recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Άπις (αποσαφήνιση).
Η **Άπις** (*αρχαία ελληνικά : Ἆπις*) ήταν ελληνιστική πόλη και λιμένας της Αιγύπτου στην Κάτω Αίγυπτο και την περιοχή της Μαρμαρίδος. Το όνομα της προέρχεται από τον θεό Άπι. 

Βρισκόταν στη βόρεια ακτή της Αφρικής, περίπου 18 χλμ δυτικά από το Παραιτόνιον, μερικές φορές θεωρείται ότι βρίσκεται εντός της Αιγύπτου, και μερικές φορές στη Μαρμαρίδα και τη αρχαία Λιβύη. Ο Σκύλαξ, την τοποθετεί στο δυτικό όριο της Αιγύπτου, στα σύνορα της Μαρμαρίδας. Ο Πτολεμαίος αναφέρει ότι ήταν στη Μαρμαρίδα και το ίδιο κάνει και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος όπου την τοποθετεί σε απόστασή του 72 ρωμαϊκά μίλια δυτικά από το Παραιτόνιον, αλλά ένα από τα καλύτερα σωζόμενα χειρόγραφα δίνει 12 μίλια, τα οποία συμφωνούν με την απόσταση των 100 σταδίων του Στράβωνα.

Η πόλη δεν πρέπει να συγχέεται με την Άπι που περιγράφεται από τον Ηρόδοτο (ii. 18), η αρχαία Γιαμού, πρωτεύουσα της 3ης νομής της Κάτω Αιγύπτου, που σήμερα καταλαμβάνεται από το σημερινό χωριό του Κομ ελ Χισν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ψευδοσκύλαξ, Περίπλους τῆς θαλάσσης τῆς οἰκουμένης Εὐρώπης καὶ Ἀσίας καὶ Λιβύης, [...] Λαοδαμαντείου λιμένος εἰς Παραιτόνιον λιμένα πλοῦς ἥμισυ ἡμέρας. Ἔχεται Ἆπις πόλις [...]
2. ↑  (iv 5. § 5.)
3. ↑   (ν. 6,)
4. ↑  Στράβωνος Γεωγραφικά, [...] καὶ νῆσος Αἰνησίππεια ἔχουσα λιμένα καὶ κώμη Ἆπις͵ ἀφ᾽ ἧς εἰς μὲν Παραιτόνιον στάδιοι ἑκατὸν [...]

Πηγές
-----

* This article incorporates text from a publication now in the public domain: Smith, William, ed. (1854–1857). "article name needed". Dictionary of Greek and Roman Geography. London: John Murray.
Ο **Αρχάγαθος** ο Λίβυος (γενν. 301-298 π.Χ.) από τη δυναστεία των Αγοθοκλιδών ήταν πρίγκιπας των Συρακουσών.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Αγαθοκλή τυράννου των Συρακουσών και της τρίτης συζύγου του Θεοξένας της Πρεσβύτερης, κόρης τού Φιλίππου του Μακεδόνα. Αμφιθαλής αδελφή του ήταν η Θεοξένα η Νεότερη. Ετεροθαλή αδέλφια του ο Αρχάγαθος πατήρ, ο Ηρακλείδης, η Λάνασσα και ο Αγαθοκλής Β΄.

Ο Αγαθοκλής πριν αποβιώσει, ορίζει να ακολουθήσει δημοκρατία στις Συρακούσες και στέλνει την σύζυγό του Θεοξένα την Πρεσβύτερη -και τα τέκνα τους Αρχάγαθο και Θεοξένα τη Νεότερη- στην Αίγυπτο, στη μητέρα της Βερενίκη Α΄.
Ήταν Σικελικής καταγωγής και το όνομά του ήταν σύνηθες στην περιοχή. Ο πατέρας του έγινε μετά βασιλιάς της Σικελίας. Η μητέρα του ήταν κόρη τού προαναφερθέντος Φιλίππου, διοικητή φάλαγγας τού Αλεξάνδρου Γ΄ τού Μεγάλου και της Βερενίκης Α΄. Η τελευταία ήταν κόρη τού Μάγα τού Μακεδόνα και της Αντιγόνης, ανιψιάς τού παντοδύναμου Αντιπάτρου αντιβασιλιά της Αυτοκρατορίας.

Όταν ο προπάππος του Φίλιππος απεβίωσε το 318 π.Χ. η σύζυγος εκείνου Βερενίκη Α΄ ταξίδευσε στην Αίγυπτο, όπου η εξάδέλφη της μητέρας της Αντιγόνης, η Ευρυδίκη των Αντιπατριδών είχε παντρευτεί τον Πτολεμαίο Α΄. Τελικά ο Πτολεμαίος Α΄ νυμφεύτηκε την Βερενίκη Α΄ και απέκτησαν τον Πτολεμαίο Β΄, την Αρσινόη Β΄ και τη Φιλωτέρα.

Ο Αρχάγαθος και η αδελφή του μεγάλωσαν στη Σικελία. Όταν ο πατέρας τους αισθάνθηκε το τέλος του, τους έστειλε στην Αίγυπτο. Ο Αγαθοκλής απεβίωσε το 289 π.Χ. και είχε δηλώσει, το βασίλειό του μετά το τέλος του να γίνει δημοκρατία. Η Θεοξένα η Πρεσβύτερη με τα δύο τέκνα της έζησαν από τότε στην Αίγυπτο, στην Αυλή τού πατριού της Πτολεμαίου Α΄ και μετά τού ετεροθαλούς αδελφού της Πτολεμαίου Β΄, στην Αλεξάνδρεια.

Ο Αρχάγαθος διετέλεσε διοικητής (*επιστάτης*) της Κυρηναϊκής. Υπηρέτησε τον Πτολεμαίο Α΄, τον Πτολεμαίο Β΄ και μάλλον και τον Μάγα (εκ μητρός θείο του) κυβερνήτη και μετά βασιλιά της Κυρήνης (βασ. 276-250 π.Χ.).

Σύμφωνα με τεκμήρια, ο Αρχάγαθος ήταν πρόσωπο υψηλού κύρους, πιστός στην οικογένειά του, ιδιαίτερα στον Μάγα. Νυμφεύτηκε τη Στρατονίκη της Λιβύης. Σε ένα μαρμάρινο ανάγλυφο, ο Αρχάγαθος και η Στρατονίκη κάνουν μία αφιέρωση σε ένα τέμενος της Ίσιδος και τού Σεράπιδος στην Αλεξάνδρεια, εκ μέρους τού Πτολεμαίου Β΄. Το γλυπτό χρονολογείται π. 283-278 και εκτίθεται στο Ελληνο-Ρωμαϊκό Μουσείο της Αλεξάνδρειας. Η επιγραφή έχει ως εξής:

ὑπὲρ βασιλέως Πτολεμαίου [Β΄]
τοῦ Πτολεμαίου [Α΄] καὶ Βερενίκης
Σωτήρων Άρχάγαθος Άγαθοκλέους
ὁ ἐπιστάτης τῆς Λιβύης
καὶ ἡ γυνὴ Στρατονίκη
Σαράπιδι Ἴσιδι τὸ τέμενος.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Στρατονίκη της Λιβύης.

Πηγές
-----

* R.S. Bagnall, Archagathos son of Agathocles, Epistates of Libya, Columbia University Department of Greek & Latin, New York, USA, 1976
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο **Άρας** ήταν ο αυτόχθων κάτοικος της Πελοποννήσου που οικοδόμησε την πόλη Αραιθυρέα την αρχαιότερη πόλη της Φλειούντας. Ο Άρας είχε έναν γιο, τον Αορίς, και μια κόρη, την Αραιθυρέα, που λάτρευε το κυνήγι και τις πολεμικές τέχνες. Σύζυγος της ήταν ο Διόνυσος και γιος της ο Φλίας που μετονόμασε την πόλη σε Φλειούντα. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι τα μνημεία της Αραιθυρέας και του αδελφού της υπήρχαν στην εποχή του σε στρογγυλούς πυλώνες. Ο λαός της Φλειούντας, πριν καθιερωθούν τα μυστήρια της Δήμητρας, λάτρευε τον Άρας και τα δύο του παιδιά με τα πρόσωπα στραμμένα στα μνημεία τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παυσανίας: (αρχαία ελληνικά) *Ελλάδος περιήγησις*.
2. ↑  Ιλιάδα, Β΄ Ραψωδία, 571
3. ↑  Παυσανίας, Β΄. 12. §§ 4–6

Πηγές
-----

* Homer, The Iliad with an English Translation by A.T. Murray, Ph.D. in two volumes. Cambridge, MA. Harvard University Press; London, William Heinemann, Ltd. 1924.
* Homer, Homeri Opera in five volumes. Oxford, Oxford University Press. 1920.
* Pausanias, Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D. and H.A. Ormerod, M.A. in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918.
* Pausanias, Graeciae Descriptio. 3 vols. Leipzig, Teubner. 1903.
* Strabo, The Geography of Strabo. Edition by H.L. Jones. Cambridge, Mass.: Harvard University Press; London: William Heinemann, Ltd. 1924.
* Strabo, Geographica edited by A. Meineke. Leipzig: Teubner. 1877.
Η **Ανοικτότητα εξ ορισμού** (αγγλικά: Open by default), είναι όρος που χρησιμοποιείται στα πλαίσια της ανοικτής διακυβέρνησης και των ανοικτών δεδομένων. Σύμφωνα την αρχή της ανοικτότητας εξ ορισμού, οι κυβερνήσεις φροντίζουν ώστε τα δεδομένα τους να είναι προσβάσιμα στο κοινό εξ ορισμού, δηλαδή από τη δημιουργία τους. Εξαίρεση προβλέπεται μόνο για δεδομένα η δημοσιοποίηση των οποίων μπορεί να διακυβεύει το δημόσιο συμφέρον.

