recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Με τον όρο **Αστυνομικό Δίκαιο** χαρακτηρίζεται το σύνολο των κανόνων Δικαίου που διέπουν την οργάνωση και την δράση των υπηρεσιών εκείνων του κράτους, που ασκούν διοικητική εκτελεστική λειτουργία, καλούμενες γενικά αστυνομικές υπηρεσίες ή "αστυνομικές Αρχές".

Γενικά
------

Οι αστυνομικές αρχές (υπηρεσίες) αποτελούν την εντονότερη εκδήλωση της διοικητικής λειτουργίας ενός κράτους. Λαμβάνοντας δε υπόψη ότι η παρακολούθηση της εκτέλεσης και εφαρμογής των νόμων ανήκει στην εκτελεστική εξουσία, σε τελική ανάλυση αυτή πραγματοποιείται δια των αστυνομικών υπηρεσιών. Συνεπώς, η εκτελεστική λειτουργία φέρεται σε επαφή με τους πολίτες δια των αστυνομικών Αρχών.

Η αποστολή και το έργο των διοικητικών υπηρεσιών αυτών βεβαίως ποικίλει ανάλογα του πολιτεύματος του κράτους, της εποχής, ακόμα και της πολιτικής που ασκεί μία κυβέρνηση, με συνήθεις παρεμβατικές εντολές, όταν κάποιες ανάγκες, ή ακόμα και σκοπιμότητες επιβάλλουν. Σήμερα, όλη η δραστηριότητα των αστυνομικών Αρχών είναι υποταγμένη σε κανόνες δικαίου με πλείστους αυτοπεριορισμούς και καμία αστυνομική ενέργεια δεν επιτρέπεται χωρίς νομική κάλυψη. Αυτός είναι και ο βασικός κανόνας που διέπει σήμερα τις όποιες αστυνομικές δραστηριότητες, η νομική ανάλυση των οποίων αποτελεί τμήμα του Διοικητικού Δικαίου.

Πηγές Α.Δ.
----------

Πηγές Αστυνομικού Δικαίου θεωρούνται μόνο δημοσιευμένα κείμενα στα οποία μία Πολιτεία έχει θεσμοθετήσει κανόνες δικαίου. Συνεπώς, το Αστυνομικό Δίκαιο αποτελεί ένα σύνολο συγκεκριμένων νομικών κανόνων κατά τη σειρά της κλιμακωτής διαβάθμισής τους, που είναι: 

1. Το ισχύον Σύνταγμα.
2. Οι ισχύοντες Νόμοι.
3. Τα διάφορα ισχύοντα Διατάγματα, και
4. Οι Αστυνομικές διατάξεις, οι οποίες και αποτελούν αφενός τις ουσιοδέστερες πηγές αστυνομικής δράσης και αφετέρου τις ουσιαστικές πηγές του αστυνομικού δικαίου.

Αντικείμενο
-----------

Το Αστυνομικό Δίκαιο αποτελεί μέρος του Διοικητικού Δικαίου, η δε μεταξύ τους σχέση είναι θεωρητικά η αυτή μεταξύ Συνταγματικού και Διοικητικού Δικαίου. Το Διοικητικό Δίκαιο ερευνά γενικά τους κανόνες δράσης των Αστυνομικών Αρχών, ενώ το αστυνομικό Δίκαιο μελετά περισσότερο λεπτολογικά τους ειδικούς κανόνες οργάνωσης και δράσης των υπηρεσιών αυτών. Συνεπώς, το αντικείμενο έρευνας και μελέτης του Α.Δ. εστιάζεται στον τρόπο οργάνωσης και δράσης των διαφόρων αστυνομικών Αρχών, την επάνδρωση και τα μέσα διάθεσης, την αρμοδιότητα εκάστης, τις γενικές και ειδικές υπηρεσίες εκάστης, την νομιμότητα, τη διοικητική δέσμευση, την νομοθετική εξουσιοδότηση, την πρόληψη και καταστολή των παρανόμων δράσεων (κατ΄ αρμοδιότητα), καθώς και θέματα δικαστικών καθηκόντων, δικαστικής αστυνομίας, και έκδοσης αποφάσεων. Τέλος, εξετάζει την ευθύνη των αστυνομικών Αρχών και την έκδοση των πάσης φύσεως αστυνομικών αδειών και σύμφωνα πάντα με τις καθορισμένες βασικές αρχές του Διοικητικού Δικαίου.
Το **αντιλυσσικό εμβόλιο** είναι ένα εμβόλιο που προφυλάσσει από τη μόλυνση από τον ιό της λύσσας. Υπάρχουν διάφορα διαθέσιμα εμβόλια που είναι τόσο ασφαλή όσο και αποτελεσματικά. Χρησιμοποιούνται για την προστασία από τον ιό της λύσσας πριν αλλά και μετά από την έκθεση στον ιό, για παράδειγμα από δάγκωμα σκύλου ή νυχτερίδας. Η ανοσία που προκύπτει μετά από τρεις δόσεις του εμβολίου είναι μακροχρόνια. Χορηγούνται συνήθως μέσω υποδόριας ή ενδομυϊκής έγχυσης. Μετά την προσβολή από τον ιό, το εμβόλιο συνήθως χορηγείται μαζί με αντιλυσσική ανοσοσφαιρίνη. Σε όσους βρίσκονται σε υψηλό κίνδυνο έκθεσης στον ιό συστήνεται να εμβολιάζονται προληπτικά πριν από την ενδεχόμενη έκθεση. Τα εμβόλια είναι αποτελεσματικά τόσο για τους ανθρώπους όσο για τα ζώα. Ο εμβολιασμός των σκύλων είναι μια πολύ αποτελεσματική μέθοδος για την προφύλαξη των ανθρώπων από τη νόσο.

Ασφάλεια
--------

Μπορεί να χρησιμοποιούνται με ασφάλεια σε όλες τις ηλιακές ομάδες. Περίπου το 35-45% των ανθρώπων ενδέχεται να παρουσιάσουν για σύντομο χρονικό διάστημα κοκκίνισμα και πόνο στο σημείο της έγχυσης. Περίπου το 5-15% των ανθρώπων ενδέχεται να αναπτύξει πυρετό, πονοκεφάλους ή ναυτία. Μετά την έκθεση στον ιό της λύσσας δεν έχουν αναφερθεί αντενδείξεις που να συνδέονται με τη χρήση του εμβολίου. Τα περισσότερα εμβόλια δεν περιέχουν θειομερσάλη. Εμβόλια που παρασκευάζονται από νευρικούς ιστούς χρησιμοποιούνται σε ορισμένες χώρες, κυρίως στην Ασία και τη Λατινική Αμερική, αλλά είναι λιγότερο αποτελεσματικά και έχουν περισσότερες παρενέργειες. Γι’ αυτόν τον λόγο, δεν συνιστάται η χρήση τους από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.

Κοινωνία και πολιτισμός
-----------------------

Εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως έχουν εμβολιαστεί και εκτιμάται ότι με τον εμβολιασμό σώζονται ετησίως πάνω από 250.000 άτομα. Περιλαμβάνεται στον Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, έναν κατάλογο των σημαντικότερων φαρμακευτικών ουσιών που χρειάζονται σε ένα βασικό σύστημα υγείας. Από το 2014, το κόστος χονδρικής για μια θεραπευτική αγωγή κυμαίνεται από 44 έως 78 δολάρια. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, μια σειρά του εμβολίου της λύσσας κοστίζει πάνω από 750 δολάρια.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Rabies vaccines: WHO position paper». *Weekly epidemiological record* **32** (85): 309-320. Aug 6, 2010. .
2. ↑  «WHO Model List of EssentialMedicines» (PDF). *World Health Organization*. Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2014.
3. ↑  «Vaccine, Rabies». *International Drug Price Indicator Guide*. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2015. [*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  Shlim, David (30 Ιουνίου 2015). «Perspectives: Intradermal Rabies Preexposure Immunization». Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2015.
Ο **Αθανάσιος Τζογάνης** (16 Ιουλίου 1939) είναι πτέραρχος εν αποστρατεία της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας. Διετέλεσε, μεταξύ άλλων, υπασπιστής του Ανδρέα Παπανδρέου (όταν εκτός από πρωθυπουργός ήταν ταυτόχρονα και υπουργός Εθνικής Άμυνας), αρχηγός ΓΕΑ (1993 - 1996) και αρχηγός ΓΕΕΘΑ (1996 - 1999).

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1939 στη Σκουρτού Αιτωλοακαρνανίας. Το 1962 αποφοίτησε πρώτος στην τάξη του από την τότε Σχολή Αεροπορίας (σημερινή Σχολή Ικάρων). Πέταξε με Τ-33, F-84F, F/RF-84F, C-130, G-159, Noratlas και Α-7H, και συμπλήρωσε πάνω από 7.000 ώρες πτήσης.

