του 574** ήταν μία συνθήκη ειρήνης που έγινε μεταξύ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και του Χαγάτου των Αβάρων. Η συνθήκη υπογράφηκε στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ του Τιβέριου Β΄ και των πρέσβεων του χαγάτου Βαϊανού, ουσιαστικά με τη συνθήκη επήλθε παύση των εχθροπραξιών και λήξη του Βυζαντινοαβαρικού πόλεμου του 570-574 που το χρειάζονταν οι Βυζαντινοί λόγω του πόλεμου στο άλλο άκρο της αυτοκρατορίας με τους Πέρσες.

Οι όροι της συνθήκης σήμερα δεν είναι γνωστοί, οι Άβαροι είχαν νικήσει το ίδιο έτος τους Βυζαντινούς σε μάχη και κατέλαβαν πολλά εδάφη στην περιοχή του Σίρμιου, αλλά όχι την πόλη. Ο Τιβέριος που ήταν συναυτοκράτορας του άρρωστου Ιουστίνου Β΄, ουσιαστικά αυτός ασκούσε την εξουσία και τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους έγινε αυτοκράτορας, ζήτησε ειρήνη και οι Άβαροι την έκαναν δεκτή.

Το μόνο που είναι γνωστό για την συνθήκη είναι συμφωνία καταβολής ετήσιου φόρου 80.000 χρυσών νομισμάτων για την εξαγορά της ειρήνης από τους Άβαρους. Οι Άβαροι πρέσβεις κατά την επιστροφή τους ληστεύτηκαν και ο Ιουστίνος αποκατέστησε μέρος των δώρων και όλα τους τα άλογα. Η υπογραφή της συνθήκης έφερε ειρήνη μεταξύ των δύο έως το 579 όπου ενδιάμεσα ο Τιβέριος μπόρεσε να απασχολήσει τον στρατό του στον πόλεμο με τους Πέρσες.

Αποτέλεσμα αυτής της συνθήκης ήταν και η κοινή Βυζαντινοαβαρική εκστρατεία του 578 ενάντια των Σλάβων, αλλά και η βοήθεια των Άβαρων στο περσικό μέτωπο με στρατεύματα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Καρδαράς, σελ. 39
2. ↑  Καρδαράς, σελ. 40
3. ↑  Καρδαράς, σελ. 44
4. ↑  Καρδαράς, σελ. 45
5. ↑  Καρδαράς, σελ. 46

Πηγές
-----

* Καρδαράς, Γεώργιος (2007, Πανεπιστήμιο Κρήτης), Το Βυζάντιο και οι Άβαροι, ΣΤ’-Θ’ αι.
Μια έμμεση εκλογή για τη θέση του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας πραγματοποιήθηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο στις 18 Δεκεμβρίου 1974.

Ιστορικό
--------

Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα, τις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974 και την κατάργηση της ελληνικής μοναρχίας στο δημοψήφισμα της 8ης Δεκεμβρίου 1974, εξελέγη πρόεδρος της δημοκρατίας ο Μιχαήλ Στασινόπουλος στις 18 Δεκεμβρίου με 206 ψήφους. Διετέλεσε πρόεδρος μέχρι τον Ιούλιο του 1975, όταν ο Κωνσταντίνος Τσάτσος τον αντικατέστησε ως τον πρώτο τακτικό Πρόεδρο με πλήρη πενταετή θητεία.

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
 Ελληνικές προεδρικές εκλογές |
| --- |
|  |
| Δεύτερη Ελληνική Δημοκρατία | 
* 1924
* 1926
* 1929
* 1933
 |
|  |
| Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία | 
* 1974
* 1975
* 1980
* 1985
* 1990
* 1995
* 2000
* 2005
* 2010
* 2014–15
* 2020
 |

 |