recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Κρίστιαν Κούνκε** (*γερμανικά: Christian Kuhnke*), γεννημένος στις 14 Απριλίου 1939, είναι Δυτικογερμανός πρώην πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Ήταν Νο 8 στον κόσμο για το 1964.

Στο κύπελλο Ντέιβις συμμετείχε με την Δυτική Γερμανία από το 1960 έως το 1972 σε 10 διοργανώσεις με ρεκόρ 51 νίκες και 23 ήττες. Με την εθνική κατέκτησε το κύπελλο του 1970 νικώντας στον τελικό την ΕΣΣΔ.

Μεγαλύτερη επιτυχία του ο τελικός του διπλού στο Ρολάν Γκαρός το 1962 με συμπαίκτη τον Βίλχελμ Μπούνγκερτ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *ATP website*.
2. ↑  United States Lawn Tennis Association (1972), *Official Encyclopedia of Tennis* (First Edition), p. 427.
3. 1 2  Ο Κούνκε στο κύπελλο Ντέιβις
Ο ύμνος για το **Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης** γράφτηκε από τον Τόνι Μπράιτεν, κατόπιν αναθέσεως από την UEFA το 1992. Ο Ύμνος βασίστηκε στον ύμνο ενθρονίσεως "Ζαντόκ ο Ιερέας" του Γερμανού συνθέτη Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ. Το κομμάτι εκτελέσθηκε από τη Βασιλική Φιλαρμονική Ορχήστρα και τραγουδήθηκε από την Ακαδημία του Αγίου Μαρτίνου των Αγρών σε τρεις επίσημες γλώσσες που χρησιμοποιήθηκαν από την UEFA: Αγγλικά, Γερμανικά και Γαλλικά. Η πλήρης έκδοση του ύμνου έχει διάρκεια τρία λεπτά και εκτελείται πριν από κάθε διεξαγωγή παιχνιδιού για το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης στην αρχή και στο τέλος των τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών μεταδόσεων. Ο ύμνος δεν έχει απελευθερωθεί εμπορικά από την αρχική έκδοσή του.

Στίχοι
------

Ce sont les meilleures équipes
Sie sind die allerbesten Mannschaften
The main event!
Die Meister
Die Besten
Les grandes Équipes
The Champions!
Une grande réunion
Eine große sportliche Veranstaltung
The main event!
Ils sont les meilleurs
Sie sind die Besten
These are the champions!
Die Meister
Die Besten
Les grandes Équipes
The Champions!
Die Meister
Die Besten
Les grandes Équipes
The Champions!

Στίχοι στα ελληνικά
-------------------

Αυτές είναι οι καλύτερες ομάδες (στα γαλλικά)
Οι καλύτεροι από τις καλύτερες ομάδες (στα γερμανικά)
Το κύριο γεγονός ! (στα αγγλικά)
Οι άριστοι (στα γερμανικά)
Οι καλύτεροι (στα γερμανικά)
Οι σπουδαίες ομάδες (στα γαλλικά)
Οι πρωταθλητές! (στα αγγλικά)
Μια πολυπληθής συγκέντρωση (στα γαλλικά)
Μια σπουδαία αθλητική εκδήλωση (στα γαλλικά)
Το κύριο γεγονός! (στα αγγλικά)
Είναι οι καλύτεροι (στα γαλλικά)
Είναι οι καλύτεροι (στα γερμανικά)
Αυτοί είναι οι πρωταθλητές! (στα αγγλικά)
Οι άριστοι (στα γερμανικά)
Οι καλύτεροι (στα γερμανικά)
Οι σπουδαίες ομάδες (στα γαλλικά)
Οι πρωταθλητές! (στα αγγλικά)
Οι άριστοι (στα γερμανικά)
Οι καλύτεροι (στα γερμανικά)
Οι σπουδαίες ομάδες (στα γαλλικά)
Οι πρωταθλητές! (στα αγγλικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* (Αγγλικά) Επίσημη ιστοσελίδα της UEFA
Η **Εύα Ασδεράκη** , γεννημένη στις 27 Ιανουαρίου 1982 στην Αθήνα και μεγαλωμένη στη Χαλκίδα, είναι διαιτήτρια του τένις.Ήταν υπεύθυνη για την διαιτησία αγώνων WTA, ολυμπιακών αγώνων το 2008 και βραβεύτηκε με το Χρυσό Δίπλωμα. Το 2015 ήταν η πρώτη γυναίκα που διατήτρια σε τελικό του αμερικανικού όπεν, ανάμεσα στον Ρότζερ Φέντερερ και Νόβακ Τζόκοβιτς.

Ασχολήθηκε με τον αθλητισμό, με την ρυθμική γυμναστική και την αντισφαίριση, 16 ετών το 1997 ήταν για πρώτη φορά διατητής σε αγώνα αντισφαίρισης ενώ το 1997 τελείωσε την αντίστοιχη σχολή της Ε.Φ.Ο.Α. και σταμάτησε την αντισφαίριση για να αφοσιωθεί στην διαιτησία. Το 2002 σε σχολή του Λουξεμβούργου πήρε το πρώτο διεθνές σήμα και από το 2008 έχει το ανώτερο, gold, το 2005 "σφύριξε" τον πρώτο της τελικό Γκραντ σλαμ στο Γουίμπλεντον. Σαν διαιτητής συμμετείχε και στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004 στην Αθήνα.

Από το 2012 είναι παντρεμένη με τον Βρετανό Πολ Μούρ και μένουν στο Μόνκτον Κομπ λίγο έξω από το Λονδίνο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Tennis news-Το ρεσιτάλ της Ασδεράκη Αρχειοθετήθηκε 2017-11-13 στο Wayback Machine. ανακτήθηκε 28 Ιανουαρίου 2018
2. 1 2 3  gazzetta.gr-Εύα Ασδεράκη: Kορυφαία και Ελληνίδα!, ανακτήθηκε 28 Ιανουαρίου 2018
3. ↑  Πρώτο Θέμα-Εύα Ασδεράκη, η Ελληνίδα που έγραψε ιστορία στον τελικό ανδρών του US Open 2015, ανακτήθηκε 28 Ιανουαρίου 2018
Ο **Κρίστι Μπράουν** (αγγλικά: *Christy Brown*, 5 Ιουνίου 1932 - 7 Σεπτεμβρίου 1981) ήταν Ιρλανδός συγγραφέας, ποιητής και ζωγράφος, που έπασχε από εγκεφαλική παράλυση. Ο μόνος του τρόπος να ζωγραφίζει και να γράφει ήταν τα δάχτυλα μόνο του ενός ποδιού. Έγινε περισσότερο γνωστός από το αυτοβιογραφικό του βιβλίο *Το αριστερό μου πόδι*, το βιβλίο αυτό μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο, αποσπώντας, μάλιστα, και 2 Όσκαρ.

Βιογραφία
---------

Ο Κρίστι Μπράουν γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου του 1932 στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας και ήταν το δέκατο παιδί, από τα 22 παιδιά που, συνολικά, απέκτησε η οικογένεια Μπράουν. Ο Κρίστι γεννήθηκε με εγκεφαλική παράλυση. Παρόλα αυτά, η μητέρα του δεν αποδέχτηκε ποτέ να τον κλείσει σε ίδρυμα και όχι μόνον αυτό, τον έμαθε να διαβάζει και να γράφει. Ο Κρίστι, σε ηλικία 5 ετών έβαλε μία κιμωλία ανάμεσα από τα δάχτυλα του αριστερού του ποδιού και άρχισε να ζωγραφίζει.

Ως έφηβος ο Μπράουν ζωγράφιζε συχνά και διάβαζε, κυρίως λογοτέχνες του 19ου και του 20ου αιώνα. Κατόπιν ξεκίνησε θεραπεία, για να καλυτερέψει η ομιλία του και να δυναμώσουν οι μύες του. Αργότερα κυκλοφόρησε *Το αριστερό μου πόδι*, το οποίο έγινε best-seller, παγκοσμίως. Ακολούθησαν άλλες δύο νουβέλες: *A Shadow on Summer* και το *Wild Grow the Lilies*, όπως επίσης και τρεις ποιητικές συλλογές.

Στις 5 Οκτωβρίου του 1972, ο Μπράουν παντρεύτηκε τη Μέρι Κερρ, η οποία, βάσει της αυτοβιογραφίας του, ήταν ιερόδουλη και ομοφυλόφιλη.

Ο Κρίστι Μπράουν πέθανε στις 6 Σεπτεμβρίου του 1981, σε ηλικία 49 ετών, στο Πάρμπρουκ της Αγγλίας.

