recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **ισπανική διάλεκτος της Καραϊβικής** (ενδώνυμο: español caribeño) είναι μία από τις διαλέκτους της ισπανικής γλώσσας στην Αμερικανική ήπειρο. Οι ομιλητές της εκτείνονται στο σύνολο των ισπανόφωνων Αντίλλων (Κούβα, Πουέρτο Ρίκο, Δομηνικανή Δημοκρατία) και τα βόρεια παράλια της νοτίου Αμερικής (ακτές της Κολομβίας, Παναμά και Βενεζουέλας). Είναι παρούσα επίσης σε ισπανόφωνες κοινότητες στο Μαϊάμι και τη Νέα Υόρκη και σε προϊόντα της ποπ κουλτούρας όπως η μπατσάτα και το ρεγκετόν. Ο ορισμός της Καραϊβικής ως διακριτής διαλεκτολογικής επικράτειας είναι εν μέρη προβληματικός δεδομένης της μεγάλης παρουσίας σε αυτή πολυάριθμων διατοπικών, διαστρατικών και διαφασικών ιδιωμάτων. Παραδοσιακά οι δύο διακριτές περιοχές εντάσσονται στην ίδια διαλεκτολογική κατηγορία αν και υφίστανται ορισμένες διαφορές μεταξύ της διαλέκτουν των Αντίλλων (γνωστή ως español caribeño antillano) και των υπολοίπων.

Όντας οι ακτές της Καραϊβικής η περιοχή που υπέστη νωρίτερη τη γλωσσική επιρροή από την Ιβηρική χερσόνησο κατά την ενσωμάτωσή της στο στέμμα της Καστίλης, δέχθηκε γρήγορα μεγάλο αριθμό Αφρικανών σκλάβων (ομιλητών Νιγηροκογκολικών γλωσσών στην πλειοψηφία τους) , γεγονός που διαμόρφωσε μια κοινή διαλεκτολογική βάση που γίνεται εμφανής στο λεξικό και την προφορά. Η επαφή των κύριων λιμένων της περιοχής με την Ανδαλουσία και τα Κανάρια αποτέλεσε έτερη επιρροή. Η περιφερειακή διάλεκτος συμβιώνει με τις κατά τόπους κρεολικές γλώσσες.

Στη φωνολογία χαρακτηριστικά της είναι η απουσία του χειλοδοντικού τριβόμενου (σεσέο), η σύγχυση του πλάγιου ουρανικού με το αντίστοιχο προσεγγιστικό (*yeísmo*), ο ρωτακισμός, η δάσυνση του υπερωικού τριβόμενου /x/ και του φατνιακού τριβόμενου /s/ σε συλλαβική έξοδο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Rivera Castillo, Y. (2014): «Dialectos del español de América: Caribe antillano» στο Gutiérrez-Rexach: *Enciclopedia de lingüística hispánica*. Routledge. σελ. 305.
2. ↑  Ortiz López, L. (2014): «Dialectos del español de América: Caribe antillano (morfosintaxis y pragmática)» στο Gutiérrez-Rexach: *Enciclopedia de lingüística hispánica*. Routledge. σελ. 316.
3. ↑  Rivera Castillo, Y. (2014): «Dialectos del español de América: Caribe antillano» στο Gutiérrez-Rexach: *Enciclopedia de lingüística hispánica*. Routledge. σελ. 306.
Συντεταγμένες: 21°30′56″N 39°08′42″E﻿ / ﻿21.51556°N 39.14500°E﻿ / 21.51556; 39.14500

Το σιντριβάνι φωταγωγημένο τη νύχτα.
Το **Σιντριβάνι του Βασιλιά Φαχντ**, επίσης γνωστό ως το *Σιντριβάνι της Τζέντα*, είναι το υψηλότερο του είδους του σιντριβάνι στον κόσμο. Βρίσκεται στην ακτή της Τζέντα, την δυτική ακτή του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας. Το σιντριβάνι εκτοξεύει νερό σε ύψος 260 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της Ερυθράς Θάλασσας. Δωρήθηκε στην πόλη της Τζέντα από τον Βασιλιά Φαχντ, απ' όπου έλαβε και το όνομα του. Το σιντριβάνι είναι ορατό σε όλη την περιοχή της Τζέντα. Το νερό που εκτοξεύει μπορεί να φθάσει σε ταχύτητα 375 χιλιομέτρων την ώρα και η μάζα του στον αέρα μπορεί να υπερβεί τους 18 τόνους. Κατασκευάστηκε μεταξύ 1980 και 1983 και άρχισε να λειτουργεί το 1985. Το σιντριβάνι χρησιμοποιεί αλμυρό νερό από την Ερυθρά Θάλασσα αντί για γλυκό νερό. Χρησιμοποιούνται πάνω από 500 σποτ για να φωταγωγείται το σιντριβάνι τη νύχτα.

Στις 27 Μαρτίου 2010, τα φώτα του σιντριβανιού έσβησαν προς υποστήριξη της Ώρας της Γης.

*Απογευματική όψη του Συντριβανιού του Βασιλιά Φαχντ.*

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «SAMIRAD (Saudi Arabia Market Information Resource Directory)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Σεπτεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουνίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  King Fahd's Fountain in Jeddah στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 130178165
* LCCN: n79151202
* SUDOC: 029146488

 |

 |
Η **Θιουδάδ Ντεπορτίβα ντε Πατέρνα** είναι το προπονητικό κέντρο της ομάδας της Πριμέρα Ντιβιζιόν, Βαλένθια Κ.Φ.. Ευρισκόμενο στο Πατέρνα, άνοιξε για πρώτη φορά το 1992. 

Η Θιουδάδ Ντεπορτίβα εκτείνεται σε έκταση 180.000 m2. Δεν λειτουργεί μονάχα ως ακαδημία ποδοσφαίρου, αλλά και ως σύχρονο Κέντρο Αποθεραπείας, το οποίο είναι εξοπλισμένο με διαφορετικά δωμάτια για την αποθεραπεία ποδοσφαιριστών που είτε είναι τραυματίες είτε είναι σε πρόγραμμα αποθεραπείας.

Υπάρχουν αρκετά ειδικά δωμάτια, όπως για φυσιοθεραπεία, για τζακούζι, σάουνα, καθώς και μια πισίνα. Το μεγάλο γυμναστήριο που διαθέτει το προπονητικό κέντρο, με τα διάφορα και σύγχρονα μηχανήματά του, είναι το ιδανικότερο για την φυσική εκγύμναση των ποδοσφαιριστών. Στον πρώτο όροφο, το κύριο κτίριο διαθέτει δέκα δωμάτια, όπου φιλοξενούνται οι ποδοσφαιριστές, καθώς και ένας χώρος αναψυχής και ένα δωμάτιο γευμάτων. Ο προπονητής μπορεί να προβάλει βίντεο, με στόχο την ανάλυση του τρόπου παιχνιδιού της ομάδας του, καθώς και την ανάλυση της αντιπάλου, στην αίθουσα προβολών του προπονητικού κέντρου. Τα αποδυτήρια για την πρώτη, αλλά και για την δεύτερη ομάδα του συλλόγου βρίσκονται στο ισόγειο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Επίσημη Ιστοσελίδα

Συντεταγμένες: 39°32′33.00″N 0°27′20″W﻿ / ﻿39.5425000°N 0.45556°W﻿ / 39.5425000; -0.45556
Το **Γενί Τζαμί** (τουρκικά: *Yeni Camii*, «Νέο Τζαμί») είναι ιστορικό τζαμί στη Λάρισα της Ελλάδας.

Το τζαμί ανεγέρθηκε προς τις αρχές του 20ού αιώνα, στο κέντρο της πόλης, επί της Οδού 31ης Αυγούστου. Η ακριβής ημερομηνία ανέγερσής του, καθώς και ο ιδρυτής του, είναι άγνωστα, ωστόσο η νεοκλασική διακόσμηση τόσο του εξωτερικού όσο και του εσωτερικού αποτελούν ένδειξη ότι αυτό έγινε κατά την διάρκεια του ύστερου 19ου αιώνα. Ήταν το τελευταίο τζαμί που ανεγέρθηκε στην πόλη κατά την διάρκεια της οθωμανικής περιόδου, εξ ου και η ονομασία του.

