recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Για ομώνυμο ευεργέτη, δείτε: Σοφοκλής Π. Βουρνάζος.  

Ο **Σοφοκλής Βουρνάζος** (Λέσβος, 24 Σεπτεμβρίου 1853 - Λέσβος, 24 Σεπτεμβρίου 1889), ήταν Έλληνας ευεργέτης του 19ου αιώνα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Λέσβο στις 24 Σεπτεμβρίου 1853 από αγαθοεργούς γονείς. Αφού πήγε σχολείο στη γενέτειρά του μετακόμισε στην Αθήνα όπου γράφτηκε ως φοιτητής της Νομικής. Διέκοψε μετά από δύο χρόνια τις σπουδές του και πήγε στην Κωνσταντινούπολη μετά από την επίμονη παρότρυνση του πατέρα του και αργότερα στην Οδησσό για να συνεργαστεί εμπορικά με τον επίσης ομογενή Αλέξανδρο Λάτρη. 

Μετά τον θάνατο του πατέρα του επέστρεψε στη Μυτιλήνη για να τακτοποιήσει την μεγάλη περιουσία που κληρονόμησε αυτός και τα νεώτερα αδέρφια του. Εργάστηκε ως έφορος των σχολείων, ως δημογέροντας κλπ. και έδρασε κοινωφελώς υπέρ του τόπου του. Αρρώστησε βαριά και πήγε στην Αθήνα για να θεραπευθεί, επέστρεψε όμως στην πατρίδα του πριν πεθάνει για να ταφεί εκεί. 

Απεβίωσε την ημέρα των γενεθλίων του στις 24 Σεπτεμβρίου 1889. Ανακηρύχτηκε Μέγας Ευεργέτης από την εφορεία των σχολείων, και προς τιμή του ανεγέρθη ανδριάντας που φιλοτεχνήθηκε ο γλύπτης Μπονάνος. Η τελετή των αποκαλυπτηρίων έγινε στις 30 Ιανουαρίου 1896.

Ευεργετικό έργο
---------------

Ο Βουρνάζος κληροδότησε ολόκληρη την περιουσία του είκοσι χιλιάδων τουρκικών λιρών για να ευεργετήσει τα σχολεία της Μυτιλήνης.

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Σκόκος (1897). *Ημερολόγιον Σκόκου*. Εν Αθήναις: Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων Ανέστη Κωνσταντινίδου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαρτίου 2009. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σοφοκλής Κ. Βουρνάζος** |

* Σύντομη ιστορία του "Γυμνασίου" της Μυτιλήνης, και σημερινού Πειραματικού Λυκείου
Οι αλμυρές λιμνούλες του νησιού Τζαριλχάτς
Το **Τζαριλγκάτς** ή **Τζαριλχάτς**(κυριλ. αλφάβ. Джарилгач, λατ. αλφάβ. *Dzharylgach* ή *Dzharylhach*) είναι το μεγαλύτερο νησί της Μαύρης Θάλασσας, με έκταση 56 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Είναι ωστόσο μια απλή αμμώδης προεκβολή, που χωρίσθηκε από την ξηρά στη βόρεια ακτή της Μαύρης Θάλασσας και κανένα σημείο του δεν υψώνεται περισσότερο από 2 μέτρα πάνω από τη μέση επιφάνεια της θάλασσας. Για τον λόγο αυτόν είναι και πολύ μακρόστενο, με μήκος 42 χιλιόμετρα και πλάτος μικρότερο από 2. Μαζί με το νησί Τέντρα στα δυτικά του συναποτελούσαν κατά την αρχαιότητα μια ενιαία προεκβολή, την οποία οι αρχαίοι Έλληνες αποκαλούσαν «Διάδρομο του Αχιλλέως». Προς τα δυτικά απλώνεται μια υποβρύχια επέκτασή του, υπό μορφή αμμώδους επιμήκους υφάλου («μπάνκας»), που στη χαμηλότερη άμπωτη βγαίνει στην επιφάνεια του νερού, οπότε το νησί παύει να είναι νησί, συνδεόμενο με την ηπειρωτική ακτή.

Προς το παρόν το Τζαριλγκάτς ανήκει στην Ουκρανία, υπαγόμενο στην Επαρχία (*ραγιόν*) Σκαντόφσκ της Περιφέρειας Χερσώνας. Απέναντι από το νησί, στον ομώνυμο Κόλπο Τζαριλχάτς, βρίσκεται η πόλη Σκαντόφσκ. Τόσο το νησί όσο και ο κόλπος αποτελούν μέρος του Εθνικού Φυσικού Πάρκου του Τζαριλχάτς. Πράγματι, το νησί παρουσιάζει μοναδική χλωρίδα και πανίδα, αποτελώντας ενδιαίτημα για αγριόχοιρους, ελάφια και μουφλόν, και από την άλλη στα νερά του φιλοξενεί πολυάριθμους γλάρους, κορμοράνους, καβούρια, θαλάσσια σαλιγκάρια και γαρίδες.

Στους ανθρώπους το νησί προσφέρει καθαρές παραλίες, όλες αμμουδιές, και μεταλλικές πηγές νερού, με μία γνωστή πηγή γλυκού νερού στο μέσο του. Προσελκύει έτσι αρκετούς παραθεριστές τα καλοκαίρια, αν και δεν έχει μόνιμο πληθυσμό. Επίσης, περισσότερες από 400 αλμυρές λιμνούλες είναι διάσπαρτες σε όλη την έκτασή του.

Εικόνες
-------

* Παραλία στο ΤζαριλγκάτςΠαραλία στο Τζαριλγκάτς
* Ομαδικός τάφος Σοβιετικών στρατιωτώνΟμαδικός τάφος Σοβιετικών στρατιωτών
* Προσωρινό θέρετρο με αποβάθρα (2013)Προσωρινό θέρετρο με αποβάθρα (2013)
* Η «Παραλία των χελωνών» (2013)Η «Παραλία των χελωνών» (2013)
* Παλαιός φάροςΠαλαιός φάρος
* Παραλία με δύο φάρους στο βάθος, τον παλαιό και τον νέο (2012)Παραλία με δύο φάρους στο βάθος, τον παλαιό και τον νέο (2012)
* Χάρτης της νότιας Ουκρανίας πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στον οποίο το Τζαριλγκάτς εμφανίζεται ως ενωμένο με την ηπειρωτική ακτήΧάρτης της νότιας Ουκρανίας πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στον οποίο το Τζαριλγκάτς εμφανίζεται ως ενωμένο με την ηπειρωτική ακτή

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τα *Γεωγραφικά* του Στράβωνος
Συντεταγμένες: 59°57′19″N 30°19′26″E﻿ / ﻿59.955247°N 30.323896°E﻿ / 59.955247; 30.323896

Το **Τέμενος Αγίας Πετρούπολης** (Ρώσικα: Санкт-Петербу́ргская мече́ть) είναι ένα τέμενος το οποίο βρίσκεται στο κέντρο της Αγίας Πετρούπολης στη Ρωσία. Το Τέμενος όταν κτίστηκε το 1910 και όταν εγκαινιάστηκε 1913 ήταν το μεγαλύτερο τέμενος της Ευρώπης με δύο μιναρέδες ύψους 49 μέτρων και εντυπωσιακό τρούλο ο οποίος υψώνεται στα 39 μέτρα. Ο τρούλος είναι ξεκάθαρα ορατός από την γέφυρα Τρίνιτι στον ποταμό Νέβα. Το Τέμενος μπορεί να χωρέσει μέχρι και πέντε χιλιάδες πιστούς.

Η θεμελίωση του ναού ξεκίνησε το 1910 ως επέτειος μνήμης της βασιλείας του Αμπντούλ Αχάτ Κχαν στη Μπουχάρα. Το Τέμενος ήταν δώρο του εμίρη της Μπουχάρα (την εποχή εκείνη η πόλη ήταν μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας). Την εποχή εκεί η μουσουλμανική κοινότητα ξεπερνούσε τα 8.000 άτομα. Το Τέμενος κατασκευάστηκε με προοπτική να χωράει η πλειοψηφία των πιστών της μουσουλμανικής κοινότητας. Ο αρχιτέκτονας Νικολάϊ Βασίλεβ για την κατασκευή εμπνεύστηκε από το Τέμενος Γκουρ-ε Αμρίς, μαυσωλείο του κατακτητή στην Ασία Ταμερλάνου της Σαμαρκάνδης.

Οι προσκυνητές διαχωρίζονται με βάση το φύλο κατά την διάρκεια της προσευχής. Συγκεκριμένα οι γυναίκες προσεύχονται στο πρώτο όροφο ενώ οι άνδρες προσκυνητές προσεύχονται στο ισόγειο. Οι Μπολσεβίκοι έκλεισαν το τέμενος και κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου χρησιμοποιήθηκε ως αποθήκη ιατρικού εξοπλισμού. Το 1956 το τέμενος επιστράφηκε ως θρησκευτικός χώρος στην μουσουλμανική κοινότητα της Αγίας Πετρούπολης και μια μεγάλη ανακαίνιση έγινε το 1980.

