recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Μαργαρίτα**, γερμ.: Margarete von Kleve (π. 1310 - μετά το 1348) από τον Οίκο της Κλέβης ήταν κόρη του κόμη της Κλέβης και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Λα Μαρκ. Ο θείος της Ιωάννης ήταν το τελευταίο άρρεν μέλος του Οίκου τους και όταν απεβίωσε άτεκνος τον διαδέχθηκε ο γιος της: έτσι η Κλέβη περιήλθε στον Οίκο των Λα Μαρκ.

Βιογραφία
---------

Ήταν η πρώτη κόρη του Ντήτριχ Η΄ κόμη της Κλέβης και της Mαργαρίτας των Βάσενμπεργκ, κόρης του Ρέγκιναλντ Α΄ κόμη του Χέλρε.

Στις 15 Μαρτίου 1332, παντρεύτηκε τον Aδόλφο Β΄ κόμη του Λα Μαρκ. Το 1333 ο πατέρας της εξέδωσε νόμο για τη διαδοχή του, που έλεγε ότι μετά το τέλος του η κομητεία της Κλέβης έπρεπε να περάσει στη Μαργαρίτα και στις αδελφές της, την Ελισάβετ και τη Μαρία. Ο μικρότερος αδελφός του Ιωάννης αντιτάχθηκε, και το 1338 ο νόμος αυτός καταργήθηκε.

Ο Aδόλφος Β΄ απεβίωσε το 1346, προτού αποβιώσει ο πατέρας της. Ο πρώτος γιος της Ένγκελμπερτ Γ΄ τον διαδέχθηκε ως κόμης του Λα Μαρκ. Όταν ο πατέρας της Ντήτριχ Η΄ απεβίωσε στις 7 Ιουλίου 1347, η Mαργαρίτα και οι γιοι της Ένγκελμπερτ Γ΄ και Aδόλφος Γ΄ προσπάθησαν να εξασφαλίσουν την κομητεία της Κλέβης. Αρχικά υποστηρίχθηκαν από τον εξάδελφό τους Ρέγκιναλντ Γ΄ κόμη του Χέλρε, ωστόσο επικράτησε ο θείος της Ιωάννης.

Ο Ιωάννης απεβίωσε το 1368. Μετά το τέλος του, ο κόμης του Λα Μαρκ μπορούσε επιτέλους να διεκδικήσει το δικαίωμά του να κληρονομήσει την Κλέβη. Ο Αδόλφος Γ΄ τον διαδέχθηκε ως κόμης της Κλέβης, ενώ ο τρίτος γιος της Ντήτριχ έλαβε το μεγαλύτερο μέρος των κτήσεων στη δεξιά όχθη του Ρήνου.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1332 τον Αδόλφο Β΄ κόμη του Λα Μαρκ και είχε τέκνα:

* Ένγκελμπερτ Γ΄ (28 Φεβρουαρίου 1333 - 22 Δεκεμβρίου 1391, Βέτερ), κόμης του Λα Μαρκ.
* Aδόλφος Γ΄ (1334 - 7 Σεπτεμβρίου 1394, Κλέβη), αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας 1363-1364, αργότερα κόμης της Κλέβης και κόμης του Λα Μαρκ.
* Ντήτριχ (1336-25 Μαΐου 1406), επίσκοπος της Λιέγης 1389, από την οποία παραιτήθηκε αργότερα.
* Έμπερχαρντ (1341 - μετά το 1360), ιερέας στο Mύνστερ.
* Μαργαρίτα (απεβ. 12 Σεπτεμβρίου 1409), παντρεύτηκε τον Ιωάννη Α΄ κόμη του Νάσσαου-Ντίλεμπουργκ.
* Μέχτιλντ (απεβ. μετά τις 18 Οκτωβρίου 1390), παντρεύτηκε τον Έμπερχαρντ του Ίζενμπουργκ-Γκρέντσαου.
* Ελισάβετ, παντρεύτηκε τον Γκούμπρεχτ του Χέπεντορφ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Είσοδος για τη Margaret στο genealogie-mittelalter.de
* Ιστορία των Cleves
* Γενεαλογικοί πίνακες
* Etwas zur Ιστορία του Μαρκ[*νεκρός σύνδεσμος*][ *μόνιμος νεκρός σύνδεσμος* ]

Παραπομπές σe πηγές
-------------------

1. ↑  p471.htm#i4709. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. 1 2 3 4 5 6  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
Συντεταγμένες: 38°0′0″S 57°33′0″W﻿ / ﻿38.00000°S 57.55000°W﻿ / -38.00000; -57.55000

Να μη συγχέεται με Λα Πλάτα.

Το **Μαρ ντελ Πλάτα** (*Mar del Plata*) είναι πόλη της Αργεντινής κτισμένη στις ακτές του Ατλαντικού. Ανήκει στην επαρχία Μπουένος Άιρες. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, το Μαρ ντελ Πλάτα έχει 614.350 κατοίκους και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη στην επαρχία μετά τη Λα Πλάτα και έβδομη μεγαλύτερη στην Αργεντινή. Είναι το μεγαλύτερο παραθαλάσσιο θέρετρο της Αργεντινής και δέχεται ετησίως περίπου 8 εκατομμύρια τουρίστες. Είναι επίσης το μεγαλύτερο λιμάνι για αλιευτικά πλοία στην Αργεντινή και έχει δύο ναυπηγεία. Στην πόλη υπάρχουν υφαντουργίες και ορυχεία χαλαζίτη. Η πόλη είναι εμπορικό κέντρο για τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους της ευρύτερης περιοχής.

Η περιοχή του Μαρ ντελ Πλάτα εξερεύνηθηκε το 1581 από τον Χουάν δε Γκαράι. Το 1746 οι Ιησουΐτες μετά από παράκληση της Ισπανικής Κυβέρνησης ίδρυσαν στις όχθες της λιμνοθάλασσας Λας Καντρίγιας τη Ρεδουξιούν ντε Νουέστρα Σενιόρα ντελ Πιλάρ και μετέφεραν σε αυτήν 1.200 ανθρώπους ώστε να αναγνωριστεί ως πόλη. Παρόλα αυτά ήταν βραχύβια και το 1751 εγκαταλήφθηκε εξαιτίας επιθέσεων Ινδιάνων. Σε μια προσπάθεια να ενισχυθούν οι συναλλαγές με τη Βραζίλια οι Πορτογάλοι κατασκεύασαν στην περιοχή εγκατάστασεις για την παραγωγή παστού βοδινού. Το 1856 αυτές οι εγκαταστάσεις αγοράστηκαν από τον Χοσέ Κοέλο ντε Μεϊρέλες και γύρω τους αναπτύχθηκε ένας οικισμός που αποκαλούνταν Πουέρτο ντε λα Λαγούνα ντε λος Πάδρες. Η επιχείρηση αντιμετώπισε οικονομικές δυσκολίες και το 1873 πουλήθηκε στον Πατρίσιο Περάλτα Ράμος το 1873, ο οποίος αντιλαμβανόμενος τις δυνατότητες της περιοχής προσπάθησε να αναπτύξει την περιοχή. Έκτισε το εξωκκλήσι της Σάντα Σεσίλια και έκανε αίτηση να αναγνωριστεί ως πόλη με το όνομα Μαρ ντελ Πλάτα. Η αίτηση έγινε δεκτή και το Μαρ ντελ Πλάτα αναγνωρίστηκε ως πόλη τις 10 Φεβρουαρίου 1874. Το 1877 κατασκευάστηκε στο Μαρ ντελ Πλάτα ένας μύλος και μια αποβάθρα ωθώντας την πόλη σε ανάπτυξη. Τα πρώτα ξενοδοχεία στο Μαρ ντελ Πλάτα εμφανίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1880, όπου παραθέριζε η ανώτερη τάξη του Μπουένος Άιρες. 

Στην πόλη έλαβαν χώρα παιχνίδα του Μουντιάλ του 1978 και φιλοξένησε του Παναμερικανικούς Αγώνες του 1995. Το 2012 το Ράλι Ντακάρ ξεκίνησε από το Μαρ ντελ Πλάτα. Επίσης, στο Μαρ ντελ Πλάτα λαμβάνει χώρα κάθε Νοέμβριο το Φεστιβάλ Κινηματγράφου Μαρ ντελ Πλάτα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.argentina.gob.ar/pais/codigos-de-area-telefonicos-de-argentina.
2. 1 2  (Ισπανικά)Mar del Plata Ιστοσελίδα της πόλης. Ανακτήθηκε την 1 Σεπτεμβρίου 2013

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 167520778
* GND: 4329093-0
* SUDOC: 094448434
* BNF: cb11985301w (data)
* NKC: ge525537

 |

 |
Ο **Μιθριδάτης Β΄** Αντίοχος Επιφανής Φιλέλλην Φιλορωμαίος Μονοκρίτης (απεβ. 20 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών ήταν βασιλιάς της Κομμαγηνής (38-20 π.Χ.).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Αντιόχου Α΄ Θεού της Κομμαγηνής και της Ισιάδας, κόρης τού Αριοβαρζάνη Α΄ της Καππαδοκίας.

