recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Αγνή Β΄,** γαλλ. *Agnès II του Nevers ή Agnès II de Donzy,* (π. 1205 - 1225) από τον Οίκο του Ντονζύ, έγινε κόμισσα ως σύζυγος του Σαιν-Πολ από το 1221 έως το 1225. Με το τέλος του πατέρα της (1222), η μητέρα της Mατθίλδη Α΄ των Κουρτεναί τη συνέδεσε με τη διοίκηση των τριών κομητειών, των οποίων ήταν επικεφαλής, Nεβέρ, Ωξέρ και Toνέρ, από το 1222 έως το 1225.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Ερβέ Δ΄ κυρίου του Ντονζύ και της Mατθίλδης Α΄ των Κουρτεναί κόμισσας του Νεβέρ, Ωξέρ & Τονέρ, κόρης του Πέτρου Β΄ Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης. Η μητέρα της ήταν το μοναδικό παιδί από τον 1ο γάμο του Πέτρου Β΄ με την Αγνή Α΄ κόμισσα του Νεβέρ (απεβ. το 1192), της οποίας έγινε η κληρονόμος. Ο γάμος των γονιών της Aγνής Β΄ του Ντονζύ είναι το αποτέλεσμα μίας συνθήκης ειρήνης: κατά τη διάρκεια μίας σύγκρουσης, ο Ερβέ του Ντονζύ αιχμαλώτισε τον Πέτρο Β΄ , και ο τελευταίος έπρεπε να τού δώσει το χέρι της κόρης του και πρώτος να δώσει την κομητεία του Nεβέρ  .

Οικογένεια
----------

Η Aγνή Β΄ έγινε κληρονόμος των κομητειών Nεβέρ, Ωξέρ και Toνέρ μετά το τέλος τού αδελφού της Γουλιέλμου (π. 1207-1214). Στις 8 Σεπτεμβρίου 1217, παντρεύτηκε τον Φίλιππο της Γαλλίας  , μεγαλύτερο γιο του μελλοντικού Λουδοβίκου Η΄ της Γαλλίας. Χάρη σε αυτή την ένωση, βασιλιάς Φίλιππος Β΄, παππούς του νεαρού γαμπρού, ήλπιζε να επισυνάψει τις κομητείες Nεβέρ, Ωξέρ και Τονέρ στο στέμμα. Η Aγνή Β΄ ήταν τότε δώδεκα ετών και ο Φίλιππος οκτώ ετών, αλλά αυτός απεβίωσε τον Νοέμβριο του 1218 .

Η Αγνή Β΄ παντρεύτηκε ξανά το 1221 με τον Γκυ Β΄ των Σατιγιόν, κύριο του Σαιν-Πολ (απεβ. το 1226), με τον οποίο είχε τέκνα:

* Γκωτιέ (απεβ. το 1250), παντρεύτηκε την Ιωάννα του Κλερμόν.
* Γιολάντα (απεβ. το 1254), παντρεύτηκε τον Αρσαμμπώ Θ΄ των Νταμπιέρ κύριο του Μπουρμπόν.
* Mαρία (απεβ. πριν από το 1242), παντρεύτηκε τον Ρενώ κόμη του Νταμαρτέν και στη συνέχεια με τον Ιωάννη Γ΄ του Βαντόμ.

Η Aγνή απεβίωσε το 1225, και ο σύζυγός της σκοτώθηκε τον επόμενο χρόνο κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Αβινιόν, όπου πολέμησε δίπλα στον βασιλιά Λουδοβίκο Η΄. Τα παιδιά τους εμπιστεύτηκαν στη γιαγιά τους, Mατθίλδη Α΄ των Κουρτεναί.

Σημειώσεις και παραπομπές
-------------------------

1. 1 2  p48341.htm#i483406. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. ↑  (Αγγλικά)Charles Cawley, *Medieval Lands*.
3. ↑  Alice Saunier-Seité (1998). *Les Courtenay*. Éditions France-Empire. σελ. 71-74. ISBN 2-7048-0845-7. .
4. ↑  selon Alice Saunier-Seité, 1998, σ. 83.
Ο **Αρχιεπίσκοπος Αμβρόσιος**, κατά κόσμο **Αλεξέι Ιωσήφοβιτς Κλιουτσάρεφ** (ρωσ. Архиепископ Амвросий, Алексей Иосифович Ключарёв, 17 Μαρτίου 1820 – 3 Σεπτεμβρίου 1901), ήταν ιεράρχης της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, συγκεκριμένα Αρχιεπίσκοπος Χαρκόβου και νωρίτερα Επίσκοπος Ντμίτροφ.

Ο Αμβρόσιος-Αλεξέι γεννήθηκε στην πόλη Αλεξάντροφ, στο τότε Κυβερνείο του Βλαντίμιρ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, και ο πατέρας του Ιωσήφ ήταν ιερέας, ενώ και η μητέρα του Μαρία το γένος Σελέζνεβα καταγόταν επίσης από ιερατική οικογένεια. Ο Αμβρόσιος σπούδασε στην Εκκλησιαστική Σχολή του Περεσλάβλ, κατόπιν στη Θεολογική Σχολή «Βηθανία» (όπου επίσης διακρίθηκε) και τέλος στη Θεολογική Ακαδημία της Μόσχας, μετά την οποία το 1844 με πτυχίο θεολογίας διορίσθηκε στη Σχολή «Βηθανία» ως καθηγητής της λογικής, της ψυχολογίας και της λατινικής γλώσσας. Στην Ακαδημία της Μόσχας επηρεάσθηκε από τις διαλέξεις του Μητοπολίτη και μετέπειτα Αγίου Φιλαρέτου, και του Ιννοκεντίου της Αλάσκας. Το 1845 εγκρίθηκε και μεταπυχιακή εργασία του και έλαβε τον τίτλο του καθηγητή.

Το 1860 πέθανε η σύζυγός του και ο πεντάχρονος γιος τους. Την ίδια χρονιά ίδρυσε θρησκευτικό περιοδικό. Τότε περίπου ήρθε πολύ κοντά στον Ιννοκέντιο, ο οποίος εκτιμούσε ιδιαίτερα τις διανοητικές ικανότητές του και τον προσέλκυσε στο ιεραποστολικό έργο. Κατόπιν επιμονής του, ο χήρος πλέον Κλιουτσάρεφ έγινε ιερομόναχος στις 7 Νοεμβρίου 1877 με το όνομα Αμβρόσιος (στη μνήμη του Αγίου Αμβροσίου Μεδιολάνων) και την επόμενη ημέρα του δόθηκε ο τίτλος του αρχιμανδρίτη.

Στις 15 Ιανουαρίου 1878 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Μοζάισκ, στη συνέχεια, στις 6 Απριλίου 1878, έγινε Επίσκοπος Ντμίτροφ, ενώ μετά τον θάνατο του Ιννοκεντίου (Μητροπολίτη Μόσχας από το 1868) και μέχρι την άφιξη του νεοδιορισθέντος Μητροπολίτη Μακαρίου στη Μόσχα, ο Αμβρόσιος διοικούσε προσωρινά ως τοποτηρητής (βικάριος) και τη Μητρόπολη της Μόσχας (1879). Στις 22 Σεπτεμβρίου 1882 διορίστηκε Επίσκοπος Χαρκόβου και Αχτίρσκ, διαδεχόμενος τον Ιουστίνο, ο οποίος ανέλαβε την Επισκοπή Ποδολίας και Μπράτσλαβ. Στις 20 Μαρτίου 1886 η Επισκοπή Χαρκόβου αναβαθμίσθηκε σε αρχιεπισκοπή και ο Αμβρόσιος απέκτησε τον τίτλο του αρχιεπισκόπου.

