recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 35°31′48″N 34°17′27″E﻿ / ﻿35.53000°N 34.29083°E﻿ / 35.53000; 34.29083

Η χερσόνησος Καρπασία έχει το σχήμα του δακτύλου.
Η **Καρπασία**, ή **Κραπασαία**, ή **Καρπάσου χερσόνησος**, είναι η μεγάλη Α.ΒΑ. χερσόνησος της Κύπρου που αποτελεί προβολή του όρους Όλυμπος (Κύπρου), μήκους 47 μιλίων και που απολήγει στο ακρωτήριο Άγιος Ανδρέας (ή Κλειδιά, αρχαία *Βοός ουρά*, ή *Κλείδες*, ή *Δεινάρετον*), τις διαστάσεις της οποίας όρισε ο Στράβων με εκπληκτική ακρίβεια.

Αρχαιότητα
----------

Στη χερσόνησο αυτή υπήρχαν κατά την αρχαιότητα δύο λιμένες "*Καρπασίαι*" (κοινώς σκάλες όπως θα λέγονταν σήμερα), που αποτελούσαν εναλλακτικά, ανάλογα με τον επικρατούντα καιρό, τα επίνεια της μεσογαίας πόλης Καρπάσου. Ο ένας ήταν βόρεια, απέναντι από τη Σαρπηδόνα της Κιλικίας και ο άλλος από τη νότια αναπτυσσόμενη ακτή. Τα δύο αυτά επίνεια βρίσκονταν κοντά στην άκρα της χερσονήσου που δημιουργείται μια στενότητα, ισθμός, που έχει εύρος 3 μόλις στάδια, πρόκειται για τους σύγχρονους αμφίπυγους όρμους της "Ρόνας" (βόρεια) και του "Μελισσάκρου" (νότια).  
 
Η δε αρχαία μεσογαία πόλη Κάρπασος βρισκόταν επί του ίδιου σημείου όπου σήμερα φέρεται η πόλη "Ριζοκάρπασο".

Διαμέρισμα Καρπασίας
--------------------

Το Διοικητικό διαμέρισμα της Καρπασίας αποτελεί τμήμα της επαρχίας Αμμοχώστου περιλαμβάνοντας όλο το βορειοανατολικό τμήμα της Κύπρου. Εκκλησιαστικά ανήκει στη Μητρόπολη της Λευκωσίας.
Στο Διαμέρισμα της Καρπασίας περιλαμβάνονται 39 χωριά. Κύρια προϊόντα της περιοχής είναι σιτηρά, λάδι, μετάξι, χαρούπια, ρόδια και το γνωστό «κολοκάσιν» που παράγεται στη Γιαλούσα (Κύπρου) και στα πέριξ αυτής χωριά.

Πανίδα
------

Στη περιφέρεια της Καρπασίας ζει η χαρακτηριστική ομώνυμη ράτσα άγριων γαϊδάρων της Κύπρου που πρόσφατα έχει ξεκινήσει μια εκστρατεία για τη διάσωση του είδους. Απ΄ αυτή τη ράτσα προέρχεται και η δημώδης έκφραση "κυπραίικο γαϊδούρι" που λέγεται σκωπτικά είτε σε υπερβολική αναισθησία, είτε σε υπερβολική ισχυρογνωμοσύνη.

Τουρκική κατοχή
---------------

Ολόκληρη η περιοχή της Καρπασίας κατέχεται από την Τουρκία μετά την εισβολή της στην Κύπρο το 1974.

Πηγές
-----

* Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τομ. 10ος, σελ.383..
Το «Κήρυξ» ανακατευθύνει εδώ. Για άλλες χρήσεις, δείτε: Κήρυξ (αποσαφήνιση).
Στην ελληνική μυθολογία ο **Κήρυξ** (**Κήρυκας**) ως κύριο πρόσωπο ήταν ένας ήρωας της Αττικής, γιος του Ευμόλπου ή του θεού Ερμή και της Αγλαύρου ή της Έρσης ή της Πανδρόσου. Ο Κήρυξ είναι ο μυθικός γενάρχης του πολύ γνωστού στην αρχαία Αθήνα ιερατικού γένους των ***Κηρύκων***. Ο Κήρυξ αναπαριστάνεται πάνω σε αρχαία αγγεία να κρατά μία δάδα ανάμεσα στους θεούς της Ελευσίνας.

