recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **λέιντεν** είναι ημίσκληρο τυρί με γεύση κύμινο και άγριο κύμινο, το οποίο παρασκευάζεται στην Ολλανδία από αγελαδινό γάλα. Παρασκευάζεται τόσο σε εργοστάσια όσο και σε φάρμες, ιστορικά στην περιοχή του Λέιντεν.

Το τυρί λέιντεν είναι το πιο κοινό είδος κάντερκαας —τυρί που περιλαμβάνει κύμινο ως συστατικό— στην Ολλανδία.  Το τυρί είναι στρογγυλό και επίπεδο όπως το γκούντα, ωστόσο είναι φτιαγμένο με αιχμηρές άκρες στη μία πλευρά και λιγότερη στρογγυλότητα στο πλάι. Έχει ποσοστό λίπους από 30% έως 40% και μπορεί να ζυγίζει μεταξύ 3 έως 9 κιλά.

Παραγωγή
--------

Στις φάρμες, περίπου 5% βουτυρόγαλα μπορεί να προστεθεί στο γάλα και πήζει με πυτιά σε θερμοκρασία 28 °C έως 30 °C. Περίπου 30 λεπτά αργότερα, το τυρόπηγμα κόβεται, ανακατεύεται και θερμαίνεται στους 33 °C περίπου ρίχνοντας ζεστό ορό γάλακτος. Το τυρόπηγμα βυθίζεται με ένα πανί και ζυμώνεται. Οι σπόροι κύμινου προστίθενται σε ένα μέρος του τυροπήγματος και στη συνέχεια το τυρόπηγμα τοποθετείται σε τσέρκια με επένδυση από ύφασμα σε τρεις στρώσεις, με το καρυκευμένο τυρόπηγμα ως μεσαίο στρώμα. Το τυρί πιέζεται για περίπου τρεις ώρες, στη συνέχεια επαναφέρεται, αναποδογυρίζεται και πιέζεται ξανά όλη τη νύχτα. Μπορεί να αλατιστεί με ξηρό αλάτι ή μπορεί να βυθιστεί σε άλμη. Αφήνεται σε ένα δροσερό, υγρό κελάρι. Αν η φλούδα γίνει πολύ σκληρή, πλένεται με ορό γάλακτος ή αλμυρό νερό.

Προέλευση
---------

Παραδοσιακά, οι φάρμες στην Ολλανδία παρήγαγαν βούτυρο για τις τοπικές αγορές. Το βούτυρο έπρεπε να παραχθεί τοπικά καθώς χαλούσε γρήγορα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ένα υποπροϊόν ημιαποβουτυρωμένου (μερικώς αποβουτυρωμένου) γάλακτος, το οποίο συνήθως τάιζαν τα μοσχάρια, καθώς είχε περιορισμένη αξία. Ένας άλλος τρόπος χρήσης του γάλακτος ήταν η παραγωγή τυριού με χαμηλά λιπαρά. Τα τυριά με χαμηλά λιπαρά θα μπορούσαν να διατηρηθούν καλύτερα από το πλήρες τυρί κρέμα (όπως το γκούντα), ειδικά σε υψηλότερες θερμοκρασίες. Οι αγρότες στην περιοχή κοντά στο Λέιντεν πρόσθεταν σπόρους κύμινου και συνήθιζαν να χρωματίζουν τα τυριά τους χρησιμοποιώντας το ανάτο, το οποίο δίνει στο τυρί το κόκκινο χρώμα του.

Το παραδοσιακό λέιντεν που παρασκευάζεται στα δυτικά της Ολλανδίας αποτελεί Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης της ΕΕ και του Ηνωμένου Βασιλείου με το όνομα *Boeren-Leidse met sleutels*. Η προσθήκη *sleutels* (με κλειδιά) προέρχεται από το εθνόσημο της πόλης Λέιντεν που φέρει ένα σύνολο κλειδιών.

Μια τυπική ανάλυση του τυριού είναι: 40,6% υγρασία, 13,5% λιπαρά και 37,3% πρωτεΐνη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bender, David A. (2014) (4η έκδοση). Οξφόρδη: Oxford University Press. doi:10.1093/acref/9780191752391.001.0001. ISBN 9780191752391.
2. ↑  Boeren Leidse kaas Αρχειοθετήθηκε 2009-10-23 στο Wayback Machine.. Ανακτήθηκε στις 2009-12-27.
3. ↑  Boeren-Leidse met sleutels. Ανακτήθηκε στις 2009-12-27.
Η εξενατίδη, που πωλείται με την επωνυμία Byetta και Bydureon μεταξύ άλλων, είναι ένα φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2. Χρησιμοποιείται μαζί με δίαιτα, άσκηση και δυνητικά άλλα αντιδιαβητικά φάρμακα. Είναι μια θεραπευτική επιλογή μετά από μετφορμίνη και σουλφονυλουρίες. Χορηγείται με ένεση κάτω από το δέρμα δύο φορές την ημέρα ή μία φορά την εβδομάδα.

Οι συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν χαμηλό σάκχαρο στο αίμα, ναυτία, ζάλη, κοιλιακό άλγος και πόνο στο σημείο της ένεσης. Άλλες σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν μυελικό καρκίνο του θυρεοειδούς, αγγειοοίδημα, παγκρεατίτιδα και νεφρική βλάβη. Η χρήση κατά την εγκυμοσύνη και τον θηλασμό είναι ασαφής ασφάλεια. Η εξενατίδη είναι ένας αγωνιστής του υποδοχέα του πεπτιδίου-1 τύπου γλυκαγόνης (αγωνιστής του υποδοχέα GLP-1) επίσης γνωστός ως μιμητικά ινκρετινών. Λειτουργεί αυξάνοντας την απελευθέρωση ινσουλίνης από το πάγκρεας και μειώνει την υπερβολική απελευθέρωση γλυκαγόνης. Η εξενατίδη εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2005. Το 2019, ήταν το 312ο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από 1 εκατομμύριο συνταγές.

Παραπομπές
----------
Η ταινία «**L'École buissonnière**» («**Το σκασιαρχείο**») είναι μία γαλλική ταινία του 1949 του σκηνοθέτη Jean-Paul Le Chanois. Η ταινία αποτελεί σημείο αναφοράς μίας μεγάλης περιόδου στην ιστορία του μεταπολεμικού κινηματογράφου. 

Η επιτυχία της ταινίας έγκειται κυρίως στον τρόπο προσέγγισης των παιδαγωγικών απόψεων του Σελεστέν Φρενέ. Αφηγείται την αρχή της διδασκαλίας του γνωστού παιδαγωγού και τη δημιουργία ανάγκης για μάθηση στους μαθητές.

Το 1990, το Συμβούλιο του ΟΗΕ για τον Κινηματογράφο έθεσε υπό την αιγίδα του, «Το Σκασιαρχείο» διότι, όπως αναφέρει, πρόκειται για ένα εξαιρετικό έργο τέχνης το οποίο εικονογραφεί με μοναδικό τρόπο μια από τις πλευρές της Διακήρυξης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ.

Πλοκή
-----

Λίγο μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1920, σε ένα μικρό χωριό της Προβάνς, προσλαμβάνεται ένας νέος δάσκαλος στο σχολείο αρένων, ο κύριος Πασκάλ. Ο κύριος Πασκάλ συγκρούεται με την έλλειψη ενδιαφέροντος των μαθητών του. Αποφασίζει να αλλάξει ριζικά τις διδακτικές του μεθόδους. Εφαρμόζει καινούριες, φιλελεύθερες μεθόδους διδασκαλίας, ερχόμενος αντιμέτωπος με τις συντηρητικές αρχές της περιοχής, αφού αυτή η μικρή επανάσταση δημιουργεί αρνητικές εντυπώσεις σε κάποιους γονείς και παράγοντες της περιοχής. Ταυτόχρονα όμως ο δάσκαλος προσφέρει μία συμφωνία: αν έστω και ένας μαθητής αποτύχει στις κρατικές εξετάσεις, θα παραιτηθεί. Όλο το ενδιαφέρον στρέφεται γύρω από τον Άλμπερτ, έναν μεγαλύτερο μαθητή που έχει αποτύχει ήδη τρεις φορές.

