recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Πάτρικ Μπέβερλι** (γεννημένος στις 12 Ιουλίου 1988) είναι Αμερικανός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,85 μ. και αγωνίζεται ως πλέι μέικερ.

Κολλεγιακή καριέρα
------------------

Ο Πάτρικ Μπέβερλι εισήχθη το 2006 στο Πανεπιστήμιο "Αρκάνσας", με τη μπασκετική ομάδα του οποίου (Αρκάνσας Ρέιζορμπακς) αγωνίστηκε στο Κολλεγιακό Πρωτάθλημα.

Στο Πανεπιστήμιο του Αρκάνσας παρέμεινε μέχρι και το 2008.

Επαγγελματική καριέρα
---------------------

Ο Πατρικ Μπέβερλι υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο στην Ουκρανική Ντίνπρο το 2008, σε ηλικία 20 ετών.

Ένα χρόνο αργότερα συμμετείχε στα Ντραφτς του ΝΒΑ, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να διακριθεί. 

Επόμενος σταθμός στην καριέρα του Μπέβερλι ήταν ο Ολυμπιακός Πειραιώς, στον οποίο ωστόσο παρέμεινε για λίγους μόνο μήνες.

Το 2011 ταξίδεψε στη Ρωσία για λογαριασμό της Σπαρτάκ Αγ.Πετρούπολης, στην οποία παρέμεινε για περίπου ένα χρόνο.

Στις 7 Ιανουαρίου του 2013 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τους Χιούστον Ρόκετς και λίγο αργότερα μεταπήδησε στους Ρίο Γκράντε Βάλλει Βάιπερς.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Πάτρικ Μπέβερλι ήταν μέλος της Εθνικής ομάδας των ΗΠΑ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων του 2007.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *College Basketball at Sports-Reference.com*. Ανακτήθηκε στις 28  Ιουλίου 2020.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
3. ↑  *RealGM*. 1684. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.

Πηγές
-----

*
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Λιτυέρσης** είναι γνωστός ένας νόθος γιος του βασιλιά Μίδα, αναφερόμενος και στην *Ιλιάδα*. Ο Λιτυέρσης ήταν βασιλιάς των Κελαινών, αλλά και εξαιρετικός θεριστής. Υποχρέωνε όσους περνούσαν από τη χώρα του να θερίσουν μαζί του. Στη συνέχεια, όταν πια είχαν θερίσει αρκετά, ο Λιτυέρσης τους έκοβε τα κεφάλια και φύλαγε τα σώματα σε δέσμη από στάχυα. Ενίοτε τους υπεχρέωνε να συναγωνισθούν μαζί του στον θερισμό, επειδή όμως πάντα ήταν αυτός ο νικητής, έκοβε τα κεφάλια των αντιπάλων του.

Ο Ηρακλής, τα χρόνια που υπηρετούσε την Ομφάλη, πέρασε από τη χώρα του Λιτυέρση, δέχθηκε την πρόκλησή του και του έκοψε το κεφάλι αφού πρώτα τον αποκοίμισε με κάποιο τραγούδι. Σύμφωνα με μια παραλλαγή, ο Ηρακλής ήρθε στη χώρα του Λιτυέρση για να ελευθερώσει τον Δάφνι, ένα ποιμένα που κρατούσαν εκεί ως δούλο. Οι θεριστές της Φρυγίας συνήθιζαν από τότε να τραγουδούν στην εργασία τους ένα τραγούδι στο οποίο εξυμνούσαν τη θεριστική δεινότητα του Λιτυέρση.

Η σχέση του Λιτυέρση με τον Μίδα πρέπει να είναι αρχαιότερη από τον μύθο για τη συνάντησή του με τον Ηρακλή, ο οποίος δημιουργήθηκε αργότερα. Σε άλλη εκδοχή του μύθου, ο Ηρακλής πέταξε τον Λιτυέρση στον ποταμό Μαίανδρο. Αυτό θυμίζει ένα έθιμο σύμφωνα με το οποίο ρίχνουν μέσα στο νερό τα τελευταία δεμάτια από στάχυα, που έχουν σχήμα ανθρώπινου σώματος.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Εγκατάσταση παλιρροιοδείκτου.

Εξάωρο ρολόι παλίρροιας

**Παλιρροιοδείκτης** ονομάζεται ειδική κατασκευή ή όργανο με το οποίο και γίνεται άμεσα αντιληπτή η φάση του παλιρροιακού φαινομένου τη στιγμή της παρατήρησης. Τέτοιες κατασκευές μπορεί να είναι παράκτια κτίσματα ή ξύλινες μόνιμες εξέδρες, συνηθέστερα βαθμωτές πυραμιδοειδούς σχήματος που εδράζουν μέσα στη θάλασσα.

Το όργανο παλιρροιοδείκτης που λέγεται και "ρολόι παλίρροιας" έχει πράγματι το σχήμα ρολογιού και φέρεται είτε εντοιχισμένο είτε επί ειδικού ορθοστάτη σε κρηπιδώματα λιμένων ή σε προβλήτες. Το Ρολόι αυτό στα σημεία των ωρών 12 και 6 φέρει τις ενδείξεις πλήμμης και ρηχίας αντίστοιχα, ενώ στα σημεία των ωρών 3 και 9 φέρει τα μηδενικά σημεία της μέσης στάθμης, από πλημμυρίδα προς άμπωτη και από άμπωτη προς πλημμυρίδα αντίστοιχα. Το όργανο αυτό που φέρει ένα δείκτη να περιστρέφεται συνεχώς δεξιόστροφα, συνδέεται με μηχανικό παλιρροιόμετρο με εξάρτηση πλωτήρα. Υπάρχουν διάφοροι επιπλέον τύποι όπως οι εξάωροι, ή οι περιστρεφόμενοι ή οι φέροντες διπλή πλάκα ρολογιού πράσινης κόκκινης κ.λπ.

Και οι δύο αυτοί τύποι παλιρροιοδεικτών που φέρονται σε λιμένες ή ακτές με έντονα σχετικά φαινόμενα χαρακτηρίζονται παλιρροιόμετρα.
Ο **λιθάργυρος** (αγγλ. litharge) είναι ορυκτό μονοξείδιο του μολύβδου. Το όνομά του οφείλεται στον Διοσκουρίδη, ο οποίος περιγράφει το υλικό που παραγόταν κατά τη μεταλλουργία του αργύρου από μολυβδοαργυρούχα ορυκτά ως παραπροϊόν.

Είναι διμορφικός με την παραλλαγή που αποκαλείται "**μασσικότης**" (massicot) και έχει την ίδια χημική σύσταση με τον λιθάργυρο, αλλά κρυσταλλώνεται στο ρομβικό σύστημα και έχει χρώμα κίτρινο. Συνήθως και τα δύο ορυκτά συνυπάρχουν, καθώς έχουν τον ίδιο τρόπο σχηματισμού.

Σχηματίζεται σε συνθήκες οξείδωσης μολυβδούχων ορυκτών, σχηματίζοντας επιφλοιώσεις, η δε παρουσία του καταδεικνύει το βαθμό οξείδωσης των πρωτογενών κοιτασμάτων. Σχηματίζεται, επίσης, ως πορτοκαλοκίτρινη επικάλυψη σε δείγματα μολύβδου ή ορυκτών πλούσιων σε μόλυβδο.

Με την ίδια ονομασία φέρεται στο εμπόριο και το συνθετικά παρασκευαζόμενο οξείδιο του μολύβδου, το οποίο χρησιμοποιείται στη βαφική. Ο φυσικός λιθάργυρος αποτελεί δευτερεύον μετάλλευμα του μολύβδου και σχετίζεται με μίνιο (Pb3O4), γαληνίτη, βουλφενίτη, μιμητίτη, πυρομορφίτη και βαρύτη.

Δεν είναι από τα ιδιαίτερα διαδεδομένα ανά τον κόσμο ορυκτά. Ανευρίσκεται στη Γροιλανδία, τη Σουηδία (περιοχή Värmland), τον Μέλανα Δρυμό και τη Σαξονία της Γερμανίας, τη Γαλλία, την Αριζόνα και το Αϊντάχο των ΗΠΑ. Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα Μεταλλεία Λαυρίου και συγκεκριμένα στις περιοχές Θορικό, Πασά - Λιμάνι, Σουρέζα και Μεγάλα Πεύκα.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com
* Webmineral.com

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
Το **Μέγαρο Βλαχούτση** βρίσκεται στην αρχή της οδού Πειραιώς στην Αθήνα και ανήκε στον πρωτοσπαθάριο της Βλαχίας Γ. Βλαχούτση. Είναι από τα πιο αξιόλογα σπίτια που χτίστηκαν στα πρώτα οθωνικά χρόνια. Η ανέγερσή του χρονολογείται στο έτος 1834. Αρχιτέκτονας του αρχοντικού Βλαχούτση ήταν μάλλον ο Σταμάτης Κλεάνθης.

