recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η περίπλοκη χημική δομή της λακοσαμίδης.
Η **λακοσαμίδη** (αγγλ. *lacosamide*) είναι συνθετική δραστική ουσία, που πωλείται με την επωνυμία *Vimpat* μεταξύ άλλων, και αποτελεί ένα φαρμακευτικό σκεύασμα που χρησιμοποιείται στη συμπληρωματική θεραπεία των εστιακών κρίσεων και της διαβητικής νευροπάθειας. Λαμβάνεται από το στόμα ή ενδοφλέβια. 

Χημικώς είναι ένα λειτουργικό αμινοξύ με αντιεπιληπτική δράση και ο επακριβής μηχανισμός της δράσης της στον άνθρωπο δεν έχει διευκρινιστεί πλήρως.

Επί του παρόντος βρίσκονται σε εξέλιξη κλινικές δοκιμές για τη χρήση της λακοσαμίδης ως μονοθεραπείας για επιληπτικές κρίσεις μερικής έναρξης. Δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι η λακοσαμίδη παρέχει πρόσθετη αξία σε σχέση με τα τρέχοντα αντιεπιληπτικά φάρμακα (AEDs) για τη θεραπεία των σπασμών μερικής έναρξης, αλλά μπορεί να προσφέρει ένα πλεονέκτημα ασφάλειας.

Τα νεότερα φάρμακα τύπου AEDs, όπως η λακοσαμίδη, η βιγκαμπατρίνη, η φελμπαμάτη, η γκαμπαπεντίνη, η τιαγαμπίνη και η ρουφιναμίδη έχουν βρεθεί ότι είναι πιο ανεκτά και ασφαλέστερα από παλαιότερα φάρμακα όπως η καρβαμαζεπίνη, η φαινυτοΐνη και το βαλπροϊκό.

Η λακοσαμίδη είναι γενικά καλά ανεκτή σε ενήλικες ασθενείς με επιληπτικές κρίσεις μερικής έναρξης. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες που οδήγησαν συχνά σε διακοπή της ήταν ζάλη, αταξία, διπλωπία (διπλή όραση), νυσταγμός, ναυτία, ίλιγγος και υπνηλία. Αυτές οι ανεπιθύμητες ενέργειες παρατηρήθηκαν σε τουλάχιστον 10% των ασθενών.  Λιγότερο συχνές παρενέργειες περιλαμβάνουν τρόμο, θολή όραση, έμετο και πονοκέφαλο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Doty, P; Hebert, D; Mathy, FX; Byrnes, W; Zackheim, J; Simontacchi, K (Jul 2013). «Development of lacosamide for the treatment of partial-onset seizures.». *Annals of the New York Academy of Sciences* **1291** (1): 56–68. doi:10.1111/nyas.12213. PMID 23859801. Bibcode: 2013NYASA1291...56D.
2. ↑  «Therapeutic Class Review» (PDF). RegenceRx. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 7 Απριλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2014.
3. ↑  «Antiepileptic drugs». Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2014.
4. ↑  Cross SA, Curran MP (2009). «Lacosamide». *Drugs* **69** (4): 449–459. doi:10.2165/00003495-200969040-00005. PMID 19323588. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2011-10-08.. Ανακτήθηκε στις 2022-01-17.
5. ↑  «Highlights of Prescribing Information» (PDF). Vimpat. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 17 Ιουνίου 2012. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2014.
Ο **Κωνσταντίνος** γεωργιανά: კონსტანტინე მუხრანბატონი *Κονσταντίνε Α΄ μουχρανμπατόνι*, (απεβ. το 1716) ήταν Γεωργιανός ευγενής τού Οίκου των Μουχράνι, κύριου κλάδου της βασιλικής δυναστείας Μπαγκρατιδών τού Κάρτλι. Υπήρξε *βασιλικός πρίγκιπας* (batoni) τού Μουχράνι και *ex offocio* διοικητής τού μπανάτου τού Σίντα Κάρτλι και *μέγας μάγιστρος τού ανακτόρου* (msakhurt-ukhutsesi) στην αυλή τού Κάρτλι από το 1696 έως το 1700.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού πρίγκιπα Tεϊμουράζ Β΄ τού Μουχράνι. Ανέλαβε την κυριότητα τού Μουχράνι και τους αυλικούς τίτλους με την εκτόπιση τού θείου του Παπούνα, ο οποίος τιμωρήθηκε από τον φιλο-ϊρανό βασιλιά Ηρακλή Α΄ για την πίστη του στον επαναστατημένο Γεώργιο ΙΑ΄.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Νίνο, κόρη τού πρίγκιπα Δαβίδ Αμιλαχβάρι και απέκτησε έναν γιο:

* Κωνσταντίνος Γ΄.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
2. ↑  Bagrationi, Vakhushti (1976). Nakashidze, N.T. επιμ. (PDF) (στα Russian). Tbilisi: Metsniereba. σελίδες 48–52 .  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
3. ↑  Dumin, S.V. επιμ. (1996). (στα Russian). Moscow: Linkominvest. σελ. 58.  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
4. ↑  Chikovani, Iuri; Bichikashvili, Ioseb; Ninidze, Davit (1996). «მუხრანბატონთა გენეალოგიური ტაბულა [Genealogical table of the Mukhranbatoni]» (στα Georgian). *Artanuji* **5**: 28–36.
Ο **Λουδοβίκος**, γερμ. Ludwig (8 Οκτωβρίου 1766 - 15 Φεβρουαρίου 1816) από τον Οίκο της Έσσης ήταν λαντγράβος της Έσσης-Φίλιπσταλ (1810-16).

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Φίλιπσταλ και ήταν ο τρίτος γιος του Γουλιέλμου λαντγράβου της Έσσης-Φίλιπσταλ και της Ουλρίκας Ελεονόρας, κόρης του Γουλιέλμου, λαντγράβου της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ.

Εισήλθε στον ολλανδικό στρατό. Νυμφεύτηκε το 1791 τη Μαρία Φραγκίσκη Μπέργκε, κόμισσα του Τριπς, αλλά οι γονείς της ήταν καθολικοί και το ζεύγος έκανε τον γάμο χωρίς να τους ενημερώσει. Όταν αυτοί το έμαθαν δεν τον αναγνώρισαν. Επίσης ο ολλανδικός στρατός δεν επέτρεπε γάμο στελέχους του με καθολική και ο Λουδοβίκος έπρεπε να παραιτηθεί, όμως η σύζυγός του με τις γνωριμίες της κατάφερε να τον προσλάβουν στο βασίλειο της Νάπολης.

Κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους πολέμησε με το βασίλειο της Νάπολης. Κατά τον Πόλεμο του Γ΄ Συνασπισμού εναντίον του Ναπολέοντα Α΄ της Γαλλίας διοικούσε τη φρουρά του οχυρού Γκαέτα, όταν το πολιόρκησαν οι Γάλλοι το 1806. Αρνήθηκε την παράδοσή του, ακόμη και όταν η κυβέρνηση της Νάπολης τον διέταξε να το παραδώσει. Ο στρατός του άντεξε έξι μήνες, αλλά καθώς οδηγούσε τους άνδρες του στους προμαχώνες, πληγώθηκε και εγκατέλειψε το οχυρό.

Το 1807 μαζί με τον συνταγματάρχη Νουντσιάντε, τον αντισυνταγματάρχη Μπαρντό και 4000 άνδρες εκστράτευσε από τη Σικελία και προσπάθησε να ανακαταλάβει την ηπειρωτική Νάπολη. Όμως στη μάχη του Μίλετο ηττήθηκαν. Ο πρωτότοκος αδελφός του Κάρολος απεβίωσε στην πολιορκία της Φραγκφούρτης το 1793 και ο δευτερότοκος Φρειδερίκος το επόμενο έτος, οπότε ο Λουδοβίκος έγινε διάδοχος. Ο πατέρας του απεβίωσε το 1810 και τον διαδέχθηκε, αν και το λαντγραβάτο ελευθερώθηκε από τους Γάλλους το 1813, οπότε ανέλαβε και ουσιαστικά. Ο ίδιος απεβίωσε το 1816 άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Ερνέστος Κωνσταντίνος.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1791 τη Μαρία Φραγκίσκη Μπέργκε, κόμισσα του Τριπς και είχε τέκνα:

* Καρολίνα 1793-1872, παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο, κόμη ντε Λα Βιγ-συρ-Ιλόν, διαζεύχθηκε το 1814
* Γουλιέλμος 1798-1802

Πηγές
-----

* Le Bas, Philippe (1842). France, dictionnaire encyclopédique (in French). Firmin Didot.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 546146998513318941853
* GND: 1109106181

 |

 |
O  ***Lacaille 9352*** (Lac 9352) είναι αστέρας ο οποίος εμφανίζεται στον αστερισμό του Νότιου Ιχθύ. Με οπτικό μέγεθος 7,34, αυτός ο αστέρας είναι πολύ αχνός για να είναι ορατός με γυμνό μάτι, ακόμη και κάτω από άριστες συνθήκες παρατήρησης. Μετρήσεις της παράλλαξής του τον τοποθετούν σε  απόσταση 10,74 έτη φωτός από τη Γη. Είναι το δωδέκατο πιο κοντινό αστρικό σύστημα, στο Ηλιακό Σύστημα , και είναι το πλησιέστερο αστέρι στον αστερισμό του Νότιου Ιχθύ. Το ChView προσομοίωσης δείχνει ότι ο πιο κοντινός γείτονας στον Lacaille 9352 είναι το τριπλό σύστημα αστέρων EZ Υδροχόου 
σε απόσταση περίπου 4,1 έτη φωτός.

