Η **λοπεραμίδη**, που πωλείται με την επωνυμία **Imodium** μεταξύ άλλων, είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση της διάρροιας. Χρησιμοποιείται συχνά για το σκοπό αυτό σε φλεγμονώδη νόσο του εντέρου και σύνδρομο βραχέος εντέρου. Δεν συνιστάται για όσους έχουν αίμα στα κόπρανα, βλέννα στα κόπρανα ή πυρετούς. Το φάρμακο λαμβάνεται από το στόμα. 

Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν κοιλιακό άλγος, δυσκοιλιότητα, υπνηλία, έμετο και ξηροστομία. Μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο τοξικού μεγάκολου. Η ασφάλεια της λοπεραμίδης κατά την εγκυμοσύνη είναι ασαφής, αλλά δεν έχουν βρεθεί ενδείξεις βλάβης. Φαίνεται να είναι ασφαλής στο θηλασμό. Είναι ένα οπιοειδές χωρίς σημαντική απορρόφηση από το έντερο και δεν διασχίζει το αιματοεγκεφαλικό φραγμό όταν χρησιμοποιείται σε κανονικές δόσεις. Λειτουργεί επιβραδύνοντας τις συστολές του εντέρου.

Η λοπεραμίδη παρασκευάστηκε για πρώτη φορά το 1969 και χρησιμοποιήθηκε ιατρικά το 1976. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Η λοπεραμίδη διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο. Το 2017, ήταν το 351ο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από 700 χιλιάδες συνταγές.

Ιατρικές χρήσεις
----------------

Η λοπεραμίδη είναι αποτελεσματική για τη θεραπεία διαφόρων τύπων διάρροιας. Αυτό περιλαμβάνει τον έλεγχο της οξείας μη ειδικής διάρροιας, ήπια διάρροια των ταξιδιωτών, σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, χρόνια διάρροια λόγω εκτομής του εντέρου και χρόνια διάρροια δευτερεύουσα σε φλεγμονώδους ασθένειας του εντέρου. Είναι επίσης χρήσιμη για τη μείωση της παραγωγής της ειλεοστομίας. Οι εκτός ετικέτας χρήσεις για τη λοπεραμίδη περιλαμβάνουν επίσης διάρροια που προκαλείται από χημειοθεραπεία, ειδικά που σχετίζεται με τη χρήση ιρινοτεκάνης.

Η λοπεραμίδη δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως η κύρια θεραπεία σε περιπτώσεις αιμορραγικής διάρροιας, οξείας επιδείνωσης της ελκώδους κολίτιδας ή βακτηριακής εντεροκολίτιδας.

Η λοπεραμίδη συγκρίνεται συχνά με το διφαινοξυλικό. Μελέτες δείχνουν ότι η λοπεραμίδη είναι πιο αποτελεσματική και έχει χαμηλότερες νευρικές παρενέργειες.

Παρενέργειες
------------

Οι ανεπιθύμητες ενέργειες που σχετίζονται συχνότερα με τη λοπεραμίδη είναι η δυσκοιλιότητα (η οποία εμφανίζεται σε 1,7-5,3% των χρηστών), ζάλη (έως 1,4%), ναυτία (0,7-3,2%) και κράμπες στην κοιλιά (0,5-3,0%). Σπάνιες, αλλά πιο σοβαρές, ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν τοξικό μεγάκολο, παραλυτικό ειλεό, αγγειοοίδημα, αναφυλαξία / αλλεργικές αντιδράσεις, τοξική επιδερμική νεκρόλυση, σύνδρομο Stevens-Johnson, πολύμορφο ερύθημα, κατακράτηση ούρων και θερμοπληξία. Τα πιο συχνά συμπτώματα υπερβολικής δόσης λοπεραμίδης είναι υπνηλία, έμετος και κοιλιακός πόνος ή κάψιμο. Υψηλές δόσεις μπορεί να οδηγήσουν σε καρδιακά προβλήματα όπως μη φυσιολογικούς καρδιακούς ρυθμούς.

