recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Γιόχαν Άφσπρουνγκ** (γερμ. *Johann Michael Afsprung*, 21 Οκτωβρίου 1748 - 21 Μαρτίου 1808) ήταν Γερμανός πανεπιστημιακός, εκδότης και οπαδός της Γαλλικής επανάστασης με πολυτάραχη ζωή.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Ουλμ της Γερμανίας στις 21 Οκτωβρίου 1748. Ο πατέρας του ήταν σιδεράς. Εγκατέλειψε την πατρίδα του σε ηλικία 22 ετών και έμαθε μόνος του γράμματα. Διορίστηκε το 1770 ως ιδιωτικός διδάσκαλος στη Βιέννη. Ένα χρόνο αργότερα έλαβε θέση καθηγητού Γερμανικής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο στο Σάροσπατακ της τότε Αυστοουγγαρίας. Ως ένθερμος οπαδός των φιλελεύθερων ιδεών της Γαλλικής επανάστασης τύπωσε και κυκλοφόρησε διάφορα επαναστατικά κείμενα, με αποτέλεσμα τρία χρόνια αργότερα να αναγκαστεί να εγκαταλείψει την Αυστροουγγαρία και να καταφύγει ξανά πίσω στη Γερμανία. Στην Καρλσρούη γνωρίστηκε με τον Φρίντριχ Κλόπστοκ. Από εκεί συνέχισε το ταξίδι του φτάνοντας στο Ντέσαου και από εκεί στην Ολλανδία. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα επέστρεψε στην πατρίδα του Ουλμ, και διορίστηκε ως ανώτερος δημόσιος υπάλληλος. Παραιτήθηκε για να ιδρύσει δικό του φροντιστήριο στη Χαϊδελβέργη. Το 1791 τον συναντάμε στο Σανκτ Γκάλεν της Ελβετίας και στο Λίνταου της Γερμανίας να διαδίδει τις ιδέες της Γαλλικής επανάστασης. Καταδιώχτηκε και κατέφυγε στην Ελβετία ως Γραμματέας της Ελβετικής Κυβέρνησης. Εκεί όμως συνελήφθη το 1799, διορίστηκε όμως ως ιδιωτικός διδάσκαλος, και τελικά ως καθηγητής Ελληνικής φιλολογίας στο πανεπιστήμιο της Ουλμ, όπου και απεβίωσε στις 21 Μαρτίου 1808.

Συγγράμματα
-----------

Ο Άφσπρουνγκ τύπωσε πολλές επαναστατικές προκηρύξεις. Σημαντικό έργο του είναι το «*Οδοιπορικό ανά την Ελβετία*» (γερμ. *Reise durch einige Cantone der Eidgenossenschaft*) του 1784 που επανεκδόθηκε το 1990, στο οποίο εξυμνεί το φιλελεύθερο πνεύμα των Ελβετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 21  Δεκεμβρίου 2014.
2. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 12  Μαρτίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πατριωτικό κείμενο του Άφσπρουνγκ, 1776 (pdf)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 74592389
* LCCN: n93033933
* ISNI: 0000 0000 3212 3911
* GND: 116009497
* SUDOC: 244099510
* HDS: 042868

 |

 |
Ο **Γιόσι Ααρών** (Εβραϊκά: יוסי אהרון) είναι μουσικός και δεξιοτέχνης του μπουζουκιού από την Τιβεριάδα, Ισραήλ.

Βιογραφία
---------

Ξεκίνησε την μουσική του καριέρα σε νεαρή ηλικία. Άρχισε να μαθαίνει θεωρία της μουσικής σε ηλικία 3 ετών και έμαθε να παίζει μπουζούκι, βιολί και πιάνο.

Από νεαρή ηλικία έδειξε εξαιρετικό μουσικό ταλέντο και του άρεσε να παίζει κλασικές μελωδίες λαϊκών συνθετών. Στην ενήλικη ζωή του, σπούδασε Πληροφορική και αποφοίτησε με επιτυχία. 

Κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στην Ελλάδα, αποφάσισε να εκπληρώσει το παιδικό του όνειρο και άρχισε να μαθαίνει να παίζει μπουζούκι. Η περίοδος στην Ελλάδα ήταν η μεγαλύτερη επιρροή στη ζωή του: είχε επηρεαστεί από τον ελληνικό πολιτισμό και ανέπτυξε ένα ιδιαίτερο μουσικό συναίσθημα που συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με την ελληνική μουσική και το ρεμπέτικο.

Το μπουζούκι είναι το μουσικό όργανο που θα τον συνοδεύσει σε όλη τη ζωή του. Ταυτόχρονα άρχισε να διδάσκει μπουζούκι και ξεκίνησε μια νέα ιστοσελίδα, την "Haolam Ha'yevani" (γίντις "Ελληνικός Κόσμος"), όπου περιέχονται πληροφορίες για την Ελλάδα, την ελληνική μουσική και τον πολιτισμό, καθώς και για την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας.

Ρωτήθηκε αρκετές φορές από τους επισκέπτες της ιστοσελίδας γιατί δεν υπάρχει μέθοδος εκμάθησης μπουζουκιού στα εβραϊκά. Έτσι, άρχισε να γράφει το βιβλίο "Kessem Ha'bouzouki" ("Η μαγεία του μπουζουκιού"), που περιέχει μουσική θεωρία και λαϊκούς "δρόμους". Εκδόθηκαν περισσότερα από 1000 αντίτυπα του βιβλίου στο Ισραήλ. 

Το μεγάλο πάθος του για την ελληνική μουσική και οι συνεχείς επισκέψεις στην Ελλάδα τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει την επαγγελματική του ενασχόληση και χώρο εργασίας, η οποία ήταν πολύ επιτυχής, καθώς θα έπρεπε να περνά το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του με τη μουσική. 

Τον Αύγουστο του 2012, κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Μελωδίες απ' την καρδιά".

Δημιούργησε επιτυχημένα μαθήματα για να μάθει ελληνική μουσική και πώς να παίξει το μπουζούκι στο Udemy.

Δισκογραφία
-----------

* *Μελωδίες απ' την καρδιά* (2012)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Biography». *Yossi Aharon* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2020.
2. ↑  «העולם היווני - מוזיקה יוונית - לימוד יוונית». *העולם היווני* (στα Εβραϊκά). Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2020.
3. ↑  «Melodies From The Heart (Greek Bouzouki Instrumentals), by Yossi Aharon». *Yossi Aharon*. Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2020.
4. ↑  «Yossi Aharon | Musician and bouzouki player». *Udemy* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2020.

Πηγές
-----

* Yossi Aharon - Βιογραφία
* Last.fm
* Yossi Aharon - Udemy

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Yossi Aharon on YouTube
* Yossi Aharon on Bandcamp
Ο σεβασμιότατος **Γκαετάνο Μικέττι** (ιταλικά: Gaetano Michetti, γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου 1922, απεβίωσε στις 13 Δεκεμβρίου 2007) διετέλεσε επίτιμος επίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα στο Πέζαρο (*Pesaro*) της Ανκόνα της Ιταλίας, αντικαθιστώντας τον Λουίτζι Κάρλο Μπορρομέο (Luigi Carlo Borromeo).

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Κορριντόνια στις 5 Μαρτίου 1922, όπου και χειροτονήθηκε ιερέας το 1948. Διετέλεσε καθηγητής της εκκλησιαστικής ιστορίας και εκκλησιαστικού δικαίου σε σχολεία στο Φέρμο.

Στις 31 Μαΐου 1961, ο Πάπας Ιωάννης ΚΓ΄ τον υπέδειξε ως βοηθό επίσκοπο του Φέρμο.

Έχει μιλήσει και στις τέσσερις συνεδρίες της Δεύτερης Συνόδου του Βατικανού.

Στις 28 Δεκεμβρίου 1975 ο Πάπας Παύλος ΣΤ΄ τον υπέδειξε ως επίσκοπο του Πέζαρο.

Στις 13 Δεκεμβρίου 2007 άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 85 ετών.

