recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Διάφορες κεφαλές από φρανσίσκες
Η **φρανσίσκα** ή **φραντζίσκα** ήταν πολεμικός πέλεκυς, χρησιμοποιούμενος κατά τους πρώτους μεσαιωνικούς αιώνες, κυρίως από τους Φράγκους. Ήταν χαρακτηριστικό όπλο του λαού αυτού κατά τα χρόνια των Μεροβιγγείων και στη διάρκεια βασιλείας του Καρλομάγνου. Μολονότι είναι συνδεδεμένο με τους Φράγκους, χρησιμοποιόταν και από άλλες γερμανικές φυλές την ίδια περίοδο, καθώς και από τους Αγγλοσάξωνες, αφού αρκετά ευρήματα υπάρχουν στην Αγγλία.

Ετυμολογία
----------

Ο όρος "φρανσίσκα" πρωτοεμφανίσθηκε στο βιβλίο *Ethymologiarium sive originum* του Ισιδώρου της Σεβίλλης (560-636), αρχιεπισκόπου της Ισπανίας, ως λέξη των Ισπανών για τα όπλα αυτά "εξαιτίας της χρήσης τους από τους Φράγκους".

Χρήση
-----

Ο Βυζαντινός ιστορικός Προκόπιος (500-565) περιγράφει τη χρήση του όπλου απ' τους Φράγκους:

"*...κάθε άνδρας έφερε σπαθί και ασπίδα και πέλεκυ. Η σιδερένια κεφαλή αυτού του όπλου ήταν παχιά και υπερβολικά κοφτερό και στις δύο πλευρές, ενώ η ξύλινη λαβή ήταν πολύ κοντή. Και είναι συνηθισμένοι πάντα να ρίχνουν αυτούς τους πέλεκες με το σήμα στην πρώτη εφόρμηση και κατ' αυτό τον τρόπο σπάζουν τις ασπίδες του εχθρού και σκοτώνουν τους άντρες."*
Από αυτό το απόσπασμα γίνεται ξεκάθαρο ότι οι Φράγκοι εξακόντιζαν τις φρανσίσκες πριν τη μάχη σώμα με σώμα, με σκοπό το σπάσιμο ασπίδων ή τον τραυματισμό των εχθρών πολεμιστών. 
Αν υπήρχε η κατάλληλη ορμή, το βάρος της σιδερένιας κεφαλής (περίπου 600 γρ.) σε συνδυασμό με το μικρό μήκος του όπλου, επέτρεπε στη φρανσίσκα να εκτοξευτεί ως και τα 12 μέτρα. Επίσης, το βάρος, το ιδιαίτερο σχήμα και η έλλειψη ισορροπίας της φρανσίσκας, της επέτρεπαν να αναπηδά αναπάντεχα στο έδαφος, κάτι πολύ δύσκολο ν' αντιμετωπιστεί από τους αμυνόμενους. Από την αναπήδηση αυτή, η φρανσίσκα τραυμάτιζε τους στρατιώτες στα πόδια ή έσπαζε τις ασπίδες τους. Οι Φράγκοι πολεμιστές χρησιμοποιούσαν τη φρανσίσκα, ώστε να προκαλέσει σύγχυση και φόβο στις εχθρικές γραμμές, πριν τη μάχη εκ του συστάδην.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Tarassuk, Leonid· Blair, Claude (1982). *The Complete Encyclopedia of Arms and Weapons: the most comprehensive reference work ever published on arms and armor from prehistoric times to the present with over 1,250 illustrations*. Simon & Schuster. σελ. 186. ISBN 067142257X.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* An informative page about axe throwing, by Norbert C. Maier
* Lawrence, Matthew (2001). Throwing Axes.
* Regia Anglorum page on Germanic battle axes
Ο **Κωνσταντίνος Δηλιγιάννης** (1833 - 15 Οκτωβρίου 1898) ήταν Έλληνας επιστήμονας της Ιατρικής και καθηγητής πανεπιστημίου τον 19ο αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1833. Η καταγωγή του ήταν από την ιστορική οικογένεια των Δηλιγιαννέων. Έμεινε σε μικρή ηλικία ορφανός από πατέρα και ανατράφηκε από τον αδελφό του, Θεόδωρο Δεληγιάννη, πρωθυπουργό της Ελλάδας.

Μετά το γυμνάσιο φοίτησε στο Εθνικό Πανεπιστήμιο του οποίου αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Ιατρικής το 1855. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, και σε Βερολίνο και Παρίσι. 

Στην Βιέννη εργάστηκε στο Παθολογικό εργαστήριο του Πόλλιτσερ, και εν συνεχεία μετέβη στο Βίρτσμπουργκ όπου εργάστηκε επί της νεοφανούς τότε επιστήμης της μικροβιολογίας.

Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε αρχικά το 1863 υφηγητής παθολογικής ανατομικής προτού αναλάβει προσωρινά το μάθημα αυτό το 1885. Εξελέγη έκτακτος Καθηγητής της Παθολογίας, αργότερα τακτικός Καθηγητής και Διευθυντής της Κλινικής του Νοσοκομείου. Το 1875 ανέλαβε την διδασκαλία της Ειδικής Νοσολογίας, και το 1886 της Κλινικής. Ένα ακόμη σημαντικό έργο του, ήταν η εξέλιξη του λαϊκού σχολείου «Εταιρεία των Φίλων του Λαού». Ακόμη, μεταξύ 1885 και 1886 διετέλεσε πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ήταν ο πρώτος ιδρυτής μικροβιολογικού εργαστηρίου στην Ελλάδα. Το 1882 κατά την επιδημία του τύφου στην Αθήνα ερεύνησε και ανακάλυψε τον μικροοργανισμό της ασθένειας αυτής. 

Ήταν από τους γνωστότερους ιατρούς στην Ευρώπη. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 15 Οκτωβρίου 1898, έπειτα από μακροχρόνια μάχη, με δηλητηρίαση που του προξενήθηκε κατά τη διάρκεια εγχείρισης, που ο ίδιος εκτελούσε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Ο θάνατος του ιατρού Δηλιγιάννη». *Σκριπ*: σελ. 1 & 2. 16 Οκτωβρίου 1898.. Ανακτήθηκε στις 05-09-2016.
2. ↑  «Πρυτάνεις Πανεπιστημίου Αθηνών». *Επετηρίδα Πανεπιστημιακών Ετών 2010-2012*: σελ. 27. 2013.. Ανακτήθηκε στις 06-09-2016.

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Δηλιγιάννης - βιογραφικά στοιχεία από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
* Ιωάννης Αρσένης (1899). *Ποικίλη Στοά: Εθνική εικονογραφημένη επετηρίς*. Αθήνα: Επί του Τυπογραφείου Αττικού Μουσείου. σελίδες 530-531. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Αυγούστου 2008. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2010.
* Εθνικόν και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Αθηνών (1939). Αριστοτέλης Κούζης, επιμ. *Εκατονταετηρίς 1837 - 1937, Τόμος Γ΄, Ιστορία της Ιατρικής Σχολής*. Αθήναι: Τύπος «Πυρσού» Α.Ε. σελίδες 25. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2010.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 212284932
* **ΕΒΕ**: 229403
* ISNI: 0000 0003 5906 188X
* GND: 1100094377
* SUDOC: 151232946

 |

 |
Συντεταγμένες: 37°8′34.4″N 25°29′37.31″E﻿ / ﻿37.142889°N 25.4936972°E﻿ / 37.142889; 25.4936972

Ο Πύργος των Κορονέλλων κοντά στο χωριό **Σκεπόνι Νάξου**
Το **Σκεπόνι** ήταν ένας μικρός οικισμός της ορεινής Νάξου που βρισκόταν δυτικά της Κορώνου και βορειοδυτικά της Κεραμωτής, στη δυτική πλαγιά του όρους Κόρωνος σε υψόμετρο 240 μ.. Ανήκε στην κοινότητα Κορωνίδας η οποία έχει πρωτεύουσα την Κωμιακή. Το Σκεπόνι το 1950 αριθμούσε 20 κατοίκους, το 1971 μόλις 17 και από την απογραφή του 1981 μέχρι σήμερα δεν εμφανίζει μόνιμους κατοίκους.

Το Σκεπόνι την εποχή της Φραγκοκρατίας ανήκε στους φράγκους φεουδάρχες Κορονέλλους. Ο φράγκικος πύργος του Σκεπονιού έχει κτισθεί σε απότομο, καίριας σημασίας σημείο, έτσι ώστε να γίνονται αντιληπτοί από μακριά οι οποιοδήποτε επιδρομείς (κατά καιρούς πειρατές, οι Τούρκοι και άλλοι) και για να προστατεύεται εύκολα η περιοχή. Τον πύργο έκτισε ο φεουδάρχης της περιοχής Μάρκος Κορονέλλος.

