recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Λάμμπερτ**, πολων. Lambert (π. 981 - μεά το 992/5) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν πρίγκιπας των Πολωνών, ετεροθαλής αδελφός τού Μπολέσλαφ Α΄ της Πολωνίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τέταρτος γιος τού Μιέσκο Α΄ δούκα της Πολωνίας και της δεύτερης συζύγου του Όντας του Χάλντενσλέμπεν, κόρης τού Ντήτριχ μαργράβου τού Νόρντμαρκ.

Δεν γνωρίζουμε για τα νεανικά του έτη. Αναφέρεται για πρώτη φορά στο *Dagome iudex* (π. 991/2) μαζί με τους γονείς του και τον αμφιθαλή αδελφό του Μιέσκο. Το έγγραφο ήταν για να εξασφαλίσει την Πολωνία στους γιους της Όντας, αλλά όταν απεβίωσε ο Μιέσκο Α΄, ο γιος του από την πρώτη σύζυγό του Μπολέσλαφ Α΄ ξεκίνησε πόλεμο, διεκδικώντας την κληρονομία τού πατέρα του. Η διαμάχη κράτησε μερικές εβδομάδες ή (σύμφωνα με άλλους ιστορικούς) ως το 995.

Ο Μπολέσλαφ Α΄ ονόμασε τον γιο του Λάμμπερτ, ίσως για να θερμάνει τις σχέσεις του με τη μητριά του και τους γιους της. Στο τέλος της αντιπαράθεσης ο Μπολέσλαφ Α΄ απέκτησε τον έλεγχο όλης της χώρας και εκτόπισε την Όντα, τον Μιέσκο και τον Λάμμπερτ, που διέφυγαν στη Γερμανία. Η περαιτέρω μοίρα τού Λάμπερτ δεν είναι γνωστή· παλαιότερα τον ταύτιζαν με τον Λάμμπερτ επίσκοπο της Κρακοβίας (απεβ. 1030), αλλά αυτό είναι επισφαλές.

Το 1032 ο Ντύτρυκ γιος τού Μιέσκο ή τού Λάμμπερτ επέστρεψε στην Πολωνία και ανέλαβε τον έλεγχο μέρους της χώρας, έπειτα από την πτώση τού Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ (γιου τού Μπολέσλαφ Α΄). Το 1033 ο Μιέσκο β΄ επέστρεψε στην Πολωνία και τον εκτόπισε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 10  Αυγούστου 2019.
2. 1 2 3  Ανακτήθηκε στις 5  Ιουλίου 2019.
3. 1 2 3  Ανακτήθηκε στις 10  Αυγούστου 2019.
4. 1 2  Ανακτήθηκε στις 10  Αυγούστου 2019.
5. ↑  Ανακτήθηκε στις 5  Ιουλίου 2019.
6. ↑  Ανακτήθηκε στις 10  Αυγούστου 2019.

Πηγές
-----

* Thietmari chronicon (edited by Marian Zygmunt Jedlicki), Poznań 1953, p. 224.
* B. Kürbisówna, Dagome iudex – studium krytyczne, [in:] Początki Państwa Polskiego, Poznań 1962, vol. I, p. 396.
* O. Balzer, Genealogia Piastów, Kraków 1895.
* K. Jasiński, Rodowód pierwszych Piastów, Wrocław-Warsaw 1992.
* G. Labuda, Mieszko I, Wrocław 2002, p. 154, 178, 188, 193, 195, 199, 268.
* J. Widajewicz, Początki Polski, Wrocław 1948.
Ο **Λεωνίδας Γαλλής** (12 Δεκεμβρίου 1921 - Απρίλιος 2008) ήταν Έλληνας ιατρός και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου του 1921 στο Δομοκό Φθιώτιδας. Σπούδασε ιατρική στην Ιατρική Σχολή Αθηνών και μετεκπαιδεύθηκε στη Ρευματολογία στην Ιατρική Σχολή της Βιέννης. Ξεκίνησε να εργάζεται ως ιατρός ρευματολόγος στο Νοσοκομεία Ασκληπιείο Βούλας αλλά σταδιοδρόμησε στο Νοσοκομείο ΝΙΜΤΣ (Νοσηλευτικό Ίδρυμα Μετοχικού Ταμείου Στρατού). Από τους παλιότερους κλινικούς ρευματολόγους στη χώρα, διετέλεσε Πρόεδρος της Ελληνικής Ρευματολογικής Εταιρείας - ΕΡΕ τα έτη 1981 και 1982 και εξελέγη επίτιμος πρόεδρός της από τους συναδέλφους του. 

Πολιτεύθηκε με την ΕΡΕ και εξελέγη βουλευτής Φθιώτιδας με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 1974 και του 1977.

Είχε πλούσιο συγγραφικό έργο εκδίδοντας μεταξύ άλλων επιστημονικά βιβλία για την ρευματολογία, ιστορικά για την περίοδο 1939 - 1949 και 13 τόμους Λαογραφίας με τίτλο "Χρονικά της Επαρχίας Δομοκού". 

Παντρεμένος με τη Δαλιδά Ευθυμίου, απέκτησε δυο παιδιά, τον Δημοσθένη και την Εριφύλη. 

Απεβίωσε στην Αθήνα το 2008.

Αναφορές
--------

1. ↑  Βουλευτική θητεία Λεωνίδα Γαλλή, από την ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων
Συντεταγμένες: 26°50′49″N 80°56′49″E﻿ / ﻿26.847°N 80.947°E﻿ / 26.847; 80.947

Η είσοδος του Μπάρα Ιμαμπάρα
Το **Λάκναου** (αγγλικά: *Lucknow*, χίντι: लखनऊ, ουρντού: لکھنؤ, τοπική προφορά: **Λάχναου**) είναι πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της ινδικής πολιτείας Ούταρ Πραντές. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το Λάκναου έχει 2.815.601 κατοίκους και είναι η 11η μεγαλύτερη πόλη στην Ινδία. Η πόλη βρίσκεται στην πεδιάδα του Γάγγη, στη Βόρεια Ινδία, στις όχθες του ποταμού Γκόμπτι, ο οποίος χωρίζει τη πόλη στα δύο, σε υψόμετρο 123 μέτρων. Νεπαλικα Pacnhu Bovigh

Ιστορία
-------

Το Λάκναου υπήρξε ιστορικά το κέντρο της περιοχής Αβάντ. Ιδρύθηκε από τον Ναουάμπ Ασάφ-ουν-Ντάουλα και υπήρξε πρωτεύουσα των Ναουάμπ, γι' αυτό και έγινε γνωστή ως η πόλη των Ναουάμπ. Η περιοχή ήταν πολύ εύφορη. Από το 1315 μ.Χ. και έπειτα, η πόλη βρισκόταν υπό την κυριαρχία του Σουλτανάτου του Δελχί, του Σουλτανάτου του Σάρκι, της Μογγολικής Αυτοκρατορίας της Ινδίας, των Ναουάμπ του Αβάντ, της Βρετανικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών και των Βρετανών Ρατζ. Το Λάκναου ήταν ένα από τα σημαντικότερα κέντρα της Ινδικής Επανάστασης του 1857. Μετά την απελευθέρωση της Ινδίας αναπτύχθηκε γρήγορα και σήμερα είναι μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες μεγαλουπόλεις της Ινδίας.

Γενικά
------

Το Λάκναου είναι μια πολυπολιτισμική πόλη. Το 70% των κατοίκων της είναι Ινδουιστές και το 26% είναι μουσουλμάνοι. Η πόλη είναι γνωστή για τους κήπους, τα αρχαία ερείπια, τα εκπαιδευτικά ιδρύματα και την μεγάλη ιστορική και πολιτιστική της κληρονομιά. Μνημεία που βρίσκονται στη πόλη περιλαμβάνουν το Μπάρα Ιμαμπάρα, το οποίο κατασκευάστηκε το 1784, το Τσότα Ιμαμπάρα, που κτίστηκε ως μαυσωλείο του τρίτου Ναουάμπ του Λάκναου, το Τσαττάρ Μανζίλ, το Τζάμα Μαστζίντ, παλάτι του 15ου αιώνα και την εντυπωσιακή πύλη Ρούμι Νταρουάζα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Lucknow». Ανακτήθηκε στις 23  Ιουνίου 2018.
2. ↑  indiapopulation2017.in/population-of-lucknow-2017.html.
3. ↑  «Cities having population 1 lakh and above» (PDF). Census of India. The Registrar General & Census Commissioner, India. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2011.
4. ↑  Lucknow Location Αρχειοθετήθηκε 2012-09-27 στο Wayback Machine. lucknow.org.uk
5. 1 2  Lucknow Directory of service  Αρχειοθετήθηκε 2013-10-30 στο Wayback Machine. lucknowonline.com. Ανακτήθηκε την 26 Οκτωβρίου 2013
6. ↑  Lucknow Tourist Attractions Αρχειοθετήθηκε 2013-09-10 στο Wayback Machine. lucknow.org.uk

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λάκναου** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 132532283
* LCCN: n81059800
* GND: 4111406-1
* SUDOC: 028516737
* BNF: cb12033699b (data)
* NKC: ge613174

 |

 |
Πάρτε μου το Γιαννέλο του ΑΣ Λαμίας και αν σε δύο χρόνια δεν αγωνίζεται στην Εθνική Ελλάδος τότε θα πληρώσω εγώ την μεταγραφή του. --Λες Σάνον (1972)
"Μακρακώμης λόγος" - "Το σπίρτο"

Ο **Λεωνίδας Γιαννέλος** (Μακρακώμη Φθιώτιδας, 7 Ιουλίου 1947-Λαμία, 10 Δεκεμβρίου 2012) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, από τα μεγαλύτερα ονόματα που ανέδειξε ποτέ το ποδόσφαιρο της Στερεάς Ελλάδας.