Το τζαμί εξακολούθησε να χρησιμοποιείται από τον τοπικό μουσουλμανικό πληθυσμό έως το 1924, όταν και οι τελευταίοι αποχώρησαν ως συνέπεια της ελληνοτουρκικής ανταλλαγής πληθυσμών του 1923. Κατά το χρονικό διάστημα 1939-1941, το κτίριο χρησιμοποιήθηκε για την στέγαση της Δημοτικής Βιβλιοθήκης, καθώς και μικρής αρχαιολογικής συλλογής, της οποίας τμήμα λεηλατήθηκε από τις κατοχικές δυνάμεις. Οι σεισμοί του 1941, του 1955, του 1957, του 1980, καθώς και του 2021 προκάλεσαν ζημιές στο κτίριο. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 έως το 2011, το κτίριο στέγαζε το Αρχαιολογικό Μουσείο Λάρισας.

Το κτίριο είναι τετράγωνης μορφής, ενώ διέθετε αίθουσα προσευχής με εννέα τοξωτά παράθυρα, καθώς και τετράπλευρη κεραμική οροφή. Η είσοδος διαθέτει τριμερές προστώο το οποίο καλύπτεται από τρεις ημιθόλους. Ο μιναρές επί της βορειοδυτικής γωνίας σώζεται μόνον ως τον εξώστη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «Το Γενί (Νέο) Τζαμί της Λάρισας». Εφορεία Αρχαιοτήτων Λάρισας. Ανακτήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 2018.
2. 1 2 3 4  «Γενί Τζαμί». *Πολιτιστική Πύλη της Πόλης της Λάρισας*. Δήμος Λάρισας. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Νοεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 2018.
3. ↑  «ΥΠΠΟΑ: Αυτοψία στα μνημεία της Λάρισας μετά τους σεισμούς». *www.naftemporiki.gr*. 3 Αυγούστου 2021. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2021.
**Γενικές εκλογές** για την ανάδειξη των μελών του Γενικού Συμβουλίου διεξήχθησαν στην Ανδόρα την 1η Μαρτίου 2015. Οι Δημοκράτες για την Ανδόρρα, αν και έχασαν 5 έδρες, διατήρησαν την πλειοψηφία τους στο Γενικό Συμβούλιο, κερδίζοντας 15 επί συνόλου 28 εδρών. Την 1η Απριλίου 2015 ο Αντόνι Μαρτί ορκίστηκε ξανά πρωθυπουργός, με το σχήμα της κυβέρνησής του να παραμένει αμετάβλητο.

Εκλογικό σύστημα
----------------

Η εκλογή των 28 μελών του Γενικού Συμβουλίου έγινε με δύο τρόπους: τα 14 μέλη αναδείχθηκαν σε διεδρικές περιφέρειες με βάση τις 7 ενορίες της Ανδόρρας, ενώ τα υπόλοιπα 14 εξελέγησαν σε όλη τη χώρα σε μονοεδρικές περιφέρειες με αναλογική εκπροσώπηση και την κατανομή των εδρών να γίνεται με την μέθοδο του μεγαλύτερου υπόλοιπου. Η μέθοδος αυτή (του μεγαλύτερου υπόλοιπου), η οποία ονομάζεται και μέθοδος Hare-Niemeyer, απαιτεί ο αριθμός των ψήφων για κάθε κόμμα να διαιρείται με την αναλογία που αντιστοιχεί στον αριθμό των ψήφων που απαιτούνται για μία έδρα (δηλ. συνήθως είναι το πηλίκο του συνόλου των ψήφων που συγκεντρώθηκαν και του αριθμού των εδρών). Το αποτέλεσμα για κάθε κόμμα συνήθως αποτελείται από ένα ακέραιο μέρος και ένα πρόσθετο κλασματικό υπόλοιπο. Κάθε κόμμα στην αρχή μοιράζεται έναν αριθμό εδρών που ισούται με το ακέραιο μέρος. Αυτό γενικά σημαίνει ότι μερικές έδρες δεν θα κατανεμηθούν: η κατάταξη των κομμάτων στη συνέχεια γίνεται με βάση το κλασματικό υπόλοιπο και τα κόμματα με τα μεγαλύτερα υπόλοιπα θα πάρουν το καθένα από μία επιπλέον έδρα μέχρι να ολοκληρωθεί η κατανομή όλων των εδρών.

Αποτελέσματα
------------

| Κόμμα | Εκλογική περιφέρεια | Αναλογική εκπροσώπηση | Σύνολοεδρών | +/– |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Ψήφοι | % | Έδρες | Ψήφοι | % | Έδρες |
| Δημοκράτες για την Ανδόρρα | 5.662 | 39,36 | 10 | 5.448 | 37,03 | 5 | 15 | –5 |
| Φιλελεύθερο Κόμμα της Ανδόρρας | 3.962 | 27,54 | 4 | 4.073 | 27,68 | 4 | 8 | Νέο |
| PS+VERDS+IC+Ανεξάρτητοι | 3.393 | 23,59 | 0 | 3.462 | 23,53 | 3 | 3 | –3 |
| Σοσιαλδημοκρατία και Πρόοδος | 1.367 | 9,50 | 0 | 1.728 | 11,74 | 2 | 2 | Νέο |
| Άκυρα/λευκά ψηφοδέλτια | 1.689 | – | – | 1.373 | – | – | – | – |
| **Σύνολο** | **16.073** | **100** | **14** | **16.084** | **100** | **14** | **28** | **0** |
| Εγγεγραμμένοι/συμμετοχή | 24.512 | 65,57 | – | 24.512 | 65,61 | – | – | – |
| Πηγή: Elections Andorra Αρχειοθετήθηκε 2015-09-23 στο Wayback Machine. |

**a**  Οι Δημοκράτες για την Ανδόρρα έλαβαν μέρος στις εκλογές σε συμμαχία με τους Ενωμένους για την Πρόοδο στο Ενκάμ, την Κοινοτική Δράση του Όρντινο στο Όρντινο, το Κίνημα Μασανά στη Μασανά και τον Συνασπισμό των Ανεξάρτητων στην Ανδόρρα Λα Βέγια.

**b**  Το Φιλελεύθερο Κόμμα πήρε μέρος σε συμμαχία με τους ανεξάρτητους υποψηφίους στο Ενκάμ, το Όρντινο και τη Λα Μασανά και με την Λαυρεντιανή Ένωση στη Σαντ Ουλιά δε Λοριά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Martí confirma les eleccions per a l'1 de març». Diari d'Andorra. 14 Ιανουαρίου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Φεβρουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2015.
2. ↑  Electoral system IPU
Ο **Γκαλεότο-Ροβέρτος**, ιταλ.: *Galeotto-Roberto Μalatesta* (1411 – 1432) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν Ιταλός κοντοτιέρος, κύριος του Ρίμινι.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Πάντολφο Γ΄ και τον διαδέχθηκε στην εξουσία του Ρίμινι σε αντίθεση με τον τοπικό επίσκοπο. Επειδή ο λαός ξεσηκώθηκε εναντίον του τελευταίου, επέτυχε από τον πάπα Μαρτίνο Ε΄ τα εδάφη τού πατέρα του να ανατεθούν σε αυτόν και στους αδελφούς του Ντομένικο Νοβέλλο και Σιγισμόνδο-Παντόλφο.

Αργότερα έπρεπε να αντιμετωπίσει μία εξέγερση, που υποκινήθηκε από τον Τζιοβάννι Ε΄ Μαλατέστα, αλλά ο λαός τον βοήθησε να επιβεβαιώσει τα εδάφη του. Ο Γκαλεότο-Ροβέρτος ματαίωσε επίσης τους στόχους στην Τσεζένα του κλάδου Πέζαρο των Μαλατέστα.

Το 1432 του δόθηκε η διοίκηση 200 ιπποτών από τον πάπα Ευγένιο Δ΄, αλλά απεβίωσε την ίδια χρονιά στο Σαντ' Αρκάντζελο, σε ηλικία 20 ετών.

Οικογένεια
----------

Το 1427, σε ηλικία 16 ετών, παντρεύτηκε τη Mαργαρίτα των Έστε, μία από τις νόθος κόρες του Nικολό Γ΄ κυρίου της Φερράρα. Η σύζυγός του επέζησε αυτού για περισσότερα από 40 χρόνια· δεν παντρεύτηκε ποτέ ξανά και ήθελε να ταφεί στο πλευρό του.

Πηγές
-----

* Clementini, Cesare (1617). *Raccolto istorico della fondazione di rimino e dell’origine e vite dei Malatesti*. Rimini.
* Prescott, Orville (1970). *Princes of the Renaissance*.
* Bertelli, Sergio (1986). *The Courts of the Italian Renaissance*.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  heiligen.net/heiligen/10/10/10-10-1432-robertus\_malatesta.php.
2. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 5  Μαΐου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 45174646
* LCCN: n80126812
* ISNI: 0000 0000 3126 3744
* GND: 122111400
* SUDOC: 163515549
* BNF: cb13737681k (data)

 |

 |
Ζουάβοι στη διάρκεια του Πολέμου της Κριμαίας.
Με το όνομα **Ζουάβοι** ή **Ζουάγοι** ή **Ζουάγα**, κατά παραφθορά του ονόματος "Ζουάουα", αποκαλούνταν οι κάτοικοι της Ζουάγας, μιας ορεινής περιοχής μεταξύ Αλγερίας και της Τύνιδας που ουδέποτε υποτάχθηκαν στους Τούρκους (αντίστοιχα με τους Έλληνες Μανιάτες).