Ιδιότητες
---------

Ο Lacaille 9352 έχει την τέταρτη υψηλότερη γνωστή ιδία κίνηση, (η οποία παρατηρήθηκε για πρώτη φορά από τον Μπέντζαμιν Γκουλντ το 1881) με τιμή 6,9 δευτερόλεπτα του τόξου ανά έτος. Η ταχύτητα χώρου  αυτού του αστέρα είναι (U, V, W) = (−93.9, −14.1, −51.4) km/s. Αν η ακτινική ταχύτητα (*V,r*) του Lacaille 9352 ισούται με +9.7 km/s τότε πριν 2.700 χρόνια ήταν σε ελάχιστη απόσταση περίπου 10,63 έτη φωτός από τον Ήλιο.

Το φάσμα του Lacaille 9352 τον τοποθετεί στην  αστρική ταξινόμηση ως M0.5V, που δείχνει ότι είναι ένας αστέρας κύριας ακολουθίας γνωστός και ως κόκκινος νάνος. Αυτός ήταν ο πρώτος κόκκινος νάνος αστέρας του οποίου η φαινόμενη διάμετρος μετρήθηκε με τη φυσική διάμετρο και είναι περίπου το 46% της ακτίνας του Ήλιου. Έχει περίπου τη μισή μάζα του Ήλιου και το εξωτερικό περίβλημα του έχει ενεργό θερμοκρασία περίπου 3.626 Κ.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος αστέρων του Νοτίου Ιχθύος
* Κατάλογος των κοντινότερων αστέρων

Αναφορές
--------

1. 1 2  van Leeuwen, F. (November 2007). «Validation of the new Hipparcos reduction». *Astronomy and Astrophysics* **474** (2): 653–664. doi:10.1051/0004-6361:20078357. Bibcode: 2007A&A...474..653V.
2. 1 2  Cousins, A. W. J. (1973). «UBV photometry of some southern stars». *Monthly Notes of the Astronomical Society of Southern Africa* **32**: 11. Bibcode: 1973MNSSA..32...11C.
3. 1 2 3  Demory, B.-O.; Ségransan, D.; Forveille, T.; Queloz, D.; Beuzit, J.-L.; Delfosse, X.; di Folco, E.; Kervella, P. *και άλλοι*. (October 2009), «Mass-radius relation of low and very low-mass stars revisited with the VLTI», *Astronomy and Astrophysics* **505** (1): 205–215, doi:10.1051/0004-6361/200911976
4. ↑  «Solstation and ChView». Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2010.
5. ↑  «High Proper Motion Stars in the Hipparcos Catalogue». European Space Agency. 1 Ιουλίου 2007. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2010.
6. ↑  Gould, B. A. (1881). «Corrigenda in the Uranometria Argentina. Star with large proper motion». *Astronomische Nachrichten* **100**: 7–10. doi:10.1002/asna.18811000104. Bibcode: 1881AN....100....7G.
7. ↑  «Annotations on NAME LACAILLE 9352 object». *SIMBAD*. Centre de Données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2010.
8. ↑  Glindemann, Andreas· Paresce, Francesco. «Giant Eyes for the VLT Interferometer». European Southern Observatory. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* SolStation.com: Lacaille 9352
Η **θερμοβαρική βόμβα**( ρωσικά: Авиационная вакуумная бомба повышенной мощности (АВБПМ)‎, "αεροβόμβα κενού με αυξημένη ισχύ") είναι συμβατικός τύπος βόμβας. Η εκρηκτική του ισχύς αντιστοιχεί σε 44 τόνους TNT και είναι έτσι η μεγαλύτερη που έχει επιτευχθεί ποτέ από συμβατική βόμβα. Η ακτίνα καταστροφής είναι περίπου 300 μέτρα, η μάζα είναι 7,1 τόνοι.

Εφαρμογή
--------

Το τεστ της 11ης Σεπτεμβρίου 2007 με *θερμοβαρική βόμβα* που ρίχτηκε από Tupolev Tu-160 πάνω από στρατιωτική περιοχή και πυροδοτήθηκε στην ατμόσφαιρα της γης, παρουσιάστηκε στη ρωσική κρατική τηλεόραση στα κανάλια ORT και Westi. Ο Αναπληρωτής Αρχηγός του Επιτελείου των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων, Alexander Rukshin, εξήγησε στο πρόγραμμα ότι το όπλο που δοκιμάζεται τώρα δεν μοιάζει με κανένα άλλο του είδους του στον κόσμο και είναι τόσο «αποδοτικό και ισχυρό όσο ένα πυρηνικό όπλο ». Ο Ρουκσίν τόνισε ότι η βόμβα έχει σκοπό να διασφαλίσει την εθνική ασφάλεια και ότι η Ρωσία είναι τώρα επίσης «έτοιμη για δράση ανά πάσα στιγμή, οπουδήποτε» στον αγώνα κατά της διεθνούς τρομοκρατίας .
Ο **Λουδοβίκος**, γαλλ. *Louis*, (11 Ιανουαρίου 1622 - 27 Σεπτεμβρίου 1654) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν δούκας του Ζουαγιέζ (1647-1654).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο 4ος (από τους επιζήσαντες της ενηλικίωσης) γιος του Καρόλου δούκα του Γκιζ και της Ερριέττας-Αικατερίνης δούκισσας του Ζουαγιέζ, κόρης του Ερρίκου δούκα του Ζουαγιέζ. Το 1647 διαδέχθηκε τη μητέρα του ως δούκας του Ζουαγιέζ.

Ο πατέρας του είχε πέσει στη δυσμένεια του βασιλιά και είχε εξοριστεί στη Φλωρεντία. Όταν απεβίωσε, επετράπη στα τέκνα του να επιστρέψουν, έτσι ο Λουδοβίκος το 1644 έγινε Μέγας Καγκελάρος της Γαλλίας. O Λουδοβίκος ΙΔ΄ του απέδωσε τις κατασχεθείσες γαίες και τον τίτλο του δούκα του Ζουανβίλ, που ανήκαν στη μητέρα του.

Ως συνταγματάρχης του ιππικού υπηρέτησε εθελοντικά στην πολιορκία του Γκραβελίν το 1644 και σε δύο ακόμη εκστρατείες. Η συνοδεία των φυλάκων του ήταν η πιο τέλεια. Νυμφεύτηκε τη Μαρία-Φραγκίσκη των Βαλουά, η οποία ήταν διανοητικά ασθενής και λίγα έτη μετά το γάμο κλείστηκε στο αβαείο του Εσσέ.

Όταν στο Αρράς όρμησε στους εχθρούς στις 22 Απριλίου του 1654, πληγώθηκε στο δεξί του χέρι και απεβίωσε 5 μήνες αργότερα. Τάφηκε στο Ζουανβίλ, κοντά στους πατρικούς προγόνους του. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Λουδοβίκος-Ιωσήφ ως δούκας του Ζουαγιέζ,

Οικογένεια
----------

Το 1649 νυμφεύτηκε στην Τουλόν τη Μαρία-Φραγκίσκη των Βαλουά, κόρη του Λουδοβίκου-Εμμανουήλ δούκα του Ανγκουλέμ. Η σύζυγός του έγινε δούκισσα του Ανγκουλέμ. Είχαν τέκνα:

* Λουδοβίκος-Ιωσήφ 1650-1671, δούκας του Γκιζ.
* Αικατερίνη-Ενριέτα 1651-1655, απεβίωσε 4 ετών, αν και μερικοί υποστηρίζουν ότι ακολούθησε τη μητέρα της στο αβαείο του Εσσέ, ώστε ο αδελφός της να είναι ο μόνος κληρονόμος των γονιών τους.

Πηγές
-----

* Jules Fériel, Notes historiques sur la ville et les seigneurs de Joinville (Paris: Ladrange, 1835), pp. 137, 144-146
* Bibliothèque nationale de France, mss. Dossiers bleus, "Lorraine", 403, fol. 25

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 142152380094901760901
* SUDOC: 22496349X

 |

 |
Η **λαμπάδα** είναι ένα μεγάλου μήκους και διαμέτρου κερί, που χρησιμοποιείται συνήθως σε θρησκευτικές τελετές, όπως η βάπτιση. Στα αρχαία χρόνια λαμπάδες ονομάζονταν οι αναμμένοι πυρσοί, τους οποίους χρησιμοποιούσαν οι αθλητές που συμμετείχαν στις λαμπαδηδρομίες. Στην Ανάσταση, κάθε Μεγάλο Σάββατο χρησιμοποιούνται λευκές λαμπάδες για την μεταφορά του Αγίου Φωτός στους πιστούς. Στα παιδιά όμως δίνουν συνήθως λαμπάδες διαφόρων χρωμάτων (κόκκινες, κίτρινες, πράσινες, γαλάζιες, πορτοκαλιές κλπ) για να τους κάνουν εντύπωση. Επίσης πολλές φορές σ' αυτές τις λαμπάδες βάζουν διάφορα διακοσμητικά και κορδέλες.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **λαμπάδα**  |

Δείτε επίσης
------------

* Δικηροτρίκηρα
Η **Εϊλίν Αμπάδ** (*Eileen Abad*, γεννημένη ως Εϊλίν Αντονιέτα Πέρες Αργινσόνες *Eylin Antonieta Pérez Arguinzones,* 15 Νοεμβρίου 1973) είναι Βενεζουελανή ηθοποιός και μοντέλο.

