recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η ψυχρολουσία
**Η ψυχρολουσία** είναι ζωγραφικό έργο του Γεώργιου Ιακωβίδη.

Πληροφορίες
-----------

**Η ψυχρολουσία** είναι λάδι σε μουσαμά διαστάσεων 89 × 100 εκ. της συλλογής Ιδρύματος Ευριπίδη Κουτλίδη. 
Στο εσωτερικό ενός γερμανικού σπιτιού, όπου μόλις διαγράφεται ένα έπιπλο στο βάθος αριστερά και στο τοίχο δεξιά ένα διακοσμητικό αντικείμενο, μια γεροδεμένη γιαγιά προσπαθεί να συγκαρτήσει το μικρό εγγονό της μέσα στον κάδο για να τον πλύνει, ενώ εκείνος αντιδρά κλαίγοντας γοερά , θέλωντας να ξεφύγει. Υπάρχει μια αντίθεση ανάμεσα στο αριστερό μέρος του πίνακα σκιερό, με την πλάτη της γιαγιάς στραμένη προς τον θεατή και το φωτεινό δεξιά, με το λουσμένο στο φως μωρό. Το φως, με πηγή του απροσδιόριστη, αναδεικνύει περιγραφικές και ανατομικές λεπτομέρειες. Σκιές βαθιές στο λαιμό της γιαγιάς , αρθρώσεις και μύες σφίγγουν το σπόγγο. Το μωρό λάμπει ολόκληρο μέσα στο φως. Οι όγκοι της απαλής σάρκας του πλάθονται με ελαφρές εναλλαγές φωτεινών και σκιερών μερών και το πρόσωπό του καλύπτεται από μια έντονη φωτοσκίαση. Το ίδιο φως πέφτει πάνω στο ξύλο της σκάφης και του προσδίδει έντονες κόκκινες ανταύγεις. Ο Δημήτρης Καραχάλιος της εφημερίδος Εμπρός, χαρακτήρισε το όλο θέμα *ακαλαίσθητον* λόγω του υπερβολικού ρεαλισμού του. 
Ωστόσο στα Παναθήναια στα 1902 ο Κριτωνίδης σημείωνει: *Η Ψυχρολουσία* σας προξενεί το ρίγος το οποίον αισθανεται το εικονιζόμενο βρέφος, το δεχόμενον επί του γυμνού σώματός του τας θωπείας του ψυχρού σπόγγου.Η γραία με την απαραμίλλου φυσικότητος ρυτιδωμένην χείρα της λούει το ανθισμένον βρέφος, το παλαιόν να εκφύγη της ετέρας γεροντικής χειρός, της οποίας η πίεσης , κάμνεινα υποφαίνονται υπό την βρεφικήν επιδερμίδα οι λεπταί πλευραί, ανατομικώτατα μελετημέναι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Λυδάκης 1976, σελ. 234
2. ↑  Μεντζάφου-Πολύζου 1999, σελ. 144 & 146
3. ↑  Λυδάκης 1976, σελ. 236

Πηγές
-----

* Λυδάκης, Στέλιος (1976). *Ιστορία της νεοελληνικής ζωγραφικής 16ος-20ος αι*. Αθήνα: Εκδόσεις Μέλισσα.
* Μεντζάφου-Πολύζου, Όλγα (1999). *Ιακωβίδης*. Αθήνα: Εκδόσεις Αδάμ.
Συντεταγμένες: 15°51′N 61°36′W﻿ / ﻿15.850°N 61.600°W﻿ / 15.850; -61.600

Το αρχιπέλαγος **Ιλ ντε Σαιντ** (γαλλικά: *Îles des Saintes* δηλαδή «Νησιά των Αγίων»), επίσης γνωστό και ως Les Saintes (Λε Σαιντ), είναι ένα μικρό αρχιπέλαγος της γαλλικής υπερπόντιας περιοχής της Γουαδελούπης. Το αρχιπέλαγος βρίσκεται νότια του νησιού Μπας-Τερ, δυτικά της Μαρί-Γκαλάντ και βόρεια της Δομινίκας. Έχει έκταση 12,8 τ.χλμ. και πληθυσμό 3.418 κατοίκους (2008). Κυριότερος οικισμός του αρχιπελάγους είναι το Fond-du-Curé. Τα κυριότερα νησιά του αρχιπέλαγος Ιλ ντε Σαιντ είναι το Τερ-ντε-Μπα και το Τερ-ντε-Ο.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 247404397

 |

 |
***Η ψυχή και το σώμα*** (πρωτότυπος τίτλος: ***Testről és lélekről***) είναι ουγγρική δραματική ταινία του 2017 σε σκηνοθεσία και σενάριο της Ίλντικο Ένιεντι.

Πλοκή
-----

Η Μαρία και ο Έντρε εργάζονται στην ίδια εταιρεία, σε ένα σφαγείο. Μετά από μία εξέταση από ψυχολόγο, ανακαλύπτουν ότι βλέπουν το ίδιο όνειρο κάθε βραδυ: συναντιούνται ως ελάφια σε ένα χιονισμένο δάσος.

Μετά από αυτό, συζητούν το γεγονός και ένα βράδυ αποφασίζουν να κοιμηθούν στο ίδιο δωμάτιο, ωστόσο αυτό δεν είναι εφικτό. Την επόμενη μέρα, ο Έντρε της λέει να μη συνεχίσουν. Η Μαρία απογοητεύεται και προσπαθεί με διάφορους τρόπους να το ξεπεράσει. Ο Έντρε ξεκινά να έχει ερωτικές σχέσεις με μία γυναίκα, ωστόσο δεν μπορεί να ανταποκριθεί. 

Μία νύχτα, η Μαρία κάνει απόπειρα αυτοκτονίας και μετά από λίγο ο Έντρε την καλεί στο σπίτι του. Εκείνη πηγαίνει και έρχονται σε ερωτική επαφή. Την επόμενη μέρα, εκείνος την ρωτάει τι ονειρεύτηκε το προηγούμενο βράδυ, καθώς ο ίδιος δεν μπορεί να θυμηθεί, και εκείνη του απαντά το ίδιο.

Διανομή
-------

* Γκέζα Μορτσάνι ως Έντρε
* Αλεξάντρα Μπόρμπεϊ ως Μαρία
* Ζόλταν Σνάιντερ ως Γένι
* Έρβιν Νάγκι ως Σάνι

Βραβεία/Διακρίσεις
------------------

Η ταινία κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο, το FIPRESCI και το Βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής στο φεστιβάλ του Βερολίνου.

Ήταν υποψήφια για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας στα 90ά βραβεία Όσκαρ.

Στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου κέρδισε στην κατηγορία καλύτερης ηθοποιού (Αλεξάντρα Μπορμπέλι) και ήταν υποψήφια στις κατηγορίες: καλύτερης ταινίας, σκηνοθέτη και σεναριογράφου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  nmhh.hu/dokumentum/198182/terjesztett\_filmalkotasok\_art\_filmek\_nyilvantartasa.xlsx.
2. ↑  «A Teströl és Lélekröl». *Box Office Mojo*. IMDb. Ανακτήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2020.
3. ↑  «Berlin Film Festival: 'On Body and Soul' Wins Golden Bear for Best Film». Ανακτήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2017.
4. ↑  «PRIZES OF THE INDEPENDENT JURIES». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2017.
5. ↑  Capital.gr. «Όσκαρ 2018: Οι υποψηφιότητες για το βραβείο καλύτερης ταινίας». *Capital.gr*.. Ανακτήθηκε στις 2018-01-23.
6. ↑  «European Film Awards: 'The Square' Sweeps Prizes At Issue-Focused Ceremony». Ανακτήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2017.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 6301149844963802960000
* BNE: XX5794134

 |

 |
Κοτόπουλο εκκολάπτεται 
Το δίλημμα της αιτιότητας για το αν η κότα ή το αυγό προϋπήρχε του ενός, πηγάζει από την παρατήρηση ότι όλα τα κοτόπουλα εκκολάπτονται από τα αυγά και όλα τα αυγά γεννιούνται από κοτόπουλα. Το δίλημμα χρησιμοποιείται και μεταφορικά για καταστάσεις όπου δεν είναι σαφές ποιο από τα δύο γεγονότα πρέπει να θεωρηθεί αιτία και ποιο το αποτέλεσμα, να εκφράσει ένα σενάριο ή να εκφράσει τη δυσκολία της αλληλουχίας ενεργειών όπου η καθεμία φαίνεται να εξαρτάται από τις άλλες που γίνονται πρώτα. Ο Πλούταρχος έθεσε την ερώτηση ως φιλοσοφική υπόθεση στο δοκίμιό του Ηθικά, γραμμένο τον 1ο αιώνα μ.Χ..