Όταν την περιοχή τους την κατέλαβαν οι Γάλλοι, θαυμάζοντας αυτούς θεώρησαν χρήσιμο να τους χρησιμοποιήσουν σε στρατιωτικές υπηρεσίες δημιουργώντας ειδικές μονάδες. Έτσι, το 1830 δημιουργήθηκαν οι πρώτοι λόχοι Ζουάβων. Το 1837 αποτελούσαν ήδη τρία τάγματα, τα οποία και συγκρότησαν το περίφημο σύνταγμα Ζουάβων, τη διοίκηση του οποίου ανέλαβε ο Λαμορισιέρ.

Όταν αργότερα δημιουργήθηκαν τα αλγερινά τάγματα των ακροβολιστών, τα λεγόμενα Τυρκό, οι επίλεκτοι αυτών στρατεύονταν στα τάγματα των Ζουάβων, ως καθαρά γαλλικά σώματα. Το 1852 υπήρχαν τρία συντάγματα Ζουάβων.  
 
Το 1854 δημιουργήθηκε το τέταρτο σύνταγμα Ζουάβων το οποίο και ονομάστηκε «αυτοκρατορική φρουρά», η οποία συγκροτούταν από τους επιλέκτους των τριών προηγουμένων συνταγμάτων. Το σύνταγμα όμως αυτό είχε ατυχές τέλος, όταν αιχμαλωτίσθηκε στο Μετς κατά τον Γαλλοπρωσικό πόλεμο, οπότε και έπαψε να υφίσταται.

Τα τάγματα των Ζουάβων διακρίθηκαν σε πολλές εκστρατείες και ιδιαίτερα στη κατάκτηση της Αλγερίας, στην Κριμαία, στην Ιταλία και το Μεξικό κατά το 1870, καθώς και στους δύο παγκοσμίους πολέμους. Με λόχους Ζουάβων συμπολέμησαν οι Έλληνες στην εκστρατεία της Κριμαίας που τους αποκαλούσαν "**Ζουζού**", κατά τη δημώδη γαλλική ονομασία τους.

• Εκτός των παραπάνω που συγκροτούσαν γαλλικές στρατιωτικές μονάδες, υπήρχαν και οι Παπικοί Ζουάβοι που συγκροτούσαν σύνταγμα το οποίο διαλύθηκε το 1871.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.8ος, σελ.750.
Συντεταγμένες: 15°13′22″N 61°21′26″W﻿ / ﻿15.22278°N 61.35722°W﻿ / 15.22278; -61.35722

Για την πόλη των ΗΠΑ, δείτε: Γκαλιόν (Οχάιο).  
Η **Γκαλιόν** (γαλλικά: Galion) είναι χωριό της Δομινίκας. Ανήκει στην ενορία του Αγίου Μάρκου. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της Δομινίκας και κεντρικά του Αγίου Μάρκου. Έχει πληθυσμό 134 κατοίκων (2001).

Γεωγραφία
---------

Η Γκαλιόν βρίσκεται νοτιοδυτικά της Δομινίκας και κεντρικά του Αγίου Ανδρέα. Βρίσκεται ανάμεσα στην Σουφριέρ στα βόρεια και στην Σκοτς Χεντ στα νότια. Βρίσκεται ανατολικά του Κόλπου Σουφριέρ.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος οικισμών της Δομινίκας

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Άγιος Μάρκος, Δομινίκα |
| --- |
|  |
|  | Χωριά | 
* Γκαλιόν
* Σκοτς Χεντ
* Σουφριέρ
* Φορτ Κασακρού
 |
|  |
| Κόλποι | 
Σουφριέρ |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Σινώπη (αποσαφήνιση).

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Σινώπη** είναι γνωστή η «επώνυμη ηρωίδα» (δηλαδή το πρόσωπο που έδωσε το όνομά του) της πόλεως Σινώπης του Πόντου, σύμφωνα με μία εκδοχή (για την άλλη παράδοση, βλ. Σανάπη).

Υπάρχουν δύο αρκετά διαφορετικοί μύθοι για τη Σινώπη. Σύμφωνα με τον ένα, ήταν κόρη του ποτάμιου θεού Ασωπού, την άρπαξε ο θεός Απόλλων και την οδήγησε στη Μικρά Ασία. Εκεί το ζευγάρι απέκτησε ένα γιο, τον Σύρο, τον επώνυμο ήρωα των Σύρων και της Συρίας. Σύμφωνα με τον άλλο, πιο περίεργο, μύθο, η Σινώπη ήταν κόρη του θεού Άρη και της Αίγινας. Την ερωτεύθηκε ο ίδιος ο Δίας και της ορκίσθηκε ότι θα της έδινε ό,τι του ζητούσε. Η Σινώπη του ζήτησε να αφήσει απείραχτη την παρθενιά της. Ο Δίας έπρεπε να τηρήσει τον όρκο του και της όρισε απλώς ως τόπο διαμονής τον παραλιακό τόπο όπου αργότερα κτίσθηκε η πόλη Σινώπη. Η Σινώπη με τον ίδιο τρόπο απέφυγε και τον Απόλλωνα και τον ποτάμιο θεό Άλυ. Αλλά και ποτέ δεν άφησε κανένα θνητό να την αγγίξει, ώστε κανένας δεν πήρε από τη Σινώπη αυτό που είχε αρνηθεί και στους θεούς.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Το **Ζουγκντίντι** (γεωργιανά: ზუგდიდი, μινγκρελιανά: ზუგდიდი ή ზუგიდი) είναι πόλη στην δυτική Γεωργία. Βρίσκεται στην ιστορική περιοχή Σαμεγκρέλο (Μινγκρελία). Βρίσκεται στη βορειοδυτική Μινγκρελία. Το Ζουγκντίντι βρίσκεται 318 χιλιόμετρα δυτικά της Τιφλίδας, 30 χιλιόμετρα από την ακτή της Μαύρης Θάλασσας και 30 χιλιόμετρα από την οροσειρά Εγκρίσι. Βρίσκεται σε υψόμετρο 100-110 μέτρων πάνω από τη στάθμη της θάλασσας. Το Ζουγκντίντι είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας Σαμεγκρέλο-Ζέμο Σβανέτι, η οποία καλύπτει το Σαμεγκρέλο (Μινγκρελία) και τμήμα του Σβανέτι. Είναι η πρωτεύουσα του δήμου Ζουγκντίντι.

Η πόλη είναι πρωτεύουσα της επαρχίας Ζουγκντίντι και Τσαΐσι της Γεωργιανής Αποστολικής Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ιστορία
-------

Ιστορικά το Ζουγκντίντι ήταν πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου της Μινγκρελίας (Οντίσι) μέχρι το 1867, όταν το πριγκιπάτο προσαρτήθηκε στην Ρωσική Αυτοκρατορία. Από τότε το Ζουγκντίντι ήταν πρωτεύουσα του Ούγιεζντ του Ζουγκντίντι, διοικητικής μονάδας του Κυβερνείου του Κουτάισι, μέχρι το 1918. Το 1918 η πόλη προσαρτήθηκε στην Λαϊκή Δημοκρατία της Γεωργίας. Από το 1930 το Ζουγκντίντι είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Ζουγκντίντι, διοικητικής μονάδας στην Γεωργιανή Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία και (από το 1991) της Γεωργίας.

Απεικόνιση του πρίγκιπα Λεβάν Β΄ Νταντιάνι από τον Τεράμο Καστέλι. 
Από τον 17ο έως τον 19ο αιώνα το Ζουγκντίντι ήταν σημαντικό πολιτικό και πολιτιστικό κέντρο της Μινγκρελίας και της Γεωργίας. Το 1646 ο Μάμουκα Ταβακαλασβίλι αντέγραψε το γνωστό γεωργιανό επικό ποίημα Ο Ιππότης στο Δέρμα του Πάνθηρα στο παλάτι του πρίγκιπα Λεβάν Β΄ Νταντιάνι στο Ζουγκντίντι. 

