recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 36°35′N 22°40′E﻿ / ﻿36.583°N 22.667°E﻿ / 36.583; 22.667

Θέα στον Λακωνικό κόλπο
Ο **Λακωνικός κόλπος** είναι ο νοτιότερος κόλπος της Πελοποννήσου, της ηπειρωτικής Ελλάδος αλλά και της Ευρώπης. Χαρακτηρίζεται ο επισημότερος της Ελλάδος από το γεγονός ότι προ αυτού διέρχεται ο μεγαλύτερος αριθμός πλοίων που έχουν κατεύθυνση από δυτική Μεσόγειο προς λιμένες ανατολικής Μεσογείου και Μαύρης θάλασσας και αντίστροφα και από την Αδριατική προς τη διώρυγα του Σουέζ και αντίστροφα.
Ο Λακωνικός κόλπος εκτείνεται κατά διεύθυνση Βορρά – Νότου, με είσοδο από το Νότο, ενώ ορίζεται ανατολικά από την απόληξη της ΝΑ χερσονήσου της Πελοποννήσου, της άλλοτε Λακωνικής, εκ της οποίας και η ονομασία του, που καταλήγει στο Ακρωτήριο Μαλέας, (ανατολικό κέρας του Λακωνικού), και δυτικά από τη χερσόνησο της Μάνης που καταλήγει στο Ακρωτήριο Ταίναρο, (δυτικό κέρας του Λακωνικού). Και τα δύο αυτά ακρωτήρια φέρουν φάρους πολύ μεγάλης φωτοβολίας.

Το εύρος της εισόδου του Λακωνικού, δηλαδή η απόσταση μεταξύ των δύο παραπάνω ακρωτηρίων είναι περίπου 35 μίλια, ενώ το μήκος της κεφαλής του κόλπου, δηλαδή του μυχού του, περιορίζεται εκατέρωθεν σε μια υπέροχη αμμώδη παραλία μήκους 8 μιλίων. Στο μυχό του Λακωνικού κόλπου εκβάλει ο ποταμός Ευρώτας, ο δημιουργός της υπέροχης αυτής παραλίας.  
 
Το μήκος του κόλπου από της εισόδου του μέχρι του μυχού του, (μήκος είσδυσης), είναι περίπου 28 μίλια.

Νήσοι, νησίδες και βραχονησίδες του Λακωνικού είναι η Ελαφόνησος, η Κρανάη, τα Τρίνησα (συστάδα βραχονησίδων) και η βραχονησίδα Κατεργάκι (κοντά στο Ταίναρο).

Κυριότεροι λιμένες του Λακωνικού είναι του Γυθείου, της Νεάπολης Βοιών, (Βάτικα), ο Αρχάγγελος, το Πόρτο Κάγιο, η Πλύτρα, η Ελιά, ο Κότρωνας, το Σκουτάρι. Οι ακτές του γενικά είναι πολυσχιδείς μ΄ ένα πλήθος όρμων και ορμίσκων που τον περιβάλλουν.

Σημαντικότερες αμμώδεις παραλίες του Λακωνικού είναι αναμφίβολα όλο το μήκος της ακτής του μυχού του καθώς και: η δημοτική πλαζ Γυθείου, η ακτή Σεληνίτσα, κοντά και βόρεια της πόλης του Γυθείου, η υπέροχη ανοικτή παραλία του Μαυροβουνίου, καθώς και στη συνέχεια οι ακτές Βαθύ, Αγερανός, Σκουτάρι, Καλύβια και βέβαια ο Κότρωνας που συνδέεται με παραλιακή οδό με το Γύθειο και που συνεχίζει περιφερειακά Πόρτο Κάγιο - Γερολιμένα - Αρεόπολη - Γύθειο.

Ακτογραφία
----------

Η παραλία του είναι σχετικά ρηχή, φτάνοντας τα 24 έως 50 μέτρα βάθος, ενώ το μέγιστο βάθος του φτάνει στα 1450 μέτρα μέσα στον κόλπο και στα 5015 μέτρα λίγο έξω από τον κόλπο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σήμερα ονομάζεται χερσόνησος Έλους ή Επιδαύρου Λιμηράς
2. 1 2  ναυτιλιακός χάρτης mapserver
3. ↑  ναυτιλιακός χάρτης mapserver

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Laconian Gulf στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 233908621
* GND: 4839049-5

 |

 |
Ο **Αναποδάρης** ή **Αναποδιάρης**, γνωστός στην αρχαιότητα ως *Καταρράκτης*, είναι ο μακρύτερος ποταμός της Κρήτης, με μήκος μεγαλύτερο των 40 χιλιομέτρων.

Πηγάζει βορειοανατολικά από τα Αστερούσια Όρη σε υψόμετρο περί τα 420 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 35°09΄ Βόρειο πλάτος και 25°09΄ Ανατολικό μήκος, κοντά στο χωριό Παρθένι. Από εκεί κατευθύνεται προς νότο, περνά από το χωριό Αρμανώγεια (όπου υπάρχει μικρό φράγμα του με λιμνοδεξαμενή σε υψόμετρο 345 μέτρα) και πολύ κοντά από τα χωριά Τεφέλι και Πλακιώτισσα, στην οποία υπάρχει το μεγαλύτερο φράγμα του, σε υψόμετρο 252 μέτρα. Κατόπιν, στην περιοχή των Πραιτωρίων, η πορεία του στρέφεται προς τα ανατολικά και διέρχεται νότια από τα χωριά Κεφαλάδος, Νεοχώρι και Καλύβια, και βόρεια από τα Καστελλιανά. Πολύ κοντά στο χωριό Δεμάτι, σε υψόμετρο 140 μέτρα, δέχεται τα νερά του σημαντικότερου παραποτάμου του, του Μπαρίτη (αριστερός παραπόταμος), ο οποίος πηγάζει από το όρος Δίκτη. Λίγα χιλιόμετρα παρακάτω στρέφεται και πάλι προς τα νότια εισερχόμενος σε στενή κοιλάδα-φαράγγι, στο τέλος του οποίου, στην περιοχή Άγιος Ιωάννης, χύνεται στο Λιβυκό Πέλαγος, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 34°59΄00΄΄ Βόρειο πλάτος και 25°19΄53΄΄ Ανατολικό μήκος.

Πηγές
-----

* *Παγκόσμιο Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό* «Χάρη Πάτση», τόμος Α΄, σελ. 242
* *Ελλάς: οδικοί-τουριστικοί χάρτες*, έκδ. Ν. & Ι. Φώτης, 33η έκδοση, Αθήνα 2005/6, σελ. 71
Το **Κιριάτ Αρμπά** (εβραϊκά: קִרְיַת־אַרְבַּע‎) είναι αστικός ισραηλινός οικισμός στα περίχωρα της Χεβρώνας, στην περιοχή των Ιουδαϊκών Όρεων του Διαμερίσματος Ιουδαίας και Σαμάρειας του Ισραήλ. Ιδρύθηκε το 1968. Σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού το 2019 είχε πληθυσμό 7.326 κατοίκους.

Η πλειοψηφία της διεθνούς κοινότητας θεωρεί τους ισραηλινούς οικισμούς στη Δυτική Όχθη παράνομους σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, αλλά η ισραηλινή και η αμερικανική κυβέρνηση το αμφισβητούν αυτό.

Το όνομα του οικισμού σημαίνει Πόλη των Τεσσάρων [Γιγάντων].