Παρόλο που η έκφραση χρησιμοποιείται συνήθως μεταφορικά, η εξελικτική βιολογία μπορεί να δώσει απάντηση βάσει της δαρβινικής αρχής ότι τα είδη εξελίσσονται με την πάροδο του χρόνου και έτσι τα κοτόπουλα είχαν προγόνους που δεν ήταν κοτόπουλα.Εάν η ερώτηση αναφέρεται γενικά σε αυγά, το αυγό ήρθε πρώτο. Το πρώτο αυγό με σκληρό κέλυφος που θα μπορούσε να γεννηθεί στη στεριά, αντί να παραμείνει στο νερό όπως τα αυγά ψαριών ή αμφιβίων εμφανίστηκε πριν από περίπου 312 εκατομμύρια χρόνια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Essays and Miscellanies, by Plutarch». *Project Gutenberg*. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2020.
2. ↑  O'Brien, Carl Séan (2015). *The Demiurge in Ancient Thought*. Cambridge, England: Cambridge University Press. σελ. 106. ISBN 978-1-107-07536-8.
3. ↑  Fabry, Merrill (21 Σεπτεμβρίου 2016). «Now You Know: Which Came First, the Chicken or the Egg?». *Time*. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2017.
4. ↑  Benton, Michael J.; Donoghue, Philip C. J. (2007-01-01). «Paleontological Evidence to Date the Tree of Life». *Molecular Biology and Evolution* **24** (1): 26–53. doi:10.1093/molbev/msl150. ISSN 0737-4038. PMID 17047029. .
**Η μοίρα ενός ανθρώπου** (ρωσικά: Судьба человека‎, σε μεταγραφή σούμπντα τσελόβεκα) είναι ένα διήγημα που γράφτηκε το 1956 από τον σοβιετικό Ρώσο συγγραφέα Μιχαήλ Σόλοχοφ.

Πλοκή
-----

Με το ξέσπασμα του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, ο οδηγός φορτηγού Αντρέι Σοκόλοφ πρέπει να φύγει για τον στρατό και να χωριστεί από την οικογένειά του. Κατά τους πρώτους μήνες του πολέμου, ο Σοκόλοφ τραυματίζεται και συλλαμβάνεται από τους ναζί. Κατά την περίοδος της αιχμαλωσίας του, βιώνει όλη τη φρίκη ενός στρατοπέδου συγκέντρωσης. Λόγω του θάρρους του δείχνει στον επικεφαλής του στρατοπέδου όταν αρνείται να πιει μαζί του με αφορμή τη νίκη του ναζιστικού στρατού, αποφεύγει την εκτέλεσή του και, τελικά, αποδρά από τους ναζί. Κατά τη διάρκεια σύντομων διακοπών στην ιδιαίτερη πατρίδα του, ο Σοκόλοφ ανακαλύπτει ότι η αγαπημένη του σύζυγος Ιρίνα και οι δύο κόρες τους σκοτώθηκαν τους βομβαρδισμούς. Ο Σοκόλοφ επιστρέφει αμέσως στο μέτωπο, ανίκανος να μείνει στο χωριό του. Ο μόνος συγγενής που έχει απομείνει στον Αντρέι είναι ο γιος του, ο οποίος υπηρετεί ως αξιωματικός του στρατού. Ακριβώς στις 9 Μαΐου, την Ημέρα της Νίκης, ο Αντρέι λαμβάνει νέα ότι ο γιος του σκοτώθηκε την τελευταία ημέρα του πολέμου. Μετά τον πόλεμο, ο μοναχικός Αντρέι Σοκόλοφ δεν επιστρέφει στην ιδιαίτερη πατρίδα του και πιάνει δουλειά κάπου αλλού. Συναντά ένα μικρό αγόρι , τον Βάνια, το οποίο έχει μείνει ορφανό. Η μητέρα του έχει πεθάνει και ο πατέρας του είναι αγνοούμενος πολέμου. Ο Σοκόλοφ λέει στο αγόρι ότι αυτός είναι ο πατέρας του και το γεγονός αυτό δίνει στο αγόρι (αλλά και στον ίδιο τον Σοκόλοφ) μια ελπίδα για μια νέα ζωή.

Ιστορικό
--------

Η πλοκή της ιστορίας βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Την άνοιξη του 1946, στο κυνήγι, ο Σόλοχοφ συνάντησε έναν άνδρα που του διηγήθηκε αυτήν την ιστορία. Ο Σόλοχοφ συγκινήθηκε και είπε: "Θα γράψω ένα διήγημα για αυτό οπωσδήποτε". Δέκα χρόνια αργότερα, αφού διάβασε μερικά διηγήματα από τους Έρνεστ Χάμινγουεϊ και Έριχ Μαρία Ρεμάρκ, ο Σόλοχοφ έγραψε το *Η μοίρα ενός ανθρώπου* μέσα σε επτά ημέρες.

Κινηματογραφική προσαρμογή
--------------------------

Το 1959, η ιστορία γυρίστηκε από τον Σεργκέι Μπονταρτσούκ, ο οποίος έπαιζε και τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία. Η ταινία *Η μοίρα ενός ανθρώπου* απέσπασε το βασικό βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας το 1959 και άνοιξε τον δρόμο για τον Μπονταρτσούκ στη διεθνή κινηματογραφική σκηνή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Якименко, Л. Г. Б. А. Введенский (1957). *Шолохов М. А.* М.: Большая советская энциклопедия.
2. ↑  «ФЭБ: Примечания: Шолохов. Собрание сочинений. Т. 8. — 1960 (текст)». *feb-web.ru*. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2017.
3. ↑  «Fate of a Man».
Χάρτης της χερσονήσου Σινά
To **Κυβερνείο του Σινά** (*αραβικά :محافظة سيناء*) ήταν διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου. Βρισκόταν στην Ασία και περιελάμβανε ολόκληρη την Χερσόνησο του Σινά.

Ιστορία
-------

Το Κυβερνείο δημιουργήθηκε το 1917 και αρχικά ανήκε και διοικούνταν από την στρατιωτική συνοριακή περιφέρεια με πρωτεύουσα την πόλη Αρίς, έως τότε υπήρχαν στο Σινά το Κυβερνείο της Αρίς με 5,897 κατοίκους και ένα κυβερνείο με τα υπόλοιπα εδάφη της χερσονήσου με 1,310 κατοίκους. Στην απογραφή του 1937 είχε 29.951 κατοίκους και σε αυτή του 1947, 37.670. Το 1984 καταργήθηκε και στα εδάφη του δημιουργήθηκαν το Κυβερνείο Βορείου Σινά και το Κυβερνείο Νοτίου Σινά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Egypt Governorates

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Κυβερνεία της Αιγύπτου |
| --- |
|  |
| 
* Ανατολικό
* Αλεξάνδρειας
* Ασουάν
* Ασιούτ
* Βορείου Σινά
* Γκίζας
* Δαμιέτης
* Δυτικό
* Ερυθράς Θάλασσας
* Ισμαηλίας
* Καΐρου
* Καλγιούμπια
* Καφρ ελ Σεΐχ
* Κένα
* Λούξορ
* Ματρούχ
* Μίνια
* Μενούφια
* Μπένι Σουέφ
* Μπεχέιρα
* Ντακάχλια
* Νέας Κοιλάδας
* Νοτίου Σινά
* Πορτ Σάιντ
* Σοχάγκ
* Σουέζ
* Φαγιούμ
 |  |
|  |
| Καταργηθέντα Κυβερνεία | 
* Αρίς
* 6ης Οκτωβρίου
* Συνοριακού ενδιαφέροντος
* Δυτικής ερήμου
* Καναλίου
* Νότιας Ερήμου
* Ρασίντ
* Σινά
* Στρατιωτικής Ερήμου
* Ταχρίρ
* Χελουάν
 |

 |
Ο **Χανσλ Πάρτσμεντ** (αγγλικά: *Hansle Parchment*, γεννήθηκε 17 Ιουνίου 1990) είναι Τζαμαϊκανός αθλητής του στίβου, ο οποίος ειδικεύεται στον δρόμο 110 μέτρων μετ΄ εμποδίων. Είναι ο τρέχων Ολυμπιονίκης στο αγώνισμα.

Βιογραφία
---------

Ο Πάρτσμεντ είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου των Δυτικών Ινδιών, στο Κίνγκστον και κέρδισε χρυσό μετάλλιο στη Θερινή Πανεπιστημιάδα του 2011, σημειώνοντας προσωπική καλύτερη επίδοση με 13,24 για να κερδίσει τον τίτλο για την Τζαμάικα.

Τον Ιούνιο του 2012, κέρδισε στις δοκιμές των Ολυμπιακών Αγώνων της Τζαμάικας με, τότε προσωπική καλύτερη επίδοση, 13,18 για να προκριθεί για την Τζαμάικα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012. Στις 8 Αυγούστου 2012, ο Πάρτσμεντ κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στον τελικό των 110 μέτρων μετ΄ εμποδίων. Σημείωσε, τότε, ρεκόρ της Τζαμάικα με 13.12 για να κατακτήσει την τρίτη θέση, πίσω από τους Άρις Μέριτ και Τζέισον Ρίτσαρντσον.

Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2015 στο Πεκίνο, ο Πάρτσμεντ κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στον τελικό των 110 μέτρων μετ΄ εμποδίων. Σε έναν αγώνα υψηλής ποιότητας που αποτελούνταν από τον κάτοχο του παγκόσμιου ρεκόρ και Ολυμπιονίκη Άρις Μέριτ, τον υπερασπιστή του τίτλου πρωταθλήματος Ντέιβιντ Όλιβερ και τον πρωταθλητή Ευρώπης Σεργκέι Σουμπένκοφ, ο Πάρτσμεντ νικήθηκε μόνο από τους Σουμπένκοφ, έχοντας χρόνο 13.03.

Τον Ιούνιο του 2021, ο Πάρτσμεντ κατέλαβε την τρίτη θέση στις δοκιμές των Ολυμπιακών Αγώνων της Τζαμάικας με χρόνο 13.18, για να προκριθεί στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020. Στον τελικό των 110 μέτρων μετ΄ εμποδίων στους Ολυμπιακούς Αγώνες, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο με χρόνο 13.04, νικώντας τους Γκραντ Χόλογουεϊ και Ρόναλντ Λέβι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *World Athletics Database*. 236410.
2. ↑  (Αγγλικά) *All-Athletics.com*. 171962. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2022.
3. ↑  «Hansle Parchment London 2012 Profile». London 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2012.
4. ↑  «Hansle Parchment records PB to snatch 110m title». The Gleaner. 30 Ιουνίου 2012.. Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2012.
5. ↑  «Jamaica's Hansle Parchment wins shock men's 110m hurdles gold». *olympics.com*. 5 Αυγούστου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Hansle Parchment στην World Athletics
Η **λίρα** ήταν το νόμισμα της Γκάμπια από το 1966 έως και 1971 οπότε και υιοθέτησε το δεκαδικό σύστημα. Υποδιαιρούταν σε 20 σελίνια, και κάθε σελίνι σε 12 πένες (1λίρα = 240 πένες).

Ιστορία
-------

Από το 1907 το νόμισμα της Γκάμπια ως αποικία της  Βρετανικής Αυτοκρατορίας ήταν η λίρα της Βρετανικής Δυτικής Αφρικής. Το 1965 ανεξαρτητοποιήθηκε και το 1966 υιοθέτησε την λίρα της Γκάμπια με ισοτιμία 1/1 σε σχέση με τη λίρα της Βρετανικής Δυτικής Αφρικής. Το 1970 με την εφαρμογή του δεκαδικού συστήματος στο νόμισμα της, η λίρα της Γκάμπια αντικαθίσταται με το νταλάζι με ισοτιμία 1 λίρα = 5 νταλάζι (1 νταλάζι = 4 σελίνια) και παύει να υφίσταται πλέον ως νόμισμα.

Κέρματα
-------

Τα κέρματα της λίρας της Γκάμπια κόπηκαν το 1966 και 1970. Απεικόνιζαν όλα την  Βασίλισσα Ελισάβετ Β' στην μία τους όψη και είχαν τις εξής ονομαστικές αξίες:

| Αξία | Έτος | Υλικό | Παράσταση |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 πένα | 1966 | Ορείχαλκος | Παραδοσιακό ιστιοφόρο |
| 3 πένες | 1966 | Χαλκοαλουμίνιο | Το πτηνό φρανκολίν |
| 6 πένες | 1966 | Χαλκονικέλιο | Τρία φιστίκια |
| 1 σελίνι | 1966 | Χαλκονικέλιο | Φοινικόδενδρο Ααβόρα |
| 2 σελίνια | 1966 | Χαλκονικέλιο | Αφρικανικό βόδι |
| 4 σελίνια | 1966 | Χαλκονικέλιο | Κροκόδειλος |
| 8 σελίνια | 1970 | Χαλκονικέλιο | Ιπποπόταμος |

  

Το κέρμα των 8 σελινίων είναι το μοναδικό που έχει κοπεί ποτέ με αυτή την ονομαστική αξία. Με την εξαίρεση τον ιπποπόταμο, όλα τα άλλα σχέδια της δεύτερης όψης των κερμάτων χρησιμοποιήθηκαν πάλι στα κέρματα του νταλάζι.

Τραπεζογραμμάτια
----------------

Το 1965 το νομισματικό συμβούλιο της Γκάμπια έθεσε σε κυκλοφορία χαρτονομίσματα των 10 σελινίων, 1 και 5 λιρών. Όλα τα χαρτονομίσματα απεικόνιζαν ένα ιστιοπλοϊκό σκάφος με φόντο ένα δάσος στην μία του όψη. Τα χαρτονομίσματα αυτά συνέχισαν να εκδίδονται έως το 1970 και είχαν τα εξής χαρακτηριστικά: 

  


| Αξία | Χρώμα | Παράσταση |
| --- | --- | --- |
| 10 σελίνια | Πράσινο | Αγρότες καλλιεργούν χωράφια |
| 1 λίρες | Κόκκινο | Εργάτες εργάζονται σε αποβάθρα |
| 5 λίρες | Μπλέ | Άνθρωποι εργάζονται σε χειροκίνητες μηχανές |

Πηγές
-----

* Krause, Chester L. and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501.
* Pick, Albert (1994). Standard Catalog of World Paper Money: General Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (7th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κέρματα της λίρας της Γκάμπια
* Χαρτονομίσματα της λίρας της Γκάμπια
Η **Λεοπολδίνη**, (γερμ.: *Leopoldine Eleonora Josepha of Neuburg*, 27 Μαΐου 1679 - 8 Μαρτίου 1693) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ, ήταν κόρη του εκλέκτορα του Παλατινάτου που απεβίωσε 14 ετών.

Βιογραφία
---------

Η *Λεοπολδίνη Ελεονώρα Ιωσηφίνα* γεννήθηκε στο Nόμπουργκ αν ντερ Ντόναου και ήταν η νεότερη από τα δεκαεπτά παιδιά του Φιλίππου Γουλιέλμου του Παλατινάτου, δούκα του Nόιμπουργκ, του Μπεργκ και του Γύλιχ, και της συζύγου του Eλισάβετ Αμαλίας, κόρης του Γεωργίου Β΄ της Έσσης-Ντάρμστατ.

Η μεγαλύτερη αδελφή της Eλεονώρα Μαγδαληνή έγινε αυτοκράτειρα της Γερμανίας το 1676, ως η τρίτη σύζυγος του Λεοπόλδου Α΄ των Αψβούργων. Αυτό βοήθησε τα πολλά αδέλφια της να εξασφαλίσουν λαμπρές σταδιοδρομίες και γάμους. Μετά το τέλος του πατέρα της το 1690, η Λεοπολδίνη βρισκόταν υπό τη νόμιμη κηδεμονία του μεγαλύτερου αδελφού της Ιωάννη Γουλιέλμου, ο οποίος επέβλεπε επίσης την εκπαίδευσή της. Εκτός από τη γλώσσα, τη θρησκεία και τη χειροτεχνία, η νεαρή πριγκίπισσα έμαθε μουσική από τον αρχιμουσικό του παρεκκλησίου (*kapellmeister*) Σεμπαστιάνο Μορατέλι.

Το καλοκαίρι του 1691 η Λεοπολδίνη αρρώστησε μετά από ένα δύσκολο ταξίδι από το Nόιμπουργκ στο Ντύσελντορφ. Εκεί, χάρη στη φροντίδα και την αγάπη της νύφης της Άννας Μαρίας Λουίζας των Μεδίκων, η κατάστασή της βελτιώθηκε ξανά.

Τον Μάρτιο του 1693 μνηστεύθηκε επίσημα με τον Mαξιμιλιανό Β΄ Εμμανουήλ της Βαυαρίας,  του οποίου η πρώτη σύζυγος, Μαρία Αντωνία της Αυστρίας είχε αποβιώσει τον Δεκέμβριο του 1692. Ωστόσο λίγο μετά η Λεοπολδίνη απεβίωσε στο Ντύσελντορφ, σε ηλικία 14 ετών, μετά από επτά ημέρες πυρετού.

Τάφηκε στην Εκκλησία του Αγίου Ανδρέα στο Ντύσελντορφ. Ωστόσο η καρδιά της τοποθετήθηκε στην Εκλεκτορική κρύπτη του Nόιμπουργκ. Έναν μήνα αργότερα (στις 5 Απριλίου) απεβίωσε και ο αδελφός της Φίλιππος Γουλιέλμος Αύγουστος και η καρδιά του τοποθετήθηκε μαζί με τη δική της. Όταν η μητέρα τους απεβίωσε το 1709, οι καρδιές των δύο αδελφών τοποθετήθηκαν στο φέρετρό της.