Επίσης υπηρέτησε σε κρίσιμες θέσεις Επιτελείων και προσωπικού. Μεταξύ άλλων διετέλεσε υπασπιστής του Ανδρέα Παπανδρέου (1982 - 1983) και διευθυντής της Διεύθυνσης Προσωπικού (B4) του ΓΕΑ (1985 - 1987). 

Διετέλεσε αρχηγός Τακτικής Αεροπορίας (1989 - 1990) και τελικά έγινε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου στις 17 Δεκεμβρίου 1993. Κατείχε το αξίωμα μέχρι τις 16 Φεβρουαρίου του 1996, όταν διορίστηκε στη θέση του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας, θέση που κατείχε μέχρι τις 15 Φεβρουαρίου 1999. Είναι παντρεμένος και έχει δύο κόρες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Ο αντιπτέραρχος Τζογάνης νέος αρχηγός ΓΕΕΘΑ». *Μακεδονία*. 16 Φεβρουαρίου 1996. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2003-11-27.. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2011.
Ο **αντιμονίτης** είναι θειούχο ορυκτό του αντιμονίου. Ήταν γνωστό στην αρχαιότητα με το όνομα *στίβι* ή *στίμμι* και το χρησιμοποιούσαν ως ψιμμύθιο. Από τις λέξεις αυτές προήλθε και το λατινικό *stibium* για το αντιμόνιο (χημ. σύμβολο Sb). Έχει χρώμα σκούρο γκρι, το οποίο συχνά ιριδίζει προς γαλαζωπές ανταύγειες.

Είναι ορυκτό ανευρισκόμενο σε υδροθερμικές φλέβες χαμηλών θερμοκρασιών και σε αποθέσεις θερμών πηγών. Συχνά ανευρίσκεται μαζί με δευτερεύοντα ορυκτά του αντιμονίου, προερχόμενα από την εξαλλοίωσή του, όπως ο στιμπικονίτης (Sb3O6(OH)), που προέρχεται από την επίδραση των ατμοσφαιρικών συνθηκών στον αντιμονίτη. Συνδέεται με τα υπόλοιπα σουλφίδια, ερυθρά και κίτρινη σανδαράχη, γαληνίτη, μαρκασίτη, σφαλερίτη, κινναβαρίτη, σιδηροπυρίτη αλλά και με χαλαζία, ασβεστίτη και βαρύτη.

Ο αντιμονίτης αποτελεί το κυριότερο μετάλλευμα αντιμονίου, αν και τα μεγάλα κοιτάσματά του είναι σχετικά σπάνια. Κοιτάσματα με μεγάλους κρυστάλλους ανευρίσκονται στις ΗΠΑ (Νέα Υόρκη, Καλιφόρνια και Νεβάδα), στη Βολιβία (περιοχή Oruro), στα όρη Χαρτς και στη Βεστφαλία της Γερμανίας, στη Σλοβακία, την Τσεχία, τη Ρουμανία. Επίσης στην περιφέρεια Χουνάν της Κίνας, στην περιοχή Minas Gerais της Βραζιλίας, στο Περού, το Μεξικό, την Ιαπωνία και τη Νότια Αφρική.

Πηγές
-----

* Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
* Mindat.org
* Galleries.com
* Webmineral.com
* Handbook of Mineralogy

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Το σημερινό μακιγιάζ για τις βλεφαρίδες
2. ↑  Στον ιστοτόπο "Webmineral" αναφέρεται ότι η ονομασία προέρχεται από το ελληνικό "άνθεμον" (λουλούδι), λόγω των συσσωματωμάτων των κρυστάλλων του, που μοιάζουν με ανθοδέσμη, αλλά δεν φαίνεται να υπάρχει σύνδεση μεταξύ της αρχαίας λέξης και του ονόματος του ορυκτού.
Το **Ψήφισμα των Μεσσηνίων** είναι αττικό ανάγλυφο. Βρέθηκε στην Αθήνα και φιλοξενείται σήμερα στο αρχαιολογικό μουσείο *Rijksmuseum van Oudheden* του Λέιντεν της Ολλανδίας. Είναι καταχωρημένο στον κατάλογο *Corpus Inscriptionum Graecarum* με τον αύξοντα αριθμό 873.

Περιγραφή
---------

Από το αρχικό ανάγλυφο σώζεται μόνο ένα κομμάτι πεντελικού μαρμάρου διαστάσεων 17x10 εκατοστών. Λείπουν τα τμήματα από όλες τις πλευρές εκτός της επάνω πλευράς, η οποία σχηματίζει προεξέχον επιστύλιο με χαραγμένη επιγραφή, και κυμάτιο. Κάτω από αυτό παριστάνεται γυναικεία μορφή προς τα δεξιά. Φοράει χιτώνα χωρίς ζώνη. Η πλούσια κόμη σκεπάζει τους ώμους. Η κεφαλή είναι στολισμένη με βαρύ και φαρδύ καλαθόμορφο διάδημα, το οποίο είναι μαλακά προσαρμοσμένο επάνω σε κνέφαλλο, σπείρα, ή τύλη, και δεν αποτελεί μέρος καθημερινής ενδυμασίας. Το αριστερό χέρι που είναι υψωμένο μέχρι τον ώμο, λείπει από τον αγκώνα και μετά. Το δεξί χέρι είναι προτεταμένο χαμηλότερα, ίσως σε χαιρετιστήρια στάση χειραψίας.

Ερμηνεία
--------

Το ανάγλυφο ανήκει στην τάξη των διακοσμητικών καλλιτεχνημάτων, που χρησίμευαν ως συμπληρωματικό ή επεξηγητικό στοιχείο στήλης αθηναϊκού ψηφίσματος. Πιστεύεται ότι η γυναικεία μορφή παριστάνει την εκπρόσωπο των Μεσσηνίων, και ίσως ή την προσωποποίηση της Μεσσήνης, ή την μυθική θυγατέρα του Τρίοπα και σύζυγο του Πολυκάονα, η οποία αργότερα τιμήθηκε ως επώνυμη ηρωΐδα και προς τιμή της κτίστηκε ναός με άγαλμα από χρυσό και Πάριο μάρμαρο. Πιστεύεται ότι στο υπόλοιπο τμήμα του ανάγλυφου βρισκόταν παράσταση της καθιστής Αθηνάς, την οποία στεφάνωνε η Μεσσήνη με το αριστερό, ενώ με το δεξί αντάλλαζαν χειραψία.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Το ανάγλυφο είναι ένα από τα αρχαιότερα ανάγλυφα ψηφίσματα, αφού οι επιγραφές του κατατάσσονται στην εποχή της 83ης Ολυμπιάδας, δηλ. περί το 445 π.Χ.. Η επιγραφή και η ανάγλυφη παράσταση είναι έργα αττικού και μεσσηνιακού καλλιτέχνη αντίστοιχα. Φιλοτεχνήθηκε με αφορμή τη φυγή των Ειλώτων στην Ναύπακτο μετά τον μεγάλο σεισμό της Σπάρτης.

Δείτε επίσης
------------

* Ανάγλυφον ψηφίσματος Σαμίων

Πηγές
-----

* Ερνστ Κούρτιους, Ρίχαρντ Σένε (1876). *Αρχαιολογική Εφημερίδα, Τόμος 8*. Βερολίνο: Georg Reimer. σελίδες 104-106. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2010.

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο αρχαιολογία | Πύλη αρχαιολογία |
Τα ερείπια της εντοπίζονται πλησίον του παραλιακού χωριού του Φαναρίου στον νομό Ροδόπης,κοντά στης ακτές της Βιστωνίδας λίμνης. Τα νομισματικά ευρήματα μαρτυρούν την ύπαρξη της πόλης από τον 6ο αιώνα π.Χ. 