Εργογραφία
----------

* 1954 *Το αριστερό μου πόδι*
* 1970 *Down All the Days*
* 1971 *Come Softly to My Wake*
* 1973 *Background Music: Poems of Christy Brown*
* 1974 *A Shadow on Summer*
* 1976 *Wild Grow the Lilies*
* 1978 *Of Snails And Skylarks*
* 1982 *A Promising Career*
* 1991 *The Collected Poems of Christy Brown*

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Christy-Brown. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  (Αγγλικά) *SNAC*. w61k1zs8. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  (Αγγλικά) *Find A Grave*. 2009. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2019.
5. 1 2 3 4  bio. (27 Ιανουαρίου 2015). «Christy Brown Biography». Ανακτήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 2015.
6. ↑  Perierga (20 Μαρτίου 2011). «10 άτομα με ειδικές ανάγκες που διέπρεψαν». Ανακτήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 2015.
7. ↑  Το Βήμα (7 Νοεμβρίου 2007). «Τι δεν έδειξε το Χόλιγουντ στο «Αριστερό μου πόδι»». Ανακτήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η βιογραφία του Κρίστι Μπράουν

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 7387688
* **Europeana**: agent/base/71858
* LCCN: n50039631
* ISNI: 0000 0001 0866 4539
* GND: 118674404
* SUDOC: 030216761
* BNF: cb118942064 (data)
* NKC: jn20000700242
* BNE: XX1212809
* RKD: 13162

 |

 |
**Ευγνωμοσύνη** είναι συναίσθημα εκτίμησης που δείχνει ο αποδέκτης πράξεων καλοσύνης σε αυτόν που τις προσφέρει. 

Η συστηματική μελέτη της ευγνωμοσύνης στην ψυχολογία ξεκίνησε το 1998 όταν ο Μάρτιν Σέλιγκμαν εισήγαγε έναν νέο κλάδο στην ψυχολογία: τη θετική ψυχολογία.  Ένας τύπος ψυχολογίας που επικεντρώνεται στην ενίσχυση των θετικών χαρακτηριστικών. Η μελέτη της ευγνωμοσύνης στο πλαίσιο της ψυχολογίας περιελάμβανε την κατανόηση της βραχυπρόθεσμης εμπειρίας του συναισθήματος της ευγνωμοσύνης, τις ατομικές διαφορές στο πόσο συχνά αισθάνονται οι άνθρωποι και τη σχέση μεταξύ αυτών των δύο πτυχών, καθώς και θεραπευτικά οφέλη της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  M I, Polikarpov (1996). *Continuous Advances In Qcd 1996 - Proceedings Of The Conference*. World Scientific, 1996. σελ. 128.
2. ↑  Feild, Edward (1847). *A charge delivered to the clergy of the diocese of Newfoundland ... 1847*. The British Library, σελ. 22.
3. ↑  BLACKWOOD, WILLIAM (1839). «THE QUARTERLY JOURNAL OF AGRICULTURE, VOL IX JUNE 1838- MARCH 1839». *The Quarterly Journal of Agriculture* **9**: 181.
4. ↑   *Definition of Gratitude - Cambridge Dictionary*,
5. ↑  Britton, John (1814). «Cathedral Antiquities: Salisbury. 1814. Gloucester. 1829». *Cathedral Antiquities* (Longman) **2**: 5.
6. ↑  «The 5 Founding Fathers and A History of Positive Psychology». *PositivePsychology.com* (στα Αγγλικά). 12 Φεβρουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουλίου 2021.
|  |  |
| --- | --- |
|  | 
Applause

Το κοινό χειροκροτεί μετά το πέρας της παράστασης Καβαλερία Ρουστικάνα του Πιέτρο Μασκάνι (2011)

---

 |
| *Έχετε προβλήματα με ; Δείτε βοήθεια πολυμέσων.* |

Το **χειροκρότημα** αποτελεί κυρίως ένδειξη επευφημίας ή επαίνων που εκφράζεται του χτυπήματος των παλάμων των χεριών μεταξύ τους, προκειμένου να δημιουργηθεί θόρυβος, συνήθως μετά, ή και πριν, από μια παράσταση, συναυλία, ομιλία ή θεατρικό έργο, ως ένδειξη επιδοκιμασίας.

Η ιστορία του χειροκροτήματος είναι αβέβαιη, αλλά είναι ευρέως διαδεδομένο στους ανθρώπινους πολιτισμούς. Η ποικιλία των μορφών του περιορίζεται μόνο από την ικανότητα επινόησης μέσων για την παραγωγή θορύβου (π.χ. χτυπήματα ποδιών ή χτυπήματα γροθιών ή χεριών στο τραπέζι). 

Οι Ρωμαίοι συνήθιζαν να τρίβουν το μεσαίο δάκτυλο και τον αντίχειρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Μία ή περισσότερες προτάσεις από το προηγούμενο κείμενο ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Applause» *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* **2** (11η έκδοση) Cambridge University Press, σσ. 222–223
Η **ευδαιμονία** είναι η κατάσταση άνθισης, καλής τύχης ή επιτυχημένης κοινωνικής κατάστασης. Η ευδαιμονία περιλαμβάνει συχνά τον πλούτο αλλά μπορεί να περιλαμβάνει και άλλους παράγοντες που μπορεί να είναι ανεξάρτητοι από τον πλούτο σε ποικίλους βαθμούς, όπως η χαρά και η υγεία.

Λέγοντας "ευδαιμονία" ο συγγραφέας των ηθικών Νικομάχειων εννοούσε την πλήρη άνθηση της ανθρώπινης προσωπικότητας, την ολόπλευρη ενεργοποίηση των κυριότερων ανθρώπινων δυνατοτήτων.

Ευδαιμονία είναι επίσης η ύπαρξη στην ζωή. Αυτό μπορεί να σημαίνει προσωπική ανάπτυξη και κατανόηση του εαυτού μας και των στόχων μας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Definition of Prosperity». Random House, Inc. 09 & *Webster's Revised Unabridged Dictionary*. Φεβρουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2009.
2. ↑  Αρχές Φιλοσοφίας Β'Λυκείου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **ευδαιμονία**  |

* The Legatum Prosperity Index homepage
* Centre for the Understanding of Sustainable Prosperity | Homepage
Η **Ηγερία** λεγόμενη και *Εγερία* ήταν πρόσωπο της Ρωμαϊκής Μυθολογίας. Πρόκειται για την "Egeria" των Λατίνων. 

Αρχικά ήταν Νύμφη (μία από τις τέσσερις Καμένες) και αργότερα σύζυγος του μυθικού Βασιλέως και νομοθέτη Νουμά Πομπιλίου, του δεύτερου βασιλιά της Ρώμης, ο οποίος για να προσδώσει περισσότερο κύρος στους νόμους του έλεγε ότι αυτούς τους υπαγόρευε σ΄ αυτόν η Νύμφη Ηγερία που τη συναντούσε στο δάσος. Η Ηγερία λατρευόταν επίσης και ως προστάτις των γυναικών κατά τον τοκετό.

Το όνομα "Ηγερία" χρησιμοποιείται σήμερα σε εκφράσεις προς ένδειξη φίλης που διακρίνεται στις τέχνες και ειδικότερα σ΄ εκείνες που ασκούν ιδιαίτερη επιρροή στο δημόσιο βίο κυρίως επιφανών ανδρών.

Δείτε επίσης
------------

* 13 Ηγερία

Βιβλιογραφία - Πηγές
--------------------

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ. 8ος, σ.900
* Ζενάκος, Αυγουστίνος (23/11/2003). «Πομπίλιος Νουμάς 8ος-7ος αιώνας π.X. Ο πρώτος νομοθέτης της Ρώμης». *Το Βήμα*.. Ανακτήθηκε στις 31/3/2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Egeria (nymph) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 54949927
* GND: 119073293
* SUDOC: 240639650
* BNF: cb15082822h (data)

 |

 |
Η **Ευδοκία Νεοκαισαρείτισσα Παλαιολογίνα** ήταν βυζαντινή ευγενής στα τέλη του 13ου αρχές 14ου αιώνα.

Δεν είναι πολλά γνωστά για την οικογένεια της, ο πατέρας της ήταν Πρωτασηκρίτης γνωστός στις πηγές σαν Νεοκαισαρείτης πρωτασηκρίτης χωρίς μικρό όνομα, σημαντικό και υψηλό αυλικό αξίωμα της εποχής με επιρροή στο παλάτι. Οι Νεοκαισαρείτες ήταν σημαντική οικογένεια πολιτικών του 13ου 14ου αιώνα, γνωστός την ίδια περίοδο ήταν ο Μανουήλ Νεοκαισαρείτης όπου είχε το αξίωμα του πρωτασηκρίτη το 1274 και γιος του ήταν ο Μιχαήλ Νεοκαισαρείτης, άγνωστο ποια η σχέση του με την Ευδοκία.