Βιογραφία
---------

Σπούδασε δράμα στην Escuela de Artes Escénicas Juana Sujo. Η δουλειά της στη Βενεζουέλα, καθώς και στις τηλενουβέλες του Μεξικού και της Κολομβίας έχει κερδίσει την αναγνώρισή της. Μερικές από τις πιο διάσημες παραγωγές στις οποίες συμμετείχε περιλάμβαναν *Por estas calles*, *Amores de fin de siglo*, *Contra viento y marea*, *Calipso*, *Niña Mimada*, *El amor de mi vida*. 

Μεταξύ των βραβείων που έχει λάβει είναι το Las Palmas de Oro, το Βραβείο Nacional Casa del Artista ως νεαρή ηθοποιός της χρονιάς (1998) και το La Orden Francisco Fajardo.

Έχει συμμετάσχει σε πολλές παραγωγές μεγάλης οθόνης όπως *Un tiro en la espalda* (1995), *Tokyo Paraguaipoa* (1996), *Entre mentiras* (1996) *Piel* (1998) και *Puras Joyitas* (2007) είναι μερικά από τα σημαντικότερα. Το 2010 έπαιξε στη σειρά *La Reina del Sur.*

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*. nm0007580. Ανακτήθηκε στις 18  Ιουλίου 2016.
2. ↑  Venevision: Eileen Abad interview[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  «Eileen Abad». *teleprograma.diezminutos.es* (στα Spanish). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιουλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2017. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Εϊλίν Αμπάδ στην IMDb
* Επίσημο Instagram
* Επίσημο Twitter
* Ο χώρος μου
**Αντιδράσεις θερμικής διάσπασης ονομάζονται οι αντιδράσεις αποσύνθεσης ορισμένων χημικών ένωσεων με παροχή θερμικής ενέργειας**.

Το φαινόμενο ονομάζεται και "θερμόλυση" και σ' αυτό ορισμένα σώματα με θέρμανση ή πύρωση χωρίς την παρουσία αέρα (ή αν υπάρχει αέρας αυτός δεν επιδρά στο θερμαινόμενο σώμα) διασπώνται σε δύο ή περισσότερα χημικά στοιχεία ή ενώσεις.
Για παράδειγμα, το ανθρακικό ασβέστιο διασπάται θερμικά προς οξείδιο ασβεστίου και διοξείδιο του άνθρακα: CaCO3 → CaO + CO2

Μερικές ενώσεις όμως όταν θερμανθούν απλά διασπώνται στα συστατικά τους στοιχεία. Το νερό όταν θερμανθεί στους 2000°C, διασπάται προς υδρογόνο και οξυγόνο: 2H2Ο → 2 H2 + O2.

Μια αποσύνθεση μπορεί να βοηθηθεί και από την παρουσία καταλύτη. Για παράδειγμα, το υπεροξείδιο του υδρογόνου αποσυντίθεται ταχύτατα παρουσία οξειδίου του μαγγανίου: 2H2O2 → 2 H2Ο + O2

Αν η θερμική διάσπαση μιας ουσίας είναι ισχυρά εξώθερμη, τότε η ουσία είναι θερμοδυναμικά ασταθής. 
Η υψηλή θερμοκρασία μπορεί επίσης να προκαλέσει πολυμερισμό, κατά τον οποίο δημιουργούνται μεν μεγαλύτερα μόρια αλλά η μεγάλη θερμοκρασία μπορεί να διασπάσει τα μικρότερα μόρια προκαλώντας αντιδράσεις πυρόλυσης. 

Θεωρητικά, η χημική ένωση με την υψηλότερη θερμοκρασία αποσύνθεσης είναι το μονοξείδιο του άνθρακα που διασπάται προς άνθρακα και ατομικό οξυγόνο : C≡Ο → C + O. Μεγάλη θερμοκρασία αποσύνθεσης έχει και το άζωτο: N≡N → 2 N.

Οι αντιδράσεις θερμικής αποσύνθεσης μπορεί να είναι οξειδοαναγωγικές αντιδράσεις ή και όχι. Έτσι διακρίνουμε δύο γενικές κατηγορίες:

* *Οξειδοαναγωγικές θερμικές διασπάσεις*. Σ' αυτές παρατηρούνται μεταβολές στους αριθμούς οξείδωσης των ατόμων που συμμετέχουν.
* *Θερμικές διασπάσεις που δεν ανήκουν στην οξειδοαναγωγή*. Σ' αυτές δεν παρατηρούνται μεταβολές στους αριθμούς οξείδωσης των ατόμων που συμμετέχουν.

Μπορούμε όμως να ταξινομήσουμε τις θερμικές διασπάσεις και ανάλογα με τη χημική ένωση που διασπάται. Έτσι έχουμε:

* Θερμικές διασπάσεις οξέων
* Θερμικές διασπάσεις οξειδίων
* Θερμικές διασπάσεις υδροξειδίων
* Θερμικές διασπάσεις αλάτων

Πηγές
-----

1. Μανουσάκης Γ.Ε. "Γενική και Ανόργανη Χημεία", Τόμοι 1ος και 2ος, Θεσσαλονίκη 1981.
2. Μανωλκίδης Κ. Μπέζας Κ. "Στοιχεία Ανόργανης Χημείας", Έκδοση 14η, Αθήνα 1984.
3. Μανωλκίδης Κ. Μπέζας Κ. "Χημικές Αντιδράσεις", Αθήνα 1976.
4. Βασιλικιώτης Γ. Σ. "Ποιοτική Ανάλυση", Θεσσαλονίκη 1980.
5. Μπαζάκης Ι. Α. "Γενική Χημεία", Αθήνα.
6. Σπάθης Π. "Μεταλλουργία & Τεχνολογία Μετάλλων", Θεσσαλονίκη 1988

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Ανάλογα ορίζεται και η "θερμοκρασία διάσπασης" ως η θερμοκρασία στην οποία πραγματοποιείται η αποσύνθεση μιας ουσίας.
Η **Ζόφια Ατεσλάντερ** (πολωνικά: Zofia Atteslander) (12 Μαρτίου 1874, Λιμποζίτσα – περ. 1928, Βερολίνο) ήταν Πολωνή ζωγράφος, η οποία δραστηριοποιήθηκε από το 1889–1928 μεταξύ άλλων στο Βερολίνο, στο Παρίσι και στο Βίζμπαντεν.

Βιογραφία
---------

Αρχικά άρχισε να σπουδάζει ιδιωτικά με τον Γιάτσεκ Μαλτσέφσκι στην Κρακοβία, αργότερα με τους Φραντς φον Λένμπαχ και Χάινριχ Κνιρ (1862-1944), με τον Στανίσουαφ Γκροχόλσκι στο Μόναχο και από το 1902 με τον Άντολφ Χύλσελ στο Νταχάου. Ειδικεύτηκε στη ζωγραφική πορτρέτων και στη νεκρή φύση.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στο Βίζμπαντεν, το 1904 ζωγράφισε πορτρέτα για τη Βασιλική Οικογένεια της Ρουμανίας. Κατά την παραμονή της στο Παρίσι το 1908 τιμήθηκε στο Σουαρέ Γάλλων Καλλιτεχνών. Το 1904, έλαβε μέρος στην Εταιρεία Κινήτρων για Καλές Τέχνες της Βαρσοβίας (*Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych*), καθώς και το 1903, στην Εταιρεία των Φίλων των Καλών Τεχνών της Κρακοβίας (*Towarzystwo Przyjaukcióknyt*). Εκτός από την ελαιογραφία, ασχολήθηκε και με το σχέδιο παστέλ. Συχνά σημάδεψε τους πίνακές της με το «**Zo**». Οι τελευταίες τεκμηριωμένες πληροφορίες της Ζόφια Ατεσλάντερ προέρχονται από το 1928.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ζόφια Ατεσλάντερ** |

