recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Κανάριος φοίνικας** ή ***Phoenix canariensis*** είναι ποικιλία φοίνικα, ο οποίος, όπως δηλώνει και το όνομά του, κατάγεται και φύεται σε φυσική κατάσταση στα Κανάρια Νησιά. Θεωρείται το δεύτερο γνωστότερο είδος χουρμαδιάς μετά τον *Phoenix dactylifera*.

Χαρακτηριστικά
--------------

Οι χουρμάδες του *Phoenix canariensis* είναι μη βρώσιμοι, και μικρότεροι από της γνωστή μας χουρμαδιά, με πορτοκαλοκόκκινο χρώμα. Όπως και σε άλλες ποικιλίες φοίνικα, υπάρχουν αρσενικά και θηλυκά άτομα. Τα αρσενικά ξεχωρίζουν, καθώς δεν κάνουν τσαμπιά με καρπούς και συνήθως έχουν πυκνότερη παράταξη φυλλώματος του κεντρικού μίσχου του φυτού. Είναι μεγάλος φοίνικας, μεγαλύτερος από τον *Phoenix dactylifera*, με παχύτερο κορμό και μεγαλύτερα φύλλα πιο βαθυπράσινου χρώματος. Σε μεγάλη ηλικία φτάνει περίπου τα 15 με 30 μέτρα ύψος (αναλόγως το κλίμα της περιοχής) και είναι ανθεκτικός στο κρύο μέχρι θερμοκρασίες των -7 °C. 

Φυτεύεται ευρέως σε όλο τον κόσμο σε περιοχές με τροπικό και εύκρατο κλίμα σε πάρκα, σε δημόσιους χώρους και κτήρια, και σε αυλές και κήπους οικιών.

Ημιαυτοφυές φοινικόδασος από Κανάριων φοινίκων στην περιοχή Καλαμιάρης της Παναγιόυδας Λέσβου.

Στην Ελλάδα
-----------

Στην Ελλάδα υπάρχει το μικρό ημιαυτοφυές φοινικόδασος του Καλαμιάρη στην Παναγιούδα Λέσβου με 150 περίπου φοινικόδεντρα phoenix canariensis στην ανατολική ακτή του νησιού, ένα πολύ μικρό στις παρυφές της πόλης της Ελευσίνας, και ένα μεγάλο τεχνητό περί τα 500 φοινικόδεντρα στο Λαύριο, του οποίου οι ρίζες των φοινίκων, εξυπηρετούσαν στο παρελθόν στον βιολογικό καθαρισμό στερεών αποβλήτων εργοστασίου της περιοχής. Πριν από μια δεκαετία δημιουργήθηκε επίσης στη Σκάλα Ερεσού στη Λέσβο, ένα νέο τεχνητό φοινικόδασος του είδους, το οποίο μοιάζει όμως περισσότερο με την φυσική διάταξη ενός δάσους, παρά δενδροστοιχιών, δηλαδή είναι αρκετά μεγάλο σε έκταση, όπως ένα πραγματικό φοινικόδασος, καλύπτοντας όλο το δυτικό άκρο της παραλίας και φτάνει περίπου τα 500 ίσως και 1000 φοινικόδεντρα, το οποίο είναι στα σχέδια να εξυπηρετεί περίπου τον ίδιο σκοπό με εκείνο του Λαυρίου, δηλαδή να τρέφεται με τα οργανικά απόβλητα της περιοχής του κάμπου της Ερεσού αφού προηγηθεί βέβαια ειδική τεχνητή κατεργασία τους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «*Τα φοινικοειδή και οι χρήσεις τους στην κηποτεχνία*» (PDF). *Α.Τ.Ε.Ι. Ηρακλείου, Σχολή Τεχνολογίας Γεωπονίας, Τμήμα Θερμοκηπιακών Καλλιεργειών και Ανθοκομίας*. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2009. [*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κανάριος φοίνικας** |
Η Ρωμαϊκή αρχαία γέφυρα του Μείλιχου.
Ο **Μείλιχος** είναι χείμαρρος στην Αχαΐα που πηγάζει από το βορειοδυτικό μέρος του Παναχαϊκού όρους και εκβάλλει στον Πατραϊκό κόλπο στην περιοχή Αγυιά της Πάτρας.

Έχει συνολικό μήκος περίπου 10 χιλιομέτρων και κατά την πορεία του διέρχεται πλησίον της Σκιόεσσας (Βούντενη), από τα Συχαινά και από τη βόρεια πλευρά της πόλης της Πάτρας, περνώντας ενδιάμεσα των συνοικιών Αμπελόκηποι και της Ανθούπολη και εν συνεχεία από την Αγυιά. Ρέμα που χύνεται στον Μείλιχο είναι ο Καραβάς.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Κατά την αρχαιότητα, στην σημερινή περιοχή των Συχαινών και δίπλα στον Μείλιχο, βρισκόταν ο ναός της Τρικλαρίας Αρτέμιδος, ο οποίος δεν έχει βρεθεί και ανασκαφεί ακόμα από τους αρχαιολόγους. Στην Πάτρα, επί της *Οδού Αρέθα*, σε μικρή απόσταση από τον Μείλιχο έχει ανασκαφεί αρχαία γέφυρα, κτίσμα των Ρωμαϊκών χρόνων.

Αναφορές
--------

1. ↑  "οὐ πόρρω δὲ τοῦ Πατρέων ἄστεως ποταμός τε ὁ Μείλιχος καὶ τὸ ἱερὸν τῆς Τρικλαρίας [ἐν ὧ] ἐστίν, ἄγαλμα οὐδὲν ἔτι ἔχον. τοῦτο μὲν δή ἐστιν ἐν δεξιᾷ, προελθόντι δὲ ἀπὸ τοῦ Μειλίχου ποταμός ἐστιν ἄλλος..." Παυσανία *Αχαϊκά*

Βιβλιογραφία - Πηγές
--------------------

* Βασίλης Κ. Λάζαρης (επιμ.), *Στέφανου Ν. Θωμόπουλου "Ιστορία της Πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821". Έκδοση τέταρτη στη δημοτική γλώσσα και με βάση τα χειρόγραφα του συγγραφέα*, Τόμος Α', Αχαϊκές Εκδόσεις, Πάτρα 1998. ISBN 960-7960-08-4.
* Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, *Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών*, Τόμος Α', Τυπογραφείο Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση.
Οι **Κακουγίδες** (αγγλικά: Kakuyids) ήταν μια δαϋλαμιτική δυναστεία που κυβέρνησε τη δυτική Περσία, το Τζιμπάλ και το Περσικό Ιράκ (περίπου 1008-περίπου 1051 μ.Χ.). Αργότερα έγιναν αταμπέκοι της Γιαζντ, του Ισφαχάν, και του Αμπαρκούχ (πόλη στο κεντρικό Ιράν), από περίπου το 1051 έως το 1141. Σχετίζονταν με τους Μπουγίδες. Πολλοί λόγιοι θεωρούν τους Κακουγίδες συγγενείς της Σαγίντα (πριγκίπισσας) Σιρίν, που καταγόταν από τη δαϋλαμιτική δυναστεία των Μπαβανδιδών.

Οι Κακουγίδες ανέλαβαν τον έλεγχο του Ισφαχάν πριν ή το 1008 από την πριγκίπισσα Σιρίν, που είχε την αντιβασιλεία των νεαρών Μπουγιδών γιων της, Ματζντ αντ-Ντάουλα της Ρέι και Σαμς αντ-Ντάουλα του Χαμαντάν. Ο ηγέτης τους στον οποίο δόθηκε η διοίκηση του Ισφαχάν ήταν ο Μουχάμμαντ ιμπν Ρουστάμ Ντουσμανζιγιάρ. Με τον καιρό, κατάφερε να γίνει ανεξάρτητος από την εξουσία των Μπουγιδών.

Κατά καιρούς ο Μουχάμμαντ ιμπν Ρουστάμ Ντουσμανζιγιάρ δρούσε ως σύμμαχος των Μπουγιδών. Όταν ο Σαμς αντ-Nτάουλα αντιμετώπισε μια εξέγερση στο Χαμαντάν, στράφηκε στους Κακουγίδες για βοήθεια. Σύντομα λίγο μετά, ο Σαμς αντ-Ντάουλα πέθανε, και τον διαδέχθηκε ο Σαμά αντ-Ντάουλα, παρόλα αυτά, οι Κακουγίδες εισέβαλαν και πήραν τον έλεγχο του Χαμαντάν το 1023 ή 1024. Κατόπιν προχώρησαν και κατέλαβαν την πόλη Χουλβάν (αρχαία πόλη στα όρη Ζάγρος στη δυτική Περσία) από τους Ανναζίδες. Ο Μπουγίδης Μουσαρρίφ αντ-Ντάουλα, κυβερνήτης της Φαρς και του Ιράκ, ανάγκασε τους Κακουγίδες ν΄ αποσυρθούν από τη Χουλβάν, αλλά οι τελευταίοι διατήρησαν το Χαμαντάν. Μεταξύ των δύο μερών συνομολογήθηκε τελικώς ειρήνη, και κανονίστηκε μια συμμαχία μέσω σύναψης κάποιου γάμου.