Άποψη τμήματος του Βοτανικού Κήπου του Ζουγκντίντι.
Κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου (1853–1856) οι οθωμανικές δυνάμεις υπό τον Ομάρ Πασά κατέλαβαν το Ζουγκντίντι το 1855. Στα τέλη του 1855 και τις αρχές του 1856 η πόλη απελευθερώθηκε από την Μινγκρελιανή Πολιτοφυλακή υπό τον Στρατάρχη πρίγκιπα Γκριγκόλ Νταντιάνι. Υπό τις διαταγές του Ισκεντέρ Πασά οι Οθωμανοί λεηλάτησαν, πυρπόλησαν και κατέστρεψαν ολόκληρη τη πόλη, ειδικά τα παλάτια και τον βοτανικό κήπο. Κατά την διάρκεια του Γεωργιανού Εμφυλίου Πολέμου (1992-1993) η πόλη υπέστη ζημιές. Το 2014 η πόλη είχε 42.998 κατοίκους και ήταν η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη της Γεωργίας, λόγω της εισροής προσφύγων από την Αμπχαζία μετά τον πόλεμο στην Αμπχαζία το 1992-93. 

Το 1993 η διοίκηση του πρώτου προέδρου της Γεωργίας, Ζβιάντ Γκαμσαχούρντια, και το Ανώτατο Συμβούλιο της Δημοκρατίας της Γεωργίας, έδρευαν στο Ζουγκντίντι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Proceedings of Zugdidi State Historic and Ethnographic Museum, volume 1* (στα Γεωργιανά). Zugdidi. 1947. σελίδες 101–102.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Zugdidi στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 129237969
* LCCN: n2009016643

 |

 |
Η **Ιζαμπέλ Άξελσον** (γεννημένη το 2000/2001)  είναι Σουηδή ακτιβίστρια για το κλίμα από τη Στοκχόλμη.  

Η Άξελσον είναι ακτιβίστρια και διοργανώτρια μαθητικών κινητοποιήσεων για το κλίμα στη χώρα της από τον Δεκέμβριο του 2018.   Τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς, η Άξελσον είχε αρχίσει να κάνει μοναχική διαμαρτυρία έξω από το κτήριο του σουηδικού κοινοβουλίου, καθώς άλλοι ακτιβιστές έδιναν ομιλίες για την κλιματική κρίση. Σε δηλώσεις της στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters, η Άξελσον αναφέρθηκε στη δράση των πολιτικών σχετικά με το πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής, τονίζοντας τα εξής: «Θα τους έβαζα βαθμό κάτω από τη βάση. Ξέρω ότι προσπάθησαν, όμως δεν προσπάθησαν αρκετά».  Αντίστοιχες, όμως, ήταν και οι δηλώσεις της για τις κινητοποιήσεις των νέων στη Σουηδία, τις οποίες αξιολόγησε μεν θετικά, αναφέροντας όμως με πνεύμα αυτοκριτικής: «Δεν καταφέραμε να πείσουμε τους πολιτικούς μας να αναλάβουν δράση στο θέμα του κλίματος, επομένως δεν νομίζω ότι θα έπρεπε ούτε εμείς να προβιβαστούμε». 

Στα τέλη Ιανουαρίου του 2020, παρακολούθησε το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός μαζί με άλλους ακτιβιστές για το κλίμα, μεταξύ των οποίων η Γκρέτα Τούνμπεργκ, η Λουίζα Νοϊμπάουερ, η Λουκίνα Τίλε και η Βανέσα Νακάτε. 

Η Άξελσον ήταν συνεισφέρουσα για την έκδοση ενός βιβλίο με τον τίτλο "Gemeinsam für die Zukunft - Fridays For Future und Scientists For Future: Vom Stockholmer Schulstreik zur weltweiten Klimabewegung". Στο βιβλίο, συνέβαλε με λεπτομέρειες από τις μαθητικές κινητοποιήσεις στη χώρα της, για να δώσει στον αναγνώστη μια προοπτική από κάποιον που έζησε αυτές τις κινητοποιήσεις από μέσα. 

Ο Axelsson έχει αυτισμό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Young climate activist fears words not action at Davos» (στα αγγλικά). *Reuters*. 24 January 2020. .
2. ↑  «Isabelle Axelsson och Sophia Axelsson talar för Greta Thunberg | Nordisk Samarbejde». *norden.org* (στα Σουηδικά). Nordic Council. Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2020.
3. ↑  Cotton, Johnny (24 January 2020). «Young climate activist fears words not action at Davos». *Reuters*.. Ανακτήθηκε στις 2020-01-28.
4. ↑  Rydberg, Jenny (23 Μαΐου 2019). «Klimatstrejk i över hundra länder». *ekuriren.se* (στα Σουηδικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Οκτωβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2020.
5. ↑  Annebäck, Karin (20 Αυγούστου 2019). «Klimatfrågan har inte tagits på allvar». *ETC* (στα Σουηδικά). Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2020.
6. ↑  «Σουηδία: "Κάτω από τη βάση" βάζουν οι έφηβοι στους πολιτικούς για το κλίμα». *www.sofokleousin.gr*. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2021.
7. ↑  «Διαδηλώσεις στη Σουηδία για την κλιματική αλλαγή». *www.zougla.gr*. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2021.
8. ↑  Dahir, Ikran (24 Ιανουαρίου 2020). «A Ugandan Climate Activist Was Cropped Out Of A News Agency Photo Of Greta Thunberg At Davos». *BuzzFeed News*. Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2020.
9. ↑  transcript. «Axelsson, Isabelle». *transcript Verlag* (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2021.
10. ↑  «Girl power goes green: Teens strike for action on climate change» (στα αγγλικά). *NBC News*.. Ανακτήθηκε στις 16 April 2021.
Ο **Θεοδώριχος Β΄** (γερμ.: *Dietrich II*, 990 - 19 Νοεμβρίου 1034) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν μάργραβος της Κάτω Λουσατίας (1032-34).

Βιογραφία
---------

Ήταν το μόνο τέκνο του Ντέντο Α΄ κόμη του Βέττιν και της Τήτμπουργκα, κόρης του Ντήτριχ κόμη του Χάλντενσλαμπεν και πρώτου μαργράβου του Νόρτμαρκ. Ο πάππος του Θεοδώριχος Α΄ κόμης του Βέττιν ήταν ο αρχηγέτης του Οίκου.

Το 1009 ο πατέρας του, μετά από μία άγρια μάχη με τον Βέρνερ μάργραβο του Νόρτμαρκ, σκοτώθηκε και ο Ερρίκος Β΄ των Οθωνιδών της Γερμανίας περιέβαλε τον Θεοδώριχο Β΄ με το αξίωμα του κόμη του Βέττιν. Η περιοχή αυτή βρισκόταν στο Χάσεγκαου της Σαξονίας. 

Από το 1015 εμφανίζεται και ως κόμης του γειτονικού Σβάμπενγκαου. Όταν απεβίωσε το 1017 ο θείος του Φρειδερίκος Α΄ χωρίς άρρενα τέκνα, ο Θεοδώριχος Β΄ κληρονόμησε το Άιλενμπουρκ και τη Μπρένα. Το 1018 μαζί με τον κουνιάδο του Χέρμαν Α΄ των Εκεχαρτιδών μάργραβο του Μάισσεν ήταν μάρτυρες της συνθήκης του Μπάουτσεν, που συνήφθη μεταξύ του Ερρίκου Β΄ και του Μπολεσλάβ Α΄ της Πολωνίας και η οποία τελείωσε τον μακρύ Γερμανο-Πολωνικό Πόλεμο.

Από το 1029 ο Κορράδος Β΄ των Σαλίων της Γερμανίας ξανάρχισε τον πόλεμο εναντίον της Πολωνίας. Έτσι ο Μιέσκο Β΄ της Πολωνίας, γιος του Μπολεσλάβ Α΄, έχασε τη Λουσατία και παραιτήθηκε των αξιώσεών του στην ειρήνη του Μέρσεμπουργκ το 1033. Σύμφωνα με τα *Ετήσια Σαξονικά* χρονικά ο Θεοδώριχος Β΄ είχε καίρια συμβολή στην εκστρατεία και ως ανταμοιβή διαδέχθηκε τον Όδωνα Β΄ μάργραβο του Όστμαρκ (=Κάτω Λουσατίας). 