Σήμερα εκτιμάται ότι 700 χιλιάδες μουσουλμάνοι ζούνε στην Αγία Πετρούπολη και το τέμενος αυτό δεν επαρκεί, έτσι υπάρχουν σχέδια για να χτιστεί ένα νέο τέμενος.

|  |
| --- |
| Φωτογραφίες Τεμένους |
| 

|  |
| --- |
| Πύλη - μιναρές.
 |
| Πύλη - μιναρές.
  |

|  |
| --- |
| Η διακόσμηση πάνω από την πύλη.
 |
| Η διακόσμηση πάνω από την πύλη.
  |

|  |
| --- |
| Οι μιναρέδες και ο τρούλος.
 |
| Οι μιναρέδες και ο τρούλος.
  |

|  |
| --- |
| Λεπτομέρεια διακόσμησης.
 |
| Λεπτομέρεια διακόσμησης.
  |

 |

Πηγές
-----

1. 1 2  «St. Petersburg Mosque». The New York Times Travel Guides. Ανακτήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2011.
2. 1 2 3 4  «Muslims in Russia mark 100th anniversary of St Petersburg Mosque». Iran Radio Islam. 17 Μαρτίου 2010. Ανακτήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2011. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Η **Σοφία**, γερμαν.: Sophia von Schleswig-Holstein-Gottorp (1 Ιουνίου 1569 στο Κάστρο του Γκόττορπ - 14 Νοεμβρίου 1634 στο Σβερίν) από τον Οίκο του Σ.Χ.Γκόττορπ ήταν κόρη του δούκα του Σ.Χ.Γκόττορπ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μεκλεμβούργου. Έγινε επίτροπος του δουκάτου του Μεκλεμβούργου-Σβερίν από το 1603 έως το 1608.

Βιογραφία
---------

Ήταν η πρώτη κόρη του Aδόλφου δούκα του Σ.Χόλσταϊν-Γκόττορπ και της συζύγου του Χριστίνας, κόρης του Φιλίππου Α΄ δούκα της Έσσης.

Παντρεύτηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1588 στο Ρέινμπεκ με τον Ιωάννη Ζ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου. Ο Ιωάννης Ζ΄ ήταν ένας αδύναμος κυβερνήτης, που δεν μπόρεσε να κυβερνήσει τη χρεωμένη και διεφθαρμένη χώρα του. Η Σοφία ζούσε σχεδόν στη φτώχεια.

Το 1592 ο σύζυγός της μαχαιρώθηκε με επτά πληγές. Αρχικά, ο Ούλριχ δούκας του Μεκλεμβούργου ανέλαβε την αντιβασιλεία και η Σοφία υποχώρησε στην *ιδιοκτησία της χήρας* (wittum), που είχε στο Λυμπς. Η χώρα παρήκμασε ορατά κατά τη διοίκηση των κυβερνητών, που έστελνε ο Ούλριχ.

Η Σοφία διοίκησε το wittum -τις συνοικίες Ρέχνα και Βίτενμπουργκ- πολύ οικονομικά και προσεκτικά. Όταν ο Ούλριχ απεβίωσε το 1603, ο Κάρολος Α΄ (αδελφός του Ούλριχ) ζήτησε από τη Σοφία να διαχειριστεί το Μεκλεμβούργο-Σβερίν για λογαριασμό των ανήλικων γιων της. Αυτή ανέλαβε την πρόκληση και ενήργησε δραστήρια ενάντια στις καταχρήσεις της προηγούμενης διοίκησης. Κατάφερε να βελτιώσει την οικονομική κατάσταση του δουκάτου.

Το 1608 ο Κάρολος Α΄ ζήτησε από τον αυτοκράτορα να κηρύξει τον μεγαλύτερο γιο της Σοφίας ενήλικο. Οι γιοι της είχαν αποξενωθεί από αυτήν για αρκετό καιρό. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής τους η χώρα κατήλθε ξανά σε οικονομικό χάος. Η Σοφία επέστρεψε στο Λυμπς. Το 1628 ο Βάλενσταϊν κατέκτησε το Μεκλεμβούργο και ανάγκασε τους γιους της να εγκαταλείψουν τη χώρα, ωστόσο άφησε τη Χριστίνα σε ειρήνη.

Η Σοφία απεβίωσε στις 14 Νοεμβρίου 1634. Οι τελευταίοι μεγάλοι δούκες του Mεκλεμβούργου-Σβερίν και του Mεκλεμβούργου-Στρέλιτς κατάγονται όλοι από αυτήν.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον 1588 τον Ιωάννη Ζ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και είχε τέκνα:

* Αδόλφος-Φρειδερίκος Α΄ 1588-1658, δούκας του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.
* Ιωάνης Αλβέρτος Β΄ 1590-1636, δούκας του Μεκλεμβούργου-Γκύστροβ.
* Άννα-Σοφία 1591-1648.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Krause (1892), "Sophie", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 34, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 674–676

Αναφορές
--------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p299.htm#i2981. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  p299.htm#i2981. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 77175618
* GND: 121591867

 |

 |
Η **τερτούλια** (tertulia), λέξη ισπανικής προέλευσης, είναι θεσμός που αναπτύχθηκε κατά το 19ο αιώνα στις χώρες κυρίως της Ιβηρικής Χερσονήσου, Ισπανία και Πορτογαλία.

Αποτελούνταν από ομάδες συγγραφέων, καλλιτεχνών, διανοούμενων και πιο σπάνια πολιτικών προσωπικοτήτων, με κοινά ενδιαφέροντα, οι οποίοι συναθροίζονταν και συζητούσαν για τέχνες και πολιτική. Οι συμμετέχοντες στις λογοτεχνικές αυτές τερτούλιας (tertulias literarias) συγγραφείς και καλλιτέχνες ανακοίνωναν μεταξύ τους τις τελευταίες δημιουργίες τους, είτε στην ποίηση και το διήγημα είτε στη ζωγραφική και το τραγούδι.

Οι ομάδες των τερτούλιας συγκεντρώνονταν σε εκλεκτά μέρη, όπως στα δημοφιλή «λόγοτεχνικά» καφέ των πόλεων. Αν και δεν επρόκειτο για επίσημες λέσχες, η τερτούλια ήταν μια σημαντική πηγή ειδήσεων και μια χαλαρή συζήτηση μεταξύ φίλων γύρω από τα συμβαίνοντα στην πνευματική και πολιτική ζωή των πόλεων.

Συναφείς με τις τερτούλιας και στα πλαίσια της ανανεωτικής προσπάθειας δημιουργήθηκαν στην Ισπανία και την Πορτογαλία και νέες λογοτεχνικές εταιρείες, οι οποίες ονομάζονταν «Αρκαδίες» (arcadias), που αποτελούσαν ομάδες λογοτεχνικής και καλλιτεχνικής πρωτοπορίας, αλλά και πολιτικής αμφισβήτησης.

Τα πιο γνωστά καφέ στις χώρες της Ιβηρικής, στα οποία ίσχυε, αλλά που και σήμερα δεν έχει σβήσει η παράδοση της τερτούλια, είναι το Καφέ ντε Οριέντε, το Καφέ Χιχόν και το Καφέ Κομερθιάλ της Μαδρίτης, όπως και το Καφέ Μπραζιλέιρα και το Καφέ Νικόλα της Λισαβόνας.

Η τερτούλια είναι παραπλήσιος θεσμός που συναντιέται και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις, όπως τα «βιενέζικα καφέ» (π .χ. Καφέ Τσεντράλ, Καφέ Γκρίνσταϊντλ) και τα «καφέ – σαλόν» του Παρισιού (π. χ. Καφέ Λε Ντε Μαγκό, Καφέ ντε Φλορ, Λα Κουπόλ, Λα Κλοζερί ντε Λιλά κ. ά.).

Πηγές
-----

* Noel Riley Fitch: "The Grand Literary Cafes of Europe", New Holland Publishers (UK) Ltd, London, 2006.

* «Μαδρίτη», «Πορτογαλία», «Παρίσι», «Βιέννη» (Οδηγοί του Κόσμου), Εκδόσεις Καθημερινή/Dorling Kindersley, Αθήνα, 1999.

Δείτε επίσης
------------

* Καφέ ντε Οριέντε
* Καφέ Χιχόν
* Καφέ Μπραζιλέιρα
* Καφέ Νικόλα
* Καφέ Τσεντράλ
* Καφέ Γκρίνσταϊντλ
* Καφέ Λε Ντε Μαγκό
Ο **Τζακ Χάρπερ** (*αγγλικά : Jack Edwin Harper*), (8 Απριλίου 1914-17 Ιανουαρίου 2015), ήταν Αυστραλός πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Ως ερασιτέχνης αντισφαιριστής αγωνίστηκε κυρίως στη δεκαετία του 1930 και του 1940. 

