recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Τα συνηθισμένα δωδεκάποντα
Οι **γόβες** ή **ψηλοτάκουνα** είναι υποδήματα που αυξάνουν το ύψος της φτέρνας του ποδιού του από τα δάκτυλα των ποδιών. Υπάρχουν επίσης παπούτσια πλατφόρμας με ψηλό τακούνι. Τα ψηλοτακούνια τείνουν να δώσουν την αισθητική ψευδαίσθηση των μακρύτερων, πιο λεπτών ποδιών. Οι γόβες έρχονται σε μια μεγάλη ποικιλία στυλ, και τα τακούνια βρίσκονται σε πολλά διαφορετικά σχήματα, όπως το στιλέτο, η αντλία, το μπλοκ, το κωνικό, η λεπίδα και η σφήνα.

Σύμφωνα με τους ιστοτόπους υποδημάτων υψηλών προδιαγραφών όπως ο Jimmy Choo και ο Gucci, ένα "χαμηλό τακούνι" θεωρείται ότι είναι μικρότερο από 6,4 εκατοστά, ενώ τα τακούνια μεταξύ 6,4 και 8,9 εκ. Θεωρούνται "mid toe". Οτιδήποτε πάνω από αυτό θεωρείται "ψηλό τακούνι". Τα εξαιρετικά ψηλά τακούνια, όπως αυτά που υπερβαίνουν τα 15 εκατοστά, δεν θεωρούνται πλέον παπούτσια αλλά μάλλον κάτι παρόμοιο με "κόσμημα για τα πόδια".

Το τακούνι και οι άνδρες
------------------------

Χαρακτηριστικό παράδειγμα χρήσης τακουνιών από άνδρα με τον Λουδοβίκο ΙΕ
Ανδρικά τακούνια
Κατά τη διάρκεια του 17 και 18 αιώνα πολλοί βασιλείς, έμποροι και γενικά οι άνδρες της μεγάλης τάξης είχε ως υπόδημά της και το τακούνι. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι βασιλείς της Γαλλίας. Η χρήση τέτοιου είδους παπουτσιών από τους άνδρες συνεχίστηκε μέχρι και τα τέλη του 19ου αιώνα αλλά σε μικρότερο βαθμό.

Εικόνες
-------

Κλασικό ζευγάρι γόβες
Μαύρη γόβα με λουράκι τύπου Mary Jane 
Ένα συνηθισμένο ζευγάρι γόβες
Η **Ολυμπία Χοψονίδου** (Κρασνοντάρ, 17 Ιουνίου 1983) είναι Ελληνίδα μοντέλο, γνωστή για τον τίτλο της ως Star Hellas 2006 στα καλλιστεία του ΑΝΤ1. Είναι, επίσης, γνωστή ως η σύζυγος του Έλληνα καλαθοσφαιριστή, Βασίλη Σπανούλη.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 17 Ιουνίου 1983 στο Κρασνοντάρ της Ρωσίας από Έλληνες γονείς ποντιακής καταγωγής, αλλά μεγάλωσε στο Ελευθέριο - Κορδελιό Θεσσαλονίκης. Έχει τρία αδέλφια: τον Τάσο, τον Γιάννη και την Βαλέρια. Μόλις τελείωσε το σχολείο, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, προκειμένου να σπουδάσει σχέδιο μόδας. Παράλληλα με τις σπουδές της, ξεκίνησε να εργάζεται ως μοντέλο και υπήρξε μαθήτρια στο πρακτορείο μοντέλων της Κρίστυς Κρανά.

Τον Νοέμβριο του 1998, συμμετείχε στον διαγωνισμό ομορφιάς Μις Γιανγκ - Μις Τουρισμός 1999, χωρίς όμως να καταφέρει να προκριθεί στην τελική εξάδα.

Τον Απρίλιο του 2006 εξελέγη Σταρ Ελλάς στα καλλιστεία του ΑΝΤ1. Έπειτα, τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς, εκπροσώπησε την Ελλάδα στον παγκόσμιο διαγωνισμό ομορφιάς Μις Υφήλιος, που πραγματοποιήθηκε στο Λος Άντζελες.

Το Δεκέμβριο του 2009 παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο τον καλαθοσφαιριστή Βασίλη Σπανούλη και στις 24 Ιουνίου 2011 έγινε ο θρησκευτικός τους γάμος. Μαζί έχουν αποκτήσει έξι παιδιά.

Τηλεόραση
---------

| 'Ετος | Τίτλος προγράμματος | Κανάλι | Ρόλος | Σημειώσεις |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2006 | Διαγωνισμός Ομορφιάς ΑΝΤ1 | ΑΝΤ1 | Η Ίδια | Διαγωνιζόμενη - Σταρ Ελλάς |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ηλίας Μαραβέγιας (15 Φεβρουαρίου 2009). «Ολυμπία Χοψονίδου: Το κορίτσι του Kill Bill». Espresso News. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 2020.
2. ↑  «Ολυμπία Χοψονίδου». iShow.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  «Ολυμπία Χοψονίδου: Η πριγκίπισσα του τρίποντου». Εφημερίδα Πρώτο Θέμα. 25 Μαΐου 2015.
4. ↑  «Ολυμπία Χοψονίδου - Βασίλης Σπανούλης: Ένα love story, ένας γάμος και 4 παιδιά!». Τlife.gr. 3 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ολυμπία Χοψονίδου στο Gossip-tv.gr
* Twitter Account
* Ολυμπία Χοψονίδου στην IMDb
* Ace Models
* 7merestv Interview
* Star Hellas

  

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
 |

 |
Ταπετσαρία του 1482 με επεισόδια από την ιστορία του Ιππότη του Κύκνου.
**Ο Ιππότης του Κύκνου** (Chevalier de cygnet) είναι ο τίτλος ενός μεσαιωνικού παραμυθιού. Στη γαλλική εκδοχή του είναι τραγούδι των αρχών του του 13ου αιώνα και σχετίζεται με τη σκιώδη γενεαλογία του Γκοντεφρουά ντε Μπουγιόν, ο οποίος ηγήθηκε της πρώτης Σταυροφορίας και ήταν ο πρώτος άρχων του σταυροφορικού Βασιλείου της Ιερουσαλήμ .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Knight of the Swan στο Wikimedia Commons
* Ο Ιππότης του Κύκνου στην *Encyclopædia Britannica*

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 201929227
* LCCN: sh85130993
* SUDOC: 031420133
* BNF: cb12263754m (data)

 |

 |
**Ο γενναίος ραφτάκος** είναι παραμύθι που παρουσιάστηκε στην πρώτη συλλογή παραμυθιών των αδελφών Γκριμ το 1812.

Το παραμύθι
-----------

Ήρωας του παραμυθιού είναι ένας φτωχός ράφτης, ο οποίος χρησιμοποιώντας τεχνάσματα καταφέρνει να αντιμετωπίσει μια σειρά από αποστολές που του βάζει ο βασιλιάς. Αρχικά, νικώντας έναν γιγαντά, κερδίζει την εκτίμηση του λαού, έπειτα, νικώντας δύο άλλους γίγαντες, χρήματα, ύστερα, νικώντας έναν μονόκερο, το μισό βασίλειο και τελικά, νικώντας έναν αγριόχοιρο, την ίδια την βασιλοπούλα.

Στην αρχική εκδοχή του παραμυθιού, ο βασιλιάς δεν είναι ικανοποιημένος με την προοπτική του νέου γαμπρού-ραφτάκου και του βάζει συνεχώς εμπόδια, ακόμη και μετά τον γάμο. Σε άλλες, μεταγενέστερες εκδοχές, ο βασιλιάς αναγνωρίζει τις ικανότητες του ήρωα από την πρώτη αποστολή και του δίνει την κόρη του με ευχαρίστηση.

Ηθικό δίδαγμα
-------------

Το ηθικό δίδαγμα του παραμυθιού είναι ότι ακόμη και ο αδύναμος μπορεί να καταφέρει μεγάλα πράγματα αν έχει αυτοπεποίθηση και πρωτότυπες ιδέες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  portal.dnb.de/opac.htm?method=simpleSearch&cqlMode=true&query=nid%3D4148853-2.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  The Valiant Little Tailor στο Wikimedia Commons
* *Ο γενναίος ραφτάκος* των αδελφών Γκριμ
* Ελληνική μετάφραση του *γενναίου ραφτάκου*
Η γκέι γειτονιά κατά μήκος της Οδού Κάστρο είναι ένα σημαντικό κέντρο του ομοφυλόφιλου κινήματος και του πολιτικού ακτιβισμού.
**Γκέι χωριό** ή **γκέι γειτονιά** ονομάζεται μια γεωγραφική περιοχή με γενικώς αναγνωρισμένα σύνορα, στην οποία κατοικούν ή συχνάζουν πολλά άτομα που χαρακτηρίζονται ως λεσβίες, γκέι, αμφιφυλόφιλοι, διεμφυλικοί, κλπ. (ΛΟΑΤ). Τα γκέι χωριά συχνά περιέχουν μια σειρά από χώρους για ομοφυλόφιλους, όπως γκέι μπαρ και παμπ, νυχτερινά κέντρα, λουτρά, εστιατόρια, μπουτίκ και βιβλιοπωλεία.