Οι κτήσεις του μοιράστηκαν στους γιους του: ο Ντέντι Α΄ έγινε κόμης του Άιλενμπουρκ και αργότερα, το 1046 διαδέχθηκε τον Έκχαρτ Β΄ μάργραβο του Μάισσεν.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Ματίλντα, κόρη του Έκεχαρτ Α΄ των Εκεχαρτιδών μαργράβου του Μάισσεν και είχε τέκνα:

* Ντέντι Α΄ 1004-1075, μάργραβος του Σαξονικού Όστμαρκ.
* Φρειδερίκος π. 1020-1094, επίσκοπος του Μύνστερ.
* Τίμο π. 1015-1090/1, κόμης του Βέττιν.
* Γκέρο π. 1020-1089, κόμης της Μπρένα.
* Κόνρατ απεβ. 1040, κόμης του Κάμμπουρκ.
* Ρίκντακ.
* Ίντα, παντρεύτηκε τον Σπυτίνιεφ Β΄ των Πρεμυσλιδών δούκα της Βοημίας.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3 4 5 6 7  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
2. ↑  Dietrich II. genealogie-mittelalter
3. ↑  Dedi II. genealogie-mittelalter

Πηγές
-----

* Detlev Schwennicke. Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge ("European Family Trees: Family Trees for the History of European States, New Series"), Marburg, Germany: J. A. Stargardt
* Stefan Pätzold. Die frühen Wettiner - Adelsfamilie und Hausüberlieferung bis 1221. Köln, Weimar, Wien, 1997. ISBN 3-412-08697-5

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81524892
* GND: 137317719

 |

 |
Η **Ιζαμπέλλα Κογεβίνα** (Αθήνα, 27 Μαΐου 1978) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και επαγγελματίας πιλότος.

Βιογραφικό
----------

### Τηλεοπτικές εμφανίσεις

Τη σεζόν 2003-2004 υποδύθηκε ένα μικρό ρόλο στο βασικό καστ της δραματικής σειράς *Μυστικά και Λάθη* ενώ την επόμενη σεζόν ήταν μέρος του καστ της σειράς *Έτσι Ξαφνικά*. Παράλληλα με την παρουσία της σε αυτή τη σειρά ξεκίνησε την συνεργασία της με τον σκηνοθέτη Πάνο Κοκκινόπουλο παίζοντας σε συνολικά 16 επεισόδια της αστυνομικής σειράς *10η εντολή* μέχρι και το 2007 γίνοντας γνωστή στο ευρύ κοινό. Την περίοδο 2005-2006 συμμετείχε επίσης στις σειρές *Οι μάγισσες της Σμύρνης* και *Τα παιδιά της Νιόβης*.

Τη σεζόν 2006-2007 έπαιξε τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο, στη σειρά *Ήρθε κι έδεσε* συμπρωταγωνιστώντας με τον Γιάννη Μπέζο και την Δάφνη Λαμπρόγιαννη. Ακολούθησε η κωμική σειρά *Φίλα το βάτραχό σου* που διήρκησε για δύο σεζόν ερμηνεύοντας το ρόλο της Νάντιας Πετροπούλου. Παράλληλα με το *Φίλα το βάτραχό σου*, έκανε κάποιες έκτακτες εμφανίσεις στην μαύρη κωμωδία του Πάνου Κοκκινόπουλου *Μαύρα Μεσάνυχτα*. Από το 2009 μέχρι το 2011 πρωταγωνίστησε στην καθημερινή δραματική σειρά της Βάνας Δημητρίου *Κάρμα*. Τη σεζόν 2010-2011 είχε ένα ρόλο στο πρωταγωνιστικό καστ του δεύτερου κύκλου της σειράς *Ονειροπαγίδα*. Επέστρεψε τηλεοπτικά το 2012 στη σειρά *Με τα παντελόνια κάτω* σε σκηνοθεσία Βασίλη Θωμόπουλου. Η σειρά ολοκληρώθηκε το 2014, ενώ ακολούθησε ο ρόλος της Ελίνας Γεωργιάδου στην καθημερινή σειρά *Κλεμμένα Όνειρα* τη σεζόν 2014-2015. Το 2018 εντάχθηκε στο καστ του πρώτου κύκλου της καθημερινής σειράς *Το Τατουάζ* ολοκληρώνοντας την εμφάνισή της στο τέλος της σεζόν. Τη σεζόν 2018-2019 έπαιξε σε δύο ιστορίες της σειράς *Ου Φονεύσεις*.

### Κινηματογραφικές δουλειές

Το 2008 πρωταγωνίστησε στην κωμική ταινία *Λούφα και απαλλαγή: Ι4*. Ακολούθησε η δραματική ταινία *Ο Αννίβας προ των πυλών* το 2011 σε σκηνοθεσία Ελισάβετ Χρονόπουλου. Το 2012 έλαβε μέρος στην ταινία *Ξημέρωμα*.

### Θεατρικές παραστάσεις

Το 2014-15 συμπρωταγωνίστησε στη θεατρική μεταφορά του βιβλίου της Πέλας Σουλτάτου "Τα φώτα στο βάθος" (εκδόσεις Απόπειρα) στο Από Μηχανής Θέατρο σε σκηνοθεσία Εστέρ Αντρέ Γκονζάλες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ιζαμπέλα Κογεβίνα: 8+1 πράγματα που δεν γνωρίζαμε και μας εξέπληξαν». *peoplegreece.com*. 2018-05-26. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2019-08-31.. Ανακτήθηκε στις 2018-05-26.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Ο **Γεώργιος Παναγιωτόπουλος** (1944-2020) ήταν Πρόεδρος Συμβουλίου της Επικρατείας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1944. Ο πατέρας του Χαράλαμπος Παναγιωτόπουλος ήταν σύμβουλος στο Συμβούλιο της Επικρατείας και είχε διατελέσει υπουργός. Η μητέρα του Αντιγόνη ήταν κόρη του βουλευτή Πειραιώς Ιωάννη Παπαδόπουλου. 

Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις Βρυξέλλες σχετικά με το Δίκαιο του Περιβάλλοντος. Στο Συμβούλιο της Επικρατείας διορίστηκε το 1970 εισηγητής, το 1977 προήχθη σε πάρεδρο, το 1988 σε σύμβουλο και το 2004 σε αντιπρόεδρο. Την περίοδο 2004 - 2005 διετέλεσε γενικός διευθυντής της Εθνικής Σχολής Δικαστών. Το 2005 έγινε Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Ιούνιο του 2009.. Έχει αναγορευθεί επίτιμος διδάκτωρ του τμήματος Γενικού Δικαίου του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών  το 2006, ως και επίτιμος διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης  το 2009. Ήταν Πρόεδρος του Ιδρύματος Διοικητικού Δικαίου Μιχ.Στασινόπουλου  και μέλος Διοικητικών Συμβουλίων νομικών ενώσεων και ιδρυμάτων.

Απεβίωσε σε ηλικία 76 ετών στις 31 Ιουλίου 2020 .

Για την σημαντική συνεισφορά του στην Ελληνική Δικαιοσύνη, το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών τον τίμησε με την έκδοση αφιερωματικού τόμου "Σύ και δικαστής άριστος"..

Πηγές
-----

1. ↑  Διατελέσαντες πρόεδροι του ΣτΕ Αρχειοθετήθηκε 2015-07-06 στο Wayback Machine. από την επίσημη ιστοσελίδα του Συμβουλίου της Επικρατείας
2. ↑  «Πάντειον Πανεπιστήμιο, Τιμηθείσες Προσωπικότητες». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιουνίου 2014. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2014.
3. ↑  [*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2012-05-31 στο Wayback Machine. επίσημη ιστοσελίδα του Ιδρύματος Μ. Στασινόπουλου
5. ↑   ο πρώην πρόεδρος του ΣτΕ Γ
6. ↑  ΕΚΠΑ= του αφιερωματικού τόμου στη μνήμη Γεωργίου Χ. Παναγιωτόπουλου.
Το **Γιάνγκσαν** (κορεατικά: 양산시) είναι μια πόλη στην Επαρχία Νότιου Γκιόνγκσανγκ (Γκιόνγκσανγκναμ-ντο) στη Νότια Κορέα. Στις 31 Μαρτίου 2014 το Γιάνγκσαν είχε πληθυσμό 282.371 κατοίκων.

