recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 42°0′6″N 21°26′16″E﻿ / ﻿42.00167°N 21.43778°E﻿ / 42.00167; 21.43778

Το **Σουλί Αν** (σλαβομακεδονικά: Сули ан‎) είναι πρώην καραβανσεράι των Σκοπίων, πρωτεύουσας της Βόρειας Μακεδονίας. Ευρίσκεται εντός του παλαιού παζαριού. Αναφορά στο όνομά του γίνεται για πρώτη φορά το έτος 848 μετά την Εγίρα, δηλαδή το 1444 ή το 1445. Ορισμένες φορές αναφέρεται και ως *παλαιό καραβανσεράι*, ενώ η ονομασία του, *Σουλί* («υγρό» ή «μουσκεμένο»), πιθανώς προέρχεται από την Σέραβα, μικρό ποταμό ο οποίος κυλούσε, παλαιότερα, σε κοντινή απόσταση.

Το καραβανσεράι διαθέτει εσωτερικό προαύλιο χώρο, ο οποίος είναι περιτριγυρισμένος από καμάρες δύο επιπέδων. Οι 27 αίθουσες του ισογείου χρησίμευαν ως αποθήκες, ενώ οι 30 αίθουσες του ορόφου χρησίμευαν ως πανδοχείο για τους ταξιδευτές εμπόρους. Όπως η πλειονότητα των παλαιών μνημείων των Σκοπίων, επίσης υπέστη τους σεισμούς του 1555 και του 1963, καθώς και την μεγάλη πυρκαγιά του 1689, με συνέπεια, σήμερα, να μην έχει απομείνει σχεδόν τίποτε από την αρχική μορφή του. Ως αποτέλεσμα, είναι αδύνατο να προσδιοριστεί με ακρίβεια η διαρρύθμισή του, καθώς και η αρχική μορφή της στέγης του.

Το Σουλί Αν έπαυσε να λειτουργεί ως καραβανσεράι στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν και μετατράπηκε, πλήρως, σε αποθήκη. Σήμερα, φιλοξενεί την Σχολή Καλών Τεχνών, καθώς και το Μουσείο του Παλαιού Παζαριού, παραρτήματος του Μουσείου της Πόλεως των Σκοπίων.

Δείτε επίσης
------------

* Παλαιό Παζάρι των Σκοπίων

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *GeoNames*. 2005. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2015.
2. 1 2 3  (Αγγλικά) «Macedonian Cultural Heritage, Ottoman Monuments, Unesco Office Venice» (PDF). [*νεκρός σύνδεσμος*].

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Σκόπια
* Πύλη:Αρχιτεκτονική
 |

 |
Μπλε τετράδιο
Η SKAG είναι μία Ελληνική εταιρία χαρτικών ειδών, ειδών γραφείου, σχολικών χαρτικών, τετραδίων και πολλών άλλων προϊόντων γραφικής ύλης.

Ιδρύθηκε το 1956 από τον Θεόδωρο Σκαγιά με την επωνυμία «Θ. Κ. ΣΚΑΓΙΑΣ», και με τον εμπορικό τίτλο «SKAG» στο ισόγειο του πατρικού του σπιτιού στην οδό Σεβαστοπούλου ως μικρή οικοτεχνία και στις αρχές της δεκαετίας 1960 κατασκεύασε το πλαστικό τετράδιο ΔΙΕΘΝΕΣ SUPER με την πλαστική αφαιρούμενη ετικέτα.

To 2000 κατασκεύασε στην Σίνδο Θεσσαλονίκης κέντρο διανομής των προϊόντων της στη Βόρεια Ελλάδα .

Τη δεκαετία του ’90 η εταιρεία θα κάνει τα πρώτα βήματα εξωστρέφειας, φθάνοντας χρόνια μετά στην κορύφωση της να εξάγει σε 50 χώρες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ««Έφυγε» ο ιδρυτής των σχολικών τετραδίων SKAG Θ. Σκαγιάς». *skag.gr*. 8 Δεκεμβρίου 2021.
2. ↑  «skag about». *skag.gr*. 26 Νοεμβρίου 2023.
Πλατεία Λέοντος Αυδή
Ο **Λεων. (Λεωνίδας) Αυδής** (Κέρκυρα, 1937 - Αθήνα, 24 Σεπτεμβρίου 2000) ήταν Έλληνας πολιτικός, βουλευτής του ΚΚΕ και πρώην δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων.

Βιογραφία
---------

Ο Αυδής κατοικούσε στο Γουδί και εργαζόταν ως δικηγόρος με ενασχόληση στο εργατικό δίκαιο. Το 1968 εκτοπίστηκε στη Σίκινο από την Απριλιανή δικτατορία. Το 1996 εκλέχθηκε βουλευτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας στην Α' Αθήνας. Από την ιδιότητα του βουλευτή παραιτήθηκε τον Μάιο του 1997, καθώς όπως δήλωσε αδυνατούσε να ανταποκριθεί ταυτόχρονα στις ιδιότητες του βουλευτή και του δημοτικού συμβούλου, όντας επικεφαλής της δημοτικής παράταξης "Αγωνιστική Συνεργασία για την Αθήνα" και αντικαταστάθηκε από τον Μ. Αγγουράκη. Πέθανε το 2000.

Στις 3 Οκτωβρίου 2003 το όνομα του Λέοντος Αυδή δόθηκε από τη δημοτική αρχή στην πλατεία μεταξύ των οδών Μυλλέρου, Λεωνίδου, Γιατράκου και Κεραμεικού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  6140069d-d4b5-4d58-85cd-6f2976bf1fba. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων. 6140069d-d4b5-4d58-85cd-6f2976bf1fba. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
3. ↑  *Η Καθημερινή*, 29 Μαΐου 1997, σελ. 5.
4. ↑  "«Εφυγε» ο Λεων. Αυδής[*νεκρός σύνδεσμος*]", *Ριζοσπάστης*, 26 Σεπτέμβρη 2000. "Funeral of widely respected MP Avdis tomorrow" στο Macedonian Press Agency
5. ↑  "Πλατεία Λέοντος Αυδή" (*Ελευθεροτυπία*, 3 Οκτωβρίου 2003)

Πηγές
-----

* Λέων Αυδής Βιογραφικό
* "Λέων Αυδής" στο blog *Μεταξουργειο, Κεραμεικος*
* Leon Avdis Appreciation Society στο Facebook
Ο **Γεώργιος Π. Παπαπαράσχος** ή **Παπαπαράσχου** (1880 - 2 Οκτωβρίου 1955) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής και δήμαρχος στο νομό Πιερίας.

Σπουδές και αγωνιστική δράση
----------------------------

Σπούδασε Νομικά στο Εθνικό Πανεπιστήμιο και στην Κωνσταντινούπολη. Ανέπτυξε αγωνιστική δράση και ήταν σύνδεσμος ανάμεσα στην ελεύθερη κυβέρνηση και στους αγωνιστές του Μακεδονικού Ζητήματος. Για τη δράση του εκείνη υποβλήθηκε σε βασανιστήρια, συνελήφθη και λίγο έλειψε να πεθάνει κατά τον Μακεδονικό Αγώνα.

Κοινοτάρχης και Δήμαρχος
------------------------

Ήταν πρόεδρος της Κοινότητας Κατερίνης, προτού η Κατερίνη γίνει Δήμος, από το 1916 ως το 1917 και εν συνεχεία υπηρέτησε ως Δήμαρχος από το 1939 ως το 1940. Το 1921 ανέλαβε πρόεδρος του Κοινοτικού Συμβουλίου της Κατερίνης, ως το 1922. Το 1922 διορίστηκε πληρεξούσιος δικηγόρος της Κοινότητας Κατερίνης, με απόφαση του Κοινοτικού Συμβουλίου, μαζί με το Δημήτριο Τσαλόπουλο.

Βουλευτής
---------

Ο Γεώργιος Παπαπαράσχου εξελέγη βουλευτής Κατερίνης-Βεροίας-Ναούσης με το Κόμμα Ελευθεροφρόνων στις εκλογές του 1926 συγκεντρώνοντας 1.085 σταυρούς.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του επιδόθηκε στην καλλιέργεια της γης. Απεβίωσε σε ηλικία 75 ετών τον Οκτώβριο του 1955.

Σήμερα στην Κατερίνη υπάρχει ένα κτήμα με την ονομασία Κτήμα Παπαπαράσχου.