Ήταν ρέκορντμαν συμμετοχών με το συγκρότημα της Λαμίας (ο πρώτος ποδοσφαιριστής που ξεπέρασε το όριο των τριακοσίων συμμετοχών
στη διοργάνωση της Β΄Εθνικής φτάνοντας τις 323, ενώ σημείωσε και 68 τέρματα σε αυτή την κατηγορία) στην οποία ξεκίνησε την καριέρα του το 1966, σε ηλικία 19 ετών και τερμάτισε το 1979, συνολικά 13 σεζόν, αφού προηγουμένως (από το 1961 που ξεκίνησε τον αθλητισμό μόλις 14 ετών) είχε σημειώσει 137 τέρματα στις τοπικές διοργανώσεις της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας, με τα χρώματα της Νίκης Μακρακώμης, την οποία από την πρώτη του ήδη σεζόν ως βασικός (1963-64) βοήθησε να προαχθεί στη β΄τοπική κατηγορία.

Τα κύρια προσόντα του ήταν η ταχύτητα, η ντρίπλα και το ευθύβολο σουτ. Είχε ασχοληθεί και με τα διοικητικά της ομάδας (μέλος του ΔΣ, γενικός αρχηγός αλλά και πρόεδρος) όπως και σαν στέλεχος του τοπικού συνδέσμου παλαιμάχων ποδοσφαιριστών.
Για την απόκτησή του, ενδιαφέρθηκαν, κατά καιρούς, ο Πανιώνιος, ο ΟΣΦΠ (το 1969 με μεσολάβηση του Κώστα Πολυχρονίου αλλά η μετεγγραφή δεν ολοκληρώθηκε λόγω απαγορευτικής εγκυκλίου που εξέδωσε ο τότε Γ.Γ.Α. Κωνσταντίνος Ασλανίδης, για μόλις 13 χιλιόμετρα απόσταση που θα έπρεπε να μην απέχουν μεταξύ τους η Λαμία με τον Πειραιά), ο ΠΑΟΚ (στα 1972 προσφέροντας το ποσό των 300.000 δρχ. στο σύλλογο, 80.000 δρχ. στον ίδιο τον παίκτη και τρεις ποδοσφαιριστές, αλλά η διοίκηση της Λαμίας αύξησε τις απαιτήσεις της στις 1.200.000 δρχ.), η Λάρισα την ίδια χρονιά, χωρίς και πάλι να επιτευχθεί συμφωνία.
Το 1973 ήταν η σειρά της ΑΕΚ να τον ζητήσει, αλλά και πάλι το οικονομικό ήταν η αιτία μη πραγμάτωσης της μετεγγραφής του. Αλλά και το καλοκαίρι του 1976 ο ΠΑΣ Γιάννινα κατέθεσε παρόμοια πρόταση, που επίσης απορρίφθηκε αυτή τη φορά με ευθύνη του ποδοσφαιριστή, για επαγγελματικούς λόγους.

Ο Γιαννέλος ήταν διεθνής με την Εθνική Ομάδα των Ερασιτεχνών, κατά την αγωνιστική περίοδο 1972-73. Έχει αναδειχθεί πρωταθλητής Γ΄ και Β' τοπικής κατηγορίας με τη Νίκη Μακρακώμης και νταμπλούχος (κερδίζοντας Πρωτάθλημα και Κύπελλο Φθιώτιδοφωκίδας) με τη Λαμία το 1973.
Συνεργάσθηκε, μεταξύ άλλων, με τους προπονητές Ανδρέα Σταματιάδη, Παύλο Γρηγοριάδη, Ζαχαρία Πυτιχούτη, Γκόμεζ Ντε Φαρία κ.α.

Το δημοτικό στάδιο της γενέτειράς του, φέρει τιμητικά από το Μάιο του 2014 το ονοματεπώνυμό του. χωρις, ωστόσο, να έχει ληφθεί μέριμνα ώστε να αναγράφεται το όνομά του επισήμως σε κάποια πινακίδα.

Πηγές
-----

* Εφημερίδα "Μακρακώμης λόγος" - Άρθρο: "Το σπίρτο"

Παραπομπές
----------

1. ↑  Έφυγε ο Λεωνίδας Γιαννέλος[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Λεωνίδας Γιαννέλος ή Κανέλης ή Νέλεκο και…γκόλ…
3. ↑  Αφιέρωμα στον Λεωνίδα Γιαννέλο από το youtube
4. ↑  1ος Αγώνας "Λεωνίδας Γιαννέλος"[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Ιβάρ Άσιες** (Ivar Onno Odwin Asjes, γενν. στις 16 Σεπτεμβρίου 1970 στο Ρότερνταμ) είναι πολιτικός από το Κουρασάο, πρωθυπουργός της χώρας από το 2013 ως τις 31 Αυγούστου 2015 και αρχηγός του κόμματος Ανεξάρτητος Λαός.

Πρωθυπουργία
------------

Ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 7 Ιουνίου 2013 ενώπιον της υπηρεσιακής κυβερνήτριας Αντέλε βαν ντερ Πλούιμ-Βρέντε (Adèle van der Pluijm-Vrede). Ο Άσιος ήταν μέλος του Κοινοβουλίου του Κουρασάο (Estates) από το 2010 ως το 2013 και του νησιού με το προηγούμενο καθεστώς εντός των Ολλανδικών Αντιλλών, του Νησιωτικού Συμβουλίου του Κουρασάο.
Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μπεν Γουάιτμαν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «PAIS still backing proposed cabinet». *The Daily Herald*. 1-6-2013.. Ανακτήθηκε στις 7-6-2013.
2. ↑  «Premier Asjes wil teamplayer zijn» (στα ολλλανδικά). *Nu.nl*. 8-6-2013.. Ανακτήθηκε στις 8-6-2013.
3. ↑  «Regering Curaçao beëdigd» (στα ολλανδικά). 7 -6-2013.. Ανακτήθηκε στις 7-6-2013.
4. ↑  «Breaking News: Asjes resigns as member of Parliament to become Prime Minister». *Curaçao Chronicle*. 27-5-2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2013-08-14.. Ανακτήθηκε στις 7 -6-2013.
Ο **Ηγεμόνιος** ήταν αντιμανιχαϊστής συγγραφέας που έζησε τον 4ο αιώνα μ.Χ. 

Δεν μας διασώζεται από πουθενά καμιά πληροφορία για την προσωπικότητά του. Έγραψε περί το 325 και 348 έναν επινοημένο διάλογο, ο οποίος τοποθετείται περί το 275 δήθεν, ανάμεσα στον ορθόδοξο επίσκοπο της δυσπροσδιόριστης πόλης Κάρχαρη της Μεσοποταμίας Αρχέλαο, και κάποιου μανιχαίου, με σκοπό την καταπολέμηση του μανιχαϊσμού. Αποτελεί σημαντική πηγή για τον Μανιχαϊσμό, ενώ πολλοί μεταγενέστεροι συγγραφείς γράφοντας κατά του μανιχαϊσμού,δανείστηκαν πολλές πληροφορίες ή και αυτούσια χωρία από αυτόν. 
Το κείμενο σώζεται σε κακή λατινική απόδοση του 4ου αιώνα μ.Χ. με τον τίτλο: *Acta Archelai* και τον πιο εκτενή, *Thesaurus sive disputatio habita in Carcharis civitate Mesopotamiae Archelai episcopi adversus Manen*.

Πηγή
----

* Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία τομ. Β, Αθήνα, 1990,σελ.164-165

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 267670410
* LCCN: no2001090876
* ISNI: 0000 0003 8317 9837
* GND: 102394571
* SUDOC: 083943250
* BNF: cb145553208 (data)
* NKC: xx0026967
* CiNii: DA07351579

 |

 |
Ο ***Λεσβιακός Αύγουστος*** είναι ερωτική, δραματική ταινία (μετέπειτα γνωστή και ως ***Οι λύκαινες*** ή ***Κατακραυγή***) ελληνικής παραγωγής του 1974, σε σενάριο Πέτρου Αναγνωστόπουλου και σκηνοθεσία Ερρίκου Ανδρέου. Πρωταγωνιστούν οι Κάτια Δανδουλάκη, Γιώργος Χριστοδούλου και Ρένα Κοσμίδου.