Έφτασε στους προημιτελικούς του Αυστραλιανού πρωταθλήματος το 1946 και ήταν στον τελικό του διπλού το 1937 με συμπαίκτη τον Τζον Μπρόμγουιτς όπου έχασαν από τους Άντριαν Κουίστ και Ντον Τέρνμπουλ. Στο Γουίμπλεντον στο διπλό είχε φτάσει στα ημιτελικά το 1948 και στο μεικτό στον τρίτο γύρο το 1947.

Τον Απρίλιο του 1946 ο Χάρπερ νίκησε τον J. Sandiford με 6-0, 6-0 στο *Surrey Open Hard Court Championships* σε έναν αγώνα που διήρκεσε 18 λεπτά, ο μικρότερος σε διάρκεια αγώνας στην ιστορία στο απλό. Το 1946 στο πρωτάθλημα της βόρειας Αγγλίας κέρδισε το απλό και το διπλό με συμπαίκτη τον Μακ Μαλφόι. Το 1949 στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου έχασε στον τελικό του απλού από τον Γκότφριντ φον Κραμ και με τον ίδιο συμπαίκτη κέρδισαν το διπλό.

Τελικοί σε τουρνουά Γκραντ σλαμ
-------------------------------

### Διπλό αντρών

| Κατάταξη | έτος | διοργάνωση | συμπαίκτης | αντίπαλοι | αποτέλεσμα |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Φιναλίστ | 1937 | Όπεν Αυστραλίας | Αυστραλία Τζον Μπρόμγουιτς | Αυστραλία Άντριαν Κουίστ Αυστραλία Ντον Τέρνμπουλ | 2–6, 7–9, 6–1, 8–6, 4–6 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  *ATP website*. HD24. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2022.
2. ↑  «Australian Open Results Archive». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2017.
3. ↑  Wimbledon Results Archive
4. ↑  Seddon, Peter (2001). *Tennis's Strangest Matches*. London: Robson. ISBN 978-1861053794.
5. ↑  Tingay, Lance (1983). *The Guinness Book of Tennis : Facts & Feats*. Enfield: Guinness Superlatives. σελ. 27. ISBN 9780851122687.
6. ↑  Ελευθέριου Σκιαδά, *100 χρόνια Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών 1895-1995*, Μικρός Ρωμηός Ε.Π.Ε. ISBN 960-85466-2-1, σελ. 425
**Ο Sofiane Eddy Ahmed-Kadi** (γεννημένος 18 Απριλίου 1997) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής αλγερινής καταγωγής.

Καριέρα
-------

Ξεκίνησε την καριέρα του στην πρώτη ομάδα της Serie D Lanusei. 

Στις 14 Ιουλίου 2017, υπέγραψε 3ετές συμβόλαιο με τον σύλλογο της Serie B Salernitana. 

Δεν έκανε καμία εμφάνιση εντός γηπέδου για τη Σαλερνιτάνα στο πρώτο μισό της σεζόν 2017–18 της Serie B και στις 26 Ιανουαρίου 2018 εντάχθηκε στην ομάδα της Serie C Alessandria ως δανεικός για το υπόλοιπο της σεζόν.  Έκανε το ντεμπούτο του στη Serie C για την Alessandria στις 18 Φεβρουαρίου 2018 σε έναν αγώνα εναντίον της Monza ως αλλαγή στο 86ο λεπτό για τον Pablo Andrés González.  Ολοκλήρωσε τον δανεισμό με 7 συμμετοχές για την Αλεσάντρια, 3 από αυτές στο αρχικό σχήμα.

Στις 25 Αυγούστου 2018, εντάχθηκε στην ομάδα της Serie C Pro Piacenza ως δανεικός για μια σεζόν.  Ο δανεισμός τερματίστηκε τον Ιανουάριο του 2019, αλλά δεν ήταν εγγεγραμμένος στη Σαλερνιτάνα και δεν έπαιξε σε καμία ομάδα στο δεύτερο μισό της σεζόν 2018-19.

Στις 10 Αυγούστου 2019, εντάχθηκε στην ομάδα της Serie D της Φότζια ως δανεικός.  Ωστόσο, η συμφωνία δανεισμού τερματίστηκε ένα μήνα αργότερα και εντάχθηκε στην Muravera Calcio ως δανεικός για το υπόλοιπο της σεζόν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Profile by TuttoCalciatori» (στα Italian). TuttoCalciatori. Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2018. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  «Kadi, Alex e Roberto sono giocatori della Salernitana» (στα Italian). Salernitana. 14 Ιουλίου 2017. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
3. ↑  «KADI È UN GIOCATORE DEI GRIGI» (στα Italian). Alessandria. 26 Ιανουαρίου 2018. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
4. ↑  «Game Report by Soccerway». Soccerway. 18 Φεβρουαρίου 2018.
5. ↑  «Urso-Kadi al Pro Piacenza, adesso è anche ufficiale: il comunicato del club emiliano» (στα Italian). Salernitana News. 25 Αυγούστου 2018. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
6. ↑  «Foggia, arriva Sofiane Ahmed-Kadi in prestito dalla Salernitana». *La Goleada* (στα Italian). 10 Αυγούστου 2019. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
7. ↑  Colpo a sorpresa del Muravera, dal Foggia arriva in prestito l'attaccante Sofiane Kadi, sardegna.diariosportivo.it, 12 September 2019

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Αγγλικά) Προφίλ Σοφιάν Αχμέντ-Καντί στο Soccerway
Ο **Τζαφέρ Ταγιάρ Πασάς** (*Cafer Tayyar Eğilmez*, 1877 - 3 Ιανουαρίου 1958) ήταν Τούρκος στρατηγός, αλβανικής καταγωγής γεννημένος στην Πρίστινα. Είχε λάβει το παρωνύμιο Εγκιλμέζ=Άκαμπτος.

Κατά τα τουρκικά πολεμικά γεγονότα του 1918-1920 στο Βαλκανικό μέτωπο προσχώρησε στο Κεμαλικό κίνημα όπου και ανέλαβε με τον βαθμό του υποστρατήγου την διοίκηση του τουρκικού στρατού Ανατολικής Θράκης, του 7ου Σώματος, καθώς και των ατάκτων σωμάτων με τα οποία και προπαρασκεύασε την προς την Αδριανούπολη κατά των Ελλήνων αντίσταση.

Κατά τον Μάρτιο του 1920, καταγγέλλοντας την Ανακωχή του Μούδρου 1918, δήλωσε στον Άγγλο αξιωματικό Λίστερ, επόπτη των Συμμάχων στην Αδριανούπολη, ότι παύει να τον αναγνωρίζει πλέον.

Μετά όμως τη νικηφόρα έκβαση των πολεμικών επιχειρήσεων του Ιουλίου 1920 και την ταχύτατη προέλαση της 9ης Ελληνικής Μεραρχίας Πεζικού προς την Αδριανούπολη, ο Τζαφέρ Ταγιάρ προσπάθησε να διαφύγει με άλογο, και χωρίς συνοδεία, προς το βουλγαρικό έδαφος όπου όμως συνελήφθη αιχμάλωτος στις 11 Ιουλίου και την επομένη καταλήφθηκε η Αδριανούπολη. 

Για την σύλληψη του Τζαφέρ Ταγιάρ κινήθηκε ο 11ος λόχος της 10ης Ελληνικής Μεραρχίας Πεζικού -αποσπασθείς στην 9η Ελληνική Μεραρχία Πεζικού- υπό το λοχαγό Πεζικού Δημήτριο Μεσσαριτάκη , ο οποίος φονεύθηκε στο Δορύλαιο την 9η Ιουλίου 1921. Τη σύλληψη του Ταγιάρ και την παράδοσή του στον Έλληνα στρατηγό Αλέξανδρο Μαζαράκη -Αινιάν, διηνήργησε ομάδα μάχης του ανωτέρω λόχου, υπό τον δεκανέα Πεζικού και πρώην σύνδεσμο του Παύλου Μελά το 1904, Νικόλαο Καθάριο , ο οποίος τον Ιούλιο του 1921 τιμήθηκε με το Αργυρούν Αριστείον Ανδρείας για την πολεμική του δράση ,καθώς και για το γεγονός ότι σεβόμενος το δίκαιο του πολέμου , απέτρεψε την κακοποίηση του Τζαφέρ Ταγιάρ από υφιστάμενό του.

Ο Τζαφέρ Ταγιάρ μεταφέρθηκε στην Αθήνα παραμένοντας αιχμάλωτος 32 μήνες, με την δυνατότητα όμως να κινείται κάπως ελεύθερα, μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, όπου και φέρεται να ανταλλάχθηκε με τον Έλληνα στρατηγό, αιχμάλωτο των Τούρκων, στη Μικρασιατική Εκστρατεία, Νικόλαο Τρικούπη.  
Μετά την επιστροφή του στην Τουρκία αναμίχθηκε με την πολιτική και ανέλαβε Έπαρχος στη περιοχή της Σαμψούντας.