Είχε Αρμενική και Ελληνική καταγωγή. Το 38 π.Χ. διαδέχθηκε τον πατέρα του· ήταν σύμμαχος τού Μάρκου Αντωνίου. Το 31 π.Χ. οδήγησε προσωπικά το στρατό του στο Άκτιο της Ηπείρου για να τον υποστηρίξει στον εμφύλιο πόλεμο, που εκείνος είχε με τον Οκταβιανό. Έπειτα από την ήττα τού Μ. Αντωνίου, έγινε σύμμαχος τού Οκταβιανού Αυγούστου. Παρά ταύτα ο Αύγουστος τον ανάγκασε να τού παραχωρήσει το Ζεύγμα, πόλη της Κομμαγηνής και μεγάλο πέρασμα τού Ευφράτη προς στη ρωμαϊκή επαρχία της Συρίας. Για να δείξει την υποστήριξή του στον Αύγουστο ο Μιθριδάτης Β΄ επέρριψε το επίθετό του *Φιλέλλην* από τον αυλικό τίτλο του και πρόσθεσε το *Φιλορωμαίος*. Και τα δύο ήταν επίθετα τού πατέρα του, ο οποίος λατρευόταν στο ιεροθέσιο τού όρους Νεμρούτ. Το άλλο επίθετό του *Μονοκριτής* μάλλον προέρχεται από το κριτής = δικαστής.

Αδελφός του ήταν ο Αντίοχος Β΄ πρίγκιπας της Κομμαγηνής. Αυτός σκότωσε έναν πρεσβευτή τού Μιθριδάτη Β΄ προς τη Ρώμη. Για τον λόγο αυτό ο Αύγουστος κάλεσε τον Αντίοχο το 29 π.Χ. στη Ρώμη και τον εκτέλεσε.

Σύμφωνα με μία επιγραφή που βρέθηκε στο τωρινό χωριό Σοφράζ σε έναν ταφικό βωμό μίας πλούσιας τοπικής οικογένειας, που χρονολογείται περί τα μέσα του 1ου αι. η Ελληνίδα σύζυγός του εκαλείτο Λαοδίκη, όνομα σύνηθες στους Σελευκίδες. Ο βωμός αναγράφει τα ονόματα επτά γενεών μελών της οικογένειάς του, όπως τού ιδίου, τού πατέρα του και της συζύγου του. Ο Μιθριδάτης Β΄ απεβίωσε το 20 π.Χ. και τον διαδέχθηκε ο γιος του Μιθροδάτης Γ΄.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Λαοδίκη και είχε τέκνο:

* Μιθριδάτης Γ΄, βασιλιάς της Κομμαγηνής (βασ. 20-12 π.Χ.).
Ο **Μαξιμιλιάνο Ερνάντες Μαρτίνες** (*Maximiliano Hernández Martínez*, 21 Οκτωβρίου 1882 - 15 Μαΐου 1966) ήταν πρόεδρος του Ελ Σαλβαδόρ από το 1931 ως το 1944. Υπηρετώντας ως Υπουργός Άμυνας του Προέδρου Αρτούρο Αράουχο, κατέλαβε την εξουσία στη διάρκεια ενός ανακτορικού πραξικοπήματος, κεφαλοποιώντας την πολιτική αναταραχή που επήλθε από την κατάρρευση των τιμών του καφέ. Θαυμαστής του φασισμού, ο Ερνάντες Μαρτίνες ηγήθηκε μιας στρατιωτικής κυβέρνησης που ενεργά κατέστειλε την αντιπολίτευση, κυρίως τη Σαλβαδοριανή αγροτική επανάσταση του 1932 της οποίας ηγήθηκε ο Φαραμπούντο Μαρτί, κατά την οποία χιλιάδες ιθαγενείς δολοφονήθηκαν και μόνο με την υποψία συνεργασίας με τους κομμουνιστές. Η σφαγή αυτή έμεινε γνωστή ως *La Matanza*. Οι εκτιμήσεις για τον αριθμό των θυμάτων ποικίλλουν ανάμεσα στις 10.00 και 40.000. Επίσης δημιούργησε έναν ρατσιστικό νόμο για να κρατήσει τους μαύρους εκτός της χώρας. 

Ο Ερνάντες Μαρτίνες πίστευε στον αποκρυφισμό. Όταν ξέσπασε στο Σαν Σαλβαδόρ μια επιδημία ευλογιάς διέταξε να κρεμαστούν χρωματιστά φώτα γύρω από την πόλη, με την ελπίδα να γιατρευτούν οι άρρωστοι.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του το Ελ Σαλβαδόρ γνώρισε σημαντική οικονομική ανάπτυξη αλλά και ακραία καταπίεση, έτσι το 1944 έχασε τη θέση του από τη διάσημη μη βίαια *Απεργία των Πεσμένων Χεριών* στην οποία ηγήθηκαν φοιτητές. Κατά τη διάρκεια της μαζικής αυτής πολιτικής δράσης, η Σαλβαδοριανή κοινωνία είχε ολοκληρωτικά παραλύσει μέχρι να χάσει το αξίωμά του. Ο Ερνάντες Μαρτίνες έφυγε εξόριστος στην Ονδούρα. Η επανάσταση μεταφέρθηκε και στη Γουατεμάλα όπου εκδιώχθηκε ο Χόρχε Ουμπίκο. 

Μετά την εκδίωξή του ο Ερνάντες έζησε στην Ονδούρα μέχρι τη δολοφονία του.  Έγινε ένας από τους γηραιότερους δολοφονημένους πολιτικούς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  BOE-A-1941-8973.
2. ↑  BOE-A-1940-7195.
3. ↑  Britannica.com
4. ↑  «Salarrue (1898-1975) y Agustin Farabundo Marti (1893-1932)» (PDF). *Tres Mil (Diario Co Latino)* (στα Ισπανικά). 15 Ιανουαρίου 2005. σελ. 3. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 7 Φεβρουαρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2014.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 55700231
* LCCN: n88110124
* ISNI: 0000 0004 5304 7582
* GND: 118860070
* SUDOC: 192745409
* BNF: cb16625830s (data)

 |

 |
Ο **Μαρ-μπιτί-αχέ-ιντινά**, υπήρξε ο τρίτος βασιλιάς της όγδοης δυναστείας της Βαβυλώνας μικρότερος αδελφός και διάδοχος του βασιλιά της Βαβυλώνας Νινουρτά-κουντουρί-ουσούρ Β' μικρότερος γιος του ιδρυτή της πέμπτης δυναστείας της Βαβυλώνας Ναβού-μουκίν-απλί δεν είναι γνωστή η διάρκεια της βασιλείας του αλλά πρέπει να τελείωσε πριν το 920 π.χ. και πριν την άνοδο στον Ασσυριακό θρόνο του βασιλιά Αντάντ Νιραρί Β΄ (912 π.χ.) που έκανε πλήθος από εκστρατείες στην Βαβυλώνα.

Πηγές
-----

J. A. Brinkman (1982). "Babylonia, c. 1000 – 748 BC". In J. Boardman, I. E. S. Edwards, N. G. L. Hammond, E. Sollberger. The Cambridge Ancient History, Part 1, Volume III. p. 295.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Νινουρτά-κουντουρί-ουσούρ Β'** | **Βασιλιάς της Βαβυλώνας943–?** | Διάδοχος:**Σαμάς-μουνταμίκ** |
Μερκατορική παρουσίαση του κόσμου από τον 82ο βόρειο παράλληλο έως τον 82ο νότιο παράλληλο.
Ο παγκόσμιος χάρτης του Μερκάτωρ (1569)
Η **Μερκατορική προβολή** είναι κυλινδρική παρουσίαση χάρτη η οποία παρουσιάστηκε από τον Φλαμανδό χαρτογράφο και γεωγράφο Γκεράρντους Μερκάτωρ το 1569. 
Έγινε η πρότυπη προβολή χάρτη για τη ναυτική πλοήγηση λόγω της ικανότητάς της να αντιπροσωπεύει γραμμές σταθερής πλοήγησης πορείας, γνωστές ως λοξοδρομικές γραμμές ή λοξόδρομα, ως ευθεία τμήματα που διατηρούν τις γωνίες με τους μεσημβρινούς. Η γραμμική κλίμακα είναι ίση σε όλες τις κατευθύνσεις γύρω από οποιοδήποτε σημείο, διατηρώντας έτσι τις γωνίες και τα σχήματα των μικρών αντικειμένων. Το γεωγραφικό πλάτος αυξάνεται κατά το ανέβασμα από τον Ισημερινό στους πόλους, όπου η κλίμακα γίνεται άπειρη. Έτσι, για παράδειγμα, περιοχές όπως η Γροιλανδία και η Ανταρκτική εμφανίζονται πολύ μεγαλύτερες απ'ότι στην πραγματικότητα, σε σχέση με τις χερσαίες εκτάσεις κοντά στον ισημερινό όπως η Κεντρική Αφρική.
Ο **Μαουρεγάτους** ο *Σφετεριστής*, λατιν.: *Mauregatus*, ισπανικά: *Mauregato*‎ (8ος αι.) ήταν ο βασιλιάς των Αστουριών από το 783 έως το 788 ή 789. Ήταν νόθος γιος του Αλφόνσου Α', υποτίθεται από μία Μαυριτανή δουλοπάροικο.