Το Κιριάτ Αρμπά αναφέρεται στην Εβραϊκή Βίβλο ως το προηγούμενο όνομα της Χεβρώνας και ως ο τόπος όπου πέθανε η σύζυγος του Αβραάμ, η Σάρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The Geneva Convention». BBC. December 10, 2009. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Kiryat Arba στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 124354788
* LCCN: n82049447

 |

 |
Το άγαλμα της Παναγίας του Μονσεράτ
Η **Παναγία του Μονσεράτ** (καταλαν. *Mare de Déu de Montserrat*) είναι ξύλινο άγαλμα ρομανικού ρυθμού του 12ου αιώνα το οποίο απεικονίζει τη μητέρα του Ιησού Χριστού και φιλοξενείται στον ομώνυμο ναό στο όρος Μονσεράτ της Καταλονίας. Θεωρείται η προστάτιδα της Καταλονίας μαζί με τον Άγιο Γεώργιο, και ένα από τα ισχυρότερα σύμβολα της καταλανικής ταυτότητας. Είναι ιδιαίτερα γνωστό λόγω του μαύρου χρώματος που έχει αποκτήσει (εξ ου και η λαϊκή της προσφώνηση «La Moreneta», η «μελαχρινούλα», λόγω πιθανής χημικής αντίδρασης κάποιου από τα βερνίκια που εφαρμόστηκαν πάνω της, αποτελώντας έτσι μία εκ των μαύρων εικόνων της Παναγίας της Ευρώπης. Τα χέρια του αγάλματος και η μορφή του Χριστού είναι ύστερες προσθήκες του 19ου αιώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Barcelona), Abadia de Montserrat, Montserrat. «Santuari - Abadia de Montserrat». *www.abadiamontserrat.net*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2016.
2. ↑  Madrid, By Isambard Wilkinson in. «Montserrat Black Virgin 'was white originally'». Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2016.
3. ↑  Altés i Aguiló, Francesc Xavier (2003) : «La santa imatge de la Mare de Deu de Montserrat i la seva "morenor" a traves de la documentacio i de la historia» στο F.X. Altés et al. (επιμ.) *La imatge de la Mare de Deu de Montserrat*. σελ. 93

Δείτε επίσης
------------

* ca:Mare de Déu de Montserrat
* ca: ca:Maria, mare de Jesús
* en:Incorruptibility
Συντεταγμένες: 43°43′51″N 7°25′31″E﻿ / ﻿43.73083°N 7.42528°E﻿ / 43.73083; 7.42528

Το **Ωκεανογραφικό Μουσείο** (γαλλικά: *Musée Océanographique*) είναι μουσείο επιστημών της θάλασσας στην Πόλη του Μονακό. 
Είναι η έδρα της Επιτροπής Επιστήμης της Μεσογείου. 
Αυτό το κτίριο είναι μέρος του Ωκεανογραφικού Ινστιτούτου το οποίο έχει σαν αποστολή να μοιράζεται τις γνώσεις του από τους ωκεανούς.

Ιστορία
-------

Το Ωκεανογραφικό Μουσείο εγκαινιάστηκε το 1910 από τον μοντερνιστή και μεταρρυθμιστή πρίγκιπα του Μονακό Αλβέρτο Α'. 
Ο Ζακ-Υβ Κουστώ διετέλεσε διευθυντής από το 1957 έως το 1988.

Το Μουσείο γιόρτασε την επέτειο ίδρυσης των 100 χρόνων του το Μάρτιο του 2010, μετά από μια εκτεταμένη ανακαίνηση.

Επισκόπηση
----------

Το Μουσείο είναι ένα εξαιρετικό αρχιτεκτονικό παράδειγμα αναβίωσης Μπαρόκ. 
Έχει μια εντυπωσιακή πρόσοψη που δεσπόζει δίπλα σε ένα γκρεμό πάνω από τη θάλασσα, σε ύψος 279 πόδια (85,04 μέτρα). 
Χρειάστηκαν 11 χρόνια για να 
χτιστεί, χρησιμοποιώντας 100.000 τόνους πέτρας. 
Το μουσείο φιλοξενεί εκθέσεις και συλλογές των διαφόρων ειδών της θαλάσσιας πανίδας (αστερίες, ιππόκαμπους, χελώνες, μέδουσες, καβούρια, αστακοί, καρχαρίες, καθώς και αχινούς, χέλια, σουπιές κλπ).

Το Ωκεανογραφικό μουσείο περιλαμβάνει επίσης μια μεγάλη ποικιλία από αντικείμενα που σχετίζονται με τη θάλασσα, μεταξύ των οποίων τα μοντέλα πλοίων, σκελετοί θάλασσιων ζώων, εργαλεία, όπλα κλπ, καθώς και μια συλλογή από υλικά πολιτισμών και τελετουργικών αντικειμένων κατασκευασμένα ή ενσωμάτωμενα υλικά όπως μαργαριτάρια και μαλάκια.

Στον πρώτο όροφο που ονομάζεται **Καριέρα ενός Ναύτη** παρουσιάζεται το έργο του πρίγκιπα Αλβέρτου Α' και περιλαμβάνει το εργαστήριο από το Ιρόντελ, το πρώτο ερευνητικό γιοτ του Πρίγκιπα Αλβέρτου. 
Οι παρατηρήσεις που έγιναν εκεί οδήγησαν στην κατανόηση του φαινομένου της αναφυλαξίας, για το οποίο ο Δρ Σαρλ Ρισέ έλαβε το Βραβείο Νόμπελ Ιατρικής το 1913.

Στο Ενυδρείο του μουσείου που βρισκέται στο υπόγειο του κτιρίου παρουσιάζονται ένα ευρύ φάσμα της χλωρίδας και της πανίδας. 
Τέσσερις χιλιάδες είδη ψαριών και πάνω από 200 οικογένειες ασπόνδυλων μπορεί κανείς να δει. 
Το ενυδρείο διαθέτει επίσης μια παρουσίαση της Μεσογείου και τροπικών θαλάσσιων οικοσυστημάτων.

Πολλών καλλιτέχνων εμφανίζονται τα έργα τους στο μουσείο, όπως ο Ντάμιεν Χιρστ και ο Φίλιπ Πασκούα.

Γιγάντιο φύκι
-------------

Το 1989, ο Γάλλος θαλάσσιος βιολόγος Αλεξάντερ Μέινεζ ανακάλυψε ένα κομμάτι ενός γιγάντιου τροπικού φυκιού το Caulerpa taxifolia ακριβώς κάτω από τα τείχη του μουσείου. 
Πολλά ντοκιμαντέρ δείχνουν αυτήν την ανακάλυψη, όπως την προέλευση ενός από τα μεγαλύτερα μολυσμένα φύκια της Μεσογείου στην πρόσφατη ιστορία. 
Ο ρόλος του μουσείου και του διευθυντή του, Φρανσουά Ντουμένγκ όταν αυτήν η ανακάλυψη δημοσιοποιήθηκε εξακολουθεί σε μεγάλο βαθμό να συζητιέται.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Musée Océanographique de Monaco στο Wikimedia Commons
* Επίσημη ιστοσελίδα του Ωκεανογραφικού Μουσείου

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 127484545
* LCCN: n50058720
* ISNI: 0000 0001 1087 8018
* SUDOC: 030192870
* BNF: cb12003297x (data)

 |

 |
Ο **Γουίλιαμ Τζέιμς Λλόιντ Ουάρτον** (*αγγλικά*: *William James Lloyd Wharton,* Λονδίνο1843 – Νότιος Αφρική 1905) ήταν Βρετανός ναύαρχος και υδρογράφος του βρετανικού πολεμικού ναυτικού, που είχε τιμηθεί με τον τίτλο του ιππότη.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στο Λονδίνο, και ο πατέρας του Ρόμπερτ ήταν δικαστής στην κομητεία του Γιόρκ. Έλαβε τη μόρφωση του στη ακαδημία του Μπάρνεϊ και στη Βασιλική Ναυτική Ακαδημία,και κατόπιν έγινε μέλος του βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού το 1857, αποκτώντας τον βαθμό του σημαιοφόρου το 1863. Προήχθηκε σε ανθυποπλοίαρχο το 1872, και ως κυβερνήτης του πολεμικού πλοίου *HMS Shearwater* διεξήγαγε εκτεταμένη υδρογράφηση στην Προποντίδα και το Βόσπορο. 

Ως κυβερνήτης του *HMS Fawn* χαρτογράφησε τις ακτές της ανατολικής Αφρικής, και ως κυβερνήτης του *HMS Sylvia* έκανε εκτενείς καταγραφές γεωγραφικού μήκους. Προήχθει σε υποπλοίαρχο το 1880, και το 1884 ανέλαβε το επίσημο πόστο του υδρογράφου του Βασιλικού Ναυτικού, στο οποίο και παρέμεινε για τα επόμενη 20 έτη, λαμβάνοντας τον βαθμό του αντιναύαρχου το 1895.

Πέθανε στη Νότια Αφρική από τυφοειδή πυρετό στην ηλικία των 62 ετών.

Διακρίσεις
----------

* Ιππότης Διοικητής της τάξης του Μπάθ
* Μέλος της Βασιλικής Εταιρείας, 1886
* Μέλος της Βασιλικής Γεωγραφικής Εταιρείας
* Μέλος της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας

Επίσης το όρος Ουάρτον στην Ανταρκτική, και η λεκάνη Ουάρτον στον Ινδικό Ωκεανό είναι ονομασμένα προς τιμή του.

