recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ανάπτυξη συλλογικών μοντέλων
----------------------------

Η Elinor Ostrom, η πρώτη γυναίκα που έλαβε το 2009 Νόμπελ Οικονομίας, επισημαίνει τη σπουδαιότητα μιας νέας σχέσης του ανθρώπου με το περιβάλλον και ενός νέου τρόπου συμπεριφοράς προς αυτό. Σε συνέντευξη που έδωσε στην Fran Korten για την επιτυχή διαχείριση των κοινών αναφέρει χαρακτηριστικά: *Πρέπει να απομακρύνουμε τους ανθρώπους από την πεποίθηση πως αποτελούν ανάγκη τους τα πολυτελή αυτοκίνητα και τα τεράστια σπίτια. Μερικά από τα σπίτια που’ χουν χτιστεί τα τελευταία 10 χρόνια τα βρίσκω αποκρουστικά. Γιατί χρειάζονται οι άνθρωποι τεράστια σπίτια; […] Μέρος της νοοτροπίας μας σχετικά με το τι σημαίνει να έχεις μια καλή ζωή, θεωρώ ότι θα είναι εμπόδιο για τα επόμενο 50 χρόνια. Πρέπει να σκεφτούμε διεξοδικά και να επιλέξουμε μια ζωή με νόημα, όπου βοηθάμε ο ένας τον άλλο με τρόπους που πραγματικά βοηθούν τη Γη*.

Το ζήτημα της στέγασης είναι πιο επίκαιρο από ποτέ, από τη μία πλευρά, η διεθνής πιστωτική κρίση του 2008 επέφερε επιδείνωση των στεγαστικών συνθηκών και από την άλλη η ραγδαία εξάπλωση του φαινομένου ενοικίασης σπιτιών μέσω της εταιρείας Airbnb, έχει οδηγήσει σε αύξηση ενοικίων και δυσκολία εύρεσης κατοικίας. Ως αποτέλεσμα αυτών των δυσχερειών και την ύπαρξη στεγαστικών αναγκών, έχουν αναδυθεί κοινωνικά εγχειρήματα στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ με στόχο την εύρεση της βέλτιστης λύσης για την προάσπιση της κατοικίας ως συλλογικό αγαθό από την εμπορευματοποίηση της, μέσα στο πλαίσιο της καπιταλιστικής οικονομίας.

Κατά συνέπεια δημιουργήθηκε η ανάγκη για μελέτη και εφαρμογή πρακτικών δομών συλλογικής κατοίκησης μέσω συνεργατικών εγχειρημάτων και στην Ελλάδα. Αξίζει να σημειωθεί το ερευνητικό ενδιαφέρον της ομάδας «Co-Hab Athens» για μοντέλα συλλογικής κατοικίας και ιδιοκτησίας, ώστε να διασφαλίζεται μια πιο υψηλής ποιότητας κατοίκηση και ανάδυση συλλογικών μορφών ιδιοκτησίας .

Συλλογικές μορφές ιδιοκτησίας και κατοικίας
-------------------------------------------

Ενδεικτικά παραδείγματα **συλλογικής ιδιοκτησίας και κατοικίας** που αφορούν διαφορετικής μορφής κοινωνικά εγχειρήματα είναι τα εξής :

* Συνεταιρισμοί κατοικίας : ένα πετυχημένο παράδειγμα συνεταιρισμού κατοικίας είναι ο συνεταιρισμός Dreiek στη Ζυρίχη [5],
* Κοινοτικά καταπιστεύματα Γης (CLT) στις ΗΠΑ  : έγιναν προσπάθειες εισαγωγής του αμερικάνικου μοντέλου των CLT στην Ευρώπη, με πρώτο στεγαστικό εγχείρημα στις Βρυξέλλες,
* [Mietshäuser Syndikat] - Συνδικάτο ενοικιαζόμενων διαμερισμάτων στη Γερμανία : το εν λόγω συνδικάτο δημιουργήθηκε σε απάντηση των αντιφάσεων των καταλήψεων στέγης .

Παραπομπές
----------

1. ↑  Όστρομ, Ε. (2016). Η Έλινορ Όστρομ και η Διαχείριση των Κοινών Πόρων [Άρθρο - Συνέντευξη]. Ανακτήθηκε από
2. ↑  *Ευημερία χωρίς ανάπτυξη: προτάσεις για έναν άλλο κόσμο από κοινού* (PDF). Αθήνας: Ελεύθερες εκδόσεις. 2015. σελ. 282. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 20 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2021.
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2021.
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
Το Wolfsangel.
Το **Wolfsangel** (ελληνικά: «αγκίστρι του λύκου» ή «λυκοπαγίδα», προφέρεται: *Βόλφσανγκελ*) είναι ένα ρουνικό σύμβολο.

Στη Ναζιστική Γερμανία το Wolfsangel χρησιμοποιήθηκε ως σύμβολο της παραστρατιωτικής οργάνωσης «Werwolf», που συγκρότησε το 1944 ο αρχηγός των SS, Χάινριχ Χίμλερ. Το ίδιο σύμβολο έφερε και η 4η Μηχανοκίνητη Μεραρχία SS «Polizei», που στάλθηκε στην Ελλάδα το 1943 για να πολεμήσει την εθνική Αντίσταση και διέπραξε τις σφαγές στην Κλεισούρα και στο Δίστομο, όπως και η 2η Τεθωρακισμένη Μεραρχία SS «Das Reich», που έκανε σφαγές στη Γαλλία.

Η χρήση του συμβόλου αυτού και η νεοναζιστική οργάνωση που το χρησιμοποιούσε, η VSBD/PdA, τέθηκαν εκτός νόμου στη Γερμανία το 1982, καθώς θεωρήθηκε ισοδύναμο της σβάστικας.

Οι ρούνοι χρησιμοποιούνται ως σύμβολα από νεοναζιστικά κινήματα σε όλο τον κόσμο και το Wolfsangel χρησιμοποιείται από τη νεοναζιστική αμερικανική οργάνωση «Aryan Nations».

Στην Ελλάδα το Wolfsangel έχει χρησιμοποιηθεί από τη Χρυσή Αυγή στο εξώφυλλο του περιοδικου της οργάνωσης τη δεκαετία του 1980, στο καταστατικό της του 1987 και στο πρώτο συνέδριό της το 1990. Όταν ο αρχηγός της Νίκος Μιχαλολιάκος είχε ερωτηθεί σχετικά είχε απαντήσει ότι πρόκειται για «το αρχαίο "Ξ" της γραμμικής Β΄».

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Μαρία Ψαρά (22-09-2012). «Χρυσή Αυγή: Το αληθινό πρόσωπο». *Έθνος*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2012-09-25.. Ανακτήθηκε στις 09-03-2014.
2. 1 2  Ο Ιός (26-09-2013). «Το καταστατικό της ναζιστικής οργάνωσης Χ.Α.». *Εφημερίδα των Συντακτών*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2013-10-01.. Ανακτήθηκε στις 09-03-2014.
3. 1 2  Ψαρράς 2012, σελ. 322
4. ↑  Ψαρράς 2012, σελ. 318
5. ↑  Ψαρράς 2012, σελ. 319

Πηγές
-----

* Ψαρράς, Δημήτρης (2012). *Η μαύρη βίβλος της Χρυσής Αυγής: Ντοκουμέντα από την ιστορία και τη δράση μιας ναζιστικής ομάδας*. Αθήνα: Πόλις.
Με τον όρο **κοινωνική ανισότητα** εννοούμε «την κατάσταση κατά την οποία οι άνθρωποι έχουν άνιση προσβασιμότητα σε πόρους, υπηρεσίες, και θέσεις στην κοινωνία» (Kerbo, 2003 όπ. αναφ. στο Blackburn, 2008). Το φαινόμενο της κοινωνικής ανισότητας έχει αυξηθεί σε όλο τον κόσμο τα τελευταία χρόνια. Όπως χαρακτηριστικά το θέτει ο Dworkin, η ισότητα έχει γίνει «το απειλούμενο είδος των πολιτικών ιδανικών» (Blackburn, 2008).

Η κοινωνική ανισότητα είναι κοινωνικά δομημένη. 
Αυτό σημαίνει ότι η ανισότητα: 

* είναι **θεσμοποιημένη** (δηλαδή υπάρχει ένα σύστημα ανισότητας)
* εμφανίζεται με συγκεκριμένες, επαναλαμβανόμενες και σχετικά σταθερές μορφές
* «μεταφέρεται» από τη μια γενιά στην άλλη (Τσαούση, 2006).

Η κοινωνική ανισότητα μπορεί να είναι διαφόρων ειδών: οικονομική, μορφωτική, γεωγραφική και άλλα πολλά (Φραγκουδάκη, 1985). Ένα πράγμα όμως που παραμένει σταθερό μεταξύ των διαφορετικών μορφών της είναι η διαφοροποίηση σε αυτούς που χάνουν και αυτούς που κερδίζουν, με ποικίλους βαθμούς κέρδους και απώλειας (Blackburn, 2008).

