recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Παμμένης** (έζησε τον 4ο αι. π.Χ.) ήταν ένας από τους μεγάλους πολιτικούς και στρατιωτικούς άνδρες της αρχαίας Θήβας. Συνδεόταν με τον Επαμεινώνδα με πολιτικούς δεσμούς και δεσμούς φιλίας και πήρε μέρος σε όλους τους αγώνες του Επαμεινώνδα και του Πελοπίδα. 

Μετά την κατάληψη της Καδμείας από τους Σπαρτιάτες με τον στρατηγό Φοιβίδα και την βοήθεια των ολιγαρχικών Θηβαίων, ο Παμμένης έμεινε στην Θήβα, όπου και εργάστηκε μαζί με τον Επαμεινώνδα και τον Γοργίδα για την ανασύσταση του Ιερού Λόχου και την αποτίναξη του Σπαρτιατικού ζυγού.

Όταν ο Φίλιππος Β΄, μετέπειτα βασιλιάς της Μακεδονίας, εστάλη ως όμηρος στη Θήβα, τέθηκε υπό την φροντίδα του Παμμένη και έμεινε στο σπίτι του. Ο Φίλιππος εκμεταλλεύτηκε την παραμονή του αυτή για να μπορέσει να μάθει και να τελειοποιήσει νέες τεχνικές, που πρώτος εφάρμοσε ο Επαμεινώνδας.

Μετά τον θάνατο του Επαμεινώνδα στην Μάχη της Μαντίνειας, ο Παμμένης ήταν ο μόνος επιφανής Θηβαίος που επέζησε και οδήγησε την στρατιά πίσω στην Θήβα. Ηγήθηκε ως αρχιστράτηγος στον πόλεμο εναντίον των Φωκέων και, όταν οι Σπαρτιάτες προσπάθησαν να καταστρέψουν την Μεγάλη Πόλη (Μεγαλόπολη), που ο Επαμεινώνδας είχε ιδρύσει, ο Παμμένης στάλθηκε ξανά στην Πελοπόννησο και κατάφερε να την σώσει.

Όταν ο Αρτάβαζος Β΄, σατράπης της Φρυγίας, εξεγέρθηκε το 353 π.Χ. εναντίον του Αρταξέρξη Γ΄ της Περσίας, ο Παμμένης οδήγησε 5.000 Θηβαίους προς βοήθεια τού Αρταβάζου Β΄ και κατέβαλε τις δυνάμεις τοy βασιλιά σε δύο μεγάλες μάχες. Αλλά ο Αρτάβαζος Β΄ υποπτεύθηκε, ότι ο Παμμένης συνωμοτούσε με τους εχθρούς του και αφού τον συνέλαβε, τον παρέδωσε στους αδελφούς του Οξύθρα και Δίβικτο.

Για τον Παμμένη αναφέρεται, ότι ήταν εθισμένος στην παιδεραστία. Δεν ξέρουμε πόσο αξιόπιστη είναι η ιστορία, σύμφωνα την οποία όταν ο Φίλιππος Β΄ ήταν υπό την επίβλεψη τού Παμμένη, είχε ομοφυλοφιλική σχέση με αυτόν. Ήταν συνετός και μετριόφρονας στρατηγός και συντηρητικός πολιτικός.

Παραπομπές
----------

1. ↑  [...] οὗτος ἦν Φίλιππος ὁ τοῖς Ἕλλησιν ὕστερον πολεμήσας ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας, τότε δὲ παῖς ὢν ἐν Θήβαις παρὰ Παμμένει δίαιταν εἶχεν. [...] Πλούταρχος, *Βίοι Παράλληλοι*, Πελοπίδας, 26.6-7
2. ↑  [...] καὶ Παμμένην ἀπέστειλεν ἡγεμόνα ἀμύνειν τοῖς Ἀρκάσιν [...] Παυσανίας, *Ελλάδος Περιήγησις,* Βιβλίο Η', κεφ. 27.2
3. ↑  [...] ὁ δὲ Παμμένης βοηθήσας Ἀρταβάζῳ καὶ τοὺς σατράπας μεγάλαις μάχαις δυσὶ νικήσας περιεποιήσατο μεγάλην δόξαν ἑαυτῷ τε καὶ τοῖς Βοιωτοῖς.[...] Διόδωρος Σικελιώτης, *Ιστορική Βιβλιοθήκη,* Βιβλίο ΙΣΤ', κεφ. 34

Πηγές
-----

* Γεώργιος Δ Τσεβάς, *Ιστορία της Θήβας και της Βοιωτίας*, 1928 (Πνευματικό κέντρο Δήμου Θηβαίων), σελ 30,30,240-1,267,271,273,275-6,303-5,315,322.
Συντεταγμένες: 37°58′35″N 23°44′14″E﻿ / ﻿37.9764°N 23.7371°E﻿ / 37.9764; 23.7371

Το **Μέγαρο Ανδρέα Συγγρού**, σημερινή έδρα του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, βρίσκεται στη συμβολή της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας αριθ. 5 και της οδού Ζαλοκώστα στην Αθήνα, απέναντι από τη βόρεια πλευρά της Βουλής των Ελλήνων.

Το Μέγαρο Συγγρού ανήκε στον εύπορο ομογενή τραπεζίτη από την Κωνσταντινούπολη Ανδρέα Συγγρό (1830 - 1899), ο οποίος, όταν αποφάσισε να εγκατασταθεί μόνιμα στην Αθήνα (1871), αγόρασε το 1872 οικόπεδο στην αρχή της οδού Κηφισίας (όπως ονομαζόταν τότε η Βασιλίσσης Σοφίας) έναντι του ποσού των 65.000 δρχ, προκειμένου να κτίσει την ιδιωτική κατοικία του.

Όπως αναφέρει η Μάρω Καρδαμίτση-Αδάμη, καθηγήτρια αρχιτεκτονικής του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου: *«Η άνοδος στον θρόνο του Γεωργίου του Α΄, η ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα, η αναβίωση της Μεγάλης Ιδέας και κυρίως η οικονομικοκοινωνική αναδιοργάνωση του ελληνικού κράτους προσελκύουν πολλούς ομογενείς του εξωτερικού να εγκατασταθούν μόνιμα στη χώρα»*.

Το νεοκλασικό μέγαρο του Ανδρέα Συγγρού, απέναντι από τα Παλαιά Ανάκτορα του Όθωνα, οικοδομήθηκε μεταξύ των ετών 1872 - 1873 σε σχέδια του διάσημου Γερμανού αρχιτέκτονα Ερνστ Τσίλλερ (Ernst Ziller, 1837 - 1923). Το αρχικό όμως σχέδιο του Τσίλλερ, όπως αναφέρει ο Συγγρός στα *«Απομνημονεύματά»* του (1908), τροποποιήθηκε με δική του παρέμβαση και *«δια τούτο και έγινεν εξαιρετικώς άτεχνον»*.

Την ανέγερση του μεγάρου επέβλεψε σε πρώτη φάση ο στρατιωτικός μηχανικός Νικόλαος Σούτσος και στη συνέχεια ο Γάλλος μηχανικός και αρχιτέκτονας Φρεντερίκ Πιάτ (Frederic Piat), ο οποίος επιμελήθηκε και την εσωτερική διακόσμηση. Ο Πιάτ δραστηριοποιήθηκε στο τελευταίο μισό του 19ου αιώνα στην Αθήνα με την υποστήριξη της Γαλλικής Πρεσβείας και είχε συστηθεί στον Ανδρέα Συγγρό από Γάλλους φίλους του. Έργα του είναι επίσης το Μέγαρο Αθηνογένους και η κατασκευή της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής στην Αθήνα.

Ο Ανδρέας Συγγρός ήταν παντρεμένος με την Ιφιγένεια (1842 - 1921) το γένος Μαυροκορδάτου, η οποία ήταν και η αποκλειστική κληρονόμος του, δεδομένου ότι δεν είχαν αποκτήσει απογόνους. Το μέγαρο, με μυστική διαθήκη της Ιφιγένειας Μαυροκορδάτου-Συγγρού, κληροδοτήθηκε μετά το θάνατό της (1921) στο Ελληνικό Δημόσιο *«ίνα χρησιμεύει διαρκώς ως κατάστημα του Υπουργείου Εξωτερικών»*.

Το κτίριο μετασκευάστηκε με σημαντικές αλλαγές στις αρχικές όψεις του στη δεκαετία 1930-1940, με κύρια παρέμβαση την ανύψωση του προστώου της κεντρικής εισόδου στο ύψος του όλου κτιρίου, το οποίο επιστεγάστηκε με τριγωνικό αέτωμα, προσδίδοντας στο οικοδόμημα νεοκλασικά χαρακτηριστικά.

Το κτήριο κηρύχθηκε το 1976 από το Υπουργείο Πολιτισμού ως προστατευόμενο έργο τέχνης.