Υπόθεση
-------

Ο Αλέξης (Σταύρος Φαρμάκης), ένας ζωγράφος, κάνει διακοπές σε ένα ελληνικό νησί με τη νεαρή δεύτερη γυναίκα του Έλενα (Τζοάννα Παππά) και την κόρη του, από τον πρώτο του γάμο, Χριστίνα (Ρένα Κοσμίδου). Η ερωτική σχέση ανάμεσα στις δύο γυναίκες, δεν εμποδίζει τη Χριστίνα να στραφεί και στον Κώστα (Γιώργος Χριστοδούλου), έναν παντρεμένο ψαρά, που εγκαταλείπει για χάρη της τη γυναίκα του Αγγελική (Κάτια Δανδουλάκη). Ο ζωγράφος, που αντιλαμβάνεται τη σχέση των δύο γυναικών, δηλητηριάζεται από την Έλενα, αλλά πριν πεθάνει γράφει το όνομα της δολοφόνου στον τελευταίο του πίνακα. Ο Κώστας βρίσκει τον πίνακα, αλλά μαχαιρώνεται από τη Χριστίνα, με προτροπή της μητριάς της. Θανάσιμα τραυματισμένος, εμφανίζεται στην αστυνομία και αποκαλύπτει την αλήθεια.

Διανομή Ρόλων
-------------

* Σταύρος Φαρμάκης ως Αλέξης
* Κάτια Δανδουλάκη ως Αγγελική
* Γιώργος Χριστοδούλου ως Κώστας
* Ρένα Κοσμίδου ως Χρίστινα
* Τζοάννα Παππά ως Έλενα
* Γιάννης Παπαθανάσης ως Νίκος

Πληροφορίες παραγωγής
---------------------

Τα γυρίσματα στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας έγιναν στο Πλωμάρι και κάποια από αυτά έγιναν σε ξενοδοχείο του Μόλυβου και στις θερμές πηγές της λουτρόπολης της Θερμής ή της Γέρας.

Η ταινία κυκλοφόρησε στις αίθουσες στις 17 Ιουλίου 1974,  έκοψε 56.973 εισιτήρια και ήρθε στην 9η θέση από τις 47 ταινίες αυτής της περιόδου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Οι Λύκαινες (Λεσβιακός Αύγουστος) στο plomarinews.gr ανακτήθηκε 28 Αυγούστου 2019
2. ↑  «Λεσβιακός Αύγουστος». *The Movie Database*. Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2021.
3. ↑   *Lesviakos Avgoustos (1974) - IMDb*, ανακτήθηκε στις 2021-08-24

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Λεσβιακός Αύγουστος*   στην IMDb (Αγγλικά)

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ερρίκου Ανδρέου |
| --- |
|  |
| 
* *Εφιάλτης* (1961)
* *Διχασμός* (1965)
* *Επιστροφή* (1965)
* *Εκείνος κι εκείνη* (1966)
* *Τα Δυο Πόδια σ' ένα... Παπούτσι!* (1969)
* *Κατηγορώ το κορμί μου* (1969)
* *Ο προδότης πρέπει να πεθάνει* (1970)
* *Η ανταρσία των 10* (1970)
* *Έρωτας δίχως σύνορα* (1970)
* *Παπαφλέσσας* (1971)
* *Δώστε τα χέρια* (1971)
* *Αναζήτησις* (1972)
* *Ψυχή και Σάρκα* (1974)
* *Λεσβιακός Αύγουστος* (1974)
* *Το αγκίστρι* (1976)
* *Κραυγές στον άνεμο* (1979)
* *Βελούδο από μετάξι* (2004)
* *Μοιραία σχέση* (2010)
 |

 |
Ο **Λεωνής Καλβοκορέσης** (1881-1962) ήταν Έλληνας λόγιος, συγγραφέας και πολιτικός από τη Χίο. Υπηρέτησε ως βουλευτής και ως δήμαρχος επί 15 χρόνια και ανέπτυξε φιλανθρωπικό έργο.

Καριέρα
-------

Γιος του Μιλτιάδη, γεννήθηκε στην Καλκούτα. Ο Λεωνής καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια του Βυζαντίου. Διακρίθηκε ως νομικός. Εξελέγη βουλευτής Χίου για πρώτη φορά το 1915 και υπηρέτησε ως το 1920. Εν συνεχεία ανέλαβε δήμαρχος Χίου από το 1929 ως το 1944. Είχε πολιτευτεί με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Αναδείχθηκε σε ευεργέτη της Χίου, ενισχύοντας φιλανθρωπικά ιδρύματα.. 

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 5 Σεπτεμβρίου 1962  και κηδεύτηκε την μεθεπομένη στη Χίο. Η σορός του μεταφέρθηκε από την Αθήνα στο νησί και εξετέθη σε λαϊκό προσκύνημα στον Μητροπολιτικό Ναό της Χίου. Η ταφή έγινε στο νεκροταφείο Αγιοδεκτινής του Κάμπου.

Βιβλιογραφία
------------

* Καββάδας, Στέφανος, *Ο Λεωνής Καλβοκορέσης ένας Χίος ευπατρίδης*, Εκδόσεις Ιδιωτική, 1965.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Χιακά Πένθη, Λεωνής Μ. Καλβοκορέσης, εφ. Η Πρωία, φύλλο 8ης Σεπτεμβρίου 1962, σελ. 4.
2. ↑  Νέα Εστία, τ. 1749-1750, σελ. 435.
3. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ.11, αρ. 585 (pdf)
4. ↑  εφ. Η Πρόοδος, 10 Φεβρουαρίου 1934, σελ. 1.
5. ↑  Μικρό βιογραφικό[*νεκρός σύνδεσμος*] και φωτογραφία του στη βιβλιοθήκη "Κοραής".
6. ↑  Το Βήμα, Πένθη, 8 Σεπτεμβρίου 1962, σελ. 3.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 289252850
* **AA**: 170265
* **BiblioNet**: **58354**
* SUDOC: 15893699X

 |

 |
Ο **Ηγησίας ο Μάγνης** ήταν αρχαίος Έλληνας ρήτορας και σοφιστής από τη Μαγνησία της Μικράς Ασίας, παρά το όρος Σίπυλο, που έζησε τον 3ο αιώνα π.Χ..

Ο Ηγησίας θεωρείται ο βασικός εκπρόσωπος του Ασιανισμού, ο οποίος άκμασε και στη Ρόδο και τον χαρακτήριζε εκζήτηση, έλλειψη ιδεών και συναισθημάτων, ευφυολογήματα και κάθε είδους εντυπωσιασμοί. Ο ίδιος ο Ηγησίας υπεστήριζε ότι εμιμείτο το απλό ύφος του Λυσία με τις σύντομες προτάσεις, και είχε εφαρμόσει την τεχνοτροπία αυτή σε διάφορα έργα του, όπως στην *«Ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου»*, την οποία ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσέας θεωρεί ως υπόδειγμα ακαλαισθησίας, παραθέτει μάλιστα και μία σελίδα προκειμένου να πείσει τον αναγνώστη για τα παραπάνω ελαττώματα. Πιθανότατα πάντως η «ιστορία» αυτή ήταν μέρος ενός «επιδεικτικού λόγου» (βλ. Ρητορική) και όχι σύγγραμμα με στόχο την ιστοριογραφία. Αυτό υποστηρίζεται από ένα σχόλιο του Αγαθαρχίδη που έσωσε ο Μέγας Φώτιος (κώδ.250), όπου αναφέρεται ότι ο μόνος σκοπός του Ηγησίου ήταν να επιδείξει την επιδεξιότητά του στο να περιγράφει γεγόνοτα που έκαναν «αίσθηση», όπως εδώ η μεταχείριση που επεφύλαξε ο Μέγας Αλέξανδρος στους κατοίκους της Γάζας μετά την κατάκτησή της. Παρόλα αυτά, ο Ηγησίας βρήκε μιμητές: στον ιστορικό Τίμαιο η επίδρασή του είναι φανερή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 30  Ιουνίου 2021.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 56151776767918011015
* GND: 10239461X

 |

 |
Ο **Γκέοργκ Βίλχελμ φον Λε Σουίρ** (Georg Wilhelm von Le Suire) (1787-1852), αναφερόμενος ως **Λεσσουίρος** ή **Λεζουΐρος** ή **Λεζιουέρ** ήταν Βαυαρός στρατιωτικός, υπουργός Στρατιωτικών της Ελλάδας το 1834 κατά την περίοδο της Αντιβασιλείας και υπουργός Στρατιωτικών της Βαυαρίας το 1848-1849.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Μενγκερινγκχάουζεν (Mengeringhausen) της Έσσης στις 9 Ιουνίου 1787.

Είχε έλθει στην Ελλάδα ως συνταγματάρχης του στρατού που συνόδευε τον Όθωνα το 1833 όταν ο τελευταίος ήλθε να αναλάβει τη θέση του Βασιλέα των Ελλήνων.

Διαδέχθηκε τον Στρατηγό Σμαλτς στη θέση του υπουργού Στρατιωτικών στην Κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου 1833 στα μέσα Μαρτίου 1834. Επιμελήθηκε τα θέματα της οργάνωσης του τακτικού στρατού και ήταν ο συντάκτης του ιδιόρρυθμου διατάγματος του ιστορικού αριστείου του Αγώνος (Μάϊος 1834). Προήχθη σε υποστράτηγο και επέστρεψε στην Βαυαρία το 1835.