1. ↑  «Artists of the World Online» (Γερμανικά, Αγγλικά) K. G. Saur Verlag, Walter de Gruyter. Βερολίνο. 2009. 10096693.
2. ↑  «Zofia Atteslander Artist». *Artyzm*. Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2015.
3. ↑  «Artist Zofia Atteslander». *Invaluable*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιουλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2015.
4. ↑  «Zofia Atteslander Biography». *Arcadja*. Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2015.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 308202251
* GND: 1050427750

 |

 |
Η **Εύα (Ευανθία) Φάμπα** (Αθήνα, 4 Ιουνίου 1964 - ) είναι Ελληνίδα κιθαρίστα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 4 Ιουνίου του 1964. Πατέρας της ήταν ο συνθέτης Δημήτρης Φάμπας. Σπούδασε στο Εθνικό Ωδείο, κιθάρα με καθηγητή τον Δ. Φάμπα και ανώτερα θεωρητικά με τον συνθέτη Δημήτρη Δραγατάκη. Εμφανίζεται ως σολίστ κιθάρας από ηλικία 12 ετών και έχει δώσει εκατοντάδες ρεσιτάλ στην Ελλάδα και σε περισσότερες από 25 χώρες. Έχει εμφανιστεί στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Έχει συνεργαστεί με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Ρωσίας, τη Μοσχοβίτικη Ορχήστρα ARCO, τη Συμφωνική UAEH του Μεξικού, το σύνολο εγχόρδων της ΚΟΑ, τη Συμφωνική Καλαμαριάς, τη Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων κ.ά. Έχει συνεργαστεί με την Ένωση Ελλήνων Μουσουργών, το Ελληνικό Συγκρότημα Σύγχρονης Μουσικής του Θ. Αντωνίου. Έχει τιμηθεί με α΄ βραβείο και χρυσό μετάλλιο στον 16ο Διεθνή Διαγωνισμό Κιθάρας της Ακαδημίας Κιθάρας του Μιλάνου, με μετάλλια των Δήμων Αθηναίων και Μιλάνου, από το Ινστιτούτο Κουλτούρας του Περού κ.ά. Παράλληλα είναι συγγραφέας και επιμελείται μουσικές εκδόσεις, δίνει διαλέξεις και σεμινάρια σε όλο τον κόσμο. Τον Οκτώβριο του 1999, με πρωτοβουλία της ιδρύθηκε ο *Σύλλογος Φίλων της Κιθάρας Δημήτρης Φάμπας* στον οποίο είναι πρόεδρος. Είναι επίσης μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Μουσικής.

Δισκογραφία
-----------

* EVA FAMPAS plays FAMPAS, AULIA AA69001 Αρχειοθετήθηκε 2005-12-18 στο Wayback Machine.- 2005 (Με έργα για κιθάρα του Δημήτρη Φάμπα)

* ΕΥΑ ΦΑΜΠΑ κιθάρα, A guitar portrait of fantasy, wave music 124-2 2002 (Με εργα των: J.RODRIGO, N.COSTE,L.BROUWER,J.MALATS, J.ALBENIZ, Ν.PAGANINI,A.BARRIOS, J.GUIMARAES ,Δ.ΦΑΜΠΑ, K.TZΩΡΤΖΙΝΑΚΗ)

* ΕΥΑ ΦΑΜΠΑ κιθάρα (wave music 116-2) 2000 (Με έργα των: FR.TARREGA, F.SOR, H.VILLA-LOBOS)

* ΕΡΓΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΘΕΤΩΝ. ΕΥΑ ΦΑΜΠΑ κιθάρα, (MOTIVO 1022) 1986 (Έργα για κιθάρα του ΔΗΜΗΤΡΗ ΦΑΜΠΑ)

Πηγές
-----

* *Βιογραφική Εκυκλοπαίδεια του Νεωτέρου Ελληνισμού 1830-2010* - Αρχεία Ελληνικής Βιογραφίας, Εκδόσεις Μέτρον, τόμος Γ΄

Διαδικτυακοί τόποι
------------------

* Εύα Φάμπα
* AULIA Αρχειοθετήθηκε 2005-12-18 στο Wayback Machine.
* wave music
* Yiu-kwong Chung
* Αndersen Viana Αρχειοθετήθηκε 2011-07-06 στο Wayback Machine.
* Σύλλογος Φίλων της Κιθάρας Δημήτρης Φάμπας[*νεκρός σύνδεσμος*]
Η **θερμοκρασία σώματος** είναι η θερμοκρασία που έχει φυσιολογικά το σώμα ενός έμβιου όντος.

Μέτρηση και φυσιολογικές τιμές
------------------------------

Φυσιολογικά, η θερμοκρασία του σώματος διατηρείται μεν μέσα σε σχετικά στενά όρια με τη βοήθεια θερμορρυθμιστικών μηχανισμών, αλλά, όπως συμβαίνει και με άλλες φυσιολογικές λειτουργίες, παρουσιάζει ημερήσιο ρυθμό, με χαμηλότερες τιμές τις πρωινές και υψηλότερες τις εσπερινές ώρες. Η μέτρηση της γίνεται με ειδικά όργανα, τα θερμόμετρα σώματος, που είναι μεγιστοβάθμια.

Η κεντρική θερμοκρασία του σώματος μετρείται από τους φυσιολόγους στο αίμα του δεξιού καρδιακού κόλπου και για τον άνθρωπο έχει φυσιολογική τιμή περίπου 37 βαθμούς Celsius (Κελσίου) oC, με ημερήσια διακύμανση που δεν υπερβαίνει τους 0,6 oC. Οι κλινικοί γιατροί, με τον όρο κεντρική θερμοκρασία εννοούν τη θερμοκρασία στο ορθό που κυμαίνεται φυσιολογικά από 36,1 oC, νωρίς το πρωί, μέχρι 37,4 oC, αργά το απόγευμα. Στη στοματική κοιλότητα η θερμοκρασία διατηρείται σε λίγο χαμηλότερα επίπεδα απ' όσο η θερμοκρασία στο ορθό και κυμαίνεται από 35,9 oC μέχρι 37,2 oC. Τέλος, η θερμοκρασία στη μασχάλη κυμαίνεται φυσιολογικά μεταξύ 35,7 oC και 37 oC.

Εκτός από τον ημερήσιο ρυθμό και άλλοι παράγοντες συνδεόμενοι με την καθημερινή δραστηριότητα, όπως η μυϊκή άσκηση, η υψηλή θερμοκρασία του περιβάλλοντος, ένα πλούσιο γεύμα ή ένα πολύ θερμό λουτρό, είναι δυνατόν να προκαλέσουν μικρές (κατά 0,3-0,6 oC) αυξήσεις της φυσιολογικής θερμοκρασίες. Επιπλέον, στις γυναίκες η θερμοκρασία του σώματος είναι χαμηλότερη κατά τις πρώτες 14 ημέρες του κύκλου και διατηρείται σε υψηλότερα επίπεδα (κατά 0,2-0,4 oC) μέχρι το τέλος του. Στα δε νεογνά, η θερμοκρασία επιφανείας σώματος κυμαίνεται μεταξύ 36.4 ºC και 37.4 ºC.

Παρεκκλίσεις από το φυσιολογικό
-------------------------------

Παρεκκλίσεις από τη φυσιολογική θερμοκρασία σώματος, προκύπτουν στις ακόλουθες περιπτώσεις:

* Πυρετός και υπερθερμία
* Υποθερμία
* Θερμοπληξία
* Υπερπυρεξία

Βιβλιογραφία
------------

* Μουντοκαλάκη Θ. "Διαφορική διάγνωση", επιστημονικές εκδόσεις Παρισιάνου Α.Ε. τρίτη έκδοση, Αθήνα 2002.
* Davidson's "*Παθολογία*", ιατρικές εκδόσεις Π.Χ.Πασχαλίδης, 19η έκδοση, 2005.
Με τον όρο **Λατινικόν** ορίζονταν τα μισθοφορικά στρατεύματα της Βυζαντινής Αυτορκατορίας, τα οποία προέρχονταν από περιοχές της Δυτικής Ευρώπης, όπως η Γαλλία, Αγγλία, η Καστίλη και η Καταλωνία.

Ιστορία του Λατινικού
---------------------

Μισθοφορικά στρατεύματα, κατά κύριο λόγο, εξοπλισμένα με βαρύ αλυσιδωτό θώρακα και αποτελούσαν εξαίρετο στρατιωτικό σώμα, σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, που έλαβαν σχετικό έπαινο της Άννας Κομνηνής, κόρης του αυτοκράτορα Αλέξιου Α΄ Κομνηνού, η οποία έγραφε, χαρακτηριστικά, ότι η στρατιωτική ικανότητα του Λατινικού ήταν τέτοια που "εφόσον το επιθυμούσαν μπορούσαν να επιτεθούν στα τείχη της Βαβυλώνας".

Ήσαν μισθοφόροι έως έναν βαθμό, ο αριθμός των οποίων, σαφώς, ποίκιλλε, ωστόσο ήτανε πάντοτε υψηλός, ώστε να χρειάζεται η παρουσία ενός Μέγα Κοντόσταυλου ο οποίος διατελούσε και διοικητής του στρατιωτικού αυτού σώματος.

Επιπλέον, αριθμός των μελών του Λατινικού προσέφεραν τις στρατιωτικές τους υπηρεσίες ως μισθοφόροι στη διάρκεια όλης τους της ζωής στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τον αυτοκράτορα, ενώ αρκετοί εξ αυτών έπειτα από ορισμένη χρονική περίοδο εισέρχονταν στο κυρίως βυζαντινό στρατό.

Ορισμένοι, μάλιστα, προχωρούσαν στην αγορά γαιών και εγκαθίσταντο μόνιμα στα εδάφη της Αυτοκρατορίας, αρχίζοντας, σταδιακά, να αποτελούν μέλη της βυζαντινής κοινωνίας.

