Ο **Ελίας Ρικάρντο Φιγκερόα Μπραντέρ** (ισπανικά : *Elías Ricardo Figueroa Brander*, γεννήθηκε 25 Οκτωβρίου 1946) είναι Χιλιανός πρώην ποδοσφαιριστής. Ο κορυφαίος του αθλήματος στην ιστορία της Χιλής, και ένας από τους καλύτερους αμυντικούς όλων των εποχών, ψηφίστηκε 37ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα στις εκλογές της IFFHS και πρώτος της χώρας του.

Βιογραφία
---------

### Πρώτα χρόνια

Από τη γέννησή του ο Φιγκερόα αντιμέτωπε προβλήματα υγείας (διφθερίτιδα, άσθμα) που δεν του επέτρεψαν να περπατήσει χωρίς πατερίτσες μέχρι την ηλικία των τουλάχιστον έξι χρόνων. Η οικογένειά του μετακόμισε σε άλλη πόλη (Κιλπούε) με πιο υγιεινό κλίμα προκειμένου να βοηθηθεί, κάτι που τελικά έγινε. Η σταδιακή ανάκαμψή του του επέτρεψε να ξεκινήσει παίζοντας ποδόσφαιρο ως τερματοφύλακας και αργότερα ως αμυντικός μέσος.

Ήταν τέτοιο το ταλέντο του έφηβου που κατάφερε να προπονηθεί μια μέρα στην κατηγορία των παίδων και το προπονητικό επιτελείο του είπε να επιστρέψει την επόμενη μέρα για να προπονηθεί με την ομάδα νέων. Με την ομάδα νέων η οποία χρησίμευσε ως προπονητικό αντίπαλος της Βραζιλίας που έχουν αγωνιστεί συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962 στη Χιλή. Είχε την τιμή να μαρκάρει τους Πελέ, Γκαρίντσα και Ντίντι σε ηλικία 15 ετών, κάτι που ήδη εκείνη την εποχή προκάλεσε περισσότερα από ένα εγκωμιαστικά σχόλια στους Βραζιλιάνους για τη φυσική του επιβλητικότητα, τα καλά αντανακλαστικά και την ποιότητα του παιχνιδιού του.

### Καριέρα σε συλλόγους

Ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία τον Απρίλιο του 1964, όταν σε ηλικία 17 ετών εμφανίστηκε στην πρώτη κατηγορία του επαγγελματικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου της Χιλής, παίζοντας για την πρώτη ομάδα Σαντιάγο Γουόντερερς ως αμυντικός, όπως και καθιερώθηκε.

Οι πετυχημένες εμφανίσεις του τράβηξαν το ενδιαφέρον πολλών ξένων ομάδων και μετά το Πρωτάθλημα της Νότιας Αμερικής (μετέπειτα Κόπα Αμέρικα) στο Μοντεβιδέο το 1967, και μεταγράφηκε στην Πενιαρόλ της Ουρουγουάης αργότερα εκείνο το έτος. Εκείνη την εποχή ήταν η καλύτερη ομάδα στον κόσμο ως νικήτρια του Διηπειρωτικού Κυπέλλου και το πρωτάθλημα της Ουρουγουάης ήταν πολύ δυνατό. Ο Φιγκέροα αγωνίστηκε σε μια ομάδα γεμάτη αστέρες, αλλά αυτός εξελέγη ο καλύτερος παίκτης στο Πρωτάθλημα Ουρουγουάης το 1967, το 1968 και το 1971. Η άμυνα της ομάδας ήταν απροσπέλαστη και με τερματοφύλακα τον κορυφαίο στην ιστορία της Ουρουγουάης Λαδισλάο Μαζουρκιέβιτς πέτυχε το ρεκόρ για τα περισσότερα λεπτά χωρίς να δεχτεί γκολ: 987 (11 αγώνες) το 1968. Πέρασε τα πιο πετυχημένα χρόνια του με την Πενιαρόλ, κερδίζοντας το Πρωτάθλημα Ουρουγουάης το 1967, το 1968 και το 1969. Ήταν ο καλύτερος παίκτης στο πρωτάθλημα της Ουρουγουάης το 1967 και επίσης το 1968 και το 1971. Στο αποχαιρετιστήριό του στα τέλη του 1971, οι φίλαθλοι της ομάδας έκλαιγαν στο αεροδρόμιο.