Στο Σκεπόνι υπάρχει η παλιά εκκλησία του *Άη Γιώργη του Σκεπονίτη*, με πολλές τοιχογραφίες. Πάνω απ' το Σκεπόνι, προς τα νότια, υπάρχει επίσης η εκκλησία της Σωτείρας.

Οδική πρόσβαση προς το Σκεπόνι υφίσταται μόνο από τον δυτικό οδικό άξονα Χώρα Νάξου - Εγγαρές - Απόλλωνας Νάξου σε διακλάδωση λίγο πριν από την Μονή Φανερωμένης Νάξου καθώς και από μονοπάτια από Κυνίδαρο και Κεραμωτή που σε κάποιο σημείο συνδέονται.

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.54ος, σελ.157.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιντεοπαρουσίαση «Σκεπόνι Νάξου» του Μανόλη Λυκουρόπουλου (8 λεπτά)
Ο **Δημήτριος Ζαγγογιάννης** (1860–1904) ήταν Έλληνας παιδαγωγός και φιλόλογος. Ήταν ο πρώτος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών στην έδρα της παιδαγωγικής.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1860 στη Λαμία. Πατέρας του ήταν ο στρατιωτικός ιατρός και διευθυντής του νοσοκομείου της πόλης Κωνσταντίνος Ζαγγογιάννης. Το 1875 εγγράφηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από όπου αποφοίτησε το 1881 με διδακτορικό δίπλωμα φιλοσοφίας. Αρχικά διορίστηκε ως καθηγητής σε σχολεία της Λάρισας μέχρι το 1884. Τότε με υποτροφία της κυβέρνησης συνέχισε τις σπουδές του με μετεκπαίδευση σε γερμανικά πανεπιστήμια. Επιστρέφοντας από τη Γερμανία διορίστηκε διαδοχικά σε σχολείο των Τρικάλων, το διδασκαλείο Αθηνών και το διδασκαλείο της Λάρισας. Ωστόσο, μια αναστάτωση που προκλήθηκε με την απόρριψη πολλών μαθητών σε εξετάσεις στο διδασκαλείο οδήγησε στην απομάκρυνσή του από το διδασκαλείο.

Το 1896 έγινε υφηγητής παιδαγωγικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1897 τμηματάρχης μέσης εκπαίδευσης στο Υπουργείο Παιδείας. Το 1889 διορίστηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ως ο πρώτος καθηγητής στην έδρα της παιδαγωγικής. Δύο χρόνια αργότερα όμως απολύθηκε από τον Υπουργό Παιδείας Σπυρίδωνα Στάη λόγω σχολίων που έκανε σε άρθρο του σε γερμανικό περιοδικό για το εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας. Το γεγονός αυτό όμως τον επηρέασε και τελικά πέθανε στις 6 Ιουλίου 1904 σε ξενοδοχείο της Αθήνας. Δύο χρόνια μετά τον θάνατό του ο Υπουργός Παιδείας Σπυρίδων Στάης ενέκρινε τη χρήση της *Γραμματικής* του ως διδακτικού εγχειριδίου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Δημήτριος Κ. Ζαγγογιάννης (1860-1904)». *www.eleftheria.gr*. 9 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2020.
2. ↑  «Ζαγγογιάννης, Δημήτριος (Λαμία, 1860 - Αθήνα, 1904)». *www.greekencyclopedia.com*. Εκδοτική Αθηνών. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2019.
3. ↑  «Ο θάνατος του καθηγητού Ζαγγογιάννη». *Σκριπ*: σελ. 2. 7 Ιουλίου 1904.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δημήτριος Ζαγγογιάννης στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 317055022
* **ΕΒΕ**: 100851
* GND: 1074956494

 |

 |
To **The Sound of Silence** είναι τραγούδι του αμερικανικού ντουέτου Simon & Garfunkel, το οποίο συμπεριλήφθηκε στο πρώτο άλμπουμ τους *Wednesday Morning, 3 A.M.*, το 1964. Το τραγούδι γράφτηκε μεταξύ του 1963 και του 1964 από τον Πολ Σάιμον.

Η πρώτη κυκλοφορία του κομματιού ήταν αποτυχημένη, και αυτό οδήγησε στο να χωριστεί το ντουέτο, με τον Σάιμον να γυρίζει στην Αγγλία και τον Αρτ Γκαρφάνκελ να συνεχίζει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Την Άνοιξη του 1965, το κομμάτι άρχισε να λαμβάνει κάποια αναγνωρισιμότητα, σε ραδιοφωνικούς σταθμούς της Μασαχουσέτης και της Φλόριντα. Ακολούθως ο παραγωγός του τραγουδιού, Τομ Ουίλσον, έκανε ένα ρεμίξ του τραγουδιού, προσθέτοντας ηλεκτρονικά όργανα, με τους ίδιους μουσικούς που συνόδεψαν τον Μπομπ Ντίλαν, στο κομμάτι Like a Rolling Stone. Το ντουέτο δεν ήξερε τίποτα για αυτό μέχρι και την κυκλοφορία του. Το single κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1965. 

Το single έφτασε στο νούμερο 1 του αμερικανικού chart *Billboard Hot 100*, και οδήγησε τους δύο μουσικούς να επανενωθούν και να κυκλοφορήσουν τον δεύτερο δίσκο τους, τον οποίο η δισκογραφική τους τον ονόμασε *Sounds of Silence*, ώστε να εκμεταλλευτεί την επιτυχία του τραγουδιού. Το τραγούδι είχε επιτυχία σε αρκετές χώρες, μεταξύ των οποίων η Αυστρία, η Δυτική Γερμανία, η Ιρλανδία, η Ιαπωνία, η Ολλανδία, αλλά και η Αυστραλία. Πλέον, θεωρείται ως ένα κλασικό φολκ τραγούδι, που μάλιστα, το 2013, εισήχθη και στο National Recording Registry της Βιβλιοθήκης του Κονγκρέσου, όντας «πολιτισμικά, ιστορικά, και αισθητικά σημαντικό», μαζί και με τον υπόλοιπο ομότιτλο δίσκο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Eliot 2010, σελ. 39.
2. ↑  Eliot 2010, σελ. 40.
3. ↑  Eliot 2010, σελ. 42.
4. ↑  Hoffmann, Frank (2005). «Folk Rock». *Encyclopedia of Recorded Sound*. Volume 1 (2nd έκδοση). New York: Routledge. σελ. 408. ISBN 0-415-93835-X.
5. ↑  «Simon & Garfunkel song among those to be preserved». CFN13. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Απριλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2013.

Βιβλιογραφία

* Eliot, Marc (2010). *Paul Simon: A Life*. John Wiley and Sons. ISBN 978-0-470-43363-8.
* Fornatale, Pete (2007). *Simon and Garfunkel's Bookends*. Rodale. ISBN 978-1-59486-427-8.
Ο **Αθανάσιος Κυζικηνός** (1822-1894) υπήρξε Έλληνας φυσικομαθηματικός καθηγητής Πανεπιστημίου του 19ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1822. Σχολείο πήγε στην Άνδρο στο Ορφανοτροφείο Καΐρη και στην Αθήνα στο Γυμνάσιο. 

Άρχισε να σπουδάζει Νομική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, και αργότερα συνέχισε στο Φυσικό τμήμα της Φιλοσοφικής σχολής. Πήγε στο εξωτερικό και συμπλήρωσε τις σπουδές του στην Γκρενόμπλ και πήρε πτυχίο μαθηματικού. 

Άρχισε να δουλεύει σε ιδιωτικό Λύκειο της Γκρενόμπλ ως καθηγητής μαθηματικών και ελληνικών. Επέστρεψε στην Ελλάδα και διετέλεσε καθηγητής των μαθηματικών στο Γυμνάσιο της Τρίπολης για είκοσι χρόνια. Εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής των Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας το 1872.

Συγγράμματα
-----------

* Θεωρητική Αριθμητική και Στοιχεία Άλγεβρας

Πηγές
-----

* Εθνικόν και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Αθηνών, Μιχαήλ Στεφανίδης, επιμ. (1948). *Εκατονταετηρίς 1837 - 1937, Τόμος Ε', Ιστορία της Φυσικομαθηματικής Σχολής*. Αθήναι: Πυρσός Α.Ε. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παναγιώτης Κυζικηνός στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 53158790631338851875
* **ΕΒΕ**: 127310

 |

 |
Ο **Σούπο/Σουπόνε Α΄**, *Suppo/Suppone Ι* (απεβ. στις 5 Μαρτίου 824) ήταν ένας Φράγκος ευγενής, που κατείχε εδάφη στο βασίλειο της Λομβαρδίας στις αρχές του 9ου αι.

