recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η ομάδα καλαθοσφαίρισης της Χαλκίδας, **Χαλκίδα BC**, είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος που δραστηριοποιείται στην πόλη της Χαλκίδας, στο Νομό Εύβοιας, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Γυμναστήριο Κανήθου Χαλκίδας *«Τάσος Καμπούρης»*. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 2012 και αγωνίζεται με χρώματα το μπλε και το λευκό. Διατηρεί τμήματα ανδρικής καλαθοσφαίρισης όλων των ηλικιακών ομάδων.

Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών
----------------------------

### Ιστορικό

Δείτε επίσης: Γ.Π.Σ. Χαλκίδας και Α.Γ.Ε. Χαλκίδα  

Τον Αύγουστο του 2012 οι υπεύθυνοι των συλλόγων Γ.Π.Σ. Χαλκίδας και Α.Γ.Ε. Χαλκίδα δημοσιοποίησαν τη συγχώνευση των ανδρικών ομάδων τους με στόχο τη δημιουργία ενός ανταγωνιστικότερου και ισχυρότερου οικονομικά συνόλου. Η κατάληψη της 2ης θέσης στον τελικό βαθμολογικό πίνακα του 2ου Ομίλου Νότου της Γ' Εθνικής Κατηγορίας από τον Γ.Π.Σ. Χαλκίδας την προηγούμενη χρονιά, εξασφάλισε στο σύλλογο μία θέση στη Β' Εθνική.

### Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος

Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2012-13, ο Χαλκίδα B.C. έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα του Ομίλου Νότου της Β' Εθνικής Κατηγορίας, ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 10η θέση του βαθμολογικού πίνακα.

Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Κανήθου Χαλκίδας *«Τάσος Καμπούρης»*. Πρόεδρος του συλλόγου είναι ο Βαγγέλης Δάρδανος, ενώ καθήκοντα προπονητή διατηρεί από το Μάρτιο του 2013 ο Θανάσης Λασπάς. Το ρόστερ για την περίοδο 2012-13 απαρτίζουν οι παρακάτω αθλητές:

  


| Αριθμός | Ονοματεπώνυμο | Ημερ. γενν. | Θέση | Ύψος | Εθνικότητα |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|    **Καλαθοσφαιριστές** |
|  | Θανάσης Κατσούλας |  |  | 1.92 | Έλληνας |
|  | Θανάσης Πούλος |  |  | 1,94 | Έλληνας |
|  | Αλέξης Πανταζής |  |  | 1,86 | Έλληνας |
|  | Νίκος Βελισσαράκος |  |  | 1,96 | Έλληνας |
|  | Αγγελος Καπελέρης |  |  | 1,88 | Έλληνας |
|  | Ηλίας Τομαράς |  |  | 1,84 | Έλληνας |
|  | Χρήστος Βασιλείου |  |  | 1,94 | Έλληνας |
|  | Νίκος Περσίδης |  |  | 1,98 | Έλληνας |
|  | Δημήτρης Παπαδημητρίου |  |  | 1,81 | Έλληνας |
|  | Ντένις Ντέντα |  |  | 2,08 | Έλληνας |
|  | Τζόρτζε Κομάντινιτς |  |  | 2,05 | Σέρβος Έλληνας |
|  | Τριαντάφυλλος Πεταλωτής |  |  | 1,93 | Έλληνας |
|  | Σταύρος Παρδακάς |  |  | 1,95 | Έλληνας |
|  | Βασίλης Εκινέ |  |  | 2,02 | Νιγηριανός Έλληνας |
|  | Δημήτρης Μπένος |  |  | 2,04 | Έλληνας |
|  | Γιώργος Λάππας |  |  | 1,85 | Έλληνας |
|    **Προπονητής** |
|  | Κώσταs Οικονομάκηs |  | Coach |  | Eλληνας |  |
| *Δεδομένα: Δεκέμβριος 2012* |

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Γήπεδο»[*νεκρός σύνδεσμος*], πληροφορίες στον επίσημο ιστότοπο του συλλόγου.
2. ↑  ««Η ισχύς εν τη ενώσει» και… μεταγραφές», άρθρο στον ιστότοπο InfoBasket.gr, 26 Αυγούστου 2012.
3. 1 2  «Βαθμολογίες Πρωταθλημάτων» Αρχειοθετήθηκε 2014-01-21 στο Wayback Machine. πληροφορίες στον επίσημο ιστότοπο της Ε.Ο.Κ.
4. ↑  «Διοικητικό Συμβούλιο»[*νεκρός σύνδεσμος*], πληροφορίες στον επίσημο ιστότοπο του συλλόγου.
5. ↑  «Παρελθόν ο Καρακώστας, απ' τη Χαλκίδα BC», άρθρο στον ιστότοπο EviaPortal.gr, 23 Μαρτίου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Χαλκίδα BC», επίσημος ιστότοπος του συλλόγου.
* Κλειστό Γυμναστήριο Χαλκίδας «Τάσος Καμπούρης», ιστότοπος Stadia.gr
Συντεταγμένες: 40°44′28″N 24°8′41″E﻿ / ﻿40.74111°N 24.14472°E﻿ / 40.74111; 24.14472

Ο **Πύργος της Απολλωνίας** ή **Πύργος των Ελευθερών** βρίσκεται σε παραλιακό λόφο 27 χιλιόμετρα ανατολικά των εκβολών του ποταμού Στρυμόνα στο Θρακικό Πέλαγος. Ο μικρός οικισμός του Πύργου, περίπου 700 μ. βορειοανατολικά του πύργου, πήρε το όνομά του από το κτίριο.

Τοποθεσία και περιγραφή
-----------------------

Ο πύργος χρονολογείται στην ύστερη βυζαντινή περίοδο, τον 14ο αιώνα. Βρίσκεται νότια του δρόμου Θεσσαλονίκης - Καβάλας (Εθνική Οδός 2 ), σε έναν χαμηλό χωμάτινο λόφο. Ο τόπος του παρέχει εξαιρετική επόπτευση της ακτής μεταξύ των εκβολών του ποταμού Στρυμόνα στα δυτικά και του κόλπου των Ελευθερών στα ανατολικά, δηλαδή μεταξύ των δύο βυζαντινών οχυρωμένων πόλεων της Χρυσόπολης και της Ανακτορόπολης.

Ο πύργος περιβάλλεται από ένα τετράγωνο περίβολο, με τη νότια πλευρά να χωρίζεται σε τρεις μικρότερους τοίχους. Είναι κατασκευασμένο από πέτρα και με τείχους πάχους 1,2 με 2,35 μέτρων. Μια σκάλα στο νοτιοανατολικό τείχος οδήγησε στον περίδρομο. Ίχνη κτιρίων φαίνονται στο εσωτερικό του περίβολου καθώς και στο εξωτερικό της βόρειας πλευράς του. Ο ίδιος ο πύργος βρίσκεται στη βορειοανατολική γωνία του περιβόλου, με τα βόρεια και ανατολικά τείχη του τελευταίου να συνδέονται απευθείας με αυτό. Ο πύργος είναι τετράγωνος, με διαστάσεις 11 επί 12 μέτρα, και χτισμένος με προσεγμένη τοιχοποιία από τραχιές πέτρες, με πολλαπλά ή μεμονωμένα τούβλα στις κατακόρυφες και οριζόντιες αρθρώσεις, και με πελεκητούς λίθους στις γωνίες. Οι ζώνες τεσσάρων σειρών τούβλων υποδηλώνουν τα επίπεδα του δεύτερου και τρίτου ορόφου.

Ο πύργος σώζεται σε καλό βαθμό. Η είσοδος του είναι 2 μέτρα πάνω από το έδαφος και βλέπει νότια προς τη θάλασσα. Ως εκ τούτου, ο πύργος περιλαμβάνει τον όροφο εισόδου, ένα ισόγειο από κάτω ως υπόγειο, και τρεις επιπλέον ορόφους παραπάνω. Το υπόγειο, ο πρώτος (είσοδος) και ο δεύτερος όροφος χωρίστηκαν με ξύλινα δάπεδα, όπως φαίνεται από τις σωζόμενες θήκες των δοκών, ενώ ο δεύτερος και ο τρίτος από έναν πέτρινο θόλο, υποστηριζόμενο από σφαιρικά τρίγωνα. Ο τρίτος και ο τέταρτος όροφος πιθανότατα χωρίζονταν από ξύλινο πάτωμα. Η οροφή του τέταρτου ορόφου είναι τοξωτή, στηρίζοντας την οροφή με τα στηθαία, τα οποία δεν σώζονται. Στον ανατολικό τοίχο του δαπέδου υπάρχουν δύο κόγχες, μέρος του παρεκκλησίου του πύργου. Μια πέτρινη θολωτή σκάλα που ξεκινά απέναντι από την είσοδο του πύργου στη βόρεια πλευρά του πύργου, συνδέει τους τρεις πρώτους ορόφους, ενώ ο τέταρτος όροφος είχε πρόσβαση από μια ξύλινη σκάλα, όπως συνέβη πιθανώς για το υπόγειο. Ο πύργος διαθέτει μεγάλα τοξωτά παράθυρα σε όλες τις πλευρές, καθώς και δύο φωτιστικές θυρίδες, και καταχύστρες στη βόρεια και νότια πλευρά.