Η Ευδοκία παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, γιο του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ ο οποίος παντρευόταν για δεύτερη φορά χωρίς να έχει νόμιμους απογόνους με την πρώτη του σύζυγο, έχοντας όμως έναν νόθο γιο με μία υπηρέτρια. Με τον Κωνσταντίνο απέκτησαν μία γνωστή κόρη, την Ευδοκία που παντρεύτηκε τον Δημήτριο Τζαμπλάκων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ηawley, Charles, Foundation for Medieval Genealogy, 2011, ανακτήθηκε 5 Φεβρουαρίου 2019
2. ↑  Χρυσοστομίδης Ηλίας Ι. *Το corpus των επιστολών του Γεωργίου – Γρηγορίου Κυπρίου*, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Φιλοσοφική Σχολή, Τμήμα Φιλολογίας, 2015, που διανέμεται με άδεια (CC BY-SA 4.0), σελ. 9 και 230, ανακτήθηκε 5 Φεβρουαρίου 2019
3. ↑  Κυρρής, Κωνσταντίνος (1981, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων), *Η πρώτη φάσις της έριδος των δύο Ανδρονίκων*, σελ. 13 Αρχειοθετήθηκε 2017-04-10 στο Wayback Machine. που διανέμεται με άδεια (CC BY-SA 4.0), ανακτήθηκε 5 Φεβρουαρίου 2019
Η **Επισκοπή Ορκοσετού** ή **Ορκιστού** είναι πρώην εκκλησιαστική επαρχία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Βρισκόταν στην Γαλατία Σαλουταρία ή Δευτέρα της Μικράς Ασίας με έδρα την πόλη Ορκιστός ή Ορκοσετός, σημερινό Ορτάκοϊ της Βορειοδυτικής Τουρκίας κοντά στο Αμόριο. Στην Βυζαντινή περίοδο στην περιοχή κατείχε κτήματα η Οικογένεια Βούρτζη. Διοικητικά ήταν εκκλησιαστική επαρχία της Μητρόπολης Πασσινούντος. 

Η επισκοπή αναφέρεται από τον 5ο αιώνα, με τον πρώτο γνωστό της επίσκοπο τον Δόμνο, ως και τον 12ο , τον 13ο αιώνα πιθανότατα έπαψε να υπάρχει όταν η πόλη καταλήφθηκε οριστικά από τους Οθωμανούς. 

Στα τακτικά η επισκοπή αναφέρεται από τον 9ο έως τον 12ο αιώνα ως 6η ή 7η σε τάξη επισκοπή της Μητρόπολης Πασσινούντος σε σύνολο επτά επισκοπών.

### Επισκοπικός κατάλογος

| Όνομα | Έτη | Σημειώσεις |
| --- | --- | --- |
| Δόμνος | 5ος αιώνας | πήρε μέρος στην Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος |
| Λογγίνος | 5ος αιώνας | πήρε μέρος στην Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος |
| Σηγερμάς | 7ος αιώνας | Πήρε μέρος στην Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος |

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Γυφτοπούλου Σοφία, «Ορκιστού Επισκοπή», 2002, Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, Μ. Ασία
2. ↑  Eduard Schwartz, ‎Johannes Straub, 2012, Collectio Seguierana. Collectio Atheniensis. Collectiones ... - Σελίδα 115
3. ↑   Catholic Church. Councils, ACTA CONCILIORUM ET EPISTOLAE DECRETALES, AC CONSTITUTIONES ... Τόμος 3, σελ. 1708
Ο **Ζοζέφ Ζαν Πιερ Λωράν** (*Joseph Jean Pierre Laurent*) ήταν Γάλλος, μάλλον ερασιτέχνης αστρονόμος, που ανακάλυψε τον αστεροειδή 51 Νεμάουζα στις 22 Ιανουαρίου 1858.

Δεν ανακάλυψε ποτέ άλλο αστεροειδή και ελάχιστα πράγματα πέρα από αυτό είναι γνωστά για το πρόσωπό του. Περιγράφηκε ως «ένας πολύ επιδέξιος νεαρός» (*«un jeune homme très habile»*) από τον μετέπειτα διευθυντή του Αστεροσκοπείου της Μασσαλίας Εντουάρ Στεφάν.

Ο αστεροειδής ανακαλύφθηκε από το ιδιωτικό αστεροσκοπείο στο παλαιό σπίτι του Μπενζαμέν Βαλζ, στην πόλη Νιμ της Γαλλίας, το οποίο ο Βαλζ είχε αφήσει για να αναλάβει διευθυντής του Αστεροσκοπείου της Μασσαλίας. Εμπιστεύθηκε έτσι το πρώην αστεροσκοπείο του στον Ζ. Λωράν, που έκανε αργότερα την ανακάλυψη. Για τον λόγο αυτό, ο νέος αστεροειδής έλαβε την αρχαία λατινική ονομασία της Νιμ. Το σπίτι, στην οδό rue Nationale αρ. 32 της Νιμ, φέρει σήμερα μία πλάκα που μνημονεύει την ανακάλυψη αυτή.

Ο Βαλζ ανέφερε την ανακάλυψη σε μία επιστολή του στα *Comptes rendus des séances de l'Académie des Sciences* (*Πρακτικά των συνεδριάσεων της Ακαδημίας Επιστημών*). Ο Ζ. Λωράν τιμήθηκε με το Βραβείο Λαλάντ της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών το 1858 για την ανακάλυψή του από κοινού με άλλους 5 αστρονόμους που είχαν ανακαλύψει κομήτες και αστεροειδείς. Εκτός αυτού, ο αστεροειδής 162 Λαυρεντία, που ανακαλύφθηκε το 1876, ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του Ζ. Λωράν.

  


1. ↑  *Departmental archives of Bouches-du-Rhône*. www.archives13.fr/ark:/40700/vtaf2dc463e70f30769/daogrp/0#id:529260001?gallery=true&brightness=100.00&contrast=100.00.
Συντεταγμένες: 37°56′54″N 23°38′11″E﻿ / ﻿37.9483°N 23.6365°E﻿ / 37.9483; 23.6365

Η θέση της Ηετιωνείας, ακτής, ορμίσκου και χερσονησίδας, βορειοδυτικά του αρχαίου κεντρικού λιμένα Πειραιά
Με το όνομα **Ηετιώνεια** ή *Ηετιωνεία* ήταν κατά την αρχαιότητα ο πρώτος ορμίσκος αριστερά του εισερχομένου του κεντρικού λιμένα Πειραιά καθώς και η προεξοχή της ακτής που σχημάτιζε αυτόν. Το όνομά της οφείλεται όπως σημειώνουν ο Στέφανος Βυζάντιος και ο Αρποκρατίων στον μυθικό ήρωα του Πειραιά τον Ηετίωνα, που κατέκτησε την περιοχή.

Το 411 π.Χ. στην περιοχή αυτοί οι λεγόμενοι «τετρακόσιοι», προκειμένου να εμποδίσουν αποτελεσματικότερα τον πιθανό είσπλου του αττικού στόλου που βρισκόταν στη Σάμο και που τον θεωρούσαν πλέον εχθρικό προς αυτούς, έκτισαν τείχος από το εσωτερικό του οποίου και έλεγχαν με μικρή φρουρά τον είσπλου των πλοίων. Το τείχος εκείνο εκτεινόταν σε όλο το μήκος της βορειοδυτικής παραλίας του αρχαίου λιμένα και έφθανε μέχρι τον οχυρό πύργο της Ηετιωνείας όπου και συναντούσε το παλαιό τείχος του Θεμιστοκλή. Μεταξύ δε του παλαιού και του νέου τείχους ανήγειραν τη Μέγιστη Στοά όπου εκεί και υποχρέωναν τους εισαγωγείς σίτου ν΄ αποθηκεύουν αλλά και να τον πωλούν χονδρικά ώστε να πατάξουν την μέχρι τότε αισχροκέρδεια και να γίνεται ο έλεγχος αυστηρότερα. Η «Μέγιστη Στοά» δεν πρέπει να συγχέεται με την Ιπποδάμεια αγορά.