Πηγές
-----

* Μάρω Καρδαμίτση-Αδάμη: *«Ερνστ Τσίλλερ 1837-1923: Η Τέχνη του Κλασικού»*, α΄ έκδοση, Εκδοτικός Οίκος ΜΕΛΙΣΣΑ, Αθήνα, 2006.
* Μάρω Καρδαμίτση-Αδάμη: «*Η γένεση της Βασιλίσσης Σοφίας»*, Εφημ. *Η Καθημερινή/Επτά Ημέρες*, 5 Νοεμβρίου 2000.
* Νικολία Ιωαννίδου: *«Η κατοικία του Ανδρέα Συγγρού»*, Εφημ. *Η Καθημερινή*, 23 Φεβρουαρίου 1997.
* Αρχείο Νεοτέρων Μνημείων (Ηλεκτρονική Έκδοση)
Ο Πανταλόνε
Ο **Πανταλόνε** (ιταλ. *Pantalone*) είναι χαρακτήρας της ιταλικής κωμωδίας.

Περιγραφή
---------

Η χαρακτηριστική εμφάνιση του Πανταλόνε οφείλεται στο ντύσιμο και την συμπεριφορά του. Είναι ένας γεροτσιγκούνης που κοιτάει πως να μαζέψει χρήματα, αλλά πέφτει πάντα θύμα και είναι σχεδόν πάντα ερωτευμένος. Φοράει κίτρινες παντόφλες, κόκκινο καλσόν (το ιταλικό *παντελόνι*) και μαύρο παλτό. Κρεμάει το πουγκί με τα λεφτά του στο πλάι για να το βλέπουν όλοι. Η χαρακτηριστική του στάση είναι η υπόκλιση. Παρόλο που εκπροσωπεί την γηραιά πωγωνοφόρα τάξη, χάνει την αξία του επειδή ερωτοτροπεί, διαφθείρεται, υποψιάζεται, έχει σωματικές ανάγκες, σφάλει και ατυχεί, ενώ οι υπηρέτες του τον εκμεταλλεύονται και τον περιγελούν χωρίς να το καταλάβει. Όλοι του στήνουν παγίδες και αυτός πέφτει θύμα. Η οικογενειακή του κατάσταση είναι επίσης λυπηρή ή ευτράπελη. Όταν δεν είναι χήρος, η γυναίκα του τον απατάει. Στο τέλος του έργου όμως είναι αυτός που θα πάρει το αίμα του πίσω.

Πηγές
-----

* Karl Riha: *Commedia dell’arte. Mit den Figurinen Maurice Sands.* Insel Verlag, Frankfurt am Main 1980 u. a. ISBN 978-3-458-19007-3
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Μεταξάς.

Το **Μέγαρο Ιωάννη Μεταξά** βρίσκεται στο γωνιακό πολυώροφο συγκρότημα στη συμβολή των οδών Πατησίων 150, Αγίου Μελετίου και Φωκίωνος Νέγρη 1, κοντά στην πλατεία Αμερικής της Αθήνας.

Η επιβλητική αυτή πολυκατοικία της οδού Πατησίων, όπου κατοίκησε για ένα διάστημα ο Ιωάννης Μεταξάς (1871 - 1941), αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα τυποποιημένης αστικής αρχιτεκτονικής του πρώτου μισού του 20ού αιώνα.

Το Μέγαρο Μεταξά κτίστηκε στην καρδιά του Μεσοπολέμου, περίπου το 1928, σύμφωνα με τις επικρατούσες αρχιτεκτονικές τάσεις στη Δύση και μακριά από τους καθιερωμένους ως τότε κανόνες του αθηναϊκού κλασικισμού. Στο κτήριο κυριαρχεί ο γεωμετρικός ρεαλισμός, χωρίς ιδιαίτερο διάκοσμο και με επίπεδες στέγες. 

Η αρχιτεκτονική μορφολογία του Μεγάρου Μεταξά το καθιστά εμβληματικό σύμβολο, σύμφωνα με τα μέτρα της εποχής, αθηναϊκής πολυκατοικίας, που συνδυάζει εμπλουτισμένα στοιχεία εκλεκτικισμού με πλούσιες αναφορές σε πρώιμες αρ-ντεκό διακοσμητικές λεπτομέρειες, όπως οι τονισμένες προεξοχές των προσόψεων (έρκερ).

Πηγές
-----

* Νίκος Βατόπουλος: "Το πρόσωπο της Αθήνας", Εκδόσεις ΠΟΤΑΜΟΣ, Αθήνα, 2002.

Συντεταγμένες: 38°00′01″N 23°44′01″E﻿ / ﻿38.0002°N 23.7335°E﻿ / 38.0002; 23.7335
Το «Πασιφάη» ανακατευθύνει εδώ. Για τον δορυφόρο, δείτε: Πασιφάη (δορυφόρος).

Η **Πασιφάη**, κατά την ελληνική μυθολογία, ήταν κόρη του Ήλιου και της νύμφης Περσηίδος, αδερφή του Πέρση, του Αιήτη και της Κίρκης και σύζυγος του βασιλιά της Κρήτης Μίνωα. Απέκτησε τέσσερις γιους και τέσσερις κόρες: τους Ανδρόγεω, Κατρέα, Γλαύκο, και Δευκαλίωνα, και τις Αριάδνη, Ξενοδίκη, Ακάλλη και Φαίδρα.

Ο μύθος
-------

Όταν ο Μίνωας ζήτησε από τον Ποσειδώνα ένα θεϊκό σημάδι ότι μπορούσε να γίνει ο βασιλιάς της Κρήτης, αναδύθηκε από τη θάλασσα ένας πανέμορφος ταύρος για να τον θυσιάσει. Η ομορφιά του ταύρου όμως έκανε τον Μίνωα να τον λυπηθεί και να θυσιάσει άλλον ταύρο στη θέση του. (Επειδή ο ταύρος αναδύθηκε από την θάλασσα, πιστεύεται ότι ήταν ο ίδιος ο Ποσειδώνας. Μία άλλη θεώρηση λέει ότι ήταν ο ίδιος ο Δίας, καθώς οι Κρήτες πίστευαν πώς ο ταύρος ήταν η παρουσία του μεγαλύτερου από όλους τους Θεούς). Η οργή του Ποσειδώνα για τον εμπαιγμό του Μίνωα ενέβαλε στην Πασιφάη ερωτική μανία έτσι ώστε να ερωτευτεί παράφορα τον ταύρο. Η τελευταία διέταξε τον Δαίδαλο να κατασκευάσει ένα ξύλινο ομοίωμα μικρής αγελάδας κούφιο εσωτερικά προκειμένου έτσι να προκαλέσει τον ταύρο. Με την ένωση της Πασιφάης και του ταύρου γεννήθηκε ο Μινώταυρος (Αστέριος), που είχε σώμα ανθρώπου και κεφάλι ταύρου.

Στην Πασιφάη αποδίδονταν επίσης γνώσεις αρχαίας μαγείας (όπως στην Κίρκη και Μήδεια) με την οποία και μπορούσε να θανατώνει κάθε γυναίκα που υποπτευόταν ως ερωμένη του Μίνωα. Μπορούσε να τις μεταμορφώνει σε φίδια ή οτιδήποτε άλλο προκειμένου να καταστήσει τον Μίνωα άγονο. 
Η Πασιφάη λατρευόταν κυρίως στη Κρήτη αλλά και στη Λακεδαίμονα ως μάντισσα και χρησμοδότρια. Στις δε Θαλάμες Μεσσηνίας, σύμφωνα με τον  Παυσανία, υπήρχε προς τιμή της άγαλμα που βρισκόταν σε ιερό, παρακείμενο του Ναού του Ηλίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Catreus» (Ρωσικά)
2. ↑  Robert Georg Loeper: «Катрей» (Ρωσικά)
3. ↑  «Minos» (Ρωσικά)
4. ↑  «Phaedra» (Αγγλικά)
5. ↑  «Deucalion» (Ρωσικά)
6. ↑  «Minotaurus» (Ρωσικά)
7. 1 2  *Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή*, τόμ. 27, σελ. 151, Αθήνα 1996
8. 1 2  *Μορφές και Θέματα της Αρχαίας Ελληνικής Μυθολογίας*, Ψηφίδες, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας
9. ↑  *ἐς Θαλάμας δὲ ἐξ Οἰτύλου μῆκος τῆς ὁδοῦ στάδιοι περὶ τοὺς ὀγδοήκοντά εἰσι, κατὰ δὲ τὴν ὁδὸν ἱερόν ἐστιν Ἰνοῦς καὶ μαντεῖον. μαντεύονται μὲν οὖν καθεύδοντες, ὁπόσα δ' ἂν πυθέσθαι δεηθῶσιν, ὀνείρατα δείκνυσί σφισιν ἡ θεός. χαλκᾶ δὲ ἕστηκεν ἀγάλματα ἐν ὑπαίθρῳ τοῦ ἱεροῦ, τῆς τε Πασιφάης καὶ Ἡλίου τὸ ἕτερον: αὐτὸ δὲ τὸ ἐν τῷ ναῷ σαφῶς μὲν οὐκ ἦν ἰδεῖν ὑπὸ στεφανωμάτων, χαλκοῦν δὲ καὶ τοῦτο εἶναι λέγουσι. ῥεῖ δὲ καὶ ὕδωρ ἐκ πηγῆς ἱερᾶς πιεῖν ἡδύ: Σελήνης δὲ ἐπίκλησις καὶ οὐ Θαλαμάταις ἐπιχώριος δαίμων ἐστὶν ἡ Πασιφάη.* - Παυσανίας, Λακωνικά, 3.26.1

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 10995050
* LCCN: sh00007331
* GND: 132020610
* SUDOC: 106851713
* BNF: cb15615619c (data)

 |

 |
Το **Μέγαρο Μουσικής της Βιέννης** (γερμανικά: Wiener Konzerthaus‎) είναι μέγαρο μουσικής στη Βιέννη.