Βιβλιογραφία
------------

* Καζταρίδης Ιωάννης (2006). *Κατερίνη: από τη μικρή κώμη στην πολύτροπη πόλη*. εκδ. Μάτι. ISBN 960-8042-72-0.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Μητρώο πληρεξουσίων, γερουσιαστών και βουλευτών 1822-1935, Αθήνα 1986, Βουλή των Ελλήνων, σελ. 132 (αριθμ. 1242)
2. 1 2 3  Νεκρολογία στην εφημερίδα "Κήρυξ των Πιερίων", 8-10-1955, σελ. 2. (μέσω ΓΑΚ- Αρχεία Νομού Πιερίας Αρχειοθετήθηκε 2014-09-24 στο Wayback Machine.)
3. ↑  Καζταρίδης 2006, σελ. 293.
4. ↑  Καζταρίδης 2006, σελ. 104.
5. ↑  Καζταρίδης 2006, σελ. 128.
6. ↑  Ιστοσελίδα του Αλεξάνδρου Χατζηκώστα, μικρό αφιέρωμα στις εκλογές του 1926 στην Ημαθία (ανάκτηση 27-7-2013)
7. ↑  Εκλογές 1926, Οι 2.010 πολιτευτές, ανάκτηση 27-7-2013.
8. ↑  Βίντεο
Λογότυπο ΕΕΚΤ
Η **Ένωση Εταιρειών Κινητής Τηλεφωνίας** (ΕΕΚΤ) είναι ένας μη κερδοσκοπικός φορέας που συστάθηκε το 2008 από τις τρεις εταιρείες Κινητών Επικοινωνιών που λειτουργούν στην Ελλάδα, την Cosmote, τη Vodafone και τη NOVA με στόχο την εκπροσώπηση των κοινών θέσεών τους.

Σκοπός
------

Η ΕΕΚΤ ιδρύθηκε με στόχο την έκφραση των κοινών θέσεων του κλάδου Κινητών Επικοινωνιών προς την Πολιτεία, την επιχειρηματική κοινότητα και την κοινωνία και την παροχή ολοκληρωμένων πληροφοριών σχετικά με την κινητή τηλεφωνία. Η ΕΕΚΤ παρέχει, μέσω του ιστότοπου της, πληροφορίες για τη λειτουργία της κινητής τηλεφωνίας, την τεχνολογία στην οποία βασίζεται, επιστημονικά στοιχεία για την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, καθώς και πληροφορίες και αρχές λειτουργίας των δικτύων κινητής τηλεφωνίας.

Με πρωτοβουλία της ΕΕΚΤ δημιουργήθηκε επίσης ο *Φορέας Διαχείρισης Παραπόνων Παρεμβολών* στον οποίο μπορούν να απευθύνονται οι πολίτες για την επίλυση προβλημάτων που προκύπτουν στο σήμα της τηλεόρασης μέσω των δικτύων επίγειας ψηφιακής τηλεόρασης.

Δραστηριότητες
--------------

### Μελέτες

Η ΕΕΚΤ χρηματοδοτεί μελέτες σε εξαμηνιαία και ετήσια βάση για τον κλάδο Κινητών Επικοινωνιών και τον αντίκτυπό τους στην ελληνική οικονομία, που εκπονούνται σε συνεργασία με πανεπιστημιακούς και επιστημονικούς φορείς, όπως το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών. Μέσω του ιστότοπου της ΕΕΚΤ είναι, επίσης, δυνατή η πρόσβαση σε διεθνείς επιστημονικές έρευνες σχετικά με τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία και την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, όπως χρησιμοποιούνται στις κινητές επικοινωνίες. Ορισμένες από τις μελέτες έχουν μεταφραστεί και στα ελληνικά.

### Κλάδος Κινητών Επικοινωνιών

Οι εταιρείες του κλάδου Κινητών Επικοινωνιών απασχολούν 4.568 εργαζόμενους και υποστηρίζουν συνολικά 41.600 θέσεις εργασίας, ενώ ο κλάδος συνεισφέρει άμεσα και έμμεσα στο 7% του ΑΕΠ της Ελλάδας. Οι κινητές επικοινωνίες είναι συνδεδεμένες με τη βελτίωση της παραγωγικότητας των επιχειρήσεων, ιδίως των μικρών και μεσαίων (ΜΜΕ) και της οικονομίας συνολικά, σύμφωνα με τις μελέτες που βρίσκονται αναρτημένες στον ιστότοπο της ΕΕΚΤ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Φλώρη, Κυριακή (7 Οκτωβρίου 2008). «Καταστατικό ΕΕΚΤ». *ΕΕΚΤ*. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2016.
2. ↑  Στεφανόπουλος, Γιώργος. «Μήνυμα γενικού διευθυντή». *ΕΕΚΤ*. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2016.
3. ↑  «Έρευνες». *ΕΕΚΤ*. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2016.
4. ↑  Γιαγλής, Γεώργιος· Λεκατσάς, Αριστοτέλης· Κουτρουμπής, Παντελής· Ζαμάνη, Ευπραξία (1 Μαρτίου 2015). «Μελέτη Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών "Ο Κλάδος της Κινητής, κυρίαρχος πυλώνας της ελληνικής οικονομίας" (Αρχείο Word)». *EEKT*. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα της ΕΕΚΤ
Ο **ποταμός Κουάνζα** (πορτογαλικά: Cuanza‎, ή Coanza ή Quanza), είναι ένας από τους μεγαλύτερους ποταμούς στην Ανγκόλα. Εκβάλει στον Ατλαντικό Ωκεανό λίγο νότια της πρωτεύουσας της χώρας Λουάντα.

Γεωγραφία
---------

Ο ποταμός είναι πλωτός για περίπου 240 χλμ. από τις εκβολές του, που βρίσκονται 60 χλμ. νότια της Λουάντα. Στους παραποτάμους του περιλαμβάνονται οι Κουτάτο και Λουκάλα.

Ιστορία
-------

Η κατώτερη πορεία του ποταμού αποτέλεσε την αρχική πορεία της εισβολής της Πορτογαλίας στη βόρεια Ανγκόλα.

Το φράγμα Καπάντα στην επαρχία Μαλάνζε ολοκληρώθηκε το 2004, παρέχοντας υδροηλεκτρική ενέργεια στην περιοχή και συμβάλλοντας στην άρδευση της περιοχής. Ο σταθμός υδροηλεκτρικής ενέργειας Καμπάμπε βρίσκεται επίσης στον ποταμό, με το φράγμα Λαούκα υπό κατασκευή. Το *Barra do Kwanza*, οι εκβολές του ποταμού, αναπτύσσεται σταδιακά για τουριστική χρήση, συμπεριλαμβανομένου ενός γηπέδου γκολφ.

Η Εκκλησία Νόσα Σενιόρα ντα Βικτόρια βρίσκεται κοντά στις όχθες του ποταμού Κουάνζα στο Μασανγκάνου στην επαρχία Κουάνζα-Νόρτε της Ανγκόλας.

Άγρια ζωή
---------

Πλούσια βιοποικιλότητα έχει εντοπιστεί στον ποταμό της Ανγκόλας, σύμφωνα με έρευνα που αναφέρεται στον ιστότοπο του Δικτύου Επιστήμης και Ανάπτυξης. Η πρώτη καταμέτρηση της βιοποικιλότητας στον ποταμό Κουάνζα έχει εντοπίσει μέχρι στιγμής 50 είδη ψαριών.

Κληρονομιά
----------

Το νόμισμα της Αγκόλας, το κουάνζα, πήρε το όνομά του από τον ποταμό. Ο ποταμός έχει δώσει επίσης το όνομά του στις επαρχίες Κουάνζα Νόρτε («Βόρεια Κουάνζα») και Κουάνζα Σουλ («Νότια Κουάνζα»).

Παραπομπές
----------

### Αναφορές

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 22  Μαΐου 2019.
2. 1 2 3 4 5 6  «OpenStreetMap» (πολλαπλές γλώσσες) Ανακτήθηκε στις 22  Μαΐου 2019.
3. ↑  «OpenStreetMap». (πολλαπλές γλώσσες) *OpenStreetMap*. Ανακτήθηκε στις 20  Μαΐου 2019.
4. ↑  *EB* (1878).
5. ↑  «Capanda Dam». *structurae.net*. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2021.
6. ↑  «Cambambe, Angola | Voith». *voith.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2021.
7. ↑  «Lauca dam, in Angola, starts producing energy in 2017 – Macauhub» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2021.
8. ↑  VagaMundos (1 Μαΐου 2009). «Visitar a Barra do Kwanza (Cuanza) em Angola - Dicas de Viagem». *VagaMundos* (στα Πορτογαλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2021.
9. ↑  Valdez, F. T. (1861), *Six Years of a Traveller's Life in Western Africa, Vol. II*, Hurst and Blackett.
10. ↑  «Sub-Saharan Africa news in brief: 13–25 March». *SciDev.Net* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2021.
11. ↑  Theroux, Paul (2013). *The Last Train to Zona Verde: Overland from Cape Town to Angola*. Boston: Penguin Books Limited. σελ. 268. ISBN 9780241965139.

### Βιβλιογραφία

* Baynes, Thomas Spencer, επιμ.. (1878), «Coanza», *Encyclopædia Britannica, 9th ed. Vol. VI*, New York: Charles Scribner's Sons, σελ. 81 .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Kwanza River στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315527716
* LCCN: sh93001855
* GND: 4735876-2
* BNF: cb12376753c (data)

 |

 |
Το MAVA-Renault Farma F (ως βαν)
Η εταιρεία **MAVA** ήταν ο ελληνικός εισαγωγέας των αυτοκινήτων Renault. Το 1979 αποφάσισε να εισέλθει στην επιχείρηση παραγωγής αυτοκινήτων, παρουσιάζοντας ένα επιβατηγό-βοηθητικό αυτοκίνητο, ένα είδος δημοφιλές στην Ελλάδα για λόγους φορολογικής κατηγοριοποίησης.