Βιογραφία
---------

Σφετερίστηκε τον θρόνο με το τέλος του Σίλο, του συζύγου της ετεροθαλούς αδελφής του Αδοσίνδας και κερδίζοντας το παρωνύμιο του *Σφετεριστή*.  Η αριστοκρατία είχε εκλέξει τον Αλφόνσο Β' κατόπιν επιμονής του Αδοσίδας, αλλά ο Μαυρεγάτους συγκέντρωσε έναν μεγάλο στρατό υποστηρικτών και ανάγκασε τον Αλφόνσο στην Άλαβα να παραιτηθεί.

Τίποτε δεν είναι γνωστό με λεπτομέρειες για τη βασιλεία του. Η διαμάχη για την υιοθεσία μαινόταν μεταξύ του Ελιπάνδου, αρχιεπισκόπου του Τολέδο, και του Μπεάτους της Λιέβανα και μάλιστα προκάλεσε την παρέμβαση του Καρλομάγνου. Ο Μαυρεγάτους έστειλε επίσης πίσω μία μουσουλμανική δύναμη εισβολής.

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του συντέθηκε ένας ύμνος στον Άγιο Ιάκωβο με μία ακροστιχίδα, που αναφέρει το όνομα του βασιλιά. Αυτό θεωρείται ότι προμηνύει τον μύθο της ταφής του αγίου στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p15272.htm#i152715.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  The British Museum, *Mauregatus of Asturias*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Mauregato of Asturias στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 196859720
* GND: 1017492891

 |

 |
Ο **Μιλτιάδης Κανάρης** (1822-1901) ήταν Έλληνας πολιτικός και αντιναύαρχος.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου 1822 στα Ψαρά και ήταν το τέταρτο από τα επτά παιδιά του αγωνιστή της ελληνικής επανάστασης και πολιτικού Κωνσταντίνου Κανάρη και της Δέσποινας Μανιάτη. Η γέννησή του φέρεται να συνέβη την ίδια ημέρα που ο πατέρας του ανατίναξε την τουρκική ναυαρχίδα στη Χίο. Σπούδασε από το 1833 μέχρι το 1843 στη Βαυαρική Στρατιωτική Σχολή του Μονάχου, έπειτα κατατάχθηκε στο ελληνικό πολεμικό ναυτικό και αργότερα συνέχισε τις σπουδές του στη Γαλλία υπηρετώντας παράλληλα επί μια τριετία στο γαλλικό πολεμικό ναυτικό. Το 1886 διετέλεσε γενικός επιθεωρητής του στόλου και τρία χρόνια μετά (1889) αποστρατεύθηκε, ανακλήθηκε όμως μετά τον πόλεμο του 1897, αναλαμβάνοντας προσωρινά την αρχηγία της Θωρηκτής Μοίρας από τις 7 Αυγούστου μέχρι τις 20 Δεκεμβρίου του 1897.

Παράλληλα ασχολήθηκε με την πολιτική. Εξελέγη πληρεξούσιος Σύρου (1865, 1868) και εν συνεχεία βουλευτής Νέων Ψαρών (1875 και 1899) ενώ στις εκλογές του 1874 δεν κατάφερε να εκλεγεί ύστερα από αθέμιτο πόλεμο που δέχτηκε από την κυβέρνηση Βούλγαρη. Διετέλεσε πολλάκις υπουργός επί των ναυτικών (για τρεις ημέρες στην κυβέρνηση Μπενιζέλου Ρούφου λίγο πριν ξεσπάσουν τα Ιουνιανά όπου σκοτώθηκε ο αδελφός του Αριστείδης το 1864, το 1868 - 1869 και το 1879). Το 1895 αλλά και μετά το 1897 του προτάθηκε η επανειλημμένα από τον βασιλιά Γεώργιο Α' η ανάληψη της πρωθυπουργίας, ο ίδιος όμως απέρριπτε τις προτάσεις καθώς έθετε ως όρο την σύγκληση αναθεωρητικής βουλής.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 7 Νοεμβρίου 1901, ενώ ήταν εν ενεργεία βουλευτής Νέων Ψαρών.. Μια ημέρα πριν το θάνατό του, του απονεμήθηκε ο Μεγαλόσταυρος του Σωτήρος. Ήταν παντρεμένος και παιδιά του ήταν ο επίσης πολιτικός Αλέξανδρος Κανάρης καθώς και ο Λεωνίδας Κανάρης.

Τιμητικές διακρίσεις
--------------------

 Τάγμα του Σωτήρος: Μεγαλόσταυρος (1901)

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  Εγκυκλοπαίδεια *Πάπυρος - Λαρούς - Μπριτάνικα*, 1988, τ. 31, σ. 374.
2. ↑  Πληροφορίες για τον Μιλτιάδη Κανάρη, από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
3. ↑  Βιογραφίες: Κωνσταντίνος Κανάρης.
4. ↑  '*Σύγχρονος Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη*, τ.13, σ. 190.
5. 1 2  Ημερολόγιον Σκόκου, Τόμ. 17, Αρ. 0 (1902) Αρχειοθετήθηκε 2015-07-01 στο Wayback Machine. από το openarchives.gr
6. ↑  «Διάφορα». *Εφημερίδα ΑΙΩΝ* (Αρ. Φύλλου 3040): σελ. 3-4. 22 Ιουλίου 1874. .
7. ↑  *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου*, τ. 10, σελ. 190.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μιλτιάδης Κανάρης** |
Ο **Παντελής Χατζηδιάκος** (γενν. Ρόδος, 18 Ιανουαρίου 1997) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ελληνικής και ολλανδικής υπηκοότητας, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για την Άλκμααρ.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους
-------------------------

Τον Ιανουάριο του 2015, ο Παντελής Χατζηδιάκος, ο οποίος μετακόμισε από τον Παναθηναϊκό στην ΑΖ Άλκμααρ ως νεαρός το 2011, υπέγραψε τριετές επαγγελματικό συμβόλαιο με την ολλανδική ομάδα. Έκανε το ντεμπούτο του με το σύλλογο τόσο στο Τσάμπιονς Λιγκ, όσο και στους αγώνες του Γιουρόπα Λιγκ. Στο παρελθόν, στέφθηκε πρωταθλητής Ολλανδίας με την AZ U16. Το 2017, βοήθησε τη *Jong AZ* να κερδίσει τον τίτλο στη *Tweede Divisie* και να επιτευχθεί η άνοδος στην Εέρστε Ντιβίζιε.

Έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα, μαζί με την πρώτη εμφάνισή του στο Ολλανδικό Πρωτάθλημα σε μία εκτός έδρας ήττα με 2-1 από τη Ζβόλε, μπαίνοντας ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο. Στις 3 Δεκεμβρίου 2017, ο 20χρονος διεθνής κεντρικός αμυντικός, σημείωσε το πρώτο του γκολ στο Ολλανδικό Πρωτάθλημα, στην εκτός έδρας νίκη με 2-0 επί της Φένλο. Σφράγισε τη νίκη στο 84ο λεπτό "Με εξαιρετικό σουτ από το ύψος της περιοχής και αυτό δεν είναι το πρώτο γκολ της καριέρας του, καθώς σκόραρε στο Κύπελλο εναντίον της Μάαστριχτ το Σεπτέμβριο". Με αυτή τη νίκη, η Άλκμααρ έφτασε τις 6 συνεχόμενες νίκες στο Πρωτάθλημα. Άρχισε τη σεζόν 2018-19 ως ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της αμυντικής γραμμής της ομάδας.

Διεθνής σταδιοδρομία
--------------------

Ως αποτέλεσμα των εξαιρετικών επιδόσεών του, κλήθηκε στην Εθνική Ελπίδων Ελλάδας από τον Αντώνη Νικοπολίδη, για τον προκριματικό αγώνα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U21 του 2019, εναντίον του Σαν Μαρίνο και της Τσεχίας, στις 22 και 27 Μαρτίου 2018 αντίστοιχα.