Τον Μουχάμμαντ ιμπν Ρουστάμ Ντουσμανζιγιάρ διαδέχθηκε ο γιος του, Αμπού Μανσούρ Φαραμούρζ. Όμως ο μικρότερος αδελφός του, ο μετέπειτα Γκαρσάσπ Α΄, υποτελής αρχικά ηγεμόνας του αδελφού του στο Χαμαντάν, σφετερίστηκε την εξουσία στην πόλη αυτή αφήνοντας μόνο το Ισφαχάν στον Φαραμούρζ και δρώντας ανεξάρτητα. Η βασιλεία του Φαραμούρζ διακόπηκε από τους Σελτζούκους, που μετά από πολιορκία ενός έτους κατέλαβαν την πόλη τού Ισφαχάν το 1051 ή 1052. Παρά την ήττα του, εδόθησαν από τους Σελτζούκους στον Φαραμούρζ η Γιαζντ και το Αμπαρκούχ ως φέουδα. Οι Κακουγίδες παρέμειναν κυβερνήτες των επαρχιών αυτών μέχρι κάπου στα μέσα του 12ου αιώνα, υποτελείς των Σελτζούκων.

Το 1095, ο Γκαρσάσπ Β΄, εγγονός του Αμπού Μανσούρ Φαραμούρζ, έγινε ο νέος εμίρης των Κακουγιδών, και αργότερα σκοτώθηκε στη μάχη του Κατβάν το Σεπτέμβριο του 1141, όπου οι Σελτζούκοι και οι σύμμαχοί τους Καραχανίδες ηττήθηκαν από τους μογγολικής προέλευσης Καρά-Κιτάι. Έτσι τερματίστηκε η δυναστεία των Κακουγιδών. Η εξουσία τους χαρακτηρίστηκε από την κατασκευή τζαμιών, καναλιών και οχυρώσεων.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 2150468167004170820
* GND: 1139175831

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κακουγίδες** |
Ο **Μακάριος Μάγνης** ήταν χριστιανός επίσκοπος και συγγραφέας. Έζησε στα τέλη του 4ου και στις αρχές του 5ου αιώνα.

Βίος-έργο
---------

Για την ζωή του δεν έχουμε πληροφορίες. Ο Πατριάρχης Φώτιος Α´ μας πληροφορεί πως στην σύνοδο στην Δρυ (403) ο Μακάριος Μάγνης ήταν ένας εκ των κατηγόρων του Ηρακλείδη, πρόσωπο φίλα προσκείμενο του Ιωάννη Χρυσόστομου, άρα ο Μακάριος ήταν αντιχρυσοστομικός. Το *Μάγνης* αφορά την επισκοπή Μαγνησίας (σημερινή Manisa) της Λυδίας και όχι της Καρίας.

Συγγραφικό έργο
---------------

Μας έχει σωθεί έργο του με τίτλο *Αποκριτικός* με το οποίο απαντά σε επιθέσεις σε βάρος του χριστιανισμού ενός εθνικού. Η δομή του έργου είναι πενταμερής. Πρόκειται για μια οιονεί συζήτηση διάρκειας πέντε ημερών με κάποιον ανώνυμο φιλόσοφο. Στην πραγματικότητα έχει συγκεντρώσει θέσεις αντιχριστιανικές από κάποιο σύγγραμμα και τις ανατρέπει κατά ομάδες. Το βιβλίο αυτό του εθνικού συγγραφέα δεν έχει ταυτιστεί ακριβώς. Οι ερευνητές είναι διχασμένοι μεταξύ του ήδη απολεσθέντος *Αληθή λόγου* του Ιεροκλή (πέθανε περί το 408) και ήταν ένας ανώτερος κρατικός υπάλληλος φιλοσοφών και μεταξύ των δεκαπέντε βιβλίων *Κατά χριστιανών* του νεοπλατωνικού Πορφύριου. Ίσως ο Μακάριος είχε υπόψιν του επιτομή του έργου αυτού ή άλλο μικρότερο έργο ομόφρονα του Πορφύριου.
Η δομή του *Αποκριτικού* είναι εξηγητική και παρακολουθεί τα καινοδιαθηκικά χωρία και γεγονότα.

Θεολογία Μακάριου Μάγνητος
--------------------------

Ανεπτυγμένη και συγκροτημένη θεολογία δεν έχουμε. Ωστόσο δεν αγνοεί τον Απολιναρισμό, εναντιον του οποίου προβάλει την πλήρη ανθρωπότητα στον Χριστό και δεν αγνοεί την αντιοχειανή χριστολογική επιχειρηματολογία (Διόδωρος Ταρσού), έναντι της οποίας τονίζει το *Λόγος-σάρξ*, προκειμένου να μην ερμηνευθέι η ενανθρώπηση ως ένωση του θείου Λόγου με απαρτισμένο άνθρωπο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 119266415. Ανακτήθηκε στις 18  Ιανουαρίου 2021.
2. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.61
3. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.60
4. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.60
5. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.61

Πηγές
-----

* Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.59-62

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 811144928103854341714
* LCCN: no2004058827
* ISNI: 0000 0001 3913 7758
* GND: 119266415
* SELIBR: 390509
* SUDOC: 061186678
* BNF: cb146232818 (data)
* BIBSYS: 95002804
* NLA: 67207648

 |

 |
Ο **Μαρς 1** (*Марс-1*), ή **Άρης-1**, ήταν ένας αυτόματος μη επανδρωμένος διαπλανητικός σταθμός που εκτοξεύτηκε με κατεύθυνση τον πλανήτη Άρη την 1η Νοεμβρίου του 1962 και ήταν το πρώτο σοβιετικό πρόγραμμα ανίχνευσης του Άρη, με την πρόθεση να περάσει από τον πλανήτη σε απόσταση περίπου 11.000 χιλιομέτρων. 

Ήταν η πρώτη επιτυχημένη εκτόξευση διαστημοπλοίου με προορισμό άλλον πλανήτη. Το διαστημικό παρατηρητήριο Μαρς 1, βάρους 894 κιλών, είχε σχεδιαστεί να απεικονίσει την επιφάνεια και να στείλει πίσω δεδομένα σχετικά με την κοσμική ακτινοβολία, τις πτώσεις μικρομετεωροειδών, το μαγνητικό πεδίο του Άρη, το ραδιενεργό περιβάλλον, την ατμοσφαιρική δομή και πιθανές οργανικές ενώσεις. Μία τηλεμετρία μετά την αποχώρησή του από τη γήινη τροχιά, έδειξε ότι υπήρχε μία διαρροή σε μία από τις βαλβίδες αερίου στο σύστημα προσανατολισμού κι έτσι το διαστημόπλοιο μεταφέρθηκε σε γυροσκοπική σταθεροποίηση. Πραγματοποιήθηκαν 61 ραδιοφωνικές μεταδόσεις, αρχικά σε διάστημα δύο ημερών και αργότερα σε πέντε ημέρες κατά τις οποίες συλλέχθηκε ένας μεγάλος αριθμός διαπλανητικών δεδομένων. Ωστόσο, στις 21 Μαρτίου του 1963, κι ενώ το διαστημόπλοιο βρισκόταν σε απόσταση 106.760.000 χιλιομέτρων από τη Γη με κατεύθυνση τον Άρη, η επικοινωνία διακόπηκε, ίσως λόγω βλάβης της κεραίας του συστήματος προσανατολισμού του διαστημικού σκάφους, και οι ελεγκτές εδάφους έχασαν κάθε επαφή μαζί του. Η πλησιέστερη προσέγγιση του Μαρς 1 στον Άρη συνέβη στις 19 Ιουνίου του 1963 και σε απόσταση περίπου 193.000 χιλιομέτρων, μετά την οποία το διαστημικό σκάφος εισήλθε σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mars Program Journey Through the Galaxy
2. ↑  Από τα Viking 1 και 2 στο Curiosity physicsgg: Φυσικοί και Φυσική από το διαδίκτυο
Ο **Μεσά** ή **Μησά** είναι πρόσωπο που αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη.

Ήταν Βασιλιάς των Μωαβιτών κατά τον 9ο π.Χ. αιώνα. Έγινε γνωστός από το γεγονός ότι αρνήθηκε να συνεχίσει την από προ 40ετίας καταβολή του φόρου υποτελείας προς τον Βασιλιά του Ισραήλ, ενώ ταυτόχρονα εισέβαλε και λεηλάτησε διάφορες περιοχές αιχμαλωτίζοντας πολλούς Ισραηλίτες.

Ο τότε Βασιλιάς του Ισραήλ Ιωράμ με σύμμαχο τον Ιωσαφάτ, Βασιλιά της φυλής του Ιούδα και των Εδωμιτών εκστράτευσε εναντίον του και πολιόρκησε τελικά την οχυρή πρωτεύουσά του Κιρ-(Χ)αρεσέθ.