Σήμερα το φέρετρο της Λεοπολδίνης βρίσκεται στο Μαυσωλείο του Αγίου Ανδρέα. Το 2007 το φέρετρο άνοιξε για απολύμανση. Τα μουμιοποιημένα υπολείμματα της πριγκίπισσας είχαν ταφεί σε μεταξωτές κάλτσες, γεγονός που υποδηλώνει ότι πέθανε από φυματίωση.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
2. ↑  Gustav Prümm: *Ein Gewinn fürs ganze Leben*, Books on Demand, 2009, p. 40.

Βιβλιογραφία
------------

* Linda Maria Koldau : *Frauen-Musik-Kultur: ein Handbuch zum deutschen Sprachgebiet der Frühen Neuzeit*, Böhlau Verlag Köln Weimar, 2005, σελ. 181.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Wolfgang Kaps: *Leopoldine Eleonore (Josepha) von Pfalz-Neuburg (1679 - 1693)* στο: pfalzneuburg.de [ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2015].

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 20502829
* GND: 120091798

 |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Λεοντόπολη (αποσαφήνιση).
Διακόσμηση από το παλάτι του Ραμσή Β΄
Η **Λεοντόπολις** ή **Λεόντων πόλις** ή **Λεοντώ** ήταν αρχαία πόλη της Αιγύπτου στη Ηλιουπολίτικη, 13η, νομή της Κάτω Αιγύπτου. Ο Σημερινός αρχαιολογικός χώρος είναι γνωστός σαν Τελ ελ Γιαχουντία, σε μετάφραση : ανάχωμα ή τύμβος των Εβραίων και 5 χλμ από το ομώνυμο χωριό. Βρίσκεται σχετικά κοντά στο υποκατάστημα του Νείλου Πηλούσιουν, στην αρχαία Γη του Γεσέν.

Ιστορία
-------

Η ιστορία της πόλης σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα ξεκινά από το μέσο Βασίλειο περίπου από το 2000 π.Χ. έως το 1700 π.Χ..

Σύμφωνα με αρχαίους συγγραφείς βρισκόταν ανάμεσα σε ποταμό της Άθλιβις και του καναλιού της Σεβένυτου του Πηλουσιακού κλάδου του Νείλου. Σύγχρονες ανασκαφές έχουν δείξει ότι η πόλη περιβαλλόταν από τείχος. Ο Πτολεμαίος ΣΤ΄ παραχώρησε γη στη Λεοντόπολις και σε άλλες περιοχές στον Ονία και τους Εβραίους οπαδούς του που κατέφυγαν εκεί, όπου ο Ονίας κατασκεύασε ναό παρόμοιο με αυτόν της Ιερουσαλήμ ανακατασκευάζοντας παλιότερο εγκαταλελειμμένο ναό. Ο ναός αυτός έως τότε ήταν αφιερωμένος στην Άγρια Βουβάστις και η κατασκευή του νέου ναού πάνω στον παλιό δημιούργησε και αντιδράσεις αφού θεωρούνταν από πολλούς ακάθαρτη θέση λόγω της παλαιάς λατρείας. Μετά το ξέσπασμα του Ιουδαϊκού πολέμου ο ναός έκλεισε το πρώτο αιώνα μ.Χ. εν μέσω της γενικής αντίδρασης κατά του Ιουδαϊσμού. Επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας η πόλη αναφέρεται ότι ανήκε στην επαρχία Αυγουστονίκη Β.

Ανασκαφές
---------

Την περιοχή περιβάλει ένα τεράστιο ορθογώνιο πρόχωμα του τέλους του Μέσου Βασιλείου. Έχει περίπου 515 με 490 μέτρα περίμετρο και ο σκοπός του ήταν μάλλον αμυντικός. Αυτά τα πήλινα τείχη έχουν επίχρισμα στην εξωτερική επιφάνεια, και είναι σχεδόν κάθετα στην εσωτερική όψη. Αυτή η κατασκευή συχνά ερμηνεύεται ως οχύρωση που χτίστηκε από τους Υκσώς και ονομάζεται συχνά ως "φρούριο των Υκσώς".

Έχουν βρεθεί επίσης νεκροπόλεις από το Μέσο Βασίλειο και αργότερα με πολλές ταφικές επιγραφές στα ελληνικά. Έχει ανασκαφεί ναός αφιερωμένος στον Σοτέχ, το παλάτι του Ραμσή Β΄ και πολλές κατοικίες. Έχουν ανευρεθεί πολλά πορσελάνινα αντικείμενα και πλακάκια από το δάπεδο του παλατιού του Ραμσή.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Trismegistos Georef, Leontopolis (Tell el-Yahudiya)
2. 1 2 3 4 5 6  Αἰγυπτιακα, ἠτοι ἐξιχνιασεις περι γεωγραφιας ἐξ αὐτων των ὀριων της ... σελ 370 έως 374, από τα Google Books
3. 1 2 3 4 5 6  Tell el Yahoudiya (Egypte):Excavation at the Hyksos fort
4. ↑  «Bryn Mawr Classical Review». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2015.
5. ↑  Joseph. *B. Jud.* vii. 10. § 4
6. ↑  Ross Shepard Kraemer, Women's Religions in the Greco-Roman World: A Sourcebook, από τα Google Books

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Tell el-Yahudiya στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 59144648405740552578

 |

 |
Η **Αυστριακή Λίρα**, ιταλ.: *lira austriaca* (ή απλούστερα λίρα, *lira*, πληθυντικός: *lire*) ήταν το νόμισμα του βασιλείου της Λομβαρδο-Βενετίας.

Η λίρα ήταν κατασκευασμένη από 4,33 γραμμάρια αργύρου (καθαρότητας 9/10). Έξι λίρες ήταν ίσες με το *σκούδο*, που ισοδυναμούσε με το Αυστριακό *Συμβατικό τάληρο (Conventionsthaler)*, ως εκ τούτου δεν είχαν καμία σχέση με τα πρώην νομίσματα, τη Βενετική λίρα και το Μιλανέζικο σκούδο. Κάθε λίρα χωρίστηκε σε 100 σεντέσιμι (centesimi). Νομίσματα κόπηκαν στο Μιλάνο, τη Βενετία και τη Βιέννη.

Λόγω των βαριών συνεπειών του πολέμου, η Αυστρία δεν μπόρεσε να παράγει αμέσως το νέο νόμισμα, όταν κατέλαβε την περιοχή το 1814. Ως εκ τούτου, η ιταλική λίρα τού Ναπολέοντα Α΄ συνέχισε να είναι νόμιμο χρήμα για οκτώ χρόνια μετά την πτώση του εφευρέτη της. Η πρώτη έκδοση του Αυστριακού νομίσματος ήταν δυνατή μόνο το 1822. Η νέα λίρα είχε χαμηλότερη αξία από τις Γαλλο-Ιταλικές προκατόχους τους, που ζύγιζαν 5 γραμ.

Κατά τη διάρκεια των επαναστάσεων του 1848 η Προσωρινή Κυβέρνηση της Λομβαρδίας ανέστειλε για λίγο την παραγωγή της λίρας και έκοψε αντ' αυτού ένα ειδικό νόμισμα 5 Ιταλικών λιρών. Μετά τις επαναστάσεις και την αποκατάσταση του Αυστριακού νομισματικού προτύπου, τα χάλκινα νομίσματα μειώθηκαν σε βάρος. Για πολιτικούς σκοπούς, το όνομα σε αυτά τα νομίσματα (τα πιο δημοφιλή σε κυκλοφορία) άλλαξε από βασίλειο της Λομβαρδο-Βενετίας σε Αυστριακή Αυτοκρατορία.

Όταν η μητροπολιτική Αυστρία άλλαξε στο δεκαδικό σύστημα το 1857, η αλλαγή δεν επηρέασε αμέσως το βασίλειο, όπου η παλαιά αυστριακή *λίρα* κόπηκε ξανά το 1858. Μόνο το 1862, μετά την απώλεια της Λομβαρδίας από την Αυστρία και την προσάρτησή της στο νεογέννητο ιταλικό κράτος, το υπόλοιπο τμήμα των Αυστριακών εδαφών υιοθέτησε τη γενική νομισματοκοπία της Αυτοκρατορίας. Το φλορίνι Λομβαρδο-Βενετίας (ίσο με το Αυστρο-Ουγγρικό γκούλντεν) έγινε η βασική νομισματική μονάδα και χωρίστηκε σε 100 *σολδία* (soldi)· μόνο υπομονάδες παράγονταν ειδικά για τη Bενετική επαρχία. Περιέργως σε αυτά τα νομίσματα, η λέξη *Λομβαρδο-Βενετία* (Lombardy-Venetia) επανεμφανίστηκε, ως ένδειξη ρεβανσισμού για τη χαμένη Λομβαρδία.