Οι παιδαγωγικές μέθοδοι που προβάλλονται μέσα στην ταινία
---------------------------------------------------------

Η ταινία «Το Σκασιαρχείο» παρουσιάζει, ουσιαστικά, τα πρώτα βήματα του Σελεστέν Φρενέ (περίπου το 1920) στην εκπαίδευση. Ο Φρενέ έθεσε τη βάση για να δημιουργηθεί μία καινούρια εκπαιδευτική αντίληψη. Ο ίδιος απέβλεπε στη δημιουργία ενός σχολείου που θα στηριζόταν στην ελεύθερη έκφραση των παιδιών και στη συνεχή αλληλεπίδραση του με την κοινωνική πραγματικότητα. Ταυτόχρονα, ο ρόλος του εκπαιδευτικού σε αυτό θα ήταν να δημιουργεί «σκαλωσιές» ώστε τα παιδιά να φτάνουν από μόνα τους στη γνώση. Ο Σελεστέν Φρενέ εισήγαγε πρώτος τις τεχνολογίες της εποχής στο εκπαιδευτικό περιβάλλον με κυριότερα το τυπογραφείο και τον κινηματογράφο. Ωστόσο, οι πρωτοπόρες μέθοδοί του προκάλεσαν αντιδράσεις κυρίως από την Καθολική Εκκλησία, οι οποίες είχαν αρνητικές συνέπειες στο εκπαιδευτικό του έργο αναγκάζοντας τον να αποχωρήσει από την δημόσια εκπαίδευση. Παρόλα ταύτα είχε θέσει τις βάσεις για ένα νέο παιδαγωγικό κίνημα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το Σκασιαρχείο (L'école buissonniere) στην IMDb (Αγγλικά)Edit on Wikidata

* Το Σκασιαρχείο (L'école buissonniere) στο AllMovie (Αγγλικά)Edit on Wikidata

* Το Σκασιαρχείο (L'école buissonniere) στο AlloCine (Γαλλικά)Edit on Wikidata

* Το Σκασιαρχείο (L'école buissonniere) στο Cine.gr (αρχειοθετημένος)Edit on Wikidata
* 
* 
* 
* 
* 

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Η **Ελένη Αναειπόνυφη** ήταν αγωνίστρια της επανάστασης του 1821. 

Η Αναειπόνυφη ήταν Μανιάτισσα και έδρασε το 1826 όταν ο Ιμπραήμ Πασάς αποβιβάστηκε στην Μάνη. Κατά την Μάχη του Πολυαράβου καταδίωξε κάποιος Αιγύπτιος στρατιώτης και με τα δύο παιδιά της αγκαλιά έτρεξε να σωθεί, της λύθηκε όμως η ζώνη που την έπιασε από την άλλη άκρη ο στρατιώτης και την τραβούσε για να την πιάσει. Αυτή άφησε απότομα την ζώνη να λυθεί και αυτός, ενώ έπεσε κάτω, η Αναειπόνυφη πήρε το μαχαίρι του και τον σκότωσε. Το γεγονός, σύμφωνα με την αναμνηστική πλάκα που έχει στηθεί στο σημείο που έγινε, έγινε στις 28 Αυγούστου 1826.

Η μορφή της Ελένης στον 20ο αιώνα αποτέλεσε έμβλημα του Δήμου Μαλευρίου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  28 Αυγούστου ήταν όταν ξεκίνησε η Μάχη του Πολυαράβου... Οι Μανιάτες τσακίζουν τον Ιμπραήμ και με ελάχιστες απώλειες τον στέλνουν στον αγύριστο με χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες
2. 1 2 3  Η Ηρωίδα Αναειπόνυφη
Ο σιδηροδρομικός σταθμός **Λοτζ Βαρσάφσκα** (πολωνικά: Łódź Warszawska) είναι σιδηροδρομικός σταθμός στο Λοτζ της Πολωνίας, στο συνοικία Γιουλιάνουφ-Μαρίσιν-Ρόγκι, μεταξύ των σταθμών Λοτζ Αρτουρούβεκ και Λοτζ Μαρίσιν. Στις 27 Δεκεμβρίου 2018, η PKP Polskie Linie Kolejowe υπέγραψε σύμβαση για την ανάπτυξη μελέτης και εκτέλεσης οικοδομικών εργασιών.

Επιβατική κίνηση
----------------

| Έτος | Καθημερινή κίνηση επιβατών |
| --- | --- |
| 2017 | – |
| 2022 | 150-199 |
|

Ο σταθμός πρωτολειτούργησε στις 13 Ιουνίου 2021. Η αποβάθρα τρέχει κατά μήκος της οδού Περλίτσα, στην πλευρά του Δάσους Γουαγκιεβνίτσκι. Η είσοδος στο σταθμό είναι δυνατή με ανελκυστήρα ή σκάλες που βρίσκονται στη βορειοδυτική πλευρά της διασταύρωσης των οδών Βαρσάφσκα, Σκσιντουάτα και Τετσόβα. Υπάρχει στεγασμένος χώρος στάθμευσης ποδηλάτων στην είσοδο του σταθμού.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  «Największe i najmniejsze stacje w Polsce».
3. ↑  «Wymiana pasażerska - Dane o stacjach 2022».
Η **Κίλμες Ατλέτικο Κλουμπ** (ισπανικά: *Quilmes Atlético Club*) είναι ένα από τα αρχαιότερα αθλητικά σωματεία της Αργεντινής. Εδρεύει στην ομώνυμη συνοικία του Μπουένος Άιρες.

Ιδρύθηκε ως ποδοσφαιρική ομάδα το 1887 από Άγγλους μετανάστες που ζούσαν στην περιοχή. Η πρώτη ονομασία της ήταν *Quilmes Rovers*, ενώ το 1900 - όταν προστέθηκαν και άλλα αθλήματα - μετονομάσθηκε σε *Quilmes Athletic*. Το σημερινό της όνομα (Quilmes Atlético) το έλαβε το 1950, εξ' αιτίας της βούλησης του προέδρου Περόν να «εξισπανίσει» τις ονομασίες των αθλητικών συλλόγων.

Το σωματείο συνδέεται στενά με την τοπική ζυθοποιΐα Quilmes. Λόγω αυτής της σχέσης, οι οπαδοί του αποκαλούνται συχνά με το προσωνύμιο *Ζυθοποιοί* (Cervecero).

Ποδοσφαιρική ομάδα
------------------

Η Κίλμες συγκαταλέγεται στους μικρούς του αργεντίνικου ποδοσφαίρου και δεν έχει μόνιμη παρουσία στην Α' Κατηγορία. Παρ' όλα αυτά έχει στεφθεί δύο φορές πρωταθλήτρια Αργεντινής, το 1912 (ερασιτεχνικό) και το 1978 - ως επίσημος τίτλος αναγνωρίζεται μόνο ο δεύτερος.

Αγωνίζεται στο *Στάδιο Χοσέ Λουίς Μάισνερ*, το οποίο αποκαλείται επίσης *της Εκατονταετηρίδας* (Centenario), επειδή η ανέγερσή του ξεκίνησε με τη συμπλήρωση των 100 χρόνων του συλλόγου.

### Τίτλοι

* **Πρωτάθλημα Αργεντινής (1)**

Μετροπολιτάνο 1978

Άλλα αθλήματα
-------------

Η Κίλμες διαθέτει επίσης τμήματα αντισφαίρισης, μπάσκετ, βόλεϋ και χόκεϊ επί χόρτου. 

Πιο επιτυχημένο είναι το τμήμα χόκεϊ, έχοντας κατακτήσει το εθνικό πρωτάθλημα ανδρών 13 και γυναικών 17 φορές. Έδρα του είναι το ιδιόκτητο *Estadio Nacional de Hockey*, χωρητικότητας 6.000 θέσεων, όπου αγωνίζονται επίσης οι εθνικές ομάδες της Αργεντινής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Επίσημη ιστοσελίδα
* Ιστοσελίδα οπαδών
Ο **Κυριάκος Παπαδόπουλος** είναι Έλληνας μουσικός, συνθέτης και παραγωγός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Μοσχάτο (Αττικής) στις 18 Αύγουστου 1971 και μεγάλωσε στον Δήμο Αχαρνών.Ξεκίνησε μαθήματα μουσικής, πιάνου από 7 ετών και συνέχισε με μαθήματα μουσικής, κινηματογράφου και σύνθεσης.
Το 1988 ξεκίνησε να δουλεύει ως μουσικός, ενώ από το **1995** ασχολείται πλέον επαγγελματικά σαν συνθέτης, μουσικός και παραγωγός.

Το **1995** εκδόθηκε το πρώτο του τραγούδι «Στάσου» τραγουδισμένο από τον Σταμάτη Γονίδη το οποίο ήταν και η πρώτη του μεγάλη επιτυχία. Μετά από αυτό η καριέρα του απογειώθηκε! Τα αποτελέσματα ήταν οι πάρα πολλές συνεργασίες και πολλές επιτυχίες με όλα τα μεγάλα ονόματα του ελληνικού πενταγράμμου, όπως οι:Σταμάτης Γονίδης, Νίκος Κουρκούλης, Πασχάλης Τερζής, Γιάννης Πλούταρχος, Νατάσα Θεοδωρίδου, Αντώνης Ρέμος, Άννα Βίσση, Γιάννης Βαρδής, Πέγκυ Ζήνα, Νίκος Βέρτης, Γιώργος Μαργαρίτης, Γιώργος Νταλάρας, Δημήτρης Μπάσης, Κατερίνα Στανίση, Άντζελα Δημητρίου, Γιάννης Κότσιρας και πολλοί άλλοι. 

Πολλά από τα τραγούδια του έχουν διασκευαστεί και έχουν γίνει μεγάλες επιτυχίες στην Τουρκία από τους Ferhat Gocer, Ebru Yaşar, Ziynet Sali, Οzcan Deniz, Murat Basaran, Gulben Ergen, Goknur Onour, Sinan Akçıl, Kutsi, Serdar Ortaç, Merve Deniz, Cenk Eren, Barbaros, Sonat Bağcan, Keremcem, Zen, Elveda. Ομοίως στο Ισραήλ (Εγιάλ Γκολάν, Nasrin, Moshik Afia, Sarit Hadad), τη Βουλγαρία κ.ά. 