Aναφορές και σημειώσεις
-----------------------

1. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. michetti. Ανακτήθηκε στις 31  Ιανουαρίου 2021.
2. ↑  Storia e Luoghi della Marca Fermana
3. ↑  A colloquio con Mons. Gaetano Michetti
4. ↑  In ricordo di mons. Gaetano Michetti

Πηγές
-----

* Επισκοπή του Πέζαρο
* Catholic Hierarchy


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Gaetano Michetti  της Ιταλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Γιόχαν Άμαν** ή **Γιοχάνες Άμαν** (*Johann Amman* ή *Johannes Amman*, ρωσ. Иоганн Амман, 22 Δεκεμβρίου 1707 – 14 Δεκεμβρίου 1741) ήταν Ελβετός βοτανολόγος, καθηγητής της Βοτανικής στη Ρωσική Ακαδημία Επιστημών, στην Αγία Πετρούπολη. Είναι περισσότερο γνωστός για το έργο του *Stirpium Rariorum in Imperio Rutheno Sponte Provenientium Icones et Descriptiones* (1739), όπου περιγράφει περίπου 285 είδη φυτών από την Ανατολική Ευρώπη και ιδίως τη Ρουθηνία (τη σημερινή Ουκρανία). Οι εικόνες εκτος κειμένου είναι ανυπόγραφες, αν και ένα χαρακτικό στο φύλλο της αφιερώσεως του βιβλίου φέρει την υπογραφή «Philipp Georg Mattarnovy», δηλαδή του Ελβετοϊταλού χαράκτη Φιλίππο Τζόρτζιο Ματταρνόβι (*Filippo Giorgio Mattarnovi*, 1716-1742), ο οποίος εργάσθηκε στη Ρωσική Ακαδημία Επιστημών.

Ο Άμαν γεννήθηκε στο Σαφχάουζεν και υπήρξε φοιτητής του Χέρμαν Μπούρχαβε στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν, από όπου απεφοίτησε ως ιατρός το 1729. Αμέσως μετά πήγε στο Λονδίνο για να βοηθήσει τον Χανς Σλόαν να επιμεληθεί την τεράστια συλλογή του φυσικής ιστορίας. Από εκεί μετέβη στην Αγία Πετρούπολη μετά από πρόσκληση του Γιόχαν Γκέοργκ Γκμέλιν (1709-1755) και εκεί έγινε μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, στέλνοντας τακτικά στη συλλογή του Σλόαν ενδιαφέροντα φυτά, όπως το *Gypsophila paniculata*. Ο Linnaeus διατηρούσε αλληλογραφία με τον Άμαν από το 1736 έως το 1740.

Ο Γ. Άμαν ίδρυσε το 1735 τον Βοτανικό Κήπο της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών στη Νήσο Βασιλιέφσκι της Αγίας Πετρουπόλεως. Το 1739 πήρε ως σύζυγό του την Ελιζαμπέτα Σουμάχερ (Elisabetha Schumacher), κόρη του Γιόχαν (Ιβάν) Ντάνιελ Σουμάχερ (1690-1761), του βιβλιοθηκαρίου της αυτοκρατορικής αυλής στην Αγία Πετρούπολη. Πέθανε όμως το επόμενο έτος, σε ηλικία 33 ετών, μη προλαβαίνοντας έτσι να ολοκληρώσει την προσφορά του στην επιστήμη.

Ο Γιόχαν Άμαν αναφέρεται στη βιβλιογραφία της βοτανικής με την επίσημη συντομογραφία **Amman**.

  

* Το γένος φυτών αμανία της τάξεως μυρτώδη δεν ονομάσθηκε προς τιμή του Γ. Άμαν, αλλά προς τιμή του προγενέστερου Γερμανού βοτανολόγου και φυσιολόγου Πάουλ Άμαν (1634-1691).

Παραπομπές
----------

1. ↑  AMMAN, Johannes, Stirpium rariorum in Imperio Rutheno sponte provenientium icones et descriptiones Αρχειοθετήθηκε 2008-05-16 στο Wayback Machine.
2. ↑  Биография.ру | Biografija.ru | М | Маттарнови Филипп Егорович
3. ↑  The Linnaean Correspondence - Biography
4. ↑  *Γιόχαν Άμαν* στα γερμανικά, γαλλικά και ιταλικά στο διαδικτυακό *Ιστορικό Λεξικό της Ελβετίας*.
5. ↑  Brummitt, R.K.· C.E. Powell (1992). *Authors of Plant Names*. Royal Botanic Gardens, Kew. ISBN 1-84246-085-4.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 5861609
* LCCN: nr00019973
* ISNI: 0000 0000 6679 959X
* GND: 124274692
* SUDOC: 181632896
* HDS: 042905
* MGP: 124061
* NKC: mzk2009528152
* Botanist: Amman
* BNE: XX1609825
* CiNii: DA16975407

 |

 |
Ο **Γκι Παρμελέν** (Guy Parmelin, 9 Νοεμβρίου 1959 -) είναι Ελβετός πολιτικός, πρόεδρος για το 2021 και μέλος του Ελβετικού Λαϊκού Κόμματος.. Υπηρέτησε επίσης ως Αντιπρόεδρος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας για το 2020.

Ασχολείται με το εμπόριο και την καλλιέργεια αμπελιών. Εξελέγη στο Εθνικό Συμβούλιο από το 2003. Στις 9 Δεκεμβρίου 2015 εξελέγη από την Ομοσπονδιακή Συνέλευση στο Ομοσπονδιακό Συμβούλιο στη θέση της Εβελίνε Βίντμερ-Σλουμφ.

Ελβετικό Ομοσπονδιακό Συμβούλιο
-------------------------------

Έπειτα από τη μεγάλη νίκη που κατήγαγε το Ελβετικό Λαϊκό Κόμμα (SVP) με ποσοστό άνω του 29% στις γενικές εκλογές του 2015, το μέλος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου Εβελίνε Βίντμερ-Σλουμφ ανακοίνωσε ότι δεν θα διεκδικούσε την επανεκλογή της στο Συμβούλιο. Η Σλουμφ είχε αποπεμφθεί από το SVP λίγο μετά την εκλογή της και στη συνέχεια ίδρυσε το Συντηρητικό Δημοκρατικό Κόμμα.

Ο Παρμελέν είναι το πρώτο μέλος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου που είναι και μέλος του SVP από το γαλλόφωνο τμήμα της Ελβετίας.

Επιλέχθηκε ως επικεφαλής του Ομοσπονδιακού Τμήματος Άμυνας, Πολιτικής Προστασίας και Αθλητισμού, αντικαθιστώντας τον Ουέλι Μάουρερ, ο οποίος ανέλαβε επικεφαλής του Ομοσπονδιακού Τμήματος των Οικονομικών. Στο τμήμα Άμυνας υπηρέτησε ως τις 31 Δεκεμβρίου 2018. Στη συνέχεια έγινε επικεφαλής του Ομοσπονδιακού Τμήματος Οικονομίας, Παιδείας και Έρευνας, αναλαμβάνοντας καθήκοντα την 1η Ιανουαρίου 2019.

Τον Δεκέμβριο του 2019 εξελέγη Αντιπρόεδρος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας για το έτος 2020. Στις 9 Δεκεμβρίου 2020 ο Παρμελέν εξελέγη Πρόεδρος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας για το 2021. Ορκίστηκε πρόεδρος την 1η Ιανουαρίου 2021.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *parlament.ch council member database*. 1108. Ανακτήθηκε στις 3  Απριλίου 2022.
2. ↑  (Γαλλικά) Bernard Wuthrich, "Conseil fédéral: comment un Romand s’est retrouvé élu" Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. *Le Temps*, 9-12-2015.
3. ↑  (Γαλλικά) Yves Petignat, "Le choix de Parmelin, un désaveu pour la direction de l'UDC" Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. *Le Temps*, 9 Δεκεμβρίου 2015.
4. ↑  Jaberg, Samuel; Stephens, Thomas (28 Οκτωβρίου 2015). «Finance Minister Eveline Widmer-Schlumpf to Stand Down». *Swissinfo*.. Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2015.
5. ↑  Geiser, Urs (19 Οκτωβρίου 2015). «Parliament Shifts to the Right». *Swissinfo*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2015-10-18.. Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2015.
6. ↑  Bradley, Simon (10 Δεκεμβρίου 2015). «Wary Press Split Over Farmer Parmelin». *Swissinfo*.. Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου -2015.
7. ↑  «People’s Party finally nails finance minister job». *Swissinfo*. 11 Δεκεμβρίου 2015.. Ανακτήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Guy Parmelin στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 305967901
* GND: 1132098912
* SUDOC: 22425040X
* HDS: 059656

 |

 |
Φαινόμενο απτοτροπισμού
Στη Βοτανική, **απτοτροπισμός**, ή **θιγμοτροπισμός**, ή και **στερεοτροπισμός** ονομάζεται η χαρακτηριστική ικανότητα που παρουσιάζουν διάφορα φυτά, ιδίως κατά την ανάπτυξή τους, να κάμπτονται και να περιελίσσονται γύρω από στερεό αντικείμενο όταν έλθουν σε επαφή.

Τέτοια φαινόμενα απτοτροπισμού αποτελούν οι περιελίξεις κυρίως των αναρριχητικών φυτών όπου οι βλαστοί και οι έλικές τους περιελίσσονται γύρω από τα στηρίγματά τους. Η ευαισθησία μάλιστα ορισμένων φυτών επ΄ αυτού είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή ως προς την ταχύτητα αντίδρασης κατά την ερεθιστική επαφή.