Νομίσματα
---------

### Χάλκινα νομίσματα

* **1 centesimo**
	+ Βάρος: 1,75 γραμμάρια
	+ Τύπος 1852: 1,09 γραμμάρια
* **3 centesimi**
	+ Βάρος: 5,25 γραμμάρια
	+ Τύπος 1852: 3,28 γραμμάρια
* **5 εκατοστά**
	+ Βάρος: 8,75 γραμμάρια
	+ Τύπος 1852: 5,47 γραμμάρια
* *10 centesimi*
	+ Μοναδικό τεύχος: 1852
	+ Τύπος 1852: 10,94 γραμμάρια
* *15 centesimi*
	+ Μοναδικό τεύχος: 1852
	+ Τύπος 1852: 16,04 γραμμάρια

### Αργυρά νομίσματα

* **¼ λίρας**
	+ Αξία: 25 σεντέσιμι
	+ Καθαρότητα: 6/10
	+ Βάρος: 1,62 γραμ.
* **½ λίρα**
	+ Καθαρότητα: 9/10
	+ Βάρος: 2,17 γραμ.
* **1 λίρα Αυστρίας**
	+ Καθαρότητα: 9/10
	+ Βάρος: 4,33 γραμ.
* **1 φιορίνο**
	+ Αξία: 3 λίρες
	+ Καθαρότητα: 9/10
	+ Βάρος: 12,99 γραμ.
* **1 σκούδο**
	+ Αξία: 6 λίρες
	+ Καθαρότητα: 9/10
	+ Βάρος: 25,99 γραμ.

* **½ σοβράνο**
	+ Αξία: 20 λίρες
	+ Καθαρότητα: 9/10
	+ Βάρος: 5,67 γραμ.
* **1 σοβράνο**
	+ Αξία: 40 λίρες
	+ Καθαρότητα: 9/10
	+ Βάρος: 11,33 γραμ.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------
Ο **Θάνος Μεσσήνης** (1911-1984) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός από τη Λάρισα. Υπηρέτησε ως βουλευτής από το 1961 έως το 1963 και ως δήμαρχος Λαρισαίων από το 1969 έως το 1974. Μεταξύ άλλων, τιμήθηκε με Χρυσό Μετάλλιο από το Πολεμικό Ναυτικό.

Βιογραφία
---------

### Καταγωγή και εκπαίδευση

Ο Αθανάσιος Μεσσήνης του Δημητρίου και της Αφροδίτης γεννήθηκε στη Λάρισα το 1911.  Ο πατέρας του, Δημήτριος (1868-1953) ήταν στρατηγός και υπηρέτησε ως δημοτικός σύμβουλος Λάρισας, ενώ η μητέρα του, Αφροδίτη Τολιοπούλου (1888-1982) ανέπτυξε κοινωνική δράση. Εκτός από τον Θάνο είχε άλλα 5 παιδιά, όλα αγόρια.
Ο Θάνος σπούδασε στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή των Αθηνών (αποχώρησε ως αρχίατρος).

### Αντιστασιακή δράση

Πολέμησε στο μέτωπο της Βορείου Ηπείρου το 1940-41. Επίσης, ανέπτυξε αντιστασιακή δράση πολεμώντας με τον ΕΔΕΣ του Ναπολέοντα Ζέρβα.

Διετέλεσε πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου της Λάρισας (1959-64, 1967-70), ενώ στις 25 Οκτωβρίου 1969 διορίσθηκε δήμαρχος Λαρισαίων, διαδεχόμενος τον Δημήτριο Χατζηγιάννη, με τον συνδυασμό του οποίου είχε εκλεγεί ο ίδιος για πρώτη φορά δημοτικός σύμβουλος, το 1959 και επανεξελέγη το 1964. Ως δήμαρχος, και προκειμένου να υποστηρίξει τα συμφέροντα της τοπικής κοινωνίας, συγκρούστηκε πολλές φορές με τη χούντα.

### Κοινωνική δράση και πολιτική σταδιοδρομία

Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Λαρίσης το 1961 με την ΕΡΕ. Το 1978 ήταν υποψήφιος δήμαρχος και έλαβε ποσοστό 43,9%, χάνοντας τις εκλογές από τον Χονδρονάσιο.

Ο Μεσσήνης ως γιατρός αλλά και ως πολιτικός ανέπτυξε έντονη φιλανθρωπική δραστηριότητα εκτός δημοσιότητας. Διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας.

### Θάνατος

Ο Θάνος Μεσσήνης πέθανε από αναπνευστική ανεπάρκεια στα Τρίκαλα στις 20 Ιουνίου του 1984, έπειτα από εγχείρηση για ανεύρυσμα αορτής, στην οποία υποβλήθηκε σε νοσοκομείο του Χιούστον του Τέξας στις ΗΠΑ.

### Οικογένεια

Ο Μεσσήνης παντρεύτηκε τα Χριστούγεννα του 1942 με τη Χαρίκλεια Φιλιππάκη, από τον Βόλο και απέκτησαν δύο κόρες, την Αφροδίτη και τη Βικτωρία (Βέρα).
Η Βέρα ήταν παντρεμένη με τον εξ απορρήτων του Ανδρέα Παπανδρέου, Μιχάλη Ζιάγκα (1936-2017).

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Χρυσά μετάλλια εις τον Δήμον και τον κύριον Μεσσήνην", Λαρισαϊκή Ηχώ, 13-7-1970, σελ. 1.
2. 1 2  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 79, αρ. 680).(pdf)
3. 1 2 3 4  Αλέξανδρος Χ. Γρηγορίου, Δημήτριος Μεσσήνης (1868-1953) Στρατηγός και πολιτευτής της Λάρισας, 15-10-2017, eleftheria.gr, ανάκτηση 30-7-2018.
4. 1 2 3  Λαρισαϊκή Ηχώ, 25-6-1984, σελ. 1 και 4.
5. ↑  "Ο νέος και ο παλαιός Δήμαρχος", Λαρισαϊκή Ηχώ, 27-10-1969, σελ. 1.
6. ↑  Αποτελέσματα δημοτικών εκλογών στον Δήμο Λαρισαίων 1978-σήμερα, EETAA, ανάκτηση 30-7-2018.
7. ↑  Η Βραδυνή, Μνημόσυνα, 30-7-1984, σελ. 15.
8. ↑  Πέθανε ο εξ απορρήτων του Ανδρέα Παπανδρέου – Η σχέση του με τη Λάρισα, onlarissa.gr, 15-8-2017, ανάκτηση 30-7-2018.
O **Λυσίμαχος** (άκμασε τον 3ο αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Λυσιμαχιδών ή Λυσίμαχος Β΄ ήταν Έλληνας πρίγκιπας από τη Λυκία της Μ. Ασίας, που υπηρέτησε ως βασιλιάς της Τελμησσού, υποτελής των Πτολεμαίων της Αιγύπτου.

Η αρχαία Τελμησσός της Λυκίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Πτολεμαίου Α΄ του Επιγόνου και μίας ανώνυμης Ελληνίδας αριστοκράτισσας. Νεότερος αδελφός του ήταν ο Επίγονος της Τελμησσού. Ο πατέρας του ήταν γιος του Λυσιμάχου βασιλιά της Θράκης, Μ. Ασίας & Μακεδονίας και της Αρσινόης Β΄, κόρης του Πτολεμαίου Α΄ της Αιγύπτου. Ο Πτολεμαίος ο Επίγονος είχε υιοθετηθεί από τον Πτολεμαίο Β΄, που τον όρισε συμβασιλιά του, αλλά όταν εξεγέρθηκε, ο Πτολεμαίος Β΄ τον έπαυσε από διάδοχό του και τον όρισε βασιλιά της Τελμισσού, υποτελή του.

Ο Λυσίμαχος Β΄ γεννήθηκε όσο ο πατέρας του ήταν συμβασιλιάς (267-259) με τον Πτολεμαίο Β΄ στην Αλεξάνδρεια, ή μετά όταν ο πατέρας του έγινε ηγεμόνας (259-240) στην Τελμησσό της Λυκίας. Λίγα γνωρίζουμε για τον Λυσίμαχο Β΄, πριν διαδεχθεί τον πατέρα του.

Το 246 απεβίωσε ο Πτολεμαίος Β΄ Φιλάδελφος και τον διαδέχθηκε ο γιος του Πτολεμαίος Γ΄ Ευεργέτης. Ο Πτολεμαίος Επίγονος είχε φροντίσει για τα δημόσια κτήρια και είχε μεριμνήσει για ένα απλούστερο φορολογικό σύστημα. Για την καλή του διοίκηση τιμήθηκε με διάταγμα τού εξαδέλφου του Πτολεμαίου Γ΄. Αυτό δίνει προνόμια και στον φίλο του Αριστέα Κλεάνδρου, Μακεδόνα, που ζήτησε κατόπιν επιστολής του. Λίγο μετά ο πατέρας του απεβίωσε το 240 και μάλλον μετά τον διαδέχθηκε ο Λυσίμαχος. Το 222 απεβίωσε ο Πτολεμαίος Γ΄ και τον διαδέχθηκε ο γιος του Πτολεμαίος Δ΄ Φιλοπάτωρ. Ο Λυσίμαχος κυβέρνησε, ώσπου απεβίωσε το 206· το 204 απεβίωσε και ο 2ος εξάδελφός του Πτολεμαίος Δ΄.