Διοικητικές διαιρέσεις
----------------------

Επί του παρόντος, το Γιάνγκσαν αποτελείται από 1 ουπ, 4 μιον, και 7 ντονγκ. Υπάρχουν σχέδια, ωστόσο, για τη δημιουργία του Ούνγκσανγκ-ουπ που θα περιλαμβάνει 4 ντονγκ.

| Όνομα | Χάνγκουλ | Χάντσα | Υποδιαιρέσεις |
| --- | --- | --- | --- |
| Μούλγκουμ-ουπ | 물금읍 | 勿禁邑 | 4 ρι |
| Ντονγκ-μιον | 동면 | 東面 | 8 ρι |
| Σάνγκμπουκ-μιον | 상북면 | 上北面 | 9 ρι |
| Ουόντονγκ-μιον | 원동면 | 院東面 | 8 ρι |
| Χάμπουκ-μιον | 하북면 | 下北面 | 8 ρι |
| Γκάνγκσο-ντονγκ | 강서동 | 江西洞 | 3 ντονγκ |
| Ντόκγκιε-ντονγκ | 덕계동 | 德溪洞 | 2 ντονγκ |
| Σάμσονγκ-ντονγκ | 삼성동 | 三城洞 | 4 ντονγκ |
| Σότσανγκ-ντονγκ | 서창동 | 西倉洞 | 3 ντονγκ |
| Σότζου-ντονγκ | 소주동 | 焼酒洞 | 3 ντονγκ |
| Τζούνγανγκ-ντονγκ | 중앙동 | 中央洞 | 5 ντονγκ |
| Πιόνγκσαν-ντονγκ | 평산동 | 平山洞 | 1 ντονγκ |

Αξιοθέατα
---------

Στο Γιάνγκσαν βρίσκονται πολλά αξιοθέατα, όπως ο ναός Τόνγκντοσα, ο Πύργος και το Στάδιο Γιάνγκσαν.

Μεταφορές
---------

Ο σταθμός Γιάνγκσαν (Γραμμή 2 του μετρό του Μπούσαν)
### Σιδηρόδρομοι

Το Γιάνγκσαν έχει δύο σταθμούς στη γραμμή Γκιόνγκμπου: τον σταθμό Μούλγκουμ (물금역) και σταθμό Ουόντονγκ (원동역). Οι πλησιέστεροι σταθμοί ΚΤΧ είναι ο σταθμός Ούλσαν στην ομώνυμη πόλη και ο σταθμός Γκούπο στο Μπούσαν.

### Μετρό

Η Γραμμή 2 του Μετρό Μπούσαν εξυπηρετεί την πόλη, με πέντε σταθμούς: τους σταθμούς Γιάνγκσαν, Νάμιανγκσαν, τον Σταθμό της Πανεπιστημιούπολης Γιάνγκσαν του Εθνικού Πανεπιστημίου Μπούσαν (Σταθμός Τζούνγκσαν) και τον σταθμό Χόπο. Ένας επιπλέον σταθμός είναι επί του παρόντος προγραμματισμένος. 

### Λεωφορεία

Η πόλη του Γιάνγκσαν εξυπηρετείται από τοπική συγκοινωνία. Εκτός από το ότι εξυπηρετεί την ίδια την πόλη, υπάρχουν μεγάλων αποστάσεων τοπικά λεωφορεία προς το Μπούσαν, καθώς και γραμμές που το συνδέουν με το Ούλσαν, το Τσανγουόν, το Γκιόνγκτζου και πολλές άλλες πόλεις.

### Αυτοκινητόδρομοι

Ο αυτοκινητόδρομος ταχείας κυκλοφορίας Γκιόνγκμπου και η γραμμή κλάδου του αυτοκινητόδρομου ταχείας κυκλοφορίας Τζούνγανγκ περνούν από την πόλη του Γιάνγκσαν. 

Επιπλέον, η Εθνική Οδός 35 διασχίζει το κέντρο της πόλης.

Αδελφές πόλεις
--------------

* Κομητεία Τζίντο, Νότια Τζόλα, Νότια Κορέα (17 Σεπτεμβρίου 1998)
* Γιουριχοντζό, Άκιτα, Ιαπωνία (10 Οκτωβρίου 1998)

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος πόλεων της Νότιας Κορέας

Παραπομπές
----------

1. ↑  kosis.kr/eng/.
2. ↑  [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  «Yangsan City Website: History». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2017.
4. ↑  «Yangsan City Website: Sister Cities». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιανουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γιάνγκσαν** |

* Ιστοσελίδα της κυβέρνησης της πόλης
Το οικόσημο των Δουκών του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ
Το **Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ** (ή **Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Μπεκ** εν συντομία) ήταν μέρος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ, κλάδου του Οίκου του Όλντενμπουργκ. Ιδρυτής του ήταν ο Αύγουστος Φίλιππος, Δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ (1612-1675) και μέλη του αποτέλεσαν οι άμεσοι άρρενες απόγονοί του. Ο κλάδος Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκλύξμπουργκ, στον οποίο ανήκουν πολλές σημερινές βασιλικές οικογένειες, είναι τμήμα της δυναστείας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Μπεκ.

Τα μέλη της δυναστείας έφεραν τον τίτλο τόσο του δούκα του Σλέσβιχ, όσο και του Χόλσταϊν, ενώ αρχικά δεν είχαν εκτελεστική εξουσία. Πήρε το όνομά της από το Μπεκ, ένα αρχοντικό στο Ούλενμπουργκ, της Επισκοπής του Μίντεν (σημερινό Λούχνε της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας). Ο Αύγουστος Φίλιππος αγόρασε αυτό το αρχοντικό από το Κόμη του Όλντενμπουργκ, κάνοντάς το επίσημη κατοικία του.

Το οικογενειακό δέντρο των Δουκών του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ (που κατείχαν τον τίτλο του Δούκα) είναι το εξής:

* Αύγουστος Φίλιππος, Δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ (1627-75),
	+ Αύγουστος, Δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ (1675-89),
		- Φρειδερίκος Γουλιέλμος Α΄, Δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ (1689-1719),
	+ Φρειδερίκος Λουδοβίκος, Δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ (1719-28),
		- Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄, Δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ (1728-49),
			* Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ΄, Δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ (1749-57),
		- Κάρολος Λουδοβίκος, Δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ (1757-74),
		- Πέτρος Αύγουστος, Δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ (1774-75),
			* Πρίγκιπας Κάρολος Αντώνιος Αύγουστος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ,
				+ Φρειδερίκος Κάρολος Λουδοβίκος, Δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ (1775-1816),
					- Φρειδερίκος Γουλιέλμος, Δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ (1816-25), ιδρυτής του κλάδου Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ (1825).

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 317070629
* GND: 1075656400

 |

 |
Ο **Γεώργιος Χέλμης**, του Αγγέλου (1891-1975) ήταν έμπορος και θεατρικός επιχειρηματίας, σύζυγος της Μαρίκας Κοτοπούλη.

Γεννήθηκε στο Κάιρο το 1891. Σπούδασε στην Εμπορική Σχολή Χάλκης και σε ομοία Ανώτερη Σχολή του Λονδίνου. Στην αρχή ασχολήθηκε με τη βιομηχανία και το εμπόριο και από το 1919 ασχολήθηκε με το ελληνικό θέατρο. Το 1924 νυμφεύφθηκε τη Μαρίκα Κοτοπούλη με την οποία και συνεργάσθηκε στις θεατρικές και κινηματογραφικές επιχειρήσεις, τόσο στο Θέατρο Κοτοπούλη στην πλατεία Ομονοίας όσο και στο θέατρο ΡΕΞ επί της λεωφόρου Πανεπιστημίου (Αθήνα).  
 
Είχε αναλάβει τρεις φορές γενικός διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, την περίοδο 1938 - 1939, το 1949, καθώς επίσης και το 1957.

Ο Γεώργιος Χέλμης, προέρχονταν από τον δεύτερο κλάδο της ιστορικής οικογένειας Χέλμη που κατάγονταν από τη Χειμάρρα της Βορείας Ηπείρου. Πέθανε στην Αθήνα το 1975.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.18ος , σελ.606
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.61ος , σελ.55
Ο **Ιούλιος Σίλερ** (γερμανικά: *Julius Schiller*, π. 1580 - 1627) ήταν δικηγόρος από το Άουγκσμπουργκ της Γερμανίας, ο οποίος, όπως και ο συμπολίτης και συνάδελφός του Γιόχαν Μπάγιερ, εξέδωσε έναν ουράνιο άτλαντα με νέα ονόματα για τους αστερισμούς.

Το 1627 ο Σίλερ, με τη βοήθεια του Μπάγιερ, δημοσίευσε τον ουράνιο άτλαντα ***Coelum Stellatum Christianum***, γνωστό με την ελληνική απόδοση **«Χριστιανικός Αστερόεις Ουρανός»**, στον οποίο οι αρχαίοι («ειδωλολατρικοί») αστερισμοί έχουν αντικατασταθεί από βιβλικές και πρωτοχριστιανικές μορφές. Πιο συγκεκριμένα, ο Σίλερ αντικατέστησε τους 12 αστερισμούς του Ζωδιακού Κύκλου με τους δώδεκα Αποστόλους, τους βόρειους αστερισμούς με μορφές από την Καινή Διαθήκη και τους νότιους αστερισμούς με μορφές από την Παλαιά Διαθήκη. Οι πλανήτες, ο Ήλιος και η Σελήνη αντιπροσωπεύονταν επίσης από βιβλικές μορφές.