Μεταξύ του 1995 και 2009 εξέδωσε πάνω από 600 τραγούδια και έχει βραβευτεί πάνω από 50 φορές, με χρυσούς και πλατινένιους δίσκους, ενώ το 2001 η μουσική του έντυνε την διαφήμιση της μπίρας «Άλφα». 

Το 2008 η σύνθεση του για το σάουντρακ του σίριαλ *Μαύρα μεσάνυχτα* έγινε επίσης μεγάλη επιτυχία.

Στην έως τώρα πορεία του, αυτό που επιδεικνύει το ταλέντο του είναι οι πλουσιοπάροχες μελωδίες οι οποίες είναι βγαλμένες βαθιά μέσα από την ψυχή του, αλλά και οι διαφορετικότητα στους ήχους, στους ρυθμούς, και στις ενορχηστρώσεις των τραγουδιών του.

Παραπομπές
----------
Οι **Άρποι** ή **Αργύριππα** ή **Άργος Ίππιον** ήταν αρχαία πόλη της Απουλίας στην Ιταλία, 26 χιλιόμετρα δυτικά από τις ακτές και 3.5 χιλιόμετρα βόρεια από την σημερινή πρωτεύουσα της επαρχίας Φότζα. Το πρώτο της όνομα ήταν Άργος Ίππιον, κατόπιν Αργύριππα μέχρι να λάβει το τελικό της όνομα Άρποι. Οι θρύλοι αναφέρουν ότι ιδρυτής της πόλης ήταν ο Διομήδης, η μορφή του αλόγου στα νομίσματα δείχνει την μεγάλη σημασία που είχε στην περιοχή η ιπποκομία. Ο Στράβων εξέτασε τα τείχη της πόλης και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι κάποια εποχή ήταν από τις μεγαλύτερες πόλεις της Ιταλίας. Οι Άρποι έγιναν σύμμαχοι της Ρώμης επειδή αναζητούσαν προστασία από τους Σαμνίτες. Την εποχή που επιτέθηκε ο Πύρρος της Ηπείρου οι Άρποι συμμάχησαν ξανά με την Ρωμαϊκή δημοκρατία, συμμετείχαν με ένα Σύνταγμα 4000 πεζών και 400 ιππέων. Οι Άρποι παρέμειναν σύμμαχοι της Ρώμης μέχρι την Μάχη των Καννών (217 π.Χ.) που συμμάχησε με τον Αννίβα. Ο Κόιντος Φάβιος Μάξιμος γιος του διάσημου στρατηγού Κόιντου Φάβιου Μάξιμου του Μελλητή ωστόσο την κατέλαβε (213 π.Χ.), από τότε έπεσε σε παρακμή. Δεν βρέθηκαν Ρωμαϊκές επιγραφές στην πόλη και τον Μεσαίωνα αντικαταστάθηκε από την Φότζα. Τα αρχαία νομίσματά της εικονίζουν κεφαλές της Αθηνάς, της Περσεφόνης, του Δία και του Άρη.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑  Edlund Berry, I. A. Small (20 December 2022). "Places: 442476 (Argos Hippium/Arpi/Argyripa)"
7. ↑
8. ↑  Ashby 1911, σ. 641
9. ↑  Smith 1854, σσ. 220–221
10. ↑  Ashby 1911, σ. 641

Πηγές
-----

* Ιωάννης Σβορώνος: *Ιστορία των νομισμάτων, Ήτοι εγχειρίδιον ελληνικής νομισματικής*, Τόμος Α΄, Εν Αθήναις, Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου, 1898.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316412564
* GND: 4207052-1

 |

 |
Bachelor of Arts στον Σχεδιασμό που χορηγήθηκε από το Πανεπιστήμιο του Ντέρμπι το 2018.
**Bachelor of Arts** (εν συντομία: *B.A.* ή *Α.Β.*, από το λατινικό: *baccalaureus artium* ή *artium* *baccalaureus*) είναι πτυχίο που απονέμεται για προπτυχιακό μάθημα ή πρόγραμμα είτε στις τέχνες, στις Κοινωνικές επιστήμες ή και στα δύο. Τα προγράμματα σπουδών Bachelor of Arts γενικά διαρκούν τρία έως τέσσερα χρόνια, ανάλογα με τη χώρα, ίδρυμα, και συγκεκριμένες ειδικότητες, majors, ή minors. Η λέξη *baccalaureus* (από το λατινικό *bacca*, ένα μούρο, και *laureus*, "η δάφνη") δεν πρέπει να συγχέεται με το *baccalaureatus* (το οποίο μεταφράζεται ως "χρυσό σκήπτρο", χρησιμοποιώντας τα λατινικά *bacum* και *aureatus*), που αναφέρεται σε πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών με διάρκεια ένα ή δυο χρόνια *Bachelor of Arts with Honors* degree (*Baccalaureatus σε Artibus Cum Honore*) σε ορισμένες χώρες.

Τα διπλώματα γενικά αναγράφουν το όνομα του ιδρύματος, έχουν υπογραφές αξιωματούχων του ιδρύματος (γενικά τον πρόεδρο ή τον πρύτανη του πανεπιστημίου, καθώς και το γραμματέα ή τον πρόεδρο του επιμέρους τμήματος ή του κολεγίου), το είδος του πτυχίου, την απονέμουσα αρχή, και την τοποθεσία στην οποία δόθηκε το πτυχίο. Τα διπλώματα γενικά εκτυπώνονται σε υψηλής ποιότητας χαρτί ή περγαμηνή. Το κάθε ίδρυμα καθορίζει την προτιμώμενη συντομογραφία για τα διπλώματα που απονέμει.

Το Bachelor of Arts συνήθως απονέμεται σε τέσσερα χρόνια στο Αφγανιστάν, στο Λίβανο, στην Αρμενία, στον Καναδά, στην Ελλάδα, στο Μπαγκλαντές, στο Αζερμπαϊτζάν, στην Αίγυπτο, στο Ιράν, στην Ιαπωνία, στη Νιγηρία, στη Σερβία, στην Ισπανία, στο Πακιστάν, στις Φιλιππίνες, στην Ταϊλάνδη, στη Ρωσία, στην Ιρλανδία, στη Νότια Κορέα, στο Ιράκ, στο Κουβέιτ, στην Τουρκία, στο Χονγκ Κονγκ, στις Ηνωμένες Πολιτείες, και στις περισσότερες χώρες της Αμερικής. Σε άλλες χώρες γενικά διαρκεί τρία χρόνια: σχεδόν σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Αλβανία, Αυστραλία, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, την Ινδία, το Ισραήλ, τη Νέα Ζηλανδία, την Ισλανδία, τη Νορβηγία, τη Σιγκαπούρη, την Καραϊβική, τη Νότια Αφρική και την Ελβετία. Στο Πακιστάν, το Bachelor of Arts μπορεί επίσης να επιτευχθεί εντός δύο ετών ως *εξωτερικό πτυχίο.*

Αναφορές
--------

1. ↑  «An Explanation of Degree Abbreviations - Harvard University Commencement». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2017.
2. ↑  «FAST-US-5 United States Education Reference File». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Δεκεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2017.
Το έμβλημα του βασιλείου του Αννόβερου.
Το βασίλειο του Αννόβερου πριν από τον Αυστροπρωσικό πόλεμο.
Το **βασίλειο του Αννόβερου** είναι ένα γερμανικό κράτος που ιδρύθηκε το 1814 από το Συνέδριο της Βιέννης. Αντιστοιχεί στο παλιό Εκλεκτοράτο του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ (ενίοτε αναφέρεται και ως «Eκλεκτοράτο του Αννόβερου»), που αρχικά είχε παραχωρηθεί από τη Γαλλία στην Πρωσία ως αντάλλαγμα για διάφορες επαρχίες κατά μήκος του Ρήνου (Συνθήκη του Σενμπρούν, 15 Δεκεμβρίου 1805) και το οποίο εξαφανίστηκε ως αποτέλεσμα των πολλών εξελίξεων σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο που σημειώθηκαν την εποχή των Ναπολεόντειων Πολέμων.

Μέχρι και το 1837 το Αννόβερο κυβερνείτο απευθείας από τους βασιλείς του Ηνωμένου Βασιλείου. Μετά τον θάνατο του Γουλιέλμου Δ΄ η ανιψιά του Βικτώρια τον διαδέχθηκε στον θρόνο του Ηνωμένου Βασιλείου, αλλά στο Αννόβερο, όπου η διαδοχή απαγόρευε στις γυναίκες την άνοδο στον θρόνο, ήταν ο θείος της και μικρός αδελφός του Γουλιέλμου Δ΄ Ερνέστος Αύγουστος που έγινε βασιλιάς.

Στη διάρκεια του αυστροπρωσικού πολέμου του 1866 το Αννόβερο προσπάθησε να διατηρήσει την ουδετερότητά του, αλλά μπήκε στον πόλεμο στο πλευρό της Αυστριακής Αυτοκρατορίας. Τελικά κατελήφθη από την Πρωσία, της οποίας έγινε απλή επαρχία.