### Αντενδείξεις

Η θεραπεία πρέπει να αποφεύγεται παρουσία υψηλού πυρετού ή εάν τα κόπρανα είναι αιματηρά. Η θεραπεία δεν συνιστάται σε άτομα που θα μπορούσαν να έχουν αρνητικές επιπτώσεις από τη δυσκοιλιότητα. Εάν υπάρχει υποψία διάρροιας που σχετίζεται με οργανισμούς που μπορούν να διεισδύσουν στα εντερικά τοιχώματα, όπως το *E. coli* O157:H7 ή η *Salmonella*, η λοπεραμίδη αντενδείκνυται ως κύρια θεραπεία. Η θεραπεία με λοπεραμίδη δεν χρησιμοποιείται σε συμπτωματικές λοιμώξεις από *C. difficile*, καθώς αυξάνει τον κίνδυνο κατακράτησης τοξινών και τοξικού μεγάκολου.

Η λοπεραμίδη πρέπει να χορηγείται με προσοχή σε άτομα με ηπατική ανεπάρκεια λόγω μειωμένου μεταβολισμού πρώτης διέλευσης. Επιπλέον, πρέπει να δίδεται προσοχή κατά τη θεραπεία ατόμων με προχωρημένο HIV / AIDS, καθώς έχουν αναφερθεί περιστατικά τοξικών μεγακόλων τόσο από ιούς όσο και από βακτήρια. Εάν παρατηρηθεί κοιλιακή διάταση, η θεραπεία με λοπεραμίδη θα πρέπει να διακοπεί.

### Παιδιά

Δεν συνιστάται η χρήση λοπεραμίδης σε παιδιά κάτω των δύο ετών. Έχουν γίνει σπάνιες αναφορές θανατηφόρου παραλυτικού ειλεού που σχετιζοταν με κοιλιακή διαταραχή. Οι περισσότερες από αυτές τις αναφορές σημειώθηκαν σε περιβάλλον οξείας δυσεντερίας, υπερδοσολογίας και με πολύ μικρά παιδιά ηλικίας κάτω των δύο ετών. Μια ανασκόπηση σχετικά με τη χρήση λοπεραμίδης σε παιδιά κάτω των 12 ετών διαπίστωσε ότι σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες εμφανίστηκαν μόνο σε παιδιά κάτω των τριών ετών. Η μελέτη ανέφερε ότι η χρήση της λοπεραμίδης πρέπει να αντενδείκνυται σε παιδιά ηλικίας κάτω των 3 ετών, συστημικά άρρωστα, υποσιτισμένα, μέτρια αφυδατωμένα ή με αιματηρή διάρροια. Το 1990, απαγορεύθηκαν στο Πακιστάν όλα τα σκευάσματα αντιδιαρροϊκής λοπεραμίδης για παιδιά.

### Εγκυμοσύνη και θηλασμός

Η λοπεραμίδη δεν συνιστάται στο Ηνωμένο Βασίλειο για χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή από θηλάζουσες μητέρες. Στις ΗΠΑ, η λοπεραμίδη ταξινομείται από την Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) ως κατηγορία εγκυμοσύνης Γ. Μελέτες σε μοντέλα αρουραίων δεν έδειξαν τερατογένεση, αλλά δεν έχουν διεξαχθεί επαρκείς μελέτες σε ανθρώπους. Μία ελεγχόμενη, προοπτική μελέτη 89 γυναικών που εκτέθηκαν σε λοπεραμίδη κατά το πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης δεν έδειξε αυξημένο κίνδυνο δυσπλασιών. Ωστόσο, αυτή ήταν μόνο μία μελέτη με μικρό μέγεθος δείγματος. Η λοπεραμίδη μπορεί να υπάρχει στο μητρικό γάλα και δεν συνιστάται για μητέρες που θηλάζουν.