Στη Μητρόπολη του Χαρκόβου ο Αμβρόσιος ομογενοποίησε την εκκλησιαστική μουσική, αποκατέστησε δύο μονές, δημιούργησε 62 νέες ενορίες, ίδρυσε πολλά εκπαιδευτικά και φιλανθρωπικά ιδρύματα, καθώς και ιεραποστολικό συμβούλιο για την καταπολέμηση των αιρέσεων. Απεβίωσε σε ηλικία 81 ετών, στην εξοχική αρχιεπισκοπική κατοικία κοντά στο Χάρκοβο. Στον αρχιεπισκοπικό θρόνο τον διαδέχθηκε ο Φλαβιανός, κατά κόσμο Νικολάι Ν. Γκοροντέτσκυ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «архиепископ Амвросий (Ключарев)» στο *azbyka.ru*

Πηγές
-----

* Βλασ. Ιω. Φειδά: Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 712
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Οδόμας** είναι γνωστός ένας γιος του θεού του πολέμου Άρη και της Καλλιρρόης (της θυγατέρας του ποτάμιου θεού Νέστου). Σύμφωνα όμως με μία άλλη εκδοχή, ο Οδόμας ήταν γιος του Παίονα. Αδέλφια του Οδόμαντα ήταν ο Βίστωνας και ο Ηδωνός. Ο Οδόμας, όπως και οι αδελφοί του, έγινε ο γενάρχης μιας θρακικής φυλής, των Βιστόνων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ηδωνοί». *mythotopia.eu*. Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2023.
2. ↑  Λήμμα για τον Βίστωνα[*νεκρός σύνδεσμος*]

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Η δομή της ανοικτής καταστάσεως της αμινοπεπτιδάσης 1 του ανθρώπινου ενδοπλασματικού δικτύου (ERAP1)
Οι **αμινοπεπτιδάσες** είναι ένζυμα που καταλύουν τον διαχωρισμό αμινοξέων από το αμινοτελικό άκρο πρωτεϊνών ή και απλών πεπτιδίων (*εξωπεπτιδάσες*). Συναντώνται ευρύτατα σε όλο το ζωικό και φυτικό βασίλειο, όπου υπάρχουν μέσα στα κύτταρα, σε πολλά κυτταρικά οργανίδια, σε τμήματα του κυτταροπλάσματος και ως συνιστώσες της κυτταροπλασματικής μεμβράνης. Οι αμινοπεπτιδάσες χρησιμεύουν σε ουσιώδεις λειτουργίες του κυττάρου. Πολλά, αλλά όχι όλα, τα είδη αμινοπεπτιδάσης είναι μεταλλοένζυμα, καθώς περιέχουν ψευδάργυρο.

Ορισμένες αμινοπεπτιδάσες είναι μονομερή μόρια, ενώ άλλες αποτελούν συνενώσεις υπομονάδων σχετικώς μεγάλης μοριακής μάζας (50 kDa). Ακολουθίες του cDNA που κωδικοποιούν αρκετές αμινοπεπτιδάσες είναι γνωστές. Ακολουθίες αμινοξέων που προσδιορίζονται είτε απευθείας, είτε από το cDNA, υποδεικνύουν ότι κάποιες ακολουθίες αμινοξέων είναι οι ίδιες σε οργανισμούς τόσο διαφορετικούς όσο το *Escherichia coli* και τα θηλαστικά ζώα, ιδιαιτέρως σε καταλυτικώς σημαντικές περιοχές του μορίου ή σε περιοχές που σχετίζονται με τη δέσμευση μεταλλικού ιόντος.

Μια σημαντική αμινοπεπτιδάση είναι ένα εξαρτώμενο από τον ψευδάργυρο ένζυμο που παράγεται και εκκρίνεται από αδένες του λεπτού εντέρου. Αυτή υποβοηθεί την ενζυματική πέψη των πρωτεϊνών. Πρόσθετα πεπτικά ένζυμα που παράγονται από αυτούς τους αδένες είναι οι διπεπτιδάσες, η μαλτάση, η σουκράση, η λακτάση και η εντεροκινάση.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Protein Data Bank 3QNF: Kochan G. Krojer T. Harvey D. Fischer R. Chen L. Vollmar M. von Delft F. Kavanagh K.L. Brown M.A. Bowness P. Wordsworth P. Kessler B.M. Oppermann U. (Μάιος 2011). «Crystal structures of the endoplasmic reticulum aminopeptidase-1 (ERAP1) reveal the molecular basis for N-terminal peptide trimming». *Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America* **108** (19): 7745-7750. doi:10.1073/PNAS.1101262108. PMID 21508329.
2. 1 2  Taylor A. (Φεβρουάριος 1993). «Aminopeptidases: structure and function». *FASEB Journal* **7** (2): 290–298. doi:10.1096/fasebj.7.2.8440407. PMID 8440407. .
3. ↑  Langner, Jürgen· Ansorge, Siegfried (2002). *Cellular peptidases in immune functions and diseases 2*. Springer. ISBN 0-306-46383-0.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Οι αμινοπεπτιδάσες στη βάση δεδομένων *Medical subject Headings* της Εθνικής Βιβλιοθήκης Ιατρικής των ΗΠΑ
Το **οθωμανικό χαλιφάτο** υπό την οθωμανική δυναστεία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ήταν το τελευταίο σουνιτικό ισλαμικό χαλιφάτο της ύστερης μεσαιωνικής και πρώιμης σύγχρονης εποχής. Κατά την περίοδο της οθωμανικής ανάπτυξης, οι οθωμανικοί ηγεμόνες ισχυρίστηκαν πως κατείχαν την εξουσία του χαλίφη, μετά την κατάληψη της Αδριανούπολης από τον Μουράτ Α΄ το 1362. Αργότερα, ο Σελίμ Α΄, μέσω της κατάκτησης και ενοποίησης των μουσουλμανικών εδαφών, έγινε ο υπερασπιστής των ιερών πόλεων της Μέκκας και της Μεδίνας που ενίσχυσαν περαιτέρω την οθωμανική αξίωση για το χαλιφάτο στον μουσουλμανικό κόσμο.

Η κατάρρευση του οθωμανικού χαλιφάτου πραγματοποιήθηκε εξαιτίας της αργής διάβρωσης εξουσίας σε σχέση με τη Δυτική Ευρώπη και λόγω της κατάλυσης του οθωμανικού κράτους λόγω της κατανομής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από την εντολή της Κοινωνίας των Εθνών. Ο Αμπντούλ Μετζίτ Β΄, ο τελευταίος οθωμανός χαλίφης, κατείχε τον τίτλο του χαλίφη για μερικά χρόνια μετά την κατάλυση, αλλά με τις κοσμικές μεταρρυθμίσεις του Μουσταφά Κεμάλ και την επακόλουθη εξορία της βασιλικής οικογένειας Οσμάνογλου από τη Δημοκρατία της Τουρκίας το 1924, η θέση του χαλίφη καταργήθηκε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Lambton, Ann· Lewis, Bernard (1995). *The Cambridge History of Islam: The Indian sub-continent, South-East Asia, Africa and the Muslim west*. **2**. Cambridge University Press. σελ. 320. ISBN 9780521223102. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2015.
Οι **Ασσύριοι στην Τουρκία** (συριακά: ܣܘܪܝܝܐ ܕܛܘܪܩܝܐ) είναι αυτόχθονα εθνοτική ομάδα και μειονότητα της Τουρκίας, οι οποίοι Ασσύριοι ομιλούν τα Ανατολικά Αραμαϊκά των Σημιτικών γλωσσών και είναι Χριστιανοί, με τους περισσότερους να είναι μέλη της Συριακής Ορθόδοξης Εκκλησίας, της Καθολικής Εκκλησίας των Χαλδαίων, της Ασσυριακής Εκκλησίας της Πεντηκοστής, της Ασσυριακής Ευαγγελικής Εκκλησίας, ή της Αρχαίας Εκκλησίας της Ανατολής.

Οι Ασσύριοι κάποτε ήταν μια μεγάλη εθνοτική μειονότητα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ζώντας στις επαρχίες Χακάρι, Σιρνάκ και Μαρντίν, αλλά, μετά τη Γενοκτονία των Ασσυρίων (το 1915), οι περισσότεροι δολοφονήθηκαν ή εξαναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν για να ενωθούν με άλλους Ασσύριους στο βόρειο Ιράκ, στη βορειοανατολική Συρία και στο βορειοδυτικό Ιράν. Οι περισσότεροι από αυτούς που επέζησαν της γενοκτονίας και έμειναν στην Τουρκία εγκατέλειψαν τη χώρα για τη Δυτική Ευρώπη το 2ο μισό του 20ου αιώνα, λόγω των συγκρούσεων μεταξύ του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) και του Τουρκικού Στρατού Ξηράς. Από το 2019, υπολογίζεται ότι οι 18.000 από τους 25.000 Ασσύριους της χώρας ζουν στην Κωνσταντινούπολη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  DHA, Daily Sabah with (10 Ιανουαρίου 2019). «Assyrians community thrives again in southeastern Turkey». *Daily Sabah* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2020.
Ο **Αμανιέ Η΄**, γαλ. Amanieu VIII (απεβ. 1326) από τον Οίκο του Αλμπρέ ήταν κύριος του Αλμπρέ (1298-1326).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Αμανιέ Ζ΄ κυρίου του Αλμπρέ.

Έγινε σύμμαχος της Αγγλίας και λάμβανε μέρος στο Βασιλικό Συμβούλιο (Curia Regis) κατά τις βασιλίες του Εδουάρδου Α΄ και του γιού του Εδουάρδου Β΄ της Αγγλίας. Οι δύο Ανζού ήταν συγγενείς του, όπως επίσης ο πάπας Μαρτίνος Δ΄· ο ίδιος ήταν από τους πιο ισχυρούς κυριάρχους της Γασκώνης και ο βασιλιάς του έδειχνε τη γενναιοδωρία του.