Τέτοιες περιοχές μπορεί να αντιπροσωπεύουν μια όαση φιλική προς τους ΛΟΑΤ σε μια κατά τα άλλα εχθρική πόλη, ή μπορεί απλά να έχουν υψηλή συγκέντρωση ομοφυλόφιλων κατοίκων και επιχειρήσεων. Όπως και άλλες αστικοποιημένες ομάδες, ορισμένα ΛΟΑΤ άτομα κατάφεραν να χρησιμοποιήσουν τους χώρους τους ως έναν τρόπο να αντανακλούν την πολιτιστική τους αξία και να εξυπηρετήσουν τις ειδικές ανάγκες των ατόμων σε σχέση με την κοινωνία γενικότερα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Levine, Martin P. 1979. "Gay Ghetto" 182-204 syf.
Η **Ολυμπιακή Δάδα** είναι μία δάδα ειδικά σχεδιασμένη και κατασκευασμένη κάθε φορά, από τη διοργανώτρια χώρα των Oλυμπιακών αγώνων. Σκοπός είναι να μεταφερθεί με αυτήν, η ιερή φλόγα που θα ανάψει κατά τη διάρκεια της τελετής αφής που γίνεται στην αρχαία Ολυμπία και μέσα από τη λαμπαδηδρομία θα φτάσει στο στάδιο της διοργανώτριας χώρας, ώστε να ανάψει τον βωμό του σταδίου, κατά τη διάρκεια της τελετής έναρξης των αγώνων. Η φλόγα μένει άσβεστη, μέχρι το τέλος των Ολυμπιακών αγώνων, που σημαίνεται με την τελετή λήξης που γίνεται στο ίδιο, το Ολυμπιακό στάδιο.

Η πρώτη δάδα δημιουργήθηκε για τους Ολυμπιακούς αγώνες του Βερολίνου το 1936 όπου πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά και η τελετή της αφής της Ολυμπιακής φλόγας. Σχεδιάστηκε από τον γλύπτη Lemcke και ήταν κατασκευασμένη από ατσάλι. Κάθε φορά, η χώρα που διοργανώνει τους αγώνες φροντίζει να περάσει μέσα από το σχεδιασμό της δάδας μηνύματα για τον πολιτισμό, την κουλτούρα της, αλλά και τις αξίες του Ολυμπισμού.
Η Ολυμπιακή Δάδα που σχεδιάστηκε για την Αθήνα του 2004, ήταν εμπνευσμένη από το φύλλο ελιάς. Κατασκευασμένη από μέταλλο και ξύλο (από ελαιόδεντρο), σε φυσικά χρώματα, με λιτές και καμπύλες γραμμές, που την έκαναν να φαίνεται - όπως πολλοί ανέφεραν - σαν τη φυσική προέκταση του χεριού του λαμπαδηδρόμου. Με τον συμβολικό σχεδιασμό της οι διοργανωτές θέλησαν να ταξιδέψουν τα μηνύματα της ειρήνης και της συμφιλίωσης των λαών και στις πέντε ηπείρους από όπου για πρώτη φορά στην ιστορία της λαμπαδηδρομίας,

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή: Σύμβολα Αγώνων.
2. 1 2  Ολυμπιακές Δάδες: Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες.
3. ↑  Ολυμπιακή Δάδα.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή: Δάδες Ολυμπιακών Αγώνων.
* Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή: Σύμβολα Αγώνων.
Ο **Γκέιρ Χίλμαρ Χάαρντε** (ορθότερα Κέιρ Χίλμαρ Χώρτε), (*Geir Hilmar Haarde*, 8 Απριλίου 1951) είναι Ισλανδός πολιτικός, ο οποίος χρήστηκε πρωθυπουργός της Ισλανδία από το 2006 ως το 2009.

Προφίλ
------

Γεννήθηκε στο Ρέικιαβικ στις 8 Απριλίου 1951 και ανήκει στο Κόμμα Ανεξαρτησίας, του οποίου ήταν Πρόεδρος από το 2005 ως το 2009. Μέλος του Κοινοβουλίου από το 1987, εργάστηκε ως οικονομολόγος στην Κεντρική Τράπεζα της χώρας του. Ήταν Υπουργός Οικονομικών από το 1998 ως το 2005.

Έγινε πρωθυπουργός μετά την παραίτηση του Χαλντόρ Ασγκρίμσον, τον Ιούνιο του 2006. Το κόμμα του κέρδισε τις εκλογές του 2007.

Κρίση 2008
----------

Επί προεδρίας του, τον Οκτώβριο του 2008 η Ισλανδία απειλήθηκε από τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση και ο Χάαρντε σε τηλεοπτικό διάγγελμά του έκανε λόγο για «απειλή εθνικής χρεοκοπίας». Το κράτος εισήγαγε επείγουσα νομοθεσία και θα δοθούν στην κυβέρνηση ενισχυμένες εξουσίες επί του τραπεζικού τομέα, ενώ κλειδώθηκε προσωρινά και η ισοτιμία της κορόνας έναντι του ευρώ. Η Ρωσία φέρεται έτοιμη να παράσχει δάνειο ύψους 4 δισ. ευρώ.

Διαμαρτυρίες και παραίτηση
--------------------------

Στις 23 Ιανουαρίου του 2009 ο Γκέιρ ανακοίνωσε ότι θα παραιτηθεί για λόγους υγείας από την προεδρία του κόμματός του (Κόμμα της Ανεξαρτησίας) στο επόμενο συνέδριο του κόμματος. Ο πρωθυπουργός υπό το βάρος αυξανόμενων πιέσεων ανακοίνωσε ότι παραιτείται με σκοπό να διεξαχθούν πρόωρες εκλογές στις 9 Μαΐου. Ο Χάαρντε ανακοίνωσε επίσημα την κατάρρευση της κυβέρνησής του στις 26 Ιανουαρίου του 2009.

Παραπομπές
----------

1. ↑  in.gr Αρχειοθετήθηκε 2008-10-10 στο Wayback Machine. *Οικονομικό SOS εκπέμπει η Ισλανδία, ελπίζει σε ρωσική βοήθεια 4 δισ. ευρώ*, 7 Οκτωβρίου 2008.
2. ↑  RÚV "Kosningar 9. maí og Geir hættir"
3. ↑  Σκάι Αρχειοθετήθηκε 2012-01-18 στο Wayback Machine. 23 Ιανουαρίου 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γκέιρ Χάαρντε** |

* Η σελίδα του πολιτικού στο ισλανδικό κοινοβούλιο (Αγγλικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 311606711
* GND: 1061277186

 |

 |
Προσδιορισμένος από την φεμινίστρια συγγραφέα Άλις Γουόκερ (*Alice Walker*), ο **Γυναικισμός** (**Womanism** από το *woman* που σημαίνει γυναίκα στα αγγλικά) είναι ένας κοινά χρησιμοποιούμενος όρος που επινοήθηκε για να περιγράψει συγκεκριμένα τον Αφρο-Αμερικάνικο Φεμινισμό, αλλά αναπτύχθηκε ώστε να περικλείει μια ευρύτερη εκδοχή φεμινισμού που διασχίζει τα όρια της τάξης και της φυλής. 

Η Γουόκερ πρωτοχρησιμοποίησε τον όρο στην ποιητική της συλλογή I*n Search of Our Mothers’ Gardens: Womanist Prose*. Η ανάγκη για αυτόν τον όρο αναδύθηκε από τα πρώτα φεμινιστικά κινήματα που καθοδηγούνταν συγκεκριμένα από λευκές γυναίκες που συνηγορούσαν υπέρ κοινωνικών αλλαγών όπως το δικαίωμα μετακίνησης από τον οικιακό στον εργασιακό χώρο. Η φεμινιστική ατζέντα αγνοούσε το γεγονός πως πολλές γυναίκες δεν ήταν νοικοκυρές και ότι δούλευαν ολόκληρη τη ζωή τους για να βοηθήσουν τις οικογένειές τους. Συγκεκριμένα, οι Αφρο-Αμερικάνες γυναίκες ήταν ήδη εργαζόμενες γυναίκες, αλλά όχι από επιλογή, και όχι σαν ζήτημα προσωπικής ολοκλήρωσης. Παρομόιως, το Κίνημα Ατομικών Ελευθεριών ήταν επίσης ανεπαρκές. Εστίαζε στην ισότητα για του Αφρο-Αμερικανούς άντρες, αλλά είχε αφήσει άθελά του στο παρασκήνιο τις γυναίκες. 