Ο Χατζηδιάκος πραγματοποίησε το ντεμπούτο το με την Εθνική Ανδρών Ελλάδας στις 12 Οκτωβρίου 2019, σε έναν προκριματικό αγώνα για το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2020 εναντίον της Ιταλίας στο Ολυμπιακό Στάδιο της Ρώμης, όπου αγωνίστηκε σε ολόκληρο το 90λεπτο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 144244. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *FBref.com*. 78a3c38e.
3. ↑  (Αγγλικά) *ESPN FC*. 223311. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
4. ↑  «Χατζηδιάκος: Ένας Έλληνας Πρωταθλητής στην Ολλανδία». www.sport24.gr. 15 Μαΐου 2017. .
5. ↑  «Στην 2η θέση με γκολ του Χατζηδιάκου η Άλκμααρ». www.sport24.gr. 3 Δεκεμβρίου 2017. .
6. ↑  «Παντελής Χατζηδιάκος: Το νέο «big thing» του ελληνικού ποδοσφαίρου». youbet.gr. 14 Οκτωβρίου 2019. .
7. ↑  «Ιταλία-Ελλάδα: Ποιος είναι ο Χατζηδιάκος που έπαιξε βασικός». *www.fosonline.gr*. 12 Οκτωβρίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παντελής Χατζηδιάκος – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της UEFA
* Προφίλ στο Transfermarkt.com
* Παντελής Χατζηδιάκος Στατιστικά καριέρας στο Soccerbase
Ο **Παντελεήμων Βενάρδος** (ρως.**Пантелеймон Его́рович Бенардо́с**, Πελοπόννησος 1761-1839) υπήρξε στρατηγός του Ρωσικού στρατού, ελληνικής καταγωγής.

Βιογραφία
---------

Από οικογένεια Έλλήνων ευγενών. Στις 24 Αυγούστου 1775 εισήλθε στο ελληνικό γυμνάσιο επι της σχολής Ευελπίδων Mozhaisky. Αποφοίτησε από το τμήμα ομοθρήσκων. Στις 16 Ιουνίου 1781 διορίστηκε με τον βαθμό Σημαιοφόρος στο 15ο Σύνταγμα Πεζικού του Shlisselburg .Τον Ιανουάριο του 1786 μεταφέρθηκε στο Ekaterinoslav.
Πολέμησε εναντίον των Τούρκων το 1787-1791 στο Ochakov και Ισμαήλ (Πολιορκία του Ισμαηλίου (1790)). Το 1792 και 1794 πολέμησε εναντίον των ανταρτών της Πολωνίας. Τον Σεπτέμβριο του 1802 διορίστηκε διοικητής συντάγματος του Νίζνι Νόβγκοροντ και τον Μάρτιο του 1806 – διοικητής συντάγματος του Βλαντίμιρ.
Στον πόλεμο του Τέταρτου Συνασπισμού εναντίον της Γαλλίας, 1806-1807, διακρίνεται ο ίδιος κατά τη διάρκεια των μαχών και συγκεκριμένα στη (Μάχη του Άιλαου) και στη μάχη του Heilsberg (Friedland). 

Του απονεμήθηκε ο βαθμός του στρατηγού στις 12 Δεκμβρίου 1807.
Στον πόλεμο του 1812 ήταν στο τρίτο εφεδρικό Σώμα Στρατού και από 18 Σεπτεμβρίου]] 1812 – στο 3ο, Δυτικό Σώμα , διοικητής της 1ης Ταξιαρχίας του 18ου συντάγματος. Συμμετείχε στη Μάχη του Kobrin, διέπρεψε κατά τη διάρκεια της Μάχης του Gorodechno. Στις 20 Μαρτίου 1813 του απονεμήθηκε το παράσημο του Τάγματως του Αγίου Γεωργίου
 
Το 1813 - 1814 συμμετείχε στην Πολιορκία της Thorne (1813) , πολέμησε στο Bautzen και Katsbahe, στη Μάχη της Brienne , στην μάχη της LA ROTHIERE. Τον Αύγουστος του 1814 διορίστηκε διοικητής ταξιαρχίας της 18ης Μεραρχία Πεζικού μέχρι την αποστράτευση του στις 16 Μαρτίου 1816.
Στις 17 Ιουνίου 1817 του απονεμήθηκε το παράσημο του Τάγματως της Αγίας Άννης

Πηγές
-----

* Словарь русских генералов, участников боевых действий против армии Наполеона||ссылка=
* Государственный Эрмитаж. Западноевропейская живопись|1981||страницы=251, кат.№ 7930
Οι **Παφλαγόνες** ήταν λαός που έδωσε το όνομά του στην περιοχή της Παφλαγονίας.

Το όνομά τους οφείλουν στον Μυθικό γιο του **Φινέα** τον **Παφλαγόνα**.
Οι Χετταίοι τούς καλούσαν *Πάλα* ή *Πάφλα*. Η γλώσσα τους ονομαζόταν Παλαουμνιλι και ανήκε στην ομάδα των Ινδο-Ευρωπαϊκών γλωσσών της Ανατολίας, έχοντας παράλληλα ένα γλωσσικό υπόστρωμα συγγενικό της μη Ινδο-Ευρωπαϊκής γλώσσας Χαττίλι. Η ονομασία Παφλαγονία στην ουσία είναι η ίδια ρίζα με την Πελαγονία (όπου φ είναι το παλαιό δίγαμμα). Τόσο οι Παφλαγόνες, όσο και οι Πελαγόνες της Μακεδονίας ανήκαν στα θρακοπελασγικά φύλα. 
**Παφλαγών** καλείτο και ο Βασιλεύς του λαού αυτού.

Το έθνος των Παφλαγόνων οι αρχαίοι Έλληνες το περιφρονούσαν θεωρώντας τους ως έθνος απολίτιστο και έθνος αργυρώνητων δούλων. Στις παροιμίες και φράσεις τους η λέξη παφλαγών σήμαινε φλύαρος.

(Παφλαγών > Φαφλαγών > φαφλατών > φαφλατάς)
Ο **Μιλτιάδης Μελαχροινός (Miltiades Melachrino)** (1856 - 1933) ήταν Έλληνας καπνέμπορος και καπνοβιομήχανος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Μιλτιάδης Μελαχροινός γεννήθηκε το 1856 στην Κωνσταντινούπολη και προερχόταν από οικογένεια επιχειρηματιών και βιομηχάνων του καπνού. Σε ηλικία 25 ετών αναχώρησε από την Κωνσταντινούπολη για την Αίγυπτο, όπου δημιούργησε το πρώτο εργοστάσιο τσιγάρων στο Κάιρο και επιδίδεται σε εξαγωγές στην Αμερική και στην Ινδία. Στην συνέχεια επέκτεινε την επιχείρηση στο Λονδίνο και το 1904 ίδρυσε εταιρεία στην Νέα Υόρκη με την επωνυμία "M. Melachrino and Co". Η επιχείρηση του διέθετε παραρτήματα σε Κίνα, Νέα Υόρκη, Καναδά, Τουρκία και Ελλάδα .
Το 1913, πουλάει το εργοστάσιο του και επιστρέφει στην Αίγυπτο, όπου μετέχει σε χρηματιστηριακές επιχειρήσεις και σε εμπόριο βάμβακος.
Πέθανε στην Νέα Υόρκη στις 4 Ιουλίου του 1933.

 Τσιγάρα Μελαχροινού

Φιλανθρωπικό έργο - Οικογένεια
------------------------------

Το 1916, με δωρεά του ιδρύεται η Μελαχροίνειος Σχολή στην Ηλιούπολη της Αιγύπτου.

Οι γονείς του ήταν ο Αντώνης Μελαχροινός, έμπορος και η Σμαράγδα Μελαχροινού. 

Ο διάσημος μουσικός George Melachrino, ήταν γιος του.

Η αδερφή του, Πηνελόπη Δημητρακοπούλου, ήταν παντρεμένη με τον συμμαθητή του, Αλέξανδρο Δημητρακόπουλο, ανηψιό του μεγαλέμπορου σιτηρών, ευεργέτη των Λαγκαδίων και αγωνιστή του 1821 Δημητρίου Δημητρακοπούλου.

Πηγές
-----

1. 1 2  Ιωάννης Ζήλλης. «Πουλώντας γεύση, άρωμα και μόδα» (PDF).
2. ↑  Εθνικός Κήρυξ, 4 Ιουνίου 1933
3. ↑  «Vintage M.Melachrino & Co. Cavalla Xanthie Egyptian Flat 50 Tobacco Tin».
4. ↑  Εθνικός Κήρυξ, 4 Ιουνίου 1933
5. ↑  «George Melachrino».
Ο **Παναγιώτης Κρεββαττάς** ή **Κρεββατάς** (1785 - 16 Νοεμβρίου 1822) ήταν αγωνιστής και πολιτικός της εποχής του 1821.

Βιογραφία
---------

Η καταγωγή του ήταν από την επαρχία Μυστρά. Ήταν γόνος της παλαιάς και επιφανούς οικογένειας Κρεββαττά με πρεσβύτερο τον Ιωάννη Κρεββαττά. Παππούς του ήταν ο συνονόματος Παναγιώτης Κρεββαττάς, ο οποίος στην Πελοποννησιακή επανάσταση του 1769 έδωσε πρώτος το σύνθημα του πολέμου κατά των Τούρκων. Ήταν πρωτότοκος γιος του Δημήτριου Κρεββαττά και της Κλίνης, αδελφής του Ανδρίκου Νοταρά. Γεννήθηκε στην Σπάρτη περί το 1785.