Το 1286 ο Αμανιέ Η΄ σταμάτησε μία μακρά ιδιωτική αντιπαράθεση με τον Ζαν Φεράρ σενεσάλη της Γασκώνης με αντάλλαγμα 20.000 λίβρες τορνέζια από τον Εδουάρδο Α΄.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου του Εδουάρδου Α΄ με τον Φίλιππο Δ΄ της Γαλλίας (1294-1303), χρησιμοποίησε τη Γαλλική κατάληψη της Ακουιτανίας για την επέκταση της εξουσίας του με έξοδα της διοίκησης του δουκάτου. Το διάστημα 1310-24 συνέχισε να αυξάνει την ανεξαρτησία του από την Αγγλική διοίκηση του Μπορντώ, κάνοντας αλλεπάλληλες εκκλήσεις, ακόμη και για ασήμαντα δικαστικά θέματα, στη Συγκέντρωση των ευγενών (Parlament) του Παρισιού. Το 1324 στον πόλεμο του Σαιν-Σαρντός ακολούθησε του Γάλλους, ολοκληρώνοντας την αποχή του από τη μερίδα των Άγγλων.

Το 1326 απεβίωσε και ο γιος του Βερνάρδος-Εζί Δ΄ τον διαδέχθηκε στο Αλμπρέ και στο Συμβούλιο.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Ροζ ντε Μπουργκ, κυρία των Βερτέιγ & Βερ, και είχε τέκνο:

* Βερνάρδος-Εζί Δ΄ απεβ. 1358, κύριος του Αλμπρέ.

Πηγές
-----

* Labarge, Margaret Wade. Gascony, England's First Colony 1204–1453. London: Hamish Hamilton, 1980.
* Lodge, Eleanor C. Gascony under English Rule. Kennikat Press: 1926.
* Sumption, Jonathan. The Hundred Years War I, Trial by Battle

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. 1 2 3  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Amanieu VIII  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Στην ελληνική μυθολογία η **Ιλιόνη** ήταν η μεγαλύτερη στην ηλικία από τις θυγατέρες του βασιλιά της Τροίας, του Πριάμου, και της συζύγου του Εκάβης. Το όνομά της σχετίζεται με τη λέξη *Ίλιον* = Τροία. Η Ιλιόνη παντρεύτηκε τον βασιλιά της Θράκης Πολυμήστορα. Ξέφυγε έτσι από τα δεινά του Τρωικού Πολέμου και της αλώσεως της Τροίας, αφού ζούσε σε άλλο μέρος. Στον Πολυμήστορα μάλιστα έστειλε τον γιο του Πολύδωρο ο Πρίαμος με θησαυρό, προβλέποντας την άλωση, ώστε να σωθεί και ένας άρρενας απόγονός του. Ο Πολυμήστορας σκότωσε τον Πολύδωρο, για να οικειοποιηθεί τον θησαυρό, αλλά κατά μία εκδοχή η Ιλιόνη τον ξεγέλασε και στην πραγματικότητα ο Πολυμήστορας σκότωσε τον δικό του γιο, τον Δηίπυλο, τον οποίο είχε αποκτήσει με την Ιλιόνη. Η Ιλιόνη δεν εμπιστευόταν τον άνδρα της, γι' αυτό άλλαξε τα παιδιά και παρουσίαζε τον Πολύδωρο ως Δηίπυλο και τον Δηίπυλο ως Πολύδωρο. Τα μωρά είχαν την ίδια ηλικία και δεν ήταν εύκολο να τα ξεχωρίσει κανείς. Οι Αχαιοί μετά την πτώση της Τροίας είχαν στείλει μήνυμα στον Πολυμήστορα πως αν σκότωνε τον Πολύδωρο, θα του έδιναν γυναίκα την Ηλέκτρα, την κόρη του Αγαμέμνονα, και πολύ χρυσάφι. Ο Πολυμήστορας δελεάστηκε και τελικά σκότωσε τον γιο του πιστεύοντας ότι ήταν ο Πολύδωρος. Ο πραγματικός Πολύδωρος, όταν μεγάλωσε πήγε στο μαντείο του Απόλλωνα, για να μάθει ποιοι ήταν οι πραγματικοί γονείς του, επειδή είχε αμφιβολίες. Το μαντείο δεν του έδωσε σαφή απάντηση. Του είπε πως η μητέρα του πια είναι σκλάβα και η πατρίδα του στάχτη. Αυτός αφού επέστρεψε στη Θράκη είπε στην Ιλιόνη αυτά, που του ανέφερε το μαντείο και εκείνη του αποκάλυψε πως είναι αδελφός της, γιος του Πρίαμου και της Εκάβης. Ο Πολύδωρας, για να εκδικηθεί τον Πολυμήστορα, που είχε σχεδιάσει τη δολοφονία του, έπεισε την Ιλιόνη να τυφλώσει και ύστερα να σκοτώσει τον άνδρα της. Τελικά, η Ιλιόνη αυτοκτόνησε, γιατί δεν μπορούσε να αντέξει τα δεινά, που είχαν προκαλέσει οι Έλληνες στην πατρίδα της. Στην *Αινειάδα* ο Αινείας δίνει το σκήπτρο της Ιλιόνης στη Διδώ.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Илиона» (Ρωσικά)
2. ↑  «Πολυμήστορας». *mythotopia.eu*. Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2023.
3. ↑  Ελληνική Μυθολογία, τόμος 5, Τρωικός Πόλεμος, εκδόσεις: Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1986, σελ. 163
4. ↑  Ελληνική Μυθολογία, τόμος 5, Τρωικός Πόλεμος, εκδόσεις: Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1986, σελ. 164
Ο **Ευστράτιος (Στράτος) Παπουτσέλης** είναι Έλληνας πρώην διαιτητής ποδοσφαίρου.

Γεννήθηκε στην Αγιάσο της Λέσβου, όπου και μεγάλωσε. Είναι υπάλληλος του ΟΤΕ. Ως διαιτητής, ήταν μέλος του Συνδέσμου Διαιτητών Λέσβου. Μπήκε για πρώτη φορά στους πίνακες της Α΄ Εθνικής το καλοκαίρι του 1996, εν όψει της νέας αγωνιστικής περιόδου 1996-97.

Λίγους μήνες μετά, στις 8 Δεκεμβρίου 1996, ήταν διαιτητής στο μεγάλο ντέρμπυ Ολυμπιακού - Παναθηναϊκού στο Καραϊσκάκη. Η λανθασμένη απόφασή του να δώσει πέναλτυ υπέρ του Ολυμπιακού σε ανατροπή του Ίλια Ίβιτς από τον Γιάννη Καλλιτζάκη που έγινε έξω από την περιοχή προκάλεσε θύελλα διαμαρτυριών από τους οπαδούς και τη διοίκηση των «πρασίνων». Ο Παναθηναϊκός εξέδωσε ανακοίνωση όπου ανέφερε:

«*Τώρα εξηγούνται όλα όσα λέγονταν και γράφονταν πριν αρχίσει το πρωτάθλημα και ποιοι ήταν οι στόχοι των δήθεν εξυγιαντών της διαιτησίας. Αλλά αντί να δολοφονούν κάθε Κυριακή το ελληνικό ποδόσφαιρο, ας δώσουν τουλάχιστον τον τίτλο στον Ολυμπιακό από τώρα με νομοθετικό διάταγμα*».

Στην ανακοίνωση αυτή απάντησε η «Θύρα 7» του Ολυμπιακού υπενθυμίζοντας ευνοϊκές διαιτησίες υπέρ του Παναθηναϊκού τα αμέσως προηγούμενα χρόνια.

Μετά τη διαιτησία του στο ντέρμπυ, ο Παπουτσέλης διαγράφηκε από τους πίνακες της Α΄ Εθνικής, αλλά ακριβώς ένα χρόνο μετά, τον Δεκέμβριο του 1997, επανήλθε με απόφαση του τότε αρχιδιαιτητή Βασίλη Βουράκη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Η νύχτα που άλλαξε το ελληνικό ποδόσφαιρο». *www.contra.gr*. 11 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2023.
2. ↑  «Οι άνθρωποι με τα μαύρα ...χάλια». *ΤΟ ΒΗΜΑ*. 24 Νοεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2023.
Ο **ομφαλός των Δελφών** ήταν μαρμάρινος λαξευμένος βράχος που αποτελούσε τον ομφαλό στο μνημείο με τον τρίποδα και τον κίονα τις χορεύτριες.

Περιγραφή
---------

Ο συγκεκριμένος βράχος αποτέλεσε αντικείμενο εκτεταμένης μελέτης καθώς οι ερευνητές δεν μπορούσαν να καταλήξουν στο συμπέρασμα αν αυτός αποτελούσε τον αυθεντικό ή για κάποιο αντίγραφο της ελληνιστικής ή της ρωμαϊκής εποχής. Τελικά, η μελέτη οδήγησε στη δεύτερη εκδοχή.