Το 1890 προέκυψαν οι πρώτες ιδέες για την δημιουργία ενός χώρου που θα φιλοξενούσε μουσικά φεστιβάλ. Η ιδέα για την ανέγερση ενός κτιρίου πολλαπλών χρήσεων προβλεπόταν να έχει μεγαλύτερη απήχηση στο ευρύ κοινό από το Μουζίκφεραϊν. Εκτός από αίθουσα μουσικών εκδηλώσεων, τα σχέδια του Λούντβιχ Μπάουμαν για το «Olympion» περιλάμβαναν χώρο για παγοδρόμιο και ποδηλατική λέσχη. Σε μια προσαρτημένη υπαίθρια έκταση, 40.000 επισκέπτες θα είχαν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν εκδηλώσεις. Αν και τα αρχικά σχέδια δεν έγιναν δεκτά, σήμερα δίπλα στο κτίριο βρίσκεται και ένα παγοδρόμιο.

Τελικά το Μέγαρο χτίστηκε κατά την περίοδο του 1911 και του 1913. Αρχιτέκτονες ήταν οι Fellner & Helmer, εργασία που έγινε σε συνεργασία με τον Λούντβιχ Μπάουμαν.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 13654. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
2. 1 2 3  *Wiki Loves Monuments monuments database*. 18  Αυγούστου 2017. tools.wmflabs.org/heritage/api/api.php?action=search&format=json&srcountry=at&srlanguage=de&srid=10715.
3. ↑  www.archinform.net/projekte/13654.htm.
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 7  Νοεμβρίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μέγαρο Μουσικής της Βιέννης** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 131201426
* LCCN: n85000792
* GND: 10181032-5

 |

 |
Με την ονομασία **πέντε στοές** (*πέντε στοαί*) φέρονταν στην αρχαιότητα οι πέντε μεγάλες στοές που υπήρχαν περιφερειακά του λιμένα Πειραιά.

Λείψανα των στοών αυτών βρίσκονται σε πολλά σημεία πέριξ του λιμένα και συγκεκριμένα από τον "κήπο των Τιτάνων", που βρίσκεται μεταξύ των Ι.Ν. Αγίας Τριάδας και Αγίου Σπυρίδωνα, μέχρι τον Ι.Ν. του Αγίου Νικολάου, έναντι του σημερινού Τελωνείου του λιμένα Πειραιά.  
 
Οι στοές αυτές φαϊνεται να είχαν μεγάλο ανάπτυγμα που εντοπίζονται κυρίως επί της οδού Φίλωνος, πρώτη μεγάλη παράλληλος οδός της παραλιακής λεωφόρου, όπου και θεωρείται πως εκεί έφθανε κατά την αρχαιότητα η ακτή.  
 
Υπόψη ότι στη περιοχή του Αγίου Νικολάου ήταν και το αρχαίο Εμπορείον.
Ο **Γεράσιμος (Μάκης) Δενδρινός** (27 Μαΐου 1950 - 20 Οκτωβρίου 2015) ήταν Έλληνας διεθνής καλαθοσφαιριστής και προπονητής. Αγωνίστηκε στον Πανιώνιο τις δεκαετίες ’70 και ’80. Με ύψος 1,80 έπαιζε σε θέση γκαρντ και είχε το παρατσούκλι "Βούδας" για την ψυχραιμία του στο παιχνίδι.

Στον Πανιώνιο
-------------

Ο Μάκης Δενδρινός ξεκίνησε την καριέρα του στο εφηβικό του Πανιωνίου και συνέδεσε το όνομά του με την άνοδο του συλλόγου της Ν. Σμύρνης από την ανυποληψία της Α΄ τοπικής κατηγορίας Αθηνών στην Α΄ Εθνική το 1973, στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος το 1977 και στις συνεχόμενες συμμετοχές στο Κύπελλο Κόρατς από το 1975 ως το 1979.

Στις εθνικές ομάδες
-------------------

Υπήρξε διεθνής με τις εθνικές ομάδες  Εφήβων 4 φορές και  Ανδρών 7 φορές. Με την εθνική εφήβων κατέκτησε το Βαλκανικό Πρωτάθλημα το 1969. Με την εθνική ανδρών έκανε ντεμπούτο στις 26-10-1977 σε φιλικό με τη Ρουμανία πετυχαίνοντας 2 πόντους και έπαιξε στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα το ίδιο έτος. Τελευταίο διεθνές ματς έπαιξε στις 11-6-1978 σε φιλικό επί της Αλβανίας. Υπήρξε 7 φορές διεθνής και σημείωσε 13 πόντους.

Ομάδες
------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Πόντοι |
| --- | --- | --- | --- |
| 1968-1981 | Πανιώνιος | 216 | 4049 |
| Χρονιές | Εθνικές ομάδες | Συμμετοχές | Πόντοι |
| 1969 | Ελλάδα Ελλάδα (εφήβων) | 4 | 24 |
| 1977-1978 | Ελλάδα Ελλάδα (ανδρών) | 7 | 13 |

Προπονητής
----------

Ο Μάκης Δενδρινός έκανε επιτυχημένη καριέρα ως προπονητής. Έχει εργαστεί σε πολλούς συλλόγους, μεταξύ των οποίων και στον Πανιώνιο, από τον οποίο ξεκίνησε. Από το 1992 ως το 1996 εργάστηκε στην ΕΟΚ ως α΄ προπονητής σε 63 ματς στις Εθνικές ομάδες εφήβων, ελπίδων, ανδρών και μικτής σε ανεπίσημα ματς. Επίσης, το 1993 και 1994 διετέλεσε βοηθός προπονητής σε 29 ματς στις εθνικές ανδρών και ελπίδων. 

Ήταν α΄ προπονητής της Εθνικής ανδρών στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα 1994 (4η θέση), στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα 1995 (4η θέση) και στους Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 στην Ατλάντα (5η θέση).

Πηγές
-----

* Μάκης Δενδρινός, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
* Η σελίδα του ως προπονητή στην ΕΟΚ
* Το Ελληνικό Μπάσκετ, Multimedia, Compupress, 1997.

  


|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνική Ελλάδος - Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανδρών FIBA 1994 - 4η θέση |
| --- |
|  |
| 000 | 
* 4 Μπακατσιάς
* 5 Παταβούκας
* 6 Γιαννάκης
* 7 Μπουντούρης
* 8 Σιγάλας
* 9 Μυλωνάς
* 10 Γαλακτερός
* 11 Τσέκος
* 12 Παπαπέτρου
* 13 Φασούλας
* 14 Ρεντζιάς
* 15 Χριστοδούλου
* Προπ: Δενδρινός
 |  |

 |





1. ↑  historygreatest.com/makis-dendrinos-basketball-player-coach-died-at-65.
Ο Πανταγκρυέλ στην κούνια, εικονογράφηση του **Γκυστάβ Ντορέ,** 1832-1883)
***Ο Πανταγκρυέλ***είναι το πρώτο βιβλίο του Φρανσουά Ραμπελαί, που δημοσιεύθηκε το 1532, και του οποίου ο πλήρης τίτλος είναι ***Τα τρομερά και αποτρόπαια γεγονότα και ανδραγαθήματα του διάσημου Πανταγκρυέλ Βασιλιά των Διψοδών**, γιου του μεγάλου γίγαντα Γαργαντούα*. Ο επώνυμος ήρωας του βιβλίου, ο γίγαντας Πανταγκρυέλ εμφανίζεται επίσης στο Τρίτο βιβλίο, το Τέταρτο βιβλίο και το Πέμπτο βιβλίο, τα άλλα έργα του Ραμπελαί.

Μετά την επιτυχία του *Πανταγκρυέλ*, ο συγγραφέας υπογράφει το 1534 ένα δεύτερο μυθιστόρημα, τον *Γαργαντούα*. Δημοσίευσε τα δύο αυτά έργα με το ψευδώνυμο Alcofribas Nasier (αναγραμματισμός του Φρανσουά Ραμπελαί).

Ο Ραμπελαί έχει βάλει όλο του το ταλέντο στην υπηρεσία του γέλιου και του ανοιχτού πνεύματος. Ο Πανταγκρυέλ, γιος του Γαργαντούα και της Μπαμπεντέκ (η οποία πέθανε φέρνοντας τον Πανταγκρυέλ στον κόσμο), είναι ο ήρωας-γίγαντας, αυτού του εκπληκτικού έργου που αντιπαραβάλει το σκοταδισμό του Μεσαίωνα με την επέκταση της γνώσης της Αναγέννησης.

Οι περιπέτειες του Πανταγκρυέλ και του Γαργαντούα χρησιμοποιήθηκαν από το συγγραφέα σαν μέσο γελοιοποίησης της μωρίας και των δεισιδαιμονιών εκείνης της εποχής, γεγονός που οδήγησε σε προβλήματα με τις αρχές που τον κατηγόρησαν για αισχρότητα και ασέβεια.