Βιογραφία
---------

Το 817 έγινε κόμης της Μπρέσια, της Πάρμα, της Πιατσέντσα, της Μόντενα και του Μπέργκαμο. Έγινε επίσης *missus dominicus*, μαζί με τον Ράταλντ επίσκοπο της Μπέσκια, για την Ιταλία. Το 818 έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην καταστολή της εξέγερσης του Βερνάρδου εναντίον του Λουδοβίκου Α΄ του *Ευσεβούς* βασιλιά των Φράγκων. Το 822, μετά την παραίτηση και το τέλος του δούκα Βίνιγκες, ο Σούππο Α΄ έγινε δούκας του Σπολέτο από τον ευγνώμονα βασιλιά και έδωσε τη Μπρέσια στον γιο του Μάουρινγκ. Το τέλος του Σούπο Α΄ καταγράφηκε από τον Άιναρντ και το Σπολέτo πήγε στον Άντελαρντ, ο οποίος απεβίωσε μέσα σε πέντε μήνες, αφήνοντας το δουκάτο στον Mάουρινγκ, που έγινε δούκας του Σπολέτo.

Οικογένεια
----------

Ο Σούπo Α΄ πιθανώς είχε μία Λομβαρδή σύζυγο, γιατί ο δεύτερος γιος του ονομαζόταν άντελχις Α΄.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
Ο **Γουέιν Πίνοκ** (αγγλ. *Wayne Pinnock*, γενν. 24 Οκτωβρίου 2000) είναι Τζαμαϊκανός αθλητής του στίβου, ο οποίος αγωνίζεται στο άλμα εις μήκος. Γεννήθηκε στο Κίνγκστον, την πρωτεύουσα της Τζαμάικα.

Σταδιοδρομία
------------

Ο Πίνοκ διακρίθηκε για πρώτη φορά διεθνώς στους αγώνες των αγγλόφωνων χωρών της Καραϊβικής (CARIFTA) το 2018 στο Νάσσαου (Μπαχάμες), όταν πήρε το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία κάτω των 20 ετών, επιτυχία που επανέλαβε και το επόμενο έτος στην ίδια διοργάνωση, ενώ ήρθε τρίτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Εφήβων 2018, στο Τάμπερε της Φινλανδίας. Πέρασε στην κατηγορία των ενηλίκων φοιτώντας στο Πανεπιστήμιο του Άρκανσω (ΗΠΑ), καρδίζοντας τα κολεγιακά πρωταθλήματα των ΗΠΑ σε κλειστό και ανοικτό στίβο το 2022, και κατάλαβε την ένατη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2022 στο Γιουτζήν του Όρεγκον με επίδοση 7,88 μέτρα.

Με το πρώτο του άλμα στα προκριματικά του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Στίβου 2023 στη Βουδαπέστη τον Αύγουστο του 2023, ο Πίνοκ σημείωσε νέο ατομικό ρεκόρ με 8,54 μέτρα, αλλά στον τελικό ήρθε δεύτερος με 8,50 μ. πίσω από τον Μιλτιάδη Τεντόγλου, και χωρίς ο Έλληνας πρωταθλητής να φθάσει σε επίδοση εκείνη του Πίνοκ στα προκριματικά.

Ο Πίνοκ έχει δοκιμάσει τις δυνάμεις του και στο άλμα τριπλούν, όπου έχει ατομικό ρεκόρ 15,92 μέτρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Wayne PINNOCK | Profile | World Athletics». *worldathletics.org*.
2. ↑  «World Champs: Wayne Pinnock 9th in long jump final | Loop Jamaica». *Loop News*.
3. ↑  Korney, Stephanie (24 Αυγούστου 2023). «7 Things You Should Know about Jamaican Long Jumper Wayne Pinnock». *Jamaicans.com*. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2023.
4. ↑  «Pinnock wins long jump silver, Gayle claims bronze». *Jamaica.Loopnews*. 24 Αυγούστου 2023. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2023.
Ο **Γιώργος Ρους** (πραγματικό όνομα: **Γιώργος Γεωργιάδης**) (Πειραιάς, 1 Σεπτεμβρίου 1976) επίσης γνωστός ως «**Rous**», είναι Έλληνας τραγουδιστής και τραγουδοποιός.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στον Πειραιά. Τον Οκτώβριο του 2009 κέρδισε στον πρώτο διαγωνισμό της μουσικής πλατφόρμας Jumping Fish με το τραγούδι «*Εξαιρέσεις*». Στις 14 Ιουνίου 2010 το τραγούδι ανακηρύχθηκε τραγούδι της χρονιάς, έχοντας ξεπεράσει τις 35.000 ραδιοφωνικές μεταδόσεις σε διάστημα μικρότερο του ενός έτους, δίνοντας του μία θέση ανάμεσα στους καλύτερους πρωτοεμφανιζόμενους καλλιτέχνες, του 2010 και παράλληλα το αντίστοιχο βραβείο Mad "Track of the Year" στα Mad Video Music Awards. Τον Μάρτιο του 2010 κυκλοφόρησε το ντεμπούτο άλμπουμ του από την Archangel Music στο οποίο εμπεριεχόταν το «*Εξαιρέσεις*» καθώς και το δεύτερο single «*Μαριονέτες*». Τον Φεβρουάριο του 2011 κυκλοφόρησε το single «*Ιδιαίτερη Σχέση*», ως τραγούδι τίτλων, για την ταινίας του Νίκου Ζαπατίνα *Μιά φορά και ένα μωρό* με πρωταγωνιστές τους Πέτρο Φιλιππίδη και Σάκη Μπουλά. Τον Ιούνιο του 2014 έγραψε μουσική σε στίχους του Νίκου Μωραΐτη για το τραγούδι «*Ένα φιλί*» που ερμηνεύει η Χάρις Αλεξίου, και που κυκλοφόρησε από τη Heaven. Το 2016 συμμετείχε ως συνθέτης και στιχουργός στο άλμπουμ του Γιάννη Κοτσιρα «Ψεύτης Καιρός», με το τραγούδι «Και θέλω εσένα». Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους κυκλοφόρησε το single *Λουλούδι του δρόμου*, και τον Μαρτιο του 2017 κυκλοφόρησε το δεύτερο του άλμπουμ με τίτλο *Rous II.*

Δισκογραφία
-----------

* Rous (+)(-) (2010)
* Ιδιαίτερη Σχέση -Digital Single (2011)
* Rous II (2017)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το Βήμα - Γιώργος Σκίντζας
* Το Ποντίκι 3-5-2010[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Τα όνειρα γίνονται πάλι - Η Καθημερινή
*

Πηγές
-----

1. ↑  «Οι 10 καλύτεροι πρωτοεμφανιζόμενοι του 2010». www.mad.tv.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* MusicBrainz: 5474e66a-4edf-438a-a19a-171a89518761

 |

 |


1. ↑  «Ο Rous έχει πολλά να πει και μετά τις «Εξαιρέσεις»».. Ανακτήθηκε στις 2017-07-27.
2. ↑  TEAM, MC. «Rous – "Λούλουδι του δρόμου" | MusicCorner.gr». *www.musiccorner.gr*. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2017.
3. ↑  Νταλούκας, Μανώλης. «Ο Γιώργος Rous και τα τραγούδια για τον μεγάλο του έρωτα».. Ανακτήθηκε στις 2017-07-27.
Ο **Παναγιώτης Μελάς** (23 Ιανουαρίου 1945 - 24 Ιουνίου 2023) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

### Προσωπική ζωή και σπουδές

Ο Παναγιώτης Μελάς γεννήθηκε το 1945 στην Κοκκάλα Λακωνίας και μεγάλωσε στον Πειραιά. Σπούδασε Ιατρική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και πήρε την ειδικότητα του Χειρουργού Ωτορινολαρυγγολόγου. υπηρέτησε για πολλά χρόνια στο Τζάνειο Νοσοκομείο. 

Το διάστημα 1983-1987 ήταν αντιπρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Πειραιά, ενώ το Φεβρουάριο του 1994 εξελέγη αντιπρόεδρος του Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου.

Ήταν έγγαμος, με την Ελευθερία Κουκά, συμβολαιογράφο, με την οποίαν απέκτησαν δυο παιδιά, τον Γιάννη και τον Αντώνη.

Απεβίωσε στις 24 Ιουνίου 2023.