Ο Τζαφέρ Ταγιάρ πέθανε στις 3 Ιανουαρίου του 1958, στη Κωνσταντινούπολη, σε ηλικία 81 ετών. Είχε τιμηθεί με διάφορα παράσημα καθώς και με το μετάλλιο της Τουρκικής Δημοκρατίας.

Ενδεικτικές Πηγές
-----------------

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.56ος, σελ.277.
* Προφορική μαρτυρία Νικολάου Καθάριου, Κεχρόκαμπος Καβάλας, 1974.
* Μαζαράκης - Αινιάν, Αλέξανδρος, ''Απομνημονεύματα'', εκδ. Ίκαρος, Αθήνα, 1949.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Cafer Tayyar Eğilmez στο Wikimedia Commons
* Zülal Keleş, "Τζαφέρ Ταγιάρ Πασάς" Αρχειοθετήθηκε 2012-03-12 στο Wayback Machine. *Atatürk Araştırma Merkezi Dergisi* (= Εκδόσεις Ερευνητικού Κέντρου Ατατίουρκ), τεύχος 44, Cilt: XV, έτους 1999. {Τουρκική}

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 78155286663187180005
* GND: 1180767047

 |

 |
Η **Τερτένια** είναι Δήμος της Ιταλικής Επαρχίας της Ολιάστρα, στην Περιφέρεια Σαρδηνία στην Ιταλία, αποσπάστηκε από την Επαρχία του Νουόρο (2005).
Ο πληθυσμός της πόλης είναι 3.888 κάτοικοι και η πυκνότητα του πληθυσμού 33 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Η Τερτένια βρίσκεται 70 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την πρωτεύουσα της Σαρδηνίας Κάλιαρι και 25 χιλιόμετρα νότια από την πρωυεύουσα της επαρχίας Τορτολί.

Τα πρώτα ίχνη ανθρώπινης εγκατάστασης χρονολογούνται στα τελευταία χρόνια της Νεολιθικής περιόδου (4η χιλιετία π.Χ.) και αποδίδονται στον Πολιτισμό της Οτσιέρι, βρέθηκαν αντικείμενα από Οψιανό και μία Νεκρόπολη. Στην περιοχή της Τερτένας βρέθηκαν επίσης 77 Νουράγκι, 22 χωριά Νουράγκι, 34 γιγαντιαίοι τάφοι και ένα ιερό πηγάδι που χρονολογείται στην Νουραγική περίοδο. Οι ανακαλύψεις δείχνουν ότι υπήρχε μεγάλη οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη εκείνη την περίοδο, τα ίχνη τους διασώζονται ακόμα και σήμερα, τον 19ο αιώνα χτίστηκε ένας πύργος για τον έλεγχο της ακτογραμμής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 245418886
* GND: 4664843-4

 |

 |
Παγωτά (τζελάτι) σε κατάστημα στη Ρώμη
Το **τζελάτο** (προφορά ιταλική, πληθυντικός τζελάτι) είναι η ιταλική λέξη για το παγωτό και προέρχεται από τη λατινική λέξη gelatus (που σημαίνει παγωμένο).

Στα γαλλικά και στα αγγλικά, η λέξη αναφέρεται κοινώς στην ποικιλία των παγωτών που παρασκευάζονται με τον παραδοσιακό ιταλικό τρόπο. Τα παγωτά αυτά μπορούν να κατασκευασθούν με γάλα, με κρέμα γάλακτος, με διάφορα είδη ζάχαρης, με αρώματα που προέρχονται από φρέσκα φρούτα ή πουρέ φρούτων, και χωρίς ζάχαρη.

Γενικά, είναι χαμηλά σε θερμίδες, σε λίπη και σάκχαρα, σε σύγκριση με τα παγωτά. Από παγωτό σε παγωτό διαφέρει: υπάρχει ένας τύπος μαλακού παγωτού που περιέχει μία σχετικά μικρή ποσότητα αέρα. Σύμφωνα με τον νόμο, τα παγωτά στην Ιταλία πρέπει να περιέχουν τουλάχιστον 3,5% λιπαρά χωρίς καθορισμένα όρια. 

Η περιεκτικότητα ζάχαρης στο χειροποίητο παγωτό όπως στο παραδοσιακό παγωτό, εξισορροπείται με την περιεκτικότητα σε υγρασία για να λειτουργήσει ως αντιψυκτικό ωστε να αποφευχθεί σίγουρα το βαθύ πάγωμα. Οι τύποι ζάχαρης που χρησιμοποιούνται περιέχουν σακχαρόζη, δεξτρόζη, γλυκαντικό για τον έλεγχο της γλυκύτητας. Γενικά, από παγωτό σε παγωτό πρέπει να υπάρχει ένας σταθεροποιητής. Οι κρόκοι χρησιμοποιούνται για τις κίτρινες αποχρώσεις των παγωτών, ανάμεσα στα οποία είναι το ζαμπαγιόνε και η κρέμα καραμελέ. Επίσης, τα συνήθη λιπαρά προστίθενται στο παγωτό για να σταθεροποιηθεί η βάση. Τα άμυλα και τα κολοειδή, ιδιαίτερα το άμυλο αραβοσίτου, μερικές φορές χρησιμοποιούνται επίσης για να συμπυκνώσουν και να καθορίσουν το μίγμα.
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, με το όνομα **Ταϋγέτη** είναι γνωστή μία από τις Πλειάδες, τις κόρες του Τιτάνα Άτλαντα και της Ωκεανίδας Πλειόνης.

Η Ταϋγέτη ζευγάρωσε με τον θεό Δία και απέκτησε από αυτόν ένα τέκνο, τον Λακεδαίμονα. Κατά μία άλλη παράδοση, η Ταϋγέτη υπήρξε σύζυγος του Λακεδαίμονα και παιδιά τους ήταν ο Ίμερος και ο Ευρώτας. Θεωρείται βέβαιο ότι η Ταϋγέτη, αρχικά, ήταν η τοπική θεότητα της οροσειράς του βουνού Ταϋγέτου στην Λακωνία (όπου και κυνηγούσε συχνά εκεί) και ανήκε στην ακολουθία της θεάς Αρτέμιδος, μαζί με την οποία αναφέρεται συχνά. Μια άλλη πηγή αναφέρει ότι η Ταϋγέτη κατάφερε να γλιτώσει από τον Δία. Ενώ κατακτούσε μία μία τις τοπικές Νύμφες, ο Δίας κάποια στιγμή άρχισε να φλερτάρει την Ταϋγέτη, και εκείνη με την σειρά της ζήτησε την βοήθεια της Άρτεμις. Η θεά μεταμόρφωσε την Ταϋγέτη σε ένα ελάφι με χρυσά κέρατα.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin, *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ταϋγέτη (μυθολογία)** |
Οι **Ταύροι** (Ταῦροι), επίσης **Σκυθοταύροι**, **Ταύροι Σκύθες**, **Ταυροσκύθες** ήταν λαός εγκατεστημένος στη νότιο ορεινή ακτή της Ταυρικής και τη στενή λωρίδα γης ανάμεσα στα όρη και τον Εύξεινο Πόντο. Έδωσαν το όνομά τους στη χερσόνησο, (*Ταυρική*), *Ταυρίδα* και *Ταυρίς*.

θεωρούνται ότι υπήρξαν παρακλάδι των Κιμμέριων, τους οποίους οι Σκύθες εκδίωξαν από την αρχική πατρίδα τους προσέτι βορειότερα κατα τον 7ο αιώνα Π.Κ.Ε.. Ωστόσο υποστηρίζεται και μία άλλη εκδοχή σύμφωνα με την οποία οι Ταύροι συνδέονται πιθανώς με τους Αμπχάζ και τους Κιρκάσιους, οι οποίοι εκείνη την εποχή κατοικούσαν δυτικότερα απ' ό,τι σήμερα.

Οι Ταύροι στην αρχαιότητα περιγράφτηκαν ως πολεμικός λαός που ζούσε από τις λεηλασίες. Έγιναν ιδιαίτερα γνωστοί για τη λατρεία μιας παρθένας θεάς στην οποία θυσίαζαν ναυαγούς και Έλληνες. Οι Ελληνες ταύτιζαν την ταυρική θεά με την Άρτεμη Ταυροπόλο ή με την Ιφιγένεια, κόρη του Αγαμέμνωνα. Το θρυλούμενο ταυρικό έθιμο της ανθρωποθυσίας ενέπνευσε τους ελληνικούς μύθους της Ιφιγένειας και του Ορέστη.

Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο τρόπος με τον οποίο θυσίαζαν ήταν η αποκοπή της κεφαλής με χτύπημα ροπάλου. Κατόπιν, είτε έθαβαν το σώμα είτε έριχναν σε κάποιον γκρεμό και κάρφωναν το κεφάλι σε ένα παλούκι. Κατά τον ίδιο τρόπο αφαιρούσαν τα κεφάλια αιχμαλώτων πολέμου τα τοποθετούσαν σε ψηλό πάσσαλο και τα τοποθετούσαν στις οικίες τους ως προστατευτικά πνεύματα.

Αν και οι ακτές της Ταυρικής εντέλει κυριαρχήθηκαν από τους Έλληνες στην αρχή και από τους Ρωμαίους μεταγενέστερα, οι Ταύροι παρέμειναν ισχυρή πολεμική απειλή στην περιοχή. Ενεπλάκησαν στην πειρατεία στην επικράτεια του Εύξεινου Πόντου, και ληστρικές επιδρομές από τη βάση τους στο Σύμβολον, τον σημερινό Μπαλουκλαβά. Κατά τον 2ο αιώνα Π.Κ.Ε. έγιναν υποτελείς σύμμαχοι του σκύθη βασιλέα Σκιλούρου.

Σημειώσεις-παραπομπές
---------------------

1. ↑  Πλίνιος ο πρεσβύτερος, *H. N.* 4.85
2. ↑  Ηροδότου *Ιστορίαι* Δ'.
3. ↑  Βλ. Ευριπίδη, *Ιφιγένεια εν Ταύροις*.
4. ↑  Tauri. (2008). In *Encyclopædia Britannica*. ανάκτηση 18 Οκτωβρίου, 2008, from *Encyclopædia Britannica Online*:  .
Στις 26 Ιανουαρίου 2015 ένα μαχητικό αεροσκάφος F-16 της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας συνετρίβη στην αεροπορική βάση Λος Γιάνος του Αλμπαθέτε της Ισπανίας σκοτώνοντας 11 ανθρώπους. Ανάμεσα στα θύματα ήταν οι δύο Έλληνες πιλότοι του αεροσκάφους και εννέα Γάλλοι, μέλη της Γαλλικής Πολεμικής Αεροπορίας. Τραυματίστηκαν επίσης είκοσι ένας ακόμη άνθρωποι.

Το διθέσιο αεροσκάφος της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, που συμμετείχε στην νατοϊκή άσκηση Tactical Leadership Program, κατέπεσε στην πίστα του αεροδρομίου λίγο μετά τις 4 και μισή το απόγευμα, κατά τη φάση της απογείωσης. Σύμφωνα με το πόρισμα της διεθνούς ερευνητικής ομάδας, στην οποία συμμετείχαν η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία, η Γερμανία και οι ΗΠΑ, υπό την προεδρία της Ελλάδας, το ελληνικό F-16 έχασε την ισορροπία του λόγω σφάλματος στις ρυθμίσεις. Το σφάλμα αυτό φαίνεται να προκλήθηκε από την ακούσια μετατόπιση ενός αντικειμένου μέσα στο πιλοτήριο, που πίεσε έναν από τους αντισταθμιστές αεροδυναμικής, με αποτέλεσμα ο αντισταθμιστής να τεθεί στη μέγιστη αντιστάθμιση προς τα δεξιά και το αεροσκάφος να καταπέσει έχοντας αυτή την κλίση στο δεξί φτερό του.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Σφάλμα ρύθμισης κατά την απογείωση του ελληνικού F-16 «έδειξε» η διεθνής έρευνα
2. ↑
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιανουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2016.
Το **Συντηρητικό κόμμα Σερβίας** ή απλά **Συντηρητικοί** (*σερβικά : Конзервативци*) ήταν πολιτικό κόμμα που αποτελούνταν από ομοϊδεάτες πολιτικές ομάδες που επηρέαζαν τα πολιτικά γεγονότα και τη συνταγματική τάξη της Σερβίας κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα. 

Ο αντίπαλός τους στην πολιτική ζωή του Πριγκιπάτου της Σερβίας ήταν το Φιλελεύθερο κόμμα. Οι Συντηρητικοί ζητούσαν ένα ποιο αποφασιστικό ρόλο του Συμβουλίου και όχι η Εθνοσυνέλευση. 

Ανάμεσά τους στην πρώτη θέση ξεχώρισαν οι Ίλιγια Γκαρασάνιν, Γιόβαν Μαρίνοβιτς και ο Νίκολα Χρίστιτς. Κατά τη διάρκεια της αντιβασιλείας, 1868-1872, στην κυβέρνηση ήταν οι Φιλελευθέροι και οι Συντηρητικοί υπέστησαν διώξεις. Στο τέλος της δεκαετίας του 1870 τους συντηρητικούς του 19ου αιώνα αντικατέστησε το Προοδευτικό κόμμα.

Πηγές
-----

* Миодраг Јовичић: *Лексикон српске уставности*, Београд 1999.
* Драгослав Јанковић: *Рађање парламентарне демократије*, Београд 1997.
Ταϊλανδέζικο μασάζ
Το **ταϊλανδέζικο μασάζ** (*nuad thai* στην ταϊλανδική γλώσσα) είναι μια παραδοσιακή μορφή μασάζ, η οποία προέρχεται από την Ταϊλάνδη. Προέκυψε από έναν συνδυασμό επιρροών από την Ινδία, τη Κίνα και παραδόσεις της Ταϊλάνδης. Τείνει να γίνει ιδιαίτερα δημοφιλές σε όλο τον κόσμο. 

Στο παραδοσιακό ταϊλανδέζικο μασάζ, ο δέκτης φορά ελαφρύ ρουχισμό και η μάλαξη εκτελείται στο δάπεδο. Περιλαμβάνει εργασία στους ταϊλανδικούς μεσημβρινούς (Sen) βάσει ενός ειδικού πρωτόκολλου, τεχνικές μάλαξης, εργασία στον σκελετό και στις αρθρώσεις, και αρκετές παθητικές διατάσεις που μοιάζουν με τις asana της γιόγκα. 

Επίσης, είναι εφικτό να πλαισιωθεί και με ειδικά καταπλάσματα βοτάνων. Πρόκειται για μια αρχαία τεχνική, αφού εκτιμάται ότι εφαρμόζεται εδώ και 3.000 και πλέον έτη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Traditional Thai Medical Professions Act, BE 2556 (2013) Αρχειοθετήθηκε 2013-08-01 στο Wayback Machine..
2. ↑  Salguero, Pierce (2007). *Traditional Thai Medicine: Buddhism, Animism, Ayurveda*. Forres, Scotland: Hohm Press.

Βιβλιογραφία
------------

* Ελευθερία Μαντζώρου, *Παραδοσιακό Ταϊλανδέζικο μασάζ*, Κέδρος, 2007
* Elefteria Mantzorou, The Complete Guide to Thai Massage, 2017
Ο **Τζεμ Γιαλτσίν Γιλντιρίμ** (*Cem Yalçın Yıldırım*, γενν. 8 Ιουλίου 1961) είναι Τούρκος μαθηματικός με ειδικότητα τη Θεωρία αριθμών. Γεννήθηκε στο Μπλούμινγκτον της Ιντιάνα, στις ΗΠΑ, και μεγάλωσε στην Άγκυρα. Πήρε πτυχίο από το Τεχνικό Πανεπιστήμιο Μεσης Ανατολής στην Άγκυρα και διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο του Τορόντο το 1990, εκπονώντας τη διδακτορική διατριβή του υπό την επίβλεψη του Τζων Φρηντλάντερ. Σήμερα είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου στην Κωνσταντινούπολη.

Ανακάλυψη
---------

Το 2005 οι Γιλντιρίμ, Νταν Γκόλντστον και Γιάνος Πιντς απέδειξαν ότι για οποιονδήποτε, οσοδήποτε μικρό θετικό αριθμό *ε*, υπάρχουν πρώτοι αριθμοί *p* και *p*′ τέτοιοι ώστε η διαφορά μεταξύ του *p* και του *p*′ είναι μικρότερη από το γινόμενο *ε* log *p*.

Πιο τυπικά:

{\displaystyle \liminf \_{n\to \infty }{\frac {p\_{n+1}-p\_{n}}{\log p\_{n}}}=0}
όπου *p**n* είναι ο *n*-στός πρώτος αριθμός. Με άλλα λόγια, για κάθε *c* > 0 υπάρχουν άπειρα ζεύγη διαδοχικών πρώτων αριθμών *p**n* και *p**n*+1 που είναι πιο κοντά μεταξυ τους από τη μέση απόσταση μεταξύ διαδοχικών πρώτων κατά παράγοντα *c*, δηλαδή: {\displaystyle p\_{n+1}-p\_{n}<c\log p\_{n}}

Η απόδειξη δημοσιεύθηκε αρχικώς μόνο από τους Γκόλντστον και Γιλντιρίμ το 2003, αλλά αργότερα την ανεκάλεσαν. Μετά ο Γιάνος Πιντς προστέθηκε στην ομάδα τους και ολοκλήρωσαν την απόδειξη το 2005.