Του είχε απονεμηθεί Ταξιάρχης (Commandeur) (3η κλάση) στο Τάγμα του Σωτήρος που συστάθηκε με απόφαση της Αντιβασιλείας τον Μάιο 1833.

Επιστρέφοντας στην Βαυαρία εξακολούθησε τη στρατιωτική του καριέρα και το 1848-1849 (21 Νοεμβρίου 1848 - 29 Μαΐου 1849) έγινε υπουργός Στρατιωτικών υπό τον Μαξιμιλιανό Β' της Βαυαρίας.

Πέθανε στις 10 Μαρτίου 1852 στη Νυρεμβέργη.

Οικογένεια
----------

Πρώτη σύζυγός του ήταν η κοντέσσα Σοφία φον Βέρχεμ (Sophie von Berchem), με την οποία απέκτησε την κόρη του Μαρία φον λε Σουίρ (Maria von Le Suire) (30 Μαρτίου 1827-19 Ιουλίου 1851)
Ήρθε σε δεύτερο γάμο το 1840. Δεύτερη σύζυγός του ήταν η Αδολφίνη Ντλακελμαν (Adolphine Danckelmann) με την οποία απέκτησε το γιο του Günther Julius Wilhelm Friedrich von Le Suire (21 Οκτ. 1846 στο Ansbach - 17 Jul 1906).

Ο εγγονός του,  Καρλ φον Λε Σουίρ, έφτασε το βαθμό του Στρατηγού των Ορεινών Στρατευμάτων (*General der Gebirgstruppe*) κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και, ως διοικητής της 117ης Μεραρχίας Καταδρομών, υπήρξε ένοχος για πολυάριθμα εγκλήματα πολέμου εναντίον αμάχων στην κατεχόμενη Πελοπόννησο.

Πηγές
-----

* Λήμματα Λε Σουΐρ και Λεζουΐρος, Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ελευθερουδάκη, Τόμος 8ος, Εκδ. Οίκος Ελευθερουδάκης ΑΕ, Αθήνα, 1930

Αναφορά
-------

1. ↑  ΕΦΕΤΗΡΙΣ (Almanach) του Βασιλείου της Ελλάδος δια το έτος 1837, Α.Ι. Κλάδης, Αθήνα, Βασιλική Τυπογραφία και Λιθογραφία, 1837, σελ. 129 (Απόφαση της Αντιβασιλείας, 20 Μαΐου (1 Ιουνίου) 1833 απονομές του Τάγματος του Σωτήρος)
2. ↑  *Le Suire, Wilhelm von* Αρχειοθετήθηκε 2011-06-07 στο Wayback Machine. Κέντρο Βαυαρικών Σπουδών(HdBG).
3. ↑  The Descendants of Friedrich I, Elector of Brandenburg (generations 13 + 14 of 21 generations), Στιγμιότυπο σελίδας όπως εμφανίστηκε στις 28 Απρ. 2010 00:24:37 GMT
4. ↑  Muhr am See Familie von Le Suire, ανακτήθηκε στις 23/5/2010
5. ↑  Μάγερ, Χέρμαν Φρανκ: Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα. Τα αιματηρά ίχνη της 117ης μεραρχίας καταδρομών στη Σερβία και την Ελλάδα (4η Έκδοση). Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 2006. ISBN 960-05-1112-8, σ. 82

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 35221652
* ISNI: 0000 0000 0978 4885
* GND: 116955554

 |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Θέτις (αποσαφήνιση).

Το τορπιλοβόλο **Θέτις ΙΙ / 61** ναυπηγήθηκε από το 1912 έως το 1913 στα ναυπηγεία German VULKAN Werks AG. Stettin–Bredow. Ομοίου τύπου πλοία ήταν τα: Αίγλη Ι, Αλκυόνη Ι, Αρέθουσα, Δάφνη ΙΙ και Δωρίς Ι. Αγοράστηκε στο ποσό των 500.000 μάρκων το καθένα πλοίο. Το 1926 μετά τη μετασκευή του (μόνο τα ‘Αίγλη Ι’, ‘Αλκυόνη Ι’, ‘Αρέθουσα’ και ‘Δωρίς Ι’) είχε 1 πυροβόλο 37 χιλιοστών και 2 μονά Τ/Σ των 45 εκατοστών. Η μηχανή ήταν μια παλινδρομική 2600 ίππων. Η μέγιστη ταχύτητα ήταν 21 κόμβοι. Έλαβε μέρος στον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο και στη Μικρασιατική εκστρατεία 1919-1922. Το 1926 δεν κρίθηκε από το πολεμικό ναυτικό συμφέρουσα η μετασκευή του και παροπλίσθηκε, εκποιήθηκε για διάλυση.
Ο **Θρασιμούνδος Β΄**  ήταν ο Λομβαρδός δούκας του Σπολέτο από το 724 έως το 745,  αν και εκδιώχθηκε δύο φορές από την εξουσία από τον βασιλιά Λιουτπράνδο των Λομβαρδών. Ο Θρασιμούνδος Β΄ ανέβηκε στην εξουσία καθαιρώντας τον πατέρα του Φαροάλδος Β΄ και κείροντάς τον μοναχό τον έκλεισε σε ένα μοναστήρι.

Βιογραφία
---------

Το 737/738 ο Θρασιμούνδος Β΄ κατέλαβε τη Γκαλέζε και έτσι διέκοψε την επικοινωνία μεταξύ Ρώμης και Ραβέννας. Ο πάπας Γρηγόριος Γ΄ προσφέρθηκε να πληρώσει για την επιστροφή της Γκαλέζε σε αντάλλαγμα μία συνθήκη ειρήνης με τον Θρασιμούνδο Β΄. Η συνθήκη περιελάμβανε τον Γρηγόριο δούκα του Μπενεβέντο. Ο Λιουτπράνδος απέρριψε τη συνθήκη, ως αντίθετη με τα συμφέροντά του και επιτέθηκε στον Θρασιμούνδο Β΄ ως προδότη. Είχε πάρει το Σπολέτo μέχρι τις 16 Ιουνίου 739 και διόρισε τον Χίλντερικ ως αντικαταστάτη του.  Ο Θρασιμούνδος Β΄ κατέφυγε στη Ρώμη, όπου ο Λιουτπράνδος τον πολιόρκησε. Ο βασιλιάς πήρε τις πόλεις Aμελία, Όρτε, Μπομάρτσο και Μπιέντα, αλλά και πάλι ο πάπας αρνήθηκε να απελευθερώσει τον πρόσφυγά του. Μάλιστα ο Γρηγόριος έγραψε για να ζητήσει βοήθεια από τον Κάρολο Μαρτέλο δούκα των Φράγκων. Ωστόσο ο Κάρολος αρνήθηκε. 

Τον Δεκέμβριο του 740 ο Θρασιμούνδος Β΄ ανέκτησε το δουκάτο του και σκότωσε τον Χίλντερικ με την παπική-Μπενεβεντιανή βοήθεια,  αλλά δεν επέστρεψε τις κατασχεμένες παπικές πόλεις και η συμμαχία του με τον πάπα έσπασε. Ο Λιουτπράνδος δεν αναγνώρισε την εκ νέου κατάκτηση του Θρασιμούνδου Β΄ και ξεκίνησε να τον απομακρύνει για δεύτερη φορά. Αυτή τη φορά ο Λιουτπράνδος συναντήθηκε με τον διάδοχο του Γρηγορίου, τον Ζαχαρία, το 742 και υποσχόμενος να αποκαταστήσει τις τέσσερις πόλεις, συμμάχησε με τους Ρωμαίους και ανάγκασε τον Θρασιμούνδο Β΄ να φύγει ξανά.  Ο Θρασιμούνδος Β΄ πιάστηκε και τέθηκε σε ένα μοναστήρι. Στη θέση του τοποθετήθηκε ο Άγκιπραντ, ο ανιψιός τού Λιουτπράνδου. Ο νέος δούκας του Μπενεβέντο, ο Γκόντεσκαλκ, ο οποίος είχε διαδεχτεί τον Γρηγόριο χωρίς βασιλική συναίνεση και συνέχισε να υποστηρίζει τον Θρασιμούνδο Β΄, ήταν το επόμενο αντικείμενο της βασιλικής οργής.