Η πρώτη έκδοση του MAVA-Renault Farma
Η MAVA ανέθεσε την δημιουργία του αυτοκινήτου στον Γεώργιο Μιχαήλ, Έλληνα σχεδιαστή που είχε σχεδιάσει και το *Neorion Chicago*, καθώς και άλλα ελληνικά οχήματα. Ο Μιχαήλ με την ομάδα του ολοκλήρωσε την ανάπτυξη και την κατασκευή του πρωτότυπου σε χρόνο-ρεκόρ και το αυτοκίνητο, που ονομάστηκε *Farma*, παρουσιάστηκε την ίδια χρονιά. Η MAVA επέμενε ότι το αυτοκίνητο έπρεπε να παρουσιαστεί ως ένα "μοντέλο της Renault" και έτσι το πρωτότυπο δοκιμάστηκε και εγκρίθηκε από την γαλλική εταιρεία. Το *Farma* κατά συνέπεια έφερε το λογότυπο της Renault, ενώ παρήχθη σε διάφορες εκδόσεις, συμπεριλαμβανομένων των εκδόσεων "επιβατηγό" και "βαν,". Είχε έναν τετρακύλινδρο κινητήρα 845 cm³ ισχύος 25 kW (34 PS) και μπορούσε να αναπτύξει τελική ταχύτητα περίπου 110 km/h. Συνολικά 4500 κομμάτια κατασκευάστηκαν, μεταξύ των οποίων και ο "τύπος καθαρού τζιπ" *Σ*, που παρουσιάστηκε το 1983. Ο ευρωπαϊκός τύπος επιφύλαξε στο ελκυστικό αυτό αυτοκίνητο μέτρια υποδοχή.

Από το 1985 η ελληνική νομοθεσία άλλαξε και επηρέασε την αγορά για αυτό το είδος των οχημάτων, καθιστώντας έτσι την παραγωγή τους ασύμφορη. Ο Μιχαήλ και η ομάδα του στη συνέχεια εργάστηκαν για ένα νέο μοντέλο, πολύ πιο προηγμένο (και ιδιαίτερα ελκυστικό), το *Farma Change*, που δημιουργήθηκε το 1985. Τότε όμως η MAVA σταμάτησε το έργο και μόνο ένα αυτοκίνητο, το πρωτότυπο του νέου μοντέλου, κατασκευάστηκε.

Πηγές
-----

* L.S. Skartsis and G.A. Avramidis, "Made in Greece", Typorama, Patras, Greece (2003) ISBN 960-7620-30-5 (republished by the University of Patras Science Park, 2007)
* L.S. Skartsis, "Greek Vehicle & Machine Manufacturers 1800 to present: A Pictorial History", Marathon (2012) ISBN 978-960-93-4452-4 (eBook)
* K. Bitsikokos, "Affordable cars made in Greece", *Auto Bild (Hellas)*, issue 22, Feb 29, 2008

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Farma στα "σπάνια Renault" Αρχειοθετήθηκε 2009-08-28 στο Wayback Machine.
* Οι έννοιες της Renault (στα γαλλικά)

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αυτοκινητοβιομηχανία στην Ελλάδα |
| --- |
|  |
| Εταιρείες | 

|  |  |
| --- | --- |
| Ενεργές | 
ΒΙΟΜΑΝ · Διάνα · ΕΛΒΟ · NAMCO · Replicar Hellas · Tropical · Όμιλος Επιχειρήσεων Σαρακάκη · Sfakianakis · Τανγκαλάκης-ΤΕΜΑΞ |
|  |
| Μη ενεργές | 
Attica · AK Hellas · Alta · AutoDiana · Άτλας · Αγρικόλα · Αυτοκινητοβιομηχανία Ελλάδος · Αυτομηχανική · C.AR · Balkania · ΒΕΤ · ΒΙΑΜΑΞ · ΕΒΙΑΜ · DIM · ΔΗΝΑΠ · Εμπορική Αυτοκινήτων · Ηρακλής · Θεολόγου · MAVA-Renault · ΜΕΒΕΑ · Μέγκο · Motoemil · Μπουχάγιερ Πάτρας · Neorion · Nissan-TEOCAR · PANCAR · Παντελεμίδης-ΤΙΤΑΝ · Πετρόπουλος · Pitsos · Ρεκόρ · ΡΩΣ · Scavas · ΣΤΥΛ ΚΑΡ · Τζεν |

 |
|  |
| Σχετικά θέματα | 
Διεθνής Έκθεση Οχημάτων των Αθηνών |

 |
Ο **Τεπιλίνου** ήταν ο τελευταίος βασιλιάς του Παλαιού Χεττίτικου βασιλείου, κυβέρνησε τον 16ο αιώνα π.Χ. σύμφωνα με την Μέση Χρονολόγηση την περίοδο 1525-1500 π.Χ. Στην αρχή της βασιλείας του η αυτοκρατορία των Χιττιτών είχε συρρικνωθεί σημαντικά σε σχέση με τις κατακτήσεις που είχαν πετύχει οι προκάτοχοι του Χατουσίλις Α΄ και Μουρσίλις Α΄. Οι υποτελείς των Αχιγιάβα Αρζάβα είχαν καταλάβει τα δυτικά την σημερινή Μικρά Ασία, οι Μιτάννι τα ανατολικά, οι Κάσκας τα βόρεια και οι Κιζουβάτνα τα νότια στην Κιλικία.
Ο Τεπιλίνου ήταν γαμπρός του βασιλιά Αμμούνα ως σύζυγος της θυγατέρας του και κουνιάδος του Ουζίγια Α΄ τον οποίο εκθρόνισε. Το όνομα του προερχόταν από τον Χιττίτικο θεό της γεωργίας Τελιπίνου. Στην διάρκεια της βασιλείας του ο Ουγίζια Α΄ και οι πέντε αδελφοί του θανατώθηκαν. Οι αντίπαλοι του δολοφόνησαν ως εκδίκηση την σύζυγο και τον γιο του. Οι δολοφόνοι καταδικάστηκαν σε θάνατο αλλά ο ίδιος για να σταματήσει την αιματοχυσία τους χάρισε την ζωή και τους έστειλε εξορία. Σε συμμαχία με τους Χουρρίτες της Κιζουβάτνα κατέκτησε μερικά εδάφη από τους Χουρρίτες του Μιτάννι. Με το τέλος της βασιλείας του ξεκίνησε ωστόσο μιά σκοτεινή περίοδος για τους Χιττίτες που θα διατηρηθεί για 70 χρόνια. Ο Τεπιλίνου έμεινε ιστορικά γνωστός για το σύγγραμμα του με τον τίτλο *"Διάταγμα του Τεπιλίνου, υμνεί την παλιά δόξα των Χετταίων και θλίβεται για την κατάσταση που βρέθηκε το βασίλειο του τα τελευταία χρόνια, την χρεώνει στις αιματοχυσίες.*

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  Birgit Brandau, Hartmut Schickert: Hethiter Die unbekannte Weltmacht
3. ↑  Beckman, Gary. "Telipinu" in Reallexicon der Assyriologie und Vorderasiatischen Archäologie, Τομ. 13. 2012
4. ↑  Trevor R. Bryce, The Kingdom of the Hittites

Πηγές
-----

* Beckman, Gary. "Telipinu" in Reallexicon der Assyriologie und Vorderasiatischen Archäologie.
* Trevor R. Bryce, The Kingdom of the Hittites

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 808037
* GND: 118756427

 |

 |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Ουζίγια Α΄** | **Βασιλιάς των Χετταίωνπερί το 1525 π.Χ.-1500 π.Χ.** | Διάδοχος:**Ταουρβάλι** |
Ο **Αλλουβάμνα** ήταν Βασιλιάς των Χετταίων τον 15ο αιώνα π.Χ. διαδέχθηκε τον Τεπιλίνου ως σύζυγος της θυγατέρας του, τον ίδιο διαδέχθηκε ο γιος του Χαντίλις Β΄. Ο Αλλουβάμνα ήταν πρώτος στην διαδοχή του θρόνου απέναντι στον Τεπιλίνου ως γαμπρός του, ωστόσο για κάποιον άγνωστο λόγο φαίνεται από τις ιστορικές πηγές ότι ο Τεπιλίνου απέκλεισε από τον θρόνο των Χετταίων τόσο τον ίδιο όσο και την σύζυγο του που ήταν κόρη του. Μετά τον θάνατο του Τεπελίνου και μέχρι την άνοδο του Αλλουβάμνα φαίνεται ότι υπήρξε ένας ενδιάμεσος βασιλιάς ο Ταουρβάλι. Άλλο ένα έγγραφο καταγράφει την παραχώρηση γης στον γιο και διάδοχο του Χαντίλις Β΄.