**Ο Ομφαλός στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών**
Η πέτρα του ομφαλού φαίνεται να ήταν ανάγλυφα διακοσμημένη και να είχε ωοειδές σχήμα. Είναι πιθανόν στην αρχαιότητα να καλυπτόταν από ένα πλέγμα μάλλινων ταινιών που τον κρατούσαν στο άδυτο, δίπλα από τον τρίποδα και τη δάφνη, τα άλλα ιερά σύμβολα του Θεού. Όπως μας περιγράφει λοιπόν ο Παυσανίας, ανάμεσα στις ταινίες που δένονταν γύρω από τον ομφαλό υπήρχαν πολύτιμοι λίθοι σχεδιασμένοι σε σχήμα γοργόνας και στην κορυφή του στερεώνονταν δύο ολόχρυσοι αετοί. 

Πρόσφατες μελέτες Γάλλων αρχαιολόγων κατέδειξαν ότι ο ομφαλός και ο κίονας συνδέονται και συναρμόζονται. Δηλαδή, ο πέτρινος ομφαλός ήταν τοποθετημένος πάνω στον χάλκινο τρίποδα που έφεραν οι τρεις χορεύτριες, στην κορυφή του κίονα. Εκεί τοποθετείται μέχρι σήμερα ο ομφαλός, ως κάλυμμα του κίονα προκειμένου να συμπληρώσει συμβολικά την ουσία και τη σημασία του Αθηναϊκού αναθήματος. Οι Αθηναίοι θέλοντας να εξευμενίσουν και να τιμήσουν τον θεό του φωτός, του δώρισαν το ομοίωμα αυτό που συνδύαζε και τα δύο δελφικά σύμβολα ως προσφορά από τα χέρια των τριών γυναικείων μορφών αθηναϊκής καταγωγής.

Έκθεση Φωτογραφιών
------------------

* 
* 
* 
* 
*

Δείτε επίσης
------------

Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών

Βιβλιογραφία
------------

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Μόνιμη Έκθεση Αρχαιολογικού Μουσείου Δελφών: Ομφαλός». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 30 Μαρτίου 2015.
2. ↑  Ροζίνα Κολώνια, *Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών*, Αθήνα, Υπουργείο Πολιτισμού – Ταμείο Αρχαιολογικών πόρων και Απαλλοτριώσεων, 2009, 60 – 62.
3. ↑  Πάνος Βαλαβάνης, *Ιερά και Αγώνες στην Αρχαία Ελλάδα. Ολυμπία – Δελφοί – Ίσθμια – Νέμεα – Αθήνα*, Αθήνα, 2004, 244.
Η **Κόρη της Ωσέρ** (γαλλ. *Dame d'Auxerre*) που φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου είναι αρχαιολογικό εύρημα άγνωστης προέλευσης που βρέθηκε από τον Μαξίμ Κολλινιόν στις αποθήκες του Μουσείου της Οσέρ. Πιστεύεται ότι είναι εύρημα των πρώιμων αρχαιολογικών ανασκαφών στην Κρήτη στις αρχές του 19ου αιώνα.

Περιγραφή
---------

Το μικρό αγαλμάτιο είναι από ασβεστόλιθο. Αναπαριστά μια κόρη αρχαϊκού τύπου, ιστάμενη με την δεξιά παλάμη στο στήθος και το αριστερό χέρι στον αριστερό μηρό. Η παλάμη και ο πήχης είναι συνδεδεμένοι με το πόδι, ενώ ο βραχίονας αφήνει κενό λόγω της στενής μέσης. Ίχνη χρωμάτων υποδεικνύουν ότι στους αρχαίους χρόνους ήταν ζωγραφισμένη με έντονα χρώματα και πολύχρωμο διάκοσμο.

Ερμηνεία
--------

Ίσως να είναι ανάθημα σε θεά ή να αναπαριστάνει την Περσεφόνη.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Καλλιτεχνικά ανήκει στον δαιδαλικό ρυθμό της κρητικής τέχνης με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που συναντάμε στη Γόρτυνα. Χρονολογείται στο 650-625 π.Χ.

Ένα γύψινο αντίγραφο που δείχνει πιθανό χρωματισμό στο τμήμα Κλασικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ.

Δείτε επίσης
------------

* Μυκηναϊκή γυναικεία μορφή

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κόρη της Ωσέρ (Μουσείο Λούβρου)** |

* Jean-Luc Martinez, 2000. *La Dame d'Auxerre* (Réunion des Musées Nationaux)
* Ούτε Β. Γκόττσαλλ, Skulpturhalle Basel (2004). *Skulptur des Montats Juni 2004: Die Dame d'Auxerre*. σελίδες 1-2. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο αρχαιολογία | Πύλη αρχαιολογία |

* Παρουσίαση της κόρης από το μουσείο του Λούβρου
Συντεταγμένες: 51°55′43.54″N 19°39′15.88″E﻿ / ﻿51.9287611°N 19.6544111°E﻿ / 51.9287611; 19.6544111

Το **Μπρατοσεβίτσε** (πολωνικά: Bratoszewice) είναι χωριό του Πόβιατ Ζγκιες, στο Βοεβοδάτο Λοτζ της κεντρικής Πολωνίας. Απέχει περίπου 6 χλμ. βορειοανατολικά του Στρίκουφ, 20 χλμ. βορειοανατολικά του Ζγκιες και 22 χλμ. βορειοανατολικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Λοτζ.

Συντριβή σε ισόπεδη διάβαση
---------------------------

Στις 30 Ιουλίου 2012, περίπου στις 6:00 π.μ. (04:00 GMT), 9 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 1 τραυματίστηκε σοβαρά μετά από σύγκρουση τρένου και μίνι λεωφορείου σε αφύλακτη ισόπεδη διάβαση σιδηροδρόμων στο Μπρατοσεβίτσε. Στο μίνι λεωφορείο επέβαιναν δέκα άτομα, κυρίως εποχικοί εργαζόμενοι από την Ουκρανία. Οι επιβάτες του τρένου δεν τραυματίστηκαν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  bdl.stat.gov.pl/api/v1/data/localities/by-unit/051011520085-0415876?var-id=1639616&format=jsonapi. Ανακτήθηκε στις 4  Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  «Κεντρική Στατιστική Υπηρεσία (ΚΣΥ) - Εθνικό Μητρώο Εδαφικής Κατανομής Γης» (στα Πολωνικά). 1 Ιουνίου 2008.
3. ↑  «Nine dead as train hits minibus in Poland». *The Daily Telegraph*. Agence France-Presse (AFP). 2012-07-30.. Ανακτήθηκε στις 2012-11-18.
4. 1 2  «Nine killed as minibus and train collide in Poland». AFP. BBC News. 2012-07-30.. Ανακτήθηκε στις 2012-11-18.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Πολωνία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 243712318

 |

 |
To **Horrorcore** είναι ένα είδος χιπ χοπ και ραπ μουσικής που είναι εμπνευσμένη από τους στίχους που έχουν θέμα φρίκη και τρομακτικό σχέδιο μόδας,οι Ράπερς που τραγουδάνε **horrorcore** μπορούν να φοράνε τρομακτικά ρούχα ή να δείχνουν επιθετικοί, τρελοί και θυμωμένοι.

Horrorcore

Χαρακτηριστικά
--------------

Το **Horrorcore** ορίζει ένα ύφος της μουσικής χιπ χοπ, που επικεντρώνεται κυρίως γύρω από θέματα που επηρεάζονται από φρίκη τα οποία μπορεί να περιλαμβάνουν κανιβαλισμό, αυτοκτονία, δολοφονία, ναρκωτικά, ξυλοδαρμό και σατανισμό. Οι στίχοι συχνά είναι εμπνευσμένοι από ταινίες τρόμου πάνω από ιδιότροπους hardcore ρυθμούς.

Αξιοσημείωτοι εκπρόσωποι
------------------------

* Big L
* Blaze Ya Dead Homie
* Brotha Lynch Hung
* Bone Thugs-N-Harmony
* Cage
* D12 and Eminem
* Esham and Natas
* Flatlinerz
* Ganksta N-I-P
* Geto Boys
* Gravediggaz
* Insane Clown Posse
* Insane Poetry
* King Gordy
* Kool Keith
* Mars
* Tech N9ne
* Twiztid

Παραπομπές
----------

1. ↑  Meyer, Frank. (2004-10-28) Frankly Speaking: Halloween Horror-core Hip Hop Αρχειοθετήθηκε 2015-07-06 στο Wayback Machine. g4tv. Retrieved 2008-09-14.
Συντεταγμένες: 51°39′N 18°26′E﻿ / ﻿51.650°N 18.433°E﻿ / 51.650; 18.433

Το **Μπουάσκι** (πολωνικά: Błaszki, πρώην γερμανικά: Schwarzau‎) είναι πόλη του Πόβιατ Σιέρατς, στο Βοεβοδάτο Λοτζ της Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 2.022 κάτοικοι (2021).