Ο Στέφανος Βυζάντιος αναφέρει ότι την πόλη την ίδρυσε ο υιός του Ποσειδώνα, ο Δίκαιος. Πιθανώς οι πρώτοι ιδρυτές της πόλης να ήταν από τη Σάμο, κάτι που εξάγεται από το γεγονός της ομοιότητας των παραστάσεων πάνω στα νομίσματα. Ο Ηρόδοτος αναφέρει τη Δίκαια στη περιγραφή που δίνει για την πορεία του στρατού του Ξέρξη το 480 π. Χ. Στους φορολογικούς καταλόγους της "Δηλιακής" συμμαχίας εμφανίζεται ως "Δίκαια παρ' αβδηρα". Στη ρωμαϊκή περίοδο αναφορές για τη Δίκαια βρίσκουμε στον Ψευδοσκυλακα, τον Στράβωνα και τον Πλίνιο. Η πόλη μνημονεύεται ως "Δίκαιοπολις" μέχρι τον 6ο αιώνα μ.Χ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βυζάντιος, Στέφανος (1958) [1849]. *Εθνικά (επιτομή)* (ανατυπωμένη έκδοση). Reimer (α' έκδοση) - Graz. Akademische Druck- und Verlagsanstalt (ανατύπωση): Meineke, A.: Stephan von Byzanz. Ethnika. σελ. 230.
2. ↑  Ηρόδοτος (1963) [1951]. *Ιστορίαι*. **7** (ανατυπωμένη έκδοση). Les Belles Lettres. Paris.: Legrand, Ph.-E.: Hérodote. Histoires. σελ. Hρόδ. 7.109.
3. ↑  Aρποκρατίων (1969) [1853]. *Λέξεις των δέκα ρητόρων*. **1** (ανατυπωμένη έκδοση). Oxford University Press, Oxford (α' έκδοση) - Bouma, Groningen (ανατύπωση): Dindorf, W. : Harpocrationis lexicon in decem oratores Atticos. σελ. 97.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 235456407

 |

 |
**Το μυστικό της Κοντέσσας Βαλέραινας** είναι θεατρικό έργο του Γρηγορίου Ξενόπουλου

Υπόθεση
-------

Η οικογένεια της γριάς Βαλέραινας, δηλαδή η ίδια με τον γιο της Μανώλη και τη γυναίκα του Τασία και τον γιο τους Παυλάκη, βρίσκονται σε κατάσταση ένδειας. Η γριά Βαλέραινα διαχειρίζεται ένα μυστικό γιατροσόφι που πέρασε από γενιά σε γενιά μέσα στην οικογένειά της εδώ και 250 χρόνια για ασθένειες των ματιών. Προκειμένου να ζήσουν πωλούν τα βιβλία της βιβλιοθήκης τους, ενώ ο Μανώλης επιδιώκει να διοριστεί αστυνομικός. Η κατάσταση αυτή της ανέχειας παρωθεί τα μέλη της οικογένειάς της να πωλήσουν το μυστικό γιατροσόφι. Όμως η Βαλέραινα επιθυμεί η διαχείριση του φαρμάκου να γίνεται αφιλοκερδώς. Ο απατεώνας Τζώρτζης Πάπουζας τους πιέζει να τους πουλήσουν το φάρμακο. Η γριά Βαλέραινα προμηθεύεται δηλητήριο. Η νύφη της Τασία αποσπά το μυστικό χωρίς να δεσμευθεί να το κρατήσει. Τελικά αποκαλύπτει το μυστικό, που είναι μια απλή συνταγή, και αυτοκτονεί. Τότε φτάνει ο Μανώλης με δύο νέα: διορίστηκε αστυνομικός και συνελήφθη ο Πάπουζας ως απατέωνας. Η θυσία της γριάς Κοντέσσας δεν έχει νόημα πια και πεθαίνοντας ζητά να ζήσει. Η νύφη της υπόσχεται να κρατήσει το μυστικό.

Πληροφορίες
-----------

Ο Ξενόπουλος διασκεύασε ένα πεζογράφημα του 1897 με τίτλο του *Το μυστικό της Κοντέσσας Βαλέραινας*,που διαδραματίζεται στη Ζάκυνθο, σε θεατρικό έργο και ανέβηκε το 1904 στη Νέα Σκηνή του Χρηστομάνου με μικρή απήχηση στο κοινό.Ο ίδιος ο Ξενόπουλος το θεωρούσε ένα από τα καλύτερα έργα του. Δεν τυπώθηκε στους πρώτους τόμους των θεατρικών έργων (1913, 1922) και αυτοτελώς δημοσιεύται το 1928. Το 1918 ξαναπαίχτηκε από το θίασο της Κοτοπούλη σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία.
Το γραφικό περιβάλλον της επαρχίας δεν έχει ως πρωταγωνιστές στη σκηνή λαϊκούς ανθρώπους, αλλά την ξεπεσμένη αριστοκρατία των Επτανήσων, η οποία πιστεύει σε λαϊκές δεισιδαιμονίες και σε παλιά ιατροσόφια.

Ελληνικές Θεατρικές Παραστάσεις
-------------------------------

Κατάλογος ελληνικών θεατρικών αναπαραστάσεων του έργου "Το μυστικό της Κοντέσσας Βαλέραινας"

Ελληνίδες ηθοποιοί που έχουν ερμηνεύσει τον ρόλο της Βαλέραινας

Πηγές
-----

* Βάλτερ Πούχνερ, «Το μυστικό της Κοντέσσας Βαλέραινας», Ανθολογία Νεοελληνικής Δραματουργίας, τομ.Β-βιβλίο 2, Από την Επανάσταση του 1821 ως την Μικρασιατική Καταστροφή, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ. Αθήνα, 2006, σελ.616-627

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΚΟΝΤΕΣΣΑΣ ΒΑΛΕΡΑΙΝΑΣ (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Ο **Αλβέρτος**, ιταλ. *Alberto*, ( 27 Φεβρουαρίου 1347 – 30 Ιουλίου 1393) από τον Οίκο των Έστε, ήταν μαρκήσιος της Φερράρα και της Μόντενα (1361-1393).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος του Ομπίτσο Γ΄ μαρκήσιου της Φερράρα και της Μόντενα και της τρίτης συζύγου του Λίππα Αριόστι.

Το 1352 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος αδελφός του Αλντομπραντίνο Γ΄, που απεβίωσε το 1361. Τον διαδέχθηκαν ο δευτερότοκος Νικολό Β΄ μαζί με τον Αλβέρτο. ΤΟ 1388 απεβίωσε και ο Νικολό Β΄ και ο Αλβέρτος έμεινε μόνος κύριος του δουκάτου.

Το 1391 ίδρυσε το Πανεπιστήμιο της Φερράρα. Ο ίδιος απεβίωσε το 1393 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Νικολό Γ΄ ως δούκας της Φερράρα και της Μόντενα.

Οικογένεια
----------

Το 1393 νυμφεύτηκε τη Τζοβάννα ντε' Ρομπέρτι.

Όταν απεβίωσε η Τζοβάννα, νυμφεύτηκε την ερωμένη του Ιζόττα Αλμπαρεζάνι, νομιμοποιώντας έτσι τον γιο του:

* Νικολό Γ΄ 1383-1441, μαρκήσιος της Φερράρα και της Μόντενα.

Πηγές
-----

* Ludovico Antonio Muratori: *Delle antichità Estensi*, 1717, Modena.
* G. B. Pigna: *Historia dei Principi d'Este*, 1570, Ferrara.
* Antonio Menniti Ippolito: *Este, Alberto V d’* , in Dizionario Biografico degli Italiani, XLIII, Roma 1993, pp. 295–297.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 89049979
* ISNI: 0000 0001 0785 4170
* GND: 142979619

 |

 |
Η **Αν ντε Μπόρμαν** (*Christine Anne de Borman - πατρικό επώνυμο : de Selliers de Moranville*) (Βρυξέλλες 3 Φεβρουαρίου 1881 – Βαλόν 30 Σεπτεμβρίου 1962) ήταν Βελγίδα πρώην πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. Εκπροσώπησε το Βέλγιο σε δύο Ολυμπιάδες το 1920 και το 1924.

Στο Βελγικό πρωτάθλημα στο απλό γυναικών ήταν πρώτη το 1911, 1912, 1914, 1919, 1920, 1922 και το 1924, στο διπλό γυναικών ήταν πρώτη το 1906, 1907, 1912, 1914, και το 1925 με συμπαίκτρια την κόρη της Ζενεβιέβ. Στο διπλό μεικτό ήταν τις χρονιές 1911, 1913, 1919 και το 1925.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1920 στο απλό αποκλείστηκε από την Κίτι Μακ Λέιν στα προημιτελικά, στο διπλό γυναικών και μεικτό διπλό αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 στο απλό και στο διπλό γυναικών αποκλείστηκε στον δεύτερο γύρο ενώ στο διπλό μεικτό από τον πρώτο γύρο.

Στο Γουίμπλεντον συμμετείχε το 1921 στο απλό που έχασε στον πρώτο γύρο, στο διπλό γυναικών έφτασε μέχρι τα προημιτελικά και στο μικτό διπλό με συμπαίκτη τον άντρας της στον πρώτο γύρο. Το 1912 στο παγκόσμιο πρωτάθλημα σε σκληρό τερέν με συμπαίκτη τον Μαξ Ντεκουζί ήταν πρώτοι στο διπλό μικτό. 