Σύμφωνα με σωζόμενες επιγραφές της Τελμησσού, ο Λυσίμαχος δεν φαίνεται να έλαβε βασιλικό τίτλο· μάλλον αναγνώριζε την εξουσία των Πτολεμαίων της Αιγύπτου. Φαίνεται, ότι η σχετική αυτονομία του αυξανόταν. Από το 222 η δύναμη των Πτολεμαίων άρχισε να μειώνεται εκτός της Αιγύπτου δραματικά, έτσι ο Λυσίμαχος και η οικογένειά του θα μπορούσαν να αποτάξουν την επικυριαρχία της Αλεξάνδρειας. Από ένα σημείο και μετά αυτός και οι οικείοι του απολάμβαναν εξαίρετες, καρδιακές σχέσεις με τον Αντίοχο Γ΄ τον Μεγάλο των Σελευκιδών (βασ. 222-187), εχθρό των Πτολεμαίων, που την περίδο αυτή επέκτεινε την εξουσία του στη Μ. Ασία. Όταν ο Λυσίμαχος απεβίωσε, τον διαδέχθηκε ο γιος του Πτολεμαίος Β΄.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε μία αγνώστου ονόματος Ελληνίδα και είχε τέκνο:

* Πτολεμαίος Β΄ άκμασε 250-200, ηγεμόνας της Τελμησσού.

Πηγές
-----

* R.S. Bagnall, The administration of the Ptolemaic possessions outside Egypt, Brill Archive, 1976
* R.A. Billows, Kings and colonists: aspects of Macedonian imperialism, BRILL, 1995
Η **λίρα της Μπιάφρα** αποτέλεσε βραχύβιο νόμισμα της επίσης βραχύβιας δημοκρατίας της Μπιάφρα μεταξύ των ετών 1968 και 1970. Υποδιαιρούταν σε 20 σελίνια, και κάθε σελίνι σε 12 πένες (1λίρα= 240 πένες).

Ιστορικό
--------

Ως αποτέλεσμα του εμφυλίου πολέμου στη Νιγηρία με αφορμή την προσπάθεια αποσκίρτησης και ανεξαρτητοποίησης τμήματος της χώρας, ιδρύθηκε το βραχύβιο κράτος της Μπιάφρα το οποίο τελικά κατελήφθη το 1970 από τις ομοσπονδιακές δυνάμεις της Νιγηρίας

Το διάστημα αυτό η Μπιάφρα εξέδωσε νόμισμα το οποίο δεν αναγνωρίστηκε επίσημα από τον υπόλοιπο κόσμο ήταν όμως σε χρήση στην Μπιάφρα από το 1968 έως το 1970. Τόσο τα κέρματα όσο και τα χαρτονομίσματα της λίρας της Μπιάφρα είναι περιζήτητα ως συλλεκτικά αντικείμενα ακόμα και 4 δεκαετίες μετά την πρώτη τους έκδοση

Κέρματα
-------

2½ σελίνια, εμπρός
2½ σελίνια, αντίστροφα
Το 1969 κόπηκε σειρά κερμάτων από αλουμίνιο με τις εξής ονομαστικές αξίες:

* 3 πένες
* 6 πένες
* 1 σελίνι
* 2 ½ σελίνια

Χαρτονομίσματα
--------------

Τα πρώτα χαρτονομίσματα με ονομαστικές αξίες των 5 σελινίων και 1 λίρας τέθηκαν σε κυκλοφορία για πρώτη φορά στις 29 Ιανουαρίου 1968. Το Φεβρουάριο του 1969 εκδίδεται δεύτερη σειρά χαρτονομισμάτων με τις εξής ονομαστικές αξίες:

* 5 σελίνια
* 10 σελίνια
* 1 λίρα
* 5 λίρες
* 10 λίρες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Χαρτονομίσματα της λίρας
* Κέρματα της λίρας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μπιάφρα: 40 χρόνια μετά Αρχειοθετήθηκε 2012-02-19 στο Wayback Machine.. Από την ιστοσελίδα του Σκαϊ. Ανάκτηση 6 Δεκεμβρίου 2011.
2. ↑  The Bank Notes of Biafra (Αγγλικά) Ανάκτηση 6 Δεκεμβρίου 2011.
Ο **Αθανάσιος (Θάνος) Πέτσος** (Ντύσσελντορφ, 5 Ιουνίου 1991) είναι Έλληνας (με καταγωγή από τη Γουμένισσα) διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος.

Καριέρα
-------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Ο Πέτσος στην Καϊζερσλάουτερν
Ξεκίνησε από τα τμήματα υποδομών της Μπάγερ Λεβερκούζεν και το 2010 προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου. Το ντεμπούτο του στη Μπούντεσλιγκα πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς εναντίον του Αννόβερου, ενώ παράλληλα συνέχισε να αγωνίζεται με τη δεύτερη ομάδα του συλλόγου, μετρώντας οκτώ συνολικά εμφανίσεις. Παρέμεινε στον σύλλογο για τα επόμενα δύο χρόνια, μέχρι το 2012, χωρίς ωστόσο να πάρει άλλες ευκαιρίες στην πρώτη ομάδα, καθώς το ίδιο διάστημα παραχωρήθηκε στην Καϊζερσλάουτερν με τη μορφή δανεισμού. Στα δύο χρόνια παραμονής του εκεί πραγματοποίησε 42 συνολικά εμφανίσεις, οι 39 εκ των οποίων για το πρωτάθλημα, με το ντεμπούτο του να πραγματοποιείται στις 13 Νοεμβρίου 2010 εναντίον της Στουτγκάρδης.

Την επόμενη περίοδο (2012-13) αποχώρησε ως ελεύθερος και συνέχισε την καριέρα του στη Γκρόιτερ Φυρτ, υπογράφοντας συμβόλαιο συνεργασίας τριών ετών, όμως το καλοκαίρι του 2013 μεταγράφηκε έναντι 250 χιλιάδων ευρώ στη αυστριακή Ραπίντ Βιέννης.

Το καλοκαίρι του 2016 αποκτήθηκε με μεταγραφή από τη Βέρντερ Βρέμης, όμως τον Ιανουάριο του 2017 παραχωρήθηκε στην αγγλική Φούλαμ ως δανεικός για έξι μήνες.

Τον Αύγουστο του 2017 επέστρεψε στη Ραπίντ Βιέννης έπειτα από έναν χρόνο απουσίας, ως δανεικός από τη Βέρντερ Βρέμης.

### Στις εθνικές ομάδες

Έχει αγωνιστεί σε όλες τις μικρότερες εθνικές ομάδες, Παίδων (2007), Νέων (2008-10) και Ελπίδων (2010-12).

Στις 5 Αυγούστου 2011 ο τότε ομοσπονδιακός προπονητής Φερνάντο Σάντος τον ενέταξε στο δυναμικό της εθνικής Ανδρών και στις 10 του μήνα πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τη γαλανόλευκη φανέλα, στον φιλικό εκτός έδρας αγώνα εναντίον της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (0-0), όταν πέρασε ως αλλαγή στα τελευταία λεπτά της αναμέτρησης, αντικαθιστώντας τον Κώστα Κατσουράνη, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τα προκριματικά του Euro 2012.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μουντιάλ 2014: Στο γκρουπ των ισχυρών η Ελλάδα, Γιάννης Γεωργάκης, Το Βήμα, 27 Ιουλίου 2011
2. ↑  Στη "Λάουτερν" ο Πέτσος, www.sport-fm.gr
3. ↑  «Στην Γκρόιτερ Φιρτ ο Πέτσος, www.xrimaonline.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Μαΐου 2014. Ανακτήθηκε στις 12 Μαρτίου 2015.
4. ↑  «Rapid sign Petsos, www.transfermarketweb». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 12 Μαρτίου 2015.
5. ↑  Στη Βέρντερ από το καλοκαίρι ο Πέτσος, www.sport-fm.gr
6. ↑  Δανεικός στη Φούλαμ ο Πέτσος, www.sport24.gr
7. ↑  Ξανά στη Ραπίντ ο Πέτσος, www.sport-fm.gr
8. ↑  Βοσνία - Ελλάδα 10.8.2014, epo.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η καριέρα του Θάνου Πέτσου στο soccerway
* Το προφίλ του Θάνου Πέτσου στο transfermarkt
* Ο Θάνος Πέτσος στο skysports

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |
O **Λέσεκ Α΄** ο *λευκός*, πολων. Leszek biały (π. 1184/5 - 24 Νοεμβρίου 1227) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν πρίγκιπας τού Σανντομίες και υψηλός δούκας της Πολωνίας (1194-98, 99, 1206-10, 11-27). Κατά τα πρώτα στάδια της ηγεμονίας του ο θείος του Μιέσκο Γ΄ ο Γηραιός και ο γιος αυτού Βλάντισλαφ Γ΄ ο Μακροσκελής από τον κλάδο της Μεγάλης Πολωνίας ανταγωνίστηκαν το δικαίωμα τού να είναι υψηλός δούκας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρώτος (επιζήσας) γιος τού Καζιμίρ Β΄ τού *δικαίου* και της Ελένης των Πρεμυσλιδών, κόρης τού Κορράδου Β΄ πρίγκιπα τού Ζνόιμο.

