recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Δυο νεκρόσημα
Το **νεκρόσημο**, ή **κηδειόσημο**, ή **αγγελτήριο θανάτου**, ή **αγγελτήριο κηδείας**, ή **κηδειόχαρτο** είναι μία ειδικού τύπου ανακοίνωση που επικολλάται σε εμφανές δημόσιο σημείο και με την οποία ειδοποιούνται οι περαστικοί για την κηδεία κάποιου ανθρώπου ή την επιμνημόσυνη δέηση (μνημόσυνο) που θα τελεστεί υπέρ αυτού. Κάθε αγγελτήριο αναφέρεται σε μόνο έναν άνθρωπο όταν πρόκειται για κηδεία ή σε δύο ή περισσότερους στις περιπτώσεις των μνημοσύνων.

Μορφή και χρήση
---------------

Στο αγγελτήριο αναγράφονται με απλή γραφή και με ευανάγνωστα γράμματα: η τελετή η οποία αναγγέλλεται (κηδεία ή μνημόσυνο) και στη συνέχεια το πλήρες όνομα του αποθανόντος και –με κάπως μικρότερα γράμματα– η ημερομηνία γεννήσεώς του ή η ηλικία του, ο τόπος τέλεσης (ναός ή κοιμητήριο), καθώς και τα ονόματα των πλησιέστερων συγγενών. Έχουν μικρό σχετικά μέγεθος –όσο περίπου μία σελίδα τύπου A4– ενώ συχνά έχουν μαύρο πλαίσιο. Στην Κρήτη ωστόσο συνηθίζονται νεκρόσημα διπλάσιου μεγέθους από το συνηθισμένο.

Πολλές φορές τα αγγελτήρια έχουν εικόνες του Ιησού Χριστού που εικονίζεται στεφανωμένος με ακάνθινο στεφάνι. Εναλλακτικά υπάρχει μία φωτογραφία του αποθανόντος ή ένας σταυρός ή οι τρεις σταυροί επί του Γολγοθά. Αναγράφονται ακόμα και τα στοιχεία του γραφείου τελετών που αναλαμβάνει την κηδεία.

Τα αγγελτήρια θανάτου επικολλώνται λίγες μόνο ώρες πριν την κηδεία ενώ τα αγγελτήρια μνημοσύνων την εβδομάδα πριν από την τελετή. Σε κάθε περίπτωση μπαίνουν σε εμφανείς και στις ίδιες κάθε φορά θέσεις στη συνοικία όπου ζούσε ο αποθανών, αρκετά συχνά σε στύλους της ΔΕΗ που βρίσκονται σε πολυσύχναστες γωνίες δρόμων. Τοποθετούνται επίσης κοντά στην εκκλησία όπου θα πραγματοποιηθεί η τελετή αλλά και έξω από το νεκροταφείο – ιδίως όσα αφορούν μνημόσυνα. Ένα αγγελτήριο επικολλάται την ημέρα της κηδείας έξω από την κατοικία του αποθανόντος, δίπλα ή πάνω στο κάλυμμα του φέρετρου το οποίο τοποθετείται δίπλα στην είσοδο.

Άλλες χρήσεις και παρωδίες
--------------------------

Αγγελτήρια πένθους κυκλοφορούν και από οπαδούς θρησκευτικών οργανώσεων όταν θέλουν να καταστήσουν σαφή την έντονη αντίθεσή τους σε ένα γεγονός. Με τον τρόπο αυτό χαρακτηρίζουν ως ημέρα πένθους την ημέρα που συνέβη ένα περιστατικό. Για παράδειγμα, κάποια είχαν κυκλοφορήσει το 2000 κατά της επίσκεψης του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β' στην Αθήνα.

Υπάρχουν, τέλος, αγγελτήρια που έχουν σατιρικό περιεχόμενο. Στην εμφάνιση είναι παρόμοια με τα αγγελτήρια θανάτων. Ανακοινώνουν με πομπώδη και ειρωνικά λόγια ότι «Κηδεύομενεν σήμερα την λατρευτή μας ομάδα...» και υπογράφονται από τους δήθεν τεθλιμμένους συγγενείς της ομάδας. Εκδίδονται εναντίον αθλητικών (συνήθως ποδοσφαιρικών) ομάδων μετά από μεγάλες και, πολλές φορές, ντροπιαστικές ήττες που υπέστησαν.

Δείτε επίσης
------------

* Νεκρολογία
Η Βαλεντίνη Γραμματικοπούλου το 2017.
Η **Βαλεντίνη Γραμματικοπούλου** είναι Ελληνίδα αθλήτρια αντισφαίρισης, γεννημένη το 1997 στο Κιλκίς. Έχει κατακτήσει 11 τίτλους σε διοργανώσεις ITF μονής αντισφαίρισης (singles) και 15 τίτλους σε διοργανώσεις ITF διπλού της Διεθνούς Ομοσπονδίας Αντισφαίρισης. Στις 12 Ιουνίου 2017, έφτασε στη θέση 159 της παγκόσμιας κατάταξης αθλητριών αντισφαίρισης της Ένωσης Αντισφαίρισης Γυναικών.

Η Βαλεντίνη παίζοντας στο Φεντ Καπ και εκπροσωπώντας την Ελλάδα έχει ρεκόρ νικών προς ήττες 8-1.

Καριέρα στην αντισφαίριση
-------------------------

Η Βαλεντίνη Γραμματικοπούλου, η οποία προτιμά το χόρτο, άρχισε να παίζει τένις σε ηλικία επτά ετών. 

Συμμετείχε στο πρώτο της τουρνουά WTA Tour τον Ιούλιο του 2011 στο Citi Open στο College Park σε ηλικία 14 ετών. Εκεί έχασε στον πρώτο προκριματικό γύρο από την Αμερικανίδα Whitney Jones με 2-6 και 2-6. Τον Μάιο του 2013 αποκλείστηκε επίσης από τον προκριματικό για το Open Brussels στον πρώτο γύρο με 4-6 και 1-6 εναντίον της Jennifer Elie. Μετά από αυτό παίζει και πάλι τα πρωταθλήματα ITF χωρίς εξαίρεση.

Το 2014 έκανε το ντεμπούτο της για την ελληνική ομάδα του Φεντ Καπ.

Τον Αύγουστο του 2021 έγραψε ιστορία, αφού πέρασε τρεις προκριματικούς γύρους του US Open και προκρίθηκε σε κυρίως ταμπλό Grand Slam για πρώτη φορά στην καριέρα της. Μάλιστα, κατάφερε να προκριθεί στον 2ο γύρο μετά τη νίκη της με 2-0 σετ (6-3, 6-2) απέναντι στην Άννα Μπλίνκοβα .

Παραπομπές
----------

1. ↑  *WTA website*.
2. ↑  800331141. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2022.
3. ↑  «http://www.itftennis.com/procircuit/players/player/profile.aspx?playerid=100167295». *www.itftennis.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Φεβρουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2018.  Εξωτερικός σύνδεσμος στο `|title=` (βοήθεια)
4. ↑  «Fed Cup - Players». *www.fedcup.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2018.
5. ↑  «US Open: Έγραψε ιστορία η Γραμματικοπούλου και προκρίθηκε στο δεύτερο γύρο». *agones.gr*. Ανακτήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2021.
Ο **Ένγκελμπερτ Γ΄**, γερμ.: Engelbert III von der Mark (1304 - 25 Αυγούστου 1368) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν αρχιεπίσκοπος-εκλέκτορας της Κολωνίας από το 1364 έως το 1368 και πιο πριν (ως Ένγκελμπερτ) ήταν πρίγκιπας-επίσκοπος της Λιέγης από το 1345 έως το 1364.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δεύτερος γιος του Ένγκελμπερτ Β΄ κόμη του Λα Μαρκ και της Μέχτιλντε, κόρης και κληρονόμου του Ιωάννη κόμη του Άρενμπεργκ. Με την επιρροή του θείου του Aδόλφου Β΄ επισκόπου της Λιέγης, έγινε κοσμήτορας του Συλλόγου του καθεδρικού της Λιέγης το 1332. Αργότερα αναφέρεται επίσης ως κοσμήτορας του καθεδρικού της Κολωνίας.

Μετά το τέλος του θείου του, διορίστηκε πρίγκιπας-επίσκοπος της Λιέγης από τον πάπα Κλήμη ΣΤ΄. Το 1362 υπέβαλε αίτηση για να γίνει αρχιεπίσκοπος-εκλέκτορας της Κολωνίας, αλλά ο ανιψιός του Aδόλφος Γ΄ κέρδισε τη θέση το 1363. Ωστόσο, όταν ο Aδόλφος Γ΄ παραιτήθηκε τον επόμενο χρόνο, ο Ένγκελμπερτ Γ΄ διορίστηκε αρχιεπίσκοπος-εκλέκτορας το 1364 από τον πάπα Ουρβανό Ε΄ και παραιτήθηκε από πρίγκιπας-επίσκοπος της Λιέγης. Ο Ένγκελμπερτ Γ΄ ταλαιπωρήθηκε από προβλήματα υγείας αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του. Το 1366 δέχθηκε βοηθό επίσκοπο για να βοηθήσει στη λειτουργία της Αρχιεπισκοπής, και επιλέχθηκε ο Κούνο Β΄ του Φάλκενσταϊν, αρχιεπίσκοπος-εκλέκτορας του Τρηρ.