Ο Μεσά απελπισθείς τότε θυσίασε το γιο του στον θεό Χεμώς (Καμός) ακριβώς πάνω στα τείχη της πόλης του, ενώπιον των πολιορκητών, που μπροστά σ΄ αυτό το θέαμα και την επαπειλούμενη αγριότητα των πολιορκημένων, καταλήφθηκαν από δέος και έλυσαν την πολιορκία.

Οι πληροφορίες αυτές της Παλαιάς Διαθήκης επιβεβαιώθηκαν το 1868 με την ανακάλυψη από τον Γερμανό ιεραπόστολο Φ. Α. Κλάιν αρχαίας στήλης που φέρει το όνομα Μωαβιτική Λίθος (Στήλη του Μεσά) και βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου. Η επί της στήλης επιγραφή που αφηγείται τα γεγονότα θεωρείται από τα αρχαιότερα μνημεία της συλλαβικής σημιτικής γραφής και ασφαλώς δεν ήταν αλφαβητική.

Βλέπε επίσης
------------

* Μωαβίτες
* Μωαβιτική Λίθος

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Gran Enciclopèdia Catalana» (Καταλανικά) Grup Enciclopèdia. 0042135. Ανακτήθηκε στις 4  Οκτωβρίου 2021.
2. ↑  «Gran Enciclopèdia Catalana» (Καταλανικά) Grup Enciclopèdia. 0042135. Ανακτήθηκε στις 5  Οκτωβρίου 2021.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 105149294102580520845
* BIBSYS: 2037153

 |

 |
Ο **Μαρσέλ Ζιμόντ** (*Marcel Gimond*, 1894-1961) ήταν Γάλλος γλύπτης ο οποίος γεννήθηκε στην περιοχή Αρντές. Ο Ζιμόντ φοίτησε αρχικά στη Σχολή Καλών Τεχνών της Λυόν και υπήρξε μαθητής του Αριστίντ Μαγιόλ και του Ωγκύστ Ροντέν. Επίσης διατέλεσε καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού μέχρι το 1960.

Ο Ζιμόντ, ο οποίος ήταν γιoς τεχνίτη μετάλλου, τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο Τεχνών (*Grand Prix National des Arts*) το 1957 και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους γλύπτες με ειδίκευση στα πορτρέτα και στις προτομές. Ο Ζιμόντ ο οποίος είχε πολλές γνώσεις γύρω από τη γλυπτική, φημίζεται για το καθαρό του στυλ και τη μονιμότητα των φορμών πίσω από την μοναδικότητα του υποκειμένου. 

Ο Μαρσέλ Ζιμόντ διατήρησε συνεχή κριτική ματιά για την γλυπτική και δίδαξε ότι τα μνημεία στην γλυπτική είναι παγκόσμια ανάμεσα στους πολιτισμούς του κόσμου σε αναγνώριση της ποικιλότητας των γλυπτικών συνθέσεων των Αιγύπτιων, των Σουμέριων και της προκολομβιανής τέχνης. 

Ο Ζιμόντ είναι γνωστός για τις χάλκινες προτομές και τα πορτρέτα πολιτικών και καλλιτεχνών τα οποία βρίσκονται σε πολλά μουσεία της Γαλλίας, του Λουξεμβούργου καθώς και στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου.

Μαθητής του Ζιμόντ υπήρξε και ο Γουίλιαμ Μακβέι (William McVey).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb125386711. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  «Marcel Antoine Gimond». (Ολλανδικά) *RKDartists*. 31783.
3. ↑  «Benezit Dictionary of Artists» (Αγγλικά) Oxford University Press. 2006. B00074096. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017. ISBN-13 978-0-19-977378-7.
4. 1 2  *The Fine Art Archive*. cs.isabart.org/person/83935. Ανακτήθηκε στις 1  Απριλίου 2021.
5. ↑  (Γερμανικά) *Munzinger Personen*. 00000008578. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
6. ↑  (Ολλανδικά) *RKDartists*. rkd.nl/explore/artists/31783. Ανακτήθηκε στις 8  Ιουνίου 2020.
7. ↑  Gilbert, Dorothy B. ‘*Who’s Who in American Art 1962*, R. R. Bowker Company, New York, 1962 p, 416

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* marcelgimond.com

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 106963718
* **Europeana**: agent/base/157417
* LCCN: nr2004009248
* ISNI: 0000 0001 1778 6925
* GND: 121466817
* SUDOC: 034653902
* BNF: cb125386711 (data)
* ULAN: 500101128
* NKC: ola2014832916
* KulturNav: id
* RKD: 31783

 |

 |
Η σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών κυματίζει μεσίστια στο Τέξας
Ο όρος **μεσίστια σημαία** αναφέρεται σε μια σημαία που κυματίζει κάτω από την κορυφή του ιστού. Σε πολλές χώρες αυτό θεωρείται ως ένδειξη σεβασμού, πένθους ή χαιρετισμού.

Ο θεσμός ανάγεται πίσω στον 17ο αιώνα. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, η σημαία κατεβαίνει για να δημιουργηθεί χώρος για μια «αόρατη σημαία θανάτου» που κυματίζει από πάνω. Ωστόσο, υπάρχει διαφωνία σχετικά με το πού πρέπει να βρίσκεται μια σημαία όταν κυματίζει μεσίστια. Το πρωτόκολλο της σημαίας του Ηνωμένου Βασιλείου αναφέρει ότι η σημαία πρέπει να απέχει 2/3 από την κορυφή του ιστού.

Σύμφωνα με τον νόμο 851/1978, η Ελληνική σημαία κυματίζει μεσίστια τη Μεγάλη Παρασκευή, ως ένδειξη πένθους για τον θάνατο του Ιησού Χριστού. Επίσης, κυματίζει μεσίστια τις ημέρες που έχει κηρυχθεί εθνικό πένθος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Flags at half mast».
2. ↑  Bartram, G. A Guide to Flag Protocol in the United Kingdom Αρχειοθετήθηκε 11 August 2013 στο Wayback Machine. an extract from the book *British Flags and Emblems", The Flag Institute.*
3. ↑  «Flags at half-staff». The Flag Institute.
Συντεταγμένες: 27°53′21″N 87°05′19″E﻿ / ﻿27.889167°N 87.088611°E﻿ / 27.889167; 87.088611

Το όρος Μακαλού
Το όρος **Μακαλού** (στην Νεπαλεζική γλώσσα **मकालु**) είναι το πέμπτο ψηλότερο βουνό στη Γη, με υψός 8.481 μέτρα και βρίσκεται 20 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του όρους Έβερεστ, στα σύνορα Κίνας και Νεπάλ. Η μορφή του Μακαλού μοιάζει με αυτή μιας τετράπλευρης πυραμίδας. Το όνομα Μακαλού σημαίνει «μαύρο βουνό». Το όρος Μακαλού κατέκτησαν για πρώτη φορά οι Λιονέλ Τερέ και Ζαν Κουζί που συμμετείχαν σε μια γαλλική αποστολή, στις 15 Μαΐου 1955.

Το Μακαλού έχει δύο αξιοσημείωτες δευτερεύουσες κορυφές. Το **Κανγκτσουνγκτσέ**, ή **Μακαλού Β΄** (7,678 m) περίπου 3 χλμ βόρεια-βορειοδυτικά της κύριας κορυφής. Περίπου 5 χλμ. βόρεια-βορειοανατολικά της κύριας κορυφής, κατά μήκος ενός υψιπέδου, υψώνεται το Τσόμο Λόντσο (7,804 μ.) συνδεδεμένο με ένα στενό διάσελο με το Κανγκτσουνγκτσέ στα 7.200 μ.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  Baume, Louis C. (1979). *Sivalaya*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή. Seattle, WA, USA: The Mountaineers. σελίδες 74–75. ISBN 0-916890-71-6.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Franco, Jean, *Makalu : 8470 metres (27,790 feet) : the highest peak yet conquered by an entire team*, J. Cape, 1957.
* Terray, Lionel, *Conquistadors of the Useless*, p. 323-335, Victor Gollancz Ltd. 1963. ISBN 0-89886-778-9

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Makalu στο Wikimedia Commons
* Makalu on SummitPost
* Makalu on Himalaya-Info.org (German)
* Makalu on Peakware
* Ascents and fatalities statistics

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Κορυφές οκτώ χιλιάδων μέτρων |
| --- |
|  |
| 
* Έβερεστ
* Κ2
* Κανγκτσενγιούνγκα
* Λότσε
* Μακαλού
* Τσο Ογιού
* Νταουλαγκίρι
* Μανασλού
* Νάνγκα Παρμπάτ
* Αναπούρνα
* Γκασερμπρούμ Α΄
* Μπρόουντ Πικ
* Γκασερμπρούμ Β΄
* Σισαπάνγκμα
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 259957757
* LCCN: sh2001002158
* GND: 4037154-2
* NDL: 00629267
* NKC: xx0121395

 |

 |
Το **μαμούθ του Φόγκελχερντ** είναι έργο προϊστορικής τέχνης από την παλαιολιθική εποχή που βρέθηκε στο σπήλαιο Φόγκελχερντ στην πεδιάδα του Λόνεταλ στη Γερμανία και φιλοξενείται σήμερα στο Ινστιτούτο Προϊστορίας του Πανεπιστημίου του Τίμπιγκεν στη Γερμανία. 