Συγγραφικό έργο
---------------

* *A Short History of H.M.S. Victory, Gathered from Various Sources*, Griffen & Co, Portsmouth. (1872)
* *Hydrographical Surveying. A Description of the Means and Methods Employed in Constructing Marine Charts*, John Murray, London. (1882)
* *Captain Cook's Journal during the First Voyage round the World* Elliot Stock, London. (1893)
* *The Eruption of Krakatoa, and Subsequent Phenomena*, Trübner & Co, London (1888)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Wharton, Sir William James Lloyd». *Who's Who,* **57**: p. 1716. 1905. .
2. ↑  A. M. F. (Dec 1905). «Obituary: Admiral Sir W. J. L. Wharton, K. C. B. F. R. S.». *The Geographical Journal* (Blackwell Publishing on behalf of The Royal Geographical Society (with the Institute of British Geographers)) **26** (6): 684–686. .
3. ↑  «Wharton, Mount» (στα Αγγλικά). U.S. Department of the Interior, U.S. Geological Survey.  Unknown parameter `|access date=` ignored (`|access-date=` suggested) (βοήθεια)
4. ↑  «Wharton Basin - World Heritage Encyclopedia» (στα Αγγλικά). [*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Συλλογή έργων του στο Internet Archive

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 42612498
* LCCN: n87136955
* ISNI: 0000 0000 8376 9480
* GND: 117333557
* SUDOC: 146961218
* BNF: cb10699996k (data)
* BIBSYS: 1634281492224
* NLA: 35253496
* NDL: 00770115
* BNE: XX1482751
* CiNii: DA14261931

 |

 |
Λεκάνη απορροής του βόρειου Ντβίνα
Ο βόρειος Ντβίνα στο Αρχάγγελσκ
Ο **Βόρειος Ντβίνα** (ρωσικά: Се́верная Двина́‎, κόμι: Вы́нва / Výnva) είναι ποταμός στη βόρεια Ρωσία που διέρχεται από την περιφέρεια Βόλογκντα και την περιφέρεια Αρχάγγελσκ στον κόλπο Ντβίνα της Λευκής θάλασσας. Μαζί με τον ποταμό Πετσόρα προς τα ανατολικά, αποστραγγίζουν το μεγαλύτερο μέρος της Βορειοδυτικής Ρωσίας στον Αρκτικό Ωκεανό. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον Δυτικό Ντβίνα.

Οι κύριοι παραπόταμοι είναι: ο Βιτσέγκντα στα δεξιά, ο Βάγκα στα αριστρρά και ο Πινέγκα στα δεξιά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Severnaya Dvina River στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 238791814
* GND: 4757403-3
* NKC: xx0129653

 |

 |
Ο Σάντα Μαρία με εποχική ροή στις ερημιές της Αράστρα
Ο ποταμός **Σάντα Μαρία** (*Santa Maria*) της δυτικής Αριζόνα, στις Ηνωμενες Πολιτείες Αμερικής, είναι μαζί με τον Μπιγκ Σάντυ τα δύο μικρά ποτάμια που σχηματίζουν τον Ποταμό Μπιλ Γουίλιαμς, παραπόταμο του Κολοράντο. Ο Σάντα Μαρία έχει μήκος περίπου 80 χιλιόμετρα, από τα οποία όμως μόνο τα τελευταία 27 χιλιόμετρα έχει συνεχή ροή νερού, ενώ στο ανώτερο τμήμα του είναι ένας ξεροπόταμος, που έχει νερό μόνο μετά από κάποια δυνατή βροχή της ερήμου.

Στις περιόδους βροχών η μικρή τεχνητή Λίμνη Άλαμο, που ξεκινά λίγο χαμηλότερα από τη συμβολή των Σάντα Μαρία και Μπιγκ Σάντυ πλημμυρίζει και φθάνει έως και πριν από τη συμβολή, οπότε τις ημέρες εκείνες ο Σάντα Μαρία εκβάλλει απευθείας στη λίμνη, ενώ ο Ποταμός Μπιλ Γουίλιαμς αρχίζει μετά τη λίμνη.

Ο Σάντα Μαρία σχηματίζεται από τη συμβολή των ρυακιών Σύκαμορ και Κέρκλαντ σε υψόμετρο κάπου 800 μέτρων, περίπου 15 χιλιόμετρα από τον οικισμό Μπάγκνταντ. Από εκεί ρέει γενικώς προς νοτιοδυτική κατεύθυνση, μέσα από την ορεινή ερημική περιοχή Αράστρα (ορεινοί όγκοι Πόουτσι και Μπλακ Μάουντενς). Σε όλη τη διαδρομή του ο ποταμός δέχεται εποχικά ύδατα ρυακιών, ενώ μέχρι το τέλος του ρου του κατέρχεται υψομετρικά κατά 420 μέτρα συνολικά.

Πηγές
-----

* Λήμμα «Αγία Μαρία» (μία από τις σημασίες) στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 1, σελ. 337

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Καθημερινή παρακολούθηση της παροχής του ποταμού

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh99005943

 |

 |
Ο **Γιώργος Καραγιάννης** είναι Έλληνας νομικός, πολιτικός και πρώην υφυπουργός Υποδομών και Μεταφορών.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη.

Είναι πτυχιούχος Νομικής από το Πανεπιστήμιο Νεάπολις Πάφου και ακολούθως παρακολούθησε το μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών στη Διοίκηση Υπηρεσιών του τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Στις 30 Σεπτεμβρίου 2014, ανέλαβε καθήκοντα Γενικού Γραμματέα Ενημέρωσης και Επικοινωνίας, θέση που διατήρησε έως τον Ιανουάριο του 2015.

Έχει εργαστεί στον ιδιωτικό τομέα και στον κλάδο της συμβουλευτικής. Επιπλέον έχει εργαστεί ως στέλεχος της Αττικό Μετρό.

Από τις 16 Ιουλίου 2019 έως τις 31 Αυγούστου 2021 διετέλεσε Γενικός Γραμματέας Υποδομών στο Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών. Στις 31 Αυγούστου 2021, με απόφαση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, ανέλαβε καθήκοντα υφυπουργού αρμόδιου για θέματα Υποδομών, θέση που διατήρησε μέχρι τον Μάιο του 2023.

Είναι έγγαμος και πατέρας δύο παιδιών. Ομιλεί την αγγλική γλώσσα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ο Γιώργος Καραγιάννης αναλαμβάνει γενικός γραμματέας Ενημέρωσης». *www.parapolitika.gr*. 30 Σεπτεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 2021.
2. ↑  Καραγιάννης, Νίκος (16 Ιουλίου 2019). «Γ.Καραγιάννης και Ν.Σταθόπουλος οι νέοι Γενικοί Γραμματείς του Υπουργείου Υποδομών». *Ypodomes.com*. Ανακτήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 2021.
3. ↑  «Αναβαθμίστηκε σε υφυπουργό Υποδομών ο Γιώργος Καραγιάννης». *Metaforespress*. 31 Αυγούστου 2021. Ανακτήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 2021.
Ο **Χιντέο Ιτοκάβα** (糸 英夫, *Itokawa Hideo*, 20 Ιουλίου 1912 – 21 Φεβρουαρίου 1999) ήταν Ιάπωνας πρωτοπόρος των πυραύλων, γνωστός στην πατρίδα του με το προσωνύμιο «δόκτωρ Πύραυλος» και θεωρούμενος από τα ΜΜΕ ως ο πατέρας του διαστημικού προγράμματος της Ιαπωνίας.

Ο αστεροειδής 25143 Ιτοκάβα (Itokawa), που ανακαλύφθηκε το 1998, ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του Χιντέο Ιτοκάβα. Η ονομασία δόθηκε μετά την εκτόξευση το 2003 ενός ιαπωνικού διαστημοπλοίου, του *Χαγιαμπούσα*, με στόχο την προσεδάφιση πάνω στον συγκεκριμένο αστεροειδή.

Βιογραφικά δεδομένα
-------------------

Γεννημένος στο Τόκιο, ο Ιτοκάβα περνούσε δύο τάξεις ανά έτος στο σχολείο και απεφοίτησε από το Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Τόκιο το 1935 με πτυχίο αεροναυπηγικής. Το 1941, σε ηλικία 29 ετών, έγινε επίκουρος καθηγητής στο ίδιο πανεπιστήμιο. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ασχολήθηκε με τη σχεδίαση αεροσκαφών στην Εταιρεία Αεροσκαφών Νακατζίμα, δημιουργώντας το μονοθέσιο μαχητικό μοντέλο Nakajima Ki-43, γνωστό επίσης με το παρατσούκλι «Χαγιαμπούσα» (= πετρίτης) και στους Αμερικανούς πιλότους ως «Όσκαρ».

Ο Ιτοκάβα έγινε καθηγητής α΄ βαθμίδας το 1948. Το 1955 εργάσθηκε στον σχεδιασμό του «Πυραύλου-μολύβι» για λογαριασμό του διαστημικού προγράμματος της Ιαπωνίας. Απεχώρησε από το πανεπιστήμιο το 1967 και ίδρυσε ένα ινστιτούτο.