Ιστορία
-------

Το Μπουάσκι ιδρύθηκε τον 14ο αιώνα.

Εβραϊκή κοινότητα
-----------------

### 1700 έως το Ολοκαύτωμα

Η πρώτη ιστορική αναφορά των Εβραίων κατοίκων χρονολογείται από το 1717. Στη δεκαετία του 1860, οι Εβραίοι κάτοικοι αποτελούσαν το 60% του συνολικού πληθυσμού. Μέχρι τη δεκαετία του 1920, περίπου 400 εβραϊκές οικογένειες και 215 χριστιανικές οικογένειες διέμεναν στο Μπουάσκι. Η εβραϊκή κοινότητα έγινε συχνά στόχος αντισημιτικών επιθέσεων. Επιπλέον, ήταν θύματα οργανωμένων αντιεβραϊκών μποϊκοτάζ, όπου κανόνισαν να ανοίγουν ένα χριστιανικό κατάστημα δίπλα ή ακριβώς απέναντι από κάθε εβραϊκό κατάστημα. Το Ολοκαύτωμα έφερε ένα τέλος σε αυτή την κοινότητα. Το Σεπτέμβριο του 1939, αμέσως μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία, οι Ναζί συνέλαβαν δέκα από τα πιο σημαντικά μέλη της κοινότητας και τα εκτέλεσαν. Στις 20 Δεκεμβρίου 1939, οι Εβραίοι του Μπουάσκι μεταφέρθηκαν στο Γουοσίτσε, στο Σαρνάκι και στο Σοκοουόβο.

### Κληρονομιά

Το 1932, ο ντόπιος Σιωνιστής ακτιβιστής και συγγραφέας Χέρμαν Σόλνικ, δημοσίευσε το *Fun alṭn ḳloysṭer* (*Από το παλιό μοναστήρι*, στα γίντις), ένα βιβλίο με ιστορίες και θρύλους για το Μπουάσκι και το τότε Πόβιατ Κάλις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  bdl.stat.gov.pl/api/v1/data/localities/by-unit/051011814024-0976267?var-id=1639616&format=jsonapi. Ανακτήθηκε στις 4  Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  «Błaszki w liczbach» [Μπουάσκι σε αριθμούς]. *polskawliczbach.pl* (στα Πολωνικά).
3. 1 2 3 4 5 6  «Blaszki Old Jewish Cemetery». *ESJF Surveys -*. 24 Οκτωβρίου 2021. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2022.
4. 1 2 3 4  Lask, I. M. (Israel Meir) (1968). *The Kalish book*. Tel-Aviv : Societies of Former Residents of Kalish and the Vicinity in Israel and U.S.A. σελ. 86-89. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2022.
5. ↑  Solnik, Herman (1932). *Fun alṭn ḳloysṭer legendn un dertseylungen*. Ṿarshe : Ṿilner farlag fun B. Ḳletsḳin. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μπουάσκι** |

* Επίσημος ιστότοπος (πολωνικά)
* Μπουάσκι στο Γεωγραφικό Λεξικό του 1880 του Βασιλείου της Πολωνίας (πολωνικά)
* Μπουάσκι στο Γεωγραφικό Λεξικό του 1900 του Βασιλείου της Πολωνίας (πολωνικά)
* Εβραϊκή κοινότητα του Μπουάσκι στο Virtual Shtetl
* Διαδικτυακό κείμενο του *Von Dem Alten Kloster*

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Πολωνία
 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία, ο **Βράγγας** ήταν γιος του Θρακιώτη βασιλιά Στρυμόνα και ο αδελφός των Ρήσου και Ολύνθου. Ο Ρήσος σκοτώθηκε από τον Διομήδη ενώ αγωνιζόταν για τους Τρώες στον Τρωικό Πόλεμο. Όταν ο Όλυνθος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της καταδίωξης από ένα λιοντάρι, ο Βράγγας τον έθαψε στον τόπο όπου είχε πέσει και ονόμασε την πόλη που στη συνέχεια ίδρυσε, Όλυνθο. Η ιστορία του Βράγγα εμφανίζεται μόνο από τον Κόνωνα, ο οποίος, δυστυχώς, δεν παραθέτει πηγές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Στρυμόνας». *mythotopia.eu*. Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2023.
2. ↑  Κόνωνος *Narrat.* 4, Στεφ. Βυζ. s.v. Olynthus.
3. ↑  Woodard, Roger D. (12 Νοεμβρίου 2007). *The Cambridge Companion to Greek Mythology*. Cambridge University Press. σελ. 249. ISBN 978-0-521-84520-5. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2019.
Η **Μάχη στο Νικολίτσι** έγινε στις 17 Μαϊου 1944 από αντιστασιακούς της οργάνωσης ΕΔΕΣ, στο χωριό Νικολίτσι που βρίσκεται στη Λάκα Σουλίου. Οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές ήταν οι αντάρτες του ΕΔΕΣ και οι Γερμανικές κατοχικής δυνάμεις. Η μάχη είχε ως αποτέλεσμα θανάτους και τραυματισμούς Γερμανών στρατιωτών, ενώ ορισμένοι εξ αυτών τράπηκαν σε φυγή.

Στη μάχη συμμετείχαν ο αντισυνταγματάρχης Δημοσθένης Χρήστου που εντόπισε πρώτος το Γερμανικό τάγμα, το 24ο Σύνταγμα Πεζικού με διοικητή τον Ταγματάρχη Χρήστο Παπαδάτο στο χωριό Σκιαδά και ο υπολοχαγός πυροβολικού Θεόδωρος Μπαγλανέας.
Οι Γερμανικές δυνάμεις αρχικά βρίσκονταν στον προφήτη Ηλία.

Το χρονικό της μάχης
--------------------

Ο ΕΔΕΣ επιτέθηκε στους Γερμανούς στην περιοχή Μογόρτσα από την δεξιά τους πλευρά. Στη μάχη χρησιμοποιήθηκαν βαριά όπλα πεζικού, όλμοι και πολυβόλα. Οι ελληνικές αντιστασιακές δυνάμεις εισήλθαν στην Μπογόρτσα και αναπτύχθηκαν δυτικά του Νικολιτσίου στον Προφήτη Ηλία. Ο υπολοχαγός Μπαγλανέας κινήθηκε ανατολικά της περιοχής του Μπαλντενεζίου. 

Κατά την διάρκεια της σύρραξης, ομάδα οπλιτών από την Άσσο με οπλαρχηγό τον Θωμά Ζήκα μπήκε στο πεδίο της μάχης και κινήθηκε ανατολικά της κορυφογραμμής Μπαλντενέζι προσβάλλοντας τους Γερμανούς από τα δεξιά μέχρι και την τοποθεσία του Αγίου Μηνά, βόρεια του Νικολιτσίου. Οι Γερμανοί αρχικά διέκοψαν την επέλασή τους. Αργότερα μετά από σφοδρά πυρά αναγκάστηκαν να οπισθοχωρήσουν. Η οπισθοχώρηση συνεχίστηκε μέχρι το βράδυ. Στην τοποθεσία Άγιος Μηνάς συνελήφθησαν τρεις Γερμανοί αιχμάλωτοι. Στην τελική φάση της μάχης, στον περίβολο της εκκλησίας Αγίας Κυριακής είχαν συγκεντρωθεί δέκα Γερμανοί στρατιώτες. Ο υπολοχαγός Μπαγλανέας με την ομάδα του πλησίασε για να τους συλλάβει. Ένας Έλληνας στρατιώτης έριξε μία ριπή πολυβόλου και οι Γερμανοί απομακρύνθηκαν πηδώντας τον μαντρότοιχο της εκκλησίας και φεύγοντας από τον κάμπο του Νικολιτσίου.

Απολογισμός της Μάχης
---------------------

Οι Γερμανοί είχαν 3 με 4 νεκρούς και ισάριθμους τραυματίες. Οι Έλληνες απέσπασαν λάφυρα όπως πολυβόλα, όλμους, αυτόματα τυφέκια και έναν φορητό ασύρματο.

Τα αντίποινα
------------

Μετά από αυτή τη μάχη οι ναζιστικές δυνάμεις της Γερμανίας βομβάρδισαν το χωριό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο και τον τραυματισμό πολιτών, ενώ καταστράφηκαν ολοσχερώς το σχολείο και ορισμένα σημαντικά σπίτια του χωριού.

Δείτε επίσης
------------

* Ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου

Παραπομπές
----------

1. ↑  , Mάχη του Νικολιτσίου, 20/11/2005
Στην ελληνική μυθολογία ο **Θάμυρις** ή **Θάμυρης** ή **Θαμύρας** ήταν θρυλικός ποιητής, τραγουδιστής και μουσικός, στον οποίο οι αρχαίοι Έλληνες απέδιναν πολλά ποιήματα και ωδές, καθώς και νεωτερισμούς στη μουσική.