Με το τέλος του Λιουτπράνδου το 744, ο Θρασιμούνδος Β΄ κατάφερε να ανακτήσει την εξουσία στο Σπολέτο. Έμεινε άλλον ένα χρόνο υπό τον αδύναμο βασιλιά Χιλντεπράνδο τον *Ανωφελή* μέχρι που απεβίωσε.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  His name may also be spelled Transimund, Transmund, Thrasimund or Thrasamund.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  Lars Ulwencreutz (Νοεμβρίου 2013). *Ulwencreutz's The Royal Families in Europe V*. Lulu.com. σελ. 350. ISBN 978-1-304-58135-8.
2. ↑  Hartmann, Ludo Moritz. *Geschichte Italiens im Mittelalter*. II, 2, 137–138.
3. ↑  Hodgkin, Thomas. *Italy and her Invaders*. Clarendon Press, 1895. pp 475–478.
4. ↑  Hartmann, II, 2, 139.
5. ↑  Hartmann, II, 2, pp. 139, 140.
Λασποηφαίστειο στην περιοχή των Καρπαθίων.
**Λασποηφαίστεια** είναι μορφολογικες ηφαιστειόμορφες ανυψώσεις του εδάφους από τα οποία εκρέει λάσπη κορεσμένη και με άλλα χημικά συστατικά, όπως το μεθάνιο .

Ο σχηματισμός του είναι αποτέλεσμα τεκτονικών δρωμένων, της λεγόμενης «κρύας ηφαιστειότητας» (*διαπιισμός*), στην οποία ιζηματογενή πετρώματα αναβλύζουν μέσα από τον φλοιό της γης επειδή είναι πλούσια σε πηλό λόγω της σχετικά χαμηλής πυκνότητας και της ικανότητας διόγκωσης των αργιλικών ορυκτών. Η προαπαιτούμενη για αυτήν τη διαδικασία είναι συνήθως μια ταχεία καθίζηση των αποβλήτων αργίλου μέσα με ύδατα υπό υψηλή πίεση. Οι ίδιες συνθήκες κατάθεσης που ευνοούν το σχηματισμό ηφαιστείων λάσπης οδηγούν επίσης στο σχηματισμό εναποθέσεων υδρογονανθράκων, έτσι ώστε το ένα να συνοδεύει το άλλο. Ο λόγος για την έκρηξη ενός ηφαιστείου λάσπης μπορεί να είναι μια ξαφνική απελευθέρωση πίεσης από το υδατικό κορεσμένο ίζημα λόγω σεισμού, σε ορισμένες περιπτώσεις ηφαίστεια λάσπης προήλθαν επίσης από γεωτρήσεις κατά τη διάρκεια της εξερεύνησης ή της εξόρυξης πετρελαιοκηλίδων.

Πηγές
-----

* *Schlote, die Schlamm statt Feuer speien*.  ISSN 0170-2971
* *Sintflut aus Matsch*.
* Giovanni Martinelli: *Ηφαίστεια λάσπης, γεωδυναμική και σεισμικότητα: (Πρακτικά του εργαστηρίου προηγμένης έρευνας του ΝΑΤΟ για τον ηφαιστειακό λάσπη, τη γεωδυναμική και τη σεισμικότητα, Μπακού, Αζερμπαϊτζάν, 20 - 22 Μαΐου 2003)*, Springer, Dordrecht 2005, ISBN 1-4020-3202-1
* Giovanni Martinelli, Alan Judd: *Ηφαίστεια λάσπης της Ιταλίας Geol.* J. 39, 2004, σελ. 49-61.
* Carlo Ferrari, Gilmo Vianello: *Le salse dell'emilia Romagna.* *Guida Escursionistica, Regione Emilia-Romagna*, Μπολόνια 1985
Η αφίσα του Τ.Μ. Φλαγκ του 1917 βασίστηκε στην αρχική αφίσα του Βρετανού Λόρδου Κίτσενερ τρία χρόνια νωρίτερα. Χρησιμοποιήθηκε για στρατολόγηση τόσο για τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο όσο και για το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Φλαγκ χρησιμοποίησε μια τροποποιημένη έκδοση του προσώπου του για τον Θείο Σαμ και ο βετεράνος Γουόλτερ Μποτς παρείχε την πόζα του.
Ο **Θείος Σαμ** (αγγλικά: ***U**ncle **Sa**m*, U.S) είναι μια κοινή εθνική προσωποποίηση της αμερικανικής κυβέρνησης ή των Ηνωμένων Πολιτειών εν γένει, η οποία σύμφωνα με το μύθο, τέθηκε σε χρήση κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1812 και υποτίθεται ότι ονομάστηκε έτσι για τον Σάμουελ Γουίλσον. Η πραγματική προέλευση είναι ασαφής. Από τις αρχές του 19ου αιώνα, ο Θείος Σαμ υπήρξε ένα δημοφιλές σύμβολο της αμερικανικής κυβέρνησης στον αμερικανικό πολιτισμό και μια εκδήλωση πατριωτικού συναισθήματος. Ενώ η μορφή του Θείου Σαμ αντιπροσωπεύει συγκεκριμένα την κυβέρνηση, η θεά Κολούμπια αντιπροσωπεύει τις Ηνωμένες Πολιτείες ως έθνος.

Η πρώτη αναφορά στο Θείο Σαμ στην επίσημη βιβλιογραφία (σε αντίθεση με τις εφημερίδες) ήταν στο αλληγορικό βιβλίο του 1816 *Οι Περιπέτειες του Θείου Σαμ στην Αναζήτηση Μετά την Χαμένη Του Τιμή* (The Adventures of Uncle Sam in Search After His Lost Honor) από τον Φρέντερικ Ωγκάστους Φίντφαντι (Frederick Augustus Fidfaddy, Esq)." Άλλες πιθανές αναφορές χρονολογούνται στον πόλεμο της αμερικανικής επανάστασης: ένας Θείος Σαμ αναφέρεται ήδη από το 1775, στους αρχικούς στίχους του "Yankee Doodle", αν και δεν είναι σαφές αν αυτή η αναφορά είναι ο Θείος Σαμ ως μια μεταφορά για Ηνωμένες Πολιτείες ή σε ένα πραγματικό πρόσωπο που ονομάζεται Σαμ. Οι στίχοι στο σύνολό τους γιορτάζουν τις στρατιωτικές προσπάθειες του νεαρού έθνους στην πολιορκία των Βρετανών στη Βοστώνη. Η 13η σκηνή είναι:

> Old Uncle Sam come there to change   
> 
> Some pancakes and some onions,  
> 
> For 'lasses cakes, to carry home   
> 
> To give his wife and young ones.
> 
>

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The Most Famous Poster». *American Treasures of the Library of Congress*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιουλίου 2016.
2. ↑  Schauffler, Robert Haven (1912). *Flag day; its history*. σελ. 145.
3. ↑  Terry Allan Hicks. *Uncle Sam*. Marshall Cavendish 2006, 40 pages, (ISBN 0761421378). Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2015. (p.9)
4. ↑  Benson J. Lossing, *Pictorial Field Book of the Revolution*, Volume II, Supplement XIV (1850)
5. ↑  Aldrich, Mark (2004). *A Catalog of Folk Song Settings for Wind Band*. Hal Leonard Corporation. σελίδες 33, 59.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Uncle Sam: The man and the meme by Natalie Elder (National Museum of American History)
To ***σύστημα Χέπμπορν*** είναι μια μέθοδος μεταγραφής των ιαπωνικών σε λατινικό αλφάβητο. Πήρε το όνομά του από τον Τζέιμς Κέρτις Χέπμπορν, ο οποίος το χρησιμοποίησε για να περιγράψει τους ήχους της ιαπωνικής γλώσσας στα αγγλικά. Οριστικοποιήθηκε στην τρίτη έκδοση του Ιαπωνικού-Αγγλικού λεξικού του, το 1886. Το σύστημα μεταγραφής προωθήθηκε το 1885 από μια ομάδα ακαδημαϊκών, αποκαλούμενη «σύλλογος λατινοποίησης» (Romanization Club, ιαπωνικά: 羅馬字会, Χέπμπορν: Rōmajikai). Μια βελτιωμένη εκδοχή του συστήματος προώθησε ο «σύλλογος για την διάδοση λατινικής γραφής» (Romaji-Hirome-kai) το 1908 και ονομάστηκε «κλασσικό στυλ λατινικής γραφής» (ιαπωνικά: 標準式ローマ字, Χέπμπορν: Hyōjun-shiki Rōmaji). Αυτό το σύστημα είναι το επικρατέστερο στην Ιαπωνία.

Αν και δεν αποτελεί επίσημα εγκεκριμένη μέθοδο, η αρχική και η αναθεωρημένη εκδοχή του συστήματος Χέπμπορν παραμένουν οι μέθοδοι μεταγραφής των ιαπωνικών που χρησιμοποιούνται περισσότερο σε όλο τον κόσμο. Θεωρούνται οι καλύτερες μέθοδοι μεταφοράς της ιαπωνικής προφοράς για τους λαούς της Δύσης. Τα Χέπμπορν είναι βασισμένα στην αγγλική και την ιταλική φωνολογία, επομένως ένας Άγγλος ομιλητής, ή κάποιος του οποίου η γλώσσα έχει λατινικές ρίζες, χωρίς οικειότητα με την ιαπωνική γλώσσα, θα μπορέσει να προφέρει με μεγαλύτερη ευκολία και ακρίβεια μία ιαπωνική λέξη στο σύστημα Χέπμπορν, παρά σε άλλα συστήματα μεταγραφής, όπως το Nihon-shiki ή το επίσημο σύστημα λατινικής μεταγραφής Kurnei-shiki.