Βρέθηκε στο σπήλαιο Φόγκελχερντ (γερμ. *Vogelherd*) και χρονολογείται περίπου στα 25.000-20.000 π.Χ.. Είναι κατασκευασμένο από χαυλιόδοντα μαμούθ. Βρέθηκε σε αρχαιολογικές ανασκαφές από το 2005 ως το 2009 που διηύθυνε ο Αμερικανός αρχαιολόγος Νίκολας Κόναρντ στον ίδιο αρχαιολογικό χώρο που είχε πρωτύτερα ερευνήσει ο Γερμανός αρχαιολόγος Γκούσταβ Ρικ το 1931. Στον ίδιο αρχαιολογικό χώρο ανακαλύφθηκαν και άλλα αγαλματίδια ζώων, άλογα, αίλουροι, βίσονες, άλλα ρεαλιστικά αλλά και πιο αφηρημένης τέχνης. 

Το μαμούθ είναι ένα από τα πιο καταπληκτικά έργα τέχνης της εποχής του, και ταυτόχρονα ένα από τα αρχαιότερα γνωστά έργα τέχνης της ανθρωπότητας, μαζί με την Αφροδίτη του Βίλλεντορφ (*Venus of Willendorf*) και το Ειδώλιο του Μπρνο. 

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο αρχαιολογία | Πύλη αρχαιολογία |

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Mamut de Vogelherd  της Ισπανικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Με την ιστορική ονομασία **Μακαρένα**, επίσημα "La Macarena" φέρεται η βόρεια περιοχή, διοικητική περιφέρεια, της πόλης της Σεβίλλης (Ισπανία), στην ανατολική όχθη του Γουαδαλκιβίρ, που εκτείνεται εκατέρωθεν του βορείου αρχαίου τείχους της πόλης. Πρόκειται για παραδοσιακή περιοχή με παλαιομοδίτικη αρχιτεκτονική και στενούς δρόμους, όπου κυριαρχούν ακόμη οι θεσμοί της εκκλησίας και της οικογένειας.

Γενικά
------

Η Περιοχή αυτή πολεοδομικά αναπτύσσεται σε μορφή τριγώνου με την κορυφή προς Βορρά, στην οποία και υφίστανται πλήθος ιστορικών εκκλησιών, στυλ μπαρόκ, ιστορικών κτιρίων, πλατειών, ενώ παράλληλα αποτελεί φημισμένη περιοχή πολλών λαογραφικών εκδηλώσεων της ευρύτερης περιοχής της Σεβίλλης. Ετυμολογικά για την ονομασία της έχουν προταθεί διάφορες απόψεις με επικρατέστερη ότι προέρχεται από τη θεά των Ρωμαίων την Μακαρία, κόρη του Ηρακλή.

Μνημεία - αξιοθέατα
-------------------

Στα σημαντικότερα αξιοθέατα της Μακαρένα περιλαμβάνονται οι ακόλουθες ιστορικές εκκλησίες και κτίρια, κατά σειρά από Β. προς Ν.:

1. Το Κοινοβούλιο της Ανδαλουσίας, πρώην Νοσοκομείο των Πέντε Πληγών.
2. Η Βασιλική της Μακαρένα
3. Το Μοναστήρι του Αγίου Κλημεντίου
4. Η Εκκλησία του Αγίου Ρομάν
5. Το μνημείο Μουράγιας
6. Το Ανάκτορο ντε λα Δουένιας
7. Ο δρόμος Κάλια ντε λα Φέρια
8. Η Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη της Πάλμας
9. Ο Πύργος του Δον Φαδρίκε
10. Η Αλεμάδα ντε Έρκουλες
11. Η Εκκλησία του Αγίου Μάρκου
12. Το Κονβέντο της Αγίας Πάολας,
13. Η Εκκλησία του Αγίου Πέτρου
14. Η Εκκλησία της Αγίας Καταλίνας
15. Το Κονβέντο της Αγίας Ινές

Πηγές
-----

* Εκδόσεις Καθημερινή - Οδηγοί του Κόσμου - Σεβίλλη και Ανδαλουσία, Αθήνα 1999, σελ.83.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Macarena District στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 5146708068700840473

 |

 |
Το **κάστρο του Λος** (γαλλ. *Château de Loches*) είναι κάστρο το οποίο βρίσκεται στον νομό της Αντρ-ε-Λουάρ, στο Βαλ ντε Λουάρ της Γαλλίας. Χτίστηκε κατά τον 9ο αιώνα. Ευρισκόμενο σε απόσταση περίπου 500 μέτρων από τον ποταμό Αντρ το κάστρο, γνωστό κυρίως για τον επιβλητικό του κεντρικό πύργο, επιβλέπει την πόλη του Λος.

Ιστορία
-------

Ο Πύργος χτίστηκε από τον Φουλκ Γ΄ του Ανζού, 4ο Κόμη του Ανζού μεταξύ 1010 και 1035, έχοντας ύψος 36 μέτρων. Χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή από τον 15ο αιώνα και μετά και μέχρι το 1926.

Η καπονιέρα είναι ένα πυροβολείο, το οποίο βρίσκεται ανατολικά του πύργου και το οποίο χτίστηκε κατά το 1539 στη διάρκεια των Θρησκευτικών Πολέμων, με στόχο τον εκσυγχρονισμό του κάστρου και την καλύτερη άμυνα της τάφρου του.

Το νότιο τμήμα των τειχών, το οποίο αποτελείται από τρεις πύργους σε σχήμα αμυγδάλου κατασκευάστηκε από τον Ερρίκο Β΄ της Αγγλίας και τον γιό του, Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο. Σε αυτούς τους πύργους φυλακίστηκαν ορισμένοι Ναΐτες.

Το κάστρο επανακτήθηκε από τους Άγγλους από τον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας το 1205.

Στη διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης, η Γαλλία χρηματοδότησε και πολέμησε με τους Αμερικανούς ενάντια στους Άγγλους και ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ χρησιμοποίησε το κάστρο του Λος ως φυλακή για τους Άγγλους αιχμαλώτους. 

Στη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, το κάστρο λεηλατήθηκε και υπέστη σοβαρές ζημιές λόγω αυτού. Σημαντικές προσπάθειες ανακαίνισης ξεκίνησαν το 1806, αλλά ακόμη και σήμερα ορισμένα τμήματα του κάστρου είναι ερειπωμένα. Ιδιοκτησία του Δήμου του Λος, το κάστρο και το παλιό παρεκκλήσι του Σαιντ-Ουρς είναι ανοιχτά στο κοινό.

Το κάστρο του Λος κατηγοριοποιήθηκε ως "ιστορικό μνημείο" (monument historique) το 1861 από το Γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού.

Στα βόρεια της πόλης χτίστηκε η Βασιλική Κατοικία του Λος σε έναν βραχώδη λόφο ο οποίος εποπτεύει τον ποταμό Αντρ.

Στα δυτικά η Βασιλική Πύλη αποτελεί την μοναδική είσοδο στην οχυρωμένη πόλη. Χρονολογείται στον 13ο αιώνα, αλλά βελτιώθηκε κατά τον 15ο με σημαντικότερη την προσθήκη ενός κανονιοβολείου.

Εικόνες
-------

* Η Βασιλική Πύλη.Η Βασιλική Πύλη.
* Ο Πύργος του κάστρου.Ο Πύργος του κάστρου.
* Το κάστρο και ο Πύργος του.Το κάστρο και ο Πύργος του.

Βιβλιογραφία
------------

* Pierre Champion, *Le Prisonnier Desconforté du château de Loches. Poème inédit du XVe, avec une introduction, des notes, un glossaire et deux fac-similés*, Paris, Honoré Champion éditeur, 1909, Διαδυκτιακή Ανάγνωση.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κάστρο του Λος** |

* Υπουργείο Πολιτισμού, εικόνες
* Ιστοσελίδα με την πλήρη ιστορία του κάστρου, καθώς και φωτογραφίες του

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 172644500
* GND: 4552786-6

 |

 |
Συντεταγμένες: 37°26′25.08″N 24°23′32.93″E﻿ / ﻿37.4403000°N 24.3924806°E﻿ / 37.4403000; 24.3924806

Το **Κακόβολο** είναι βουνό που βρίσκεται στην Κύθνο. Είναι το ψηλότερο σημείο του νησιού στα 356 μέτρα.

Περιγραφή
---------

Το Κακόβολο βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά της Κύθνου. Η κορυφή του είναι στα 356 μέτρα και είναι το ψηλότερο σημείο ολόκληρου του νησιού. Στην περιοχή του Κακόβολου έχουν βρεθεί εγκαταστάσεις που χρονολογούνται στην πρωτοκυκλαδική εποχή (Πρώιμη εποχή του Χαλκού).  Το βουνό έχει συνδεθεί με τις λαϊκές δοξασίες και τους θρύλους της Κύθνου.