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Robert M. Blackburn (2008-07-25). «What is social inequality?». *International Journal of Sociology and Social Policy* **28** (7/8): 250–259. doi:10.1108/01443330810890664. ISSN 0144-333X. .
2. ↑  Τσαούση, Χριστίνα (2006). *ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΤΡΩΜΑΤΩΣΗ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ*. Ελλάδα: Αυτοέκδοση. σελ. .
3. ↑  Φραγκουδάκη, άννα (1985). *Κοινωνιολογία της Εκπαίδευσης*. Ελλάδα: Παπαζήση. σελ. .
Καφέ Ιμπέριαλ
Το **Καφέ Ιμπέριαλ** (*Cafe Imperial*), ένα από τα πιο ιστορικά και καλλιτεχνικά καφενεία της Πράγας, βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο της τσεχικής πρωτεύουσας, που προστατεύεται από την UNESCO, επί της λεωφόρου Να Πόριτσι 15 της Νέας Πόλης (Nove Mesto) και σε κοντινή απόσταση από το Δημοτικό Μέγαρο της πόλης (Metro: Namesti Republiky).

Το Καφέ Ιμπεριάλ, το οποίο συστεγάζεται στο ομώνυμο ξενοδοχείο, θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά αρχιτεκτονικά ορόσημα και ιστορικά μνημεία της Πράγας. Στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα ήταν προσφιλής τόπος συνάντησης της πολιτικής, λογοτεχνικής και καλλιτεχνικής ελίτ της τσεχικής πρωτεύουσας. 

Το ξενοδοχείο Ιμπέριαλ της Πράγας, συμπεριλαμβανόμενου και του ιστορικού καφενείου του, κτίστηκε κατά τη διετία 1913 - 1914. Ο αρχιτέκτων Γιάροσλαβ Μπένεντικτ (Jaroslav Benedikt) εκπόνησε τα σχέδια και οικοδόμησε το πολυτελές ξενοδοχείο Ιμπέριαλ σε ρυθμό Αρ Ντεκό (Art Deco), ενώ τα μεγαλόπρεπα κεραμικά της εσωτερικής διακόσμησής του (tile-decoration) σχεδιάστηκαν από τον Γιαν Μπένες (Jan Benes), που συμπληρώνονται με τις πλαστικές δημιουργίες του Γιόσεφ Ντραχόνοφσκι (Josef Drahonovsky).

Το εξωτερικό του κτίσματος είναι σχεδιασμένο σε γεωμετρικό αρ-ντεκό ρυθμό, με ποικίλα κυβιστικά στοιχεία, ενώ το εσωτερικό του καλύπτεται με ύστερης αρ-νουβό διακοσμήσεις. Η εκπληκτική είσοδος, με τα χρωματιστά κεραμικά πλακίδια στους τοίχους και τη μωσαϊκή οροφή, τις φυτικές και ζωικές διακοσμήσεις, αντανακλά την έμπνευση από τον αιγυπτιακό και τους πολιτισμούς της Μεσογείου, αλλά και τις ανατολικές και μαυριτανικές τέχνες. 

Το Καφέ Ιμπέριαλ ήταν δημοφιλής τόπος συνάντησης των Γερμανών στρατιωτικών κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στη δεκαετία του 1980 διέκοψε τη λειτουργία του. Κατά τα έτη 2005 - 2007, εκτενείς αναστηλωτικές εργασίες επανέφεραν το κόσμημα αυτό της κτιριακής αρχιτεκτονικής του 20ού αιώνα στην πρότερη αρχιτεκτονική και καλλιτεχνική μορφή του.

Πηγές
-----

* Cafe Imperial: «Art Deco Prague Imperial Hotel History» (επίσημο φυλλάδιο), Πράγα, Απρίλιος 2010.
Οι **Wovenhand** (αλλιώς Woven Hand) είναι ένα εναλλακτικό κάντρι συγκρότημα από το Ντένβερ του Κολοράντο, με επικεφαλής τον πρώην τραγουδιστή των **16 Horsepower**, **David Eugene Edwards** (Ντέιβιντ Γιουτζίν Έντουαρντς). Η μουσική των Wovenhand περιέχει στοιχεία απο εναλλακτικό κάντρι, νεοφόλκ, ποστ ροκ, πανκ, ιντάστριαλ, φολκ ροκ, παραδοσιακή μουσική και ιθαγενή αμερικάνικη μουσική. Ανάμεσα σε άλλα, οι Wovenhand έχουν επηρεαστεί από την έντονη πίστη του Edwards στον χριστιανισμό. Τα άλμπουμ των Wovenhand κυκλοφορούν σε CD και σε  δίσκους βινυλίου.

Ξεκίνημα και πορεία
-------------------

Οι Wovenhand αρχικά ξεκίνησαν το 2001 σαν σόλο δουλειά του Edwards. Την επόμενη χρονιά οι 16 Horsepower διαλύθηκαν και ο Edwards εστίασε το ενδιαφέρον του στους Wovenhand, που μέσα στην ίδια χρονιά κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ. Το 2003 έκανε την εμφάνισή του ο δίσκος "Blush Music", ενώ το 2004 κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Consider the birds". Το άλμπουμ "The Laughing Stalk", που κυκλοφόρησε το 2012, χαρακτηρίστηκε ως "η πιο βαριά ενσάρκωση" που υπήρξε ποτέ από τους Wovenhand .

Δισκογραφία
-----------

### Άλμπουμ

* *Wovenhand (άλμπουμ) (2002)*
* *Blush Music* (2003)
* *Consider the Birds* (2004)
* *Mosaic (2006)*
* *Ten Stones* (2008)
* *The Threshingfloor* (2010)
* *The Laughing Stalk* (2012)
* *Refractory Obdurate* (2014)
* *Star Treatment* (2016)

### Άλλα

* Blush (2003)
* *Puur* (2006)
* *Black of the Ink* (2011) [Βιβλίο + 6 κομμάτια καταγραφής best of]
* *Live at Roepaen* (2012) [CD+DVD]

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Wovenhand: David Eugene Edwards speaks at length to pastor Jonathan Hanley - Wovenhand». *www.crossrhythms.co.uk*. 12 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2020.

Πηγές
-----

* Wovenhand Announce Tour with Tool and New Album Release
* Wovenhand, Allmusic
Ο **Άδωνις Κύρου** (18 Οκτωβρίου 1923 - 4 Νοεμβρίου 1985) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης, συγγραφέας, σεναριογράφος, κριτικός και θεωρητικός του κινηματογράφου. Θεωρείται, παγκόσμια, ο σπουδαιότερος μελετητής και θεωρητικός του υπερρεαλισμού στον κινηματογράφο. Ήταν επίσης παγκόσμια γνωστός με το ψευδώνυμο Ado Kyrou.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1923 στην Αθήνα. Σε νεαρή ηλικία συμμετείχε στο λαϊκό κίνημα της εποχής, ενώ στην κατοχή ανέπτυξε αντιστασιακή δράση στον ΕΛΑΣ σπουδάζουσας. Θεωρήθηκε o ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Κίτσου Μαλτέζου της δεξιάς αντιστασιακής οργάνωσης Ρ.Α.Ν. με αποτέλεσμα να οργανωθεί απόπειρα δολοφονίας του ως αντίποινα. Τραυματίστηκε και διασώθηκε από προσωπική παρέμβαση του Ιωάννη Ράλλη. Mετά την δολοφονία κατέφυγε με δικά του μέσα στο Παρίσι. Λανθασμένα έχει επικρατήσει η εντύπωση ότι υπήρξε επιβάτης του Ματαρόα. Ήλθε στην Ελλάδα αφού είχε παραγραφεί το αδίκημα για τον φόνο του Κίτσου Μαλτέζου. Εδώ γύρισε και το περίφημο «Μπλόκο», για το οποίο βραβεύτηκε στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (1965). Πέθανε στο Παρίσι στις 14/11/1985. Οι αριστερές του πεποιθήσεις τον ώθησαν στο να ενταχθεί για ένα μικρό διάστημα στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, από το οποίο διαγράφηκε σύντομα, μαζί με τον Κώστα Παπαϊωάννου και τη Μιμίκα Κρανάκη. 

Μεταπολεμικά, πραγματοποίησε σπουδές στη λογοτεχνία και τη δημοσιογραφία, ενώ ταυτόχρονα έγραφε με ψευδώνυμο σε εφημερίδες σχετικά με διάφορα πολιτιστικά νέα. Συνδέθηκε με αρκετούς σπουδαίους υπερρεαλιστές των τεχνών, όπως ο Αντρέ Μπρετόν. Έχει γράψει 9 βιβλία, μεταξύ των οποίων το εμβληματικό «Ο σουρρεαλισμός στον κινηματογράφο».