Το 1972 αποκτήθηκε από τη Βραζιλιάνικη ΣΚ Ιντερνασιονάλ, όπου είχε εξίσου επιτυχημένη πορεία, κερδίζοντας το πρωτάθλημα της Βραζιλίας το 1975 και το 1976. Το ενδιαφέρον της Ρεάλ Μαδρίτης δεν τον απασχόλησε μιας και το βραζιλιάνικο πρωτάθλημα ήταν υψηλού επιπέδου εκείνη την εποχή. Το 1974, ο σύλλογος κέρδισε και τα 18 παιχνίδια τους για να διεκδικήσει τον τίτλο. Ο Φιγκερόα ήταν η κεντρική φιγούρα της ομάδας, και οι οπαδοί του συλλόγου τον θυμούνται για το διάσημο «πεφωτισμένο γκολ» του στη νίκη του συλλόγου απέναντι της Κρουζέιρο στον τελικό του πρωταθλήματος του 1975 στις 14 Δεκεμβρίου. Στο Πόρτο Αλέγκρε η ημέρα είναι εντελώς συννεφιασμένη. Έντεκα λεπτά μετά την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου απέναντι στην Κρουζέιρο, ο μέσος Βαλντομίρο κέρδισε φάουλ. Σε μία εντελώς συννεφιασμένη ημέρα και ενώ το σκορ ήταν στο 0–0, ο ίδιος ο Βαλντομίρο εκτέλεσε το φάουλ, στέλνοντας την μπάλα στην αντίπαλη περιοχή. Ο Φιγκερόα με μία δυνατή κεφαλιά άνοιξε το σκορ. Το παραλήρημα στην εξέδρα, απόλυτο για τον πρώτο τίτλο μετά από 66 χρόνια. Το μυστήριο είναι ότι, όπως έδειξαν τα βίντεο και οι φωτογραφίες αργότερα, τη στιγμή κατά την οποία ο Χιλιανός αμυντικός σηκώνεται στον αέρα και κάνει την κεφαλιά, φωτίζεται μόνο αυτός από μία ισχυρή ακτίνα ηλιακού φωτός, που ερχόταν από τον ουρανό. Εκλέχθηκε ο καλύτερος κεντρικός αμυντικός του πρωταθλήματος της Βραζιλίας κατά τη διάρκεια των ετών 1973, 1974, 1975 και 1976, κερδίζοντας το *Bola de Prata*, και ψηφίστηκε ο Παίκτης της Χρονιάς του βραζιλιάνικου πρωταθλήματος το 1975 και 1976, κερδίζοντας το Βραβείο *Bola de Ouro*. Κέρδισε περαιτέρω αναγνώριση όταν διαδέχθηκε τον Πελέ στο να ανακηρυχθεί ο καλύτερος ποδοσφαιριστής της Νότιος Αμερικής της Χρονιάς το 1974, το 1975 και το 1976. Το 1977 ήταν στην τρίτη θέση. Στη Βραζιλία, σε μια ψηφοφορία εμπειρογνωμόνων που διοργάνωσε το περιοδικό *Placar* το 2001 τον ανέδειξαν ως τον «καλύτερο ξένο ποδοσφαιριστή στο πρωτάθλημα της Βραζιλίας τον 20ό αιώνα».

Μετά την καριέρα του στη Βραζιλία, επέστρεψε στην πατρίδα του το 1977, αγωνιζόμενος την Παλεστίνο, με την οποίο κέρδισε το Πρωτάθλημα της Χιλής το 1977 και το 1978, ανακηρύχθηκε δε ο καλύτερος παίκτης στη Χιλή και στις δύο αυτές αγωνιστικές περιόδους. Όπως πολλοί σημαντικοί ποδοσφαιριστές εκείνη την εποχή προς το τέλος της ποδοσφαιρικής σταδιοδρομίας τους, το 1981 πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έπαιξε στο  NASL για μικρό χρονικό διάστημα στους  Φορτ Λόντερντεϊλ Στράικερς και μετά επέστρεψε στην πατρίδα του κλείνοντας την καριέρα του. Συνολικά συγκέντρωσε 22 τίτλους σε επίσημες διοργανώσεις.

### Διεθνής καριέρα

Σε ηλικία 17 ετών κλήθηκε στην εθνική ομάδα νέων της Χιλής, ενώ στα 19 του ήταν στη βασική ενδεκάδα της ομάδας των ανδρών. Με τη Χιλιανή εθνική ομάδα αγωνίστηκε 47 φορές μεταξύ του 1966 και του 1982.
Ήταν για χρόνια ο αρχηγός της εθνικής ομάδας, και μάλιστα ήταν αρχηγός και στα τρία Παγκόσμια Κύπελλα που συμμετείχε (1966, 1974, 1982). Ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της καριέρας του ήταν απέναντι στη Σοβιετική Ένωση σε αγώνα μπαράζ των προκριματικών για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 στη Δυτική Γερμανία στη Μόσχα, όπου η παρουσία του στην άμυνα ήταν καταλυτική στη διατήρηση έως το τέλος του αγώνα το ισόπαλο 0–0. Οι Σοβιετικοί αρνήθηκαν να αγωνιστούν στο δεύτερο αγώνα στο Σαντιάγκο λόγω της πολιτικής κατάστασης της χώρας και η Χιλή προκρίθηκε. Στην τελική φάση ψηφίστηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης, παρά την κακή απόδοση της Χιλής. Ήταν επίσης αρχηγός της εθνικής Χιλής όταν κατετάγη δεύτερη το 1979 στο Κόπα Αμέρικα. 
Έκλεισε την καριέρα του (και εξακολουθεί να θεωρείται) ως ο κορυφαίος Χιλιανός ποδοσφαιριστής όλων των εποχών.

