recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Νι Τσικίν** ή **Τσιχτσίν** (*倪志钦*, 14 Απριλίου 1942) είναι Κινέζος πρώην αθλητής στο άλμα εις ύψος. 

Στις 8 Νοεμβρίου 1970, στη Σαγκάη, πέρασε τα 2,29 μ. αλλά η επίδοση δεν αναγνωρίστηκε ως παγκόσμιο ρεκόρ γιατί η Κίνα δεν ήταν μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ομοσπονδιών Κλασικού Αθλητισμού (IAAF). Μετά τη αρχική αποτυχία του, οι θεατές ξεκίνησαν να απαγγέλουν τη ρήση του προέδρου Μάο Τσετούνγκ «Να είσαι αποφασισμένος, μη φοβάσαι να θυσιασθείς, ξεπέρνα όλα τα εμπόδια ως την τελική νίκη». Μετά την επιτυχία του, ο αθλητής έκανε την ακόλουθη δήλωση: «Αν τ' άλματά μου ήταν τόσο ψηλά όσο οι σκέψεις του προέδρου Μάο, θα χρειαζόμουν σκάλα πυροσβέστη για να τα μετρήσω».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βλ. *Ιστορικό Λεύκωμα 1970*, Αθήνα: έκδ. εφημ. *Η Καθημερινή*, 1998, σελ. 162, απ' όπου και τα παραθέματα.
Η **Γουαϊόμια Τάις** (*Wyomia Tyus*, γεννήθηκε 29 Αυγούστου 1945) είναι Αμερικανίδα πρώην δρομέας και το πρώτο άτομο που διατήρησε τον ολυμπιακό τίτλο του στα 100 μ. (ένα κατόρθωμα που επανέλαβαν οι Καρλ Λιούις, Γκέιλ Ντίβερς, Σέλι-Αν Φρέιζερ-Πράις, Γιουσέιν Μπολτ και Ελέιν Τόμσον).

Στις 15 Αυγούστου του 1968, στην Πόλη του Μεξικού, έκανε παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μ. με χρόνο 11,08 δευτερόλεπτα και έγινε η πρώτη αθλήτρια στην ιστορία που διατήρησε τον τίτλο της στο αγώνισμα αυτό. Στις 20 Οκτωβρίου, και πάλι στην Πόλη του Μεξικού, αποτέλεσε μέλος της ομάδας των Η.Π.Α. μαζί με τις Μπάρμπαρα Φαρέλ, Μάργκαρετ Μπέιλς και Μίλντρετ Νέτερ, που κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στα 4x100 μ. με χρόνο 42.88.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Wyomia Tyus Αρχειοθετήθηκε 2017-04-19 στο Wayback Machine. Sports Reference
2. ↑  *Τα ρεκόρ του 1968*, Ιστορικό Λεύκωμα 1968, σελ. 160, *Καθημερινή* (1998)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 3347154015351609310006
* GND: 1169069207

 |

 |
Ο όρος **τετράκις εκατομμύριο** υποδηλώνει τον φυσικό αριθμό **1.000.000.000.000.000**, δηλαδή ένα εκατομμύριο δισεκατομμύρια. Η εκθετική μορφή του αριθμού είναι **{\displaystyle \mathrm {10^{15}} }**, δηλαδή το 1 ακολουθούμενο από 15 μηδενικά. Το πρόθεμα για τις μονάδες φυσικών μεγεθών του Διεθνούς Συστήματος Μονάδων (SI) στη Φυσική που υποδηλώνει μεγαλύτερη μονάδα κατά 1 τετράκις εκατομμύριο φορές είναι «πετα-» (peta-, σύμβολο P). Στην επιστημονική χρήση, αριθμοί της τάξεως του τετράκις εκατομμύριου γράφονται σχεδόν πάντα με την εκθετική τους μορφή.

  

* Στο σώμα ενός ελέφαντα, του μεγαλύτερου δηλαδή χερσαίου ζώου, υπάρχουν περί το 1 τετράκις εκατομμύριο κύτταρα (προσέγγιση τάξεως μεγέθους), ενώ ένα μέσο σμήνος γαλαξιών περιέχει περί το 1 τετράκις εκατομμύριο αστέρες.

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μαθηματικά
 |

 |
Συντεταγμένες: 37°59′27″N 23°44′06″E﻿ / ﻿37.99083°N 23.73500°E﻿ / 37.99083; 23.73500

Το κτίριο όπου στεγάζεται το Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο στην Αθήνα.
Το **Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών** (γερμ.: *Österreichisches Archäologisches Institut (ÖAI) Athen*) είναι ένα από τα 19 ξένα αρχαιολογικά ινστιτούτα που λειτουργούν στην Αθήνα. 

Ιδρύθηκε το 1898 από τον Αυστριακό αρχαιολόγο Όττο Μπένντερ αποτελώντας έτσι το πέμπτο παλαιότερο του είδους του στην Ελλάδα. Σημαντικότερος του στόχος είναι η παροχή μίας βάσης στους αυστριακούς ερευνητές και υποτρόφους στην Ελλάδα καθώς και η προώθηση των αυστριακών αρχαιολογικών ερευνητικών έργων στον ελληνικό χώρο. 

Το ινστιτούτο στεγάζεται σε κτίριο επί της λεωφόρου Αλεξάνδρας, το οποίο χτίστηκε σε σχέδια του Ερνστ Τσίλλερ. Διαθέτει επίσης πλούσια βιβλιοθήκη.

Ανασκαφές
---------

Το αρχαίο θέατρο Αιγείρας όπου έχει κάνει ανασκαφές το Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο
Κατά τη διάρκεια της ιστορίας του το ÖAI Athen έχει πραγματοποιήσει ανασκαφές στους Λουσούς, στην Αιγείρα, στην Ήλιδα και αλλού.

Βιβλιογραφία
------------

* Κόρκα, E. κ.α. *Ξένες αρχαιολογικές σχολές στην Ελλάδα: 160 χρόνια*, σελ. 38-47, Αθήνα 2005.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η επίσημη ιστοσελίδα του Αυστριακού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Αθηνών

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 148089820
* GND: 5308077-4
* SUDOC: 152046267
* BNF: cb14610837h (data)

 |

 |
Το **Νορβηγικό Ινστιτούτο Αθηνών** (νορβηγικά: Det Norske Institutt I Athen‎‎) είναι ένα από τα 17 ξένα αρχαιολογικά ιδρύματα που λειτουργούν στην Αθήνα.

Το Ινστιτούτο στοχεύει στην προώθηση της έρευνας σε όλους τους τομείς των Ελληνικών Σπουδών από Νορβηγούς μελετητές. Συνεισφέρει, με τους Δανούς, Φινλανδούς και Σουηδούς ομολόγους του, στη βιβλιοθήκη Βόρειων Χωρών της Αθήνας. Οι αρχαιολογικές δραστηριότητες του, από την ίδρυση του το 1989, περιλαμβάνουν αρχαιολογική έρευνα στην Αρκαδία, αρχαιολογική έρευνα βαθέων υδάτων στις Βόρειες Σποράδες και την Ιθάκη (Επτάνησα) και ανασκαφές στην Πετροπηγή (Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας) και στη Τεγέα (Αρκαδία), όπου η πόλη και το ιερό της Αθηνάς Αλέας βρίσκονται υπό έρευνα.

Βιβλιογραφία
------------

* Ε. Korka et αϊ. (eds. ): Ξένες Αρχαιολογικές Σχολές στην Ελλάδα, 160 χρόνια, Αθήνα, Υπουργείο Πολιτισμού, 2006, σ.   126-133.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2016-08-19 στο Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 125498560
* **ΕΒΕ**: 56600
* LCCN: nr93021190
* GND: 1223970-7
* SUDOC: 035338768
* BNF: cb13182715v (data)

 |

 |
Συντεταγμένες: 37°58′16″N 23°43′50″E﻿ / ﻿37.97111°N 23.73056°E﻿ / 37.97111; 23.73056

Το **Ινστιτούτο της Δανίας στην Αθήνα** (δανικά: *Det Danske Institut i Athen*‎‎ ή *DIA*) είναι δανικό κρατικό ινστιτούτο επιστημών με έδρα την Αθήνα, στην Ελλάδα. Παράλληλα, αποτελεί ένα εκ των, συνολικά 19, ξένων αρχαιολογικών ινστιτούτων με έδρα την Ελλάδα.

Η ίδρυση του συγκεκριμένου ινστιτούτου χρονολογείται στο 1992. Κύριο αντικείμενο των εργασιών του αποτελεί η αρχαιολογική έρευνα, ωστόσο, παράλληλα, λειτουργεί και ως πολιτισμικό ινστιτούτο, διοργανώνοντας αριθμό εκδηλώσεων.