Η Γουόκερ δημιούργησε το γουμανιστικό κίνημα από αυτά τα δύο ξεχωριστά κινήματα. Με την ολοένα αυξανόμενη χρήση του όρου, και τα προγράμματα σπουδών των Αφρο-Αμερικανών και αυτά των σπουδών των Γυναικών άρχισαν να ενσωματώνουν τον γυναικισμό στα πανεπιστημιακά μαθήματα, ενώ οι ιστορικοί που έχουν ενσωματώσει στις ιστορικές τους εκτιμήσεις και περιγραφές τις απόψεις και τις εμπειρίες των Αφρο-Αμερικανών γυναικών θεωρούνται ως γυναικιστές ιστορικοί.

Δείτε επίσης
------------

* Φεμινισμός στον Τρίτο κόσμο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γυναικιστική Θεολογία[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Ποίηση της Alice Walker Αρχειοθετήθηκε 2005-01-17 στο Wayback Machine.
***Ο γιος του Αστερίξ*** ονομάζεται ένα κόμικ της σειράς *Αστερίξ* του Αλμπέρ Ουντερζό που δημοσιεύτηκε το 1983.

Πλοκή
-----

Ένα μωρό εγκαταλείπεται στην πόρτα του σπίτιού του Αστερίξ και αυτός αναγκάζεται να το μεγαλώσει. Όμως οι Ρωμαίοι προσπαθούν να το αιχμαλωτίσουν με διάφορα τεχνάσματα: Μεταμφιέζουν τον εκατόνταρχο Αγκαθοκακτούς σε παραμάνα (Ροδοαγκαθίνα) που υποτίθεται ότι είχε δουλέψει σε καντίνα της ρωμαϊκής λεγεώνας και ντύνουν έναν στρατιώτη σαν γυρολόγο που πουλάει κουδουνίστρες. Όμως ο μικρός, ο οποίος είχε ήδη πιει δύο φορές μαγικό φίλτρο, αντιμετωπίζει τον στρατιώτη *γυρολόγο* ως κουδουνίστρα. Σε αυτό το επεισόδιο το ρόλο του *κακού* παίρνει ο Βρούτος, γιος του Καίσαρα. Αυτός θα κάψει το γαλατικό χωριό συνοδευόμενος από τους πειρατές. Όμως ο Καίσαρας φτάνει αργότερα από την Άνω Γερμανία λέγοντας το γνωστό *"Κι εσύ τέκνον Βρούτε;"* μαζί με την Κλεοπάτρα από τα ανάκτορα της Ρώμης. Τελικά αποκαλύπτεται ότι ο υποτιθέμενος γιος του Αστερίξ είναι ο Καισαρίων (μετέπειτα Πτολεμαίος ΙΕ'), γιος του Καίσαρα και της Κλεοπάτρας. Ο Βρούτος είχε προσπαθήσει αρκετές φορές στο παρελθόν να εξαφανίσει ή να ξεφορτωθεί τον μικρό αλλά απέτυχε. Έτσι η Κλεοπάτρα είχε στείλει το παιδί στους ανυπότακτους Γαλάτες. Τελικά, μέχρι να ξαναχτισθεί το χωριό, το καθιερωμένο τσιμπούσι γίνεται στη γαλέρα της Κλεοπάτρας. Όλοι είναι ευτυχισμένοι εκτός από τον Βρούτο που στέλνεται στην Άνω Γερμανία για... να συμμορφωθεί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Tapidesourix (10 Απριλίου 2018). «Asterix and Son». *Astérix - Le site officiel* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2021.
2. ↑  *Asterix: Asterix and Son*. 15 Μαΐου 2019. ISBN 978-1-4440-1334-4.
Η επίσημη αφίσα των Ολυμπιακών Αγώνων του 1920.
Οι **Ολυμπιακές αφίσες** αποτελούν τμήμα του γενικότερου σχεδιασμού που αναλαμβάνει κάθε φορά η διοργανώτρια χώρα των Ολυμπιακών αγώνων για την καλύτερη και ευκολότερη επικοινωνία του μεγάλου αυτού αθλητικού γεγονότος. Οι αφίσες είναι στενά συνδεδεμένες με τον τόπο και τον χρόνο που έχουν δημιουργηθεί και αντανακλούν κάθε φορά την κοινωνική, πολιτιστική, ίσως και πολιτική κατάσταση της διοργανώτριας χώρας.

Για τη δημιουργία της αφίσας, συνήθως γίνεται καλλιτεχνικός διαγωνισμός από την Οργανωτική Επιτροπή της διοργανώτριας χώρας. Στη συνέχεια, ειδική επιτροπή αποφασίζει ποια αφίσα είναι πιο κατάλληλη να την εκπροσωπήσει επικοινωνιακά. Συχνά η δημιουργική διαδικασία δεν είναι εντελώς ελεύθερη, καθώς η επιτροπή έχει προαποφασίσει στοιχεία που επιθυμεί να περιλαμβάνονται στον σχεδιασμό αλλά και μηνύματα που πρέπει να αναδειχθούν. 

Παρόλο που σήμερα η δημιουργία της αφίσας κρίνεται αναγκαία, στους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες δεν υπήρχαν αφίσες ειδικά σχεδιασμένες για αυτό το σκοπό. Η πρώτη επίσημη αφίσα, ειδικά σχεδιασμένη για τη διοργάνωση που χρησιμοποιήθηκε ύστερα από την έγκριση της αρμόδιας επιτροπής ήταν αυτή των αγώνων που έγιναν στη Στοκχόλμη, το 1912. Η συγκεκριμένη αφίσα, δημιούργημα του Σουηδού *Olle Hjortzberg*, απεικόνιζε την πορεία των εθνών μέσα από την εκπροσώπησή τους από αθλητές που κρατούσαν τις εθνικές τους σημαίες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Olympic Summer Games Posters from Athens 1896 to London 2012.
2. 1 2 3  Athens Info Guide.
3. ↑  «G Olof (Olle) Hjortzberg» (στα Σουηδικά). *Svenskt biografiskt lexikon*. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2014.
4. ↑  Athens Info Guide: Ολυμπιακές αφίσες από το 1896.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Olympic Summer Games Posters from Athens 1896 to London 2012.
* Athens Info Guide.
* Svenskt biografiskt lexikon.
Τα **Αγριώνια** ήταν αρχαία ελληνική θρησκευτική εορτή προς τιμή του θεού Διονύσου (*Διόνυσος Αγριώνιος*), η οποία γινόταν κάθε έτος, αρχικώς μόνο στην πόλη του Ορχομενού στη Βοιωτία, και αργότερα και σε άλλες ελληνικές πόλεις. Ο μήνας κατά τον οποίο εορτάζονταν τα Αγριώνια ονομαζόταν επίσης «Αγριώνιος», τουλάχιστον στον Ορχομενό, και αντιστοιχούσε με το χρονικό διάστημα από τα μέσα Σεπτεμβρίου μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου.

Την εορτή αυτή περιγράφει λεπτομερώς ο Πλούταρχος. Σύμφωνα με την περιγραφή του, κάθε φθινόπωρο οι γυναίκες του Ορχομενού (και αργότερα και των άλλων πόλεων) προκειμένου να τιμήσουν τον Διόνυσο, ξεχύνονταν στους αγρούς καλώντας τον θεό με το όνομά του να παρουσιασθεί. Οι πλέον θρησκόληπτες κυριεύονταν από ιερή μανία και τριγυρνούσαν επί τρία ημερονύκτια στα βουνά και στα δάση αναζητώντας τον θεό. Με το κλείσιμο της τρίτης ημέρας η αναζήτηση του Διονύσου σταματούσε, μόλις οι ιερείς διέδιδαν ότι ο θεός είχε καταφύγει στο άντρο των Μουσών και είχε κρυφθεί εκεί αναπαυόμενος. Τότε οι γυναίκες επέστρεφαν από παντού στα σπίτια τους και συμμετείχαν σε συμπόσια, που κρατούσαν μέχρι το πρωί και είχαν για ποικιλία και πνευματικά παιχνίδια: συγκεκριμένα, οι πιο ηλικιωμένες γυναίκες έλεγαν αινίγματα, τα οποία προσπαθούσαν να λύσουν οι νεότερες.