Ο Ένγκελμπερτ Γ΄ απεβίωσε το 1368 και τάφηκε στον καθεδρικό ναό της Κολωνίας.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 136925995. Ανακτήθηκε στις 17  Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2  p4313.htm#i43121.
3. 1 2 3 4  vdmarke.
4. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. vdmarke. Ανακτήθηκε στις 24  Οκτωβρίου 2020.
5. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
6. ↑  koln.
7. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. vdmarke. Ανακτήθηκε στις 4  Φεβρουαρίου 2021.
8. ↑  lieg.
9. 1 2  WIAG-Pers-EPISCGatz-02893-001.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 38905925
* LCCN: nb2008002391
* ISNI: 0000 0000 4367 4014
* GND: 136925995

 |

 |
Η **Άννα Αναστάζια Πιασέτσκα** (πολωνικά: *Anna Anastazja Piasecka*) (13 Μαρτίου 1882 – 8 Αυγούστου 1980) ήταν Πολωνή πολιτικός, εκπαιδευτικός και ακτιβίστρια. Υπηρέτησε στο Νομοθετικό Sejm της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας.

Γεννήθηκε ως **Άννα Αναστάζια Γουενγκόφσκα** από τον Πάβεου Γουενγκόφσκι και τη Γιουλιάννα Μπαλτσεροβίτσουφ, κοντά στο Βομπζέζνο. Εργάστηκε ως καθηγήτρια πολωνικής γλώσσας και ίδρυσε το πρώτο πολωνικό νηπιαγωγείο στο Κφίτζιν το 1919.

Εκλέχτηκε στο Σέιμ για την περιοχή Κοστσιεζίνα σε τακτικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στην Πομερανία τον Μάιο του 1920 ως μέλος του Εθνικού Εργατικού Κόμματος. Στα τέλη του 1920, προσχώρησε στο Πολωνικό Λαϊκό Κόμμα «Πιάστ».

Ήταν μέλος μιας ομάδας που εργάστηκε για το δημοψήφισμα της Ανατολικής Πρωσίας του 1920.

Παντρεύτηκε τον Γιαν Πιασέτσκι.

Στο τέλος του 1920, η Πιασέτσκα μετακόμισε στο Τόρουν, όπου και αργότερα πέθανε εκεί σε ηλικία 98 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Πολωνικά) *Internetowy Polski Słownik Biograficzny*. anna-piasecka-z-domu-legowska-wiesz.
2. 1 2 3 4 5 6  «Piasecka Anna Anastazja 1882-1980 z d. Łęgowska» (στα Πολωνικά). Βιβλιοθήκη του Σέιμ. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Η **Βιστιλία**, λατιν.: Vistilia ήταν Ρωμαία προστάτιδα από το γένος των Βιστιλίων, που έγινε γνωστή στους συγχρόνους της επειδή είχε έξι διαφορετικούς συζύγους και επτά παιδιά. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος εντυπωσιάστηκε περισσότερο από το γεγονός ότι οι περισσότερες εγκυμοσύνες της ήταν εξαιρετικά σύντομες.  Πέντε από τους γιους της έγιναν ύπατοι, η κόρη της Μιλωνία Καισωνία έγινε σύζυγος του Καλιγούλα και η εγγονή της Δομιτία Λογγίνα έγινε σύζυγος του Δομιτιανού.

Βιογραφία
---------

Αδελφός της ήταν μάλλον ήταν ο Σέξτος Βιστίλιος, πρώην πραίτορας, ο οποίος ήταν στενός φίλος με τον Ρωμαίο στρατηγό Nέρωνα Κλαύδιο Δρούσο, τον μικρότερο αδελφό του Αυτοκράτορα Τιβέριου.  Κατά τη γνώμη του Φρέντερικ Γιούλιααν Φέρφαετ, αυτό έκανε τη Βιστιλία "μία εξαιρετικά πολύτιμη νύφη, της οποίας οι διασυνδέσεις τής προσέφεραν συζύγους και μεγάλες προοπτικές στα παιδιά τους. Έτσι έκανε τέσσερις γάμους -οι τρεις σύζυγοι ήταν *clarissimi mariti* (εκλαμπρότατοι συζύγοι)- πριν το 10 π.Χ.". Αλλά όταν ο N. K. Δρούσος απεβίωσε σε πτώση από το άλογό του το 9 π.Χ. "ο γάμος με τη Βιστιλία, από μία τώρα πια οικογένεια πραιτόρων μόνο, ξαφνικά έγινε πολύ λιγότερο ενδιαφέρων για φιλόδοξους και υψηλόβαθμους συγκλητικούς, που προέρχονταν από ευγενείς οικογένειες". 

Αλλά τότε ο Σέξτος Β. έγινε δεκτός στο *cohors amicorum* (ομάδα των φίλων) του Τιβέριου και η αξία της ως νύφης αποκαταστάθηκε. Έτσι παντρεύτηκε δύο ακόμη φορές. Όταν όμως ο Τιβέριος κατηγόρησε τον Σέξτο για κριτική στην ηθική τού ανιψιού του Καλιγούλα, απέκλεισε τον Σέξτο από τον κύκλο του. Μέχρι τη στιγμή που ο Σέξτος αυτοκτόνησε στα 32, ο Φέρφαετ σημειώνει ότι «είχε ζήσει πιο πολύ από όσο ήταν χρήσιμος στον Τιβέριο.

Οικογένεια
----------

Η Βιστιλίια παντρεύτηκε έξι φορές. Ο Σάυμ προσδιορίζει τα επτά παιδιά της ως εξής, με τις ημερομηνίες γέννησής του: 

* Γλίτιος, γενν. π. 15 π.Χ.
	+ Πόπλιος Γλίτιος Γάλλος, ύπατος κατά τη βασιλεία του Βεσπασιανού.
* Πόπλιος Πομπώνιος Σεκούνδος, γενν. π. 14 π.Χ. τραγικός ποιητής και αντικαταστάτης ύπατος το 44.
* Κουίντος Πομπώνιος Σεκούνδος, γενν. π. 12 π.Χ. αντικαταστάτης ύπατος το 41.
* Όρφιτος, γενν. π. 11 π.Χ.
	+ Σέρβιος Κορνήλιος Σαλβιδιηνός Σκίπιο Όρφιτος, ύπατος το 51.
* Πόπλιος Σουίλιος Ρούφος, γεννημένος μεταξύ 10 π.Χ. και 7 π.Χ. αντικαταστάτης ύπατος το 41, και
	+ Μάρκος Σουίλιος Νερουλίνος, ύπατος το 50.
* Γναίος Δομίτιος Κόρβουλο, γενν. μεταξύ 4 π.Χ. και 1 μ.Χ. Ρωμαίος στρατηγός και αντικαταστάτης ύπατος το 39.
	+ Δομιτία Λογγίνα, παντρεύτηκε τον Δομιτιανό Ρωμαίο Αυτοκράτορα.
* Μιλωνία Καισωνία, γενν. το 5 μ.Χ. η πιο διάσημη. Παντρεύτηκε (ως η 4η σύζυγός του) τον Καλιγούλα Ρωμαίο Αυτοκράτορα.

Δείτε επίσης
------------

* Βιστιλία (πόρνη)
* Πλαυτία (μητέρα του Αίλιου Καίσαρα)
* Κατάλογος Ρωμαίων γυναικών
* Γυναίκες στην αρχαία Ρώμη