Η ανοικτότητα εξ ορισμού συνδέεται με τις πολιτικές της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, της ανοικτής και συνεργατικής διακυβέρνησης, και της διαφάνειας.

Δείτε επίσης
------------

* Ηλεκτρονική διακυβέρνηση
* Συνεργατική διακυβέρνηση
* Ανοικτά δεδομένα
* Ανοικτή διακυβέρνηση

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Open Government Partnership

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Open Government Data Review of Poland». *OECD Digital Government Studies*. 2015-09-25. doi:10.1787/9789264241787-en. ISSN 2413-1962. .
Τα **Ανοιξιάτικα και Φθινοπωρινά Χρονικά των Δεκαέξι Βασιλείων**, επίσης γνωστά με τον Κινέζικο τίτλο ***Shiliuguo Chunqiu*** ( Κινεζικά: 十六国春秋; πίνγιν: *Shíliùguó Chūnqiū*; Wade–Giles: *Shihliukuo Ch'unch'iu*) είναι μια βιογραφική ιστορία του έργου των Δεκαέξι Βασιλείων που συνέταξε ο Τσούι Χονγκ μεταξύ 501 και 522. Έγινε μια από τις κύριες πηγές για τη συλλογή του *Βιβλίου του Γουέι* και του *Βιβλίου του Τζιν* στην αρχή.

Το βιβλίο άρχισε να εξαφανίζεται από την πρώιμη δυναστεία του Τανγκ και δεν επιβίωσε ανέπαφο. Περιείχε αρχικά 100 τόμους, πρόλογο και έναν χρονολογικό πίνακα. Μέχρι την εποχή της πρώιμης δυναστείας των Σονγκ, πολλοί από αυτούς είχαν χαθεί και απέμειναν μόνο περίπου 20 τόμοι, οι οποίοι αναφέρθηκαν εκτενώς από τη Σίμα Γκουάνγκ. Υπάρχουν δύο σωζόμενες εκδόσεις που χρονολογούνται από την ύστερη δυναστεία Μινγκ, με την έκδοση του Του Τσιάοσουν (屠 本) να περιέχει 100 τόμους, και του Χε Τανγκ (何 本) να περιέχει 16 τόμους, ανατυπωμένους στο *Hanwei Congshu (Χουάνγουεϊ Τσόνγκσου)*, μια συλλογή ιστοριών. Η έκδοση του Του Τσιάοσουν δημοσιεύθηκε για τρίτη φορά το 1781. Επίσης, υπάρχει μια έκδοση 100 τόμων, μαζί με έναν χρονολογικό πίνακα από τη μεταγενέστερη δυναστεία Τσινγκ, από τον Τανγκ Τσίου, παρμένη από την έκδοση του Χε Τανγκ και από άλλα υλικά.
Ο **β (βήτα) Εξάντος** (Beta Sextantis, β Sex) είναι ο τρίτος φωτεινότερος (όπως φαίνεται από τη Γη) αστέρας στον αστερισμό Εξάντα. Παρότι ορατός από όλη σχεδόν τη Γη, αφού βρίσκεται πολύ κοντά στον ουράνιο ισημερινό (περίπου 5,5 μοίρες ανατολικά του α), απαιτεί σκοτεινό και διαυγή ουρανό για να γίνει ορατός με γυμνό μάτι, καθώς είναι αστέρας πέμπτου μεγέθους.

Ο β Εξάντος χρησίμευσε ως πρότυπος αστέρας στο σύστημα φασματικής ταξινομήσεως MK, με φασματικό τύπο B6 V, που αντιστοιχεί σε αστέρα τύπου B της Κύριας ακολουθίας. Ωστόσο, οι Houk και Swift (1999) τού δίνουν τύπο B5 IV/V, προτείνοντας ότι ίσως να βρίσκεται στη μετάβαση σε υπογίγαντα αστέρα. Είναι παράδοξο το ότι έχει χρησιμεύσει επίσης ως πρότυπος αστέρας για το σύστημα φωτομετρίας *uvby* του Strömgren, ενώ είναι κατηγοριοποιημένος ως μεταβλητός αστέρας, και συγκεκριμένα ως τύπου α2 Θηρευτικών Κυνών με πιθανή περίοδο 15,4 ημερών. Αυτή η μακρά περίοδος αντιφάσκει με παρατηρούμενη υψηλή ταχύτητα περιστροφής, περίπου 85 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο, αφήνοντας ανεπίλυτο το ζήτημα της ερμηνείας της μεταβλητότητας.

Ο αστέρας αυτός, αν και νάνος, έχει διάμετρο 3,2 φορές μεγαλύτερη της διαμέτρου του Ήλιου και πραγματική λαμπρότητα 184 φορές μεγαλύτερη της λαμπρότητας του Ήλιου. Το τελευταίο οφείλεται κυρίως στην υψηλή ενεργό θερμοκρασία του (κατά προσέγγιση επιφανειακή θερμοκρασία), 14.570 K περίπου. Ο β Εξάντος απομακρύνεται από τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα περί τα 12 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος αστέρων του Εξάντος

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Mathys, G.; Manfroid, J.; Renson, P. (Μάρτιος 1986), «Photometric variability of some early-type stars», *Astronomy and Astrophysics Supplement Series* **63** (3): 403−416
2. 1 2  Houk, N.; Swift, C. (1999), *Michigan catalogue of two-dimensional spectral types for the HD Stars*, **5**, Ann Arbor, Michigan: Department of Astronomy, University of Michigan
3. ↑  Crawford, D.L.; Barnes, J.V.; Golson, J.C. (1971), «Four-color, H-beta, and UBV photometry for bright B-type stars in the northern hemisphere», *The Astronomical Journal* **76**: 1058, doi:10.1086/111220
4. ↑  Kholopov, P.N.; Samus, N.N.; Kazarovets, B.V.; Frolov, M.S.; Kireeva, N.N. (Απρίλιος 1989), «The 69th Name-List of Variable Stars», *Information Bulletin on Variable Stars* (3323): 1
5. ↑  Hempel, M.; Holweger, H. (Σεπτέμβριος 2003), «Abundance analysis of late B stars. Evidence for diffusion and against weak stellar winds», *Astronomy and Astrophysics* **408**: 1065−1076, doi:10.1051/0004-6361:20030889
6. ↑  de Bruijne, J.H.J.; Eilers, A.-C. (Οκτώβριος 2012), «Radial velocities for the HIPPARCOS-Gaia Hundred-Thousand-Proper-Motion project», *Astronomy & Astrophysics* **546**: 14, doi:10.1051/0004-6361/201219219, A61

  



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Beta Sextantis  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Βασίλης Αγοράστης** (1930-2015) του Αθανασίου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής Λάρισας από το 1977 ως το 1989 με το ΠΑΣΟΚ και νωρίτερα δήμαρχος Ελασσόνας από το 1975 ως το 1977.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Καταγόταν από τη Σαμαρίνα. Ακολούθησε νομικές σπουδές και άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα. Εντάχθηκε από πολύ νωρίς στην ΕΔΑ και στη συνέχεια στο ΠΑΣΟΚ. Εξελέγη για πρώτη φορά δήμαρχος Ελασσόνας στις εκλογές του 1975 και τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς ορκίστηκε ως ο πρώτος αιρετός δήμαρχος Ελασσόνας μεταπολιτευτικά. Παραιτήθηκε από δήμαρχος το 1977, καθώς κατήλθε ως υποψήφιος στις βουλευτικές εκλογές του 1977 με το ΠΑΣΟΚ. Εξελέγη βουλευτής στη Λάρισα και επανεξελέγη το 1981 και το 1985. 