Αλληλεπιδράσεις με άλλα φάρμακα
-------------------------------

Η λοπεραμίδη είναι ένα υπόστρωμα της Ρ-γλυκοπρωτεΐνης. Επομένως, η συγκέντρωση της λοπεραμίδης αυξάνεται όταν χορηγείται με έναν αναστολέα Ρ-γλυκοπρωτεΐνης. Οι συνηθισμένοι αναστολείς της P-γλυκοπρωτεΐνης περιλαμβάνουν τις κινιδίνη, ριτοναβίρη και κετοκοναζόλη. Η λοπεραμίδη είναι ικανή να μειώσει την απορρόφηση ορισμένων άλλων φαρμάκων. Για παράδειγμα, οι συγκεντρώσεις σακουιναβίρης μπορεί να μειωθούν κατά το ήμισυ όταν χορηγείται με λοπεραμίδη. 

Η λοπεραμίδη είναι ένας αντιδιαρροϊκός παράγοντας, ο οποίος μειώνει την εντερική κίνηση. Ως εκ τούτου, όταν συνδυάζεται με άλλα αντικινητικά φάρμακα, αυξάνεται ο κίνδυνος δυσκοιλιότητας. Αυτά τα φάρμακα περιλαμβάνουν άλλα οπιοειδή, αντιισταμινικά, αντιψυχωσικά και αντιχολινεργικά.

Μηχανισμός δράσης
-----------------

Η λοπεραμίδη είναι αγωνιστής του υποδοχέα οπιοειδών και δρα στους μ-υποδοχείς οπιοειδών στο μυεντερικό πλέγμα του παχέος εντέρου. Λειτουργεί όπως η μορφίνη, μειώνοντας τη δραστηριότητα του μυεντερικού πλέγματος, η οποία μειώνει τον τόνο των επιμήκων και κυκλικών λείων μυών του εντερικού τοιχώματος. Αυτό αυξάνει το χρόνο παραμονής του υλικού στο έντερο, επιτρέποντας να απορροφηθεί περισσότερο νερό από τα κόπρανα. Μειώνει επίσης τις μαζικές κινήσεις του παχέος εντέρου και καταστέλλει το γαστροκολικό αντανακλαστικό. 

Η κυκλοφορία της λοπεραμίδης στην κυκλοφορία του αίματος είναι περιορισμένη με δύο τρόπους. Η εκροή από Ρ-γλυκοπρωτεΐνη στο εντερικό τοίχωμα μειώνει τη διέλευση της λοπεραμίδης και το κλάσμα της διέλευσης του φαρμάκου μειώνεται περαιτέρω μέσω του μεταβολισμού πρώτης διέλευσης από το ήπαρ. Η λοπεραμίδη μεταβολίζεται σε ένωση τύπου MPTP, αλλά είναι απίθανο να ασκήσει νευροτοξικότητα.

Η επίδραση της P-γλυκοπρωτεΐνης εμποδίζει επίσης την κυκλοφορία της λοπεραμίδης από το να διασχίσει αποτελεσματικά τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό, οπότε μπορεί γενικά να ανταγωνίζεται τους μουσκαρινικούς υποδοχείς στο περιφερικό νευρικό σύστημα και σήμερα έχει βαθμολογία 1 στην κλίμακα αντιχολινεργικού γνωστικού φορτίου. Η ταυτόχρονη χορήγηση αναστολέων της P-γλυκοπρωτεΐνης, όπως η κινιδίνη, επιτρέπει πιθανώς στη λοπεραμίδη να διασχίσει το φράγμα αίματος-εγκεφάλου και να παράγει κεντρικά φαινόμενα παρόμοια με μορφίνη. Η λοπεραμίδη που ελήφθη με κινιδίνη βρέθηκε να προκαλεί αναπνευστική καταστολή, ενδεικτική της κεντρικής δράσης των οπιοειδών.