Όταν το 1194 ο πατέρας του απεβίωσε, ο Λέσεκ Α΄ ήταν 9-10 ετών, σύμφωνα με τον Κ. Γιασίνσκι (2001) ή 7-8 ετών κατά την παλαιότερη ιστοριογραφία. Η μητέρα του ανέλαβε επίτροπος της αρχής με την επικουρία τού Μικολάι Γκριφίτα επισκόπου και βοεβόδα της Κρακοβίας.

Ωστόσο ο θείος του Μιέσκο Γ΄ ο *Γηραιός*, που ήταν πιο πριν ηγεμόνας της Κρακοβίας (1173-77) και εκτοπίστηκε μετά από μία εθνική εξέγερση εναντίον του, αρνήθηκε να το αποδεχθεί και με τη βοήθεια των ισχυρών οικογενειών της Μικρής Πολωνίας αποφάσισε να ανακτήσει της Κρακοβία. Ο πόλεμος ξεκίνησε το 1195. Με το μέρος τού Λέσεκ A΄ και τού μικρότερου αδελφού του Κορράδου Α΄ πολέμησαν οι ευγενείς της Κρακοβίας, τού Σανντομίες και πιθανώς ο Ρόμαν των Ρουρικιδών πρίγκιπας της Γαλικίας-Βολινίας. Ο Μιέσκο Γ΄ διαπραγματεύθηκε με τους συγγενείς του των Πιαστ-Σιλεσίας Μιέσκο Α΄ του Λεπτόποδος δούκα τού Ρατσιμπούς και του ανιψιού αυτού Γιαρόσλαφ δούκα τού Οπόλε, που υποσχέθηκε να τον ανεφοδιάζει σε τρόφιμα κατά την εκστρατεία.

Οικογένεια
----------

Η παλαιότερη ιστοριογραφία θεωρούσε ότι ο Λέσεκ Α΄ νυμφεύτηκε το 1207 τη Γκζιμισλάβα των Ρουρικιδών, κόρη τού Ίνγκβαρ μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου. Ωστόσο οι σύγχρονοι ερευνητές εκτιμούν, ότι νυμφεύτηκε δύο φορές, πρώτα το 1207/8 με μία αγνώστου ονόματος κόρη τού Ίνγκβαρ και όταν ο Λέσεκ Α΄ την έδιωξε, νυμφεύτηκε τη Γκζιμισλάβα, κόρη τού Γιαροσλάβ Γ΄ Βλαντιμιρόβιτς πρίγκιπα τού Νόβγοροντ και πως από αυτόν τον δεύτερο γάμο είχε τέκνα:

* Σαλωμέα 1211/2-1268, παντρεύτηκε τον Κολομάν των Άρπαντ βασιλιά της Γαλικίας.
* Μπολέσλαφ Ε΄ 1226-1279, υψηλός δούκας της Πολωνίας.

Πηγές
-----

* Leszek Biały i jego czasy. Wydaw. Dolnośląskie. 2002. ISBN 978-83-7023-935-0.
* Nora Berend; Przemysław Urbańczyk; Przemysław Wiszewski (19 December 2013). Central Europe in the High Middle Ages: Bohemia, Hungary and Poland, c.900–c.1300. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-78156-5.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
2. ↑  (Πολωνικά) *MAK*. 9810560782605606.
3. 1 2  fmg.ac/Projects/MedLands/POLAND.htm#KazimierzIIdied1194B.
4. ↑  dw.566.
5. ↑  p11414.htm#i114132. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
6. 1 2 3 4  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 283915748
* LCCN: n2014001317
* ISNI: 0000 0003 9035 7937
* GND: 1032832169

 |

 |
Η **λίρα** ήταν το νόμισμα της Βρετανικής αποικίας της Νότιας Ροδεσίας (σήμερα Ζιμπάμπουε) από τα τέλη του 19ου αιώνα έως και το 1955. Το νόμισμα αυτό ήταν σε χρήση και στην Βόρεια Ροδεσία (σήμερα Ζάμπια) αλλά και στη Νυασαλάνδη (σήμερα Μαλάουι). Η λίρα υποδιαιρούταν σε 20 σελίνια και κάθε σελίνι σε 12 πένες (1λίρα= 240 πένες).

Ιστορία
-------

Κάποιες ιδιωτικές τράπεζες εξέδιδαν ήδη από το 1896 τραπεζογραμμάτια με την ονομασία λίρες των οποίων η αξία ήταν ίση με την αξία της Βρετανικής λίρας και αργότερα το 1932 κυκλοφόρησε η πρώτη σειρά κερμάτων. Το 1938, ιδρύεται το *Νομισματικό Συμβούλιο της Νότια Ροδεσίας* το οποίο αναλαμβάνει την έκδοση των χαρτονομισμάτων την αμέσως επόμενη χρονιά. Το 1953 η Νυασαλάνδη, η Νότια και η Βόρεια Ροδεσία σχηματίσουν την Ομοσπονδία της Ροδεσίας και Νυασαλάνδης, η οποία συνέχισε να χρησιμοποιεί την λίρα της νότιας Ροδεσίας έως και το 1955.

Το 1955 το μέχρι τότε Νομισματικό συμβούλιο της Νότια Ροδεσίας μετονομάζεται *Νομισματικό Συμβούλιο της Κεντρικής Αφρικής* και το ίδιο έτος θεσμοθετείται η λίρα της Ροδεσίας και Νυασαλάνδης Το 1956 με την κυκλοφορία του νέου νομίσματος η λίρα της νότιας Ροδεσίας παύει να υφίσταται ως νόμισμα.

Κέρματα
-------

Το 1932 εκδίδονται νομίσματα από ασήμι 925 βαθμών με τις εξής ονομαστικές αξίες: 

* 3 πένες
* 6 πένες
* 1 σελίνι
* 2 σελίνια
* ½ κορώνα (2 ½ σελίνια).

Το 1934 εκδίδονται κέρματα από κράμα χαλκού-νικελίου τα οποία ήταν με οπή με άξιες της ½ και 1 πένας. Το 1942 τα νομίσματα από χαλκονικέλιο αντικαθίστανται από χάλκινα. Το 1944 τα ασημένια νομίσματα απαξιώνονται σε 500 βαθμών καθαρότητας και τελικά το 1947 αντικαθίστανται από από χαλκονικέλιο. Τα τελευταία κέρματα της λίρας της νότιας Ροδεσίας εκδίδονται το 1954.

Τραπεζογραμμάτια
----------------

Το 1896 το υποκατάστημα στο Σόλσμπερυ (σήμερα Χαράρε) της Standard Bank of South Africa εξέδωσε πρώτη τραπεζογραμμάτια της λίρας της νότιας Ροδεσίας με αξίες των 1 και 5 λιρών. Η ίδια τράπεζα εξέδωσε αργότερα χαρτονομίσματα των 10 σελινίων. Επισης χαρτονομίσματα εξέδωσαν και οι τράπεζες Bank of Africa, Barclays Bank και η National Bank of South Africa. Οι ιδιωτικές τράπεζες έπαψαν να εκδίδουν χαρτονομίσματα το 1938.

Το 1939, το Νομισματικό Συμβούλιο της Νότια Ροδεσίας εκδίδει χαρτονομίσματα με αξία 10 σελινίων, 1 και 5 λιρών, μεταξύ των ετών 1943 και 1948 χαρτονομίσματα των 5 σελινίων και το 1953 των 10 λιρών. Το 1955 το Νομισματικό συμβούλιο της Κεντρικής Αφρικής εκδίδει χαρτονομίσματα με αξίες των 10 σελλινίων, και της 1, 5 και 10 λιρών.

Δείτε επίσης
------------

Λίρα της Ροδεσίας

Πηγές
-----

* Krause, Chester L. and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501.
* Pick, Albert (1994). Standard Catalog of World Paper Money: General Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (7th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9.
* Pick, Albert (1990). Standard Catalog of World Paper Money: Specialized Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (6th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-149-8.
Ο **Μάρκο Ραντοβάνοβιτς** ( σερβικά κυριλλικά: Марко Радовановић‎ , γεννήθηκε στις 3 Απριλίου 1996) είναι Σέρβος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής της Τσεντεβίτα Ολίμπια της 1ης Σλοβενίας .

Πρώιμη πορεία
-------------

Ο Ραντοβάνοβιτς αναπτύχθηκε στα νεανικά τμήματα της KK Μλάντοστ Τσάτσακ. Το 2013, εντάχθηκε στην ομάδα κάτω των 18 του Ερυθρού Αστέρα.  Κέρδισε την Ευρωλίγκα Νέων το 2014 .