Παραπομπές
----------

1. ↑  en.isabart.org/person/93835. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 14051191d.
3. ↑  *filmportal.de*. 3bb18e1efa924df78f3bac7bd1fdd6c0. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. 1 2 3 4  *The Fine Art Archive*. cs.isabart.org/person/93835. Ανακτήθηκε στις 1  Απριλίου 2021.
5. ↑  *Η ιστορία του κινηματογράφου*. Στάθης Βαλούκος.
6. ↑  iShow.gr. «Άδωνις Κύρου - iShow.gr». *www.ishow.gr*. Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2016.
7. ↑  Μανιτάκης Νικόλαος, *Ματαρόα, 1945: Το ιστορικό πλαίσιο*, σε "Ματαρόα, 1945: Από τον μύθο στην ιστορία", εκδόσεις Ασίνη - Ecole Francaise d'Athenes, 2018, σελ. 31 - 32
8. ↑  «tovima.gr - Αδωνις Κύρου, ο ξεχασμένος σουρεαλιστής». *TO BHMA*. Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2016.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 27157722
* LCCN: nr2006004889
* ISNI: 0000 0003 6854 1578
* GND: 1061537390
* SUDOC: 033477566
* BNF: cb12433959m (data)
* BIBSYS: 90852085
* NLA: 35286484
* NDL: 00446577
* NKC: kup20010000054754
* CiNii: DA06243344

 |

 |
Το Καφέ Ζερμπώ (πρόσοψη)
Το «**Καφέ Ζερμπώ**» (*Cafe Gerbeaud*) είναι το πιο φημισμένο και δημοφιλές καφε-ζαχαροπλαστείο (*konditorei-kaffeehaus*) της Βουδαπέστης. Βρίσκεται στο βόρειο μέρος της κεντρικής Πλατείας Βέρεσμορτυ (*Voeresmarty Ter*) στην πλευρά της Πέστης. Ιδρύθηκε το 1858 στα πρότυπα των «καφέ» της Βιέννης και του Παρισιού. Το κτήριο διατηρεί στην πρόσοψή του την αρ νουβώ αρχιτεκτονική του.

Ιστορία
-------

Η ιστορία του «Καφέ Ζερμπώ» αρχίζει με τον ζαχαροπλάστη Χένρικ Κούγκλερ (Henrik Kugler), που καταγόταν από την πόλη Σοπρόν (*Sopron*) της δυτικής Ουγγαρίας, ο οποίος άνοιξε το 1858 ένα καφε-ζαχαροπλαστείο (*cafe-conditeri*) στη Βουδαπέστη, που έγινε σύντομα τόπος κοινωνικής συνάθροισης στην ουγγρική πρωτεύουσα. Ο τύπος της εποχής έγραφε: «*Σ' ένα διακοσμημένο με γούστο σαλόνι, μπορεί να βρει κανείς, παράλληλα με το πιο καλό κινέζικο και ρωσικό τσάι, έξοχα σερβιρισμένο, μεγάλη ποικιλία από κέικ και γλυκίσματα και το καλύτερο παγωτό σ' ολόκληρη τη Βουδαπέστη*». 

Το 1870, ο Κούγκλερ μετέφερε την επιχείρησή του στη σημερινή τοποθεσία του «Καφέ Ζερμπώ». Χρόνια αργότερα, το 1882, πηγαίνει στο Παρίσι, όπου συνάντησε τον Ελβετό μεγιστάνα του πλούτου Εμίλ Ζερμπώ (*Emile Gerbeaud*). Δυο χρόνια αργότερα τον προσκάλεσε στη Βουδαπέστη, ως συνέταιρό του. Ο Ζερμπώ εμπλούτισε το «καφέ» με νέες συνταγές γλυκισμάτων και μετά το θάνατο του Κούγκλερ ανέλαβε εξολοκλήρου την επιχείρηση. 

Το εσωτερικό του καφε-ζαχαροπλαστείου «Ζερμπώ» αναμορφώθηκε το 1910 με πλούσιο διάκοσμο από τον καλλιτέχνη Χένρικ Ντάριλεκ (*Henrik Darilek*). Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής και κομμουνιστικής διακυβέρνησης της χώρας κι επειδή ο Ελβετός Ζερμπώ υπήρξε πλουτοκράτης καπιταλιστής, το «καφέ» μετονομάστηκε σε «Καφέ Βέρεσμορτυ», από το όνομα του δημοφιλούς εθνικιστή Ούγγρου ποιητή του 19ου αιώνα Μίχαλυ Βέρεσμορτυ (*Mihaly Voeresmarty, 1800 - 1855*). 

Ανάμεσα στους τακτικούς θαμώνες του «Καφέ Ζερμπώ» ήταν και ο Φέρεντς Μόλναρ (1878 - 1952), ένας από τους μεγαλύτερους Ούγγρους δραματουργούς και μυθιστοριογράφους του 20ου αιώνα.

Το πιάνο του "Τιτανικού"
------------------------

Κατά τον εορτασμό της 140ης επετείου από την ίδρυση του, ένα ξεχωριστό δώρο προσφέρθηκε στο «Καφέ Ζερμπώ», το πιάνο που προοριζόταν αρχικά για τον Τιτανικό και το οποίο είχε κατασκευαστεί από την φίρμα πιάνων της Λειψίας Μπλύτνερ (*Bluethner*). Η κατασκευή του όμως δεν είχε ολοκληρωθεί όταν ο Τιτανικός απέπλευσε για το μοιραίο και χωρίς επιστροφή ταξίδι του. Έτσι το πιάνο διασώθηκε από τον υγρό τάφο του Τιτανικού και στολίζει σήμερα τις αίθουσες του «Καφέ Ζερμπώ».

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Καφέ Ζερμπώ** |

* *Noel Riley Fitch: "The Grand Literary Cafes of Europe", New Holland Publishers (UK) Ltd, London, 2006.*
* *"Budapest", Dorling Kindersley Ltd, London, 1999.*
* *"Where Budapest 1998": "The Gerbeaud Legend", Budapest, 1998.*
Η **F. W. Woolworth Company** (συχνά καλούμενη Woolworths) ήταν επιχείρηση πολυκαταστημάτων. Το πρώτο κατάστημα Woolworth's ιδρύθηκε, με ένα δάνειο $300, το 1878 από τον Φρανκ Γουίνφιλντ Γούλγουερθ (Frank Winfield Woolworth). Παρά το γεγονός ότι ήταν μια από τις μεγαλύτερες λιανικές αλυσίδες στον κόσμο κατά το μεγαλύτερο μέρος του 20ού αιώνα, ο αυξανόμενος ανταγωνισμός οδήγησε στην αρχή της πτώσης στη δεκαετία του '80. Το 1997 η "F. W. Woolworth Company" μετατράπηκε σε επιχείρηση καταστημάτων αθλητικών ειδών (Champs Sports και Foot Locker).

Στην Κύπρο
----------

Λειτούργησε με την επωνυμία *F. W. Woolworth & Co (Cyprus) Ltd* από το 1950 ως το 2003. Μέχρι το 1985 μόνο ένα κατάστημα λειτουργούσε στη Λευκωσία. Μετά την πώληση στη *Shacolas Group* ο Nicolas Shacolas άνοιξε και άλλα υποκαταστήματα. Το 2003 μετονομάστηκαν όλα σε Debenhams.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο
--------------------

Ουρές ατόμων που περιμένουν για τις τελευταίες εκπτώσεις.
Η *Woolworths Group PLC* είναι αλυσίδα 807 καταστημάτων σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο ενώ υπάρχουν καταστήματα και στην Αυστραλία. Η αλυσίδα ιδρύθηκε το 1909 και έγινε ανεξάρτητη από την Αμερικάνικη μητρική εταιρία το 1982. Η εταιρεία απασχολεί 27,000 άτομα που λογικά θα μείνουν άνεργα γιατί αν μέχρι τις 5 Ιανουαρίου δεν βρεθεί αγοραστής, η αλυσίδα θα κλείσει.

Στη Γερμανία
------------

Η αλυσίδα *Woolworth GmbH* ιδρύθηκε το 1927 και έγινε ανεξάρτητη από την Αμερικάνικη μητρική εταιρία το 1998. Διαθέτει 340 καταστήματα με έκταση από 400 έως 4000 τετραγωνικά μέτρα, με περισσότερους από 16.000 υπαλλήλους. Το 2010 αναδιοργανώθηκε και μετέπειτα πουλήθηκε στην HH Holding της Tengelmann.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Woolworths** |

* Το αγγλικό site (δεν λειτουργεί) Αρχειοθετήθηκε 1999-11-29 στο Wayback Machine.
* Το αυστραλιανό site
* Το γερμανικό site
Το λογότυπο του TVes το διάστημα 2007–2010
Το **TVes** (στα ισπανικά προφέρεται: [ˈte ˈβes]) είναι ένα δημόσιο βενεζουελάνικο τηλεοπτικό κανάλι με εμβέλεια σε όλη τη χώρα. Το όνομά του είναι συντομογραφία του **Televisora Venezolana Social** (*Βενεζουελάνικη Κοινωνική Τηλεόραση*) και προφέρεται "te ves", που σημαίνει *βλέπεσαι*. Αντικατέστησε το Radio Caracas Television στον δίαυλο 2 της μπάντας των VHF τη Δευτέρα, 28 Μαΐου 2007 στις 00:00 ακριβώς, μεταδίδοντας μια κάρτα με το λογότυπο του σταθμού, και ξεκίνησε τη μετάδοση των προγραμμάτων του 20 λεπτά αργότερα, στις 00:20 AST (07:20 Ώρα Ελλάδας).