Το 1907 παντρεύτηκε τον Πολ ντε Μπόρμαν επίσης αθλητή της αντισφαίρισης όπου θεωρείται πρωτοπόρος του βελγικού τένις. Από το 1946 έως το 1947 ήταν πρόεδρος της διεθνούς ομοσπονδίας αντισφαίρισης. Τα παιδιά τους Ζενεβιέβ (1908), Λέοπολντ ( 1909) και Μιριάμ (1915) έγιναν επίσης Βέλγοι πρωταθλητές της αντισφαίρισης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Roglo*. p=anne;n=de+selliers+de+moranville.
2. ↑  *La grande aventure du tennis belge, από τον Jacques Hereng*
3. ↑  *De ongelofelijke successtory van tennis in België, από τους Jacques Hereng, Carlos De Veene*
4. 1 2  «Olympic Sports – Athletes – Anne de Borman». *sports-reference.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2017.
5. ↑  «Wimbledon players archive – Anne de Borman». AELTC.
6. ↑  «The Constitution of ITF Limited 2012» (PDF). ITF. σελ. 79. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 20 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2017.
Εικόνα της Κλεοπάτρας Ζ΄ από το *Die Schedelsche Weltchronik* ή *Nuremberg Chronicle*1493.
Ο **Αριστόβουλος Γ΄**, αρχιερέας των Ιουδαίων, ήταν γιός του Αλέξανδρου της Ιουδαίας και της Αλεξάνδρας, κόρης του Υρκανού Β΄. Ήταν επίσης αδελφός της Μαριάμης συζύγου του Ηρώδη του Μεγάλου.

Ο Αριστόβουλος αρχιερέας
------------------------

Όταν ο Ηρώδης ανήλθε στην εξουσία διόρισε αρχιερέα τον Ανανήλο, έναν ιερέα από την Βαβυλώνα. Η μητέρα του Αριστόβουλου χρησιμοποίησε την γνωριμία της με την Κλεοπάτρα που διατηρούσε σχέση με τον ισχυρό άντρα της Ανατολής, Μάρκο Αντώνιο, προκείμενου να διοριστεί στην θέση αυτή ο νεαρός γιός της  .

Ο Μάρκος Αντώνιος έστειλε στην Ιουδαία τον έμπιστο αξιωματικό του, Κόιντο Δέλλιο, ο οποίος αφού εξέτασε την υπόθεση συνηγόρησε υπέρ της άποψης της Αλεξάνδρας. Έτσι ο Ηρώδης με εντολή του Αντώνιου καθαίρεσε τον άσημο Ανανήλο και διόρισε στην θέση του αρχιερέα τον Αριστόβουλο.

Το τέλος του Αριστόβουλου
-------------------------

Ο Ηρώδης υποπτεύονταν τον νεαρό απόγονο της δυναστείας των Ασμοναίων και κατασκόπευε αυτόν και την μητέρα του. Η Αλεξάνδρα, η οποία είχε αντιληφθεί τις κινήσεις του Ηρώδη, σχεδίαζε να αποδράσει με τον γιο της στην Αίγυπτο. Το σχέδιο της όμως ματαιώθηκε όταν προδόθηκε στον Ηρώδη.

Οι φόβοι του Ηρώδη έγιναν εντονότεροι όταν ο νεαρός αρχιερέας έκανε την πρώτη του επίσημη εμφάνιση στην γιορτή της Σκηνοπηγίας με την στολή του αρχιερέα και το πλήθος ξέσπασε σε επευφημίες προς αυτόν.

Έπειτα από το περιστατικό αυτό αποφάσισε να εξοντώσει τον Αριστόβουλο. Τον έστειλε με κάποια πρόφαση στην Ιεριχώ και εκεί κάποιοι από τους Κέλτες σωματοφύλακες του Ηρώδη έπνιξαν τον Αριστόβουλο στα λουτρά των ανακτόρων της πόλης (35 π.Χ.).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Библиотека Руслана Хазарзара.*Φλαυίου Ἰωσήπου ἱστοριῶν τῆς Ἰουδαικῆς ἀρχαιολογίας.Βιβλίο ΙΕ.ΙΙ.5.[23]-[24]*
2. ↑  Библиотека Руслана Хазарзара.*Φλαυίου Ἰωσήπου ἱστοριῶν τῆς Ἰουδαικῆς ἀρχαιολογίας.Βιβλίο ΙΕ.ΙΙ.4.[22]*
3. 1 2  Jewish Encyclopedia  *ARISTOBULUS III.*
4. ↑  Библиотека Руслана Хазарзара.*Φλαυίου Ἰωσήπου ἱστοριῶν τῆς Ἰουδαικῆς ἀρχαιολογίας.Βιβλίο ΙΕ.ΙΙ.6.[25]-[27]*
5. ↑  Jewish Encyclopedia  *ARISTOBULUS III.*
6. ↑  Библиотека Руслана Хазарзара.*Φλαυίου Ἰωσήπου ἱστοριῶν τῆς Ἰουδαικῆς ἀρχαιολογίας.Βιβλίο ΙΕ.ΙΙΙ.6.[50]-[53]*
7. ↑  Ιώσηπος *Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.ΧΧΙΙ.2.[437] σελ.215*
8. ↑  Jewish Encyclopedia *ARISTOBULUS III.*

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:   **Αριστόβουλος** |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αριστόβουλος Γ΄** |

* Jewish Encyclopedia  *ARISTOBULUS III.*
* Ιώσηπος *Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι ΄Ελληνες», Κάκτος* 1997
* Библиотека Руслана Хазарзара. *Φλαυίου Ἰωσήπου ἱστοριῶν τῆς Ἰουδαικῆς ἀρχαιολογίας.Josephus Flavius.Antiquitas Judaeorum. Graece (ed. B. Niese).Flavius Josephus. Flavii Iosephi opera. B. Niese. Berlin. Weidmann. 1892 Liber XV*

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 308281829

 |

 |
Ο **Αριστόβουλος o Κασσάνδρειoς** (περ. 375 π.Χ. – 301 π.Χ.), ήταν Έλληνας ιστορικός, γιος του Αριστόβουλου, πιθανόν Φωκέας που εγκαταστάθηκε στην Κασσάνδρεια, συνόδεψε τον Μέγα Αλέξανδρο στις εκστρατείες του. Σε αυτές υπηρέτησε ως αρχιτέκτονας και πολεμικός μηχανικός, ενώ ήταν και στενός φίλος του Αλέξανδρου, απολαμβάνοντας την βασιλική εμπιστοσύνη. Ανέλαβε το έργο της επισκευής του τάφου του  Κύρου του Μέγα στην πόλη Πασαργάδες.

Μετά το θάνατο του Αλέξανδρου, γύρισε στην Ελλάδα, και πιθανότατα εγκαταστάθηκε στην Κασσάνδρεια. Οι πηγές αναφέρουν ότι έζησε στα βαθιά γεράματα (ως τα 90 σύμφωνα με έναν ανώνυμο συγγραφέα των *Μακρόβιων*, ψευδολουκιανός),αλλά δεν είναι δυνατόν να είμαστε σίγουροι για την χρονολογία του θανάτου του. 

Έγραψε μια καταγραφή, κυρίως γεωγραφική και εθνολογική. Το έργο του δεν έχει διασωθεί παρά μόνο αποσπασματικά, και δεν έχουμε ενδείξεις για έκτασή του και για τον αριθμό των έργων του. Θα κάλυπτε ίσως όλα τα γεγονότα της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου από την καταστροφής της Θήβας (335 π. Χ.), μέχρι το θάνατο του μακεδόνα βασιλιά. 

Το έργο του χρησιμοποιήθηκε κατά μεγάλο μέρος από τον Αρριανό. Ο Πλούταρχος επίσης τον αναφέρει σαν πηγή. 

Ο Γιακόμπι, στο μνημειώδες έργο του *Die Fragmente der griechischen Historiker* (*Αποσπάσματα Ελλήνων Ιστορικών*), Berlino-Leiden, 1923-58) έχει συλλέξει 63 αποσπάσματα συναφή με τον Αριστόβουλο, από τα οποία μόνο ένα δεν είναι σχετικό με τα έργα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Τα αποσπάσματα παρέχουν πληροφορίες για στρατό του Αλέξανδρου, τις συνομωσίες της μακεδονικής αυλής, σε γεωγραφικές και εθνολογικές λεπτομέρειες, και στις χλωρίδα και πανίδα των χωρών από τις οποίες πέρασε ο Αλέξανδρος.

Παραπομπές
----------

* Ancient Library Αρχειοθετήθηκε 2007-04-05 στο Wayback Machine.

1. ↑  Sources for Alexander the Great-N. G. L.Hammond
2. ↑  Aristobulus the Phocian-American Journal of Philology
3. ↑  Phokis — Delphi — 252/1 BC Epigraphical Database
4. ↑  Who's Who in the Age of Alexander the Great by Waldemar Heckel ISBN 978-1-4051-1210-9
5. ↑  *FGrHist* 139.