Τα χαρακτικά του άτλαντα ήταν έργο του καλλιτέχνη Λουκά Κίλιαν.

Οι νέες ονομασίες των αστερισμών δεν υιοθετήθηκαν επίσημα από την αστρονομική κοινότητα και έτσι οι σημερινοί αστερισμοί που ήταν γνωστοί από την αρχαιότητα διατηρούν τις αρχαίες ονομασίες, ενώ άλλοι αστερισμοί που εφευρέθηκαν αργότερα έχουν ουδέτερες ονομασίες, όπως π.χ. Αντλία, Πυξίς, Οκτάς, Ύδρος, κλπ.. Αντιθέτως, μερικοί αστερισμοί που εισάχθηκαν με τον ουράνιο άτλαντα «Ουρανομετρία» του Μπάγιερ την ίδια περίπου εποχή έγιναν δεκτοί και σήμερα ανήκουν στους 88 αστερισμούς που είναι επίσημα παραδεκτοί από τους αστρονόμους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 10  Δεκεμβρίου 2014.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
3. ↑  *Czech National Authority Database*. mzk2009533024.
4. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 30  Δεκεμβρίου 2014.
5. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 25  Ιουνίου 2015.
6. ↑  Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Julius Schiller στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 50286653
* ISNI: 0000 0000 7871 0863
* GND: 12869968X
* NKC: mzk2009533024

 |

 |
Οι ιδρυτές της Ακαδημίας αδελφοί Λειχούδη. Ανδριάντες τους βρίσκονται στον προαύλιο χώρο του Μοναστηρίου Θεοφανίων της Μόσχας
Η **Σλαβο-ελληνο-λατινική Ακαδημία**, όπως ονομάζονταν αρχικά, είναι το πρώτο χρονολογικά ανώτατο δημόσιο εκπαιδευτικό ίδρυμα της Μόσχας.

Ιστορικό
--------

Το Μοναστήρι Μπογκογιαβλένσκι ήταν ο αρχικός πυρήνας της Ελληνογραικικής Ακαδημίας.
Ιδρύθηκε το 1685με την αρχική ονομασία Σλαβο-ελληνο-λατινική Ακαδημία, με πυρήνα τη σχολή του μοναστηριού Μπογκογιαβλέσκι. Η πρωτοβουλία της ίδρυσής του ανήκει στον πατριάρχη Ιωακείμ (1675-1690).

Τον 17ο αι. στη σχολή διδάσκονταν αρχαία ελληνικά, λατινικά, σλαβικά, θρησκευτικά και διάφορες τέχνες. Στις αρχές του 18ου αι. ο κύκλος των μαθημάτων διευρύνθηκε με τη διδασκαλία της γερμανικής, της γαλλικής, της ιατρικής, της φυσικής και της φιλοσοφίας. Το 1701 η σχολή μετονομάστηκε σε *Σλαβολατινική Ακαδημία* και το 1775 έλαβε την ονομασία Σλαβοελληνολατινική Ακαδημία. Μετά την ίδρυση όμως πανεπιστημίων στην Αγία Πετρούπολη (1725) και στη Μόσχα (1755) η Σλαβοελληνολατινική Ακαδημία έγινε ανώτατη ιερατική Σχολή. Σήμερα οριστικά ονομάζεται Θεολογική Ακαδημία.

Αποφοιτήσαντες που διακρίθηκαν
------------------------------

Στη Σλαβοελληνολατινική Ακαδημία φοιτούσαν Ρώσοι, Ουκρανοί, Λευκορώσοι, Έλληνες και Γεωργιανοί. Από τη σχολή αυτή αποφοίτησαν μερικές από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες του ρωσικού πολιτισμού του 17ου και 18ου αι. ανάμεσα στους οποίους ο Μιχαήλ Λομονόσοφ και πολλοί ορθόδοξοι κληρικοί.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Bushkovitch, Paul (2016). *Ιστορία της Ρωσίας*. Αθήνα: ΑΙΩΡΑ. σελ. 86. ISBN 978-618-5048-36-5.
2. ↑  Georges Florovsky, *Les Voies de la théologie russe*, Παρίσι, 1937, επανέκδοση, 1991, σ. 141

Βιβλιογραφία
------------

* Nicik B.M. Η Σλαβο-ελληνο-λατινική Ακαδημία και ο ρόλος της στην ανάπτυξη της ρωσικής φιλοσοφίας του 17ου και 18ου αι. 1987 ISSN 0130-5719

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σλαβοελληνολατινική Ακαδημία** |

* Official Website of Moscow Theological Academy Επίσημη ιστοσελίδα της Θεολογικής Ακαδημίας της Μόσχας

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 245833183
* LCCN: no00090058

 |

 |
Πρόωρες **γενικές εκλογές** διεξήχθησαν στη Γουιάνα στις 11 Μαΐου 2015, ταυτόχρονα με τις περιφερειακές εκλογές.[1]

Πλαίσιο
-------

Οι εκλογές προκηρύχτηκαν ως αποτέλεσμα του αδιεξόδου στο οποίο περιήλθαν ο πρόεδρος Ντόναλντ Ράμοταρ και η Εθνοσυνέλευση.[2] Ειδικότερα, ο πρόεδρος αψήφησε τις περικοπές των δαπανών που είχαν επιβληθεί από την Εθνοσυνέλευση, με αποτέλεσμα η τελευταία να καταθέσει πρόταση μομφής εναντίον του προέδρου. Ο Ράμοταρ συνακόλουθα ανέστειλε τη λειτουργία της Εθνοσυνέλευσης τον Νοέμβριο του 2014 και την διέλυσε 3 μήνες αργότερα.[3] Η ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών ανακοινώθηκε από τον Ράμοταρ στις 20 Ιανουαρίου 2015.[1]

Εκλογικό σύστημα
----------------

Τα 65 αιρετά μέλη της Εθνοσυνέλευσης αναδείχθηκαν με ψηφοφορία, με τη χρήση κλειστών λιστών και με αναλογική εκπροσώπηση από μια μονή πανεθνική περιφέρεια 40 εδρών και 10 μικρότερες περιφέρειες με συνολικά 25 έδρες. Η κατανομή των εδρών έγινε με την απλή αναλογία.[4]

Αποτελέσματα
------------

| Κόμμα | Ψήφοι | % | Έδρες | +/– |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| APNU–Συμμαχία για την Αλλαγή | 207.200 | 50,29 | 33 | 0 |
| Λαϊκό Προοδευτικό Κόμμα | 202.694 | 49,20 | 32 | 0 |
| Ενωμένη Δύναμη | 1.080 | 0,26 | 0 | 0 |
| Ενωμένο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα | 432 | 0,11 | 0 | Νέο |
| Ανεξάρτητο Κόμμα | 344 | 0,08 | 0 | Νέο |
| Εθνικό Ανεξάρτητο Κόμμα | 262 | 0,06 | 0 | Νέο |
| Άκυρα/λευκά |  | – | – | – |
| **Σύνολο** | **412.012** | **100** | **65** | **0** |
| Εγγεγραμμένοι/συμμετοχή |  |  | – | – |
| Πηγή: Stabroek News |

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Ramotar sets May 11 for elections». Stabroek News. 20-1-2015.. Ανακτήθηκε στις 6-4-2015.
2. ↑  Guyana waits for election results Miami Herald, 11-5-2015
3. ↑  Guyana votes in general election BBC News, 12-5-2015
4. ↑  Electoral system IPU

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Εκλογική Επιτροπή της Γουιάνας
Ο **Σβάινμπγιερν Σβάινμπγιερνσσον** (ισλανδ.:*Sveinbjörn Sveinbjörnsson*, 28 Ιουνίου 1847 - 23 Φεβρουαρίου 1927) ήταν Ισλανδός συνθέτης, περισσότερο γνωστός για τη σύνθεση του Lofsöngur, του εθνικού ύμνου της Ισλανδίας.

Ο Σβάινμπγιερνσσον σπούδαζε όταν συνάντησε ένα νέο Νορβηγό βιολιστή και συνθέτη, τον Γιόχαν Σβέντσεν. Εκείνο τον καιρό ο Σβέντσεν είχε μόλις τελειώσει κάποιες σπουδές στη Λειψία και ενθάρρυνε τον Σβάινμπγιερνσσον να σπουδάσει μουσική. Αυτός πήγε στην Κοπεγχάγη, και αργότερα στη Λειψία όπου ο δάσκαλός του ήταν ο Καρλ Ράινεκε. Έτσι, απόκτησε ένα πολύ πιο υψηλό επίπεδο μουσικής παιδείας από τους υπόλοιπους μουσικούς της Ισλανδίας εκείνη την περίοδο. Δεδομένου ότι οι μουσικές ευκαιρίες ήταν περιορισμένες στην Ισλανδία, στο τέλος του 19ου αιώνα ο Σβάινμπγιερνσσον μετακόμισε στο Εδιμβούργο.