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Pliny, *Natural History*, vii.39
2. ↑  Tacitus, *Annales*, vi.9.2
3. 1 2  Vervaet, "A Note on Syme's Chronology of Vistilla's Children", *Ancient Society*, 30 (2000), p. 99
4. ↑  Syme, "Domitius Corbulo", *Journal of Roman Studies*, 60 (1970), p. 31
Η **Άννα Αγγελίνα Παλαιολογίνα** από τον Οίκο των Αγγέλων της Ηπείρου, ήταν *βασίλισσα* του Δεσποτάτου της Ηπείρου ως σύζυγος του Ιωάννη Β΄ Ορσίνι και αντιβασίλισσα για λογαριασμό του γιου τους, Νικηφόρου Β΄ Ορσίνι. Αργότερα παντρεύτηκε τον Ιωάννη των Σρατσιμίρ ηγεμόνα του Αυλώνα, πιο γνωστό ως Ιωάννη Κομνηνό Ασέν.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Βυζαντινού αριστοκράτη, *πρωτοβεστιάριου* Ανδρόνικου Άγγελου, εγγονού του Δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Β΄ Κομνηνού Δούκα και του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου. Παντρεύτηκε τον Δεσπότη της Ηπείρου Ιωάννη Β΄ Ορσίνι, προς το 1323. Το ζεύγος απέκτησε έναν γιο, τον Νικηφόρο Β΄ Ορσίνι, καθώς και μία κόρη, την Θωμαΐδα Ορσίνι. Δηλητηρίασε τον σύζυγό της το 1337 και ανέλαβε την αντιβασιλεία για λογαριασμό του ανήλικου υιού της, ωστόσο η Ήπειρος καταλήφθηκε και προσαρτήθηκε από τους Βυζαντινούς το 1338. Τότε η Άννα μεταφέρθηκε ως αιχμάλωτη στην Θεσσαλονίκη, από όπου δραπέτευσε το 1341. Επέτυχε να φτάσει στην ηπειρωτική πρωτεύουσα της Άρτας, όμως ο τοπικός Βυζαντινός κυβερνήτης Ιωάννης Άγγελος έθεσε την Άννα υπό καθεστώς κατ' οίκον περιορισμού. Όταν η Ήπειρος κατελήφθη από τους Σέρβους υπό τον Στέφανο Ούρος Δ΄ *Δουσάν* προς το 1347, η Άννα απελευθερώθηκε. Προς το 1350, παντρεύτηκε τον Ηγεμόνα του Αυλώνα, Ιωάννη Κομνηνό Ασέν. Λίγο μετά, περίπου το 1363, πήγε να ζήσει με την κόρη της Θωμαΐδα και τον γαμπρό της Συμεών Ούρεση, στην πρωτεύουσα του τελευταίου, τα Τρίκαλα.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε πρώτα το 1323 τον Ιωάννη Β΄ Ορσίνι παλατινό κόμη της Κεφαλληνίας & Ζακύνθου και δεσπότη της Ηπείρου. Είχαν τέκνα:

* Νικηφόρος Β΄ 1328-1359, δεσπότης της Ηπείρου.
* Θωμαΐς γενν. π.1330, παντρεύτηκε τον Συμεών Ούρεση των Νεμάνιτς δεσπότη, κυβερνήτη της Ηπείρου και της Θεσσαλίας και διεκδικητή αυτοκράτορα της Σερβίας.

Έπειτα η Άννα έκανε δεύτερο γάμο με τον Ιωάννη των Σρατσιμίρ, γνωστό ως Ιωάννη Κομνηνό Ασέν, ηγεμόνα του Αυλώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Dictionary of Women Worldwide» (Αγγλικά) Gale, Yorkin Publications. Ντιτρόιτ. 2006. ISBN-13 978-0-7876-7585-1.
2. ↑  PLP, 21345. Παλαιολογίνα Άννα; 21435. Παλαιολόγος, Ανδρόνικος Άγγελος Κομνηνὸς ∆ούκας.
3. 1 2 3  PLP, 21345. Παλαιολογίνα Άννα.
4. ↑  PLP, 21345. Παλαιολογίνα Άνα.

Πηγές
-----

* Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Walther, Rainer; Sturm-Schnabl, Katja; Kislinger, Ewald; Leontiadis, Ioannis; Kaplaneres, Sokrates (1976–1996) (στα γερμανικά). *Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit*. Βιέννη: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-1.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Anna Palaiologina (daughter of Andronikos Angelos Palaiologos)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **ναός Ε** στον Σελινούντα της Σικελίας είναι ένας ελληνικός δωρικός ναός. Είναι γνωστός και ως **Ναός της Ήρας** από μία επιγραφή, που βρέθηκε σε αφιερωματικό άστρο και δείχνει, ότι ήταν αφιερωμένος στην Ήρα. Ορισμένοι ερευνητές θεωρούν, πως πρέπει να αποδοθεί στην Αφροδίτη, στην οποία ανήκουν παρόμοιοι με αυτόν αρχιτεκτονικά ναοί. Οικοδομήθηκε στα μέσα του 6ου αι. π.Χ. επάνω από τη βάση ενός παλαιότερου ναού. Επειδή έχει αναστυλωθεί το 1959 από τον αρχαιολόγο Iόλε Μπόβιο Μαρκόνι, είναι ο καλύτερα διατηρημένος από τους επτά ναούς του Σελινούντα.

Περιγραφή
---------

Ο περίπτερος ναός ανήκει στη φάση μετάβασης από την αρχαϊκή στην κλασική περίοδο. Οι διαστάσεις του περιστυλίου είναι 25,33 μ. Χ 67, 82 μ. με 6 κίονες στην πρόσοψη (εξάστυλος) και 15 (2 Χ 6 + 3) στις μακριές πλευρές. Οι κίονες έχουν ύψος 10,19 μ. με πολλά ίχνη γύψου, με τον οποίο ήταν καλυμμένοι. Ο ναός είναι πιο επιμήκης από μεταγενέστερους ναούς. Το χαρακτηριστικό του είναι οι πολλές βαθμίδες: είναι δέκα στα ανατολικά. O σηκός έχει πρόναο εν παραστάσει, μετά έξι βαθμίδες οδηγούν στον σηκό και άλλες έξι στο άδυτο. Πίσω από αυτό υπάρχει οπισθόδομος εν παραστάσει. Οπτικές αλλοιώσεις: ένταση στη βάση και μείωση στην κορυφή του κίονα, συστολή της μεσοκιόνιας απόστασης στις γωνίες και διαστολή στις μετόπες της γωνίας. Οι μετόπες του θριγκού είναι από τοπική πέτρα, εκτός από τα κεφάλια και τα γυμνά μέρη των γυναικών, που είναι από λευκό μάρμαρο της Πάρου. Χρονολογούνται περί το 470 π.Χ. και η τεχνοτροπία δείχνει εξέλιξη προς τον κλασικό ρυθμό. Έχουν σωθεί τέσσερις ολόκληρες μετόπες: ο Ηρακλής φονεύει την Αμαζόνα Αντιόπη, ο γάμος του Διός με την Ήρα, ο Ακταίων κομματιάζεται από τα κυνηγόσκυλα της Άρτεμης, η Αθηνά σκοτώνει τον γίγαντα Εγκέλαδο και κομμάτια από μία πέμπτη, ίσως με τον Απόλλωνα και τη Δάφνη.

Κάτοψη του ναού Ε: πρόναος, σηκός, άδυτο, οπισθόδομος.
O ναός Ε βρίσκεται στον ανατολικό λόφο του Σελινούντα, νοτιότερα από δύο άλλους ερειπωμένους: τον ναό F και τον τεράστιο ναό G.

Πηγές
-----

* Enzo Lippolis, Monica Livadiotti, Giorgio Rocco, Architettura greca: storia e monumenti del mondo della polis dalle origini al V secolo, 2007, pp. 833-834, ISBN 8842492205.

Δείτε επίσης
------------

* Ναός C στον Σελινούντα
* Ναός F στον Σελινούντα

Πινακοθήκη
----------

* O ανατολικός λόφος του Σελινούντα με τους τρεις ναούς.O ανατολικός λόφος του Σελινούντα με τους τρεις ναούς.
* 
* Ο Ακταίων κομματιάζεται από τα κυνηγόσκυλα της ΆρτεμηςΟ Ακταίων κομματιάζεται από τα κυνηγόσκυλα της Άρτεμης
* Η Αθηνά σκοτώνει τον ΕγκέλαδοΗ Αθηνά σκοτώνει τον Εγκέλαδο
* Ο γάμος του Διός με την ΉραΟ γάμος του Διός με την Ήρα
* Ο Ηρακλής σκοτώνει την Αμαζόνα ΑντιόπηΟ Ηρακλής σκοτώνει την Αμαζόνα Αντιόπη
* Άποψη από το εσωτερικόΆποψη από το εσωτερικό

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 74351. Ανακτήθηκε στις 26  Αυγούστου 2020.
2. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 74351. Ανακτήθηκε στις 30  Ιουλίου 2018.
Ο **Έννο Εντσάρντισνα**, γερμ.: Enno Edzardisna (επίσης γνωστός ως Έννο Σίρκσενα (Cirksena), Έννο Άτενα (Attena) ή Έννο Σύαρτσνα (Syardsna) (π. 1380 - π. 1450) από τον Οίκο των Σίρκσενα ήταν φύλαρχος των Nόρντεν, Γκρέετσηλ, Μπέρουμ και Πίλσουμ στην Ανατολική Φρισία.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Έντσαρντ Β΄ φυλάρχου του Άπινγκεν-Γκρέετσηλ και της συζύγου του Ντόντας τομ Μπροκ. Ο Έννο ήταν πρωτοπόρος της αξίωσης του Οίκου των Σίρκσενα για την εξουσία σε ολόκληρη την Ανατολική Φρισία, την οποία τελικά ο γιος του Ούλριχ Α΄ κατάφερε επίσημα, όταν έγινε *αυτοκρατορικός κόμης* το 1464.