Δάσκαλός του ήταν ο ιεροκήρυκας Μάξιμος. Πήγε για σπουδές στην Ιταλία, αλλά αναγκάστηκε να τις διακόψει και να επιστρέψει, όταν πέθανε ο πατέρας του. Μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία από τον Χριστόφορο Κορνήλιο το 1818. Μάλιστα οργάνωσε την πολυπληθέστερη επαναστατική δύναμη στην επαρχία του, από οποιαδήποτε άλλη στην Πελοπόννησο, αποτελούμενη από 15.000 άνδρες

Ήταν μεταξύ των προεστών που περί τα τέλη Φεβρουαρίου του 1821 προκλήθηκαν στην Τρίπολη από τον καϊμακάμη (αναπληρωτή του Χουρσίτ) για να κρατηθούν ως όμηροι. Ο ίδιος (που μόλις είχε επιστρέψει από την Ιταλία) απέφυγε να μεταβεί στην Τρίπολη προφασιζόμενος ασθένεια και με την εγγύηση του προκρίτου της Τρίπολης Κουγιά με τον οποίο είχε συγγένεια. Στη συνέχεια πρωτοστάτησε στην επανάσταση στην Πελοπόννησο. Ήταν δραστήριος και ηρωικός μαχητής. Πήρε μέρος στην Άλωση της Τριπολιτσάς και φάνηκε ιδιαίτερα χρήσιμος στον αγώνα εναντίον του Δράμαλη, όταν τον χτύπησε ο Κολοκοτρώνης στο Νταούλι. Την παραμονή της μάχης, ο Κρεββατάς, μπρος στο ενδεχόμενο του θανάτου, ζήτησε από το Κολοκοτρώνη να τον εξομολογήσει και έκανε και την διαθήκη του υποσχόμενος δαπάνη ενός εκατομμυρίου γροσίων για τις ανάγκες του αγώνα. Επέζησε όμως της μάχης και αργότερα έγινε γερουσιαστής της Πελοποννήσου. 

Πέθανε σε ενέδρα στις 16 Νοεμβρίου του 1822 όταν μια σφαίρα τον σκότωσε, ενώ αυτός έφιππος ήθελε να διασχίσει τον ποταμό Ευρώτα. Λένε ότι δολοφονήθηκε από τους αδελφούς Γιατρακαίους για να πάρουν αυτοί την αποκλειστική δύναμη της επαρχίας. Φυσικός αυτουργός της δολοφονίας, ήταν, σύμφωνα με τον Θ. Ρηγόπουλο , ο ανηψιός του Γιατράκου, Γληγοράκης Γιατράκος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  books.google.com/books?id=bGpKAAAAYAAJ&pg=PA214.
2. ↑  Ημερολόγιο Θ. Ρηγόπουλου, τεύχος Δ΄, σελ. 197, εκδόσεις Ι. Θεοφανίδη
3. ↑  Αρχείο Θεόδ. Κολοκοτρώνη, τεύχος Ε', σελ. 88 & Ιστορία Σπ. Τρικούπη, Τόμος Γ΄, σελ. 250
4. ↑  Ημερολόγιο Θ. Ρηγόπουλου (ο.π.), σελ. 286.

Πηγές
-----

* Αγαπητός Σ. Αγαπητός (1877). «Οι Ένδοξοι Έλληνες του 1821, ή Οι Πρωταγωνισταί της Ελλάδος». Τυπογραφείον Α. Σ. Αγαπητού, Εν Πάτραις. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2009.
* Φώτιος Χρυσανθόπουλος (1888). *Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως*. Αθήνα: Σταύρος Ανδρόπουλος, Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
Ο **Παούν Γιάνκοβιτς** (*σερβικά : Паун Јанковић*)(1808–1865) ήταν πολιτικός της Σερβίας, υπουργός και πρωθυπουργός.

Πατέρας του ήταν ο Γιάνκο Τζούρτζεβιτς μέλος του διοικητικού συμβουλίου των Σέρβων και αγωνιστής της Σερβικής επανάστασης. Χρημάτισε πρωθυπουργός του πριγκιπάτου της Σερβίας από τις 7 Απριλίου 1840 έως τις 15 Μαΐου 1840. Επίσης ήταν υπουργός παιδείας, εξωτερικών, δικαιοσύνης και οικονομικών. Το 1857 ήταν από τα στελέχη της συνωμοσίας που προσπάθησε να ανατρέψει τον πρίγκιπα Αλέξανδρο Καρατζόρτζεβιτς και να επαναφέρουν την δυναστεία Ομπρένοβιτς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βιβλιοθήκη του Σμεντέρεβο Αρχειοθετήθηκε 2016-04-27 στο Wayback Machine. στα σερβικά
2. ↑  ιστορική βιβλιοθήκη, στα σερβικά
3. ↑
Ο **Πολυχρόνης Βεζυρίδης** είναι Έλληνας τερματοφύλακας και αποτελεί έναν από τους πιο σταθερούς τερματοφύλακες των ελληνικών γηπέδων, με "γεμάτες" χρονιές από τη σεζόν 1996-97. Γεννήθηκε στη Γερμανία στις 30 Νοεμβρίου 1974 και κατάγεται από τη Δράμα.

Σταδιοδρομία
------------

### Ξεκίνημα

Ο Πολυχρόνης από μικρός έδειχνε ιδιαίτερο ζήλο και έφεση στο ποδόσφαιρο, δίνοντας δείγματα γραφής για το τι θα ακολουθούσε.Στα 7 του χρόνια ξεκίνησε να παίζει στην Γερμανική ομάδα Britannia Solingen,στην ηλικία των 13 έπαιξε στην μεγαλύτερη ομάδα της πόλης στην Union Solingen.Στα 15 του,του έκαναν πρόταση απο την Εθνική παίδων Γερμανίας αλλά δεν δέχτηκε λόγω του Γερμανικού Διαβατηρίου.Πήρε μεταγραφή στις εφηβικές ομάδες της 1.fc.koeln όπου έπαιξε δύο χρόνια και αργότερα για ένα χρόνο στις εφηβικές της Borussia Moenchenglandbach. Συμμετείχε απο μικρός στις μικτές ομάδες της πόλης και αργότερα στην μικτή Rinanias-Wesfalias.

### Δόξα Δράμας

Το 1993 ξεκινάει την καριέρα του στην Ελλάδα απο την Δόξα Δράμας.Την ίδια χρονιά χτυπά την πόρτα της Δόξας το ΠΑΓΓΑΙΟ 90 και ο Πολυχρόνης ντύνεται στα ερυθρόλευκα με την μορφή δανεισμού.Το 1994 επιστρέφει στην Δόξα Δράμας όπου μετράει 52 συμμετοχές για 4 σεζόν.
Ο λεγόμενος **περγαμηνός χάρτης** είναι απομίμηση της ζωικής περγαμηνής. Παρασκευάζεται με εμβάπτιση χαρτοπολτού που έχει παραχθεί σε λεπτά φύλλα για κάποια δευτερόλεπτα μέσα σε θειϊκό οξύ, περιεκτικότητας 70-84%, και στη συνέχεια ακολουθεί άμεση προσεκτική πλύση αυτών με νερό.

Η επίδραση του οξέος δημιουργεί μια επικάλυψη από κολλοειδή κυτταρίνη που καθιστά τα φύλλα του χάρτη όμοια με περγαμηνές. Υπόψη όμως ότι κατά τη κατεργασία αυτή αφενός μειώνεται το βάρος αλλά και η επιφάνεια του κάθε φύλλου κατά 10% περίπου. Στη συνέχεια τα φύλλα αυτά λεγόμενα πλέον έκαστο «περγαμηνός χάρτης» ξηραίνονται και περικαλύπτονται με παραφινέλαιο οπότε και στιλβώνονται.

Ο περγαμηνός αυτός χάρτης χρησιμοποιείται σε πολλές εφαρμογές αντί της περγαμηνής όπως επίσης και για σφράγισμα δοχείων υγρού περιεχομένου, περιτύλιγμα βουτύρου και κρέατος, στη βιβλιοδετική, στην περικάλυψη αλλαντικών προϊόντων κ.λπ.
Ο **Παναγιώτης Λοϊζίδης** ( γεννημένος 28 Φεβρουαρίου 1995), είναι Κύπριος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός μπακ στο Κυπριακό πρωτάθλημα Β' κατηγορίας, στην ομάδα Ομόνοια Αραδίππου.Είναι ένας παίκτης όπου εκτός απο δεξιός μπακ μπορεί να παίξει τόσο ως αριστερός μπακ, τόσο ως και αμυντικός.