Το ινστιτούτο στεγάζεται εντός κτιρίου στη συνοικία της Πλάκας, στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Το ινστιτούτο διαχειρίζεται τη γειτονική Βιβλιοθήκη Βορείων Χωρών από κοινού με τα νορβηγικά, σουηδικά και φινλανδικά ινστιτούτα με έδρα την Αθήνα.

Ερευνητικά εγχειρήματα και ανασκαφές
------------------------------------

Το ινστιτούτο έχει πραγματοποιήσει αρχαιολογικές έρευνες και ανασκαφές σε περιοχές όπως οι κάτωθι:

* Καλυδώνα και Κάτω Βασιλική, Αιτωλία
* Καστέλλι, επίσης γνωστό ως Κυδωνία κατά τη μινωική περίοδο, Χανιά, Κρήτη
* Λιμένας Ζέας, Πειραιάς

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) «The Institute». *The Danish Institute at Athens*. Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2013.
2. ↑  (Αγγλικά) «The Nordic Library at Athens». *norlib.gr*. Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2013.
3. ↑  (Αγγλικά) «Field Projects». *The Danish Institute at Athens*. Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2013.
4. ↑  (Αγγλικά) «The Greek-Swedish-Danish excavation (GSDE) of Minoan Kydonia, Chania». *The Danish Institute at Athens*. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2015.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Το **Φινλανδικό Ινστιτούτο Αθηνών** (φινλανδικά: Suomen Ateenan-Instituutti‎‎, σουηδικά: Finlands Athen-Institut‎‎) είναι ένα από τα 17 ξένα αρχαιολογικά ιδρύματα που λειτουργούν στην Αθήνα.

Ιδρύθηκε το 1984 και η αποστολή του είναι η προώθηση όλων των τομέων των ελληνικών σπουδών. Μαζί με το δανέζικα, νορβηγικά και σουηδικά ιδρύματα, συμβάλλει στη βιβλιοθήκη Βόρειων Χωρών της Αθήνας.

Το Φινλανδικό Ινστιτούτο ασχολείται ενεργά με την αρχαιολογική έρευνα από το 1999. Τωρινά και προηγούμενα έργα, περιλαμβάνουν ανασκαφές στην Αρέθουσα (Μακεδονία) και στο Στράτος (Ακαρνανία), καθώς και έρευνα στον κόλπο του Κωκυτού (Θεσπρωτία).

Βιβλιογραφία
------------

* Ε. Korka et αϊ. (eds. ): Ξένες Αρχαιολογικές Σχολές στην Ελλάδα, 160 χρόνια, Αθήνα, Υπουργείο Πολιτισμού, 2006, σ.   152-157.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα Φινλανδικού Ινστιτούτου

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 127815835
* LCCN: n93051961
* ISNI: 0000 0000 8795 3488
* GND: 5257277-8
* SUDOC: 034763929
* BNF: cb12548404j (data)
* BIBSYS: 3113566
* CiNii: DA12082330

 |

 |
Ο **οτζοβισμός** είναι μια πολιτική τάση, που εμφανίστηκε το 1909 στη Ρωσία, μέσα στη μπολσεβίκικη πτέρυγα του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Υποστήριζε ότι έπρεπε να ανακληθούν οι σοσιαλδημοκράτες αντιπρόσωποι από την Τρίτη Δούμα. Αυτό, διότι οι πραγματικοί επαναστάτες δεν είχαν καμιά θέση μέσα στην τσαρική Δούμα, που ήταν όργανο των αντιδραστικών. Όσοι έμπαιναν σ' αυτήν, θα έπρεπε να απαρνηθούν την επανάσταση. Η εκμετάλλευση των δυνατοτήτων που παρείχε η νομοθεσία, ήταν ουσιαστικά ανέφικτη στις επικρατούσες τότε συνθήκες. Οι συνεπείς μπολσεβίκοι δεν είχαν καμιά θέση μέσα σε μια λέσχη ή ένα συνδικάτο, που λειτουργούσε υπό την εποπτεία της αστυνομίας. Οι οτζοβιστές θεωρούσαν εσφαλμένη αλλά και οπορτουνιστική την εκμετάλλευση των δυνατοτήτων που παρείχαν οι νόμοι, τακτική την οποία υποστήριζε ο Λένιν. Χαρακτήριζαν τον Λένιν και τους οπαδούς του δεξιούς, κι έλεγαν ότι είχαν χάσει την πίστη τους στην επανάσταση.
Επικεφαλής των οτζοβιστών ήταν ο Στανισλάβ Βόλσκι, ένας Μοσχοβίτης διανοούμενος (μενσεβίκος κατά την Οκτωβριανή Επανάσταση και κατόπιν αντιδραστικός), και ο Αλεξίνσκι. Λίγο ως πολύ υποστηρίζονταν από τον Ανατόλι Λουνατσάρσκι και τον Αλεξάντερ Μπογκντάνοφ. Η επαναστατική φρασεολογία των οτζοβιστών είχε ως αποτέλεσμα να τους ακολουθήσουν πολλοί επαναστάτες εργάτες. Δέχτηκαν σφοδρή πολεμική από τον «Προλετάριο», τον οποίο διεύθυναν ο Λένιν, ο Κάμενεφ και ο Ζηνόβιεφ, οι οποίοι υποστήριζαν ότι ο οτζοβισμός ήταν επικίνδυνη τάση, διότι θα είχε ως συνέπεια να απομακρυνθούν οι μπολσεβίκοι από τις εργατικές μάζες και την καθημερινή πάλη.

Πηγή
----

* «Κοινωνιολογικόν και Πολιτικόν Λεξικόν» έκδοση εφημερίδας «Ανεξάρτητος» 1933, σελ. 2586
Σύστημα SLQ-25 Nixie επί του *USS Iowa, BB-61*
Το **AN/SLQ-25 Nixie** είναι ρυμουλκούμενο αντίμετρο εναντίον τορπιλών, γνωστότερο με τη συνηθέστερη ονομασία **"κρόταλα"** που χρησιμοποιείται από τα πολεμικά πλοία επιφανείας του NATO. Περιλαμβάνει δύο ρυμουλκούμενα υδροδυναμικά σώματα-δολώματα (εκ των οποίων χρησιμοποιείται ένα τη φορά) και μια γεννήτρια σήματος εγκατεστημένη επί του πλοίου. Σκοπός του Nixie είναι να προσελκύσει το παθητικό σόναρ της τορπίλης εκπέμποντας σήματα που προσομοιώνουν το θόρυβο των προπελών πλοίου επιφανείας. Η πιο μοντέρνα έκδοση AN/SLQ-25B αποτελεί ανανεωμένη παραλλαγή των AN/SLQ-25 και -25Α, η οποία περιλαμβάνει καλώδιο ρυμούλκησης οπτικής ίνας με εξοπλισμό COTS και ενσωματώνει ρυμουλκούμενους αισθητήρες εντοπισμού υποβρυχίων και επερχόμενων τορπιλών. Το AN/SLQ-25B ενσωματώνει επίσης αντίμετρα κατά των ενεργητικών σόναρ τορπιλών, τα οποία λαμβάνουν, μεγεθύνουν και επιστρέφουν τα σήματα αναζήτησης (*pings*) από την τορπίλη, παρουσιάζοντας ένα μεγαλύτερο, λανθασμένο στόχο προς αυτή. Τα μεγαλύτερα πλοία είναι δυνατό να φέρουν δύο τέτοια συστήματα, τα οποία είναι τοποθετημένα στην πρύμνη και μπορούν τα λειτουργούν είτε ταυτόχρονα είτε μεμονωμένα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το AN/SLQ-25 Nixie στο www.fas.org
* Το AN/SLQ-25 Nixie στο www.sfu.ca
* 

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **AN/SLQ-25 Nixie** |
Συντεταγμένες: 41°7′12.000″N 26°17′24.000″E﻿ / ﻿41.12000000°N 26.29000000°E﻿ / 41.12000000; 26.29000000

Το **Λυκόφως** είναι χωριό του Νομού Έβρου, το οποίο ανήκει στον Δήμο Σουφλίου. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την τελευταία απογραφή (2021) ήταν 255 κάτοικοι, ενώ το μεσοσταθμικό υψόμετρο είναι 18 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το χωριό είναι κτισμένο πλάι στην εθνική οδό, 8 χιλιόμετρα νότια του Σουφλίου και στη ρίζα των τελευταίων υψωμάτων της Ροδόπης.