Το μέγαρο Βλαχούτση αποτελείται από δυο συνεχόμενα οικοδομήματα με απλή αρχιτεκτονική δόμηση. Το σπίτι αυτό κατοικήθηκε από τον Βαυαρό πρόεδρο της Αντιβασιλείας Κόμη Ιωσήφ Λουδοβίκο Άρμανσπεργκ (Joseph Ludwig Graf von Armansperg, 1787 - 1853) - πριν από την ενηλικίωση του Όθωνα - και είχε γίνει το κέντρο της κοσμικής κίνησης στην οθωνική Αθήνα, όπου δίνονταν περίφημοι χοροί και δεξιώσεις.

Ο Ρώσος Βλαδίμηρος Δαβίδοβ, αρχιτέκτονας και μέλος της Ακαδημίας Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης, στο αξιόλογο πόνημά του "Οδοιπορικαί Σημειώσεις γραφείσαι κατά την εν ταις Ιονίοις νήσοις, τη Ελλάδι, Μικρά Ασία και Τουρκία κατά το 1835 διαμονή μου", δίνει μια εναργέστατη περιγραφή ενός χορού στο μέγαρο Βλαχούτση, όπου κατοικούσε ο κόμης 'Αρμανσμπεργκ:

> Χθες εσπέρας ο καγκελλάριος είχε πολυπληθή εσπερίδα ως συνήθως έχει τοιαύτας δις της εβδομάδος. Αι αίθουσαι έγεμον κυρίων και κυριών. Εκ των ανακτόρων μέχρι της οικίας του κόμιτος Αρμανσπέργου κατεσκευάσθη λεωφόρος αμαξητή...Σχεδόν άπασα η ομήγυρις συνίστατο εκ διπλωματών Βαυαρών και Ελλήνων. Μεταξύ των τελευταίων διεκρίνετο Νικηταράς ο Τουρκοφάγος και έταιροι γνωστοί εκ της ιστορίας της Ελληνικής Επαναστάσεως...Ωσαύτως λίαν περίεργον είναι να διέλθη τις μίαν εσπερίδα παρά τω Έλληνι καγκελλαρίω, εάν επιθυμεί να λάβει μικράν τουλάχιστον ιδέαν περί της ποικιλίας της εγχωρίου κοινωνίας.
> 
> 

To 1837 το μέγαρο Βλαχούτση στέγασε την πρώτη Πολυτεχνική Σχολή και αργότερα στέγασε το Ωδείο Αθηνών από το 1871 μέχρι το 1976. Ανακαινισμένο σήμερα, φιλοξενεί τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ψυρρή, η γειτονιά των ηρώων", σελ. 175, β΄έκδοση, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα, 2004
2. ↑  ΦΕΚ αρ. 35, 6 Νοεμβρίου 1837. Βλ. et.gr.

Πηγές
-----

* Βλαδίμηρος Δαβίδοβ: "Οδοιπορικαί Σημειώσεις...", Αττικόν Ημερολόγιον του έτους 1879 υπό Ειρηναίου Ασωπίου, έτος ΙΓ', Αθήναι, 1878.
* Επαμ. Κ. Στασινοπούλου: "Η Αθήνα του περασμένου αιώνα" (1830 - 1900), Αθήνα, 1963.
* Λίζα Μιχελή: "Η Αθήνα των Ανωνύμων", Εκδόσεις "Δρώμενα", β'έκδοση, Αθήνα, 1991.
* Γιάννη Καιροφύλα: "Η Αθήνα και οι Αθηναίοι", τόμ. 1ος, γ' έκδοση, Εκδόσεις Φιλιππότη, Αθήνα, 1983.
* 'Αρτεμις Σκουρδουμπή: "Ψυρρή, η γειτονιά των ηρώων", β' έκδοση, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα, 2004.
* Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ. Αθήνα, 2011

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Οικία Βλαχούτζη», καταχώρηση στο Αρχείο Νεότερων Μνημείων των Αθηνών.

Συντεταγμένες: 37°58′55″N 23°43′25″E﻿ / ﻿37.9820°N 23.7237°E﻿ / 37.9820; 23.7237
Έγγραφο από το οπλοστάσιο του Ναυπλίου, 1848
Το **οπλοστάσιο του Ναυπλίου** ήταν μονάδα του Στρατού του με σκοπό την επισκευή και παραγωγή οπλισμού και πυρομαχικών η οποία άρχισε τη λειτουργία της μετά την Επανάσταση του 1821 στο υπό σύσταση ελληνικό κράτος, και συνέχισε κατά τον 19ο αιώνα.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Διευθυντής του ανέλαβε ο φιλέλληνας Βαυαρός συνταγματάρχης Καρλ Βίλχελμ φον Χάιντεκ το 1828. Αρχικά έγινε συλλογή και επιδιόρθωση καλύκων και πυρομαχικών από όλα τα πεδία των μαχών. Με τη βοήθεια του Κωνσταντή Νικόδημου ανασύρθηκαν και κανόνια που είχαν βυθιστεί στη θάλασσα. Στα ευρήματα αυτά προστέθηκε και το υλικό από την αποθήκη των Μεθάνων. Διευθυντής του διορίστηκε ο Βαυαρός λοχαγός του πυροβολικού Σνίτσλαϊν (Schnitzlein). Το οπλοστάσιο εξοπλίστηκε με νεόκτιστα εργαστήρια, τα οποία προμήθευαν τον τακτικό στρατό με όπλα. Όταν οι Χάιντεκ και Σνίτσλαϊν επέστρεψαν στην πατρίδα τους, η διεύθυνση του οπλοστασίου ανατέθηκε στους Γάλλους Pouzie και Bourchet.

Ο Θεόδωρος Βαλλιάνος, συνταγματάρχης Μηχανικού και Διοικητής του Μηχανικού, ήταν Διευθυντής του Οπλοστασίου από τον Απρίλιο του 1832 μέχρι τις αρχές Ιανουαρίου 1833, μέχρι δηλαδή την άφιξη του Όθωνα.

Με την έλευση του Όθωνα το 1833 ανέλαβε ο Γερμανός λοχαγός του πυροβολικού Φουξ (Fuchs) και ακολούθως το 1834 γενικός διευθυντής ο ταγματάρχης Νόιμάιερ (Neumaier).

Ένας άλλος από τους διοικητές του οπλοστασίου του Ναυπλίου ήταν ο Χαράλαμπος Ζυμβρακάκης, ο οποίος ανέλαβε τη θέση έχοντας ήθη θητεύσει, μετά το 1841, διοικητής του οπλοστασίου του Πόρου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Οπλοστάσιο του Ναυπλίου 1825, Απριλίου 14, 2009 από Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας & Πολιτισμού
* Το οπλοστάσιο του Ναυπλίου, Γιάννης Ρούσκας, www.arxaiologia.gr, Αρχαιολογία και Τέχνες, τόμος 66

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Γκέοργκ Φρίντριχ φον Τσέντνερ (1752-1835) (1860). *Gesammelte Notizen über die Industrie und Landwirthschaft im Königreich (pdf)* (PDF). Mannheim: Löffler. σελίδες 3-6. Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2012.
2. ↑  Συνταγματάρχης Μηχανικού - Γενικών Επιτελών Θεόδωρος Βαλλιάνος (1796-1857) Αρχειοθετήθηκε 2015-09-23 στο Wayback Machine. (Αριθμός Παλαιού Μητρώου του Γενικού Επιτελείου Στρατού / 1ο ΕΓ: 7), Στρατιωτική Επιθεώρηση, Ιουλ. - Αυγ. 2011
3. ↑  Ζυμβρακάκης Χαράλαμπος (1812-1880) Φεβρουαρίου 26, 2012 από Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας & Πολιτισμού
**Πέμπτη φάλαγγα** ονομάζεται η εντός πολιορκημένης πόλης, ή και εμπόλεμης χώρας γενικότερα, εκδηλωθείσα προπαγάνδα επ΄ ωφελεία του εχθρού. Αυτή η προπαγάνδα μπορεί να είναι εγχώριος (εσωτερική) ή να προέρχεται απευθείας εκ του εχθρού (εξωτερική). Επίσης εκδηλώνεται ποικιλοτρόπως, με οποιοδήποτε μέσο μπορεί να υπονομεύσει το φρόνημα ή και την ικανότητα των αμυνομένων, ήτοι από δολιοφθορά μέχρι απλή διασπορά ψευδών ειδήσεων π.χ. ραδιοφωνικές ανακοινώσεις ή έντυπες προτροπές (φέιγ-βολάν). Ο όρος χρησιμοποιείται συχνά σε πολιτικούς λόγους, συνήθως καταχρηστικά και καθ' υπερβολή. Ο όρος εμφανίζεται συχνά σε θεωρίες συνωμοσίας.