Το 2014 οι τρεις ερευνητές βραβεύθηκαν με το Βραβείο Cole Θεωρίας των αριθμών «για την εργασία τους στα μικρά κενά μεταξύ πρώτων αριθμών.

Δείτε επίσης
------------

* Προβλήματα του Λαντάου

Παραπομπές
----------

1. ↑  VIAF
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2017.
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Απριλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2017.
4. ↑
5. ↑  «Archived copy». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Φεβρουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2009.

Πηγές
-----

* Το Βραβείο Cole Θεωρίας των αριθμών το 2014

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τζεμ Γιλντιρίμ στο Mathematics Genealogy Project

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 64248836
* LCCN: n98087217
* ISNI: 0000 0001 1511 5124
* GND: 173274048
* SUDOC: 167088459
* BNF: cb145657766 (data)
* MGP: 16253

 |

 |
Ο **Τζαχάς** (ή *Ζαχάς* ή *Τσακά*) ήταν Τούρκος εμίρης του 11ου αιώνα που δημιούργησε ένα κράτος στη δυτική Μικρά Ασία με πρωτεύουσα τη Σμύρνη.

Ο Τζαχάς έδρασε στη Μικρά Ασία τα ταραγμένα χρόνια μετά τη μάχη του Μαντζικέρτ.
Αιχμαλωτίστηκε και φυλακίστηκε από τους Βυζαντινούς ενώ έκανε επιδρομές στη Μικρά Ασία. Πιθανότατα δεν ήταν υπό τις διαταγές του σουλτάνου των Μεγάλων Σελτζούκων, αλλά δρούσε ανεξάρτητα. Ενώ ήταν φυλακισμένος κατάφερε να μάθει να μιλά ελληνικά μέσα σε λίγους μήνες. Στη διάρκεια της βασιλείας του Νικηφόρου Γ΄ Βοτανειάτη του δόθηκαν κάποιες ελευθερίες και μεταφέρθηκε στο αυτοκρατορικό παλάτι. Μάλιστα τιμήθηκε από το Νικηφόρο Γ΄ με τίτλο της βυζαντινής αυλής.

Όταν ο Αλέξιος Κομνηνός ανέτρεψε τον Νικηφόρο Γ΄ και έγινε αυτοκράτορας, ο Τζαχάς αφέθηκε ελεύθερος. Η παραμονή του στην Κωνσταντινούπολη μεγάλωσε τις φιλοδοξίες του σε τέτοιο βαθμό ώστε να σκεφτεί ότι και αυτός θα μπορούσε να ανέβει στο θρόνο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Εγκατέστησε την πρωτεύουσά του στη Σμύρνη και, με τη βοήθεια ενός Βυζαντινού πλοιοκτήτη, δημιούργησε πολεμικό στόλο. Με αυτόν κατάφερε να καταλάβει τα νησιά Λέσβος, Χίος, Σάμος και Ρόδος και γενικά να κυριαρχήσει στις δυτικές μικρασιατικές ακτές. Το 1090 συμμάχησε με τους Πετσενέγκους, έναν τουρκικό λαό που ζούσε στις στέπες βόρεια του Δούναβη για συνδυασμένη πολιορκία της Κωνσταντινούπολης. Ο Αλέξιος κινητοποίησε μεγάλες δυνάμεις για να αποκρούσει το στόλο του Τζαχά και να καταστρέψει ένα τμήμα του.

Μάχη του Λεβουνίου
------------------

Το 1091 μ.Χ λίγο έξω από την Κωνσταντινούπολη διεξάγεται η μάχη στο Λεβούνιο. Ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Αλέξιος Α' ο Κομνηνός στρατολογώντας 50.000 Έλληνες από τη Θράκη, τη Μακεδονία, τη Στερεά Ελλάδα, την Πελοπόννησο και τα νησιά του Β. Αιγαίου, πληρώνοντας 5000 Δυτικούς Μισθοφόρους και με τη βοήθεια 40.000 Κουμάνων (πρόκειται για μια ιδιόμορφη κοινοπολιτεία ευρω-ασιατικών νομαδικών και ημινομαδικών φύλων που είχαν φήμη ικανών πολεμιστών οι οποίοι ήταν εύστοχοι με βέλη) νικά του Πετσενέγκους που αριθμούσαν 110.000 πολεμιστές. Η συντριπτική ήττα των Πετσενέγκων από τους Βυζαντινούς και τους Κουμάνους στη μάχη του Λεβουνίου χάλασε τα σχέδια του Τζαχά.

Μετά το τέλος της μάχης 100.000 Πετσενέγκοι κείτονταν νεκροί ενώ οι απώλειες για το αυτοκρατορικό στρατό ήταν 12.500 άνδρες και των Κουμάνων 6.500. Η μάχη στο Λεβούνιο ήταν η αρχή του τέλους για τους Πετσενέγκους. Η νίκη των Βυζαντινών και ολοκληρωτική ήττα των Πετσενέγκων σταμάτησε οριστικά τις επιδρομές τους και τα σχέδια του Τούρκου εμίρη της Σμύρνης, Τζαχά, ο οποίος το 1090 είχε συνεργαστεί με τους Πετσενέγκους με απώτερο σκοπό την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης με τη βοήθειά τους. Το 1092 ο Τζαχάς πάντρεψε την κόρη του με το σουλτάνο του Ρουμ, Κιλίτς (ή Κιλίτζ) Αρσλάν Α΄, σε μια προσπάθεια να σχηματίσει μία νέα συμμαχία εναντίον των Βυζαντινών. Ο Αλέξιος, όμως, πέτυχε να στρέψει τον Κιλίτς Αρσλάν εναντίον του. Το 1094, κατά τη διάρκεια ενός συμποσίου στη Σμύρνη, ο Κιλίτς Αρσλάν δολοφόνησε τον μεθυσμένο Τζαχά. Τον Τζαχά διαδέχθηκε ο γιος του, που όμως έχασε τα εδάφη του από τους Βυζαντινούς μετά τη μάχη του Δορυλαίου.

Πηγές
-----

Τα αντίστοιχα άρθρα στη γαλλόφωνη και στην αγγλόφωνη wikipedia.
Το οθωμανικό κράτος, θέλοντας να καλύψει άμεσα τι ανάγκες του σε ορισμένα κτηνοτροφικά προϊόντα, καθιερώνει ειδικό φόρο για τα μεγάλα κοπάδια. Γνωστός ως *τζελεπικό* (resm-iagnam-Icelebkeşan), ηκαταβολή του σε είδος και η είσπραξή του αποκλειστικά από το κράτος, οδηγεί στη σύσταση ειδικού μηχανισμού διεκπεραίωσής του. 

Τα πρόσωπα που τον συγκροτούν αποκαλούνται **τζελεπήδες** (celep). Η ανάγκη ύπαρξης ενός ευέλικτου σώματος, για την προμήθεια και παράδοση του απαιτούμενου προς κατανάλωση αριθμού ζώων σε λογικούς χρόνους, εμπλέκει σταδιακά τους κτηνοτροφικούς πληθυσμούς στον μηχανισμό απόδοσης αυτού του φόρου. Μέσω αυτής της διαδικασίας μετατρέπονται σε παραγωγική δύναμη της αυτοκρατορίας, ενώ η ιδιότητα του *τζελεπή* ταυτίζεται σταδιακά με τους ιδιοκτήτες κοπαδιών που έχουν αναλάβει να
εφοδιάσουν τον κρατικό μηχανισμό. Η αναβαθμισμένη σχέση με το κράτος τους δίνει τη δυνατότητα πρόσβασης ή παρέμβασης στην κρατική μηχανή, γεγονός που συντηρεί αλλά και υποκινεί τη διεκδίκηση μίας εντονότερης οικονομικής παρουσίας. Αυτή πραγματώνεται κατά την εξέλιξή της ως μία διευρυμένη εμπορική δραστηριότητα. Έτσι, οι «κηνοτρόφοι του κράτους», διοχετεύουν μέρος της παραγωγής στο ελεύθερο εμπόριο αποκτώντας περισσότερο κέρδος κάτι που τους καθιστά ανθρώπους του πλούτου.