Η πρώτη γυναίκα τού Έννο δεν είναι τεκμηριωμένη. Παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του Γκέλα Σύαρντσνα του Mάνσλαγκτ (απεβ. 1455), κόρη του Άφφο Μπένινγκα φυλάρχου του Πίλσουμ. Μετά από το τέλος τού μόνου γιου της από τον πρώτο της γάμο, τού Λιούντβαρντ Σίρκσενα (Σύρτσα) ηγέτη του Μπέρουμ, που απεβίωσε άτεκνος περί το 1435, η Γκέλα και η ανιψιά της Φράουβα Σίρκσενα (Σίρτσενα) έγιναν οι μοναδικοί κληρονόμοι της οικογένειας Σίρκσενα του Μπέρουμ. Ο Έννο εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία: ο γιος του Έντσαρντ από τον πρώτο του γάμο, νυμφεύτηκε τη Φράουνα Σίρκσενα και ο Έννο και ο Έντσαρντ υιοθέτησαν το οικογενειακό όνομα και το οικόσημο των Σίρκσενα, για να τονίσουν τη διαδοχή.

Οικογένεια
----------

Από τον πρώτο του γάμο είχε τέκνα:

* Έντσαρντ (απεβ. το 1441 από πανώλη), φύλσρχος των Γκρέετσηλ, Νόρντεν, Έμντεν & Μπρόκμερλαντ.
* Ντόντα, (π.1408 - μετά το 1470), παντρεύτηκε τον Ρέντβαρντ του Βέστερχαουζεν.

Από τον δεύτερο γάμο τού Έννο με τη Γκέλα Σύαρντσνα του Μάνσλαγκτ, κόρη του Άφο Μπένινγκα φυλάρχου του Πίλσουμ, είχε τέκνα: 

* Ούλριχ Α΄ 1408-1466, κόμης της Ανατολικής Φρισίας
* Tιάντεκε (1438 - μετά το 1470).
* Άντα (π.1470), παντρεύτηκε τον Λύτετ Μάνινγκα του Λύτετσμπουργκ (απεβ. 1450).
* Φρόουβα, παντρεύτηκε πρώτα με τον Σίμπετ του Ντόρνουμ (απεβ. 1433) και μετά με τον Έππο Γκόκινγκα του Ζούιντμπρεκ (απεβ. μετά το 1444).
* Όκκα (;).

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
Συντεταγμένες: 37°58′17″N 23°43′35″E﻿ / ﻿37.97139°N 23.72639°E﻿ / 37.97139; 23.72639

Ο **Ναός του Διός Φρατρίου και της Αθηνάς Φρατρίας** ήταν αρχαίος ελληνικός ναός εντός του δυτικού τμήματος της Αρχαίας Αγοράς της Αθήνας. Ήταν αφιερωμένος στη λατρεία του Δία και της Αθηνάς.

Ο συγκεκριμένος ναός ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 350-338 π.Χ. Επρόκειτο για μικρού μεγέθους κτίριο, μεταξύ της Στοάς του Ελευθερίου Διός και του Ναού του Απόλλωνος Πατρώου. Ήταν κατασκευασμένο από ασβεστόλιθο, ενώ είχε μήκος, περίπου, 5,2 μέτρων και πλάτος 3,7 μέτρων. Το εσωτερικό του ναού αποτελείτο από έναν μοναδικό σηκό, καθώς και έναν βωμό ο οποίος και βρισκόταν εμπρός αυτού. Μικρού μεγέθους τείχισμα συνέδεε τον συγκεκριμένο ναό με εκείνον του Απόλλωνος Πατρώου.

Κατά τη διάρκεια του 1ου αιώνα π.Χ. μικρού μεγέθους πύλη προστέθηκε επί της μπροστινής πλευράς του ναού. Σήμερα, σώζονται μόνον κατάλοιπα των θεμελίων του ναού.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  (Αγγλικά) «Agora Monument: Temple of Zeus Phratrios and Athena Phratria». *Agora Excavations*. American School of Classical Studies at Athens. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2015.
2. 1 2 3  (Αγγλικά) «Athens, Temple of Zeus and Athena». *Perseus*. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2015.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Ο **Ναπολέων Κεφαλόπουλος** είναι Έλληνας προπονητής στίβου με εξειδίκευση στους δρόμους αντοχής εκτός σταδίου π.χ. βάδην, μαραθώνιος. Από το 2019 είναι προπονητής της πρωταθλήτριας Ευρώπης του 2022 στα 20 χλμ. και στα 35 χλμ. βάδην, Αντιγόνης Ντρισμπιώτη.

Κατάγεται από το Άστρος Κυνουρίας και ζει στα Πετράλωνα. Υπήρξε αθλητής δρόμων αντοχής και πρωταθλητής στο βάδην με πανελλήνια ρεκόρ στην κατοχή του, αλλά οι συχνοί τραυματισμοί τον έστρεψαν νωρίς στην προπονητική και τα πρώτα βήματα τα έκανε το 1991 σε ηλικία 24 ετών. Το 1995 έλαβε πτυχίο ΤΕΦΑΑ και μέχρι σήμερα έχει συνεχή παρουσία στο χώρο του στίβου με διεθνείς διακρίσεις των αθλητών του.

Στην καριέρα του έχει προπονήσει διακεκριμένους Έλληνες αθλητές του βάδην όπως οι Ντρισμπιώτη, Παπαγιάννη, Τσουμελέκα, Ξυνού, Φιλτισάκου, Παπαδοπούλου και Αλ. Παπαμιχαήλ, αλλά και διακεκριμένους μαραθωνοδρόμους όπως τον Γιώργο Μάλλιαρη, τον Γιώργο Καραγιάννη, το Νικήτα Μαρκάκη κ.α

Μεγαλύτερες διακρίσεις των αθλητών του, πέραν των διεθνών διακρίσεων της Αντ. Ντρισμπιώτη με τα 3 χρυσά μετάλλα στα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα βάδην και στίβου του 2021 και στίβου του 2022, είναι τα 2 ασημένια μετάλλια με την Εθνική Ομάδα γυναικών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα βάδην ομάδων του 2022 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα βάδην ομάδων του 2021.

Επίσης έχει οδηγήσει την Αντιγόνη Ντρισμπιώτη στην 4η θέση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στίβου του 2022, στην 6η θέση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος βάδην του 2022 και στην 8η θέση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2021. Την Αθηνά Παπαγιάννη στην 6η θέση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στίβου του 2005, την Αθανασίας Τσουμελέκα στη 2η θέση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κ20 του 2001, αλλά και τη 15η θέση του Αλέξανδρου Παπαμιχαήλ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
Συντεταγμένες: 41°54′1″N 12°28′42″E﻿ / ﻿41.90028°N 12.47833°E﻿ / 41.90028; 12.47833

Ο **Ναός του Νεπτούνους** (λατινικά: *Aedes Neptuni*) ήταν αρχαίος ρωμαϊκός ναός αφιερωμένος στο Νεπτούνους στο Άρεως Πεδίον, κοντά στον Ιππόδρομο του Φλαμινίου στη Ρώμη.

Ιστορία
-------

Χτίστηκε το 220 π.Χ. αν και η παλαιότερη αναφορά για ναό αφιερωμένου στο Νεπτούνους χρονολογείται στο 206 π.Χ. σχετικά με τις πόρτες και το βωμό του. Ένας νέος ναός χτίστηκε από τον πρόξενο Γναίο Δομίτιο Αηνόβαρβο για να τιμήσει τη ναυτική του νίκη στους Φιλίππους επί του Γναίου Δομίτιου Καλβίνου - μπορεί να ορκίστηκε έναν ναό στο Νεπτούνους την παραμονή της μάχης σε αντάλλαγμα για την επιτυχία σε αυτόν. Ξεκίνησε την κατασκευή λίγο μετά την άφιξή του πίσω στη Ρώμη το 32 π.Χ. και τοποθέτησε ένα γλυπτό του Σκόπα μέσα σε αυτό που έδειχνε το Νεπτούνους, τη Θέτιδα και τον Αχιλλέα να περιτριγυρίζονται από Νηρηίδες, Τρίτωνες και θαλάσσια τέρατα. Εάν εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται κατά τον 4ο αιώνα, θα είχε κλείσει κατά τη διάρκεια της δίωξης των ειδωλολατρών στην ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

### Αρχαιολογία

Μια μεγάλη ζωφόρος, γνωστή ως Βωμός του Δομίτιου Αηνόβαρβου, που δείχνει ένα λουστράτιο ενός ρωμαϊκού στρατού και ενός θαλάσσιου θίασου πιθανότατα προέρχεται από αυτόν τον ναό - τώρα χωρίζεται μεταξύ του Μουσείου του Λούβρου στο Παρίσι και της Γλυπτοθήκης του Μονάχου.