Οι ιστορικές καταβολές του όρου
-------------------------------

Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στα τέλη του 1936, κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο, από τον Εμίλιο Μόλα, στρατηγό των Εθνικιστών, ο οποίος σε ερώτηση δημοσιογράφου για την τακτική του κατά την πολιορκία της Μαδρίτης, όταν οι τέσσερις φάλαγγες οι οποίες διοικούσε πλησίαζαν προς την πόλη, απάντησε πως μια «πέμπτη φάλαγγα» από κατοίκους της Μαδρίτης, οπαδούς της πλευράς του, θα υποστήριζε τις κινήσεις του και θα υπονόμευε τους Δημοκρατικούς μέσα από την πόλη. Κατ' άλλους, η φράση αυτή αποδίδεται στον στρατηγό Χοσέ Ενρίκε Βαρέλα.
Πιο συγκεκριμένα ο όρος χρησιμοποιήθηκε στον ισπανικό εμφύλιο, περιγράφοντας κατά κύριο λόγο ένα σύνολο από περίπου 20 οργανώσεις που δρούσαν εντός της Μαδρίτης την περίοδο της πολιορκίας της πόλης, και δευτερευόντως σε άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας. Ο σκοπός εκείνης της δήλωσης ήταν προπαγανδιστικός, με στόχο να διασπείρει την αμφιβολία ανάμεσα στις τάξεις των υπερασπιστών της Ισπανικής πρωτεύουσας. Ως απάντηση στον κίνδυνο της Πέμπτης Φάλαγγας η Δημοκρατική πλευρά δημιούργησε το 1937 τη μυστική στρατιωτική υπηρεσία *Servicio de Información Militar* (SIM), η οποία όμως στράφηκε και κατά πολιτικών αντιπάλων του κυβερνώντος κόμματος, κυρίως του τροτσκιστικού κόμματος *POUM*.

Επιρροή του όρου
----------------

Σύμφωνα με τον ιστορικό Όλεγκ Χλεβνιούκ (*Ο Μεγάλος Τρόμος*) η φράση επηρέασε τον ηγέτη της ΕΣΣΔ Ιωσήφ Στάλιν, ο οποίος, την ίδια χρονική περίοδο, θεωρώντας ότι το οικονομικό πρόβλημα της Σοβιετικής Ένωσης είχε προκύψει λόγω δράσης «εσωτερικών εχθρών», εξαπέλυσε μια τρομακτική εκκαθαριστική επιχείρηση εναντίον των αντιφρονούντων, που είχε σαν αποτέλεσμα περίπου 700.000 άνθρωποι να χάσουν τη ζωή τους τη διετία 1936-1938 εντός της Σοβιετικής επικράτειας, κατηγορούμενοι για συνεργασία με ξένες μυστικές υπηρεσίες. 

Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, πολεμικός ανταποκριτής εκείνον τον καιρό στη χώρα, χρησιμοποίησε τον όρο ως τίτλο του μοναδικού ολοκληρωμένου θεατρικού του έργου (*Η Πέμπτη Φάλαγγα*), το οποίο περιλαμβάνεται στη συλλογή *«Η πέμπτη φάλαγγα και οι πρώτες σαράντα εννιά ιστορίες» (The Fifth Column and the First Forty-Nine Stories)*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  The Fifth Column and Forty-Nine Stories. The Literary Encyclopedia. Retrieved 24 June 2010.
Ο **Παλλαμιακός** ήταν σύλλογος που δραστηριοποιούνταν στην Φθιώτιδα χρώματα της ήταν το πράσινο και το άσπρο. Εκτός από το ποδόσφαιρο, η ομάδα διατηρούσε και τμήματα καλαθοσφαίρισης. 

Έδρα του είχε το Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Λαμίας.

Ιστορία
-------

Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1999 και διαλύθηκε το 2005. Το τμήμα καλαθοσφαίρισης που διατηρούσε ο σύλλογος ιδρύθηκε το 2001. Το τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου έφτασε μέχρι την Β΄ Εθνική Καλαθοσφαίρισης. Επίσης, έφθασε στην φάση των 16 του Κυπέλλου Καλαθοσφαίρισης Ελλάδας.

Τίτλοι
------

### Ποδόσφαιρο

* 2 πρωταθλήματα ΕΠΣΦ
* 4 κύπελλα ΕΠΣΦ
* 1 πρωτάθλημα Β΄ τοπικού ΕΠΣΦ
* 1 τουρνουά Πέτρος Αδαμαντίδης

### Καλαθοσφαίριση

* 8 πρωταθλήματα Α΄ Τοπικού μπάσκετ Φθιώτιδας
* 10 κύπελλα Α΄ Τοπικού μπάσκετ Φθιώτιδας
Η **Πένι Ζαβίχα** (γεν. 1938, Penny Zavichas) είναι ελληνοαμερικανίδα παλαίμαχη παίκτρια και μια από τις παλιότερες δασκάλες του γκολφ στις ΗΠΑ.

Βιογραφικό
----------

Η Πένι Ζαβίχα γεννήθηκε στο Κολοράντο το 1938. Μυήθηκε στα μυστικά του γκολφ σε ηλικία οκτώ ετών από τη θεία της, την υπεραθλήτρια Μπέιμπ Ντίντρικσον, η οποία ήταν τριπλή ολυμπιονίκης του στίβου στην Ολυμπιάδα του 1932 στο Λος Άντζελες.

Η Ντίντρικσον ασχολήθηκε με το γκολφ από το 1935 και υπήρξε η πρώτη γυναίκα που αγωνίστηκε σε ανδρικό τουρνουά το 1938 στο Λος Άντζελες. Εκεί γνώρισε τον ελληνοαμερικανό παλαιστή του κατς Τζορτζ Ζαχαρία (ή Θεόδωρου Βετογιάννη, όπως ονομαζόταν στην πραγματικότητα) με τον οποίο παντρεύτηκαν το επόμενο έτος. Η Πένι ήταν ανιψιά του Ζαχαρία και κοντά στη διάσημη θεία της μυήθηκε στα μυστικά του γκολφ.

Το 1951, σε ηλικία 23 ετών, έλαβε μέρος για πρώτη φορά σε εθνικό τουρνουά, τερματίζοντας στην 11η θέση. Παράλληλα εργαζόταν σε γήπεδο γκολφ στην Αριζόνα. Σύντομα αντιλήφθηκε ότι προτιμούσε να διδάσκει γκολφ, παρά να αγωνίζεται. Έτσι άρχισε να διδάσκει σε γυναίκες, κάτι πρωτοποριακό, μιας και το γυναικείο γκολφ ήταν ακόμα άγνωστο.

Το 1973 αποφάσισε να δημιουργήσει δική της σχολή με τη συνάδελφό της Λίντα Κραφτ. Τα επόμενα χρόνια τα καλοκαίρια γύριζαν την Αμερική με μια παλιά Όλτσμομπιλ διδάσκοντας γκολφ και το χειμώνα δούλευαν στην Αριζόνα.

Η σχολή τους απέκτησε μεγάλη φήμη και έπειτα από οκτώ σεζόν αποφάσισαν να εργαστούν μόνιμα στην Αριζόνα. Από το 1992, που η Κραφτ πέθανε από καρκίνο, η Ζαβίχα συνεχίζει μόνη της στο Κολοράντο.
Πρόσφατα, η κ. Ζαβίχα έγινε η 12η γυναίκα που λαμβάνει τιμητική διάκριση από τη γυναικεία ομοσπονδία γκολφ της Αμερικής για τη συμβολή της στη διάδοση του αθλήματος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
*
Το **Ουϊσντεάν**(ή **Ουίσντεαν**ή **Χουϊσντεάν**) είναι ένα αρσενικό όνομα στην Σκωτική Γαελική γλώσσα. Προέρχεται από το όνομα Εϊστέινν, στην αρχαία σκανδιναβική γλώσσα, με σημασία ''πάντα'', ''για πάντα'' και στέινν, που σημαίνει ''πέτρα''. Το όνομά μπορεί να αγγλιστεί ως Χιου (που είναι επίσης μια αγγλισμένη μορφή του μη σχετικού ονόματος Αόντ). Το όνομα μπορεί να αναφέρεται:

* Χιου του Σλιτ (1437-1498), ιδρυτής φυλής στην Σκωτία
* Ουισντεάν ΜακΝτόναλντ (1929-2013), Σκωτσέζος πολιτικός

Δείτε επίσης
------------

* Χιου (όνομα)

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Hanks, Patrick; Hardcastle, Kate; Hodges, Flavia (2006), *A Dictionary of First Names*, Oxford Paperback Reference (2nd έκδοση), Oxford: Oxford University Press, σελ. 126, 404, 410, ISBN 978-0-19-861060-1
2. ↑  Robertson, Boyd; Taylor, Iain (2003), *Teach Yourself Gaelic*, Teach Yourself, σελ. 340–341
Μία από τις λίμνες της περιοχής
Οι **Λίμνες Μπέλα Κρκβά** (*σερβικά: Белоцркванска*) είναι τεχνητές μικρές λίμνες της Σερβίας στην περιφέρεια του Βανάτου κοντά στα σύνορα με τη Ρουμανία. Αποτελούνται από επτά μεγάλες και αρκετές μικρότερες λίμνες. Καταλαμβάνουν συνολική έκταση 150 εκταρίων και δημιουργήθηκαν από την εκμετάλλευση του αμμοχάλικου της περιοχής για βιομηχανικούς σκοπούς. Οι λίμνες τροφοδοτούνται με νερό από αρτεσιανά πηγάδια και πηγές υπογείων υδάτων. Το νερό από τη λίμνη χρησιμοποιείται για την ύδρευση και άρδευση της γεωργικής γης.