Λίστα των βασιλέων του Αννόβερου
--------------------------------

* 1814-1820 : Γεώργιος Γ΄.
* 1820-1830 : Γεώργιος Δ΄, γιος του προηγούμενου.
* 1830-1837 : Γουλιέλμος Δ΄, αδελφός του προηγούμενου.
* 1837-1851 : Ερνέστος Αύγουστος Α΄, αδελφός του προηγούμενου.
* 1851-1866 : Γεώργιος Ε΄, γιος του προηγούμενου, τιτουλάριος μεταξύ 1866-1878.
* 1878-1923 : Ερνέστος Αύγουστος Β΄, γιος του προηγούμενου, τιτουλάριος.
* 1923-1953 : Ερνέστος Αύγουστος Γ΄, γιος του προηγούμενου, τιτουλάριος.
* 1953-1987 : Ερνέστος Αύγουστος Δ΄, γιος του προηγούμενου, τιτουλάριος.
* 1987-  : Ερνέστος Αύγουστος Ε΄, γιος του προηγούμενου, τιτουλάριος.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 177839093
* LCCN: n85017061
* GND: 4094703-8

 |

 |
Το **Γενικό Αντικαρκινικό Ογκολογικό Νοσοκομείο Άγιος Σάββας** είναι ελληνικό νοσηλευτικό παράρτημα του Ελληνικού Αντικαρκινικού Ινστιτούτου), ενός κοινωφελούς, φιλανθρωπικού και επιστημονικού ιδρύματος μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, η σύσταση του οποίου πραγματοποιήθηκε έπειτα από γενική συνέλευση των μελών του φιλανθρωπικού σωματείου "Χριστιανική Κοινωνική Ένωσις", στις 20 Μαρτίου του 1935. 

Το ίδρυμα δεν λαμβάνει κρατικές επιχορηγήσεις, ενώ τα μέλη του διοικητικού του συμβουλίου προσφέρουν τις υπηρεσίες τους δίχως αμοιβή. Δύο χρόνια μετά την ίδρυση του ιδρύματος (1937) αποφασίστηκε η δημιουργία του ομώνυμου νοσοκομείου, ως απαραίτητη προσθήκη και προκειμένου να προσφέρεται αμιγώς υγειονομική περίθαλψη. 

Ο χώρος του ιδρύματος, επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας στους Αμπελόκηπους της Αθήνας ήταν δωρεά του Δήμου Αθηναίων, επί θητείας Κωνσταντίνου Κοτζιά.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος νοσοκομείων της Ελλάδας

Πηγές
-----

* Επίσημη ιστοσελίδα του Νοσοκομείου

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Aligned ISNI and Ringgold identifiers for institutions». (Αγγλικά) *Aligned ISNI and Ringgold identifiers for institutions*. 24  Αυγούστου 2017.
2. 1 2  *GRID Release 2017-05-22*. 22  Μαΐου 2017.
3. ↑  grid.416564.4.
4. ↑  *Open Funder Registry*. 10.13039/501100010114. Ανακτήθηκε στις 27  Ιανουαρίου 2021.
5. ↑  «"Ιστορική αναδρομή" Ανακτήθηκε στις 27/10/2019». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Οκτωβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2019.
Οι **κωδικοί ATC N**, που περιγράφουν το *Νευρικό σύστημα* είναι ενότητα του Ανατομικού-Θεραπευτικού-Χημικού Συστήματος Ταξινόμησης, ενός συστήματος αλφαριθμητικών κωδικών που αναπτύχθηκε από τον WHO για την ταξινόμηση των φαρμάκων και άλλων ιατρικών προϊόντων.

Κωδικοί για κτηνιατρική χρήση (ATCvet codes) μπορούν να δημιουργηθούν τοποθετώντας το γράμμα Q μπροστά από τον ανθρώπινο κωδικό ATC: **QN**... ATCvet codes without corresponding human ATC codes are cited with the leading Q in the following list.

Οι εθνικές εκδόσεις της ταξινόμησης ATC μπορούν να συμπεριλαμβάνουν πρόσθετους κωδικούς που δεν υπάρχουν σε αυτόν τον κατάλογο, οι οποίοι ακολουθούν την έκδοση WHO. 

| N Νευρικό σύστημα |
| --- |
| **N01** Αναισθητικά |
| **N02** Αναλγητικά |
| **N03** Αντιεπιληπτικά |
| **N04** Αντιπαρκινσονικά |
| **N05** Ψυχότροπα |
| **N06** Ψυχοαναληπτικά |
| **N07** Άλλα φάρμακα του νευρικού συστήματος |
| *Μόνο ATCvet* |
| **QN51** Φάρμακα για ζωική ευθανασία |
|  |
| A · B · C · D · G · H · QI · J · L · M · N · P · R · S · V |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ATC/DDD Index 2016: code N». WHO Collaborating Centre for Drug Statistics Methodology.
2. ↑  «ATCvet Index 2016: code QN». WHO Collaborating Centre for Drug Statistics Methodology.

Δείτε επίσης
------------

* Ανατομικό-Θεραπευτικό-Χημικό Σύστημα Ταξινόμησης
Το **Ιπποκράτειο Γενικό Νοσοκομείο** της Αθήνας είναι ελληνικό δημόσιο, πολυδύναμο θεραπευτικό ίδρυμα, ενταγμένο στο ΕΣΥ, η οργανική δύναμη του οποίου ανέρχεται στις 600 κλίνες. Βρίσκεται στην περιοχή των Αμπελόκηπων, ανήκει στο Υπουργείο Υγείας και αποτελεί Πανεπιστημιακό χώρο. Το Νοσοκομείο ιδρύθηκε το 1922 λόγω της ανάγκης κάλυψης των υγειονομικών αναγκών των προσφύγων από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Στο προσωπικό του συμμετέχουν περισσότεροι από 1.300 εργαζόμενοι.

Δομή & διάρθρωση
----------------

Το νοσοκομείο διαθέτει Παθολογικό (με 2 Κλινικές και 6 Τμήματα) και Χειρουργικό Τομέα (2 Κλινικές και 8 Τμήματα), δέκα Ειδικές Μονάδες, Εξωτερικά Ιατρεία, δέκα Εργαστήρια, Τμήμα Διατροφής, Νοσηλευτική Υπηρεσία και 1 Ειδικό Κέντρο Υγείας.

Πηγή
----

* Επίσημη ιστοσελίδα του Νοσοκομείου Ανακτήθηκε στις 21/10/2019

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *GRID Release 2017-05-22*. 22  Μαΐου 2017.
2. ↑  grid.414122.0.
3. ↑  «Γ.Ν.Α. Ιπποκράτειο» Ανακτήθηκε στις 21/10/2019[*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  ««Υπηρεσίες Υγείας» Ανακτήθηκε στις 21/10/2019». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2019.
H **δαπτομυκίνη** είναι ένα κυκλικό λιποπεπτίδιο το οποίο δρα εναντίον ενός ευρέως φάσματος Gram θετικών βακτηρίων συμπεριλαμβανομένου και του μεθικιλλίνη ευαίσθητου και ανθεκτικού σταφυλόκοκκου (MSSA/MRSA) και των ανθεκτικών στη βανκομυκίνη εντερόκοκκων (VRE). Η δαπτομυκίνη ανακαλύφθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ενώ έλαβε άδεια υπό το εμπορικό όνομα Cubicin από τον FDA το 2003  και από τον EMA το 2006.

Οι ενδείξεις για την χρήση δαπτομυκίνης συμπεριλαμβάνουν τη θεραπεία δερματικών λοιμώξεων, και τη βακτηριαιμία από Staphylococcus aureus σε ασθενείς μεγαλύτερους του ενός έτους. Αρκετές μελέτες προτείνουν τη χρήση της δαπτομυκίνης σε υψηλές δόσεις για τη θεραπεία της βακτηριαιμίας, της ενδοκαρδίτιδας, της οστεομυελίτιδας και των προσθετικών συσκευών (ορθοπαιδικές, ενδοκαρδιακές, ενδαγγειακές) ή ξένων σωμάτων. Παρόλου που είναι ενεργή εναντίον του Streptococcus pneumoniae in vitro, η δράση της αναστέλλεται από τον επιφανειοδραστικό παράγοντα και για τον λόγο αυτό δεν είναι δραστική εναντίον λοιμώξεων του αναπνευστικού.

Η δαπτομυκίνη παρουσιάζει ταχεία εξαρτώμενη από τη συγκέντρωση βακτηριοκτόνο δράση in vitro η οποία συσχετίζεται με τον λόγο της επιφανείας κάτω από την καμπύλη προς την ελάχιστη ανασταλτική συγκέντρωση (AUC/MIC). O ακριβής μηχανισμός δράσης της δαπτομυκίνης δεν έχει ακόμα διευκρινιστεί. Απεκκρίνεται κυρίως από τους νεφρούς και έχει χρόνο ημίσειας ζωής που ποικίλλει από 7,5-9 ώρες και μικρό όγκο κατανομής περίπου 0,1 L/kg σε υγιή άτομα  με φυσιολογική νεφρική λειτουργία, ανεξαρτήτως της δόσης. Σε ασθενείς με σοβαρή νεφρική ανεπάρκεια ο όγκος κατανομής αυξάνεται σε περίπου 0,2 L/kg. H δαπτομυκίνη δεσμεύεται αντιστρεπτά από τις πρωτεΐνες του πλάσματος (κυρίως από την αλβουμίνη και την όξινη γλυκοπρωτεΐνη) σε ποσοστό 90-94%.