Ιστορία
-------

Οι πρώτοι του κάτοικοι ήταν πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη.Οφείλει το όνομά του στο γεγονός οτι εξαιτίας των υψωμάτων τα οποία βρίσκονται στα δυτικά του χωριού ο ήλιος φαίνεται να δύει νωρίτερα απο την πραγματική ώρα της δύσης του,προσδίδοντας στο χωριό ένα παρατεταμένο λυκόφως ,δηλαδή το διάστημα απο τη φαινομενική δύση του ήλιου μέχρι να νυχτώσει. Η περιοχή παρουσιάζει αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Στην πηγή Ανάβρας σώζονται τα ίχνη μιας παλαιοχριστιανικής εκκλησίας, το ιερό της οποίας είναι σκαμμένο στη βραχώδη πλαγιά του λόφου. Στις πέτρινες όχθες του ποταμού φαίνονται λαξευμένοι αρχαίοι τάφοι, κάτω από τις σκιές των πεύκων. Στα γύρω υψώματα βρέθηκαν σαρκοφάγοι της Ρωμαϊκής εποχής.Το κατάφυτο της περιοχής και το υγιεινό κλίμα, ευνόησαν να γίνουν εδώ κατασκηνωτικές εγκαταστάσεις. Στους καταπράσινους λόφους λειτουργεί ένας όμορφος κατασκηνωτικός χώρος για τους λάτρεις της φύσης. Από δω, ξεκινά στενός δρόμος ανάμεσα στο πυκνό δάσος και με υπέροχη διαδρομή, καταλήγει στο Μοναστήρι της Δαδιάς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hellenica
2. ↑  Θρακικός Ηλεκτρονικός Θησαυρός
3. ↑  «Evrostour». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Δεκεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2013.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Σουφλίου |
| --- |
|  |
| Δημοτική ενότητα Ορφέα | 
* Αγριάνη
* Αμόριο
* Γέρικο
* Γονικό
* Κόρυμβος
* Κυριακή
* Λάβαρα
* Μάνδρα
* Μαυροκκλήσι
* Μέγα Δέρειο
* Μικρό Δέρειο
* Πετρόλοφος
* Πρωτοκκλήσι
* Ρούσσα
* Σιδηροχώρι
 |
|  |
| Δημοτική ενότητα Σουφλίου | 
* Γιαννούλη
* Δαδιά
* Κορνοφωλιά
* Κοτρωνιά
* Λαγυνά
* Λυκόφως
* Μονή Δαδιάς
* Μονή Κορνοφωλεάς
* Σουφλί
* Σιδηρώ
 |
|  |
| Δημοτική ενότητα Τυχερού | 
* Θυμαριά
* Λευκίμμη
* Λύρα
* Προβατώνας
* Ταύρη
* Τυχερό
* Φυλακτό
 |
|  |
| 
* Έδρα: Σουφλί
* \*(Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
**Παραφροσύνη** ή στην καθομιλουμένη **τρέλα** (ο δεύτερος όρος χρησιμοποιείται κυρίως προσβλητικά ανεξαρτήτως αν ο δέκτης εμφανίζει συμπτώματα ή όχι) είναι όροι που περιγράφουν ένα φάσμα συμπεριφορών που χαρακτηρίζονται από ορισμένα αφύσικα νοητικά ή συμπεριφορικά πρότυπα. Η παραφροσύνη μπορεί να αναγνωριστεί από παραβίαση των θεσμοποιημένων κοινωνικών κανόνων. Επιστημονικά ο όρος *παραφροσύνη* δεν υφίσταται και θεωρείται παρωχημένος, μη επιστημονικός όρος που δηλώνει την «ψυχική αστάθεια». Στην ιατρική, ο γενικός όρος ψύχωση χρησιμοποιείται για να συμπεριλάβει την παρουσία είτε ψευδαισθήσεων είτε παραισθήσεων είτε και των δύο στον ασθενή.  Ως ιατρικός όρος, η παραφροσύνη δεν υφίσταται πλέον και ούτε αποτελεί ιατρική διάγνωση, υφίσταται όμως ως νομικός όρος στις Ηνωμένες Πολιτείες που απαντάται στο Κοινό Δίκαιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  L M Tierney, S J McPhee, M A Papadakis (2002). *Current medical Diagnosis & Treatment. International edition*. New York: Lange Medical Books/McGraw-Hill. σελίδες 1078–1086. ISBN 0-07-137688-7.
2. ↑  Tighe, Janet A. (2005). «"What's in a Name?": A Brief Foray into the History of Insanity in England and the United States». *Journal of the American Academy of Psychiatry and the Law* **33** (2): 252–8. PMID 15985670. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2011-09-28.. Ανακτήθηκε στις 2007-10-20.

Δείτε επίσης
------------

* Σχιζοφρένεια
* Ψυχιατρείο
Το **Πυραμίντεν** (νορβηγικά: Pyramiden‎‎· ρωσικά: Пирами́да‎‎
· κυριολεκτικά 'Η Πυραμίδα') είναι ένας εγκαταλελειμμένος σοβιετικός οικισμός εξόρυξης άνθρακα στο νορβηγικό αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ που έχει γίνει τουριστικός προορισμός. Ιδρύθηκε από τη Σουηδία το 1910 και πουλήθηκε στη Σοβιετική Ένωση το 1927, το Πυραμίντεν έκλεισε το 1998 και έκτοτε έχει παραμείνει σε μεγάλο βαθμό εγκαταλελειμμένο με τις περισσότερες υποδομές και τα κτίριά του να βρίσκονται ακόμα στη θέση τους, το ψυχρό κλίμα διατηρεί πολλά από αυτά που έχουν εγκαταλειφθεί.

Από το 2007, έγιναν προσπάθειες να γίνει τουριστικό αξιοθέατο· το ξενοδοχείο της πόλης ανακαινίστηκε και επαναλειτούργησε το 2013. Το καλοκαίρι υπάρχει πληθυσμός έξι επιτηρητών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Pyramiden 2016 film
Οι **Κοσταρικανοί** (ισπανικά: ***Costarricenses***), επίσης γνωστοί ως **Τίκος**, είναι οι κάτοικοι ενός πολυεθνικού ισπανόφωνου κράτους στην Κεντρική Αμερική, γνωστή ως Κόστα Ρίκα. Οι Κοσταρικανοί είναι κατά κύριο λόγο καστίζο (κάπου ανάμεσα στους λευκούς και στους μεστίζο), λευκοί και μεστίζο. Ωστόσο η χώρα τους θεωρείται πολυεθνική κοινωνία, κάτι που σημαίνει ότι είναι η πατρίδα ανθρώπων με ποίκιλες εθνικές καταγωγές. Ως αποτέλεσμα, οι Κοσταρικανοί δεν θεωρούν την εθνικότητά τους ως εθνότητα. Αντιθέτως, βλέπουν την εθνικότητά τους ως μια εθνότητα με πολλές εθνότητες. Η Κόστα Ρίκα έχει τέσσερις μικρές μειονοτικές ομάδες: τους Μουλάτος, τους μαύρους, τους Ασιάτες και τους Αμερινδιάνους. Στην Κόστα Ρίκα ζουν πολλοί Ασιάτες. Οι περισσότεροι Κινέζοι και Ινδοί της χώρας είναι απόγονοι των μεταναστών που έφθασαν στην χώρα τον 19ο αιώνα ως μετανάστες εργάτες.

Το 2018, ο πληθυσμός της χώρας ξεπέρασε τα 5.000.000 άτομα. Το ετήσιο ποσοστό ανόδου του πληθυσμού την εξαετία 2005 με 2010 εκτιμήθηκε στο 1.5%. Η αναλογία ζωντανών γεννήσεων ανά 1.000 άτομα εκτιμήθηκε στις 17.8 μονάδες. Η αναλογία θανάτων ανά 1.000 άτομα εκτιμήθηκε στις 4.1 μονάδες. Το 2016 ο πληθυσμός της χώρας προσέγγιζε τα 4.9 εκατομμύρια άτομα.

Η Κόστα Ρίκα ήταν το σημείο σύγκλισης του Μεσοαμερικανικού και του Νοτιοαμερικανικού προκολομβιανού πολιτισμού. Το βορειοδυτικό τμήμα της χώρας, η χερσόνησος Νικόγια, ήταν το νοτιότερο σημείο της ναουατλικής πολιτιστικής επιρροής όταν κατέφθασαν οι ισπανοί κονκισταδόρες τον 16ο αιώνα. Το κεντρικό και το νότιο τμήμα της χώρας είχε επιρροές από τους Τσίμπτσα. Η ατλαντική ακτή της χώρας κατοικήθηκε από τζαμαϊκανούς μετανάστες εργάτες κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα. Η χώρα έχει λάβει μετανάστες από την Ευρώπη, την Αφρική, την Ασία, την Αμερική, τη Μέση Ανατολή κτλ. Η μετανάστευση από τη Νικαράγουα και τις υπόλοιπες χώρες της Κεντρικής Αμερικής είναι εμφανής σε όλη τη χώρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Las religiones en tiempos del Papa Francisco» (στα Spanish). Latinobarómetro. Απριλίου 2014. σελ. 6. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 10 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2015. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  «Lawmakers vote to define Costa Rica as a multiethnic, plurinational country». *The Tico Times*. Ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2015.
3. ↑  «Luxury Centralamerica Culture packages - Travelwizard». Ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2015.
4. ↑  «Capital Facts for San José, Costa Rica». 20 Ιουλίου 2017. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2020.
***Οι Δολοφόνοι του Γκόγια*** (**Πρωτότυπος τίτλος: El asesino de los caprichos**) είναι ένα αστυνομικό θρίλερ Ισπανικής και Βελγικής συμπαραγωγής του 2019 σε σκηνοθεσία Γκεράρντο Χερέρο και σενάριο της Άνχελα Αρμέρο. Πρωταγωνιστούν: Μαριμπέλ Βερντού, Άουρα Γκαρίδο και ο Ρομπέρτο Αλάμο.