Πέθανε σε ηλικία 85 ετών στις 12 Ιανουαρίου 2015. Κηδεύτηκε από τον ιερό ναό του Αγίυ Δημητρίου στην Ελασσόνα. Ήταν παντρεμένος με τη φιλόλογο Ελένη Γιούλη και απέκτησαν έναν γιο, μία κόρη και 4 εγγόνια. 

Μετά το θάνατό του δόθηκε το όνομά του στην πλατεία Ειρήνης (γνωστής στους Ελασσονίτες με την ονομασία Σιταροπάζαρο), με απόφαση του Δήμου Ελασσόνας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Έφυγε» ο πρ. βουλευτής – πρ. δήμαρχος Βασίλης Αγοράστης, leukipoli.com, 13 Ιανουαρίου 2015, ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2020.
2. ↑  Θητεία του Β. Αγοράστη στο Κοινοβούλιο, δικτυακός τόπος της Βουλής των Ελλήνων.
3. 1 2  Πλατεία «Δημάρχου Βασ. Αγοράστη» στην Ελασσόνα, Ελευθερία, ηλεκτρονική έκδοση, 10 Ιουλίου 2018, ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2020.
Η **Ανοιχτή Βιβλιοθήκη** είναι ένα διαδικτυακό αποθετήριο με ελληνικά ψηφιακά βιβλία τα οποία είναι είτε ελεύθερα πνευματικών δικαιωμάτων ή διαθέσιμα με άδειες Creative Commons. Δημιουργήθηκε το 2010 από τον Γιάννη Φαρσάρη. Το 2023 περιείχε πάνω από 12.000 ψηφιακά βιβλία.

Περιλαμβάνει έργα κλασσικής λογοτεχνίας, αρχαίας γραμματείας αλλά και σύγχρονα έργα και ελληνικές μεταφράσεις ξενόγλωσσων έργων.

Βραβεία
-------

Έχει βραβευτεί για την προσφορά της στην εκπαίδευση με το αργυρό βραβείο από τα Digital Media Awards 2018 και το αργυρό βραβείο από το φεστιβάλ εθελοντισμού Voluntary Action 2018.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μανδραβέλης, Πάσχος (2020-03-18). «H «Κ» προτείνει: Δωρεάν βιβλία στην εποχή του κορωνοϊού». *Καθημερινή*. .
2. ↑  «Ανοιχτή Βιβλιοθήκη». 15 Φεβρουαρίου 2023.
3. ↑
4. ↑  «Αργυρό Βραβείο για την Ανοικτή Βιβλιοθήκη στο Φεστιβάλ Εθελοντισμού «Voluntary Action 2018»». 15 Φεβρουαρίου 2023.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

*
**Αποφοίτηση** ονομάζεται η ολοκλήρωση των σπουδών στο πανεπιστήμιο ή, η ολοκλήρωση των μαθημάτων σε κάποια σχολή, η οποία λαμβάνει εορταστική χροιά την τελευταία ημέρα κατά την οποία, το άτομο που αποφοιτά, παραλαμβάνει το πτυχίο του από τον υπεύθυνο καθηγητή του της σχολής (κοσμήτορας).

Κατά την εκδήλωση αυτή, συναθροίζονται οι απόφοιτοι σπουδαστές και σε μια λιτή και σεμνή τελετή, αποδίδεται σε αυτούς ο τίτλος σπουδών (πτυχίο).

Είναι μια ημέρα συγκίνησης, διότι οι κόποι πολλών ετών αποτυπώνονται και επίσημα σε ένα πτυχίο που θα τους βοηθήσει για μια καλύτερη επαγγελματική σταδιοδρομία.

Φυσικά, μιας και είναι εορταστική η ατμόσφαιρα, κυρίως οι φίλοι των πτυχιούχων, οργανώνουν το λεγόμενο "πάρτι αποφοίτησης" όπου εκεί μαζεύονται συνήθως σε κάποιο εστιατόριο η club, διακοσμούν τον χώρο και φυσικά υπάρχουν και τα απαραίτητα εδέσματα και ποτά.

Στα πανεπιστήμια και στα κολέγια των Ηνωμένων Πολιτειών, η παράδοση λέει πως αυτά τα πάρτι, θα πρέπει να κρατούν όλη την ημέρα. Στην Ελλάδα οι καταστάσεις είναι ήπιες αλλά πολύ χαρούμενες.
Με τον όρο **έξαλα** (αγγλικά: *free–board* ή *freaboard*‎) χαρακτηρίζονται τα ορατά μέρη του πλοίου από την ίσαλο και πάνω, δηλαδή από την επιφάνεια της θάλασσας όταν αυτό πλέει ζυγοσταθμισμένο ή βρίσκεται σε ηρεμία. Αντίθετος όρος είναι τα ύφαλα ή βρεχάμενα. Στην αγγλική γλώσσα αυτός ο πολύς βασικός όρος αποδίδεται ιδιωματικά.

Με τον ίδιο όρο **έξαλα**, ή **ύψος εξάλων**, ως μέγεθος σε ένα έμφορτο πλοίο χαρακτηρίζεται η απόσταση μεταξύ της ισάλου και του κυρίου καταστρώματος, εξ ου και ονομάζεται «κατάστρωμα εξάλων» (*freeboard deck*). Η απόσταση αυτή ονομάζεται «ύψος εξάλων» και είναι ένα πολύ βασικό στοιχείο που αφορά την ασφάλεια των πλοίων.

Ειδικότερα, *Ύψος εξάλων* λέγεται η μετρούμενη, στη μέση πάντα εγκάρσια τομή ενός πλοίου, απόσταση της γραμμής φόρτωσης, δηλαδή της ισάλου θέρους από την νοητή τομή των δύο εξωτερικών επιφανειών του σκάφους, α) της πλευράς του και β) εκείνης του κυρίου καταστρώματος. Λόγω δε του σοβαρότατου χαρακτήρα του, η γραμμή αυτή της τομής των δύο επιπέδων σημειώνεται εξωτερικά, στις αμφότερες πλευρές του σκάφους, στο μέσο εγκάρσιο αυτού και ακριβώς πάνω από το δίσκο Πλίμσολ ή κοινώς «μπάλα». Η τεχνική προδιαγραφή αυτής της σήμανσης είναι μία μεταλλική βέργα πλάτους 3" (ιντσών) και μήκους ίσου της πραγματικής διαμέτρου της «μπάλας» δηλαδή 12" που φέρεται μόνιμα εξωτερικά, ακριβώς στο σημείο τομής των επιπέδων. Έτσι η οριζόντια αυτή βέργα αποτελεί το σημείο αναφοράς του ύψους των εξάλων. Το ελάχιστο ύψος εξάλων, (και στη πραγματικότητα το μέγιστο επιτρεπόμενο βύθισμα) κάθε πλοίου κατά εποχές και γεωγραφικές ζώνες καθορίζεται από ειδικό πιστοποιητικό (*load line certificate*) που εκδίδουν οι Νηογνώμονες ή άλλες κυβερνητικές αρχές, π.χ. η Ε.Ε.Π..

Όταν το κατάστρωμα του πλοίου καλύπτεται από ξύλινο δάπεδο (επένδυση) τότε η άνω κόψη της βέργας, δηλαδή της γραμμής αναφοράς του ύψους των εξάλων, αντιστοιχεί στη προέκταση της άνω επιφάνειας του ξύλινου δαπέδου.

Δείτε επίσης
------------

* Τεχνολογία πλοίου
Ο **Έξαρχος Γρηγοράκης** ήταν Μανιάτης, μέλος της οικογένειας των Γρηγοράκηδων. Έζησε περί τα μέσα του 18ου αιώνα. Όταν μετά την αποτυχημένη επανάσταση του 1769 η Μάνη απόκτησε δικό της ηγεμόνα, ο Πασάς της Τρίπολης τοποθέτησε πρώτον Μπέη τον Τζανέτο Κουτούφαρη. Επειδή όμως η οικογένεια των Γρηγοράκηδων είχε μεγαλύτερη επιρροή στον τόπο, έκανε σχέδια για να τους προσεγγίσει. Για τον σκοπό αυτό ο Πασάς πήγε από την Τρίπολη στον Μυστρά, και εκεί προσκάλεσε τους Γρηγοράκηδες, παρακαλώντας να του στείλουν τουλάχιστον έναν αντιπρόσωπό τους για να μιλήσει μαζί του. Αυτοί δέχτηκαν, και ο Έξαρχος Γρηγοράκης, συνοδευόμενος και από διάφορους άλλους, έφτασε στον Μυστρά, όπου τιμήθηκε με πολλές φιλοξενίες και φιλίες. Ο Πασάς τον προσκάλεσε και στην Τρίπολη με όλη τη συνοδεία του, πράγμα που έγινε. Στην Τρίπολη ο Γρηγοράκης δέχτηκε και άλλες φιλοξενίες, μέχρι που ένα πρωί βρέθηκαν αυτός και όλοι οι δικοί του ανασκολοπισμένοι και αποκεφαλισμένοι. Οι Μανιάτες για να εκδικηθούν το θάνατό του, μετά το μνημόσυνο κυρίευσαν το φρούριο του Πασσαβά και έσφαξαν όλους τους Τούρκους σ' αυτό και στα πέριξ, περίπου 700 οικογένειες, με όλους τους άνδρες και τα γυναικόπαιδα. Στη συνέχεια επέκτειναν κι έστησαν τέσσερεις ώρες μακριά από το Σκουτάρι το όριο της Μάνης.