Η λοπεραμίδη έχει αποδειχθεί ότι προκαλεί ήπια φυσική εξάρτηση κατά τις προκλινικές μελέτες, ειδικά σε ποντίκια, αρουραίους και πιθήκους ρήσους. Παρατηρήθηκαν συμπτώματα ήπιου στερητικού οπιοειδών μετά από απότομη διακοπή της μακροχρόνιας θεραπείας των ζώων με λοπεραμίδη.

Όταν εγκρίθηκε αρχικά για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες, η λοπεραμίδη θεωρήθηκε ναρκωτικό και τέθηκε στο Πρόγραμμα II του νόμου περί ελεγχόμενων ουσιών 1970. Μεταφέρθηκε στο Πρόγραμμα V στις 17 Ιουλίου 1977 και, στη συνέχεια, εκτός ελέγχου στις 3 Νοεμβρίου 1982.

Ψυχαγωγική χρήση
----------------

Η λοπεραμίδη θεωρείται συνήθως ότι έχει σχετικά χαμηλό κίνδυνο κατάχρησης. Το 2012, δεν έγιναν αναφορές για κατάχρηση λοπεραμίδης. Το 2015, ωστόσο, δημοσιεύθηκαν αναφορές περιπτώσεων εξαιρετικά υψηλής δόσης λοπεραμίδης. Πρωταρχική πρόθεση των χρηστών ήταν η διαχείριση συμπτωμάτων απόσυρσης οπιοειδών όπως η διάρροια, αν και ένα μικρό μέρος έχει ψυχοδραστικά αποτελέσματα σε αυτές τις υψηλότερες δόσεις. Σε αυτές τις υψηλότερες δόσεις παρατηρείται διείσδυση στο κεντρικό νευρικό σύστημα και η μακροχρόνια χρήση μπορεί να οδηγήσει σε ανοχή, εξάρτηση και απόσυρση κατά την απότομη διακοπή. Με την ονομασία «μεθαδόνη του φτωχού», οι κλινικοί γιατροί προειδοποίησαν ότι οι αυξημένοι περιορισμοί στη διαθεσιμότητα συνταγογραφούμενων οπιοειδών που πέρασαν ως απάντηση στην επιδημία των οπιοειδών ώθησαν τους χρήστες να στραφούν στη λοπεραμίδη ως χωρίς συνταγογράφηση θεραπεία για συμπτώματα στέρησης. Το FDA απάντησε σε αυτές τις προειδοποιήσεις καλώντας τους κατασκευαστές φαρμάκων να περιορίσουν εθελοντικά τη διαθεσιμότητα της λοπεραμίδης για λόγους δημόσιας ασφάλειας, με ανάλογο τρόπο στους περιορισμούς που επιβάλλονται στις πωλήσεις ψευδοεφεδρίνης, οι οποίοι θα πωλούνται μόνο σε περιορισμένες ποσότητες. Από το 2015, δημοσιεύθηκαν αρκετές αναφορές για μερικές φορές θανατηφόρα καρδιοτοξικότητα λόγω κατάχρησης υψηλών δόσεων λοπεραμίδης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Drugs.com International brands for loperamide Αρχειοθετήθηκε 23 September 2015 στο Wayback Machine. Page accessed Sept 4, 2015
2. 1 2 3 4 5 6 7  «Loperamide Hydrochloride». The American Society of Health-System Pharmacists. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2015.
3. ↑  «Prescribing medicines in pregnancy database». *Australian Government*. 3 Μαρτίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Απριλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2014.
4. ↑  «Loperamide use while Breastfeeding». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2015.
5. ↑  «loperamide hydrochloride». *NCI Drug Dictionary*. 2 Φεβρουαρίου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2015.
6. ↑  Patrick, Graham L. (2013). *An introduction to medicinal chemistry* (Fifth έκδοση). Oxford: Oxford University Press. σελίδες 644. ISBN 9780199697397.
7. ↑  *World Health Organization model list of essential medicines: 21st list 2019*. Geneva: World Health Organization. 2019. WHO/MVP/EMP/IAU/2019.06. License: CC BY-NC-SA 3.0 IGO.
8. ↑  Hamilton, Richard J. (2013). *Tarascon pocket pharmacopoeia* (14 έκδοση). [Sudbury, Mass.]: Jones & Bartlett Learning. σελ. 217. ISBN 9781449673611.
9. ↑  «Loperamide Hydrochloride - Drug Usage Statistics». *ClinCalc*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2020.
10. ↑  Hanauer, S. B. (Winter 2008). «The Role of Loperamide in Gastrointestinal Disorders». *Reviews in Gastroenterological Disorders* **8** (1): 15–20. PMID 18477966.