Από το απογόνους του Κήρυκα, τους Κήρυκες ως οικογένεια, αλλά και από τους απογόνους του Ευμόλπου, τους Ευμολπίδες, επιλέγονταν στην αρχαϊκή και κλασική Αθήνα οι κήρυκες, δηλαδή εκείνοι που αποστέλλονταν για ανακωχή ή κήρυξη πολέμου ή διάφορες επίσημες ανακοινώσεις σε άλλες πόλεις. Από τα ίδια γένη επιλέγονταν και διάφοροι τελετουργοί των Ελευσινίων Μυστηρίων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Envoys and political communication in the late antique west, 411 – 533" του Andrew Illet

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Την 1η Νοεμβρίου 2020 διεξήχθησαν οι **προεδρικές εκλογές στη Μολδαβία.**

Οι κάλπες άνοιξαν στις 07.00. Γύρω στις 2.500 παρατηρητές από εγχώριους και διεθνείς οργανισμούς παρακολούθησαν τη διεξαγωγή, και 6.000 αστυνομικοί διασφάλισαν την τάξη και την ασφάλεια στα 2.004 εκλογικά κέντρα που λειτούργησαν σε όλην την χώρα. Οι προεδρικές εκλογές έγιναν εν μέσω έντασης λόγω της πανδημίας κορονοϊού. Για να αποτραπεί η διάδοση του κορονοϊού, οι αρχές φρόντισαν να προμηθεύσουν τους εκλογείς με μάσκες προστασίας. Άλλα 139 εκλογικά κέντρα λειτούργησαν σε 26 διαφορετικές χώρες για τους Μολδαβούς του εξωτερικού.

Στις εκλογές συμμετείχαν οκτώ υποψήφιοι, συμπεριλαμβανομένου του απερχόμενου προέδρου Ιγκόρ Ντοντόν. Η Μάγια Σάντου εξελέγη νέα πρόεδρος της Μολδαβίας συγκεντρώνοντας το 57,72% των ψήφων στον δεύτερο γύρο των εκλογών.

Εκλογικό σύστημα
----------------

Η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας της Μολδαβίας γίνεται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για τετραετή θητεία. Δικαίωμα υποψηφιότητας έχουν όλοι οι πολίτες της Μολδαβίας, με την προϋπόθεση να είναι ηλικίας άνω των 40 ετών, να έχουν ζήσει στη χώρα για τουλάχιστον δέκα χρόνια και να μιλούν την επίσημη γλώσσα του κράτους. 

Το εκλογικό σύστημα είναι πλειοψηφικό δύο γύρων. Ο υποψήφιος που θα εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία στον πρώτο γύρο συγκεντρώνοντας το 50% των ψήφων ανακηρύσσεται νικητής. Αν από τον πρώτο γύρο δεν αναδειχθεί κανένας νικητής, τότε διεξάγεται δεύτερος γύρος στον οποίο θα αναμετρηθούν οι δύο επικρατέστεροι υποψήφιοι του πρώτου γύρου.

Αποτελέσματα
------------

Αποτελέσματα της Μολδαβικής προεδρικής εκλογής| Υποψήφιος | Κόμμα | 1ος γύρος | 2ος γύρος |
| --- | --- | --- | --- |
| Ψήφοι | % | Ψήφοι | % |
|  | Μάγια Σάντου | Κόμμα Δράσης και Αλληλεγγύης | **487.635** | **36,16** | **943.006** | **57,72** |
|  | Ίγκορ Ντοντόν | Ανεξάρτητος | 439.866 | 32,61 | 690.614 | 42,28 |
|  | Ρενάτο Ουσάτι | Το Κόμμα Μας | 227.938 | 16,90 |  |
|  | Βιολέτα Ιβάνοφ | Κόμμα Σορ | 87.542 | 6,49 |
|  | Αντρέι Ναστάσε | Πλατφόρμα Αξιοπρέπειας και Αλήθειας | 43.925 | 3,26 |
|  | Οκταβιάν Τικού | Εθνικό Κόμμα Ενότητας | 27.170 | 2,01 |
|  | Τούντορ Ντέλιου | Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα Μολδαβίας | 18.486 | 1,37 |
|  | Ντόριν Κιρτοάκα | Πολιτικό Κίνημα «Ένωση» | 16.157 | 1,20 |
| **Σϋνολο** | **1.348.719** | **100** | **1.650.131** | **100** |
| Άκυρα / κενά ψηφοδέλτια | 19.797 | – | 13.489 | – |
| Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι / προσέλευση | 3.200.458 | 42,76 | 3.126.432 | 52,78 |
| Πηγή: Comisia Electorală Centrală Αρχειοθετήθηκε 2020-11-17 στο Wayback Machine. alegeri.md |
|
|