Πηγές
-----

* *Ιστορικαί αλήθειαι συμβάντων τινών της Μάνης από του 1769 και εντεύθεν: o Τζανέτμπεης Καπετανάκης Γρηγοράκης και η οικογένειά του*. Τύποις Φ. Καραμπίνη και Κ. Βαφά. 1858. Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2011.
Βαρούλκο αγκύρων Ρυμουλκού
Το **Βαρούλκο αγκύρας** (windlass) ή πόμπα ή βίντζι (anchor winch), είναι ο κύριος μηχανισμός με τον οποίο γίνεται ο χειρισμός των αγκύρων (πόντιση - ανέλκυση) και των προσδεδεμένων σ΄ αυτές αλυσίδων (των ναυτικών καδένων) των πλοίων. Αποτελεί δε το κύριο μέσον της αγκυροβολίας.

Τούτο φέρεται στο μέσον διάμηκες της πλώρης στο πρόστεγο καθώς και στη πρύμνη, έτσι ώστε να είναι δυνατός ο χειρισμός και των δύο αγκύρων μαζί ή χωριστά. Σύμφωνα με τους κανονισμούς των Νηογνωμόνων το βαρούλκο αυτό πρέπει να έχει επαρκή ισχύ, για τους χειρισμούς που προορίζεται, και να είναι ασφαλώς στερεωμένο στο κατάστρωμα.

Βασικά αποτελείται από ένα μακρύ σχετικά οριζόντιο άξονα που δύναται να περιστραφεί μπρος - πίσω και που χωρίζεται σε δύο τμήματα, που όμως μπορούν να συνδεθούν ή να αποσυνδεθούν για χωριστούς χειρισμούς των αγκύρων. Ο άξονας αυτός φέρει τα «αλυσέλικτρα τύμπανα» με ειδικές «γλυφές» από τις οποίες διέρχονται οι κρίκοι των καδένων και επιπρόσθετα ακραία τύμπανα χειρισμού των κάβων πρόσδεσης.

Η ταχύτητα κίνησης ρύθμίζεται είτε με ελεγχόμενη τη κινητήρια μηχανική δύναμη είτε μέσω πέδης (φρένου).

Με τον όρο «**εργάτης αγκύρας**» (capstan) νοείται συνηθέστερα ένα ή δυο κατακόρυφα τύμπανα συνήθως (σήμερα) ηλεκτροκίνητα που απαντώνται κυρίως σε θαλαμηγά σκάφη και ιστιοφόρα. Παλαιότερα ήταν ατμοκίνητα και χειροκίνητα όπου ξύλινες ή μεταλλικές δοκίδες φέρονταν σε ειδικές εγκοπές και ναύτες περιέστρεφαν αυτoύς ως ρόδακα.  

Επίσης στα σύγχρονα πλοία όπου το πλάτος της πλώρης είναι σχετικά μεγάλο αφενός και λόγω της καμπυλότητας του καταστρώματος, αφετέρου, αντί ενιαίου βαρούλκου χρησιμοποιούνται επιμέρους βαρούλκα ανά άγκυρα (δεξιά και αριστερή). Επίσης στη πρύμνη φέρονται ισχυρά βαρούλκα για τον χειρισμό των πρυμνήσιων κάβων πρόσδεσης του πλοίου.

Αν και η συντήρηση του βαρούλκου ως μηχανήματος ανήκει στην αρμοδιότητα των μηχανικών του πλοίου καθίσταται ανάγκη η εξοικείωση του από το προσωπικό καταστρώματος.  
 
Κύριος χειριστής αυτού είναι ο ναύκληρος ή λοστρόμος.

Σήμερα το βαρούλκο αυτό μπορεί να είναι ατμοκίνητο, ηλεκτροκίνητο, ή ηλεκτροϋδραυλικό, ενώ παλαιότερα στα ιστιοφόρα ήταν μόνο χειροκίνητο και αρκετά επίπονο. Παρόμοια βαρούλκα που φέρονται στα πλοία είναι τα βαρούλκα φορτωτήρων, βαρούλκα λέμβων κ.ά.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |
| Εικόνα 1 «Εργάτης αγκύρας»(Capstan) του Θ/Κ Αβέρωφ, ατμοκίνητος και χειροκίνητος. | Εικόνα 2 Πρωραία βαρούλκα ανά άγκυρα. | Εικόνα 3 Ισχυρά βαρούλκα πρύμνης χειρισμών πρυμνησίων κάβων. | Εικόνα 4 Μικρό ηλεκτροκίνητο βαρούλκο συρματόσχοινων. |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Anchor windlass** |
Το **Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου** (αγγλικά: **American Film Institute**, συντομογραφία: **AFI**) είναι ανεξάρτητος, μη κερδοσκοπικός οργανισμός, ο οποίος ιδρύθηκε το 1967 όταν ο Αμερικανός πρόεδρος Λύντον Τζόνσον υπέγραψε τον νόμο National Foundation on the Arts and the Humanities Act. 

Το AFI καθιέρωσε το βραβείο Life Achievement Award το 1973. Το φεστιβάλ του Ινστιτούτου, AFI Fest, ξεκίνησε το 1987 και έκτοτε διοργανώνεται σε ετήσια βάση. Το 1998, με την ευκαιρία της 100ης επετείου του αμερικανικού κινηματογράφου, το AFI ξεκίνησε τη σειρά *100 Χρόνια...*, η οποία πανηγυρίζει και προάγει το ενδιαφέρον για την ιστορία του αμερικανικού κινηματογράφου. Το Ινστιτούτο αναλαμβάνει επίσης την συντήρηση παλιών ταινιών, τα φιλμ των οποίων είναι επιρρεπή σε αλλοιώσεις.

Λίστες στη σειρά *100 Χρόνια...*
--------------------------------

* 1998: AFI 100 Χρόνια... 100 Ταινίες
* 1999: AFI 100 Χρόνια... 100 Αστέρια
* 2000: AFI 100 Χρόνια... 100 Γέλια
* 2001: AFI 100 Χρόνια... 100 Τρόμοι
* 2002: AFI 100 Χρόνια... 100 Πάθη
* 2003: AFI 100 Χρόνια... 100 Ήρωες και Κακοί
* 2004: AFI 100 Χρόνια... 100 Τραγούδια
* 2005: AFI 100 Χρόνια... 100 Κινηματογραφικές Ατάκες
* 2005: AFI 100 Χρόνια Κινηματογραφικής Μουσικής
* 2006: AFI 100 Χρόνια... 100 Επευφημίες
* 2006: AFI 100 Χρόνια Μιούζικαλ
* 2007: AFI 100 Χρόνια... 100 Ταινίες (έκδοση 10ης επετείου)
* 2008: AFI 10 Top 10

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 159161278
* LCCN: n79022845
* ISNI: 0000 0004 0428 5197
* NKC: mzk2007378342

 |

 |
Το **ατομικό τροχιακό** είναι έννοια η οποία εισήχθη στις αρχές του 20ού αιώνα μέσω της κβαντικής θεωρίας και η οποία προσδιορίζει μια περιοχή του τρισδιάστατου χώρου στην οποία υπάρχει πιθανότητα να βρεθεί το ηλεκτρόνιο ενός ατόμου. Κάθε ηλεκτρόνιο ενός ατόμου βρίσκεται σε ένα ορισμένο τροχιακό.

Η λέξη «τροχιακό» έκανε την εμφάνισή της στo λεξιλόγιo της επιστήμης το έτος 1932, προτεινόμενη από τον Αμερικανό φυσικό και χημικό Ρόμπερτ Μιούλικεν. Η λύση της εξίσωσης Σρέντινγκερ δίνει ένα σύνολο κυματοσυναρτήσεων καθεμιά από τις οποίες αντιστοιχεί σε συγκεκριμένη τιμή ενέργειας του ηλεκτρονίου και περιγράφει μία συγκεκριμένη ηλεκτρονιακή ενεργειακή κατάσταση· η κυματοσυνάρτηση αυτή ονομάζεται «τροχιακό» του ηλεκτρονίου.