Πολυτάλαντη και πολυσχιδής προσωπικότητα, ο Ιτοκάβα συνέγραψε 49 βιβλία, πολλά από τα οποία ευπώλητα. Στον αθλητισμό, ασχολήθηκε με το μπάσκετ, το γκολφ και την κολύμβηση. Στη μουσική, ασχολήθηκε με την ενορχήστρωση και έπαιζε ποικίλα μουσικά όργανα, όπως βιολοντσέλο, φυσαρμόνικα, πιάνο, βιολί και ταϊσόγκοτο (έγχορδο όργανο που εφευρέθηκε στην Ιαπωνία, γνωστό και ως «άρπα της Ναγκόγια»). Ενδιαφερόταν επίσης για τα εγκεφαλικά κύματα, το μα-τζονγκ, τη φιλοσοφία και τα αγγλικά θεατρικά έργα.

Μερικά έργα του
---------------

* *Gyakuten no Hasso*
* *Hachijussai no Aria*
* *Koya wo Yuku*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kirkup, James (19 Μαρτίου 1999). «Obituary: Hideo Itokawa». *The Independent*.. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2017.
2. ↑  
	* *Japan - An Illustrated Encyclopedia*, Kodansha, Tokyo 1993, σελ. 638
3. ↑  «Prof. Itokawa, "The Father of Japanese Rocketry"». *History of Japanese Space Research*. Institute of Space and Astronautical Science. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2017.
4. ↑  «Official Approval of Names on ITOKAWA by IAU». *Press Release of JAXA*. 3 Μαρτίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Hideo Itokawa  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 77628561
* LCCN: n81017117
* ISNI: 0000 0000 8270 8205
* GND: 1075388473
* NDL: 00023411
* CiNii: DA01181206

 |

 |
Ο Παναθηναϊκός αμφορέας που φιλοξενείται στο Βρετανικό Μουσείο με τον αριθμό Β 605 είναι αρχαιολογικό εύρημα από την Ταύχειρα. Αγοράστηκε από το μουσείο το 1866.

Περιγραφή
---------

Στην μπροστινή όψη εικονίζεται η Πολιάς Αθηνά ανάμεσα σε δύο κίονες δωρικού ρυθμού με αλέκτορες. Κραδαίνει το ακόντιο με το δεξί χέρι. Φοράει κράνος με ψηλό λοφίο, αιγίδα με φίδια και χιτώνα μέχρι τις κνήμες. Η ασπίδα είναι διακοσμημένη με τους τυραννοκτόνους Αρμόδιο και Αριστογείτονα όπως τους απαθανάτισαν στο γλυπτό σύμπλεγμά τους ο Κρίτιας και ο Νησιώτης. Φέρει την επιγραφή «*ΤΩΝ ΑΘΕΝΕΘΕΝ ΑΘΛΩΝ*». Στην πίσω όψη βλέπουμε μια σκηνή πένταθλου. Ένας γυμνός γενειοφόρος αθλητής προς τα δεξιά κρατάει δύο ακόντια. Αριστερά στέκει άλλος ένας γενειοφόρος άνδρας προς τα δεξιά. Την σκηνή εποπτεύει ένας βραβευτής που ακουμπάει στο έδαφος ένα κλαδί φοίνικα.

Ερμηνεία
--------

Σημαντική λεπτομέρεια ετούτου του παναθηναϊκού αμφορέα είναι η διακόσμηση της ασπίδας της Αθηνάς, διότι υποδεικνύει ότι οι δύο τυραννοκτόνοι είχαν γίνει σύμβολο και έμβλημα της δημοκρατίας μετά την πτώση των τριάκοντα τυράννων. Αυτό είναι το μήνυμα της ασπίδας της Αθηνάς.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Γκέοργκ φον Μπράουχιτς (1885-1940) (1910). *Die panathenäischen Preisamphoren*. Λειψία: Teubner. σελίδες 49-51. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2011.
* Beat Schweizer (2009). *... da den Tyrannen sie erschlugen, gleiches Recht den Athenern schufen*. σελίδες 258. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιανουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρουσίαση του αμφορέα από το Βρετανικό Μουσείο[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ενετική γέφυραΕνετική γέφυρα
Ο **Διαρίζος**  ή "Διάριζος" ή "Διόριζος" ή "Διορίζος" (*Δκιαρίζος* στην κυπριακή διάλεκτο) είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος σε μηκος ποταμός της Κύπρου (42 χλμ). Πηγάζει από την οροσειρά του Τρόοδους και εκβάλλει στην επαρχία Πάφου κόντα στο χωριό Κούκλια. Η λεκάνη απορροής του ανέρχεται περίπου στα 278 τ.χλμ. με το βορειότερο και πιο ορεινό τμήμα της να εκτείνεται ανάμεσα στις νοτιοανατολικές παρυφές του κρατικού δάσους Πάφου καί στις δυτικές πλαγιές του όρους Όλυμπος ή Χιονιστρα (1951μ). Η ορεινή αυτή περιοχή, που καλύπτει έκταση περίπου 110 τ.χλμ. και από την οποία απορρέει ο κύριος όγκος των νερών του ποταμού, ορίζεται -κατά προσέγγιση- από μια νοητή περίμετρικη γραμμή που αρχίζει από το φράγμα Αρμίνου και ακολουθώντας αριστερόστροφη κυκλική κατέυθυνση, διέρχεται από το Φοινί, το Μοναστήρι της Τροοδίτισσας, την κορυφή Όλυμπος ή Χιονίστρα (1951μ.), τον Πρόδρομο και το Μηλικούρι προτού καταλήξει και πάλι στο φράγμα Αρμίνου. Ο Διαρίζος έχει πολύ σημαντική υδρολογική αξία καθώς είναι ένα από τα ελάχιστα ποτάμια του νησιού που ρέουν ολόχρονα (τουλάχιστον όσον αφορά το τμήμα του που βρίσκεται βόρεια του φράγματος Αρμίνου) και μάλιστα είναι ο μεγαλύυερος εξ αυτών, ενώ παρέχει περίπου το 15 με 20% των υδάτων που αποταμιεύονται κάθε χρόνο στα φράγματα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Από τα μέσα της δεκαετίας του '90 το μεγαλύτερο μέρος των νερών του εκτρέπεται μέσω υπόγειας σήραγγας μήκους 14χλμ, από το φράγμα της Αρμίνου, στο φράγμα του Κούρη. 

Η ονομασία *Διαρίζος* παραπέμπει, κατά την επικρατέστερη εκδοχή, στους δυο κλάδους/ρίζες του ποταμού. Πρόκειται για τα ρέματα *Πλατύς* και *Καμινάριών/Φοινιού* που συμβάλλουν βόρεια του μεσαιωνικού γεφυριού του Τζελεφού σχηματίζοντας τον Διαρίζο. Στην λεκάνη απορροής του, που καλύπτει μέρος των κρατικών δασών Τροόδους και Πάφου, εκπροσωπούνται όλα σχεδόν τα είδη της άγριας χλωρίδας και πανίδας της Κύπρου, από την Λατζιά μέχρι το κυπριακό Αγρινό. Επίσης, η κοιλάδα του ποταμού νοτίως του φράγματος Αρμίνου, αποτελεί βιότοπο εξαιρετικής σημασίας και προστατεύεται από ειδικές διατάξεις της κυπριακής και ευρωπαικής νομοθεσίας (NATURA 2000). .

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κοινότητα Φοινί , ανακτήθηκε 28/12/2008
2. ↑  Υδροβιότοποι στα βουνά και άλλες περιοχές  Αρχειοθετήθηκε 2008-10-17 στο Wayback Machine. ανακτήθηκε 28/12/2008
Συντεταγμένες: 38°42′35″N 9°7′59″W﻿ / ﻿38.70972°N 9.13306°W﻿ / 38.70972; -9.13306

Ο **Καθεδρικός της Λισαβόνας** (πορτογαλικά: *Santa Maria Maior de Lisboa* ή *Sé de Lisboa*) είναι η παλαιότερη εκκλησία της πορτογαλικής πρωτεύουσας. Ανήκει στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και αποτελεί την έδρα της Αρχιεπισκοπής της Λισαβόνας.

Χτίστηκε το 1147. Από τότε μέχρι σήμερα πολλές φορές υπέστη μεγάλες ζημιές από σεισμούς και επανειλημμένα αναστυλώθηκε. Γι’ αυτό τον λόγο στον Καθεδρικό της Λισαβόνας υπάρχουν στοιχεία από διαφορετικές αρχιτεκτονικές τάσεις και ρυθμούς.

Το 1910 ανακηρύχθηκε εθνικό μνημείο της Πορτογαλίας.