Παραπομπές
----------

1. ↑  The Tawananna in the Hittite kingdom by Shoshana R. Bin-Nun
2. ↑  Trevor Bryce, The Kingdom of the Hittites, σ. 119
3. ↑  Bin-Nun, S.R. (April 1974). "Who was Tahurwaili, the grate king?". Journal of Cuneiform Studies. v26 (2)
4. ↑  The Great Empires of the Ancient World, edited by Thomas Harrison, σ. 46

Πηγές
-----

* Bin-Nun, S.R. (April 1974). "Who was Tahurwaili, the grate king?". Journal of Cuneiform Studies. v26 (2).
* Trevor Bryce, The Kingdom of the Hittites.



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Ταουρβάλι** | **Βασιλιάς των Χετταίωνμέσα 15ου αιώνα π.Χ.** | Διάδοχος:**Χαντίλις Β΄** |
Συντεταγμένες: 36°31′56″N 22°24′05″E﻿ / ﻿36.53222°N 22.40139°E﻿ / 36.53222; 22.40139

Η **Γαρδενίτσα** είναι οικισμός του Νομού Λακωνίας και ανήκει διοικητικά στον Δήμο Ανατολικής Μάνης. 
Μέχρι το 2010 και την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης ανήκε στο Δήμο Οιτύλου (Δημοτικό διαμέρισμα Κοίτας). 
Βρίσκεται σε υψόμετρο 120 μέτρα από την θάλασσα.
Οι μόνιμοι κάτοικοι είναι 81 (απογραφή 2001). Αποτελείται από δύο γειτονιές την **Άνω Γαρδενίτσα** και την **Κάτω Γαρδενίτσα**. 

Ολόκληρος ο οικισμός οφείλει το όνομα του στην Καρδιανή Παρθένο (χαϊδευτικά Καρδιανίτσα), κόρη του άρχοντα Καρδιανού, ανθρώπου που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιστορία της Μέσα Μάνης. 
Η Καρδιανή ήταν ιδρύτρια και καθηγουμένη της Μονής του Σωτήρος (γνωστός σήμερα ως Σωτήρας Γαρδενίτας), που προϋπήρχε από τον 11ο αιώνα. 
Αργότερα, το Μοναστήρι εγκαταλείφθηκε και σκεπάστηκε από άγρια βλάστηση. 
Ανακαλύφθηκε μετά από χρόνια μέσα στο «Βατουριώνα» (λόχμη βάτων) από τον Νυκλιάνο – Γιανιτσαριάνο (Λιάνο), έγγαμο ιερέα γιο του Μαυροειδή που εγκαταστάθηκε στη περιοχή με τον αδελφό του. Γι’ αυτό και όλες οι οικογένειες της Κάτω Γαρδενίτσας αποκαλούνται Μαυροειδιάνοι. 

Στην Άνω Γαρδενίτσα εγκαταστάθηκε μετά τον 17ο αιώνα, από την Κίττα (ή Κοίτα), ο Καουριάνος Κούρος-Μαυρομιχάλης, γενάρχης της οικογένειας Κουράκου, ο οποίος κάλεσε μαζί του μετέπειτα τις οικογένειες Κοκοράκη και Σεψά. Βορειότερα της Άνω Γαρδενίτσας βρίσκεται ο εγκαταλελειμμένος οικισμός «Λιόστιφα», τον οποίο ταυτίζουν πολλοί με την Ομηρική Μέσση (Πολυτρήρων).
Σύμφωνα με τα αρχεία του Ινστιτούτου Νεοελληνικών Ερευνών (ΦΕΚ 156/1928) στις 19/7/1928 ο οικισμός Γαρδενίτσα μετονομάστηκε σε Κοκκινόκαμπος. Ονομασία η οποία δεν επικράτησε τελικά επίσημα.

Μνημεία ευρύτερης περιοχής
--------------------------

Σωτηρας Γαρδενιτσας Ο ναός του Σωτήρα
* Δίστηλος σταυροειδής τρουλαίος ναός του Σωτήρα Γαρδενίτσας του 11ου αιώνα με το ιδιότυπο προστώο στη δυτική πλευρά του.
* Δίκογχος ναός του Αγίου Πέτρου Γαρδενίτσας
* Ιερός Ναός του Αγίου Ιωάννη Θεολόγου (11ου.αι) στη θέση Αγιάννηδες της Κάτω Γαρδενίτσας
* Ιερός Ναός της Άγιας Μαριάς στη Κάτω Γαρδενίτσα.
* Άγιος Δημήτρης στην Άνω Γαρδενίτσα
* Βάραθρο-σπήλαιο **Χαραμπός Γαρδενίτσας**
* Παλιό Χειροκίνητο Ελαιοτριβείο Οικογένειας Μιχαήλ.Λ.Γεωργόπουλου(1909-1992) στη Κάτω Γαρδενίτσα.

Προσωπικότητες από την Γαρδενίτσα
---------------------------------

* Γιάννης Κουράκος (γεννηθής 1956) Ανεξάρτητος Βουλευτής Β' Πειραιά. Κατάγεται από την Γαρδενίτσα.
* Μιχαήλ Κωσταράκος (γεν. το 1956) είναι Έλληνας εν αποστρατεία Στρατηγός του Πυροβολικού, πρώην πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και επίτιμος Αρχηγός του Γενικoύ Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (ΓΕΕΘΑ). Εχει Παππουδική ρίζα από τη Κάτω Γαρδενίτσα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «manivoice.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2017.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* - Χαραμπός Γαρδενίτσας. Σπηλαιολογικός Όμιλος Ταϋγέτου-Πάρνωνα Ο ΠΟΣΕΙΔΩΝ.
Ο **Γουίλσον Κίπρουγκουτ** (Wilson Chuma Kiprugut, 1938 – 1 Νοεμβρίου 2022) ήταν Κενυάτης σπρίντερ και δρομέας μεσαίων αποστάσεων. Αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 και του 1968 και κέρδισε δύο μετάλλια στα 800 μέτρα το 1964 έτρεξε επίσης στα 400 μέτρα, αλλά δεν κατάφερε να φτάσει στον τελικό. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος από την Κένυα που κέρδισε Ολυμπιακό μετάλλιο.  

Στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας του 1962 ήταν μέλος της ομάδας σκυταλοδρομίας 4 × 440 γιάρδων της Κένυας που τερμάτισε πέμπτος.  Στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας το 1966 κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο 880 γιάρδων. Κέρδισε δύο χρυσά μετάλλια (στα 400 και 800 μέτρα) στους πρώτους Παναφρικανικούς Αγώνες το 1965.

Το 2010 κέρδισε το βραβείο Αθλητικής Προσωπικότητας της Χρονιάς από την Κένυα. 

Ο Κίπρουγκουτ μεγάλωσε στο Κερίτσο και άρχισε να τρέχει ως παιδί ενώ ήταν στο Δημοτικό Σχολείο του Καπτεμπεσουέτ και στο Σχολείο Sitotwet Intermediate School. Το ταλέντο του αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά όταν έτρεξε στο Πρωτάθλημα Ανατολικής και Κεντρικής Αφρικής - μια διοργάνωση όπου κέρδισε τουλάχιστον τρεις τίτλους στις 880 γιάρδες. 

Ο Κίπρουγκουτ απεβίωσε την 1η Νοεμβρίου 2022, σε ηλικία 84 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Sports-Reference.com*. ki/wilson-kiprugut-1. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «Wilson Kiprugut: Kenya's first Olympic medalist dead at 84». (Αγγλικά)
3. ↑  Wilson Kiprugut. sports-reference.com
4. 1 2  Tanui, Nikko (27 Νοεμβρίου 2013). Wilson Kiprugut Chumo: Champion who brought first medal to Kenyan soil. *Kenya Standard*. Retrieved on 2015-07-12.
5. ↑  «Kiprugut, Kenya's first ever Olympic medallist, dies». *World Athletics*. 2 Νοεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2022.
6. ↑  The Standard, 1 Φεβρουαρίου 2003: Antao put Kenya on world map
7. ↑  Wilson Kiprugut. GBR Athletics. Retrieved on 12 Ιουλίου 2015.
8. ↑  SOYA Awards - Previous Winners Αρχειοθετήθηκε 2019-09-08 στο Wayback Machine.. soyaawards.com
9. ↑  East and Central African Championships. GBR Athletics. Retrieved on 12 Ιουλίου 2015.
10. ↑  «Wilson Kiprugut: Kenya's first Olympic medalist dead at 84». Michezo Afrika. 2 November 2022.. Ανακτήθηκε στις 2 November 2022.
Ο **Μουβαταλίς Α΄** έγινε Βασιλιάς των Χετταίων (περί το 1430 π.Χ.) αφού ανέτρεψε και δολοφόνησε τον προκάτοχο του Ουζίγια Β΄. Την εποχή του Ουζίγια Β΄ ήταν αρχηγός της βασιλικής σωματοφυλακής αλλά τελικά τον δολοφόνησε, σύμφωνα με μερικές πηγές ίσως να ήταν ο μικρότερος αδελφός του. Ο Μουβαταλίς Α΄ δολοφονήθηκε και ο ίδιος από τον αρχηγό των Βασιλικών Υπηρετών και τον Επιτηρητή των Χρυσών Αρμάτων Μαχητών, τον διαδέχθηκε ο Τουδαλίγιας Α΄. Η σύζυγος του καταγράφεται ως Βαλαννί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  The organisation of the Hittite military by Richard Henry Beal
2. ↑  The Tawananna in the Hittite kingdom by Shoshana R. Bin-Nun