Το όνομά του είναι πιθανώς λανθασμένο, που οφείλεται στη σύγχυση σχετικά με την τοποθεσία της αρχαίας πόλης της Απολλωνίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  Δαδάκη, Σταυρούλα. «Πύργος Απολλωνίας: Περιγραφή». *odysseus.culture.gr*. Υπουργείο Πολιτισμού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2018.
Συντεταγμένες: 41°58′47″N 25°44′17″E﻿ / ﻿41.97972°N 25.73806°E﻿ / 41.97972; 25.73806

 Σκηνή κυνηγιού στην τοιχογραφία του κύριου θαλάμου
Ο **τύμβος του Αλεξάντροβο** είναι θρακικός ταφικός τύμβος και τάφος που ανασκάφηκε κοντά στο Αλεξάντροβο, στην Επαρχία Χάσκοβο της νοτιοανατολικής Βουλγαρίας, ο οποίος χρονολογείται στον περ. 4ος αιώνα π.Χ.

Στις 17 Δεκεμβρίου 2000, ο τύμβος αποκαλύφθηκε κατά λάθος από μια χωματουργική μηχανή. Στη συνέχεια, οι λεηλάτες μπήκαν στον τύμβο, καταστρέφοντας μερικές από τις τοιχογραφίες του. Το 2001 ο Βούλγαρος αρχαιολόγος Γκεόργκι Κίτοφ ηγήθηκε μιας σωστικής ανασκαφής στον τύμβο, ανακαλύπτοντας έναν στρογγυλό θάλαμο περίπου 3 μέτρων σε διάμετρο, προσβάσιμο μέσω ενός μικρού προθάλαμου και μιας σήραγγας, περίπου 6 μέτρα σε μήκος. Τόσο ο προθάλαμος όσο και ο κύριος θάλαμος είναι διακοσμημένοι με καλοδιατηρημένες τοιχογραφίες που αντικατοπτρίζουν τις γνώσεις του καλλιτέχνη για την Ύστερη Κλασική και την Πρώιμη Ελληνιστική τέχνη. Η τοιχογραφία στον κεντρικό θάλαμο απεικονίζει μια σκηνή κυνηγιού όπου ένας κάπρος δέχεται επίθεση από έναν έφιππο κυνηγό και έναν γυμνό άνδρα που κρατά ένα διπλό πέλεκυ (λάβρυς). Ο λάβρυς ερμηνεύεται ότι αντιπροσωπεύει τη βασιλική δύναμη, ο γυμνός άνδρας ως αντιπροσωπεύει τον Ζάλμοξις και ο Θρακικός θεός του ήλιου αντιστοιχεί στον Δία.

Ένα γκράφιτο στον θάλαμο με το θρακικό όνομα *Κοζεμάσης* υποδηλώνει είτε τον ευγενή προστάτη του τάφου είτε τον καλλιτέχνη του.

Ο θρακικός τύμβος του Αλεξάντροβο χρονολογείται στις αρχές του 4ου αιώνα π.Χ. Οι τοιχογραφίες παρουσιάζουν την αλλαγή στην εμφάνιση λόγω της ελληνικής επιρροής. Στις τοιχογραφίες, τα γένια, τα τατουάζ, οι μανδύες, τα υποδήματα, τα καπέλα, οι ψηλοί κότσοι έχουν εξαφανιστεί. Τα ελληνικά υποδήματα αντικαθιστούν τις μπότες τους. Ο τάφος μπορεί να είναι των Τριβαλλών.

Επίσης παρατηρούνται και άλλες αλλαγές, όπως οι Θράκες που φορούν χρυσά ή χάλκινα περιδέραια στο λαιμό τους (συνήθως τρία).

Εικόνες
-------

* Ταφικός τύμβος του ΑλεξάντροβοΤαφικός τύμβος του Αλεξάντροβο
* Μουσείο Θρακικής Τέχνης στην Ανατολική Ροδόπη, Αλεξάντροβο, Επαρχία Χάσκοβο, ΒουλγαρίαΜουσείο Θρακικής Τέχνης στην Ανατολική Ροδόπη, Αλεξάντροβο, Επαρχία Χάσκοβο, Βουλγαρία
* Εσωτερικό του μουσείουΕσωτερικό του μουσείου
* Είσοδος του τάφουΕίσοδος του τάφου
* Τοιχογραφία στον τύμβοΤοιχογραφία στον τύμβο

Δείτε επίσης
------------

* Θρακικός τύμβος του Καζανλάκ
* Θρακικός τύμβος του Σβεστάρι
* Θρακικός τύμβος Χελβέτια
* Ρωμαϊκός τύμβος (Σιλίστρα)
* Τύμβος του Σεύθη Β΄

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Webber, Christopher. "The Alexandrovo Tomb and other Recent Discoveries" Αρχειοθετήθηκε 2012-03-07 στο Wayback Machine. Slingshot 216, July 2001, σελ. 47-50
2. 1 2  Wagner, Hans (5 August 2004). «Die Thraker» (στα γερμανικά). *Eurasisches Magazin*.. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2020.
3. 1 2  Dimitrov, Kalin (12 Σεπτεμβρίου 2008). «Thracian tomb of Aleksandrovo». *Chain*. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2020.
4. 1 2 3 4 5  The Thracians 700 BC-AD 46 (Men-at-Arms) by Christopher Webber and Angus McBride, 2001, (ISBN 1-84176-329-2), page 19
5. ↑  The Cambridge Ancient History, Volume 6: The Fourth Century BC (Hardcover)
του D. M. Lewis, (ISBN 0-521-23348-8), 1994, σελ. 463
Συντεταγμένες: 35°11′43.1″N 26°16′32.2″E﻿ / ﻿35.195306°N 26.275611°E﻿ / 35.195306; 26.275611

Ο **Ρουσόλακκος** είναι αρχαιολογικός τόπος της μινωικής εποχής σε μικρή απόσταση από το σημερινό οικισμό Παλαίκαστρο, κοντά στο βορειοανατολικό άκρο της Κρήτης. Ήταν ένας από τους μεγαλύτερους οικισμούς της Κρήτης κατά την υστερομινωική εποχή, συνήθως θεωρούμενος δεύτερος ή τρίτος σε μέγεθος, μετά την Κνωσό και τα Μάλια.

Ο χώρος ανασκάφηκε για πρώτη φορά την περίοδο 1902-6 από τον Ρόμπερτ Καρ Μποσάνκ και τον Ρίτσαρντ ΚανΓκίλιβρεϊ Ντόκινς της Βρετανικής Σχολής Αθηνών. Τμήμα των ανεσκαμμένων συνοικιών καταστράφηκε μετά τον Β΄ΠΠ. Το 1965-6 πραγματοποιήθηκαν ανασκαφές στο γειτονικό λόφο Καστρί από τον Λ. Χ. Σάκετ και Μ. Ρ. Πόφαμ το 1962-3. Οι ανασκαφές στο Ρουσόλακκο άρχισαν ξανά το 1986 υπό την εποπτεία της Βρετανικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών.

Ο οικισμός άκμασε κατά την υστερομινωική περίοδο (1550-1220 π.Χ.), οπότε και κάλυπτε πάνω από 50.000 τετραγωνικά μέτρα. Ο οικισμός δεν ήταν περιτειχισμένος. Ο κεντρικός δρόμος και οι κάθετοι σε αυτόν δρόμοι χώριζαν τον οικισμό σε εννέα συνοικίες,ενώ όλες συνδέονταν με το αποχετευτικό δίκτυο. Τα σπίτια επί του κεντρικού δρόμο είχαν περίτεχνες προσόψεις.

Η μεγαλύτερη συνοικία ήταν η Δ, με έκταση 1.800 τετραγωνικά μέτρα. Η συνοικία Β περιλαμβάνει πέντε κατοικίες. Ξεχωρίζει μια διώροφη κατοικία με είσοδο στον κεντρικό δρόμο, με υπαίθρια αυλή και φωταγωγό στο κεντρικό δωμάτιό του, το «μέγαρο». Διέθετε ακόμα μαγειρεία, δεξαμενή καθαρμού, πηγάδι, οικιακό ιερό, αποθήκη λαδιού, λουτρό και χώρο υποδοχής που μεταγενέστερα χωρίσθηκε και μετατράπηκε σε αποθήκες. Στην ίδια συνοικία έχει βρεθεί κτίριο το οποίο έχει αναγνωριστεί ως ελαιοτριβείο, με βάση την ύπαρξη διαχωριστήρα λαδιού και αποθηκευτικών πίθων. 