Διασκευές και μεταφορές
-----------------------

* Ο Αλφρέ Ζαρρύ διασκεύασε τον *Πανταγκρυέλ* σε όπερα-μπούφα το 1905.
* Ο Ζυλ Μασνέ συνέθεσε μια όπερα με τίτλο *Πανούργος* (Panurge, 1913).
* Το αγγλικό συγκρότημα progressive rock  Gentle Giant κάνει αναφορά σε δύο τίτλους του στον Πανταγκρυέλ το 1971 και 1972.
* *Ο Πανούργος, ο φίλος του Πανταγκρυέλ,* εμφανίστηκε για πρώτη φορά με τον τίτλο Οι*αστείες, τρομακτικές και αποκρουστικές περιπέτειες του Πανούργου, φίλου του Πανταγκρυέλ, σύμφωνα με τον Ραμπελαί*, είναι ένα θεατρικό έργο της καναδής Αντονίν Μαγιέ που γράφτηκε το 1983 με την ευκαιρία των πεντακοσίων ετών τη γέννηση του Φρανσουά Ραμπελαί.

Δείτε επίσης
------------

* Φρανσουά Ραμπελαί

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Un savant médecin ne pouvait inscrire son nom sur la couverture d'un ouvrage si peu sérieux." (Jacques Boulenger, Introduction à l'édition des *Œuvres complètes* de Rabelais, Bibliothèque de la Pléiade, 1941).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: n83178989
* GND: 4469349-7
* SUDOC: 027273806
* BNF: cb119351468 (data)

 |

 |
Η **Πριγκίπισσα Μαρία Ελεονόρα της Αλβανίας** (Μαρία Ελεονόρη Ελισάβετ Σεσίλια Ματθίλδη Λούσι Πριγκίπισσα του Βιντ, 19 Φεβρουαρίου 1909 – 29 Σεπτεμβρίου 1956) ήταν η μόνη κόρη του Γουίλιαμ, του Πρίγκιπα της Αλβανίας και της συζύγου του Πριγκίπισσας Σόφι του Σένμπουργκ-Βάλντενμπουργκ.

Κατείχε τον τίτλο της *Πριγκίπισσας της Αλβανίας*. Είχε επίσης το στυλ της **Donika**, σε φόρο τιμής στη Ντονίκα Καστριότι.

Οικογένεια και νεαρή ηλικία
---------------------------

Η πριγκίπισσα Μαρία Ελεονόρα του Βιντ γεννήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 1909 στο Πότσνταμ του Βρανδεμβούργου της Πρωσίας .

Ήταν η αδελφή του Κάρολ Βίκτορ, κληρονομικού πρίγκιπα της Αλβανίας .

Γάμος
-----

Παντρεύτηκε, πρώτον, τον Άλφρεντ Πρίγκηπα τουΣούνμπεργκ-Βάλντενμπουργκ (1905-1941), γιο του πρίγκηπα Χάινριχ φον Σούνμπεργκ-Βάλντενμπουργκ και της πριγκίπισσας Όλγα του Λούβενσταϊν-Βέρτχαϊμ- Φρόιντενμπεργκ, στις 16 Νοεμβρίου 1937 στο Μόναχο, Βαυαρία, Γερμανία.

Δεύτερον, παντρεύτηκε τον Ίον Οκτάβιαν Μπουνέα (1899-1977), γιος του Αουρέλιου Μπουνέα, στις 5 Φεβρουαρίου 1949 στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας.

Πέθανε χωρίς απογόνους σε ηλικία 47 ετών, στις 29 Σεπτεμβρίου 1956 σε ένα κομμουνιστικό στρατόπεδο κράτησης, Miercurea Ciuc, Ρουμανία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p6367.htm#i63663. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  p6367.htm#i63663. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Newsroom, Times (26 Μαρτίου 2017). «Γουλιέλμος του Βιντ, πρίγκιπας της Αλβανίας». *Times News*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2021.
4. ↑

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Genealogisches Handbuch des Adels, Fürstliche Häuser, Αναφορά: 1991 2

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 5964036
* ISNI: 0000 0000 2605 2918
* GND: 127752153

 |

 |
H **Μαρία Ελισάβετ** (γερμ. *Maria Elisabeth von Sachsen-Meiningen von Wettin*, 23 Σεπτεμβρίου 1853 - 22 Φεβρουαρίου 1923) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Δούκα της Σαξονίας-Μάινινγκεν. Ήταν αξιόλογη μουσικός και συνθέτης, με πιο διάσημο έργο της τη *Ρομάντζο σε Φα μείζονα* για κλαρινέτο και πιάνο.

Βιογραφία
---------

Ήταν η μόνη κόρη του Γεωργίου Β΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν και της Καρλόττας των Χοεντσόλλερν, κόρης του Αλβέρτου της Πρωσίας.

Γεννήθηκε στο Πότσδαμ του Βρανδεμβούργου και είχε αδελφό τον Βερνάρδο Γ΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν και τον Γεώργιο Αλβέρτο. Ο γάμος των γονέων της ήταν ευτυχισμένος, καθώς είχε γίνει από έρωτα και όχι από πολιτική. Το 1855 απεβίωσε ο Γεώργιος Αλβέρτος 3 ετών και δύο μήνες μετά η μητέρα της απεβίωσε από επιπλοκές της γέννας, μαζί με το βρέφος της. Ο πατέρας της έκανε δεύτερο γάμο το 1858 με τη Θεοδώρα του Χόενλοε-Λάνγκενμπουγκ για να έχουν τα δύο του παιδιά μία μητέρα. Το 1866 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως *Δούκας της Σαξονίας-Μάινινγκεν*. Όμως αυτός ο γάμος δεν ήταν ευτυχής και αφού απέκτησε τρεις γιους, η δεύτερη σύζυγός του απεβίωσε το 1872.

Ο πατέρας της συμμετείχε σε κάθε μάχη του Γαλλο-Πρωσικού Πολέμου και μετά αφιέρωσε τον χρόνο του σε θεατρικά· η Αυλή του έγινε διάσημη για τη λάμψη της και τον πολιτισμό της. Το 1873 έκανε τρίτο γάμο με μία ηθοποιό και μουσικό, την Έλλεν Φραντς. Οι δύο τους ήταν ευτυχείς και ίδρυσαν τον θεατρικό όμιλο *Μάινινγκεν Ανσάμπλ*.

Πηγές
-----

* "Duke George II. Dies In Meiningen", The New York Times, Berlin, 26 June 1914

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p10231.htm#i102303. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 74275954
* **Europeana**: agent/base/37542
* LCCN: n2015036740
* ISNI: 0000 0000 6160 3850
* GND: 103854215
* SUDOC: 256911223

 |

 |
Η **Μαρία Δημάδη** (1907-1944) ήταν Ελληνίδα αντιστασιακή από το Αγρίνιο. Στη διάρκεια της Κατοχής εργαζόταν ως διερμηνέας στο γερμανικό φρουραρχείο της πόλης και γνωρίζοντας έτσι για τις κινήσεις των γερμανικών στρατευμάτων ενημέρωνε τους αντάρτες.

Εκτελέστηκε στις 31 Αυγούστου του 1944 από μέλη των Ταγμάτων Ασφαλείας, απέναντι από τις φυλακές της Αγίας Τριάδας.

Βιογραφικό
----------

Η Μαρία Δημάδη γεννήθηκε στις 7 Μαΐου 1907 στο Αγρίνιο. Πατέρας της ήταν ο γυναικολόγος Κώστας Δημάδης και μητέρα της η Ερασμία Παναγοπούλου, κόρη του μεγαλέμπορα καπνού Παναγόπουλου. Κατά τη γερμανική κατοχή συμμετείχε αρχικά στην οργάνωση Εθνική Αλληλεγγύη, στο Αγρίνιο και στη συνέχεια το Φεβρουάριο του 1942 άρχισε να εργάζεται ως διερμηνέας στο γερμανικό φρουραρχείο της πόλης, καθώς γνώριζε άπταιστα τη γερμανική γλώσσα (όπως και τη γαλλική).

Γνωρίζοντας, λόγω της θέσης της, για τις κινήσεις των γερμανικών στρατευμάτων στην ευρύτερη περιοχή, ενημέρωνε τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ. Έτσι το 2/39 σύνταγμα του ΕΛΑΣ, αφού ενημερώθηκε από τη Δημάδη για τις κινήσεις γερμανικών στρατευμάτων στις αρχές Ιουλίου του 1943, έστησε ενέδρα έξω από το χωριό Μυρτιά, πάνω από την λίμνη Τριχωνίδα και χτύπησε γερμανική φάλαγγα, στις 10 Ιουλίου 1943, σκοτώνοντας περισσότερους από 100 Γερμανούς  στρατιώτες, στην μάχη της Μυρτιάς (ή Γουρίτσας).  Η Δημάδη ενημέρωσε τον ΕΛΑΣ και για το σχέδιο των γερμανικών δυνάμεων να στραφούν προς το Καρπενήσι και να χτυπήσουν τους αντάρτες, τον Νοέμβριο του 1943.  Επίσης μετά το χτύπημα του ΕΛΑΣ κατά γερμανικών στρατευμάτων στο χωριό Καινούριο, κοντά στο Αγρίνιο, στις 5 Ιουλίου 1944, κατά το οποίο σκοτώθηκαν 70 Γερμανοί στρατιώτες, ενημέρωσε τους αντάρτες ότι Γερμανοί στρατιώτες και μέλη των Ταγμάτων Ασφαλείας επρόκειτο να συλλάβουν κατοίκους του χωριού για σχέση με τους αντάρτες. Έτσι οι εν λόγω κάτοικοι πρόλαβαν να διαφύγουν και κανείς δεν συνελήφθη. 

Η Δημάδη βοήθησε πολλές φορές για την αποφυλάκιση κρατουμένων μεταξύ των οποίων και μέλη της αντίστασης  ενώ είχε δώσει και ειδικές άδειες σε μέλη της αντίστασης διευκολύνοντας έτσι τις κινήσεις τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.epoxi.gr/persons15.htm.
2. ↑  Μαρία Δημάδη, ηρωίδα της εθνικής αντίστασης, του Φίλιππα Γελαδόπουλου, σελ. 68,69
3. ↑  Μαρία Δημάδη, ηρωίδα της εθνικής αντίστασης, του Φίλιππα Γελαδόπουλου, σελ. 80
4. ↑  Μαρία Δημάδη, ηρωίδα της εθνικής αντίστασης, του Φίλιππα Γελαδόπουλου, σελ. 109
5. ↑  Μαρία Δημάδη, ηρωίδα της εθνικής αντίστασης, του Φίλιππα Γελαδόπουλου, σελ. 66, 67, 79, 81, 84, 90, 98, 100, 116
6. ↑  Μαρία Δημάδη, ηρωίδα της εθνικής αντίστασης, του Φίλιππα Γελαδόπουλου, σελ. 104

Πηγές
-----

* *Μαρία Δημάδη, ηρωίδα της εθνικής αντίσταση*ς, του Φίλιππα Γελαδόπουλου
* ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΑΔΗ (ΕΡΤ ΑΡΧΕΙΟ)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 45366

 |

 |



1. ↑  «ΕΡΤ - Πρόγραμμα Τηλεόρασης & Ραδιοφώνου». *program.ert.gr*. Ανακτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2018.
H **Μαρία Εστέρ Σούνο Άρκε** (*María Esther Zuno Arce*, 8 Δεκεμβρίου 1924 – 4 Δεκεμβρίου 1999) ήταν η σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Λουίς Ετσεβερία.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1924 στη Γκουανταλαχάρα, και ήταν κόρη του Χοσέ Γουαδαλούπε Σούνο Ερνάντες και της Κάρμεν Άρκε.

Η Μαρία Εστέρ γνώρισε τον Λουίς Ετσεβερία στο σπίτι των φίλων της Ντιέγο Ριβέρα και Φρίντα Κάλο, που θαύμαζε ο Λουίς. Μετά από πέντε χρόνια σχέσης, παντρεύτηκαν στις 2 Ιανουαρίου 1945, όταν ο Λουίς ήταν ακόμη φοιτητής της νομικής. Μαζί απέκτησαν οκτώ παιδιά, τον Λουίς Βισέντε, την Μαρία ντελ Κάρμεν, τον Αλβάρο, την Μαρία Εστέρ, τπν Ροδόλφο, τον Πάμπλο, τον Μπενίτο και τον Αδόλφο.

Ανέπτυξε έντονο έργο κοινωνικής πρόνοιας, το ευρύτερο, πιο αποφασιστικό και σαφές στους στόχους του που είχε δει στο Μεξικό από την εποχή της Έβα Σαμάνο που καμία Πρώτη Κυρία δεν θα έκανε ποτέ το ίδιο.

Ήταν ένα πολύ απλό άτομο, ίσως η πιο απλή από τις πρώτες κυρίες που είχε το Μεξικό. Αυτό ήταν ιδιαίτερα αισθητό στο ντύσιμό της: μια φούστα και μια μπλούζα ή ένα βαμβακερό φόρεμα ήταν η ενδυμασία της και δεν φορούσε ποτέ γούνες, καπέλα ή κοσμήματα.

Πέθανε ξαφνικά στις 4 Δεκεμβρίου 1999 στη Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 74 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Rosa María Valles Ruiz (2006). «Yo no soy primera dama» (1η έκδοση). DEMAC. σελ. 38. ISBN 9686851593. OCLC 81251758.
2. ↑  Beatriz Adriana Bustos Torres (2000). «Compañera María Esther : vida y época María Esther Zuno Arce de Echeverría». Universidad de Guadalajara. σελ. 34. ISBN 9786074503166. OCLC 950220216.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μαρία Εστέρ Σούνο** |


| Επίτιμοι τίτλοι
 |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΓουαδαλούπε Μπόρια ντε Ντίαζ Ορντάζ | **Πρώτη Κυρία του Μεξικού**1970-1976 | ΔιάδοχοςΚάρμεν Ρομάνο ντε Λόπεζ Πορτίγιο |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 291455441
* LCCN: n85282997
* ISNI: 0000 0003 9652 3326
* SUDOC: 236744437

 |

 |
H **Πατρίτσια Ταραμπίνι** (*αγγλικά : Patricia Tarabini*), γεννημένη στις 6 Αυγούστου 1968, είναι πρώην Αργεντινή πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης.

Η Ταραμπίνι εκπροσώπησε τη χώρα της και κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας το 2004 με συμπαίκτρια την Πάολα Σουάρες. Είναι η νικήτρια του μικτού στο Γαλλικό όπεν το 1996 με συμπαίκτη τον Χαβιέ Φράνα.

Στις 9 Μαΐου 1988 έφτασε στην κορυφαία κατάταξή της στο απλό, Νο 29 στον κόσμο, η υψηλότερη κατάταξη της στο διπλό ήταν Νο 12 στις 17 Αυγούστου 1998, σαν νεανίδα το 1985 ήταν Νο1 στον κόσμο στο διπλό και Νο 3 στο απλό. Η Ταραμπίνι έγινε επαγγελματίας το 1986 και κέρδισε συνολικά 15 τίτλους διπλού στην καριέρα της. 

Στο Φεντ καπ έχει αγωνιστεί από το 1989 έως το 2004 σε 9 διοργανώσεις με ρεκόρ 15 νίκες και 7 ήττες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *WTA website*.
2. 1 2  Η Ταραμπίνι στην wta tennis
3. ↑  Αντ1 news
4. ↑  TENNIS;Graf Wins Wrenching French Epic - The New York Times
5. ↑  «Η Ταραμπίνι στο Φεντ καπ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2017.
Ο **Λάσκαρις Κανανός** (λατιν.: *Lascaris Cananus*) ήταν Έλληνας ταξιδευτής του 15ου αι. στη βόρεια Ευρώπη, που άφησε μία αναφορά στα μεσαιωνικά ελληνικά για τα ταξίδια του.

Βιογραφία
---------

Ο Κανανός μπορεί να ταξίδεψε το 1438–1439 (πιθανώς σε σχέση με το Συμβούλιο της Φλωρεντίας),   ή μπορεί να ταξίδευσε το 1468 συγκεντρώνοντας ελεημοσύνες για την απελευθέρωση αιχμαλώτων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.  Αν και κατά καιρούς έχει ταυτιστεί με τον Ιωάννη Κανανό,  δεν υπάρχει κανένας λόγος άλλος από τα επώνυμά τους, για να εξισωθούν οι δύο σκοτεινές μορφές. 

Κρίνοντας από το ενδιαφέρον του για τα αργυρά νομίσματα που κόπηκαν στη Στοκχόλμη και το εμπόριο ανταλλαγής στο Μπέργκεν, ο Κανανός μπορεί να ήταν έμπορος.  Εκτός από τη Στοκχόλμη και το Μπέργκεν, επισκέφτηκε τη Νορβηγία, το Σλέσβιχ, την Κοπεγχάγη, την Πομερανία, το Ντάντσιγκ, την Πρωσία, τη Λιβονία, τη Λετονία και την Αγγλία, απ' όπου έπλευσε στην Ισλανδία.  