### Πολιτική σταδιοδρομία

Ο Παναγιώτης Μελάς δραστηριοποιήθηκε στην πολιτική από το 1964, ως μέλος της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ενώσεως Νέων. Το 1974 εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία στην οποία υπηρέτησε σε διάφορες κομματικές θέσεις.

Εκλέχτηκε βουλευτής Α΄ Πειραιώς το 1994, όταν αντικατέστησε, ως πρώτος επιλαχών, τον παραιτηθέντα Ανδρέα Ανδριανόπουλο. Έκτοτε εξελέγη στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις του 1996, του 2000, του 2004 και του 2007, αλλά δεν επανεξελέγη το 2009. Το 2010 εισήλθε στη Βουλή των Ελλήνων ως αντικαταστάτης του παραιτηθέντα Βασίλη Μιχαλολιάκου. Το 2011 διαφώνησε με τη στήριξη της Νέας Δημοκρατίας στο δεύτερο μνημόνιο και το καταψήφισε στη Βουλή, με αποτέλεσμα την διαγραφή του από τη Νέα Δημοκρατία.

Τον Μάρτιο του 2012 εντάχθηκε στους Ανεξάρτητους Έλληνες, με τους οποίους εξελέγη στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012. Το 2014, ενόψει της προεδρικής εκλογής κατηγορήθηκε ότι χρηματίστηκε για να υπερψηφίσει τον προτεινόμενο από την κυβερνητική πλειοψηφία, γεγονός το οποίο αρνήθηκε. Λίγες ημέρες αργότερα ανεξαρτητοποιήθηκε από τους Ανεξάρτητους Έλληνες και προσχώρησε στην κοινοβουλευτική ομάδα των Ανεξάρτητων Δημοκρατικών Βουλευτών.

Το 2015 επέστρεψε στη Νέα Δημοκρατία, χωρίς να θέσει ξανά υποψηφιότητα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παναγιώτης Μελάς: Πέθανε ο πρώην βουλευτής της ΝΔ και των ΑΝΕΛ
2. ↑  Πέθανε σε ηλικία 78 ετών ο πρώην βουλευτής της ΝΔ και των ΑΝΕΛ, Παναγιώτης Μελάς
3. ↑  Παραιτήθηκε από βουλευτής ο Β. Μιχαλολιάκος
4. ↑  Vouliwatch: Μελάς Παναγιώτης
5. ↑  Βουλή των Ελλήνων - Διατελέσαντες βουλευτές από τη Μεταπολίτευση ως σήμερα: Παναγιώτης Μελάς
6. ↑  «Διαγραφές 45 βουλευτών που δεν συντάχθηκαν στη γραμμή για το Μνημόνιο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2018.
7. ↑  Ο Παναγιώτης Μελάς στους Ανεξάρτητους Έλληνες
8. ↑  Βουλή των Ελλήνων - Διατελέσαντες βουλευτές από τη Μεταπολίτευση ως σήμερα: Παναγιώτης Μελάς
9. ↑  Μελάς: Ποτέ μα ποτέ δεν έχω δεχτεί χρηματισμό
10. ↑  Ανεξάρτητος ο Παναγιώτης Μελάς- Τι απαντούν οι ΑΝΕΛ
11. ↑  Στους Ανεξάρτητους Δημοκρατικούς Βουλευτές ο Π. Μελάς
12. ↑  IEFIMERIDA.GR, NEWSROOM (13 Ιανουαρίου 2015). «Ο Παναγιώτης Μελάς επέστρεψε στη ΝΔ». *iefimerida.gr*. Ανακτήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2024.

Πηγές
-----

* Vouliwatch: Μελάς Παναγιώτης
Τοιχογραφία Αθανάτων από τα ανάκτορα στα Σούσα
Οι **Αθάνατοι** (αρχ. ελλ.: **Ἀθάνατοι**, περσ.: **سپاه جاودان**) ήταν ο πυρήνας του περσικού στρατού, κατά τα χρόνια των Αχαιμενιδών. Αποτελούνταν από άριστα εκπαιδευμένους Ελαμίτες, Μήδους και Πέρσες πολεμιστές.
Οι αρχαίοι Έλληνες τους αποκαλούσαν και *Μύριους Αθανάτους*, επειδή όταν ένας άντρας έπεφτε στη μάχη τον αντικαθιστούσε αμέσως κάποιος άλλος  και έτσι το σώμα διατηρούσε την δύναμη των 10.000 στρατιωτών. Ο όρος αποδίδεται στον Ηρόδοτο.

Οπλισμός
--------

Οι Αθάνατοι φέραν μεγάλη ασπίδα με δερμάτινη επικάλυψη, η οποία όμως ήταν ασθενής. Κάτω από τον πολύχρωμο μανδύα τους φορούσαν μεταλλικό πουκάμισο, ενώ στο κεφάλι φορούσαν υφασμάτινο σκούφο ή τιάρα. Στη μάχη φέραν κοντό δόρυ, σπαθί ή μεγάλο εγχειρίδιο, τόξο και βέλη. Μάλιστα, το δόρυ αποτελούσε και μέσο διάκρισης των απλών στρατιωτών από τους αξιωματικούς, καθώς η κεφαλή των πρώτων ήταν από ασήμι και των δεύτερων από χρυσό.

Μηδικά
------

Κατά την περσική εισβολή στην Ελλάδα, οι Αθάνατοι χρησίμευαν όχι μόνο ως στρατιωτικό σώμα, αλλά και ως προσωπική φρουρά του Δαρείου Α' και του Ξέρξη Α'. Παρόλο που αποτελούσαν το εκλεκτό σώμα του περσικού στρατού, δεν ήταν και καλύτερα οπλισμένοι από τους οπλίτες που αντιμετώπισαν. Η ασπίδα τους μπορούσε να διατρηθεί εύκολα από το μακρύ δόρυ των Ελλήνων, ενώ ο σκούφος στο κεφάλι δεν παρείχε καμία προστασία από το σπαθί τους. Επίσης, η αντοχή του σιδηροπουκάμισού τους δεν μπορούσε να συγκριθεί με την αντίστοιχη των ελληνικών θωράκων.

Πηγές
-----

* *Time-Life Παγκόσμια Ιστορία*. Τόμος 3. Εκδόσεις Κ. Καπόπουλος

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Time-Life Παγκόσμια Ιστορία*, σ. 38
2. ↑  *Time-Life Παγκόσμια Ιστορία*, σ. 62

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Immortals (Persian Empire)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Κωνσταντίνος Μαλτέζος** (1869 - 1951) ήταν Έλληνας φυσικομαθηματικός καθηγητής πανεπιστημίου του 19ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1869. Ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση στο Μεσολόγγι το 1885, και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με υποτροφία του κληροδοτήματος Αντώνιου Παπαδάκη. Αφού αποφοίτησε με διδακτορικό στα Μαθηματικά το 1890, συνέχισε τις σπουδές με υποτροφία στο εξωτερικό. Παρακολούθησε ειδικά μαθήματα Φυσικής στην Σορβόννη, στο *Colège de France* και στην Πολυτεχνική Σχολή (1890-1894). Το 1894 αναγορεύτηκε διδάκτωρ των επιστημών στην Σορβόννη. 

Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε αρχικά υπογραμματέας του Πρωτοδικείου (1885-1886) στο Ελληνικό Σχολείο (1886) και γραμματέας στο Υπουργείο Οικονομικών (1887-1890). Μεταξύ 1894 και 1914 διετέλεσε καθηγητής της Φυσικής και της Εφαρμοσμένης Μηχανικής και Μηχανολογίας στην Σχολή Ευελπίδων, και από το 1894 έως το 1903 ήταν υπεύθυνος του εργαστηρίου φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διετέλεσε δύο φορές (1925-1926 και 1937-1938) κοσμήτορας της Σχολής Θετικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εκτός των άλλων πολυάριθμων διορισμών του σε διάφορες σχολές διετέλεσε μέλος του συμβουλίου του Αστεροσκοπείου Αθηνών, μέλος της Φυσικής Εταιρείας της Γαλλίας και ιδρυτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Οι επιστημονικές του εργασίες αφορούσαν τη θεωρητική και την πειραματική φυσική. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 7 Ιανουαρίου 1951.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  www.persee.fr/authority/12630. Ανακτήθηκε στις 27  Ιουλίου 2018.
2. ↑  «Κοσμητεία Σχολής Θετικών Επιστημών - ΕΚΠΑ - Διατελέσαντες Κοσμήτορες». *deansos.uoa.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2016.
3. ↑  «Τακτικά μέλη της Ακαδημίας Αθηνών κατά σειρά εκλογής». *www.academyofathens.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2016.
4. ↑  «Η κηδεία του Κ. Μαλτέζου». *Εμπρός*: σελ. 2. 9 Ιανουαρίου 1951.. Ανακτήθηκε στις 15-09-2016.