Γενικές πληροφορίες
-------------------

Ο Παναγιώτης Λοϊζίδης γεννήθηκε στις 28/02/1995( ηλικία 28 ετών) και κατάγεται απο την Κύπρο, συγκεκριμένα απο την Λάρνακα. Έχει ύψος 1.80 και αγωνίζεται κυρίως ως δεξιός μπακ. Άρχισε την καρίερα του στην Ανόρθωση, ενώ την συγκεκριμένη περίοδο είναι στην Ομόνοια Αραδίππου, με αριθμό φανέλας το 95.

Καριέρα
-------

Ο Παναγιώτης Λοϊζίδης καθώς αγωνίζεται με την γαλαζό-άσπρη φανέλα έχει κατορθώσει 1 γκολ στην τρέχουσα αυτή σεζόν, έχοντας αγωνιστεί σε 10 αγώνες. Δέχθηκε 3 κίτρινες κάρτες ενώ δεν πήρε καμία κόκκινη κάρτα προς στιγμής.

| Σεζόν | Ημερομηνία | Απο | Πήγε |
| --- | --- | --- | --- |
| 22/23 | Ιουλ 1,2022 | Αλκή Ορόκλινης | Ομόνοια Αραδίππου |
| 21/22 | Ιουλ 1,2021 | Αγία Νάπα | Αλκή Ορόκλινης |
| 20/21 | Ιουλ 1,2020 | Ερμής Αραδίππου | Αγία Νάπα |
| 19/20 | Σεπτ 1,2019 | Αλκή Ορόκλινης | Ερμής Αραδίππου |
| 17/18 | Ιουλ 5,2017 | Ομόνοια Αραδίππου | Αλκή Ορόκλινης |
| 16/17 | Ιουλ 1,2016 | Ανόρθωση | Ομόνοια Αραδίππου |
| 15/16 | Ιαν 30,2016 | Αγία Νάπα | Ανόρθωση |
| 15/16 | Αυγ 18,2015 | Ανόρθωση | Αγία Νάπα |
| 14/15 | Ιαν 20,2015 | Νέα Σαλαμίνα | Ανόρθωση |
| 14/15 | Ιουλ 1,2014 | Ανόρθωση | Νέα Σαλαμίνα |
| 12/13 | Ιουλ 1,2012 | Ανόρθωση U21 | Ανόρθωση |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Panagiotis Loizidis Omonia Aradippou videos, transfer history and stats - Sofascore». *www.sofascore.com*. Ανακτήθηκε στις 23 Απριλίου 2023.
2. ↑  «Panagiotis Loizidis - Player profile 22/23». *www.transfermarkt.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Απριλίου 2023.
Ο **Παναγιώτης Π. Λαπατσάνης** (1893 - 27 Μαΐου 1964) ήταν Έλληνας γιατρός (ακτινολόγος) και βουλευτής, ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Γαστρεντερολογικής Εταιρείας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1893 και ήταν γιος του βουλευτή Λοκρίδας (1923) Πέτρου Λαπατσάνη. Σπούδασε ιατρική στη Γαλλία και στη Γερμανία και ειδικεύτηκε στη ραδιολογία και στην ακτινολογία. Εργάστηκε ως ακτινολόγος, σε δικό του εργαστήριο (1926) και κατά την περίοδο της Κατοχής το ιατρείο του μεταφέρθηκε στην κλινική Σμπαρούνη. Από το 1950 ως τη συνταξιοδότησή του εργαζόταν πάλι σε άλλο εργαστήρι. 

Ήταν παντρεμένος με την Αθηνά Λαπατσάνη.

Εξελέγη βουλευτής Φθιωτιδοφωκίδος με την ΕΠΕΚ το 1951.

  

Πέθανε στην Αθήνα στις 27 Μαΐου 1964 και κηδεύτηκε την επομένη από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Χρήστος Σωτηρίου Μπαλτάς, υποψήφιος διδάκτωρ, Η Ιστορία της Ελληνικής Ακτινολογίας, σελ. 30-31[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. 1 2  
Κοινωνικά, Το Βήμα, φύλλο 28-5-1964, σελ. 4.
3. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 34, αρ. 159).(pdf)
Η **Μαρίνα Μπερλουσκόνι** (ιταλικά: Maria Elvira Berlusconi), (Μιλάνο, 10 Αυγούστου 1966) είναι Ιταλίδα επιχειρηματίας, πρόεδρος της Fininvest και του εκδοτικού οίκου Mondadori Editore. Είναι η μεγαλύτερη κόρη του Ιταλού επιχειρηματία και πολιτικού Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Πρώτα χρόνια και καριέρα
------------------------

Η Μαρίνα είναι κόρη του Σίλβιο Μπερλουσκόνι από τον πρώτο του γάμο με την Κάρλα Λουκία Ντάλ Όγκλιο και είναι η αδελφή του επιχειρηματία Πιέρ Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Μετά από τις σπουδές της, εργάστηκε σε διάφορες θέσεις στις επιχειρήσεις των μέσων ενημέρωσης του πατέρα της στην Ιταλία.

Μπήκε στο διοικητικό συμβούλιο της Fininvest το 1994 μαζί με τον αδελφό της Πιέρ Σίλβιο. Το 1995 συμμετείχε στα εγκαίνια του 
του ισπανικού σταθμού Telecinco. Το 1996 έγινε αναπληρωτής πρόεδρος της Fininvest και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου το 2005.

Είναι επίσης πρόεδρος της εκδοτικής εταιρείας της Ιταλίας Mondadori και πρόεδρος του επενδυτικού σκέλους της Fininvest. 

Το 2011, η Μαρίνα Μπερλουσκόνι είχε δηλώσει ότι ποτέ δεν σκέφτηκε να εισέλθει στην πολιτική. Το 2014, δήλωσε ότι μπορεί αυτό τελικά να συμβεί.

Προσωπική ζωή
-------------

Τον Δεκέμβριο του 2008, η Μαρίνα Μπερλουσκόνι παντρεύτηκε τον Μαουρίτσιο Βανάντια, πρώην χορευτή 
της Σκάλας του Μιλάνου και μαζί απέκτησαν δύο παιδιά.

Το 2007, το Αμερικανικό περιοδικό Forbes την επελέξε στην 33η θέση της πιο ισχυρής γυναίκας στον κόσμο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Τα μέλη του Διοικητικού συμβουλίου της Fininvest». Fininvest.it. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Φεβρουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2020.  (Αγγλικά)
2. ↑  «Η λίστα με τις ισχυρότερες γυναίκες στον κόσμο το 2007». Forbes.com. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2020.  (Αγγλικά)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 314816101
* LCCN: no2015013693
* ISNI: 0000 0004 4618 006X
* GND: 1067504974

 |

 |
Η μόνη γνωστή νταγκεροτυπία του Σοπέν, το 1849.
Οι **πολωνέζες του Φρεντερίκ Σοπέν** γράφτηκαν μεταξύ το 1817 και το 1846 και οι περισσότερες γράφτηκαν για σόλο πιάνο. Η πρώτη του γράφτηκε το 1817, όταν ήταν στην ηλικία των 7 ετών, ενώ η τελευταία του γράφτηκε τρία χρόνια πριν πεθάνει, ονόματι *Πολωνέζα-Φαντασία*. Οι περισσότερο γνωστές του είναι οι Πολωνέζα, Op. 40, No. 1 και η Πολωνέζα σε Λα ύφεση μείζονα, Op. 53 (η πρώτη είναι γνωστή και ως η *Στρατιωτική* και η δεύτερη ως η *Ηρωική*).

Συνολικά, ο Σοπέν έγραψε 23 πολωνέζες για σόλο πιάνο. Εφτά εκ των οποίων, δημοσιεύθηκαν ενώ ζούσε, τρεις δημοσιεύθηκαν μετά θάνατον με Opus αρίθμηση, έξι δημοσιεύθηκαν μετά θάνατον χωρίς αρίθμηση, ενώ, τέλος, εφτά πολωνέζες του χάθηκαν.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Γιώργος Βλαστός (26 Φεβρουαρίου 2010). «Το πιανιστικό έργο του Σοπέν: μία σύντομη επισκόπηση». Το Βήμα. Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Polonaises στο IMSLP.org

  

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πολωνέζες του Φρεντερίκ Σοπέν |
| --- |
|  |
| 
* Εισαγωγή και Πολωνέζα μπριλάντε σε Ντο μείζονα, Op. 3
* Andante spianato και Μεγάλη Πολωνέζα μπριλάντε σε Μι ύφεση μείζονα, Op. 22
* 2 Πολωνέζες, Op. 26
* 2 Πολωνέζες, Op. 40 (*Στρατιωτική*)
* Πολωνέζα, Op. 44 (*Τραγική*)
* Πολωνέζα, Op. 53 (*Ηρωική*)
* Πολωνέζα-Φαντασία, Op. 61
* 3 Πολωνέζες, Op. posth. 71
* Πολωνέζες χωρίς αρίθμηση opus
 |

 |
Μαρίμπα ενώ παίζεται
Η **μαρίμπα** είναι κρουστό μουσικό όργανο με προέλευση από την Αφρική.