11. 1 2  «Loperamide». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2016.
12. ↑  Miftahof, Roustem (2009). *Mathematical Modeling and Simulation in Enteric Neurobiology*. World Scientific. σελ. 18. ISBN 9789812834812.
13. ↑  *Cancers of the Colon and Rectum: A Multidisciplinary Approach to Diagnosis and Management*. Demos Medical Publishing. 2013. σελ. 225. ISBN 9781936287581.
14. ↑  *Principles and Practice of Travel Medicine*. John Wiley & Sons. 2012. σελ. 203. ISBN 9781118392089.
15. 1 2  «Imodium label» (PDF). U.S. Food and Drug Administration (FDA). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 23 Απριλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2014.
16. ↑  «Epocrates Page Not Found». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Νοεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2016.
17. ↑  «Surveillance of loperamide ingestions: an analysis of 216 poison center reports». *Journal of Toxicology. Clinical Toxicology* **35** (1): 11–9. 1997. doi:10.3109/15563659709001159. PMID 9022646.
18. ↑  «Safety Alerts for Human Medical Products - Loperamide (Imodium): Drug Safety Communication - Serious Heart Problems With High Doses From Abuse and Misuse». *U.S. Food and Drug Administration (FDA)*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2016.
19. ↑  «rxlist.com». 2005. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Νοεμβρίου 2012.
20. 1 2  «Drugs@FDA: FDA Approved Drug Products». U.S. Food and Drug Administration (FDA). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2016.
21. ↑  «Imodium (Loperamide Hydrochloride) Capsule». *DailyMed*. NIH. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Απριλίου 2010.
22. ↑  «Loperamide therapy for acute diarrhea in children: systematic review and meta-analysis». *PLOS Medicine* **4** (3): e98. 2007. doi:10.1371/journal.pmed.0040098. PMID 17388664.
23. ↑  «E-DRUG: Chlormezanone». Essentialdrugs.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιουλίου 2011.
24. ↑  «Medicines information links - NHS Choices». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιανουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2016.
25. ↑  «Drugs@FDA: FDA Approved Drug Products». U.S. Food and Drug Administration (FDA). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2016.
26. ↑  «Prospective, controlled, multicentre study of loperamide in pregnancy». *Canadian Journal of Gastroenterology* **14** (3): 185–7. March 2000. doi:10.1155/2000/957649. PMID 10758415.
27. ↑  «Drug Development and Drug Interactions: Table of Substrates, Inhibitors and Inducers». U.S. Food and Drug Administration (FDA). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2016.
28. ↑  «Epocrates Page loperamide». Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2016.
29. ↑  «DrugBank: Loperamide». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2016.
30. ↑  «Loperamide Hydrochloride Drug Information, Professional». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2016.
31. ↑  Lemke, Thomas L.· Williams, David A. (2008). *Foye's Principles of Medicinal Chemistry*. Lippincott Williams & Wilkins. σελ. 675. ISBN 9780781768795.
32. ↑  «P-glycoprotein increases portal bioavailability of loperamide in mouse by reducing first-pass intestinal metabolism». *Drug Metabolism and Disposition* **41** (3): 642–50. March 2013. doi:10.1124/dmd.112.049965. PMID 23288866. .