Οι λίμνες έχουν ακτές και αμμώδες η με βότσαλο, το νερό έχει ημιδιαφανές χρώμα. Οι λίμνες και τα περίχωρα τους είναι ιδιαίτερα κατάλληλα για αναψυχή και πικ-νικ.

Ιστορία
-------

Το 1904 άρχισε η εξόρυξη από το έδαφος της περιοχής αμμοχάλικου για έργα, το σκάψιμο τότε γινόταν με τσάπες. Αργότερα η εκσκαφή συνεχίστηκε για πολλά χρόνια σε βάθος με μηχανήματα βυθοκόρησης και μεταφέρονταν σιδηροδρομικώς. Μέχρι το 1941 το χαλίκι και η άμμος χρησιμοποιούνται κυρίως για την κατασκευή φραγμάτων και δρόμων. Οι τρύπες αυτές στο έδαφος με τα χρόνια γέμισαν νερό και δημιουργήθηκαν οι σημερινές λίμνες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  ТО Србија: Белоцркванска језера Αρχειοθετήθηκε 2013-01-28 στο Wayback Machine. στα σερβικά
2. 1 2  Општина Бела Црква: Географски положај Αρχειοθετήθηκε 2011-11-14 στο Wayback Machine. στα σερβικά
3. 1 2  Бела црква еу: Језера Бела Црква Αρχειοθετήθηκε 2014-07-14 στο Wayback Machine. στα σερβικά

Αναφορές
--------

* *Мала енциклопедија Просвета*, Треће издање (1985); Београд: „Просвета"; ISBN 86-07-00001-2, στα σερβικά
* Јован Ђ. Марковић (1990): *Енциклопедијски географски лексикон Југославије* Сарајево: „Свјетлост"; ISBN 86-01-02651-6, στα σερβικά


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Белоцркванска језера  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Οτταβιάνο-Μαρία**, ιταλ. Ottaviano-Maria (1475 - 1545) από τον Οίκο των Σφόρτσα ήταν ιεράρχης της Καθολικής Εκκλησίας, που υπηρέτησε ως τιτουλάριος Λατίνος Πατριάρχης της Αλεξάνδρειας (1541-45), επίσκοπος της Τερρακίνα, Πριβέρνο ε Σέτσε (1541-45), επίσκοπος τού Αρέτσο (1519-25) και επίσκοπος τού Λόντι (1497-99, 1512-19, 27-30).

Βιογραφία
---------

Ήταν νόθος γιος τού Γκαλεάτσο-Μαρία δούκα τού Μιλάνου και της ερωμένης του Λουτσία Μαρλιάνι. Γεννήθηκε στο Μιλάνο.

Το 1497 διορίστηκε από τον πάπα Αλέξανδρο ΣΤ΄ ως επίσκοπος τού Λόντι. Ο τίτλος του ήταν περισσότερο από επισκοπικός: χρησιμοποίησε τη θέση του για να εξασφαλίσει πόρους και στρατό για τις εκστρατείες τού θείου του Λουδοβίκου του *μαυριτανού* δούκα τού Μιλάνου. Το 1499 αναγκάστηκε να παραιτηθεί από το Λόντι, όταν ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ της Γαλλίας κατέλαβε το Μιλάνο και διόρισε διοικητή στη θέση τού επισκόπου τον Κλωντ ντε Σεϋσσέλ (Κλαούντιο Σασσατέλλι) το 1501. Το 1512 επανατοποθετήθηκε επίσκοπος τού Λόντι από τον πάπα Ιούλιο Β΄, έπειτα από την απέλαση τού Γαλλικού στρατού από την Ιταλία.

Το 1515 πιέστηκε πάλι να αφήσει την επισκοπή, όταν ο Μαξιμιλιανός Σφόρτσα δούκας τού Μιλάνου και ο Ματθαίος Σίνερ επίσκοπος τού Σιόν τον υποπτεύθηκαν για συνεργασία με τους Γάλλους· άλλοι λένε ότι απλά τον ζήλευε ο Μαξιμιλιανός. Έφυγε στη Γερμανία και επέστρεψε το 1519, όταν διορίστηκε από τον πάπα Λέοντα Ι΄ ως επίσκοπος τού Αρέτσο, ανταλλάσσοντας τη θέση του Λόντι με τον Τζερόλαμο Σανσόνι. Το 1525 παραιτήθηκε από εκεί και δύο έτη μετά επέστρεψε στο Λόντι ως επικεφαλής μισθοφόρων, οι οποίοι τον βοήθησαν να σιγουρέψει τον έλεγχο της πόλης στο Μιλάνο και όχι στη Βενετία, η οποία την είχε καταλάβει από τον Κάρολο Ε΄ των Αψβούργων το 1526. Έμεινε επίσκοπος τού Λόντι ως το 1530, οπότε παραιτήθηκε. Διάδοχός του έγινε πάλι ο Τζερόλαμο Σανσόνι.

Αποσύρθηκε στο Μιλάνο, όπου μετά τον θάνατο τού δούκα, διεκδίκησε τον θρόνο χωρίς όμως επιτυχία. Μετέβη στο Μουράνο. Το 1541 διορίστηκε από τον πάπα Παύλο Γ΄ ως επίσκοπος της Τερρακίνα, Πριβέρνο ε Σέτσε κσι τιτουλάριος Λατίνος Πατριάρχης Αλεξανρείας. Υπηρέτησε ως επίσκοπος Τερρακίνας, Πριβέρνο ε Σέτσε, ώσπου απεβίωσε το 1545 (κατ' άλλους 1540/41).

Πηγές
-----

* Cheney, David M. "Diocese of Lodi". Catholic-Hierarchy.org. Retrieved June 16, 2018. (for Chronology of Bishops) [self-published]
* Chow, Gabriel. "Diocese of Lodi (Italy)". GCatholic.org. Retrieved June 16, 2018. (for Chronology of Bishops) [self-published]
* Cheney, David M. "Diocese of Latina-Terracina-Sezze-Priverno". Catholic-Hierarchy.org. Retrieved June 16, 2018. (for Chronology of Bishops) [self-published]

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. sforzaom. Ανακτήθηκε στις 21  Οκτωβρίου 2020.
2. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. sforzaom. Ανακτήθηκε στις 2  Φεβρουαρίου 2021.
3. ↑  sforzaom.
4. ↑  ltsp.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 231145856971022920694

 |

 |
Ο **Μίχκελ Λούντιγκ** (εσθονικά: Mihkel Lüdig, 9 Μαΐου (παλαιό ημερολόγιο: 27 Απριλίου) 1880 στη Βασκράαμα, Ρωσική Αυτοκρατορία – 7 Μαΐου 1958 στη Βάντρα, Εσθονική ΣΣΔ, Σοβιετική Ένωση) ήταν Εσθονός συνθέτης, οργανίστας και επικεφαλής χορωδίας. Ως συνθέτης, εργάστηκε ιδίως για χορωδιακά τραγούδια του τύπου α καπέλλα. Ο Λούντιγκ θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους διοργανωτές των μεγάλων μουσικών εκδηλώσεων στην 20ου αιώνα, Εσθονία. Ήταν μαθητής του Νικολάι Σολόβιεφ.

Εκδηλώσεις
----------

Ο Λούντιγκ ξεκίνησε και ηγήθηκε σε μια σειρά από εκδηλώσεις:

* Η Ημέρα τραγουδιού στο Πάρνου το 1903,
* τα εγκαίνια του νέου κτιρίου του Βανεμούινε το 1906,
* η Ημέρα της Μουσικής του Τάρτου το 1911,
* το έβδομο Γενικό Πάρτι Τραγουδιού της Εσθονίας το 1910;
* το άνοιγμα της Έντλα το 1911.

Επιχειρηματική δραστηριότητα
----------------------------

Ο Λούντιγκ ήταν μεταξύ των ιδρυτών της Έστο-Μούουσικα. Ήταν η πιο επιτυχημένη επιχείριση παροχής μουσικής στην Εσθονία. Επίσης έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ίδρυση του βραχύβιου μηνιαίου περιοδικού Χέλικουντ, με επιμέλειες από τον Έντουαρντ Βίσναπουου.

Καριέρα
-------

Το 1918–1924, ο Λούντιγκ εργάστηκε ως οργανίστας του κίρικ του Κάαρλι.

Το 1920–1922, ο Λούντιγκ ήταν καθηγητής οργάνων στην Ανώτατη Σχολή Μουσικής του Τάλιν, στην οποία ήταν ένας από τους ιδρυτές της το 1919. Ο Λούντιγκ εργάστηκε επίσης ως διευθυντής της σχολής για τα έτη 1919–1923.

Το 1925, ο Λούντιγκ μετακόμισε στην Αργεντινή, ελπίζοντας να βρει καλύτερη εργασία. Ωστόσο, οι φήμες για έλλειψη οργανιστών στο Μπουένος Άιρες αποδείχθηκε σοβαρά παραφουσκωμένη, οπότε η καριέρα του ξεκίνησε σε θέση πιανίστα σε ένα ξενοδοχείο, ενώ αργότερα έπαιξε το ρόλο του διευθυντή για μια τοπική γερμανική ανδρική χορωδία. Το 1929, ο Λούντιγκ επέστρεψε πίσω στην Εσθονία. Μέχρι το 1932, δίδαξε το παίξιμο οργάνων και εξασκούταν με αυτά στο Τάλιν. Στη συνέχεια, μετακινήθηκε στο Πάρνου και έγινε διευθυντής στην κοινωνία της Έντλα. Από το 1934 έως το τέλος της ζωής του, το 1958, έζησε και εργάστηκε στην Βάντρα, όπου πέθανε στην ηλικία των 78 ετών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 11  Μαΐου 2014.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 16176106d.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 10  Ιουλίου 2019.

Πηγές
-----

* Koolielu: Mihkel Lüdig

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 79267432
* **Europeana**: agent/base/56834
* LCCN: n85326066
* ISNI: 0000 0000 8273 7209
* GND: 135304598
* BNF: cb16176106d (data)
* MusicBrainz: 581c8fa1-f041-40cf-b386-d766e135834a
* NKC: mzk2014802466
* CiNii: DA14275437

 |

 |
Συντεταγμένες: 40°48′N 73°18′W﻿ / ﻿40.8°N 73.3°W﻿ / 40.8; -73.3

Το **Λονγκ Άιλαντ** (αγγλικά: *Long Island*, κυριολεκτικά: «μακρά νήσος») είναι ένα νησί στα νοτιοανατολικά της πολιτείας της Νέας Υόρκης, ακριβώς ανατολικά του Μανχάταν. Εκτείνεται βορειοανατολικά στον Ατλαντικό Ωκεανό, και περιλαμβάνει τέσσερις κομητείες, δύο εκ των οποίων είναι δήμοι της Νέας Υόρκης (Κουίνς και Μπρούκλιν), και δύο εκ των οποίων είναι κυρίως προαστιακά (Νασάου και Σάφολκ). Στη λαϊκή χρήση, ο όρος "Long Island" αναφέρεται συχνά μόνο στις κομητείες Νασάου και Σάφολκ, προκειμένου να τις διαφοροποιήσει από τη Νέα Υόρκη, αν και οι τέσσερις κομητείες που βρίσκονται στο νησί είναι όλες τμήμα της μητροπολιτικής περιοχής της Νέας Υόρκης.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, το Λονγκ Άιλαντ έχει πληθυσμό 7.568.304 κατοίκων, γεγονός που το καθιστά το πιο πυκνοκατοικημένο νησί σε οποιαδήποτε Πολιτεία ή έδαφος των ΗΠΑ. Είναι, επίσης, το 17ο μεγαλύτερο σε πληθυσμό νησί στον κόσμο, μπροστά από την Ιρλανδία, την Τζαμάικα και το ιαπωνικό νησί Χοκκάιντο. Η πυκνότητα του πληθυσμού είναι 5.402 κάτοικοι ανά τετραγωνικό μίλι (2086 /τ.χλμ.). Αν ήταν πολιτεία, το Λονγκ Άιλαντ θα κατατασσόταν στην 13η θέση σε πληθυσμό (μετά την Βιρτζίνια) και πρώτο στην πυκνότητα του πληθυσμού.

Παραπομπές
----------

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 241562607
* LCCN: sh85078257
* GND: 4274560-3
* SUDOC: 028356551
* NKC: ge129868

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Αμερική
* Πύλη:Ηνωμένες Πολιτείες
 |

 |
Ξυλογραφία Σουηδικής εφημερίδας του 1867
Ο **λιμός του 1866-68** που ξέσπασε στη Φινλανδία και βόρεια Σουηδία αφάνισε 15% - 20% του πληθυσμού, ή περ. 270.000 κατοίκους μέσα σε διάστημα τριών ετών.

Οι καιρικές συνθήκες πριν από το λιμό
-------------------------------------

Οι αντίξοες καιρικές συνθήκες κατέστρεφαν τη σοδιά κάθε χρόνο από τις αρχές του 1860. Το 1862 μεγάλο μέρος της χώρας έχασε όλη τη παραγωγή. Το καλοκαίρι του 1866 ήταν τόσο βροχερό, που τα σπαρτά και οι πατάτες σάπισαν στα χωράφια. Όταν τελείωσαν τα αποθέματα, χιλιάδες κόσμος άρχισε να ζητιανεύει από τη πείνα. Ο χειμώνας που ακολούθησε ήταν ιδιαίτερα δριμύς, και η άνοιξη άργησε να έρθει. Στο Ελσίνκι έκανε τόσο κρύο που η μέση θερμοκρασία το Μάιο του 1867 δεν έφτασε καν τους δύο βαθμούς, που κανονικά έπρεπε να είναι δέκα βαθμούς ψηλότερη το ελάχιστο. Οι ποταμοί και οι λίμνες ήταν παγωμένοι μέχρι τον Ιούνιο, ενώ αμέσως μετά επέστρεψε ο χειμώνας, με θερμοκρασίες υπό το μηδέν. Την άνοιξη του 1867 οι άνθρωποι άρχισαν να πεθαίνουν από τη πείνα. Η κυβέρνηση ήταν απροετοίμαστη, και δεν διέθεσε χρήματα για την εισαγωγή τροφίμων. Όταν συνειδητοποίησαν την κατάσταση ήταν πλέον αργά.

Μετά το λιμό
------------

Οι καιρικές συνθήκες επανήλθαν στο κανονικό το 1868 και οι σοδειές έγιναν πάλι. Η οικονομία της Φινλανδίας φιλελευθεροποιήθηκε και η ποιότητα ζωής βελτιώθηκε. Πολλοί όμως μετανάστευσαν στην Αμερική για να βρουν την τύχη τους.
Το **Παγκόσμιο Σύμφωνο για τους Πρόσφυγες** είναι διεθνής συμφωνία, η οποία εκπονήθηκε υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών και παρέχει ένα πλαίσιο για τη βελτίωση της παγκόσμιας ανταπόκρισης στις ανάγκες των προσφύγων.

Οι κυβερνήσεις αναλαμβάνουν δεσμεύσεις στο πλαίσιο του Συμφώνου κατά την τακτική συνεδρίαση του Παγκόσμιου Φόρουμ για τους Πρόσφυγες.

Υπογράφοντες
------------

Η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών επιβεβαίωσε το σύμφωνο (ψήφισμα A/RES/73/151) στις 17 Δεκεμβρίου 2018. 181 έθνη ψήφισαν υπέρ του συμφώνου, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ουγγαρία ψήφισαν κατά, η Ερυθραία, η Λιβύη και η Δομινικανή Δημοκρατία απείχαν από την ψηφοφορία.

Υποδοχή
-------

Η συμφωνία του συμφώνου περιγράφηκε από τον Φιλίπο Γκράντι ως η πιο καθοριστική στιγμή που είχε δει στα 34 χρόνια εργασίας του με τους πρόσφυγες. Η Λουίζ Άρμπορ, η Ειδική Αντιπρόσωπος των Ηνωμένων Εθνών για τη Διεθνή Μετανάστευση, χαρακτήρισε τη διεθνή συμφωνία ως «θαυμάσια», «ιστορική» και «ένα μεγάλο επίτευγμα για την πολυμέρεια».

Παραπομπές
----------

1. ↑   (17 Δεκεμβρίου 2019). «Can the Global Refugee Forum deliver what the UN compact is missing?». *Devex* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2023.
2. ↑  «Navigating complex peace and security challenges together: Grandi | UN News». *news.un.org* (στα Αγγλικά). 7 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2023.
3. ↑  Global Compact on Refugees, booklet
4. ↑  «The Global Compact on Refugees Three Years On: Navigating barriers and maximising incentives in support of refugees and host countries - World | ReliefWeb». *reliefweb.int* (στα Αγγλικά). 27 Νοεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2023.
5. 1 2 3  Rush, Nayla (17 Δεκεμβρίου 2018). «Global Compact for Refugees Adopted Today». *CIS.org* (στα English). Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2023. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
6. 1 2  «Governments adopt UN global migration pact to help 'prevent suffering and chaos' | UN News». *news.un.org* (στα Αγγλικά). 10 Δεκεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2023.
Ο **λιναρίτης** (αγγλ. linarite) είναι θειικό - υδροξυλιούχο ορυκτό του μολύβδου και του χαλκού. Οφείλει το όνομά του στην περιοχή Linares της Ισπανίας (type locality, TL), όπου εντοπίστηκε και μελετήθηκε για πρώτη φορά (1839).

Σχηματίζεται ως δευτερογενές σε ζώνες οξείδωσης χαλκούχων - μολυβδούχων αποθέσεων, κυρίως εις βάρος του γαληνίτη και του χαλκοπυρίτη. Το χρώμα του είναι πάντα έντονο μπλε, ανεξάρτητα από το αν συναντάται σε επιφλοιώσεις (συνηθέστερα) ή σε πρισματικούς κρυστάλλους, οπότε και αποτελεί περιζήτητο δείγμα για τους συλλέκτες ορυκτών. Μπορεί εύκολα να αποτελέσει αντικείμενο σύγχισης με τον αζουρίτη, από τον οποίο ξεχωρίζει με την επίδραση αραιού υδροχλωρικού οξέος: Ο λιναρίτης δεν αντιδρά και δεν αναβράζει, όπως συμβαίνει με τον αζουρίτη.

Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο γαληνίτης, ο χαλκοπυρίτης, ο βροσαντίτης, ο μαλαχίτης, ο αγγλεσίτης, ο ημιμορφίτης, ο καληδονίτης και ο κερουσίτης.

Απαντά σε μικρές ποσότητες σε πολλά σημεία της Γης. Όμορφα σχηματισμένοι κρύσταλλοι απαντούν, εκτός από το Linares της Ισπανίας, στην Κάμπρια της Αγγλίας, στο Lanakshire (Leadhills) της Σκωτίας, αρκετές περιοχές της Αυστρίας, τη Γαλλία και τη Γερμανία, την περιοχή Άκιτα στην Ιαπωνία, την Αυστραλία, την Αργεντινή, τη Βολιβία, το Καζακστάν και τις ΗΠΑ (Πολιτείες Αριζόνα, Κολοράντο, Μοντάνα, Καλιφόρνια, Νιού Τζέρσεϊ και Μέιν.

Στην Ελλάδα απαντά σε πολλά από τα Μεταλλεία Λαυρίου (Σερπιέρη, Χριστιάνα, Εσπεράντσα, Ιλαρίων, Αδάμη αρ. 2 και Σουνίου αρ. 19). Ανευρίσκεται, επίσης, στην περιοχή της Κίρκης στο Νομό Ξάνθης.

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φωτογραφίες δειγμάτων λιναρίτη
Βασική δομή λινκομυκίνης
 Βασική δομή κλινδαμυκίνη (ένα χλώριο επιπλέον σε σχέση με την λινκομυκίνη, προσοχή αντεστραμμένη εικόνα)
Οι **λινκοσαμίδες** είναι τάξη αντιβιοτικών. Συμπεριλαμβάνει τα αντιβιοτικά λινκομυκίνη και κλινδαμυκίνη. Απομονώθηκαν πρώτη φορά από τον μύκητα *Streptomyces lincolnensis* και δρουν εμποδίζοντας την πρωτεϊνόσυνθεση στα βακτήρια.

Μηχανισμός δράσης
-----------------

Οι λινκοσαμίδες δρουν βακτηριοκτόνα παρενοχλώντας την σύνθεση πρωτεϊνών. Συνδέονται με το 23s τμήμα της 50S υπομονάδας των βακτηριακών ριβοσωμάτων και επάγουν πρόωρη απελευθέρωση του tRNA από το ριβόσωμα.  Οι λινκοσαμίδες δεν παρενοχλούν την πρωτεϊνοσύνθεση των ανθρωπίνων κυττάρων ή άλλων ευκαρυωτικών κυττάρων, διότι αυτά είναι δομικώς διαφορετικά από εκείνα των βακτηρίων.

Ιστορία και χρήσεις
-------------------

  

Η πρώτη λινκοσαμίδη που ανακαλύφθηκε ήταν η λινκομυκίνη, που απομονώθηκε από το *Streptomyces lincolnensis* σε ένα δείγμα εδάφους από το Λίνκολν της Νεμπράσκα (εξ ου και το όνομα).

Η λινκομυκίνη αντικαταστάθηκε από την κλινδαμυκίνη, η οποία επιδεικνύει βελτιωμένη αντιβακτηριακή δράση. Η κλινδαμυκίνη επιδεικνύει επίσης και κάποια δραστικότητα κατά πλασματικών πρωτοζώων και έχει χρησιμοποιηθεί σε τοξοπλασμώσεις και μαλάρια.

Χρησιμοποιούνται συνήθως κατά σταφυλοκόκκων και στρεπτοκόκκων και έχουν αποδειχθεί χρήσιμες κατά των *Bacteroides fragilis* και μερικών άλλων αναεροβίων. Χρησιμοποιούνται στην θεραπεία του συνδρόμου τοξικού σοκ και πιστεύεται ότι καταστέλλουν απευθείας την παραγωγή Μ-πρωτεΐνης, γεγονός που οδηγεί σε ισχυρή φλεγμονώδη απάντηση.

Αντοχή
------

Τα βακτήρια πιθανώς μεταβάλλουν τον τομέα σύνδεσης της ουσίας (ομοίως με την παρατηρημένη ανοχή σε μακρολίδες και στρεπτογραμίνες). Ο μηχανισμός αντοχής είναι η μεθυλίωση του 23s τμήματος σύνδεσης. Εάν συμβαίνει αυτό, το βακτήριο εμφανίζει αντοχή τόσο στις μακρολίδες όσο και στις λινκοσαμίδες. Επίσης έχει περιγραφεί ενζυματική απενεργοποίηση της κλινδαμυκίνης (σπανίως).

Συνταγολογία
------------

Οι λινκοσαμίδες, ως υδροχλωρικό άλας, είναι πικρές στην γεύση, χορηγούνται όπως οι παλμιτικοί εστέρες ή συνταγογραφούνται ως κάψουλες.

Φαρμακοδυναμική
---------------

Πρόκειται περί βακτηριοστατικών φαρμάκων και ανταγωνιστών μακρολίδων και στρεπτογραμινών.

Βιβλιογραφία
------------

* Van Bambeke F. Mechanisms of action. In Armstrong D, Cohen *J. Infectious diseases*. Mosby, London, 1999, pp7/1.1-7/1.14

Παραπομπές
----------

1. ↑  The Mechanism of Action of Macrolides, Lincosamides and Streptogramin B Reveals the Nascent Peptide Exit Path in the Ribosome Αρχειοθετήθηκε 2009-08-25 στο Wayback Machine. Martin Lovmar and Måns Ehrenberg
Αργυρό δηνάριο (18 χλστ. 3,89 γραμ.) του 62 π.Χ.. Εμπρός όψη: κεφαλή της Ομόνοιας, PAVLLVS LEPIDVS CONCORDIA. Πίσω όψη: Τρόπαιο, αριστερά ο αιχμάλωτος Περσέας της Μακεδονίας με τους δύο γιους του και δεξιά ο Λεύκιος Αιμίλιος Παύλος Μακεδονικός με τόγκα αγγίζει το τρόπαιο, TER (μονόγραμμα του υπεύθυνου τού νομισματοκοπείου), PAVLLVS.
Ο **Λεύκιος Αιμίλιος Παύλος**, λατιν.: *Lucius Aemilius Paullus*, (άκμασε τον 1ο αι. π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός. Ήταν αδελφός τού Μάρκου Αιμίλιου Λέπιδου ενός της Τριανδρίας, και γιος τού Μάρκου Αιμίλιου Λέπιδου, υπάτου το 78 π.Χ. Η μητέρα του μπορεί να ήταν κόρη τού Λεύκιου Απουλήιου Σατουρνίνου .

Ο Παύλος υποστήριξε τον Κικέρωνα κατά τη διάρκεια της Συνωμοσίας τού Κατιλίνα. Ποτέ δεν υποστήριξε τον Πομπήιο, πιθανώς επειδή τού κρατούσε κακία, επειδή πρόδωσε τον πατέρα του το 77. Ο Παύλος ήταν ταμίας (quaestor) το 59 π.Χ. αγορανόμος (aedilis) το 55, πραίτορας το 53 και ύπατος το 50.

Κατά τη διάρκεια της υπατείας τού Παύλου, ο Ιούλιος Καίσαρας τον δωροδόκησε για την υποστήριξή του. Ανοικοδόμησε την Αιμιλία Βασιλική στη Ρώμη, με μέρος των χρημάτων του από τη δωροδοκία.