Η συνοικία Ε περιλάμβανε τουλάχιστον τέσσερις κατοικίες. Ένα από τα σπίτια συνέχισε να κατοικείται για αρκετούς αιώνες, λόγω της ύπαρξης ιχνών κατοίκησης κατά τους ιστορικούς χρόνους. Στην συνοικία βρέθηκε κτίριο το οποίο έχει αναγνωριστεί ως σταφυλοπιεστήριο. Στα βορειοδυτικά της συνοικίας Χ έχει βρεθεί ένα κτίριο το οποίο έχει αναγνωριστεί ως το ιερό του Δία Δικταίου. Από το ιερό σώζονται μόνο ο περίβολος και ο βωμός.

Ακριβώς νότια του Ρουσόλακκου, στο όρος Πετσοφάς, βρέθηκε ιερό κορυφής, το οποίο μπορεί συνδέεται με τον οικισμό. Ο κούρος του Παλαικάστρου βρέθηκε στο Ρουσόλακκο, ο οποίος έχει καταστραφεί εν μέρει από πυρά, πιθανόν εξαιτίας μιας αρχαίας εισβολής στο χώρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Branigan, Keith (2002). *Urbanism in the Aegean Bronze Age* (στα Αγγλικά). A&C Black. σελ. 75. ISBN 9780567608086.
2. 1 2  «Αρχαιολογικός Χώρος στο Παλαίκαστρο Σητείας - Ιστορικό». Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Νοεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουλίου 2019.
3. 1 2 3  «Αρχαιολογικός Χώρος στο Παλαίκαστρο Σητείας - Περιγραφή». Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουλίου 2019.
Το **χρυσελεφάντινο αγαλμάτιο από την Κρήτη** είναι αρχαίο έργο τέχνης που αγοράστηκε το 1914 από τον Έβανς και φιλοξενείται σήμερα στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης. Αμφισβητήθηκε για την προέλευσή του, παραμένει όμως ένα από τα διασημότερα έργα αρχαίας ελληνικής τέχνης.

Περιγραφή
---------

Το χρυσελεφάντινο αγαλματάκι παρουσιάζει μια γυναικεία μορφή, που κρατάει στα χέρια της φίδια. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλούν οι ομοιότητες, αλλά και διαφορές ως προς την γνωστή θεά των όφεων της Μινωικής εποχής. Το σώμα είναι συναρμολογημένο από δύο τεμάχια, ενώ το σημείο της σύνδεσης καλύπτεται εν μέρει από το δεύτερο βολάν της φούστας και μια χρυσή ζώνη. Οι βραχίονες είναι επίσης προσαρμοσμένοι στο κορμό του σώματος. Το δεξί χέρι, καθώς και το περί αυτού τυλιγμένο φίδι, αλλά και μέρη του φορέματος έχουν αποκατασταθεί. 

Η κεφαλή είναι στεφανωμένη με υψηλό διάδημα, στο οποίο πιθανόν να ήταν προσαρμοσμένη χρυσή επένδυση. Το ένδυμα είναι το γνωστό φόρεμα της θεάς των όφεων κρητικού τύπου. Τα βολάν του ομοιάζουν με αυτό αντίστοιχων παραστάσεων μυκηναϊκών σφραγιδόλιθων. Οι χρυσές μπορντούρες του είναι διακοσμημένες με σχήματα αιχμηρών ή στρογγυλών κυματισμών.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Το αρχαιολογικό εύρημα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο *Museum Bulletin* του Μουσείου των Καλών Τεχνών της Βοστώνης τον Δεκέμβριο του 1914. Η αρχική εκδοχή της αγοράς του από κάποιον κρητικό εργάτη που δούλευε στη Κνωσσό, θεωρείται σήμερα λανθασμένη, αφού σύμφωνα με νεώτερα στοιχεία, δύο Αμερικανοί αρχαιολόγοι μεσάζοντες παρέλαβαν το εύρημα από κάποιον υπάλληλο του Έβανς, που προηγουμένως είχε προσπαθήσει να το πουλήσει σε κάποιον γερμανό ενδιαφερόμενο. Η μεν κρητική του προέλευση παραμένει αναμφισβήτητη,αλλά πολλές πτυχές της προέλευσης και ερμηνείας του τελούν ακόμα υπό επιστημονική μελέτη.

Περισσότερη βιβλιογραφία
------------------------

* Kenneth Lapatin: Mysteries of the Snake Goddess: Art, Desire, and the Forging of History, Houghton Mifflin, ISBN 0618144757 (ISBN13 9780618144754)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παρουσίαση του βιβλίου Mysteries of the Snake Goddess: Art, Desire, and the Forging of History
2. 1 2  Kenneth D.S. Lapatin: Journeys of an Icon: The Provenance of the Boston Goddess[*νεκρός σύνδεσμος*]

Πηγές
-----

* Έρνεστ Άρθουρ Γκάρντνερ (1862–1939) (1914). Φλίντερς Πέτρι (1853-1942), British School of Archaeology in Egypt, επιμ. *Ancient Egypt, Τόμος: 1914-17*. Λονδίνο, Νέα Υόρκη: MacMillan. σελίδες 282-284. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2011.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Διδασκάλου (αποσαφήνιση).
Ο **Χρήστος Διδασκάλου** ή **Πέτσος** (Βογδάντσα, 1854 - Γουμένισσα, 1934) ήταν σημαντικός Έλληνας δάσκαλος από τη Βογδάντσα της Βόρειας Μακεδονίας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Χρήστος Διδασκάλου γεννήθηκε το 1854 στη Βογδάντσα της Βόρειας Μακεδονίας. Σε ηλικία 6 ετών (το 1860) έρχεται στη *Γουμένισσα* όπου η χήρα μητέρα του παντρεύεται, και παιρνει το επίθετο *Πέτσος* και συχνά αποκαλούνταν *Χρηστοδάσκαλος*. Το επίθετο αλλάζει στην αρχή της δεκαετίας του 1910. Ως δάσκαλος υπηρέτησε στη Γουμένισσα, στις Γκούρμπες (Αγροσυκιά) περιφερειακής ενότητας Πέλλας, στο Ράμελι (Ραχώνα) περιφερειακής ενότητας Πέλλας, στη Λιβαδίτσα Πέλλας (που τότε ανήκαν στην Γουμένισσα) και στα Γιαννιτσά. Συνέχισε την προσφορά του και μετά την απελευθέρωση της Μακεδονίας, ως δάσκαλος πλέον στο Ελληνικό σχολείο της Γουμένισσας έως το 1922..

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ο Μακεδονικός αγώνας στην επαρχία Παιονίας, Πρακτικά διημέρου επιστημονικού συνεδρίου Γουμένισσα 2001, Σύλλογος Γουμενισσιωτών Θεσσαλονίκης, Εκδόσεις: Αιγαίο, 2002, σελ. 30
Το **Χρυσό Κόσμημα των Μαλίων**, γνωστό και ως των μελισσών ή σφηκών, που φιλοξενείται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου, είναι διάσημο αρχαιολογικό εύρημα του 1930 από τον Χρυσόλακκο, τον ταφικό περίβολο της νεκρόπολης των Μαλίων, Μάλια Κρήτης.

Περιγραφή
---------

Η πρώτη περιγραφή του κοσμήματος έγινε από τον Pierre Demargne. Πρόκειται για περίαπτο, κρεμαστό κόσμημα, με βασικό στοιχείο αυτό των δύο αντικριστών εντόμων (υμενόπτερα). Επάνω από τα κεφάλια των εντόμων βρίσκεται ένας χρυσός συρμάτινος κλωβός, που περικλείει στο εσωτερικό του ένα χρυσό σφαιρίδιο. Στα φτερά και στο άκρο της κοιλιάς των εντόμων κρέμονται τρία στρογγυλά δισκία. Κατά την ερμηνεία του κοσμήματος έχει ειπωθεί ότι τα έντομα είναι σφήκες ή κοινές μέλισσες που κρατούν ανάμεσα στα πόδια τους μια κηρήθρα. Η απόδοση ότι τα έντομα είναι μέλισσες δεν θεωρείται ορθή, αν και αυτό επικρατεί στην κοινή αντίληψη του κόσμου. Τα έντομα μπορούν με ασφάλεια να καταταγούν στα Aculeata (Apocrita, Hymenoptera). Η πιο πρόσφατη πλήρη μελέτη του κοσμήματος, προτείνει ότι ο καλλιτέχνης χρησιμοποίησε ως μοντέλα για τα έντομα το *Megascolia maculata* και για τα τρία στρογγυλά κρεμαστά δισκία του κοσμήματος τους καρπούς του φυτού Καυκαλήθρα *Tordylium apulum**.*

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Το κόσμημα είναι έργο Μινωικής χρυσοτεχνίας του 1800 - 1700 π.Χ.. Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκαν όλες οι προηγμένες τεχνολογίες της εποχής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Demargne, Pierre (1930). «Bijoux minoens de Mallia». *Bulletin de correspondance hellénique* **54** (1): 404–421. doi:10.3406/bch.1930.2891. ISSN 0007-4217. .
2. ↑  LaFleur, Richard A.; Matthews, Robert W.; McCorkle, David B. (1979). «A Re-Examination of the Mallia Insect Pendant». *American Journal of Archaeology* **83** (2): 208–212. doi:10.2307/504904. ISSN 0002-9114. .
3. ↑  Nelson, E Charles; Mavrofridis, Georgios; Anagnostopoulos, Ioannis Th (2020-09-30). «NATURAL HISTORY OF A BRONZE AGE JEWEL FOUND IN CRETE: THE MALIA PENDANT» (στα αγγλικά). *The Antiquaries Journal*: 1–12. doi:10.1017/S0003581520000475. ISSN 0003-5815. .