Βιβλιογραφία
------------

* P. A. BRUNT, Notes on Aristobulus of Cassandria, in «CQ» XXIV, 1974, pp. 65–69
* L. PEARSON, Aristobulus the Phocian, in «AJPh» LXXIII, 1952, pp. 71–75
* L. PEARSON, The lost histories of Alexander the Great, Chico 1983 [1960]
* P. PÉDECH, Historiens compagnons d’Alexandre. Callisthène – Onésicrite – Néarque – Ptolémée - Aristobule, Paris 1984

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Aristobulus at Livius.org
* Aristobulus Αρχειοθετήθηκε 2005-12-19 στο Wayback Machine. at the Wiki Classical Dictionary

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 45102114
* GND: 118992791
* NKC: ola2008481168
* ICCU: SBNV099868

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
|  | *Αυτό το λήμμα βασίζεται ή περιλαμβάνει κείμενο από λήμμα της Encyclopædia Britannica του 1911 που αποτελεί κοινό κτήμα.* |
Το **ανάγλυφο από τη Σαμοθράκη** που φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου είναι από τα αρχαιότερα έργα ελληνικής τέχνης.

Ιστορικό της ανακάλυψης
-----------------------

Το ανάγλυφο βρέθηκε το 1790 εντοιχισμένο σε έναν τοίχο στη Σαμοθράκη και έγινε μέρος της συλλογής *Choiseul-Gouffier*, η οποία το 1816 δωρίστηκε στο Μουσείο του Λούβρου. Στις ημέρες μας εκτίθεται εκεί στο παράρτημα ελληνικών, ετρουσκικών και ρωμαϊκών αρχαιοτήτων.

Περιγραφή
---------

Το μαρμάρινο ανάγλυφο φέρει φθορές στο δεξιό άκρο. Η παράσταση του λαιμού και του ανοιχτού στόματος του κερασφόρου φιδιού που υπήρχε στο άκρο αυτό καταστράφηκε κατά την εξόρυξη του ανάγλυφου. Στο επάνω διακρίνουμε μια διακοσμητική ταινία από άνθη και φοίνικες. Στο κάτω άκρο, άλλη μια ταινία πλεξίδας διακοσμεί το έργο. Από δεξιά προς αριστερά εικονίζονται ο Αγαμέμνων σε καρέκλα καθούμενος, ακολουθούμενος από τον ήρωα Ταλθύβιο που κρατάει σκήπτρο, και τον Επειό, που σύμφωνα με το μύθο κατασκεύασε τον Δούρειο Ίππο και υπηρετούσε τους βασιλιάδες. Τα ονόματα των προσώπων είναι σκαλισμένα στο ανάγλυφο. Οι κομμώσεις ομοιάζουν αυτής του Κούρου της Τενέας. Η σπείρα που φαίνεται στα δεξιά είναι μάλλον το κέρατο του μυθικού τέρατος που χάθηκε.

Ερμηνεία
--------

Δεν είναι γνωστό ποιος ήταν ο αρχικός προορισμός του ανάγλυφου. Πιστεύεται ότι διακοσμούσε το μπράτσο ενός θρόνου, ή το πόδι ενός τραπεζιού. Μνημειακά έπιπλα με παρόμοιο διάκοσμο έχουν ανακαλυφθεί και αλλού. Η σκηνή ερμηνεύεται ως επίσημη σύναξη του βασιλιά Αγαμέμνονα με δύο ήρωες, και ίσως να είναι τμήμα κάποιας ευρύτερης σκηνής.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Είναι έργο του 560 π.Χ.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Καρλ Φρίντριχς (1831-1871) (1868). *Berlins antike bildwerke, Τόμος Α'*. Düsseldorf: J. Buddeus. σελίδες 18-20. Ανακτήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρουσίαση του ανάγλυφου από το Μουσείο του Λούβρου
Το **Ελευσινιακό νεκρόδειπνο** είναι ανάγλυφο και αξιόλογο μνημείο ελληνικής τέχνης που βρέθηκε τον Οκτώβριο του 1885 στις ανασκαφές που έγιναν στο ιερό του αρχαιολογικού χώρου της Ελευσίνας.

Περιγραφή
---------

Το σχήμα του ανάγλυφου συχνά συνηθίζεται, ιδίως στα περισσότερα αναθηματικά ανάγλυφα του Ασκληπιείου των Αθηνών. Δεξιά και αριστερά παρατηρούμε δύο παραστάδες που υποβαστάζουν επιστύλιο με στέγη που είναι διακοσμημένη με ακροκέραμα. Το ανάγλυφο εικονίζει πέντε χαρακτήρες, από τους οποίους τρεις, ο άνδρας δεξιά και οι δύο γυναίκες στην μέση είναι οι κυριότεροι. Δεξιά αναπαύεται μισοξαπλωμένος και ακουμπισμένος με τον αριστερό του αγκώνα πάνω σε μαξιλάρι ηλικιωμένος γενειοφόρος άνδρας με πυκνή κόμη. Στο αριστερό του χέρι κρατάει κίστη, ενώ στο υψωμένο δεξί του χέρι κρατάει ρυτό. Φοράει ιμάτιο που καλύπτει το σώμα του από τη μέση και κάτω. Στα αριστερά του, στην άκρη της κλίνης του ανδρός, κάθεται μια γυναίκα, ντυμένη με χιτώνα και ιμάτιο, τα μαλλιά δεμένα πίσω, κρατάει ένα δυσδιάκριτο αντικείμενο στα χέρια. Μπροστά τους είναι ένα τραπέζι, πλούσια στρωμένο με στρογγυλά ή πυραμιδοειδή αντικείμενα που παριστάνουν ψωμί, καρπούς και άλλα φαγητά. Στο υπόλοιπο τμήμα του ανάγλυφου ανακαλύπτουμε από αριστερά προς τα δεξιά έναν κρατήρα, έναν γυμνό οινοχόο που κρατάει στο δεξί χέρι υψωμένη μια πρόχου, και υπηρετεί τα δύο τραπέζια. Στο δεύτερο τραπέζι κάθονται δύο γυναίκες. Η μία κάθεται επί σπονδυλοειδούς δίφρου που μοιάζει με σπόνδυλο κίονος. Είναι ντυμένη με πλούσιο και μακρύ χιτώνα και ιμάτιο, ενώ στο δεξί χέρι κρατάει μακρύ σκήπτρο. Τέλος η άλλη γυναίκα που φοράει επίσης χιτώνα αφήνοντας τον δεξί μαστό και μέρος του θώρακα ακάλυπτο. Στο τραπέζι βρίσκονται επίσης διάφορα τρόφιμα αντικείμενα.

Το ανάγλυφο φέρει την επιγραφή «ΘΕΩΙ ΘΕΑΙ ΛΥΣΙΜΑΧΙΔΗΣ ΑΝΕΘΗΚΕ».

Ερμηνεία
--------

Το παρόν ανάγλυφο είναι αξιόλογο ως προς τον τόπο της εύρεσης και για την εικονιζομένη παράσταση του λεγόμενου «Νεκρόδειπνου». Είναι το πρώτο λίθινο παράδειγμα του δείπνου του Πλούτωνα και της Περσεφόνης, οι οποίοι εδώ ονομάζονται «Θεός» και «Θεά». Ίσως παρόμοια να γιορτάζονταν τα «θεοξένια», γιορτή κατά την οποία οι αρχαίοι Έλληνες έστρωναν το κρεβάτι και το τραπέζι προς τιμήν και λατρεία διάφορων θεών. Ο Πλούτωνας εδώ παρουσιάζεται όχι με την έννοια του στυγνού άρπαγα της Περσεφόνης, αλλά ως πλουτοδότης θεός που συντελεί στην καρποφορία της γης. Μία από τις δύο γυναίκες, η αριστερά καθούμενη και πιο νεανική είναι η Περσεφόνη, εικονίζεται ως σύζυγος του Πλούτωνα και δέσποινα του Άδη, ενώ η στα δεξιά της καθήμενη και πιο ηλικιωμένη είναι η Δήμητρα, που χαίρεται την επάνοδο της πολυπόθητης θυγατέρας της, την επάνοδο της άνοιξης και την αναβίωση της φύσης.

Πηγές
-----

* Αρχαιολογική Εταιρεία (1885–1886). *Εφημερίς αρχαιολογική (έτη 1885, 1886)*. Αθήνα: Εκ του τυπογραφείου των Αδελφών Περρή. Ανακτήθηκε στις 9 Μαΐου 2010.

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο αρχαιολογία | Πύλη αρχαιολογία |
Ο **Τόμας Έμριχ** (*γερμανικά: Thomas Emmrich*), γεννημένος στις 27 Ιουλίου 1953 στο Ανατολικό Βερολίνο, είναι Γερμανός πρώην πρωταθλητής της αντισφαίρισης και σήμερα προπονητής.