Οι ανεπιθύμητες δράσεις της δαπτομυκίνης περιλαμβάνουν μυοπάθεια και ραβδομυόλυση, ηωσινοφιλική πνευμονία και αναφυλακτικές αντιδράσεις υπερευαισθησίας. Άλλες ανεπιθύμητες δράσεις είναι η δυσκοιλιότητα,η κεφαλαλγία, η αυπνία και τα εξανθήματα. Σπάνιες περιπτώσεις περιφερικής νευροπάθειας έχουν παρατηρηθεί σε ασθενείς που τέθηκαν σε θεραπεία με δαπτομυκίνη. Λόγω της αυξημένης επίπτωσης της μυοπάθειας και της ραβδομυολυσης σε ασθενείς που λαμβάνουν δαπτομυκίνη συνίσταται ο εβδομαδιαίος έλεγχος της κρεατινικής φωσφωκινάσης (CPK). Συχνότερος έλεγχος προτείνεται σε ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια ή/και σε ασθενείς που λαμβάνουν αναστολείς της HMG CoA αναγωγάσης. Η ανάπτυξη ηωσινοφιλικής πνευμονίας έχει παρατηρηθεί 2 με 4 εβδομάδες μετά την έναρξη της θεραπείας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Daptomycin». *go.drugbank.com*.
2. ↑  «www.ema.europa.eu/en».
3. ↑  Gonzalez-Ruiz, Armando (16 Apr 15.). «Daptomycin: an evidence-based review of its role in the treatment of Gram-positive infections». *Infect Drug Resist*. .
4. ↑  «www.ncbi.nlm.nih.gov».
Ο **Δημήτριος (Μίκιας) Πολλάτος** ήταν Α΄ γραμματέας του ΕΑΜ Κεφαλονιάς-Ιθάκης κατά την κατοχή.

Βιογραφία
---------

Ο Μίκιας Πολλάτος
Ο Μίκιας Πολλάτος γεννήθηκε στα Φαρακλάτα Κεφαλονιάς, ήταν δάσκαλος, έφεδρος αξιωματικός του ΕΑΜ και Γραμματέας του ΕΑΜ Κεφαλονιάς-Ιθάκης.

Στην κατοχή εντάχθηκε στον ΕΑΜ και το 1942 ήταν Ά Γραμματέας του ΕΑΜ Κεφαλονιάς-Ιθάκης και εκπρόσωπος του ΚΚΕ. Το 1943 πήγε στην οργάνωση της Δυτικής Στερεάς και υπέβαλε έκθεση για την κατάσταση στην Κεφαλονιά.

Οι Γερμανοί τον Ιούνιο του 1944 στη θέση Βινάριες, έξω απ' το Αργοστόλι, εκτέλεσαν 10 αντιστασιακούς, μεταξύ αυτών και τον Μίκια Πολλάτο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ζιάγκος, Νίκος. *Αγγλικός Ιμπεριαλισμός Και Εθνική Αντίσταση 1940 - 45 Τόμος Β*. Αθήνα: Ιδιωτικη Εκδοση. σελ. 349-352.
Ο **Τσάο Τουό** (240 π.Χ. - 137 π.Χ.) ήταν Κινέζος στρατηγός των Τσιν, μετέπειτα βασιλιάς του κράτους των Νανγιούε .

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 240 π.Χ. και σε ηλικία 37 ετών, συμμάχησε με τους Γιουέ, ιδρύοντας το κράτος των Νανγιουέ το οποίο επίσης περιελάμβανε εδάφη που σήμερα ανήκουν στην Κίνα. .Συμμετείχε στην κατάκτηση των λαών Baiyue του Γκουανγκντόνγκ, του Γκουανγκσί και του Βόρειου Βιετνάμ. Μετά την πτώση του Qin, ίδρυσε το ανεξάρτητο βασίλειο του Nanyue με την πρωτεύουσά του στο Panyu (τώρα Guangzhou) το 204 π.Χ.και θα καταλυθεί το 113 π.Χ.

Ο Zhao Tuo γεννήθηκε περίπου το 257 π.Χ. στο Zhending στην πολιτεία Zhao (εντός της σύγχρονης Hebei). Όταν η πολιτεία του Zhao ηττήθηκε και προσαρτήθηκε από τον Qin το 222 π.Χ. ο Zhao Tuo εντάχθηκε στο Qin, υπηρετώντας ως ένας από τους στρατηγούς τους στην κατάκτηση του Yangyue (楊 越). Το έδαφος αυτών των κατακτηθέντων Yues χωρίστηκε στις τρεις επαρχίες Guilin, Nanhai και Xiang. Ο Ζάο υπηρέτησε ως δικαστής στην επαρχία Νανχάι έως ότου ο στρατιωτικός διοικητής του, Ρεν Σιάο, αρρώστησε. Πριν πεθάνει, ο Ρεν συμβούλεψε τον Ζάο να μην εμπλακεί στις υποθέσεις του παρακμάζοντος Τσιν και αντ 'αυτού δημιούργησε το δικό του ανεξάρτητο βασίλειο που επικεντρώθηκε γύρω από τη γεωγραφικά απομακρυσμένη και απομονωμένη πόλη Panyu (σύγχρονη Guangzhou). Ο Ρεν έδωσε στον Ζάο την πλήρη εξουσία να ενεργήσει ως στρατιωτικός διοικητής της Nanhai και πέθανε λίγο αργότερα. Ο Zhao έκλεισε αμέσως τους δρόμους στο Hengpu, το Yangshan και το Huangqi. Χρησιμοποιώντας μια δικαιολογία ή την άλλη απέκλεισε τους υπαλλήλους του Qin και τους αντικατέστησε με τους δικούς του διορισμένους. Όταν το Qin έπεσε το 206 π.Χ. ο Zhao είχε επίσης κατακτήσει τις επαρχίες Guilin και Xiang. Ανακήρυξε τον εαυτό του βασιλιά Wu του Nanyue (Southern Yue)

Δυναστεία Χαν, που είχε αυτοκράτορα τον Γου Τι (βασίλευσε 141-87 π.Χ.).

Παραπομπές
----------

1. ↑  *d:Q24326423*. www.vostlit.info/Texts/Dokumenty/Suedostasien/XIII/Vjet\_sy\_lyok2/frametext1.htm. σελ. 109-138.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Zhao Tuo στο Wikimedia Commons
Η **κουλτούρα αναπηρίας** είναι μια ευρέως χρησιμοποιούμενη έννοια που αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 για να καταγράψει τις διαφορές στον τρόπο ζωής που προκαλούνται ή προωθούνται από την αναπηρία. Οι κουλτούρες αυτές περιλαμβάνουν κινήματα τέχνης, συνασπισμούς, ενασχόληση με ποίηση, χορό, επιτελεστικές τέχνες, εγκαταστάσεις και γλυπτά. Ο Στίβεν Μπράουν, σε μια ακαδημαϊκή μελέτη, έγραψε: "Η ύπαρξη κουλτούρας αναπηρίας είναι μια σχετικά νέα και αμφισβητούμενη ιδέα. [..] Οι μελετητές θα ήταν δύσκολο να ανακαλύψουν όρους ελπίδας, αγάπης ή ικανότητας που σχετίζονται με άτομα με αναπηρία". Η κουλτούρα των κωφών έχει παλαιότερη ιστορία, η οποία έχει περιγραφεί το 1965 και μπορεί να συνδεθεί με την ευρύτερη κουλτούρα αναπηρίας, επειδή η κώφωση θεωρείται από τους άλλους αναπηρία.

Η κουλτούρα της αναπηρίας δεν μπορεί να οριστεί με μια συγκεκριμένη περιγραφή ή γλώσσα. Είναι ένας πολύπλοκος συνδυασμός τέχνης, περφόρμανς, έκφρασης και κοινότητας. Μέσα σε αυτήν την κουλτούρα, η λέξη «ανάπηροι» έχει επαναπροσδιοριστεί και αντιπροσωπεύει μια κοινωνική ταυτότητα ενδυνάμωσης και ευαισθητοποίησης. Όπως πολλά κινήματα για τα πολιτικά δικαιώματα στο παρελθόν, η κουλτούρα της αναπηρίας αμφισβητεί τους κανόνες της κοινωνίας και επιδιώκει να αντιμετωπίσει καταπιεστικές συμπεριφορές όπως η ιατρικοποίηση και η ιδρυματοποίηση. Οι βασικές της αξίες ως κουλτούρας αντανακλώνται στην τέχνη, τη συζήτηση, τους στόχους ή τις συμπεριφορές. Αυτές οι βασικές αξίες συχνά περιλαμβάνουν: την αποδοχή των ανθρώπινων διαφορών, την αποδοχή της ανθρώπινης ευαλωτότητας και αλληλεξάρτησης, την ανεκτικότητα απέναντι στην έλλειψη επίλυσης του απρόβλεπτου στη ζωή και το χιούμορ να γελάς με τον καταπιεστή ή την κατάσταση, όσο τρομερή κι αν είναι".