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Νώτα Δημοπούλου-Ρεθεμιωτάκη (2005). *Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου*. ΟΛΚΟΣ. σελίδες 308–309. ISBN 960-86743-7-9. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Απριλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2011.
Η **Στεφανία Χαραλαμπίδη** (γεννημένη στις 19 Μαΐου 1995) είναι ελληνικής καταγωγής Αμερικανίδα επαγγελματίας παίκτρια υδατοσφαίρισης, που αγωνίζεται για την εθνική ομάδα των ΗΠΑ.

Καριέρα στο κολλέγιο
--------------------

Η Χαραλαμπίδη παρακολούθησε το Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, παίζοντας στη γυναικεία ομάδα υδατοσφαίρισης από το 2014 έως το 2017. Οδήγησε την ομάδα αυτή στην κατάκτηση του πρωταθλήματος NCAA το 2016.

Κέρδισε το βραβείο *Peter J. Cutino*. Χρίστηκε ως καλύτερη πάικτρια της χρονιάς και MPSF. Επίσης ψηφίστηκε ως MVP του Τουρνουά NCAA αφού σημείωσε πέντε γκολ στον τελικό, συμπεριλαμβανομένου και του νικητήριου τέρματος, στα τελευταία δευτερόλεπτα του αγώνα.

Διεθνής καριέρα
---------------

Έχει αγωνιστεί τόσο στην εθνική ομάδα των νεανίδων όσο και στην Εθνική Ελλάδας στο πόλο γυναικών. Κέρδισε χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων 2011 στη Μαδρίτη της Ισπανίας. Κέρδισε ακόμη ένα χρυσό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων του 2012 στο Περθ της Αυστραλίας.

Κέρδισε χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U19 το 2014 στην Όστια της Ιταλίας και επίσης κατέκτησε χάλκινο μετάλλιο με την ελληνική εθνική ομάδα γυναικών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της FINA το 2012 στο Changshu της Κίνας.

Από το 2017, η Χαραλαμπίδη αγωνίζεται με την εθνική ομάδα των ΗΠΑ και έχει κερδίσει χρυσό μετάλλιο στο 2018 FINA World League στο Kunshan της Κίνας, όπως και χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο FINA 2018  στο Σουργκούτ της Ρωσίας.

Καριέρα σε συλλόγους
--------------------

Για τη σεζόν 2021–22, η Στεφανία Χαραλαμπίδη αγωνίστηκε, μαζί με την αδερφή της Ιωάννα, στον ελληνικό σύλλογο του Εθνικού, με έδρα τον Πειραιά. 

Έπαιξε καθοριστικό και πρωταγωνιστικό ρόλο για να κερδίσει ο Εθνικός το τρόπαιο LEN Women's τη χρονιά 2021-22, τον δεύτερο τίτλο του συλλόγου στην Ευρώπη.

Προσωπική ζωή
-------------

Η Χαραλαμπίδη έχει δύο αδερφές, τη δίδυμή της Ιωάννα  και τη μεγαλύτερη αδερφή της Αναστασία. Η Χαραλαμπίδη έχει αποφοιτήσει από το Λύκειο Corona Del Mar στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Stephania Haralabidis – National Team water polo profile at USAwaterpolo.org
2. ↑  Stephania Haralabidis – University of Southern California athlete profile at USCtrojans.com
3. 1 2  Kevin Danna (15 Μαΐου 2016). «Haralabidis' heroics lead USC to NCAA women's water polo title». *PAC12.com*.
4. ↑  «Stephania Haralabidis wins Peter J Cutino Award». *USCtrojans.com*. 5 Ιουνίου 2016.
5. ↑  «Stephania Haralabidis and Jovan Vavic sweep National Awards». *USCtrojans.com*. 2 Ιουνίου 2016.
6. ↑  «Greece youngsters join Greece women on top of the world». *FINA.org*. 9 Δεκεμβρίου 2012. [*νεκρός σύνδεσμος*]
7. ↑  «Super Final 2012 (Women): USA claims seventh World League title». *FINA.org*. 3 Ιουνίου 2012.
8. ↑  «USA retains FINA Women's Water Polo Super Final in Kunshan». *FINA.org*. 2 Ιουνίου 2018.
9. ↑  «WP World Cup (W), Surgut, Day 6: The USA is again golden». *FINA.org*. 9 Σεπτεμβρίου 2018.
10. ↑  Connor McGlynn (7 Απριλίου 2014). «Haralabidis twins are making a big splash». *DailyTrojan.com*.
11. ↑  «Stephania Haralabidis». *USA Water Polo*. 20 Μαρτίου 2021.
Συντεταγμένες: 15°22′N 61°16′W﻿ / ﻿15.367°N 61.267°W﻿ / 15.367; -61.267

Ο **Άγιος Ιωάννης** (αγγλικά: Saint John) είναι μια ενορία της Δομινίκας. Πρωτεύουσα είναι η Πόρτσμουθ. Έχει έκταση 59,0 τ.χλμ. Έχει πληθυσμό 5.897 κατοίκων (2001) και πυκνότητα 100 κατοίκων ανά τ.χλμ.

Γεωγραφία
---------

Ο Άγιος Ιωάννης βρίσκεται βορειοδυτικά της Δομινίκας και είναι η βορειότερη και δυτικότερη ενορία της χώρας. Συνορεύει στα νότια με τον Άγιο Πέτρο και στα δυτικά με τον Άγιο Ανδρέα. Έχει έκταση 59,0 τ.χλμ.. Είναι η πέμπτη μεγαλύτερη ενορία της Δομινίκας μετά τον Άγιο Ανδρέα, τον Άγιο Δαβίδ, τον Άγιο Ιωσήφ και τον Άγιο Πατρίκιο.

Η ψηλότερη κορυφή είναι το βουνό Μορν ο Ντιάμπλ με ύψος 861 μέτρων.

Χωριά
-----

* Γκλανβιλά
* Καπουτσίν
* Κλίφτον
* Κόττατζ
* Λαγκούν
* Μπορνς
* Πόρτσμουθ
* Ταντάν
* Τουκαρί

Μεταφορές
---------

Ο Άγιος Ιωάννης έχει πολλούς δρόμους. Ο βορειότερος της Δομινίκας, που συνδέει την Ταντάν με την Πενβίλ, άνοιξε το 2004.

Ο Κόλπος Πρινς Ρούπερτ στην Πόρτσμουθ χρησιμοποιείται συχνά για κρουαζιερόπλοια και θαλαμηγοί.

Τουρισμός
---------

Αξιοσημείωτα μέρη είναι ο Ινδικός Ποταμός και το Εθνικό Πάρκο Κάρμπιτς, που συμπεριλαμβάνει την χερσόνησο Κάρμπιτ και το Φορτ Σίρλεϊ.

Δείτε επίσης
------------

* Ενορίες της Δομινίκας

Εικόνες
-------

* Ο Ινδικός ΠοταμόςΟ Ινδικός Ποταμός
* Η ΤαντάνΗ Ταντάν

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Saint John Parish, Dominica στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ενορίες της Δομινίκας |
| --- |
|  |
| 
* Άγιος Ανδρέας
* Άγιος Γεώργιος
* Άγιος Δαβίδ
* Άγιος Ιωάννης
* Άγιος Ιωσήφ
* Άγιος Λουκάς
* Άγιος Μάρκος
* Άγιος Πατρίκιος
* Άγιος Παύλος
* Άγιος Πέτρος
 |

 |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Άγιος Ιωάννης, Δομινίκα |
| --- |
|  |
|  | Χωριά | 
* Γκλανβιλά
* Καπουτσίν
* Κλίφτον
* Κόττατζ
* Λαγκούν
* Μπορνς
* Πόρτσμουθ
* Τανετάν
* Τουκαρί
 |
|  |
| Κόλποι | 
* Πρινς Ρούπερτ
* Ντουγκλάς
* Τουκκαρί
* Μαρκώ
 |
|  |
| Ποτάμια | 
* Ινδικός
* Κλίφτον
* Πίκαρντ
* Λαγκούν
* Τουκαρί
 |

 |
Συντεταγμένες: 37°18′51.808″N 22°45′57.222″E﻿ / ﻿37.31439111°N 22.76589500°E﻿ / 37.31439111; 22.76589500

Το **Κάστρο της Αρτίκαινας** είναι ιστορικό, ερειπωμένο σήμερα, κάστρο της Αρκαδίας, χτισμένο βορειονατολικά του χωριού Ορεινό Κορακοβούνι και σε απόσταση 20 χιλιομέτρων από το Άστρος. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 762 μέτρων.