Μεταξύ του 1970 και 1988, ο Έμριχ κέρδισε 47 τίτλους της Γερμανικής Λαϊκής Δημοκρατίας (Ανατολική Γερμανία), 16 στο απλό και 31 στο διπλό και μικτό. Δυστυχώς την εποχή που αγωνιζόταν η Ανατολική Γερμανία είχε αποφασίσει να προωθήσει μόνο τα αθλήματα που αφορούσαν τα μετάλλια των Ολυμπιακών Αγώνων. Οι αθλητές της αντισφαίρισης δεν επιτρεπόταν να συμμετέχουν σε διεθνή τουρνουά εκτός των χωρών του ανατολικού μπλοκ και ήταν υποχρεωτικά του ερασιτέχνες, ενώ δεν συστάθηκε ποτέ εθνική ομάδα. Ωστόσο, κέρδισε ένα τουρνουά της ATP στη Σόφια το 1980, καθώς οι υπάλληλοι της Ανατολικής Γερμανίας δεν είχαν παρατηρήσει ότι είχε γίνει μέρος της περιοδείας της ATP. Μετά από αυτό το τουρνουά, η ATP τον κατέταξε στο Νο 482 στον κόσμο - η μόνη είσοδος αντισφαιριστή της Ανατολικής Γερμανίας στην κατάταξη της ATP. Ήταν δεύτερος στο διπλό στην πανεπιστημιάδα της Σόφιας το 1977.

Αγωνίστηκε με την Εθνική ομάδα της Ανατολικής Γερμανίας στο κύπελλο Γκαλέα, τη μοναδική διοργάνωση αντισφαίρισης που συστάθηκε εθνική ομάδα, το 1970 και το 1971 όπου έφτασαν στα ημιτελικά.

Η Μαρτίνα Ναβρατίλοβα ισχυρίστηκε ότι θα μπορούσε να γίνει ο κορυφαίος παίκτης της δεκαετίας του 1970. Μετά την επανένωση της Γερμανίας το 1990 ο Έμριχ απέδειξε ότι θα μπορούσε να αγωνιστεί σε υψηλό διεθνές επίπεδο καθώς κέρδισε αρκετούς διεθνής τίτλους παλαιμάχων και πολλούς εθνικούς τίτλους μετά το 1990 σε διαγωνισμούς παλαιμάχων.

Παιδιά του, επίσης πρωταθλητές της αντισφαίρισης, είναι ο Μάρτιν Έμριχ και η Μανουέλα Έμριχ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *ATP website*.
2. ↑  tennisabstract.com
3. ↑  «Ο Έμριχ στην ITP». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιουνίου 2015. Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2017.
4. ↑  «ATP World Tour profile».
5. ↑  Tennis als Leistungssport in der DDR
6. ↑  Molitor, P. (20 November 1989). *kicker Sportmagazin*: σελ. 74.
Ο **Αριστοτέλης Κουντούρωφ** (1896 – 1969) ήταν Έλληνας συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας. Γεννήθηκε στην Τιφλίδα, και ήταν γιος του Κρητικού έμπορου Γεωργίου Κούνδουρου. Από μικρή ηλικία παρακολούθησε μαθήματα πιάνου, μαζί με τα αδέρφια του, από τον πιανίστα Ίλια Άισμπεργκ και το 1922 κέρδισε την πρώτη θέση στον Διαγωνισμό Συμφωνικής Μουσικής Καυκασίων Συνθετών. Παρακολούθησε μαθήματα στα ωδεία της Τιφλίδας (1924 – 25) και της Μόσχας (1927 – 30), σπουδάζοντας με τους Ιππολίτοφ-Ιβάνοφ, Γκλιερ και Βασιλένκο. Έγινε επικεφαλής του στούντιο σύνθεσης του Ιππολίτοφ-Ιβάνοφ στη Μόσχα. Το 1930, εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα και δίδαξε μουσική θεωρία στο Ωδείο του Πειραϊκού Συνδέσμου (1931 – 32), στην Ανωτέρα Σχολή Φρήμαν (1932 – 38) και στο Ωδείο Αθηνών. Διηύθυνε τη φιλαρμονική του δήμου της Νέας Ιωνίας (1938 – 41). Μεταξύ των μαθητών του ήταν οι Οδυσσέας Δημητριάδης, Ιάννης Ξενάκης και Βαγγέλης Παπαθανασίου. Από το 1943 μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1964, ήταν επικεφαλής της μουσικής βιβλιοθήκης και των ηχητικών αρχείων του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας. Πέθανε στον Βόλο στις 8 Ιουλίου 1969 όπου είχε μεταβεί για τις εξετάσεις της μουσικής σχολής της πόλης και τάφηκε στην Αθήνα.

Ο Κουντούρωφ θεωρείται πλέον μια από τις πιο αξιοσημείωτες μορφές της ελληνικής μουσικής κατά την περίοδο 1930 έως 1960. Οι παλαιότερες συνθέσεις του (π.χ. Οι Suite-fantaisie sur des themes populaires grecs (1930–31), Sinfonietta (1934) κ.λπ.) δείχνουν την επιρροή της ρωσικής παιδείας του και του «σοβιετικού» ύφους του Προκόφιεφ. Επόμενα έργα του, συμπεριλαμβανομένου του τονικού ποιήματος Ορφέας και Ευρυδίκη (1962) και η Μαζούρκα για πιάνο (1963), είναι αρμονικά πιο περιπετειώδη, προκαλώντας τη σύγκριση με τους πιο ριζοσπαστικούς Ρώσους μοντερνιστές όπως ο Σκριάμπιν και ο Ρόσλαβετς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ελληνούδη, Αρ. (2000-04-29). «Ενας άγνωστος της μουσικής μας». *Ριζοσπάστης*: σελ. 4.. Ανακτήθηκε στις 2020-05-17.
2. ↑  «Κουντούρωφ, Αριστοτέλης (Τιφλίδα Γεωργίας, 1897 - Αθήνα, 1969)». *Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό*. **5**. Αθήνα.. Ανακτήθηκε στις 2020-05-17.
3. ↑  «Απεβίωσαν οι συνθέται Μαχαιρίτσας και Κουντούρωφ». *Μακεδονία*: σελ. 5. 9 Ιουλίου 1969. .

Βιβλιογραφία
------------

* *The New Grove Dictionary of Music and Musicians*
* M.M. Ippolitov-Ivanov: *50 years of Russian music in my reminiscences* (Moscow, 1934)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αριστοτέλης Κουντούρωφ στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **Europeana**: agent/base/8960
* **ΕΒΕ**: 191935

 |

 |
Ο **Αριστοτέλης Φιλιππίδης** του Ηρακλέους (*Aristoteles Iraklis Philippidis*, 1915 – 9 Αυγούστου 1985), γνωστός στις ΗΠΑ ως **Άρις Φίλιπς** (*Aris Phillips*), ήταν Έλληνας ερευνητής και πανεπιστημιακός στον χώρο της εφαρμοσμένης μηχανικής. Συνεισέφερε στην έρευνα για την αντοχή των υλικών και στη θεωρία της πλαστικότητας.

Ο Αριστοτέλης Φιλιππίδης γεννήθηκε στη Σμύρνη και ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του στην Αθήνα το 1932. Πήρε πτυχίο μηχανικού από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Στη συνέχεια πήγε στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, όπου ερεύνησε ως υποψήφιος διδάκτορας υπό την επίβλεψη του καθηγητή Γκέοργκ Χάμελ, και το 1939 πήρε το διδακτορικό του με διατριβή τιτλοφορούμενη *Συνεισφορά στη γεωμετρία των μαζών*. Συνέχισε με μεταδιδακτορική έρευνα στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου το 1940 και στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου από το 1940 μέχρι το 1945.

Το 1947 ο Φιλιππίδης εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ, όπου δίδαξε στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια και στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ. Αργότερα έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, μέχρι τον θάνατό του σε ηλικία 70 ετών. Ο Φιλιππίδης ήταν έγγαμος (από το 1949) και είχε αποκτήσει δύο γιους.

Ο Φιλιππίδης υπήρξε ο ιδρυτής (το 1965) και συντάκτης του ερευνητικού περιοδικού *Acta Mechanica*, που εκδίδεται μέχρι σήμερα από τη Springer Science+Business Media.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 8  Ιουλίου 2019.