Ο τρόπος παιχνιδιού, οι ηγετικές του ιδιότητες και η πειθαρχία, ήταν τα στοιχεία που τον χαρακτήριζαν και έθεσαν τα πρότυπα για τους αμυντικούς στη Νότια Αμερική απλώς και μόνο με το να είναι μπροστά από την εποχή του. 
Η ικανότητά του να προβλέπει επιθέσεις ως αμυντικός με την εξαιρετική ανάγνωση του παιχνιδιού ήταν τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού του. Ο Φιγκερόα είχε επίσης τη δυνατότητα να ξεκινήσει αντεπιθέσεις από την άμυνα χάρη στην ψυχραιμία του με τη μπάλα, το όραμα και τα καλά του περάσματα. Τα ηγετικά του προσόντα και η ικανότητά του στον αέρα παραμένουν αξέχαστα.Ο ίδιος είχε πει: "Όταν έπαιζα στη Βραζιλία, έκανα πάντα ένα παιχνίδι στο οποίο ο ακραίος μπακ και ο ακραίος επιθετικός κρατούσαν την μπάλα, ενώ εγώ προχωρούσα χωρίς μαρκάρισμα και έκανα μια κεντρική επιθετική διαδρομή". Ο τρόπος παιχνιδιού του συγκρίθηκε συχνά με τον Φραντς Μπεκενμπάουερ, ο οποίος δήλωσε περίφημα: «Είμαι ο Ευρωπαίος Φιγκερόα». Κατά τη διάρκεια της καριέρας ο Φιγκερόα αποβλήθηκε μόνο μια φορά.

Είχε και τη σκοτεινή του πλευρά. Έγινε - ίσως άθελά του - έμβλημα της κυβέρνησης του δικτάτορα Αουγκούστο Πινοσέτ. Τιμήθηκε το 1974 και έκανε σαφή την υποστήριξή του στο δημοψηφίσματα του 1980 και του 1988. Με τον καιρό, οι κοντινοί του άνθρωποι αναγνωρίζουν ότι ήταν λάθος. Και ο Φιγκερόα σύντομα τείνει να ξεκαθαρίσει: "Ήμουν με όλους τους προέδρους της χώρας μου. Αν κάνω κάτι είναι για τον λαό".

### Μετά το ποδόσφαιρο

Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής σταδιοδρομίας ακολούθησε καριέρα σχολιαστή αγώνων στην πατρίδα του και τη Βραζιλία. Το 2004 επελέγη στη λίστα FIFA 100. Το 2011 η ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ τον επέλεξε στην καλύτερη ενδεκάδα στην ιστορία του Κόπα Αμέρικα.

Τίτλοι
------

**Πενιαρόλ**

* Πρωτάθλημα Ουρουγουάης (2) : 1967 , 1968
* Διηπειρωτικό Σούπερ Κύπελλο : 1969

**Ιντερνασιονάλ**

* Καμπεονάτο Γκαούτσο (5): 1972, 1973, 1974, 1975, 1976
* Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο (2) : 1975 , 1976