Στο Κακόβολο υπάρχουν εγκαταλελειμμένα μεταλλεία. Στην εποχή της ακμής τους εργάζονταν σε αυτά όχι αποκλειστικά κάτοικοι της Κύθνου αλλά και άνθρωποι από άλλα μέρη. Τα μεταλλεύματα μετά την εξόρυξη φορτώνονταν στο λιμάνι του χωριού των Λουτρών. Τα μεταλλεία έπεσαν σε παρακμή και εγκαταλείφθηκαν τον προηγούμενο αιώνα. Σήμερα στην περιοχή του Κακόβολου υπάρχουν μονοπάτια πεζοπορίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ο. ΧΑΤΖΗΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ, σ. 260
2. ↑  Βενετούλιας, σ. 159
3. ↑  100 Χρόνια Συνδέσμου Κυθνίων 1901-2001, σ. 13
4. ↑  Χιλιαδάκης, σ. 51

Πηγές
-----

* 100 Χρόνια Συνδέσμου Κυθνίων 1901-2001, Αθήνα 2011.
* Γιώργης Βενετούλιας, Του νησιού μου, Παραδόσεις της Κύθνου, ΕΝ ΠΛΩ, 2018.
* Ο. ΧΑΤΖΗΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ, Σημειώσεις από την Κύθνο, στο Μενδώνη, Λ. Γ. Μαζαράκης Αινιάν, Α. Ι. επιμ. (1998). Κέα – Κύθνος: ιστορία και αρχαιολογία: πρακτικά του Διεθνούς Συμποσίου Κέα – Κύθνος, 22-25 Ιουνίου 1994. Αθήνα: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών / Κέντρο Ελληνικής και Ρωμαϊκής Αρχαιότητος, σσ. 259-63.
* Στέλιος Χιλιαδάκης, Κύθνος, Εκδόσεις Μαθιουδάκη.
Ο **Λουκάς Μπελούλιας'** ή **Κακαράπης** ήταν ληστής που έδρασε στα τέλη του 19ου αιώνα και έλαβε μερος σε μάχη στο Ζεμενό στις 12 Ιουλίου του 1856 μαζί με τον Χρήστο Νταβέλη. Καταγόταν από το Κυριάκι Βοιωτίας. Επικεφαλής της Χωροφυλακής ήταν ο Αραχωβίτης υπολοχαγός Γιάννης Μέγας. Όλα του τα παλικάρια σκοτώθηκαν στην μάχη ή αιχμαλωτίστηκαν και αργότερα οδηγήθηκαν στην κρεμάλα εκτός από τον "αποτρόπαιο Κακαράπη" (Λουκά Μπελούλια από τό Κυριάκι Λιβαδειάς) που κανένας δεν έμαθε τι απέγινε και μέχρι και σήμερα οι κυνηγοί των θησαυρών ακολουθούν τις φήμες που λένε ότι ο Κακαράπης σώθηκε και λίγο πριν πεθάνει από βαθιά γεράματα άφησε χάρτες με τα μέρη που ο Χρήστος Νταβέλης έκρυβε τους θησαυρούς του η οτι είχε φύγει στήν Αμερική επειδή υπάρχουν απογονοί του σήμερα με αυτό το όνομα.

Το τραγούδι που αναφέρεται στον φόνο του στο Ζεμενό είναι γνωστό παραδοσιακό τραγούδι:

Κατακαημένη Αράχοβα, Νταβέλη, Νταβέλη
Και Δίστομο και Δαύλεια, αχ μωρέ Χρήστο Νταβέλη
Τους κλέφτες τι τους κάματε και τους Κακαραπαίους
Αχ στο Ζεμενό τους έχουμε, τους πολεμάει ο Μέγας
ο Μέγας απ'τη Ράχοβα και ο Δούκας απ' τη Δαύλεια
Εις τα ταμπούρια πήδηξε (σημ. ο Μέγας) με το σπαθί στο χέρι
Και τον Φουντούκην έκοψε και τον Χρήστο Νταβέλη.
Ενα ακόμη παραδοσιακό τραγούδι για τους Κακαράπη & Νταβέλη (Νταβέλη μου περήφανε)

Μας πηρε η μέρα και η αυγή
και πιο κάτω μεσημέρι
Κακαράπη και Νταβέλη
και που θα λημεριάσουμε
που θα κάνουμε λημέρι
Κακαράπη και Νταβέλη
σ αυτή τη ράχη την ψηλή
εκει θα στήσουμε λημέρι
Κακαράπη και Νταβέλη.
Οι αποτρόπαιοι ηρωισμοί του έγιναν αντικείμενο για λαϊκά αναγνώσματα και θεατρικά έργα. Ακόμα και στο ελληνικό λαϊκό θέατρο σκιών πέρασε. Παίχτηκε το 1936 στο θέατρο Ερμής στο Πασαλιμάνι με τον τίτλο "Ο Λήσταρχος Κακαράπης" από τον καραγκιοζοπαίκτη Χρήστο Χαρίδημο
Συντεταγμένες: 14°39′20.16″S 17°41′3.12″E﻿ / ﻿14.6556000°S 17.6842000°E﻿ / -14.6556000; 17.6842000

Το **Μενόνγκουε** (πορτογαλικά: Menongue‎), πρώην **Σέρπα Πίντο** (πορτογαλικά: Serpa Pinto‎), είναι πόλη, δήμος και η πρωτεύουσα της επαρχίας Κουάντο Κουμπάνγκο στην Ανγκόλα. Ο δήμος είχε πληθυσμό 320.914 κατοίκους το 2014. Είναι ένας από τους τέσσερις δήμους στην Ανγκόλα των οποίων οι κάτοικοι είναι κατά κύριο λόγο Εμπούντα.

Το Μενόνγκουε είναι ο τερματικός σταθμός του Σιδηροδρόμου του Μοσάμεντες, ενώ επίσης εξυπηρετείται από το μικρό αεροδρόμιο του Μενόνγκουε.

Ιστορία
-------

Κατά την αποικιακή περίοδο, η πόλη ονομαζόταν Σέρπα Πίντο, προς τιμήν του ομώνυμου Πορτογάλου εξερευνητή.

Αθλητισμός
----------

Η FC Cuando Cubango, η οποία ανέβηκε στη Girabola του 2018, το κορυφαίο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της Ανγκόλας, έχει την έδρα της στο Μενόνγκουε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Menongue». *citypopulation.de*. Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2022.
2. ↑  «Menongue | Angola». *Encyclopedia Britannica* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 242762994
* GND: 4823463-1

 |

 |
| Μπασμάλα Τμήμα μιας σειράς λημμάτων Σιιτικό Ισλάμ |
| --- |
| Αμφίγραμμα που αναγράφει τον Μωάμεθ και τον Αλί σε μία μόνο λέξη, σε αραβική καλλιγραφική γραφή |
| Πεποιθήσεις και πρακτικές
* Μονοθεϊσμός
* Ιερά βιβλία
* Προφήτες

* Διαδοχή του Μωάμεθ
* Ιμαμάτο
* Άγγελοι
* Ημέρα της Κρίσεως
* Πένθος Μουχαρρέμ
* Κλήρος
* Οι Τέσσερις Σύντροφοι
 |
| Ιερές μέρες
* Ασούρα
* Μαουλίντ
* Εΐντ αλ-Φιτρ
* Εΐντ αλ-Αντά
* Εΐντ αλ-Γκαντίρ
 |
| Ιστορία
* Ο στίχος του καθαρισμού
* Δύο πράγματα
* Χουμ
* Σπίτι της Φατίμα
* Πρώτη Φίτνα
* Δεύτερη Φίτνα
* Η μάχη της Καρμπάλα
 |
| Εν ενεργεία Κλάδοι του Σιιτισμού
* **Ιμαμάτο**

* Δωδεκαδιστές

* ( *Τζαφαρί*
* *Μπατινί-Αλεβήδες* )

* Γκουλάτ

* ( *Χουρουφί-Μπεκτασισμός*
* *Χασιμπί-Νουσαϊρί* )

* **Ισμαηλισμός**

* (  *Νιζαρί-Ισμαηλίτες*
* *Μουσταλί-Ταγιμπί* )

* **Ζαϊντίγια**
 |
| Άνθρωποι του Μανδύα
* Μωάμεθ
* Αλί
* Φατίμα
* Χασάν
* Χουσεΐν
* (Αλίδες)
 |
| Ιερές γυναίκες
* Φατίμα
* Χαντίτζα
* Ουμ Σαλάμα
 |
| Η λέξη "Αλλάχ" σε αραβική καλλιγραφική γραφή Ισλάμ |
| * π
* σ
* ε
 |

Ο **Ισμαηλισμός** (Αραβικά: الإسماعيلية, *al-Ismāʿīliyya*, Περσικά: اسماعیلیان, Κουρδικά: Ismaili, Esmāʿiliyān) είναι κλάδος του σιιτικού Ισλάμ, οι οπαδοί του οποίου είναι επίσης γνωστοί ως **Επταδιστές**. Οι Ismāʿīlī (ΔΦΑ:ˌ|ɪ|s|m|eɪ|ˈ|ɪ|l|i}}) αντλούν το όνομά τους από την αποδοχή του Ισμαήλ ιμπν Τζαφάρ ως ορισμένου πνευματικού διαδόχου του ιμάμη Τζαφάρ αλ-Σαντίκ, διαφέροντας από την κύρια τάση του Σιιτισμού, τους Δωδεκαδιστές, οι οποίοι αποδέχονται τον Μούσα αλ-Καντίμ, νεότερο αδελφό του Ισμαήλ, ως ιμάμη.