Πηγές - εξωτερικοί σύνδεσμοι
----------------------------

* Νεκρολογία από τον T.R. Tauchert

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 52655072
* ISNI: 0000 0000 1424 3602
* GND: 125543611

 |

 |
Ο **Τζεχαντάντ Χαν** (απεβ. 1912) ήταν Εμίρης του Αφγανιστάν ο οποίος κυβέρνησε μόνο στο Χοστ. Καταγόταν από τη φυλή Γκιλτζί και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ως φύλαρχος. Μετά την έναρξη της εξέγερσης του Χοστ στις 2 Μαΐου 1912 για σύντομο χρονικό διάστημα διεκδίκησε τον αφγανικό θρόνο απέναντι στον Χαμπιμπουλάχ Χαν αλλά μια επίθεση του Μοχάμεντ Ναντίρ Σαχ τον ανάγκασε να διαφύγει στις Βρετανικές Ινδίες στο τέλος του ίδιου μήνα. Όταν ο Τζεχαντάντ έφθασε στην Ινδία, του δόθηκε η δυνατότητα να επιστρέψει αμέσως στο Αφγανιστάν ή να διαμείνει στην Ινδία, επιλέγοντας το δεύτερο. Στη συνέχεια, έκανε έκκληση στις βρετανικές αρχές για παρέμβαση στο Αφγανιστάν για να βοηθήσει την εξέγερση, αλλά απέτυχε. Αργότερα το 1912, ο Τζεχαντάντ κατάφερε να επιστρέψει στο Αφγανιστάν, όπου συνελήφθη, δικάστηκε, καταδικάστηκε σε θάνατο και τελικά εκτελέστηκε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *British documents on foreign affairs--reports and papers from the Foreign Office confidential print: From 1945 through 1950. Near and Middle East, Volume 7*.
2. 1 2 3 4 5  Hale, W. (1966). *AFGHANISTAN, BRITAIN AND RUSSIA 1905 - 21*. Australia. σελ. 16, 17, 18. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2019.
3. ↑  Chisholm, Hugh (1913). *Britannica Year-book, 1913 -: A Survey of the World's Progress Since the Completion in 1910 of the Encyclopaedia Britannica* (στα Αγγλικά). Encyclopaedia Britannica.
4. 1 2  *Summary of the Administration of Lord Hardinge of Penhurst, November 1910 – March 1916*. σελ. 93.
Ο **Τοπολοβίτης**, γνωστότερος ως **Τοποροβίτης** (εναλλακτικά: *ρέμα Τοποροβίτη*), είναι ένας μικρός ποταμός της Αχαΐας.

Τοποθεσία
---------

Πρόκειται για μικρό παραπόταμο της Σερδινής και εκβάλλει σε αυτήν στην περιοχή ανάμεσα στα χωριά Αυγεραίικα και Άνω Σουδεναίικα. Πηγάζει από το χαμηλό βουνό Πεζούλισες, κοντά στο χωριό Φλόκας.

Το ποτάμι, προτού εκβάλλει στη Σερδινή, διέρχεται ένα μικρό τμήμα του πρώην Δήμου Ωλενίας περνώντας διαδοχικά εγγύς των χωριών Γκαναίικα, Κάτω Μαζαράκι, Άνω Σουδεναίικα και Αυγεραίικα.

Ονομασία
--------

Υπήρχε μια υπόθεση ότι ίσως να ταυτιζόταν με τον επονομαζόμενο κατά την αρχαιότητα ποταμό *Καύκων*. Οφείλει την ονομασία του σε κάποιον τσοπάνη καταγόμενο από την Τοπόλοβα, στο Παναχαϊκό, που χρησιμοποιούσε την περιοχή του Μαζαρακίου ως χώρο προσωρινής του χειμερινής διαμονής, και ο οποίος, σύμφωνα με παραδόσεις, πνίγηκε στο ποτάμι στην προσπάθειά του να σώσει κάποιο πρόβατό του που έπεσε μέσα σε αυτό· από αυτήν του τη θυσία το μέχρι τότε πιθανόν ανώνυμο ποτάμι πήρε την ονομασία Τοπολοβίτης.

Λοιπά στοιχεία
--------------

Η φερώνυμη «βρύση του Τοπολοβίτη» χρησιμοποιούταν μέχρι το 1933, μαζί με άλλες πηγές του ποταμιού και πηγάδια, για την ύδρευση του Κάτω Μαζαρακίου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Χάρτης της Αχαΐας, Road Editions.
2. ↑  Dalongeville-Lakakis-Rizakis 1992, σελ. 201.
3. 1 2  Φαράκλας 2001, σελ. 32.
4. ↑  Φαράκλας 2001, σελ. 42.
5. 1 2 3  Η περιοχή του ρου του Τοπολοβίτη στο χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 21/12/2017.
6. 1 2  Παπαδημητρίου 2000, σελ. 61.

Πηγές
-----

* *Αχαΐα*, Χάρτης του νομού σε κλίμακα 1:100.000 με τη συνεργασία της Τ.Ε.Δ.Κ. Αχαΐας, Road Editions. ISBN 960-8481-98-8. [Χάρτης σχεδιασμένος σε συνεργασία με τη Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού.]
* R.Dalongeville-M.Lakakis-A.D. Rizakis, *Paysages d' Achaie I. Le bassin du Peiros et la plaine occidentale*, Κ.Ε.Ρ.Α./Ε.Ι.Ε. Αθήνα 1992 (σειρά: Μελετήματα, αρ.: 25).
* Ιωάννης Δ. Παπαδημητρίου, *Το Μαζαράκι των Πειρών και της Παναχαΐας και το Μαζαράκι των Πατρών και της Ωλενίας. Από 1600 π.Χ. μέχρι σήμερον*, Πάτρα 2000, Δεύτερη Έκδοση.
* Νικόλας Φαράκλας, *Η Γεωπολιτική Οργάνωση της Πελοποννησιακής Αχαΐας*, Πανεπιστήμιο Κρήτης-Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας-Τομέας Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης, σειρά: Ρίθυμνα-Θέματα Κλασικής Αρχαιολογίας, αρ.9, Ρέθυμνο 2001.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η περιοχή του ρου του Τοπολοβίτη στο χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 21/12/2017.
Ο **Αμαρχού Μπορχού** (ρωσ. *Амархуу Борхуу*, μογγ. *Борхүүгийн Амархүү*, γενν. 1 Ιουλίου 1987, Μπουλγκάν, Μογγολία) είναι Ρώσος τραγουδιστής ποπ και ηθοποιός μογγολικής καταγωγής.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε την 1η Ιουλίου 1987 στο Μπουλγκάν της Λαϊκής Δημοκρατίας της Μογγολίας. Όταν ήταν παιδί, οι γονείς του μετακόμισαν από τη Μογγολία στο Ουλάν-Ουντέ της Μπουριατίας. Έγινε νωστός στο ευρύ κοινό της Ρωσίας αφού κέρδισε τον διαγωνισμό "Λαϊκός Καλλιτέχνης 3" (2006) με το 61,7% των ψήφων του κοινού, λαμβάνοντας τον τίτλο του Τιμημένου Καλλιτέχνη της Μπουριατίας. Ζει στη Μόσχα και είναι τραγουδιστής του συγκροτήματος "Πρωθυπουργός" *(Премьер-министр)*.

Το 2010, πρωταγωνίστησε στον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία μογγολο-ρωσικής παραγωγής "Επιχείρηση Τάταρος" και συμφώνησε να συμμετέχει στα γυρίσματα του δεύτερου μέρος της τριλογίας του Σεργκέι Μποντρόφ για τον Τζένγκις Χαν - "Ο Χαγάνος"  .

Από τον Ιούνιο του 2013, το συγκρότημα "Πρωθυπουργός" εμφανίζεται χωρίς τον Αμαρχού Μπορχού, ο οποίος συνεχίζει την καριέρα του στο σόλο τραγούδι, αλλά δεν υπήρξε επίσημη ανακοίνωση για την αποχώρησή του από το συγκρότημα.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  www.researchgate.net/profile/Shaila\_Sultana2/publication/259553255\_Styling\_the\_periphery\_Linguistic\_and\_cultural\_takeup\_in\_Bangladesh\_and\_Mongolia/links/00b7d5395359895c35000000.pdf.
2. ↑  onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/josl.12055/pdf.
3. ↑  onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/josl.12055/full.
4. ↑  «Монгол» кинонд дуучин Б.Амархүү Холливуудын ододтой хамтран тоглоно

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα θαυμαστών του Αμαρχού Μπορχού
* Επίσημος ιστότοπος του συγκροτήματος "Πρωθυπουργός"
Η **Τζες Καπέλι** (*Jesse Capelli*, 21 Μαΐου 1979) είναι Καναδή ηθοποιός πορνογραφικών ταινιών και μοντέλο.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Η Τζες γεννήθηκε στο Βανκούβερ και ξεκίνησε την καριέρα της στο μόντελινγκ σε ηλικία 14 ετών. Ήταν πολύ γυμνασμένη και συμμετείχε σε διάφορες αθλητικές δραστηριότητες όπως κολύμβηση, χορό και ενόργανη γυμναστική. Έχει ύψος 1,70 μ. καστανά μαλλιά και μπλε μάτια. Το 1998 μετακόμισε στο Λος Άντζελες προκειμένου να γίνει ηθοποιός. Πολύ σύντομα την πλησίασαν από το περιοδικό *Perfect 10* και της ζήτησαν να ποζάρει. Τελικά κατέληξε με ένα αποκλειστικό συμβόλαιο διάρκειας 3 ετών. Όταν τέλειωσε το συμβόλαιο της, άρχισε να φωτογραφίζεται σε πολλά άλλα περιοδικά, μεταξύ των οποίων τα *High Society*, *Pabo*, *Man's World* και *Penthouse*. Τον Απρίλιο του 2004 ήταν η "Πετ του Μήνα" για το περιοδικό *Penthouse*.