Στους νεότερους χρόνους με τις εν τω μεταξύ γεωλογικές μεταβολές η Ηετιώνεια άρχιζε από τον είσπλου στο λιμένα και κατέληγε προ των Αλών του Πειραιά, στον άλλοτε Λαρισαϊκό σιδηροδρομικό σταθμό. Στην έκταση αυτή περιλαμβάνονταν ο ορμίσκος της Ηετιωνείας και η ομώνυμη χερσονησίδα. Επί της χερσονησίδας εκείνης υπήρχαν παλαιότερα (μέχρι το 1910) το «Βασιλικό Λεμβαρχείον», η «Φαρική Βάση», τα «Συνεργεία Φάρων» και το «Βασιλικό επάκτιον πυροβολείον» που απέδιδε ναυτικούς χαιρετισμούς. Η άκρη της χερσονησίδας ήταν μικρή νησίδα επί της οποίας φέρονταν ναυτικός φανός και μεγάλος σημαιοφορικός ιστός. Πίσω ακριβώς από τη χερσονησίδα σχηματιζόταν ο ομώνυμος ορμίσκος.

Αναπαράσταση της Ηετιώνειας Πύλης
Σωζώμενα ερείπια Ηετιώνειας Πύλης
Τμήμα της Ηετιώνειας Πύλης
Διατομή τοιχίου Ηετιώνειας Πύλης
Με την πάροδο του χρόνου και την εγκατάσταση του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς σε τίποτα σήμερα δεν θυμίζει, ούτε και κατά το σχήμα, η περιοχή, από την εικόνα που παρουσίαζε η Ηετιώνεια στα πρώτα έτη της σύστασης του Πειραιά, ως επίνειο της πρωτεύουσας της Ελλάδας. Το μόνο που διασώζεται είναι τα ερείπια της αρχαίας Ηετιώνειας πύλης, που βρίσκεται δυτικά των σημερινών σιδηροδρομικών γραμμών του παλαιού Λαρισαϊκού σιδηροδρομικού σταθμού.

Ηετιώνεια Πύλη
--------------

Η **Ηετιώνεια Πύλη** αποτελούσε μεγάλο οχυρωματικό έργο στην εποχή του, χωρίς ιδιαίτερη αυλή, που όμως δέσποζε του αρχαίου λιμένα, αριστερά του εισερχομένου, λόγω ακριβώς του βραχώδους υψώματος που είχε ανεγερθεί. Έφερε δίφυλλη θύρα πλάτους 3,70 μ, ανάμεσα σε δύο πύργους διαμέτρου περίπου 10 μ. Το μέτωπο της πύλης προστατεύονταν από προτείχισμα και από μια μεγάλη σκαμμένη τάφρο πλάτους 3,5 μ. που μπροστά στην πύλη στένευε στα 1,80 όπου και υπήρχε ξύλινη κινητή γέφυρα, που στηρίζονταν σε κτιστούς πεσσούς.
Ο **Κωνσταντίνος ο Ποδοπάγουρος** (πέθανε στις 25 Αυγούστου 766) ήταν υψηλόβαθμος βυζαντινός αξιωματούχος και με τον αδελφό του Στρατήγιο ήταν οι ηγέτες συνωμοσίας εναντίον του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ε΄ (741-775).

Πολύ λίγα είναι γνωστά για τη ζωή και την καριέρα του, εκτός από τη συμμετοχή του στη συνωμοσία εναντίον του αυτοκράτορα, η οποία ήρθε στο φως το καλοκαίρι του 766. Σύμφωνα με τον Θεοφάνη τον Ομολογητή, τότε ο Κωνσταντίνος ήταν πατρίκιος και λογοθέτης του Δρόμου. Ο Κωνσταντίνος και ο αδελφός του, που τότε ήταν διοικητής του τάγματος των Εξκουβίτορων, ήταν οι ηγέτες της συνωμοσίας που, σύμφωνα με τον Θεοφάνη, περιελάμβανε συνολικά δεκαεννέα υψηλόβαθμους αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένων αρκετών ανώτερων επαρχιακών κυβερνητών (στρατηγοί). Μετά την ανακάλυψη της συνωμοσίας, οι συνωμότες συνελήφθησαν, παρέλασαν δημόσια και ταπεινώθηκαν στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης στις 25 Αυγούστου 766, μετά από τον οποίο οι Στρατηγοί και ο Κωνσταντίνος αποκεφαλίστηκαν, ενώ οι άλλοι τυφλώθηκαν και εξορίστηκαν. Λίγες μέρες αργότερα, ο Έπαρχος της Πόλης Προκόπιος απολύθηκε επίσης, ακολουθούμενος από τον Πατριάρχη Κωνσταντίνο Β ' που επίσης εξορίσθηκε, αφού είχε εμπλακεί στη συνωμοσία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
2. 1 2  Mango & Scott 1997, σελ. 605.
3. 1 2  PmbZ, Konstantinos Podopaguros (#3822).
4. ↑  Brubaker & Haldon 2011, σελίδες 235–239.

Πηγές
-----

* Brubaker, Leslie· Haldon, John (2011). *Byzantium in the Iconoclast Era, c.680–850: A History*. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-43093-7.
* Mango, Cyril· Scott, Roger (1997). *The Chronicle of Theophanes Confessor. Byzantine and Near Eastern History, AD 284–813*. Oxford, United Kingdom: Oxford University Press. ISBN 0-19-822568-7.
* Lilie, Ralph-Johannes; Ludwig, Claudia; Pratsch, Thomas; Zielke, Beate (2000). «Konstantinos Podopaguros (#3822)» (στα γερμανικά). *Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit: 1. Abteilung (641–867), Band 2: Georgios (# 2183) – Leon (# 4270)*. Βερολίνο και Βοστόνη: De Gruyter, σελ. 531. ISBN 978-3-11-016672-9. .
Το **Χιμαλτσούλι** (*Himalchuli*) είναι βουνό της οροσειράς των Ιμαλαΐων του κεντρικού Νεπάλ.

Γεωγραφικά δεδομένα
-------------------

Βρίσκεται νότια προς νοτιοανατολικά του Μανασλού, του όγδοου υψηλότερου βουνού στον κόσμο (απόσταση μεταξύ των κορυφών τους 15 χιλιόμετρα). Το Χιμαλτσούλι έχει τρεις κύριες κορυφές: την Ανατολική Κορυφή (υψόμετρο 7.893 μέτρα), τη Δυτική Κορυφή (υψόμετρο 7.540 μέτρα) και τη Βόρεια Κορυφή (7.371 μέτρα). Το όνομα του βουνού γράφεται και ως δύο λέξεις: *Χιμάλ Τσούλι*. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της υψηλότερης κορυφής είναι 28°26΄03΄΄ Βόρειο πλάτος και 84°38΄15΄΄ Ανατολικό μήκος: Απέχει από την πρωτεύουσα του Νεπάλ Κατμαντού 105 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή, προς τα βορειοδυτικά της πόλεως, και 22,5 χιλιόμετρα βόρεια του κοντινότερου οικισμού, του χωριού Χαριμπότ.

Το Χιμαλτσούλι είναι το δέκατο όγδοο σε ύψος βουνό της Γης. Είναι επίσης αξιοσημείωτο για τη μεγάλη κατακόρυφη διαφορά από τη γύρω τοπογραφία, π.χ. υψώνεται 7.000 μέτρα πάνω από τον ποταμό Μαρσγιανγκντί στα νοτιοδυτικά του σε οριζόντια απόσταση περί τα 27 χιλιόμετρα.

Ιστορία αναβάσεων
-----------------

Εξερευνητικές αποστολές προς την κορυφή έλαβαν χώρα το 1950 και το 1954. Μια πρώτη απόπειρα ανόδου στην κορυφή το 1955 απέτυχε. Περαιτέρω αναγνώριση του εδάφους και απόπειρες ακολούθησαν το 1958 και το 1959.

Η πρώτη άνοδος στην ψηλότερη κορυφή επιτεύχθηκε στις 24 Μαΐου 1960 από τους Ιάπωνες ορειβάτες Χισάσι Τανάμπε (28 ετών τότε) και Μασαχίρο Χαράντα. Ακολούθησαν τη «Ράχη του Δρεπανιού» από τα νοτιοδυτικά. Ανέβηκαν πρώτα στο σάγμα ανάμεσα στη Δυτική και την Ανατολική Κορυφή. Αν και το βουνό έχει υψόμετρο κάτω των 8.000 μέτρων, οι ορειβάτες αυτοί χρησιμοποίησαν μάσκες οξυγόνου.