Πλοκή
-----

Σε μια γνωστής συνοικία της Μαδρίτης κάνει την εμφάνισή του ένας μυστηριώδης κατά συρροήν δολοφόνος που τρομοκρατεί τους πλούσιους κατοίκους της. Ο δολοφόνος έχει βάλει στόχο τους πλούσιους συλλέκτες έργων τέχνης και αντικών. Κοινό χαρακτηριστικό αυτών των φόνων που κάνει είναι η τοποθέτηση των θυμάτων του με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να θυμίζουν την διάσημη σειρά έργων τέχνης «Καπρίτσια» του διάσημου Ισπανού ζωγράφου, Φρανθίσκο Γκόγια - που φημολογείται ότι σατυριζάν την ανηθικότητα της τότε ισπανικής κοινωνίας. 

Την υπόθεση αναλαμβάνουν να εξιχνιάσουν δύο ντετέκτιβ της αστυνομίας: η βετεράνος Κάρμεν Κόμπος και η νεαρή Εύα Γκονζάλεθ, με τις σχέσεις των δύο γυναικών δεν μην είναι καθόλου αρμονικές. 
Η Κάρμεν είναι απόλυτα αφοσιωμένη στη δουλειά της, έξυπνη αλλά αφόρητα δύστροπη και κυνική, που περνάει τα βράδια της εναλλάξ στο κρεβάτι είτε του διοικητή της είτε ενός γοητευτικού δημοσιογράφου. Η Εύα από την άλλη μεριά, έχει την οικογένειά της και τα δυο της παιδάκια, που αποτελούν προτεραιότητα της ζωής της. Οι δύο γυναίκες ωστόσο θα κληθούν να αφήσουν στην άκρη τις διαφορές τους για να καταφέρουν να εισχωρήσουν στα άδυτα ένος παράνομου δικτύου μυστικών αγοραπωλησιών έργων τέχνης και να εντοπίσουν τον δολοφόνο που μέχρι στιγμής δεν έχει αφήσει πίσω του κάποια ίχνη.

Διανομή ρόλων
-------------

* Μαριμπέλ Βερντού ως... Κάρμεν Κόμπος
* Άουρα Γκαρίδο ως...Εύα Γκονζάλεθ
* Ρομπέρτο Αλάμο ως...Επιθεωρητής Χούλιαν Βάργκας
* Ζινές Γκαρσία Μίλλαν ως...Εντοάρντο Τζιλ
* Ντανιέλ Γκράο ως...Άντριαν Ιγκλέσιας
* Αντόνιο Βελάσκεθ ως...Αλμπέρτο
* Όσκαρ Πάστορ ως...Σάντος
* Λάουρα Σιπέντα ως...Άννα
* Φρανθίσκο Εσκριμπάνο ως...Ερνέστο
* Τάμαρ Νόβας ως...Ίβαν
* Βίκτορ Ανσιόνες ως...Χούλιο

Κριτικές
--------

Στις κριτικές που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο η ταινία λαμβάνει κακές ως μέτριες.
Ο κριτικός κινηματογράφου Σταύρος Γανωτής στην ανάλυση του για την ταινία αναφέρει μεταξύ άλλων: 

> Ακόμα ένα θρίλερ μυστηρίου που αφήνει αμέτοχο αυτόν που το παρακολουθεί, και με μια λύση που δεν παραπέμπει σε όσα τυχόν στοιχεία είχαμε συλλέξει κατά τη διάρκεια. 
> Χάνεται έτσι και η γοητεία που θα επιβάλλονταν να προσθέτουν οι δημιουργίες του Γκόγια, που εντέλει είναι ένα απλό ντεκόρ και τίποτα άλλο. Ακόμα χειρότερα, μια χαμένη ευκαιρία για ένα πολιτικο-κοινωνικό σχόλιο ανάμεσα σε δύο μακρινές εποχές που μοιάζουν κατά πολύ.
> 
>

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Η κριτική ανάλυση του Σταύρου Γανωτή για τους *δολοφόνους του Γκόγια*». filmy.gr. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Οι Δολοφόνοι του Γκόγια*   στην IMDb

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Χάρτης της Ρωμαϊκής Βόρειας Αφρικής. Κάτω αριστερά χάρτης της προ-Ρωμαϊκής Αφρικής: με μπλε η Φοινικική Καρχηδόνα, με κίτρινο τα κέρδη της και με κόκκινο οι απώλειές της από τη Ρώμη κατά τον Α΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο.
Η **Βυζακηνή'*, λατιν.:* Byzacena *ή*** *Byzacium*, αρχαία ελληνικά: Βυζάκιον‎‎ , ήταν μία ύστερη ρωμαϊκή επαρχία στο κεντρικό τμήμα της ρωμαϊκής Βόρειας Αφρικής, που τώρα είναι περίπου η Τυνησία, χωρισμένη από την Ανθυπατική Αφρική (Africa Proconsularis).

Ιστορία
-------

Στα τέλη του 3ου αι. ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Διοκλητιανός διαίρεσε τη μεγάλη ρωμαϊκή επαρχία της Ανθυπατικής Αφρικής σε τρεις μικρότερες επαρχίες: Ζευγιτανή (Zeugitana) στο βορρά, που εξακολουθεί να κυβερνάται από έναν ανθύπατο και αναφέρεται ως Ανθυπατική. Η Βυζακηνή στα γειτονικά της νότια, και η Τριπολιτανία στα γειτονικά νότια, που αντιστοιχεί περίπου στη νοτιοανατολική Τυνησία και τη βορειοδυτική Λιβύη. Η Βυζακηνή αντιστοιχούσε περίπου στην ανατολική Τυνησία ή στη σύγχρονη τυνησιακή περιοχή του Σαχέλ.

Το Αρδουμέντον (Hadrumetum) (σημερινό Σους, Sousse) έγινε η πρωτεύουσα της νεοσύστατης επαρχίας, της οποίας ο κυβερνήτης είχε τον βαθμό του *υπατικού (consularis)*. Την περίοδο αυτή η μητροπολιτική αρχιεπισκοπή Βυζακηνής ήταν, μετά τη μεγάλη μητρόπολη Καρχηδόνας, η σημαντικότερη πόλη της Ρωμαϊκής (Βόρειας) Αφρικής δυτικά της Αιγύπτου και τού Πατριάρχη της Αλεξανδρείας.

Επισκοπικές έδρες
-----------------

Οι αρχαίες επισκοπικές έδρες της Βυζακηνής καταγράφονται στην Ποντιφική Επετηρίδα (*Annuario Pontificio)* ως τίτλος:

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Καθολικών Επισκοπών στην Τυνησία
* Κατάλογος Καθολικών Επισκοπών (δομημένη άποψη)
* Κατάλογος καθολικών τιτουλάρων

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Procopius, History of the Wars, §4.12
2. ↑  *Annuario Pontificio 2013* (Libreria Editrice Vaticana, 2013, (ISBN 978-88-209-9070-1)), "Sedi titolari", pp. 819-1013

Πηγές και εξωτερικοί σύνδεσμοι
------------------------------

* GCatholic - Τυνησία
* Χάρτης του ρωμαϊκού κράτους σύμφωνα με την Compilation notitia dignitatum
* Τοπωνύμια στο Compilation notitia dignitatum
ΟΙ **Ερωτοτραγουδιστές** ήταν Γερμανοί ποιητές και καλλιτέχνες (αντίστοιχοι των τροβαδούρων της Γαλλίας), οι οποίοι άκμασαν τον 13ο αιώνα. Οι περισσότεροι ανήκαν στην τάξη των ιπποτών, αλλά κάποιοι από αυτούς ήταν και αστοί. Οι μελωδίες των ερωτοτραγουδιστών καθρεφτίζουν συχνά το πνεύμα και το ύφος του λαού. Οι περισσότερες συνθέσεις τους δεν είναι απλά λαϊκά τραγούδια, αλλά μακρυά, καλοδουλεμένα έντεχνα κομμάτια.

Μορφή
-----

Η πιο συνηθισμένη μορφή των συνθέσεων των ερωτοτραγουδιστών αποτελείται από δύο στροφές και μια τελική αφιέρωση. Ενώ κι οι δύο στροφές είναι γραμμένες στο ίδιο μέτρο και τραγουδιούνται πάνω στον ίδιο σκοπό, η αφιέρωση έχει άλλη μελωδία.