Ιστορία
-------

Σύμφωνα με την παράδοση, το κάστρο είτε πήρε την ονομασία του από την γυναίκα κάποιου *Αρτίκη* (επώνυμο που υπάρχει μέχρι και σήμερα στην περιοχή), είτε η γύρω περιοχή έδωσε αυτό το όνομα στο κάστρο. Σε έγγραφο της διαλυμένης, σήμερα, μονής Παναγίας Κατακεκρυμένης του Κορακοβουνίου, το 1698, αναφέρεται «*Στην Αρτίκαινα δυο κομμάτια αμπέλι*», ενώ σε ενοικιαστήριο το 1796 αναφέρεται ότι «*νοικιάζεται χωράφι στην Αρτίκαινα*». Το κάστρο, με αυτή την ονομασία, δεν εμφανίζεται σε καμία ιστορική πηγή. Το κάστρο, πιθανόν χτίστηκε από τους δεσπότες του Μυστρά, κατά τα χρόνια εξουσίας τους στην Πελοπόννησο. Σίγουρα όμως, δεν ανήκει στην περίοδο της Φραγκοκρατίας, αφού δεν αναφέρεται στον κατάλογο του Magno, εκτός αν είχε άλλο όνομα εκείνη την περίοδο. Το κάστρο, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Επανάσταση του 1821, αφού εκεί κάτοικοι των γύρω χωριών, αντιστάθηκαν εναντίον των Τούρκων.

Το κάστρο
---------

Το κάστρο είναι χτισμένο σε ένα βραχώδες ύψωμα, κάνοντάς το απροσπέλαστο από όλες τις πλευρές, εκτός από τη νότια, που ήταν ευάλωτη και ενισχύθηκε με διπλό τείχος. Σε αυτή την πλευρά, βρίσκεται και η μοναδική είσοδος του κάστρου, που έχει διασωθεί σε ύψος 2,5 μέτρων και ο πύργος που την προστάτευε, σώζεται ακέραιος στα 6 μέτρα. Μέσα στο κάστρο, σώζονται ακόμη ερείπια κατοικιών, χτισμένων δίπλα - δίπλα, λόγω της στενότητας του χώρου. Από την κορυφή του, είναι ορατό το Παράλιο Άστρος με το κάστρο του, το Ναύπλιο, ο Αργολικός κόλπος, καθώς και το Άργος με το κάστρο του. Στα δυτικά, είναι ορατό το Κάστρο της Ωριάς, καθώς και η κορυφή του όρους Πάρνωνας.

Πηγές
-----

* Σαραντάκης, Πέτρος (2000). *Αρκαδία: οι ακροπόλεις, τα κάστρα & οι πύργοι της: σιωπηλά ερείπια μιας δοξασμένης γης*. Αθήνα: Εκδόσεις Οιάτης. ISBN 960-91420-3-6.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Ο **Αλέξανδρος Σαμοντούροβ** (γενν. 20 Απριλίου 2005) είναι Έλληνας-Γεωργιανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ για τον Παναθηναϊκό.

Πρώιμα χρόνια και *Ακαδημία 10*
-------------------------------

Ο Σαμοντούροβ γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Εύοσμο, ένα προάστιο της Θεσσαλονίκης, στην Ελλάδα, από Γεωργιανούς γονείς. Ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ από μικρός, μπαίνοντας στην *Ακαδημία 10* του Νίκου Χατζηβρέττα σε ηλικία 10 ετών. Τα πρώτα του βήματα στο επόμενο επίπεδο έγιναν στο Πρωτάθλημα Ελλάδας Κ16 2019, όπου είχε μέσο όρο 4,3 πόντους, 3 ριμπάουντ και 1 κλέψιμο σε 12 λεπτά, παρά το γεγονός ότι έπαιξε με αντιπάλους δύο χρόνια μεγαλύτερους, σε ηλικία 14 ετών. Η τεράστια πρόοδός του απέδωσε τη σεζόν 2021–22, όπου το αστέρι του Σαμοντούροβ έλαμψε στο τουρνουά *Rising Stars*, που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης, φιλοξενώντας ομάδες Κ18. Ονομάστηκε ο Πολυτιμότερος Παίκτης της διοργάνωσης και οδήγησε την *Ακαδημία 10* στον τίτλο, με εξαιρετικούς αριθμούς για την κορυφή, με μέσο όρο 25,9 πόντους (75,7% ελεύθερες βολές, 66,7% δίποντα και 25,8% τρίποντα), 13,3 ριμπάουντ, 2,1 ασίστ και 2 κοψίματα, σε 35 λεπτά ανά αγώνα.

Επαγγελματική σταδιοδρομία
--------------------------

Στις 22 Μαρτίου 2022, ο Σαμοντούροβ υπέγραψε εξαετές συμβόλαιο (μέχρι το καλοκαίρι του 2028) με τον Παναθηναϊκό. Έμεινε στην *Ακαδημία 10* για το υπόλοιπο της σεζόν 2021–2022, ενσωματώνοντας στους *πράσινους* το ερχόμενο καλοκαίρι. Στις 23 Ιουνίου 2022, η *Ακαδημία 10* απέσυρε τη φανέλα του Σαμοντούροβ, ευχόμενη στον παίκτη ό,τι καλύτερο στη σταδιοδρομία του.

Εθνική ομάδα
------------

Στις 20 Ιουνίου 2022, ο Σαμοντούροβ κλήθηκε στην Εθνική Ελλάδος Κ18 για το επερχόμενο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ18 του 2022. Μία μέρα αργότερα, κλήθηκε επίσης από τον προπονητή Δημήτρη Ιτούδη στην επιλογή της Εθνικής Ελλάδος ανδρών για τον προκριματικό αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2023 με τη Μεγάλη Βρετανία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Alexandros Samodurov stats
2. ↑  «Με παρανοϊκό ποσό υπέγραψε ο Σαμοντούροβ στον Παναθηναϊκό». *tanea.gr*. 8 Απριλίου 2022.
3. ↑  Alexandros Samodurov officially joins Panathinaikos on five-year deal
4. ↑  Samodurov's jersey retirement (Greek)
5. ↑  Samodurov featured in Greece's roster ahead of World Cup Qualifiers

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ στο fiba.basketball

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού ~ Basket League ~ Περίοδος 2022-2023 |
| --- |
|  |
| 0 | 
* 0 Π. Καλαϊτζάκης
* 2 Βιλντόζα
* 10 Σλούκας **(C)**
* 16 Γ. Καλαϊτζάκης
* 20 Σαμοντούροβ
* 21 Αβδάλας
* 26 Λεσόρ
* 33 Χουγκάζ
* 37 Αντετοκούνμπο
* 40 Γκριγκόνις
* 44 Μήτογλου
* 72 Μαντζούκας
* - Παπαπέτρου
* - Μωραΐτης
* - Γκραντ
* - Γκάι

Προπονητής: Αταμάν - Βοηθοί: Σερέλης, Γιλντιρίμ, Καμπερίδης |  |

 |
***Η Τιμή και το Χρήμα*** είναι μία νουβέλα του Κωνσταντίνου Θεοτόκη που πρωτοδημοσιεύτηκε σε συνέχειες στο περιοδικό *Νουμάς* το 1914.

Θεωρείται στην νεοελληνική πεζογραφία ως η πρώτη κοινωνική νουβέλα που ξεφεύγει από τις γνωστές ειδυλλιακές αναπαραστάσεις μιας ζωής ήρεμης, απαλλαγμένης από διλήμματα και κλυδωνισμούς. 

Η επαρχία του Θεοτόκη δεν ήταν τόπος ειδυλλιακός. Ήταν μια κλειστή και καθυστερημένη κοινωνία, εγκλωβισμένη σε αδιέξοδα κοινωνικά σχήματα και παράλογες ηθικές προκαταλήψεις. Ασφυκτιούσε κάτω από το αίσθημα της ντροπής, γνώριζε καλά το συμφέρον και τη συναλλαγή, καταδυναστευόταν από το θεσμό της προίκας, το λαθρεμπόριο και το ρουσφέτι.

Τα πρόσωπα του έργου — η σιόρα Τρινκούλαινα, ο Ανδρέας, ο θείος του — δεν είναι οι γνωστοί καλοσυνάτοι χωρικοί, οι απαλλαγμένοι από τα πάθη, με τις σκληρές ρυτίδες στα πρόσωπα και τους χοντρούς ρόζους στα δάχτυλα. Παγιδευμένοι μέσα στα αδιέξοδα που τους επιβάλλει η τάξη τους και η ηθική της μικρής κοινωνίας τους, φέρονται σκληρά, υπολογιστικά, κοιτάζουν το συμφέρον τους, υποκύπτουν στους όρους της ανάγκης και συμβιβάζονται. Συγχρόνως, όμως, είναι και πρόσωπα δραματικά. Αντιμετωπίζουν διλήμματα, αμφισβητούν τις παραδεδομένες αξίες και βρίσκουν κάποιες στιγμές τη δύναμη να κάνουν υπερβάσεις. Στο τέλος της νουβέλας, η Ρήνη θα αρνηθεί το γάμο με τον Ανδρέα και θα αποφασίσει να μεγαλώσει μόνη της το παιδί της.