Ο κατάλογος «Himalayan Index» καταγράφει πέντε άλλες «κατακτήσεις» της ψηλότερης κορυφής και άλλες δέκα αποτυχημένες απόπειρες. Οι άνοδοι έγιναν από διάφορες πλευρές του βουνού: τη νότια, τη νοτιοδυτική και τη νοτιοανατολική.

Η Δυτική Κορυφή του Χιμαλτσούλι κατακτήθηκε για πρώτη φορά το 1978 από δύο εκ των μελών μιας ιαπωνικής αποστολής προς την υψηλότερη κορυφή. Αναρριχήθηκαν από τα νότια και κατόπιν προσέγγισαν τη Δυτική Κορυφή από τα ανατολικά.

Η Βόρεια Κορυφή κατακτήθηκε για πρώτη φορά μόλις το 1985 από μία κορεατική αποστολή, από τη βόρεια πλευρά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «High Asia II: Himalaya of Nepal, Bhutan, Sikkim and adjoining region of Tibet». Peaklist.org. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2014.

Πηγές
-----

* Neate, Jill (1990). *High Asia: An Illustrated History of the 7000 Metre Peaks*. Mountaineers Books. ISBN 0-89886-238-8.
* «Himalayan Index». The Alpine Club. Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2014.
* DEM files for the Himalaya

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αμερικανικό Αλπικό Περιοδικό
Η **ηθική της τεχνητής νοημοσύνης** είναι το τμήμα της ηθικής της τεχνολογίας που αφορά στα ρομπότ και άλλα τεχνητά νοήμονα όντα. Είναι τυπικά διαιρεμένο σε ρομποτική ηθική, δηλαδή στην μέριμνα για την ηθική συμπεριφορά των ανθρώπων όταν σχεδιάζουν, κατασκευάζουν, χρησιμοποιούν και διαχειρίζονται τεχνητά νοήμονα όντα και σε ηθική της μηχανής, η οποία ασχολείται με την ηθική συμπεριφορά τεχνητών ηθικών παραγόντων (AMAs). Τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης είναι τέχνεργα, κατασκευασμένα από ανθρώπους για να εκπληρώσουν ορισμένους στόχους. Απαιτούνται θεωρίες, μέθοδοι και αλγόριθμοι για την ενσωμάτωση ηθικών, κοινωνικών και νομικών και αξιών στις τεχνολογικές εξελίξεις στην τεχνητή νοημοσύνη, σε όλα τα στάδια ανάπτυξης (ανάλυση, σχεδιασμός, κατασκευή, ανάπτυξη και αξιολόγηση). Αυτά τα ηθικά, κοινωνικά και νομικά κριτήρια σημαίνουν πλαίσια μέσω των οποίων κατευθύνονται οι επιλογές σχεδιασμού και ρύθμισης των συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης, όπως και κανόνες εμπλοκής με τον ανθρώπινο παράγοντα.

Κριτήρια για το ηθικό status
----------------------------

Ενώ είναι γενικά αποδεκτό ότι τα σημερινά συστήματα τεχνητής νοημοσύνης δεν έχουν ηθικό *status*, δεν είναι σαφές τι ακριβώς θεμελιώνει το *ηθικό*. Συνήθως προτείνονται δύο κριτήρια που συνδέονται σημαντικά με την ηθική κατάσταση, είτε χωριστά είτε σε συνδυασμό: η επίγνωση και η γνώση (μάθηση) ή σοφία που καθορίζει τον ανθρώπινο παράγοντα. Η επίγνωση είναι η ικανότητα για φαινομενική εμπειρία (qualia), όπως και η ικανότητα να αισθάνεται κανείς πόνο και να υποφέρει. Η σοφία, ή μάθηση αντιπροσωπεύει ένα σύνολο δυνατοτήτων που συνδέονται με υψηλότερη ευφυΐα, όπως η αυτογνωσία και η ύπαρξη ενός παράγοντα που ανταποκρίνεται στον λόγο.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  Dignum, Virginia. «Ethics in artificial intelligence: introduction to the special issue». *Ethics and Information Technology* (Springer Netherlands) **20** (1): 1–3. doi:10.1007/s10676-018-9450-z. ISSN 1572-8439.
2. ↑  Bostrom, Nick· Yudkowsky, Eliezer (2014). «The ethics of artificial intelligence». Στο: Keith Frankish and William M. Ramsey. *The Cambridge Handbook of Artificial Intelligence*. Cambridge: Cambridge University Press. σελίδες 322–323. ISBN 978-0-521-69191-8.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Robotics: Ethics of artificial intelligence. "Four leading researchers share their concerns and solutions for reducing societal risks from intelligent machines." *Nature,* 521, 415–418 (28 May 2015) doi:10.1038/521415a
* BBC News: Games to take on a life of their own
* Who's Afraid of Robots? Αρχειοθετήθηκε 2018-03-22 στο Wayback Machine. an article on humanity's fear of artificial intelligence.
* A short history of computer ethics
Πινακίδα οδοσήμανσης στην Ελλάδα που δηλώνει τη μέγιστη επιτρεπόμενη ταχύτητα στα 80χλμ/ώρα
Τα **χιλιόμετρα ανά ώρα** (σύμβολο SI: km/h) είναι μονάδα ταχύτητας, που εκφράζει τον αριθμό των χιλιομέτρων που διανύθηκαν σε μία ώρα.

Με μπλε εμφανίζονται οι χώρες που χρησιμοποιούν ως μονάδα μέτρησης τα km/h, με πορτοκαλί τα m/h και με πράσινο αμφότερα
Παρόλο που ο ορίστηκε επίσημα το 1799, ο όρος "χιλιόμετρα την ώρα" δεν τέθηκε σε άμεση χρήση το μυριάμετρο (10.000 μέτρα) και το μυριάμετρο ανά ώρα προτιμήθηκαν από τα χιλιόμετρα και χιλιόμετρα ανά ώρα. Το 1802 εμφανίστηκε στη γαλλική λογοτεχνία ο όρος «myriamètres par heure». Οι Ολλανδοί από την άλλη υιοθέτησαν το χιλιόμετρο το 1817 αλλά του έδωσαν την τοπική ονομασία mijl (ολλανδικό μίλι).1 mph ισούται με 1,609344 km/h

Παραπομπές
----------

1. ↑  Develey, Emmanuel (1802). *Physique d'Emile: ou, Principes de la science de la nature*. **1**. Paris.
2. ↑  de Gelder, Jacob (1824). *Allereerste Gronden der Cijferkunst* [*Introduction to Numeracy*] (στα Ολλανδικά). 's-Gravenhage and Amsterdam: de Gebroeders van Cleef. σελίδες 155–156. Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2011.
Ο **Ηγεμόνας Τζιχανγκίρ** (*Şehzade Cihangir*, 9 Δεκεμβρίου 1531 - 27 Νοεμβρίου 1553) ήταν το έκτο και μικρότερο παιδί της Χασεκί Χουρέμ Σουλτάν και του Οθωμανού σουλτάνου Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπούς.

Βιογραφία
---------

Ο Τζιχανγκίρ γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1531. Από τη γέννησή του είχε πολλά προβλήματα υγείας και δυσμορφία. Από μικρός ήταν ένα έξυπνο παιδί αλλά οι περισσότεροι τον έλεγαν καμπούρη εξαιτίας της σπονδυλικής του στήλης. Κάποιοι ιστορικοί αναφέρουν ότι αγαπούσε πολύ τον αδερφό του Μουσταφά, επίσης αναφέρεται ότι ήταν πολύ καλός στην καλλιγραφία. Ο Τζιχανγκίρ δεν είχε κάποιο χαρέμι ή σύζυγο. Ήταν αδελφός του Ηγεμόνα Μαχμούτ, του Ηγεμόνα Μουράτ, του Ηγεμόνα Μουσταφά,της Ραζιγιέ Σουλτάν, της Φατμά Σουλτάν,του Ηγεμόνα Μεχμέτ, της Μιχριμάχ Σουλτάν, του Σελίμ Β', του Ηγεμόνα Μπεγιαζίτ και του Ηγεμόνα Αμπντουλάχ. 

Μετά την εκτέλεση του αδελφού του Μουσταφά το 1553,η οποία διατάχθηκε από τον πατέρα τους Σουλεϊμάν Α', ο Τζιχανγκίρ έπαθε κατάθλιψη και έτσι τον ίδιο χρόνο πέθανε στο Χαλέπι. Ο Τζιχανγκίρ τάφηκε στο Τέμενος Σεχζάντε όπου έχει ταφεί και ο αδελφός του, Ηγεμόνας Μεχμέτ, ο πρώτος γιος του Σουλεϊμάν Α' και της Χουρέμ Σουλτάν. 