Το TVes κατέλαβε τη συχνότητα του RCTV αφότου η κυβέρνηση του Προέδρου Ούγκο Τσάβες αρνήθηκε να ανανεώσει την άδεια εκπομπής του RCTV. Χιλιάδες πολίτες βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν -άλλοι για να γιορτάσουν- το κλείσιμο του RCTV, του παλιότερου σταθμού της Βενεζουέλας, και την έναρξη λειτουργίας του TVes στη θέση του. Μόλις το RCTV έκλεισε, οι διαμάχες μεταξύ των διαδηλωτών και της κυβέρνησης αυξήθηκαν, με τις αστυνομικές δυνάμεις να προσπαθούν να ανακτήσουν τον έλεγχο και να απωθήσουν το πλήθος ρίχνοντας νερό με ένταση κατά πάνω τους. Η κυβέρνηση κατηγόρησε το RCTV λέγοντας πως είναι προπαγανδιστικό κανάλι, ενώ άλλοι λένε πως το κλείσιμο του RCTV είναι μια προσπάθεια να σιωπήσει η φωνή της αντιπολίτευσης.

Η πρώτη μετάδοση
----------------

Το RCTV ολοκλήρωσε τη τελευταία του εκπομπή μεταδίδοντας τον Εθνικό Ύμνο της Βενεζουέλας, τον οποίο τραγουδούσαν οι εργαζόμενοι του καναλιού, και στο τέλος μετέδωσε μια σκηνή με διαδηλώσεις υπέρ της συνέχισης λειτουργίας του σταθμού. Στις 23:59:59 της Κυριακής 27 Μαΐου η εικόνα μαύρισε. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα και σχεδόν ταυτόχρονα σε όλη τη χώρα, εμφανίστηκε στην οθόνη ένα κινούμενο λογότυπο του TVes στη συχνότητα 2 VHF. Στις 00:20 τοπική ώρα (0720 Ώρα Ελλάδας) της Δευτέρας 28 Μαΐου 2007, το TVes ξεκίνησε τη μετάδοση των προγραμμάτων του με τη δική του εκδοχή του Εθνικού Ύμνου, τον οποίο τραγουδούσε μια ορχήστρα. Αφότου προβλήθηκαν ορισμένες διαφημίσεις για το πρόγραμμα του σταθμού, το TVes συνδέθηκε ζωντανά με ένα θέατρο, από το οποίο η πρόεδρος του καναλιού Lil Rodríguez μίλησε στο κοινό, το οποίο αποτελούσαν υποστηρικτές του προέδρου Τσάβες.

Πρόγραμμα
---------

Το TVes έχει σχεδιάσει ένα πρόγραμμα πολυσυλλεκτικό, το οποίο περιέχει ειδήσεις, αθλητικά, ταινίες, μουσική, τηλενουβέλλες (τις ονομάζει "δραματικές σειρές") και παιδικά προγράμματα. Το TVes θα μεταδίδει και ντοκιμαντέρ του National Geographic Channel τα πρωινά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Televisora Venezolana Social (Επίσημη ιστοσελίδα) (Ισπανικά)
* Πληροφορίες για το TVes από το Υπουργείο Επικοινωνιών της Βενεζουέλας (Ισπανικά)
Ο **Αδρηστος** ή **Άδραστος** αυτός ήταν εγγονός του βασιλιά Μίδα της Φρυγίας. Η ιστορία του, την οποία αναφέρει ο Ηρόδοτος, είναι τραγική, καθώς φαίνεται σαν κάποια ανελέητη μοίρα να βάραινε πάνω του αναίτια.

Πριν ακόμα ενηλικιωθεί, παίζοντας σκότωσε κατά λάθος τον αδελφό του. Σύμφωνα με τους τότε νόμους έπρεπε να εξορισθεί, επειδή θεωρούσαν και τον ακούσιο φονέα «εναγή» και έπρεπε να βρεθεί κάποιος να τον «καθαρίσει» από το άγος. Απαρηγόρητος για τη διπλή συμφορά του (την απώλεια του αδελφού του και την εξορία του), ο Άδρηστος βρήκε τελικώς άσυλο κοντά στον Κροίσο, τον θρυλικό για τα πλούτη του βασιλιά της Λυδίας. Εκείνος τον δέχθηκε με πολλή καλοσύνη στο ανάκτορό του στις Σάρδεις, τον καθάρισε από το άγος, και με κάθε τρόπο του έδειχνε την εμπιστοσύνη και την αγάπη του.

Κάποτε οι κάτοικοι μιας επαρχίας ήλθαν να ζητήσουν από τον Κροίσο να τους απαλλάξει από ένα κακό: ένας τεράστιος κάπρος είχε κατεβεί από το βουνό Όλυμπος της Μυσίας (το σημερινό βουνό Ουλού Νταγ στη βορειοδυτική Τουρκία) και ερήμωνε την περιοχή τους. Κι όσες φορές είχαν βγει να τον κυνηγήσουν, δεν μπορούσαν να το βλάψουν, ενώ υπέφεραν πολύ. Ο καλός βασιλιάς υποσχέθηκε να τους στείλει τον ίδιο τον γιο του, τον Άτυ, μαζί με μερικά άλλα παλικάρια και κυνηγετικά σκυλιά για να εξοντώσουν το αγρίμι. Επειδή όμως είχε δει κάποιο κακό όνειρο (ότι ο Άτυς θα σκοτωνόταν από σιδερένια αιχμή δόρατος), ο Κροίσος κάλεσε τον Άδρηστο και του ανέθεσε να προφυλάσσει τον Άτυ, καθιστώντας τον υπεύθυνο για τη ζωή του. Εκεί όμως που κυνηγούσαν και είχαν περικυκλώσει τον κάπρο, καθώς του έρριχναν τα δόρατά τους, ο Άδραστος αστόχησε και το δόρυ του χτύπησε και τραυμάτισε θανάσιμα τον Άτυ.

Με την άφιξη του αποσπάσματος με το σώμα του νεκρού Άτυος, ο Άδραστος ήταν απαρηγόρητος γιατί είχε σκοτώσει τον μοναχογιο τού μοναδικού ευεργέτη της ζωής του. Απλώνοντας τα χέρια του σε ικεσία προς τον Κροίσο, ζήτησε να σφαγεί τελετουργικά πάνω στο σώμα του νεκρού πρίγκιπα, λέγοντας ότι δεν μπορούσε να συνεχίσει να ζει άλλο με το κρίμα ακόμα ενός φόνου. Ο Κροίσος όμως, όταν είδε την ειλικρινή συντριβή του, τον λυπήθηκε και τον συγχώρησε, λέγοντας ότι επρόκειτο για εκδίκηση από τους θεούς, και όχι προσωπικό φταίξιμο του Αδρήστου. Παρά το γεγονός αυτό, ο ίδιος ο Άδρηστος δεν συγχώρεσε τον εαυτό του για το ανεπανόρθωτο κακό που είχε επιφέρει στον ευεργέτη του και αυτοκτόνησε πάνω στον τάφο του Άτυος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ο Μέγας Φώτιος στις σημειώσεις του σε ένα χαμένο έργο του Πτολεμαίου Χέννου καταγράφει μία παράδοση που δίνει περισσότερες λεπτομέρειες για το κακό: «Λέγει ότι το πρόσωπο στο πρώτο βιβλίο των *Ιστοριών* του Ηροδότου που φονεύθηκε από τον Άδραστο, γιο του Γορδίου, ονομαζόταν Αγάθων, και ότι σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια μιας διαμάχης για ένα ορτύκι.» (Φωτίου *Μυριόβιβλος*. 190. on-line text).

Πηγές
-----

* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2 (1968), σελ. 127
Ή **Άλωση του Νικλίου**  κατά άλλους : **Κατασκαφή του Νικλίου** , ήταν ένα πολεμικό γεγονός που έγινε το 1294 ανάμεσα στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας και την Βυζαντινή αυτοκρατορία. Το αποτέλεσμα ήταν η ανακατάληψη του Νικλίου από τους Βυζαντινούς, η ολοκληρωτική καταστροφή κι η εξαφάνιση της μεσαιωνικής πόλης. 