Σημειογραφία
------------

Οι ερωτοτραγουδιστές χρησιμοποιούν την τετράγωνη σημειογραφία του Γρηγοριανού Μέλους.

Ρυθμός
------

Ο ρυθμός στα τραγούδια προσαρμόζεται στον ρυθμό του στίχου.

Παραπομπές
----------

* Nef, K. (1960a) ‘Ερωτοτραγουδιστές’, in *ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ*. 1st edn. Αθήνα, Ελλάδα: Εκδόσεις Απόλλων (1), pp. 103–111.
Το **ντισκάντους** (eng: discantus) ήταν μια μορφή πολυφωνικής μουσικής. Παρουσιάζεται τον 12ο αιώνα και εξελίσσεται σε όλο το διάστημα του 13ου αιώνα, με κύριο πυρήνα της Γαλλία. Στην αρχή το ντισκάντους δεν σημειώνεται, αλλά αυτοσχεδιάζεται. Η δεύτερη φωνή, δηλαδή η συνοδεία, μπαίνει πάνω από την κύρια μελωδία. Το καινούργιο που φέρνει το ντισκάντους είναι ότι εγκαταλείπεται πια η παράλληλη κίνηση και καθιερώνεται η αντίθετη κίνηση, ως βασική αρχή της πολυφωνικής μουσικής.

Κανόνες
-------

Χαρακτηριστικό παράδειγμα discantus παρμένο από το Εγχειρίδιο του Ρήμαν (Rieman, Handbuch)
Σύμφωνα με τον κανόνα, η δεύτερη φωνή πρέπει να τραγουδά πότε την όγδοη και πότε την πέμπτη της κύριας φωνής κι όσο γίνεται πάντα σε αντίθετη κίνηση.

Παραπομπές
----------

* Nef, K. (1960a) ‘Nτισκάντους - Ψεύτικο Βάσιμο’, in *Ιστορία της Μουσικής*. 1st edn. Αθήνα, Ελλάδα: Εκδόσεις Απόλλων (1), pp. 131–137.
Σιτάρι της Αγίας Βαρβάρας.
Τα **σιτάρια της Αγίας Βαρβάρας** αποτελούν μέρος των προβηγκιανών παραδόσεων, οι οποίες αποτελούν παγανιστική κληρονομιά, ενώ είναι σε χρήση κατά την περίοδο των Χριστουγέννων.

Ιστορία
-------

Αρχικά, οι αρχαίοι πληθυσμοί της ευρύτερης περιοχής φοβούνταν σε τέτοιο βαθμό τον αφανισμό της ημέρας, λόγω της σταδιακής ελάττωσης της διάρκειάς της, ώστε φοβούνταν, επίσης, πως η τροφοδότρια γη δεν θα ξεκινούσε νέο κύκλο παραγωγής και πως θα "ξεχνούσε" πώς να φυτρώνει εκ νέου. Επιπλέον, καθώς η μελέτη τους είχε οδηγήσει στο συμπέρασμα πως, προς το μέσον του Δεκεμβρίου, η διάρκεια της ημέρας ξεκινούσε εκ νέου να αυξάνεται, εκμεταλλεύονταν το γεγονός αυτό προκειμένου να φυτέψουν γαβάθες σπόρους διαφορετικών ειδών, οι οποίοι, όταν είχαν αναπτυχθεί επαρκώς, φυτεύονταν εκ νέου στην είσοδο των αγρών, ώστε να αποτελούν παράδειγμα για τον τρόπο με τον οποίο θα έπρεπε οι γαίες να ανανεώνονται.

Στην συνέχεια, η Καθολική Εκκλησία, χρησιμοποίησε εκ νέου την συγκεκριμένη παγανιστική παράδοση.

Παράδοση
--------

Απαρχές φύτευσης του σιταριού της Αγίας Βαρβάρας.
Στις 4 Δεκεμβρίου, ημέρα εορτής της Αγίας Βαρβάρας, η παράδοση θέλει να φυτεύονται, μέσα σε τρεις μικρές κούπες, σπόροι σιταριού προερχόμενοι από την αμέσως προηγούμενη συγκομιδή, οι οποίοι φυλάσσονται για την σπορά της επόμενης εποχής, προκειμένου αυτοί να φυτευθούν. Η χρήση φακών και ρεβιθιών είναι επίσης αποδεκτή. Η λαϊκή παράδοση συνδέει με το έθιμο αυτό το γνωμικό « *Quan lo blat vèn ben, tot vèn ben !* »: Όταν το σιτάρι είναι καλά, όλα είναι καλά! («Σιτάρι καλά φυτεμένο, σημαίνει ευημερία για όλο το έτος»). Η συγκεκριμένη παράδοση φέρεται να ανάγεται στην ρωμαϊκή περίοδο.

Οι συγκεκριμένες μικρές κούπες, οι οποίες αναπαριστούν την Αγία Τριάδα, αποτελούν, στην συνέχεια, μέρος της διακόσμησης του χριστουγεννιάτικου τραπεζιού, την νύχτα της 24ης Δεκεμβρίου, κατά την διάρκεια του μεγάλου δείπνου. Στις 25 Δεκεμβρίου, η οικοδέσποινα διακοσμεί τα συγκεκριμένα σιτάρια με κίτρινες και κόκκινες κορδέλες. Μετά τις 26 Δεκεμβρίου, οι μικρές κούπες τοποθετούνται πλησίον της φάτνης, και αυτό έως τα Θεοφάνεια. Τότε, τα σιτάρια φυτεύονται στην γη.

Σιτάρι και φακή της Αγίας Βαρβάρας.
Αξίζει να σημειωθεί, επίσης, πως στην Ελλάδα, το βράδυ της 4ης Δεκεμβρίου, το σιτάρι της Αγίας Βαρβάρας αποτελεί, επίσης, αντικείμενο εορτασμού, κυρίως στις εκκλησίες της Κεφαλλονιάς, όπου και ευλογείται σούπα από σιτάρι.

Δείτε επίσης
------------

* Προβηγκικές παραδόσεις

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ιταλικά) Justine Fiordelli. «Santa Barbara, una tradizione natalizia provenzale». L’Occitane Italia. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2015.
2. 1 2  (Γαλλικά) Tradition Αρχειοθετήθηκε 2017-12-05 στο Wayback Machine.
3. 1 2 3  (Γαλλικά) «Du blé pour une année prospère…». Le Républicain Lorrain. 3 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2015.
4. ↑  (Ιταλικά) «Santa Barbara del grano». TaccuiniStorici.it. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Γαλλικά) Παράδοση του σιταριού της Αγίας Βαρβάρας Αρχειοθετήθηκε 2017-12-17 στο Wayback Machine.
Στις 2 Απριλίου 1986 έλαβε χώρα ένα ανεπίσημο **δημοψήφισμα για το καθεστώς** των Νήσων Φώκλαντ στις 2 Απριλίου 1986. Το αποτέλεσμα ήταν 96% υπέρ της συνέχισης της Βρετανικής κυριαρχίας, με το 88% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων να λαμβάνουν μέρος.

Παρασκήνιο
----------

Το δημοψήφισμα διεξήχθη μέσω ερωτηματολογίου που απέστειλε ο Σύνδεσμος των Νήσων Φώκλαντ και το ινστιτούτο Μαρπλάν προς όλους τους εγγεγραμμένους ψηφοφόρους στα νησιά. Τα αποτελέσματα της "Έρευνας για την κυριαρχία των νήσων Φώκλαντ" κυκλοφόρησαν από το Μαρπλάν στις 2 Απριλίου.

Αποτελέσματα
------------

| Επιλογή | Ψήφοι | % |
| --- | --- | --- |
| Βρετανική κυριαρχία | 869 | 96.45 |
| Ανεξαρτησία | 15 | 1.66 |
| Αργεντινή κυριαρχία | 3 | 0.33 |
| Διαπιστευμένη επικράτεια του ΟΗΕ | 3 | 0.33 |
| Άλλο καθεστώς | 11 | 1.22 |
| Άκυρες/λευκές ψήφοι | 11 | – |
| **Συνολικά** | **911** | **100** |
| Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι/προσέλευση | 1.033 | 88.19 |
| Πηγές: Άμεση Δημοκρατία |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Falkland Islands, 2 April 1986: Status Direct Democracy (Γερμανικά)
Η **Αλκούδια** (ισπανικά: əlˈkuðiə) είναι ισπανική παραθαλάσσια πόλη που βρίσκεται στις Βαλεαρίδες Νήσους και πιο συγκεκριμένα, στο νησί Μαγιόρκα. Είναι το πιο διάσημο τουριστικό κέντρο της βόρειας πλευράς του νησιού. Το 2013 η Αλκούδια πλησίαζε τους 20.000 κατοίκους.