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η βασιλεία του Μουβαταλίς Α΄



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Ουζίγια Β΄** | **Βασιλιάς των Χετταίων1430 π.Χ.** | Διάδοχος:**Τουδαλίγιας Α΄** |
Η **Ευγενία Ραντάνοβα** (Evgenia Radanova; βουλγάρικα: Евгения Раданова, 4 Νοεμβρίου 1977) είναι Βουλγάρα αθλήτρια του πατινάζ και του αγωνιστικού ποδηλάτου, η οποία έχει συμμετάσχει σε Θερινούς και σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ήταν κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στα 500 μέτρα με 43,67 δευτερόλεπτα, το οποίο σημείωσε στο Κάλγκαρι του Καναδά στις 19 Οκτωβρίου 2001. Στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες στο Σολτ Λέικ Σίτι το 2002 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στα 500 μέτρα και το χάλκινο στα 1500 μέτρα. Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004 συμμετείχε στην ποδηλασία αλλά δεν έλαβε μετάλλιο. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2010 στο Βανκούβερ συμμετείχε στα 500 μέτρα γυναικών και κατέλαβε την 7η θέση.

Η Ραντάνοβα σήμερα προπονείται στην Ιταλία, αν και το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας της το πέρασε στον αθλητικό σύλλογο Slavia Sofia Sports Club και στην Εθνική Αθλητική Ακαδημία στη Σόφια της Βουλγαρίας. Έχει σπουδάσει προπονητική. Ζυγίζει 65 κιλά και έχει ύψος 1,70. Έχει τραυματιστεί σοβαρά τουλάχιστον δυο φορές αλλά ξεπέρασε τους τραυματισμούς και έχει επανέλθει. Τον Αύγουστο 2014 η Ραντάνοβα διορίστηκε προσωρινά Υπουργός Νεολαίας και Αθλητισμού της Βουλγαρίας στο πλαίσιο της υπηρεσιακής κυβέρνησης του Γκεόργκι Μπλιζνάσκι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  topsport.bg (27 Φεβρουαρίου 2010). «Евгения Раданова дари трикото си на МОК». *Topsport.bg* (στα bulgarian). Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2023. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  «Лица на протеста, на сините и ГЕРБ влизат в служебния кабинет». *Mediapool.bg* (στα Βουλγαρικά). Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Career information from Torino2006.org at Archive.is (αρχειοθετήθηκε August 12, 2007)
* Speed skater Evgenia Radanova ready to raise new generation
Ο **Χρυσόστομος Ζαφείρης** ήταν Έλληνας θεολόγος και επίσκοπος που διετέλεσε Μητροπολίτης Περιστερίου από το 1978 έως το 2019.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο κατά κόσμον Γεράσιμος Ζαφείρης γεννήθηκε στην Άρτα το 1935. Αποφοίτησε από την Ιερά Θεολογική Σχολή Χάλκης το 1960. Μετεκπαιδεύθηκε στη Γαλλία και στη Γερμανία, ανακηρύχθηκε Διδάκτορας και Υφηγητής της Θεολογίας σε Στρασβούργο και Αθήνα. Διάκονος χειροτονήθηκε στις 20 Ιουλίου 1960 και Πρεσβύτερος την 1 Μαΐου 1970 από τον Μητροπολίτη Γερμανίας Ιάκωβο.

Το 1976 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Τιτουλάριος Μητροπολίτης Γαρδικίου και διορίστηκε Διευθυντής του Διορθόδοξου Κέντρου της Εκκλησίας της Ελλάδος, θέση την οποία διατήρησε έως το έτος 1999. Το 1978 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Περιστερίου. Ανέπτυξε πλούσια δραστηριότητα με συγγραφη άρθρων, διαλέξεων, συμμετοχών σε συνέδρια και πολλών ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών εκπομπών θεολογικού, κοινωνικού και εθνικού περιεχομένου.

Το 2016 ήταν μέλος της αντιπροσωπείας της Εκκλησίας της Ελλάδος στην Πανορθόδοξη Σύνοδο της Κρήτης.

Στις 5 Μαρτίου 2019 με επιστολή του προς την Διαρκή Ιερά Σύνοδο (Δ.Ι.Σ.) της Εκκλησίας της Ελλάδος παραιτήθηκε για λόγους υγείας. Απεβίωσε στις 7 Νοεμβρίου 2019 μετά από σύντομη νοσηλεία σε νοσοκομείο των Αθηνών και ετάφη στο Κοιμητήριο Περιστερίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Delegations». Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2023.

Πηγές
-----

* Επίσημη ιστοσελίδα της Ιερά Μητροπόλεως Περιστερίου
Το **GAZ-67** και το επακόλουθο (από τον Ιανουάριο του 1944) **GAZ-67B** ήταν Σοβιετικό όχημα γενικής χρήσης, τετρακίνητο, το οποίο κατασκευαζόταν από την GAZ, ξεκινώντας το 1943. Μέχρι το τέλος του πολέμου είχε γίνει το σοβιετικό αντίστοιχο του αμερικανικού Willys Jeep.

Το GAZ-67 ήταν η μετεξέλιξη του προκατόχου GAZ-64. Μια κύρια βελτίωση ήταν ένα μεγαλύτερο διαμέτρημα 1.446 χιλιοστών. Είχε ισχυρότερο σασί, μεγαλύτερη δεξαμενή καυσίμων και άλλες βελτιώσεις.

Ο κινητήρας του GAZ-67B.
Χρησιμοποιούσε έναν λίγο ισχυρότερο βενζινοκίνητο κινητήρα του GAZ M1, 4-κύλινδρο σε σειρά, 3.280 κυβικών εκατοστών, ισχύος 54 ίππων, και έφτανε μέγιστη ταχύτητα 90 χιλιομέτρων την ώρα. Η παραγωγή του ξεκίνησε στις 23 Σεπτεμβρίου 1943. Από τον Ιανουάριο του 1944 αντικαταστάθηκε από το GAZ-67B, που είχε μερικές περαιτέρω μηχανικές βελτιώσεις.

Αναφορές
--------

* GAZ-67 - little army laborer
* Legendary cars of the USSR

Πηγές
-----

* Evgeniy Prochko, *Vezdekhody RKKA*, 1998, Armada series, (ISBN 5-85729-015-5)
Ως **ωστικό κύμα** (blast wave) χαρακτηρίζεται η υπό μορφή κύματος αναπτυσσόμενη ώθηση των αερίων σε επερχόμενη έκρηξη μιας εκρηκτικής ύλης που οφείλεται κυρίως στην ανάφλεξή της, με συνέπεια την αποσύνθεσή της. Η ταχύτητα του εκρηκτικού κύματος εξαρτάται από τη πίεση που δημιουργούν τα εκ της αποσύνθεσης της εκρηκτικής ύλης αέρια, κατά την έκρηξη και ονομάζεται **ταχύτητα έκρηξης**.

Το **ωστικό μέτωπο** (shock front) των συμπιεσμένων αερίων αποτελεί την αφετηρία του *εκρηκτικού κύματος* που εξαπλώνεται υπερταχυτικά. Έπεται ο **εκρηκτικός άνεμος υποπίεσης** (blast wind of negative pressure) ο οποίος ρούφα τα αντικείμενα στο κέντρο της έκρηξης.

* Η *ταχύτητα έκρηξης* είναι χαρακτηριστική για κάθε εκρηκτική ύλη και που αυξάνεται ανάλογα προς τη πυκνότητα αυτής. Έτσι η ταχύτητα έκρηξης της νιτρογλυκερίνης είναι 1200 - 1600 μ. ανά δευτερόλεπτο, της βαμβακοπυρίτιδας 6.000 m/sec, ενώ του πικρικού οξέος μόλις 800 m/sec (όταν είναι ασυμπίεστο) και 7.000 m/sec όταν προηγουμένως έχει συμπιεσθεί.

Σημείωση: Το ωστικό κύμα είναι **κύμα κρούσης** (κύμα του οποίου η ταχύτητα υπερβαίνει την τοπική ταχύτητα του ήχου) χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι συμβαίνει πάντα και το αντίστροφο.
Ο **Μητροπολίτης Ηλείας Γερμανός Β΄** (κατά κόσμον *Ιωάννης Παρασκευόπουλος*, Καρδαμάς Ηλείας, 24 Φεβρουαρίου 1932 - Γαστούνη Ηλείας, 21 Φεβρουαρίου 2023) ήταν Έλληνας θεολόγος και επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος. Διετέλεσε Μητροπολίτης Ηλείας και Ωλένης από το 1981 ως το 2022.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο κατά κόσμον Ιωάννης Παρασκευόπουλος του Γεωργίου και της Κωνσταντίνας γεννήθηκε στον Καρδαμά Ηλείας στις 24 Φεβρουαρίου του 1932. Το 1946 ενεγράφη στην επτατάξιο Εκκλησιαστική Σχολή Κορίνθου και το 1953 στην Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου αποφοίτησε τον Φεβρουάριο του 1958. 