Παρουσιάζοντας τους χαρακτήρες του εξαρτημένους από τους όρους της κοινωνικής και οικονομικής ζωής και προβάλλοντας το στοιχείο της σύγκρουσης, ο Θεοτόκης εισάγει στην νεοελληνική πεζογραφία μια άγνωστη μέχρι τότε διάσταση: την πολιτικοποιημένη γραφή που αρνείται να ωραιοποιήσει την πραγματικότητα, καταγράφει τα κακώς κείμενα, διαμαρτύρεται και καταγγέλλει.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κ. Θεοτόκης, *Η Τιμή και το Χρήμα*, εκδ. Συλλογή, Αθήνα 1995, σελ. 12.

Βιβλιογραφία
------------

* Κωνσταντίνος Θεοτόκης, εκδ. Πελεκάνος, 2011 ISBN 978-960-400-613-7

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Η Τιμή και το Χρήμα** |

* Οπτικοακουστικό υλικό
Η εφημερίδα της οργάνωσης "ΕΘΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ"
Η **Εθνική Αλληλεγγύη** ήταν η οργάνωση κοινωνικής πρόνοιας του ΕΑΜ στην κατεχόμενη Ελλάδα κατά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η απόφαση για την ίδρυση της οργάνωσης έγινε από τους Παντελή Καραγκίτση, Λευτέρη Αποστόλου και Αριστοτέλη Μπούρα, ο οποίος είχε δραπετεύσει από τον τόπο που είχε εξοριστεί από το προπολεμικό Καθεστώς Μεταξά. Έτσι η Εθνική Αλληλεγγύη ιδρύθηκε στις 28 Μαΐου 1941, μόλις ένα μήνα μετά από την εκκίνηση της Κατοχής, σε ένα πάρκο πίσω από το νοσοκομείο *Σωτηρία*. Ως εκ τούτου, υπήρξε η πρώτη πανεθνική αντιστασιακή ομάδα που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα. Τα ιδρυτικά μέλη ήταν οι: Κλέων Παπαλοΐζος, ο οποίος εκλέχθηκε και γραμματέας, Βασίλειος Μαρκεζίνης, Διονυσία Παπαδομιχελάκη, Νίκος Δρέσιος, Γεώργιος Βασιλόπουλος και Σπύρος Αντύπας.

Η οργάνωση συμμετείχε ως ιδρυτικό κόμμα στη δημιουργία του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, το Σεπτέμβριο του 1941 και λειτουργούσε πλέον ως παρακλάδι. Για τον ρόλο που ανέλαβε στη σίτιση των ανθρώπων κατά τη διάρκεια της Κατοχής, έλαβε το παρατσούκλι "η Μητέρα του Αγώνα".

Η Εθνική Αλληλεγγύη, μέσα σε συνθήκες εξαιρετικά δύσκολες, ανέλαβε την φροντίδα των διωκόμενων κομμουνιστών, την νοσοκομειακή και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, την εκπαίδευση, τους παιδικούς σταθμούς, τη σίτιση των απόρων, τη φροντίδα για τους αστέγους και τους πυροπαθείς, τον τομέα της ψυχαγωγίας και του εκπολιτισμού. Η συμμετοχή των γυναικών σε όλα αυτά ήταν πάρα πολύ μεγάλη. Συνέβαλλαν υλικά, πρακτικά και ηθικά. Βοήθησαν στο να αναπτυχθεί η αλληλεγγύη ανάμεσα στον αντιστεκόμενο λαό.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Ελευθεροτυπία*, 8.4.2006
2. ↑  Βερβενιώτη, Τασούλα (2013). *Η γυναίκα της Αντίστασης, Η είσοδος των γυναικών στην πολιτική*. Αθηνα. σελ. 235. ISBN 978-960-9410-33-5.

Πηγές
-----

* Χάγκεν Φλάισερ (1995). *Στέμμα και Σβάστικα. Η Ελλάδα της Κατοχής και της Αντίστασης 1941-44, Τόμος Β'*. Αθήνα: Εκδόσεις Παπαζήση. ISBN 960-02-1079-9.
* "Οι αντιστασιακές οργανώσεις φύτρωναν σαν μανιτάρια" Αρχειοθετήθηκε 2007-12-23 στο Wayback Machine. άρθρο στην εφημερίδα *Ελευθεροτυπία*, 8.4.2006
Το **Σουανγκχέ** ή **Κοσιογκιούζ** (Ουιγουρικά: Қошөгүз) είναι πόλη κομητειακού επιπέδου στην Αυτόνομη Περιοχή Σιντζιάνγκ Ουιγούρ, στην Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Βρίσκεται 30 χιλιόμετρα ανατολικά της Πόλης Μπολέ και 50 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Αλασανκόου και των συνόρων με το Καζακστάν. Το Σουανγκχέ έχει έκταση 742.18 τ.χλμ. και έχει πληθυσμό 53.800 κατοίκων.

Όνομα
-----

Το όνομα Σουανγκχέ σημαίνει "δύο ποτάμια", και αναφέρεται στον ποταμό Μπορτάλα και τον Ποταμό Τζινγκ (精河). Το όνομα προέρχεται από την διοικητική διαίρεση Σουανγκχέ Ντουντουφού (双河都督府) της Δυναστείας των Τανγκ, η οποία ιδρύθηκε στην περιοχή το 658 μ.Χ.

Ιστορία
-------

Παλιότερα, η πόλη είχε κατοικημένες και καλλιεργούμενες εκτάσεις του Σώματος Παραγωγής και Κατασκευής του Σιντζιάνγκ (ΣΠΚΣ). Τον ιανουάριο του 2014, το Κρατικό Συμβούλιο της Κίνας ενέκρινε τη δημιουργία της Πόλης του Σουανγκχέ, και η πόλη ιδρύθηκε επίσημα στις 26 Φεβρουαρίου 2014. Το Σουανγκχέ είναι η έβδομη πόλη στο Σιντζιάνγκ η οποία μετατράπηκε σε γη του ΣΠΚΣ, μετά το Σιχεζί, το Αράλ, το Τουμσούκ, το Γουτζιατσού, το Μπεϊτούν και το Τιεμενγκουάν. Όπως και οι άλλες πόλεις του ΣΠΚΣ, διαχειρίζεται απευθείας από την Αυτόνομη Περιοχή του Σιντζιάνγκ, χωρίς την μεσολάβηση της νομαρχιακής αυτοδιοίκησης.

Παραπομπές
----------

1. ↑   (στα Chinese)*People's Daily*. 2014-02-28.. Ανακτήθηκε στις 2014-04-01.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (στα Chinese). *Netease*. 2014-02-24. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2014-03-14.. Ανακτήθηκε στις 2014-04-01.
Μινωική τοιχογραφία.
Η **Φυλακωπή**, που βρίσκεται στη βόρεια ακτή της Μήλου, είναι ένας από τους σημαντικότερους οικισμούς της εποχής του Χαλκού στο Αιγαίο και ιδιαίτερα στις Κυκλάδες. Η σπουδαιότητα της Φυλακωπής συνεχίζεται σε όλη τη διάρκεια της Εποχής του Χαλκού (δηλαδή από το ήμισυ της 3ης χιλιετίας π.Χ. μέχρι τον 12ο αιώνα π.Χ.) και γι' αυτό είναι ο τύπος για τη διερεύνηση αρκετών χρονολογικών περιόδων του Αιγαίου της Εποχής του Χαλκού.

Ανασκαφές
---------

Βάζο της περιόδου «Φυλακωπή 1»
Η Φυλακωπή ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά από το 1896, και οι ανασκαφές συνεχίστηκαν έως το 1899, υπό τη Βρετανική Σχολή Αθηνών. Η ανασκαφή ήταν εντυπωσιακά μπροστά από την εποχή του, με τον Ντούκαν Μακκένζ (τον τελευταίο εργοδηγό του Άρθουρ Έβανς στην Κνωσό) να καταγράφει λεπτομερείς στρωματογραφικές πληροφορίες. Η ανασκαφή αποκάλυψε έναν μέχρι σήμερα άγνωστο κυκλαδικό οικισμό της Εποχής του Χαλκού με συνέχεια σε όλη την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού μέχρι τα τέλη της Ύστερης Εποχής του Χαλκού. Από την ανασκαφή αυτή προτάθηκε η στρωματογραφία τριών φάσεων, η δεύτερη και η τρίτη φάση που αφορούσαν περιόδους μινωικής και μυκηναϊκής επιρροής αντίστοιχα. Ο οικισμός ανασκάφηκε το 1910-11 με επίκεντρο τη διύλιση της κεραμικής χρονολογίας. Η πιο πρόσφατη ανασκαφή στην περιοχή πραγματοποιήθηκε από τον καθηγητή Κόλιν Ρένφριου. Οι ανασκαφές καλύφθηκαν σε δύο μονογραφίες και αποκάλυψαν ένα άγνωστο προηγουμένως Ιερό.