Πηγές
-----

* Εθνικόν και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Αθηνών, Μιχαήλ Στεφανίδης, επιμ. (1948). *Εκατονταετηρίς 1837 - 1937, Τόμος Ε', Ιστορία της Φυσικομαθηματικής Σχολής*. Αθήναι: Πυρσός Α.Ε. σελίδες 53-56 (β΄ μέρος). Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2010.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 306375796
* **ΕΒΕ**: 238945
* **AA**: 130572
* GND: 1048204308
* SUDOC: 182624943

 |

 |
{{WikidataCoord}} – missing coordinate data

Η **Παναγία του Καντσβώρ** (αρμενικά: Կանչուոր Սուրբ Աստուածածին‎‎, τουρκικά: Çağıran Bakire Meryem Kilisesi‎‎) είναι η αρμενική αποστολική εκκλησία στην Αμμόχωστο της Κύπρου.

Ιστορία
-------

Η εκκλησία βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά της περιφραγμένης πόλης της Αμμοχώστου, απέναντι από την εκκλησία των Καρμελιτών. Πρόκειται για κτίριο που μοιάζει με φρούριο, το οποίο χτίστηκε το 1346 από Αρμένιους πρόσφυγες από την Κιλικία. Κατασκευάστηκε με το χαρακτηριστικό αρμενικό τρόπο αλλά με κυπριακή τοιχοποιία και ήταν μέρος ενός σημαντικού μοναστικού και πολιτιστικού κέντρου, όπου λέγεται ότι μελέτησε ο Άγιος Νέρσες Λαμπρονάτσι. 

Αχρησιμοποίητη από το 1571, η εκκλησία διατηρήθηκε από το Τμήμα Αρχαιοτήτων το 1907 και το 1936 μισθώθηκε στην αρμενική κοινότητα της Αμμόχωστου για περίοδο 99 ετών. Μετά τις επισκευές μεταξύ του 1937 και 1944, η πρώτη λειτουργία πραγματοποιήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 1945 από τον Αρχιμανδρίτη Κρίκορ Μπαχλαβουνί, αλλά κάηκε εν μέρει από την τουρκοκυπριακή πολιτοφυλακή τον Μάρτιο του 1957.  Μετά την επισκευή, χρησιμοποιήθηκε ως εκκλησία μέχρι το 1962. Κατά τη διάρκεια της διακοινοτικής βίας του 1963-1964, η εκκλησία κατελήφθη από τους Τουρκοκύπριους και αργότερα τον Αύγουστο του 1974 από τον τουρκικό στρατό, και έγινε μέρος της κατεχόμενης περιοχής. Ακόμη και μετά τη μερική άρση των περιορισμών μετακίνησης από τη Βόρεια Κύπρο το 2003, ήταν ακόμα απροσπέλαστη, καθώς βρισκόταν μέσα σε μια «στρατιωτική περιοχή». Είναι πλέον προσβάσιμη, από τα τέλη του 2005.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hadjilyra, Alexander-Michael (Μάιος 2009). «Book The Armenians of Cyprus» (PDF). Kalaydjian Foundation. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2010.
2. ↑  Hadjilyra, Alexander-Michael (Μάιος 2009). «Booklet on the Armenians of Cyprus». Kalaydjian Foundation. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2010.
Φρυγικό κράνος
Πεζέταιρος του μακεδονικού στρατού με φρυγικό κράνος

Το **Φρυγικό** ή **Θρακικό κράνος** ήταν τύπος μπρούτζινης περικεφαλαίας η κορυφή της οποίας κατέληγε σε κεκλιμένο εμπρόσθιο γρόνθο, ή οξύ άγκιστρο. Αποτέλεσε εξέλιξη του κορινθιακού κράνους. Πρωτοεμφανίστηκε στην κλασική εποχή. Έτυχε ευρείας αποδοχής κατά τα ελληνιστικά χρόνια, ειδικά από το μακεδονικό στρατό, στον οποίο το εισήγαγε ο Φίλιππος Β' και χρησιμοποιήθηκε αργότερα από πολλούς πεζούς στρατιώτες του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των Επιγόνων Διαδόχων του, όπου μέσω αυτών πέρασε στους Ρωμαίους και στη Μεγάλη Ελλάδα. Επίσης, ήταν διαδεδομένο ανάμεσα στους Θράκες, τους Δάκες και τους άλλους λαούς της ιταλικής χερσονήσου. 

Κατασκευαζόταν από ορείχαλκο και βαφόταν συνήθως μπλε, ενώ τα κράνη των αξιωματικών ήταν διακοσμημένα με φούντες από φτερά.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Time-Life Παγκόσμια Ιστορία, Τόμος 4, Εκδόσεις Κ. Καπόπουλος, σ. 20.
Η **Χάνα Νιου** ( *Hannah New*, γεννημένη στις 13 Μαΐου 1984 ) είναι Αγγλίδα ηθοποιός και μοντέλο. Είναι γνωστή για τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στην τηλεοπτική σειρά *Black Sails,* στην οποία υποδύεται την Eleanor Guthrie.

Βιογραφία
---------

Η Νιου γεννήθηκε στο Μπάλχαμ του Λονδίνου και είναι η μικρότερη από τρεις αδελφές. Σε ηλικία τεσσάρων ετών, παρακολούθησε σχολή μπαλέτου. Αργότερα έστρεψε την προσοχή της στην υποκριτική και εντάχθηκε στο Εθνικό Θέατρο Νέων στην Βρετανία. Το ενδιαφέρον της για άλλους πολιτισμούς την οδήγησε να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της Βολιβίας, όπου εθελοντικά δούλεψε σε ένα ορφανοτροφείο. Μετά την επιστροφή της στην Αγγλία , φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Λιντς. Αργότερα μετακόμισε στην Ισπανία για να μάθει περαιτέρω τη γλώσσα και επίσης μελέτησε την τεχνική Meisner. Η Χάνα ανακαλύφθηκε από το View Management , ένα πρακτορείο μοντέλων , και αποφάσισε να δουλέψει ως μοντέλο για να στηρίξει οικονομικά τις σπουδές της στη Βαρκελώνη και στη Μαδρίτη. Παρακολούθησε το Royal Central School of Speech and Drama στο Λονδίνο και τον Δεκέμβριο του 2011 αποφοίτησε.

Ήταν στο καστ της ταινίας *Maleficent* με πρωταγωνίστρια την Αντζελίνα Τζολί. Η Χάνα υποδύεται τη βασίλισσα Λέιλα, τη μητέρα της νεαρής πριγκίπισσας Aurora .Η ταινία κυκλοφόρησε το 2014.

Η Χάνα Νιου πρωταγωνιστεί στη δραματική τηλεοπτική σειρά *Black Sails*. Η πρώτη σεζόν αποτελείται από οκτώ επεισόδια και άρχισε να προβάλλεται στις 25 Ιανουαρίου 2014 στο κανάλι Starz , σε παραγωγή των Michael Bay , Jonathan E. Steinberg και Robert Levine .

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.tvsa.co.za/actors/viewactor.aspx?actorid=17266.
2. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 17  Μαΐου 2020.
3. ↑  (Γερμανικά) *Deutsche Synchronkartei*. 81774. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
4. ↑  «Black Sails». *TVGuide.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2021.
5. ↑  Assassin· scoundrel· Honcho, Head (23 Ιανουαρίου 2014). «Interview with Black Sails' Hannah New». *Nerd Reactor* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαρτίου 2014. Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2021.
6. ↑   *Maleficent*, ανακτήθηκε στις 2021-02-27
7. ↑  «Black Sails Cast: Where You Can Watch Them Now». *ScreenRant* (στα Αγγλικά). 14 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2021.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 311588307
* LCCN: no2015048568
* ISNI: 0000 0004 4471 9279
* GND: 1125472952
* SUDOC: 185665241
* BNF: cb16941943c (data)
* BNE: XX5440171

 |

 |
Ο 3169 Όστρο ως κινούμενη φωτεινή κηλίδα σε λήψη με το τηλεσκόπιο των 70 εκατοστών του Αστεροσκοπείου της Χαϊδελβέργης

Ο **Όστρο (Ostro)** είναι ένας μικρός διπλός αστεροειδής, που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή (την προς τον Ήλιο) της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος, όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα, 12,7. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Στήβεν Όστρο (1946-2008), που παρατήρησε πολλούς γεωπλήσιους αστεροειδείς με την τεχνική του ραντάρ.