Ιστορία
-------

Η περιοχή στην οποία βρίσκεται η Αλκούδια κατοικείται από την εποχή του Χαλκού, αλλά με την άφιξη των Ρωμαίων η πόλη κάνει την είσοδό της στα βιβλία ιστορίας. Οι Ρωμαίοι χρησιμοποίησαν τις παραλίες του κόλπου της Αλκούδια όταν κατέλαβαν το νησί το 123 π.Χ, η πόλη τότε ονομαζόταν Πολλεντία. Λίγο αργότερα ιδρύθηκε η πρωτεύουσα Πάλμα ντε Μαγιόρκα.

Όταν η Ρώμη έχασε τη θέση της ως κυρίαρχη δύναμη στη δυτική Μεσόγειο, η Πολλεντία δέχτηκε επιθέσεις από πειρατές και αρκετές φορές από τους Βανδάλους. Τέλος, η πόλη εγκαταλείφθηκε και ο υπόλοιπος πληθυσμός έφυγε για να δημιουργήσει μια νέα πόλη σε μια πιο προστατευμένη τοποθεσία.

Μετά από δεκάδες χρόνια, δημιουργήθηκε ένα αγρόκτημα πολύ κοντά στο σημείο που υπήρχε το αρχαίο χωριό της Πολλεντίας. Το αγρόκτημα ονομάστηκε Αλκούδια, το οποίο είναι αραβικό και σημαίνει "στο λόφο". Το 1229, κατακτήθηκε από τον βασιλιά Ιάκωβο Α΄ της Αραγωνίας, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε τη δύναμη της περιοχής[*ασαφές*]. Το 1298, ο βασιλιάς Ιάκωβος Β΄ της Αραγωνίας αγόρασε το αγρόκτημα της Αλκούδιας και ίδρυσε τη νέα πόλη.

Κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα οι πειρατές επιτέθηκαν την πόλη αρκετές φορές. Ο πληθυσμός συρρικνώθηκε και υπήρξε κατά καιρούς ο κίνδυνος να εγκαταλειφθεί τελείως η πόλη. Το 1779 αποφασίστηκε η υποστήριξη της πόλης με την κατασκευή λιμανιού. Αυτό βελτίωσε πραγματικά την οικονομία της Αλκούδιας και το χωριό σώθηκε.

Η πόλη σήμερα
-------------

Στη δεκαετία του 1920 οι πρώτοι τουρίστες άρχισαν να επισκέπτονται τη Μαγιόρκα και την Αλκούδια. Αυτό ήταν σε πολύ περιορισμένη κλίμακα και η οικονομία του χωριού παρέμεινε αδύναμη. Στις αρχές της δεκαετίας του '70 άρχισε να είναι ξεκάθαρο ότι το μέλλον της Αλκούδιας θα εξαρτώταν από τον τουρισμό. 15 χρόνια αργότερα το παλιό λιμάνι είχε εξελιχθεί σε ένα σημαντικό θέρετρο για τον ευρωπαϊκό τουρισμό. Έχει γίνει πλέον ένα από τους πιο διάσημους προορισμούς της Μαγιόρκα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Alcúdia στο Wikimedia Commons

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ισπανία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 126133449
* LCCN: n82036425
* GND: 4628201-4
* BNE: XX450995

 |

 |
Ο **Βερτράνδος Β΄ της Προβηγκίας** (Γαλλικά ː *Bertrand II*, περί το 1050 - 1094) μέλος του Οίκου των Μποζονιδών ήταν Κόμης της Προβηγκίας και της Αρλ (1062 - 1094) σε συμβασιλεία με τα πρώτα ξαδέλφια του Γουλιέλμο Βερτράνδο (1062 - 1094) και Γοδεφρείδο Β΄ (1062 - 1067).

Βιογραφία
---------

Ο Βερτράνδος Β΄ ήταν ο μόνος γιος του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη της Προβηγκίας & Αρλ και της Στεφανίας.
Το 1062 διαδέχθηκε τον πατέρα του. Υπάρχει αρκετή σύγχυση όσον αφορά τους τελευταίους κόμητες της πρώτης δυναστείας της Προβηγκίας: και ο Γοδεφρείδος Α΄ και ο αδελφός του Φουλκ Βερτράνδος της Προβηγκίας είχαν γιους με το όνομα Γουλιέλμος ή Βερτράνδος. Φαίνεται πως και ο εξάδελφός του Γουλιέλμος Βερτράνδος της Προβηγκίας ήταν μάργραβος (marchio), ώσπου απεβίωσε το 1094 και τον διαδέχθηκε η σύζυγος του (αγνώστου ονόματος) αδελφής τού Βερτράνδου Β΄, ο Ραϋμόνδος Δ΄ της Τουλούζης. Έτσι η Προβηγκία πέρασε στον Οίκο του Ρουέργκ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

Πηγές
-----

* Medieval Lands Project: Provence

  


|  |
| --- |
| Βερτράνδος Β΄ της Προβηγκίας **Οίκος των Μποζονιδών****Γέννηση:** 1050 **Θάνατος:** 1094 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΓοδεφρείδος Α΄ | **Κόμης της Προβηγκίας1062 - 1094Με τον ξάδελφο του Γουλιέλμο Βερτράνδο1062 - 1094Με τον ξάδελφο του Γοδεφρείδο Β΄1062 - 1067**  | ΔιάδοχοςΓκέρμπεργκα |
Ο **Γουλιέλμος Βερτράνδος της Προβηγκίας**, (Γαλλικά ː *Guillaume-Bernard*, πέθανε στις 28 Ιουλίου 1094) μέλος του Οίκου των Μποζονιδών ήταν Κόμης και Μαγδράβος της Προβηγκίας (1062 - 1094) σε συμβασιλεία με τον μικρότερο αδελφό του Γοδεφρείδο Β΄ (1062 - 1067) και τον ξάδελφο του Βερτράνδο Β΄ (1062 - 1094).

Βιογραφία
---------

Ο Γουλιέλμος Βερτράνδος ήταν γιος του Φουλκ-Βερτράνδου κόμη της Προβηγκίας και της Χίλντεγκαρντ.
Το 1051 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης. Ο θείος του Γοδεφρείδος Α΄ της Προβηγκίας ήταν επίσης κόμης και μάργραβος της Προβηγκίας. Ο τίτλος του μαργράβου δινόταν στον πρεσβύτερο κόμη μόνο, έτσι όταν το 1062 απεβίωσε ο θείος του, ο Γουλιέλμος-Βερτράνδος έλαβε και τον τίτλο του μαργράβου. 

Το 1081 ο Γουλιέλμος-Βερτράνδος αποκήρυξε τη συμμαχία του με τον Γερμανό βασιλιά και ορκίστηκε πίστη στον πάπα. 
Όταν απεβίωσε το 1094 τον διαδέχθηκε ο Ραϋμόνδος Δ΄ της Τουλούζης κόμης της Τουλούζης, σύζυγος της εξαδέλφης του Γκέρμπεργκας. Έτσι η Προβηγκία πέρασε στον Οίκο του Ρουέργκ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα την Τερέζα των Χιμένεθ, κόρη του Ραμίρο Α΄ της Αραγωνίας.

Αργότερα ο Γουλιέλμος-Βερτράνδος έκανε δεύτερο γάμο με την Αδελαΐδα του Καβένεθ και είχε τέκνο:

* Αδελαΐδα, κληρονόμησε την κομητεία του Φολκαλκιέ από τον θείο της Γοδεφρείδο Β΄.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
2. ↑  Σύμφωνα με μερικές πηγές πέθανε στις 29 Απριλίου 1090

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Medieval Lands: Provence.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα William Bertrand of Provence  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

|  |
| --- |
| Γουλιέλμος Βερτράνδος της Προβηγκίας **Οίκος των Μποζονιδών** **Θάνατος:** 28 Ιουλίου 1094 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΓοδεφρείδος Α΄ | **Κόμης της Προβηγκίας1062 - 1094Με τον μικρότερο αδελφό του Γοδεφρείδο Β΄1062 - 1067Με τον ξάδελφο του Βερτράνδος Β΄1062 - 1094**  | ΔιάδοχοςΓκέρμπεργκα |
Ο **Ούγος της Αλσατίας** (855 – 895) ήταν γιος του Λοθαρίου Β’, βασιλιά της Λοθαριγγίας, και της Βαλντράντας.