Ιστορία του ναού
----------------

Η κατασκευή του ναού ξεκίνησε το 1147, όταν ο χριστιανικός στρατός που αποτελούνταν από Πορτογάλους στρατιώτες και σταυροφόρους από χώρες της Βόρειας Ευρώπης, με επικεφαλής τον βασιλιά Αλφόνσο Α΄ της Πορτογαλίας, ανακατέλαβε τη Λισαβόνα, από τους Μαυριτανούς και οι εργασίες ολοκληρώθηκαν τις πρώτες δεκαετίες του 13ου μ.Χ. αιώνα. Ο ναός ήταν χτισμένος στον ύστερο ρωμανικό αρχιτεκτονικό ρυθμό.

Η Λισαβόνα ήταν έδρα επισκόπου ήδη από τον 4ο μ.Χ. αιώνα. Μετά την επανάκτηση της από τους Πορτογάλους επίσκοπος Λισαβόνας έγινε ο Άγγλος σταυροφόρος Gilbert of Hastings. Όταν ο ναός ολοκληρώθηκε μεταφέρθηκαν εκεί από τη νότια Πορτογαλία τα λείψανα του Αγίου Βικεντίου της Σαραγόσα, που είναι ο προστάτης της Λισαβόνας. Στα τέλη του 13ου αιώνα κατασκευάστηκε από τον Βασιλιά Διονύσιος Α΄ της Πορτογαλίας το γοτθικό περιστύλιο του ναού και ο διάδοχός του, Αλφόνσος Δ΄ της Πορτογαλίας μετέτρεψε το κύριο παρεκκλήσι σε βασιλικό πάνθεον για τον ίδιο και την οικογένειά του. Το 1498 η βασίλισσα Ελεονώρα του Βιζέου ίδρυσε την Αδερφότητα της Παράκλησης της Παναγίας του Ελέους (Irmandade de Invocação a Nossa Senhora da Misericórdia de Lisboa) σε ένα από τα παρεκκλήσια του ναού. Η αδελφότητα αυτή εξελίχτηκε στη Santa Casa da Misericórdia de Lisboa, ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα της Καθολικής Εκκλησίας που έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο σε ολόκληρη τη χώρα και στις αποικίες της.

Ο σεισμός του 1755, που κατέστρεψε σχεδόν όλη τη Λισαβόνα, προκάλεσε πολύ μεγάλες καταστροφές και στον Καθεδρικό της πόλης. Το κύριο παρεκκλήσι με το βασιλικό πάνθεον καθώς και τα περισσότερα παρεκκλήσια και το περιστύλιο καταστράφηκαν από τον σεισμό και τη φωτιά που επακολούθησε. Αργότερα ο ναός ξαναχτίστηκε εν μέρει και στις αρχές του 20ου αιώνα απέκτησε τη σημερινή του μορφή μετά από μια εκ βάθρων ανακαίνιση.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  www.wikilovesmonuments.org.pt.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 6  Ιανουαρίου 2021.
3. ↑  www.monumentos.gov.pt/Site/APP\_PagesUser/SIPA.aspx?id=2196.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Καθεδρικός της Λισαβόνας** |

  



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 142097730
* LCCN: n2004008957
* GND: 4406160-2

 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Καλιάδνη** είναι γνωστή μία από τις Ναϊάδες Νύμφες, συνδεόμενη με τον ποταμό Νείλο και ίσως κόρη του. 

Η Καλιάδνη γέννησε από τον Αίγυπτο δώδεκα γιους, τους δώδεκα δηλαδή από τους πενήντα Αιγυπτιάδες, όπως είναι γνωστοί οι γιοι του Αιγύπτου. 

Οι γιοι της Καλιάδνης είναι με αλφαβητική σειρά οι Βρομίος, Δρύας, Έρμος, Ευρύλοχος, Ίμβρος, Κισσέας, Λίξος, Περισθένης, Πολύκτορας, Ποταμώνας, Φάντης και Χθονίος. Δολοφονήθηκαν όλοι τους κατά την πρώτη νύχτα του γάμου τους από τις συζύγους τους Δαναΐδες, κόρες της Πολυξούς, η οποία ήταν αδελφή της Καλιάδνης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου,* Βιβλίο Β', κεφ. 1, 5
2. 1 2 3  «CALIADNE (Kaliadne) - Egyptian Naiad Nymph of Greek Mythology». *www.theoi.com*. Ανακτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2023.

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Το **μπεζεστένι** είναι οθωμανική κλειστή αγορά στην πόλη της Λάρισας, στην Ελλάδα.

Το μπεζεστένι ευρίσκεται επί της κορυφής του Λόφου Φρουρίου, την παλαιά ακρόπολη της πόλης, και ανεγέρθηκε τον ύστερο 15ο αιώνα. Η παλαιότερη γραπτή μαρτυρία περί της ύπαρξής του βρίσκεται σε μητρώο χρονολογούμενου από το 1506, όπου συγκαταλέγεται μεταξύ των ευσεβών ιδρυμάτων του Γαζί Ομέρ Μπέη.

Πρόκειται για ορθογώνιο κτίριο, του οποίου η νότια, η ανατολική και η δυτική πλευρά είναι διακοσμημένες με μνημειώδη οξυκόρυφα τόξα. Οι διαστάσεις του είναι 27 × 18 μ. Η είσοδος γινόταν δια χαμηλής πύλης επί της βόρειας πλευράς, οδηγώντας σε μικρού μεγέθους δωμάτιο, το οποίο πιθανώς χρησιμοποιείτο ως θησαυροφυλάκιο. Το συγκεκριμένο δωμάτιο σκεπαζόταν από έξι επικαλυμμένους με μόλυβδο θόλους, οι οποίοι υποστηρίζονται από δύο μεγάλους πεσσούς. Δεκαεννέα μαγαζιά στεγάζονταν σε θολωτά δωμάτια περιμετρικά του κεντρικού χώρου, κυρίως πραγματευόμενα υφάσματα και τιμαλφή. Έως την καταστροφή του από πυρκαγιά το 1799, αποτελούσε το εμπορικό κέντρο της πόλης, μαζί με τη γειτονική υπαίθρια αγορά και το παζάρι. Ο περιηγητής του 17ου αιώνα Εβλιγιά Τσελεμπί αναφέρεται στο κτίριο, περιγράφοντάς το ως ένα «πραγματικό φρούριο» και παρομοιάζοντάς το με τέτοιο. Τοώντι, ο Λόφος Φρουρίου έλαβε την σημερινή του ονομασία από το μπεζεστένι.

Κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα χρησιμοποιήθηκε ως πυριτιδαποθήκη. Σήμερα, μόνον οι εξωτερικοί τοίχοι σώζονται, ενώ μόνον η νότια είσοδος είναι ανοιχτή. Προ των εγκαινίων του Διαχρονικού Μουσείου Λάρισας το 2015, χρησιμοποιείτο για την στέγαση της τοπικής συλλογής βυζαντινών αρχαιοτήτων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.kastra.eu/castleen.php?kastro=bezesteni.
2. 1 2 3 4 5 6  «Το Μπεζεστένι της Λάρισας». Εφορεία Αρχαιοτήτων Λάρισας. Ανακτήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 2018.
3. 1 2 3 4 5  «Μπεζεστένι». *Πολιτιστική Πύλη της Πόλης της Λάρισας*. Δήμος Λάρισας. 17 Νοεμβρίου 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Νοεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 2018.
4. 1 2  (Τουρκικά) Eyice, Semavi (1992). «Bedesten». *İslâm Ansiklopedisi, Vol. 5 (Balaban - Beşir Ağa)*. Κωνσταντινούπολη: Turkiye Diyanet Vakfi, σσ. 302–311. .  Αρχειοθετήθηκε 2018-11-22 στο Wayback Machine. σ. 311
5. ↑  Σδρόλια, Σταυρούλα· Γιαλούρη, Άννα. «Αρχαιολογικός χώρος Φρουρίου Λάρισας». Υπουργείο Πολιτισμού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2018.



Συντεταγμένες: 39°38′29.4″N 22°24′57.0″E﻿ / ﻿39.641500°N 22.415833°E﻿ / 39.641500; 22.415833
Ο **Σουφιάν Αμπαμπρί** (γαλλικά: *Soufiane Ababri*), γεννημένος το 1985 στο Ραμπάτ, είναι Μαροκινός καλλιτέχνης ο οποίος ζει και εργάζεται μεταξύ του Παρισιού και της Ταγγέρης.