Περιγραφή
---------

Η μαρίμπα είναι μακρόστενη με στήριξη στο δάπεδο. Έχει όψη παρόμοια με αυτή του ξυλόφωνου. Τα πλήκτρα της είναι ξύλινα και βρίσκονται σε διάταξη δυο παράλληλων σειρών εκ των οποίων η μια είναι υπερυψωμένη. Ο ήχος της προέρχεται από το χτύπημα των πλήκτρων και ενισχύεται στην κάτω μεριά του οργάνου από σωληνωτά αντηχεία των οποίων το μέγεθος σταδιακά αυξάνεται ώστε να συμβαδίζει με τον ήχο των πλήκτρων. Το παίξιμο του οργάνου γίνεται με την χρήση μπαγκετών που στην άκρη τους έχουν μπίλιες οι οποίες ανάλογα με την σκληρότητα τους αναπαράγουν γλυκό η και πιο οξύ ήχο. 

### Αντηχεία

Μεταλλικά αντηχεία
Τα αντηχεία στην Αφρική κατασκευάζονταν από κολοκύθα ενώ στην Ασία και στην Ν. Αμερική από ξύλο. Σε σύγχρονες μαρίμπες παρατηρούνται και μεταλλικά αντηχεία. Ο ρόλος των αντηχείων είναι η ενίσχυση του ήχου που παράγεται από το χτύπημα των πλήκτρων.

Ιστορία - προέλευση
-------------------

Θεότητα των Μάγια που παίζει μαρίμπα
Η επικρατούσα θεωρία είναι ότι προέρχεται από την Αφρική. Σύμφωνα με άλλη θεωρία προέρχεται από την κεντρική Αμερική και συγκεκριμένα από τους Μάγια. Στην κεντρική και δυτική Αφρική η χρήση του ξυλόφωνου είναι πολύ διαδεδομένη και πρώτο εμφανίστηκαν εκεί τον 16ο ή 17ο αιώνα. Το όνομα *μαρίμπα* προέρχεται από τη Λατινική Αμερική.

Ηχόχρωμα
--------

Το παίξιμο του οργάνου γίνεται με την χρήση μπαγκετών που στην άκρη τους έχουν μπίλιες οι οποίες ανάλογα με την σκληρότητα τους αναπαράγουν γλυκό η και πιο οξύ ήχο. Σε σχέση με το ξυλόφωνο έχει πιο γλυκό ήχο καθώς χρησιμοποιείται πιο μαλακό και πιο λεπτό σε πάχος ξύλο στα πλήκτρα.

Τεχνικές παιξίματος
-------------------

Για το παίξιμο της μαρίμπα μπορούν να χρησιμοποιηθούν από δυο έως έξι μπαγκέτες (μέχρι τρεις σε κάθε χέρι). Η μαρίμπα, λόγω μεγέθους και διάταξης, δίνει την δυνατότητα να παίζουν σε αυτήν ταυτόχρονα παραπάνω από ένα άτομα.

Δείτε επίσης
------------

* Ξυλόφωνο

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Orchestra, St. Frangopoulos, Στ. Φραγκόπουλος». Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2019.
2. ↑  «μαρίμπα». *Academic Dictionaries and Encyclopedias* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2019.
3. ↑  «Historia de La Marimba | Símbolo Patrio – Prensa Libre» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2019.
Η **Μαρία του Λάνκαστερ, βαρόνη του Πέρσι** (1320 - 1 Σεπτεμβρίου 1362) ήταν μικρότερη κόρη και παιδί του Ερρίκου, 3ου κόμη του Λάνκαστερ και της συζύγου του Ματθίλδης Τσάουορθ, δισέγγονη μέσω πατέρα του βασιλιά Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας. Τα αδέλφια της ήταν : Λευκή του Λάνκαστερ, βαρόνη των Γουέικ του Λίντελ, Ερρίκος, δούκας του Λάνκαστερ, Ματθίλδη του Λάνκαστερ, κόμισσα του Όλστερ, Ιωάννα του Λάνκαστερ και η Ελεονώρα του Λάνκαστερ. Η ανιψιά της Λευκή του Λάνκαστερ κόρη του αδελφού της Ερρίκου ήταν πρώτη σύζυγος του Ιωάννη της Γάνδης και μητέρα του Ερρίκου Δ΄ της Αγγλίας.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Σεπτέμβριο του 1334 στο *κάστρο του Τάτμπαρι* τον Χένρι Πέρσι, 3ο βαρόνο του Πέρσι μεγαλύτερο γιο του Χένρι Πέρσι, 2ου βαρόνου του Πέρσι και της Ιντονίας, κόρης του Ρόμπερτ ντε Κλίφορντ. Ο σύζυγος της διαδέχθηκε τον πατέρα του ως 3ος βαρόνος του Πέρσι (1352), μαζί του απέκτησε :

* Χένρι Πέρσι, 1ος Κόμης του Νορθάμπερλαντ
* Τόμας Πέρσι, 1ος κόμης του Γούστερ
* Ματθίλδη Πέρσι, παντρεύτηκε τον Σέρ Ιωάννη του Σουδεράι (1364 - 1383) νόθο γιο του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας με την ερωμένη του Αλίκη Πέρρερς.
* Μαρία βαρόνη του Ρος, παντρεύτηκε τον Τζων ντε Ρος, βαρόνο των Ρος του Χέλμσλϋ.

Η Μαρία του Λάνκαστερ πέθανε στο Άλνουικ του Νορθάμπερλαντ (1 Σεπτεμβρίου 1362) και ο σύζυγος της παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ιωάννα Όρρεμπι κόρη του Τζων Όρρεμπι, δεύτερου λόρδου του Όρρεμπι.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  «Kindred Britain»
2. ↑  p10691.htm#i106910. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Weir 2008, p. 80.
4. ↑  Weir 2008, pp. 77–80.
5. ↑  Weir 2008, p. 80.
6. ↑  Bean 2004.

Πηγές
-----

* Bean, J.M.W. (2004). "Percy, Henry, third Lord Percy (c.1321–1368)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press.
* Weir, Alison (2008). Britain's Royal Families, The Complete Genealogy. Vintage Books.
Η **Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αμερικανικής Σαμόα** (αγγλικά: *Football Federation American Samoa*, FFAS) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στην Αμερικανική Σαμόα. Εδρεύει στo Πάγκο Πάγκο. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά και επαγγελματικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Αμερικανικής Σαμόα.

Ιστορία
-------

Ο οργανισμός ιδρύθηκε το 1984. Εντάχθηκε στην Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Ωκεανίας (OFC) και στην Παγκόσμια Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA) το 1998.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Football Federation American Samoa Αρχειοθετήθηκε 2017-06-15 στο Wayback Machine. theplayersagent.com

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνικές Ομοσπονδίες ποδοσφαίρου Ωκεανίας (OFC) |
| --- |
|  |
| 
* Αμερικανική Σαμόα
* Βανουάτου
* Κιριμπάτι1
* Νέα Ζηλανδία
* Νέα Καληδονία
* Νήσοι Κουκ
* Νήσοι Σολομώντα
* Νιούε1
* Παπούα Νέα Γουινέα
* Σαμόα
* Ταϊτή
* Τόνγκα
* Τουβαλού1
* Φίτζι
 |
|  |
| 
1Μέλος της ΟΦΚ αλλά όχι μέλος της FIFA |

 |
Συντεταγμένες: 11°08′N 42°43′E﻿ / ﻿11.133°N 42.717°E﻿ / 11.133; 42.717

Η **Περιφέρεια Αλί Σαμπί** (αραβικά: صابح على, γαλλικά: Ali Sabieh) είναι μια περιφέρεια του Τζιμπουτί. Έχει έκταση 2.200 τ.χλμ. και πληθυσμό 90.005 κατοίκων (2012). Πρωτεύουσα είναι η Αλί Σαμπί.

Γεωγραφία
---------

Η Περιφέρεια Αλί Σαμπί βρίσκεται ανατολικά του Τζιμπουτί. Συνορεύει στα δυτικά με την Περιφέρεια Ντικίλ, στα βόρεια και βορειοδυτικά με την Περιφέρεια Άρτα, στα νότια με την Αιθιοπία και στα ανατολικά με τη Σομαλία. Έχει έκταση 2.200 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση η τέταρτη μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί, μετά την Περιφέρεια Ντικίλ, την Περιφέρεια Ταντζουρά και την Περιφέρεια Ομπόκ.

Δημογραφία
----------

Η Περιφέρεια Αλί Σαμπί έχει πληθυσμό 90.005 κατοίκων (2012). Είναι σε πληθυσμό η δεύτερη μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί μετά την Περιφέρεια Ντικίλ. Έχει πυκνότητα 40 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι ανά πυκνότητα η μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί.

Επαρχίες
--------

Η Αλί Σαμπί συμπεριλαμβάνει μία επαρχία, την Αλί Σαμπί.