Στις 8 Νοεμβρίου 1960 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Παναγίας Σκαφιδιάς από τον τότε Μητροπολίτη Ηλείας Γερμανό Α΄ και πήρε το όνομα Γερμανός προς τιμήν του γέροντός του. Στις 20 Νοεμβρίου του ιδίου έτους χειροτονήθηκε διάκονος στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Καρδαμά και στις 6 Δεκεμβρίου πρεσβύτερος στον Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Νικολάου Πύργου από τον γέροντά του μητροπολίτη Γερμανό, και προήχθη σε αρχιμανδρίτη. Υπηρέτησε ως εφημέριος στις ενορίες Βρανά – Βαρθολομιού και Σκουροχωρίου. Τον Σεπτέμβριο του 1961 διορίσθηκε ιεροκήρυκας και γενικός αρχιερατικός επίτροπος και στη συνέχεια ανέλαβε καθήκοντα πρωτοσυγκέλλου.

Τον Μάρτιο του 1979 διορίσθηκε πρώτος γραμματέας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και την 1η Οκτωβρίου 1981 εξελέγη μητροπολίτης Ηλείας. Στις 3 Οκτωβρίου 1981 χειροτονήθηκε επίσκοπος στον Ιερό Ναό Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου Αθηνών από τον αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ και στις 24 Οκτωβρίου ενθρονίστηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Πύργου.

Συνέγραψε πολυάριθμα έργα. Υπέβαλε την παραίτησή του στην Ιερά Σύνοδο, η οποία την έκανε αποδεκτή στις 5 Σεπτεμβρίου 2022 και ακολούθως παρέμεινε ως τοποτηρητής της Μητροπόλεως έως τις 7 Οκτωβρίου 2022.

Απεβίωσε στις 21 Φεβρουαρίου 2023, στο γηροκομείο της Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας στη Γαστούνη, όπου εφησύχαζε μετά τη παραίτηση του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας και Ωλένης

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Επίσημη πρώτη για τη Διαρκή Σύνοδο της 166ης Συνοδικής Περιόδου – Tιμητική διάκριση στον παραιτηθέντα Ηλείας – 106 υποτροφίες σε φοιτητές». dogma.gr. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2022.
2. ↑  «Δεκτή η παραίτηση του Μητροπολίτη Ηλείας κ.κ. Γερμανού». *THE BEST*. 5 Σεπτεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2022.
3. ↑  «H ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ : Ιερά Σύνοδος Εκκλησίας Ελλάδος - Ιεραρχία». *www.ecclesia.gr*. Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2022.
4. ↑  «Τοποτηρητής της Μητρόπολης Ηλείας ορίστηκε ο παραιτηθείς Μητροπολίτης Γερμανός». *Ορθοδοξία News Agency*. 3 Οκτωβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2022.
5. ↑  Newsroom (3 Οκτωβρίου 2022). «Τοποτηρητής της Μητρόπολης Ηλείας ορίστηκε ο παραιτηθείς Μητροπολίτης Γερμανός». *Newsbomb*. Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2022.
6. ↑  «Εκοιμήθη ο μητροπολίτης πρώην Ηλείας Γερμανός». *ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΘΑΡΡΟΣ*. 21 Φεβρουαρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2023.
**Καταδίκη** είναι η κήρυξη κάποιου ως ενόχου από ποινικό δικαστήριο και η επιβολή σε αυτόν ποινής. Η καταδίκη λοιπόν περιλαμβάνει δύο στοιχεία : α) κήρυξη του κατηγορουμένου ως ενόχου, β) επιβολή ποινής.

Nullum crimen, nulla poena sine lege et sine processu
-----------------------------------------------------

Σύμφωνα με τη γενική αρχή "nullum crimen, nulla poena sine lege et sine processu" (κανένα έγκλημα δεν υπάρχει ούτε ποινή επιβάλλεται χωρίς νόμο και χωρίς δίκη), η οποία ισχύει στο Κράτος Δικαίου, προϋπόθεση για την καταδίκη ενός ατόμου είναι: α) να προβλέπεται από το Νόμο ως έγκλημα η πράξη, την οποία κατηγορείται ότι τέλεσε, β) η κήρυξή του ως ενόχου και η επιβολή ποινής σε αυτόν θα γίνει από το δικαστήριο, το οποίο ο Νόμος προβλέπει ως αρμόδιο να τον δικάσει. 

Συνεπώς :

* Δεν μπορεί να καταδικασθεί κάποιος για πράξη που δεν χαρακτηρίζεται στον Νόμο ως έγκλημα.
* Δεν μπορεί να καταδικασθεί κάποιος παρά μόνο από δικαστήριο.
* Δεν μπορεί κάποιος να καταδικασθεί από δικαστήριο που δεν είναι το αρμόδιο δικαστήριο που ορίζει ο Νόμος να τον δικάσει για τη συγκεκριμένη πράξη.
* Δεν μπορεί το δικαστήριο να καταδικάσει κάποιον χωρίς να τηρηθεί η προβλεπόμενη διαδικασία (δίκη).
* Δεν μπορεί να επιβληθεί ποινή διαφορετική από αυτήν που προβλέπει ο Νόμος για την πράξη αυτή.

Παραπομπές
----------
Ο **Σαττιβάζα**, βασιλιάς των Χουρριτών του Μιτάννι την περίοδο 1330-1305 π.Χ. ήταν γιος του προγενέστερου βασιλέως Τουσράττα. Στην πολιτική αναταραχή που προηγήθηκε στο βασίλειο των Μιτάννι ο σφετεριστής βασιλιάς Σουττάρνα Γ΄ προσπάθησε να τον δολοφονήσει αλλά ο ίδιος δραπέτευσε στην αυλή του βασιλιά των Χετταίων Σουπιλουλιούμας Α΄. Ο Σαττιβάζα πέτυχε την στήριξη του Πιγιασσίλι γιου του Σουπιλουλιούμας Α΄ για να ανακτήσει τον θρόνο των Μιτάννι. Οι Χετταίοι προχώρησαν σε εκστρατεία, κατέκτησαν όλη την γη δυτικά του Ευφράτη, ανέτρεψαν τον σφετεριστή Σουττάρνα και τοποθέτησαν στον θρόνο ως υποτελή τους τον Σαττιβάζα. Τα γεγονότα καταγράφονται σε δύο συνθήκες ανάμεσα στον Σουπιλουλιούμας και τον Σαττιβάζα που χρονολογούνται την περίοδο 1350-1300 π.Χ. Ο διάδοχος του στον θρόνο των Μιτάννι ήταν ο Σαττουάρα αν και τα γεγονότα είναι ασαφή, ο βασιλιάς της Ασσυρίας Αντάντ Νιραρί Α΄ διεκδίκησε την κηδεμονία του.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  Pruzsinszky, Regine. "Emar and the Transition from Hurrian to Hittite Power". Representations of Political Power: Case Histories from Times of Change and Dissolving Order in the Ancient Near East, edited by Marlies Heinz and Marian H. Feldman, University Park, USA: Penn State University Press, 2021, σσ. 21-38
3. ↑  Devecchi, Elena, (2018). "Details That Make the Difference: The Akkadian Manuscripts of the ‘Šattiwaza Treaties.’", in: Die Welt Des Orients, Τομ. 48, Νο. 1, 2018, σσ. 72–95

Πηγές
-----

* Pruzsinszky, Regine. "Emar and the Transition from Hurrian to Hittite Power". Representations of Political Power: Case Histories from Times of Change and Dissolving Order in the Ancient Near East, edited by Marlies Heinz and Marian H. Feldman, University Park, USA: Penn State University Press, 2021.
* Devecchi, Elena, (2018). "Details That Make the Difference: The Akkadian Manuscripts of the ‘Šattiwaza Treaties.’", in: Die Welt Des Orients.
Ο. Φωκάς, *Υμηττός*, ελαιογραφία, 133 εκ. x 112 εκ. περί το 1900. Εθνική Πινακοθήκη, Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου.
Ο **Οδυσσέας Φωκάς** (Κλαστόρι Ρουμανίας, 1857 - Αθήνα, 1946) ήταν Έλληνας ζωγράφος, ο οποίος ασχολήθηκε κυρίως με την τοπιογραφία.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1857 στη Ρουμανία και τo 1876 πήγε στη Γαλλία για να σπουδάσει νομικά στην Αιξ-αν-Προβάνς, κατά επιθυμία των γονέων του. Αργότερα ξεκίνησε σπουδές ζωγραφικής στις ελεύθερες ακαδημίες του Παρισιού με δασκάλους τον Καρλ Καρτιέ (Karl Cartier, 1855-1925) και τον Ραφαέλ Κολλέν (Raphaël Collin, 1850-1916).