Δεν κληρονόμησε το βασίλειο του πατέρα του, ούτε δέχθηκε από τον Λουδοβίκο τον Γερμανικό το δουκάτο της Αλσατίας. Όταν ο ξάδελφος του, Λουδοβίκος ο Τραυλός, πέθανε (879), πήρε την εξουσία στην Λοθαριγγία υπό μορφή τυραννίας, αποφεύγοντας να αναγνωρίσει την διαδοχή των γιων του Λουδοβίκου, Λουδοβίκου Γ’ και Καρλομάν της Γαλλίας στο βασίλειο της Γαλατίας και τον Μπόζο στην Προβηγκία. Ο Λουδοβίκος ο νεώτερος, γιος του Λουδοβίκου του Γερμανικού, ήρθε να υποστηρίξει τα ανίψια του Λουδοβίκο και Καρλομάνο, πολιόρκησε και έκαψε (880) το κάστρο του Βερντέν όπου κατέφυγε ο Ούγος. 

Στις 23 Απριλίου 882, ο Λουδοβίκος ο νεώτερος έδωσε σαν δώρο τον Ούγο το δουκάτο της Αλσατίας, αλλά ο Ούγος εξεγέρθηκε ξανά εναντίον του λίγο αργότερα και ο Λουδοβίκος τον καταδίωξε στην Βουργουνδία (883). Την ίδια χρονιά πάντρεψε την αδελφή του Γκιζέλα με τον Γοδεφρείδο, τον Βίκινγκ κυβερνήτη της Φριζίας, εξασφαλίζοντας μια ισχυρή συμμαχία, ώστε να ανακτήσει το βασίλειο του πατέρα του. Αλλά λίγο αργότερα (885) ο βασιλιάς Κάρολος ο Παχύς τους έστησε παγίδα: αφού τους κάλεσε στα ανάκτορα του, σκότωσε τον γαμπρό του, Γοδεφρείδο, ενώ τον ίδιο τον Ούγο τον τύφλωσε. 

Πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του τυφλός στην αιχμαλωσία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 273. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. 1 2 3  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 273-274. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 86109469
* GND: 137947402

 |

 |
Ο **Αλαίν Α΄ της Βρετάνης** ή **Αλαίν ο Μέγας** (πέθανε το 907) ήταν κόμης του Βαν και Δούκας της Βρετάνης (876 - 907), ο Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του παραχώρησε το τίτλο του *"βασιλέως της Βρετάνης"*. Διαδέχθηκε (876) τον μεγαλύτερο αδελφό του Πασκουέτεν στην Κομητεία του Βαν, διεκδίκησε από τον Ιουδικαέλ της Κορνουάλλης ολόκληρη την κομητεία της Βρετάνης, ο Αλαίν κυβερνούσε το ανατολικό τμήμα και ο Ιουδικαέλ το δυτικό. Σύντομα συμφιλιώθηκαν με στόχο να πολεμήσουν τον κοινό εχθρό τους Βίκινγκ, ο Ιουδικαέλ έπεσε σε μάχη μαζί τους (889) και ο Αλαίν τον διαδέχθηκε σε ολόκληρη την Βρετάνη. Την επόμενη χρονιά (890) νίκησε τους Βίκινγκ στο Σαιν-Λο και τους έδιωξε μακριά από τον ποταμό. Ο Αλαίν Α΄ κυβέρνησε για πρώτη φορά ολόκληρη την επαρχεία της Βρετάνης μετά τον Σολομών της Βρετάνης, περιείχε επιπλέον την Ρεν, την Νάντη, την Κουτάνς, την Αβράνς και δυτικά τμήματα του Πουατού και του Ανζού. 

Στάθηκε ο πρώτος κυβερνήτης της Βρετάνης που δεν συνάντησε απειλές από τα δυτικά αλλά ο τελευταίος που κυβέρνησε τις Φραγκο-Κέλτικες κομητείες. Ο πανίσχυρος αντίπαλος του Φούλκων Α΄ του Ανζού αμφισβήτησε την κυριότητα του στην Νάντη και η βάση του έγινε πανίσχυρη. Το Αγγλοσαξονικό χρονικό έγραψε ότι όταν πέθανε ο Καρλομάν Β΄ της Γαλλίας (884) τον διαδέχθηκε ο Κάρολος ο Παχύς σε ολόκληρη την Δυτική Φραγκία εκτός από την Βρετάνη. Σε καταστατικό που χρονολογείται την περίοδο 897 - 900 διέταξε τους ιερείς να προσευχηθούν για την ψυχή του Καρόλου, πιθανότατα του παραχώρησε ο ίδιος τον τίτλο του βασιλιά. Ο Κάρολος ο Απλός έκανε συντονισμένες προσπάθειες να κυβερνήσει ομαλά την Φραγκία, συμμάχησε και με πρώην εχθρούς του όπως ο Γκόντφριντ, δούκας της Φρισίας. Ο Αλαίν Α΄ χρησιμοποίησε καταστατικά και τίτλους της αυτοκρατορίας των Καρολιδών, η δύναμη του αυξήθηκε όταν κυβέρνησαν ο Εύδης Α΄ της Γαλλίας και ο Κάρολος Γ΄ της Γαλλίας. Ο Αλαίν Α΄ πέθανε (907) και τον διαδέχθηκε ο κόμης Γκουρμαελόν της Βρετάνης. Οι Βίκινγκ ωστόσο κατέλαβαν την χώρα (913 - 936) και ο Γκουρμαελόν έπεσε στην μάχη με τους κατακτητές. Ο εγγονός του Αλαίν Β΄ της Βρετάνης που ήταν εξόριστος στην αυλή του βασιλιά Έθελσταν της Αγγλίας ανακατέλαβε την Βρετάνη και επανάφερε την χριστιανική κυριαρχία. Η Βρετάνη μέχρι τον 16ο αιώνα που θα ενσωματωθεί στο Γαλλικό στέμμα δεν θα αποκτήσει ποτέ την ισχύ που είχε επί του Αλαίν Α΄.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Jean-Loup Avril: «Mille Bretons» (Γαλλικά) 2002. σελ. 17. ISBN-13 978-2-914612-07-4. ISBN-10 2-914612-07-9.
2. 1 2 3  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
3. ↑  F. McNair (2015), "Vikings and Bretons? The Language of Factional Politics in Late Carolingian Brittany", Viking and Medieval Scandinavia 11: 183–202
4. ↑  Smith, 121-122

Πηγές
-----

* Smith, Julia M. H. Province and Empire: Brittany and the Carolingians. Cambridge University Press: 1992


|  |
| --- |
| Αλαίν Α΄ της Βρετάνης  **Θάνατος:** 907 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΠασκουέτεν και Γκυρβάν | **Βασιλιάς της Βρετάνης**876 - 907 | ΔιάδοχοςΓκουρμαελόν |
Η **Maran Dry Management Inc.** ("MDM") είναι θυγατρική ναυτιλιακή εταιρία του ομίλου Αγγελικούση με έδρα την Ελλάδα και διαχειρίζεται στόλο πλοίων ξυρού φορτίου. 
Ιδρύθηκε το 2001 απο τον Γιάννη Αγγελικούση, αρχικά ως **Anangel Maritime Services Inc,** με σκοπό να αναλάβει την εμπορική, τεχνική και λειτουργική διαχείριση πλοίων ξηρού χύδην φορτίου του Ομίλου.

Διαθέτει έναν στόλο 42 πλοίων συνολικού τονάζ 7.789.056 τόνων με μέσο όρο ηλικίας πλοίων τα 9,7 έτη.
Τα 36 από αυτά φέρουν την Ελληνική σημαία, ενώ τα υπόλοιπα 6 φέρουν σημαία Μάλτας.

Αναφορές
--------

1. ↑  «Γ. Αγγελικούσης: Γιατί άλλαξε το όνομα της Anangel Maritime Services». *mononews*. 26 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 2020.
2. ↑  «Anangel Maritime Services». *marandry* (στα Αγγλικά). 13 Ιανουαρίου 2024. Ανακτήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2024.
Η **Red Bull Powertrains**, συντομογραφία **RBPT**, είναι μια εταιρεία κατασκευής μονάδων ισχύος Φόρμουλα 1 που ανήκει στην αυστριακή Red Bull GmbH. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 2021 για να αναλάβει τη λειτουργία των μονάδων ισχύος της που αναπτύχθηκαν από τη Honda από το 2022 και μετά, ύστερα από την απόσυρση του Ιάπωνα κατασκευαστή από το άθλημα στο τέλος του 2021. Έκτοτε, η Honda συνέχισε τη σχέση με τις ομάδες που ανήκαν στη Red Bull το 2022 και μετά.

Από το 2022 έως το 2025, η Honda θα συναρμολογεί τις μονάδες ισχύος και θα παρέχει υποστήριξη στους αγώνες, προτού η Red Bull Powertrains αναλάβει την πλήρη ευθύνη για τη λειτουργία τους από το 2026. Οι μονάδες ισχύος παραμένουν πνευματική ιδιοκτησία της Honda και λόγω του παγώματος, η Red Bull δεν μπορεί να τις αναπτύξει.