Από τα Αγριώνια αποκλείονταν με ποινή θανάτου όλες οι γυναίκες που ανήκαν στο βασιλικό γένος των Μινυών, επειδή οι Μινυάδες ή *Ὀλεῖαι*, οι θυγατέρες του βασιλιά Μινύου, είχαν περιφρονήσει την εορτή και είχαν μείνει στο παλάτι κλώθοντας και υφαίνοντας, αντί να τρέχουν στα βουνά και τα λαγκάδια για να λατρέψουν τον θεό. Η ποινή του θανάτου επιβαλλόταν από τους ιερείς στις παραβάτιδες, αλλά ο άγριος αυτός άγραφος νόμος καταργήθηκε αργότερα. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, πάλι κατά τον Πλούταρχο, ο φόνος ήταν μια ανθρωποθυσία, κατά την οποία ο ιερέας του Διονύσου κυνηγούσε με ένα σπαθί στο χέρι μια απόγονο των Μινυαδών και τη σκότωνε ως έθιμο. Αυτή η πρακτική λέγεται ότι διακόπηκε αργότερα, όταν επισυνέβησαν κακοί οιωνοί. Ωστόσο, μετά την κατάργηση του εθίμου, κατά την εποχή του ίδιου του Πλουτάρχου, ένας φανατικός ιερέας του Διονύσου, ο Ζωιλός, σκότωσε με τσεκούρι μια γυναίκα από το «απαγορευμένο» γένος, την οποία είδε να συμμετέχει στα Αγριώνια. Το έγκλημα αυτό προεκάλεσε γενικευμένη εξέγερση και τότε με επέμβαση των Ρωμαίων τα Αγριώνια καταργήθηκαν οριστικά σε ολόκληρη την Ελλάδα. Ορίσθηκε μάλιστα βαρύ πρόστιμο για την πόλη του Ορχομενού σε περίπτωση που οι γυναίκες της θα επιχειρούσαν να ξαναεορτάσουν τα Αγριώνια.

Προς τιμή του θεού Διονύσου πολλοί αρχαίοι Έλληνες ποιητές έγραψαν στίχους, τους οποίους τραγουδούσαν στην εορτή των Αγριωνίων. Μεταξύ των ποιητών αυτών ξεχωρίζουν ο Αλκαίος ο Μυτιληναίος και ο Βακχυλίδης ο Κείος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πλουτάρχου *Quaest. Rom.* 102 και *Quaest. Graecae* 38. Αναφέρεται στο λήμμα της *Encyclopædia Britannica*

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 1 (1972), σελ. 726
* Το λήμμα «Agrionia» στην *Encyclopædia Britannica*, 11η έκδοση, επιμ. Hugh Chisholm, Cambridge University Press, 1911, τόμ. 1, σελ. 424
**Η νύχτα του Αγίου Σιλβέστρου**, παραμονή της Πρωτοχρονιάς, είναι το βράδυ μεταξύ 31 Δεκεμβρίου και 1 Ιανουαρίου (Πρωτοχρονιά), η οποία γιορτάζεται με διαφορετικούς τρόπους ανάλογα την περιοχή. Ονομάζεται έτσι επειδή στις 31 Δεκεμβρίου ο άγιος που γιορτάζει είναι ο Πάπας Άγιος Σίλβεστρος. Η 31 Δεκεμβρίου συχνά αποκαλείται λανθασμένα και Πρωτοχρονιά, ενώ στην πραγματικότητα είναι μόνο η παραμονή αυτής.

Η νύχτα στην Ιταλία
-------------------

Στην Ιταλία, υπάρχει παράδοση να γίνεται το "δείπνο της πρωτοχρονιάς "ή "μεγάλο δείπνο ", ένα γεύμα πλουσιοπάροχο, στο οποίο το πιο χαρακτηριστικό παραδοσιακό πιάτο είναι ένα είδος χοιρινού αλλαντικού με φακές. Γενικά γίνεται μια μεγάλη γιορτή μένοντας ξύπνιοι μέχρι να περάσουν τα μεσάνυχτα, ώστε να γιορτάσουν την άφιξη του νέου έτους. Συνήθως περνάνε την νύχτα αυτή με την οικογένεια ή τους φίλους σε κάποια πλατεία που μπορεί να έχουν διοργανωθεί συναυλίες ή διάφορες άλλες γιορτές, ή στο σπίτι.

Συνήθως ξεκινά 10 δευτερόλεπτα πριν τα μεσάνυχτα κάνοντας αντίστροφη μέτρηση μέχρι το μηδέν όπου γιορτάζεται ένας καινούργιος ευτυχισμένος χρόνος, πίνοντας σαμπάνια και ανάβοντας ή κοιτάζοντας τα πυροτεχνήματα. Υπάρχει επίσης παράδοση, όταν μετράνε αντίστροφα , να κρατάνε στο χέρι εκτός από την σαμπάνια, σταφύλια και τρία διαφορετικά κέρματα για καλή τύχη. Κάθε περιοχή της Ιταλίας έχει διαφορετικές παραδόσεις , σε κάποιες περιοχές για παράδειγμα παίζουν τόμπολα, ένα είδος τυχερού παιχνιδιού ή άλλα παιχνίδια ώστε να διασκεδάσουν μέχρι την άφιξη της νέας χρονιάς.

Δείτε ακόμη
-----------

* Παραμονή Πρωτοχρονιάς
* Πρωτοχρονιά
* Ημέρα της Πρωτοχρονιάς
Ο **Γιάροσλαβ Γιστ** (*λατινικό αλφάβητο: Jaroslav Just*), (6 Φεβρουαρίου 1883, Πράγα Αυστροουγγαρία - 5 Αυγούστου 1928, Πράγα Τσεχοσλοβακία), είναι πρώην Τσεχοσλοβάκος πρωταθλητής και Ολυμπιονίκης της αντισφαίρισης.

Ο Γιστ συμμετείχε στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1912 που έγιναν στη Στοκχόλμη εκπροσωπώντας τη Βοημία. Στο απλό αποκλείστηκε στον τρίτο γύρο από τον Γερμανό Spiess με 3-2 σετς. Στο διπλό αντρών συμμετείχε σε δύο ζευγάρι, στο ένα με συμπαίκτη τον Κάρελ Ρομπετίν αποκλείστηκαν από τον πρώτο γύρο, και στο άλλο ζευγάρι με συμπαίκτη τον Λάντισλαβ Ζέμλα κατέλαβαν την τέταρτη θέση.

Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1920 που τα παιχνίδια αντισφαίρισης έγιναν στην Αμβέρσα συμμετείχε εκπροσωπώντας αυτή τη φορά την Τσεχοσλοβακία. Στο απλό αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο όπως και στο διπλό με συμπαίκτη τον Μπόχουσλαβ Χυκς.

Διετέλεσε πρόεδρος της Τσεχοσλοβακικής ομοσπονδίας αντισφαίρισης μεταξύ 1919 και 1928.

Με την Τσεχοσλοβακία έχει αγωνιστεί στο κύπελλο Ντέιβις του 1921 όπου σε έναν αγώνα στο διπλό με συμπαίκτη τον Λάντισλαβ Ζέμλα έχασαν από το Βελγικό δίδυμο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *Τσεχική Εθνική Βάση Δεδομένων Καθιερωμένων Όρων*. jk01052271. Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2019.
2. 1 2  «Archiv hl. m. Prahy, Matrika zemřelých v Podolí, sign. POD Z6, s. 88». *Collection of Registry Books at Prague City Archives*.
3. ↑  «Archiv hl. m. Prahy, Matrika zemřelých u sv. Štěpána, sign. ŠT Z5, s. 36». *Collection of Registry Books at Prague City Archives*.
4. ↑  800169337. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2022.
5. 1 2 3 4 5 6  Ο Γιστ στους Ολυμπιακούς αγώνες
6. ↑  «Ivo Kaderka» (PDF). *TK Plus Magazine*. Ρrostějov, Czech Republic. σελ. 4. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουλίου 2013.
7. ↑  Ο Γιστ στο κύπελλο Ντέιβις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Jaroslav Just (tenista) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 83761855
* ISNI: 0000 0000 5640 2499
* NKC: jk01052271

 |

 |
Η **αγριόκοτα** (*Bonasa bonasia* ή *Tetrastes bonasia*) είναι ένα από τα μικρότερα μέλη της υποοικογένειας πουλιών (πτηνών) που είναι γνωστά ως αγριόγαλοι (*Tetraoninae*). Δεν είναι αποδημητικό είδος και ζει από την κεντρική-ανατολική Ευρώπη μέχρι το βόρειο νησί Χοκκάιντο της Ιαπωνίας, σε πυκνά και υγρά ανάμικτα δάση κωνοφόρων, κατά προτίμηση με έλατα.

Περιγραφή
---------

Θηλυκό και αρσενικό του είδους
Η αγριόκοτα έχει μήκος 35 έως 39 εκατοστόμετρα. Το κοντόχοντρο αυτό πουλί έχει πτέρωμα με λεπτά πιτσιλωτά σχέδια, αλλά ουσιαστικά έχει γκριζωπό άνω μέρος, καφετιές φτερούγες (πτέρυγες) και φουντουκί κάτω μέρος με λευκές «πινελιές».

Το αρσενικό φέρει μικρό όρθιο κεφάλι και μαύρο λαιμό με λευκό πλαίσιο. Το θηλυκό έχει βραχύτερο κεφάλι και δεν έχει μαύρο χρώμα στον λαιμό. Κατά την πτήση του, φαίνεται η γκρίζα ουρά του με το μαύρο άκρο.

Το αρσενικό έχει υψίσυχνο τιτίβισμα «ti-ti-ti-ti-ti», ενώ το θηλυκό ένα «υγρό» «τεττεττεττετ». Αυτά τα καλέσματα, μαζί με τον ήχο των πτερύγων όταν πετά, είναι συχνά οι μοναδικές ενδείξεις της παρουσίας της αγριόκοτας, αφού η ντροπαλότητά της και το ενδιαίτημά της (πυκνό δάσος) την καθιστούν σχεδόν αόρατη στον παρατηρητή.