Βιβλιογραφία
------------

* Β.Cvetkova, «Les Celep et leur rôle dansla vie économique des Balkans à l'époque Ottomane (XVe-XVIIe s.)», στο M. A. Cook, *Studiesin the Economic History of the Middle East, from the rise of Islam to the present day,* Οξφόρδη 1970,σελ 172-192.
* B. Cvetkova, «Le service des "celep" et le ravitaillement en bétail dans l'Empire Ottoman (XVe-XVIIIe s.)», *Études Historiques* 3 (Σόφια, 1966), σελ. 145-150
* Β. Μουταφτσίεβα, *Αγροτικές σχέσεις στην οθωμανική αυτοκρατορία (15ος – 16ος ),*μτφ. Ο. Αστρινάκη - Ε. Μπαλτά, εκδ. Πορεία, Αθήνα 1990. σελ  274 σημ. 205.
* Β. Ρόκου, *Ορεινές κοινωνίες κατά την περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας στα Βαλκάνια*, εκδ. Ερωδιός, Θεσσαλονίκη 2007*,* σελ. 81-106.
Τα **τεθωρακισμένα** είναι οχήματα μάχης και μεταφοράς όπλων και προσωπικού που χρησιμοποιούνται σε πολεμικές συγκρούσεις. Είναι ένας σημαντικός παράγοντας των συγχρόνων μεθόδων πολέμου. Η αρχή του πολέμου των τεθωρακισμένων στηρίζεται στην δυνατότητα των στρατευμάτων να διασπάσουν τις εχθρικές γραμμές άμυνας, με ελιγμούς από μονάδες τεθωρακισμένων.

Μεγάλο μέρος της εφαρμογής του πολέμου των τεθωρακισμένων εξαρτάται από τη χρήση αρμάτων μάχης και παρεμφερών οχημάτων που χρησιμοποιούνται από άλλα όπλα, όπως τεθωρακισμένα οχήματα μάχης και αυτοκινούμενα πυροβόλα, καθώς και άλλες μονάδες υποστήριξης γιά να επιτευχθούν οι στρατηγικοί στόχοι. Τα τεθωρακισμένα κατασκευάσθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο γιά να ανατρέψουν την αποτελμάτωση του Δυτικού Μέτωπου που είχε μεταβληθεί σε ένα απέραντο πεδίο χαρακωμάτων και να επαναφέρουν τους ελιγμούς και την κίνηση στην τακτική της μάχης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  O πόλεµος στον σύγχρονο κόσµο. Στρατηγική, οπλικά συστήµατα και τακτικές. Αρχειοθετήθηκε 2014-08-29 στο Wayback Machine. Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τεθωρακισμένα** |

* Tanks Encyclopedia

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh2001009090
* GND: 4044508-2
* BNF: cb121317263 (data)

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Πόλεμος
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Armoured warfare  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Σούκουρ** (σίντι سکر, ούρντου سكھر) είναι μεγάλη πόλη του Πακιστάν, στην επαρχία Σινδ. Με πληθυσμό 551.357 κατοίκους στην απογραφή του 2017, είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη του Σινδ μετά την πρωτεύουσα Καράτσι και το Χαϊντεραμπάντ, αλλά και η 14η σε πληθυσμό πόλη ολόκληρου του Πακιστάν. Είναι κτισμένη στη δεξιά (δυτική) όχθη του Ινδού ποταμού, απέναντι από την ιστορική πόλη Ρόχρι. Η πόλη ιδρύθηκε ως **Νέο Σούκουρ** από τους Βρετανούς αποικιοκράτες δίπλα στο προϋπάρχον χωριό Σούκουρ, με τον δήμο να δημιουργείται το 1862. Ο λόφος του Σούκουρ μαζί με εκείνον πάνω στο ποτάμιο νησί Μπούκουρ, συναποτελούν την επονομαζόμενη «Πύλη του Σινδ».

Η ονομασία της πόλεως προέρχεται πιθανώς από την αραβική λέξη *shakkar*, που σημαίνει «ζάχαρη» - μια αναφορά στα χωράφια με ζαχαροκάλαμο που αφθονούσαν στη γύρω περιοχή κατά τους ιστορικούς χρόνους ή ένας υπαινιγμός για τη σχετική ευημερία της περιοχής. Υπάρχει όμως και η άποψη ότι η ονομασία προέρχεται από τη λέξη *Suukh*, που στη γλώσσα σίντι σημαίνει «παρηγοριά».

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Pakistan City & Town Population List». Tageo.com website. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2021.
2. ↑  «Pakistan: Provinces and Major Cities - Population Statistics, Maps, Charts, Weather and Web Information». *www.citypopulation.de*. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2021.
3. ↑  Burton, Richard (1851). *Sindh and the Races That Inhabit the Valley of the Indus*. Asian Educational Services. ISBN 9788120607583. Ανακτήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2017.
4. ↑  «History of Sukkur». *Old Sukkur*. Sindhi Association of India. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος του δήμου
* Το Σούκουρ στα Βικιταξίδια

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 155954726
* LCCN: n82000241
* GND: 4602432-3

 |

 |
Ο **Στέφανος Ψημένος** είναι Έλληνας συγγραφέας ταξιδιωτικών οδηγών και χαρτογράφος, γεννημένος στην Αθήνα το 1963.

Καριέρα
-------

Έχει συντάξει τους σύγχρονους ταξιδιωτικούς οδηγούς της σειράς *Ανεξερεύνητη Ελλάδα*, και έχει δημιουργήσει τουριστικούς και πεζοπορικούς χάρτες για όλες τις περιοχές της Ελλάδας.

Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Την περίοδο 1986-1992 εργάστηκε ως κειμενογράφος σε μεγάλες διαφημιστικές εταιρίες. Το 1994 ίδρυσε την εκδοτική εταιρεία ROAD, η οποία εξειδικεύτηκε στην έκδοση χαρτών και ταξιδιωτικών οδηγών. Το 2008 ίδρυσε τη χαρτογραφική εταιρία TERRAIN, με την οποία δημιούργησε μια πλήρη σειρά πεζοπορικών χαρτών για τα ελληνικά νησιά, με πολλές καινοτομίες (100% επιτόπια έρευνα, εκτύπωση σε αδιάβροχο υλικό που δεν σκίζεται και την πρώτη ιδιωτική χαρτογράφηση της ακτογραμμής των ελληνικών νησιών με χρήση σύγχρονων τεχνολογιών) η οποία εκδόθηκε ως σειρά έντυπων και ψηφιακών χαρτών. Από το 2014 ως το 2016 ο Στέφανος Ψημένος ήταν οργανωτικό μέλος του πολιτικού σχηματισμού Το Ποτάμι, υπεύθυνος για τον τομέα Τουρισμού. Το 2016 ίδρυσε την εταιρία Terrain Trails που ειδικεύεται στη σηματοδότηση μονοπατιών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Στέφανος Ψημένος». *Biblionet*.
2. ↑  «Στέφανος Ψημένος, ο άνθρωπος GPS». *Αθηνόραμα*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2014.
3. ↑  «Terrain Εκδόσεις - Σκαϊ χάρτες». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2014.
4. ↑  «Το Ποτάμι - Στέφανος Ψημένος». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2014.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 71022874
* **BiblioNet**: **44496**
* LCCN: no99026835
* ISNI: 0000 0001 0985 6794

 |

 |
Το **Τζαλαντάρ** (παντζαμπικά:  (ਜਲੰਧਰείναι πόλη (με καθεστώς δημοτικής επιχείρισης από το 1991) του βορειοδυτικού Ινδικού κρατιδίου του Παντζάμπ με 864.000 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 242 μέτρων και εκτείνεται σε μια έκταση 110 τ.χλμ. Το 2011 είχε πληθυσμό 873.725 κατοίκων και πληθυσμιακή πυκνότητα που φτάνει τους 7.943 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Βρίσκεται στην επαρχία Τζαλαντάρ.

Είναι η διοικητική έδρα της ομώνυμης επαρχίας. Στο Τζαλαντάρ υπάρχουν βιομηχανίες ζάχαρης, κονσερβοποίησης, κλωστοϋφαντουργίας και κατεργασίας μεταλλευμάτων. Η πόλη είναι γνωστή για την παραδοσιακό στυλ γλυπτικής από ελεφαντόδοντο.

Κλίμα
-----

Το κλίμα στο Τζαλαντάρ είναι υποτροπικό. Κατά την διάρκεια της εποχής των μουσώνων, δηλαδή τον Ιούνιο, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, πέφτει το μεγαλύτερο μέρος της βροχόπτωσης του έτους. Οι υπόλοιποι 9 μήνες είναι σε μεγάλο βαθμό ξηροί, αν και το χειμώνα η πόλη επηρεάζεται περιοδικά από κύματα κακοκαιρίας. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 769 χιλιοστόμετρα. Η μέση ετήσια θερμοκρασία φτάνει τους 23.9 °C. Οι θερμότεροι μήνες είναι ο Μάιος και ο Ιούνιος, αμέσως πριν τους μουσώνες, όπου η θερμοκρασία συχνά υπερβαίνει τους 40 βαθμούς Κελσίου. Τον χειμώνα η θερμοκρασία μπορεί να υποχωρήσει κάτω από 10 βαθμούς Κελσίου τη νύχτα.