Η Τζέσε αυτό τον καιρό έχει αποκλειστικό συμβόλαιο συνεργασίας με την εταιρία παραγωγής ερωτικών ταινιών της Τζένα Τζέιμσον, *Club Jenna*. Η πρώτη της ταινία ήταν το φιλμ *"The Provocateur"* στου οποίου την αφίσα απεικονίζεται και η ίδια. Αν και οι ταινίες που συμμετέχει έχουν σκληρό πορνογραφικό περιεχόμενο, η ίδια κάνει μόνο λεσβιακές σκηνές. Έκτος από τη δουλειά της στη βιομηχανία των ταινιών για ενηλίκους, η Τζέσε εμφανίστηκε σε μερικά επεισόδια της τηλεοπτικής σειράς *Battle Dome* και σε γνωστές ταινίες όπως οι *Van Wilder* και *Not Another Teen Movie*.

Επιλεγμένη φιλμογραφία
----------------------

* Devon: Decadence (2005)
* Hustler Centerfolds 4 (2005)
* Pandora's Box (2005)
* Hotel Decadence (2004)
* Jack's Playground 10 (2004)
* Sophisticated Sluts (2004)
* Van Wilder (2002)
* Jesse: The First Visit (2001)
* Not Another Teen Movie (2001)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* H Tζέσε στην IAFD (Internet Adult Film Data Base)
* H Tζέσε στην AFDb (AdultFilm DataBase)



1. ↑  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*. Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
Το **Υδραγωγείο Αλσιετίνα**, (λατιν.: *Aqua Alsietina*) ήταν το πρώτο από τα δύο δυτικά υδραγωγεία, που χτίστηκαν στην αρχαία Ρώμη γύρω στο 2 π.Χ. κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Αυγούστου. Ήταν η μόνη παροχή νερού για την περιοχή Τρανστιμπερίνε (Transtiberine), στη δεξιά όχθη του ποταμού Τίβερη.

Αυτό το υδραγωγείο λάμβανε νερό κυρίως από μία λίμνη ακριβώς βόρεια της Ρώμης, που ονομαζόταν Lacus Alsietinus (μία μικρή λίμνη στη νότια Ετρουρία, σήμερα γνωστή ως Lago di Martignano) και εν μέρη από τη Lacus Sabatinus (νυν Lago di Bracciano). Το υπόγειο τμήμα του υδραγωγείου ήταν 22.172 βήματα (περίπου 32,8 χλμ.) και το με τόξα τμήμα του ήταν 358 βήματα (περίπου 0,53 χλμ.). Η παροχή νερού του είχε διάμετρο 392 Κουινάρια (περίπου 9 μ.).

Ένα παράδειγμα αρχαίου ρωμαϊκού *αμφιθεάτρου θεαμάτων ναυμαχίας* (naumachium).
Αυτό το νερό όμως δεν ήταν πόσιμο και ο Αύγουστος το χρησιμοποιούσε για να γεμίσει το "αμφιθέατρο για παραστάσεις ναυμαχιών" (naumachia) στο Τραστέβερε. Έτσι αυτή η παροχή νερού επέτρεπε στον Αύγουστο και στο κοινό να απολαύσουν μιμήσεις ναυμαχιών. Το πλεόνασμα νερού χρησιμοποιείτο για το πότισμα του κήπου (horti) του Καίσαρα και για την άρδευση κτημάτων. Μία τέτοια άφθονη παροχή νερού δίνει μία ιδέα, για το πόσο νερό είχε στη διάθεσή της η Ρώμη.

Στο κύριο έργο του *Περί Υδραγωγείων* (De aquaeductu), γραμμένο το 97 μ.Χ. που περιέχει το ιστορικό και την περιγραφή της ύδρευσης της Ρώμης, ο Σέξτος Ιούλιος Φροντίνος αποδίδει μόνο έναν πενιχρό τόμο στο Aqua Alsietina. Αυτό είναι λογικό, αν το "αμφιθέατρο ναυμαχιών" δεν ήταν πλέον σε χρήση στην εποχή του (δεύτερο μισό του 1ου αι. μ.Χ.).

Μερικά ίχνη αυτού του υδραγωγείου ανακαλύφθηκαν το 1720. Μία ενεπίγραφη λίθινη πλάκα βρέθηκε το 1887 κοντά στη Βία Κλαούντια. Είναι η μόνη γραπτή καταγραφή του υδραγωγείου Αλσιετίνα.

Το αναβρυτήριο του Άκουα Πάολα στη Ρώμη, που κτίστηκε επί πάπα Παύλου Ε΄ αναγράφει λανθασμένα στη θριαμβική του αψίδα ότι «ο Παύλος Ε' αποκατέστησε τους αρχαίους αγωγούς του Aqua Alsietina». Στην πραγματικότητα οι μηχανικοί του είχαν ξανακτίσει το παλαιό υδραγωγείο Aqua Traiana, το οποίο έρεε κοντά σε αυτό της Αλσιετίνα.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος υδραγωγείων στην πόλη της Ρώμης
* Κατάλογος υδραγωγείων στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
* Κατάλογος ρωμαϊκών υδραγωγείων κατά ημερομηνία
* Parco degli Acquedotti
* Αρχαία ρωμαϊκή τεχνολογία
* Ρωμαϊκή μηχανική

Bιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Samuel Ball Platner - *A Topographical Dictionary of Ancient Rome*, Λονδίνο: Oxford University Press, 1929
* Rabun Taylor (July 1997). «Torrent or Trickle? The Aqua Alsietina, the Naumachia Augusti, and the Transtiberim». *American Journal of Archaeology* **101** (3): 465–492. doi:10.2307/507107. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Aqua Alsietina
* Φωτογραφία από τα ερείπια

Αναφορές σε πηγές
-----------------


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 103144647637995429027

 |

 |
Χάρτης της διαδρομής του υδραγωγείου.
Το **Υδραγωγείο του Αυγούστου**, (λατιν.: *Aqua Augusta*) ήταν ένα βραχύβιο υδραγωγείο στην Αρχαία Ρώμη. Το υδραγωγείο χτίστηκε γύρω στο 33 π.Χ. επί εποχής του Αυτοκράτορα Αυγούστου (από τον οποίο πήρε και το όνομά του), προκειμένου λόγω της έντονης ξηρασίας να ενισχυθεί το σύστημα ύδρευσης της πόλης. Ωστόσο επειδή το υδραγωγείο ήταν κακοφτιαγμένο το μεγαλύτερο μέρος του κατέρρευσε το 27 π.Χ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης Αρχειοθετήθηκε 2007-03-11 στο Wayback Machine.
* Πανεπιστήμιο του Σικάγο

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη

Αναφορές σε πηγές
-----------------
Ελληνικό διαβατήριο
Οι απαιτήσεις θεώρησης εισόδου (βίζα) για τους Έλληνες πολίτες είναι διοικητικοί περιορισμοί εισόδου, από τις αρχές άλλων κρατών, που έχουν τοποθετηθεί στους πολίτες της Ελλάδας. 

Από τις 26 Μαρτίου 2019, οι Έλληνες πολίτες μπορούν να ταξιδέψουν σε 184 χώρες και εδάφη χωρίς την ανάγκη έκδοσης βίζας, κατατάσσοντας το Ελληνικό διαβατήριο 6ο (ισόψηφο με το Βελγικό, το Καναδικό, το Ιρλανδικό και εκείνο των ΗΠΑ) σε ό, τι αφορά την δυναμική του στην ελευθερία ταξιδιού, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του Passport Index

Χάρτης απαιτήσεων βίζας
-----------------------

Απαιτήσεις θεώρησης εισόδου (βίζα) για τους Έλληνες πολίτες  Ελλάδα  Ελεύθερη μετακίνηση  Δεν απαιτείται έκδοση βίζας  Απαιτείται έκδοση βίζας κατά την άφιξη  Απαιτείται έκδοση ηλεκτρονικής βίζας (eVisa)   Απαιτείται έκδοση βίζα κατά την άφιξη ή ηλεκτρονικά (eVisa)  Απαιτείται έκδοση βίζας πριν την άφιξη

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Global Ranking - Passport Index 2019» (PDF). Henley & Partners. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 27 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2019.