Τα μέλη του Λατινικού, τα οποία ήσαν μισθοφόροι υψηλού επιπέδου, δεν αποτελούσαν μέλη ενός μονάχα τύπου στρατιωτικού σώματος.

Σε κάθε περίπτωση, ήσαν όλοι τους Δυτικοί φεουδαρχικοί ιππότες, οι οποίοι συνήθιζαν να πολεμούν πεζοί ως βαρύ πεζικό οπλισμένο με σπάθα ή ως ιππείς. Τα μέλη του Λατινικού ήσαν πράγματι μισθοφόροι, ωστόσο η στρατιωτική τους εξειδίκευση ήταν το ιππικό και το βαρύ πεζικό.

Βιβλιογραφία
------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Μεσαίωνας | Πύλη Μεσαίωνας |

* A cura di Cavallo, *L'uomo bizantino*, Roma, Edizioni Laterza, 2005.
Διάφορα είδη θερμικού γράσου
Η **θερμοαγώγιμη πάστα** (που ονομάζεται επίσης γράσο CPU, θερμική πάστα, θερμικό γράσο, θερμική ένωση, θερμική πηκτή, θερμικό υλικό διασύνδεσης ή θερμική επικάλυψη) είναι ένα είδος θερμικά αγώγιμης (αλλά συνήθως ηλεκτρικά μονωτικής) πάστας που χρησιμοποιείται ως διασύνδεση μεταξύ ψυκτρών θερμότητας και πηγών θερμότητας (π.χ. συσκευές ημιαγωγών υψηλής ισχύος). Ο κύριος ρόλος του θερμικού γράσου είναι η εξάλειψη των κενών ή των χώρων που λειτουργούν ως θερμικός μονωτήρας από την περιοχή διεπαφής έτσι ώστε να μεγιστοποιείται η μεταφορά θερμότητας. Το θερμικό λίπος είναι ένα παράδειγμα ενός υλικού θερμικής διασύνδεσης.

Σε αντίθεση με τη θερμική κόλλα, το θερμικό γράσο δεν προσθέτει μηχανική αντοχή στη σύνδεση μεταξύ της πηγής θερμότητας και της ψύκτρας. Θα πρέπει να συνδεθεί με ένα μηχανικό μηχανισμό στερέωσης όπως βίδες, επιτρέποντας την πίεση μεταξύ των δύο, εξαπλώνοντας το θερμικό γράσο στην πηγή θερμότητας.
Η **Μάγκα** ήταν ομάδα ή μονάδα άτακτου στρατού κατά την επανάσταση του 1821. 

Το όνομα φέρεται ως αλβανικής προέλευσης που σήμαινε ομάδα οπλοφόρων, απροσδιόριστου αριθμού. Επί τουρκοκρατίας η αλβανική μάγκα σήμαινε σώμα οπλοφόρων που δεν την αποτελούσαν μέλη της ίδιας οικογένειας, όπως αντίθετα ήταν η "φάρα". Με την ονομασία αυτή και τον χαρακτήρα η μάγκα ήταν διαδεδομένη σε όλη την επικράτεια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Έτσι, κατ΄ απομίμηση αυτής, με την έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης και πριν τη σύσταση του τακτικού στρατού, τα άτακτα συγκροτημένα στρατιωτικά σώματα των Ελλήνων αρχηγών δημιούργησαν ιδιαίτερο στρατιωτικό οργανισμό με βάση τη **μάγκα** ως κατώτερη συγκρότηση των μονάδων τους που αργότερα ονομάσθηκαν «δεκανείες».  
 
Δύο ή τρεις το πολύ «μάγκες» αποτελούσαν το μπουλούκι (Εικοσιπενταρχία). Ό αρχηγός της κάθε «μάγκας» ονομαζόταν «**μαγκατζής**» και ήταν υπαξιωματικός, ενώ ο αρχηγός του «Μπουλούκι» ονομαζόταν «**Μπουλουκτσής**» και θεωρούνταν Αξιωματικός. Πολλές τέτοιες μονάδες αποτελούσαν ανεξάρτητο άτακτο στρατό το «Καπετανάτο» με αρχηγό τον «**Καπετάνο**».

Σε κάθε Μάγκα υπήρχαν 1 ή 2 «**ψυχογιοί**» (παίδες στρατού) οι οποίοι ήσαν επιφορτισμένοι με τη σημερινή όπως λέγεται διοικητική μέριμνα δηλαδή τη τροφοδοσία των μαχητών, ακόμα και μέσα στη μάχη, με εφόδια και τροφή, το ζύμωμα του ψωμιού, και άλλων περιορισμένων καθηκόντων. 

Με το οργανωτικό διάταγμα της 14 Μαρτίου 1833, με το οποίο ιδρύθηκαν τα δέκα τάγματα άτακτων ακροβολιστών, η μάγκα μετονομάστηκε σε λόχο και ορίστηκαν οι άνδρες σε αυτόν να είναι 50.

Δείτε επίσης
------------

* Μάγκας (χαρακτήρας)

Βιβλιογραφία
------------

* "Μάγκα", *Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό*, Ελευθερουδάκης, Αθήνα (1930)
Στη σλαβική μυθολογία, με το όνομα **Ζόρια** ή **Ζβέζντα** ή **Ζάρια** (διαφορετικές από τη θεότητα Ζάρια) αποκαλούνται οι τρεις θεές-φύλακες, που ταυτίζονταν με την Αουρόρα. Εκπροσωπούν το Άστρο της Αυγής, το Άστρο του Εσπερινού και το Άστρο του Μεσονυχτίου, αν και η τελευταία συχνά παραλείπεται. 

Σχετίζονται με το γάμο, την προστασία και τους εξορκισμούς. Προσέχουν και φυλάσσουν το λαγωνικό του ουρανού να μην καταβροχθίσει τον αστερισμό της Μικρής Άρκτου. Αν σπάσει η αλυσίδα και χαθεί ο αστερισμός, σύμφωνα με το θρύλο θα έρθει το τέλος του σύμπαντος. 

Σε κάποιους μύθους, η Ζόρια της Αυγής ήταν σύζυγος του Μιέσιατς, του θεού της Σελήνης, και ήταν κύρια θεότητα στο πάνθεον. Σύμφωνα με άλλους μύθους, οι Ζόρια είναι παρθένες θεότητες που πλευροκοπούν τον ήλιο και η Μιέσιατς είναι μια άσχετη σεληνιακή θεότητα.

Τριάδα
------

Συχνά σχετίζονται με το μυθικό αρχέτυπο της Τριαδικής Θεάς, αναπαριστώντας την Κόρη, τη Μητέρα και τη Γριά αντίστοιχα. 

Στα ρωσικά, *Ζόρ(ι)α* (Зора) ή *Ζάρυα* (заря) σημαίνει "ανατολή" ή "άστρο της αυγής".

### Άστρο της Αυγής

Αναφέρεται ως Ζβέζντα Ντνιέτσα ή Ζβέζντα Ζόρνιτσα. Ανοίγει τις ουράνιες πύλες για το άρμα του ήλιου το πρωί. Απεικονίζεται ως πάνοπλη και γεμάτη θάρρος πολεμίστρια. Είναι η προστάτιδα θεότητα των αλόγων και σχετίζεται με τον πλανήτη Αφροδίτη. Την επικαλούνταν για προστασία από θάνατο στη μάχη. 

### Άστρο του Εσπερινού

Αναφέρεται ως Ζβέζντα Βετσέρνιτσα. Αυτή κλείνει τις πύλες του ουρανού κάθε βράδυ, όταν ο ήλιος πάνω στο άρμα του επιστρέφει από το ταξίδι του κατά την ημέρα στο ουράνιο στερέωμα. 

### Άστρο του Μεσονυχτίου

Αναφέρεται ως Ζβέζντα Πολνότσα. Κάποιοι μύθοι παραλείπουν αυτή τη θεότητα, κάνοντας αναφορά μονάχα στις δυο προηγούμενες Ζόρια. 

Κάθε νύχτα, ο ήλιος πεθαίνει στην αγκαλιά αυτής της Ζόρια και έπειτα επανέρχεται στη ζωή. Γι' αυτό το λόγο, θεωρείται θεότητα του θανάτου, της αναγέννησης, της μαγείας, της σοφίας και του μυστικισμού.

Επιρροές στη λαϊκή κουλτούρα
----------------------------

Το μυθιστόρημα *American Gods* του Νιλ Γκέιμαν περιλαμβάνει τις τρεις Ζόρια ανάμεσα στις αναπαριστώμενες θεότητες. 