Βλέπε επίσης
------------

* Ιαπωνικός πολιτισμός
* Ιαπωνική γλώσσα και υπολογιστές
* Ιαπωνική λογοτεχνία
* Ιαπωνικά ονόματα
* Ιαπωνική γραφή
* Χιραγκάνα
* Κατακάνα
* Ρομάτζι

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ヘボン式ローマ字綴り (in Japanese). Sanseido. Archived from the original on September 10, 2012. Retrieved May 25, 2011». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Σεπτεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2012.
2. ↑  Carr, Denzel. The New Official Romanization of Japanese. Journal of the American Oriental Society, Vol. 59, No. 1 (Mar. 1939), pp. 99-102.
3. ↑  Haruhiko Kindaichi, Takeshi Shibata, Naoki Hayashi (1988). 日本語百科大事典 Japanese encyclopedia. Taishukan Shoten.
Ο **Οργανισμός Θεάτρου Κύπρου** (συντομογραφία: **ΘΟΚ**), γνωστός και ως **Κυπριακός Οργανισμός Θεάτρου** ο οποίος ιδρύθηκε το 1970, είναι ο πρώτος ημικρατικός θεατρικός φορέας στην Κύπρο. Σύμφωνα με τον ιδρυτικό νόμο (υπ' αριθ. 71/1970), οι σκοποί και οι στόχοι του ΘΟΚ είναι «η προαγωγή της θεατρικής τέχνης εν Κύπρω και της καλλιεργείας του θεατρικού καλλιτεχνικού συναισθήματος του λαού και των καλλιτεχνικών σχέσεων μεταξύ του κυπριακού θεατρικού κόσμου και του θεατρικού κόσμου της Ελλάδος και των άλλων χωρών». Ο ΘΟΚ διοικείται από ένα εννιαμελές Διοικητικό Συμβούλιο που διορίζεται από τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, έχει τριετή θητεία και διευθύνεται από διευθυντή του οποίου ο διορισμός γίνεται από το Διοικητικό Συμβούλιο και επικυρώνεται από το υπουργικό συμβούλιο. Υπάρχει επίσης μια καλλιτεχνική επιτροπή, που είναι ένα συμβουλευτικό όργανο αρμόδιο για καλλιτεχνικά θέματα. Μόλις εγκριθεί ο προϋπολογισμός του ΘΟΚ από το αρμόδιο υπουργείο και από το υπουργικό συμβούλιο, κατατίθεται για έγκριση από τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Η πολιτική του ΘΟΚ καθορίζεται από το Διοικητικό του Συμβούλιο.

Σκηνές
------

Μέχρι το 1976, ο ΘΟΚ οργάνωνε τις παραστάσεις του σε δύο σκηνές: την κεντρική σκηνή και τη δεύτερη σκηνή. Σταδιακά, η απαιτήσεις ενός πιο περιεκτικού ρεπερτορίου, με τρόπο που να στοχεύει σε ένα ευρύ κοινό όλων των ηλικιών, των ενδιαφερόντων και των προτιμήσεων, κατέστησε τη δημιουργία πρόσθετων σκηνών απαραίτητη.

Ο ΘΟΚ ανεβάζει παραγωγές στις εξής τέσσερις σκηνές:

* Κεντρική σκηνή: Με μεγάλης κλίμακας παραγωγές κλασικών και σύγχρονων θεατρικών έργων καθώς και αρχαίου δράματος, που προορίζονται για το ευρύ κοινό και με παραστάσεις ειδικά προγραμματισμένες για μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
* Νέα σκηνή: Ιδρύθηκε το 1994 ως συνέχεια της δεύτερης σκηνής. Παραγωγές με μικρούς θιάσους οι οποίες εκτελούνται σε μικρότερους χώρους, με πιο κοντινή σχέση μεταξύ σκηνής και κοινού.
* Πειραματική σκηνή: Με την προώθηση νέων μορφών θεάτρου και έρευνας, η πειραματική σκηνή είναι ένα μέρος όπου νέοι καλλιτέχνες και άνθρωποι θεάτρου με νέες ιδέες βρίσκουν ένα κανάλι έκφρασης.
* Παιδική σκηνή: Με έργα συγγραφέων από την Κύπρο, την Ελλάδα και άλλες χώρες, η παιδική σκηνή του ΘΟΚ προσεγγίζει επιτυχώς παιδιά ηλικίας από 4 μέχρι 12 ετών, με παραστάσεις ειδικά οργανωμένες για σχολεία και νηπιαγωγεία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ο περί Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου Νόμος του 1970 (Ν. 71/1970)» (PDF).
2. ↑  «European Theatre Convention - THOC». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
* Η σελίδα του ΘΟΚ στο Facebook
Η **Λασιών** ήταν πόλη της αρχαίας Ηλείας από όπου έχει πάρει το όνομα ο νέος Δήμος Λασιώνος.

Θέση
----

Ο Λασιών-ος (κατά τον Πολύβιο Λασίων-ωνος) εκτεινόταν κοντά στο σημερινό χωριό Αντρώνι, μεταξύ της Αγ. Παρασκευής, της Λακανάστας, της Κουμανέικης Γκούρας (θέση Κούτη), το Χάνι του Μπάμπη και το Καλιμάνι. Οι αρχαιότεροι κάτοικοι του ήταν οι Αχαιοί, οι οποίοι ήταν συγγενείς με τους Αρκάδες, τους Πελασγούς και τους Αιολείς. Ήταν αναμεμειγμένοι με τους προέλληνες κατοίκους της περιοχής, καθώς και με άλλα ελληνικά φύλα. Αποτελούσαν τους Ομηρικούς Επειούς. Πιθανότατα, η πόλη έχει πάρει το όνομα της από ένα μνηστήρα της Ιπποδάμειας, τον Λάσιο. Ο Όμηρος, ο Πολύβιος, ο Στράβωνας, ο Παυσανίας, ο Κούρτιος, καθώς και άλλοι περιηγητές, την αναφέρουν ως πόλη ή κράτος.

Μυθολογία
---------

Η φαντασία των αρχαίων Ελλήνων συνέδεσε την περιοχή με τους άθλους του Ηρακλή (Ερυμάνθιος Κάπρος), με τη θεά Άρτεμη και τις Δρυάδες νύμφες, τους μυθικούς Κενταύρους της Φολόης και τη μητέρα τους, Νεφέλη.

Ιστορία
-------

Την πόλη την κατάστρεψε ο Φίλιππος ο Ε΄ το 219 π.Χ. αργότερα πέρασε στην εξουσία των Αχαιών, ξαναχτίστηκε πάλι και το 397 μ.Χ. τη λεηλάτησαν και την κατέστρεψαν οι Γότθοι με αρχηγό τον Αλάριχο. Αυτός κυνηγήθηκε αργότερα από τον στρατηγό Στηλίχωνα του δυτικού Ρωμαϊκού κράτους, όπου κρύφτηκε μαζί με τους στρατιώτες του στο δάσος και στις σπηλιές της περιοχής. Ο Θεοδόσιος ο Β' (408-450 μ.Χ.), μπροστά στις μεγάλες συμφορές και την εξαθλίωση, αναγκάστηκε να τους απαλλάξει από μέρος των φόρων.

Η ολική καταστροφή ήλθε τον 6ο αιώνα (522 μ.Χ.) με τον μεγάλο σεισμό που συγκλόνισε την Ηλεία και την Αχαΐα.

Σήμερα σώζονται ίχνη των τειχών στη θέση Κούτη (Μεγαλοπρεπές Παλιόκαστρο) μεταξύ Κούμανι και Αντρώνι που ανακάλυψε πρώτος o Welker το 1842. Ερείπια κτισμάτων, κομμάτια κιόνων, τάφοι (ένας από τους οποίους λέγεται ότι ήταν του Κένταυρου Φόλου), πήλινα αγγεία και ένα αρχαίο νεκροταφείο βρέθηκαν στην περιοχή. 

Η πόλη υδρευόταν από τις πηγές του Κροϊφύκου και το Καλιμάνι, όπου βρέθηκαν πήλινοι αγωγοί. Σε ολόκληρη την περιοχή βρίσκονται παντού αρχιτεκτονικά μέλη, θραύσματα επιγραφών, αγάλματα, αγγεία καθώς και μικρά ευρήματα. Επίσης, βρίσκονται διάσπαρτα νομίσματα από πολλές πόλεις της Ελλάδος και των Συρακουσών (Αλεξανδρινά, Ρωμαϊκά, Κωσταντινάτα κ.ά.) λόγω των επισκεπτών, από όλον τον τότε γνωστό κόσμο, των Ολυμπιακών Αγώνων. 

Πάνω στα ερείπια της αρχαίας πόλης χτίστηκε αργότερα ο Φράγκικος Πύργος.