Το διασωθέν έργο του Κανανού είναι σύντομο, μόλις τρεις σελίδες στο μοναδικό επιζών χειρόγραφο του 16ου αι. (σήμερα στη Βιέννη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας, ist. gr. 113, στα folios 174r-175r). Μπορεί να είναι ένα κομμάτι ενός άλλοτε μακροσκελούς έργου.  Τη Βαλτική Θάλασσα την αποκαλεί Βενδικό Κόλπο (Wendish Bay). Καταγράφει την υποταγή της Σουηδίας και της Νορβηγίας στον βασιλιά της Δανίας στην Ένωση Κάλμαρ, και ότι ο βασιλιάς ζούσε στην *Κουπανάβα* (Κοπεγχάγη).  Αναφέρει ότι οι πόλεις Ρίγα και Ρέβελ ανήκαν στον αρχιεπίσκοπο της Ρίγας και η υπόλοιπη Λιβονία στον δούκα του μεγάλου Μαγίστρου του Τευτονικού Τάγματος.  Αναφέρεται στην Ισλανδία ως κατοικημένη από *ιχθυοφάγους* και την ταυτίζει με τη Θούλη του Κλαυδίου Πτολεμαίου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Jerker Blomqvist, "The Geography of the Baltic as Seen by the Greeks: From Claudius Ptolemy to Laskaris Kananos", in Bettina Amden et al. (eds.), *Noctes Atticae: 34 Articles on Graeco-Roman Antiquity and Its Nachleben* (Museum Tusculanum Press, 2002), pp. 36–51.
2. 1 2 3 4 5  (Αγγλικά) Talbot, Alice-Mary (1991). «Kananos, Laskaris». Στο: Kazhdan, Alexander, επιμ. *The Oxford Dictionary of Byzantium*. Οξφόρδη και Νέα Υόρκη: Oxford University Press. ISBN 0-19-504652-8. . Talbot, Alice-Mary (1991). "Kananos, Laskaris". In Kazhdan, Alexander (ed.). *The Oxford Dictionary of Byzantium*. Oxford and New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-504652-8.
3. 1 2  Jonathan Harris, "When Did Laskaris Kananos Travel in the Baltic Lands?", *Byzantion* **80** (2010), pp. 173–187. JSTOR 44173104
4. 1 2 3 4  Mikhail Bibikov, "Byzantine sources for the history of Balticum and Scandinavia" archived, in Ivo Volt and Janika Päll (eds.) *Acta Societatis Morgensternianae II: Byzantino-Nordica 2004* (Tartu University Press, 2005), pp. 12–28.
Ο **Μίχαελ Ρες** (γερμ. Michael Roesch, γεννημένος στις 24 Απριλίου του 1974) είναι σκηνοθέτης, παραγωγός ταινιών και σεναριογράφος. Συνεργάζεται με τον Πέτερ Σέερερ στα έργα του.

Από την παιδική ηλικία του, ο Ρες ενθουσιαζόταν με τα έργα. Σε ηλικία δώδεκα ετών άρχισε να γυρίζει ταινίες με οχτώ χιλιοστόμετρα. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του εργαζόταν ως δημοσιογράφος για έργα. Αργότερα πραγματοποίησε την καριέρα του με τον συνέταιρο του τον Πέτερ Σέερερ ως επιτυχημένος σεναριογράφος και εργάστηκε σε διάφορες ικανότητες παραγωγής. Μεταξύ των σεναρίων που έγραψαν είναι τα έργα Alone in the Dark 2, House of the Dead 2 και το Far Cry.

Το 2006 ο Ρες και ο Σέερερ σκηνοθέτησαν το πρώτο τους feature[*ασαφές*], το θρίλερ με βρικόλακες Brotherhood of Blood, με την Βικτόρια Πραττ, τον Σιντ Χάηγκ και τον Κεν Φόρεε. Η παγκόσμια πρεμιέρα του έργου ήταν στο Sitges Film Festival στο Σίτγκες, Ισπανία τον Οκτώβριο 2007. Στής Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και στον Καναδά η κινηματογραφική εταιρία του Sam Raimi το Ghosthouse Underground αγόρασε το έργο και το εμφάνισε στο Lionsgate.

Το 2007 ο Ρες και ο Σέερερ σκηνοθέτησαν το Alone in the Dark II, με τον Ρίκ Υυνε, τον Λαντς Χένρικσεν και τον Ντάννη Τρεγο. Είναι η συνέχεια του Alone in the Dark του 2005.

Φιλμογραφία
-----------

* Zombie Massacre (2012) (Co-παραγωγός[*ασαφές*])
* Blubberella (2011) (Co-παραγωγός)
* BloodRayne: The Third Reich (2010) (Co-παραγωγός)
* *Alone in the Dark II* (2009) (σκηνοθέτης, σεναριογράφος)
* *Far Cry* (2007) (σεναριογράφος)
* *In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale* (2007) (Co-παραγωγός)
* *Brotherhood of Blood* (2006) (σκηνοθέτης, σεναριογράφος)
* *BloodRayne* (2006) (Co-παραγωγός)
* *House of the Dead 2* (2005) (σεναριογράφος)
* *Alone in the Dark* (2005) (σεναριογράφος)
* *House of the Dead' (2003) (συνδιευθυντής παραγωγός)*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 4  Μαΐου 2014.
2. ↑  *filmportal.de*. fc646d96c64546d2b70749be6f831433. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μίχαελ Ρες στην IMDb
* Official website

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 103269774
* LCCN: no2010022817
* ISNI: 0000 0001 1479 1657
* GND: 139945903
* BNF: cb150944641 (data)
* BNE: XX5021606

 |

 |
Ο **Λεύκιος Αντώνιος Σατουρνίνος** ήταν Ρωμαίος συγκλητικός και στρατηγός κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βεσπασιανού και των γιων του. Ενώ ο κυβερνήτης της επαρχίας κάλεσε σε εξέγερση την Άνω Γερμανία, υποκινούμενος από μία προσωπική μνησικακία εναντίον τού Αυτοκράτορα Δομιτιανού, προκάλεσε μία στάση γνωστή ως *Εξέγερση τού Σατουρνίνου*, στην οποία συμμετείχαν οι λεγεώνες XIV Gemina και XXI Rapax, που στρατοπέδευσαν στο *Mογοντιάκον* (Mάιντς).

Βιογραφία
---------

Λόγω του γεγονότος ότι ο Σατουρνίνος υποβλήθηκε σε *καταδίκη της μνήμης του* μετά την ήττα και το τέλος του, είναι δύσκολο να ανακατασκευαστεί η ζωή του πριν από την εξέγερσή του. Ο Ρόναλντ Σάυμ έχει προσφέρει μία πιθανή *σειρά αξιωμάτων* (cursus honorun) για τον Κρόνο, με βάση επιγραφές με σβησίματα των σχετικών ημερομηνιών. Το παλαιότερο είναι μία ανθυπατεία στη Μακεδονία, που χρονολογείται περί το 76, και στη συνέχεια πιθανώς κυβερνήτης στην Ιουδαία από ίσως το 78 έως το 81. Η διακυβέρνηση της Ιουδαίας συνδυάστηκε με τη διοίκηση της Λεγεώνας X Fretensis. Πρώτα προτάθηκε από τον Μπαρτολομέο Μποργκέζι, αλλά αργότερα έγινε αποδεκτό από τον Σάυμ και άλλους, είχε ένα διάστημα *(nundinium)* ως αντικαταστάτης ύπατος το 82 ή το 83. Το 87 ήταν κυβερνήτης της Άνω Γερμανίας.

Εξέγερση του Σατουρνίνου
------------------------

Τον Ιανουάριο του 89, ο Σατουρνίνος έκανε μία εξέγερση. Περίμενε οι Γερμανοί σύμμαχοί του να περάσουν τον Ρήνο για να τον υποστηρίξουν, αλλά αυτούς τους εμπόδισε ένα ξαφνικό λιώσιμο των πάγων της επιφάνειας τού ποταμού και η εξέγερση καταπνίγηκε γρήγορα από τους στρατηγούς τού Δομιτιανού Λεύκιο Άππιο Μάξιμο Νορβανό και τον (μελλοντικό Αυτοκράτορα) Τραϊανό. Στη συνέχεια, ο Noρβανός έκαψε τις επιστολές τού Σατουρνίνου, σε μία προσπάθεια να αποφύγει να εμπλέξει άλλους. Ωστόσο, ο Δομιτιανός εκτέλεσε πολλούς άλλους μαζί με τον Σατουρνίνο, εκθέτοντας τα κεφάλια τους στα *ρόστρα* της Ρώμης. Η Λεγεώνα XXI στάλθηκε στην Παννονία και ο Δομιτιανός ψήφισε νόμο, που απαγόρευε δύο λεγεώνες να μοιράζονται το ίδιο στρατόπεδο.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος των Ρωμαίων σφετεριστών

Παραπομπές
----------

1. ↑  Syme, Ronald (1978). «Antonius Saturninus». *Journal of Roman Studies* **68**: 12–21. doi:10.2307/299623.  Subscription required.
2. ↑  Paul Gallivan ("The Fasti for A. D. 70-96", *Classical Quarterly*, **31** (1981), σελ. 211) argues that his consulship ought to be dated to 83; however, Werner Eck ("Epigraphische Untersuchungen zu Konsuln und Senatoren des 1.-3. Jh. n. Chr.", *Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik*, **37** (1980), σελ. 51-60) argues for 82. Further discussion can be found in the articles listed by Edward Dabrowa, *Legio X Fretensis: A Prosopographical Study of its Officers (I-III c. A.D.)* (Στουτγκάρδη: Franz Steiner, 1993), p. 32 n. 88
3. ↑  Σουητώνιος, *De Vita Caesarum*, "Domitian", 6.2
4. ↑  Σουητώνιος, "Domitian" 6.2, 7.3
5. ↑  Dio Cassius, «*Roman History*, 11.1-2».
6. ↑  «Aurelius Victor, *Epitome de Caesaribus*». Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2013.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 2565150325573210090006
* GND: 1138256757

 |

 |
Ο **Λουδοβίκος-Αντώνιος**, γερμ. Ludwig-Anton (1660 - 1694) ήταν μέγας Μάγιστρος του Τευτονικού Τάγματος (1685-94) και πρίγκιπας-επίσκοπος του Βορμς (1691-94).

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Ντύσελντορφ και ήταν ο τρίτος γιος του Φιλίππου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Ελισάβετ-Αμαλίας, κόρης του Γεωργίου Β΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ.