Στην Κωνσταντινούπολη,η γειτονιά Τζιχανγκίρ ονομάστηκε από τον Ηγεμόνα Τζιχανγκίρ, αφού ο πατέρας του διέταξε τον αρχιτέκτονα Μιμάρ Σινάν να χτίσει ένα ξύλινο Τζαμί με θέα στο Βόσπορο για να τιμήσουν τον θάνατό του Τζιχανγκίρ. Το όνομα της γειτονιάς προέρχεται από αυτό το τζαμί. 


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Şehzade Çihangir  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Şehzade Çihangir  της Τουρκικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

Παραπομπές
----------

* Uzunçarşılı, İsmail Hakkı (1983). *Osmanlı Tarihi, II. cilt*. Ankara. ss. sf. 401. ISBN 975-16-0012-X.
Ο **Κωνσταντίνος Ρωμανίδης** (1884-1 Μαΐου 1972) ήταν Έλληνας ζωγράφος του 20ού αιώνα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1884 και σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με καθηγητές τους Νικηφόρο Λύτρα, Κωνσταντίνο Βολανάκη και Γεώργιο Ροϊλό. Τον Απρίλιο του 1910 συμμετείχε μαζί με άλλους καλλιτέχνες όπως ο Γεώργιος Ιακωβίδης, Γεώργιος Ροϊλός, ο Βικέντιος Μποκατσιάμπης, ο Νικόλαος Λύτρας κ.ά. στην ίδρυση του Συνδέσμου Ελλήνων Καλλιτεχνών. Ο ίδιος ασχολήθηκε κυρίως με την τοπιογραφία και ειδικότερα με τη θαλασσογραφία χρησιμοποιώντας τα διδάγματα του ιμπρεσιονιστικού υπαιθρισμού και την ακαδημαϊκή τεχνοτροπία που χαρακτήρισε το σύνολο του έργου του. Συμμετείχε σε αρκετές ατομικές, ομαδικές και πανελλήνιες εκθέσεις ενώ κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, όπου πολέμησε ως έφεδρος, φιλοτέχνησε 200 περίπου σχέδια από τις μάχες στο μέτωπο. Το 1927 έλαβε τα βραβεία της Βασιλικής Ακαδημίας του Λονδίνου και της Ακαδημίας Αθηνών. Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ). Το 1944 συμμετείχε στην ίδρυση της συντηρητικής καλλιτεχνικής *Ομάδας των 17* και το 1965 τιμήθηκε με το Μετάλλιο Θαλάσσιας Ένωσης του Υπουργείου Ναυτικών. Πέθανε στην Αθήνα την 1η Μαΐου 1972.

Έργα του Ρωμανίδη υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας, το Μουσείο Μπενάκη, τις Δημοτικές Πινακοθήκες Αθηνών και Πειραιώς, το Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών Βούρου – Ευταξία, το Μουσείο Λωζάνης (όπου εκτίθεται ο πίνακάς του «Ναυμαχία του Ναυαρίνου»), την Πινακοθήκη Βουκουρεστίου, τη Βασιλική Πινακοθήκη του Βελγίου, την Πινακοθήκη της Αμβέρσας και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές στην Αθήνα (συλλ. Χ. Περέζ, Κ.Β. Κυριαζή, Κωνστ. Ι. Σφήκα, Μ. Βαρκαράκι).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Benezit Dictionary of Artists» (Αγγλικά) Oxford University Press. 2006. B00155175. ISBN-13 978-0-19-977378-7.
2. 1 2 3 4  www.oxfordartonline.com/benezit/view/10.1093/benz/9780199773787.001.0001/acref-9780199773787-e-00155175.
3. 1 2  (Αγγλικά) *Invaluable*. kgjbgiq3c9.
4. ↑  5423af04-aa24-e111-9c2b-000c29604b72. Ανακτήθηκε στις 4  Ιουλίου 2020.
5. ↑  5423af04-aa24-e111-9c2b-000c29604b72. Ανακτήθηκε στις 4  Ιουλίου 2020.
6. ↑  *Σύγχρονοι Έλληνες ζωγράφοι (1909 - 1960)*. Αθήναι: Εθνική Πινακοθήκη Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου. 1972. σελ. 4. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2015.
7. ↑  (επιμ) Λαμπράκη-Πλάκα, Μαρίνα (1999). *Εθνική Πινακοθήκη /100 χρόνια, Τέσσερις αιώνες Ελληνικής Ζωγραφικής, Από τις Συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης και του Ιδρύματος Ευριπίδη Κουτλίδη*. Αθήνα: Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλέξανδρου Σούτζου. σελ. 158.
8. ↑  *Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ/Μέτσοβο. Ζωγραφική, Χαρακτική, Γλυπτική*. Αθήνα: Ίδρυμα Ευαγγέλου Αβέρωφ-Τοσίτσα. 2008. σελ. 112. ISBN 978-960-7694-19-5.
9. ↑  Λαμπράκη-Πλάκα (1999). σελ. 165.  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)

Πηγές
-----

* Στέλιος Λυδάκης: «Οι Έλληνες Ζωγράφοι: Λεξικό των Ελλήνων Ζωγράφων και Χαρακτών» (16ος – 20ος αιώνας), τόμος 4ος, Εκδοτικός οίκος «ΜΕΛΙΣΣΑ», Αθήνα, 1976.
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, λήμμα «Ρωμανίδης, Κωνσταντίνος», τόμος 52ος, Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα, 1996.
Ο **Κώστας Περιστερίδης** (γεν. 5 Ιουλίου 1991, Χανιά) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας. Υπήρξε διεθνής με την εθνική Νέων (Κ-19), ενώ έχει κληθεί και στην Ανδρών το 2012.

Σταδιοδρομία
------------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Σε ηλικία 16 ετών πήγε στην Ολλανδία, όπου μαθήτευσε σε ποδοσφαιρικές ακαδημίες, μεταξύ των οποίων του Άγιαξ και της Φόλενταμ, στην οποία το 2009 υπέγραψε αλλά δεν αγωνίστηκε ποτέ. Την επόμενη περίοδο εντάχθηκε στην Αλμέρε Σίτι, με την οποία τη διετία 2010-2012 έκανε δέκα εμφανίσεις στη δεύτερη κατηγορία της Ολλανδίας.

Την περίοδο 2012-13 εντάχθηκε στον Πανιώνιο, όπου από τις πρώτες αγωνιστικές καθιερώθηκε, αγωνιζόμενος συνολικά 15 φορές. Το διάστημα μεταξύ 2013-2015 βρέθηκε στη γενέτειρά του πόλη των Χανίων, αγωνιζόμενος με τα χρώματα του τοπικού Πλατανιά. Το καλοκαίρι του 2015 ήρθε σε συμφωνία με τον ΠΑΣ Γιάννινα, υπογράφοντας συμβόλαιο διάρκειας ενός έτους, αρχικά ως αναπληρωματικός του Μάρκου Βελλίδη, με την αποχώρηση του τελευταίου όμως τον Ιανουάριο καθιερώθηκε ως βασικός μετρώντας 12 συμμετοχές.

Οι επόμενες 2 χρονιές (2017-19) δεν ήταν και οι καλύτερες για τον Περιστερίδη. Έχοντας πάθει 2 φορές ρίξη χιαστού,δεν μπόρεσε να αγωνιστεί με τον ΠΑΣ Γιάννινα.Την σεζόν 2019-20 αγωνίστηκε μόλις μια φορά.Το καλοκαίρι του 2020 δεν ανανεώθηκε η συνεργασία των δυο πλευρών και έμεινε ελεύθερος.

### Στις εθνικές ομάδες

Υπήρξε στέλεχος της εθνικής Νέων (Κ-19) το 2008, έχοντας τρεις συμμετοχές συνολικά. Τον Νοέμβριο του 2012 κλήθηκε από τον τότε προπονητή της εθνικής Ανδρών Φερνάντο Σάντος για τον φιλικό αγώνα με την Ιρλανδία στο Δουβλίνο, χωρίς όμως να αγωνιστεί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Και επίσημα στον Πλατανιά ο Περιστερίδης, www.gazzetta.gr
2. ↑  Υπέγραψε ο Περιστερίδης, www.sport-fm.gr
3. ↑  «Δεύτερη ρήξη χιαστού σε 15 μήνες ο Περιστερίδης στον ΠΑΣ Γιάννινα». 10 Αυγούστου 2018.
4. ↑  «ΛΥΣΕΙΣ ΣΥΜΒΟΛΑΙΩΝ». 19 Ιουλίου 2020.
5. ↑  Στην Εθνική ο Περιστερίδης!