Η εκκλησία του Σαν Σαλβατόρε πιστευόταν από καιρό ότι χτίστηκε στα θεμέλια του ναού, αλλά η εκκλησία είναι πιθανώς πολύ μακριά από τον Ιππόδρομο του Φλαμινίου για να είναι σωστό αυτό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δίων Κάσσιος, 17 fr. 57.60
2. ↑  Πλίνιος, *Φυσική Ιστορία*, 36.26

Πηγές
-----

* Λ. Ρίτσαρντσον, *A New Topographical Dictionary of Ancient Rome*, Βαλτιμόρη-Λονδίνο 1992. σελ. 267. (ISBN 0801843006)
Ο **Ναός Ιωνικού ρυθμού στους Επιζεφύριους Λοκρούς** που βρίσκεται στο σημερινό Λόκρι της Καλαβρίας είναι μοναδικός του είδους του αρχαιολογικός χώρος που χρονολογείται από τον 5ο αιώνα π.Χ.

Ιστορικό της ανακάλυψης
-----------------------

Ο ναός ερημώθηκε και εγκαταλείφθηκε. Τα υλικά του χρησιμοποιήθηκαν ως πρώτη ύλη για την παραγωγή ασβέστη, μέχρι που το 1879 ο Φρανσουά Λενορμάν σταμάτησε την λεηλασία. Το 1889 ο Όιγκεν Πέτερσεν αντιλήφθηκε την μοναδικότητα της αρχιτεκτονικής του ναού αυτού και πρότεινε να γίνουν αρχαιολογικές ανασκαφές, οι οποίες εγκρίθηκαν από την Ιταλική κυβέρνηση και διενεργήθηκαν υπό την διεύθυνση του Πάολο Όρσι και την γραμματεία του Πέτερσεν και με την συμβολή του Ντέρπφελντ από τον Νοέμβριο του 1889 ως τον Ιανουάριο του 1890.

Περιγραφή
---------

Ο ναός βρίσκονταν στο βορειοανατολικό άκρο της αρχαίας πόλης των Επιζεφύριων Λοκρών. Ίσως να ήταν αφιερωμένος στην Περσεφόνη, ναός που αναφέρεται από τον Λίβιο, αν και ο Όρσι απορρίπτει αυτή την εκδοχή λόγω ενός κοντινού τείχους που βρίσκεται κτισμένος στην ίδια περιοχή.

Στα ερείπια του αρχαιολογικού χώρου βρίσκονται κτισμένοι δύο ναοί, από τους οποίους ο ένας είναι αρχαιότερος, ενώ επάνω από τα θεμέλιά του είναι κτισμένος ένας δεύτερος, νεότερος. 

Ο αρχαιότερος ναός έχει έναν δίκλιτο σηκό, πιθανόν με κλειστό πρόναο προς ανατολάς και άδυτο προς δυσμάς. Αργότερα ανασκευάστηκε με κρηπίδωμα που σώζεται. 

Ο νεότερος ναός είναι περίπτερος ιωνικού ρυθμού με επτά κίονες στην μπροστινή όψη και δεκαεπτά κίονες στις πλαϊνές όψεις. Διέθετε μακρύ σηκό, οπισθόδομο και πρόναο.

Πηγές
-----

* Ρόμπερτ Κόλντεβαϊ (1855-1925), Όττο Πούχσταϊν (1899). *Die griechischen Tempel in Unteritalien und Sicilien*. Berlin: Asher. σελίδες 1-8 και πίνακας. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρουσίαση των ερειπίων του αρχαιότερου ναού από το Πανεπιστήμιο της Κολωνίας
* Παρουσίαση των ερειπίων του νεότερου ναού από το Πανεπιστήμιο της Κολωνίας
*Ο Άγιος Γεώργιος και ο Δράκος*
Ο **Βιτάλε ντα Μπολόνια** **(**Vitale da Bologna, περίπου 1309 – 1360), επίσης γνωστός ως Vitale di Aymo de 'Cavalli ή Vitale degli Equi, ήταν Ιταλός ζωγράφος της πρώιμης Αναγέννησης .

 *Μαντόνα ντελ Ρικάμο*
 *Μαντόνα της ταπεινότητας*
Είναι εκπρόσωπος της σχολής ζωγραφικής της Μπολόνια του 14ου αιώνα, γενέτειράς του και τόπου όπου ήταν πιο δραστήριος. Τα έργα που επιβιώνουν στη Μπολόνια περιλαμβάνουν ένα πολύπτυχο στην εκκλησία του Σαν Σαλβατόρε (1353) και θραύσματα τοιχογραφιών στο δεξιό παρεκκλήσιο της Santa Maria dei Servi. Ο Βιτάλε ήταν επίσης ενεργός στην Πομπόζα, όπου ζωγράφισε τις τοιχογραφίες στην αψίδα του Αββαείου της Πομπόζα, στη Φερράρα, ολοκληρώνοντας μια σειρά από (σήμερα χαμένα) αγάλματα για τον καθεδρικό ναό της Φερράρα και ένα ρετάμπλ για την Αδελφότητα, που σήμερα βρίσκεται στα Μουσεία του Βατικανού, και στο Ούντινε, όπου κλήθηκε να εργαστεί για τον Πατριάρχη της Ακυιλίας, Μπερτράν ντε Σαιν Ζενιέ (Bertrand de Saint Geniès).  Στο Ούντινε ζωγράφισε έναν κύκλο τοιχογραφιών για το κύριο παρεκκλήσιο του καθεδρικού ναού, καθώς και τοιχογραφίες στο παρακείμενο παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολάου. Καταγράφηκε για τελευταία φορά στη Μπολόνια το 1359 και πιστεύεται ότι απεβίωσε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους ή στις αρχές του 1360. 

Το καλύτερο έργο του είναι το πάνελ με τον *Άγιο Γεώργιο και τον Δράκοντα*, που σήμερα εκτίθεται στην Εθνική Πινακοθήκη της Μπολόνια. Αξιοσημείωτη είναι, επίσης, η *Madonna dei Denti* ("Παναγία των οδόντων", υπογεγραμμένη και χρονολογημένη το 1345), στο Μουσείο Davia-Bargellini της Μπολόνια.

Παγκόσμια αποδίδεται σε αυτόν η μεγάλη τοιχογραφία *Nativity* που προέρχεται από την εκκλησία της αδελφότητας της Santa Maria della Mezzaratta στα περίχωρα της Μπολόνια, η οποία σήμερα έχει αποσπαστεί και διατηρείται στην Εθνική Πινακοθήκη της Μπολόνια και η τοιχογραφία γνωστή ως *Madonna del Ricamo* ("Η Παναγία του κεντήματος"), αρχικά από τον ναό του Αγίου Φραγκίσκου της Μπολόνια και σήμερα εκτίθεται στο Μουσείο Ιστορίας της Μπολόνια.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Ολλανδικά) *RKDartists*. 81367. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Casadio, Paolo (1990). *Itinerari di Vitale da Bologna: affreschi ad Udine e Pomposa*. Bologna: Nuova Alfa. σελίδες 49–88.
3. ↑  Raffaella Pini in Medica, Massimo (ed.) (2010). *Le Madonne di Vitale: pittura e devozione a Bologna nel Trecento*. Ferrara: Edisai. σελίδες 33–41. CS1 maint: Extra text: authors list (link)
4. ↑  Gibbs, Robert, 'Vitale da Bologna', Grove Art Online.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 89588239
* **Europeana**: agent/base/94058
* LCCN: nr88004154
* ISNI: 0000 0000 9921 1764
* GND: 119389665
* SUDOC: 18810044X
* ULAN: 500021245
* ICCU: RAVV024729
* RKD: 81367

 |

 |
Ο **Άντναν Τέρζιτς** (*Adnan Terzić*, 5 Απριλίου 1960-) είναι πολιτικός, που χρημάτισε πρωθυπουργός της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης από το 2002 μέχρι το 2007. Είναι μέλος του Κόμματος της Δημοκρατικής Δράσης (SDA).

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
---------------------------

Γεννήθηκε στο Ζάγκρεμπ το 1960. Το 1986 αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο του Σαράγεβου και από το 1986 ως το 1990 ήταν σύμβουλος στην τοπική κυβέρνηση του Τράβνικ. Από το 1992 ως το 1995 υπηρέτησε στον βοσνιακό στρατό. Είναι παντρεμένος, με ένα παιδί.

Πολιτική καριέρα
----------------

Μετά τον πόλεμο ανέλαβε πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου του Τράβνικ. Το 1996-2001 ήταν διοικητής και υποδιοικητής του καντονιού της Κεντρικής Βοσνίας. Τον Οκτώριο του 2001 έγινε αντιπρόεδρος του SDA στη Βοσνία.

Έγινε πρωθυπουργός στις 23 Δεκεμβρίου του 2002 έπειτα από τη διεξαγωγή εκλογών. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία, στις 11 Ιανουαρίου του 2007, ο Νίκολα Σπίριτς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
**Άδεια μετ΄αποδοχών** ονομάζεται το διάστημα κατά το οποίο ο εργαζόμενος απουσιάζει από τον χώρο εργασίας του, για οποιονδήποτε λόγο, και λαμβάνει τις συμφωνημένες αποδοχές. Οι ημέρες αδείας έχουν προεγκριθεί και συμφωνηθεί από τον εργοδότη στις συμβάσεις εργασίας τους. Στην Ελλάδα, ετησίως, είναι είκοσι μία ημέρες για την πενθήμερη εργασία και είκοσι τέσσερεις για την εξαήμερη.