Το 1885 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και άρχισε να εργάζεται ως εικονογράφος στο περιοδικό *Το Άστυ* και την εφημερίδα *Ακρόπολη*. Στα «Ολύμπια» του 1888 τιμήθηκε με χάλκινο μετάλλιο, ενώ συμμετείχε ξανά στον ίδιο διαγωνισμό και το 1896. Στην Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού το 1900 τιμήθηκε επίσης με χάλκινο μετάλλιο.

Από το 1900 έως το 1940, συμμετείχε σε πολλές καλλιτεχνικές εκθέσεις στην Αθήνα. Το 1902 εξέθεσε έργα του στη Σμύρνη, ενώ το 1905 και το 1909 πραγματοποίησε εκθέσεις στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Από το 1907 έως το 1910 έζησε –για οικογενειακούς λόγους– στη Ρουμανία, όπου και εξέθεσε έργα του. Ο Φωκάς, αν και μαθήτευσε κοντά σε εκπροσώπους του αποκαλούμενου γαλλικού ακαδημαϊσμού, εντούτοις με τα έργα του εισήγαγε τον ιμπρεσιονισμό στην Ελλάδα ενώ θεωρείται ως πρωτοπόρος και τολμηρός στις δημιουργίες του. Οι τοπιογραφίες του διακρίνονται για την ευαισθησία τους και το διάχυτο φως, που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα σκοτεινά χρώματα των ακαδημαϊστών. Σημαντικές πηγές του έργου του αποτέλεσαν τα τοπία της Αττικής και της Ρουμανίας. Το 1917 και το 1919 συμμετείχε σε εκθέσεις της Ομάδας Τέχνη του Νικόλαου Λύτρα χωρίς όμως ποτέ να γίνει μέλος της.

Από το 1915 μέχρι και το τέλος της ζωής του υπήρξε συντηρητής και επιμελητής στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας. Επίσης, υπήρξε μέλος και για πολλά χρόνια πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Καλλιτεχνών και άλλων καλλιτεχνικών επιτροπών. Με τη διαθήκη του παραχώρησε στην Εθνική Πινακοθήκη 92 έργα της συλλογής του, μαζί με ένα ακίνητο στην Καλλιθέα και μια πολυκατοικία στο Παρίσι.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  *Ζωγραφίζοντας στην Κέρκυρα*. Παράρτημα Κέρκυρας: Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλέξανδρου Σούτζου - Υπουργείο Πολιτισμού. σελ. 77.

Πηγές
-----

* Νέλλη Μισιρλή, *Ελληνική ζωγραφική: 18ος-19ος αιώνας*, εκδ. Αδάμ, Αθήνα 1993. Βλ. επίσης, «Η επαφή με το Παρίσι», εφημ. *Η Καθημερινή*, ένθετο *Επτά ημέρες*, 14 Νοεμβρίου 1993, σελ. 15-17.
* Εθνική Πινακοθήκη, «Οδυσσέας Φωκάς». Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2021.
Το **δημωνύμιο** ή **δημώνυμο** αντιδάνειο του demonym (/dɛmənɪm/) από το *δῆμος* και *ὄνυμα*) είναι λέξη προσδιοριστική της καταγωγής ή της κατοίκησης συγκεκριμένου χώρου και προέρχεται από το όνομα του συγκεκριμένου τόπου. Είναι πρόσφατος σχετικά όρος όρος που αντικαθιστά σταδιακά το *gentilic* (Λατινικά + αγγλική κατάληξη -ic), *φυλετικός*, που χρησιμοποιείτο από το αγγλικό λεξικό της Οξφόρδης ως φυλετικός προσδιορισμός. Παραδείγματα δημωνυμίων είναι το *Κινέζος* για τους ιθαγενείς της Κίνας, το *Σουαχίλι* για τους ιθαγενείς της ακτής Σουαχίλι και *Αμερικανός* για τους ιθαγενείς των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (ή ενίοτε για τους ιθαγενείς και των δύο αμερικανικών ηπείρων). 

Ακριβώς όπως το Αμερικανός μπορεί να αναφέρεται σε δύο διαφορετικές ομάδες ιθαγενών, κάποιες συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων μπορεί να αναφέρεται με πολλά δημωνύμια. Για παράδειγμα, οι ιθαγενείς του Ηνωμένου Βασιλείου είναι οι Βρετανοί ή Βριτόνοι. Τα δημωνύμια κεφαλαιοποιούνται. Σε άλλες γλώσσες εκτός από τα αγγλικά, παράλληλα δημωνύμια μερικές φορές δεν υπάρχουν, κάτι που οδηγεί στη χρήση αγγλικού δημωνυμίου ως επιθετικού προσδιορισμού μιας ομάδας ανθρώπων. Ο όρος δεν έχει υιοθετηθεί από το αγγλικό λεξικό της Οξφόρδης ή το λεξικό Merriam-Webster. 

Στην αγγλική γλώσσα περιλαμβάνονται δημωνύμια σε επίπεδο χώρας - όπως *Αιθίοπας*, *Γουατεμαναλός*, *Ιάπωνας* και *Γάλλος*. Περιλαμβάνει επίσης και δημωνύμια κατώτερου γεωγραφικού προσδιορισμού, όπως τα "Seoulite", για να προσδιορίσει τον κάτοικο της Σεούλ, με τον ίδιο τρόπο που το «Αθηναίος» προσδιορίζει τον κάτοικο ή/και τον δημότη Αθηνών, το «Wisconsinite», τον κάτοικο του Γουισκόνσιν το «Chicagoan» για τον κάτοικο του Σικάγου κ.ά.. Ορισμένες μεγάλες πόλεις, όπως το Περθ στην Αυστραλία, και πολλά άλλα μέρη, δεν έχουν συχνά χρησιμοποιούμενη και αποδεκτή ονομασία, κάτι που αποτελεί ιδιαίτερη πρόκληση για την εν λόγω έρευνα δημωνυμίων.

Επίσης, τα δημωνύμια πρέπει να θεωρούνται υποκατηγορία των επιθέτων και ουσιαστικών που χρησιμοποιούνται ως ονομασίες προέλευσης.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  George H. Scheetz (1988). *Names' Names: A Descriptive and Pervasive Onymicon*. Schütz Verlag.
2. ↑  «Gramática Inglesa. Adjetivos Gentilicios». *mansioningles.com*.
3. ↑
4. ↑  «Google Ngram Viewer». *google.com*.
5. ↑  «Google Ngram Viewer». *google.com*.
6. ↑  «Google Ngram Viewer». *google.com*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **δημωνύμιο**  |

|  |  |
| --- | --- |
|  |  Τα Βικιδεδομένα έχουν ιδιότητα, ***P1549***, για Δημωνύμιο (δείτε τις συνδέσεις)  |

* www.geography-site.co.uk Alphabetical list of world demonyms.
* www.everything2.com Demonyms of the World.
* CIA World Factbook – NATIONALITY Αρχειοθετήθηκε 2015-07-22 στο Wayback Machine.
* www.peoplefrom.co.uk Demonyms of the United Kingdom.
Η **Τζιακόβιτσα** (σερβικά: Ђаковица / Ðakovica, αλβανικά: Gjakovë) είναι πόλη στην ιστορική περιοχή της Μετόχιας και το διοικητικό κέντρο της ομώνυμης κοινότητας. Από το 2008 βρίσκεται υπό τον έλεγχο της μερικώς αναγνωρισμένης Δημοκρατίας του Κοσόβου.

Κατά την Οθωμανική περίοδο, η Τζιακόβιτσα χρησίμευε ως εμπορικό κέντρο στη διαδρομή μεταξύ Σκόδρας και Κωνσταντινουπόλεως. Ήταν επίσης ένα από τα πιο ανεπτυγμένα εμπορικά κέντρα εκείνην την εποχή στα Βαλκάνια.

Πληθυσμός
---------

Σύμφωνα με την απογραφή του 1981, στην πόλη ζούσαν 42.031 άνθρωποι: 38.116 Αλβανοί, 1.731 Σέρβοι, 1.563 Μαυροβούνιοι, 247 Μουσουλμάνοι, 132 Ρομά, 84 Γιουγκοσλάβοι, 38 Κροάτες, 29 Μακεδόνες, 28 Σλοβένοι και 5 Ούγγροι.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η πόλη είχε πληθυσμό 40.827 κατοίκους: 20.233 άνδρες και 20.594 γυναίκες. 36.932 Αλβανοί, 2.897 «Βαλκάνιοι Αιγύπτιοι» (Τσιγγάνοι), 435 Ρομά, 274 Ασκάλι (Τσιγγάνοι), 60 Βόσνιοι, 16 Τούρκοι, 14 Σέρβοι, 13 Γκοράνοι και 84 άλλες εθνικότητες. 50 άτομα επέλεξαν να μην δηλώσουν την εθνικότητά τους και η εθνικότητα άλλων 52 ήταν άγνωστη.

Παραπομπές
----------
Ο Ιωάννης Λαμπρούκος(δεξιά) μετά από σύσκεψη με τον αραμανλή και τον Παπαληγούρα
Ο **Ιωάννης Λαμπρούκος** (12 Δεκεμβρίου 1913 - 11 Ιουνίου 1994) ήταν Έλληνας αξιωματούχος και κρατικός λειτουργός. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην οικονομική ζωή της Ελλάδας από το 1946 έως το 1979.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα σε οικογένεια οχτώ παιδιών. Σπούδασε στην ΑΣΟΕΕ. Ο ίδιος κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο πολέμησε, ως δεκανέας αρχικά και μετά ως έφεδρος ανθυπολοχαγός σε όλο το Μέτωπο από το 1940 ως το 1941, όπως εξάλλου και τα περισσότερα από τα αδέλφια του. Έκανε μετεκπαίδευση στο Παρίσι σε θέματα οργάνωσης και λειτουργίας κρατικών υπηρεσιών. Ο Ιωάννης Λαμπρούκος ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως καθηγητής στις Μέσες Εμπορικές Σχολές (1935-1950) και αργότερα υπηρέτησε στο Υπουργείο Οικονομικών, καθώς και στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, όπου και διετέλεσε Διευθυντής. Αργότερα μετακινήθηκε στο νεοσύστατο τότε Υπουργείο Συντονισμού (1947), όπου και του ανετέθη η οργάνωση και στελέχωση του. 

Υπήρξε ο κύριος μοχλός του Υπουργείου και διετέλεσε γενικός διευθυντής και παράλληλα, γενικός γραμματέας του υπουργείου Συντονισμού για πολλά χρόνια (από Μάρτιο του 1956 ως τον Νοέμβριο του 1963) στις κυβερνήσεις Κωνσταντίνου Καραμανλή και Γεωργίου Παπανδρέου. Επιπλέον, υπήρξε στενός συνεργάτης του Κωνσταντίνου Καραμανλή καθώς και συντάκτης και κειμενογράφος των περισσότερων ομιλιών του και οικονομικών προγραμμάτων του ως το 1963. Γενικά, ο Ιωάννης Λαμπρούκος είχε συνδέσει το όνομά του με όλες τις μεγάλες συμβάσεις και συμφωνίες για την οικονομική ανόρθωση της χώρας. Παράλληλα είχε διατελέσει πρόεδρος σε πολλούς δημόσιους οργανισμούς και Αναπληρωτής Πρόεδρος στο ΚΕΠΕ (1961-1967) με Πρόεδρο τον Ανδρέα Παπανδρέου τον οποίο είχε μετακαλέσει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής από το Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ, μετά από πρόταση του Ιωάννη Λαμπρούκου.

Συνέταξε την Απόρρητη έκθεση Λαμπρούκου (την οποία επί σειρά ετών δεν έδιναν στη δημοσιότητα οι κυβερνήσεις), ίσως το πλέον σημαντικό εργαλείο για την ενδεχόμενη ελληνική διεκδίκηση των σχετικών αποζημιώσεων από τη Γερμανία. Η Έκθεση εμπεριέχει αναλυτικά τα στοιχεία των οικονομικών σχέσεων Ελλάδας και Αρχών Κατοχής τα οποία αντλήθηκαν από το Λογιστήριο του Κράτους (Υπηρεσία Γ.Δ.Δ.Λ.Δ/νσεως VII, Τμήματος Α', Γραφείου 1ου) όπου υπηρετούσε και είχε την αρμοδιότητα και ευθύνη της τήρησης τους. Ξεκίνησε να τη συντάσσει από το 1944 αμέσως μετά τη λήξη της κατοχής και τελικά την παρέδωσε στον Κωνσταντίνο Καραμανλή το 1962. Ως το 1974 ήταν γενικός διευθυντής του υπουργείου Συντονισμού.

Ο Ιωάννης Λαμπρούκος απεβίωσε στις 11 Ιουνίου 1994, έχοντας αφήσει ελάχιστα περιουσιακά στοιχεία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Λαμπρούκος, Ιωάννης (2015). *ΕΚΘΕΣΗ επί των Οικονομικών Ζητημάτων Κατοχής*. ΑΘΗΝΑ: ΑΛΛΩΣΤΕ. σελ. 303. ISBN 978-618-81753-6-5.
2. ↑  «Η απόρρητη έκθεση για τις γερμανικές επανορθώσεις - Δημοκρατική της Ρόδου». *www.dimokratiki.gr*. 6 Μαρτίου 2014. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2023.
3. ↑  «Τα παιχνίδια με τις «Γερμανικές Αποζημιώσεις» και η Αλήθεια των πραγμ». *Insurancedaily.gr* (στα Αγγλικά). 21 Απριλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2023.
Συντεταγμένες: 40°43′36.6672″N 22°06′18.5652″E﻿ / ﻿40.726852000°N 22.105157000°E﻿ / 40.726852000; 22.105157000

Στο Λουτροχώρι - Σκύδρας του Νομού Πέλλας, μεταξύ Έδεσσας και Βέροιας, στους πρόπoδες του όρους Kάμπερ στα όρια τών νoμών Πέλλας και Ημαθίας, υπάρχουν οι ιαματικές μεταλλικές πηγές **Λουτρά Λουτροχωρίου** ή *Μπάνια Λουτροχωρίου* με αξιόλογη χημική σύσταση και με θειούχα ύδατα με θεραπευτικές ιδιότητες κατάλληλες ειδικά για επιδερμικές και δερματικές παθήσεις και πόσιμο.

Ιστορία
-------

Η αξία των ιαματικών πηγών φαίνεται πως είχε εκτιμηθεί ιδιαίτερα από τα αρχαία κιόλας χρόνια, πρώτοι, όμως οι Γερμανοί έκαναν ανάλυση των νερών και πιστοποίησαν τις θεραπευτικές τους ιδιότητες. Οι ιαματικές μεταλλικές πηγές αναβλύζουν στην περιοχή από την αρχαιότητα, κατά παράθεση γνωμών των αρχαίων ιστορικών.1

Τα ιαματικά νερά
----------------

Τα νερά των ιαματικών πηγών είναι νερά που πηγάζουν μέσα από πετρώματα και βράχους και βγαίνουν από τα έγκατα της γης.
Τα ιαματικά νερά των Λουτρών είναι υποτονικά και ψυχρά, αναβλύζουν σε θερμοκρ. 18 - 24 °C (64 - 75°F), χειμώνα-καλοκαίρι. 
Είναι υποτονικά και ολιγομεταλλικά νερά που περιέχουν διαλυμένα μεταλλικά συστατικά (χαρακτηριστικά: Mg, Ca, K, HCO3, Na, B, Cl, HS) όπως νάτριο, ασβέστιο, μαγνήσιο, ράδιο, σίδηρο, ιώδιο, φώσφορο και θείο, ή αέρια όπως διοξείδιο του άνθρακα, υδρόθειο, άζωτο, οξυγόνο και υδρογόνο. Τα νερά αυτά έχουν διάφορο βαθμό οξύτητας και είναι όξινα ή αλκαλικά ή και ουδέτερα.

Θεραπευτικές ιδιότητες
----------------------

Τα Μπάνια έχουν θεραπευτικές ενδείξεις για παθήσεις του πεπτικού, ρευματοπάθειες, αρθροπάθειες, εκφυλιστικές εκβάσεις τραυμάτων, δερματικές παθήσεις, των πνευμόνων και του μυοσκελετικού συστήματος.

Επισκέπτες
----------

Τα τελευταία χρόνια αυξάνεται ολοένα και περισσότερο ο αριθμός των νεότερων σε ηλικία επισκεπτών που έρχονται να απολαύσουν στη γραφική αυτή γωνιά της Ελλάδας, για σύντομες διακοπές.

Σημειώνεται ότι οι ιαματικές πηγές Λουτροχωρίου παρουσιάζουν ενδιαφέρον, χωρίς να έχουν ακόμη οργανωθεί2 και επωφεληθεί των δυνατοτήτων που προσφέρει η περιοχή για ξεκούραση και αναψυχή, σε ένα καταπληκτικό φυσικό σκηνικό.

  

**Σημειώσεις**
 1 - ***Πολλοί πιστεύουν ότι αποτελούσαν άλλοτε τα αρχαία Λουτρά της Μακεδονικής Βασιλικής Δυναστείας του Φιλίππου Β' και του Μ. Αλεξάνδρου***.

 2 - ***Από την πολιτεία, για εξυπηρέτηση πολλών ξένων επισκεπτών***.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιαματικές πηγές Λουτροχωρίου του δήμου Σκύδρας
* Αναφορά για τα Λουτρά Λουτροχωρίου Πέλλας
* Αναφορά για τα Λουτρά Λουτροχωρίου, - ως ...τα Λουτρά του M. Aλεξάνδρου
* European Spa :Loutrochori - Skydra