Τροφή
-----

Η αγριόκοτα βρίσκει την τροφή της στο έδαφος και στους θάμνους, αν και συνήθως κάθεται πάνω στα δέντρα. Αυτή η τροφή είναι κυρίως φυτική, που συμπληρώνεται από μερικά έντομα κατά την περίοδο της ωοτοκίας.

Αναπαραγωγή
-----------

Η φωλιά της αγριόκοτας κατασκευάζεται πάνω στο έδαφος. Συνήθως σε κάθε ωοτοκία το θηλυκό γεννά από τρία μέχρι έξι αυγά. Το θηλυκό επωάζει τα αυγά επί 25 ημέρες και φροντίζει τους νεοσσούς μόνο του, όπως είναι ο κανόνας με τα πτηνά της τάξεως των ορνιθόμορφων.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κατάσταση κινδύνου
* Factsheet στην *Avibase*
Η **Ακτή Μούρμανσκ** (ρωσικά: *Мурманский берег*) είναι η ακτή της Θάλασσας του Μπάρεντς από τα σύνορα Ρωσίας-Νορβηγίας μέχρι το ακρωτήριο Σβιάτοβ Νος .

Η ακτογραμμή είναι βραχώδης και ελάχιστα τεμαχισμένη, με αρκετούς κόλπους με βαθιές τομές (Κόλα, Μοτόβσκι και άλλοι) και αρκετά νησιά κατά μήκος της ακτής (το μεγαλύτερο είναι το Κίλντιν). Οι περιοχές της Θάλασσας Μπάρεντς που γειτνιάζουν με την ακτή είναι αλιευτικές. Γίνεται διάκριση μεταξύ του Δυτικού Μούρμαν, δυτικά του κόλπου Κόλα, και του Ανατολικού Μούρμαν, ανατολικά του κόλπου αυτού. Το σημαντικότερο λιμάνι είναι το Μούρμανσκ. Ανατολικά του ακρωτηρίου Σβιάτοβ Νος αρχίζει η ακτή Τέρσκι της Λευκής Θάλασσας.

 Ακτή Μούρμανσκ στη χερσόνησο Ριμπάτσι

Βιβλιογραφία
------------

* *Sidensner A.K.* Πληροφορίες για την ακτή του Μούρμανσκ, που συλλέχθηκαν το καλοκαίρι του 1896, από τον υποναύαρχο Sidensner. - СПб. : Τύπου. Marine Ministry, 1897. - 102 p.
* *Malashenkov A. A. Fedorov P. V.* «Почва на северных скалах: Православный некрополь Мурманского берега Баренцева моря (1863—1920 гг.)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Δεκεμβρίου 2017.  - Αγία Πετρούπολη: Πρακτική. τράπεζα. in-t, 2017. - 632 σελ. - ISBN 978-5-4228-0085-8 .
Η **Νύσσα Α΄** (α' μισό 2ου αιώνα π.Χ.) ήταν Βασίλισσα του Πόντου που έζησε κατά την ελληνιστική περίοδο. Καταγόταν από τον Οίκο των Σελευκιδών αποτελώντας εγγονή του εξέχοντος βασιλιά Αντίοχου Γ΄ του Μέγα. Στον Πόντο βασίλεψε ως σύζυγος του Φαρνάκη Α΄, παππού του διαβόητου βασιλιά και πολεμίου της Ρώμης, Μιθριδάτη ΣΤ΄ του Ευπάτορα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Πατέρας της Νύσσας υπήρξε ο Αντίοχος και μητέρα της η αδερφή του τελευταίου, Λαοδίκη Δ΄. Αμφότεροι ήταν τέκνα του Αντίοχου Γ΄ του Μέγα και της Λαοδίκης Γ΄. Ο πατέρας της ως πρωτότοκος προοριζόταν για διάδοχος του θρόνου, ωστόσο απεβίωσε αιφνιδιαστικά το 193 π.Χ. πριν το θάνατο του πατέρα του. Μετά το γεγονός αυτό, η μητέρα της Νύσσας, Λαοδίκη Δ΄, αρχικά απέκτησε ιερατικά καθήκοντα και κατόπιν νυμφεύθηκε διαδοχικά τα άλλα αδέρφια της, Σέλευκο Δ΄ το Φιλοπάτορα και τον Αντίοχο Δ΄ τον Επιφανή.

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του τελευταίου, το χέρι της Νύσσας δόθηκε στο Βασιλιά του Πόντου, Φαρνάκη Α΄, ο οποίος βρισκόταν τότε σε προχωρημένη ηλικία (περίπου 172 π.Χ.). Ο Φαρνάκης είχε ασκήσει έντονη επεκτατική πολιτική στο παρελθόν με στρατιωτικά μέσα, ωστόσο την εποχή εκείνη ακολουθούσε την τακτική των διπλωματικών ελιγμών. Ο γάμος του με τη Νύσσα σήμαινε την ενδυνάμωση των σχέσεων ανάμεσα στον Πόντο και τους Σελευκίδες, η οποία σταδιακά είχε ατονήσει, πιθανώς σε μία προσπάθεια αυτοπροστασίας απέναντι στην ολοένα αυξανόμενη επιρροή της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας στις εσωτερικές υποθέσεις της Μικράς Ασίας.

Πιθανολογείται πως η Νύσσα Α΄ έφερε στον κόσμο με το Φαρνάκη, τον Μιθριδάτη Ε΄ τον Ευεργέτη. Επίσης πρόκειται πιθανώς για τη μητέρα της Νύσσας Β΄ (ή Λαοδίκης), η οποία και νυμφεύθηκε τον Αριαράθη Ε΄ της Καππαδοκίας. Η ακριβής ημερομηνία και οι συνθήκες του θανάτου της δεν διασώζονται από τις αρχαίες πηγές. Ωστόσο μνημονεύεται σε μία επιγραφή που αφιέρωσαν οι Αθηναίοι στη Δήλο προς τιμήν του βασιλικού ζεύγους του Πόντου.

Δείτε επίσης
------------

* Δυναστεία των Σελευκιδών
* Δυναστεία των Μιθριδατιδών
* Αυτοκρατορία των Σελευκιδών
* Βασίλειο του Πόντου
* Ελληνιστική Περίοδος

Παραπομπές
----------

1. ↑  Jona Lendering (2006). ««Laodice IV»». *Articles on Ancient History*. Livius.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Αυγούστου 2011. Ανακτήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2009.
2. ↑  Βέρα Στεφανίδου (2001). ««Φαρνάκης Α΄»». *Encyclopedia of the Hellenic World, Asia Minor*. Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Ανακτήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2009. [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  *Orientis Graeci Inscriptiones Selectae* (OGI) 771
4. ↑  Idélos Dürrbach, F. (ed.) *«Inscriptions de Délos»* (1923-37), No. 1497.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βέρα Στεφανίδου (2001). ««Φαρνάκης Α'»». *Encyclopedia of the Hellenic World, Asia Minor*. Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Ανακτήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2009. [*νεκρός σύνδεσμος*]
* Jona Lendering (2006). ««Laodice IV»». *Articles on Ancient History*. Livius.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Αυγούστου 2011. Ανακτήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2009.
Η θέση της Ακτής, στην αρχαιότητα κατά σύμφωνη γνώμη των περισσοτέρων ιστορικών ερευνητών
Κατά την αρχαιότητα οι Έλληνες με την ονομασία **Ακτή** καλούσαν αρχικά ολόκληρη την Αττική (Στράβων 336-13). Αργότερα η ονομασία Ακτή αποδόθηκε στη λεγόμενη σήμερα Πειραϊκή χερσόνησο, δηλαδή στην περιοχή που αρχίζει από το στενότερο σημείο ξηράς μεταξύ λιμένα Ζέας (Πασαλιμάνι) και του κεντρικού λιμένα Πειραιά, απ΄ όπου και επεκτείνεται σ΄ ολόκληρη την περιοχή που σήμερα ονομάζεται Φρεαττύδα, Καλλίπολη, Πειραϊκή, με όλους τους όρμους, μέχρι και το Χατζηκυριάκειο.

Από εδάφια των Διοδώρου, Λυκούργου και Αριστοτέλη προκύπτει ότι η Ακτή ήταν χώρος εντός των Πειραϊκών τειχών και πλησίον της θάλασσας. Μάλιστα από τις λεπτομέρειες των ίδιων των συγγραφέων συνάγεται πως το τμήμα αυτό πρέπει να τοποθετηθεί σ΄ αυτό που σήμερα ονομάζεται Πειραϊκή χερσόνησος μαζί με τους υπεράνω λόφους όπου και είναι κτισμένη η σημερινή Καλλίπολη. Σ΄ αυτή τη γνώμη καταλήγει και ο Ι. Δραγάτσης καθώς και οι Milchhöfer, Curtius, Wachsmuth και Hirschfeld (δηλαδή από Πασαλιμάνι μέχρι Β. Περίπτερο).