Ο Όστρο είναι ένας από τους λίγους αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης που περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο σε λιγότερο από χίλιες γήινες ημέρες.

Φυσικά χαρακτηριστικά και δορυφόρος
-----------------------------------

Ο φασματικός τύπος του Όστρο είναι **TS** (κατά Tholen) ή **Xe** (κατά SMASSII). Από παρατηρήσεις της καμπύλης φωτός που έγιναν στις 5 Νοεμβρίου και στις 5 Δεκεμβρίου 2005 ανακαλύφθηκε δορυφόρος που έχει παρόμοιες διαστάσεις με τον κυρίως αστεροειδή, έτσι ώστε μαζί του αποτελεί στην ουσία έναν διπλό αστεροειδή. Οι διαστάσεις του μεγαλύτερου σώματος του ζεύγους είναι περίπου 4,4 × 3,4 × 3,2 χιλιόμετρα, ενώ του μικρότερου είναι 4,8 × 2,6 × 2,4 χλμ. Τα δύο σώματα περιφέρονται περί το κοινό τους κέντρο μάζας σε απόσταση 4,8 χλμ. το ένα από το άλλο, με περίοδο περιφοράς ίση με την περίοδο περιστροφής του μεγαλύτερου γύρω από τον εαυτό του: 6 ώρες και 30 λεπτά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
--------------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 3168 Λομνίτσκυ στιτ | 3169 Όστρο | 3170 Ντζανιμπέκοφ |
Ο **Σαλαφισμός** αποτελεί ένα εξαιρετικά συντηριτικό μεταρρυθμιστικό κίνημα στο σουνιτικό Ισλάμ. Το δόγμα του Σαλαφισμού συνοψίζεται ως «μια φονταμενταλιστική προσέγγιση του Ισλάμ, μιμούμενη τον Προφήτη Μωάμεθ και τους πρώτους ακολούθους του—αλ-σαλάφ αλ-σαλίχ, οι 'ευσεβείς πρόγονοι'...Απορρίπτουν το θρησκευτικό νεωτερισμό, ή μπίντα (αίρεση) και υποστηρίζουν την εφαρμογή της σαρία (ισλαμικό νόμο)». Το κίνημα συχνά χωρίζεται σε τρεις κατηγορίες: η μεγαλύτερη ομάδα είναι οι ακριβολόγοι (ή πράοι), που αποφεύγουν την πολιτική, η δεύτερη μεγαλύτερη ομάδα είναι οι ακτιβιστές, οι οποίοι συμμετέχουν στην πολιτική, η μικρότερη ομάδα είναι οι τζιχαντιστές, που σχηματίζουν μία μικρή (διαβόητη ως σήμερα) μειονότητα.

Το κίνημα του Σαλαφισμού περιγράφεται συχνά ως συνώνυμο του Ουαχαμπισμού, αλλά οι Σαλαφιστές θεωρούν τον όρο «Ουαχάμπι» υποτιμητικό. Σε άλλες περιπτώσεις, ο Σαλαφισμός περιγράφεται ως ένα υβρίδιο του Ουαχαμπισμού και άλλων κινημάτων, μετά την δεκαετία του 1960. Ο Σαλαφισμός έχει συνδεθεί με την αυστηρή, πουριτανική και κατά γράμμα προσέγγιση του Ισλάμ και – ιδιαίτερα στη Δύση – με τους Σαλαφιστές τζιχαντιστές, που ασπάζονται το επιθετικό τζιχάντ ως νόμιμη έκφραση του Ισλάμ εναντίον εκείνων που θεωρούν ότι είναι εχθροί του Ισλάμ.

Σε νομικές υποθέσεις, οι Σαλαφιστές χωρίζονται μεταξύ εκείνων που, στο όνομα της ανεξάρτητης δικαστικής απόφασης (ιζτιχάντ), απορρίπτουν την αυστηρή τήρηση (τακλίντ) στις τέσσερις σχολές του νόμου (μανταχίμπ) και άλλους οι οποίοι παραμένουν πιστοί σε αυτές.

Ετυμολογία
----------

Ο όρος «σαλαφισμός» (السلفية, as-salafiyya) προέρχεται από την λέξη *σαλάφ* (سلف, salaf, «προκάτοχοι» ή «πρόγονοι») και χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει τους πρώτους μουσουλμάνους, οι οποίοι, σύμφωνα με τους θιασώτες τους, παρείχαν την επιτομή της ισλαμικής πρακτικής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Naylor, Phillip (15 Ιανουαρίου 2015). *North Africa Revised*. University of Texas Press. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2015.
2. ↑  Esposito, John (2004). *The Oxford Dictionary of Islam*. Oxford University Press. σελ. 275. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2015.
3. 1 2  «Salafism: Politics and the puritanical». *The Economist*. 27 June 2015.. Ανακτήθηκε στις 29 June 2015.
4. ↑  For example, the *Ahl-i Hadith* which "have been active since the nineteenth century on the border between Pakistan and Afghanistan ... though designated as Wahhabis by their adversaries ... prefer to call themselves 'Salafis.'" (from *The Failure of Political Islam*, by Olivier Roy, translated by Carol Volk, Harvard University Press, 1994, pp. 118–9)
5. ↑  Stephane Lacroix, Al-Albani's Revolutionary Approach to Hadith Αρχειοθετήθηκε 2017-10-10 στο Wayback Machine.. Leiden University's ISIM Review, Spring 2008, #21.
6. ↑  Dr Abdul-Haqq Baker, *Extremists in Our Midst: Confronting Terror,* Palgrave Macmillan, 2011, []
Το **Κάζαρμαν** (κιργιζικά: Казарман) είναι χωριό αλλά και διοικητικό κέντρο της Επαρχίας Τογκούζ-Τορό, στην Περιφέρεια Τζαλάλ-Αμπάντ, του Κιργιστάν με πληθυσμό 11.191 κατοίκους το 2021. Βρίσκεται κατά μήκος του ποταμού Ναρίν, σε υψόμετρο 1.310 μέτρα επάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε απόσταση 157 χλμ. δυτικά από το Τζαλάλ-Αμπάντ, την πρωτεύουσα της Περιφέρειας. Μέχρι το 1916 ονομαζόταν Ακ-Τσιί και αργότερα Κογιόν-Τοκόι.

Οικονομία
---------

Περίπου 20 χιλιόμετρα νοτίως του οικισμού, βρίσκεται το ανοιχτό ορυχείο χρυσού Μακμάλ, το οποίο λειτουργεί από μια θυγατρική του ομίλου **Kyrgyzaltyn** και παράγει περίπου 1,2 εκατομμύρια τόνους χρυσού ετησίως.  Λόγω της εξάντλησής των κοιτασμάτων, το ορυχείο δεν προσφέρει πλέον τις ίδιες ευκαιρίες απασχόλησης που παρείχε κατά το παρελθόν.
Τον Απρίλιο του 2018, οι κάτοικοι του Κάζαρμαν διαμαρτυρήθηκαν για την εκτεταμένη ρύπανση που προκαλείται από το ορυχείο αλλά και για τους περιβαλλοντικούς κινδύνους ενός νέου εργοστασίου της κινεζικής εταιρείας Makmal G.L Developing.

Συγκοινωνίες
------------

Το Κάζαρμαν είναι προσβάσιμο μόνο μέσω δύσβατων ορεινών περασμάτων από το Τζαλάλ-Αμπάντ (στα δυτικά) και από το Ναρίν στα ανατολικά. Τα περάσματα αυτά κλείνουν από τις χιονοπτώσεις κατά τους χειμερινούς μήνες με αποτέλεσμα το Κάζαρμαν να παραμένει αποκομμένο από τον έξω κόσμο. Βόρεια του χωριού βρίσκεται ένα μικρό περιφερειακό αεροδρόμιο (ICAO: UAFZ, IATA: (КЗМ), το οποίο όμως είναι ανενεργό από το 2012 και δεν εξυπηρετείται με πτήσεις, αν και οι αρχές της χώρας ανακοίνωσαν την εκ νέου πιστοποίησή του, τον Μάρτιο του 2018). Ένα αεροσκάφος Yakovlev-40 συνετρίβη στο Κάζαρμαν το 1983, χωρίς όμως ανθρώπινες απώλειες..
Ο δρόμος νοτιοδυτικά προς την πόλη Τζαλάλ-Αμπάντ απαιτεί συνήθως τη χρήση οχημάτων 4x4 μέχρι το πέρασμα Καλντάμα.