Πηγή
----

*Η αρχική έκδοση του άρθρου προήλθε από την ιστοσελίδα www.antroni.gr* του Κ.Παπαντωνόπουλου (Πλιέγκα)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* www.antroni.gr
Ο **Κωνσταντίνος Βάσσος** (1886 – 27 Φεβρουαρίου 1963) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Στρατού και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Τιμολέοντος Βάσσου. Καταγόταν από στρατιωτική οικογένεια, ήταν εγγονός του Βάσου Μαυροβουνιώτη και μακρινός συγγενής με τον Θεόδωρο Πάγκαλο. Σπούδασε στην ιταλική στρατιωτική ακαδημία της Μόντενα Ιταλίας και κατατάχθηκε ως αξιωματικός στον ελληνικό στρατό. Ήταν αντιβενιζελικός και διατηρούσε στενή σχέση με τα Ανάκτορα. Το 1909 και το 1917 αποτάχθηκε για πολιτικούς λόγους για να επαναφερθεί το 1910 και το 1920 αντίστοιχα. Το 1922 αποτάχθηκε για ακόμη μια φορά από το στρατιωτικό σώμα. Το 1940 εξαιτίας του πολέμου επαναφέρθηκε στην ενεργό δράση και μετέβη στο Κάιρο ως στρατιωτικός ακόλουθος κατά την περίοδο της Κατοχής. Το 1945 αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του Υποστράτηγου. 

Υπήρξε υπασπιστής των Βασιλιάδων Αλέξανδρου Α' και Γεωργίου Β'. Το 1933 διορίστηκε νομάρχης Αιγαίου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1938. Στις εκλογές του 1952 εξελέγη βουλευτής Αθηνών με τον Ελληνικό Συναγερμό. 

Πέθανε τον Φεβρουάριο του 1963 από καρδιακή προσβολή. Ήταν παντρεμένος με την Δώρα Δεληγεώργη, κόρη του Λεωνίδα Δεληγεώργη, και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Απεβίωσεν εκ συγκοπής ο στρατηγός Βάσσος, Μακεδονία, φ. 28/2/1963, σελ. 7.
2. ↑  Απόστρατος, κοινωνία & πολιτική από το μεσοπόλεμο στη μεταπολίτευση, διπλωματική εργασία Γιώργου Σακαγιάννη, σελ. 64
3. 1 2 3 4 5  Απόστρατος, κοινωνία & πολιτική από το μεσοπόλεμο στη μεταπολίτευση, διπλωματική εργασία Γιώργου Σακαγιάννη, σελ. 136
4. ↑  αρχείο Δεληγεώργη, από τον Ε.Λ.Ι.Α.
Η **Λατινική Νομισματική Ένωση** (ΛΝΕ) ιδρύθηκε τον 19ο αιώνα, σε μια προσπάθεια για ενοποίηση πολλών ευρωπαϊκών νομισμάτων σε ένα ενιαίο νόμισμα που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε όλα τα κράτη μέλη σε μια εποχή που τα περισσότερα εθνικά νομίσματα εξακολουθούσαν να είναι άμεσα συνδεδεμένα με τον χρυσό και τον άργυρο. Ιδρύθηκε το 1865 και διαλύθηκε το 1927.

Ιστορικό
--------

Το 1865, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Ιταλία και η Ελβετία ιδρύουν την Ένωση και συμφωνούν να αλλάξουν τα εθνικά τους νομίσματα σε ένα πρότυπο σύμφωνα με το οποίο κάθε νομισματική μονάδα του κάθε κράτους θα ισούται με 4,5 γραμμάρια αργύρου ή 0,290322 γραμμάρια χρυσού και θα είναι ελεύθερα ανταλλάξιμα. Ουσιαστικά δηλαδή οριζόταν μία σταθερή σχέση μεταξύ χρυσού και αργύρου με αναλογία 15,5 προς 1 μέσα στους κόλπους της ένωσης. Οι ισοτιμίες μεταξύ των νομισμάτων της κάθε χώρας ήταν 1:1.

Αργότερα προσχωρήσαν στην ένωση η Ισπανία και η Ελλάδα το 1868, και η Ρουμανία, η Αυστρία, η Βουλγαρία, η Βενεζουέλα, η Σερβία, το Μαυροβούνιο, το Σαν Μαρίνο και το Παπικό κράτος το 1889. Το 1904 οι Δανικές Δυτικές Ινδίες επίσης υιοθέτησαν αυτό το πρότυπο, παρόλο πού δεν είχαν επίσημα ενσωματωθεί στη ΛΝΕ.

### Η αποτυχία

Προς το τέλος της δεκαετίας του 1870 οι κεντρικές τράπεζες των περισσότερων ευρωπαϊκών κρατών αρχίζουν να αυξάνουν τα αποθέματά τους σε χρυσό σε βάρος του αργύρου.
Ένα επίσης σημαντικό πρόβλημα της ΛΝΕ ήταν ότι παρέλειψε να θέσει εκτός νόμου την εκτύπωση χαρτονομισμάτων με βάση το διμεταλλικό νόμισμα. Μια αδυναμία που εκμεταλλεύθηκε η Γαλλία και η Ιταλία, που με τυπωμένα χαρτονομίσματα χρηματοδοτούσαν δικές τους δαπάνες, "αναγκάζοντας τα άλλα μέλη της Ένωσης να φέρουν μέρος του κόστους της δημοσιονομικής σπατάλης, εκδίδοντας χαρτονομίσματα με βάση το νόμισμά τους" .

Η συνεχής διαρροή μεταλλικών νομισμάτων στο εξωτερικό και η συνεχής αλλαγή των σχέσεων χρυσού-αργύρου, προκαλούν, ιδιαίτερα στην ιταλική και ελληνική οικονομία, μεγαλύτερες νομισματικές αρρυθμίες.
Ιδιαίτερα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα της Ελλάδας οδηγούν στην επίσημη αποβολή της από τη Λατινική Νομισματική Ένωση το 1908. Επανεντάχθηκε το 1910.

Όλα αυτά τα προβλήματα, η πολιτική αναταραχή στις αρχές του εικοστού αιώνα και η έναρξη του πρώτου παγκοσμίου πολέμου είχαν ήδη, εκ των πραγμάτων, αδρανοποιήσει τη Λατινική Νομισματική Ένωση κατά την δεκαετία του '20.

Διαλύθηκε επίσημα το 1927.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΠΡΕΓΙΑΝΝΗ, επιμ. (2011). *Νεοελληνικό Νόμισμα*. ΑΘΗΝΑ: ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ, ΚΕΝΤΡΟΝ ΕΡΕΥΝΗΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΝΕΩΤΕΡΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ. σελ. 368. ISBN 978-960-404-210-4.
2. ↑  Financial Times article "Eurozone: A nightmare scenario - Latin Lessons".(Αγγλικά) Άρθρο των Financial Times
3. ↑  A Point of View: Making friends the shared currency way.(Αγγλικά) Από την ιστοσελίδα του BBC

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τα νομίσματα της Λατινικής Νομισματικής Ένωσης

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 312538198
* LCCN: n50082389
* ISNI: 0000 0000 8795 3656
* GND: 4603857-7
* SUDOC: 033846014
* HDS: 013662

 |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Λέσβος (αποσαφήνιση).

Το **Λέσβος ΙΙ** ήταν αντιτορπιλικό τύπου 'Μ'.

Το Λέσβος ΙΙ ήταν ένα από τα 4 παραγγελθέντα πλοία της Ελληνικής Κυβέρνησης (1914) στην Αγγλία που δεν παραδόθηκαν ποτέ λόγω της έναρξης του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, κρατήθηκαν από τους Βρετανούς μαζί με τις προκαταβολές που είχε αποδώσει το Ελληνικό Κράτος. 445.435 δραχμές για το ‘Σάμος ΙΙΙ’, 445.337 δραχμές για το ‘ΛΕΣΒΟΣ’, 519.561 δραχμές για το ‘ΧΙΟΣ’, και 408.191 δραχμές για το ‘Σάμος ΙΙΙ’. 
Ιδίου τύπου πλοία ‘Χίος ΙΙΙ’, ‘Κρήτη ΙΙΙ’, ‘Λέσβος ΙΙ’, και ‘Σάμος ΙΙΙ’.

Τα αναφερόμενα πλοία έδρασαν στον Α’ Παγκοσμίου πολέμου και ένα από αυτά βυθίστηκε στην διάρκεια πολεμικών επιχειρήσεων.
Το ‘Κρήτη ΙΙΙ’ μετονομάστηκε σε ‘ΜΕΙΔΙΑ’, το ‘Λέσβος ΙΙ’, σε ‘ΜΕΔΟΥΣΑ’, το ‘ΧΙΟΣ’ σε ‘MELAMBUS’, και το ‘ΣΑΜΟΣ’ σε ‘MELPOMENE’.
Ο **Ζορντί Φαράς Φορνέ** (καταλανικά: Jordi Farràs i Forné‎) είναι πολιτικός της Ανδόρρας ο οποίος υπηρέτησε ως Γενικός Σύνδικος του Γενικού Συμβουλίου (πρόεδρος του Κοινοβουλίου) από το 1992 έως το 1994. Ήταν επίσης μέλος του Γενικού Συμβουλίου (βουλευτής) από το 1986 έως το 1994. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, εγκρίθηκε το σύνταγμα της Ανδόρρας και λίγο μετά την έγκρισή του, ο Ζοσέπ Νταλιερές Κοντίνα έγινε Γενικός Σύνδικος. Υπηρέτησε στην Εθνική Δημοκρατική Ομάδα του Όσκαρ Ρίβας Ρετς και αργότερα στο Δημοκρατικό Κόμμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Jordi Farràs Forné — Consell General Principat d'Andorra». *www.consellgeneral.ad* (στα Καταλανικά). Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2020.
2. ↑  Lentz, Harris M. (2014). *Heads of States and Governments Since 1945*. London: Routledge. σελ. 32. ISBN 978-1-134-26490-2.
Ο **Κωνσταντίνος Βαγιάννης** (1846 - 1919) ήταν Οθωμανός πολιτικός ελληνικής καταγωγής. Μεταξύ άλλων διετέλεσε ηγεμόνας της Σάμου, καθώς και υπουργός της οθωμανικής κυβέρνησης.