Στους νεότερους χρόνους ο Πειραϊκός λαός ονομάζει Πειραϊκή (χερσόνησο) την εκατέρωθεν του παραλιακού δρόμου περιοχή που οδηγεί από τη Φρεαττύδα μέχρι το "Βασιλικό Περίπτερο", δεξιά του εισερχομένου στον λιμένα Πειραιά.

Άλλοι υποστηρίζουν ότι η Ακτή, εκείνη της αρχαιότητας, θα πρέπει να τοποθετηθεί σ΄ ολόκληρη την παράκτια γραμμή, χωρίς τη χερσόνησο, από το οχυρωματικό τείχος της λεγόμενης παλαιότερα "Κρεμυδαρούς", της άλλοτε Ηετιωνείας, μέχρι του δυτικού μυχού του Φαληρικού όρμου όπου και άρχιζε η αμμώδης παραλία μέχρι το 1967 όταν ξεκίνησε η νέα διαμόρφωση της ακτής Φαλήρου.
Η αναχώρηση του SS Great Western το 1838 από το Μπρίστολ, στο παρθενικό του ταξίδι
Το **SS Great Western** (*Γκρέητ Γουέστερν*, *Μεγάλος Δυτικός*) ήταν το πρώτο θεωρητικά υπερωκεάνειο τροχήλατο πλοίο ειδικά ναυπηγημένο για μεγάλους πλόες. Ιδίως από άποψη άνεσης θεωρήθηκε το καλύτερο της εποχής του, γεγονός που του εξασφάλιζε πλήρη φόρτο επιβατών.

Το Γκρέητ Γουέστερν ναυπηγήθηκε το 1838 και είχε ολικό μήκος 212 πόδια, πλάτος 36 και βύθισμα 17. Η συνολική χωρητικότητα του πλοίου ήταν 1324 τόνοι και η μηχανή του είχε ισχύ 450 hp που παρέχονταν σε δύο πλευρικούς τροχούς και η οποία του εξασφάλιζε ταχύτητα 9,5 κόμβων. Στη πρώτη εξαετία των δρομολογήσεών του (1838-1843) είχε διανύσει 234.000 μίλια και είχε περιορίσει τη διάρκεια ταξιδιού Λονδίνου Νέας Υόρκης σε 14 εικοσιτετράωρα. Έφερε τέσσερις ιστούς εκ των οποίων μόνο ο πρωραίος έφερε ιστία (πανιά) και αυτό περισσότερο ως υποβοήθηση της μηχανής και όχι το αντίστροφο όπως συνέβαινε μέχρι τότε στα ήδη ατμόπλοια (τροχήλατα).

Αξίζει όμως ν΄ αναφερθεί η πλούσια διακόσμηση και η μεγάλη πολυτέλεια των διαμερισμάτων του πλοίου αυτού που θεωρήθηκαν άφθαστες για τις τότε μαζικές μετακινήσεις και που απετέλεσε την απαρχή της εσωτερικής διακόσμησης των μετέπειτα υπερωκεανίων και που εξακολουθεί μέχρι σήμερα στα κρουαζιερόπλοια.

* Τη ναυπήγηση του πλοίου αυτού ακολούθησε η του «Μεγάλου Ανατολικού» (SS Great Eastern), που απετέλεσε το ναυπηγικό θαύμα στην εποχή του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Houghton-Mifflin "Ships of the World"
* Maritimequest Great Western φωτογραφίες
Ο **Γκένριχ Γρηγόριεβιτς Γιάκοντα** (ρωσικά:  Ге́нрих Григо́рьевич Яго́да‎, 7 Νοεμβρίου 1891 – 15 Μαρτίου 1938) ήταν σοβιετικός στρατιωτικός και πολιτικός που έφτασε στα ανώτατα κλιμάκια του μπολσεβίκικου κόμματος. Από το 1924 ήταν ανώτατο στέλεχος της OGPU και την περίοδο 1934-1936 ήταν επικεφαλής της NKVD. Εκτελέστηκε για κατασκοπευτική και αντισοβιετική δράση στις 15 Μαρτίου 1938 κατά την περίοδο των σταλινικών εκκαθαρίσεων.

Βιογραφία
---------

Ο Γκένριχ Γιάκοντα γεννήθηκε την 7η Νοεμβρίου 1891 στο Rybinsk στην επαρχία Γιάροσλαβ της Ρωσικής αυτοκρατορίας, κοντά στον Βόλγα. Ήταν εβραϊκής καταγωγής και ο πατέρας του ήταν κοσμηματοπώλης, ενώ ο ίδιος εργάστηκε ως βοηθός φαρμακοποιού.
Εντάχθηκε σε νεαρή ηλικία στο κόμμα των Μπολσεβίκων (ΠΚΚ) και συνελήφθη και εξορίστηκε το 1911 για επαναστατική δράση.
Το 1913 μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη για να εργαστεί στο εργοστάσιο μεταλλουργίας Πουτίλωφ.

Συμμετείχε στην Οκτωβριανή επανάσταση μέσα από τις τάξεις του Κόκκινου Στρατού. Τα χρόνια που ακολούθησαν ανήλθε σε ηγετικές θέσεις του ΠΚΚ, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του Στάλιν. Το 1923 εντάχθηκε στην υπηρεσία ασφαλείας ΟGPU (Γκε Πε Ου) και το 1924 έγινε υποδιοικητής της. Με εντολή του Στάλιν τέθηκε επικεφαλής της NKVD (Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων της Σοβιετικής Ένωσης) το 1934, η οποία ήταν η διάδοχη υπηρεσία ασφαλείας της ΟGPU.

Στην ηγεσία της NKVD έμεινε μέχρι τις αρχές του 1936, όταν και αντικαταστάθηκε από τον Νικολάι Γιεζόφ.

Τον Οκτώβριο του 1937 συνελήφθη με τα διατάγματα του Γιεζόφ για τη δίωξη της αντεπαναστατικής, τρομοκρατικής και κατασκοπευτικής δράσης και υπονόμευσης του έργου της Σοβιετικής Ένωσης.

Εκτελέστηκε στη Μόσχα στις 15 Μαρτίου 1938. Η γυναίκα του Ίντα Άβερμπαχ (ρωσικά:  И́да Леони́довна Аверба́х‎) εκτελέστηκε στις 16 Ιουλίου 1938.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Genrikh-Grigoryevich-Yagoda. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (Γερμανικά) *Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους*. jagoda-genrich-grigorjewitsch. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 24  Οκτωβρίου 2021.
5. ↑  NKVD.ORG: The Memorial Page
6. ↑  Παπαδάτος (2021), σελ. 96-97

Βιβλιογραφία
------------

* Μάριος Μαρκοβίτης "Όχι, δεν είμαι εχθρός του Λαού", Εκδόσεις Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη 2017
* Νίκος Παπαδάτος, "Ο Μπεζεντάκος μας άφησε γεια", Εκδόσεις ΚΨΜ, Αθήνα 2021

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 18033143
* LCCN: nr95041601
* ISNI: 0000 0000 6675 4973
* GND: 119495473
* SELIBR: 222061
* SUDOC: 235660426
* BNF: cb16682752b (data)
* NKC: xx0071654

 |

 |
Ο **Οργανισμός Σιδηροδρόμων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (European Union Agency for Railways, ΕΟΣ)** είναι ένας οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) ο οποίος έχει ως σκοπό να θέτει τις υποχρεωτικές προϋποθέσεις που πρέπει να ικανοποιούν οι ευρωπαϊκοί σιδηρόδρομοι και οι κατασκευαστές με τη μορφή τεχνικών προδιαγραφών διαλειτουργικότητας που ισχύουν για το διευρωπαϊκό σιδηροδρομικό σύστημα. 

Ο ΕΟΣ δημοσιεύει αναφορές που συνοψίζουν την κατάσταση των ΤΠΔ.  Ο ΕΟΣ θέτει κοινούς στόχους ασφάλειας, κοινές μεθόδους ασφάλειας και κοινούς δείκτες ασφαλείας, σύμφωνα με την οδηγία 2004/49 / ΕΚ και τροποποιήσεις. Ο ΕΟΣ φιλοξενεί επίσης ορισμένες βάσεις δεδομένων, μεταξύ των οποίων ένα μητρώο εναπομένων εφαρμοστέων εθνικών κανόνων. 