Εποχή του Χαλκού
----------------

Στη Φυλακωπή ένα μαρμάρινο ειδώλιο, 2200-2000 π.Χ. Προϊστορικό Μουσείο Φηρών, στη Θήρα
Η πρώτη φάση του χώρου (Φυλακωπή Ι: 2300-2000 π.Χ.) χρονολογείται από τα μέσα της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού μέχρι τα μέσα της Μέσης Εποχής του Χαλκού. Η Αρχιτεκτονική βρίσκεται αρχικά στην Φυλακωπή Ι και ο οικισμός αναπτύχθηκε σε όλη τη φάση της Φυλακωπης Ι. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης φάσης (Φυλακωπή ΙΙ: 2000-1550 π.Χ.) ο οικισμός ευδοκιμεί και γίνεται σημαντικός παίκτης στις Κυκλάδες. Η Φυλακωπή Β ήταν πιο πυκνοκατοικημένη, με τετράγωνα σπίτια χωρισμένα από μακριές και ευθείες οδούς. Αυτή η φάση είναι γνωστή για την κυκλαδίτικη καλλιτεχνική αίσθηση. Τα αγγεία περιέχουν συχνά στυλιζαρισμένα φυτικά και ζωικά μοτίβα σε μαύρο και κόκκινο ματ χρώμα. Προς το τέλος της περιόδου εντοπίστηκαν στην περιοχή αυξανόμενες ποσότητες μινωικής κεραμικής, σημειώνοντας την έναρξη μιας περιόδου «μινωικοποιήσεως», η οποία είναι πιο ορατή στην αρχή της Φυλακωπης ΙΙΙ.
Η Φυλακωπή ΙΙΙ (1550-1100 π.Χ) κατασκευάστηκε μετά την πλήρη καταστροφή της Φυλακωπή ΙΙ, πιθανότατα λόγω της σεισμικής δραστηριότητας. Η φάση μπορεί να χωριστεί σε τρεις υπο-φάσεις.

Ο οικισμός εγκαταλείφθηκε στο τέλος της Ύστερης Εποχής του Χαλκού και δεν ξανακατοικήθηκε. Σήμερα η θάλασσα έχει διαβρώσει πολύ μεγάλο μέρος της πόλης. Λίγο πριν από τις πρώτες ανασκαφές, υπήρξαν αναφορές λεηλασίας αρχαιοτήτων στον χώρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ζιάννη, Αντωνία-Μαρία. *Η επεξεργασία του χαλκού και του σιδήρου και τα μεταλλικά αντικείμενα της Υστέρας Εποχής του Χαλκού και του Σιδήρου στην Νότιον Ελλάδα*. National Documentation Centre (EKT). .
Ο **Βίνιγκες**, *Winiges* ή *Winichis*, λατινικά: Winigisus‎, ιταλικά: Guinigi(sio)‎, (απεβ. το 822) ήταν δούκας του Σπολέτο (dux Spolitanus) από το 789 έως το τέλος του. Πιθανότατα ήταν Λομβαρδός στην ακολουθία του Καρλομάγνου, όταν στάλθηκε το 788 για να ηγηθεί του Χιλδεβράνδος του Σπολέτο και του Γκρίμοαλντ Γ΄ πρίγκιπα του Μπενεβέντο σε συνεργασία με τα Φραγκικά στρατεύματα ενάντια σε μία Βυζαντινή εισβολή.

Βιογραφία
---------

Σε αυτή την πρώτη του καταγεγραμμένη δράση, ήταν επιτυχής, νικώντας τους Βυζαντινούς που είχαν αρχηγό τον Θεόδωρο στην Απουλία. Ωστόσο ο Χιλδεβράνδος απεβίωσε στην εκστρατεία και ο Καρλομάγνος διόρισε τον Βίνιγκες να τον διαδεχτεί στο δουκάτο του Σπολέτo.

Ο Βίνιγκες διορίστηκε από τον Καρλομάγνο να ενεργεί ως *απεσταλμένος* του (missius dominicus) στο δουκάτο της Ρώμης και βρισκόταν στη βασιλική του Αγίου Πέτρου, όταν ο πάπας Λέων Γ΄ δέχτηκε επίθεση στις 25 Απριλίου 799. Τότε ήταν, που τον έφερε για προστασία στο Σπολέτο μέχρι να επιστρέψει με ασφάλεια στη Ρώμη.

Ωστόσο ο Βίνιγκες ενεπλάκη σε πόλεμο με τον Γκρίμοαλντ του Μπενεβέντo και αιχμαλωτίστηκε, ενώ ήταν πολιορκημένος στη Λουσέρα το 802. Κρατήθηκε αιχμάλωτος για έναν χρόνο, πριν απελευθερωθεί το 803 

Ενώ ο Λέων Γ΄ πλησίαζε να αποβιώσει το 815, οι Ρωμαίοι πολίτες επαναστάτησαν, αλλά ο βασιλιάς Βερνάρδος των Λομβαρδών έστειλε τον Βίνιγκες στη Ρώμη, για να καταπνίξει την αναταραχή.

Το 822 ο Βίνιγκες παραιτήθηκε από το εγκόσμιο αξίωμά του και αποσύρθηκε σε ένα μοναστήρι, όπου απεβίωσε λίγο αργότερα (πιθανώς την ίδια χρονιά). Διάδοχός του ήταν ο Σούπο Α΄, κόμης της πόλης Μπρέσια (*Brixiæ civitatis comes*).

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Hodgkin, VIII, 256. According to Einhard, *Grimaldus Beneventanorum dux* captured *Winigisum comitem Spoletii* at *Luceria* and "held [him] in honourable captivity" until the next year. According to the *Annales Fuldenses*, he was both besieged and captured by *Grimoldo* in 803.
3. ↑  Hodgkin, VIII, 51. Einhard.
4. ↑  Royal Frankish Annals and Einhard.

Πηγές
-----

* Χότζκιν, Τόμας. *Η Ιταλία και οι εισβολείς της*. Clarendon Press: 1895.
* Έργο Medieval Lands: Βόρεια Ιταλία — Spoleto.
Ο **Φρειδερίκος της Κανόσσα**, γεννηθείς προς το 1040 και αποβιώσας το 1053 προ της 17ης Δεκεμβρίου, ήταν υιός του Βονιφάτιου Γ΄, Μαρκήσιου της Κανόσσα και της Τοσκάνης, και της Βεατρίκης της Λωρραίνης, ο οποίος υπήρξε Μαρκήσιος της Κανόσσα και της Τοσκάνης από το 1052 έως το 1053.

Βιογραφία
---------

Ο Φρειδερίκος, ο οποίος έφερε το όνομα του πάππου του από την πλευρά της μητέρας του, σε ορισμένες περιπτώσεις ονομαζόμενος και ως Βονιφάτιος (Δ΄), ήταν ακόμη ανήλικος όταν ο πατέρας του, Βονιφάτιος Γ΄, φονεύθηκε στη διάρκεια κυνηγιού στις 6 Μαΐου 1052, ενώ η μητέρα του ανέλαβε την αντιβασιλεία, ωστόσο ο ίδιος απεβίωσε λίγο καιρό αργότερα πριν από τα τέλη του 1053, υπό συνθήκες τις οποίες οι πηγές της εποχής δεν αναλύουν περαιτέρω. Σύμφωνα με την ερμηνεία του Ζοζέφ Καλμέτ, δεν άντεξε τις αντίξοες συνθήκες του ταξιδιού, όπως συνέβη με την αδερφή του, Βεατρίκη, κατά τη μεταφορά τους προς τη Γερμανία, μαζί με τη μητέρα τους, η οποία και τους επιβλήθηκε από τον Αυτοκράτορα Ερρίκου Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ενώ ο θάνατός του αποτέλεσε την αφορμή για την οργή της Ματθίλδης της Τοσκάνης εναντίον της φρανκονικής αυτοκρατορικής οικογένειας.

Ετάφη στο Αββαείο της Παναγίας της Φελόνικα, υπέρ του οποίου η μητέρα του πραγματοποίησε δωρεά στις 17 Δεκεμβρίου 1053, εις μνήμη του συζύγου, του υιού και της μεγαλύτερης κόρης της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Anthony Stokvis, *Manuel d'histoire, de généalogie et de chronologie de tous les États du globe, depuis les temps les plus reculés jusqu'à nos jours*, préf. H. F. Wijnman, éditions Brill Leyde 1890-1893, réédition 1966, Volume III, chapitre XII, tableau généalogique n° 12 « Généalogie des rois d'Italie et des margraves de Toscane »
2. ↑  Joseph Calmette *Le Reich allemand au moyen-âge*, Payot, Paris 1951 p. 126.