* Ετυμολογικά οι όροι, διεθνείς σήμερα, είναι ελληνογενείς σύνθετοι, εκ του ρήματος *άπτω* + *τρόπος*, ή *θιγμός* + *τρόπος*, ή τέλος *στερεο* + *τρόπος*, + *ισμός* (κατάληξη).

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.10ος, σελ.208.
* "Λεξικό Βιολογίας Collins", σ.878 - Εκδόσεις Ι. Φλώρος - Αθήνα
Ο **Γάιος** ήταν λαϊκός αντιμοντανιστής θεολόγος ο οποίος έζησε και έδρασε στη Ρώμη στα τέλη του 2ου αιώνα και στις αρχές του 3ου αιώνα μ.Χ. Θεωρείται εκπρόσωπος της αίρεσης των Αλόγων.

Βίος
----

Για τον **Γάιο** δεν γνωρίζουμε πολλές λεπτομέρειες παρ΄εκτός ότι ήταν λαϊκός θεολόγος που έδρασε στη Ρώμη επί Ζεφυρίνου Ρώμης (199-217). Συγκρούστηκε με τον μοντανιστή Πρόκλο-πρόσωπο υπαρκτό, ο οποίος έδρασε επί Σεβήρου- και στη συνέχεια κατέγραψε τον μεταξύ τους διάλογο σε έργο με τον τίτλο *Διάλογος προς Πρόκλον*.

Εισηγητής της αίρεσης των Αλόγων
--------------------------------

Ο Γάιος στην προσπάθειά του να αναιρέσει τις θέσεις του μοντανισμού, απέρριπτε δύο βιβλία της Καινής Διαθήκης και συγκεκριμένα την Αποκάλυψη του Ιωάννη και το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο. Την πρώτη την απέδιδε στον Κήρινθο και το δεύτερο πιθανώς στον Κήρινθο. Με την απόρριψη του τέταρτου Ευαγγελίου και συνακόλουθα της περιεχόμενης σε αυτό διδασκαλίας περί *Λόγου*, έλαβε η διδασκαλία του και όσοι την ακολούθησαν την ονομασία των *Αλόγων*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παναγιώτης Χρήστου, Πατρολογία, τομ.Β΄,εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2005, σελ.688-689

Πηγές
-----

* Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία, τομ.Α΄εκδ. Παρουσία, Αθήνα, 1997, σελ.331
* Παναγιώτης Χρήστου, Πατρολογία, τομ.Β΄,εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2005, σελ.687-689

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 37268210
* LCCN: no2003127952
* ISNI: 0000 0001 0888 8292
* GND: 100734324

 |

 |
Γκαγκαούζοι γιορτάζουν το Εντερλέζι στο Κισινάου Οι Γκαγκαούζοι είναι μία από τις μεγαλύτερες εθνικές μειονότητες στη Μολδαβία. Παρά τη σχετική μεταγενέστερη εγκατάστασή τους στο Μπουντζάκ στο πλαίσιο του ρωσικού αποικισμού της Βεσσαραβίας, στο έδαφος της μελλοντικής Δημοκρατίας της Μολδαβίας, οι γκαγκαούζοι άρχισαν να εδραιώνονται πιο σταθερά. Οι αριθμοί τους δεν κατανέμονται ισοδύναμα σε όλη τη χώρα. Κατοικούν κυρίως στις νότιες περιοχές και αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού στην Αυτόνομη επαρχία της Γκαγκαουζίας. Οι Γκαγκαούζοι της Μολδαβίας ακολουθούν έναν κατά κύριο λόγο αγροτικό τρόπο ζωής.

Πληθυσμός
---------

Το μερίδιο και η θέση τους στην εθνική σύνθεση της χώρας τείνει να αυξάνεται σταδιακά. Η σταδιακά αυξημένη αναλογία των Γαγκαούζων υπάρχει στην Γκαγκαουζία (83,8%), καθώς και στη γειτονική Επαρχία Ταρακλία (9,0%), κυρίως κατοικημένη από Βουλγάρους, η οποία έχει μια μακρά Γκαγκαουζική εθνοπολιτισμική επικοινωνία. Στην επαρχία Μπασαραμπιάσκα, το ποσοστό των Γκαγκαούζων είναι επίσης υψηλότερο από τον εθνικό μέσο όρο (7,4%), αλλά εδώ μειώνεται σταδιακά. Επίσης στην επαρχία Καχούλ οι Γκαγκαούζοι αποτελούν το 2,7% του πληθυσμού. Σε άλλες περιοχές, το μερίδιό τους είναι μικρότερο του 1%. Εντός της Μολδαβίας, η μεταναστευτική δραστηριότητα των Γκαγκαούζων είναι χαμηλή: οι περισσότεροι μετανάστες, αν εγκαταλείψουν τις περιοχές κατοικίας τους, μεταναστεύουν στη Ρωσική Ομοσπονδία.

Εθνογλωσσικά χαρακτηριστικά
---------------------------

Λόγω της μεγάλης συγκέντρωσης εντός της χώρας και των παραμεθόριων περιοχών της Μολδαβίας και της Ουκρανίας, οι σύγχρονοι Γκαγκαούζοι σπανίως εισέρχονται σε διαεθνικούς γάμους και συνεπώς διατηρούν υψηλό βαθμό εθνικής σταθερότητας. Ωστόσο, στο πρόσφατο παρελθόν, η κατάσταση ήταν κάπως διαφορετική. Για παράδειγμα, στις αρχές του 20ού αιώνα ο λόγος των Γκαγκαούζων και των Βουλγάρων στον πληθυσμό του Κομράτ ήταν περίπου 2:1. Ωστόσο, ως αποτέλεσμα των διαδικασιών αφομοίωσης και του υψηλότερου ποσοστού γεννήσεων των Γκαγκαούζων, μέχρι το τέλος του 20ού αιώνα υπήρχε 1 Βούλγαρος ανά 14 Γκαγκαούζους. Η εθνοτική ισορροπία μεταξύ αυτών των δύο λαών διατηρείται μόνο σε ορισμένα χωριά. Για πρακτικούς λόγους, οι κάτοικοι της Γκαγκαουζίας, κατά κανόνα, είναι πολύγλωσσοι και στην καθημερινή τους ζωή χρησιμοποιούν τόσο τα γκαγκαουζικά όσο και τα ρωσικά. Πολλοί μιλούν ρουμανικά.

Γκαλερί
-------

* Λαϊκός χορόςΛαϊκός χορός
* Γκαγκαουζικές χειροτεχνίεςΓκαγκαουζικές χειροτεχνίες
* Γκαγκαούζες γυναίκες που χορεύουνΓκαγκαούζες γυναίκες που χορεύουν
* Εθνική ενδυμασίαΕθνική ενδυμασία

Παραπομπές
----------

1. ↑  Статистики, Национальное Бюро (31 Μαρτίου 2017). «// Новости». *www.statistica.md* (στα Ρωσικά). Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2018.
2. ↑  «Вы точно человек?». *КиберЛенинка*. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2018.
Συντεταγμένες: 8°43′0.1″S 125°34′0.1″E﻿ / ﻿8.716694°S 125.566694°E﻿ / -8.716694; 125.566694

Η **Αϊλεου** (πορτογαλικά και τετούμ: Aileu) είναι μια από τις τέσσερις επαρχίες του διαμερίσματος Αϊλέου στο Ανατολικού Τιμόρ. Πρωτεύουσα είναι η πόλη Αϊλέου, έχει πληθυσμό 20.830 κατοίκων (απογραφή 2010). Βρίσκεται στο κεντρο-δυτικό Ανατολικού Τιμόρ, δυτικά της Λόρο Μούνου και στα δυτικά του διοικητικού διαμερίσματος.

H περιοχή διαιρείται σε 11 δήμους: Ασσιρίμου, Μπαντουντάτο, Φαχίρια, Χοχολάου, Λαάε, Λαούσι, Λιουράι, Σαμπόρια, Σελόι Κράικ, Σελόι Μαλέρε

Γεωγραφία
---------

Η Αϊλέου συνορεύει στα βόρεια με την επαρχία Λαουλάρα, στα βορειοανατολικά με την επαρχία Ρεμέξιο, στα νοτιοανατολικά με την επαρχία Λεκιντόε, στα δυτικά με την Ερμέρα και στα νότια με το Αϊνάρο.