**Παλαιστίνο**

* Κύπελλο Χιλής : 1977
* Πρωτάθλημα Χιλής : 1978

Ατομικές διακρίσεις
-------------------

* Καλύτερη ομάδα του Παγκόσμιου Κυπέλλου FIFA : 1974
* Ποδοσφαιριστής της Νότιας Αμερικής της Χρονιάς (3) : 1974, 1975, 1976
	+ Τρίτη θέση : 1977
* Καλύτερη άμυνα της Νότιας Αμερικής της χρονιάς (6) : 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977
* Καλύτερη παγκόσμια άμυνα της χρονιάς (4) : 1974, 1975, 1976, 1977
* Καλύτερος παίκτης στην Ουρουγουάη (3) : 1967, 1968, 1971
* Ο καλύτερος ξένος παίκτης του αιώνα στη Βραζιλία : 2001
* Ο καλύτερος ξένος παίκτης του αιώνα στην Ουρουγουάη : 2000
* Καλύτερος ποδοσφαιριστής της χρονιάς στη Χιλή (2) : 1966, 1981
* Καλύτερος αθλητής της Χιλής : 1981
* Χιλιανός ποδοσφαιριστής της ιστορίας του κύκλου αθλητικών δημοσιογράφων της Χιλής : 1999
* IFFHS : 37ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα, 8ος της Νότιας Αμερικής και καλύτερος Χιλιανός
* IFFHS : Καλύτερος αμυντικός της Νότιας Αμερικής του 20ού αιώνα
* FIFA 100
* Μέλος της καλύτερης ομάδας της Νότιας Αμερικής του 20ού αιώνα : 1999
* *Placar* περιοδικό : 19ος καλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών (1999)
* *World Soccer* περιοδικό : Οι καλύτεροι 50 ποδοσφαιριστές όλων των εποχών

Παραπομπές
----------

1. ↑  «FIFA : Elias FIGUEROA». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2018.
2. ↑  «Top 50 des joueurs sud-américains de l'histoire». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Μαρτίου 2024. Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2022.
3. ↑  «XI's». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Μαρτίου 2024. Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2024.
4. ↑  «50 Greatest Defenders in World Football History». Ανακτήθηκε στις 6 Ιουνίου 2020.
5. ↑  «Passarella, el segundo mejor defensor de la historia». Ανακτήθηκε στις 22 Μαΐου 2020.
6. ↑  «IFFHS' Century Elections». Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2020.
7. ↑  «IFFHS' Players and Keepers of the Century for many countries». Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2021.
8. 1 2  «Planeta Redondo Elías Figueroa, el dueño del área». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Νοεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2022.
9. ↑  «A fondo con Elías Figueroa: "En 22 años de carrera nunca fui reserva; fui capitán y nunca perdí con Pelé"». Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2023.
10. 1 2 3  «FIFA : El dueño del área cumple 70 años». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Μαΐου 2017. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2017.
11. 1 2 3  «Elías FIGUEROA, el más grande de Chile». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Νοεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2020.
12. ↑  «Elias Figueroa : The best central South American in history». Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2020.
13. ↑  «Le gardien uruguayen Mazurkiewicz est décédé». Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2022.
14. ↑  «A LA CARTA: ELÍAS FIGUEROA». Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2024.
15. 1 2 3  «FIFA : Elias Figueroa: The gentleman defender who put Chile on the map». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Μαρτίου 2024. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2024.
16. 1 2 3  «TIM VICKERY Forget Alexis Sanchez, Elias Figueroa was arguably Chile's greatest ever player, and he snubbed Real Madrid in his prime». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιουνίου 2020. Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2020.
17. ↑  ««Θαύμα, θαύμα, κάνε καλά το παιδί μου»: Το πεφωτισμένο γκολ που γέννησε τον «Θεό του Μπέιρα-Ρίο»». Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2022.
18. ↑  «PORTO ALEGRE: LA CIUDAD QUE VIBRA CON ELÍAS FIGUEROA». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2020.
19. 1 2  «Elías Figueroa y las razones para ser uno de los 100 mejores de la historia». Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2020.
20. ↑  «South American Coach and Player of the Year». Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2020.
21. ↑  «South American Player of the Year 1977». Ανακτήθηκε στις 22 Ιουλίου 2023.
22. ↑  «Elías Figueroa agradeció distinción entregada en Brasil». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Αυγούστου 2020. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2020.
23. ↑  «Elias Figueroa : player profile». Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2020.
24. 1 2 3  «Ο κορυφαίος Χιλιανός, Ελίας Φιγκερόα». Ανακτήθηκε στις 25 Μαρτίου 2021.
25. ↑  «Chile - Record International Players». Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2020.
26. ↑  «FIFA World Cup All Star teams». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2020. CS1 maint: Unfit url (link)
27. ↑  «20 MARCADORES CENTRALES QUE HICIERON HISTORIA». Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2022.
28. ↑  «Don Elías: "Nunca me gustó ser defensa"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουνίου 2015. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2015.
29. ↑  «The FIFA 100». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιανουαρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2020.
30. ↑  «El equipo argentino de todos los tiempos». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2011.
31. ↑  «Elías Figueroa integra el once sudamericano de todos los tiempos». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Μαρτίου 2024. Ανακτήθηκε στις 27 Μαρτίου 2024.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ελίας Φιγκερόα** |

* Ελίας Φιγκερόα στη FIFA (αρχειοθετημένος) (Αγγλικά)Edit on Wikidata

* Ελίας Φιγκερόα's προφίλ παίκτη στο National-Football-Teams.comEdit on Wikidata

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Αθλητισμός
* Πύλη:Ποδόσφαιρο
 |

 |