Η Ζόρια Βετσέρνιτσα εμφανίζεται επίσης ως χαρακτήρας στο μυθιστόρημα *The Dragons of Babel* του Μάικλ Σουάνβικ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Behind the name
2. ↑  Hubbs, Joanna (1988). *Mother Russia: Feminine Myth in Russian Culture*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή. Indiana University Press. σελ. 18. ISBN 0253208424.
3. ↑  only the gods are real
4. ↑  The Dragons of Babel - Michael Swanswick's Weblog

Πηγές
-----

* Encyclopedia Mythica

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σλαβική μυθολογία |
| --- |
|  |
| Κύριες θεότητες | 
* Βέλες
* Γιαρίλο
* Μοράνα
* Νταζβόγ
* Περούν
* Ράντεγκαστ
* Σβάντεβιτ
* Σβαρόγ ή Σβάροζιτς
* Τρίγκλαβ
 |  |
|  |
| Μυθικές φιγούρες | 
* Κοσέι
* Λιμπούσε
* Μπάμπα Γιαγκά
* Ζόρια
 |
|  |
| Πλάσματα | 
* Αλκονόστ
* Γκαμαγιούν
* Ρουσάλκα
* Σίριν
* Σισίγκα
 |

 |
Ο **Ηγησίστρατος** ήταν γιος του τυράννου της Αθήνας, Πεισίστρατου και της Τιμώνασσας, γυναίκας από το Άργος. Επειδή ο Πεισίστρατος είχε παντρευτεί την Τιμώνασσα την περίοδο που βρισκόταν στο Άργος και ο γάμος του δεν έγινε με τα έθιμα των Αθηνών, τα παιδιά του από αυτό τον γάμο θεωρήθηκαν νόθα. Ο Πεισίστρατος αργότερα τοποθέτησε τον Ηγησίστρατο τύραννο στην πόλη Σίγειο της Τρωάδας. Αυτός κατάφερε να διατηρήσει την θέση του αποκρούοντας τα επόμενα χρόνια επίθεση της Μυτιλήνης. Όταν ο Ιππίας ανατράπηκε από την εξουσία της Αθήνας το 510 π.Χ. βρήκε καταφύγιο στον αδερφό του στο Σίγειο, πριν καταλήξει στην αυλή του Δαρείου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology[*νεκρός σύνδεσμος*] τόμος 2, σελ 369
Ο **Λύσις** ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος από τον Τάραντα της Κάτω Ιταλίας, που έζησε στα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ.. 

Κατά την επανάσταση των δημοκρατικών στον Κρότωνα (430-420 π.Χ.) υπό τον Κοίλωνα τον Κροτωνιάτη, στην επίθεση που έκαναν κατά των Πυθαγορείων, και την πυρπόληση της οικίας του Μίλωνος (όπου συνεδρίαζαν Πυθαγόρειοι, συζητώντας πολιτικά θέματα) μόλις που κατάφερε με δυσκολία να διαφύγει και να σωθεί με τον Φιλόλαο, ενώ όλοι οι άλλοι που βρίσκονταν στην οικία βρήκαν το θάνατο.

Μετά το γεγονός αυτό ήλθε στην Αχαΐα και από εκεί στη Θήβα, όπου παρέμεινε μέχρι το θάνατό του (390 π.Χ.) κηρύσσοντας τα πυθαγόρεια δόγματα. Κοντά του μαθήτευσε και ο στρατηγός των Θηβαίων Επαμεινώνδας. Στον Λύσιν αποδίδονταν διάφορα συγγράμματα περί της ψυχής, της ευσέβειας, ιεροί λόγοι και άλλα. Επειδή είχε αναθεωρήσει παλιές πυθαγόρειες δοξασίες δεν θεωρούταν *«ορθόδοξος Πυθαγόρειος»* και γι' αυτό και ο Αριστοτέλης αποκαλεί τόσο αυτόν όσο και άλλους που ανέπτυξαν τον Πυθαγορισμό στην Ελλάδα ως «*οι καλούμενοι Πυθαγόρειοι*», μεταξύ των οποίων ήταν και ο Φιλόλαος, ο Ξενόφιλος κ.ά.

Βιβλιογραφία
------------

* *Bruno Centrone und Constantinos Macris: Lysis de Tarente. In: Richard Goulet (Hrsg.): Dictionnaire des philosophes antiques. Bd. 4, CNRS Éditions, Paris 2005, ISBN 2-271-06386-8, S. 218−220*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πλουτάρχου: Περί του Σύμπαντος Δαιμονίου 583α και Ιάμβλιχου, Πυθαγόρας 241-250
2. ↑  Ιαμβλ. V. P. 248

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σ. Δ. Βυζάντιος και Α. Ρ. Ραγκαβής, επιμ. (1853). *Ελληνική Χριστομάθεια*. Αθήνα: Ανδρέας Κορομηλάς, Τυπογραφείο Ανδρέα Κορομηλα. Ανακτήθηκε στις 27 Μαρτίου 2010.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 56956295
* ISNI: 0000 0000 6307 709X
* GND: 100372252
* SUDOC: 06702341X
* BNF: cb124347250 (data)

 |

 |
Οι φερόμενοι με την ονομασία **Λιάπηδες**, ή **Λιάπιδες** αποτελούν ιδιαίτερη εικαζόμενη αλβανική φυλή, κάτοικοι της άλλοτε Λιαπουριάς.

Οι Λιάπηδες άρχισαν να αναφέρονται με την ονομασία αυτή σε γραπτά κείμενα κατά τον 14ο με 15ο αιώνα. Κατά την περίοδο αυτή φέρονται κάποιες φατρίες αυτών να κατήλθαν στον κυρίως ελλαδικό χώρο "*συν γυναιξί και τέκνοις και κτήνεσι*", όχι όμως ως πολέμιοι αλλά φιλικά διακείμενοι όπου και εγκαταστάθηκαν στις περιοχές Αττικής, Βοιωτίας, Εύβοιας και στη Πελοπόννησο και από εκεί στις Σπέτσες και την Ύδρα.

Σημειώνεται ότι από τους ομοφύλους τους Αλβανούς περιφρονούνταν άδικα ως νυκτοκλέφτες, αλλά όχι ως νυκτομάχοι, που εξ αυτού θεωρούνταν κατώτεροι από τους Τσιάμηδες, Τόσκηδες και Γκέκηδες, όπως σημειώνει ο Β. Δ. Ζώτος Μολοσσός στο έργο του "Δρομολόγιο της Ελληνικής Χερσονήσου" Αθήναι 1878, σελ.99.
Εκ των δραστηριοτήτων τους όμως πράγματι διαφαίνονταν ότι ήταν εξίσου ευφυείς, πονηροί και πανούργοι, αλλ΄ όμως σε πολεμικές επιχειρήσεις λιγότερο ορμητικοί.

Πηγή
----

* Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.12ος, σελ.329.
Το Αμερικάνικο τραγούδι «The Old Chisholm Trail» ηχογραφημένο το 1957.Αποτελεί χαρακτηριστικό τραγούδι με λαρυγγισμούς.
Ο **λαρυγγισμός** (γερμ. *Jodeln* ή *Juchzer*) είναι τέχνη τραγουδιού, που ευδοκιμεί στην περιοχή των Άλπεων, αλλά και στην Αμερική και την Ελλάδα. Γνωστούς λαρυγγισμούς βρίσκουμε στα τραγούδια των Βαυαρέζων, Αυστριακών και Ελβετών. Λαρυγγισμός είναι επίσης η κραυγή του Ταρζάν.

Προέλευση
---------

Η τεχνική αυτή είναι πανάρχαια και φτάνει στους προϊστορικούς χρόνους. Πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στην κτηνοτροφία των Άλπεων. Οι χωρικοί ανάπτυξαν ήχους, με τους οποίους από την πεδιάδα κατεύθυναν τις αγελάδες τους που βοσκούσαν στα βουνά. Μπορούσαν επίσης να συνεννοούνται αναμεταξύ τους στις απέναντι βουνοκορφές, να ανταλλάσσουν πληροφορίες, ή να πουν καλημέρα, συνοδευόμενοι από τον αντίλαλο. Η λατινική λέξη *Jubilus* είναι ίσως συγγενική, αφού και αυτή εννοεί την χαρμόσυνη αναφώνηση ήχων χωρίς λεξιλόγιο.

Εξάπλωση
--------

Λαρυγγισμούς συναντάμε στην Αφρικανική φυλή των Μοκόμπι, στους κατοίκους της Λαπωνίας, στον Καύκασο, Μελανησία, Παλαιστίνη, Κίνα, Ταϊλάνδη, Καμπότζη, Αμερική, Ισπανία, Σουηδία, Πολωνία, Σλοβακία, Ρουμανία, Γεωργία και Βουλγαρία.

Πηγές
-----

* Max Peter Baumann: *Musikfolklore und Musikfolklorismus. Eine ethnomusikologische Untersuchung zum Funktionswandel des Jodelns*, Winterthur 1976.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85149170
* GND: 4162753-2
* SUDOC: 027829766
* HDS: 011891
* NDL: 00574257

 |

 |
Ο **Λέσεκ**, πολων. Leszek (1275/6 - ,ετά τις 27 Απριλίου 1339) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας τού Ινόβροτσλαφ (1287-1314), της Πομερανίας στο Γκντάνσκ (1296) και κυβερνήτης του Βυσόγκρουντ. Το 1300 δήλωσε υποτέλεια στον Βεγκέσλαο Β΄· το 1303 πώλησε τη Γη Μιχάλουφ στο Τευτονικό Τάγμα. Έμεινε αιχμάλωτος στη Βοημία (1303-12)· έγινε υποτελής στον βασιλιά της Πολωνίας (1312-). Κυβέρνησε μόνος του στο Ινόβροτσλαφ (1314-20/24) και μετά παραιτήθηκε.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Ζιεμόμισλ δούκα τού Ινόβροκλαφ και της Σαλώμης των Σαμποριδών, κόρης τού Σαμπόρ Β΄ δούκα της Πομερανίας.