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Moldova Presidential Election Offers Little Hope Of Overcoming Old Divisions». *RadioFreeEurope/RadioLiberty* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2020.
2. 1 2  «Voting in Moldovan presidential election kicks off in Moldova». *TASS*. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2020.
3. ↑  «Constitution of Moldavia» (PDF).
4. ↑  «The status and powers of the President of the Republic of Moldova». *www.presedinte.md* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2020.
Ο **Πρόεδρος της Δημοκρατίας του Πρασίνου Ακρωτηρίου** (αμετάφραστο: Κάμπου Βέρντε) είναι αρχηγός κράτους της αφρικανικής χώρας. 
Εκλέγεται από το λαό με καθολική ψηφοφορία για πενταετή θητεία. Πρώτος πρόεδρος της χώρας μετά την ανεξαρτησία της από την Πορτογαλία ήταν ο Αριστίντες Περέιρα, ο οποίος κυβέρνησε από το 1975 ως το 1991.. Το 1991 η χώρα, όπως και πολλές άλλες δημοκρατίες στην Αφρική υιοθέτησε το πολυκομματικό σύστημα. Στις πρώτες πολυκομματικές προεδρικές εκλογές του 1991, πρόεδρος εκλέχθηκε ο Αντόνιο Μασκαρένιας Μοντέιρο, ο οποίος επανεξελέγη για 2η θητεία το 1996. Οι διάδοχοί του, Πέντρο Πίρες και Ζόρζε Κάρλος Φονσέκα επανεξελέγησαν επίσης για δύο θητείες, το 2001 και 2006 (ο Πίρες) και το 2011 και το 2016 (ο Φονσέκα).

Διατελέσαντες πρόεδροι
----------------------

| Σειρά | Όνομα (γέννηση-θάνατος) | Πορτραίτο | Εκλογή | Διάρκεια θητείας | Πολιτικό κόμμα |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | **Αριστίντες Περέιρα** (1923-2011) |  | — | 8 Ιουλίου 1975 | 22 Μαρτίου 1991 | PAIGVPAIGC |
| 2 | **Αντόνιο Μασκαρένιας Μοντέιρο** (1944-2016) |  | 1991 / 1996 | 22 Μαρτίου 1991 | 22 Μαρτίου 2001 | MpD |
| 3 | **Πέντρο Πίρες** (1934-) |  | 2001 / 2006 | 22 Μαρτίου 2001 | 9 Σεπτεμβρίου 2011 | PAIGV |
| 4 | **Ζόρζε Κάρλος Φονσέκα** (1949-) |  | 2011 / 2016 | 9 Σεπτεμβρίου 2011 | 9 Νοεμβρίου 2021 | MpD |
| 5 | **Ζοζέ Μαρία Νέβες**(1960-) |  | 2021 | 9 Νοεμβρίου 2021 | Σημερινός | PAIGV |

Τελευταίες εκλογές
------------------

Κύριο λήμμα: Προεδρικές εκλογές Πράσινου Ακρωτηρίου 2021

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Political Parties of the World* (6th edition, 2005), ed. Bogdan Szajkowski, pages 113–114.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα (Πορτογαλικά)
* World Statesmen – Cape Verde
Ο **Μιχαήλ Γαγγλιανός** ήταν στρατηγός του Θέματος Σικελίας το όνομα του οποίου αναφέρεται το 799 εντός των *Annales Regni Francorum*.