Επαγγελματική σταδιοδρομία
--------------------------

Τον Απρίλιο του 2014, ο Ραντοβάνοβιτς υπέγραψε τετραετές επαγγελματικό συμβόλαιο με τον Ερυθρό Αστέρα.   Πριν από την περίοδο 2014-15 δόθηκε δανεικός στην ΦΜΠ όπου έπαιξε για δύο χρονιές. Το καλοκαίρι του 2016, ο Ραντοβάνοβιτς δόθηκε δανεικός στην ομάδα της γενέτειράς του Μπόρατς για την περίοδο 2016–17.  Τον Ιούνιο του 2017, ο Ραντοβάνοβιτς δόθηκε δανεικός στην ΦΜΠ.

Στις 2 Ιουλίου 2021, υπέγραψε με την Τσεντεβίτα Ολίμπια της 1ης Σλοβενίας .

Πορεία στην Εθνική Ομάδα
------------------------

Ο Ραντοβάνοβιτς ήταν μέλος της σερβικής ομάδας παίδων που κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Παίδων της FIBA το 2012 στη Λετονία και τη Λιθουανία. Σε τέσσερα παιχνίδια στην διοργάνωση, είχε μέσο όρο 2,8 πόντους και 3,8 ριμπάουντ ανά παιχνίδι.  Ο Ραντοβάνοβιτς ήταν μέλος της σερβικής ομάδας εφήβων που κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Εφήβων της FIBA το 2014 στο Ικόνιο της Τουρκίας. Σε εννέα παιχνίδια στην διοργάνωση, είχε μέσο όρο 5,2 πόντους, 4,2 ριμπάουντ και 0,4 ασίστ ανά αγώνα.  Ο Ραντοβάνοβιτς ήταν μέλος της σερβικής ομάδας νέων ανδρών που συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Νέων Ανδρών της FIBA το 2016 στο Ελσίνκι της Φινλανδίας. Σε εννέα παιχνίδια στην διοργάνωση, είχε μέσο όρο 4,4 πόντους, 1,4 ριμπάουντ και 0,9 ασίστ ανά παιχνίδι.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Marko Radovanović potpisao profesionalni ugovor». *kkmladost.rs*. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2020. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  «IJT CRVENA ZVEZDA TELEKOM BELGRADE 55 IJT REAL MADRID 42». *adidasngt.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2018.
3. ↑  «Radovanoviću ugovor sa KKCZ». *b92.net*. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2020.
4. ↑  «KK Borac osvežen FMP-ovim pulenima». *mozzartsport.com*. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2019.
5. ↑  «Cedevita Olimpija officially signs Marko Radovanović» (στα Αγγλικά). Sportando. 6 Ιουλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουλίου 2021.
6. ↑  «2012 Serbia 11 - Marko Radovanovic». *archive.fiba.com*. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2019.
7. ↑  «2014 Serbia 13 - Marko Radovanovic». *archive.fiba.com*. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2019.
8. ↑  «2016 Serbia 13 - Marko Radovanovic». *archive.fiba.com*. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ στο eurobasket.com
* Προφίλ στο euroleague.net
Συντεταγμένες: 49°5′0″N 19°36′0″E﻿ / ﻿49.08333°N 19.60000°E﻿ / 49.08333; 19.60000

Το **Λίπτοφσκι Μίκουλας** (Liptovský Mikuláš) (παλαιότερα *Liptovský Svätý Mikuláš*, στα γερμανικά: *Liptau-Sankt-Nikolaus*, στα ουγγρικά: *Liptószentmiklós*) είναι πόλη στη βόρεια Σλοβακία, χτισμένη πάνω στον ποταμό Βαχ, παραπόταμο του Δούναβη. Το όνομά της σημαίνει **«Άγιος Νικόλαος στην περιοχή Λίπτοβ»**, στην οποία και βρίσκεται, κοντά στα όρη Τάτρα και σε υψόμετρο 577 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 32.786 κάτοικοι (το 2006), ενώ η έκταση του δήμου ανέρχεται σε 70,1 τ.χλμ.. Η πόλη υπάγεται στην περιφέρεια της Ζίλινα.

Ιστορία
-------

Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά σε βασιλική πράξη του Λαδισλάου Δ΄ το 1286. Το πρώτο έγγραφο που αναφέρει τον ναό του Αγίου Νικολάου, που απετέλεσε το ιδρυτικό στοιχείο του οικισμού, χρονολογείται στο 1299. Ο ναός αυτός είναι ακόμα και σήμερα το αρχαιότερο κτίσμα στην πόλη.

Το Λίπτοφσκι Μίκουλας ήταν ένα από τα σπουδαιότερα κέντρα για τους τεχνίτες της περιοχής. Οι τεχνίτες ίδρυσαν ενώσεις («συνάφια»). Η παλαιότερη τέτοια ένωση ήταν των υποδηματοποιών, αναφερόμενη το έτος 1508. Αντίστοιχες ενώσεις είχαν οι σιδηρουργοί, οι γουναράδες, οι ράφτες, οι κρεοπώλες, κλπ..

Το 1677 το Λίπτοφσκι Μίκουλας έγινε πρωτεύουσα του τοπικού διαμερίσματος και της περιφέρειας Λίπτοβ. Ο θρυλικός Σλοβάκος «Ρομπέν των Δασών» Γιούραϊ Γιάνοσικ (Juraj Jánošík), που έκλεβε τους πλούσιους και τα έδινε στους φτωχούς, καταδικάσθηκε και εκτελέσθηκε εδώ το 1713. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα η πόλη έγινε ένα από τα κέντρα του σλοβακικού εθνικού κινήματος.

Τουρισμός
---------

Η πόλη είναι γνωστό τουριστικό κέντρο της Σλοβακίας εξαιτίας της πλούσιας πολιτιστικής της ζωής και ως σημείο εκκινήσεως για εκδρομές στα όρη Τάτρα. Για αναψυχή προσφέρεται και η τεχνητή λίμνη Λίπτοφσκα Μάρα δίπλα στην πόλη. Επίσης, από το 2004 ένα νέο «πάρκο νερού», το *Aquapark Tatralandia*. Κοντά βρίσκεται και το μεγαλύτερο χιονοδρομικό κέντρο στη Σλοβακία, το *Γιάσνα*.

Αδελφοποιημένες πόλεις
----------------------

* Όπαβα, Τσεχία
* Κίσκορος ή Κίσκερες, Ουγγαρία
* Καλαμαριά, Ελλάδα
* Ανεσύ, Γαλλία
* Ντίνκελαντ, Ολλανδία
* Γκαλάντα, Σλοβακία
* Κέμι, Φινλανδία
* Σλοβένσκε Κόνιτσε, Σλοβενία
* Γιεφρέμοφ, Ρωσία
* Ζίβιετς, Πολωνία

Εικόνες
-------

* ΣυντριβάνιΣυντριβάνι
* Το κέντρο της πόληςΤο κέντρο της πόλης
* Το μνημείο του Γιάνκο ΚραλΤο μνημείο του Γιάνκο Κραλ
* Ο ναός του Αγίου ΝικολάουΟ ναός του Αγίου Νικολάου
* Ναός των ΕυαγγελικώνΝαός των Ευαγγελικών

Πηγές
-----

* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση»

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λίπτοφσκι Μίκουλας** |

* Επίσημη ιστοσελίδα

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 129895019
* GND: 4269865-0
* SUDOC: 131283944
* BNF: cb12127162j (data)
* NKC: ge129839

 |

 |
Η **Λάμια** ήταν περιώνυμη εταίρα (γεννήθηκε το 340 π.Χ. και πέθανε το 303 π.Χ.) θυγατέρα του Αθηναίου Κλεάνωρος και ερωμένη του Δημητρίου του πολιορκητού. Αν και δεν ήταν πολύ νέα γοήτευσε τον νεαρό ηγεμόνα που μόλις έχει νικήσει τους Κυπρίους στη Σαλαμίνα (306 π.Χ.), με την εξαιρετική της μόρφωση, καλλιέργεια και ομορφιά της. Με τον Δημήτριο πήγε στην Αθήνα όπου γνώρισε μεγάλες τιμές. Οι Αθηναίοι της ίδρυσαν και ναό όπου τιμώνταν σαν Αφροδίτη. Το ίδιο έπραξαν και οι Θηβαίοι. Η Λάμια ήταν φιλότεχνη και πνευματώδης και ίδρυσε στη Σικυώνα την Ποικίλη Στοά όπου εκτίθονταν έργα σύγχρονων ζωγράφων. Από τον Δημήτριο απόκτησε μια κόρη, τη *Φίλα*, προς τιμήν της οποίας ο Αδείμαντρος (ένας από τους κόλακες του Δημητρίου) ίδρυσε ναό στη Λάμψακο.

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα , τόμος 37, σελίδα 247

1. ↑  Πλούταρχος: «Βίοι Παράλληλοι» (αρχαία ελληνικά)