Ιστορία
-------

Τον Φεβρουάριο του 2021, η Red Bull Advanced Technologies υπέγραψε συμφωνία αποκλειστικής διανομής για κινητήρες Φόρμουλα 1 με τη Honda για το ξεκίνημα της επομένης σεζόν, αφού η ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία αποχώρησε από τη Φόρμουλα 1 στο τέλος της σεζόν του 2021. Οι κινητήρες θα αγοραστούν και θα μετονομαστούν σε Red Bull Powertrains και θα παρέχονται στις δύο ομάδες της που αγωνίζονται αυτή τη στιγμή στη Φόρμουλα 1, στην Red Bull Racing και στην Scuderia AlphaTauri, ξεκινώντας από το 2022. Η παρουσία των Red Bull Powertrains από το 2022 σηματοδότησε την πρώτη φορά που ένας ανεξάρτητος κατασκευαστής κινητήρων συμμετείχε στη Φόρμουλα 1 από την Cosworth το 2013.

Στις 23 Απριλίου 2021, ανακοινώθηκε η πρόσληψη του Μπέν Χόντκινσον ως τεχνικού διευθυντή της RBPT. Ο Χόντκινσον ήταν επικεφαλής μηχανολογίας στη Mercedes-AMG High Performance Powertrains από το 2017 και εργάστηκε στο εργοστάσιο στο Μπρίξγορθ για 20 χρόνια. Στις 6 Μαΐου, η Red Bull ανακοίνωσε την πρόσληψη πέντε ακόμη ανώτερων υπαλλήλων κινητήρων της Mercedes: **Στίβ Μπλούετ** (ο οποίος θα είναι ο διευθυντής παραγωγής των μονάδων ισχύος), **Όμιντ Μοσταγκίμι** (επικεφαλής κινητήρα, ηλεκτρονικών και ανάκτησης ενέργειας), **Πιπ Κλόντ** (επικεφαλής μηχανικού σχεδιασμού για ανάκτηση ενέργειας), **Άντον Μάγιο** (επικεφαλής σχεδιασμού μονάδας καύσης) και **Στίβ Μπρόντι** (επικεφαλής των κινητήρων εσωτερικής καύσης).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Red Bull agrees Honda engine IP use, reveals post-2021 plan». *The Race* (στα Αγγλικά). 7 Οκτωβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2021.
2. ↑  «Red Bull and Honda agree two-year extension to engine support deal». *Race Fans* (στα Αγγλικά). 2 Αυγούστου 2022. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2022.
3. ↑  Pryson, Mike (15 Φεβρουαρίου 2021). «Red Bull F1 Forms Powertrain Company, Will Keep Honda Technology». *Autoweek* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2021.
4. ↑  «Red Bull hire Ben Hodgkinson from Mercedes to lead new powertrains division in sign of 'long-term intent'». *Sky Sports* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2021.
5. ↑  «Red Bull poach five key figures from Mercedes in technical shake-up». *The Independent* (στα Αγγλικά). 6 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2021.
| Δολάριο του Τουβαλού |
| --- |
| Χώρα: | Τουβαλού Τουβαλού  |
| Υποδιαίρεση: | ισότιμο με το αυστραλιανό δολάριο |
| Κωδικός ISO 4217: | Δεν υπάρχει |
|

Σεντ και δολάριο Τουβαλού
Το **δολάριο** (*dollar*) είναι το νόμισμα του Τουβαλού. Από το 1966 ως το 1976 το Τουβαλού χρησιμοποίησε το Δολάριο Αυστραλίας. Το 1976 το μικρό νησιωτικό κράτος άρχισε να κόβει δικά του κέρματα για κυκλοφορία, παρά το γεγονός ότι αυτά κυκλοφορούν μαζί με τα αυστραλιανά κέρματα και ότι το Τουβαλού συνεχίζει να χρησιμοποιεί αυστραλιανά τραπεζογραμμάτια.

Το δολάριο του Τουβαλού δεν είναι ανεξάρτητο νόμισμα και δεν έχει καταχωρηθεί με κάποιον κωδικό τύπου ISO 4217. Αντιμετωπίζεται ως ισότιμο με το αυστραλιανό δολάριο (κωδικός *AUD*).

Κέρματα
-------

Το 1976 εισήχθησαν κέρματα του 1, 2, 5, 10, 20 και 50 λεπτών και 1 δολαρίου. Τα μπρούντζινα κέρματα του 1 και 2 λεπτών και τα χαλκονικέλινα των 5, 10 και 20 λεπτών ήταν στο μέγεθος και στη σύνθεση τα ίδια με τα αντίστοιχα αυστραλιανά κέρματα. Όπως έχει γίνει στην Αυστραλία, στη χώρα έχουν αποσυρθεί από την κυκλοφορία τα κέρματα του 1 και 2 λεπτών, όμως αυτά των 2 δολαρίων δεν έχουν ακόμα εισαχθεί.

Δείτε επίσης
------------

* Δολάριο Κιριμπάτι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βασιλικό Νομισματοκοπείο της Αυστραλίας
Ο **Τομάσο** (ιταλικά : Tomaso) (Μιλάνο, ... - Μιλάνο, 27 Σεπτεμβρίου 783) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το 759 έως το 783.

Βιογραφία
---------

Ο Τομάσο εξελέγη αρχιεπίσκοπος Μιλάνου στις 22 Σεπτεμβρίου 759. Επί Τομάσο αποκτήθηκαν τα πρώτα αρχειακά έγγραφα που διατηρούνται ακόμη και σχετίζονται με τη διοίκηση της μιλανέζικης κουρίας. Ανοικοδόμησε την είσοδο της εκκλησίας του Αγίου Καλημέριου, στολίζοντας τη δομή με λευκό μάρμαρο, που πιθανότατα ανακτήθηκε από προηγούμενες ρωμαϊκές κατασκευές, σύμφωνα με το έθιμο της εποχής, δώρισε επίσης ένα χρυσό παλιό στη βασιλική, χαμένη πλέον.

Το 769 πήρε μέρος στη Σύνοδο του Λατερανού στη Ρώμη.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΛέτο Μαρκελλίνος | **Αρχιεπίσκοπος Μιλάνου**759-783 | ΔιάδοχοςΠέτρος Α΄ |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Arcivescovi di Milano
2. ↑   Giulini, Memorie, vol. I, p. 32

Βιβλιογραφία
------------

* *Dizionario di erudizione storico-ecclesiastica* di Gaetano Moroni, 1879, Venezia, Tip. Emiliana
* *Dizionario Biografico degli Italiani* di Alberto Maria Ghisalberti, Massimiliano Pavan, Istituto della Enciclopedia italiana - 1960, Milano
* Giorgio Giulini, *Memorie spettanti alla storia, al governo e alla descrizione della città e campagna di Milano ne' secoli bassi, Milano*, vol. I, 1854.
Ο **Σερ Φιατάου Πενιτάλα Τίο** (Sir Fiatau Penitala Teo, 23 Ιουλίου 1911 - 25 Νοεμβρίου 1998) υπήρξε πολιτικός από το Τουβαλού και πρώτος γενικός κυβερνήτης της νησιωτικής χώρας. Τιμήθηκε με τον τίτλο του Ιππότη από τη Βασίλισσα της Αγγλίας στις 2 Ιουνίου του 1979.

Προφίλ
------

Γεννήθηκε στο Φουναφούτι στις 23 Ιουλίου του 1911. Εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος και διερμηνέας τη δεκαετία του 1930. Την περίοδο από το 1937-1958, με εξαίρεση το 1944-45, οπότε υπηρέτησε στη στρατιωτική του θητεία, υπηρέτησε σε διοικητικές θέσεις στα νησιά Μπανάμπα και Ταράουα, στο σημερινό Κιριμπάτι.. Το 1978 τα νησιά Έλλις έγιναν ανεξάρτητα με την ονομασία Τουβαλού και με αρχηγό Κράτους την Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Θεσμοθετήθηκε η θέση του Γενικού Κυβερνήτη, ως αντιπροσώπου της Βασίλισσας. Έτσι, την 1η Οκτωβρίου του 1978, πρώτος Γενικός Διοικητής ανέλαβε ο Πενιτάλα Τίο. Το 1981 επέβλεψε την πρώτη αλλαγή κυβέρνησης στην πολιτική ιστορία της χώρας του από τότε που η τελευταία έγινε ανεξάρτητη. Αποχώρησε από το αξίωμα την 1η Μαρτίου 1986. Τον διαδέχθηκε ως Γενικός Διοικητής ο Σερ Τουπούα Λεουπένα. Ο γηραιός Πενιτάλα Τίο απεβίωσε στο Φουναφούτι, στις 25 Νοεμβρίου 1998.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 19  Οκτωβρίου 2021.
2. ↑  World Statesmen.org
3. ↑  [ Encyclopedia, The Pacific Islands, p. 282
4. ↑  Νεκρολογία, *FIRST TUVALU GOVERNOR GENERAL RESTS IN PEACE*, Δεκέμβριος 1998.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Fiatau Penitala Teo  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |