recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **παραλία Μαρίκες** βρίσκεται στην Ραφήνα,1,5 χλμ νότια από το λιμάνι της Ραφήνας.

Η παραλία έχει μήκος περίπου 700 μ.και είναι ως επί το πλείστον αμμουδερή, εκτεθειμένη σε ισχυρούς βόρειους ανέμους και προστατευμένη από τους νότιους ανέμους της περιοχής, χάρη στα πελώρια βράχια που την περιβάλλουν και σχηματίζουν ορμίσκο. 
Σύμφωνα με την επικαιροποιημενη έκθεση επιστημονικής τεκμηρίωσης 2021 του Ελληνικού Κέντρου Βιοτόπων Υγροτόπων (ΕΚΒΥ), πρόκειται για παράκτιο υγρότοπο που δημιουργείται στο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους αμμοθινικό οικοσύστημα της παραλίας Μαρίκες, στην Ανατολική Αττική στο Δ.Δ. Ραφήνας. Η συνολική έκταση (χερσαία και θαλάσσια) του οικοσυστήματος είναι περίπου 50 στρ. Στον υγρότοπο εκβάλλουν δύο μικρά εποχικά ρέματα η ανάπτυξη των οποίων έχει περιοριστεί από ανθρωπογενείς παρεμβάσεις. Οι αμμοθίνες παρουσιάζουν διαδοχικές ζωνώσεις βλάστησης με μεγάλη ποικιλία ειδών και σε καλή κατάσταση διατήρησης με αντιπροσωπευτική τη ζώνη με άρκευθους (Juniperus spp.) που συνιστά τύπο οικοτόπου προτεραιότητας (2250\*) σύμφωνα με τη συναφή Ευρωπαϊκή Οδηγία (92/43/ΕΟΚ). Μεταξύ των θινών αναπτύσσονται υγρές κοιλότητες με καλάμια (Aroudo donax) και βούρλα (Juncus maritimus, Juncus acutus), οι οποίες συνιστούν σημαντικά ενδιαιτήματα. Κατά θέσεις σε διάκενα αναπτύσσεται το αλοφυτικό είδος Halimione portulacoides (θαλάσσια γλυστρίδα) και σποραδικά φύονται Tamarix sp. Στο θαλάσσιο τμήμα του, αναπτύσσονται εκτάσεις θαλάσσιας βλάστησης με Posidonion oceanicae, που αποτελεί τύπο οικοτόπου προτεραιότητας (1120\*) της Οδηγίας 92/43/ΕΟΚ. 

Ο υδροβιότοπος των Μαρικών είναι ενταγμένος στο Μητρώο Προστατευόμενων Περιοχών των Σχεδίων Διαχείρισης Λεκανών Απορροής Ποταμών με κωδικό EL30501400 και ονομασία "Παράκτιο Ελος Μαρικών/Αμμοθινικό Οικοσύστημα", ως "περιοχή που προορίζεται για την προστασία οικοτόπων και ειδών".

Για την περιοχή έχει εκπονηθεί Ειδική Περιβαλλοντική Μελέτη με τη συμβολή του Ελληνικού Κέντρου Θαλάσσιων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ) το 2006, στην οποία περιέχονται αναλυτικές πληροφορίες και καταγραφές ειδών. 
Σύμφωνα με τη μελέτη αυτή, από τα απειλούμενα είδη πουλιών που έχουν καταγραφεί στην περιοχή, 19 είδη είναι αυστηρώς προστατευόμενα βάσει της Οδηγίας 2009/147/ΕΚ (Παράρτημα Ι), 10 είδη είναι απειλούμενα σε εθνικό επίπεδο (Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Σπονδυλόζωων της Ελλάδας - Χανδρινός, 1992) εκ των οποίων 3 είδη με το καθεστώς Κινδυνεύοντα (Ε), 3 Τρωτά (V), 3 Ανεπαρκώς γνωστά (Κ), και 1 με καθεστώς. 

Υπεύθυνος οργανισμός για την εποπτεία της περιοχής είναι ο Οργανισμός Λιμένος Ραφήνας. Πλησίον βρίσκονται οι οικισμοί του Νηρέα και των Ορειχαλκουργών Ραφήνας, όπως και η χερσόνησος Ασκηταριό (προϊστορικός οικισμός), η οποία έχει χαρακτηριστεί ως φυσικός χώρος – αρχαιολογική θέση (ΥΑ 33488/1568/22-4-1954, ΦΕΚ 118/Β/10-6-1954).
Είναι ένας αξιοσημείωτος αρχαιολογικός χώρος (εκεί έγιναν οι πρώτες απόπειρες μεταλλουργίας στην Ελλάδα κατά την Πρωτοελλαδική Εποχή.

Η πρόσβαση γίνεται είτε με αυτοκίνητο ή με μοτοσικλέτα. Επίσης η πρόσβαση στην παραλία μπορεί να γίνει και μέσω του αστικού και του υπεραστικού λεωφορείου.
Ο **Πανάρης** ήταν στρατηγός της αρχαίας πόλης της Κυδωνίας στην διάρκεια της περιόδου κατά την οποία οι Ρωμαίοι επιτέθηκαν στην πόλη το 69 π.Χ. Εκείνη την περίοδο, η Κυδωνία είχε ταχθεί με το μέρος πειρατών, προκαλώντας την οργή της Ρωμαϊκής Συγκλήτου. Όταν οι Ρωμαίοι νίκησαν την Κυδωνία, ο Πανάρης παρέδωσε την πόλη, ενώ ο συστράτηγός του, Λασθένης, διέφυγε στην Κνωσσό.

Δείτε επίσης
------------

* Κνωσσός

Παραπομπές
----------

1. ↑  Appianus 1899
2. ↑  Mommsen 1894
3. ↑  Hogan 2008

Πηγές
-----

* (Αγγλικά) Appianus, Alexandria· White, Horace (1899). *The Roman History of Appian of Alexandria*. Macmillan company.
* (Αγγλικά) Hogan, C. Michael (23 Ιανουαρίου 2008). «Cydonia». Modern Antiquarian.
* (Αγγλικά) Mommsen, Theodor (1894). *The History of Rome*. Μτφρ. William Purdie Dickson.
Τα **Μέγαρα** ήταν αρχαία ελληνιστική πόλη στη Συρία, άγνωστης σήμερα θέσης.

Το όνομά της πιθανώς υποδεικνύει συμμετοχή Μεγαρέων αποικιστών κατά την ίδρυση της πόλης, υπάρχει όμως και η πιθανότητα να πρόκειται για εξελληνισμό του αραμαϊκού τοπωνυμίου Μααρά (Ma'ara), το οποίο συνηθίζεται στη βόρεια Συρία.[1].

Κατά τον Στράβωνα, τα Μέγαρα, μαζί με αρκετές άλλες πόλεις, μεταξύ των οποίων η Κασιανή, η Λάρισα και η Απολλωνία, ανήκαν στην Απάμεια του Αξιού (δηλ. του Ορόντη) και της απέδιδαν φόρους. Ο ίδιος αναφέρει πως η πόλη τροφοδοτούσε τον στρατηγό Διόδοτο Τρύφωνα, κατά τη διάρκεια της στάσης του εναντίον των Σελευκιδών, η οποία ξεκίνησε το 150 π.Χ.[1]

Σε συριακό τάφο στην πόλη Concordia της βορείου Ιταλίας, ο ερευνητής M. R. Dussaud διάβασε το επίγραμμα: *Αυρήλιος Σάμμος και Φιρμίνος νεοφώτιστος Σύροι κώμης Μαγαραταρίχων ώρων Απαμέων ενθάδε κατάκιται*. Δηλαδή το επίγραμμα αναφέρει την ύπαρξη χωριού *Μαγαρατάριχα*, κοντά στην Απάμεια το οποίο ίσως συνδέεται με τα Μέγαρα[1].

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Getzel M. Cohen, *The Hellenistic Settlements in Syria, the Red Sea and Africa*, California University Press, 2006, ISBN 0-520-24148-7, λήμμα: Megara, σσ. 119-20.
Η **Μαρία Αντωνία της Πάρμας** (28 Νοεμβρίου 1774 - 20 Φεβρουάριο του 1841) ήταν πριγκίπισσα της Πάρμας, κόρη του Δούκα Φερδινάνδου της Πάρμας και της συζύγου του, της Αρχιδούκισσας Αμαλίας της Αυστρίας. Σε αντίθεση με την κοινή γνώμη, το όνομά της δεν προήλθε από τη θεία της, Βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα της Γαλλίας, που δεν ήταν νονά της. Ανάδοχοί της ήταν ο εκ μητρός θείος της Ιωσήφ Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και η θεία του πατέρα της Μαρία Αντωνία Φερδινάνδη της Ισπανίας, από την οποία πήρε το όνομα η πριγκίπισσα.

Βιογραφία
---------

Η *Λουίζα Μαρία Αντωνία Ιωσηφίνα Άννα Βαλπουργία Βικεντία Μαργαρίτα Αικατερίνη* μεγάλωσε με τον αδελφό και τις αδελφές της στο δουκάτο της Πάρμας, όπου ήταν γνωστή ως *Τονίνα*. Ήταν μία ταλαντούχα ζωγράφος.

Το 1796 η Πάρμα κατελήφθη από τη Γαλλία. Ενώ οι γονείς τους είχαν τη δυνατότητα να παραμείνουν στον θρόνο τους, η 22χρονη Μαρία Αντωνία και η αδελφή της Καρλόττα ήταν ελεύθερες, καθώς δεν είχαν καμιά πολιτική σημασία. Οι αδελφές παρέμειναν στο πλευρό των γονιών τους και τους υποστήριξαν κατά τη διάρκεια της γαλλικής κατοχής. Και οι δύο θεωρείτο ότι είχαν τη θρησκευτική πίστη του πατέρα τους και τη δυναμικότητα της μητέρας τους. Ενώ η Καρλόττα αναγνωρίστηκε ως πριγκίπισσα από τη Γαλλία και της δόθηκε σύνταξη για να είναι σε θέση να ζήσει σύμφωνα με τη θέση της, η Αντωνία περιγράφεται ως υπερβολικά έντονη και κρατήθηκε σε επιφυλακή. Κατά το τέλος του πατέρα τους τον Οκτώβριο του 1802, οι αδελφές και η μητέρα τους Μαρία Αμαλία, συμμετείχαν στην επίσημη κρατική κηδεία του. Όταν η μητέρα τους εξορίστηκε μετά την κηδεία, τη συνόδευσαν στην Πράγα, όπου έμειναν κοντά της μέχρι το τέλος της. Κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στην Πράγα, αυτή και η αδελφή της περιγράφηκαν ως ταπεινές και ξεχασμένες, περνώντας τον χρόνο τους στην προσευχή.

Ένα ήσυχο άτομο, η Μαρία Αντωνία δεν παντρεύτηκε ποτέ και έγινε δόκιμη μοναχή το 1802. Στις 22 Απριλίου του 1803, έγινε επισήμως μοναχή και άλλαξε το όνομά της σε Αδελφή Λουίζα Μαρία (Maria Luigia). Μετά το τέλος της μητέρας της το 1804, η αδελφή της μεταφέρθηκε στη Ρώμη. Η Αντωνία παρέμεινε στην Πράγα μέχρι την πτώση του Ναπολέοντα Α΄, μετά την οποία επέστρεψε στην Πάρμα.
Κατά τα επόμενα χρόνια έζησε μία ήσυχη και συγκρατημένη ζωή σε ένα μοναστήρι στην Πάρμα. Στις 9 Μαΐου του 1831, μετακινήθηκε στη Μονή της Αγίας Αγάθης στη Ρώμη, όπου και απεβίωσε το 1841.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p8714.htm#i87137. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑   Patrick van Kerrebrouck, Nouvelle Histoire Généalogique de l'Auguste Maison de France", (1987) p. 433.
3. ↑   Justin C. Vovk: In Destiny's Hands: Five Tragic Rulers, Children of Maria Theresa (2010)
4. ↑   Justin C. Vovk: In Destiny's Hands: Five Tragic Rulers, Children of Maria Theresa (2010)
5. ↑   Justin C. Vovk: In Destiny's Hands: Five Tragic Rulers, Children of Maria Theresa (2010)
6. ↑   Justin C. Vovk: In Destiny's Hands: Five Tragic Rulers, Children of Maria Theresa (2010)
7. ↑   Justin C. Vovk: In Destiny's Hands: Five Tragic Rulers, Children of Maria Theresa (2010)
8. ↑
*Πανάχραντος Θεοτόκος*, Κίεβο στα μέσα του 11ου αιώνα από τον Ψαλτήρι της Γερτρούδης
Η **Πανάχραντος** είναι μορφή εικόνας στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, που αναφέρεται στην *αμόλυντη* Παναγία, την Θεοτόκο.

Περιγραφή
---------

Αγιογραφίες της Παναχράντου απεικονίζουν την Μητέρα του Θεού, σαν βασίλισσα σε θρόνο, να κρατά τον Υιό της στην αγκαλιά της.

Παραδείγματα
------------

Η εικόνα της *Ένθρονης Θεοτόκου και του Βρέφους με αγίους και αγγέλους* χρονολογείται από τον 6ο αιώνα και βρίσκεται στη Ιερά Μονή του Όρους Σινά .

Η εικόνα της *Θεοτόκου Παναχράντου* του 11ου αιώνα προέρχεται από τη Μονή Σβένσκυ της Ρωσίας. Θεωρείται ότι τη δημιούργησε ο διασημότερος αγιογράφος της Ρωσίας, ο Άγιος Αλύπιος από τη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου και πιθανώς διαμορφώθηκε σε ένα ψηφιδωτό εντός του Καθεδρικού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη Μονή Πετσέρσκ.

*Η Θεοτόκος Βρεφοκρατούσα* αποτελεί μορφή της Παναχράντου. Λίγο πριν την εισβολή του Ναπολέοντα το 1812, εφυλάχθη στο Μοναστήρι της Αναλήψεως στο χωριό Κολόμσκογιε της Ρωσίας, όπου παρέμεινε μέχρι να ανευρεθεί εκ νέου το 1917.

* Enthroned Virgin and ChildΕνθρονισμένη Παναγία και Βρέφος
* Theotokos Panachranta, Svensky Monastery*Θεοτόκος Πανάχραντος*, Μονή Σβένσκυ
* the "Enthroned" iconΗ εικόνα της «Ενθρονισμένης».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Raymond Burke, 2008, *Mariology: A Guide for Priests, Deacons,seminarians, and Consecrated Persons* Queenship Publishing (ISBN 1-57918-355-7) page
2. ↑  "Orthodox Icons Depicting the Mother of God: Major Types", Russian Icon Collection
3. ↑  "Icon of the Mother of God "Enthroned", Antiochian Orthodox Christian Archdiocese of North America
Ο **Περόζης Γ’ της Περσίας** (636 - 679) ήταν θεωρητικά ο τελευταίος Σασσανίδης βασιλιάς της Περσίας από την δυναστεία των Σασσανιδών μεταξύ 651 και 708 αν και τυπικά δεν φόρεσε ποτέ το αυτοκρατορικό στέμμα της χώρας, γιος του βασιλιά Ισδιγέρδη Γ’. Δεν ήταν τίποτα γνωστό γι’αυτόν την περίοδο βασιλείας του πατέρα του επειδή βρισκόταν σε πολύ μικρή ηλικία, μετά την δολοφονία του πατέρα του δραπέτευσε στην περιοχή που βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Κινέζικης δυναστείας των Τάνγκ στο Αφγανιστάν. Οι βασιλείς Τάνγκ υποστήριξαν τους Σασσανίδες στον αγώνα τους εναντίον των Αράβων περισσότερο από όλους τους υπόλοιπους, όλες οι πληροφορίες σχετικά με τον Περόζη υπάρχουν στο Παλαιό και το Νέο βιβλίο των Τάνγκ. Στην αυλή των Τάνγκ οργάνωσε κυβερνείο της εξόριστης Περσικής αυλής των Σασσανιδών, ο ίδιος χρίστηκε βασιλιάς. Είχε κάποιο γιο τον Ναρσή Β’ ο οποίος δραπέτευσε στην Περσία το 679, μετά τον θάνατο του πατέρα του ήταν και αυτός τυπικά βασιλιάς της Περσίας στην υπηρεσία του Κινέζου αυτοκράτορα.

Πηγές
-----

* *J. Harmatta, B.N. Puri, G.F. Etemady. History of Civilizations of Central Asia, UNESCO, 1999, p.456*
* *A. Palmer, S. Brock, R. Hoyland. The Seventh Century in the West-Syrian Chronicles, Liverpool University Press, 1993, p.178*
* *R. N. Frye. The Heritage of Central Asia: From Antiquity to the Turkish Expansion, Markus Wiener Publishers, 1996, p.203*
* *H. Ayatollahi. The Book of Iran: The History of Iranian Art, Center for International-Cultural Studies, 2003, p. 175*
* *A History of chinese civilization, Jacques Gernet.*


  

  



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Peroz III  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο ατμομυοδρόμων **Πηνειός Ι**, εκτοπίσματος 400 τόνων, ήταν ένα από τα λεγόμενα «*τέσσερα ποτάμια*» και αδελφό πλοίο με τα Αχελώος, Ευρώτας Ι και Αλφειός Ι, με τα οποία αποτέλεσαν την περίφημη Μοίρα των «*ποταμών*». Ναυπηγήθηκε στο ναυπηγείο ‘William Denny and Brothers’ της Σκωτίας το 1884. Την περίοδο 1895-97 υπέστη ανακατασκευή.

Συμμετείχε στους πολέμους του 1897 και του 1912-1913.

Στις αρχές Μαϊου του 1897 συνέλαβε μαζί με το τορπιλοβόλο ‘14’ το υπό τουρκική σημαία επίτακτο ατμόπλοιο ‘Γεώργιος’ που μετέφερε στρατιώτες και πυρομαχικά. Θεωρήθηκε λεία πολέμου, κατασχέθηκε και αργότερα εντάχθηκε στη δύναμη του Στόλου με το όνομα Κρήτη.

Χρησιμοποιήθηκε αρκετά και σαν εκπαιδευτικό των Αξιωματικών και των πληρωμάτων. Από το 1919 έως το 1930 αξιοποιήθηκε από την Υπηρεσία Φάρων για τη συντήρηση του Φαρικού Δικτύου.

Βιβλιογραφία
------------

* Conway's All the World's Fighting Ships, 1860-1905
* Conway's All the World's Fighting Ships, 1906-1922
* Jane's Fighting Ships 1912
Με την ονομασία του στ' αραβικά, Djebel (Τζεμπέλ), απεικονίζεται στο κέντρο του χάρτη το Περσικό Ιράκ
Το **Περσικό Ιράκ** (περσικά: عراق عجم, αραβικά: عراق العجم‎‎), είναι ένας ιστορικός όρος για τα δυτικά εδάφη του Ιράν. Από τον 11ο αιώνα μ.Χ. μέχρι το 19ο αιώνα, το όνομα Ιράκ αναφερόταν σε δύο γειτονικές περιοχές: το Αραβικό Ιράκ (ʿIrāq-i ʿArab, Ιράκ-ι Αράμπ) και το Περσικό Ιράκ (ʿIrāq-i ʿAjam, Ιράκ-ι Ατζάμ και Ιράκ αλ-Ατζάμ), γνωστό και ως Τζεμπέλ ή Τζιμπάλ. Το Αραβικό Ιράκ αντιστοιχούσε στην αρχαία Βαβυλωνία (σημερινό Ιράκ) και το Περσικό Ιράκ αντιστοιχούσε στην αρχαία Μηδία (σημερινό δυτικό Ιράν). Οι δύο περιοχές χωρίζονταν από την οροσειρά του Ζάγρου.

Αργότερα, μέχρι την έναρξη του 20ου αιώνα, ο όρος Ιράκ στο Ιράν συνήθιζε ν' αναφέρεται σε μια πολύ μικρότερη περιοχή νότια της πόλης Σαβέχ και δυτικά της πόλης Κομ. Η περιοχή αυτή είχε κέντρο την πόλη Σουλταναμπάντ, που μετονομάστηκε αργότερα σε Αράκ.

Η λέξη Τζεμπέλ είναι αραβική, σημαίνει βουνό και σε αυτή την περίπτωση αναφέρεται στη οροσειρά του Ζάγρου.
Ο **πίνακας δρομολόγησης** είναι μια βάση δεδομένων που βρίσκεται αποθηκευμένη σε ένα δρομολογητή ή ένα δικτυωμένο υπολογιστή. Οι πίνακες δρομολόγησης χρησιμοποιούνται από τους αλγόριθμους δρομολόγησης, οι οποίοι δίνουν ως αποτέλεσμα τον επόμενο σταθμό στον οποίο πρέπει να μεταφερθεί ένα πακέτο IP. Τότε ο δρομολογητής δρομολογεί το πακέτο IP στον επόμενο σταθμό.
Ο πίνακας δρομολόγησης αποθηκεύει όλες τις διαδρομές (και σε ορισμένες περιπτώσεις, μετρήσεις που σχετίζονται με αυτές τις γραμμές) προς άλλους σταθμούς του δικτύου. Η κατασκευή των πινάκων δρομολόγησης είναι ο πρωταρχικός στόχος των πρωτοκόλλων δρομολόγησης όταν χρησιμοποιούνται στατικές διαδρομές.
Χρησιμοποιείται από τις γέφυρες που διασυνδέουν τοπικά δίκτυα τύπου token ring.
Οι πίνακες δρομολόγησης σε γενικές γραμμές δεν χρησιμοποιούνται άμεσα για την προώθηση πακέτων όπως γίνεται στους πίνακες προώθησης.
Χρησιμοποιούνται για την παραγωγή πληροφοριών προς τις γέφυρες δρομολόγησης οι οποίες γέφυρες βάσει των πληροφοριών αυτών δρομολογούν τα πακέτα στο τοπικό δίκτυο του παραλήπτη.

Περιεχόμενα ενός πίνακα δρομολόγησης
------------------------------------

Για κάθε (γνωστό στον δρομολογητή) προορισμό υπάρχει μια εγγραφή στον πίνακα δρομολόγησης, η οποία περιέχει υποχρεωτικά πληροφορίες για τα τρία παρακάτω πεδία:

* Διεύθυνση προορισμού ή διεύθυνση δικτύου του προορισμού
* Κόστος βάσει κάποιου κριτηρίου (άλματα, καθυστέρηση γραμμής, φόρτος γραμμής, μήκος ουρών γραμμής) ή βάσει συνδυασμού κριτηρίων
* Διεύθυνση επόμενου δρομολογητή. Εκεί θα σταλεί το πακέτο IP ώστε από εκεί να αποφασιστεί εκ νέου ποιος θα είναι ο επόμενός του σταθμός, ώσπου να φτάσει στον προορισμό.

Ανάλογα με τον αλγόριθμο δρομολόγησης που υλοποιείται σε κάθε δρομολογητή, οι εγγραφές του πίνακα δρομολόγησης μπορούν να παρέχουν επιπλέον πληροφορίες για κάθε προορισμό, όπως:

* Σημαίες που προσδιορίζουν διάφορες πληροφορίες όπως π.χ. αν το μονοπάτι είναι ενεργό (σημαία U), αν το μονοπάτι περνάει μέσω κι άλλων δρομολογητών εκτός από αυτόν και τον δρομολογητή προορισμού (σημαία G), αν η διεύθυνση προορισμού είναι διεύθυνση ενός δρομολογητή ή ενός δικτύου (σημαία H).
* Το πόσα πακέτα έχουν σταλεί μέσω του μονοπατιού αυτού.

Επίσης, για την περίπτωση που ένα πακέτο IP πρέπει να σταλεί σε έναν προορισμό για τον οποίο δεν υπάρχει αντίστοιχη εγγραφή στον πίνακα δρομολόγησης (πρόκειται δηλαδή για άγνωστο προορισμό), υπάρχει πάντα μια εγγραφή για έναν προεπιλεγμένο (default) δρομολογητή, στον οποίο θα σταλεί το πακέτο και εκείνος θα αποφασίσει ποιος θα είναι ο επόμενος σταθμός του πακέτου.

Πηγές
-----

* *Τεχνολογία δικτύων επικοινωνιών*, Εκδ. Ο.Ε.Δ.Β.
* *Τεχνολογίες διαδικτύου*, Ι. Στ. Βενιέρης, Ευ. Νικολούζου, Εκδ. Τζιόλα
* *Δίκτυα Υπολογιστών*, Andrew S. Tanenbaum, Εκδ. Κλειδάριθμος
Η **λουτρινοφιλία** είναι παραφιλία, η οποία συσχετίζεται με την σεξουαλική διέγερση που νιώθει το άτομο για τα λούτρινα ζωάκια.

Furry fandom
------------

Η λουτρινοφιλία μερικές φορές θεωρείται ότι ασκείται κοινώς στο furry fandom, που οφείλεται εν μέρει σε ένα άρθρο του Vanity Fair του 2001 το οποίο συνέδεε διάφορα μέλη της κοινότητας των furries με την λουτρινοφιλία. Μια έρευνα του 1998 από 360 μέλη του furry fandom παρέθεσε ότι λιγότερο από το ένα τοις εκατό (δηλαδή, λιγότεροι από τέσσερις άνθρωποι) βεβαίωσαν ότι είναι λουτρινόφιλοι.

Η πορνογραφία και η σεξουαλική δραστηριότητα που σχετίζονται με τον ανθρωπομορφισμό των ζώων (συμπεριλαμβανομένης της λουτρινοφιλίας και των παραφιλιών που περιλαμβάνουν fursuits και ζώα κινούμενων σχεδίων) είναι γνωστή στην κοινότητα του furry fandom ως "yiff" (και οι σεξουαλικές πράξεις ως "yiffing").

Παραπομπές
----------

1. ↑  Craig Malisow (18 Δεκεμβρίου 2003). «Wild Kingdom». Houston Press. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2013.
2. ↑  Kates, Tasha. «Animal Magnetism». Citypaper.net. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2013.
3. 1 2  Meinzer, Melissa (2006-06-29), «Animal Passions», *Pittsburgh City Paper*, ανακτήθηκε στις 2017-07-06
4. ↑  
Gurley, George (March 2001), «Pleasures of the Fur», *Vanity Fair*,
5. ↑  «The Darken Hollow - Thoughts - Furry Sociology». Visi.com. 1 Αυγούστου 2002. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Οκτωβρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2013.
6. ↑  «Who are the furries?». *BBC News*. 2009-11-13.. Ανακτήθηκε στις 2010-05-22.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* "Museum of Sex Exhibits Modified Plush Toys" στη WikiFur

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Παραφιλίες |
| --- |
|  |
| 
Λίστα παραφιλιών |
|  |
| 
* Αβασιοφιλία
* Αγαλματοφιλία
* Ακαροφιλία
* Εμετοφιλία
* Επιδειξιομανία
* Ζωοφιλία
* Ηδονοβλεψία
* Κοπροφιλία
* Λουτρινοφιλία
* Νεκροφιλία
* Παιδοφιλία
* Ποδολαγνεία
* Tamakeri
* Ουρολαγνεία
* Ουροφαγία
 |
|  |
| 

| Δείτε επίσης |
| --- |
|  |
| 
* Σεξολογία
 |

 |

 |
Το Ισλαμικό Πανεπιστήμιο της Πεσαβάρ
Η **Πεσαβάρ** είναι πόλη του Πακιστάν, πρωτεύουσα του ομώνυμου διαμερίσματος στα ΒΔ. σύνορα με το Αφγανιστάν, περί τα 16 χλμ. από το Πέρασμα Κιμπέρ, την περίφημη Πύλη προς την Κεντρική Ασία.
Βρίσκεται κατά μήκος του παραπόταμου Μπαρά του ποταμού Καμπούλ. Λόγω της έντονης ξηρασίας της περιοχής, καλλιεργείται μόνο σιτάρι και το περισσότερο της έκτασης χρησιμεύει για βοσκή. Στη πόλη αυτή παρουσιάζεται η μεγαλύτερη αγορά της περιοχής για τάπητες, δέρματα και κοσμήματα.

Η σπουδαιότητα της πόλης οφείλεται κυρίως στη στρατηγική της θέση για την οποία και επί μακρόν υπήρξε σημαντικός στρατιωτικός σταθμός των Άγγλων. Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν κέντρο ανεφοδιασμού και εκπαίδευσης των πολεμιστών "Γκούρκας". Σ΄ αυτήν υπήρχε επίσης και κέντρο εκπαίδευσης αλεξιπτωτιστών.

Το 1950 αριθμούσε 153.000 κατοίκους και το 1988 555.000. Το 2010 ο πληθυσμός της υπολογίζονταν σε 1.440.000 κατοίκους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.samaa.tv/news/2017/08/pakistans-10-populous-cities-revealed/.
2. ↑  «Πακιστάν: Οι μεγαλύτερες πόλεις και στατιστικές για τον πληθυσμό τους». World Gazetteer. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2013. Ανακτήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2011. (Αγγλικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πεσαβάρ** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 123110116
* LCCN: n50059553
* GND: 4126560-9
* BNF: cb156517541 (data)

 |

 |
Το **Παγκόσμιο Φόρουμ για τον Εκδημοκρατισμό στην Ασία** ( **WFDA** ) ιδρύθηκε το 2005 για να ενισχύσει την πολιτική ανάπτυξη και να διεξάγει δραστηριότητες προώθησης της δημοκρατίας στην Ασία. Η γραμματεία του WFDA εδρεύει στην Ταϊπέι της Ταϊβάν στο Ίδρυμα της Ταϊβάν για τη Δημοκρατία (TFD). Η WFDA έχει διοργανώσει πολλά συνέδρια μεταξύ διαφόρων οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών, με πιο αξιοσημείωτα τα Διετή Συνέδριά της.

Διετή Συνέδρια
--------------

Η πρώτη Μπιενάλε πραγματοποιήθηκε στην Ταϊπέι της Ταϊβάν  και σχεδιάστηκε για να «συζητήσει και να υιοθετήσει κατευθυντήριες γραμμές για την προώθηση της αλληλεγγύης των ασιατικών δημοκρατιών, την υποστήριξη ακτιβιστών της δημοκρατίας που αντιτίθενται στα αυταρχικά καθεστώτα και να ζητήσει υποστήριξη από τη διεθνή κοινότητα για τον εκδημοκρατισμό στην Ασία "

Η δεύτερη Μπιενάλε πραγματοποιήθηκε στη Μανίλα των Φιλιππίνων.  Η τρίτη Μπιενάλε πραγματοποιήθηκε στη Σεούλ της Νότιας Κορέας την παραμονή της Παγκόσμιας Ημέρας Δημοκρατίας. Ακολούθησε μια σύντομη διαμάχη όταν η Νότια Κορέα αποφάσισε να απαγορεύσει την είσοδο ενός ακτιβιστή Ουιγιούρ γερμανικής υπηκοότητας που επρόκειτο να παραστεί στο συνέδριο.

Μέλη της Διοικούσας Επιτροπής
-----------------------------

* Συμμαχία για τη Μεταρρύθμιση και τη Δημοκρατία στην Ασία (ARDA)
* Εναλλακτικό Δίκτυο ASEAN στη Βιρμανία (ALTSEAN-Βιρμανία)
* Ασιατικό Εστιακό Σημείο για το Διεθνές Φόρουμ της Κοινωνίας των Πολιτών για τη Δημοκρατία
* Φόρουμ για τη Δημοκρατία της Ασίας (FAD)
* Πρωτοβουλίες για Διεθνή Διάλογο (IID)
* Ίδρυμα Ταϊβάν για τη Δημοκρατία (TFD)

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  «Taipei to host 1st democracy forum». The China Post. 9 Σεπτεμβρίου 2005. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2012.
2. ↑  .
3. ↑  «Forum sounds call for Asia democracy - INQUIRER.net, Philippine News for Filipinos». Newsinfo.inquirer.net. 19 Σεπτεμβρίου 2007. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2012.
4. ↑  Ramstad, Evan (18 Σεπτεμβρίου 2009). «South Korea Bars Uighur Activist - WSJ.com». Online.wsj.com. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* WFDA Website (εκτός λειτουργίας)
* Biennial Website (εκτός λειτουργίας)
Ο **Παύλος Μπελιγράτης** είναι Έλληνας πρώην διεθνής πετοσφαιριστής άμμου, νυν προπονητής πετοσφαίρισης, γνωστός με το προσωνύμιο "Beli". Γεννήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1977 στην Αθήνα και θεωρείται ένας από τους καλύτερους αμυντικούς που πέρασαν από το ελληνικό beach volley, με διακρίσεις σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, και όντας στη μοναδική ανδρική ελληνική ομάδα που συμμετείχε σε ολυμπιακούς αγώνες ως τώρα.

Καριέρα αθλητή
--------------

Ξεκίνησε το βόλεϊ ως πασαδόρος στην ομάδα του Νηρέα Χαλανδρίου. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στον Έσπερο Καλλιθέας, τους Ίωνες και τον Πανελλήνιο, που αποτέλεσε τον τελευταίο σταθμό της καριέρας του στη σάλα, καθώς τον κέρδισε το beach volley, παίζοντας σε υψηλό επίπεδο από τα 18.

Το 1997 κατέκτησε τη δεύτερη θέση στο βαλκανικό πρωτάθλημα που διεξήχθη στη Βάρνα της Βουλγαρίας, με συμπαίκτη τον Δημήτρη Κελεπούρη. Αμέσως εντάχθηκε στον εθνικό σχεδιασμό και το το 1999 στέφθηκαν Πρωταθλητές Ελλάδας Εφήβων και την ίδια χρονιά Δευτεραθλητές Ευρώπης Under 23, στη διοργάνωση που διεξήχθη στον Σχοινιά, χάνοντας 15-10 από την Ισπανία.

Το 2000 ξεκίνησε την πορεία στα FIVB World Tour, με τη μεγαλύτερη διάκριση τότε την κατάληψη της 13ης στο World Tour του Βερολίνου.

Το 2001 με συμπαίκτη τον Θανάση Χατζηαντωνίου κατέκτησε την 5η θέση στο Παγκόσμιο Challenger που διεξήχθη στο Ξυλόκαστρο.

To 2002 αναδείχθηκε Πρωταθλητής Ελλάδας και MVP Πρωταθλήματος με συμπαίκτη τον Θανάση Μιχαλόπουλο.

Το 2003 κατέκτησε την υψηλότερη θέση για ελληνική ομάδα, την πρώτη στο World Challenger που διεξήχθη στις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις, μια διοργάνωση πρόβα τζενεράλε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Η στιγμή που σημάδεψε την καριέρα του ήταν η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες Αθήνα 2004, που έκλεισε με την άτυχη στιγμή του τραυματισμού στο πόδι στο δεύτερο παιχνίδι του ομίλου και την αποχώρηση της ομάδας από την διοργάνωση.

Τις χρονιές 2005 και 2006 συμμετείχε σε πολλές διοργανώσεις του FIVB World Tour με συμπαίκτη τον Γιώργο Κουλιέρη.

Το 2007 επέστρεψε στο βόλεϊ σάλας, παίζοντας στον Μίλωνα στη θέση του λίμπερο, συμβάλλοντας στην άνοδο της ομάδας από στην Α1.

Καριέρα προπονητή
-----------------

Η προπονητική καριέρα ξεκίνησε με τη δημιουργία της ακαδημίας Beach Volley στην Ανάβυσσο το 2010.

Τίτλοι
------

·   Δευτεραθλητής Βαλκανίων 1997

·   Πρωταθλητής Ευρώπης Εφήβων 1999

·   Δευτεραθλητής Ευρώπης U23 1999

·   Πρωταθλητης A2 2006-07

Προσωπική ζωή
-------------

Είναι γιος του πρώην προέδρου της ΕΟΠΕ Θανάση Μπελιγράτη. Είναι παντρεμένος με την Ελένη Οικονόμου και έχει έναν γιο, τον Νάσο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Bιογραφικό[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Beach Volleyball Database
* Παύλος Μπελιγράτης: "Όλο πιο ψηλά"
Το έμβλημα του ΠΣΕ
Το **Παγκόσμιο Συμβούλιο Ειρήνης** (ΠΣΕ) είναι μη κυβερνητική οργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας. Αντιπροσωπεύει σήμερα 141 χώρες. Επίσης, αντιπροσωπεύονται σε αυτό 2.000 περίπου εθνικές οργανώσεις και κινήσεις, εργατικά συνδικάτα, θρησκευτικά δόγματα, οργανώσεις γυναικών, νεολαιών, σπουδαστών, κοινωνικές και πολιτιστικές ενώσεις. Υποστηρίζει τη φιλία και τη συνεργασία όλων όσων παλεύουν για την ειρήνη σε Παγκόσμιο επίπεδο. Έχει σχέση με ειδικές οργανώσεις και επιτροπές των Ηνωμένων Εθνών και έχει συμβουλευτικό ρόλο στην UNESCO, την UNCTAD και τη UNIDO.

Δράση
-----

Συντονίζει σε παγκόσμιο επίπεδο κινήσεις ενάντια στον πόλεμο, τον ρατσισμό και τον ιμπεριαλισμό. Στην Ελλάδα, μέλος της ΠΣΕ είναι η ΕΕΔΥΕ (Ελληνική Επιτροπή για την Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη). Διοργανώνει ανά τακτά χρονικά διαστήματα φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο, καθώς και εκδηλώσεις για την ειρήνη ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό.

Τον Σεπτέμβριο του 2007 οργάνωσε Ευρωπαϊκή Διάσκεψη Κινημάτων Ειρήνης μαζί με το Πορτογαλικό Συμβούλιο για την Ειρήνη και Συνεργασία, στη Λισαβόνα, ενώ τον Απρίλιο του 2008 πραγματοποίησε το συνέδριό του για πρώτη φορά στη Νότια Αμερική και συγκεκριμένα στη Βενεζουέλα, κηρύσσοντας παράλληλα εκείνη την εβδομάδα το Καράκας «Παγκόσμια Πρωτεύουσα Ειρήνης και Αντι-ιμπεριαλιστικής Πάλης».

Ιστορικά Γεγονότα
-----------------

Στη Σύνοδο του Παγκοσμίου Συμβουλίου Ειρήνης που έγινε στην Πράγα στις 26 Ιουνίου 1983 με τη λήξη της «Παγκόσμιας Συνέλευσης για την ειρήνη και τη ζωή ενάντια στον πυρηνικό πόλεμο», αναδείχτηκαν στα όργανα του ΠΣΕ οι παρακάτω προσωπικότητες του ελληνικού κινήματος ειρήνης:

* Μεταξύ των 6 επίτιμων προέδρων ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος.
* Μεταξύ των 36 αντιπροέδρων ο συνθέτης Μίκης Θεοδωράκης.

Πρόεδροι
--------

* 1950-1958 Φρεντερίκ Ζολιό-Κιουρί (1900-1958) (Γαλλία)
* 1959-1965 Τζον Ντέσμοντ Μπέρναλ(1901-1971) (Ηνωμένο Βασίλειο)
* 1965-1969 Ιζαμπέλ Μπλούμε (1892-1975) (Βέλγιο)
* 1966-1990 Ρόμες Τσάντρα (1919-2016) (Ινδία) - (Γενικός Γραμματέας το 1966–77, Πρόεδρος το 1977–90)
* 1990-1993 Ευάγγελος Μαχαίρας (1918-2015) (Ελλάδα)
* 1993-2002 Αλμπερτίνα Σιζούλου (1918-2011) (Νότια Αφρική)
* Νιραντζάν Σινγκ Μάαν (Γενικός γραμματέας)
* 2002-2008 Ορλάντο Φουντόρα Λόπες (1927-2016) (Κούβα)
* 2008-σήμερα Μαρία ντο Σοκόρο Γκόμες Κοέλιου (1950-) (Βραζιλία)

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

Επίσημος δικτυακός τόπος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης
Η ***Μελαμπόδεια*** ή ***Μελαμποδία*** ήταν επικό ποίημα του 7ου ή 6ου π.Χ. αιώνα, το οποίο αρχαίοι συγγραφείς (όπως ο Αθήναιος και ο Παυσανίας) απέδιδαν στον Ησίοδο, ενώ αντίθετα οι σύγχρονοι φιλόλογοι το κατατάσσουν στα *ψευδοησιόδεια* έπη. Αποτελούνταν από τρία τουλάχιστον βιβλία και διηγιόταν την ζωή και τα κατορθώματα του μυθικού ήρωα, μάντη και θεραπευτή Μελάμποδα.

Ο *Μελάμπους*, κατά τον Ηρόδοτο, ήταν αυτός που εισήγαγε την λατρεία του Διονύσου στην Ελλάδα και καθιέρωσε τις φαλλικές τελετουργίες (Φαλληφόρια). Ήταν επίσης ο πρώτος άνθρωπος στον οποίο οι θεοί προσέδωσαν προφητικές και θεραπευτικές ικανότητες. Ως θεραπευτής απήλλαξε τις κόρες του Προίτου, του μυθικού βασιλιά της Τίρυνθας, από την μανία που τις είχε καταλάβει, επειδή αψήφησαν τον Διόνυσο, και έλαβε ως αμοιβή τα δύο τρίτα του βασιλείου του. Θεράπευσε επίσης τον Ίφικλο, τον γιό του *Φυλάκου*, από τα προβλήματα στειρότητας που είχε, παίρνοντας ως αντάλλαγμα το περίφημο κοπάδι αγελάδων του πατέρα του (που ο Μελάμπους το ήθελε για να το χαρίσει στον αδελφό του *Βίαντα* προκειμένου αυτός να μπορέσει να παντρευτεί την Πηρώ, την κόρη του *Νηλέως*).  

Αυτούς τους μύθους το δίχως άλλο θα διηγιόταν η *Μελαμπόδεια* - άλλωστε ένα από τα διασωθέντα αποσπάσματα αναφέρεται ρητά στην ιστορία με τον Ίφικλο.

Γιόχαν Ούλριχ Κράους:  
 *Ο Τειρεσίας σκοτώνει τα φίδια*
Εκτός όμως από τις ιστορίες για τον Μελάμποδα, περιείχε επίσης και διηγήσεις για τους άλλους μεγάλους μάντεις της μυθικής εποχής.  

Διαβάζουμε έτσι σε κάποιο απόσπασμα τον μύθο του Τειρεσία που μεταμορφώθηκε σε γυναίκα, επειδή σκότωσε ένα θηλυκό φίδι την ώρα που ζευγάρωνε. Έχοντας γνωρίσει τον έρωτα και σαν άνδρας και σαν γυναίκα, κλήθηκε ως διαιτητής στην λογομαχία μεταξύ Δία και Ήρας για το ποιο από τα δύο φύλα απολαμβάνει περισσότερο την ερωτική ηδονή. Ο Τειρεσίας είπε πως από τα δέκα μέρη ηδονής η γυναίκα γεύεται τα εννιά και ο άνδρας μόνο το ένα. Η Ήρα τότε θυμωμένη (επειδή αποκάλυψε τα μυστικά της γυναικείας φύσης) τον τύφλωσε, αλλά ο Δίας ως αντιστάθμισμα του χάρισε προφητική ικανότητα και μακροζωία.   

Ένα άλλο απόσπασμα αναφερόταν στην συνάντηση του Κάλχαντος με τον Μόψο και στον αγώνα μαντικής ικανότητας που επακολούθησε. Νικητής ανακηρύχθηκε ο Μόψος και ο Κάλχας ντροπιασμένος πέθανε από την λύπη του.

Συνολικά, από την *Μελαμπόδεια* διασώθηκαν εννιά αποσπάσματα. Αναφέρονται από τον Αθήναιο, τον Στράβωνα,τον *Σχολιαστή της Οδύσσειας*, τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα και τον Ιωάννη Τζέτζη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αθήναιος, *Δειπονοσοφισταί*, XIII.89. perseus  
- Παυσανίας, *Ελλάδος περιήγησις*, IX.31.5. Βικιθήκη
2. ↑  A. Lesky, *Ιστορία της αρχαίας ελληνική λογοτεχνίας*, σελ. 167, εκδ. Κυριακίδη, 2011.
3. ↑  Hρόδοτος, *Ἱστορίαι*, 2.49. Βικιθήκη
4. ↑  Κ. Κερένυϊ, *Η μυθολογία των Ελλήνων*, σελ.246 & 578, εκδ. Βιβλιοπωλείου της Εστίας, 1996.
5. ↑  H.G Evelyn-White, *Hesiod, the Homeric hymns and Homerica (1914)*, "Μελαμπόδεια", σελ. 266 270, (απόσπασμα 6).
6. ↑  Evelyn-White, ό.π. (απόσπασμα 3).
7. ↑  Evelyn-White, ό.π. (απόσπασμα 1.
Συντεταγμένες: 38°N 29°E﻿ / ﻿38°N 29°E﻿ / 38; 29

**Το διαμέρισμα του Αιγαίου** (τουρκικά: *Ege Bölgesi*) είναι ένα από τα επτά διαμερίσματα της Τουρκίας. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Μικράς Ασίας στα παράλια του Αιγαίου. Αντιστοιχεί στις περιοχές της αρχαίας Ιωνίας, Αιολίδας, Δωρίδας, Λυδίας και Καρίας. 

Η έκταση του διαμερίσματος είναι 85.000 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της εκτιμάται στους 9.594.019 κατοίκους. Η περιοχή χωρίζεται σε 8 επαρχίες. Αυτές είναι οι:

* Επαρχία Αϊδινίου
* Επαρχία Αφιόν Καραχισάρ
* Επαρχία Κιουτάχειας
* Επαρχία Μανίσας
* Επαρχία Μούγλων
* Επαρχία Ντενιζλί
* Επαρχία Ουσάκ
* Επαρχία Σμύρνης

Σημαντικότερες πόλεις είναι η Σμύρνη, η Μανίσα, το Αϊδίνι, το Ουσάκ, το Αφιόν Καραχισάρ και η Κιουτάχεια. Στην περιοχή βρίσκονται πολυάριθμες αρχαίες πόλεις όπως η Πέργαμος, η Μίλητος, τα Δίδυμα, η Έφεσος, η Αλικαρνασσός, η Κνίδος, η Πριήνη, η Τέως, ή Φώκαια, οι Σάρδεις κ.α.

Παραπομπές
----------

1. ↑

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Γεωγραφικές περιοχές της Τουρκίας |
| --- |
|  |
| 
* Αιγαίο
* Μαύρη Θάλασσα
* Κεντρική Ανατολία
* Ανατολική Ανατολία
* Μαρμαράς
* Μεσόγειος
* Νοτιοανατολική Ανατολία
 |  |

 |
Συντεταγμένες: 34°40′0.0″N 131°59′10.3″E﻿ / ﻿34.666667°N 131.986194°E﻿ / 34.666667; 131.986194

Το **Μίτο** (ιαπωνικά: **美都町**‎, Μίτο-Τσο) είναι μία πόλη ευρισκομένη στην επαρχία Μίνο, στην περιφέρεια Σιμάνε, Ιαπωνία.

Το 2003, η πόλη είχε πληθυσμό 2.615 και πυκνότητα 19.72 ατόμων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Η συνολική έκταση ήταν 132,64 τετραγωνικά χιλιόμετρα. 

Την 1η Νοεμβρίου 2004, το Μίτο, μαζί με την πόλη Χικίμι (επίσης από την επαρχία Μίνο ), συγχωνεύθηκαν με την διευρυμένη πόλη Μασούντα. 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 260219549
* NDL: 00388127

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ασία
* Πύλη:Ιαπωνία
 |

 |
Οι **περιοριστικές ενδονουκλεάσες** είναι ένζυμα που παράγονται από τα βακτήρια. Λέγονται "ενδονουκλεάσες" γιατί κόβουν το DNA στο εσωτερικό του μορίου και "περιοριστικές" γιατί η δραστικότητα τους περιορίζεται στο "ξένο" DNA, συμμετέχοντας στο μηχανισμό άμυνας των ξενιστών έναντι των "εισβολέων". Διαθέτουν επίσης έναν μηχανισμό ο οποίος τροποποιεί το DNA του βακτηρίου (μεθυλίωση) αποτρέποντας την τμηματοποίηση του (restriction-modification system).

Ο όρος "ένζυμο περιορισμού" προήλθε από μελέτη του φάγου λ και το φαινόμενο της "ελεγχόμενης υποδοχής" με τον περιορισμό και την τροποποίηση του βακτηριακού ιού. Το φαινόμενο εντοπίστηκε για πρώτη φορά στα εργαστήρια των Salvador Edward Luria και Giuseppe στις αρχές του 1950. Πρατηρήθηκε ότι ο βακτηριοφάγος λ που μπορεί να αναπτυχθεί καλά σε ένα στέλεχος του Escherichia coli, όπως για παράδειγμα στο Ε. coli C, όταν καλλιεργείται σε ένα άλλο στέλεχος όπως το Ε. coli Κ, οι αποδόσεις του μειώνονται σημαντικά. Τα κύτταρα-ξενιστές του Ε. coli Κ, φαίνεται να έχουν την ικανότητα να μειώνουν τη βιολογική δραστικότητα του φάγου λ. Στη δεκαετία του 1960, αποδείχθηκε στα εργαστήρια των Werner Arber και Matthew Meselson ότι ο περιορισμός προκαλείται από μια ενζυματική διάσπαση του DNA του φάγου, και το ενεχόμενο ένζυμο ονομάστηκε ένζυμο περιορισμού ή περιοριστικό ένζυμο. Από την ανακάλυψή τους στη δεκαετία του 1970, πάνω από 100 διαφορετικά ένζυμα περιορισμού έχουν εντοπιστεί σε διάφορα βακτήρια. Κάθε ένζυμο έχει το όνομα του βακτηρίου από το οποίο απομονώθηκε χρησιμοποιώντας ένα σύστημα ονοματολογίας με βάση το γένος, το είδος και το στέλεχος του βακτηρίου.Όλοι οι τύποι των ενζύμων αναγνωρίζουν συγκεκριμένες μικρού μήκους αλληλουχίες του DNA και πραγματοποιούν την διάσπαση του DNA παράγοντας κλάσματα που έχουν φωσφορικές ομάδες στο 5' άκρο τους.
**Μίστερ ΝΟ** είναι χαρακτήρας κόμικς που δημιουργήθηκε το 1975, από τον Ιταλό σεναριογράφο και εκδότη Σέρτζιο Μπονέλι, σε σχέδιο του συμπατριώτη του Γκαλένο Φέρι. 

Πρόκειται για την ιστορία ενός βετεράνου αεροπόρου του πολέμου του Βιετνάμ, ο οποίος αηδιασμένος από τη βία και τη φρίκη που έζησε, αναζητεί λίγη ηρεμία μακριά από τον «πολιτισμένο» κόσμο, στο Μαναούς του Αμαζονίου εργαζόμενος ως οδηγός με το παμπάλαιο αεροπλάνο του τύπου «Πάιπερ». 

Το *Μίστερ ΝΟ* κυκλοφόρησε άμεσα και στην Ελλάδα υπό μορφή μηνιαίου περιοδικού το 1976, και υπό μορφή τόμων (σε επανέκδοση) μία δεκαετία αργότερα, από τις εκδόσεις Ανεμοδουρά. 

Το *Μίστερ ΝΟ* κυκλοφόρησε άμεσα και στην Ελλάδα υπό μορφή μηνιαίου περιοδικού το 1976 και υπό μορφή τόμων (σε επανέκδοση) μία δεκαετία αργότερα, από τις εκδόσεις Ανεμοδουρά. Το ''Mister No και οι... άλλοι'' κυκλοφορεί κάθε μήνα από τις Εκδόσεις Μικρός Ήρως.
Συντεταγμένες: 40°58′21″N 21°11′39″E﻿ / ﻿40.972431°N 21.194064°E﻿ / 40.972431; 21.194064

Τα **Μάτια της Πέλιστερ** (σλαβομακεδονικά: Пелистерските Очи‎) είναι δύο παγετώδεις λίμνες στο Πέλιστερ της Βόρειας Μακεδονίας. Διακρίνονται στη μεγάλη και τη μικρή λίμνη. Η Μεγάλη Λίμνη βρίσκεται σε υψόμετρο 2.218 μ. έχει μήκος 233 μ. πλάτος 162 μ. και βάθος 14,5 μ. Η Μικρή Λίμνη βρίσκεται σε υψόμετρο 2.180 μ. έχει μήκος 79 μ. πλάτος 162 μ. και βάθος 2,6 μ. Βρίσκονται δίπλα σε ένα ορεινό καταφύγιο χωρητικότητας 50-100 κλινών με όμορφα εδάφη που προσφέρονται για ορειβασία, ορεινή ποδηλασία και αθλητισμό. Οι λίμνες είναι προσβάσιμες από τις δύο πλευρές τους μέσω δύο καλά σημειωμένων μονοπατιών ορεινής πεζοπορίας. Το ένα μονοπάτι αρχίζει στο χωριό Νιζέπολε και το άλλο στο ξενοδοχείο Μόλικα.

 Η Μικρή λίμνη, Πέλιστερ

Λαϊκή παράδοση για τις Λίμνες
-----------------------------

Στην προφορική παράδοση υπάρχει ένας μύθος για το πώς δημιουργήθηκαν αυτές οι δύο λίμνες πάγου, τα Μάτια της Πέλιστερ: «Κάποτε στο βουνό Μπαμπα του Πέλιστερ ζούσαν ευχαριστημένα δυο παιδιά, ο Γιώργος και η αδελφή του, η Φλόρα, με τα πρόβατά τους . Μια μέρα ο Γιώργος χάθηκε, και η αδελφή του απέτυχε να τον βρει και άρχισε να κλαίει και να θρηνεί γι'αυτόν ασταμάτητα. Τα δάκρυά της έπεσαν στις δύο κοιλότητες και έτσι σχηματίστηκαν οι δύο λίμνες. Η κοπέλα, εξαντλημένη από τη θλίψη, λίγο πριν πεθάνει είδε τις όμορφες λίμνες που δημιουργήθηκαν και τους μίλησε. Τους είπε αν ποτέ δουν τον αδελφό της να τον πλύνουν και να τον δροσίσουν με το νερό τους για να χαρεί.» .

Αναφορές
--------

1. ↑  Василески, Драган. *Пелистерски Езера*. Напредок, Тетово. 2008. стр.50
2. ↑  Василески, Драган. *Пелистерски езера*. Напредок, Тетово. 2008. стр.30
3. ↑  *Македонска Енциклопедија, Македонска академија на науките и уметностите; 2009 ISBN 978-608-203-023-4*
4. 1 2  Поп-Јовановски Апостол. „Македонски народни легенди". НИО „Студентски збор", Скопје, 1986 год. стр.128

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τα Μάτια της Πέλιστερ, ένα από τα 7 θαύματα της φύσης
Συντεταγμένες: 44°35′31″N 22°16′45″E﻿ / ﻿44.59194°N 22.27917°E﻿ / 44.59194; 22.27917

Το **Μίροτς** (σερβικά κυριλλικά: *Мироч*, σερβικά λατινικά: *Miroč*) είναι βουνό στα ανατολικά της Σερβίας, μεταξύ των πόλεων του Ντόνι Μιλάνοβατς και της Τέκιγια. Κορυφή του αποτελεί το Στραμπατς, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 768 μέτρων. Αποτελεί τμήμα, μαζί με το Λίσκοβατς, του φαραγγιού των Σιδηρών Πυλών του Δούναβη, ενώ, παράλληλα, βρίσκεται εντός του Εθνικού Πάρκου του Τζέρνταπ.

Στη σερβική λαϊκή παράδοση, θεωρείται μυστικιστικό βουνό με μαγικά βότανα τα οποία θεράπευαν κάθε πληγή των χαϊδούκων, καθώς και κατοικία της βίλα Ραβίγιοϊλα, αδελφής εξ αίματος του Πρίγκιπα Μάρκο. Σύμφωνα με το μύθο, έπειτα από τη Μάχη του Ρόβινε, κατά τη διάρκεια της οποίας το ιστορικό πρόσωπο του Μάρκο Κράλιεβιτς σκοτώθηκε, όντας βαριά τραυματισμένος, ο Μάρκο κολύμπησε κατά μήκος του Δούναβη καβάλα στο άλογό του, Σάρατς, και έφτασε στον οικισμό του Κόρογκλας. Στη συγκεκριμένη τοποθεσία, η βίλα Ραβίγιοϊλα συνέλεξε φαρμακευτικά βότανα από το βουνό του Μίροτς και περιποιήθηκε τις πληγές του. Κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα, το Μοναστήρι του Κόρογκλας ανεγέρθηκε στη συγκεκριμένη τοποθεσία.

Το συγκεκριμένο βουνό είναι γνωστό για το υψηλής ποιότητας μέλι του, ενώ η γειτονική περιοχή του είναι πλούσια σε πανίδα, ιδίως ελάφια και αγριογούρουνα, για τα οποία υφίστανται περιοχές προστατευόμενου κυνηγιού, όπως, μεταξύ άλλων, στη Βράτνα και το Πλότσε.

Κατά τη διάρκεια του Δεκεμβρίου του 2019, λεκάνη απορροής του ποταμού Μπλεντέριγια χαρακτηρίστηκε ως φυσικό μνημείο, λόγω του «πλούτου και της ποικιλίας της γεωποικιλότητας». Η τελευταία, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει τέσσερις πηγές οι οποίες σχηματίζουν τον ποταμό, φυσική δεξαμενή εντός του κατώτερου τμήματος της κοιλάδας του ποταμού, το σπήλαιο της πηγής της Σοκολόβιτσα, μικρού μεγέθους ασβεστολιθικό φαράγγι, καθώς και καταρράκτες νερού.

Δείτε επίσης
------------

* Σερβικά Καρπάθια
* Κατάλογος βουνών της Σερβίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Σερβικά) Đokić, Jovan. «Katalog planina Srbije». *www.psd-kopaonik.org.rs*. PSD Kopaonik Beograd. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαΐου 2011. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2022.
2. ↑  (Σερβικά) «TransMiroč: D. Milanovac – Miroč – Petrovo Selo – Tekija (70 km)». *www.stazeibogaze.info*. Staze i bogaze. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2010.
3. ↑  (Σερβικά) Kulišić, Š.; Petrović, P. Ž.; Pantelić, N.. «Вила». *Српски митолошки речник*. Βελιγράδι: Nolit, σελ. 68 & 250.
4. 1 2  (Σερβικά) Petrović, Slobodan T. (28 Ιανουαρίου 2018). «Занимљива Србија: Бледерија - Скривена зимска лепотица». *Politika-Magazin* (1061): 20-21.
5. ↑  (Σερβικά) «Речица Бледерија под заштитом државе». *Politika*: 8. 28 Δεκεμβρίου 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Σερβία
 |

 |
"*Παλαιός αιγιαλός*" είναι η ζώνη της ξηράς, που προέκυψε από τη μετακίνηση της ακτογραμμής προς τη θάλασσα, οφείλεται σε φυσικές προσχώσεις ή τεχνικά έργα και προσδιορίζεται από τη νέα γραμμή αιγιαλού και το όριο του παλαιότερα υφιστάμενου αιγιαλού (βλ. ν. 2971/01 αρ. 1). Σύμφωνα με το άρθρο 5 παρ. 3 του ν. 2971/01 "*Η Επιτροπή καθορίζει την παλαιά θέση του αιγιαλού, που υπήρχε μέχρι το έτος 1884 αν υφίστανται κατοχές ιδιωτών, αλλά και προγενέστερα εάν δεν υφίστανται τέτοιες κατοχές, εφόσον η θέση του παλαιού αιγιαλού προκύπτει από ενδείξεις επί του εδάφους ή άλλα αποδεικτικά στοιχεία εξαιρουμένων των μαρτυρικών καταθέσεων*". Ο "*παλαιός αιγιαλός*" είναι δημόσιο κτήμα αλλά ανήκει στην ιδιωτική περιουσία του δημοσίου και ως εκ τούτου δεν έχει κοινόχρηστο χαρακτήρα, ενώ είναι δυνατόν να παραχωρηθεί, ενοικιασθεί ή και πωληθεί. Για τον καθορισμό της ζώνης του παλαιού αιγιαλού λαμβάνται υπόψη φυσικές ενδείξεις του εδάφους όπως η αμμώδης ή αργιλώδης σύσταση, τυχόν ελώδεις ή βαλτώδεις εκτάσεις συνεχόμενες του αιγιαλού, αεροφωτογραφίες, χάρτες και διαγράμματα διαφόρων ετών, γεωλογικές μελέτες και άλλα επιστημονικά τεκμηριωμένα στοιχεία, ενώ αποκλείονται οι μαρτυρικές καταθέσεις, μετά την εφαρμογή του ν. 2971/01.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ν.2971/01 Αιγιαλός , Παραλία». Δημοτικό Λιμενικό Ταμείο Νάξου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιουλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 28 Μαΐου 2012.
Ο **Μίροσλαβ Κένιχ** (*Miroslav König*) (1 Ιουνίου 1972) είναι παλαίμαχος Σλοβάκος διεθνής τερματοφύλακας ποδοσφαίρου. Έχει ύψος 1,87 μ. και αγωνίστηκε από το 1991 ως το 2008 σε πολλές ομάδες σε Σλοβακία, Ελβετία, Τουρκία, Τσεχία. Τερμάτισε την καριέρα του στην Ελλάδα, όπου αγωνίστηκε στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο.

Βιογραφικό
----------

Ο Μίροσλαβ Κένιχ γεννήθηκε την 1η Ιουνίου 1972 στην πόλη Νίτρα της δυτικής Σλοβακίας και ξεκίνησε την καριέρα του στην τοπική ομάδα ΦΚ Νίτρα, χωρίς να καταφέρει να αγωνιστεί στην πρώτη ομάδα. Συνέχισε στη ΦΚ Σπαρτάκ Τρνάβα και στη Σλόβαν Μπρατισλάβας, με τις οποίες κατέκτησε το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο Σλοβακίας. Το 2000 δοκίμασε την τύχη του στην ελβετική Γκρασχόπερς Ζυρίχης, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Συνέχισε στη ΦΚ Βασιλείας, στην Κονκόρντια Βασιλείας και στη ΦΚ Ζυρίχη. Το 2003 μεταγράφηκε στην τουρκική Ελάζιγκσπορ αλλά το 2004 επέστρεψε κοντά στην πατρίδα του, στην τσεχική Μπάνικ Οστράβα. Ακολούθησε μια σεζόν στη σλοβάκικη Ζιλίνα και το 2006 μετακινήθηκε στην Ελλάδα, στον Πανιώνιο. Ήταν μέλος της ομάδας που με προπονητή τον Έβαλντ Λίνεν τερμάτισε δυο συνεχόμενες σεζόν στην 5η θέση στην Α΄ Εθνική και τη σεζόν 2007-08 μετείχε στους ομίλους του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Τον Ιανουάριο του 2008 σταμάτησε να αγωνίζεται.

Παράλληλα, ήταν βασικός τερματοφύλακας της εθνικής Σλοβακίας με 47 εμφανίσεις από το 1997 ως το 2005.

Τίτλοι
------

* Πρωταθλήματα Σλοβακίας (3): 1995, 1996, 1999
* Κύπελλα Σλοβακίας (2): 1997, 1999
* Σούπερ Καπ Σλοβακίας (2): 1995, 1996

Εξωτερική πηγή
--------------

*
Το **μελτέμι** (πληθ. μελτέμια· αρχαία ελληνικά: *ἐτησία*) είναι ετήσιος καλοκαιρινός τοπικός ημερήσιος άνεμος που εκδηλώνεται στις ελληνικές θάλασσες και κυρίως στο Αιγαίο. Η διεύθυνση των ανέμων αυτών στο βόρειο Αιγαίο είναι από ΒΑ. διευθύνσεις, στο κεντρικό από βόρειες και Β/ΒΔ, στο νότιο Αιγαίο και Κρητικό πέλαγος από ΒΔ. φθάνοντας μέχρι δυτικές διευθύνσεις κυρίως στη Ρόδο.

Στο Ιόνιο και την Αδριατική είναι μικρότερης έντασης και πνέουν κυρίως από ΒΔ. διευθύνσεις. Η ετυμολογία της λέξης είναι τουρκικής προέλευσης. Οι αρχαίοι Έλληνες τον ονόμαζαν **Ετήσιον** (πληθ. Ἐτησίαι), ονομασία που τη χρησιμοποιούν πλείστοι λαοί. Τα μελτέμια ανήκουν γενικά στη κατηγορία των εποχικών ανέμων.

Οι «ετησίες» πνέουν από βόρεια κατεύθυνση ως ψυχρή μάζα με συνέπεια να δροσίζουν ευχάριστα το καλοκαίρι. Δημιουργούνται από ένα μεγάλο σύστημα υψηλών πιέσεων στα Βαλκάνια, βόρεια της Ελλάδας, και ένα μεγάλο σύστημα χαμηλών πιέσεων στη Μικρά Ασία και ανατολικά στη Μεσόγειο. Το χαμηλό σύστημα πιέσεων οφείλεται κυρίως στα μεγάλα θερμικά ανοδικά ρεύματα πάνω από την Ινδία όπου καθιστούν ένα μεγάλο θερμικό ελάχιστο πίεσης που εκτείνεται στο μέσον του καλοκαιριού μέχρι και την ανατολική Μεσόγειο.

  

Κατά το Μάιο προς αρχές Ιουνίου σημειώνονται ελαφροί βόρειοι άνεμοι, οι λεγόμενοι πρόδρομοι διάρκειας 2-3 εβδομάδων. Στη συνέχεια διακόπτονται προσωρινά τον Ιούνιο. Στο διάστημα αυτό πνέουν κατά διαλείμματα βόρειοι άνεμοι - εξ ου και "διαλείποντες άνεμοι"- με μικρή ένταση. Μια εβδομάδα αργότερα επαναρχίζουν τα λεγόμενα τότε μελτέμια που συνεχίζουν μέχρι τις αρχές του Οκτωβρίου, με μέση ένταση τα 6-7 μποφόρ.

Γενικά οι καιρικές συνθήκες που συνοδεύουν τις ετησίες ή μελτέμια είναι αίθριος ουρανός και κυματώδης θάλασσα. Αυτό επιβάλλει πολλές φορές τη διακοπή δρομολογίων μικρών σκαφών, ιδίως την ημέρα όπου και παρουσιάζουν τη μεγαλύτερη ένταση και μάλιστα κατά τις ώρες της μεγαλύτερης τιμής θερμοκρασίας. 

Οι μάζες αέρος που κινεί το μελτέμι προέρχονται από τη νότια Ρωσία. Με την πάροδό τους από την Ευρώπη ξηραίνονται και κάνουν αφενός τον ουρανό να φαίνεται καταγάλανος, αφετέρου δημιουργούν καλύτερες συνθήκες ορατότητας.

Δείτε επίσης
------------

* Γραιγώλια Αγίου Ιωάννη

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Τοπικοί Μεσογειακοί Άνεμοι (στα Αγγλικά) Αρχειοθετήθηκε 2007-09-22 στο Wayback Machine.
* Ονομασίες Ανέμων (στα Αγγλικά)
Τοιχογραφία που απεικονίζει τη μάχη του Γκονζάλες γύρω από το κανόνι της πόλης. Η σημαία έγινε σύμβολο της επανάστασης τους Τέξας και σημερινό σύμβολο υπέρ της οπλοκατοχής στις ΗΠΑ.Τοιχογραφία που απεικονίζει τη μάχη του Γκονζάλες γύρω από το κανόνι της πόλης. Η σημαία έγινε σύμβολο της επανάστασης τους Τέξας και σημερινό σύμβολο υπέρ της οπλοκατοχής στις ΗΠΑ.
Η Μάχη του Γκονζάλες ήταν η πρώτη στρατιωτική εμπλοκή της επανάστασης του Τέξας. Διεξήχθη κοντά στη πόλη Γκονζάλες του Τέξας, στις 2 Οκτωβρίου 1835, μεταξύ επαναστατών Τεξανών εποίκων και αποσπάσματος στρατιωτών του μεξικανικού στρατού.

Το 1831, οι μεξικανικές αρχές δάνεισαν στους εποίκους του Γκονζάλες ένα μικρό κανόνι για προστασία από τις συχνές επιδρομές των Κομάντσι. Κατά τα επόμενα τέσσερα χρόνια, η πολιτική κατάσταση στο Μεξικό επιδεινώθηκε και το 1835 αρκετές πολιτείες εξεγέρθηκαν. Καθώς η αναταραχή εξαπλώθηκε, ο συνταγματάρχης Ντομίνγκο ντε Ουγκαρτετσέα, ο διοικητής όλων των μεξικανικών στρατευμάτων στο Τέξας, θεώρησε επικίνδυνο να αφήσει τους κατοίκους του Γκονζάλες με αυτό το κανόνι και ζήτησε την επιστροφή του.

Όταν το αρχικό αίτημα απορρίφθηκε, ο Ουγκαρτετσέα έστειλε 100 λογχοφόρους ιππείς για να ανακτήσουν το κανόνι. Οι στρατιώτες πλησίασαν το Γκονζάλες στις 29 Σεπτεμβρίου, αλλά οι κάτοικοι με μια σειρά δικαιολογιών τους κράτησαν έξω από την πόλη, ενώ έστειλαν κρυφά αγγελιοφόρους για να ζητήσουν βοήθεια από κοντινές κοινότητες. Μέσα σε δύο ημέρες, έως και 140 Τεξανοί συγκεντρώθηκαν στο Γκονζάλες, όλοι αποφασισμένοι να μην παραδώσουν το κανόνι. Την 1η Οκτωβρίου, οι έποικοι ψήφισαν να ξεκινήσουν μάχη. Οι Μεξικανοί στρατιώτες άνοιξαν πυρ καθώς οι Τεξανοί πλησίασαν το στρατόπεδό τους τις πρώτες πρωινές ώρες της 2ας Οκτωβρίου. Μετά από αρκετές ώρες ανταλλαγής πυροβολισμών οι Μεξικανοί στρατιώτες αποσύρθηκαν έχοντας δύο νεκρούς και έναν τραυματία. Οι Τεξανοί δεν είχαν καμία απώλεια.

Αν και η αψιμαχία είχε μικρή στρατιωτική σημασία, σηματοδότησε τη πλήρη ρήξη μεταξύ των εποίκων και της Μεξικανικής κυβέρνησης και θεωρείται ότι ήταν η αρχή της επανάστασης του Τέξας. Τα νέα της αψιμαχίας εξαπλώθηκαν σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου συχνά αναφέρεται ως "Λέξινγκτον του Τέξας". Η τύχη του κανονιού αμφισβητείται. Μπορεί να είχε θαφτεί και να ανακαλύφθηκε ξανά το 1936, ή μπορεί να καταλήφθηκε από τα μεξικανικά στρατεύματα μετά τη μάχη του Άλαμο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Battle of Gonzales from the *Handbook of Texas Online*
Στην επιστήμη υπολογιστών, ο **Πίνακας Κατακερματισμού** (Αγγλικά: Hash table) είναι μία δομή δεδομένων για την αποθήκευση συνόλων στοιχείων. Χαρακτηριστικό του πίνακα κατακερματισμού είναι ότι μπορεί να εκτελέσει σε σταθερό χρόνο, δηλαδή με πολυπλοκότητα Ο(1), τις λειτουργίες της εισαγωγής, αναζήτησης και διαγραφής στοιχείων.

Η κατασκευή του βασίζεται στη δομή πίνακα και στον ορισμό μίας *συνάρτησης κατακερματισμού*. Η συνάρτηση αυτή ορίζει για κάθε στοιχείο που εισάγεται έναν "κωδικό" που καθορίζει με μοναδικό τρόπο την θέση αποθήκευσης του στοιχείου αυτού στον πίνακα. Η συνάρτηση κατακερματισμού δεν είναι ένα-προς-ένα δηλαδή, παρότι σε όλα τα στοιχεία που είναι ίσα αποδίδεται πάντα ο ίδιος κωδικός, μπορεί διαφορετικά στοιχεία να έχουν και πάλι τον ίδιο κωδικό, με άμεσο αποτέλεσμα, κατά την εισαγωγή τους, να πρέπει να καταλήξουν στην ίδια θέση του πίνακα. Τέτοιες περιπτώσεις ονομάζονται *συγκρούσεις* (Αγγλικά: collisions) και έχουν αναπτυχθεί διάφοροι τρόποι αντιμετώπισής τους, όπως η χρήση συνδεδεμένων λιστών.

Στην γλώσσα προγραμματισμού Java η κλάση που υλοποιεί τον πίνακα κατακερματισμού είναι η HashMap, ενώ μια παλαιότερη υλοποίησή του είναι η κλάση Hashtable.

Παραπομπές
----------

* Cormen, Thomas H.· Leiserson, Charles E.· Rivest, Ronald L.· Stein, Clifford (2003). *Introduction to Algorithms*. MIT Press. σελίδες 205–213 & 501–505. ISBN 0-262-03293-7.