Όταν απεβίωσε ο πατέρας του το 1287, ο Λέσεκ και οι δύο μικρότεροι αδελφοί του ήταν ανήλικοι, έτσι ανέλαβαν επίτροποι η μητέρα τους και ο θείος τους Βλάντισλαφ Α΄ ο Βραχύς. Το 1294 ο Λέσεκ ενηλικιώθηκε και ανέλαβε την εξουσία και την επιτροπεία των μικρότερων αδελφών του. Έλαβε καλή μόρφωση και τον αποκαλούσαν litteratus.

Το 1296 απεβίωσε ο Πσέμισλ Β΄, τελευταίος τού κλάδου της Μεγάλης Πολωνίας και μέσα στη σύγχυση που ακολούθησε, ο Λέσεκ κατάφερε να λάβει το δουκάτο της Πομερέλια. Σύντομα όμως αναγκάστηκε να το δώσει στον θείο του αντί της καστελανίας τού Βυσγκόρουντ.

Το 1300 ο νέος βασιλιάς της Πολωνίας, ο Βεγκέσλαος Β΄ της Βοημίας τον ανάγκασε να δηλώσει υποτέλεια. Τρία έτη μετά ήλθε σε διαμάχη με τον ;allo θείο του Σιεμόβιτ του Ντόμπζινι. Η μακροχρόνια αντιπαράθεση τον δυσκόλεψε οικονομικά τόσο, που αναγκάστηκε να ενεχυριάσει τη Γη Μιχάλουφ στο Τευτονικό Τάγμα. Σύντομα μετά αποφάσισε να πάει στην Ουγγαρία για να συμφιλιωθεί με τον Βλάντισλαφ Α΄, αλλά καθώς περνούσε από εδάφη τού Βεγκεσλάου Β΄, αιχμαλωτίστηκε και φυλακίστηκε. Εστάλη στη Βοημία και ελευθερώθηκε το 1312.

Το 1314 συμφώνησε να γίνει υποτελής τού Βλάντισλαφ Α΄. Έπειτα αποφάσισε να διαιρέσει την περιοχή του με τους αδελφούς του: ο ίδιος κράτησε το Ινόβροτσλαφ. Τέσσερα έτη μετά υπέγραψε με τον αδελφό του Πσέμισλ συμφωνία αμοιβαίας κληρονομίας. Παραιτήθηκε το διάστημα 1320-24 υπέρ τού Πσέμισλ. Τα έτη 1320 και 1339 ήταν μάρτυς κατά την Πολωνο-Τευτονική νίκη.

Απεβίωσε το 1339 σε ηλικία 63 ετών, άγαμος. Δεν γνωρίζουμε πού τάφηκε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Czech National Authority Database*. js2015897082. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
2. ↑  *Czech National Authority Database*. js2015897082. Ανακτήθηκε στις 17  Δεκεμβρίου 2022.

Πηγές
-----

* *Leszek Inowrocławski* in poczet.com

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 48151776815418012858
* NKC: js2015897082

 |

 |
Λύρα Καλαβρίας
Η **λύρα Καλαβρίας** (ιταλ.: *lira calabrese*) είναι ένα έγχορδο παραδοσιακό μουσικό όργανο χαρακτηριστικό ορισμένων περιοχών της Καλαβρίας (περιοχή Locride και την περιοχή του Monte Poro) της Νότιας Ιταλίας. Όπως η κρητική λύρα, η πολίτικη λύρα και άλλα παρόμοια όργανα, έλκει την καταγωγή του από την αρχαιοελληνική λύρα, ενώ παίζεται με δοξάρι.

Χαρακτηριστικά
--------------

Όπως και άλλες λύρες της ίδιας οικογένειας των «τοξωτών λυρών» (π.χ. η Κρητική Λύρα) η Λύρα Καλαβρίας παίζεται όρθια, συνήθως στηριζόμενη μεταξύ των γονάτων. Το αριστερό χέρι συνήθως κρατάει τη λαβή του οργάνου και αγγίζει τις χορδές με τα νύχια πλαγίως, ενώ το δεξί του χέρι του οργανοπαίκτη κρατάει το δοξάρι. Οι τρεις χορδές (η κεντρική είναι λίγο μεγαλύτερη) παραδοσιακά φτιάχνονταν από έντερο ζώου (νάιλον σήμερα), ενώ το δοξάρι από τρίχες αλόγου (ή νάιλον). Το ρεπερτόριο περιλαμβάνει παραδοσιακούς ρυθμούς που συνοδεύουν το τραγούδι (π.χ. τραγούδια της καντάδας και οργή), καθώς και τραγούδια κατάλληλα για το χορό (ταραντέλλες κλπ). 

Το ρεπερτόριο της λύρας Καλαβρίας είναι γνωστό μόνο μέσα από ιστορικά αρχεία παλαιών οργανοπαικτών, ή από σύγχρονους ανθρώπους που γνωρίζουν παλαιότερους οργανοπαίκτες. Τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται ολοένα και μεγαλύτερο ενδιαφέρον γύρω από την λύρα Καλαβρίας και έχει προκαλέσει χρήση του οργάνου από συγκροτήματα παραδοσιακής μουσικής και την επανεμφάνιση νέων κατασκευαστών λύρας σε διάφορα μέρη της Καλαβρίας.

Προέλευση
---------

Πιθανή προέλευση της λύρας Καλαβρίας είναι η Βυζαντινή λύρα με δοξάρι (*lūrā*) της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, παρόμοια με το ραμπάμπ των Ισλαμικών Αυτοκρατοριών της εποχής. Ο Πέρσης γεωγράφος Ibn Khurradadhbih (π. 911) του 9ου αιώνα, αναφερόμενος στην λεξικογραφική καταγωγή των μουσικών οργάνων της εποχής κατέγραψε την λύρα με δοξάρι (*lūrā*), μαζί με το εκκλησιαστικό όργανο (*urghun*), το *shilyani* (πιθανότατα ένα είδος άρπας) και το *salandj* σαν τα τυπικά όργανα των Βυζαντινών. Όμοια τρίχορδα όργανα με δοξάρι, απόγονοι της βυζαντινής λύρας εξακολουθούν να παίζονται μέχρι σήμερα σε μετα-Βυζαντινές περιοχές, όπως για παράδειγμα, η Γκαντούλκα (*Gadulka*) της Βουλγαρίας, η Κρητική λύρα της Κρήτης και των Δωδεκανήσων, η Κεμανές Καππαδοκίας , η  Ποντιακή λύρα και η Πολίτικη λύρα της Κωνσταντινούπολης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kartomi Margaret J. 1990

Βιβλιογραφία
------------

* *La lira calabrese*, supplemento a *Calabria*, Catanzaro, maggio 1987, quaderno n. 2, anno XV, n. 25.
* libricino del cd *La lira in Calabria* - RLS 002 - Coop. "R.L.S.", Catanzaro, 1994.
* *La lira*, di *Goffredo Plastino*, Edizioni Monteleone (VV).
* Margaret J. Kartomi: On Concepts and Classifications of Musical Instruments. Chicago Studies in Ethnomusicology, University of Chicago Press, 1990
Με το όνομα **Λαρύσιον** ή **Λαρύσιον όρος** φέρεται από την ιστορική αρχαιότητα το ύψωμα, λόφος, παρά τη βορειοδυτική ακτή του Λακωνικού Κόλπου, που αποτελεί την εσχατιά ορεινών παραφυάδων του Ταϋγέτου και του οποίου το ύψος φθάνει περίπου τα 190 μ. Πρώτος που έκανε αναφορά στο Λαρύσιο όρος ήταν ο Παυσανίας που προσδιόριζε δι΄ αυτού τη θέση της νησίδας Κρανάης, συμπληρώνοντας πως πάνω στο Λαρύσιο ο Πάρις έκτισε αρχαίο ναό προς τιμή της "Αφροδίτης της Μιγωνίτιδας".

Στους ανατολικούς και βορειοανατολικούς πρόποδες του Λαρύσιου είναι κτισμένη η πόλη του Γυθείου, ενώ στην υπερυψωμένη νοτιο-ανατολική εσχατιά του είναι κτισμένο το χωριό Μαυροβούνι, που σήμερα σχεδόν έχει ενωθεί με το Γύθειο. Οι Γυθειάτες αποκαλούν το Λαρύσιο με το όνομα *Κούμαρος* και επικρατέστερα *Ακούμαρος*.
Το **Λύρειο Παιδικό Ίδρυμα** είναι ορφανοτροφείο που εδρεύει στο Νέο Βουτζά Αττικής. Το ίδρυμα ιδρύθηκε το 1967 από έξι νεαρές μοναχές, με τη συνδρομή του εφοπλιστή Μάρκου Λύρα, σε κτήμα που παραχωρήθηκε από την Ιερά Μονή Πεντέλης και την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών.  Σήμερα την ευθύνη λειτουργίας του ιδρύματος έχει η Κοινοβιακή Γυναικεία Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος

Το Λύρειο Ίδρυμα φιλοξενεί παιδιά, τα οποία είτε προέρχονται από προβληματικά (οικογενειακά) περιβάλλοντα είτε από γονείς που αδυνατούν να τα μεγαλώσουν (π.χ. για οικονομικούς λόγους). Στο Λύρειο λειτουργούν Νηπιαγωγείο και Δημοτικό, ενώ παρέχεται διδασκαλία ξένων γλωσσών, ενισχυτική διδασκαλία, εκμάθηση βυζαντινής μουσικής κ.α. .