Κάθε υποστιβάδα με δευτερεύοντα κβαντικό αριθμό l έχει (2l+1) ατομικά τροχιακά

Δείτε επίσης
------------

* Μοριακό τροχιακό
Επιστολικό δελτάριο του 1914 ένεκεν της πεντηκοστής επετείου της Ένωσης των Επτανήσων
H **Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα** πραγματοποιήθηκε με τη συνομολόγηση της συνθήκης του Λονδίνου στις 21 Μαΐου 1864. Η Βρετανία παραχώρησε το Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων στην Ελλάδα που ήταν κτήση της από το 1815 που δόθηκαν απ τη Γαλλία, η οποία, με τη σειρά της, τα κληρονόμησε από τη Ρωσία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία για δεύτερη φορά. Εγγυητές της συμφωνίας ήταν το Βασίλειο της Ελλάδας, Βασίλειο της Πρωσίας, η Ρωσική Αυτοκρατορία και το Ηνωμένο Βασίλειο. 

Το Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων περιελάμβανε την Κέρκυρα, την Ιθάκη, τους Παξούς, την Κεφαλλονιά, τη Ζάκυνθο τη Λευκάδα και τα Κύθηρα.

Από τότε που η Ελλάδα έγινε ανεξάρτητο κράτος, οι κάτοικοι των νησιών του Ιονίου ασκούσαν πιέσεις στους Βρετανούς για ένωση με την Ελλάδα. Σε μια συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου το 1862, ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών Πάλμερστον αποφάσισε να παραχωρήσει τα Επτάνησα στην Ελλάδα. Αυτή η πολιτική προωθήθηκε επίσης από τη βασίλισσα Βικτώρια. Ο κύριος λόγος ήταν ότι η διατήρηση ήταν εξαιρετικά δαπανηρή. Επιπλέον, τα νησιά δεν είχαν μεγάλη στρατηγική σημασία.

Η απόφαση για παραχώρηση των νησιών επηρεάστηκε επίσης από την ανάληψη του ελληνικού θρόνου από τον Δανό πρίγκιπα Γεώργιο, ενός αφοσιωμένου Αγγλόφιλου. Σε δημοψήφισμα τον Νοέμβριο του 1862, οι Έλληνες είχαν εκλέξει τον δεύτερο γιο της βασίλισσας Βικτώριας, τον πρίγκιπα Άλφρεντ, ως Βασιλιά τους, με την ελπίδα να λάβουν τα Επτάνησα.

Μετά από διαπραγματεύσει, η Συνθήκη του Λονδίνου υπεγράφη από τον Έλληνα εκπρόσωπο, Χαρίλαο Τρικούπη στις 29 Μαρτίου 1864. Στις 2 Μαΐου 1864 οι Βρετανοί αναχώρησαν και τα Επτάνησα έγιναν τρεις επαρχίες του Βασιλείου της Ελλάδος. Η Βρετανία διατήρησε δικαιώματα στη χρήση του λιμένος της Κέρκυρας.

Αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως το πρώτο παράδειγμα εθελούσιας αποαποικιοποίησης από τη Βρετανία.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Anderson M. S. *The Eastern Question 1774-1923, A Study in the International Relations* (London, 1983)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Barros 1965, σελ. 102.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* wikisource Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα: Νόμος 50/1864: Περί ισχύος της μεταξύ Ελλάδος, Γαλλίας, Μεγάλης Βρετανίας καὶ Ρωσσίας Συνθήκης περί ενώσεως των Ιονίων Νήσων μετά του Βασιλείου της Ελλάδος.
**Απριλιανή Επανάσταση** (κορεατικά: 4.19 혁명) ή **Επανάσταση της 19ης Απριλίου** ή και το **Κίνημα της 19ης Απριλίου** ονομάζονται οι μαζικές διαδηλώσεις που έγιναν στη Νότια Κορέα μεταξύ 11 και 26 Απριλίου του 1960, κατά του Προέδρου Σίνγκμαν Ρι και της Πρώτης Δημοκρατίας της Νότιας Κορέας. Το κύριο αποτέλεσμα αυτών των διαδηλώσεων ήταν η παραίτηση του Προέδρου Ρι και ουσιαστικά η αρχή της Δεύτερης βραχύβιας Δημοκρατίας της Νότιας Κορέας. Ο Ρι, φυγαδεύθηκε λίγες μέρες αργότερα από τη CIA με προορισμό τη Χονολουλού, όπου και παρέμεινε εκεί εξόριστος μέχρι τον θάνατό του.

Οι πρώτες κινητοποιήσεις έγιναν στις 11 Απριλίου του 1960 από μαθητές και μέλη της εργατικής τάξης στο λιμάνι της Μασάν. Το ποτήρι για του διαδηλωτές ξεχύλισε όταν διαπίστωσαν πως είχε πέσει νεκρός από πυρά αστυνομικού μαθητής διαδηλωτής. Η παρακίνηση για όλο αυτό ήταν οι νοθευμένες εκλογές του της ίδιας χρονιάς. Βέβαια, υπήρξε ήδη δυσαρέσκεια προς τη διακυβέρνηση του Ρι λόγω του απολυταρχισμού που ακολουθούσε, της διαφθοράς, της βίας ενάντια πολιτικών διαφορετικών πολιτικών πεποιθήσεων, καθώς και η ανύπαρκτη ανάπτυξη της χώρας. Το περιστατικό στη Μασάν έφτασε και στη Σεούλ, όπου χιλιάδες άνθρωποι διαμαρτυρήθηκαν. Κατά την περίοδο δύο εβδομάδων και σε όλες τις διαδηλώσεις που έγιναν, οι οποίες έγινε προσπάθεια να κατεσταλλούν δια της βίας, 186 άτομα έχασαν τη ζωή τους.

Ο Ρι υπήρξε μεγάλη φυσιογνωμία για την νεότερη ιστορία της Κορέας, αφού υπήρξε και ο πρώτος Πρόεδρος της. Ωστόσο, ήταν εξαρτημένος από τις Ηνωμένες Πολιτείες, και πέρα από τα άλλα είχε υιοθετήσει και τον αντικομμουνισμό, τον οποίο αρκετά τον χρησιμοποιούσε για να ασκήσει πίεση στους πολίτες. Ήταν πρόεδρος της Νότιας Κορέας και κατά τη διάρκεια του Κορεατικού Πολέμου. Κέρδισε δύο επανεκλέξεις, όμως η τρίτη, το 1960, ήταν αυτή που δημιούργησε ξεσηκωμό, λόγω νοθείας, ειδάλλως δυσαρέσκεια υπήρχε ήδη στο πρόσωπό του. Ο αντιπρόεδρος της τότε κυβέρνησης Λι Κι-πονγκ ήταν από τις κύριες φιγούρες της διαφθοράς της τότε κυβέρνησης. Μάλιστα, στις 27 Απριλίου (λίγο μετά την παραίτηση Ρι), ο μεγάλος του γιος τον σκότωσε καθώς και όλη την οικογένεια και μετά αυτοκτόνησε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Han, S-J. (1974) *The Failure of Democracy in South Korea.* University of California Press, p. 28–29.
2. ↑  Lentz, Harris M. (4 Φεβρουαρίου 2014). *Heads of States and Governments Since 1945* (στα Αγγλικά). Routledge. ISBN 978-1-134-26490-2.
3. ↑  Cyrus Farivar (2011), *The Internet of Elsewhere: The Emergent Effects of a Wired World*, Rutgers University Press, p. 26.
4. 1 2  Kim, C. I. Eugene, and Ke-soo Kim (1964). "The April 1960 Korean Student Movement", *The Western Political Quarterly*, 17(1).
5. ↑  «Remembering the April 19 Revolution». *www.donga.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2019.
6. ↑  Tennant, Roger (1996). "A History of Korea", *Kegan Paul International London and New York*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Απριλιανή Επανάσταση** |

* KBS archive footage of the April protests
***Οι Έξι μέρες του Κόνδορα*** (αγγλικά: *Six Days of the Condor*) είναι ένα μυθιστόρημα του Αμερικανού συγγραφέα Τζέιμς Γκρέιντι, που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1974 από τον εκδοτικό οίκο WW Norton. Η ιστορία διαδραματίζεται στη σύγχρονη Ουάσινγκτον Π.Κ, και διαφέρει σημαντικά από την ταινία του 1975, *Οι Τρεις Μέρες του Κόνδορα*. Ακολούθησε ένα δεύτερο μυθιστόρημα από τον Γκρέιντι με τίτλο *Η Σκιά του Κόνδορα*, που κυκλοφόρησε το 1978. Δύο ακόμα συνέχειες, *Η Επόμενη μέρα του Κόνδορα* και *Οι τελευταίες μέρες του Κόνδορα* εκδοθηκαν το 2015.