Πηγές
-----

* Η καριέρα του Κώστα Περιστερίδη στο soccerway
* Το προφίλ του Κώστα Περιστερίδη στο transfermarkt
* Το προφίλ του Κώστα Περιστερίδη στη Superleaguegreece.net Αρχειοθετήθηκε 2016-05-22 στο Wayback Machine.

  


|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |
Ο **Χρήστος Μπουκώρος** (Βόλος, 2 Μαΐου 1970) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός. Από το 2015 είναι εκλεγμένος βουλευτής Μαγνησίας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

### Προσωπική ζωή και σπουδές

Ο Χρήστος Μπουκώρος γεννήθηκε στις 2 Μαΐου 1970 στο Βόλο. Σπούδασε δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο του Ουρμπίνο στην Ιταλία. 

Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στο «Βόλος 9.86 FM» και σχεδόν σε όλους τους γνωστούς ενημερωτικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς του Βόλου ως υπεύθυνος εκπομπών της πρωινής ζώνης. Από το 2000 έως το 2004 εργάστηκε ως διευθυντής στην καθημερινή εφημερίδα «*Νέος Τύπος*» και παράλληλα ως παρουσιαστής δελτίου ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού Astra. Είναι μέλος της Ένωσης Συντακτών Θεσσαλίας, Στερεάς Ελλάδας και Εύβοιας.

### Πολιτική σταδιοδρομία

Στα νεανικά του χρόνια, υπήρξε ενεργό μέλος της φοιτητικής παράταξης Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ. και εκλέχθηκε στη διοίκηση της Ομοσπονδίας Ελληνικών Φοιτητικών Συλλόγων Ιταλίας (ΟΕΦΣΙ) στη θέση του υπευθύνου Δημοσίων και Διεθνών Σχέσεων.

Στις εκλογές του 2012 υπήρξε ανεξάρτητος υποψήφιος βουλευτής ενώ στις εθνικές εκλογές του 2015 εξελέγη βουλευτής Μαγνησίας με την Νέα Δημοκρατία. Επανεξελέγη στις εκλογές του 2019.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Vouliwatch: Μπουκώρος Χρήστος
2. ↑  «Μπουκώρος Χρήστος - Βιογραφικό». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιουλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 19 Μαρτίου 2022.
3. ↑  *ekloges-prev.singularlogic.eu*. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2023.  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)
4. ↑  Vouliwatch: Μπουκώρος Χρήστος
5. ↑  Βουλή των Ελλήνων - Διατελέσαντες βουλευτές από τη Μεταπολίτευση ως σήμερα: Μπουκώρος Γεωργίου Χρήστος

Πηγές
-----

* Vouliwatch: Μπουκώρος Χρήστος
Ο **Χρήστος Ν. Μαυρομμάτης** (Κατούνα Αιτωλοακαρνανίας, 1917 - Αθήνα, 23 Νοεμβρίου 2010) υπήρξε Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής από το 1952 ως το 1956.

Βιογραφία
---------

### Καταγωγή και οικογένεια

Γεννήθηκε το 1917, γιος του δικηγόρου Νικολάου Μαυρομμάτη στην Κατούνα Ξηρομέρου. Ήταν απόγονος του Νικολού Μαυρομμάτη, από την επιφανή οικογένεια Μαυρομμάτη. Ο αδερφός του, Δημήτριος Μαυρομμάτης, ήταν πρόεδρος της ΠΑΣΕΓΕΣ και υπηρέτησε ως δήμαρχος Κατούνας μέχρι το θάνατό του. Ο Χρήστος Μαυρομμάτης παντρεύτηκε τη Δέσποινα Μαυρουδή (1929-2010) και απέκτησαν δύο κόρες, τη Λήδα και τη Ζωή.

### Σπουδές και δικηγορία

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και άσκησε τη δικηγορία στην Αθήνα. Ήταν για πολλά χρόνια νομικός σύμβουλος στο Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας και εν συνεχεία στο Δικαστικό Τμήμα Παρακαταθηκών και Δανείων. Υπηρέτησε στο λειτούργημα του νομικού ως τη συνταξιοδότησή του, τη δεκαετία του '90. 

Ψηφοδέλτιο της ΕΡΕ στην Αιτωλοακαρνανία με τον Μαυρομμάτη μεταξύ των υποψηφίων (εκλογές 1963)
### Αντιστασιακή δράση

Ο Χρήστος Μαυρομμάτης πολέμησε στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο, στη διάρκεια του οποίου αιχμαλωτίστηκε από τους Ιταλούς και οδηγήθηκε στην Πιατσέντσα, όπου υποβλήθηκε σε βασανιστήρια και καταδικάστηκε σε θάνατο.  Το 1944 με την απελευθέρωση της Ελλάδας, ξέφυγε το θάνατο και περιπλανήθηκε στα ιταλικά βουνά, μέχρι την επιστροφή του στην Ελλάδα.

### Πολιτική σταδιοδρομία

Στις εκλογές του 1952 εξελέγη βουλευτής με τον Ελληνικό Συναγερμό στην εκλογική περιφέρεια Βονίτσης-Ξηρομέρου.

### Τελευταία χρόνια

Τα τελευταία χρόνια έζησε στην Αθήνα. Απεβίωσε στις 23 Νοεμβρίου 2010 σε ηλικία 93 ετών και λίγο αργότερα πέθανε και η σύζυγός του, Δέσποινα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  agrinio news.gr Αρχειοθετήθηκε 2016-12-17 στο Wayback Machine. Οι Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας από την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους, 27-12-2014, ανάκτηση 21-7-2017.
2. 1 2  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 78, αρ. 667).(pdf)
Στην αρχαία Αθήνα κατά το Αττικό Δίκαιο με την ονομασία **ψευδομαρτυριών δίκη** χαρακτηριζόταν η δίκη εκείνη όπου κατηγορούμενοι ήταν μάρτυρες άλλης δίκης ή δικών που είχαν υποπέσει στο αδίκημα της ψευδομαρτυρίας. Όταν οι ενδείξεις ψευδομαρτυρίας, βάσει των οποίων γινόταν η δίκη επαληθεύονταν τότε η απόφαση που είχε προηγουμένως εκδοθεί ακυρωνόταν και ακολουθούσε προσδιορισμός νέας δικασίμου.

Σημειώνεται ότι όποιος καταδικαζόταν για το αδίκημα της ψευδομαρτυρίας τρεις φορές τότε καταδικαζόταν και με την ποινή της ατιμίας.

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ. 61ος, σελ.411.
Η **κοόρτις** (*cohors*, στα ελληνικά επίσης **σπείρα**) ήταν μονάδα του Ρωμαϊκού στρατού στην αρχαία Ρώμη, υπομονάδα της ρωμαϊκής λεγεώνας. Στα χρόνια της Δημοκρατίας, κοόρτεις έλεγαν τις μονάδες που συνεισέφεραν οι συμμαχικές προς τη Ρώμη ιταλικές πόλεις. Αφότου οι κάτοικοι των πόλεων αυτών απέκτησαν το δικαίωμα του Ρωμαίου πολίτη (89 π.Χ.), κάθε πόλη όφειλε να παρέχει μια μονάδα πεζικού σε καθεμιά από τις δύο υπατικές στρατιές. 

Δηνάριο τού Μάρκου Αντωνίου. Στη μία όψη γαλέρα πραίτορα, επιγρ. ANT AVG III VIR R P C. Στην άλλη όψη τρία λάβαρα λεγεώνων, επιγρ. CHORTIS SPECVLATORVM (κοόρτη ανίχνευσης).
Η κοόρτις αποτελούνταν από 3 λόχους. Κάθε λόχος είχε 2 ουλαμούς. Ο αριθμός των ανδρών που είχε μια κοόρτις ποίκιλλε ανάλογα με τη δύναμη της λεγεώνας. Η λεγεώνα θεωρητικά είχε 6.000 άνδρες και επί Δημοκρατίας 2 λεγεώνες αποτελούσαν μια στρατιά. Μια λεγεώνα από 4.200 άνδρες είχε δέκα κοόρτεις, που καθεμιά είχε 420 άνδρες. Τον καιρό της Αυτοκρατορίας η κοόρτις είχε 600 άνδρες. 