Η θεολογία του Ισμαηλισμού αντλείται από την εποχή του Μωάμεθ και ως θρησκευτική σέκτα ο Ισμαηλισμός έγινε ένας από τους μεγαλύτερους κλάδους του Σιιτισμού. Με το Χαλιφάτο των Φατιμιδών απέκτησε πολιτική δύναμη από τον 10ο έως τον 12ο αιώνα μ.Χ.. Οι Ισμαηλίτες πιστεύουν στη Μοναδικότητα του Θεού, όπως επίσης και στην ολοκλήρωση της Θείας Αποκάλυψης μέσω του Μωάμεθ, τον οποίο βλέπουν ως "τελευταίο Προφήτη και Αγγελιαφόρο του Θεού προς όλη την Ανθρωπότητα". Οι Ισμαηλίτες και οι Δωδεκαδιστές αποδέχονται τους ίδιους αρχικούς ιμάμηδες από τους απογόνους του Μωάμεθ μέσω της κόρης του Φατιμά και του Αλή (Αλίδες) και για αυτό μοιράζονται αρκετή από την πρώιμη ιστορία τους. Και οι δύο ομάδες βλέπουν την οικογένεια του Μωάμεθ («Λαός του Οίκου», ahl al-bayt) ως θεϊκά επιλεγμένη, αλάνθαστη και καθοδηγούμενη από τον Θεό για να καθοδηγήσει την ισλαμική κοινότητα, πεποίθηση που τους διακρίνει από τον σουνιτικό κλάδο του Ισλάμ.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  "Ismaʿili". *Random House Webster's Unabridged Dictionary*.
2. ↑  Encyclopaedia Iranica, ISMAʿILISM
3. ↑  «Religion of My Ancestors». Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2007.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ισμαηλισμός** |

* Επίσημος ιστότοπος
* Encyclopaedia Iranica, ISMAʿILISM
* Ismaili Gnosis Blog
* Ismaili Web Amaana
* Institute of Ismaili Studies
* Aga Khan Development Network
* Alavi Bohras
* Introductory lecture on Ismailism, on YouTube
Ο όρος **Καθολική Γραμματική (ΚΓ)** αναφέρεται σε μία θεωρία της γλωσσολογίας, αποδιδόμενη συνήθως στον Νόαμ Τσόμσκι, σύμφωνα με την οποία η ικανότητα του ανθρώπου να μαθαίνει μία γραμματική είναι έμφυτη μέσα στον εγκέφαλο. Η θεωρία προτείνει πως η γλωσσική ικανότητα εμφανίζεται από μόνη της ακόμη κι αν δεν έχει γίνει ποτέ αντικείμενο διδαχής, και πως υπάρχουν ιδιότητες τις οποίες μοιράζονται όλες οι ανθρώπινες φυσικές γλώσσες. Είναι, επομένως, ζήτημα επιστημονικών παρατηρήσεων και πειραματισμών προκειμένου να εντοπιστούν ακριβώς ποιες ικανότητες είναι έμφυτες και ποιες ιδιότητες μοιράζονται όλες οι γλώσσες[1]. Η "καθολική γραμματική" είναι ένα ιδεατό σύστημα. Όσο για τη βιολογικά καθορισμένη καθολική "γλωσσική ικανότητα" ή "γλωσσική δημιουργικότητα" πραγματώνεται, σε ποικίλες μορφές, υπό την επίδραση του περιβάλλοντος.

Παραπομπές
----------

1. ↑   McGill University, Tool Module: Chomsky’s Universal Grammar
Ο **Αμπού Τοράμπ** (περσικά: ابوتراب‎), περισσότερο γνωστός με το δυναστικό του όνομα **Ισμαήλ Γ΄** ( اسماعیل ), ήταν πρίγκιπας των Σαφαβιδών, ο οποίος βασίλευσε ως ανδρείκελο υπό την εξουσία τού Aλί Μαρντάν Χαν Μπαχτιαρί για σύντομο χρονικό διάστημα από το 1750 έως το 1751, και στη συνέχεια υπό τον ηγεμόνα των Zαντ, Kαρίμ Χαν Ζαντ από το 1751 μέχρι το τέλος του το 1773.

Βιογραφία
---------

Τον Μάιο τού 1750 ο φύλαρχος των Τσαχάρ Λανγκ, Aλί Μαρντάν Χαν Μπαχτιαρί και ο οπλαρχηγός Ζαντ Kαρίμ Χαν εισέβαλαν στις πύλες τού Iσπαχάν: ο κυβερνήτης του Aμπούλ-Φαθ Χαν Μπαχτιαρί και άλλοι εξέχοντες κάτοικοι συγκεντρώθηκαν για να προστατεύσουν το φρούριο της πόλης, αλλά συμφώνησαν να παραδοθούν και να συνεργαστούν μαζί τους, μετά τις εύλογες προτάσεις τού Aλί Μαρντάν.  Ο Αμπούλ-Φαθ, μαζί με τον Aλί ΜΑρντάν και τον Kαρίμ Χαν, σχημάτισαν συμμαχία στο δυτικό Ιράν υπό την κάλυψη της αποκατάστασης της δυναστείας των Σαφαβιδών, διορίζοντας τον 17χρονο Aμπού Τοράμπ ως μαριονέτα-κυβερνήτη: στις 29 Ιουνίου, ο Αμπού Τοράμπ ανακηρύχθηκε σάχης και έλαβε το δυναστικό όνομα Ισμαήλ Γ΄. 

Ο Aλί ΜΑρντάν πήρε στη συνέχεια τον τίτλο τού *Βακιλ-έ νταουλάτ* ("αναπληρωτής τού κράτους")  ως επικεφαλής της διοίκησης, ενώ ο Aμπούλ-Φαθ διατήρησε τη θέση του ως κυβερνήτη τού Ισπαχάν και ο Kαρίμ Χαν διορίστηκε διοικητής (*σαρντάρ*) τού στρατού, και τού δόθηκε το καθήκον να κατακτήσει το υπόλοιπο Ιράν. Ο Aλί Μαρντάν τελικά έσπασε τη συμμαχία, σκοτώνοντας τον Aμπουλ-Φαθ και αποσπώντας βαρύ φόρο από τους κατοίκους.

Τον Ιανουάριο του 1751, ο Καρίμ Χαν επέστρεψε στο Ισπαχάν και αποκατέστησε την τάξη στην πόλη. Σύντομα έλαβε χώρα μία μάχη μεταξύ αυτού και του Αλί Μαρντάν στο Λουριστάν: κατά τη διάρκεια της μάχης, ο Ισμαήλ Γ΄ και ο Ζακαρία Χαν (που ήταν τώρα *βεζίρης* του), μαζί με αρκετούς εξέχοντες αξιωματικούς, εγκατέλειψαν τον Αλί Μαρντάν και ενώθηκαν με τον Καρίμ Χαν, ο οποίος τελικά βγήκε νικητής, αναγκάζοντας τον Αλί Μαρντάν και τα υπολείμματα των ανδρών του, μαζί με τον κυβερνήτη τού Λουριστάν, Ισμαήλ Χαν Φεϊλί, να υποχωρήσουν στο Χουζεστάν.  Μετά την άνοδο τού Καρίμ Χαν ως *βακίλ* (αντιβασιλιά) την ίδια χρονιά, ο Ισμαήλ κρατήθηκε σε ασφαλή κράτηση στο οχυρό τού Αμπαντέχ, όπου έζησε μέχρι το τέλος του, το 1773.