33. ↑  «Identification of an N-methyl-4-phenylpyridinium-like metabolite of the antidiarrheal agent loperamide in human liver microsomes: underlying reason(s) for the lack of neurotoxicity despite the bioactivation event». *Drug Metabolism and Disposition* **32** (9): 943–52. September 2004. PMID 15319335. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 September 2017. .
34. ↑  «Cerebral uptake of drugs in humans». *Clinical and Experimental Pharmacology & Physiology* **34** (8): 695–701. August 2007. doi:10.1111/j.1440-1681.2007.04649.x. PMID 17600543.
35. ↑  «Anticholinergic Cognitive Burden Scale» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 7 Μαρτίου 2018. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2017.
36. ↑  «Increased drug delivery to the brain by P-glycoprotein inhibition». *Clinical Pharmacology and Therapeutics* **68** (3): 231–7. September 2000. doi:10.1067/mcp.2000.109156. PMID 11014404. .
37. ↑  «Dependence potential of loperamide studied in rhesus monkeys». *NIDA Research Monograph* **27**: 106–13. 1979. PMID 121326.
38. ↑  «[Physical dependence on loperamide hydrochloride in mice and rats]» (στα Japanese). *Yakugaku Zasshi* **102** (11): 1074–85. November 1982. doi:10.1248/yakushi1947.102.11\_1074. PMID 6892112.
39. ↑  «DEA "Orange Book" Lists of Scheduling Actions» (PDF). *DEA Office of Diversion Control*. U.S. Department of Justice. Φεβρουαρίου 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 17 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2016.
40. ↑  «Loperamide: a pharmacological review». *Reviews in Gastroenterological Disorders* **7 Suppl 3** (Suppl 3): S11-8. 2007. PMID 18192961.
41. ↑  *Mediators and Drugs in Gastrointestinal Motility II: Endogenous and Exogenous Agents*. Springer Science & Business Media. 6 Δεκεμβρίου 2012. σελίδες 290–. ISBN 978-3-642-68474-6.
42. ↑  «Loperamide dependence and abuse». *BMJ Case Reports* **2015**: bcr2015209705. May 2015. doi:10.1136/bcr-2015-209705. PMID 25935922.
43. ↑  «Poor Man's Methadone: A Case Report of Loperamide Toxicity». *The American Journal of Forensic Medicine and Pathology* **36** (4): 268–70. December 2015. doi:10.1097/PAF.0000000000000201. PMID 26355852.
44. ↑  «Loperamide, the "Poor Man's Methadone": Brief Review». *Journal of Psychoactive Drugs* **49** (1): 18–21. 2017. doi:10.1080/02791072.2016.1260188. PMID 27918873.
45. ↑  Guarino, Ben (2016-05-04). «Abuse of diarrhea medicine you know well is alarming physicians». *Washington Post*.. Ανακτήθηκε στις 2016-05-06.
46. ↑  McGinley, Laurie (2018-01-30). «FDA wants to curb abuse of Imodium, 'the poor man's methadone'». *Washington Post*. ISSN 0190-8286.. Ανακτήθηκε στις 2018-01-30.
47. ↑  Office of the Commissioner. «Safety Alerts for Human Medical Products - Imodium (loperamide) for Over-the-Counter Use: Drug Safety Communication - FDA Limits Packaging To Encourage Safe Use». *U.S. Food and Drug Administration (FDA)*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Απριλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2018.
48. ↑  «Loperamide Abuse Associated With Cardiac Dysrhythmia and Death». *Annals of Emergency Medicine* **69** (1): 83–86. January 2017. doi:10.1016/j.annemergmed.2016.03.047. PMID 27140747.
49. ↑  «Loperamide Induced Torsades de Pointes: A Case Report and Review of the Literature». *Case Reports in Medicine* **2016**: 4061980. 2016. doi:10.1155/2016/4061980. PMID 26989420.