Πραγματοποίησε τις σπουδές του στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών του Μονπελιέ, στην Εθνική Σχολή Διακοσμητικών Τεχνών του Παρισιού (ENSAD) και στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Λιόν. Στα έργα του χρησιμοποιεί διάφορα μέσα (χρωματιστά μολύβια, φωτογραφίες, βίντεο, εγκαταστάσεις, παραστάσεις) με στόχο την απεικόνιση της ταυτότητας, της ομοφυλοφιλίας, του ρατσισμού, της ιστορίας και της σχέσης με την παράδοση, υπό μία αυτοβιογραφική και εννοιολογική προσέγγιση.

Είναι γνωστός, μεταξύ άλλων, για τις σειρές έργων του, υπό τον τίτλο *« Bed Work »* και *« Haunted Lives »*, οι οποίες βραβεύτηκαν κατά την διάρκεια της δεξίωσης των *OUT d'Or 2018*, εντός της κατηγορίας «καλλιτεχνική δημιουργία», καθώς «αποδομούν τα πρότυπα καταπιεστικής αρρενωπότητας».

Παραπομπές
----------

1. ↑  isni.org/isni/0000000501192347.
2. ↑  (Γαλλικά) « Soufiane Ababri», *Le Salon de Montrouge*
3. ↑  (Γαλλικά) Βιογραφία Αρχειοθετήθηκε 2018-11-02 στο Wayback Machine. στην προσωπική ιστοσελίδα του καλλιτέχνη
4. ↑  (Γαλλικά) «Soufiane Ababri, l’artiste marocain qui questionne la sexualité et le racisme avec des crayons de couleur», *Jeune Afrique*, 2 Ιουνίου 2017
5. ↑  (Γαλλικά) «L’acteur Jonas Ben Ahmed désigné personnalité LGBT de l’année», *Le Monde*, 20 Ιουνίου 2018

Εξωτερικός σύνδεσμος
--------------------

* 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 319149196279374790051
* LCCN: no2020025097
* ISNI: 0000 0005 0119 2347
* GND: 1128913283
* SUDOC: 248295195

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Σύγχρονη τέχνη
 |

 |
Οι **Ιουλιανές Άλπεις** (σλοβενικά: **Julijske Alpe**, ιταλικά: **Alpi Giulie**) είναι μια οροσειρά που ανήκει στις Νότιες Ασβεστολιθικές Άλπεις και εκτείνεται από τη βόρειοανατολική Ιταλία μέχρι τη Σλοβενία. Πήρε το όνομά της από τον Ιούλιο Καίσαρα, ο οποίος ίδρυσε την πόλη (municipium) *Forum Iulii*, στους πρόποδες της οροσειράς.

Οι Ιουλιανές Άλπεις καλύπτουν συνολικά μια έκταση 4.400 τ.μ. από την οποία τα 1.542 τ.μ. βρίσκονται στην Ιταλία, και βρίσκονται ανάμεσα στην κοιλάδα του ποταμού Σάβου και στην κοιλάδα Canale. Το ψηλότερο βουνό της οροσειράς είναι το όρος Τρίγκλαβ, με ύψος 2.864 μ. που βρίσκεται στη Σλοβενία ενώ το δεύτερο ψηλότερο βουνό είναι το Jôf di Montasio, που έχει ύψος 2.775 μ. και βρίσκεται στην Ιταλία.

Φωτογραφίες
-----------

* Οι Ιουλιανές ΆλπειςΟι Ιουλιανές Άλπεις
* Εντελβάις, Ιουλιανές Άλπεις, ΣλοβενίαΕντελβάις, Ιουλιανές Άλπεις, Σλοβενία
* Τα βουνά Prisojnik και Ράζορ (Razor) στις Ιουλιανές ΆλπειςΤα βουνά Prisojnik και Ράζορ (Razor) στις Ιουλιανές Άλπεις
* Η κοιλάδα KrnicaΗ κοιλάδα Krnica
* Το Όρος ΜάνγκαρτΤο Όρος Μάνγκαρτ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ιουλιανές Άλπεις** |

* 
* 
* Αρχειοθετήθηκε 2017-10-15 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 239873704
* GND: 4028982-5
* SUDOC: 027530159
* BNF: cb11955079c (data)
* NKC: ge129501

 |

 |
Συντεταγμένες: 43°41′N 79°46′W﻿ / ﻿43.683°N 79.767°W﻿ / 43.683; -79.767

Το **Μπράμπτον** (αγγλικά: *Brampton*) είναι πόλη και δήμος στον Καναδά, στην επαρχία του Οντάριο. Σήμερα αποτελεί πόλη-προάστιο του Τορόντο, στην Ευρύτερη Περιοχή του Τορόντο (GTA). Με τον σημερινό πληθυσμό του, 593.638 κατοίκους το 2016, ο Δήμος του Μπράμπτον είναι ο ένατος σε πληθυσμό δήμος του Καναδά και 77η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη σε ολόκληρη τη Βόρεια Αμερική.

Το Μπράμπτον αναγνωρίσθηκε ως χωριό το 1853 με πληθυσμό μόλις 50 κατοίκων. Πήρε το όνομά του από την κωμόπολη Μπράμπτον του Καρλάιλ, στην Κάμπρια της Βόρειας Αγγλίας. Το 1873, φθάνοντας τους 2.000 κατοίκους, το Μπράμπτον του Καναδά αναγνωρίσθηκε ως πόλη. Παλαιότερα ήταν γνωστό ως «Η Πόλη των Λουλουδιών του Καναδά», εξαιτίας της μεγάλης παραγωγής των θερμοκηπίων του. Σήμερα ωστόσο η οικονομία του Μπράμπτον βασίζεται στη μεταποίηση, τα λοτζίστικς, τις τεχνολογίες πληροφοριών και επικοινωνιών, τη βιομηχανία τροφίμων και ποτών, και την παροχή υπηρεσιών. Η μαζική μετανάστευση στον Καναδά έχει αυξήσει εντυπωσιακά τον πληθυσμό του Μπράμπτον μεταπολεμικά, από 10.000 το 1956 σε σχεδόν 600.000 σήμερα.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος πόλεων του Καναδά

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Census Profile, 2016 Census, Brampton». Statistics Canada. Ανακτήθηκε στις 1  Φεβρουαρίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος του δήμου

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 123162587
* LCCN: n83030012
* GND: 4649508-3

 |

 |
Ο **Ντόναλντ Καλπόκας** (Donald Masike'Vanua Kalpokas, 1943-2019) ήταν πολιτικός από το Βανουάτου. Διετέλεσε δύο φορές πρωθυπουργός.

Καριέρα
-------

Γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου του 1943 στο νησί Εφάτε. Ίδρυσε , μαζί με τον Ουόλτερ Λίνι το κόμμα Vanua'aku Pati, το οποίο υποστήριζε την ανεξαρτησία του Βανουάτου και είχε σοσιαλιστική ιδεολογία. Το εν λόγω κόμμα έτυχε μεγάλης υποστήριξης κυρίως από τον αγγλόφωνο πληθυσμό του νησιού.Ο ίδιος ο Καλπόκας, μαζί με το Λίνι και τον Τζον Μπανί ήταν εκδότες εφημερίδας, που προπαγάνδιζε την ιδέα για ανεξαρτησία. Το Βανουάτου έγινε ανεξάρτητο το 1980 με το Λίνι να ορκίζεται πρώτος πρωθυπουργός. Ο Καλπόκας έγινε υπουργός Εξωτερικών το 1983, ωστόσο, λίγους μήνες μετά αποχώρησε από το αξίωμα. Το 1987 επέστρεψε στο Υπουργείο Εξωτερικών και διατηρήθηκε εκεί για τα επόμενα τέσσερα χρόνια.

Αυτομόληση
----------

Στις 6 Σεπτεμβρίου του 1991 ο Καλπόκας μαζί με άλλα μέλη του Vanua'aku Pati απέσυρε την εμπιστοσύνη του από την κυβέρνηση Λίνι και υποστήριξε πρόταση μομφής εναντίον της τελευταίας. Ο Καλπόκας ανέλαβε στη συνέχεια πρωθυπουργός και παρέμεινε στην εξουσία μέχρι τις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Στις εκλογές εκείνες κέρδισε η Αντιπολίτευση και τον έλεγχο του Κοινοβουλίου απέκτησε η Ένωση Μετριοπαθών Κομμάτων. Ο Καλπόκας αποχώρησε από την πρωθυπουργία στις 16 Δεκεμβρίου του 1991. Το ρήγμα στους κόλπους του κόμματος Vanua'aku Pati παρέμεινε. Ο Λίνι έφυγε και ίδρυσε ένα άλλο κόμμα.