Πηγές
-----

* Perry, John R. (2011). "Karim Khan Zand". Encyclopaedia Iranica, Vol. XV, Fasc. 6. pp. 561–564.
* Perry, John R. (1998). "Esma'il Safawi". Encyclopaedia Iranica, Vol. VIII, Fasc. 6. p. 636.
* Perry, John (1991). «The Zand dynasty». *The Cambridge History of Iran, Vol. 7: From Nadir Shah to the Islamic Republic*. Cambridge: Cambridge University Press. σελίδες 1–63. ISBN 9780521200950.
* Garthwaite, Gene R. (2005). *The Persians*. Wiley. σελίδες 1–311. ISBN 9781557868602.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* . Perry, John R. (1983). "Abu'l-Fath Khan Bakhtiari". Archived copy. Encyclopaedia Iranica, Vol. I, Fasc. 3. p. 285. Archived from the original on 2013-05-16. Retrieved 2017-04-11.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Perry 1991, σελ. 66.
2. ↑  Garthwaite 2005, σελ. 184.
3. ↑  Perry 1991, σελ. 67.
4. ↑  Perry 2011, σελ. 561-564.
5. ↑  Perry 1998, σελ. 636.
Ο **μερτιεΐτης Ι** (αγγλ. Mertieite-I) είναι σημαντικό αρσενικούχο ορυκτό του παλλαδίου που περιέχει και αντιμόνιο. Οφείλει το όνομά του στον Τζον Μερτιέ (John Beaver Mertie, Jr. 1888–1980), γεωλόγο της Αμερικανικής Γεωλογικής Υπηρεσίας (U.S. Geological Survey). Το «Ι» στο όνομα προστίθεται προκειμένου να ξεχωρίζει από τον μερτιεΐτη - ΙΙ (Pd8(Sb, As)3), ο οποίος έχει ίδια εμφάνιση αλλά κρυσταλλώνεται στο τριγωνικό σύστημα.

Απαντάται υπό μορφή λεπτών κόκκων μαζί με ορυκτά σπάνιων και πολύτιμων μετάλλων, έλκοντας την προέλευσή του από υπερβασικά πετρώματα.

Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο αυτοφυής χρυσός, ο χρωμίτης, ο λαουρίτης, ο μερτιεΐτης-ΙΙ και σε φυσικά κράματα λευκοχρύσου, ιριδίου και οσμίου. Σχετίζεται, επίσης, με μια πλειάδα πολύ σπάνιων ορυκτών, όπως ο πολαρίτης, ο φροοντίτης, ο ιριδαρσενίτης, ο ουνγκαβαΐτης κ.ά.

Ανερίσκεται στη Φινλανδική Λαπωνία, το Μαρόκο, τη Νορβηγία, την επαρχία Limpopo (Σύμπλεγμα Bushveld) και την Αλάσκα (ορυχείο Fox Gulch), όπου αποτελεί και "type locality".

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Mindat.org
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Στο Handbook of Mineralogy αναφέρεται πιθανώς ως ψευδοεξαγωνικό, μονοκλινές
Συντεταγμένες: 48°05′33″N 16°16′12″E﻿ / ﻿48.0925°N 16.27°E﻿ / 48.0925; 16.27

Αυτό το λήμμα αφορά το κάστρο του Λίχτενσταϊν στην Αυστρία.  Για το κάστρο του ομώνυμου κράτους, δείτε: Κάστρο της Βαντούζ.  
Αυτό το λήμμα αφορά το κάστρο του Λίχτενσταϊν στην Αυστρία.  Για το κάστρο του Λίχτενσταϊν της Γερμανίας, δείτε: Κάστρο του Λίχτενσταϊν (Γερμανία).  

Το **κάστρο του Λίχτενσταϊν** είναι ένα κάστρο που βρίσκεται στην Κάτω Αυστρία κοντά στο Μαρία Έντζερσντορφ, στα νότια της Βιέννης. Το κτίσμα, στην άκρη του δάσους της Βιέννης (το *Βίενερβαλντ*), χτίστηκε αρχικά τον 12ο αιώνα προτού καταστραφεί δύο φορές από τους Οθωμανούς το 1529 και το 1683. Το κάστρο παρέμεινε σε ερείπια ως το 1884, ημερομηνία κατά την οποία ανακατασκευάστηκε.

Το κάστρο του Λίχτενσταϊν ("λαμπερή πέτρα") έδωσε το όνομά του στην οικογένεια η οποία έγινε ιδιοκτήτης του, και που αργότερα θα ιδρούσε (το 1719) το Πριγκιπάτο του Λίχτενσταϊν. Το κάστρο δεν βρίσκεται λοιπόν στα εδάφη του πριγκιπάτου.

Η οικογένεια των Λίχτενσταϊν ήταν αρχικά ιδιοκτήτης του κάστρου την περίοδο από το 1140 ως τον 13ο αιώνα, πριν το ξαναπάρει πίσω οριστικά το 1807.

Σήμερα, το κάστρο είναι κυρίως γνωστό για το φεστιβάλ θεάτρου Νέστροϋ, που διοργανώνεται κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  *Wiki Loves Monuments monuments database*. 18  Αυγούστου 2017. tools.wmflabs.org/heritage/api/api.php?action=search&format=json&srcountry=at&srlanguage=de&srid=49210.
2. 1 2 3  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 42447. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.

Δείτε επίσης
------------

* Αυτό το κάστρο δεν πρέπει να συγχέεται με το Κάστρο του Λίχτενσταϊν στη Γερμανία, το οποίο δεν έχει καμία σχέση με το συγκεκριμένο.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 239995986
* LCCN: sh86000935
* GND: 4256485-2

 |

 |
Το **Ιώδιο-131** (συμβολίζεται131I), που ονομάζεται και *ραδιενεργό ιώδιο*, 'η *ραδιοϊώδιο*, και επίσημα **Ραδιονουκλιδικό ιώδιο**, είναι ένα σημαντικό ραδιοϊσότοπο του ιωδίου με ιατρικές και φαρμακευτικές χρήσεις σε μεγάλη δόση. Θεωρείται επίσης σημαντικός παράγοντας κινδύνου ραδιενεργού ακτινοβολίας στα προϊόντα της πυρηνικής σχάσης. 

Το Ραδιενεργό ιώδιο φέρει 78 νετρόνια και 53 πρωτόνια. Ο χρόνος ημιζωής του ανέρχεται σε 8,0197 ημέρες, με περίσσεια ενέργειας 971 κιλοηλεκτρονιοβόλτ (KeV).

Εξαιτίας της διάσπασης β που το χαρακτηρίζει, προκαλεί μεταλλάξεις και καταστροφή κυττάρων, στα οποία διεισδύει σε απόσταση αρκετών χιλιοστών. Για το λόγο αυτό, μεγάλες δόσεις του ισοτόπου είναι παραδόξως λιγότερο επικίνδυνες από τις μικρές, αφού τείνουν να καταστρέφουν ιστούς που θα μπορούσαν διαφορετικά να είναι καρκινογόνοι. Επομένως το ιώδιο-131 χορηγείται σε μεγάλες δόσεις, εξαιτίας αυτής της ιδιότητάς του.

Παρασκευή
---------

Το μεγαλύτερο ποσοστό της παραγωγής ιωδίου-131 προέρχεται από την ακτινοβόληση με νετρόνια ενός φυσικού στόχου από τελλούριο. Αυτή η ακτινοβόληση παρέχει σχεδόν εξ ολοκλήρου ιώδιο-131, όντας το μόνο ραδιονουκλίδιο με ημιζωή μεγαλύτερη από ώρες, αφού τα ελαφρύτερα ισότοπα του τελλουρίου γίνονται βαρύτερα σταθερά ισότοπα, δηλαδή, σταθερά ισότοπα του ιωδίου και του ξένου.  

Σύμφωνα με το βιβλίο του Jiri Hala  η ραδιενέργεια στο μείγμα των προϊόντων της πυρηνικής έκρηξης, δηλαδή της σχάσης σε μια ατομική βόμβα, προκαλείται κυρίως από βραχύβια ισότοπα όπως το **Ιώδιο-131** και Ba-140. Αυτό συμβαίνει επειδή το Ι-131 είναι ένα σημαντικό προϊόν σχάσης του ουρανίου και του πλουτωνίου, που περιλαμβάνει σχεδόν το 3% των συνολικών προϊόντων της σχάσης (κατά βάρος), όπως επίσης αποτελεί ένα σημαντικό προϊόν στη σχάση του ουρανίου-233, που παράγεται από το θόριο .
Λόγω δε και του τρόπου της βήτα διάσπασης το ιώδιο-131 είναι αξιοσημείωτο στοιχείο για την πρόκληση μετάλλαξης και του θανάτου των κυττάρων που διεισδύει, προσβάλλοντας και άλλα γύρω κύτταρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hala, Jiri James D. Navratil (2003). "Ραδιενέργεια, ιονίζουσα ακτινοβολία πυρηνικής ενέργειας. Μπρνο:. Konvoj ISBN 80-7302-053-Χ .
Ένας από τους Καθολικούς Καθεδρικούς των Τιράνων.
Η **Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία της Αλβανίας** αποτελεί τμήμα της παγκόσμιας Καθολικής Εκκλησίας, πνευματικός ηγέτης της οποίας είναι ο Πάπας και η κουρία της Ρώμης.

Ποσοστό περίπου 16.8%-17% επί του αλβανικού πληθυσμού είναι καθολικού θρησκεύματος — η τρίτη μεγαλύτερη θρησκευτική κοινότητα μετά το Ισλάμ και τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό. Περισσότεροι από 10,000 Αλβανοί Καθολικοί εντοπίζονται στο Νότιο Μαυροβούνιο, υπό αλβανική διοίκηση. Η συγκεκριμένη περιοχή θεωρείται τμήμα της περιοχής της Ορεινής Μαλσίας, όπου εντοπίζονται πέντε κοινότητες Καθολικών. Η περιοχή διασπάστηκε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στη χώρα υπάρχουν πέντε διακονίες, στις οποίες περιλαμβάνονται και δύο αρχιδιακονίες μαζί με μια Αποστολική Διοίκηση που καλύπτει το νότιο τμήμα της Αλβανίας.