Ο οργανισμός ιδρύθηκε το 2004 και άρχισε να λειτουργεί το 2006 ως Ευρωπαϊκός Οργανισμός Σιδηροδρόμων (ΕΟΣ). Άλλαξε το όνομά του το 2016.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Transversal and merged TSIs and their amendments, by year» (PDF). European Railway Agency. Απριλίου 2014. σελίδες 1 to 1. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 14 Ιουλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2019.
Ο **Γκέμπχαρτ** (γερμ.: *Gebhard im Lahngau*, 832 - 879) από τον Οίκο των Κορραδιδών ήταν κόμης του Λανγκάου. Είναι ο γενάρχης του Οίκου, που πήρε το όνομα του εγγονού του.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Ούντο του πρεσβύτερου, κόμη του Λάνγκαου το διάστημα (821-826). Ο Ούντο ίσως ταυτίζεται με τον Όντο Α΄ κόμη της Αυρηλίας (Ορλεάνης) από τον Οίκο των Ουνταλριχιδών. Ήταν ένας από τους αρχηγούς των Ανατολικών Φράγκων και κουνιάδος του Ερνέστου μαργράβου του Νόρντγκαου στη Βαυαρία. 

Έζησε στα μέσα του 9ου αι. ήταν κόμης του Λανγκάου και ο πρώτος πρόγονος των Κορραδιδών, για τον οποίο έχουμε ιστορικές πληροφορίες. Ο Οίκος του ονομάστηκε έτσι ένεκα του εγγονού. Το 838 συμμάχησε με τον Πόππο κόμη του Γκράπφελτ και τον Ότγκαρ αρχιεπίσκοπο του Μάιντς για να υποστηρίξουν τον Καρολίδη Λουδοβίκο Α΄ τον *ευσεβή* των Φράγκων, εναντίον του εξεγερθέντος γιου του Λουδοβίκου Β΄ του *γερμανικού*.

Οικογένεια
----------

Από τη σύζυγό του είχε αποκτήσει τα εξής τέκνα:

* Ούντο 9ος αι. μάργραβος της Νευστρίας. Γιος του ήταν ο:
	+ Κορράδος δούκας της Θουριγγίας.
* Βάλντο, ηγούμενος του αββαείου του Αγ. Μαξιμίν στο Τρηρ.
* Μπέρτουλφ απεβ. 883, αρχιεπίσκοπος του Τρηρ.
* Βερεγγάριος Α΄ 9ος αι. μάργραβος της Νευστρίας.

Όλοι απέκτησαν εξέχουσες θέσεις στη Δυτική Φραγκία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p67259.htm#i672590. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. 1 2 3 4 5 6  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* The Annals of Fulda. (Manchester Medieval series, Ninth-Century Histories, Volume II.) Reuter, Timothy (trans.) Manchester: Manchester University Press, 1992.
Η **Γκέιρα**, νορβηγ.: *Geira*, (περίπου 965 – 985) ήταν πριγκίπισσα των Βενδών και η μεγαλύτερη κόρη του Μπούρισλαβ βασιλιά των Βενδών.

Βιογραφία
---------

Περίπου το 978 παντρεύτηκε πρώτα έναν άγνωστο πρίγκιπα. Ο σύζυγός αυτός απεβίωσε περίπου το 981.

Το 982 έκανε δεύτερο γάμο με τον Όλαφ Α' Τρίγκβασον, βασιλιά της Νορβηγίας. Δεν αναφέρονται απόγονοι.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Commire, Anne, επιμ. (2002). «Geyra (fl. 980s)». *Women in World History: A Biographical Encyclopedia*. Waterford, Connecticut: Yorkin Publications. ISBN 0-7876-4074-3. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2023.
Ο **Άγιος Αβράμιος ο Απλούς** ήταν Αιγύπτιος ασκητής, που έζησε αναχωρητικό βίο στην έρημο της Αιγύπτου, σε άγνωστο αιώνα της αρχαιότητας. Διακρίθηκε για την απλότητά του (από όπου και η προσωνυμία «απλούς»), ενώ έγινε περίφημος για τις θαυματουργικές δυνάμεις του. Αναγνωρίζεται ως άγιος, όχι από την Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά από τις μονοφυσιτικές ή προχαλκηδόνιες (ανατολίτικες) Εκκλησίες: την Κοπτική και την Αιθιοπική. Αυτές τιμούν τη μνήμη του στις 27 Οκτωβρίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κασιανός: *Collatio*, XV, 4-5

Πηγή
----

* Το ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 140
Στην ελληνική μυθολογία με τη συλλογική ονομασία **Ορεάδες** ήταν γνωστές οι Νύμφες εκείνες που κατοικούσαν στα όρη και τα προστάτευαν. Η λατρεία των Ορεάδων διεξαγόταν συνήθως μέσα σε σπηλιές. Οι Ορεάδες έπαιρναν κάποτε και ειδικότερα συλλογικά ονόματα από το όνομα του όρους στο οποίο διέμεναν, π.χ. Κιθαιρωνίδες, Ελικωνιάδες, Δικταίες, κ.ά.. Ορεάδες Νύμφες που αναφέρει η μυθολογία ήταν η Οινώνη (στο όρος Ίδη της Τρωάδας), η Βριτομάρτις, η Ηχώ, η Κυλλήνη, η Κυνοσούρα, η Πιτύς, κ.ά.. Οι Ορεάδες συνδέονταν με τη θεά Αρτέμιδα, καθώς όταν η θεά κυνηγούσε προτιμούσε τα βουνά και τα ορεινά δάση.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
* Το αντίστοιχο άρθρο της αγγλόγλωσσης Wikipedia
Ο **Ορδόνιο Γ΄**, ισπαν.: *Ordoño III*, ( π. 926 – 956) από τον Οίκο των Αστουριών-Λεόν ήταν ο βασιλιάς του Λεόν από το 951 έως το 956, γιος και διάδοχος του Ραμίρο Β’ (931 – 951). Αντιμετώπισε τη Ναβάρρα και την Καστίλη, οι ηγεμόνες των οποίων υποστήριξαν τον ετεροθαλή αδελφό του Σάντσο Α΄ τον Παχύ αμφισβητώντας την αξίωση του Ορδόνιο Γ΄ για τον θρόνο.

Βιογραφία
---------

Έπρεπε επίσης να αντιμετωπίσει την εσωτερική εξέγερση, τις επιθέσεις από τους μουσουλμάνους της αλ-Ανταλούς και την εξέγερση της Γαλικίας. Σε απάντηση στους Μουσουλμάνους, ο Oρδόνιο Γ΄ οδήγησε μία επιδρομή μέχρι τη Λισαβόνα (955), επιστρέφοντας βόρεια με μία πολύ προσοδοφόρα λεία.  Αντιμέτωπος με αυτή τη μεγάλη επίδειξη δύναμης, ο Αμπντ-αλ-Ραχμάν Γ΄ (912 – 961) ωθήθηκε να διαπραγματευτεί και να συνάψει μία συνθήκη ειρήνης με τον βασιλιά του Λεόν.

Προσπάθησε να συνεχίσει τις ενέργειες τού πατέρα του στην οχύρωση της γης και της βασιλικής εξουσίας απέναντι στον αφανή και αποσχιστικό Φερνλαν Γκονθάλεθ της Καστίλης. Νυμφεύτηκε ακόμη και την κόρη του Φερνάν, Ουρράκα και αργότερα την απέρριψε για τη συμμαχία του πατέρα της με τον Σάντσo.

Ο Oρδόνιο Γ΄ απεβίωσε στη Θαμόρα το 956.

Οικογένεια
----------

Η Ουρράκα του γέννησε τουλάχιστον δύο παιδιά: 

* έναν γιο που ονομάζεται Oρδόνιo, που απεβίωσε νέος και μία κόρη, που ονομάζεται
* Τερέσα, που έγινε μοναχή. Ο Oρδόνιο Γ΄ ήταν επίσης πατέρας του
* Bερμούδου Β΄, αλλά οι απόψεις διίστανται ως προς το αν ήταν γιος της Ουρράκας ή μίας ερωμένης, μίας από τις κόρες του κόμη Πελάγιου Γκονθάλεθ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Collins, Roger (1983). *Early Medieval Spain*. New York: St. Martin's Press. σελ. 241. ISBN 0-312-22464-8.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Ordoño III of León στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 64891791
* LCCN: n83032278
* ISNI: 0000 0004 4887 7653
* GND: 122548531
* BNF: cb12129756r (data)

 |

 |
Το **Διεθνές Αεροδρόμιο Κουάτρο ντε Φεβερέιρο** (πορτογαλικά: Aeroporto Internacional 4 de Fevereiro‎), (IATA: **LAD**, ICAO: **FNLU**) είναι το κύριο διεθνές αεροδρόμιο της Ανγκόλας. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της πρωτεύουσας Λουάντα. Το *Κουάτρο ντε Φεβερέιρο* μεταφράζεται ως 4η Φεβρουαρίου, που είναι σημαντική εθνική εορτή της Ανγκόλας, η οποία σηματοδότησε την έναρξη του ένοπλου αγώνα ενάντια στο πορτογαλικό αποικιακό καθεστώς στις 4 Φεβρουαρίου 1961.