Την εποχή εκείνη η μεσαιωνική πόλη του Νικλίου ήταν η έδρα της βαρωνίας του Νικλίου κι αποτελούσε το σύνορο ανάμεσα στο Πριγκιπάτο και την βυζαντινή επαρχία του Μωριά, με έδρα τον Μυστρά. Πρίγκιπας της Αχαΐας ήταν ο Φλωρέντιος του Αινώ που είχε συνάψει συμφωνία με τον Βυζαντινό κυβερνήτη του Μυστρά για ελεύθερη αγοραπωλησία μεταξύ των υπηκόων τους, με αυτή την συμφωνία είχαν αγοράσει οι Βυζαντινοί από τους Φράγκους πάνω από 500 άλογα και πολλά καλά όπλα. 

Κάθε χρόνο οι Φράγκοι είχαν έθιμο να μαζεύονται σε κοντινή στο Νικλί τοποθεσία για αναψυχή και πανηγύρι. Ο Βυζαντινός στρατηγός μάζεψε άντρες καλά οπλισμένους και τους έστειλε κοντά στους Φράγκους σε εκκλησία που βρισκόταν στα σύνορα αλλά από την πλευρά των Βυζαντινών όπου έκαναν και αυτοί πανηγύρι, εκεί οι Φράγκοι εξετράπησαν και βιαιοπράγησαν κατά των Βυζαντινών, αυτό ήταν και η αφορμή πολέμου που έψαχνε και είχε σχεδιάση ο στρατηγός. Ο Βυζαντινός στρατηγός ζήτησε τότε από τον Φράγκο φρούραρχο του Νικλίου τιμωρία των Φράγκων που βιαιοπράγησαν, ο φρούραρχος απάντησε ότι θα τους τιμωρήσει στις επόμενες ημέρες όπου θα γινόταν πάλι πανηγύρι στο Νικλί σε άλλη τοποθεσία.

Όταν έφτασε η ημέρα αυτή ο Βυζαντινός στρατηγός έστησε ενέδρα στους Φράγκους, έκρυψε 500 ιππείς και 1000 πεζούς δίπλα στην εκκλησία που θα γινόταν η πανήγυρις. Φτάνοντας οι Φράγκοι λαός και στρατιωτικοί αλλά και βυζαντινοί από τα γύρω χωριά είπιαν έφαγαν κι άρχισαν να φιλονικούν μεταξύ τους. Ο φρούραρχος του Νικλίου κατηγόρησε τον Βυζαντινός στρατηγός σαν υπαίτιο των νέων φιλονικιών μάζεψε στρατό και πήγε στο τόπο προς βοήθεια των Φράγκων. 

Μόλις έφτασαν οι Φράγκοι δέχτηκαν επίθεση από τον κρυμμένο βυζαντινό στρατό, βλέποντας μάλιστα ότι δεν είχαν τύχη απέναντι στους βυζαντινούς υποχώρησαν στο Κάστρο του Νικλίου. Οι Βυζαντινοί καταδίωξαν "κατά πόδας" τους υποχωρούντες Φράγκους που δεν πρόλαβαν να κλείσουν ούτε τις πύλες του κάστρου κι εισέβαλαν σε αυτό οι Βυζαντινοί. 

Οι Βυζαντινοί κατέλαβαν την μεσαιωνική πόλη και το κάστρο της και απέκρουσαν προσπάθεια των Φράγκων για ανακατάληψη της. Ο Βυζαντινός στρατηγός βλέποντας ότι ήταν δύσκολο να υπερασπίζεται συνεχώς την πόλη που βρισκόταν σε πεδινή θέση και χρειαζόταν πολύ στρατό γι' αυτό έδωσε εντολή να "κατακριμνήσουν" και να "κατασκάψουν" όλη την πόλη, όπως κι έγινε. Κοντά στα ερείπια του Νικλίου ο Βυζαντινός στρατηγός κατασκεύασε δύο φρούρια για τον έλεγχο της περιοχής, το Κάστρο Τσηπιανά και το Κάστρο Μουχλί όπου άφησε φρουρά κι επέστρεψε με τον υπόλοιπο στρατό στα σύνορα.

Πηγές
-----

* Χρονικών Μορέως (ανάτυπο): Ιστορικά και Τοπωνυμικά / Στεφάνου Ν. Δραγούμη, Εν Αθήναις: Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου, 1912. σελίδες από 101 έως 104

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βούλα Κόντη, Συμβολή στην ιστορική γεωγραφία της Αρκαδίας (395-1209) Αρχειοθετήθηκε 2014-05-05 στο Wayback Machine.
2. ↑  Δραγούμης, σελ 101
Το **Καφέ Λε Σελέκτ** (Le Select) είναι ένα από τα πιο παραδοσιακά καφενεία στο Παρίσι και από τα πιο γνωστά σημεία συνάντησης συγγραφέων και καλλιτεχνών. Βρίσκεται στη γωνία της Λεωφόρου του Μονπαρνάς (99, Blvd du Montparnasse) και της οδού Βαβέν (Vavin) στην Αριστερή Όχθη (Rive Gauche) του Σηκουάνα, απέναντι ακριβώς από τα δύο άλλα διάσημα καφέ της περιοχής, το Καφέ Λα Κουπόλ και το Καφέ Λε Ντομ (Μετρό: Vavin).

Από τη δεκαετία του 1920, το Καφέ Λε Σελέκτ ήταν χώρος συνάντησης συγγραφέων και καλλιτεχνών. Εδώ σύχναζαν και έπιναν τον τυπικό γαλλικό καφέ τους, πριν ακόμη γίνουν διάσημα ονόματα, ο Ισπανός ζωγράφος Χοάν Μιρό (Joan Mirό), ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ (Ernest Hemingway) και η Σιμόν ντε Μπωβουάρ (Simone de Beauvoir).

Τακτικός θαμώνας ήταν και ο Αμερικανός ποιητής Χαρτ Κρέιν (Hart Crane), όπως και οι ζωγράφοι Χαϊμ Σουτίν (Chaim Soutine), Ζυλ Πασκέν (Jules Pascin), βουλγαρικής καταγωγής, και Σαλβαντόρ Νταλί (Salvador Dali). Μετά τα πογκρόμ που ακολούθησαν την οκτωβριανή επανάσταση στη Ρωσία, το Καφέ Λε Σελέκτ αποτέλεσε και σημείο συγκέντρωσης Ρώσων πολιτικών προσφύγων.

Σήμερα, το Καφέ Λε Σελέκτ αποτελεί προσφιλές στέκι νεότερων συγγραφέων και καλλιτεχνών της γαλλικής αβαν-γκάρντ (avant-garde).

Πηγές
-----

* Noel Riley Fitch: "The Grand Literary Cafes of Europe", pp. 41 – 42 Le Select, New Holland Publishers (UK) Ltd, London, 2006.

1. ↑  books.google.fr/books?id=-9NADgAAQBAJ&pg=PT292&lpg=PT292&dq=le+select+homosexuels&source=bl&ots=cF6u6StPsW&sig=o1xeVZfDi\_spLx\_l4aXXX6ev5hU&hl=fr&sa=X&ved=0ahUKEwi\_1fepqpbZAhUBKcAKHYx\_DEoQ6AEIYDAM#v=onepage&q=le%20select%20homosexuels&f=false.
Ο **Αδρηστος** ή **Άδραστος** του Μέροπος ήταν γιος του μάντη Μέροπα, ο οποίος ήταν και βασιλιάς της πόλεως Περκώτης στον Ελλήσποντο. Το όνομα της μητέρας του Αδρήστου δεν αναφέρεται. Ο Άδρηστος είχε έναν αδελφό, τον Άμφιο, και δύο αδελφές, την Κλείτη και (κατά τη *Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου*) την Αρίσβη, που παντρεύτηκε τον βασιλιά της Τροίας Πρίαμο πριν αυτός παντρευτεί την Εκάβη.

Παρά τις ικεσίες του πατέρα του, που ως μάντης είχε προβλέψει ότι θα σκοτωνόταν στο πεδίο της μάχης, ο Άδρηστος, μαζί με τον Άμφιο, πήγε να πολεμήσει στον Τρωικό Πόλεμο εναντίον των Ελλήνων επικεφαλής ενός εκστρατευτικού σώματος από 4 πόλεις της Τρωάδας: την Αδράστεια, την Απαισό, την Πιτύα και την Τηρεία. Στον πόλεμο αυτό ο Άδρηστος σκοτώθηκε είτε από τον Διομήδη (σύμφωνα με την *Ιλιάδα*), είτε από τον Πάτροκλο (σύμφωνα με άλλες πηγές).