Εξωτερικός Σύνδεσμος
--------------------

* (Αγγλικά) *Bonifazio di Canossa* στην ιστοσελίδα Medieval Lands.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Μεσαίωνας
* Πύλη:Ιταλία
 |

 |
Ο **Ούλριχ του Άτεμς, γερμ.:** *Ulrich von Attems,* (1082 στο Άτιμις, Ούντινε – 1170) ήταν Λομβαρδός ευγενής από την οικογένεια των Άτεμς. Υπηρέτησε επίσης ως βασιλικός βικάριος της Τοσκάνης και του Σπολέτο μεταξύ 1139 και 1152.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο γιος του Κόνραντ του Άτεμς (1052-1106). 

Μετά τον Ερρίκο Ε΄ της Γερμανίας, βασίλευσε ο Λοθάριος Β΄. Το 1137 ο Ερρίκος Ι΄ ο Υπερήφανος, δούκας της Βαυαρίας του Οίκου των Γουέλφων, ονομάστηκε μάργραβος της Τοσκάνης από τον βασιλιά Λοθάριο Β΄ της Γερμανίας. Τον Λοθάριο Β΄ διαδέχθηκε ο Κορράδος Γ΄. Ο Κόνραντ του Άτεμς ήταν υπουργός τού βασιλιά Κορράδου Γ΄ της Γερμανίας, ο οποίος θεωρούσε τον εαυτό του ως κληρονόμο του Ερρίκου Ε΄ στην Ιταλία. Ως εκ τούτου, ο Ούλριχ προσπάθησε το 1128-1130, σε αντίθεση με τους πάπες, να αρπάξει τις τεράστιες ιταλικές ιδιοκτησίες της Mατθίλδης μαργραβίνας της Τοσκάνης. Λίγο πριν από το τέλος του Ερρίκου Ι΄ το 1139, ο Ούλριχ διορίστηκε από τον Κορράδο Γ΄ ως βικάριος εκεί.  Αυτό οδήγησε σε περαιτέρω συγκρούσεις μεταξύ του Koορράδου και του Οίκου των Γουέλφων.  Ο Ούλριχ ως βικάριος κυβέρνησε την Τοσκάνη και το Σπολέτο μέχρι το 1152.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Τοσκάνη, οι Νορμανδοί από το βασίλειο της Σικελίας επιτέθηκαν και κατέκτησαν το βόρειο Αμπρούτσο (τότε μέρος του δουκάτου του Σπολέτo) το 1140. Ο Ρογήρος Β΄ της Σικελίας έστειλε τον γιο του Αλφόνσο πρίγκιπα της Κάπουα, με την υποστήριξη του μεγαλύτερου γιου του Ρογήρου Γ΄ δούκα της Απουλίας, πέρα από τα σύνορα στην Πεσκάρα, και υπερκέρασε τις αμυντικές δυνάμεις που βρήκε εναντίον του. Το έδαφος που κατελήφθη μέχρι τον ποταμό Τρόντο, ενσωματώθηκε στη συνέχεια στο βασίλειο της Σικελίας. 

Έπειτα ο Ούλριχ δυσκολεύτηκε να διατηρήσει και να εδραιώσει την εξουσία του στην Τοσκάνη. Μετά το τέλος του Κοράδου Γ΄ το 1152, ο αδελφός τού Ερρίκου Ι΄, ο Γουέλφος ΣΤ΄ ονομάστηκε μάργραβος της Τοσκάνης και δούκας του υπολοίπου του Σπολέτο, από τον Φρειδερίκο Α΄ της Γερμανίας.

Δείτε επίσης
------------

* Δούκας του Σπολέτο
* Κατάλογος μοναρχών της Τοσκάνης
* Mathildische Güter [de]
* Νορμανδική κατάκτηση της νότιας Ιταλίας

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  von Freising, Otto, Chronica, lib. VII, chapter 23
2. ↑  Gebhardt, Bruno, Handbuch der deutschen Geschichte: Zwölftes Jahrhundert, 1125-1198, p. 67
3. ↑  Matthew, Donald, The Norman Kingdom of Sicily, University of Cambridge Press (1992) pp.53-54
**Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας** ονομάζεται συνήθως μία κυβέρνηση, η οποία στηρίζεται από όλα τα κόμματα, σε περιόδους σοβαρής πολιτικής κρίσης. Είναι μία ευρεία κυβέρνηση συνασπισμού που αποτελείται από όλα τα κόμματα (ή όλα τα μεγάλα κόμματα) στο Κοινοβούλιο. Σχηματίζεται συνήθως σε εμπόλεμη περίοδο ή σε περίοδο έκτακτης ανάγκης για το έθνος. Σκοπός μιας Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας είναι να αντιμετωπίσει ένα οξύ πρόβλημα, χωρίς κομματικές αντιπαλότητες. Τα μέλη της προέρχονται συνήθως κι αυτά από όλα τα κόμματα και η διαρκεί ωσότου ξεπεραστεί η οξεία κρίση.

Ελλάδα
------

Στην Ελλάδα έτσι ονομάστηκε κατ΄ ευφημισμό και δημοσιογραφικά η «μεταβατική πολιτική κυβέρνηση» που σχηματίστηκε στις 24 Ιουλίου 1974 με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και μέλη κάποια στελέχη των προδικτατορικών κομμάτων ΕΡΕ και Ενωσης Κέντρου και μερικά στελέχη του αντιδικτατορικού αγώνα, η λεγόμενη Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας 1974. Η κυβέρνηση αυτή διήρκεσε ως τις 21 Νοεμβρίου 1974, χωρίς τίποτε να πετύχει για τον σκοπό που ανέλαβε. Στις δε εκλογές που ακολούθησαν αναδείχθηκε Κυβέρνηση, πάλι υπό τον Κ. Καραμανλή, μετά από τη νίκη του νεοϊδρυθέντος κόμματός του, της Νέας Δημοκρατίας.

Ισραήλ
------

Στο Ισραήλ σχηματίστηκαν κατά καιρούς αρκετές κυβερνήσεις εθνικής ενότητας στις οποίες μεγάλα και αντίπαλα κόμματα σχημάτισαν έναν κυβερνητικό συνασπισμό. Τέτοιος κυβερνητικός συνασπισμός σχηματίστηκε και κατά τις ημέρες που οδήγησαν στον Πόλεμο των Έξι Ημερών.

Ιταλία
------

Στην Ιταλία υπήρχε μια κυβέρνηση συνασπισμού ανάμεσα στο Λαό της Ελευθερίας (PdL), το PD και το Scelta Civica από τα οποία όλα υποστήριξαν την κυβέρνηση του Ιταλού πρωθυπουργού Ενρίκο Λέτα, από το 2013 ως το 2014.

Δείτε επίσης
------------

* Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου Εθνικής Ενότητος 1944
* Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας 1974
* Υπηρεσιακή κυβέρνηση

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η σύνθεση της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας του 1974
* Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο Παραίτηση της κυβέρνησης εθνικής ενότητας
Ο **Α.Π.Ο. Αστέρας Αμπελοκήπων** είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τους Αμπελόκηπους του Δήμου Αμπελοκήπων - Μενεμένης στη Θεσσαλονίκη. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1961 και έχει χρώματα το κόκκινο και το μαύρο. Αποτελεί μέλος της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Υψηλότερη διάκριση του συλλόγου είναι οι συμμετοχές του στα πρωταθλήματα της Γ΄ Εθνικής και Δ΄ Εθνικής κατηγορίας. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Αμπελοκήπων.

Ιστορικό
--------

Ο Αστέρας Αμπελοκήπων ιδρύθηκε το 1961. Το 1986-87 κατέκτησε το πρωτάθλημα Μακεδονίας και ανέβηκε στην Δ' Εθνική, όπου το 1987-88 κατέκτησε το πρωτάθλημα στον 2ο όμιλο και την άνοδο στην Γ' Εθνική. Στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής κατηγορίας αγωνίστηκε 6 συνεχείς χρονιές, από τη σεζόν 1988-89 μέχρι και τη σεζόν 1993-94, όποτε και υποβιβάστηκε. Τη σεζόν 1994-95 αγωνίστηκε στην Δ' Εθνική, βιώνοντας έναν ακόμα υποβιβασμό, για το τοπικό πρωτάθλημα της Μακεδονίας.

Το 1999 συγχωνεύτηκε με την Α.Ε. Αμπελοκήπων και τους Αετούς Αμπελοκήπων και δημιουργήθηκε ο Α.Σ. Αμπελόκηποι.Το 2003 ο Αστέρας Αμπελοκήπων επανασυστάθηκε και από τη σεζόν 2003-04 εντάχθηκε εκ νέου στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ Μακεδονίας, ξεκινώντας από την Γ' Κατηγορία. Σήμερα αγωνίζεται στη Α’ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Network, Mascot. «ΕΠΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ». *www.epsm.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Ιανουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 22 Μαΐου 2019.
2. ↑  «ΑΣΤΕΡΑΣ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ». *Ο Aldo Moro ηταν η αρχη, θα υπαρξει και συνεχεια μαλακα διατητη* (στα Αγγλικά). 29 Μαρτίου 2017. Ανακτήθηκε στις 22 Μαΐου 2019.