Οι συνθέσεις του συνήθως ήταν μελωδικά τραγούδια ή ποιητική μουσική δωματίου στο πνεύμα του Φέλιξ Μέντελσον. Επίσης σύνθεσε έναν σημαντικό αριθμό λαϊκών τραγουδιών.

Το 1922 το Ισλανδικό κοινοβούλιο Αλθίνγκι, αποφάσισε να του χορηγήσει αμοιβή, η οποία του επέτρεψε να επιστρέψει στην Ισλανδία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 3  Μαΐου 2014.
2. 1 2  *International Music Score Library Project*. Category:Sveinbjörnsson,\_Sveinbjörn. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  (Αγγλικά) *Discogs*. 1304412. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  (Γαλλικά, Ολλανδικά, Αγγλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Ισπανικά) *Musicalics*. 95778. Ανακτήθηκε στις 5  Απριλίου 2022.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 74783468
* **Europeana**: agent/base/53429
* LCCN: nr96028823
* ISNI: 0000 0000 8155 4590
* GND: 124373011
* BNF: cb139241254 (data)
* MusicBrainz: 976dbfd1-1f0a-45be-8851-b071fb237785

 |

 |
Οι **Καθολικοί Σλάβοι** είναι τα ιστορικά ή/και κυρίως καθολικά σλαβικά έθνη και εθνότητες, ενώ είναι και όρος για την ιστορία του Καθολικισμού μεταξύ των Σλαβικών λαών. Τα καθολικά σλαβικά έθνη περιλαμβάνουν τους Δυτικούς Σλάβους (Πολωνοί, Τσέχοι και Σλοβάκοι, καθώς και σχετικές εθνότητες όπως οι Κασούμπιοι και Σιλέσιοι στην Πολωνία), καθώς και οι δυτικότεροι Νότιοι Σλάβοι (Σλοβένοι και Κροάτες).

Ιστορία
-------

### Μεσαίωνας

Ο μέγας Δούκας Καζίμιρος Δ΄ της Λιθουανίας και της Πολωνίας (βασίλεψε το 1440-92) ξεκίνησε προσπάθεια καθολικοποίησης του Κιέβου (το οποίο ήταν Ορθόδοξο) στην αρχή της βασιλεία του.

### Πρώιμη σύγχρονη περίοδος

Η Ένωση του Μπρεστ (1596) οδήγησε στην δημιουργία της ανατολικής καθολικής Εκκλησίας (η οποία χρησιμοποιεί ορθόδοξο τελετουργικό και λειτουργία αλλά εντάσσεται στο καθολικό δόγμα και ο Πάπας είναι ο επικεφαλής της Εκκλησίας) στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας.

Η Αψβουργική μοναρχία ξεκίνησε ένα πρόγραμμα επανακαθολικοποίησης στη Βοημία και Μοραβία το 1620. Η Σερβική Ορθόδοξη Επαρχίας της Μάρτσα έγινε ανατολική καθολική το 1611, αν και ήταν μέρος μιας σύγκρουσης μεταξύ των τοπικών Καθολικών και Ορθόδοξων κληρικών στη διάρκεια του αιώνα.

Σύγχρονα κράτη
--------------

Οι σύγχρονες χώρες όπου οι καθολικοί Σλάβοι αποτελούν πλειοψηφία είναι οι παρακάτω:

* Κροατία ! Κροατία
* Τσεχία ! Τσεχία
* Πολωνία ! Πολωνία
* Σλοβακία ! Σλοβακία
* Σλοβενία ! Σλοβενία

Δείτε επίσης
------------

* Σλαβικός Χριστιανισμός
* Σλάβοι Ανατολικοί Ορθόδοξοι
* Σλάβοι Μουσουλμάνοι

Παραπομπές
----------

1. ↑  Slavica Jakelic (23 Μαΐου 2016). *Collectivistic Religions: Religion, Choice, and Identity in Late Modernity*. Routledge. σελίδες 101–. ISBN 978-1-317-16420-3.
2. 1 2  Cooper 2003, σελ. 227.
3. ↑  Josef V. Polišenský (1971). *The Thirty Years War*. University of California Press. σελίδες 141–. ISBN 978-0-520-01868-6.
4. ↑  Zlatko Kudelić (2007). *Marčanska biskupija: Habsburgovci, pravoslavlje i crkvena unija u Hrvatsko-slavonskoj vojnoj krajini (1611. - 1755)*. Hrvatski Inst. za Povijest. ISBN 978-953-6324-62-0.

Πηγές
-----

* Cooper, Henry R. (2003). *Slavic Scriptures: The Formation of the Church Slavonic Version of the Holy Bible*. Fairleigh Dickinson Univ Press. σελίδες 227–. ISBN 978-0-8386-3972-6.
**Γενικές εκλογές** διεξήχθησαν στη Δομινίκα στις 6 Δεκεμβρίου 2019. Οι εκλογές θα διεξάγονταν με βάση το σύνταγμα πριν τον Μάρτιο του 2020, ωστόσο ήταν ευρέως αναμενόμενο να διενεργηθούν πριν το τέλος του 2019. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για το κυβερνών Εργατικό Κόμμα της Δομινίκας (DLP), το οποίο κέρδισε 18 επί συνόλου 21 εδρών, με τις υπόλοιπες 3 έδρες να περιέρχονται στο κεντροδεξιό Ενωμένο Κόμμα Εργατών. Ήταν η 5η συνεχόμενη εκλογική νίκη του DLP. Ο αρχηγός του κόμματος, Ρούζβελτ Σκέριτ, παρέμεινε πρωθυπουργός.

Εκλογικό σύστημα
----------------

Τα 21 εκλεγμένα μέλη της Βουλής (House of Assembly) εκλέγονται σε μονοεδρικές περιφέρειες. Άλλα 9 μέλη εκλέγονται από τη Συνέλευση μετά τη σύγκλησή της ή διορίζονται γερουσιαστές από τον Πρόεδρο (τα πέντε έπειτα από πρόταση του Πρωθυπουργού και τα τέσσερα έπειτα από πρόταση του Αρχηγού της Αντιπολίτευσης. Ο τρόπος επιλογής τους αποφασίζεται με λαϊκή ψήφο. Η ψήφος καθορίζει ποιο κόμμα είναι στην εξουσία. Έτσι, ο Πρόεδρος επιλέγεται από τη Συνέλευση και ο Πρόεδρος διορίζει τον Πρωθυπουργό.

Αποτελέσματα
------------

Για 5η συνεχή φορά οι Εργατικοί κέρδισαν τη νίκη στις εκλογές. Την παραμονή των εκλογών ξέσπασαν διαδηλώσεις διαμαρτυρίας με αποκλεισμούς δρόμων από υποστηρικτές του Ενωμένου Κόμματος Εργατών, οι οποίοι απαίτησαν την αλλαγή του εκλογικού συστήματος.Μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος, ο πρωθυπουργός Σκέριτ κάλεσε το UWP και τους υποστηρικτές του να αποδεχτούν την ήττα τους και να εργαστούν για την ειρήνη.


| Κόμμα | Ψήφοι | % | Έδρες | +/– |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Εργατικό Κόμμα της Δομινίκας | 23.403 | 58,95 | 18 | +3 |
| Ενωμένο Κόμμα Εργατών | 16.299 | 41,05 | 3 | -3 |
| Άκυρα/λευκά ψηφοδέλτια | 518 | – | – | – |
| **Σύνολο** | **40.220** | **100** | **21** | **0** |
| Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι/συμμετοχή | 74.895 | 53,70 | – | – |
| Πηγή: Caribbean Elections |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dominica election on December 6 Αρχειοθετήθηκε 2019-11-07 στο Wayback Machine. Nation News, 5 Νοεμβρίου 2019
2. ↑  Dominica PM predicts victory in general election Antigua Observer, 14 Αυγούστου 2019
3. ↑  Commonwealth of Dominica: Election for House of Assembly IFES
4. ↑  Unrest intensifies in Dominica ahead of elections; security troops prepared Αρχειοθετήθηκε 2019-12-07 στο Wayback Machine. Daily Herald, 5 Δεκεμβρίου 2019

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Elections The Sun