Ο μύθος
-------

Σύμφωνα με τον Όμηρο  και τον Ευριπίδη καταγόταν από τη Θράκη. Κατά την παράδοση, ο Θάμυρις, γιος του μουσικού Φιλάμμωνα και της νύμφης Αργιόπης, έγραψε και μελοποίησε μία «Θεογονία», μία «Κοσμογονία» και μία «Τιτανομαχία». Πίστευαν επίσης ότι αυτός ήταν ο εφευρέτης του «δώριου τρόπου». Από τον πατέρα του ο Θάμυρις ήταν εγγονός του θεού Απόλλωνα. Σύμφωνα με άλλες εκδοχές, ο Θάμυρις ήταν γιος του Αεθλίου και εγγονός του Ενδυμίωνα, ενώ μητέρα του ήταν η ίδια η Μούσα Ερατώ ή η Μελπομένη.

Ο Θάμυρις ήταν ωραιότατος και διακρινόταν τόσο στο τραγούδι όσο και στο παίξιμο της λύρας, όργανο το οποίο έμαθε από τον Λίνο. Μια άλλη παράδοση λέει ότι ο Θάμυρις δίδαξε τον Όμηρο μουσική.

Ο Θάμυρις καυχήθηκε κάποτε για την τέχνη του και θέλησε να συναγωνισθεί με τις Μούσες. Καθώς ήταν φυσικό, όχι μόνο ηττήθηκε, αλλά και τιμωρήθηκε, επειδή οι Μούσες του αφαίρεσαν τη μουσική τέχνη, αλλά και το φως του, στο Δώριον, κοντά στην Αρχαία Ιθώμη. Μετά την τύφλωσή του, ο Θάμυρις πέταξε τη λύρα του στον ποταμό Βαλύρα (από το «βάλλω» και το «λύρα») στην Πελοπόννησο. Ο Παυσανίας όμως αναφέρει πως έχασε το φως του πιθανώς από κάποια ασθένεια και σταμάτησε να απαγγέλλει ποιήματα.. Ο Πλάτωνας τον αναφέρει σε πολλά έργα του, στους "νόμους" γράφει κανείς να μην τραγουδήσει άσημο τραγούδι εάν δεν το επιτρέψουν οι νομοφύλακες ακόμα και αν είναι καλύτερο από τους ύμνους του Θάμυρι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Θάμυρης». *mythotopia.eu*. Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2023.
2. ↑  [...] Θάμυριν τὸν Θρήϊκα παῦσαν [...]Ομήρου Ιλιάδα Β 595
3. ↑  «Φιλάμμωνας». *mythotopia.eu*. Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2023.
4. ↑   οὗ Θάμυρις ὁ Φιλάμμωνος καὶ Ἀργιόπης νύμφης ἔσχεν ἔρωτα, πρῶτος ἀρξάμενος ἐρᾶν ἀρρένων. ἀλλ᾽ Ὑάκινθον μὲν ὕστερον Ἀπόλλων ἐρώμενον ὄντα δίσκῳ βαλὼν ἄκων ἀπέκτεινε, Απολλόδωρου βιβλιοθήκη Α΄[Α 3,3
5. ↑   Θάμυρις δὲ κάλλει διενεγκὼν καὶ κιθαρῳδίᾳ περὶ μουσικῆς ἤρισε μούσαις, συνθέμενος, ἂν μὲν κρείττων εὑρεθῇ, πλησιάσειν πάσαις, ἐὰν δὲ ἡττηθῇ, στερηθήσεσθαι οὗ ἂν ἐκεῖναι θέλωσι. καθυπέρτεραι δὲ αἱ μοῦσαι γενόμεναι καὶ τῶν ὀμμάτων αὐτὸν καὶ τῆς κιθαρῳδίας ἐστέρησαν. Απολλόδωρου βιβλιοθήκη Α΄[Α 3,3]
6. ↑  προσκεῖσθαί φησι Θαμύριδι ἐν Ἅιδου δίκην τοῦ ἐς τὰς Μούσας αὐχήματος. διεφθάρη δὲ ὁ Θάμυρις ἐμοὶ δοκεῖν ὑπὸ νόσου τοὺς ὀφθαλμούς, τὸ δὲ αὐτὸ καὶ Ὁμήρῳ συνέπεσεν ὕστερον: ἀλλ' ὁ μὲν καὶ ἐς ἅπαν διετέλει ποιῶν, οὐ γάρ τι εἶκε τῇ συμφορᾷ, Θάμυρις δὲ καὶ τὴν ᾠδὴν ὑπὸ κακοῦ τοῦ παρόντος ἐξέλιπεν.Παυσανία Μεσσηνιακά
7. ↑  μηδέ τινα τολμᾶν ᾄδειν ἀδόκιμον μοῦσαν μὴ κρινάντων τῶν νομοφυλάκων͵ μηδ΄ ἂν ἡδίων ᾖ τῶν Θαμύρου 829.e τε καὶ Ὀρφείων ὕμνων *Πλάτων Νόμοι Η΄[3 829.d]*

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 52495610
* GND: 119282933

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
*«Φυλλίς και Δημοφών», έργο του Έντουαρντ Μπερν-Τζόουνς (1870).*
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Φυλλίς** είναι γνωστή μία θυγατέρα του βασιλιά Σίθωνα της Θράκης και της συζύγου του Νύμφης Μενδηίδας ή Αγχινόης (ή Αγχιρρόης). Επομένως η Φυλλίς ήταν εγγονή θεού (του Ποσειδώνα ή του Άρη) από την πλευρά του πατέρα της. Η Φυλλίς αυτοκτόνησε επειδή ο Δημοφώντας, τον οποίο θα παντρευόταν, δεν έφθασε εγκαίρως για την τέλεση του γάμου τους. Σύμφωνα με μία αναφορά, ο πατέρας της Φυλλίδας ονομαζόταν Λυκούργος και ήταν επίσης βασιλιάς της Θράκης, μη σχετιζόμενος με κάποιον από τους γνωστούς Λυκούργους.

Ο Δημοφώντας, που είχε αρραβωνιαστεί τη Φυλλίδα κατά την επιστροφή του από τον Τρωικό Πόλεμο, έπρεπε να επιστρέψει εσπευσμένα στην Αθήνα για να βοηθήσει τον πατέρα του. Η Φυλλίς του έδωσε μαζί του ένα φέρετρο με τα ιερά της Ρέας, ζητώντας του να το ανοίξει μόνο αν και όταν θα είχε χάσει κάθε ελπίδα ότι θα επέστρεφε σε εκείνη. Ο Δημοφώντας άνοιξε το φέρετρο και σκοτώθηκε κατά μία εκδοχή πέφτοντας πάνω στο ίδιο του το ξίφος, ενώ η Φυλλίς απαγχονίσθηκε από ένα δένδρο. Στο μέρος που θάφτηκε, φύτρωσε μια μυγδαλιά, που άνθησε μόνο όταν ο Δημοφώντας, κάποτε, ξαναπέρασε από εκεί.

Η ιστορία αυτή εμφανίζεται στο δεύτερο βιβλίο του επιστολικού έπους *Ηρωίδες* του Ρωμαίου ποιητή Οβιδίου και σε έργο του ποιητή Καλλιμάχου. Η αρχαία ονομασία «Εννέα Οδοί» για την Αμφίπολη προέρχεται από τον μύθο της Φυλλίδας, η οποία λέγεται ότι είχε πάει εννέα φορές στην ακτή, περιμένοντας την επιστροφή του Δημοφώντα.

Δείτε επίσης
------------

* Ο αστεροειδής **556 Φυλλίς** (556 Phyllis), που ανακαλύφθηκε το 1905, πήρε το όνομά του από τη μυθική αυτή πριγκήπισσα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Φυλλίδα». *mythotopia.eu*. Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2023.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 30613938
* GND: 12934169X

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Το **Μπέντεφελντ** (γερμ. *Bödefeld*) είναι χωριό στον Δήμο του Σμάλενμπεργκ, του Διαμερίσματος (Νομού) Άνω Ζάουερλαντ, στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία της Γερμανίας. Τον Δεκέμβριο του 2021 το χωριό είχε 1.102 κατοίκους και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 488 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Γειτονικά χωριά είναι τα Γκέλινγκχάουζεν, Μπράμπεκε, Όστερβαλντ, Όμπερβαλμε και το Δυτικό Μπέντεφελντ (*Westernbödefeld*), ενώ το ποτάμι Πάλμε διέρχεται από το Μπέντεφελντ.

Το πρώτο γραπτό τεκμήριο που αναφέρει το χωριό χρησιμοποιεί την ονομασία *Buodevelden* και χρονολογείται από το έτος 1072: πρόκεται για ένα καταστατικό από το Αββαείο του Γκράφσαφτ. Το 1410 δόθηκε άδεια από τον Εκλέκτορα της Κολωνίας να κτισθεί το κάστρο του Μπέντεφελντ. Η ανέγερσή του διάρκεσε από το 1425 μέχρι το 1428.