Στην έκτη ραψωδία της *Ιλιάδας* πάντως αναφέρεται και ένας Τρώας με το όνομα **Άδραστος**, ο οποίος σκοτώθηκε και αυτός στη μάχη, αλλά από τον Αγαμέμνονα. Αναφέρεται και ένας τρίτος Άδραστος ή Άδρηστος (το «Άδρηστος» είναι η ιωνική προφορά του «Άδραστος»), γενεές πριν, στην περιοχή, του οποίου η θυγατέρα, η Ευρυδίκη, παντρεύτηκε τον βασιλιά της Τροίας Ίλο. Επομένως αυτός ο Άδραστος έγινε ο πρόπαππους του Πριάμου. Η πόλη Αδράστεια που αναφέρθηκε παραπάνω πιθανώς ονομάσθηκε έτσι από αυτόν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Ιλιάδα*, Β 828-830
2. ↑  Λ 328-334

Πηγές
-----

* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2 (1968), σελ. 127
Άμβωνας
Ο **άμβωνας** (από το ρήμα «*αναβαίνω*») είναι ένα ειδικό υπερυψωμένο βήμα στο εσωτερικού της εκκλησίας, από όπου εκφωνείται κήρυγμα ή ο διάκονος διαβάζει το ευαγγέλιο. Η ανάγκη του άμβωνα σαν ιδιαίτερου χώρου δημιουργήθηκε από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, όπου έπρεπε ο αναγνώστης του ευαγγελίου και οι ψάλτες να είναι ορατοί απ' όλους τους πιστούς. Στην αρχή τοποθετούνταν στο μέσο του ναού, κατόπιν καθορίστηκε ως μόνιμος χώρος το αριστερό (βόρειο) μέρος του κυρίως ναού.

Ο άμβωνας συμβολίζει τον τάφο του Χριστού και ο διάκονος τον άγγελο της Αναστάσεως (Μάρκ. ιστ΄ 6). Ο άμβωνας είναι μαρμάρινος ή ξύλινος, πλούσιος σε φιλοτεχνήματα και αξιόλογα σκαλίσματα. Φέρει συνήθως παραστάσεις των ιερών Ευαγγελιστών και υπάρχει ανάγλυφο περιστέρι, πάνω στο οποίο τοποθετείται το ιερό Ευαγγέλιο και συμβολίζει το Άγιο Πνεύμα.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Άμβωνας** |
Το **TV3** (στα καταλανικά προφέρεται: [ˈteˈβeˈtɾɛs]) είναι ο μοναδικός δημόσιος σταθμός γενικού ενδιαφέροντος της Καταλανικής Τηλεόρασης, εταιρείας που ανήκει στη Ζενεραλιτάτ της Καταλονίας. Ιδρύθηκε το 1983 στα πλαίσια του Καταλανικού Οργανισμού Οπτικοακουστικών Μέσων από τον πρόεδρο της περιφέρειας Ζόρδι Πουζόλ και αποτελεί τον σημαντικότερο καταλανόφωνο τηλεοπτικό σταθμό της Ισπανίας κατέχοντας σταθερά την πρώτη θέση στην Καταλονία. Μέχρι σήμερα έχει προβάλει σημαντικές τηλεοπτικά προϊόντα της Καταλονίας όπως τη σαπουνόπερα *El Cor de la Ciutat* (2000–2010), ντοκιμαντέρ και κωμικές σειρές όπως την ποδοσφαιρική σάτιρα Crackòvia και την πολιτική σάτιρα Polònia.

Όσον αφορά τις εκπομπές στις υπόλοιπες καταλανόφωνες περιοχές, παρότι μέχρι το 2009 εξέπεμπε κανονικά και στη Βαλενθιανική Κοινότητα, η καταγγελία του γεγονότος από την Ζενεραλιτάτ της Βαλένθια οδήγησε σε διακοπή των εκπομπών που θα επανέλθουν τον Νοέμβριο του 2016. Ο σταθμός εκπέμπει και στις Βαλεαρίδες Νήσους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Pujol, Jordi. *Memòries (I): Història d'una convicció (1930 - 1980)*. Proa, 2009, p. 183.
2. ↑  «TV3 volverá a emitir en Valencia tras cinco años de 'apagón' y el nuevo Canal 9 se verá en Catalunya» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2016.
3. ↑  NacióDigital. «NacióDigital: Les Illes Balears ja poden tornar a veure TV3, el Súper 3 i el 3/24». Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2016.

Επίσημη ιστοσελίδα
------------------

* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 4298149108410568780007
* LCCN: n2003053468
* GND: 7859066-8

 |

 |
Το **Άλις Σπρινγκς** (αγγλικά: *Alice Springs*) είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στη Βόρεια Επικράτεια της Αυστραλίας. Ευρέως γνωστό ως «the Alice» ή απλά «Alice», το Άλις Σπρινγκς βρίσκεται σχεδόν στο γεωγραφικό κέντρο της Αυστραλίας.

Η περιοχή είναι γνωστή ως «Μπάρντουε» (Mparntwe) στους αρχικούς κατοίκους της, τους Αρρέρντε, οι οποίοι έχουν ζήσει στην έρημο της Κεντρικής Αυστραλίας μέσα και γύρω από το σημερινό Άλις Σπρινγκς για δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Το όνομα *Άλις Σπρινγκς* δόθηκε από τον τοπογράφο Ουίλιαμ Ουίτφιλντ Μιλς προς τιμήν της Λαίδης Άλις Τοντ (του γένους Άλις Γκίλλαμ Μπελλ), συζύγου του πρωτοπόρου της τηλεγραφίας Σερ Τσαρλς Τοντ.

Το Άλις Σπρινγκς είχε αστικό πληθυσμό σχεδόν 24.000 κατοίκων κατά την Απογραφή του 2016· αντιπροσωπεύει περίπου το 10% του πληθυσμού της Βόρειας Επικράτειας. Η απόσταση σχεδόν ισαπέχει από την Αδελαΐδα και το Ντάργουιν.

Την πόλη διασχίζει ο συνήθως ξηρός Ποταμός Τοντ στη βόρεια πλευρά της Οροσειράς Μακντόνελ. Η γύρω περιοχή είναι γνωστή ως Κεντρική Αυστραλία, ή το Κόκκινο Κέντρο, ένα άγονο περιβάλλον αποτελούμενο από πολλές διαφορετικές ερήμους. Οι θερμοκρασίες στο Άλις Σπρινγκς μπορεί να ποικίλουν δραματικά, με μέση μέγιστη το καλοκαίρι 35,6 °C και μέση ελάχιστη το χειμώνα 5,1 °C. Το Άλις Σπρινγκς έχει έρθει αντιμέτωπο με πολλά πρόσφατα προβλήματα, τα οποία οφείλονται σε μεγάλο βαθμό σε ένα ισχυρό φυλετικό χάσμα που έχει υπάρξει στην πόλη εδώ και χρόνια, και σε αύξηση της εγκληματικότητας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  quickstats.censusdata.abs.gov.au/census\_services/getproduct/census/2016/quickstat/SSC70005.
2. ↑  Geoscience Australia Centre of Australia, States and Territories updated July 2006 Αρχειοθετήθηκε 12 February 2014[Date mismatch] στο Wayback Machine. "Officially, there is no centre of Australia. This is because there are many complex but equally valid methods that can determine possible centres of a large, irregularly shaped area especially one that is curved by the earth's surface." See the Geoscience Australia page for further details.
3. ↑  «Climate statistics for Alice Springs Airport». Bureau of Meteorology. 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουνίου 2011.
4. ↑  «Crime wave brings racial divide to Alice». *The Australian*. 23 Φεβρουαρίου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Alice Springs, Northern Territory στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 140856920
* LCCN: n82070039
* ISNI: 0000 0001 1013 2080
* GND: 4206728-5
* BNF: cb12042363g (data)

 |

 |
Συντεταγμένες: 37°27′26″N 24°56′56″E﻿ / ﻿37.45722°N 24.94889°E﻿ / 37.45722; 24.94889

Ο **Άγιος Δημήτριος** είναι μικρός οικισμός που βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της Σύρου και σε πολύ κοντινή απόσταση από την πρωτεύουσα Ερμούπολη.

Γενικές πληροφορίες
-------------------

Στις 25 Μαΐου του 1936, ο Μανούσος Πελέκης, κάτοικος Ερμούπολης, είχε ένα όραμα που τον οδήγησε στην τοποθεσία που βρισκόταν η εικόνα του Αγίου Δημητρίου. Σε αυτό το σημείο και ύστερα από εντολή του τότε Μητροπολίτη Σύρου Φιλάρετου, χτίστηκε ένας πέτρινος μεγαλοπρεπής ναός βυζαντινού ρυθμού με τρούλο. Ο ναός ξεχωρίζει για το εσωτερικό του και την επένδυση από πέτρα και είναι ένα από τα πιο δημοφιλή αξιοθέατα του νησιού. 

Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως τα πλοία που έρχονται ή φεύγουν από τη Σύρο δεν σφυρίζουν κατά την είσοδο ή έξοδό τους στο λιμάνι της Ερμούπολης, αλλά όταν περνούν από τον συγκεκριμένο ναό. Ως ανταπόδοση, ο παπάς του Αγίου Δημητρίου ανταποκρίνεται χτυπώντας τις καμπάνες.