Επειδή ο πρτότοκος αδελφός του Ιωάννης-Γουλιέλμος θα διαδεχόταν τον πατέρα τους, ο Λουδοβίκος-Αντώνιος από μικρός προοριζόταν για σταδιοδρομία στη Εκκλησία. Έγινε κοσμήτορας (canon) του Συλλόγου του καθεδρικού της Κολωνίας (1664), του Μάιντς (1668), του Στρασβούργου (1669), του Σπάυερ (1674) και της Λιέγης (1679). Επίσης ηγούμενος του αββαείου του Φεκάμπ (1674).

Έγινε ιππότης του Τάγματος των Τευτόνων (1679) και έξι ημέρες μετά βοηθός του Μαγίστρου. Έλαβε μέρος στη μάχη της Βιέννης (1683) και για τη γενναιότητά του τον παρασημοφορήθηκε από τον Λεοπόλδο Α΄ των Αψβούργων Διαδέχθηκε τον μεγάλο Μάγιστρο του Τάγματος των Τευτόνων (1684) και έπειτα συμμετείχε στη μάχη της Βούδα, όπου πληγώθηκε σοβαρά (1686).

Το 1688 ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας επέτυχε να οριστεί βοηθός (και διάδοχος) επίσκοπος της Κολωνίας ο πιστός σε αυτόν Γουλιέλμος Έγκον πρίγκιπας του Φύρστενμπεργκ. Τότε ο Λουδοβίκος-Αντώνιος έπεισε τον πάπα Ιννοκέντιο ΙΑ΄ να ασκήσει βέτο στο διορισμό· ο αντιπρόσωπος του πάπα (nuncio) του υποσχέθηκε ότι ο Σύλλογος του καθεδρικού θα αλλάξει ψήφο. Πράγματι o Γουλιέλμος Έγκον δεν έλαβε τα 2/3 των ψήφων, αλλά ο Ιωσήφ-Κλήμης των Βίττελσμαπχ-Βαυαρίας. 

Κατά τον Εννεαετή Πόλεμο ο Λουδοβίκος-Αντώνιος ήταν διοικητής στην πολιορκία του Μάιντς, όπου τραυματίστηκε από πυροβολισμό. Εκλέχθηκε βοηθός του πρύτανη (provost) του αββαείου του Έλβανγκεν (1689). Έγινε βοηθός αρχιεπίσκοπος του Μάιντς (1691), θέση που επιβεβαίωσε ο πάπας Ιννοκέντιος ΙΒ΄. Το Βορμς είχε αποδεκατιστεί κατά τον Εννεαετή πόλεμο και θέλησε έναν ξένο για την αποκατάσταση της περιουσίας του, έτσι το 1691 ο Σύλλογος του καθεδρικού της Βορμς τον εξέλεξε πρίγκιπα-επίσκοπο. Χειροτονήθηκε ιερέας το επόμενο έτος από τον Ιησουίτη Άνσελμ-Φραντς φον Ίνγκελχαϊμ, αρχιεπίσκοπο-εκλέκτορα του Μάιντς.

Το 1694 ήταν υποψήφιος ως πρίγκιπας-επίσκοπος της Λιέγης μαζί με τον Ιωσήφ-Κλήμη, αλλά απεβίωσε πριν την ολοκλήρωση της εκλογής, οπότε εκλέχθηκε ο Ιωσήφ-Κλήμης.

Αναφορές
--------

1. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. rheil. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2020.
2. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. rheil. Ανακτήθηκε στις 4  Φεβρουαρίου 2021.
3. ↑  rheil.
4. ↑  w511.
5. ↑  WIAG-Pers-EPISCGatz-10941-001.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ludwig Anton von Pfalz-Neuburg  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 52487653
* LCCN: n94052627
* ISNI: 0000 0000 5490 7231
* GND: 118888536
* BNF: cb137707783 (data)

 |

 |
***Μαγκάιβερ*** (*MacGyver*, ορθή προφορά **Μακγκάιβερ**) είναι τηλεοπτική σειρά Αμερικάνικης παραγωγής με πρωταγωνιστές τους Ρίτσαρντ Ντιν Άντερσον και Ντάνα Έλκαρ, που έγινε διάσημη. Προβλήθηκε στο κανάλι ABC από τον Σεπτέμβριο του 1985 ως τον Δεκέμβριο του 1991, ενώ ακολούθησαν και άλλα 2 επεισόδια την άνοιξη του 1992 (συνολικά 139) και δύο τηλεταινίες μέσα στο 1994.

Ακολουθεί τις περιπέτειες του Άνγκους ΜακΓκάιβερ, ενός γενναίου και πολυμήχανου μυστικού πράκτορα που ανήκε στις ειδικές δυνάμεις. Χαρακτηριστικό του είναι η αποφυγή χρήσης όπλων και ο τρόπος που ξεπερνά τα εμπόδια με επιστημονικές γνώσεις και ευρεσιτεχνίες.

Σήμα κατατεθέν του αποτελεί ο ελβετικός σουγιάς του, με τον οποίο κάνει τα περισσότερα «μαστορέματά» του.

Θαυμαστές της σειράς έχουν καταρτίσει καταλόγους με τα προβλήματα που έχει λύσει, τον τρόπο του, και αναλύουν το πόσο πρακτικώς είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν αυτά στην πραγματική ζωή.

Τόσο στην αγγλική όσο και στην ελληνική καθομιλουμένη γλώσσα, η λέξη «Μαγκάιβερ» χρησιμοποιείται αστειευτικά για να δηλώσει κάποιον που βρίσκει τρόπους να αυτοσχεδιάσει, όπως και η λέξη 'McGyverism' («μαγκαϊβεριά»). Στην αγγλική γλώσσα μάλιστα υπάρχει και το ρήμα *to McGyver* («μαγκαϊβερίζω»).
Το **μίσος** είναι η έντονη αντιπάθεια, η απέχθεια για κάποιον και η σφοδρή επιθυμία να του κάνεις κακό.

Είναι πάθος της ανθρώπινης ψυχής, το οποίο διαρκεί πολύ και δεν ικανοποιείται ποτέ, αντίθετα τρέφει την κακία και την έχθρα για να βλάψει.

Ο άνθρωπος που κατέχεται από μίσος χάνει την αυτοκυριαρχία του, γίνεται ηθικά ανελεύθερος, κάνει αδικίες, πράξεις βίαιες, που βλάπτουν τον ίδιο και το σύνολο.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **μίσος**  |

Γεννά πολλά κακά, όπως την βία, το έγκλημα, τις αντεκδικήσεις, και οδηγεί σε πράξεις αντικοινωνικές. Είναι πάθος, που φέρνει τη διχόνοια, τη δυστυχία και οδηγεί σε καταστροφή.

Πηγές
-----

* «Λεξικό αναπτυγμένων εννοιών», Φώτιος Π. Χατζηθωμάς - Παντελής Αλέφαντος, Εκδόσεις Φίλιππος,2001.
Ο **Παύλος Κουρούπης** (1929 - 1974) ήταν Έλληνας στρατιωτικός.

Γεννήθηκε το 1929 στην Καλαμάτα, στα Δενδρά Μεσσηνίας. Κατά την τουρκική εισβολή έφερε το βαθμό του αντισυνταγματάρχη και ήταν διοικητής του 251 ΤΠ. Υπερασπίστηκε με πείσμα την Κύπρο καταφέρνοντας να καθηλώσει την τουρκική απόβαση για 2 μέρες στην ακτή του όρμου Πεντεμίλι διοικώντας 2 μόνο λόχους. Στη συνέχεια αναγκάστηκε να οπισθοχωρήσει, μη μπορώντας η λιγοστή δύναμη που αντιστεκόταν να αναχαιτίσει τα τουρκικά άρματα. Υπερασπιζόμενος την Κερύνεια δέχτηκε καταιγισμό πυρών κατά τη διάρκεια αντεπίθεσης την οποία διέταξε ο ίδιος. Από τις 22 Ιουλίου 1974 μέχρι σήμερα θεωρείται αγνοούμενος, μαζί με τον υποδιοικητή της ομάδας του, ταγματάρχη Τσιάκκα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Στοιχεία αγνοουμένου
Χρυσό τετρόβολο του 297 με 280 π.Χ. με απεικόνιση του Λεύκιππου
Ο **Λεύκιππος** ήταν μυθικός και επώνυμος ήρωας, που ίδρυσε το Μεταπόντιο ως Αχαϊκή αποικία, και αφού εξαπάτησε τους κατοίκους του Τάραντα. Απεικονίσεις του συναντούμε στα αργυρά και χρυσά νομίσματα του Μεταποντίου, στα οποία πάντα φοράει κορινθιακό κράνος.