Δήμοι
-----

Το Αϊλέου διαιρείται σε 11 δήμους:

1. Ασσιρίμου
2. Μπαντουντάτο
3. Φαχίρια
4. Χοχολάου
5. Λαάε
6. Λαούσι
7. Λιουράι
8. Σαμπόρια
9. Σελόι Κράικ
10. Σελόι Μαλέρε

Χάρτες
------

* Οι δήμοι του ΑϊλέουΟι δήμοι του Αϊλέου
* Οι επαρχίες του ΑϊλέουΟι επαρχίες του Αϊλέου

Εικόνες
-------

* Η πρωτεύουσα, ΑϊλέουΗ πρωτεύουσα, Αϊλέου
* Η πρωτεύουσα, ΑϊλέουΗ πρωτεύουσα, Αϊλέου
* Η πρωτεύουσα, ΑϊλέουΗ πρωτεύουσα, Αϊλέου
* Η πρωτεύουσα, ΑϊλέουΗ πρωτεύουσα, Αϊλέου

Δείτε επίσης
------------

* Αϊλέου
* Αϊλέου (πόλη)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανατολικό Τιμόρ. www.statistics.gov.tl/wp-content/uploads/2016/11/Wall-Chart-Poster-Landscape-Final-English-rev.pdf. Ανακτήθηκε στις 5  Σεπτεμβρίου 2022.
2. ↑  Ανατολικό Τιμόρ. www.statistics.gov.tl/wp-content/uploads/2016/11/Wall-Chart-Poster-Landscape-Final-English-rev.pdf.
3. ↑  «2015 | STATISTICS TIMOR-LESTE».
4. ↑  «Ministry of State Administration and Territorial Management: District profile summary - Aileu». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2012.
Με τον όρο **γλυκαντικές ουσίες** ή **γλυκαντικά**, χαρακτηρίζονται πρόσθετες ουσίες φυσικής ή συνθετικής προέλευσης που χρησιμοποιούνται, είτε για να προσδώσουν γλυκιά γεύση στα τρόφιμα, είτε ως επιτραπέζια γλυκαντικά.

Τεχνητές γλυκαντικές ουσίες
---------------------------

Οι τεχνητές γλυκαντικές ουσίες χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατα της ζάχαρης:

* για τη γλύκανση τροφίμων ή
* σε ειδικά προϊόντα που προορίζονται για διαβητικούς ή
* για κάποιες επιθυμητές δίαιτες.

Οι ουσίες αυτές αν και υπερτερούν σε γλυκύτητα της ζάχαρης εν τούτοις δεν αφομοιώνονται από τον οργανισμό.

Κυριότερη τέτοια ουσία της κατηγορίας αυτών είναι ή σακχαρίνη που αποτελεί παράγωγο του βενζοϊκού οξέος. Παλαιότερα, για τον ίδιο σκοπό, χρησιμποιούνταν κυκλαμικά άλατα που όμως αποσύρθηκαν από την κυκλοφορία, από το 1970, λόγω αποδεδειγμένης καρκινογόνου δράσης σε πειραματόζωα, χωρίς όμως αυτό να έχει επαληθευθεί και για ανθρώπους, εγείροντας έτσι πολλές αμφιβολίες.

Στα τελευταία χρόνια παρατηρείται μεγάλος όγκος έρευνας για ανακάλυψη νέων γλυκαντικών ουσιών μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται η γλυκορριζίνη, η διυδροχαλκόνη, η φλαβόνη καθώς και η φυσική γλυκοπρωτεΐνη "μιράκλ φρούιτ" (miracle fruit), που παράγεται από εξωτικά φυτά της δυτικής Αφρικής και που σήμερα η καλλιέργειά τους έχει επεκταθεί και στις ΗΠΑ.

Δείτε επίσης
------------

* Προσθετικά τροφίμων

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Οδηγία 94/35/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 30ής Ιουνίου 1994 για τα γλυκαντικά που προορίζονται να χρησιμοποιηθούν στα τρόφιμα*, Επίσημη Εφημερίδα αριθ. L 237 της 10/09/1994 σ. 0003 - 0012
Ο **Γουίλιαμ Στιούαρτ του Μπαλντοράν** (*Σέρλινγκ*, περί το 1480 - 1575) 3ος λόρδος του Μπαλντοράν και 2ος Μπέιλι του Μπαλκουίντερ ήταν τρίτος γιος του Γουίλιαμ Στιούαρτ του Μπαλντοράν και της Έλεν Κάμπελ του Γκλενόρτσι. Ο Γουίλιαμ Στιούαρτ ήταν μεγάλος Σκωτσέζος γαιοκτήμονας του 16ου αιώνα και ο γενάρχης των *Στιούαρτ του Άρντβορλιχ*, ο πατέρας του ήταν ο γενάρχης των *Στιούαρτ του Μπαλκουίντερ*. Διαδέχτηκε τον πατέρα του σαν Μπέιλι του Μπαλκουίντερ, τα οικογενειακά εδάφη επικυρώθηκαν από τον πατέρα του τον Σεπτέμβριο του 1500.

Οικογένεια
----------

Ο Γουίλιαμ Στιούαρτ νυμφεύθηκε την Ευφημία Ρέιντεγκ κόρη του Ιακώβου Ρέιντεγκ Οικονόμου του Ιακώβου Δ΄ της Σκωτίας, με την οποία απέκτησαν:

* Ιάκωβος Στιούαρτ (Κάμπσι, 1510)
* Ελένη Στιούαρτ (Περθ, 1515)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Nelker, p.19
2. ↑
3. ↑  Nelker, p.19
4. ↑  Nelker, p.19

Πηγές
-----

* Debrett, John, p.748, The Peerage of the United Kingdom of Great Britain & Ireland, Volume 2 Retrieved October 2012
* Nelker, Gladys P, The Clan Steuart (1970).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Οι Στιούαρτ του Άννατ
Ο **Γιάννης Λάτσης** (γνωστός επίσης ως "*καπετάν Γιάννης"*, 14 Σεπτεμβρίου 1910 - 17 Απριλίου 2003) ήταν Έλληνας μεγιστάνας εφοπλιστής, γνωστός για τη μεγάλη περιουσία του και ιδρυτής μιας τεράστιας οικονομικής αυτοκρατορίας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Κατάκολο της Ηλείας, το 1910. Ξεκίνησε από μικρή ηλικία την ναυτιλιακή του σταδιοδρομία. Στα μετέπειτα έτη, συνεργάστηκε με τον βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας για την μεταφορά πετρελαίου. Χαρακτηριστικό είναι ότι για το χτίσιμο της περιουσίας του στηρίχτηκε πολύ στους ισχυρούς φίλους του, με τους οποίους είχε συνάψει καλές σχέσεις. Το 1969, την περίοδο της Χούντας, ίδρυσε την "Πετρόλα Ελλάς", ενώ το 1972 αγόρασε έκταση 1.770 στρεμμάτων στην Ελευσίνα, για να κατασκευάσει διυλιστήρια. Το 1980, αγόρασε την "Bank de Depots" από την οικογένεια Ωνάση. Επίσης, είχε στην κατοχή του, μέχρι τον θάνατό του, την τράπεζα "EFG Eurobank Ergasias". Το 1970, ίδρυσε το Ίδρυμα Υποτροφιών Ι.Σ. Λάτσης και το 1990, το Ίδρυμα Αποκαταστάσεως Ομογενών εξ Αλβανίας. Με δικά του χρήματα, ανέγειρε το Λάτσειο Κολέγιο. 

Τιμήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικα από την Ελληνική Δημοκρατία και με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών. Με δικά του έξοδα αναπαλαίωσε το Θέατρο Απόλλων στον Πύργο, ενώ επίσης με δικά του έξοδα έχτισε το Λάτσειο Δημοτικό Μέγαρο, στην ίδια πόλη. 

Το 2003 σε ηλικία 93 χρονών έφυγε από την ζωή. Ήταν νυμφευμένος με την Εριέττα Τσουκαλά και απέκτησε 3 παιδιά, τον Σπύρο, την Μαργαρίτα και την Μαριάννα, τελευταία σύντροφο του ηθοποιού Νίκου Κούρκουλου. Την ίδια χρονιά, η Forbes τον ανακήρυξε ως τον 101ο πιο πλούσιο άνθρωπο, με την περιουσία του να εκτιμάται στα 5.4 δισεκατομμύρια δολάρια.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/John-Latsis. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  znews.gr/showbiz/greece/marianna-latsi-spania-exodos-me-ti-mitera-tis-erietta/. Ανακτήθηκε στις 5  Απριλίου 2021.
3. ↑  www.zougla.gr/greece/article/pe8ane-i-erieta-latsi-se-ilikia-97-eton. Ανακτήθηκε στις 28  Δεκεμβρίου 2022.
4. ↑  http://www.ec-patr.org/ Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.Ονομαστικός Κατάλογος των Αρχόντων Οφφικιάλων της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας
5. ↑  Paul Lewis (18 Απριλίου 2003). «John S. Latsis, 92, Billionaire Who Built Empire in Shipping». *New York Times*. Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2008.
Το **Γουότερλου** (αγγλικά: Waterloo) είναι πόλη στην καναδική επαρχία του Οντάριο. Είναι μία από τις τρεις πόλεις του Περιφερειακού Δήμου του Γουότερλου (πρώην Κομητείας Γουότερλου). Το Γουότερλου βρίσκεται περίπου 94 χλμ. νοτιοδυτικά του Τορόντο, και λόγω της εγγύτητας με την πόλη Κίτσενερ, οι δύο πόλεις μαζί συχνά αναφέρονται ως «Κίτσενερ–Γουότερλου» ή «Δίδυμες Πόλεις».

Ενώ υπήρξαν αρκετές ανεπιτυχείς προσπάθειες συνένωσης των δήμων του Κίτσενερ και του Γουότερλου, μετά την ίδρυση της Περιφέρειας του Γουότερλου το 1973, υπήρχαν λιγότερα κίνητρα για να επιτευχθεί αυτό και ως αποτέλεσμα, το Γουότερλου παραμένει ανεξάρτητη πόλη. Κατά την απογραφή του 2016, ο πληθυσμός του Γουότερλου ήταν 104.986 κάτοικοι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Canada 2016 Census*. www12.statcan.gc.ca/census-recensement/2016/dp-pd/prof/details/page.cfm?Lang=E&Geo1=CSD&Code1=3530016&Geo2=CD&Code2=3530. Ανακτήθηκε στις 20  Αυγούστου 2018.
2. ↑  www.geopostcodes.com/Waterloo\_Ontario.
3. ↑  Statistics Canada (29 Νοεμβρίου 2017). «Waterloo, CY [Census subdivision], Ontario and Kitchener - Cambridge - Waterloo [Census metropolitan area], Ontario (table). Census Profile. 2016 Census». Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 180144783045669474111
* GND: 4140559-6
* SUDOC: 02970491X
* BNF: cb121271945 (data)
* NKC: xx0032588

 |

 |
Στη Χημεία η ονομασία **γλυκίδια** (γαλ.: *glucides*) αποτελεί συνώνυμη ονομασία των υδατανθράκων που προσπάθησαν οι Γάλλοι να καθιερώσουν και που συνεχίζεται η χρήση της και σήμερα, κυρίως σε γαλλική σχετική βιβλιογραφία.

Ο όρος «*γλυκίδιο*» προτάθηκε για πρώτη φορά το 1923 από τον Γάλλο χημικό Γκαμπριέλ Μπερτράν, όπου αρχικά είχε γίνει δεκτός από τη Διεθνή Επιτροπή Βιοχημικής Ορολογίας, αλλά λόγω της έντονης αντίθεσης και επιμονής των Αγγλοσαξόνων επί του όρου «*υδατάνθρακες*», τελικά δεν έγινε δεκτή η καθιέρωση του όρου αυτού με συνέπεια να περιοριστεί η χρήση του μόνο στη Γαλλία και από ορισμένους γαλλομαθείς επιστήμονες. Κύριο επιχείρημα της μη ευρύτερης αποδοχής του όρου γλυκίδια είναι ότι όλοι οι υδατάνθρακες δεν παρουσιάζουν γλυκιά γεύση ενώ κάποιοι εξ αυτών όπως οι γλυκοζίτες (μικτά ακεταλικά παράγωγα σακχάρων) παρουσιάζουν όξινη γεύση.

Ανεξάρτητα των παραπάνω, σύμφωνα πάντα με την ονοματολογία που έδωσε ο Μπερτράν, τα γλυκίδια διακρίνονται σε δύο μεγάλες ομάδες τις όζες και τους οζίτες, ή ολοζίδες, ή οζίδια, όπου οι μεν πρώτες ταυτίζονται με τους μονοσακχαρίτες, περιλαμβάνοντας τις αλδόζες και τις κετόζες, ενώ οι δεύτεροι είναι συνώνυμοι με τους γλυκοζίτες (υδατάνθρακες που μπορούν να υδρολυθούν), οι οποίοι διακρίνονται σε τρεις επιμέρους κατηγορίες τους ολοζίτες, τους πολυοζίτες ή *πολυολοζίτες* και τους ετεροζίτες.
Το **Γκραντ Πραίρι** (αγγλικά: Grande Prairie) είναι πόλη στη βορειοδυτική Αλμπέρτα του Καναδά, στο νότιο τμήμα μιας περιοχής γνωστής ως Πης Ρίβερ Κάντρι. Βρίσκεται στη διασταύρωση της εθνικής οδού 43 (μέρος του Διαδρόμου CANAMEX) και της εθνικής οδού 40 (ο Αυτοκινητόδρομος Μπίγκχορν), περίπου 456 χλμ. βορειοδυτικά του Έντμοντον. Η πόλη περιβάλλεται από την κομητεία Γκραντ Πραίρι № 1.

Το Γκραντ Πραίρι ήταν η έβδομη μεγαλύτερη πόλη στην Αλμπέρτα το 2016 με πληθυσμό 63.166 κατοίκους, και ήταν μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες πόλεις του Καναδά μεταξύ του 2001 και του 2006.

Η πόλη υιοθέτησε τον κύκνο τρομπέτα (Cygnus buccinator) ως επίσημο σύμβολο λόγω της εγγύτητάς του με τη μεταναστευτική οδό και τους καλοκαιρινούς χώρους φωλιάσματος αυτού του πτηνού. Για το λόγο αυτό, το Γκραντ Πραίρι μερικές φορές ονομάζεται «Πόλη των Κύκνων». Ο δεινόσαυρος έχει εμφανιστεί ως ανεπίσημο σύμβολο της πόλης λόγω των παλαιοντολογικών ανακαλύψεων στις περιοχές βόρεια και δυτικά του Γκραντ Πραίρι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Population and dwelling counts, for Canada, provinces and territories, and census subdivisions (municipalities), 2016 and 2011 censuses – 100% data». 20  Φεβρουαρίου 2019.
2. ↑  *Canada 2021 Census*.
3. ↑  «Population and dwelling counts, for Canada and census subdivisions (municipalities) with 5,000-plus population, 2006 and 2001 censuses - 100% data». Statistics Canada. 6 Ιανουαρίου 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2012.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 125408177
* LCCN: n81080094
* GND: 4770353-2

 |

 |
Το τορπιλοβόλο **Δάφνη ΙΙ / 57** παραγγέλθηκε μαζί με του ίδιου τύπου τορπιλοβόλα Αίγλη Ι, Αλκυόνη Ι, Αρέθουσα, Δωρίς Ι και Θέτις ΙΙ από την Ελληνική κυβέρνηση στα ναυπηγεία German VULKAN Werks AG. Stettin–Bredow του Στετίνου της Γερμανίας το 1912 αντί του ποσού των 500.000 μάρκων το καθένα και ναυπηγήθηκε την περίοδο 1912-1914.

Έλαβε μέρος στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Τον Αύγουστο του 1925 ήταν το πρώτο πολεμικό πλοίο που έσπευσε στη Νέα Καμένη της Σαντορίνης για την παρακολούθηση της ηφαιστειακής δραστηριότητας κατά την οποία αναδύθηκε νησί το οποίο για αυτόν τον λόγο ονομάστηκε **Δάφνη**. Το νησί αργότερα ενώθηκε με την Νέα Καμένη αλλά παραμένει η ονομασία **Λάβες Δάφνης** ως τοποθεσία της Νέας Καμένης. Εκποιήθηκε για διάλυση το 1926.

Βασικά χαρακτηριστικά
---------------------

Το εκτόπισμα του ήταν 145 τόνοι και είχε μέγιστη ταxύτητα 21 κόμβους. Ο οπλισμός του ήταν 3 τορπιλοσωλήνες Σβάρτσκωφ των 45 εκατοστών και 2 πυροβόλα των 6 λιβρών.

Πηγές
-----

* Κ. Παΐζης Παραδέλης "Τα πλοία του Ελληνικού πολεμικού ναυτικού 1830-1979" Εκδ. ΓΕΝ, σελ.16-17 και 50.
Συντεταγμένες: 37°07′11″N 25°33′40″E﻿ / ﻿37.11972°N 25.56111°E﻿ / 37.11972; 25.56111

Με το όνομα **Αργοκοίλι** φέρεται σημαντικό τοπωνύμιο στη Νάξο όπου και βρίσκεται ο μικρός οικισμός της Αργοκοιλιώτησσας και το ομώνυμο παναξιακό προσκύνημα της Παναγίας της Αργοκοιλιώτισσας. Το Αργοκοίλι βρίσκεται στη βορειοανατολική Νάξο στην ανατολική πλαγιά του όρους Αμμόμαξη, ανατολικά της Κορώνου, και σε υψόμετρο περίπου 550 μέτρα από τη θάλασσα. Συνδέεται οδικά με τον οδικό άξονα Σταυρός Κεραμωτής - Απόλλωνας Νάξου πριν τη Κόρωνο και πάνω από τα ορυχεία σμύριδας με παρακαμπτήρια οδό που καταλήγει στο Λιώνα, το μοναδικό παραθαλάσσιο χωριό της ΒΑ. Νάξου.

Στη περιοχή αυτή το 1836 βρέθηκε, κατόπιν «*καθ΄ ύπνου υπόδειξης*», μία πολύ παλαιά εικόνα της Παναγίας, που η εκεί απόκρυψή της πιθανολογείται στην εποχή της εικονομαχίας, και προς τιμή της οποίας κτίσθηκε ναός. Αργότερα αποκαλύφθηκε αγίασμα σ΄ ένα περίεργο σπηλαιώδη βράχο πλησίον του ναού που πιθανολογείται σε βυζαντινό παρατηρητήριο, εντός του οποίου με βαθμίδες που έχουν λαξευτεί σχεδόν κάθετα οδηγούν σε έξοδο στην οροφή του βράχου.

Η θέα του Α. Αιγαίου από το Αργοκοίλι είναι εκπληκτική, ιδιαίτερα τις πρωινές και απογευματινές ώρες. Ο οικισμός Αργοκοίλι στη τελευταία απογραφή (2001) αριθμούσε 23 κατοίκους. Από το Αργοκοίλι συνεχίζει επίσης δρόμος με νότια κατεύθυνση που καταλήγει στο Ατσιπάπη περίπου σε ίδιο υψόμετρο.

Η Θαυματουργή Εικόνα της Παναγίας

Δείτε επίσης
------------

* Αργοκοιλιώτισσα, ο οικισμός.
* Παναγία Αργοκοιλιώτισσα, το μοναστήρι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ήθη και έθιμα της Νάξου[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Γρηγόριος Ζ. Παζιώνης** (1887-1983) ήταν Έλληνας πολιτικός. Διατέλεσε δήμαρχος Δράμας από το 1929 έως το 1932 και νομάρχης στη Μακεδονία. Παράλληλα κατά την Κατοχή είχε φιλοναζιστική δράση και αργότερα καταδικάστηκε σε φυλάκιση από ειδικό δικαστήριο δωσιλόγων.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

### Καταγωγή και πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε στο Μελένικο της Βουλγαρίας. Καταγόταν από τη Δράμα και ο πατέρας του πέθανε όντας αιχμάλωτος των Βουλγάρων από τους οποίους ο ίδιος φυλακίστηκε.

### Αυτοδιοικητική σταδιοδρομία

Εξελέγη δήμαρχος Δράμας το 1929 και παρέμεινε στο αξίωμα έως το 1932. Επίσης, διορίστηκε Νομάρχης Χαλκιδικής τον Οκτώβριο του 1935, για να παραιτηθεί τρεις μήνες μετά (Ιανουάριος 1936), προκειμένου να πολιτευτεί στις εκλογές του 1936. Δεν κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής σε εκείνες τις εκλογές.  Έπειτα από την κήρυξη της δικτατορίας του Μεταξά, διορίστηκε Νομάρχης Έβρου τον Αύγουστο του 1938, όμως δύο χρόνια αργότερα, το 1940, τέθηκε σε διαθεσιμότητα. .

### Φιλοναζιστική δράση

Ήταν υπαρχηγός του συμπατριώτη του Γεωργίου Σπυρίδη κατά την περίοδο της Κατοχής (περίοδος κατά την οποία ήταν διευθυντής Στεγάσεως) και δραστηριοποιήθηκε πολιτικά στη Θεσσαλονίκη, συνεργαζόμενος με τους Γερμανούς. Τέθηκε επικεφαλής του Ναζιστικού Κόμματος Μακεδονίας και Θράκης. Φυλακίστηκε στο Γεντί Κουλέ και μετά την απελευθέρωση κατέφυγε στην Αυστρία και έπειτα στην Ελβετία, όπου συνελήφθη και παραπέμφθηκε σε δίκη.  Το 1946 κρατήθηκε στις φυλακές του Παύλου Μελά. Καταδικάστηκε σε φυλάκιση 2,5 ετών ως δωσίλογος και αποφυλακίστηκε το 1948.

### Τελευταία χρόνια

Απεβίωσε σε ηλικία 95 ετών στην Αθήνα στις 13 Ιουνίου 1983 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης στο νεκροταφείο Ζωγράφου. Άφησε τη σύζυγό του, Ελισάβετ και παιδιά.

Βιβλιογραφία
------------

* Περικλής Γρ. Αγγελόπουλος, Πολιτική Διοίκησις και Αυτοδιοίκησις εις την Βόρειον Ελλάδα 1912-1965, Θεσσαλονίκη 1965.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Έλληνες δωσίλογοι και φιλοναζιστές. Λίστα ατόμων και οργανώσεων, 1-8-2014, ανάκτηση 29-7-2018.
2. 1 2  Σημειώσεις για τον Εμφύλιο, Οι δωσίλογοι της Θεσσαλονίκης, 5-7-2016, ανάκτηση 29-7-2018.
3. ↑  Αγγελόπουλος 1965, σελ. 198.
4. ↑  Αγγελόπουλος 1965, σελ. 100.
5. ↑  εφ. Το Φως, "Μετήχθη χθες ο δοσίλογος Παζιώνης", φύλλο 12ης Σεπτεμβρίου 1946, σελ. 4.
6. ↑  Στράτος Δορδανάς, Έλληνες εναντίον Ελλήνων, εκδόσεις επίκεντρο, 2006.
7. 1 2  Τα Νέα, Κοινωνικά, 14-6-1983, σελ. 14.
Η Αψίδα του Θριάμβου του Μονπελιέ
Η **Αψίδα του Θριάμβου του Μονπελιέ** είναι μνημείο το οποίο ανεγέρθηκε το 1691 από τον Ωγκυστέν-Σαρλ ντ'Αβιλέ, αρχιτέκτονα της επαρχίας του Λανγκντόκ, με βάση σχέδια του Φραγκίσκου Β΄ του Ορμπαί.

Αυτή η πύλη ήταν το υποχρεωτικό σημείο εισόδου στην Πεϊρού, βασιλική πλατεία αφιερωμένη στην δόξα του Βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄, ευεργέτη της πόλης. Έχει εμπνευστεί, σε μαγάλο βαθμό, από την αντίστοιχη του Σαιν-Μαρτέν στο Παρίσι.

Γενικότητες, διαστάσεις
-----------------------

Η κατασκευή του κτίσματος αυτού κόστισε συνολικά 11.850 λίβρες στην πόλη.

Κατασκευασμένο σε ένα από τα υψηλότερα σημεία της πόλης σε υψόμετρο 52 μέτρων, προσέφερε πρόσβαση στο Πουί ντ'Αρκινέλ, το « πετρώστροτο » σημείο της πόλης, γνωστό ως Πεϊρού. Πριν από την κατασκευή του, μια κατακορύφως αιρόμενη γέφυρα έδινε την δυνατότητα περάσματος ενός χάσματος που χώριζε τα τείχη από την « περιτοιχισμένη κοινότητα ». Σήμερα υπάρχει πέτρινη γέφυρα μήκους 28 μέτρων που έχει πάρει την θέση της προαναφερθείσας. 

Αν και μικρότερη της Πορτ Σαιν-Μαρτέν στο Παρίσι, έχει, ωστόσο, ύψος 15 μέτρων και μήκος 18 μέτρων. Το περιστήλιό της έχει άνοιγμα 4.70 μέτρων και ύψος 7 μέτρων. Χρειάστηκε για την κατασκευή του η εξόρυξη περισσότερων από 120 m3 πέτρας, με τα περισσότερα εξ αυτών να προέρχονται από τους θαμνότοπους, κυρίως τα λατομεία, στα περίχωρα του Μονπελιέ με κυριότερα αυτά των Πινιάν, Σαιν-Ζαν-ντε-Βεντάς, Ποντρ ή ακόμη το Σαιν-Ζενιέ ντε Μουργκ.

Υπογραφή
--------

Λεπτομέρεια των επιγραφών πάνω στην Αψίδα του Θριάμβου
Αυτή η Αψίδα Θριάμβου φέρει την ακόλουθη επιγραφή : 
*« Ludovico magno LXXII annos regnante dissociatis repressis conciliatis gentibus quatuor decennali bello conjuratis pax terra marique parta 1715 »*, κάτι που μεταφράζεται ακολούθως : « Ο Λουδοβίκος ο Μέγας, του οποίου η βασιλεία διήρκεσε 72 χρόνια, έφερε την ειρήνη σε στεριά και θάλασσα αφού διαχωρίστηκε, αυτοσυγκρατήθηκε και συμπορεύτηκε με συμμαχικούς λαούς σε έναν πόλεμο διάρκειας σαράντα ετών ».

Σημειώνεται η παρουσία 4 μεταλλίων αλληγορικών στην δόξα του "Μεγάλου" Βασιλιά, μεταξύ των οποίων κι αυτό που αναπαριστά την ανάκληση του Εδίκτου της Νάντης (το οποίο είχε εξασφαλίσει ορισμένες θρησκευτικές ελευθερίες στους Προτεστάντες μεταξύ 1598 και 1685, ενώ στη συνέχεια καταργήθηκε), τραγικό περιστατικό και ιδιαιτέρως επίπονο τόσο σε τοπικό όσο και σε εθνικό επίπεδο.

Δείτε επίσης
------------

* Πλατεία ΠεϊρούPlace du Peyrou
* Οδός Φος (Μονπελιέ)
* Πλατεία Μαρτύρων της Αντίστασης (Μονπελιέ) (Place des Martyrs de la Résistance)
* Πλας ντε λα Κομεντί (Μονπελιέ) (Place de la Comédie)
* Πλατεία Ανθαγοράς (Μονπελιέ) (Place du Marché-aux-Fleurs)
* Rue de la Loge

Παραπομπές
----------

1. ↑  «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας. Ανακτήθηκε στις 11  Νοεμβρίου 2018.
2. 1 2 3 4 5 6 7  «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Porte du Peyrou στο Wikimedia Commons
* Άρθρο με μια εικόνα από δορυφόρο της Αψίδας
* Τμήμα μιας ιστοσελίδας αφιερωμένης στο Μονπελιέ με αναφορά στην Αψίδα του Θριάμβου

Συντεταγμένες: 43°36′40″N 3°52′20.5″E﻿ / ﻿43.61111°N 3.872361°E﻿ / 43.61111; 3.872361
Η **Δέσποινα Βογδάνου-Κωνστάντιου** είναι συγγραφέας από τη Λήμνο.

Βιογραφικές πληροφορίες
-----------------------

Η Δέσποινα Βογδάνου-Κωνστάντιου γεννήθηκε στο Πορτιανού Λήμνου. Φοίτησε στο Γυμνάσιο Λήμνου και στη συνέχεια σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτέλιου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Εργάστηκε ως φιλόλογος σε γυμνάσια της Λήμνου και διετέλεσε διευθύντρια του Γυμνασίου Μύρινας.

Συνταξιοδοτήθηκε πρόωρα ώστε να ασχοληθεί με την τοπική αυτοδιοίκηση. Διετέλεσε Δήμαρχος Μύρινας την περίοδο 1990-94 και υπήρξε η πρώτη και μοναδική μέχρι σήμερα γυναίκα σε αυτό το αξίωμα στο νησί. Η δημαρχία της θεωρήθηκε ιδιαίτερα επιτυχής και με διάφορες πρωτοβουλίες της έφερε πολλές φορές τη Λήμνο στο προσκήνιο.

Το έργο της
-----------

Η **Δέσποινα Βογδάνου-Κωνστάντιου** ενδιαφέρθηκε για την μελέτη και την ανάδειξη του πολιτισμού της γενέτειράς της. Τη δεκαετία 1980-90 υπήρξε ιδρυτικό μέλος και βασικό στέλεχος του Πολιτιστικού Ομίλου Λήμνου "Φιλόστρατος". Επιμελήθηκε της έκδοσης λευκώματος για τους παραδοσιακούς λιθογλύπτες της Λήμνου. Έπειτα από δικές της ενέργειες και παραινέσεις ιδρύθηκε Λαογραφικό Μουσείο στο χωριό της καταγωγής της, το Πορτιανού, το μοναδικό στη Λήμνο. Με το δικηγόρο σύζυγό της, Κώστα Κωνστάντιο, εξέδιδαν για πολλά χρόνια την εφημερίδα Λημνιακά Νέα. Επίσης, έχει εκδώσει ένα λαογραφικό βιβλίο.

### Βιβλία

* "Λημνιακή Λιθογλυπτική" (με τη Σταυρούλα Σαμαϊλίδου-Βάκου), Λήμνος 1985.
* "Λήμνος, το νησί μας. στοιχεία λαϊκού πολιτισμού", Αθήνα 2001.
Ο **Γκύντερ** (γερμ.: *Gunther*, πέθανε στις 8 Ιουλίου 873) ήταν αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας από το 850 μέχρι το 863. Προερχόταν από τον Οίκο της Ολλανδίας .

Βιογραφία
---------

Θεωρείται γιος του Γκέρουλφ Α΄ κόμη της Φρισίας και θείος του Ράτμπουτ επισκόπου της Ουτρέχτης.

Ανήκε σε Φραγκική οικογένεια ευγενών και σύμφωνα με την αναφορά του Σεντούλιους Σκόττους (Carm. 68 sqq. in "Mon. German. Histor.", Poetæ Lat. III, 221 sqq.) ήταν μεγάλης ικανότητας. Χειροτονήθηκε αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας το 850 (Annal. Col. ad an. 850) και για πολύ καιρό αρνιόταν να παραχωρήσει την υποτελή επισκοπή της Βρέμης στον Άνσγκαρ, ο οποίος, με σκοπό να διευκολύνει τους ιεραποστόλους του, επιθυμούσε να την ενώσει με την αρχιεπισκοπή του Αμβούργου. Το θέμα λύθηκε π. το 860 από τον πάπα Νικόλαο Α΄ υπέρ του Αγ. Άνσγκαρ και ο Γκύντερ απρόθυμα συναίνεσε.

Έγινε πρωθιερέας της Αυλής του Λοθαρίου Β΄ της Λοθαριγγίας και έγινε γνωστός για την αδικαιολόγητη υποστήριξη προς τον βασιλιά στην ακύρωση τού γάμου του με την Τευτμπέργκα. Το 860 διεξήχθησαν δύο Σύνοδοι στο Άαχεν (γαλλ. Αιξ-λα-Σαπέλ) από επισκόπους και ηγουμένους υπό την επιστασία του Γκύντερ, που ανάγκασε την Τεύτμπεργκα να δηλώσει, ότι πριν τον γάμο της, είχε βιαστεί από τον αδελφό της. Έτσι ο Λοθάριος Β΄ επιτρεπόταν να την αποπέμψει· αυτή καταδικάστηκε να περιοριστεί σε μονή. Το 862 σε άλλη Σύνοδο στο Άαχεν ο Γκύντερ και λίγοι επίσκοποι της Λοθαριγγίας επέτρεψαν στον βασιλιά να νυμφευτεί την παλλακίδα του Βαλντράντα. Ο πάπας Νικόλαος Α΄ έστειλε δύο απεσταλμένους (legatus) να ερευνήσουν την υπόθεση, αλλά ο βασιλιάς τούς δωροδόκησε, και έτσι η Σύνοδος τού 863 στο Μετς επικύρωσε το διαζύγιο με την Τευτμπέργκα. Ο ιστορικός Μπάρον Έρνουφ ισχυρίζεται, ότι ο Γκύντερ ήταν θείος της Βαλντράντα και ο Τέοτγκαουτ αρχιεπίσκοπος του Τρηρ ήταν αδελφός της.

Το 863 αφορίστηκε και εκτοπίστηκε από αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας.

Πηγές
-----

* Herbermann, Charles, ed. (1913). "article name needed". Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton.
* Baron Ernouf (1858) Histoire de Waldrade, de Lother II et de leurs descendants (Paris).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. gunteri. Ανακτήθηκε στις 14  Φεβρουαρίου 2021.
2. ↑  gunteri.
3. ↑  koln.
4. ↑  WIAG-Pers-EPISCGatz-04191-001.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81637103
* GND: 137446934

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Gunther (archbishop of Cologne)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Γεώργιος Μπλάνης** (1813-;) ήταν λήσταρχoς καταγόμενος από την Ευρυτανία

Βίος
----

Ο Γεώργιος Μπλάνης γεννήθηκε γύρω στα 1813 στο χωριό Βράχα του δήμου Κτημενίων (Φουρνά) της Ευρυτανίας. Μέχρι τα 1852 ασκούσε το επάγγελμα του μυλωνά. Μετά από παρότρυνση συγγενών του ληστών επιδόθηκε στη ληστεία. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, το 1852 οι τουρκικές αρχές εξανάγκασαν σε υποταγή τον ίδιο και την ομάδα του. Το 1854 του δόθηκε αμνηστία από την ελληνική κυβέρνηση. Τότε επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του και στις παλιές του επαγγελματικές ενασχολήσεις. Τον Φεβρουάριο του 1855 ξανάρχισε πάλι τη ληστρική δράση έχοντας τώρα πια μαζί του και το γιο του. Στα τέλη του 1855 η συμμορία του προσήλθε στις Τουρκικές αρχές, κάτι που οφειλόταν και στις συντονισμένες κινήσεις των Ελληνικών αρχών. Συγκεκριμένα ο δερβέναγάς των Αγράφων, Ασήμ μπέης Ζαβαλιάνης στα πλαίσια της συνεργασίας που είχε με τις Ελληνικές καταδιωκτικές αρχές για την καταπολέμηση του ληστρικού φαινομένου, ανέφερε πως «...σήμερον ήλθαν εις Ρεντίνα[...]Μπλάνης [...] ελπίζω φίλε εις το εξής θέλει διατηρηθεί η ησυχία διότι ησύχασαν»