Τουρισμός
---------

Περίπου 30 χλμ. νοτιοδυτικά του οικισμού βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος **Σαιμαλουού-Τας**, με περισσότερα από 10.000 πυρογλυφικά βραχογραφήματα. Είναι γνωστό ως η μεγαλύτερη ίσως συσσώρευση βραχογλυφικών στον κόσμο, λαξευμένα σε ογκόλιθους από βασάλτη.

Φωτογραφίες
-----------

* Το κέντρο του ΚάζαρμανΤο κέντρο του Κάζαρμαν
* Περίχωρα του ΚάζαρμανΠερίχωρα του Κάζαρμαν
* Το σπίτι Πολιτισμού στο ΚάζαρμανΤο σπίτι Πολιτισμού στο Κάζαρμαν

Πληθυσμός
---------

| Έτος | Πληθ.   | ±%   |
| --- | --- | --- |
| 2009 | 9.486 | —     |
| 2021 | 11.191 | +18.0% |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kazarman, Jalal-Abad Region
2. ↑  «wayback=20181227220947 Kyrgyzaltyn im Portal rusmarket.com». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Δεκεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2023.
3. ↑  Kyrgyzstan: Violent protest in Kazarman April 11
4. ↑
5. ↑  Kazarman airport ready to operate
6. ↑  ASN Aircraft accident Yakovlev 40 CCCP-87808 Kazarman
7. ↑   Saimaly-Tash Petroglyphs-UNESCO World Heritage Centre
8. ↑  Село Казарман
Στην ανατομία των σπονδυλωτών, το **ισχίο** αναφέρεται είτε σε ανατομική περιοχή είτε σε άρθρωση. 

Η περιοχή του ισχίου είναι τοποθετημένη πλευρικώς στην εμπρόσθια στην περιοχή των γλουτών, χαμηλότερα από την λαγόνια κορυφή.

Ο αρθρώτης του ισχίου, που αναφέρεται επιστημονικά ως ο ακετολοφαρμακώδης σύνδεσμος, είναι ο σύνδεσμος μεταξύ του μηρού και της κοτύλης της λεκάνης και η κύρια λειτουργία του είναι να υποστηρίζει το βάρος του σώματος σε κατά τη διάρκεια του περπατήματος ή του τρεξίματος. Οι αρθρώσεις ισχίου έχουν πολύ σημαντικούς ρόλους στη συγκράτηση της ισορροπίας και στη διατήρηση της γωνίας κλίσης της πυέλου.

Άρθρωση
-------

Η άρθρωση του ισχίου είναι ένας αρθρικός σύνδεσμος που σχηματίζεται από την άρθρωση της στρογγυλεμένης κεφαλής του μηριαίου οστού και της κοτύλης της λεκάνης. Αποτελεί την πρωταρχική σύνδεση μεταξύ των οστών του κάτω άκρου και του αξονικού σκελετού του κορμού και της λεκάνης. Και οι δύο επιφάνειες των αρθρώσεων καλύπτονται με ένα ισχυρό, αλλά λιπαρό στρώμα που ονομάζεται αρθρικός υαλώδης χόνδρος.

Το κυπελλοειδές κοτύλο σχηματίζει την ένωση τριών πυελικών οστών. Η κεφαλή του μηριαίου οστού είναι προσαρτημένη στον άξονα από μια περιοχή λεπτού λαιμού που συχνά είναι επιρρεπής σε κάταγμα στους ηλικιωμένους, η οποία οφείλεται κυρίως στις εκφυλιστικές επιδράσεις της οστεοπόρωσης.

Κλινική σημασία
---------------

Το ισχίο αποτελεί μια από τις σημαντικότερες αρθρώσεις του ανθρώπινου σώματος, και χρειάζεται για το βάδισμα, το κάθισμα και την διατήρηση της ισορροπίας κατά την ορθοστάτηση. Το ισχίο λόγω του ότι υποστηρίζει όλα τα φορτία του ανθρώπινου σώματος και λόγω του ότι εκτελεί έναν τεράστιο αριθμό βημάτων ετησίως (περίπου 1.500.000) υφίσταται πολύ μεγάλη καταπόνηση.

Τα οστά και οι παρακείμενοι ιστοί της άρθρωσης του ισχίου μπορούν να προσβληθούν από διάφορες παθήσεις που προκαλούν πόνο και περιορισμό στην κίνηση. Αυτές συνήθως είναι εντοπισμένες, αλλά υπάρχουν και φορές που αποτελούν μέρος μιας συστηματικής νόσου. Η πιο συχνή παθολογική κατάσταση που αναπτύσσεται στο ισχίο είναι η αρθρίτιδα και συνήθως είναι εκφυλιστικού τύπου. Οι αθλητικές κακώσεις του ισχίο αναπτύσσονται σε ασθενείς που ασχολούνται  με τις πολεμικές τέχνες, το μπαλέτο, την ενόργανη και τους δρόμους αντοχής. Τα κατάγματά του ισχίου αποτελούν έναν από τους συχνότερους και πιο επικίνδυνους τραυματισμούς των ηλικιωμένων.
Ο **Άρνχιμ Γιούστας** (*Arnhim Ulric Eustace*, 5 Οκτωβρίου 1944-) είναι οικονομολόγος και πολιτικός. Υπήρξε πρωθυπουργός του Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων από το 2000 ως το 2001.

Πολιτική καριέρα
----------------

Γεννήθηκε το 1944 και απέκτησε τίτλους Μπάτσελορ και Μάστερ στις Οικονομικές Επιστήμες. Υπηρέτησε ως διευθυντής της Αναπτυξιακής Τράπεζας για την Καραϊβική. Επίσης, ήταν ανάμεσα στα άλλα πρόεδρος της Αναπτυξιακής και Εξαγωγικής Εταιρείας Μπανάνας των Προσήνεμων Νήσων. Το 1998 αρνήθηκε το διορισμό στο αξίωμα του αναπληρωτή γενικού γραμματέα της Κοινοπολιτείας.

Έγινε πρωθυπουργός στην κυβέρνηση του Νέου Δημοκρατικού Κόμματος του Τζέιμς Φιτς-Άλεν Μίτσελ. Ανέλαβε καθήκοντα στις 27 Οκτωβρίου του 2000, έπειτα από την αποχώρηση του Μίτσελ από την πολιτική. Ωστόσο, η θητεία του στην πρωθυπουργία διήρκεσε μόλις 5 μήνες, καθώς στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 28 Μαρτίου του 2001 το Νέο Δημοκρατικό Κόμμα υπέστη σαρωτική ήττα, κερδίζοντας μόνο 3 έδρες επί συνόλου 15 στο κοινοβούλιο. Ο Γιούστας διατήρησε την έδρα του και σήμερα είναι αρχηγός της Αντιπολίτευσης στη Βουλή. Επέκρινε έντονα τον πρωθυπουργό Ραλφ Γκονσάλβες, το 2006, για την επίσκεψή του στην Ταϊβάν. Ο ίδιος αρνήθηκε το 2008 τις καταγγελίες ότι το κόμμα του κατέφευγε στη χρήση βίας με σκοπό να ανατρέψει τη νέα κυβέρνηση. Την ίδια χρονιά ο αρχηγός της Αντιπολίτευσης απέσυρε την υποστήριξη του κόμματός του στο Δικαστήριο της Καραϊβικής (Caribbean Court of Justice - CCJ).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Συνέντευξη του πολιτικού σε αρχείο pdf

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 10  Ιουλίου 2019.
2. ↑  «Βιογραφικό του πολιτικού στον ιστότοπο του Νέου Δημοκρατικού Κόμματος». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιουλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2009.
3. ↑  US Department of State Αρχειοθετήθηκε 2009-01-16 στο Wayback Machine. Country Reports on Human Rights Practices, 23 Φεβρουαρίου 2001.
4. ↑  Carribbean News *Opposition criticises visit by St Vincent PM to Taiwan*, 8 Ιουνίου 2006.
5. ↑  The Nation Αρχειοθετήθηκε 2008-01-06 στο Wayback Machine. *Eustace rules out violence as party ploy* , 1 Απριλίου 2008.
6. ↑  Radio Jamaica, *SVG Opposition withdraws support for CCJ*  17 Μαρτίου 2008.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Arnhim Eustace  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
filipa azevedoΗ Φιλίπα Αζεβέντο το 2010, στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision στο Όσλο
Η **Φιλίπα Αζεβέντο ντε Μαγκαλιάες** (γεννημένη στις 31 Ιουλίου 1991), είναι πορτογαλίδα τραγουδίστρια. Διαμένει στο Ηνωμένο Βασίλειο ενώ παρακολουθεί μουσική σχολή στο Λονδίνο. Η Αζεβέντο εκπροσώπησε την Πορτογαλία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2010 με το τραγούδι "Há dias assim", τερματίζοντας 18η ανάμεσα σε 25 χώρες στο Όσλο της Νορβηγίας στις 29 Μαΐου 2010.