Χωριά
-----

* Αλί Αντ
* **Αλί Σαμπί**
* Ασσαμό
* Γκελίλ
* Γκιστί
* Γκουμπτό
* Χολχόλ
* Ντανάν
* Ντασμπιγιό

Μεταφορές
---------

Το κυριότερο αεριδρόμιο είναι το Αλί Σαμπί.

Δείτε επίσης
------------

* Περιφέρειες του Τζιμπουτί

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κατάλογος περιφερειών του Τζιμπουτί ανά έκταση
2. ↑  Κατάλογος περιφερειών του Τζιμπουτί ανά πληθυσμό
3. ↑  Κατάλογος περιφερειών του Τζιμπουτί ανά πυκνότητα

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Περιφέρειες του Τζιμπουτί |
| --- |
|  |
| 
* Αλί Σαμπί
* Άρτα
* Ντικίλ
* Ομπόκ
* Ταντζουρά
 |

 |

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Περιφέρεια Αλί Σαμπί |
| --- |
|  |
| 
**Πρωτεύουσα:** Αλί Σαμπί |
|  |
| 
* Αλί Αντ
* Ασσαμό
* Γκελίλ
* Γκιστί
* Γκουμπτό
* Χολχόλ
* Ντανάν
* Ντασμπιγιό
 |  |

 |
Η **Περιφέρεια Γαρμ** (τατζικικά: **Вилояти Ғарм**, μεταγραφή: Viloyati Ğarm/Vilojati Ƣarm, περσικά: ولایت غرم, *Velâyate Qarm*) ήταν περιφέρεια στη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Τατζικιστάν της Σοβιετικής Ένωσης από το 1920 έως το 1955. Πρωτεύουσά της ήταν το Γαρμ. Ο πληθυσμός του Γαρμ ήταν γνωστός ως Γάρμι, ένας όρος που χρησιμοποιείται ακόμα και στο σημερινό Τατζικιστάν.

Ιστορία
-------

Στη δεκαετία του 1920, κατά τη διάρκεια της αναδιοργάνωσης των συνόρων στην Κεντρική Ασία, δημιουργήθηκε η περιφέρεια Γαρμ από το παλιό Καρατεγκίν και Νταρβάζ, επαρχίες του Εμιράτου της Μπουχάρα. Η περιφέρεια Γαρμ αποτελούνταν από μεγάλο μέρος της κοιλάδας Καρατεγκίν, καθώς και την επαρχία Καλάι-Χουμπ. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 το Γαρμ ήταν ένα φυτώριο για το Μπασμάτσι, η αντι-Σοβιετική αντίσταση στην Κεντρική Ασία. Το 1929 ο διοικητής των Μπασμάτσι Φεϊζάλ Μακσούμ πέρασε από το Αφγανιστάν στο Τατζικιστάν και σύντομα κατέλαβαν την πόλη Γαρμ, και αργότερα απελάθηκε από τις Σοβιετικές δυνάμεις.

Το 1939 η Σοβιετική Απογραφή κατέγραψε πληθυσμό 183.100 κατοίκων στην περιφέρεια Γαρμ. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού του Γαρμ μεταφέρθηκε με τη βία από την κυβέρνηση στο δυτικό Τατζικιστάν. Αυτός ο πληθυσμός ανθρώπων σήμερα είναι γνωστός ως Γάρμι. Το 1955, η περιφέρεια καταργήθηκε και η γη της μοιράστηκε στην Αυτόνομη επαρχία Γκόρνο-Μπανταχσάν και τις Επαρχίες της Δημοκρατικής Υποταγής. Οι Γάρμι συνέχισαν να έχουν μια ξεχωριστή φυλετική ταυτότητα στο Τατζικιστάν. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου στο Τατζικιστάν το 1992-1997 πολλοί Γάρμι στοχεύθηκαν για σφαγές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ritter, William S (1990). «Revolt in the Mountains: Fuzail Maksum and the Occupation of Garm, Spring 1929». *Journal of Contemporary History* **25**: 547. doi:10.1177/002200949002500408. .
2. ↑  Ritter, William S (1985). «The Final Phase in the Liquidation of Anti-Soviet Resistance in Tadzhikistan: Ibrahim Bek and the Basmachi, 1924-31». *Soviet Studies* **37** (4). doi:10.1080/09668138508411604.
3. ↑  Guinn, Warren K. (April 1963). «A Footnote to the 1939 Census of the USSR». *Mountain Research and Development* (Soviet Studies) **14** (4): 421–424. doi:10.1080/09668136308410337.
Η **περίοδος Νάρα** της ιστορίας της Ιαπωνίας καλύπτει τα έτη από το 710 έως το 794.  Η αυτοκράτειρα Γκενμέι ίδρυσε την πρωτεύουσα της Heijō-kyō (σημερινή Νάρα). Εκτός από μια πενταετή περίοδο (740–745), όταν η πρωτεύουσα μετακινήθηκε για λίγο ξανά, παρέμεινε η πρωτεύουσα του ιαπωνικού πολιτισμού έως ότου ο αυτοκράτορας Κάνμου ίδρυσε μια νέα πρωτεύουσα, τη Nagaoka-kyō, το 784, πριν μετακομίσει η πρωτεύουσαν στο Heian-kyō, γνωστό και ως το σύγχρονο Κιότο, μια δεκαετία αργότερα το 794.

Η ιαπωνική κοινωνία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν κατά κύριο λόγο γεωργική και επικεντρώθηκε στη ζωή στην επαρχία. Οι περισσότεροι από τους χωρικούς ακολούθησαν το Σιντοϊσμό, μια θρησκεία που βασίζεται στη λατρεία των φυσικών και προγονικών πνευμάτων που ονομάζονται Κάμι.

Η πρωτεύουσα στη Νάρα διαμορφώθηκε σύμφωνα με τη Τσανγκάν, την πρωτεύουσα της δυναστείας Τανγκ.  Με πολλούς άλλους τρόπους, οι ιαπωνικές ανώτερες τάξεις αντέγραφαν κατά κάποιον τρόπο τους Κινέζους, συμπεριλαμβανομένου της υιοθέτησης του κινεζικού συστήματος γραφής, της κινεζικής μόδας και της κινεζικής εκδοχής του Βουδισμού.

Λογοτεχνία
----------

Οι συγκεντρωμένες προσπάθειες του αυτοκρατορικού δικαστηρίου να καταγράψει την ιστορία της χώρας, παρήγαγαν τα πρώτα έργα ιαπωνικής λογοτεχνίας κατά την περίοδο Νάρα. Έργα όπως το Kojiki και το Nihon Shoki ήταν πολιτικά και χρησιμοποιήθηκαν για να καταγράψουν και επομένως να δικαιολογήσουν και να αποδείξουν την υπεροχή της κυριαρχίας των αυτοκρατόρων στην Ιαπωνία.

Οικονομικές, βιοποριστικές και διοικητικές εξελίξεις
----------------------------------------------------

Πριν από την ίδρυση του Κώδικα Taihō, η πρωτεύουσα μετακινούνταν συνήθως μετά το θάνατο ενός αυτοκράτορα, λόγω της αρχαίας πεποίθησης ότι ένας τόπος θανάτου ήταν μολυσμένος. Οι μεταρρυθμίσεις και η γραφειοκρατία της κυβέρνησης οδήγησαν στην ίδρυση της μόνιμης αυτοκρατορικής πρωτεύουσας στο Heijō-kyō (ή αλλιώς Νάρα) το 710 μ.Χ. Η Νάρα ήταν το πρώτο αστικό κέντρο της Ιαπωνίας. Σύντομα είχε πληθυσμό 200.000 (που αντιπροσωπεύει σχεδόν το 7% του πληθυσμού της χώρας) και περίπου 10.000 άτομα εργάστηκαν σε δημόσιες θέσεις εργασίας.

Η οικονομική και η διοικητική δραστηριότητα αυξήθηκε κατά την περίοδο Νάρα. Φτιάχτηκαν δρόμοι που συνέδεαν τη Νάρα με τις επαρχιακές πρωτεύουσες και οι φόροι εισπράττονταν πιο αποτελεσματικά και τακτικά. Κόπηκαν μέχρι και νομίσματα. Εκτός της περιοχής Νάρα, ωστόσο, υπήρχε μικρή εμπορική δραστηριότητα και στις επαρχίες τα παλιά συστήματα μεταρρύθμισης (συστήματα Σότοκου) της γης μειώθηκαν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dolan, Ronald E. και Worden, Robert L. ed. (1994) "Nara and Heian Periods, A.D. 710–1185" Japan: A Country Study. Library of Congress, Federal Research Division.
2. ↑  Ellington, Lucien (2009). Japan. Santa Barbara: ABC-CLIO. σελ. 28
3. ↑  Shuichi Kato; Don Sanderson (15 April 2013). [A History of Japanese Literature: From the Manyoshu to Modern Times.] Routledge. σελ. 12–13.