Το χωριό υπαγόταν στον Δήμο Φράιχάιτ Μπέντεφελντ μέχρι το τέλος του 1974.

Εικόνες
-------

* Ο Ναός των Αγίων Κοσμά και ΔαμιανούΟ Ναός των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού
* Το Μπέντεφελντ το 1905Το Μπέντεφελντ το 1905

Παραπομπές
----------

1. ↑  Schmallenberg.de: Inhabitants Αρχειοθετήθηκε 2023-03-23 στο Wayback Machine. (στη γερμανική γλώσσα)
2. ↑  Statistisches Bundesamt (Hrsg.): *Historisches Gemeindeverzeichnis für die Bundesrepublik Deutschland. Namens-, Grenz- und Schlüsselnummernänderungen bei Gemeinden, Kreisen und Regierungsbezirken vom 27.5.1970 bis 31.12.1982*, εκδ. Kohlhammer, Στουτγάρδη/Μάιντς 1983, ISBN 3-17-003263-1, σελ. 335

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Bödefeld (στη γερμανική γλώσσα)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 7735774-7

 |

 |
Συντεταγμένες: 59°20′56″N 18°1′36″E﻿ / ﻿59.34889°N 18.02667°E﻿ / 59.34889; 18.02667

Το **Ινστιτούτο Καρολίνσκα** (σουηδικά: *Karolinska Institutet*) είναι πανεπιστήμιο ιατρικής με έδρα τη Σόλνα στη Στοκχόλμη. Ιδρύθηκε το 1810. 

Είναι απο τους μεγαλύτερους, αποκλειστικά ανώτερης εκπαίδευσης στην ιατρική, θεσμούς παγκοσμίως. Το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Καρολίνσκα συνδέεται με το πανεπιστήμιο ως εκπαιδευτικό νοσοκομείο.

Αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα της Σουηδίας για εκπαίδευση και έρευνα, και υπεύθυνο για το 30% της ιατρικής εκπαίδευσης και το 40% ιατρικής ακαδημαϊκής έρευνας που διεξάγεται σε εθνικό επίπεδο.

Το ινστιτούτο είναι μέλος της Ομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Ερευνητικών Πανεπιστημίων.

Συνέλευση Νόμπελ
----------------

Η Συνέλευση Νόμπελ στο Ινστιτούτο Καρολίνσκα είναι μία συνέλευση στο Ινστιτούτο Καρολίνσκα, η οποία ορίζει αυτούς στους οποίους θα απονεμηθεί το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας ή Ιατρικής. Τα μέλη της συνέλευσης διορίζονται από τη σχολή του Ινστιτούτου Καρολίνσκα και είναι ιδιωτική οργάνωση που τυπικά δεν αποτελεί μέρος του Ινστιτούτου Καρολίνσκα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Research at Karolinska».
2. ↑  Karolinska Institutet: *Nobelpriset - den ärofyllda traditionen*, accessed on August 3, 2009 (Σουηδικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 138362587
* LCCN: n79070220
* ISNI: 0000 0001 2167 9188
* GND: 1004463-2
* SELIBR: 236620
* SUDOC: 033564604
* BNF: cb123270064 (data)
* NKC: ko2003200172
* BNE: XX164219
* KulturNav: id

 |

 |
Το ***The Quarry*** είναι διαδραστικό βιντεοπαιχνίδι τρόμου του 2022 που αναπτύχθηκε από την Supermassive Games και δημοσιεύθηκε από την 2K. Στα πλαίσια του παιχνιδιού, οι παίκτης αναλαμβάνει τον ρόλο εννέα εφήβων, τον οποίων στόχος είναι η επιβίωση την τελευταία τους νύχτα στην καλοκαιρινή κατασκήνωση *Hackett's Quarry,* η οποία διακυβεύεται από υπερφυσικά πλάσματα και βίαιους ντόπιους. Στην διάρκεια του παιχνιδιού, ο παίχτης προβαίνει σε πολλές επιλογές, οι οποίες επηρεάζουν σημαντικά την πορεία των χαρακτήρων, τις σχέσεις, την πλοκή της ιστορίας και το ενδεχόμενο τέλος της. Ανάλογα με τις αποφάσεις του παίκτη, και οι εννέα χαρακτήρες μπορεί να επιβιώσουν ή να πεθάνουν.

Το παιχνίδι, το οποίο αποτελεί πνευματικό διάδοχο του *Until Dawn* (2015) και όντας εμπνευσμένο από εφηβικές ταινίες slasher και τεράτων όπως το *Friday the 13th* και το *The Thing*, διαθέτει ένα μεγάλο καστ, στο οποίο συμμετέχουν οι Brenda Song, David Arquette, Halston Sage, Ted Raimi, Ariel Winter, Ethan Suplee, Lance Henriksen, Lin Shaye, Justice Smith και Grace Zabriskie.

Το *The Quarry* κυκλοφόρησε επίσημα στις 10 Ιουνίου 2022 για PlayStation 4, PlayStation 5, Windows, Xbox One και Xbox Series X/S.

Το παιχνίδι ως επί το πλείστον έλαβε θετικές κριτικές από τους κριτικούς, οι οποίοι επαίνεσαν τον αφηγηματικό σχεδιασμό, τους χαρακτήρες, τις ερμηνείες των ηθοποιών, τα γραφικά και τους συμβολισμούς σε κλασικές ταινίες τρόμου. Ωστόσο το ίδιο δέχτηκε κριτική σχετικά με το δύσκολο χειρισμό, την έλλειψη αλληλεπίδρασης και το σύστημα κάμερας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Ανακτήθηκε στις 8  Απριλίου 2022.
2. ↑  «Official Website of The Quarry Horror Game | The Quarry». *quarrygame.2k.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2023.
3. ↑  «Beginner's Guide: Basics and Features - The Quarry Wiki Guide». *IGN* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2023.
4. ↑  Lammers, Tim (2 Αυγούστου 2022). «Director Will Byles Explains The Connections Between The Quarry And Until Dawn - Exclusive». *SVG* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2023.
5. ↑  «The Quarry cast: Full list of voice actors in the game & how you know them». *Radio Times* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2023.
6. ↑  Parlevliet, Mirko (10 Ιουνίου 2022). «The Quarry Launch Trailer and Game Details». *VitalThrills.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2023.
7. ↑  Hetfeld, Malindy (2022-06-08). «The Quarry review – engrossing buffet of horror staples» (στα αγγλικά). *The Guardian*. ISSN 0261-3077.. Ανακτήθηκε στις 2023-05-03.
8. ↑  Trush, Brandon (23 Ιουνίου 2022). «'The Quarry' Review – A Worthy Slasher Successor to 'Until Dawn'». *Bloody Disgusting!* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2023.
Ο **Γοδεφρείδος**, γαλλ. Godefroi (απεβ. πριν το 1124) από τον Οίκο του Ναμύρ ήταν κόμης του Ντυρμπουύ.

Βιογραφία
---------

Ήταν το μόνο τέκνο του Ερρίκου Α΄ κόμη του Ντυρμπουύ.

Αιχμαλώτισε τον Ότμπερτ επίσκοπο της Λιέγης και τον φυλάκισε στο Ντυρμπουύ. Αυτό μάλλον συνδέεται με τη διαμάχη του Ότμπερτ με τον Γοδεφρείδο Α΄ των Ρέγκιναρ κόμη του Λουβαίν για την κομητεία του Μπρούνενγκερουτς. Τελικά ο Ερρίκος Δ΄ την απέδωσε στον Αλβέρτο Γ΄ κόμη του Ναμύρ, θείο του Γοδεφρείδου. Αυτό εγινε λόγω της διαφωνίας του Ερρίκου Γ΄ κόμη του Λουξεμβούργου και του Άρνολτ Α΄ κόμη του Λόον (Λόοτς).

Πριν το 1124 ο Γοδεφρείδος απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ερρίκος Β΄. Όταν αυτός απεβίωσε η κομητεία πέρασε στον Ερρίκο Δ΄ των Ναμύρ κόμη του Λουξεμβούργου, εξάδελφο του Γοδεφρείδου.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Αλίκη, κόρη του Ερρίκου, κόμη του Γκρανπρέ & Πορσιάν και είχε τέκνα:

* Ριχάρδος Α΄, επίσκοπος του Βερντέν.
* Ερρίκος Β΄, κόμης του Ντυρμπουύ.
* Αλίκη, μοναχή.

Πηγές
-----

* Gade, John A. *Luxembourg in the Middle Ages*, Brill, 1951
* *Terre de Durbuy, catalogue d'exposition, Durbu*y, Halle aux Blés, Ministère de la Communauté française, Direction générale des Arts et des Lettres, Administration du Patrimoine Culturel, 1982
* Medieval Lands Project, Comtes du Durbuy
Η **Νάκυ Αγάθου** - (πλήρες όνομα: *Αικατερίνη (Νάκυ) Αγάθου - Μιχαλοπούλου*), (Λιαπάδες Κέρκυρας, 25 Οκτωβρίου 1940 - ) είναι από τις πρώτες - ιστορικές - τηλεπαρουσιάστριες της ελληνικής δημόσιας τηλεόρασης (1967 - 1988).