Τον Μάρτιο του 1998, έπειτα από τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών, το κόμμα Vanua'aku Pati και το Ενωμένο Εθνικό Κόμμα του Λίνι συγκέντρωσαν μεγάλα ποσοστά. Ο Καλπόκας και ο Λίνι σχημάτισαν κυβέρνηση συνασπισμού. Έτσι, ο Καλπόκας επέστρεψε στην πρωθυπουργία στις 30 Μαρτίου του 1998. Έγινε επίσης για τρίτη θητεία υπουργός Εξωτερικών, όμως σύντομα αποχώρησε από το αξίωμα. Ο Λίνι απεβίωσε τον Φεβρουάριο του 1999 αλλά η κυβέρνηση συνέχισε να υφίσταται, Κατέρρευσε τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου, με την παραίτηση του Καλπόκας, με σκοπό να μη διεξαχθεί ψηφοφορία στο Κοινοβούλιο για πρόταση μομφής εναντίον της κυβέρνησης.

Το 2001 αποχώρησε από την ηγεσία του κόμματος Vanua'aku Pati. Το 2004 ήταν υποψήφιος για το αξίωμα του Προέδρου. Έλαβε 26 ψήφους στον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας και σύντομα αποσύρθηκε, καθώς ήταν σαφές ότι δε θα μπορούσε να κερδίσει την απαιτούμενη υποστήριξη.

Ο Καλπόκας απεβίωσε στις 20 Μαρτίου 2019.

Πηγές
-----

* KALPOKAS, Donald International Who's Who. Προσπελάστηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2006.
* Index Ka Rulers.org.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Donald Kalpokas στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πρωθυπουργοί του Βανουάτου |
| --- |
|  |
| 
* Ο. Λίνι
* Καλπόκας
* Κορμάν
* Βοχόρ
* Κορμάν
* Βοχόρ
* Καλπόκας
* Σοπέ
* Ναταπέι
* Βοχόρ
* Χ. Λίνι
* Ναταπέι
* Βοχόρ (υπηρεσιακός)
* Ναταπέι
* Κίλμαν (ακυρώθηκε)
* Βοχόρ (ακυρώθηκε)
* Κίλμαν (ακυρώθηκε)
* Ναταπέι (υπηρεσιακός)
* Κίλμαν
* Καλόζιλ
* Νάτουμαν
* Κίλμαν
* Σαλουάι
* Λάφμαν
* Καλσακάου
* Κίλμαν
* Σαλουάι
 |

 |
Συντεταγμένες: 42°59′1″N 81°14′59″W﻿ / ﻿42.98361°N 81.24972°W﻿ / 42.98361; -81.24972

Το **Λόντον** (αγγλικά: *London*) είναι πόλη στο νοτιοδυτικό Οντάριο στον Καναδά, κατά μήκος της Λωρίδας Πόλεως του Κεμπέκ-Γουίντσορ. Η πόλη είχε πληθυσμό 383.822 κατοίκων σύμφωνα με την καναδική απογραφή του 2016. Το Λόντον βρίσκεται στη συμβολή του ποταμού Τεμς (Thames), περίπου 200 χλμ. από το Τορόντο και το Ντιτρόιτ· και περίπου 230 χλμ. από το Μπάφαλο της Νέας Υόρκης. Η πόλη του Λόντον αποτελεί ξεχωριστό δήμο, πολιτικά χωρισμένο από την Κομητεία Μίντλσεξ, αν και παραμένει η έδρα της κομητείας.

Το Λόντον και ο ποταμός Τεμς ονομάστηκαν το 1793 από τον Τζον Γκρέιβς Σίμκοου, ο οποίος πρότεινε την τοποθεσία ως την πρωτεύουσα του Άνω Καναδά. Ο πρώτος ευρωπαϊκός οικισμός ήταν μεταξύ του 1801 και 1804 από τον Πήτερ Χάγκερμαν. Το τότε χωριό ιδρύθηκε το 1826 και ενσωματώθηκε το 1855. Από τότε, το Λόντον έχει εξελιχθεί στον μεγαλύτερο νοτιοδυτικό δήμο του Οντάριο και την 11η μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή του Καναδά, έχοντας προσαρτήσει πολλές από τις μικρότερες κοινότητες που το περιβάλλουν.

Το Λόντον είναι περιφερειακό κέντρο υγειονομικής περίθαλψης και εκπαίδευσης, το οποίο φιλοξενεί το Πανεπιστήμιο του Δυτικού Οντάριο (το οποίο αυτονομάζεται «Δυτικό Πανεπιστήμιο»), το Κολέγιο Φάνσοου και πολλά νοσοκομεία (συμπεριλαμβανομένου και ενός Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου). Η πόλη φιλοξενεί μια σειρά από μουσικά και καλλιτεχνικά εκθέματα και φεστιβάλ, τα οποία συμβάλλουν στην τουριστική βιομηχανία της, αλλά η οικονομική της δραστηριότητα επικεντρώνεται στην εκπαίδευση, την ιατρική έρευνα, την ασφάλιση και την τεχνολογία πληροφοριών. Το πανεπιστήμιο και τα νοσοκομεία του Λόντον συγκαταλέγονται στις δέκα κορυφαίες εργοδότριες εταιρείες του. Το Λόντον βρίσκεται στη διασταύρωση των αυτοκινητοδρόμων 401 και 402, συνδέοντάς το με το Τορόντο, το Γουίντσορ και τη Σάρνια. Διαθέτει επίσης ένα διεθνές αεροδρόμιο και σταθμούς τρένων και λεωφορείων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 6262. Ανακτήθηκε στις 6  Αυγούστου 2018.
2. ↑  *Canada 2021 Census*. www12.statcan.gc.ca/census-recensement/2021/dp-pd/prof/details/page.cfm?Lang=F&SearchText=London&GENDERlist=1%2C2%2C3&STATISTIClist=1&DGUIDlist=2021A00053539036&HEADERlist=1.
3. ↑  St-Denis, Guy (1985). *Byron:Pioneer Days in Westminster Township*. Crinklaw Press. σελίδες 21–22. ISBN 0-919939-10-4.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 136026463
* LCCN: n79018544
* NKC: ge134330

 |

 |
Ο **Πιοτρ Γκριγκόριεβιτς Μπολότνικοφ** (ρωσικά: Пётр Григо́рьевич Боло́тников‎, 8 Μαρτίου 1930 – 20 Δεκεμβρίου 2013) ήταν Σοβιετικός αθλητής του στίβου που αγωνίστηκε κυρίως σε πίστες μεγάλων αποστάσεων. Ήταν ο νικητής των 10.000 μέτρων στους θερινούς Ολυμπιακούς του 1960.

Γεννημένος στο Ζινόβκινο της επαρχίας Κρασνοσλομπόντσκι της Μορδοβιανής ΑΣΣΔ (σημερινή Δημοκρατία της Μορδοβίας), ο Μπολότνικοφ ξεκίνησε την ενασχόληση με τον αθλητισμό μόνο στην ηλικία των είκοσι, όταν εντάχθηκε στο Σοβιετικό Στρατό. Εκπαιδεύτηκε στον ΒΣΣ Σπαρτάκ, με προπονητή τον Γκριγκόρ Νικιφόροφ.

Ο Μπολότνικοφ κέρδισε τον πρώτο τίτλο του στο εθνικό πρωτάθλημα στα 10.000 μ. το 1957, όταν απροσδόκητα κέρδισε τον μεγάλο Βλαντίμιρ Κουτς σε μια τελική ευθεία κατά 0,2 δευτερόλεπτα. Έγινε διπλός σοβιετικός πρωταθλητής στα 5000 και 10.000 μέτρα από το 1958 ως το 1962. Επίσης, κέρδισε το εθνικό τίτλο των 10.000 μέτρων το 1964 και τον εθνικό τίτλο δια μέσου των αγρών το 1958. Το 1959 έγινε ο τιμημένος κύριος του αθλητισμού της ΕΣΣΔ.

Ο Μπολότνικοφ συμμετείχε ήδη στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956, αλλά χωρίς καμία επιτυχία. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης το 1960, ο Μπόλοτνικοφ ήλεγξε την κούρσα των 10.000 μέτρων από την αρχή μέχρι το τέλος, κερδίζοντας τα κύρια φαβορί του πρωταθλήματος, τον Χανς Γκροντότσκι από την Ανατολική Γερμανία και τον Μάρρεϊ Χάλμπεργκ από τη Νέα Ζηλανδία. Στις 5 Οκτωβρίου εκείνου του έτους, στο Κίεβο, ο Μπολότνικοφ μείωσε το παγκόσμιο ρεκόρ των 10.000 μέτρων κατά σχεδόν δώδεκα δευτερόλεπτα σε 28:18.8.