Υπόθεση
-------

Ο Ρόναλντ Μάλκολμ είναι υπάλληλος της CIA και εργάζεται σε μια λέσχη βιβλίου, η οποια ειναι μια βιτρίνα, καθώς στην πραγματικοτητα αποτελει γραφείο επιχειρήσεων της CIA στην Ουάσινγκτον, υπεύθυνο για την ανάλυση των μυθιστορημάτων. Μια μέρα, όταν θα βρεθεί στο γραφείο, ο Μάλκολμ φευγει από μια είσοδο στο υπόγειο για μεσημεριανό γεύμα. Κατά την απουσία του μια ομάδα ένοπλων ανδρών εισέρχεται στο γραφείο και τους σκοτώνει όλους. Ο Μάλκολμ επιστρέφει, συνειδητοποιεί ότι βρίσκεται σε σοβαρό κίνδυνο και τηλεφωνεί από ενα τηλεφωνικό θάλαμο σε ενα αριθμό στα κεντρικά γραφεία της CIA ο οποίος είναι για επείγοντα περιστατικά.

Ο επόπτης του κέντρου επιχειρήσεων με τον οποιο συνομιλεί ο Μαλκολμ, του ζητά να του πει το όνομα του, και ο Μαλκολμ του αναφέρει το κωδικό του όνομα "Κόνδορας". Ο Μαλκολμ αναφέρει το περιστατικό το οποίο συνέβη στην λεσχη βιβλίου και ο επόπτης προσπαθεί να τον καθησυχάσει λέγοντας να συναντήσει έναν πράκτορα που ονομάζεται Γουέδερμπι ο οποίος θα "τον φέρει στα κεντρικά γραφεία και θα του παρέχει προστασία". Ωστόσο, ο Γουέδερμπι είναι μέρος της ίδιας ομάδας εντός της CIA, υπεύθυνης για τις δολοφονίες. Στο ραντεβού που εχει κλειστει ο Γουδερμπι προσπαθεί να σκοτώσει τον Μάλκολμ, ο οποίος καταφέρνει και γλυτώνει και στη συνέχεια προσπαθεί να βρει ενα κρυσφήγετο συνειδητοποιώντας οτι εχει μπει στο στόχαστρο τόσο από την ομάδα δολοφόνων εντός της CIA, όσο και από τις επίσημες αρχές της CIA, οι οποίες έχουν καθε συμφέρον να συλλάβουν τον Μάλκολμ.

Αναζητώντας καταφύγιο, ο Μάλκολμ απαγαγετι μια κοπελα που ονομάζεται Γουέντι Ρος, την οποίο είχε ακούσει να λέει ότι θα περάσει τις ερχόμενες ημέρες των διακοπών του στο διαμέρισμά της. Γνωρίζοντας ότι κανείς δεν θα παρατηρήσει την απουσία της, ο Μάλκολμ ζητά την βοήθεια της για να μάθει περισσότερα για την ομαδα δολοφονων.

Στη συνέχεια, αποκαλύπτεται ότι η αδίστακτη ομάδα χρησιμοποίησε το τμήμα όπου ο Μάλκολμ εργάζεται για την εισαγωγή παράνομων ναρκωτικών από το Λάος. Ένας επιτηρητής εντόπισε μια διαφορά στα έγγραφα που εκθέτουν αυτή τη διαδικασία, καθιστώντας έτσι απαραίτητη την εξόντωση του τμήματος.

### Κινηματογραφικη προσαρμογή

Το 1975 ο σκηνοθετης Σίντνεϊ Πόλακ σκηνοθέτησε την ταινία «Οι Τρεις Μέρες του Κόνδορα», σε σενάριο των Ντέιβιντ Ρειφιελ και Λορένζο Σιμπλ, προσαρμοσμένο από το μυθιστόρημα του Γκρέιντι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Οι Τρεις μέρες του Κόνδορα του Σιντνει Πολακ». imdb.com. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2020.  (Αγγλικά)
Το **Αλτσέβσκ** (ουκρανικά: Алчéвськ· ρωσικά: Алчéвск) είναι πόλη περιφερειακής σημασίας στην περιφέρεια Λουχάνσκ (όμπλαστ) της ανατολικής Ουκρανίας. Βρίσκεται περίπου 45 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της περιφέρειας, το Λουχάνσκ. Σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2021, έχει πληθυσμό 106.550 κατοίκους.

Το Αλτσέβσκ είναι ένα από τα μεγαλύτερα βιομηχανικά κέντρα στο Ντονμπάς. Ιδρύθηκε το 1895. Ήταν γνωστό ως *Βοροσύλοβσκ* από το 1931 έως το 1961, και μετά ως *Κομμουνάρσκ* μέχρι το 1991.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Σύμφωνα με την ουκρανική απογραφή του 2001, η εθνοτική σύνθεση του πληθυσμού της πόλης είναι: 51,6% Ρώσοι, 44,7% Ουκρανοί, 1,1% Λευκορώσοι. Η πλειοψηφία της πόλης ομιλεί ρωσικά κατά 83,6%, ενώ ουκρανικά ομιλεί το 15,3% και 0,3% άλλες.

Παραπομπές
----------

1. ↑

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 143276205
* LCCN: n2005021918

 |

 |
**Αργεντίνα**, ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα).

Ετυμολογία του ονόματος
-----------------------

Αν και το όνομα παραπέμπει στην Αργεντινή, μεταναστευτικό προορισμό από τον 19ο αιώνα, είναι δηλαδή βαφτιστικό που προέρχεται από γεωγραφικό όνομα, όπως λ.χ. τα *Φλωρεντία*, *Βενετία*, *Βηθλεέμ*, *Ροδόπη* κτλ. είναι πιθανότερα δάνειο από το ιταλικό όνομα *Argentina*. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, παράγεται από το λατινικό *argentinus* «ασημένιος, από άργυρο» (από το λατινικό *argentum* «άργυρος, ασήμι»), και είναι σημασιολογικά παρεμφερές με τα ονόματα *Αργυρώ*, *Ασήμω*, *Αργέντω*.

Παράλληλος τύπος
----------------

* *Αργεντίνη*

Το όνομα σε άλλες γλώσσες
-------------------------

* Ιταλικά: αρσενικό *Argentino*, *Argènto*· θηλυκό *Argentina*, *Argènta* (Αργέντω)
* Ισπανικά: αρσενικό *Argentino*· θηλυκό *Argentina*
* Καταλανικά: αρσενικό *Argentí*· θηλυκό *Argentina*

Πρόσωπα
-------

* Αργεντίνα, η μια αδερφή του Νίκου Μπελογιάννη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Αργεντίνα**  |

Σημειώσεις
----------

1. ↑  «argentina», *Online Etymology Dictionary* Αρχειοθετήθηκε 2015-12-05 στο Wayback Machine.
2. ↑  «argent», *ό.π.*
3. ↑  Emidio De Felice, *Dizionario dei nomi italiani*, Arnoldo Mondadori Editore, Μιλάνο 1986, ISBN 978-88-04-42791-9, σ. 73
4. ↑  «Argentino», Josep M. Albaigès i Olivart, *Diccionario de nombres de personas*, Βαρκελώνη, 3η έκδοση, 1993, σ. 44
5. ↑  «Argentino», Josep M. Albaigès i Olivart, *ό.π.*
6. ↑  «Νίκος Μπελογιάννης», *Left.gr* (ανάκτηση: 15.iii.2015)
Ο **Διαμαντής Ρύσιος** (περ.1675-4 Αυγούστου 1746 ή 1747) ήταν Έλληνας Μικρασιάτης λόγιος του 18ου αιώνα.

Βιογραφικά
----------

Ο **Διαμαντής Ρύσιος** γεννήθηκε περίπου στα 1675 στο χωριό Αρετσού (ή Ρύσιον), κοντά στην Χαλκηδόνα της Βιθυνίας, απ΄όπου οφείλει και το επώνυμό του. Παιδί θα πάει στην Κωνσταντινούπολη μαζί με τους γονείς του. Εκεί θα φοιτήσει στην Πατριαρχική Ακαδημία και θα έχει ως δάσκαλό του τον Ιάκωβο τον Αργείο. Στη συνέχεια θα γίνει ο ίδιος δάσκαλος και σχολάρχης της (περ.1702/1703-1704). Στη συνέχεια εργάστηκε ως δάσκαλος στην Κρήτη από το 1704 έως το 1706 και στη Χίο έως το 1707 και πάλι το 1712. Τέλος πήγε στη Σμύρνη, ύστερα από μεσολάβηση του Πατριάρχη Γαβριήλ Γ΄ ,όπου ως σχολάρχης διηύθυνε το εκπαιδευτικό ίδρυμα που μετονομάστηκε Ευαγγελική Σχολή.
Στη διαθήκη του κληροδότησε στη Πατμιάδα Σχολή μέρος της περιουσίας του που απέκτησε από το εμπόριο κατά το τελευταίο μέρος της ζωής του.