Βιογραφία
---------

Ο Βαγιάννης γεννήθηκε το 1846 στη Νεάπολη (Νεβσεχίρ) της Καππαδοκίας. Φοίτησε πρώτα στη Μεγάλη του Γένους Σχολή και κατόπιν σπούδασε νομικά στην Κωνσταντινούπολη και την Αθήνα. Έγινε καθηγητής του εμπορικού δικαίου στην Κωνσταντινούπολη, διορίστηκε σύμβουλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και αναδείχτηκε σε έναν από τους σημαντικότερους νομικούς της εποχής του στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Από τον Μάρτιο του 1899 μέχρι τον Αύγουστο του 1900 διορίστηκε ηγεμόνας της Σάμου, διαδεχόμενος τον Στέφανο Μουσούρο. Ενώ στην αρχή ήταν αγαπητός από τον ελληνικό πληθυσμό του νησιού, και εκείνος ανταπέδιδε αυτήν την αγάπη, μετέπειτα απαγόρευσε την Σαμιακό Εθνικό Ύμνο και την Σαμιακή Εθνική Σημαία. Ακόμα, απέλυσε και το δήμαρχο ο οποίος διαμαρτυρήθηκε για αυτό το γεγονός.

Παρά τα προνόμια και τα δικαιώματα των κατοίκων της Ηγεμονίας της Σάμου, προσπάθησε να πείσει τον Οθωμανό σουλτάνο να καταργήσει τις αποφάσεις του προηγούμενου κοινοβουλίου. Για αυτό το λόγο, το κοινοβούλιο ζήτησε την αντικατάστασή του, αίτημα που ο σουλτάνος έκανε δεκτό με αποτέλεσμα ο Βαγιάννης να αντικατασταθεί από τον Μιχαήλ Γρηγοριάδη στις 16 Αυγούστου 1900.

Τα επόμενα χρόνια διετέλεσε υφυπουργός Δικαιοσύνης και Θρησκευμάτων (1909-1910), καθώς και υπουργός Εμπορίου (1918-1919). Απεβίωσε το 1919.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Συμεών Κοιμίσογλου, *Καππαδοκία. Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, Ελλήνων Ιστορία, Πίστη, Πολιτισμός*, ILP Productions, Θεσσαλονίκη 2005, σελ. 221.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
 Ηγεμόνες της Σάμου  |
| --- |
|  |
| 
* Στέφανος Βογορίδης (1833-50)
* Αλέξανδρος Καλλιμάχης (1850-54)
* Ιόν Γκίκα (1854-59)
* Μιλτιάδης Αριστάρχης (1859-66)
* Παύλος Μουσούρος (1866-73)
* Γεώργιος Γεωργιάδης (1873, ασκών καθήκοντα)
* Κωνσταντίνος Αδοσίδης (1873-74)
* Κωνσταντίνος Φωτιάδης (1874-79)
* Κωνσταντίνος Αδοσίδης (1879-85)
* Αλέξανδρος Καραθεοδωρής (1885-95)
* Γεώργιος Βέροβιτς (1895-96)
* Στέφανος Μουσούρος (1896-99)
* Κωνσταντίνος Βαγιάννης (1899-1900)
* Μιχαήλ Γρηγοριάδης (1900-02)
* Αλέξανδρος Μαυρογένης (1902-04)
* Ιωάννης Βιθυνός (1904-06)
* Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής (1906-07)
* Γεώργιος Γεωργιάδης (1907-08)
* Ανδρέας Κοπάσης (1908-12)
* Γρηγόριος Βεγλερής (1912)
 |  |

 |
Στα χρηματοοικονομικά, μια **θέση** είναι το ποσό ενός συγκεκριμένου τίτλου, πρώτων υλών ή νομίσματος που κατέχεται ή ανήκει σε ένα πρόσωπο ή μια οντότητα. 

Στις χρηματοοικονομικές συναλλαγές, μια θέση σε ένα συμβόλαιο μελλοντικής εκπλήρωσης δεν αντικατοπτρίζει την ιδιοκτησία, αλλά μάλλον μια υποχρεωτική δέσμευση αγοράς ή πώλησης ενός συγκεκριμένου αριθμού χρηματοοικονομικών εργαλείων, όπως τίτλους, νομίσματα ή πρώτες ύλες, σε μια δεδομένη τιμή.

Εμπορικά και χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία
---------------------------------------------------

Στις συναλλαγές παραγώγων ή χρηματοπιστωτικών εργαλείων, η έννοια της θέσης χρησιμοποιείται ευρέως. Υπάρχουν δύο βασικοί τύποι θέσεων: η *θέση αγοράς* (κατοχή θετικής ποσότητας του εργαλείου) και η *θέση πώλησης* (κατοχή αρνητικής ποσότητας του εργαλείου). Σε γενικές γραμμές, οι θέσεις αγοράς κερδίζουν από την άνοδο της τιμής του εργαλείου και οι θέσεις πώλησης από την πτώση (αλλά με τα δικαιώματα προαίρεσης η κατάσταση είναι πιο περίπλοκη).

Τα δικαιώματα προαίρεσης θα χρησιμοποιηθούν στις ακόλουθες επεξηγήσεις.Η ίδια αρχή ισχύει και για τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης και άλλους τίτλους. Για λόγους απλότητας, σε αυτά τα παραδείγματα διαπραγματεύεται μόνο ένα συμβόλαιο.

### Θέση αγοράς

* Όταν ένας έμπορος αγοράζει ένα συμβόλαιο δικαιωμάτων προαίρεσης που δεν έχει προηγουμένως πουλήσει, λέγεται ότι ανοίγει μια αγοράς .
* Όταν ένας έμπορος *πουλά* ένα συμβόλαιο επιλογής που είναι ήδη long, λέγεται ότι *κλείνει* μια θέση αγοράς.

### Σύντομη θέση

* Όταν ένας διαπραγματευτής *πουλά* ένα συμβόλαιο προαίρεσης που δεν έχει μεγάλη διάρκεια, λέγεται ότι *ανοίγει* μια θέση θέση αγοράς.
* Όταν ένας διαπραγματευτής πωλεί ένα συμβόλαιο δικαιωμάτων προαίρεσης που έχει ήδη αγοράσει, λέγεται ότι κλείνει μια θέση αγοράς.

### Θέση ταύρου

Ένας διαπραγματευτής που κατέχει θέση "ταύρου" θα επωφεληθεί όταν η τιμή της υποκείμενης αξίας αυξηθεί. Αυτό ισοδυναμεί με την κατοχή μιας θέσης αγοράς στα περισσότερα χρηματοπιστωτικά εργαλεία, αλλά μιας θέσης πώλησης σε δικαιώματα πώλησης, αντίστροφα ETF ή παρόμοια.

### Θέση αρκούδας

Ένας διαπραγματευτής που κατέχει θέση bear θα επωφεληθεί όταν η τιμή της υποκείμενης αξίας πέσει. Αυτό ισοδυναμεί με τη διατήρηση μιας θέσης πώλησης στα περισσότερα χρηματοπιστωτικά εργαλεία, αλλά μιας θέσης αγοράς σε δικαιώματα πώλησης, αντίστροφα ETF ή παρόμοια.

### Καθαρή θέση

Η καθαρή θέση είναι η διαφορά μεταξύ των συνολικών ανοικτών θέσεων αγοράς (εισπρακτέων) και των ανοικτών θέσεων πώλησης (πληρωτέων) σε ένα δεδομένο περιουσιακό στοιχείο (τίτλος, συνάλλαγμα, πρώτες ύλες, κλπ.) που κατέχει ένα φυσικό πρόσωπο. Αναφέρεται επίσης στο ποσό των περιουσιακών στοιχείων που κατέχει ένα άτομο, επιχείρηση ή χρηματοπιστωτικό ίδρυμα, καθώς και στο ιδιοκτησιακό καθεστώς των επενδύσεων ενός ατόμου ή ενός ιδρύματος.

Δείτε επίσης
------------

* Arbitrage

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Position». *Investopedia*. Ανακτήθηκε στις 12 Μαρτίου 2018.
2. ↑  Harvey, Campbell R. (2011). «Position». *Financial Glossary*. Nasdaq.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4194646-7

 |

 |