«Η κουλτούρα της αναπηρίας, η οποία προτιμά την αλληλεξάρτηση από την ψευδαίσθηση της ανεξαρτησίας, δεν δίνει προνόμια για μια ομοιόμορφη προοπτική, αλλά για την εγκυρότητα και την αξία ενός ευρέος φάσματος τρόπων κίνησης στον κόσμο - και τις ποικίλες προοπτικές που δημιουργούν αυτές οι διαφορετικές εμπειρίες», Τζιμ Φέρις.

Δείτε επίσης
------------

* Κουλτούρα κωφών

Παραπομπές
----------

1. ↑  Vasey, Sian (1989). «Disability culture: it's a way of life». *Feminist Arts News* **2** (10). .
2. ↑  Brown, Steven. «Investigating a Culture of Disability Final Report» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 13 Ιανουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2013.
3. ↑  Stokoe, William C.; Dorothy C. Casterline; Carl G. Croneberg. 1965. A dictionary of American sign languages on linguistic principles. Washington, D.C.: Gallaudet College Press
4. ↑  Gill, Carol (1995). «A Psychological View of Disability Culture». *Disability Studies Quarterly* (Fall Issue): 1–4 [3].. Ανακτήθηκε στις 3 April 2013.
5. ↑  Ferris, Jim (2011). «Keeping the Knives Sharp». Στο: Bartlett, Jennifer. *Beauty is a verb : the new poetry of disability* (1st έκδοση). El Paso, TX: Cinco Puntos Press. σελ. 91. ISBN 978-1935955054.
Καστανιέτες
Τα **κρόταλα** ή **κρέμβαλα** είναι πανάρχαια ξύλινα ιδιόφωνα κρουστά, των οποίων η νεότερη μετεξέλιξη είναι τα μικρασιάτικα κουτάλια και οι ισπανικές καστανιέτες. Χρησιμοποιούνταν ανά ζεύγη για να κρατάνε τον ρυθμό, τόσο σε χορούς όσο και σε γάμους και πανηγύρια. Συνήθως παίζονταν από γυναίκες που μετρούσαν το ρυθμό κρούοντας τα ρυθμικά με τα δάχτυλα.

Περιγραφή
---------

Ερυθρόμορφη κύλικα που φυλάσσεται μουσείο Άλτες στον οποίο απεικονίζεται μαινάδα με κρόταλα στα χέρια
Οι αρχαίοι Έλληνες κατασκεύαζαν τα κρόταλα από διάφορα υλικά, όπως όστρακο, ξύλο, καλάμι ή μέταλλο, ενώνοντας χαλαρά στη μία άκρη τους, δύο κομμάτια από το ίδιο υλικό με μήκος περίπου 15-20 εκ. συνήθως στενότερα στο πάνω μέρος και πλατύτερα στη βάση. Ένα δερμάτινο κορδόνι συνέδεε τα δύο κομμάτια επιτρέποντας το άνοιγμά τους μέχρι και 90 μοίρες. Τα τμήματα αυτά επίσης ήταν κοίλα στο εσωτερικό τους με αποτέλεσμα να παράγεται δυνατότερος ήχος.

Στη μέση κάθε τμήματος υπήρχαν δερμάτινες θηλιές στις οποίες οι εκτελέστριες - χορεύτριες περνούσαν τον αντίχειρα και το μέσο δάχτυλο ώστε να τα συγκρατούν και να τα κρούουν ρυθμικά και να κρατούν τον ρυθμό κατά τον χορό, ενώ επίσης συνόδευαν αυλούς και λύρες σε δημόσιες γιορτές, οργιαστικές τελετές προς τιμήν του Διονύσου και της Κυβέλης και σε ιδιωτικές διασκεδάσεις. Στην εικονογραφία παρουσιάζονται να παίζονται από γυναίκες που χορεύουν, από άνδρες *κωμαστές* που συμμετέχουν σε εύθυμες εορταστικές πομπές και Σατύρους, τους ακολούθους του Διονύσου.

Δείτε επίσης
------------

* Λύραυλος, Ελληνικό Κέντρο Μουσικής Κληρονομιάς, Μουσικά Όργανα των Αρχαίων Ελλήνων Αρχειοθετήθηκε 2019-10-21 στο Wayback Machine.
* Κοτσανάς, Κ. Μουσείο Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας, Τα μουσικά όργανα των αρχαίων Ελλήνων, Τα κρόταλα Αρχειοθετήθηκε 2020-05-16 στο Wayback Machine.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τζωρτζάτου, Α. Ρήγινος, Γ. (2015), *Ήχοι αρχαίων. Ανακατασκευές αρχαίων ελληνικών μουσικών οργάνων από τον Γιώργο Πολύζο,* Κατάλογος έκθεσης*,* Ηγουμενίτσα, ISBN 978-960-98656-8-5.
**Το Raclopride** (Ρακλοπρίδη) είναι ένα τυπικο αντιψυχωτικό. Δρα ως ανταγωνιστής στους υποδοχείς ντοπαμίνης D2.  Έχει χρησιμοποιηθεί σε δοκιμές που μελετούν την νοσο του Πάρκινσον. 

Η επιλεκτικότητα του στους εγκεφαλικούς υποδοχείς D2 χαρακτηρίζεται από τις αντίστοιχες τιμές Ki, οι οποίες είναι οι εξής, 1,8, 3,5, 2400 και 18000 nM για τους υποδοχείς D2, D3, D4 και D1 αντίστοιχα.

Μπορεί να επισημανθεί με ραδιοισότοπα, π.χ. 3 H ή 11 C και να χρησιμοποιηθεί ως ιχνηθέτης για *in vitro* απεικόνιση καθώς και για την *in vivo* τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων (PET). Οι εικόνες που λαμβάνονται με εγκεφαλική σάρωση PET (π.χ. PET/CT ή PET/MRI) επιτρέπουν τη μη επεμβατική αξιολόγηση της ικανότητας δέσμευσης του εγκεφαλικού υποδοχέα ντοπαμίνης D2, η οποία μπορεί να είναι χρήσιμη για τη διάγνωση διαταραχών κίνησης. Συγκεκριμένα, η δέσμευση του εγκεφαλικού υποδοχέα D2, όπως μετρήθηκε με άνθρακα-11-ρακλοπρίδη ( 11 C-raclopride) έχει δείξει ότι αντανακλά τη σοβαρότητα της νόσου της νόσου του Huntington, μια γενετική ασθένεια που χαρακτηρίζεται από εκλεκτικό εκφυλισμό των εγκεφαλικών υποδοχέων D2. 

Άλλες μελέτες έχουν διερευνήσει τη σχέση της ικανότητας δέσμευσης των υποδοχέων D2 και των διαταραχών προσωπικότητας. Μια μελέτη βρήκε μειωμένη δέσμευση στο χαρακτηριστικό της προσωοικότητας της αποκόλλησης. Η ραδιοσημασμένη ρακλοπρίδη χρησιμοποιείται επίσης συνήθως για τον προσδιορισμό της αποτελεσματικότητας και της νευροτοξικότητας των ντοπαμινεργικών φαρμάκων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Specific in vitro and in vivo binding of 3H-raclopride. A potent substituted benzamide drug with high affinity for dopamine D-2 receptors in the rat brain». *Biochemical Pharmacology* **34** (13): 2251–9. 1985. doi:10.1016/0006-2952(85)90778-6. PMID 4015674.
2. ↑  Ishibashi K, Ishii K, Oda K, Mizusawa H, Ishiwata K (2010). «Competition between 11C-raclopride and endogenous dopamine in Parkinson's disease.». *Nucl Med Commun* **31** (2): 159–66. doi:10.1097/MNM.0b013e328333e3cb. PMID 19966595.
3. ↑  «Striatal glucose metabolism and dopamine D2 receptor binding in asymptomatic gene carriers and patients with Huntington's disease». *Brain* **119** (6): 2085–95. 1996. doi:10.1093/brain/119.6.2085. PMID 9010012.
4. ↑  «D2 dopamine receptors and personality traits». *Nature* **385** (6617): 590. 1997. doi:10.1038/385590a0. PMID 9024656. Bibcode: 1997Natur.385..590F.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Raclopride στο Wikimedia Commons
Το **Κομμουνιστικό Κόμμα Σοβιετικής Ένωσης** (ρωσικά: Коммунистическая Партия Советского Союза, Kommunisticheskaya Partiya Sovetskogo Soyuza; συντόμευση: КПСС), δημιουργήθηκε το 2001 ύστερα από τη διάσπαση της «Ένωσης Κομμουνιστικών Κομμάτων - Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης». Το 2001 δημιουργήθηκε μετά από διαφωνίες του Όλεγκ Σένιν και Γκενάντι Ζιουγκανόφ για τη δημιουργία ενός ενωμένου κομμουνιστικού κόμματος της Ένωσης της Λευκορωσίας και της Ρωσίας.