Ήταν ο πατέρας της Θωμαΐδος, μητέρας του Αδαμάντιου Κοραή

Συγγραφικό έργο
---------------

Το μοναδικό θεολογικό του έργο, είναι το ΄΄Λατίνων θρησκείας έλεγχοι 36, και τις ο εκάστου λόγος΄΄. ( εκδόθηκε στη Βενετία το 1748): σε αυτό ελέγχονται οι Καθολικοί για 36 ετεροδιδασκαλίες και έθιμα, όπως το Filioque, πρωτείο, άζυμα/επίκληση, καθαρτήριο, άσπιλη σύλληψη της Παναγίας, βάπτισμα δια ραντισμού, μεταρρύθμιση του ημερολογίου, νηστεία του Σαββάτου, αδιάλυτο του γάμου, κουρά του γενείου των ιερέων και των μοναχών. Επίσης κατηγορεί τους Καθολικούς για την μεροληψία τους υπέρ του Βαρλαάμ και του Ακίνδυνου,για τις νέες αγιοποιήσεις, την Ιερά Εξέταση και τα μαχόμενα μοναχικά τάγματα.

Πηγές
-----

* Gerhard Podskalsky, *Η Ελληνική Θεολογία επί Τουρκοκρατίας: 1453-1821*, μτφρ. πρωτ. Γεώργιος Μεταλληνός, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ. Αθήνα 2005, σελ. 412-413

Βιβλιογραφία
------------

* A. Παπαδόπουλος-Κεραμεύς, "Ανέκδοτα έγγραφα περί του εν Σμύρνη διδασκάλου Διαμαντή Ρύσιου (1706-1747)", *Παρνασσός*, τομ. 4 (1880), σελ. 203-216
* Ε. Ι. Σαβράμης, "Ο Διαμαντής Ρύσσιος", *Θεολογία*, τομ. 10 (1932), σελ. 262-266
* Ε. Ι. Σαβράμης, "Ο Διαμαντής Ρύσσιος. Συμβολή εις την περί της Ευαγγελικής σχολής Σμύρνης ιστορίαν", *Εκκλησιαστικός Φάρος*, τομ. 33 (1934), σελ. 4-56, 256-271

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 1588159234264703371002
* SUDOC: 243712332

 |

 |
Ο **Βέλικο Μρσιτς** (κροατικά: *Veljko Mršić*, γεννημένος στις 13 Απριλίου του 1971) είναι Κροάτης παλαίμαχος πρώην διεθνής κλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 201εκ αι αγωνιζίταν στη θέση του σούτινγκ γκαρντ.

Καριέρα
-------

Ο Βέλικο Μρσιτς έκανε τα πρώτα του μπασκετικά βήματα το 1987 στην τοπική Μπόρατς Καπλίνα. 

Το 1989 υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας με την ΚΚ Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1995.

Την περίοδο 1996-97 αγωνίστηκε αρχικά με τη Νέσας κι έπειτα με τη Ζάλγκιρις Κάουνας.

Το 1997 επέστρεψε στην ΚΚ Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ, και ένα χρόνο μετά ταξίδεψε στην Ιταλία με προορισμό τη Βαρέζε.

Το 1999 μεταπήδησε στην ισπανική Μάλαγα στο οποίο παρέμεινε μέχρι το 2002. Το καλοκαίρι του έτους εκείνου μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς στον Οποίο ωστόσο παρέμεινε για λίγους μόνο μήνες.

Τη διετία 2002-03, ο Μρσιτς αγωνίστηε στις Σαν Ζοσέπ Ζιρόνα (Ισπανία), Ολίμπια Μιλάνο (Ιταλία) και Γρανάδα (Ισπανία).

Τη διετία 2004-2005 αγωνίστηκε με τις ΚΚ Σπλιτ (κροατία), Ούλκερ - Σπορ (Τουρκία) και Κίεβο (Ουκρανία).

Μετά το πέρας της περιόδου 2004-2005, ο Βέλικο Μρσιτς αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση και να βάλει τέλος στην καριέρα του.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Βέλικο Μρσιτς έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την Εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Κροατίας.

Συγκεκριμένα, έχει αγωνιστεί στα Ευρωμπάσκετ του 1993, του 1995, του 1999 και του 2001. Επίσης, έχει συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996.

Προπονητική καριέρα
-------------------

Ο Βέλικο Μρσιτς, ένα χρόνο μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση, αποφάσισε να συνεχίσει την ενασχόλησή του με το άθλημα της καλαθοσφαίρισης από το πόστο του προπονητή.

Μέχρι σήμερα, έχει υπάρξει προπονητής της ΚΚ Σπλιτ (2006), της Βαρέζε (2007) και της ΚΚ Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ (2012)

Παραπομπές
----------

1. ↑  *RealGM*. 3127. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
2. ↑  MRS-VEL. Ανακτήθηκε στις 24  Απριλίου 2022.

Πηγές
-----

* 
*
Οι αγωγιάτες του Μετσόβου αποτέλεσαν
μία από τις σπουδαιότερες επαγγελματικές ομάδες μεταφορέων του οθωμανικού
χώρου. Το 1707, εμφανίζονται στις πηγές, να διαθέτουν ήδη επαγγελματική
συντεχνία, γεγονός που καθιστά πιθανή την ενασχόλησή τους με διακίνηση
εμπορευμάτων σε ακόμη παλαιότερες εποχές.

Στον οθωμανικό χώρο και ιδίως στον
Βαλκανικό η διακίνηση των εμπορευμάτων διεξάγονταν σχεδόν αποκλειστικά με
ημιόνους. Το εύρος και ο τρόπος δράσης των ιδιοκτητών τους, καθιστούσε το
επάγγελμα του αγωγιάτη καθοριστικής σημασίας για την διεξαγωγή του χερσαίου
εμπορίου εκείνης της εποχής.

Καθ’ όλη την διάρκεια του 18ου
και 19ουαιώνα, οι αγωγιάτες του Μετσόβου, συνιστούν μία από τις πιο δραστήριες μεταφορικές
ομάδες στο χερσαίο διαμετακομιστικό εμπόριο του βαλκανικού χώρου. 

Ο Pouqueville
αναφέρει ότι οι Βλάχοιαγωγιάτες είναι γνωστοί με το όνομα Μετσοβίτες, ενώ ο
ίδιος θεωρεί τους Μετσοβίτες και τους κατοίκους του Ζαγορίου ως τους πιο
δραστήριους αγωγιάτες στην ευρωπαϊκή αγορά της Τουρκίας. Ο Bοué χαρακτηρίζει
τους *κερατζήδες* του Μετσόβου ως τους
περιφημότερους της «Αλβανίας» και μεταξύ των πιο ξακουστών στα Βαλκάνια. Κατά
τον Γούδα οι μεταφορές από Βουκουρέστι, Κωνσταντινούπολη, Βελιγράδι και
Ανδριανούπολη γίνονταν σχεδόν αποκλειστικά από Μετσοβίτες αγωγιάτε*ς*, οι οποίοι στα τούρκικα καλούνταν *κεραντσίμπασι*.

Πηγές
-----

* F. Braudel, *Η* Μεσόγειος και ο Μεσογειακός κόσμος την εποχή του Φιλλίπου Β*’* της *Ισπανίας, μτφ. Κ. Μιτσοτάκη, τόμ.* Α΄, εκδ. ΜΙΕΤ, Αθήνα21993,.σελ. 349 -356

* F. C. H. LPouqueville, *VoyagedelaGrèce*, deuxièmeedition, tomesecond, Paris, 1826, σελ. 22-23·

* F. C. H. LPouqueville, *VoyagedanslaGrèce*, tomepremier, ChapitreXII, Paris 1820,**,**σελ. 157.·

* A. Bοué, *Die Εuropäische Türkei*, Band II, Wien 1889, σελ. 479· Α. Γούδας, *Βίοι* Παράλληλοι*,* των επί της αναγεννήσεως της Ελλάδος διαπρεψάντων ανδρών, Πλούτος ή Εμπόριον, *τόμ. Γ΄, εκ του* τυπογραφείου Μ.Π. Περίδου, Αθήνα, 1870, σελ. 290·

* *Αρχείο Αλή Πασά,* Συλλογής Ι. Χώτζη, Γενναδείου Βιβλιοθήκης της Αμερικανικής Σχολής Αθηνών, Έκδοση - Σχολιασμός – Ευρετήρια: Β. Παναγιωτόπουλος με τη συνεργασία των Δ. Δημητρόπουλου, Π. Μιχαηλάρη, *τ*όμος Β 2007, σελ. 676-677.