Διοίκηση και πληθυσμός
----------------------

Διοικητικά, ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Άνω Σύρου, η οποία υπάγεται στον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στον Δήμο Άνω Σύρου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, στην περιοχή ζουν σήμερα 56 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού τις τελευταίες δεκαετίες:

Μόνιμος | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1991 | 13 |
| 2001 | 26 |
| 2011 | 56 |

Πραγματικός (de facto) | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1991 | 15 |
| 2001 | 26 |
| 2011 | 56 |

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑  Δομή 1:223
5. ↑  ΠΛΜ 1:550
6. ↑

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Άγιος Δημήτριος στο επίσημο τουριστικό portal του Δήμου Σύρου - Ερμούπολης
* Δήμος Σύρου - Ερμούπολης

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Σύρου - Ερμούπολης |
| --- |
|  |
| Δημοτική ενότητα Άνω Σύρου | 
* Άγιος Δημήτριος
* Αγρός
* Άη Μιχάλης
* Αληθινή
* Άνω Σύρος
* Βαρβαρούσα (νησίδα)
* Γαλησσάς
* Γυάρος (νησίδα)\*
* Δανακός
* Επισκοπείο
* Κίνι
* Μεσαριά
* Μύττακας
* Πάγος
* Παπούρι
* Παρακοπή
* Πλατύ Βουνί
* Φοινικιά
* Χαλανδριανή
* Χρούσα
 |
|  |
| Δημοτική ενότητα Ερμουπόλεως | 
* Αζόλιμνος
* Άνω Μάννα
* Διδύμη (νησίδα)\*
* Ερμούπολη
* Μάννα
* Στρογγυλό Ερμούπολης (νησίδα)\*
* Τάλαντα
 |
|  |
| Δημοτική ενότητα Ποσειδωνίας | 
* Άδειατα
* Αζόλιμνος
* Άσπρο (νησίδα)\*
* Βάρη
* Βήσσας
* Μέγας Γιαλός
* Νάτα (νησίδα)\*
* Ποσειδωνία
* Στρογγυλό Ποσειδωνίας (νησίδα)\*
* Σχινονήσι (νησίδα)\*
* Φοίνικας
 |
|  |
| 
* Έδρα: Ερμούπολη - Ιστορική έδρα: Άνω Σύρος
* \*(Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
Τα γραφεία του TRT στην Κωνσταντινούπολη, όπου βρίσκεται και η έδρα του TRT World
Το **TRT World** είναι ένα Τουρκικό διεθνές Αγγλόφωνο ειδησεογραφικό κανάλι που λειτουργεί όλο το 24ωρο με έδρα την Κωνσταντινούπολη. Μεταδίδει ειδήσεις και ενημερωτικές εκπομπές στην τηλεόραση και στο διαδίκτυο. Απευθύνεται σε παγκόσμιο ακροατήριο και μεταδίδεται μέσω δορυφορικών, καλωδιακών και ψηφιακών πλατφορμών.

Εκτός από την έδρα της στη Κωνσταντινούπολη, η TRT World έχει κέντρα εκπομπής στην Ουάσινγκτον, το Λονδίνο, τη Μουμπάι, τη Σιγκαπούρη, το Πεκίνο, το Ισλαμαμπάντ, τη Μπανγκόκ και την Τζακάρτα. Η TRT World ανήκει ιδιοκτησιακά στον δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό της Τουρκίας, στην Τουρκική Ραδιοφωνία Τηλεόραση και είναι μέλος της Ένωσης Διεθνών Ραδιοτηλεοπτικών Υπηρεσιών.

Ένας δηλωμένος στόχος του TRT World είναι η παροχή ειδήσεων που προκαλούν μια αλλαγή στα πρότυπα σκέψης των τηλεθεατών. Το γεγονός ότι το TRT World έχει προσπαθήσει πολλές φορές να ωραιοποιήσει τη κυβέρνηση Ερντογάν στα μάτια της διεθνούς κοινότητας καθώς και η εντελώς μεροληπτική στάση του σε ορισμένα θέματα της διεθνούς επικαιρότητας έχει οδηγήσει πολλούς να το χαρακτηρίσουν ως προπαγανδιστικό κανάλι.

Αναφορές
--------

1. ↑  «Connect - TRT World». *www.trtworld.com* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Απριλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2018.
2. ↑  «About Us - TRT World». *www.trtworld.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2018.
3. ↑  Srivastava, Mehul· Mance, Henry (27 Ιανουαρίου 2018). «Turkish TV station aims to switch western views». *FT*. Financial Times. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα του TRT World
Η **Κατερίνα Καρνάρου** (Γρύλλος Ηλείας, 25 Ιουλίου 1905 - 29 Οκτωβρίου 2020) ήταν Ελληνίδα υπεραιωνόβια, ο 5ος επιβεβαιωμένα γηραιότερος εν ζωή άνθρωπος στον κόσμο (πριν τον θάνατό της), ο γηραιότερος ψηφοφόρος της ανθρωπότητας και η γηραιότερη Ελληνίδα όλων των εποχών. Γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου του 1905 στο Νομό Ηλείας. Απεβίωσε στις 29 Οκτωβρίου 2020.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου 1905. Υποστήριζε ότι είχε γεννηθεί στην Μούντριζα Ηλείας (σημερινός Γρύλλος). Το γεγονός ότι το 1933 παντρεύτηκε τον Σοφοκλή Καρνάρο αποδεικνύει την ηλικία της. Στα Κρέστενα απέκτησε τέσσερα τέκνα. Είχε επτά εγγόνια, οκτώ δισέγγονα και δύο τρισέγγονα. Ήταν εύρωστη για την ηλικία της, περπατούσε, ενώ είχε κάνει και μια χειρουργική επέμβαση στα πόδια το 2018. Είχε μεγάλη πνευματική διαύγεια. Το 2019 ψήφισε στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές και έγινε εκ των γηραιοτέρων ψηφοφόρων παγκοσμίως. 

Στις 25 Ιουλίου 2020 έκλεισε τα 115 της χρόνια, ηλικία-ρεκόρ στην Ελλάδα. 

Απεβίωσε στις 29 Οκτωβρίου 2020 σε ηλικία 115 ετών και 96 ημερών καταρρίπτοντας κάθε ρεκόρ στην Ελλάδα αφού ήταν το πέμπτο μεγαλύτερο εν ζωή πρόσωπο στον κόσμο, το 53ο που υπήρξε ποτέ και ο γηραιότερος ψηφοφόρος της ανθρωπότητας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Anastasios Papapostolou (31 Αυγούστου 2018). «Exclusive Interview: The 113 Year Old Greek Supercentenarian». *greece.greekreporter.com*. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουλίου 2019.
2. ↑  Κρέστενα: "Έφυγε" σε ηλικία 115 ετών η Κατερίνα Καρνάρου – Ήταν η γηραιότερη Ελληνίδα!
3. ↑  «Katerina Karnarou». *gerontology.wikia.org*. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2019.
The Deep**The Deep** (ελληνικά: «Τα Μυστικά της Αβύσσου» ) είναι μία Αυστραλό-καναδική τηλεοπτική σειρά καρτούν, βασισμένη στο αντίστοιχο κόμικ. Δημιουργοί της είναι οι Tom Taylor και James Brower και η σειρά εκδίδεται από την εκδοτική εταιρεία Gestalt Comics.

Η τηλεοπτική σειρά δημιουργήθηκε από την εταιρεία Technicolor , μία παραγωγή της A Stark Production και του καναδικού στούντιο Nerd Corps Entertainment, του Ομίλου DHX Media, μέσω του καναλιού ABC. Προβλήθηκε για πρώτη φορά στον Καναδά στις 1 Δεκεμβρίου 2015 και στις ΗΠΑ στις 1 Ιουνίου 2016.

Πλοκή
-----

Μία οικογένεια ζει μέσα στο μεγαλύτερο ερευνητικό υποβρύχιο του κόσμου και η δουλειά τους είναι να προστατεύουν τη ζωή ανθρώπων και ζώων στη θάλασσα, καθώς και να ανακαλύπτουν υποθαλάσσια τέρατα και να φέρνουν στο φως καλά κρυμμένα μυστικά της αβύσσου. Ταυτόχρονα όμως, η οικογένεια Nekton [William - πατέρας, Kaiko (μητέρα), Fontaine - κόρη και Anteas - γιος] ψάχνουν την καλά κρυμμένη Lemuria, έναν αρχέγονο πολιτισμό. Κατά τη διάρκεια των περιπετειών τους, αποκτούν αντιπαλότητα με δύο εχθρικές ομάδες, όπως τους υποθαλάσσιους πειρατές (με επικεφαλής τον "σφυροκέφαλο") και τον Alpheus, ο οποίος, χάρις στο υπερσύγχρονο σκάφος του, έχει στόχο του να βρει πρώτος τη χαμένη πόλη και να χρησιμοποιήσει τις δυνάμεις που υπάρχουν σε αυτήν, για κακό σκοπό.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η σειρά στο imdb Ανακτήθηκε στις 21/10/2019
* Επίσημη ιστοσελίδα της σειράς Ανακτήθηκε στις 21/10/2019

Παραπομπές
----------

1. ↑  Charles Webb: «Tom Taylor's Deep Sea family graphic novels 'The Deep' being made into an animated series» Ανακτήθηκε στις 21/10/2019
2. ↑  «Technicolor options rights to award-winning graphic novel series, The Deep» Ανακτήθηκε στις 21/10/2019
3. ↑  «The Deep reels in Nerd Corps as co-production partner» Ανακτήθηκε στις 21/10/2019
4. ↑  «Technicolor's ‘The Deep’ Headed to the U.S. on Netflix» Ανακτήθηκε στις 21/10/2016
5. ↑  "The Deep Wiki - Lemuria" Ανακτήθηκε στις 28/10/2019
Η **Κατερίνα Δημητρόγλου** (Αθήνα, 23 Φεβρουαρίου 1985) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1985 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε. Από την εφηβεία της ξεκίνησε να ασχολείται ερασιτεχνικά με το θέατρο παίζοντας σε θεατρικές παραστάσεις. Σε ηλικία 18 ετών, πέρασε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών απ' όπου αποφοίτησε πέντε χρόνια μετά. Παράλληλα, ξεκίνησε σπουδές υποκριτικής στην Ανώτερη Δραματική Σχολή Ίασμος του Βασίλη Διαμαντόπουλου ενώ κατά τη διάρκεια των σπουδών της ξεκίνησε να δουλεύει ως ηθοποιός στη τηλεόραση και τον κινηματογράφο.