Μόλις δύο εβδομάδες πριν από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1962 στο Βελιγράδι, στις 11 Αυγούστου 1962 στη Μόσχα, ο Μπολότνικοφ μείωσε το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ των 10.000 μέτρων κατά 0,6 δευτερόλεπτα σε 28:18.2, καθιστάμενος έτσι το κύριο φαβορί σε μεγάλες αποστάσεις στα πρωταθλήματα. Κέρδισε εύκολα τον αγώνα των 10.000 μέτρων, αλλά απροσδόκητα ήταν τρίτος στα 5.000 μέτρα

Μετά τους ανεπιτυχείς θερινούς Ολυμπιακοί Αγώνες του 1964, ο Μπολότνικοφ αποφάσισε να αποσυρθεί από τον αθλητισμό το 1965. Έλαβε το Τάγμα του Λένιν το 1960.

Ο Μπολότνικοφ πέθανε στις 20 Δεκεμβρίου 2013, στην ηλικία των 83 ετών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Olympedia» (Αγγλικά) 2006.
2. ↑  *Freebase Data Dumps*. Google.
3. ↑  (Αγγλικά) *All-Athletics.com*. 286001. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2022.
4. 1 2  Great Russian Encyclopedia (2005), Moscow: Bolshaya Rossiyskaya Entsiklopediya Publisher, vol. 3, p. 731
5. 1 2 3  Khavin, Boris (1979). Всё об олимпийских играх [*All About Olympic Games*] (στα Russian) (2nd έκδοση). Moscow: Fizkultura i sport. σελ. 534. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
6. 1 2  «Athletics - World Record progression». *International Olympic Committee*. Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2007.
7. ↑  «Не стало легенды спорта». *Лёгкая атлетика России*. Russian Federation of Athletics. 21 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2013.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 311627926
* **Europeana**: agent/base/150523
* GND: 1061494772

 |

 |
Η **Νεσέ Γιασίν** (12 Φεβρουαρίου 1959) είναι Τουρκοκύπρια ποιήτρια και συγγραφέας.

Βιογραφία
---------

Η Νεσέ Γιασίν γεννήθηκε στη Λευκωσία από Τουρκοκύπριους γονείς. Ο πατέρας της είναι ο καταξιωμένος ποιητής και συγγραφέας Εζκέρ Γιασίν και είναι η αδερφή του βραβευμένου ποιητή Μεχμέτ Γιασίν. Μετά την αποφοίτησή της από το Κολέγιο Μααρίφ, η Γιασίν ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές σπουδές της στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Μέσης Ανατολής όπου σπούδασε κοινωνιολογία. Έπειτα αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Κύπρου. Η Γιασίν διδάσκει στο Πανεπιστήμιο της Κύπρου, στο Τμήμα Τουρκικών και Μεσανατολικών Σπουδών.

Καριέρα
-------

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, κατοικεί και εργάζεται στη νότια Λευκωσία. Από πολύ μικρή ηλικία είναι ενεργή ακτιβίστρια για την ειρήνη και μέλος του Cyprus Conflict Resolution Trainers Group, το οποίο το 1995 πρότεινε 15 έργα για την προώθηση της ειρήνης και τη συμφιλίωση στο νησί ενώ παρουσίασε το Cyprus Peace Bazaar. Η Γιασίν γράφει κατά κύριο λόγο στην τουρκική γλώσσα παρόλο που ένας σημαντικός αριθμός από τις πρόζες της έχει μεταφραστεί στα ελληνικά και τα αγγλικά. Επίσης η ποίησή της έχει μεταφραστεί σε 20 γλώσσες και έχει δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και ανθολογίες. Συχνά γράφει μελέτες με θέμα την ειρήνη και την επανένωση του "πολυαγαπημένου νησιού" της, της Κύπρου. Μια τέτοια μελέτη που έτυχε προσοχής ήταν αυτή που παρουσίασε στο Παγκόσμιο Συνέδριο Πολιτισμού στη Στοκχόλμη το 1998.

Η Γιασίν σκηνοθέτησε και παρουσίασε ένα λογοτεχνικό πρόγραμμα με τίτλο *41st Room* στο ραδιόφωνο "CYBC" (1992-2007) καθώς και το πρόγραμμα *Peace Garden* (2001-2003) στο ραδιόφωνο "ASTRA". Γράφει κάθε εβδομάδα μια στήλη στην εφημερίδα "BirGün" (Τουρκία) και στην εφημερίδα "Yenidüzen" (Κύπρος).

Το 2006 έγραψε ιστορία στην Κύπρο όταν συμμετείχε στις εκλογές για μια θέση στο κοινοβούλιο της Κύπρου μετά την ψήφιση νόμου από την κυπριακή κυβέρνηση ο οποίος επέτρεπε στους Τουρκοκύπριους που κατοικούσαν στον νότο να ψηφίσουν μη Τουρκοκύπριους υποψηφίους στις γενικές εκλογές. Έγινε η πρώτη Τουρκοκύπρια που συμμετείχε στις εκλογές μετά την αποχώρηση των Τουρκοκύπριων υποψηφίων το 1963.

Βιβλιογραφία
------------

* Hyacinth and Narcissus, 1979, Cem Publications, Istanbul
* Tears of Wars, 1980, Yeni Turku Publications, Istanbul
* Doors, 1992, Cem Publications, Istanbul
* Which Half, 1995, Thegona, Nicosia
* The Moon is Made of Love, 2000, Gendas Publications, Istanbul (ISBN 9753083009)
* Secret History of Sad Girls, 2002, İletisim Publications, Istanbul (ISBN 9750500962)
* Chambers of Memory, 2005, Dunya Publications, Istanbul
* Selected poems, 2008, Amargi Publications, Istanbul

Βραβεία
-------

* Artist of the Year-*Special Award* (Republic of Cyprus), 1978
* Artist of the Year (Turkish Bank), 1980
* Necati Taşkın Foundation Award, 1993
* POGO-Woman Day Honorary Award, 1997
* Anthias-Pierides Cultural Award, 1998

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Neshe Yashin». *Peace-cyprus.org*. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Λογοτεχνία
* Πύλη:Κύπρος
 |

 |
Συντεταγμένες: 43°54′N 78°51′W﻿ / ﻿43.900°N 78.850°W﻿ / 43.900; -78.850

Η **Όσαβα** ή **Όσαουα** (αγγλικά: *Oshawa*) είναι πόλη στο Οντάριο του Καναδά, στις ακτές της Λίμνης Οντάριο. Βρίσκεται στο Νότιο Οντάριο, περίπου 60 χλμ. ανατολικά του Κέντρου του Τορόντο (Ντάουνταουν Τορόντο). Θεωρείται συνήθως ως ο ανατολικός σύνδεσμος της ευρύτερης περιοχής του Τορόντο και του Γκόλντεν Χόρσου. Είναι ο μεγαλύτερος δήμος στον Περιφερειακό Δήμο του Ντάρεμ. Το όνομα Όσαβα προέρχεται από τον Οτζίμπουα όρο *aaz haway*, που σημαίνει «το σημείο διέλευσης» ή απλά «μια διέλευση».

Κατά την Καναδική απογραφή του 2016, η Όσαβα είχε πληθυσμό 159.458 κατοίκων.

Κλίμα
-----

Παρόμοιο με όλο το νότιο Οντάριο, η Όσαβα έχει υγρό ηπειρωτικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν *Dfb*) με μέγιστες, αλλά όχι ακραίες, εποχιακές διαφορές θερμοκρασίας. Τα καλοκαίρια είναι γενικά ζεστά, ενώ οι χειμώνες είναι κρύοι, αλλά όχι ακραίοι κατά τα καναδικά πρότυπα. Η Όσαβα δέχεται μερικές από τις χαμηλότερες χιονοπτώσεις σε όλο το Οντάριο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 11704. Ανακτήθηκε στις 6  Αυγούστου 2018.
2. ↑  *Canada 2016 Census*. www12.statcan.gc.ca/census-recensement/2016/dp-pd/prof/details/page.cfm?Lang=E&Geo1=CSD&Code1=3518013&Geo2=CD&Code2=3518&Data=Count&SearchText=oshawa&SearchType=Begins&SearchPR=01&B1=All&TABID=1.
3. ↑  Rayburn, Alan, *Place Names of Ontario*, Toronto: University of Toronto Press, 1997, p. 258.
4. ↑  Beaumont. «Free English Ojibwe dictionary and translator - Android or PC». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Αυγούστου 2012.
5. ↑  «Community highlights for Oshawa». *2006 Census of Canada*. Statistics Canada. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Δεκεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Oshawa στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 122788331
* LCCN: n80131925
* GND: 4474943-0
* NKC: ge1089794

 |

 |