Η Νάκυ Αγάθου, εγγονή του Κερκυραίου βουλευτή Αχιλλέα Αγάθου  γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Κέρκυρα. Στην Κέρκυρα ξεκίνησε και τη σταδιοδρομία της στην εκφώνηση, το 1964 όταν δούλεψε ως παρουσιάστρια εκπομπών- εκφωνήτρια στον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Κέρκυρας, του ΕΙΡ. .
Από την Κέρκυρα μετακόμισε στην Αθήνα για να δουλέψει στον ραδιοφωνικό σταθμό Αθηνών και το 1966 επελέγη για παρουσιάστρια του τηλεοπτικού προγράμματος που είχε μόλις ξεκινήσει. Η σταδιοδρομία της ως εκφωνήτρια – παρουσιάστρια της τηλεόρασης ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους.  
Παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα ορθοφωνίας σε δραματική σχολή προκειμένου να βελτιώσει την εκφορά του λόγου της, *εξαφανίζοντας* το χαρακτηριστικό κερκυραϊκό ιδίωμα. 
Το 1969 είχε γίνει ήδη αγαπημένη του τηλεοπτικού κοινού, όπως αποδείχθηκε και από τον διαγωνισμό που οργάνωσε η «Ελληνική Εταιρεία Προγραμμάτων Τηλεόρασης», στον οποίο η Αγάθου κατέκτησε την πρώτη θέση στην ψηφοφορία για την καλύτερη ελληνίδα τηλεπαρουσιάστρια.. 

Επίσης έλαβε μέρος σε θεατρικές παραγωγές του Θεάτρου της Δευτέρας, καθώς και σε ταινίες του Χάρρυ Κλυνν. 

Έκτοτε και μέχρι το 1988 όταν αποσύρθηκε από την παρουσίαση προγράμματος, ήταν πάντα μια από τις πιο δημοφιλείς και αγαπητές τηλεπαρουσιάστριες της ελληνικής τηλεόρασης με πλήθος προσωπικών θαυμαστών.

Στις εκλογές του 1996 κατέβηκε υποψήφια με την Πολιτική Άνοιξη στην Α΄ Αθηνών λαμβάνοντας 1.137 ψήφους.

### Θέατρο

* *Επίσκεψη σ' ένα μικρό πλανήτη* του Vidal Gore 1972
* *Νεράντζια από τη Σικελία* του Λουίτζι Πιραντέλο 1972
* *Τζόυ*του Τζον Γκάλσγουορθυ 1972
* *Ένας δημόσιος υπάλληλος* της Μαρίας Λαμπαδαρίδου Πόθου (αφήγηση) 1983

### Κινηματογραφικές ταινίες

* *Και ξανά προς τη δόξα» τραβά* του Γιώργου Σταμπουλόπουλου 1980
* *Made in Greece* 1987 Χάρρυ Κλυν
* *Χάρρυ Κλυνν και πάσης Ελλάδος* 1988

1. ↑   Αν και οι περισσότερες πηγές κάνουν λόγο για την πρώτη θέση της Αγάθου σε αυτή την δημοσκόπηση, εδώ ωστόσο παρουσιάζεται ένας πίνακας που την κατατάσσει στη δεύτερη θέση

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Συνέντευξη της Νάκυς Αγάθου

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Σεπτεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2022.
2. ↑
3. ↑
4. 1 2
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑  Εκλογές 1996
9. ↑  πηγή των ενοτήτων
Η **Φωτισμός Κέρκυρας και Παρεκτάσεων** (1896-;) ήταν γαλλοβελγική εταιρεία ηλεκτροδότησης η οποία δραστηριοποιήθηκε στην Ελλάδα το β΄ μισό του 19ου αιώνα.

Η ίδρυσή της
------------

Στις 19 Φεβρουαρίου 1896 ιδρύεται στις Βρυξέλλες εταιρεία με την επωνυμία *Φωτισμός Κέρκυρας και Παρεκτάσεων*. Συστήθηκε από την Ανώνυμη Εταιρεία Φωτισμού του Σάντρ με έδρα τις Βρυξέλλες, από τη Γενική Διεθνή Εταιρία Φωτισμού δι' ηλεκτρικού φωτός και αεριόφωτος με έδρα το Παρίσι και άλλους έξι Γάλλους και Βέλγους μηχανικούς.
Αντικείμενο της εταιρίας ήταν ο δημόσιος και ιδιωτικός φωτισμός με αεριόφως και ηλεκτρικό φως στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες, και ειδικά ο φωτισμός της πόλης της Κέρκυρας.
Η έγκριση του καταστατικού της εταιρίας υπογράφηκε με καθυστέρηση από τον βασιλιά Γεώργιο στην Κοπεγχάγη στις 2 Αυγούστου 1898. 
Το εταιρικό κεφάλαιο ορίστηκε σε 1.500.000 φράγκα διαιρεμένο σε 3.000 μετοχές από 500 φράγκα η καθεμιά.

Η διεκδίκηση του φωτισμού της Πάτρας
------------------------------------

Ο Κάρολος Ζωρζί, Γάλλος μηχανικός και ένας εκ των μετόχων και συνιδρυτών της εταιρίας, θα απευθύνει πρόταση στον δήμαρχο Πατρέων για την παραχώρηση του φωτισμού της πόλης με φωταέριο. Αρχικά η πρόταση είχε γίνει δεκτή από τον δήμο, τελικά, το ζήτημα μπήκε σε δημοπρασία: αρχικά στη διαδικασία συμμετείχε μόνο ο Κάρολος Ζωρζί, και τότε το δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε να παρατείνει τη δημοπρασία για έναν ακόμα μήνα. Στη δεύτερη δημοπρασία, οι προτάσεις απορρίφθηκαν από το δημοτικό συμβούλιο ως ασύμφορες. Έγινε και τρίτη δημοπρασία που απέβη άκαρπη. Στην τέταρτη δημοπρασία κέρδισε η Thomson-Houston της Μεσογείου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νίκος Παντελάκης, Ο εξηλεκτρισμός της Ελλάδας. Από την ιδιωτική πρωτοβουλία στο κρατικό μονοπώλιο (1889-1956), εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ. Αθήνα, 1991, σελ. 48
2. ↑  Νίκος Παντελάκης, Ο εξηλεκτρισμός της Ελλάδας. Από την ιδιωτική πρωτοβουλία στο κρατικό μονοπώλιο (1889-1956), εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ. Αθήνα, 1991, σελ. 49
3. ↑  Νίκος Παντελάκης, Ο εξηλεκτρισμός της Ελλάδας. Από την ιδιωτική πρωτοβουλία στο κρατικό μονοπώλιο (1889-1956), εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ. Αθήνα, 1991, σελ. 50

Πήγη
----

* Νίκος Παντελάκης, *Ο εξηλεκτρισμός της Ελλάδας. Από την ιδιωτική πρωτοβουλία στο κρατικό μονοπώλιο (1889-1956)*, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ. Αθήνα, 1991
Ο **Τζιανμάρκο Ταμπέρι** (*Gianmarco Tamberi*, γεννήθηκε 1 Ιουνίου 1992) είναι Ιταλός αθλητής του στίβου, που ειδικεύεται στο άλμα εις ύψος. Είναι χρυσός Ολυμπιονίκης του 2021 στο Τόκιο και πρωταθλητής Ευρώπης το 2016 και 2022.

Καριέρα
-------

Ο Ταμπέρι προπονείται από τον πατέρα του, Μάρκο Ταμπέρι, πρώην αθλητή του άλματος εις ύψος.

Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2016, με άλμα στα 2.36. Το ίδιο μετάλλιο κατέκτησε και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2016.

Δεν συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016, λόγω σοβαρού τραυματισμού κατά τη διάρκεια του μίτινγκ Herculis στο Μονακό.

Κατέκτησε την 4η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018, με άλμα στα 2.29.

Επανήλθε ξανά στις πρωτιές, με το χρυσό μετάλλιο που κέρδισε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019, με άλμα στα 2.32 μέτρα.

Ατομικά ρεκόρ
-------------

* Ανοιχτός: 2.39 μ. (Μονακό 2016)
* Κλειστός: 2.38 μ. (Χιουστοπέτσε 2016)

Το νικητήριο άλμα του Ταμπέρι στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2016.

Παραπομπές
----------

* Ο Τζιανμάρκο Ταμπέρι στην World Athletics
* (Αγγλικά) Ολυμπιακό προφίλ  Τζιανμάρκο Ταμπέρι στο *sports-reference.com*