Σύμφωνα με τον Βαλέριο Μάξιμο: «Όταν η Σύγκλητος αποφάσισε να κατεδαφιστούν οι ναοί της Ίσιδας και του Σεράπιδος, και κανείς από τους εργάτες δεν τολμούσε να τους αγγίξει, ο ύπατος Λεύκιος Αιμίλιος Παύλος έβγαλε την επίσημη ρούχο του, άρπαξε ένα τσεκούρι και χτύπησε τις πόρτες τού ναού», (I, 3.3· παραθέτουμε τον Julius Paris (μετάφραση από την έκδοση Loeb).

Ο Παύλος αντιτάχθηκε στη Β΄ Τριανδρία: τού Οκταβιανού, τού Μάρκου Αντώνιου και τού ίδιου τού αδελφού τού Παύλου, Μάρκου Aιμίλιου Λέπιδου. Υποστήριξε τον Κικέρωνα στην καταδίκη των μελών της. Οι τρεις της Τριανδρίας τον συμπεριέλαβαν στις προγραφές τους. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Κάσσιο Δίωνα, ο αδελφός του τού επέτρεψε να διαφύγει.  Οι στρατιώτες τού Λέπιδου τον άφησαν ανεμπόδιστο. Ο Παύλος προσχώρησε στον πολιτικό στασιαστή Mάρκο Ιούνιο Βρούτο. Όταν ο Βρούτος απεβίωσε το 42, ο Παύλος έλαβε χάρη και έζησε τα υπόλοιπα χρόνια του στη Μίλητο.

Ο γιος τού Παύλου, Παύλος Αιμίλιος Λέπιδος, ήταν ύπατος το 34 π.Χ. και το 22 μοιράστηκε το αξίωμα τoύ τιμητή (censor) με τον Αύγουστο.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 2350. Ανακτήθηκε στις 29  Ιουνίου 2021.
2. 1 2  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 2350. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
3. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 1993. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
4. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 2350. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
5. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 4242. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
6. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 2341. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
7. 1 2  Thomas Robert Shannon Broughton: «The Magistrates of the Roman Republic» (Αγγλικά) Αμερικανική Φιλολογική Εταιρεία. 1951. ISBN-10 0-89130-812-1.
8. ↑  Weigel, Richard D. *Lepidus: the Tarnished Triumvir*, Routledge, 2002, preface.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ρωμαϊκή νομισματοκοπία του Παύλου
*Ο μέγας λιμός του 1601*, Γκραβούρα του 19ου αιώνα
Ο **λιμός του 1601-03** που ξέσπασε στη Ρωσία ήταν ο πιο θανατηφόρος στην ιστορία της χώρας. Υπολογίζεται ότι δύο εκατομμύρια κάτοικοι έχασαν τη ζωή τους, ενώ η πολιτική αστάθεια και η Εποχή των Αναστατώσεων που ακολούθησε οδήγησε στην πτώση του Τσάρου Μπαρίς Γκοντουνόφ και την εισβολή της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας στη Ρωσία. Σύγχρονοι γεωλόγοι συνδέουν τα αίτια του λιμού με την έκρηξη ηφαιστείου στο Περού.

Αίτια
-----

Οι ιστορικές πηγές κατέγραψαν εξαιρετικά δριμείς καιρικές συνθήκες στις αρχές του 1600 ανά τον κόσμο. Σε πολλές χώρες στην Ευρώπη, Ασία και Αμερική έπεσε βαρύς χειμώνας. Στη Γερμανία και Γαλλία τα σπαρτά και τα σταφύλια δεν ωρίμασαν. Στην Κίνα οι ροδακινιές άργησαν να ανθίσουν, ενώ στην Ιαπωνία ο χειμώνας ήρθε πολύ νωρίς. Οι δραματικές καιρικές συνθήκες οφείλονται σύμφωνα με σύγχρονες γεωλογικές μελέτες του 2008, στην έκρηξη του ηφαιστείου Χουαϊναπουτίνα στο Περού, το οποίο εκτόξευσε μεγάλες ποσότητες γήινης μάζας στην ατμόσφαιρα με αποτέλεσμα να μειωθεί η ηλιακή ακτινοβολία στην επιφάνεια της γης.

Τα αποτελέσματα του λιμού
-------------------------

Στο λιμό που διάρκεσε δυόμιση χρόνια, ένα τρίτο του Ρωσικού πληθυσμού πέθανε από την πείνα και τα επακόλουθά της. Στη Μόσχα ενταφιάστηκαν 127.000 νεκροί σε μαζικούς τάφους. Η κοινωνία αποσταθεροποιήθηκε, επιφέροντας πολιτικές αναταραχές και την πτώση του Τσάρου και την εισβολή της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας στη Ρωσία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  
Perkins, S. (2009). «Disaster goes global: The eruption in 1600 of a seemingly quiet volcano in peru changed global climate and triggered famine as far away as Russia». *Science News* **174** (5): 16. doi:10.1002/scin.2008.5591740519.
2. 1 2  «1600 Eruption Caused Global Disruption». Geology Times. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2021. CS1 maint: Unfit url (link)
3. ↑  Verosub, K. L.; Lippman, J. (2008). «Global Impacts of the 1600 Eruption of Peru's Huaynaputina Volcano». *Eos, Transactions American Geophysical Union* **89** (15): 141. doi:10.1029/2008EO150001.
Μίσο
Το **μίσο** (ιαπωνικά: みそ ή 味噌) είναι παραδοσιακό ιαπωνικό καρύκευμα το οποίο παράγεται από ζυμωμένους καρπούς σόγιας, μαζί με αλάτι και κότζι (ο μύκητας *Aspergillus oryzae*) και μερικές φορές με ρύζι, σιτάρι, φύκια και άλλα συστατικά. Το αποτέλεσμα είναι μία παχιά πάστα η οποία χρησιμοποιείται σε σάλτσες και αλείμματα, λαχανικά και κρέατα. Επίσης συνδυάζεται με τη σούπα ντάσι, δημιουργώντας τη σούπα μίσο (μισοσίρου, 味噌汁), ένα χαρακτηριστικό πιάτο της ιαπωνικής κουζίνας. Το μίσο χρησιμοποιείται ευρέως στην Ιαπωνία, τόσο σε παραδοσιακά όσο και σύγχρονα πιάτα, και έχει τραβήξει παγκοσμίως την προσοχή.

Το μίσο είναι πλούσιο σε πρωτεΐνες και ιχνοστοιχεία και είχε σημαντικό διατροφικό ρόλο στην φεουδαρχική Ιαπωνία. Πωλείται σε σφραγισμένα δοχεία τα οποία συντηρούνται στο ψυγείο μετά το άνοιγμα. Το μίσο περιέχει ωφέλιμα βακτήρια, όπως το *Tetragenococcus halophilus*, τα οποία μπορεί να πεθάναν κατά το μαγείρεμα. Γι'αυτό το λόγο προτείνεται να προστίθεται στο τέλος, ακριβώς πριν αφαιρεθεί το σκεύος από τη φωτιά, ενώ μπορεί να καταναλωθεί και χωρίς να έχει μαγειρευτεί.

Συνήθως το μίσο είναι αλμυρό, αλλά η γεύση του και το άρωμά του εξαρτάται από διάφορους παράγοντες, όπως τα υλικά και η διαδικασία ζύμωσης. Ανάλογα με την ποικιλία, μπορεί να περιγραφεί ως αλμυρό, γλυκό, γεώδες, φρουτώδες και ουμάμι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Global Miso Market 2018-2022». 27 Μαρτίου 2018. IRTNTR21132. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2018.
2. ↑  Shurtleff, William· Aoyagi, Akiko (2001). *The book of miso: savory, high-protein seasoning*. Soyinfo Center. σελ. 48. ISBN 978-1-58008-336-2.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4200820-7
* NDL: 00567721

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιαπωνία
 |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Μέλος (αποσαφήνιση).
Στη μουσική με τον όρο **μέλος** εννοείται η «μελωδική γραμμή» ή απλά μελωδία (π.χ. "λιτό μέλος" = απλή, απέριττη μελωδική γραμμή).