Η διαίρεση της λεγεώνας σε κοόρτεις την κατέστησε πολύ πιο ευέλικτη σε σύγκριση με την ελληνική φάλαγγα. Μπορούσε έτσι να δώσει μάχη με ανοιχτό σχηματισμό, προσαρμοζόμενη εύκολα στις ιδιομορφίες του εδάφους και εκτελώντας ταχύτερα τις εντολές εν ώρα μάχης. Σε κοόρτεις επίσης διαιρούνταν η πυροσβεστική δύναμη της Ρώμης καθώς και η φρουρά των πραιτωριανών.

Δείτε επίσης
------------

* Ρωμαϊκός στρατός

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κοόρτις** |
Ένα παράδειγμα προσδιορισμού της θέσης του κουόρτερμπακ σε ένα σχηματισμό επίθεσης
**Ο κουόρτερμπακ** (πασαδόρος - κοινή συντομογραφία **QB**) είναι μια θέση στο Αμερικανικό και στο Καναδικό ποδόσφαιρο. Οι κουόρτερμπακς είναι μέλη του σχηματισμού επίθεσης και τοποθετούνται στη γραμμή πίσω από την επιθετική γραμμή (offensive line). Στο σύγχρονο Αμερικανικό ποδόσφαιρο, ο κουάρτερμπακ θεωρείται συνήθως ο ηγέτης του επιθετικού σχηματισμού και είναι αρμόδιος για την επιλογή του τρόπου επίθεσης (play).

Επισκόπηση
----------

Μάικ Κουίν, πρώην κουόρτερμπακ των Ντάλας Κάουμποϊς, πετά την μπάλα.
Στο σύγχρονο Αμερικανικό ποδόσφαιρο, ο κουόρτερμπακ είναι συνήθως ο ηγέτης του επιθετικού σχηματισμού. Ο κουόρτερμπακ έρχεται σε επαφή με τη μπάλα σχεδός σε κάθε επιθετικό παιχνίδι, και οι επιτυχίες ή οι αποτυχίες του μπορεί να έχουν σημαντικές επιπτώσεις για τις τύχες της ομάδας του. Κατά συνέπεια, ο κουόρτερμπακ είναι μία από τις θέσεις σε ομαδικά αθλήματα, που λαμβάνουν τη μεγαλύτερη δόξα, αλλά και την περισσότερη κριτική. Ο κουόρτερμπακ επιλέγει το κάθε επιθετικό παιχνίδι (play) και ενημερώνει σχετικά την ομάδα του. Όταν η ομάδα είναι έτοιμη, ο Κεντρικός (Center) περνάει τη μπάλα στον κουόρτερμπακ (η διαδικασία λέγεται snap). Συνήθως, στα επιθετικά παιχνίδια τρεξίματος (rush plays), ο κουόρτερμπακ δίνει τη μπάλα πίσω, σε έναν εκ των δύο οπισθοφυλάκων, στον χάφ-μπακ (HB ή RB) ή στον φουλ-μπακ (FB). Στα επιθετικά παιχνίδια πάσας (passing plays), ο κουόρτερμπακ είναι σχεδόν πάντα αρμόδιος για να πασάρει τη μπάλα εμπρός, σε έναν από τους ρισίβερς (WR ή TE). Επιπλέον, ο κουόρτερμπακ ενδέχεται να τρέξει ο ίδιος εμπρός με τη μπάλα.

Στο Αμερικανικό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου (NFL), οι κουόρτερμπακ είναι υποχρεωμένοι να φέρουν στη στολή τους έναν αριθμό μεταξύ 1 και 19.

Παραπομπές
----------

1. ↑  David S. Neft, Richard M. Cohen, and Rick Korch, *The Football Encyclopedia: The Complete History of Professional Football, From 1892 to the Present* (St. Martin's Press 1994), ISBN 0-312-11435-4
2. ↑  Farmer, Sam (January 29, 2012). «Spiral-bound». *Los Angeles Times*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2013-09-21.. Ανακτήθηκε στις July 29, 2013.
3. ↑  «Quarterback». NFL 360. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Σεπτεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2013.
4. ↑  NFL Rules 2012, p. 21.
***Η απαγορευμένη εκπαίδευση*** (ισπανικός τίτλος ***La Educación Prohibida***) είναι ένα ανεξάρτητο ντοκιμαντέρ που κυκλοφόρησε το 2012. Περιγράφει ποικίλες εναλλακτικές πρακτικές εκπαίδευσης και αντισυμβατικά σχολεία στη Λατινική Αμερική και την Ισπανία, και περιλαμβάνει εκπαιδευτικές προσεγγίσεις όπως η λαϊκή επιμόρφωση, το σύστημα Μοντεσσόρι, η προοδευτική εκπαίδευση, η εκπαίδευση Βάλντορφ, η κατ΄ οίκον διδασκαλία. Είναι η πρώτη ταινία στην ισπανική γλώσσα που χρηματοδοτήθηκε από το κοινό.

Περιεχόμενο
-----------

Το ντοκιμαντέρ χωρίζεται σε 10 θεματικά επεισόδια, που το καθένα παρουσιάζει μια διαφορετική πτυχή της εκπαίδευσης στο πλαίσιο του σχολείου και έξω από αυτό. Τα θέματα περιλαμβάνουν την ιστορία του σχολικού συστήματος, την εξουσία και δύναμη στα σχολεία, την αξιολόγηση και το διαχωρισμό των μαθητών, την κοινωνική λειτουργία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, καθώς και το ρόλο των εκπαιδευτικών και των οικογενειών. Η ταινία περιέχει σχεδόν 30 λεπτά κινουμένων σχεδίων και μια φανταστική δραματοποιημένη ιστορία που συνδέει τα επεισόδια.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
* *Η απαγορευμένη εκπαίδευση*   στην IMDb
* Internet Archive

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Ο **ωτουνίτης** (αγγλ. autunite) είναι ένυδρο φωσφορικό ορυκτό του ουρανίου. Το όνομά του προέρχεται από την περιοχή της Ωτέν (Autun) του νομού Σων ε Λουάρ (Saône-et-Loire) της Γαλλίας. Δομικά, τα τετράεδρα της φωσφορικής ομάδας συνδέονται με τα συμπλέγματα των ατόμων ουρανίου - οξυγόνου σχηματίζοντας "φύλλα", τα οποία συνδέονται χαλαρά με τη βοήθεια του κρυσταλλικού νερού. Η δομή αυτή είναι που προσδίδει τη λεπιδοειδή υφή και εξηγεί τόσο τον τέλειο σχισμό προς μια διεύθυνση όσο και τη σχετικά μικρή σκληρότητα του ορυκτού. Οι λεπτοί κρύσταλλοι, που προέρχονται από σχισμό, είναι εύκαμπτοι.

Ο ωτουνίτης είναι δυνατόν να χάσει μόρια κρυσταλλικού νερού, μετατρεπόμενος σε *μεταωτουνίτη-1* (Ca(UO2)2(PO4)2 - 2-6H2O), με δομή παρόμοια με των φυλλοπυριτικών ορυκτών, χωρίς, όμως να αλλάξει συμμετρία (σύστημα κρυστάλλωσης), γι' αυτό και θεωρείται ψευδόμορφος του ωτουνίτη. Το ορυκτό αυτό δεν απαντά συχνά στη φύση.

Ο ωτουνίτης, λόγω του περιεχομένου ουρανίου, είναι ραδιενεργό ορυκτό, το οποίο εμφανίζει αχνό πράσινο φθορισμό, ο οποίος γίνεται ιδιαίτερα έντονος με την επίδραση υπεριώδους ακτινοβολίας. Όταν παραμένει εκτεθειμένος σε ξηρό περιβάλλον, χάνει εύκολα μόρια νερού.

Είναι δευτερεύον ορυκτό του ουρανίου, προερχόμενο από οξείδωση πρωτογενών ορυκτών σε υδροθερμικές φλέβες, γρανιτικούς πηγματίτες κτλ. Σχετίζεται με ουρανινίτη, τορμπερνίτη, ουρανοφανή και μεταωτουνίτη.

Απαντά, εκτός από την Ωτούν, και σε άλλες περιοχές της Γαλλίας, στην Πορτογαλία, στο Πιεμόντε της Ιταλίας, στην περιοχή Μπέργκεν (Bergen - Vogtland) της Γερμανίας και στην Κορνουάλλη της Βρετανίας. Επίσης στη Βραζιλία (Minas Gerais) και στην Αυστραλία.

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy (pdf)
* Mindat.org
* Galleries.com
* Webmineral.com

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Σημειώσεις
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ωτουνίτης** |

1. ↑  Στον κατάλογο Mindat αναφέρεται ως σύστημα κρυστάλλωσης το ρομβικό