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γιάννης Κολιόπουλος, Ληστές. Η κεντρική Ελλάδα στα μέσα του 19ου αιώνα, εκδ. Ερμής, Αθήνα, 1979, σελ.132

Πηγές
-----

* Γιάννης Κολιόπουλος, Ληστές. Η κεντρική Ελλάδα στα μέσα του 19ου αιώνα, εκδ. Ερμής, Αθήνα, 1979
Ο **Γεώργιος Μιχαήλ Κακούρης** γεννήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου την 25η Σεπτεμβρίου1925 και σπούδασε θετικές επιστήμες και παιδαγωγική σε τοπικό αμερικανικό πανεπιστήμιο. Συνέχισε τις σπουδές του και πήρε μεταπτυχιακό στη Σχολή Βιβλιοθηκονομίας σε Πανεπιστήμιο του Σικάγο και εργάστηκε για τρία χρόνια ως υπεύθυνος της βιβλιοθήκης του Τμήματος Κλασικών Σπουδών αλλά και ως βοηθός του διευθυντή της βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου του Σικάγο. Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα εργάστηκε στο Κολλέγιο Αθηνών, υπήρξε καθηγητής αγγλικών και για χρόνια ήταν διευθυντής της βιβλιοθήκης του. Σχεδίασε και οργάνωσε τη νέα βιβλιοθήκη του κολλεγίου και επίσης, διετέλεσε διευθυντής Οικονομικών και Διοικητικών Υπηρεσιών του ιδρύματος. Υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος από τα ιδρυτικά μέλη της Ένωσης Ελλήνων Βιβλιοθηκονόμων και εργάστηκε για να καθιερώσει και να προωθήσει τον κλάδο της βιβλιοθηκονομίας. Συνεργάστηκε με ξένες επιστημονικές ενώσεις και εκπαιδευτικά Iδρύματα από τον χώρο των βιβλιοθηκών και συνετέλεσε στην ανάπτυξη της επικοινωνίας μεταξύ εθνικών και διεθνών σχετικών οργανισμών.

Ως καθηγητής και διευθυντής της *Σχολής Βιβλιοθηκονομίας* της Χ.Ε.Ν. Αθηνών από το 1961 έως το 1976 που υπήρξε, εκπαίδευσε και στήριξε επαγγελματικά πολλούς Έλληνες Βιβλιοθηκονόμους. Συνέβαλε στην ίδρυση των προγραμμάτων σπουδών του Τμήματος Βιβλιοθηκονομίας του Κ.Α.Τ.Ε.Ε. Αθήνας αλλά και στο σχεδιασμό λειτουργίας του τμήματος αυτού. Επιπλέον, δίδαξε στο *Τμήμα Βιβλιοθηκονομίας* του Τ.Ε.Ι Θεσσαλονίκης από το 1983 έως το 1994 και υπήρξε σύμβουλος ανάπτυξης του συστήματος βιβλιοθηκών του Δήμου Θεσσαλονίκης, Ακαδημαϊκών και άλλων βιβλιοθηκών. Συνέβαλε πρωτοποριακά στην επιστημονική ανάπτυξη των βιβλιοθηκών και στην εκπαίδευση του προσωπικού τους, σύμφωνα με διεθνείς κανόνες και πρότυπα. 

Πέθανε στη Θεσσαλονίκη, την 20η Δεκεμβρίου 2022.

Εργογραφία
----------

Έχει δημοσιεύσει έργα σχετικά με την Επιστήμη της Βιβλιοθηκονομίας όπως:

* Athens College Library, Athens, Greece: history and purpose. Athens, 1963.
* Annual report of Athens College Library. Athens, 1965 - 1966.
* Καταλογογράφησις: σημειώσεις. Αθήναι: Σχολή Βιβλιοθηκονομίας ΧΕΝ Αθηνών, 1970.
* «Σχολικές βιβλιοθήκες», Δελτίο της Εταιρίας Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας, 2, σ. 191-193, 1978.
* Διεύθυνση βιβλιοθηκών. Θεσσαλονίκη: ΤΕΙ-Θ, 1988.
* «Οι σχολικές βιβλιοθήκες: για τους στόχους». ΒιβλιΑγάπη: για το παιδί και το βιβλίο. Αθήνα: Gutenberg, σ. 99-100, 1989.
* Είδη βιβλιοθηκών. Θεσσαλονίκη: ΤΕΙ-Θ, 1993 κ.ά.

Πηγές
-----

* Γεώργιος Μ. Κακούρης (1925-2022)
* Από την Βιβλιοθηκονομία στην Επιστήμη της Πληροφόρησης: μελέτες προς τιμήν του Γ. Μ. Κακούρη. Επιμέλεια Χρήστος Παπατσικουράκης, Ανέστης Σίτας. Αθήνα: Τυπωθήτω/Δαρδανός, 2005.

  



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 230158790742438852558
* **ΕΒΕ**: 19523
* **AA**: 129102
* **BiblioNet**: **111969**

 |

 |
Τέιδε, η κατοικία του Γκουαγιότα.
**Γκουαγιότα** (ισπανικά: *Guayota*) στην Μυθολογία των Γουάντσε ήταν ο διάβολος, ο κακός βασιλιάς. Ήταν ο βασιλιάς των κακών πνευμάτων και ο αιώνιος αντίπαλος του Ατσαμάν, του υπέρτατου θεού.

Σύμφωνα με τις πεποιθήσεις των Γουάντσε ζούσε κλειδωμένος μέσα στο ηφαίστειο Τέιδε της Τενερίφης. Αυτό συνέβη επειδή μια μέρα τόλμησε να απαγάγει τον θεό του ήλιου Μαχέκ, βυθίζοντας τον κόσμο στο σκοτάδι. Οι άνθρωποι ζήτησαν βοήθεια από τον θεό του ουρανού, τον υπέρτατο θεό Ατσαμάν, ο οποίος απελευθέρωσε τον Μαχέκ από την αιχμαλωσία και φυλάκισε τον Γκουαγιότα μέσα στο ηφαίστειο Τέιδε.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Leyendas Aborígenes Canarias.
Ο **Γεώργιος Μπαλής** (1879 - 19 Μαΐου 1957) ήταν διαπρεπής Έλληνας νομικός.

Γεννήθηκε στο Δερβένι Κορινθίας και καταγόταν από το χωριό Ευρωστίνα. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου έγινε και διδάκτωρ, και συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Βερολίνο. Το 1909 εξελέγη υφηγητής του αστικού δικαίου και το 1918 εξελέγη έκτακτος καθηγητής, θέση την οποία δεν αποδέχθηκε θεωρώντας ότι έπρεπε να εκλεγεί τακτικός καθηγητής. Το 1925 εξελέγη τακτικός καθηγητής Αστικού Δικαίου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1950 οπότε αποχώρησε ως ομότιμος καθηγητής. Το 1931 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1945 διετέλεσε πρόεδρος της. Το 1938 ανέλαβε την αναθεώρηση του σχεδίου του Αστικού Κώδικα, καταρτίζοντας το οριστικό σχέδιο, που ισχύει από το 1946 μέχρι και σήμερα.

Την περίοδο 1929 - 1933 διετέλεσε πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου Αθηνών ενώ την περίοδο 1941 - 1942 πρύτανης του πανεπιστημίου Αθηνών.

Θεωρείται ο πατέρας του ελληνικού Αστικού Κώδικα και τα βιβλία του επηρέασαν και επηρεάζουν ακόμη την ελληνική Νομική επιστήμη. Προτομές του κοσμούν την είσοδο των Δικαστικών μεγάρων Δερβενίου και Κορίνθου καθώς και πλατεία στο χωριό Ευρωστίνα (Ζάχολη).

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 19 Μαΐου 1957 από καρδιακή προσβολή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Τακτικά μέλη της Ακαδημίας Αθηνών κατά σειρά εκλογής». *www.academyofathens.gr*. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2019.
2. ↑  «Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών από την ίδρυσή της». *www.academyofathens.gr*. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2019.
3. ↑  «Απεβίωσεν ο διαπρεπής νομοδιδάσκαλος καθηγητής του Αστικού Δικαίου Γ. Μπαλής». *Εμπρός*: σελ. 4. 1957-05-21.. Ανακτήθηκε στις 2016-08-16.

Πηγές
-----

* Καράκωστας Ιωάννης, *Νομική Σχολή (1837 - 1982)*, Ιστορικό Αρχείο Πανεπιστημίου Αθηνών, εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα 2000

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 121770596
* **AA**: 79026
* **BiblioNet**: **102203**
* ISNI: 0000 0000 8036 2992
* SUDOC: 243870205

 |

 |