Ως μουσικολογικός όρος, χρησιμοποιείται σχετιζόμενος, ως επί το πλείστον, με την αρχαιοελληνική μουσική, (π.χ διθυραμβικό μέλος), καθώς και την εκκλησιαστική μουσική (αμβροσιανό μέλος, γρηγοριανό μέλος, βυζαντινό μέλος). Επίσης, ως θεωρητικός όρος τής Ιστορίας και της Μορφολογίας τής Μουσικής, χρησιμοποιείται για να δηλωθεί ένα μουσικό είδος, διακρινόμενο με βάση την εποχή, ή την εθνική-γεωγραφική του προέλευση, π.χ. «βυζαντινό μέλος» αντί του όρου Βυζαντινή μουσική, αλλά και «περσικό μέλος» αντί του Περσική μουσική.
Ο **Πέτρος Βονδιόλης** (1765 ή 1768–1808) ήταν Έλληνας λόγιος και ιατρός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1765 ή το 1768 στην Κέρκυρα. Γονείς του ήταν οι Ιάκωβος Βανδιόλης και η Κλάρα Μαρσίλη. Σπούδασε ιατρική και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβα όπου αναγορεύθηκε διδάκτωρ το 1789, ενώ σε ηλικία 22 ετών εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της πόλης. Εργάστηκε ως ιατρός στην Κωνσταντινούπολη και σε πόλεις της Ιταλίας. Όταν η Κέρκυρα καταλήφθηκε από τους Γάλλους, επέστρεψε εκεί και έγινε στρατιωτικός ιατρός, έγινε καθηγητής της Ιονίου Ακαδημίας και εξελέγη μέλος της Αναγνωστικής Εταιρείας της Κέρκυρας. Ωστόσο, μετακόμισε στη Μπολόνια όπου διορίστηκε καθηγητής στο πανεπιστήμιο της πόλης. Πέθανε εκεί το 1808, ενώ μετά το θάνατό του ανεγέρθηκε μνημείο προς τιμήν του. Κατά τη διάρκεια του βίου του συνέγραψε κυρίως ιατρικά συγγράμματα αλλά και ποιήματα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Πέτρος Αντώνιος Βονδιόλης». *Πανδώρα* **ΙΓ΄** (307): 465-467. Ιανουάριος 1863. .
2. 1 2  «Βονδιόλης, Πέτρος». *www.ygeiaonline.gr*. Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2017.
3. ↑  «Αναγνωστική Εταιρεία Κέρκυρας - Ιστορία». *www.anagnostikicorfu.com*. Αναγνωσιτκή Εταιρεία Κέρκυρας. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πέτρος Βανδιόλης στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Η **Πίλωρος** ήταν αρχαία ελληνική παράλια πόλη στη χερσόνησο της Χαλκιδικής. 

Βρισκόταν επί της παραλίας της προς τον Σιγγιτικό κόλπο της κεντρικής χερσονήσου της Σιθωνίας. Κατά τον Ηρόδοτο (Ζ΄ 122) η Πϊλωρος μαζί με τις παρακείμενες πόλεις Άσσα, Σίγγος και Σάρτη είχαν υποταχθεί στον Ξέρξη την περίοδο που διάνοιξε την διώρυγα του Άθω για να διέλθει ο στρατός και ο στόλος του.

Κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο μετά τη Νικίειο ειρήνη του 422 π.Χ. υπαγόταν ως φόρου υποτελής στην Αθηναϊκή συμμαχία. Υπό του αρχαιολόγου Λυκ η θέση της πόλης αυτής προσδιορίστηκε στη παραλία του σημερινού όρμου Πόρτο Δημήτρι ή Βουρβουρού.

Πηγές
-----

1. ↑  ὁ μέν νυν ναυτικὸς στρατὸς ὡς ἀπείθη ὑπὸ Ξέρξεω καὶ διεξέπλωσε τὴν διώρυχα τὴν ἐν τῷ Ἄθῳ γενομένην, διέχουσαν δὲ ἐς κόλπον ἐν τῷ Ἄσσα τε πόλις καὶ Πίλωρος καὶ Σίγγος καὶ Σάρτη οἴκηνται, ἐνθεῦτεν, ὡς καὶ ἐκ τουτέων τῶν πολίων στρατιὴν παρέλαβε, ἔπλεε ἀπιέμενος ἐς τὸν Θερμαῖον κόλπον, κάμπτων δὲ Ἄμπελον τὴν Τορωναίην ἄκρην παραμείβετο Ἑλληνίδας γε τάσδε πόλις, ἐκ τῶν νέας τε καὶ στρατιὴν παρελάμβανε, Τορώνην Γαληψὸν Σερμύλην Μηκύβερναν Ὄλυνθον (Ηροδότου, 'Πολύμνια*, 122)*

* Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.15ος, σελ.892.
Ο **Πέτρος Βάλληνδας**(1912-1960) ήταν καθηγητής Διεθνούς δικαίου, ιδρυτής του Ελληνικού Ινστιτούτου Διεθνούς και Αλλοδαπού δικαίου.

Γεννήθηκε στα Χανιά. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, απ΄όπου έλαβε πτυχίο πολιτικών και οικονομικών σπουδών, έχοντας θητεύσει ως βοηθός στα Kaiser-Wilhelm Institut fur auslandisches offentliches Recht und Volkerrecht και Kaiser-Wilhelm Institut fur auslandisches und internationales Privatrecht.Υφηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (1938), καθηγητής της Παντείου Σχολής Πολιτικών Επιστημών (1938) και καθηγητής ιδιωτικού διεθνούς δικαίου και συγκριτικού δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης(1944). Ο καθηγητής Βάλληνδας ίδρυσε το Ελληνικό Ινστιτούτο Διεθνούς και Αλλοδαπού Δικαίου το 1939, εμπνεόμενος από αντίστοιχους φορείς της αλλοδαπής.

Διευθυντής της υπηρεσίας νομικών μελετών του Υπουργείου Δικαιοσύνης (1938-1941), σύμβουλος επί τιμή του Υπουργείου Εξωτερικών (1947-1960), νομικός σύμβουλος του Υπουργείου Οικονομικών (1958-1960).

Μέλος του Μόνιμου Διαιτητικού Δικαστηρίου της Χάγης (1947-1960).

Συνεργαζόμενο μέλος του Ινστιτούτου Διεθνούς Δικαίου (1952-1960), μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Διεθνούς Ινστιτούτου της Ρώμης για την ενοποίηση του ιδιωτικού δικαίου (1952-1960), καθώς και συνεργαζόμενο μέλος σε σειρά αλλοδαπών επιστημονικών ενώσεων διεθνούς και συγκριτικού δικαίου.

Συνέγραψε πλήθος μονογραφιών, άρθρων και άλλων εκδόσεων με κύρια αντικείμενα το ιδιωτικό διεθνές δίκαιο και το συγκριτικό δίκαιο.

Πηγές
-----

1. 1 2  *CONOR.SR*. 34405479.
2. 1 2  OL7150139A.
3. ↑  Βιογραφία καθηγητή Πέτρου Βάλληνδα, Ελληνικό Ινστιτούτο Διεθνούς και Αλλοδαπού Δικαίου
Ο **Πέταρ Μίροσλαβλιεβιτς**, σερβ. Петар Миросављевић (13ος αι.) από τον Οίκο των Βόισλαβλιεβιτς ήταν Σέρβος ευγενής, που κατείχε εδάφη στο Χουμ, στο πριγκιπάτο της Σερβίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Μίροσλαβ Ζάβιντοβιτς πρίγκιπα της Ζαχούμλια και της αδελφής τού Κούλιν μπάνου της Βοσνίας.

Αν και ο αδελφός του Άντρια/Αντρέας έλαβε τον τίτλο τού διαδόχου του Μίροσλαβ, οι ευγενείς του Χουμ/Ζαχούμλια εξέλεξαν τον Πέταρ ως πρίγκιπα του Χουμ. Τότε ο Πέταρ εξόρισε τον Άντρια και τη χήρα μητέρα τους. Ο Άντρια διέφυγε στη Ράσκια, στην Αυλή τού Στεφάνου Νεμάνια. Εν τω μεταξύ ο Πέταρ πολέμησε με επιτυχία με τη γειτονική Βοσνία και Κροατία. Ο Στέφανος Νεμάνιτς έλαβε τη μεριά τού Άντρια και πήγε σε πόλεμο για να εξασφαλίσει το Χουμ και το πεδίο τού Πόποβο για τον Άντρια, λίγο μετά την ανάρρησή του. Ο Πέταρ νικήθηκε και διέσχισε τον ποταμό Νέρετβα, συνεχίζοντας να εξουσιάζει δυτικά και βόρεια του Νέρετβα μία περιοχή, που πριν το 1203 είχε καταληφθεί για λίγο από τον Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας.

Ο πέταρ ήταν κόμης της πόλης τού Σπλιτ το διάστημα 1222-25. Ο Στέφανος Νεμάνιτς έδωσε τον τίτλο και την ανώτερη εξουσία τού Χουμ στον γιο τού Άντρια, τον Ράντοσλαβ. Ο Άντριαν αρχικά κατείχε την περιοχή τού Πόποβο με τις παράκτιες γαίες του Χουμ, περιλαμβανομένου τού Στον. Με συμφωνία, αν ο Ράντοσλαβ απεβίωνε, οι επικράτειά του θα περιερχόταν στον πατέρα του Άντρια.

Πηγές
-----

* Sima M. Ćirković, The Serbs, p. 37. ISBN 978-0-631-20471-8
* Fine, John Van Antwerp (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. Michigan: The University of Michigan Press. pp. 52–54. ISBN 0472100793.