Το 2008 υπογράφηκε συμφωνία ανάμεσα στο ΚΕΚΡ-ΡΚΚ και τις οργανώσεις του ΚΚΣΕ 2001 στη Ρωσία για ενοποίηση τους και μετονομασία του σε ΚΕΚΡ-ΚΚΣΕ. Έτσι το 2011 το ΚΕΚΡ-ΚΚΣΕ εντάχθηκε και στο ΚΚΣΕ 2001 μαζί με πολιτικές οργανώσεις όπως το Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Λευκορωσίας (Οργάνωση του ΚΚΣΕ στη Λευκορωσία), την Ένωση Κομμουνιστών Ουκρανίας. Γενικός Γραμματέας του ΚΚΣΕ 2001 εκλέχθηκε το 2010 ο Σεργκέι Αλεξαντρόφ.

\*Η Ένωση Κομμουνιστικών Κομμάτων – ΚΚΣΕ ιδρύθηκε το 1993. Το 1994 εξέλεξε Γενικό Γραμματέα τον Ολέγκ Σένιν μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΣΕ το 1990. Μετά τη διάσπαση της το 2001 Γενικός Γραμματέας της έγινε ο Γκέναντι Ζιουγκάνοφ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Οι εξελίξεις στην Ενωση Κομμουνιστικών Κομμάτων - ΚΚΣΕ. Ριζοσπάστης. 11 Φεβρουαρίου 2001. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2021.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 19146217670109140369

 |

 |
Το **GAZ-AAA** ήταν ένα μεσαίο-βαρύ φορτηγό που παράχθηκε από τη σοβιετική GAZ στο Νίζνι Νόβγκοροντ από το 1935 έως το 1943. Όπως έδειχνε και το όνομα του, το AAA ήταν μια τριαξονική έκδοση του GAZ-AA με σκοπό να αυξήσει την ικανότητα στην τετρακίνηση και το φορτίο του, και προοριζόταν σαν πιθανός αντικαταστάτης του αρχικού GAZ-AA αλλά κατέληξε να γίνεται μόνο μια παραλλαγή του.

Ιστορία
-------

GAZ-AAA φορτηγό
Το 1932, στο πλαίσιο Ford AA, η NATI ανέπτυξε τη δική της αρχική έκδοση τριών αξόνων του GAZ-AA με τρείς άξονες και αποπολλαπλασιαστή. Στη συνέχεια, ο σχεδιασμός του GAZ-AAA οριστικοποιήθηκε στο γραφείο σχεδιασμού των ειδικών οχημάτων GAZ υπό την ηγεσία του Vitaly Andreevich Grachev.

Η μαζική παραγωγή του GAZ-AAA άρχισε τελείως το 1935 και συνεχίστηκε μέχρι τον Αύγουστο του 1943, όταν περιορίστηκε λόγω της μεγάλης καταστροφής του εργοστασίου της εταιρίας από βομβαρδιστικά αεροσκάφη Luftwaffe. Τα τελευταία οχήματα συναρμολογήθηκαν το 1945. Κατασκευάστηκαν συνολικά 37.373 φορτηγά GAZ-AAA, συμπεριλαμβανομένων 3.331 τεθωρακισμένων οχημάτων της σειράς BA-6/BA-10 και 194 λεωφορείων GAZ-05-193.

Το 1937, το GAZ-AAA χρησιμοποιήθηκε στη διαδικασία τοπογραφικής αποτύπωσης της ακτής της χερσονήσου Taimyr από υδρογράφους του πολικού σταθμού Chelyuskin, οι οποίοι τόνισαν την αξιοπιστία του οχήματος.

Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, τα οχήματα GAZ-AAA χρησιμοποιήθηκαν κυρίως ως μέσο μεταφοράς πυροβολικού.

Δομικά, το GAZ-AAA ήταν μια τροποποίηση τριών αξόνων του διαξονικού φορτηγού GAZ-AA/GAZ-MM, όπου ο πίσω κινητήριος άξονας αντικαταστάθηκε από ένα διαξονικό φορείο με ανάρτηση άξονα ισορροπίας σε 4 διαμήκη ημιελλειπτικά ελατήρια, κύρια γρανάζια ατέρμονα και κιβώτιο μείωσης 2 σταδίων στο κιβώτιο ταχυτήτων. Η σχετική αύξηση του αριθμού των τροχών κατέστησε δυνατή τη μείωση της ειδικής πίεσης από καθέναν από αυτούς στο έδαφος, γεγονός που επέτρεψε την αύξηση της ικανότητας του οχήματος σε επαρχιακούς και δασικούς δρόμους. Το φορτηγό μπορούσε να ανέβει σε κλίση 27°. Το 1938, το φορτηγό υποβλήθηκε σε εκσυγχρονισμό, λαμβάνοντας έναν ισχυρότερο κινητήρα (50 ίππων) και μια σειρά από άλλες βελτιώσεις παρόμοιες με το βασικό μοντέλο GAZ-MM. Με το ξέσπασμα του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, ο σχεδιασμός του GAZ-AAA απλοποιήθηκε σημαντικά (παρόμοιος με το GAZ-MM-V) προκειμένου να μειωθεί η ένταση εργασίας και το κόστος παραγωγής, το οποίο πρακτικά δεν επηρέασε τα χαρακτηριστικά απόδοσης. Για να αυξηθεί η ικανότητα εκτός δρόμου, οι κινητήριοι τροχοί των τεθωρακισμένων οχημάτων και των ειδικών οχημάτων που βασίζονται στο GAZ-AAA εφοδιάστηκαν με αλυσίδες παντός εδάφους ταχείας αποδέσμευσης (περιλαμβάνεται στον βασικό εξοπλισμό όλων των μεσαίων BA).

Αναφορές
--------

1. ↑
Πλάκα για τους Επιβάτες της Ελευθερίας στο Μπέρμιγχαμ (Αλαμπάμα)
Οι **Επιβάτες για την Ελευθερία** (*Freedom Riders*) ήταν ακτιβιστές πολιτικών δικαιωμάτων που το 1961 πραγματοποίησαν ταξίδια διαμαρτυρίας στις νότιες Πολιτείες των Η.Π.Α. διακηρύσσοντας ότι ο φυλετικός διαχωρισμός στα δημόσια λεωφορεία ήταν αντισυνταγματικός. 

Κατά το 1961, το υπεραστικό λεωφορείο συμβόλιζε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο τον αντιρατσιστικό αγώνα στις Η.Π.Α. Ο φυλετικός διαχωρισμός στα λεωφορεία και τις στάσεις τους είχε κηρυχθεί αντισυνταγματικός από το Ανώτατο Δικαστήριο, αλλά στις πολιτείες του Νότου παρέμενε, όπως και πολλές άλλες μορφές ρατσισμού, σε ισχύ.

Έτσι, στις 4 Μαΐου του 1961, μία ομάδα λευκών και μαύρων "Επιβατών για την Ελευθερία", όπως θα έμεναν στην ιστορία, ξεκίνησαν από την Ουάσινγκτον ταξίδι διαμαρτυρίας με λεωφορείο.

Τελικός προορισμός ήταν η Νέα Ορλεάνη. Ωστόσο, το ταξίδι τελείωσε στην Αλαμπάμα, όπου, απούσης της αστυνομίας, λευκοί κάτοικοι του Μπέρμιγχαμ, που όπως αποδείχθηκε αργότερα ήταν μέλη και οπαδοί της Κου-Κλουξ-Κλαν, απαγόρευσαν τη διέλευση των λεωφορείων και ξυλοκόπησαν με μανία τους διαδηλωτές, οι οποίοι υποχρεώθηκαν τελικά να επιστρέψουν στην Ουάσινγκτον αεροπορικώς. Τη θέση τους, όμως, πήραν άλλοι διαδηλωτές, καθώς στις 20 Μαΐου δεκαοκτώ φοιτητές ταξίδεψαν από το Μπέρμιγχαμ στην πρωτεύουσα της Αλαμπάμα, το Μοντγκόμερι. Στο τέλος της διαδρομής, τους διαδηλωτές περίμεναν εκατοντάδες συγκεντρωμένοι ρατσιστές. Όλοι οι διαδηλωτές, αλλά και μέλη του τύπου, ξυλοκοπήθηκαν, αλλά με ιδιαίτερη μανία χτυπήθηκαν οι λευκοί που συμμετείχαν στο "ταξίδι της ελευθερίας". Τα επεισόδια έλαβαν τέτοια έκταση που η πολιτεία τέθηκε υπό στρατιωτικό νόμο και ο υπουργός Δικαιοσύνης Ρόμπερτ Κένεντι, ένθερμος υποστηρικτής των διαδηλωτών, έστειλε εκατοντάδες άνδρες της Εθνικής Φρουράς της Αλαμπάμα για να αποκαταστήσουν, έστω και προσωρινά, την τάξη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Morgan v. Virginia 328 U.S. 373 (1946) U.S. Supreme Court
2. ↑  Morgan v. Virginia Cornell University Law School
3. ↑  The Freedom Rides Congress of Racial Equality
4. ↑  Freedom Riders Public Broadcasting Service (PBS)
5. ↑  Freedom Riders Library of Congress
6. ↑  Civil rights rider keeps fight alive Star-News
7. ↑  Get On the Bus: The Freedom Riders of 1961 National Public Radio (NPR)
8. ↑  Taylor Branch, *Parting the Waters: America in the King Years 1954-63*, σελ. 412-450, ISBN 978-1-4165-5868-2
9. ↑  Freedom Rides (May-Nov) Civil Rights Movement Veterans
10. ↑  «Φωτογραφία του Jim Zwerg στο νοσοκομείο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Μαρτίου 2002. Ανακτήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 2015.
11. ↑  *Οι "Επιβάτες της Ελευθερίας"*, Ιστορικό Λεύκωμα 1961, σελ. 110-111, Καθημερινή (Αθήνα) 1997
Το **Αρτουρούβεκ** (πολωνικά: Arturówek) είναι περιοχή-συνοικία (οσιέντλε) στο Λοτζ της Πολωνίας, στην περιοχή Μπαουούτι (Bałuty).