Ο μύθος
-------

Ο ιστορικός Στράβων αναφέρει στα Γεωγραφικά, βιβλίο ΣΤ', 265 ότι: 

>  *...οἰκιστὴς δὲ τοῦ Μεταποντίου Δαύλιος ὁ Κρίσης τύραννος γεγένηται τῆς περὶ Δελφούς, ὥς φησιν Ἔφορος. ἔστι δέ τις καὶ οὗτος λόγος ὡς ὁ πεμφθεὶς ὑπὸ τῶν Ἀχαιῶν ἐπὶ τὸν συνοικισμὸν Λεύκιππος εἴη, χρησάμενος δὲ παρὰ τῶν Ταραντίνων τὸν τόπον εἰς ἡμέραν καὶ νύκτα μὴ ἀποδοίη, μεθ᾽ ἡμέραν μὲν λέγων πρὸς τοὺς ἀπαιτοῦντας ὅτι καὶ εἰς τὴν ἐφεξῆς νύκτα αἰτήσαιτο καὶ λάβοι, νύκτωρ δ᾽ ὅτι καὶ πρὸς τὴν ἑξῆς ἡμέραν...*
> 
> 

Ο Λεύκιππος εξαπάτησε τους Ταραντίνους και καταπάτησε την περιοχή που του παραχώρησαν προσωρινά, απαντώντας τους κάθε φορά που την ζητούσαν πίσω, ότι του την έδωσαν για το επόμενο βράδυ ή μέρα ανάλογα με τη στιγμή που αυτοί έρχονταν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Valerio M. Manfredi, *Οι Έλληνες της Δύσης*, Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη ΑΒΕ, 1997, σελ. 234-235

Πηγές
-----

* Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς *Antiquitates Romanae* 19, 3.
* Στράβων 6, 265.
Ο **μαγιορδόμος** είναι μεσαιωνικός τίτλος και σημαίνει **κύριος του παλατιού**. Η λέξη εκπορεύεται από τον λατινικό όρο *maior domus* ή και *majordomo*, που κυριολεκτικά σημαίνει «ανώτερος (/ κύριος) του οίκου» (γερμ. *Hausmeier, Majordomus* - αγγλ. *Mayor of the Palace*). Κατά τη δυναστεία των Μεροβιγγείων ο μαγιορδόμος ήταν ο διαχειριστής του παλατιού του βασιλιά των Φράγκων. Το αξίωμα υπήρχε από τον 6ο αιώνα και κατά τη διάρκεια του 7ου αιώνα εξελίχθηκε σε «εξουσία πίσω από το θρόνο» στο βορειοανατολικό βασίλειο της Αυστρασίας. Το 751 ο μαγιορδόμος Πιπίνος ο Βραχύς οργάνωσε την εκθρόνιση του Χιλδέριχου Γ΄ και στέφθηκε βασιλιάς στη θέση του.

Οι μαγιορδόμοι κατείχαν την πραγματική εξουσία λαμβάνοντας αποφάσεις που επηρέαζαν το βασίλειο, ενώ οι βασιλιάδες είχαν περιοριστεί κυρίως σε εθιμοτυπικό ρόλο, κάτι που τους καθιστούσε σχεδόν διακοσμητικά στοιχεία (*rois fainéants*, «βασιλιάδες τεμπέληδες»). Το αξίωμα του μαγιορδόμου μπορεί να θεωρηθεί ισοδύναμο με αυτό του Πεσβά, του Σόγκουν ή του Πρωθυπουργού, αξιώματα τα οποία έχουν το χαρακτηριστικό ότι ασκούν την πραγματική εξουσία πίσω από έναν εθιμοτυπικό μονάρχη.

Στην Αυστρασία το αξίωμα του μαγιορδόμου είχε γίνει κληρονομικό της οικογένειας των Πεπινιδών. Το 687, μετά από νίκη του επί του δυτικού βασιλείου της Νευστρίας, ο Πεπίνος του Χέρσταλ πήρε τον τίτλο του Δούκα των Φράγκων για να τονίσει την αύξηση της εξουσίας του. Ο γιος και διάδοχός του, Κάρολος Μαρτέλος, έπαψε να ασχολείται με το *façade*, τον *κατ' επίφαση* βασιλιά και τα τελευταία τέσσερα χρόνια της ηγεμονίας του (743–747) ήταν ουσιαστικά ο βασιλιάς, καθώς ο προκάτοχός του είχε πεθάνει χωρίς να ορίσει διάδοχο.

Πηγές
-----

* Charles Oman. *The Dark Ages, 476–918*. London: Rivingtons, 1914.
Ο **λιμός του 362-363** που ξέσπασε στην Αντιόχεια την επί Ορόντου και στα περίχωρα αναφέρεται από αρχαίους ιστορικούς.

Η εξέλιξη του λιμού
-------------------

Τα αίτια δεν είναι ακριβώς γνωστά, αλλά πιστεύεται ότι τη χρονιά εκείνη δεν έγιναν οι σοδειές, ενώ στη περιοχή βρίσκονταν ο αυτοκράτορας Ιουλιανός με το στρατό του που σχεδίαζε επίθεση εναντίον των Περσών. Οι κάτοικοι της περιοχής έστειλαν παράκληση προς τον Ιουλιανό, για να τους βοηθήσει. Ο Ιουλιανός διέταξε τους προύχοντες της περιοχής να λάβουν μέτρα για το επισιτισμό των πεινασμένων. Οι προύχοντες όμως, αν και είχαν πλούσια αποθέματα, προτίμησαν να τα κρατούν στις αποθήκες τους και να τα βγάζουν λίγα λίγα για να ανεβαίνουν οι τιμές και να αυξάνουν τα κέρδη τους. Μετά από μερικούς μήνες, ενώ η κατάσταση δεν καλυτέρευε και ο κόσμος πεινούσε, ο αυτοκράτορας αποφάσισε να αναμειχθεί, και καθόρισε μια σταθερή χαμηλή τιμή για τα δημητριακά. Αποτέλεσμα ήταν οι έμποροι να αποσύρουν το εμπόρευμά τους και να το διοχετεύσουν σχεδόν αποκλειστικά στη μαύρη αγορά, ζητώντας ακόμα μεγαλύτερες τιμές. Ο Ιουλιανός διέταξε την εισαγωγή δημητριακών από τη Χαλκίδα, την Ιεράπολη και από την Αίγυπτο. Το μέτρο αυτό επέφερε κάποια ανακούφιση, η οποία όμως δεν διάρκεσε για πολύ. Οι προύχοντες αγόρασαν γρήγορα όλη την εισαγωγή και συνέχισαν το μαυραγορίτικο εμπόριο. Η πείνα θέριζε την πόλη και τη γύρω περιοχή. Οι χωρικοί εγκατέλειπαν τα σπίτια τους και κατέφευγαν στην πόλη σωρηδόν για να ζητιανέψουν κάτι να φαν. Τελικά ο Ιουλιανός ήρθε σε ρήξη με τους προύχοντες της περιοχής.

Ιστορικές πηγές
---------------

Ο λιμός καταγράφτηκε από πολλούς ιστορικούς της αρχαιότητας. Ο Λιβάνιος και ο Αμμιανός Μαρκελλίνος κατακρίνουν τα οικονομικά μέτρα του Ιουλιανού, ενώ ο Ιουλιανός περιέγραψε τα γεγονότα και στον λόγο του Μισοπώγων απολογείται απευθυνόμενος στους Αντιοχείς.

Πηγές
-----

* Julian: *Der Barthasser* (Misopogon), 368D–370A
* Ammianus Marcellinus: *Res gestae*, XXII, XIV, 1–2

Περαιτέρω βιβλιογραφία
----------------------

* Dionysios Stathakopoulos: *Famine and pestilence in the Late Roman and early Byzantine Empire*, Aldershot 2004, σελ. 193-197.
* Glanville Downey: *The Economic crisis at Antioch under Julian*. In *Studies in Roman Economic and Social History in Honor of A. C. Johnson*, ed. P.P. Coleman-Norton, Princeton 1951, σελ. 312–321.
* Klaus Rosen: *Julian. Kaiser, Gott und Christenhasser*. Stuttgart 2006, σελ. 282ff.
* Geoffrey de Ste Croix: *The Class Struggle in the Ancient Greek World from the Archaic Age to the Arab Conquests*, Duckworth, London 1982, ISBN 071561701X, σελ. 219f.
Ο **Μιντλ Τεμπλ** (αγγλικά: *Middle Temple*‎, επίσημη ονομασία: *Honourable Society of the Middle Temple*) είναι ένας από τους τέσσερις Δικηγορικούς Οίκους (*Inns of Court*) του Λονδίνου για δικηγόρους (μπάριστερ). Οι υπόλοιποι τρεις είναι οι Ίνερ Τεμπλ (*Inner Temple*), Γκρέις Ιν (*Gray's Inn*) και Λίνκολνς Ιν (*Lincoln's Inn*). Βρίσκεται εντός των ορίων του Σίτι του Λονδίνου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Οι μπάριστερ (*barrister*) είναι μέλη του Δικηγορικού Συλλόγου (*Bar*) της Αγγλίας και παρίστανται ως συνήγοροι στο δικαστήριο.
2. ↑  «Διαδικτυακή πύλη της ευρωπαϊκής ηλεκτρονικής δικαιοσύνης - Κατηγορίες νομικών επαγγελμάτων». *e-justice.europa.eu*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιουνίου 2023. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2023.

Δείτε επίσης
------------

Αγγλοσαξονικό Δίκαιο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μίτολ Τεμπλ** |

* Επίσημος ιστότοπος

Συντεταγμένες: 51°30′45″N 0°06′43″W﻿ / ﻿51.5125°N 0.112°W﻿ / 51.5125; -0.112