Υπάρχουν πολλές αδείας μετ 'αποδοχών, συνήθως εξαρτώμενες από τους λόγους για τους οποίους λαμβάνεται η άδεια. Η αναρρωτική, με τις αποδοχές να καταβάλλονται κανονικά στο 100%. Ένα άλλο είδος αδείας είναι η άδεια μητρότητας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ρούλα Σαλούρου (1 Αυγούστου 2020). «All-terrain militants: PΠόσες ημέρες άδειας δικαιούνται οι εργαζόμενοι και πότε πρέπει να δοθεί». Καθημερινή. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2021.
Ο **Νίκος Μόσχος** (γεννήθηκε στις 28 Μαΐου 1958) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στον Άρη και την Καβάλα.

Καριέρα
-------

Ο Μόσχος ξεκίνησε από τον Αετό Βαλτοχωρίου και στα δεκαοκτώ του χρόνια μεταπήδησε στον Άρη. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά στις 20 Μαρτίου 1977, στον αγώνα εναντίον του Παναθηναϊκού. Κατά την πρώτη του σεζόν έπαιξε συνολικά σε εννέα αγώνες.

Το 1977-78 συμμετείχε σε έξι αγώνες πρωταθλήματος, όπως και σε τρία από τα τέσσερα ματς που έδωσαν οι "κίτρινοι" για το βαλκανικό κύπελλο. Την επόμενη χρονιά έπαιξε σε οκτώ αγώνες, σκοράροντας τρεις φορές και βοηθώντας την ομάδα του να κατακτήσει την τρίτη θέση του πρωταθλήματος και την έξοδο στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ.

Το 1979-80 ήταν αναπληρωματικός στην ομάδα που ισοβάθμησε με τον Ολυμπιακό στην πρώτη θέση του πρωταθλήματος και τον Δεκέμβριο του 1980 μεταγράφηκε στην Καβάλα, παίζοντας σε δεκαεννέα αγώνες μέχρι το τέλος της χρονιάς και σκοράροντας τρία γκολ.
, 
Την σεζόν 1981-82, η Καβάλα τερμάτισε στην προτελευταία θέση του πρωταθλήματος της Α' Εθνικής, με τον Μόσχο να συμμετέχει σε δεκαεννέα ματς σκοράροντας δύο φορές.

Συνέχισε στην Β' Εθνική με την ομάδα της Καβάλας, φθάνοντας το 1984-85 μία ανάσα από την επάνοδο στη μεγάλη κατηγορία, αλλά τερματίζοντας στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος.

Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 1988, σε ηλικία τριάντα ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Nikolaos Moschos - Player profile | Transfermarkt
2. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 22/3/1977, Σελίδα: 4
3. ↑  Greece 1976/77 - RSSSF
4. ↑  Greece 1977/78 - RSSSF
5. ↑  Balkan Cup 1970-79 - RSSSF
6. ↑  Greece 1978/79 - RSSSF
7. ↑  Greece 1980/81 - RSSSF
8. ↑  Greece 1981/82 - RSSSF
9. ↑  Greece - List of Second Level Final Tables - RSSSF
10. ↑  Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων, Αθλητική Ηχώ, 8 Ιανουαρίου 1985, (σελ.27 στην αναζήτηση)[*νεκρός σύνδεσμος*]
11. ↑  https://srv-web1.parliament.gr/display\_doc.asp?item=44202&seg= Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων, Ελευθεροτυπία, 3 Νοεμβρίου 1986, (σελ.38 στην αναζήτηση)
12. ↑  Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων, Ελευθεροτυπία, 1 Φεβρουαρίου 1988, (σελ.22 στην αναζήτηση)

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Ο **Άκαστος** ήταν γιος του Μήδωνα, μυθικού άρχοντα των Αθηνών.

Μετά τον θάνατο του πατέρα του, τον διαδέχτηκε στον θρόνο της Αθήνας. Οι άρχοντες στον καιρό του Άκαστου εκλέγονταν εφ όρου ζωής, έτσι ο Άκαστος πιστεύεται ότι βασίλεψε από το 1050 έως το 1012/1 π.Χ.. Επί της βασιλείας του Άκαστου πραγματοποιήθηκε μεγάλη μετάβαση πληθυσμού από την Αθήνα στην Ιωνία. Σύμφωνα με τον αρχαίο ιστορικό Ιουστίνο (*Marcus Junianius*, ή *Junianus*, ή *Justinus*), ο Όμηρος πήρε μέρος στην μετάβαση αυτή.

Ο Άκαστος πέθανε το 1012 π.Χ. οπότε τον διαδέχτηκε ο γιος του, Άρχιππος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Rev Thomas Harwood, επιμ. (1801). *Grecian antiquities; or, An account of the public and private life of the Greeks... chiefly designed to explain words in the Greek classics, according to the rites and customs to which they refer. To which is added, a chronology of remarkable events in the Grecian history, from the foundation of the kingdom of Argos under Inachus, to the death of Alexander* (στα Αγγλικά). Λονδίνο: T. Cadell & W. Davies. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2009.
**Άδεια λογισμικού** είναι ο όρος ο οποίος περιγράφει τα νομικά δικαιώματα τα οποία έχουν οι χρήστες ως προς την χρήση, επεξεργασία και διανομή του λογισμικού, και τα οποία καθορίζονται από τον αρχικό δημιουργό του λογισμικού. Μια τυπική άδεια λογισμικού παρέχει σε έναν τελικό χρήστη άδεια να χρησιμοποιήσει ένα ή περισσότερα αντίγραφα του λογισμικού, με τρόπους που αν δεν υπήρχε η είχε δοθεί η άδεια θα αποτελούσαν καταπάτηση των δικαιωμάτων του εκδότη ο οποίος είναι και ως ο ιδιοκτήτης των δικαιωμάτων χρήσης/copyright είναι αυτός που τα καθορίζει. Πρακτικά, η άδεια λογισμικού καθορίζει τις ελευθερίες του χρήστη ως προς το τι μπορεί να κάνει νόμιμα, με την αρχική δημιουργία κάποιου άλλου.

Κλειστό έναντι Ελεύθερου/Ανοιχτού λογισμικού
--------------------------------------------

Οι άδειες λογισμικού γενικά ανήκουν σε μια από τις δύο ακόλουθες ευρείες κατηγορίες: Άδειες κλειστού λογισμικού και ελεύθερου-ανοιχτού κώδικα λογισμικού. Οι διαφορές που ξεχωρίζουν τις δύο κατηγορίες αδειών έχουν σημαντικό αντίκτυπο στα δικαιώματα του τελικού χρήστη. 

### Κλειστό λογισμικό

Τυπικά μια άδεια κλειστού λογισμικού επιτρέπει στον τελικό χρήστη την χρήση του λογισμικού εντός περιορισμένου περιβάλλοντος, απαγορεύοντας την αποσυμπίληση του λογισμικού (δηλαδή το να επιχειρηθεί η ανάκτηση του πηγαίου κώδικα από αυτή του κώδικα μηχανής), και την ανάλυση, τροποποίηση και αναδημιουργία του λογισμικού, και συνήθως απαγορεύονται επίσης η αντιγραφή και διανομή του λογισμικού (είτε δωρεάν είτε επί πληρωμή) από τρίτα πρόσωπα, καθώς και η χρήση του από ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων ή η εγκατάστασή του σε πολλούς υπολογιστές. Μια άδεια που επιτρέπει την δωρεάν αντιγραφή και διανομή του λογισμικού (freeware) παραμένει κλειστή άδεια από την στιγμή που δεν επιτρέπει την τροποποίηση του λογισμικού ή την εμπορική διανομή.
### Ελεύθερο και Ανοικτό λογισμικό

Τυπικά μια άδεια ελεύθερου λογισμικού επιτρέπει την αντιγραφή, τροποποίηση και διανομή από οποιονδήποτε και για οποιοδήποτε σκοπό (ακόμη και εμπορικό). Πολλές φορές χρησιμοποιείται και ο όρος ανοικτό λογισμικό που αφορά λογισμικό για το οποίο διατίθεται ο πηγαίος κώδικας αλλά υπάρχουν περιορισμοί στην ελεύθερη χρήση του (π.χ. στην εμπορική χρήση). Κάποιες από αυτές τις άδειες περιέχουν περιοριστικούς όρους όπως η υποχρεωτική αναφορά στο όνομα του δημιουργού ή κατόχου των πνευματικών δικαιωμάτων, καθώς αυτοί οι όροι δεν περιορίζουν τις προηγούμενες ελευθερίες τροποποίησης και διακίνησης.