Ιστορία
-------

Η περιοχή του σημερινού Αρτουρούβεκ κατοικούνταν ήδη από λαούς του πολιτισμού Πσέβορσκ, κάτι που επιβεβαιώθηκε από ορισμένα ευρήματα που ανακαλύφθηκαν από αρχαιολόγους.

Στα τέλη του 19ου με αρχές του 20ου αιώνα, άρχισε να μεταμορφώνεται καλοκαιρινή προαστιακή περιοχή, μια λειτουργία που εξακολουθεί να ισχύει μέχρι σήμερα.

Από το 1867 ήταν μέρος της Γκμίνα Ραντόγκοστς, στο Πόβιατ Λοτζ και στο Μεσοπόλεμο, ανήκε στην Πόβιατ Λοτζ του Βοεβοδάτου Λοτζ (1919-1939). Την 1η Σεπτεμβρίου 1933, ιδρύθηκε η κοινότητα *Arturówek* εντός των ορίων της κοινότητας Ραντόγκοστς, αποτελούμενη από το χωριό Αρτουρούβεκ και το Ραντόγκοστς (το χωριό Ραντόγκοστς δημιούργησε μια ξεχωριστή κοινότητα). Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ενσωματώθηκε στο Τρίτο Ράιχ.

Μετά τον πόλεμο, το Αρτουρούβεκ επέστρεψε για λίγο στο Πόβιατ Λοτζ του Βοεβοδάτου Λοτζ, αλλά στις 13 Φεβρουαρίου 1946 ενσωματώθηκε στο Λοτζ, μαζί με ολόκληρη την κοινότητα του Ραντόγκοστς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Łódź: dzieje miasta. T. 1, do 1918*. Warszawa-Łódź: Państwowe Wydawnictwo Naukowe. 1989. σελ. 71. ISBN 8301021616.
2. ↑  *Łódź: dzieje miasta. T. 1, do 1918*. Warszawa-Łódź: Państwowe Wydawnictwo Naukowe. 1989. σελ. 180. ISBN 8301021616.
3. ↑  Łódzki Dziennik Wojewódzki. 1933, nr 18, poz. 229.
Ο **Στέλιος Πέρρος** είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1957 μέχρι το 1963.

Καριέρα
-------

Ο Πέρρος ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από τον Μελιτέας Θεσσαλονίκης και μεταγράφηκε στον Άρη το καλοκαίρι του 1957. Κατά την πρώτη του χρονιά με τους "κίτρινους" έπαιξε ως δεξιός εξτρέμ σε εννέα αγώνες του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης, σκοράροντας δύο τέρματα στον αγώνα κατά του Μακεδονικού με 6-1, στις 24 Νοεμβρίου 1957.

Την επόμενη σεζόν, οδήγησε τον Άρη στην κατάκτηση του τοπικού τίτλου, πετυχαίνοντας πέντε τέρματα σε δέκα αγώνες, ενώ στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος σκόραρε έξι ακόμη φορές σε δεκατρείς αγώνες. Καλύτερη του εμφάνιση στο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης ήταν στις 23 Νοεμβρίου 1958, όταν πέτυχε τα δύο γκολ της ομάδας του στη νίκη με 2-0 κατά του Ηρακλή, ενώ στην τελική φάση πέτυχε δύο γκολ στον εναρκτήριο αγώνα κατά της Δόξας Δράμας, όπου οι "κίτρινοι" επιβλήθηκαν με 3-0, όπως και στο 4-0 κατά του Παναιγιάλειου στις 18 Φεβρουαρίου 1959.

Στις πρώτες χρονιές της Α' Εθνικής, ο Πέρρος αποτέλεσε βασικό κομμάτι της ομάδας του Άρη, σκοράροντας τέσσερις φορές το 1959-60 και άλλες δύο το 1960-61. Το τελευταίο του γκολ, το πέτυχε στον εκτός έδρας αγώνα κατά του ΠΑΟΚ στις 19 Νοεμβρίου 1961, όπου άνοιξε το σκορ στο 15ο λεπτό, αλλά μετά τον καταλογισμό πέναλτι υπέρ του γηπεδούχου, αποβλήθηκε με κόκκινη κάρτα λόγω διαμαρτυρίας.

Την επόμενη χρονιά, αγωνίστηκε σε μόλις έναν αγώνα, στις 18 Νοεμβρίου 1962 κατά του Ολυμπιακού. Το καλοκαίρι του 1963, αποτέλεσε παρελθόν για την ομάδα της Θεσσαλονίκης.

Στατιστικά
----------

| Διοργάνωση | Αγώνες | Γκολ |
| --- | --- | --- |
| Πρωτάθλημα Ελλάδας / Α' Εθνική | 71 | 13 |
| Πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης | 18 | 7 |
| Αγώνες κατάταξης | 2 | - |
| Κύπελλο Ελλάδας | 8 | 1 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 26/11/1957, Σελίδα: 4
2. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 25/11/1958, Σελίδα: 4
3. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 20/1/1959, Σελίδα: 4
4. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 19/2/1959, Σελίδα: 5
5. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 21/11/1961, Σελίδα: 4
6. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 20/11/1962, Σελίδα: 11

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
* Πέρρος Στέλιος | aris.re
Ο **Γάιος Ραβίριος Πόστουμος** ήταν Ρωμαίος τραπεζίτης. Είναι αξιοσημείωτος επειδή τον υπερασπίστηκε ο Κικέρων (54 π.Χ.) στον σωζόμενο λόγο του *Pro Rabirio Postumo*, όταν κατηγορήθηκε για εκβιασμό στην Αίγυπτο ως συνένοχος του Αύλου Γαβίνιου. Ο Ραβίριος ήταν μέλος της τάξης των ιππέων που δάνεισε ένα πολύ μεγάλο χρηματικό ποσό στον Πτολεμαίο ΙΒ΄ Αυλητή, βασιλιά της Αιγύπτου. Στη συνέχεια, ο Αυλητής, αντί να επιστρέψει τα χρήματα, διόρισε τον Ραβίριος υπουργό οικονομικών του (διοικητή) και του έδωσε άδεια να εξοφλήσει τα χρέη του εισπράττοντας φόρους από τους Αιγύπτιους υπηκόους. Έναν χρόνο αργότερα, ο λαός της Αλεξάνδρειας, εξοργισμένος με τον Ραβίριο, ξεσηκώθηκε και ο Αυλητής έκλεισε τον Ραβίριο στη φυλακή. Ο τελευταίος διέφυγε στη Ρώμη, όπου κατηγορήθηκε από τη ρωμαϊκή σύγκλητο. Τον υπερασπίστηκε ο Κικέρωνας και αθωώθηκε για τυπικούς .

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Marcus Tullius Cicero *Cicero's Speech Pro Rabirio Postumo.* Oxford University Press, 2001

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Cicero, *Pro C. Rabirio Postumo*, αγγλική μετάφραση στο *attalus.org*
Συντεταγμένες: 39°58′15″N 20°17′29″E﻿ / ﻿39.97083°N 20.29139°E﻿ / 39.97083; 20.29139

Η **Γλύνα** είναι χωριό της Ελληνικής Μειονότητας του νομού Αργυροκάστρου στην νότια Αλβανία. Γεωγραφικά ανήκει στην περιοχή "Ριζά" Δρυϊνουπόλεως που μετά το 1914, με την χάραξη των συνόρων Ελλάδα-Αλβανία, η περιοχή τω Ριζών χωρίστηκε στα δύο και η Γλύνα παραχωρήθηκε στο Αλβανικό έδαφος. 

Τα πρώτα στοιχεία αναφέρουν πως χτίστηκε το 1125 και καταστράφηκε το 1562 από επιδρομές κατακτητών και επιδημίες (χολέρας). Το 1693, το χωριό μεταφέρθηκε ένα χμ κάτω από τον παλιό οικισμό της καταστραμμένης Γλύνας. Το 1431 έχει καταγραμμένους 27 οικογένειες. Μετά τη δεκαετία του 1990 διοικητικά αποχώρισε από την υποδιοίκηση του Λιμποχόβου και έγινε μέρος του δήμου Δρόπολης. Κατοικείται αποκλειστικά από Έλληνες.Το 1989 είχε 33 επίθετα με 96 οικογένειες και 392 κατοίκους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Τοποθεσία της Γλύνας». Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2010.
2. ↑  Νόμος νο. 115/2014 Αρχειοθετήθηκε 2015-09-24 στο Wayback Machine.
3. ↑  Καλλιβρετάκης Λεωνίδας (1995). "Η ελληνική κοινότητα της Αλβανίας υπό το πρίσμα της ιστορικής γεωγραφίας και δημογραφίας."