Επί τέσσερεις αιώνες, οι **Αλβανοί Καθολικοί** υπερασπίστηκαν την πίστη τους με την βοήθεια:

* Των Φραγκισκανών ιεραποστόλων, κυρίως από τα μέσα του 17ου αιώνα, όταν ξεκίνησαν οι θρησκευτικές διώξεις από τον Οθωμανικό ζυγό, προκαλώντας κινητοποιήσεις στα χωριά της Αλβανίας, κυρίως εντός του ελληνικού πληθυσμού.

* Του Κολλεγίου της Προπαγάνδας στην Ρώμη, το οποίο δραστηριοποιήθηκε έντονα στην θρησκευτική και πνευματική υποστήριξη των Αλβανών Καθολικών. Στη διάρκεια του 17ου και του 18ου αιώνα, πιο συγκεκριμένα, εκπαίδευε νέους κληρικούς, ώστε αυτοί να υπηρετήσουν σε αποστολές στην Αλβανία, συμβάλλοντας στην βοήθεια του τοπικού πληθυσμού, αλλά και στην χρήση των εκκλησιών.

* Της Αυστριακής Κυβέρνησης, η οποία χορηγούσε, περίπου, πέντε χιλιάδες δολλάρια ετησίως για τις αλβανικές ιεραποστολές, στα πλαίσια του ρόλου της ως Προστάτιδας Δύναμης των Χριστιανικών Κοινοτήτων υπό Τουρκικό ζυγό. Σχετικά με το ενδιαφέρον της Αυστρίας για την Αλβανία, αξίζει να αναφερθεί πως ήταν ο Αυστριακός πρέσβης αυτός που πέτυχε να εξασφαλίσει από τον Σουλτάνο το *Berat*, ή δημόσιο έγγραφο διορισμού, για τους Καθολικούς επισκόπους της Αλβανίας.

Η εκκλησιαστική νομοθεσία των Αλβανών μεταρρυθμίστηκε από τον Πάπα Κλήμη ΙΑ΄, ο οποίος πραγματοποίησε εκκλησιαστική επίσκεψη (1763) στην Αρχιεπισκοπή του Αντιβάρι, με το τέλος της οποίας διεξήχθη εθνική σύνοδος. Οι αποφάσεις της τυπώθηκαν από την Προπαγάνδα (1705), και ανανεώθηκαν το 1803. Το 1872, ο Πίος Θ΄ συγκάλεσε μία δεύτερη εθνική σύνοδο, η οποία έλαβε χώρα στο Σκουτάρι, με θέμα την βελτίωση της λαϊκής και εκκλησιαστικής ζωής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2012.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Μαΐου 2008. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2012.
3. ↑  Neber, in K. L. XI, 18, 19
4. ↑  Coll. Lucensis Conc. Recent. I, 283 sq
Το **Ισμέτπασα Σταντιουμού** (τουρκικά: *İsmetpaşa Stadyumu*) είναι γήπεδο πολλαπλών χρήσεων στο Ιζμίτ της Τουρκίας. Χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά για την διεξαγωγή ποδοσφαιρικών αναμετρήσεων, ενώ φιλοξενεί τους εντός έδρας αγώνες της Κοτσαελίσπορ. Το γήπεδο έχει χωρητικότητα της τάξεως των 12.710 θεατών, ενώ ανεγέρθηκε το 1978. Έχει λάβει την ονομασία του από τον μεγάλο Τούρκο πολιτικό Ισμέτ Ινονού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Trabzon set to take Super League title race to the wire Αρχειοθετήθηκε 2012-10-18 στο Wayback Machine. *Sunday's Zaman*, March 14, 2011.
2. ↑  TFF: Ismet Pasa Stadi
3. ↑  Kocaeli Gençlik ve Spor İl Müdürlüğü: İzmit İsmetpaşa Stadyumu Αρχειοθετήθηκε 2011-10-08 στο Wayback Machine. (Τουρκικά)

Εξωτερικός Σύνδεσμος
--------------------

* Πληροφορίες για το γήπεδο

Συντεταγμένες: 40°45′47″N 29°51′15″E﻿ / ﻿40.7631°N 29.8542°E﻿ / 40.7631; 29.8542
Η **Μερόπη Καλανταρίδου** είναι Ελληνίδα πετοσφαιρίστρια, η οποία γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη στις 10 Φεβρουαρίου 1990 και αγωνίζεται ως διαγώνια στην ομάδα του Άρη.

Καριέρα
-------

Η Καλανταρίδου ξεκίνησε την καριέρα της από τα τμήματα κορασίδων του Αρχέλαου Κατερίνης και μεταγράφηκε στον Άρη σε ηλικία 15 ετών. Με την ομάδα της Θεσσαλονίκης αγωνίστηκε στην Α1 εθνική κατηγορία μέχρι το 2010, όταν ο Άρης υποβιβάστηκε για πρώτη φορά μετά το 1993.

Μετά από πέντε συνεχόμενες σεζόν στην Α2 εθνική κατηγορία, η ομάδα του Άρη επέστρεψε στην υψηλότερη κατηγορία του ελληνικού πρωταθλήματος το 2015, με την Καλανταρίδου να είναι η παλαιότερη αθλήτρια του συλλόγου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *"Αθλητικός Σύλλογος Άρης • 1914-2004"*, σελ. 172, συλλογικό έργο (επιστημονική τεκμηρίωση Αν. Στεφανίδης - Ελ. Τσιομπανούδη - Δ. Κυρίτσης), έκδοση *Κέντρο Ιστορίας Δήμου Θεσσαλονίκης*, Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-8734-48-7
2. ↑  Ο Άρης ξανά στην Α1

Πηγές
-----

* ΚΑΛΑΝΤΑΡΙΔΟΥ ΜΕΡΟΠΗ - Greekvolley.com Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.
* Παρέμεινε στα «κιτρινόμαυρα» η Καλανταρίδου | PRESSARIS
* Βόλεϊ Γυναικών - Α.Σ. ΑΡΗΣ - Επίσημη Ιστοσελίδα
Συντεταγμένες: 47°19′29″N 0°24′22″E﻿ / ﻿47.32472°N 0.40611°E﻿ / 47.32472; 0.40611

To **Κάστρο του Λανζαί** (γαλλικά: *Château de Langeais*) είναι ένα μεσαιωνικό κάστρο στην περιοχή Αντρ-ε-Λουάρ της Γαλλίας. Κτίστηκε σε ένα ακρωτήριο, που δημιουργήθηκε στη μικρή κοιλάδα του ποταμού Ρουμέρ, στο άνοιγμα της κοιλάδας του Λουάρ, μεταξύ Σωμύρ και Τουρ. Ιδρύθηκε το 992 από τον Φούλκωνα Γ΄ κόμη του Ανζού και σύντομα επιτέθηκε σε αυτό ο Όντο Α΄ κόμης του Μπλουά. Έπειτα από την ανεπιτυχή επίθεση, κτίστηκε ο πέτρινος κεντρικός πύργος, τώρα κατεστραμμένος. Είναι ένα από τα πρώτα χρονολογημένα δείγματα πέτρινου κεντρικού πύργου (keep). Το κάστρο πολιορκήθηκε ανεπιτυχώς δύο φορές ακόμη το διάστημα 994-996. Κατά τη σύγκρουση μεταξύ των κομήτων του Ανζού και του Μπλουά, το κάστρο άλλαξε χέρια αρκετές φορές και το 1038 ο Φουλκ Γ΄ κατέλαβε πάλι το κάστρο.

Αφού καταστράφηκε κατά την περίοδο του Εκατονταετούς Πολέμου, ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας (1461-83) ξαναέκτισε το κάστρο του Λανζαί σε αυτό που τώρα είναι ένα από τα καλύτερα παραδείγματα ύστερης μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής. Είναι ιδιαιτέρως γνωστό για τις μνημειώδεις και πολύ διακοσμημένες καπνοδόχες του. Ανακαινισμένο στα τέλη του 19ου αι. το κάστρο του Λανζαί περιήλθε στον έλεγχο του Ιδρύματος της Γαλλίας, που κατέχει την ιδιοκτησία σήμερα. Συναριθμήται στα ιστορικά Μνημεία από το Γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού και είναι ανοικτό στο κοινό.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.

Πηγές
-----

* Mesqui, Jean (1997), Chateaux-forts et fortifications en France, Paris: Flammarion, pp. 493, ISBN 2-08-012271-1
* Thompson, Michael (1991), The Rise of the Castle, Cambridge University Press, ISBN 978-0-521-37544-3

Δείτε επίσης
------------

* Κάστρα του Λίγηρα

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 134761267
* LCCN: n97052881
* ISNI: 0000 0001 2289 6520
* SUDOC: 026616726
* BNF: cb118829787 (data)

 |

 |