Δείτε επίσης
------------

* Ελεύθερο περιεχόμενο, ένας γενικότερος όρος που δεν αφορά μόνο το λογισμικό.
* GNU General Public License, η πρώτη ελεύθερη άδεια λογισμικού.
* Ίδρυμα Ελεύθερου Λογισμικού/GNU
Ο **Νομός Σαράντα Εκκλησιών** ήταν διοικητική διαίρεση, Νομός, της Ελλάδος κατά την περίοδο 1920 - 1922. Η Ανατολική Θράκη προσαρτήθηκε στην Ελλάδα με τη Συνθήκη των Σεβρών, και κατελήφθη από τον ελληνικό στρατό υπό τον Εμμανουήλ Ζυμβρακάκη τον Ιούνιο-Ιούλιο 1920. Εγκαταλήφθηκε δε πάλι τον Οκτώβριο του 1922 στα πλαίσια της Ανακωχής των Μουδανιών.

Με τη Συνθήκη της Λωζάνης του 1923 η περιοχή προσαρτήθηκε στην Τουρκία. Ο νομός αυτός βρισκόταν στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας, και ήταν ακριτικός. Συνόρευε στα βόρεια με τη Βουλγαρία, και καταλάμβανε τα ανατολικά τμήματα της Ανατολικής Θράκης, και ήταν ο μοναδικός νομός της Ελλάδας, που βρεχόταν από τη Μαύρη Θάλασσα. Σήμερα τα εδάφη του τέως ελληνικού νομού αποτελούν κυρίως μέρος της τούρκικης επαρχίας Κιρκλάρελι που έχει διαφορετική έκταση.

Διοικητικά ο νομός ανήκε στη Γενική Διοίκηση Θράκης μαζί με τους νομούς Έβρου, Αδριανουπόλεως, Καλλιπόλεως, Ροδόπης, και Ραιδεστού. Ο νομός σύμφωνα με την απογραφή του 1920 είχε 7 επαρχίες (υποδιοικήσεις), 238 πόλεις, χωριά και οικισμούς με πρωτεύουσα την πόλη Σαράντα Εκκλησιές.

Με την ανταλλαγή πληθυσμών οι περισσότεροι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν στην Κεντρική Μακεδονία και τη Δυτική Θράκη ενώ πολλοί μετανάστευσαν στην Αμερική. Στη Θεσσαλονίκη οι πρόσφυγες ίδρυσαν συνοικισμό τον οποίο ονόμασαν Σαράντα Εκκλησιές.

**Υποδιοικήσεις (επαρχίες) Νομού Σαράντα Εκκλησιών**| Επαρχία | Πρωτεύουσα | Πληθυσμός |
| --- | --- | --- |
| Σαράντα Εκκλησιών | Σαράντα Εκκλησιές | 11.070 |
| Ανακτορίου | Ανακτόριον | 19.111 |
| Αρκαδιουπόλεως | Αρκαδιούπολη | 21.333 |
| Αρτισκού | Αρτισκός ή Ελευθέραι | 20.861 |
| Βιζύης | Βιζύη | 18.953 |
| Βρύσεως | Βρύση | 11.919 |
| Σιδηροχωρίου | Σιδηροχώρι | 5.253 |
|  | Σύνολο | 141.833 |

**Μεγαλύτερες πόλεις και οικισμοί του Νομού Σαράντα Εκκλησιών**| Πόλη | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| Σαράντα Εκκλησιές | 16.416 |
| Αρκαδιούπολη | 5.715 |
| Βιζύη | 3.830 |
| Ανακτόριον | 3.358 |
| Βρύση | 3.279 |
| Αρτισκός ή Ελευθέραι | 3.108 |
| Σκοπός | 3,045 |
| Γέννα | 1.996 |
| Κουπέριο | 1.879 |
| Σιδηροχώρι | 1.766 |
|

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Πληθυσμός του Βασιλείου της Ελλάδος κατά την απογραφήν της 19ης Δεκεμβρίου 1920 - *Εθνικό Τυπογραφείο*
2. ↑  Γιώργος Θεοφάνους, Εκλογές 1920 Αρχειοθετήθηκε 2016-06-10 στο Wayback Machine.
Με το όνομα **Άντρος** (αγγλικά: Andros) ορίζεται το μεγαλύτερο αρχιπέλαγος των Μπαχαμών. Τα τρία μεγαλύτερα νησιά του αρχιπελάγους, Βόρειο Άντρος, Μάνγκροουβ Κέι και Νότιο Άντρος εντάσσονται σε ένα ευρύτερο σύνολο που αποτελείται από εκατοντάδες νησίδες και ύφαλους που ενώνονται μεταξύ τους με αβαθή περάσματα. Συνολικά έχει μήκος 167 χιλιόμετρα και πλάτος (στο πλατύτερο σημείο) 64 χιλιόμετρα. Εάν θεωρηθεί ως ένα νησί, το Άντρος, με έκταση 5.957 χμ2 είναι το πέμπτο μεγαλύτερο των Δυτικών Ινδιών. Παρά την έκτασή του ωστόσο, η ιδιαίτερη μορφολογία έχει ως αποτέλεσμα να συγκεντρώνει τον ιδιαίτερα περιορισμένο σε μέγεθος πληθυσμό των 7.386 κατοίκων (στοιχεία του 2010).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315130090
* LCCN: sh89000339
* SUDOC: 052578364
* BNF: cb135657015 (data)

 |

 |
Ο **Άκης (Θεόδωρος) Χατζηαντωνίου** (γεννημένος στις 16 Μαρτίου 1974) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής, που αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό και στον Ολυμπιακό στη θέση του κεντρικού. Όσο αγωνιζόταν ήταν γνωστός με το παρατσούκλι "Χασίντο".

Σταδιοδρομία
------------

Ο Χατζηαντωνίου ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στον Ορφέα Θεσσαλονίκης, όπου αγωνίστηκε για τέσσερα χρόνια. Μετά το πέρασμά του και από τον Έσπερο Βυζαντίου (1992-93), μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό, στον οποίο αγωνίστηκε συνολικά για 11 χρόνια. 

Το 2004 αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό έως και το καλοκαίρι του 2008, οπότε και επέστρεψε στον Παναθηναϊκό.

Έχει επίσης υπάρξει παίκτης του Ηρακλή και της ΑΕΚ.

Το καλοκαίρι του 2019 ανέλαβε επικεφαλής προπονητής των ακαδημιών γυναικείου βόλεϊ του Παναθηναϊκού. Παρέμεινε στη θέση μέχρι το καλοκαίρι του 2021.

Εθνική Ελλάδος
--------------

Ο Χατζηαντωνίου είναι από τους ρέκορντμαν συμμετοχών στην Εθνικής Ελλάδος, έχοντας αγωνιστεί με τα χρώματά της 401 φορές.

Τίτλοι
------

### Συλλογικοί

* **3 Πρωταθλήματα Ελλάδας:**
	+ 1995, 1996, 2004
* **1 Κύπελλο Ελλάδας:**
	+ 2010

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Ο Άκης στην ...άμμο». volleynews.gr. 28 Ιανουαρίου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιουλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2013.
2. ↑  Επιστρέφει στον ΠΑΟ ο Χατζηαντωνίου: «Το οφείλουμε στην ιστορία του συλλόγου»

Πηγές
-----

* Άκης Χατζηαντωνίου[*νεκρός σύνδεσμος*]
Η **Νερόλι Φέρχολ** (αγγλικά: *Neroli Susan Fairhall*, 26 Αυγούστου 1944 - 11 Ιουνίου 2006) ήταν Νεοζηλανδή αθλήτρια της τοξοβολίας, η πρώτη παραπληγική αθλήτρια που πήρε μέρος σε Ολυμπιακούς Αγώνες (στους Παραολυμπιακούς των ετών 1972, 1980, 1988 και του 2000). Τιμήθηκε με τον τίτλο του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Κράιστσερτς στις 26 Αυγούστου του 1944. Η αθλητική της καριέρα φαινόταν να τερματίζεται λόγω ατυχήματος που υπέστη με μοτοσικλέτα. Πήρε μέρος, ωστόσο, στο αγώνισμα της τοξοβολίας, με αναπηρικό καροτσάκι: το 1984 εκπροσώπησε τη Νέα Ζηλανδία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες, όπου κατατάχθηκε 35η και πέτυχε το ρεκόρ να γίνει η πρώτη παραπληγική αθλήτρια που πήρε μέρος σε Ολυμπιάδα.
Εκτός από την Ολυμπιάδα, κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο στους Παραολυμπιακούς Αγώνες (1980) στην τοξοβολία (είχε λάβει μέρος και στο στίβο στην ίδια διοργάνωση) και άλλο ένα στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας στο Μπρισμπέιν (1982). Στις Παραολυμπιάδες του 1988 και του 2000 έλαβε μέρος μόνο στο αγώνισμα της τοξοβολίας.. Μετά την αποχώρησή της από τη σκοποβολή συνέχισε να εργάζεται ως προπονήτρια.