Καταστροφές από πυρκαγιές
-------------------------

Το 1995 το μεγαλύτερο μέρος των εγκαταστάσεων του ιδρύματος καταστρέφεται από πυρκαγιά. Ανοικοδομήθηκε, πάντως, χάρη στη βοήθεια του κόσμου. Το 2005 κινδυνεύει εκ νέου από πυρκαγιά, αλλά η τελευταία δεν προκαλεί σημαντικές ζημιές. Στην πυρκαγιά του 2018, που στοίχισε τη ζωή σε 102 ανθρώπους, το ίδρυμα καταστρέφεται ξανά. Έκτοτε, δέχεται ενίοτε δωρεές από επώνυμα και μη πρόσωπα, εταιρείες και οργανισμούς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Λύρειο Παιδικό Ίδρυμα: Αυτή είναι η πιο ατίθαση συμμορία στην ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας». *irafina.gr*. 7 Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  «Λύρειο Ίδρυμα: Η ιστορία 6 κοριτσιών που έγιναν «μάνες» χιλιάδων παιδιών». *protothema.gr*. 8 Αυγούστου 2018.
3. ↑  «ΛΥΡΕΙΟ ΠΑΙΔΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ "ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ" - "ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΧΩΡΙΟ"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2022.
4. ↑  «50 χρόνια αγάπης για τα παιδιά με μητρική στοργή και χριστιανική αγάπη από λίγες αφοσιωμένες Μοναχές». *ekklisiaonline.gr*. 23 Ιουνίου 2017.
5. ↑  «Λύρειο Παιδικό Ίδρυμα: Εικόνες θλίψης – Ολική καταστροφή μετά τη φωτιά – video». *newsit.gr*. 26 Ιουλίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Η ιστοσελίδα του Λυρείου Παιδικού Ιδρύματος
Η **Λι Φανγκ** (*λατινικό αλφάβητο : Li Fang*), γεννημένη στις 1 Ιανουαρίου 1973 στο Χουνάν της Κίνας, είναι πρώην Κινέζα πρωταθλητρια της αντισφαίρισης. 

Η Λι έγινε επαγγελματίας το 1990 και κέρδισε 2 τουρνουά της WTA Tour στο διπλό στην καριέρα της και αποσύρθηκε το 2001. έχει συμμετάσχει και στα τέσσερα τουρνουά γκραντ σλαμ με καλύτερη επίδοση στο απλό τους 2 του Αυστραλιανού όπεν το 1992 και στο διπλό έχει αποκλειστεί σε όλα τα τουρνουά στους 64.

Εκπροσώπησε τη χώρα της στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1992  στην Βαρκελώνη όπου στο απλό αποκλέιστηκε στον πρώτο γύρο και στο διπλό με συμπαίκτρια την Τανγκ Μιν στον δεύτερο γύρο. Στο Φεντ καπ έπαιξε για την Κίνα σε επτά διοργανώσεις από το 1989 έως το 2000 με ρεκόρ 20 νίκες και 13 ήττες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *WTA website*.
2. ↑  Η Λι στην ITF tennis[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  «Η Λι στους Ολυμπιακούς αγώνες». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2017.
4. ↑  Η Λι στο Φεντ καπ[*νεκρός σύνδεσμος*]

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316566372

 |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Λέσβος (αποσαφήνιση).Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Λέσβος** είναι γνωστός ένας γιος του Λαπίθου και εγγονός του Αιόλου (του γιου του Ιππότου). Ο Λέσβος ήταν ο «επώνυμος ήρωας» της νήσου Λέσβου, δηλαδή το πρόσωπο που έδωσε το όνομά του στη νήσο αυτή. Αυτό έγινε επειδή κάποιος χρησμός του είπε να πάει και να εγκατασταθεί στη Λέσβο, και εκείνος υπάκουσε. Εκεί πήρε ως σύζυγό του τη θυγατέρα του Μακαρέα, τη Μήθυμνα.

Εμφανίσεις
----------

* Στην όπερα *Αγριππίνα* του Χαίντελ (1709) ένα πρόσωπο, ο υπηρέτης του Κλαυδίου, ονομάζεται Lesbus. Πρόκειται για το μόνο μη ιστορικό πρόσωπο στο έργο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ευσταθίου, Γεωργιάδης (1973). *Τα Λεσβιακά ή Ιστορία της νήσου Λέσβου*. Αθήνα: Εκδ. Πηγής. σελ. 46-47. Λέσβον [...] υιόν του Λαπίθου [...] τους λαούς Λεσβίους προσηγόρευσεν.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Θειικός άργυρος
Ο **θειικός άργυρος** είναι ανόργανη χημική ένωση με μοριακό τύπο **Ag2SO4** και μοριακό βάρος 311,79. Είναι ένα άλας του αργύρου.

Ο θειικός άργυρος χρησιμοποιείται στην επαργύρωση και ως υποκατάστατο του νιτρικού αργύρου που δεν βάφει. Το θειικό αυτό άλας είναι σταθερό υπό συνηθισμένες συνθήκες αποθηκεύσεως, αν και σκουραίνει με τον καιρό όταν εκτίθεται στον αέρα ή το φως. Είναι λίγο διαλυτός στο νερό.

Παρασκευή
---------

Ο θειικός άργυρος παρασκευάζεται στο εργαστήριο με την προσθήκη θειικού οξέος σε διάλυμα νιτρικού αργύρου:

2 Ag+(aq) + SO42−(aq) → Ag2SO4(s) 
Το ίζημα που παράγεται ξεπλένεται στη συνέχεια με καυτό νερό. Η όλη διαδικασία γίνεται με περιβάλλοντα φωτισμό από κόκκινο φως.

Φυσικές ιδιότητες
-----------------

Ο θειικός άργυρος είναι άχρωμο και άοσμο κρυσταλλικό στερεό με πυκνότητα 5,45 γραμμάρια ανά cm3, η οποία μειώνεται στα 4,84 γραμ./cm3 σε υγρή κατάσταση. Η θερμοκρασία τήξεως του θειικού αργύρου είναι 652,2 έως 660 °C, ενώ η θερμοκρασία βρασμού είναι 1085 °C.

Η διαλυτότητα της ουσίας στο νερό κυμαίνεται από 0,57 γραμμάρια ανά 100 mL στους 0°C μέχρι 1,33 γραμμάρια ανά 100 mL στους 100°C, ενώ στους 25°C είναι 0,83. Διαλύεται επίσης σε υδατικά διαλύματα οξέων, στην ακετόνη, στους αιθέρες και στις αλκοόλες.

Η ειδική θερμότητα του θειικού αργύρου είναι 131,4 J/mol·K. Ο θειικός άργυρος κρυσταλλώνεται στο ορθορομβικό σύστημα με σταθερές πλέγματος a = 10,2699(5) Å, b = 12,7069(7) Å και c = 5,8181(3) Å. Προς τις αντίστοιχες διευθύνσεις οι δείκτες διαθλάσεως είναι *n*α = 1,756, *n*β = 1,775 και *n*γ = 1,782

Θειικό άλας του δισθενούς αργύρου
---------------------------------

Το 2010 αναφέρθηκε για πρώτη φορά η σύνθεση **θειικού δισθενούς αργύρου** (AgSO4) με ένα δισθενές ιόν αργύρου αντί δύο μονοσθενή ιόντα αργύρου ανά μόριο. Αυτό επιτεύχθηκε με την προσθήκη θειικού οξέος σε διφθοριούχο άργυρο, οπότε εκλύεται αέριο υδροφθόριο. Το AgSO4 έχει διαφορετικές ιδιότητες: είναι μαύρο στερεό, που αποσυντίθεται στους 120 °C εκλύοντας θερμότητα και παρέχοντας την πυροθειική ρίζα (pyrosulfate) S2O72− .

Παραπομπές
----------

1. ↑  Marlene C. Morris· Howard F. McMurdie· Eloise H. Evans· Boris Paretzkin· Johan H. de Groot· Camden R. Hubbard· Simon J. Carmel (Ιούνιος 1976). «13». *Standard X-ray Diffraction Powder Patterns*. **25**. Washington: Institute for Materials Research National Bureau of Standards.
2. ↑  P. Malinowski; M. Derzsi; Z. Mazej; Z. Jagličić; B. Gaweł; W. Lasocha; W. Grochala (2010). «Ag(II)SO(4): A Genuine Sulfate of Divalent Silver with Anomalously Strong One-Dimensional Antiferromagnetic Interactions.». *Angewandte Chemie International Edition in English* **49** (9): 1683–1686. doi:10.1002/anie.200906863. PMID 20084660.