* Γ.Παπαγεωργίου, *Οι* Συντεχνίες στα Γιάννενα κατά τον 19ο καις τις αρχές του 20ου αιώνα*,* διδακτορική Διατριβή, εκδ. ΙΜΙΑΧ, ,Ιωάννινα 1998**,** σελ. 52, ( υποσ. 1).
Ο **Βασίλειος Αργυρός** (περ. 970 – μετά το 1023) υπήρξε Βυζαντινός ευγενής του Οίκου των Αργυρών. Αδελφός του ήταν ο Ρωμανός Γ'.

Βιογραφία
---------

Σύμφωνα με την *Σύνοψη Ιστοριών* του Ιωάννη Σκυλίτζη, ο Βασίλειος Αργυρός ήταν στρατηγός της Σάμου και εξεστράτευσε εναντίον του Μέλη του Μπάρι περί τα 1010-1011. Πιθανόν όμως ο Σκυλίτζης να τον συγχέει με τον σύγχρονό του Βασίλειο Μεσαρδονίτη, που ήταν κατεπάνος της Ιταλίας. Πιθανώς όμως και να ήταν διοικητής στο Βυζαντινό ναυτικό, που έσπευσε να ενισχύσει τον Βασίλειο Μεσαρδονίτη. Επέστρεψε από την Ιταλία το 1017 περίπου. Ορισμένοι σύγχρονοι μελετητές ταυτίζουν τους δύο Βασιλείους, αλλά η γνώμη αυτή αμφισβητείται. Αργότερα ίσως να ανέλαβε το αξίωμα του πατρικίου και στρατηγού της Θράκης, όπως υποθέτουμε από μια σφραγίδα που βρέθηκε στη Βουλγαρία. Τον Βασίλειο τον συναντάμε πάλι το 1021-1022 ως διοικητή της επαρχίας του Βασπουρακάν στην Αρμενία, η διοίκηση της οποίας του αφαιρέθηκε το 1023 λόγω ανικανότητας.

Κόρη του Βασιλείου ήταν η Ελένη Αργυρή, η οποία παντρεύτηκε τον Γεωργιανό βασιλιά Βαγράτη Δ'. Μια άλλη θυγατέρα του παντρεύτηκε τον στρατηγό Κωνσταντίνο Διογένη και ήταν μητέρα του Ρωμανού Δ' Διογένη. Ένας άλλος γιος του Βασιλείου αναφέρεται ως στρατηγός του Θέματος Ανατολικών στα μέσα του 11ου αιώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 19  Ιουνίου 2021.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
3. 1 2  Kazhdan (1987), p. 69.
4. 1 2 3  Cheynet & Vannier (2003), p. 72.
5. ↑  Holmes (2005), p. 190.
6. ↑  Holmes (2005), p. 505.
7. ↑  Kazhdan (1987), p. 70.
8. ↑  Holmes (2005), p. 367.
9. ↑  Skylitzes, p. 357
10. ↑  Cheynet & Vannier (2003), p. 78.

Πηγές
-----

* Αλέξανδρος Καζντάν. Some Notes on the Byzantine Prosopography of the Ninth through the Twelfth Centuries. *Byzantinische Forschungen* 12 (1987): 63–76
* Holmes, Catherine (2005), *Basil II and the governance of Empire (976–1025)*. Oxford University Press. ISBN 0199279683
* Skylitzes, John (transl. by Wortley, John; 2010). *John Skylitzes: A Synopsis of Byzantine History, 811–1057: Translation and Notes*, Cambridge University Press, ISBN 0521767059
* (Γαλλικά) Cheynet, J.C. & Vannier, J.F. Les Argyroi. *Zbornik Radova Vizantološkog Instituta* 40 (2003): 57–90


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Basil Argyros  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Έθελμπουργκ του Ουέσσεξ** (*Æthelburg*, περί το 673 - 740) έγινε βασίλισσα του Ουέσσεξ με τον γάμο της με τον Ίνε του Ουέσσεξ, έγινε πασίγνωστη με την πράξη της να καταστρέψει το οχυρό του Τόουντον το οποίο είχε κτιστεί στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του συζύγου της είναι στην προσπάθεια της να βρει τον επαναστάτη Έαλντμπερτ.
Βασίλευσε πάντοτε στο πλευρό του συζύγου της και οι ιστορικοί την θεωρούν σαν μια από τις πιο δυναμικές γυναίκες που έχουν περάσει στο Αγγλοσαξωνικό βασίλειο. Κατέστρεψε την πόλη του Τόουντον (722) η οποία είχε χτιστεί από τον ίδιο τον σύζυγο της Ίνε για να μην πέσει η πόλη στα χέρια των εχθρών της.
 Ο Ίνε παραιτήθηκε από τον θρόνο για να πραγματοποιήσει προσκύνημα στην Ρώμη (726), η Έθελμπουργ τον ακολούθησε και πέθανε αργότερα εκεί.
Η Έθελμπουργκ του Ουέσσεξ μερικές φορές συγχέεται με την Έθεμπουργκ του Κεντ σύζυγο του Έντουιν της Νορθουμβρίας που ίδρυσε το μοναστήρι του Λίμινγκ στο Κεντ. Η Έθελμπουργκ ήταν μια από τις σημαντικές φυσιογνωμίες στο έργο της Τζούντυ Σικάγο (γεν. 1939) Το Δείπνο που αναφέρεται σε σημαντικές ιστορικές γυναικείες φυσιογνωμίες, είναι ένα από τα 999 ονόματα που εμφανίζονται στο *Δάπεδο της Κληρονομιάς*.
Στο *"Δείπνο"* ο χαρακτήρας της Έθελμπουργκ αποτελεί έναν συνδυασμό της Έθελμπουργκ του Ουέσσεξ και της Έθελμπουργκ του Κεντ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p16052.htm#i160516. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. ↑  Ashley, Mike (1998). The Mammoth Book of British Kings and Queens. London: Robinson Publishing. p. 309.
3. ↑  Kevin R. Brine; Elena Ciletti; Henrike Lähnemann (2010). The Sword of Judith: Judith Studies Across the Disciplines
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Απριλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2017.
5. ↑  Parks, George B. 1954. The English traveler to Italy. First volume, First volume. Roma: Edizioni di storia e letteratura. 31
6. ↑  Chicago, 105.
7. ↑
8. ↑  Eckenstein, Lina, 1963. Woman under monasticism; chapters on saint-lore and convent life between 500 and 1500. (New York: Russell & Russell), 84.

Πηγές
-----

* Chicago, Judy. The Dinner Party: From Creation to Preservation. London: Merrell (2007).
* Eckenstein, Lina, 1963. Woman under monasticism; chapters on saint-lore and convent life between 500 and 1500. (New York: Russell & Russell)
* Kevin R. Brine; Elena Ciletti; Henrike Lähnemann (2010). The Sword of Judith: Judith Studies Across the Disciplines
* Parks, George B. 1954. The English traveler to Italy. First volume, First volume. Roma: Edizioni di storia e letteratura.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ίνε
* Το Δείπνο
* Έθελμπουργκ του Ουέσσεξ



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Æthelburg of Wessex  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
*Να μη συγχέεται με τη Βεατρίκη του Βρανδεμβούργου σύζυγο δύο δουκών των Πιάστ-Σιλεσίας.*
Η **Bεατρίκη**, γερμ.: Beatrix von Brandenburg (απεβ. 22 Σεπτεμβρίου 1314) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του μαργράβου του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε κυρία του Μεκλεμβούργου.

Βιογραφία
---------

Ήταν η πρώτη κόρη του Αλβέρτου Γ΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου και της Mατθίλδης των Έστριντσεν, κόρης του Χριστοφόρου Α΄ της Δανίας. 

Ο γάμος της το 1292 είναι ιστορικά σημαντικός, επειδή η Βεατρίκη έφερε την κυριότητα του Στάργκαρντ ως προίκα στον γάμο της και έτσι το Στάργκαρντ πέρασε στο Μεκλεμβούργο. Ο γάμος της Bεατρίκης δεν παρήγαγε αρσενικό κληρονόμο, οπότε οι Ασκάνιοι υπολόγιζαν ότι το Στάργκαρντ θα επέστρεφε στο Bρανδεμβούργο, όταν αυτή απεβίωνε. Οι Μεκλεμβούργιοι διαφώνησαν και αυτό οδήγησε στον λεγόμενο «Βόρειο Γερμανικό Μαργραβικό Πόλεμο». Το Μεκλεμβούργο κέρδισε και σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης του Tέμπλιν το 1317, το Στάργκαντ έγινε οριστικά μέρος του Mεκλεμβούργου.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1292 τον Ερρίκο Β΄ κύριο του Μεκλεμβούργου και είχε τέκνο:

* Μωντ/Ματθίλδη 1293-1357, παντρεύτηκε τον Όθωνα Γ΄ των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Bεατρίκη του Βρανδεμβούργου

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  p778.htm#i7775.
2. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81179229
* GND: 136914063

 |

 |