Γιοι και κόρες της πόλης
------------------------

* Ουασίμ Σατζάντ (1941), πακιστανός πολιτικός

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Jalandhar στο Wikimedia Commons
* Ιστοσελίδα της Δημοτικής Επιχείρησης του Τζαλαντάρ

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 126564642
* GND: 16036226-X
* NKC: ge1022686

 |

 |
Το ψηφιδωτό αντίγραφο της «Μάχης της Ισσού»Το ψηφιδωτό αντίγραφο της «Μάχης της Ισσού»
Ο **Φιλόξενος ο Ερετριεύς** υπήρξε Έλληνας ζωγράφος που έζησε στα τέλη του 4ου με αρχές του 3ου π.Χ. αιώνα και αναφέρεται, από τον Πλίνιο στο σύγγραμμά του *Φυσική Ιστορία*, ως μαθητής του Νικομάχου. Θεωρείται ως ο δημιουργός του περίφημου πίνακα της Μάχης της Ισσού που παριστάνει τον Μέγα Αλέξανδρο εναντίον του Δαρείου. Ο πίνακας έγινε κατά παραγγελία του βασιλιά Κασσάνδρου και αντίγραφό του διασώθηκε στο γνωστό ψηφιδωτό της Πομπηίας. Ο Πλίνιος αναφέρει επίσης ότι ο Φιλόξενος ήταν γνωστός για την ζωγραφική του ταχύτητα και την χρήση συντμήσεων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή*. Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 257, τομ. 34.
2. ↑  «Εκδοτική Αθηνών Α.Ε.». *www.greekencyclopedia.com*. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2017. [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  *Nichtlateinische Schriftzeichen: ... Archaeologie. Geschichte der schoenen Künste im Alterthum*. 1 Ιανουαρίου 1865.
4. ↑  *Archaiologikē ephēmeris*. Archaiologikē hetairia en Athēnais. 1 Ιανουαρίου 1981.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 96115771
* **Europeana**: agent/base/30348
* ULAN: 500063648

 |

 |
Ο **Σούλης Παππάς** (γεν. Χαλκίδα, 18 Μαρτίου 1946) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως μέσος και προπονητής ποδοσφαίρου. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στον Εύριπο Χαλκίδας, ενώ έπαιξε και στον Πανελευσινιακό (Β’ Εθνική). Συνολικά έλαβε μέρος σε 137 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος στην Α΄ Εθνική κατηγορία, επιτυγχάνοντας 10 τέρματα. Έπαιξε κατά σειρά στον Α.Ο. Χαλκίδας (1968/69, 32 συμμετοχές – 4 γκολ), ΟΣΦΠ (1969/70 έως και 1972/73, 71 συμμετοχές – 4 γκολ) και Αιγάλεω Α.Ο. (1973/74 και 1974/75, 34 συμμετοχές – 2 γκολ). Αγωνίσθηκε, ακόμη, στην ομάδα της Καλλιθέας στη Β΄ Εθνική (1978-79). Με την Εθνική Ομάδα των Ανδρών αγωνίσθηκε 2 φορές και το ντεμπούτο του έγινε στις 18 Ιουνίου του 1971, εναντίον της Μάλτας (2-0). Μετά το πέρας της αγωνιστικής του σταδιοδρομίας εργάσθηκε ως προπονητής αρκετών ομάδων, μεταξύ των οποίων και το Αιγάλεω. Επίσης χρημάτισε ομοσπονδιακός τεχνικός στα κλιμάκια Παίδων – Νέων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Σούλης Παππάς: Ένα αστέρι στον Πειραϊκό γαλαξία» Ανακτήθηκε στις 12/12/2020
2. ↑  Στατιστικά στοιχεία του βιογραφούμενου Ανακτήθηκε στις 12/12/2020
3. ↑  «Ο... Ολυμπιακός ήρθε για τον Σούλη Παππά» Ανακτήθηκε στις 12/12/2020
Ο **Στέφανος** ήταν βυζαντινός κυβερνήτης του Δουκάτου της Ρώμης με τον τίτλο του *πατρικίου* και του *δουξ* κατά τον 8ο αιώνα. 

Μέχρι τον 8ο αιώνα το Δουκάτο της Ρώμης ανήκε διοικητικά στο Εξαρχάτο της Ραβέννας όπου ο δούκας ήταν υφιστάμενος του. Το 731 με 739 για να αντιμετωπιστεί ποιο αποτελεσματικά η Λομβαρδική απειλή στις Βυζαντινές κτήσεις της Ιταλίας αποφασίστηκε ο διαχωρισμός του δουκάτου από το Εξαρχάτο. 

Πρώτος, ανεξάρτητος από το εξαρχάτο δούκας, διορίσθηκε ο Στέφανος, στις αρμοδιότητες του ήταν και η επικύρωση εκλογής νέου πάπα της Ρώμης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Ιστορία της Ελλάδος μετ' εικόνων Από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι της βασιλείας του Όθωνος Υπό Σπυρίδωνος Π. Λάμπρου Τόμος Γ΄ Από της αλώσεως της Κορίνθου υπό Μομμίου μέχρι της αυτοκράτειρας του Βυζαντίου Ειρήνης ... Εν Αθήναις :Παρά τω εκδότη Καρόλω Μπεκ
Ο **Στέφανος Χάλης** (περ. 1796 – 25 Ιουλίου 1822) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 από το Θέρισο της Κρήτης. Ήταν ο μικρότερος αδελφός των επίσης αγωνιστών της επανάστασης, Βασιλείου και Ιωάννη.

Βιογραφία
---------

Ο Χάλης γεννήθηκε στο χωριό Θέρισο των Χανίων γύρω στο 1796 και ήταν ο μικρότερος γιος του Δημητρίου Χάλη, ο οποίος μερίμνησε για τη μόρφωση των τέκνων του με αποτέλεσμα τόσο ο Στέφανος, όσο και τα αδέλφια του να γίνουν αποδέκτες σημαντικής παιδείας. Συγκεκριμένα, ο Στέφανος μαθήτευσε δίπλα στους ονομαστούς λόγιους της εποχής, Ιάκωβο Μανωλέσο και Γρηγόριο Περδικάρη. Αυτή η ευρεία μόρφωση που απέκτησε, είχε ως επακόλουθο την πρόσληψή του στο υπαλληλικό προσωπικό των βρετανικών προξενείων, αρχικά στα Χανιά και στη συνέχεια στην Πάτρα.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Πάτρα μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και με το ξέσπασμα της Επανάστασης επέστρεψε στην Κρήτη, όπου έδρασε ως οπλαρχηγός. Έλαβε μέρος αρχικά την 15η Ιουλίου του 1821 στη νικηφόρα μάχη του Θερίσου, ενώ στις 19 Αυγούστου του ίδιου έτους συμμετείχε στην, επίσης νικηφόρα για τους επαναστάτες, μάχη στις Αλιάκες κοντά στον κόλπο της Σούδας, όπου όμως έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια εφόδου, χτυπημένος από σφαίρα στο μέτωπο.

Ο Στέφανος Χάλης μαρτυρείται επίσης ως ικανός ποιητής, τραγουδιστής και λυράρης. Μάλιστα, σύμφωνα με μια εκδοχή, φέρεται ως ο δημιουργός του γνωστού ριζίτικου τραγουδιού «Πότε θα κάνει ξαστεριά».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αγνή Βλαβιανού-Αρβανίτη, *Βασίλειος Χάλης - Η Επανάσταση του 1821 στην Κρήτη*, 2004, σελ. 18.
2. 1 2 3  Διονυσίου Α. Κοκκίνου, *Η Ελληνική Επανάστασις*, εκδόσεις Μέλισσα, 1974, τόμος Β', σελ. 40.
3. 1 2  Αγνή Βλαβιανού-Αρβανίτη, 2004, σελ. 32.
4. ↑  Αγνή Βλαβιανού-Αρβανίτη, 2004, σελ. 21.
5. ↑  Διονυσίου Α. Κοκκίνου, 1974, τόμος Β΄, σελ. 30 - 31.
6. ↑  Αγνή Βλαβιανού-Αρβανίτη, 2004, σελ. 30-31.
7. ↑  *Ιστορία Ελληνικού Έθνους*, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1975, τόμος ΙΒ΄, σελ. 168.
8. ↑  Καλλινίκου Κριτοβουλίδου, *Απομνημονεύματα του περί αυτονομίας της Ελλάδος πολέμου των Κρητών*, Εκ του Τυπογραφείου Αθηνάς, Εν Αθήναις, 1859, σ. 59.

Βιβλιογραφία
------------

* Αγνή Βλαβιανού - Αρβανίτη, *Βασίλειος Χάλης - Η Επανάσταση του 1821 στην Κρήτη*, 2004.
* Διονυσίου Α. Κοκκίνου, *Η Ελληνική Επανάστασις*, εκδόσεις Μέλισσα, 1974, τόμος Β'.
* *Ιστορία Ελληνικού Έθνους*, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1975, τόμος ΙΒ'.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Εφημερίδα *Πατρίς*: Η περιγραφή του Καλλίνικου Κριτοβουλίδη για την αρχή της Επανάστασης.[*νεκρός σύνδεσμος*]