Η κατασκευή του αεροδρομίου ξεκίνησε το 1951, προκειμένου να εξυπηρετήσει την πρωτεύουσα της πρώην Πορτογαλικής Υπερπόντιας Επαρχίας της Ανγκόλας. Εγκαινιάστηκε το 1954, από τον Πρόεδρο της Πορτογαλίας Φρανσίσκο Κραβέιρο Λόπες, προς τιμήν του οποίου το αεροδρόμιο ονομάστηκε *Aeroporto Presidente Craveiro Lopes* (Αεροδρόμιο του Προέδρου Κραβέιρο Λόπες).

Κατά τον Αύγουστο, τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 1975, το αεροδρόμιο φιλοξένησε δεκάδες χιλιάδες κυρίως λευκούς Πορτογάλους κατοίκους της Ανγκόλας που διέφευγαν προς τη Λισαβόνα (κατά τη διάρκεια της *Επιχείρησης Αερογέφυρα*), οι οποίοι παρέμειναν στον χώρο του αεροδρομίου εν αναμονή πτήσεων επαναπατρισμού τις εβδομάδες πριν από την κήρυξη της ανεξαρτησίας της Ανγκόλας.

Μετά την ανεξαρτησία της Ανγκόλας από την Πορτογαλία (τον Νοέμβριο του 1975), το αεροδρόμιο μετονομάστηκε σε *Aeroporto Quatro de Fevereiro Internacional* (Διεθνές Αεροδρόμιο της 4ης Φεβρουαρίου) για να τιμήσει τα γεγονότα που οδήγησαν στην ανεξαρτησία του κράτους.

Εγκαταστάσεις
-------------

Το αεροδρόμιο βρίσκεται σε υψόμετρο 74 μέτρων από την στάθμη της θάλασσας. Διαθέτει δύο ασφαλτοστρωμένους διαδρόμους: τον 05/23 που είναι 3.716 x 45 μ. και τον 07/25 που είναι 2.600 x 60 μ. Από το 2022 το αεροδρόμιο θα αντικατασταθεί από το νέο Διεθνές Αεροδρόμιο της Ανγκόλας. Οι κατασκευαστικές εργασίες έχουν ήδη ξεκινήσει, αλλά αυτά καθυστέρησαν λόγω οικονομικών δυσκολιών εκ μέρους της κυβέρνησης της Ανγκόλας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Alves, Tânia (2017). Garcia, José Luís, επιμ. *Media and the Portuguese Empire*. Palgrave Studies in the History of the Media. Cham: Springer International Publishing. σελίδες 235–251. ISBN 978-3-319-61792-3.
2. ↑  *Board of Trade Journal*. H.M. Stationery Office. 1955.
3. ↑  «Flight from Angola». *The Economist*. 1975-08-16.. Ανακτήθηκε στις 2020-10-08.
4. ↑  «More Planes and Troops Sought for Angola Airlift». *The New York Times*. 1975-09-10.. Ανακτήθηκε στις 2020-10-08.
5. ↑  «Quatro De Fevereiro - Angola». *World Airport Codes* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2020.
6. ↑  «Novo aeroporto de Luanda: Defende-se investigação para responsabilização | DW | 06.03.2019». *DW.COM*. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2020.
7. ↑  «Angola: Luanda's costly new airport raises questions». *The Africa Report.com* (στα Αγγλικά). 18 Νοεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Καιρικές συνθήκες στο FNLU
* Ιστορικό ατυχημάτων στο LAD
Ο **Δημήτρης Κέννας** είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1950 ως το 1954.

Βιογραφία
---------

Ο Κέννας γεννήθηκε και μεγάλωσε στην περιοχή της Τριανδρίας Θεσσαλονίκης και ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην ομάδα του Αχιλλέα Τριανδρίας. Το 1950, μεταγράφηκε στον Άρη και ανέλαβε τη θέση του βασικού σέντερ-φορ, πετυχαίνοντας το πρώτο του γκολ στις 19 Νοεμβρίου 1950 στη νίκη του Άρη κατά του ΠΟ Ξηροκρήνης με 1-4, αγώνα στον οποίο έκανε και το ντεμπούτο του με την κίτρινη φανέλα.

Το 1951-52, πραγματοποίησε τις καλύτερες του εμφανίσεις με τους "κίτρινους", πετυχαίνοντας τρία τέρματα στη νίκη με 1-5 κατά του ΠΑΟΚ, στις 9 Δεκεμβρίου 1951. Στις 30 Μαρτίου 1952, επανέλαβε την εξαιρετική του εμφάνιση κατά του "δικεφάλου του Βορρά", στο ματς για τον δεύτερο γύρο του τοπικού πρωταθλήματος, πετυχαίνοντας τα δύο γκολ της νίκης του Άρη. Συνολικά, ο Κέννας πέτυχε επτά τέρματα εκείνη τη σεζόν, τα πέντε εκ των οποίων εναντίον του αιωνίου αντιπάλου του Άρη.

Το 1952-53, πέτυχε άλλο ένα τέρμα στη νίκη του Άρη κατά του ΠΑΟΚ με 3-0 στις 15 Μαρτίου 1953, βοηθώντας την ομάδα του να κατακτήσει το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης και να προκριθεί στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, όπου κατέλαβε την τρίτη θέση, όπου ο ίδιος έπαιξε στους τρεις από τους τέσσερις αγώνες του Άρη.

Αγωνίστηκε για τελευταία φορά με τους "κίτρινους" στον πρώτο αγώνα του τοπικού πρωταθλήματος 1953-54 κατά του ΠΟ Ξηροκρήνης, πριν μετακομίσει για επαγγελματικούς σκοπούς στη Βραζιλία, όπου αγωνίστηκε στην Μπέλο Μούντο. Στη συνέχεια, μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου διαμένει μέχρι σήμερα στο Ράιαν του Τέξας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Οι «μάχες» από το 1947 ως το 1962». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2015.
2. ↑  Greece - Final Tables 1906-1959
3. ↑  «Ιστορίες απ" το …Τέξας | aris.re». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Απριλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2015.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ... Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, ISBN 978-960-93-5927-6
* Κέννας (Κίνας) Δημήτρης | aris.re
Ο **Άγιος Αβράμιος, επίσκοπος Κρατείας** (περ. 474 - 558 μ.Χ.), ήταν Βυζαντινός μοναχός και μετέπειτα επίσκοπος.

Ο Αβράμιος καταγόταν από την πόλη Έμεσα της Συρίας, τη σημερινή Χομς. Αλλά η χριστιανική κοινότητα εκεί διαλύθηκε λίγο αργότερα από νομάδες επιδρομείς. Ο Αβράμιος ακολούθησε τότε τον μοναχικό βίο και σε πολύ νεαρή ηλικία, 26 ετών, έγινε ηγούμενος σε μονή κοντά στην πόλη Κράτεια της Επαρχίας Ονωρίας, που αντιστοιχούσε στο εσωτερικό της αρχαίας Βιθυνίας, («Δυτικός Πόντος»). Περίπου δέκα χρόνια αργότερα έφυγε κρυφά για την Παλαιστίνη, αποζητώντας μια πιο ήσυχη ζωή. Τον υποχρέωσαν όμως να επιστρέψει στο μοναστήρι του και τελικώς έγινε επίσκοπος στην Κράτεια. Ωστόσο 13 έτη αργότερα, το 525 ή το 531, εγκατέλειψε και την επισκοπή του και, αφού πρώτα επισκέφθηκε την Κωνσταντινούπολη, αποσύρθηκε σε μονή των Ιεροσολύμων, κοντά στον Ιωάννη Σχολάριο, όπου παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του, ζώντας πλέον ως πραγματικός ερημίτης, όπως επιθυμούσε.

Ο Βίος του Αβραμίου Κρατείας, που αποδίδεται στον συναξαριστή Κύριλλο τον Σκυθοπολίτη, αποτελεί μια αξιόλογη πηγή για τη ζωή των μοναχών τον 6ο αιώνα. Ο Αβράμιος ανακηρύχθηκε άγιος, με τη μνήμη του να τιμάται τόσο από την Ορθόδοξη, όσο και από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στις 6 Δεκεμβρίου, ημέρα της κοιμήσεώς του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Alban Butler, Paul Burns: *Butler's Lives of the Saints*, Burns & Oates, The Liturgical press, Collegeville, Minnesota, σελ. 62

Πηγές
-----

* Φειδάς, Βλάσ.: Το αντίστοιχο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 140
* Attwater, Donald & Catherine Rachel John: *The Penguin Dictionary of Saints*, 3η έκδοση, Penguin Books, Νέα Υόρκη 1993, ISBN0-14-051312-4
* Holweck, F.G.: *A Biographical Dictionary of the Saints*, B. Herder Book Co. St. Louis 1924
* Matthew Bunson: *Encyclopedia of Saints*, 2η έκδοση, έκδ. Our Sunday Visitor, Ιούλιος 2014, 1056 σελίδες, ISBN 978-1612787169
* John J. Delaney: *Dictionary of Saints*, εκδ. Image, 2η έκδ. Μάρτιος 2005, 720 σελίδες, ISBN 978-0385515207