Το 2005, έπαιξε σε δύο κινηματογραφικές παραγωγές μικρού μήκους στο «Fake Words» και το «Maths Degree». Την ίδια περίοδο ήταν μέρος του καστ της σατιρικής σειράς του Γιάννη Ζουγανέλη, «Γιαννάκη ομορφόπαιδο» στο ALTER. Το 2008, συμμετείχε σε ένα επεισόδιο της σειράς «Σε είδα...» ενώ συμπρωταγωνίστησε μαζί με τη Θεοφανία Παπαθωμά και τον Στράτο Τζώρτζογλου σε ένα επεισόδιο της ερωτικής σειράς «Αληθινοί Έρωτες». Τη σεζόν 2008-2009 έπαιξε στη δραματική σειρά «Το κλειδί του παραδείσου» ενώ τις σεζόν 2009-2011 είχε ένα από τους βασικούς ρόλους στη καθημερινή σειρά του ANT1, «Κάρμα». Από το 2011 μέχρι το 2014 πρωταγωνίστησε στη διαδικτυακή κωμική σειρά «See you around». Τη σεζόν 2013-2014 ερμήνευσε το ρόλο της φοιτήτριας Πέγκυς Κάραλη στο τρίτο κύκλο της καθημερινής σειράς «Κλεμμένα Όνειρα» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αρβανίτη.

Ο ρόλος που την έκανε ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύ κοινό ήταν αυτός της Νατάσας Γκέκου στη δραματική σειρά «Δικαίωση». Εκεί τη σεζόν 2014-2015 συμπρωταγωνίστησε μαζί με τον Αλέξανδρο Σταύρου. Ακολούθησε η κωμική σειρά «Μάλιστα, Σεφ!» την επόμενη σεζόν. 

Το 2015, έπαιξε στις ταινίες «Amore Mio» και «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός» (remake).

Είναι γνωστή για τους ρόλους της στις σειρές του MEGA, ''Κλεμμένα Όνειρα'' και ''Δικαίωση''.σειρές Γιαννάκη ομορφόπαιδο. Ο πόλεμος των άστρων ,Η γενιά των 592 ευρώ , Ζωή μου, Κόκκινο Νυφικό , Η επιστροφή , Πέτα τη Φριτέζα

Προσωπική ζωή
-------------

Στις 4 Ιουνίου 2021 παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Γιώργο Κούρτη και δύο μήνες αργότερα, στις 4 Αυγούστου, απέκτησαν μια κόρη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Κατερίνα Δημητρόγλου». *unstage.gr*. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2019.
2. ↑  «Κατερίνα Δημητρόγλου βιογραφικό - iShow.gr». *www.ishow.gr*. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2019.
3. ↑  «Κατερίνα Δημητρόγλου:Ποια είναι η Πέγκυ από τα «Κλεμμένα Όνειρα»». *protothema.gr*. 2014-05-03.. Ανακτήθηκε στις 2014-05-03.
4. ↑  «Κατερίνα Δημητρόγλου: Η τηλεοπτική Νατάσα από τη "Δικαίωση" αποκαλύπτεται στη Μία!». *tlife.gr*. 2015-03-12.. Ανακτήθηκε στις 2015-03-12.
5. ↑  «Κατερίνα Δημητρόγλου: Παντρεύτηκε η εγκυμονούσα ηθοποιός». *TLIFE*. 4 Ιουνίου 2021. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2022.
6. ↑  «Κατερίνα Δημητρόγλου: Γέννησε η ηθοποιός - Οι πρώτες φωτογραφίες από το μαιευτήριο». *TLIFE*. 13 Αυγούστου 2021. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Το εθνόσημο της Ιορδανίας.
Το **εθνόσημο του Χασεμιτικού Βασιλείου της Ιορδανίας** συμβολίζει την κυριαρχία της Δυναστείας των Χασεμιτών στη χώρα.

Περιγραφή
---------

Αποτελείται από πολλά μέρη. Το στέμμα στην κορυφή συμβολίζει τη μοναρχία, κάτω από την οποία υπάρχει το οικόσημο των Χασεμιτών μοναρχών. Το κόκκινο χρώμα του αποτελεί σύμβολο θυσίας και το λευκό της αγνότητας. Κλεισμένα βρίσκονται πολυάριθμα αντικείμενα, ανάμεσά τους δύο σημαίες της Μεγάλης Αραβικής Επανάστασης. Ο αετός αντιπροσωπεύει τη δύναμη και το θάρρος και στέκεται πάνω από μια υδρόγειο σφαίρα, για να καταδείξει τη διάδοση του Ισλάμ ανά τον κόσμο. Πάνω από τον αετό και την υδρόγειο βρίσκεται ένας θυρεός που περιβάλλεται από πολλά όπλα, σύμβολο της άμυνας για το δίκαιο και του αγώνα για ότι είναι επιζήμιο. Στο κάτω μέρος του θυρεού βρίσκεται εφαρμοστό ένα μετάλλιο, το ανώτατο που απονέμει η χώρα. Σε αυτό βρίσκονται αναπαραστάσεις με φοίνικες και σιτηρά. Ανάμεσα στο μετάλλιο και στον θυρεό υπάρχει μια περγαμηνή φέρουσα την επιγραφή στα αραβικά: *«Βασιλιάς του Χασεμιτικού Βασιλείου της Ιορδανίας, που ελπίζει για βοήθεια και επιτυχία από τον Θεό, Αμπντουλάχ ιμπν Αλ Χουσεΐν Αλ Αούν» (αντικατέστησε τον Αλ Χουσεΐν Ιμπν Ταλάλ αλ Αούν)*.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Έμβλημα της Ιορδανίας** |

* (Αγγλικά) Περιγραφή στον ιστότοπο του Βασιλέα Χουσεΐν
* (Αγγλικά) Περιγραφή από την πρεσβεία της Ιορδανίας στην Ουάσινγκτον

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνόσημα των χωρών της Ασίας |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα κράτη | 
* Αίγυπτος
* Αζερμπαϊτζάν
* Ανατολικό Τιμόρ
* Αρμενία
* Αφγανιστάν
* Βιετνάμ
* Βόρεια Κορέα
* Γεωργία
* Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα
* Ιαπωνία
* Ινδία
* Ινδονησία
* Ιορδανία
* Ιράκ
* Ιράν
* Ισραήλ
* Καζακστάν
* Καμπότζη
* Κατάρ
* ΛΔ Κίνας
* Κιργιζία
* Κουβέιτ
* Κύπρος
* Λάος
* Λίβανος
* Μαλαισία
* Μαλδίβες
* Μιανμάρ
* Μογγολία
* Μπαγκλαντές
* Μπαχρέιν
* Μπουτάν
* Μπρουνέι
* Νεπάλ
* Νότια Κορέα
* Ομάν
* Ουζμπεκιστάν
* Πακιστάν
* Ρωσία
* Σαουδική Αραβία
* Σιγκαπούρη
* Σρι Λάνκα
* Συρία
* Ταϊλάνδη
* Τατζικιστάν
* Τουρκία
* Τουρκμενιστάν
* Υεμένη
* Φιλιππίνες
 |
|  |
| Κράτη με περιορισμένη αναγνώριση | 
* Αμπχαζία
* Ναγκόρνο-Καραμπάχ
* ΤΔΒΚ
* Παλαιστίνη
* Νότια Οσετία
* Δημοκρατία της Κίνας (Ταϊβάν)
 |
|  |
| Εξαρτημένα και άλλα εδάφη | 
* Βρετανικό Έδαφος Ινδικού Ωκεανού
* Νησί των Χριστουγέννων
* Νησιά Κόκος
* Χονγκ Κονγκ
* Μακάου
 |

 |