Η Αζεβέντο γεννήθηκε στο Πόρτο και μέχρι την ηλικία των δεκαπέντε ετών έζησε στο χωριό Μοντεζέλο, κοντά στην Μέλρες της ενορίας του Γκοντομάρ, στη βόρεια Πορτογαλία. Στην ηλικία των 12 ετών συμμετείχε σε ένα μάθημα στο Δυτικό Φεστιβάλ Συναυλιών στο Ωδείο Μουσικής του Πόρτο, όπου εκεί ανακάλυψε το πάθος και το ταλέντο για το τραγούδι. Σύντομα εγκατέλειψε τα μαθήματα για να ακολουθήσει μουσική σταδιοδρομία, ενώ στην ηλικία των 16 ετών συμμετείχε στην εκπομπή Família Superstar (την πορτογαλική έκδοση του The Superstar Family Show).

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Discogs*. 1818628. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 1641163211487707580000
* **Europeana**: agent/base/120619
* ISNI: 0000 0004 6161 4647
* GND: 1241094225
* MusicBrainz: 2d504252-73b3-4349-a868-9582a5c46ba6

 |

 |
Ο **Φρέντερικ "Φρανκ" Κίπινγκ** (αγγλικά :Frederick-Frank Keeping) (1867 - ? ), ήταν Βρετανός ποδηλάτης και ολυμπιονίκης.

Ο Κίπινγκ πήρε μέρος στους Α΄Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα στην ποδηλασία. Συμμετείχε στους αγώνες των 333 μέτρων και 12 ωρών που έγινε στο ποδηλατοδρόμιο του Φαλήρου. Στον αγώνα 12 ωρών κάλυψε 314,664 χιλιόμετρα τερμάτισε δεύτερος έναν γύρω πίσω από τον Άντολφ Σμαλ, στα 333 μέτρα ήταν 5ος. Στον αγώνα των 12 ωρών τερμάτισαν μόλις δύο αθλητές ενώ ξεκίνησαν τον αγώνα άλλοι τέσσερις Έλληνες ποδηλάτες.

Εργαζόταν στην βρετανική πρεσβεία της Αθήνας και υπήρξε ένσταση για την συμμετοχή του στους αγώνες αφού κάποιοι θεώρησαν ότι ήταν επαγγελματίας κάτι που απαγόρευε την συμμετοχή στους αγώνες τότε. Τελικά του επετράπη η συμμετοχή αφού αποδείχτηκε ότι ήταν ερασιτέχνης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «Olympedia» (Αγγλικά) 2006. 15033. Ανακτήθηκε στις 5  Φεβρουαρίου 2023.
2. 1 2  Price, Mike (2000), Days of Gold and Glory, privately published, UK
3. ↑  *Ullrich leads team-mates to podium* Αρχειοθετήθηκε 2004-08-30 at Archive.is The Sunday Times

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Frank Keeping  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Αθλητισμός
* Πύλη:Ολυμπιακοί Αγώνες
* Πύλη:Ηνωμένο Βασίλειο
 |

 |
Στη μηχανική των υπολογιστών, η **μονάδα εκτέλεσης των εντολών** (ονομάζεται επίσης και **λειτουργική μονάδα ή μονάδα λειτουργίας**) αποτελεί μέρος της Κ.Μ.Ε ενός επεξεργαστή που εκτελεί τις διεργασίες και τους υπολογισμούς που απαιτούνται από το πρόγραμμα του υπολογιστή. Μπορεί να έχει την δική της αυτόνομη ακολουθιακή μονάδα ελέγχου (δεν πρέπει να συγχέεται με την μονάδα ελέγχου της Κ.Μ.Ε.), ορισμένους καταχωρητές, καθώς και άλλες εσωτερικές μονάδες, όπως μια υπο-ALU ή FPU, η κάποια μικρότερα πιο εξειδικευμένα στοιχεία.

Είναι κοινό στους σύγχρονους επεξεργαστές να έχουν πολλαπλές παράλληλες μονάδες εκτέλεσης, και γίνεται αναφορά σε αυτές ως μονοδιάστατοι ή πολυδιάστατοι σχεδιασμοί. Η απλούστερη διάταξη αποτελείται από μια μονάδα εκτέλεσης των εντολών, έναν διαχειριστή διαύλου έτσι ώστε να διαχειρίζεται τη μνήμη και από τη χρησιμοποίηση ενός αριθμού άλλων για να εκτελούνται υπολογισμοί. Στους σύγχρονους επεξεργαστές, οι μονάδες εκτέλεσης των εντολών υλοποιούν τους υπολογισμούς τους με τη μέθοδο της διοχέτευσης.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Execution unit  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το λογότυπο του περιοδικού που καθιερώθηκε το 1976.
Ο ***Ταχυδρόμος*** ήταν εβδομαδιαίο ελληνικό περιοδικό ποικίλης ύλης, που εκδιδόταν από τον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1954 ως το 1993 ως αυτόνομο περιοδικό και από το 2000 ως ένθετο της εφημερίδας *Τα Νέα Σαββατοκύριακο* πριν διακόψει ξανά την κυκλοφορία του. Με τον *Ταχυδρόμο* είχαν κατά καιρούς συνεργαστεί μεγάλα ονόματα της δημοσιογραφίας.

Ιστορία
-------

Εξώφυλλο, δεκαετία 1960.Το πρώτο τεύχος του περιοδικού κυκλοφόρησε στις 17 Απριλίου 1954. Οπτικά έμοιαζε περισσότερο με μικρού μεγέθους ("ταμπλόιντ") εφημερίδα. Σαν λεζάντα αυτοπροσδιοριζόταν ως *Εβδομαδιαία πολιτική, οικονομική, φιλολογική, εγκυκλοπαιδική εφημερίς*. Η τιμή του πρώτου τεύχους ήταν 1.500 (πληθωριστικές) δραχμές. Στις 19 Φεβρουαρίου 1966 ο *Ταχυδρόμος* απόκτησε νέο σχήμα, έχοντας πλέον όψη περιοδικού, σε συνδυασμό με το ιλουστρασιόν εξώφυλλο που είχε ήδη καθιερωθεί από το 1961. Την επομένη του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967, το περιοδικό δεν κυκλοφόρησε. Από τον Ιούλιο του 1967 και μετά αρκετά τεύχη του περιοδικού λογοκρίθηκαν από το καθεστώς. Ο *Ταχυδρόμος* προχώρησε στην καθιέρωση του μονοτονικού συστήματος στις 23 Οκτωβρίου 1975, 6 χρόνια πριν αυτό καθιερωθεί σαν επίσημη γραφή της ελληνικής γλώσσας. Το περιοδικό άλλαξε λογότυπο στις 25 Νοεμβρίου 1976. τα γράμματα έγιναν πεζά και *κυρτά*, ενώ καθιερώθηκε σαν έμβλημα το σκίτσο ενός περιστεριού.

Μετά από τέσσερις δεκαετίες, ο *Ταχυδρόμος* ανέστειλε την έκδοσή του στις 29 Δεκεμβρίου 1993. Η απόφαση του τότε εκδότη Γιάννη Καψή να στρέψει τη θεματογραφία στην παραδοσιακή πολιτική δημοσιογραφία σε βάρος του life style, δεν συνέπεσε με τις συνήθειες του αναγνωστικού κοινού. Η τιμή του τελευταίου τεύχους ήταν 400 δραχμές. Μετά από 6 ½ χρόνια, ο *Ταχυδρόμος* επανήλθε στις 4 Μαρτίου 2000, όχι όμως σαν αυτόνομο περιοδικό, καθώς η κρίση του περιοδικού τύπου τον έκανε ένθετο της εφημερίδας *Τα Νέα Σαββατοκύριακο*, ακολουθώντας την τακτική πολλών άλλων εφημερίδων. Η κυκλοφορία του συνεπώς σχετίστηκε άμεσα με την κυκλοφορία της εφημερίδας.

Το 2013 το περιοδικό έγινε εβδομαδιαία εφημερίδα με την ονομασία *Ταχυδρόμος Weekend,* ενώ το 2014 συγχώνευτηκε με το ένθετο *Ν-Συν* (το οποίο συνεχίζει ως στήλη από Δευτέρα έως Παρασκευή) και μετονομάστηκε σε *Ταχυδρόμος Weekend Πρόσωπα* (ή απλώς *Πρόσωπα*) και συνεχίζει έτσι μέχρι σήμερα, παραμένοντας ως ένθετο με Τα Νέα κάθε Σάββατο.