Απεβίωσε από ασθένεια σχετική με την αναπηρία της, στις 11 Ιουνίου του 2006.

Παραπομπές
----------

* sports-reference

1. ↑  «Athlete Search Results». Διεθνής Παραολυμπιακή Επιτροπή. 2008. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2008.
2. ↑  New Zealand Herald[*νεκρός σύνδεσμος*], Tributes flow for archery legend Fairhall, 13 Ιουνίου 2006.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ στον ιστότοπο της Ολυμπιακής Επιτροπής της Νέας Ζηλανδίας
Ο **Ναός του Αυγούστου και της Λιβίας** είναι ρωμαϊκός εξάστυλος περίπτερος ναός κορινθιακού ρυθμού χτισμένος στις αρχές του 1ου αιώνα. Βρισκόταν στην αγορά της αρχαίας πόλης που αντιστοιχεί στο κέντρο της σύγχρονης κοινότητας Βιέν στον γαλλικό νομό Ιζέρ στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ.

Αρχαία ιστορία
--------------

Μπροστινή όψη του ναού
Η περιοχή της Βιέν έγινε ρωμαϊκή αποικία γύρω στο 47 π.Χ. λίγο αργότερα από τη συνολική κατάκτηση της Γαλατίας (58-51 π.Χ.) από τον Ιούλιο Καίσαρα. Μετά την εγκατάστασή τους στη Βιέν, οι Ρωμαίοι έχτισαν έναν ναό αφιερωμένο στην αυτοκρατορική λατρεία προς τιμήν του αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου και της τρίτης συζύγου του, Λιβίας. Αυτές οι ρωμαϊκές κατασκευές εξυπηρετούσαν έναν ουσιαστικό πολιτικό και θρησκευτικό ρόλο στην ενσωμάτωση των τοπικών πληθυσμών.

Ο ναός του Αυγούστου και της Λιβίας κατασκευάστηκε σε δύο στάδια: αρχικά, το κτίριο κατασκευάστηκε από πέτρα και χρονολογείται από το 20-10 π.Χ. Από την αρχική κατασκευή παραμένει μόνο το πίσω μέρος. Το μεγαλύτερο μέρος του ναού ανακατασκευάστηκε αργότερα γύρω στο 40 μ.Χ. η κατασκευή ήταν γρήγορη καθώς οι ναοί του πρώτου αυτοκράτορα αντιμετωπίστηκαν με ιδιαίτερη ευλάβεια. Ο μεγάλος ναός κατασκευάστηκε σε εξάστυλο κορινθιακό ρυθμό με προστώο και κυριαρχούσε στην κεντρική αγορά της πόλης που περιλάμβανε και άλλα χαρακτηριστικά ρωμαϊκά οικοδομήματα.

Στην ανατολική πρόσοψη, στη ζωφόρο, υπάρχει μια σειρά επιγραφών, αφιερώνοντας τον ναό στη «Ρώμη και στον Αύγουστο Καίσαρα, γιο του θεού» και στην θεοποιημένη Λιβία.

Σύγχρονη ιστορία
----------------

Μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και με τον εκχριστιανισμό της περιοχής της παλιάς Γαλατίας, ο ναός χρησίμευσε ως ενοριακή εκκλησία μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση. Από το 1792, η εκκλησία χρησιμοποιήθηκε ως ναός της Λογικής και αργότερα ως το εμπορικό δικαστήριο της Βιέν. Πριν από το 1852, το κτήριο στέγαζε επίσης το μουσείο και τη βιβλιοθήκη της πόλης, και τελικά, μετά από 28 χρόνια εργασιών, το κτήριο αποκαταστάθηκε στην αρχική του κατάσταση του ρωμαϊκού ναού. Σήμερα, με τον Τετράγωνο ναό (Μαιζόν καρέ) στη Νιμ, μια ακόμη από τις κατασκευές αυτού του τύπου που έχει διατηρηθεί επίσης καλά στο έδαφος της αρχαίας Γαλατίας, αποτελεί μια εντυπωσιακή απόδειξη του γαλατορωμαϊκού οικισμού της Βιέν και είναι αντικείμενο ταξινόμησης στα ιστορικά μνημεία από το 1840.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.
2. ↑ . «historyhit.com/locations/temple-of-augustus-and-livia/».
3. ↑ . «findit.library.yale.edu/Temple of Augustus and Livia (Vienne, France) : Sacrificial altar fronting the temple».
4. ↑ . «en.vitisvienna.com/temple-of-augustus-and-livia». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2021.
5. ↑ . «chronologyofarchitecture.wordpress.com/2016/05/05/100-1-bc-temple-of-augustus-and-livia-vienne/».
6. ↑ . «inauvergnerhonealpes.com/en/files/temple-of-augustus-and-livia/».
7. ↑ . «everything.explained.today/Temple\_of\_Augustus\_and\_Livia/».

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 255344464

 |

 |
Ο **Ναός του Αγίου Ονόματος της Μαρίας** (σερβοκροατικά *Crkva imena Marijinog*, ουγγρ. *Mária Neve katolikus templom*) είναι Ρωμαιοκαθολικός ενοριακός ναός, που βρίσκεται στην πόλη Νόβι Σαντ της Σερβίας και είναι αφιερωμένος στη ρωμαιοκαθολική εορτή του Αγίου ονόματος της Αειπαρθένου Μαρίας (εορτάζει στις 12 Σεπτεμβρίου). Είναι ο μεγαλύτερος ναός της πόλεως και είναι κτισμένος στο κέντρο της, στην Πλατεία Ελευθερίας (*Trg Slobode*). Εξαιτίας του μεγάλου μεγέθους της οι κάτοικοι την αποκαλούν «καθεδρικό ναό», αλλά το Νόβι Σαντ υπάγεται στη Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή της Σουμπότιτσα, της οποίας ο καθεδρικός ναός βρίσκεται στη Σουμπότιτσα.

Ιστορία
-------

Μετά τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς το 1699 το Νόβι Σαντ υπάχθηκε στην Αυτοκρατορία των Αψβούργων, που σχεδόν αμέσως, το 1702 οργάνωσαν την τοπική ρωμαιοκαθολική ενορία. Ο αρχικός ναός αυτής της ενορίας ανεγέρθηκε το 1719 στο ίδιο σημείο με τον σημερινό και ήταν αφιερωμένος στην Παναγία τη Βοήθεια, στη μνήμη της νίκης των Χριστιανών επί των Οθωμανών στη Μάχη της Βιέννης. Αργότερα επαναφιερώθηκε στο Άγιο Όνομα της Μαρίας. Αυτός ο αρχικός ναός καταστράφηκε το 1742. Δεύτερος ναός ανεγέρθηκε πρόχειρα στο ίδιο σημείο και ο Αρχιεπίσκοπος της Κάλοτσα Patacsich Gábor τέλεσε τα θυρανοίξια το 1742. Ο νέος ναός υπέστη μεγάλες ζημιές από βομβαρδισμούς κατά την Ουγγρική Επανάσταση του 1848 και το καμπαναριό του καταστράφηκε.

Το 1891 το δημοτικό συμβούλιο απεφάσισε την κατεδάφιση του δεύτερου ναού και την ανέγερση τρίτου στην ίδια θέση. Ο Ούγγρος αρχιτέκτονας Γκιόργκυ Μολνάρ προσέφερε δωρεάν το σχέδιο για τον τρίτο ναό το 1892. Η κυρίως κατασκευή του νέου αυτού ναού τελείωσε τον Νοέμβριο του 1893, ενώ το ύψους 72 μέτρων καμπαναριό με τον χρυσό σταυρό ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 1894.

Αρχιτεκτονική
-------------

Ο ναός είναι τρίκλιτος με νεογοτθικές αψίδες. Υπάρχουν είκοσι υαλογραφίες από τη Βουδαπέστη που παριστάνουν αγίους και πατέρες της Εκκλησίας. Επιπλέον, ο εξοπλισμός του ναού περιλαμβάνει ένα μηχανικό εκκλησιαστικό όργανο με 24 συστοιχίες αυλών (*ρεγκίστρα*).

Ο ναός έχει 4 Άγιες Τράπεζες. Η κυρίως Αγία Τράπεζα είναι κατασκευασμένη από σκαλιστό ξύλο από το Τιρόλο, ενώ τα πλακάκια της στέγης είναι από κεραμικά «Zsolnay». Στα μόνιμα στοιχεία του ναού περιλαμβάνονται τέσσερα εξομολογητήρια και ένα μαρμάρινο βαπτιστήριο. Ο ναός κυριαρχεί στο κέντρο του Νόβι Σαντ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «Novosadska Katedrala - Crkva imena Marijinog» (στα σερβικά). *Građanski list*. 25 August 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2014-03-29.. Ανακτήθηκε στις 2020-08-15.
2. 1 2 3 4 5 6  «Župna crkva Imena Marijinog» [Parish church The Name of Mary] (στα Σερβικά). Tourist Organization of the City of Novi Sad. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Φεβρουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2015.