Βιογραφία
---------

Ο Μιχαήλ Γαγγλιανός ήταν ευνούχος και έμπιστος της Ειρήνης. Διαδέχθηκε τον Νικήτα. Θεωρείται πιθανό να είχε ήδη διαδραματίσει ρόλο ως εκπρόσωπος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ενώπιον των Φράγκων το 798, όταν συνόδευσε κατά την επιστροφή του τον Σισίννιο, αδερφό του Πατριάρχη Ταράσιου, ο οποίος είχε συλληφθεί ως αιχμάλωτος στα τέλη της δεκαετίας του 780. Κατείχε το αξίωμα του πατρικίου και του πραιποσίτου. Το τελευταίο αυτό αξίωμα παραμένει ασαφές αναφορικά με την ακριβή του θέση στην ιεραρχία των βυζαντινών αξιωμάτων.

Φαίνεται, επίσης, πως ο Μιχαήλ κατείχε το αξίωμα του στρατηγού του Θέματος Αρμενιακών (τα φραγκικά χρονικά κάνουν λόγο για την Φρυγία) μεταξύ του 797 και του 799. Ως επικεφαλής της Σικελίας, πιθανώς να οργάνωσε την άμυνα του νησιού για την υπεράσπισή του απέναντι σε ενδεχόμενη επίθεση του Καρλομάγνου. Πράγματι, στα τέλη του 8ου αιώνα, οι εντάσεις μεταξύ των δύο αυτοκρατοριών ήσαν σημαντικές και ο στρατηγός της Σικελίας (πιθανόν ο Μιχαήλ) ζήτησε ακόμα και από τους Άραβες της Καϊρουάν την αποστολή στρατιωτικών ενισχύσεων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Annales Regni Francorum*, p. 108
2. ↑  Vivien Prigent, Mikaël Nichanian, *Les stratèges de Sicile. De la naissance du thème au règne de Léon V*, p. 126

Πηγές
-----

* Vivien Prigent, Mikaël Nichanian, « Les stratèges de Sicile. De la naissance du thème au règne de Léon V » in *Revue des études byzantines*, no. 61, 2003, p. 97-141.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μεσαίωνας
* Πύλη:Βυζαντινή Αυτοκρατορία
* Πύλη:Σικελία
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Michel Ganglianos  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Στην ελληνική μυθολογία ο **Καινέας** (***Καινεύς***) ήταν ένας Λαπίθης που αναφέρεται στη Μάχη Λαπιθών και Κενταύρων. Στην *Ιλιάδα* (Α 262-268) ο Καινέας γενεαλογείται ως πατέρας του Κορώνου και παππούς του Λεοντέα, αρχηγού των Λαπιθών. Ο Καινέας ήταν άτρωτος, σκότωσε 5 Κενταύρους στην παραπάνω μάχη και εξοντώθηκε μόνο όταν καταπλακώθηκε από πέτρες και μεγάλα κλαδιά ή κορμούς πεύκων, οπότε βυθίσθηκε όρθιος μέσα στη γη κάτω από το μεγάλο τους βάρος και δεν ξαναεμφανίστηκε ποτέ πια.

Σύμφωνα με μία άποψη ο Καινέας ήταν χθόνια θεότητα, ενώ σύμφωνα με άλλη άποψη ήταν μία υπόσταση του θεού Άρη. Στην αρχή (Οβιδίου *Μεταμορφώσεις*, βιβλίο ΧΙΙ, 171-209, 459-525) ο Καινέας ήταν μια νέα γυναίκα από τη Θεσσαλία, η **Καινίς**, κόρη του Ελάτου και της Ιππέας, στην οποία ο θεός Ποσειδώνας έδωσε το χάρισμα να είναι άτρωτη και να γίνει αργότερα άντρας. Ως άντρας έλαβε μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία και στο κυνήγι του Καλυδώνιου Κάπρου. Στο αγγείο Φρανσουά ο Καινεύς απεικονίζεται κατά τη μάχη Λαπιθών και Κενταύρων.

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Καινέας στην *Encyclopaedia Britannica*

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 64947943
* GND: 124741932
* SUDOC: 07860057X
* BNF: cb11994940d (data)

 |

 |
Η **Μίλιτσα Γιακόβλεβιτς**, συγγραφικό ψευδώνυμο **Μιρ-Τζαμ**, ( σερβικά κυριλλικά: Милица Јаковљевић, Мир-Јам‎ ) ήταν Σέρβα συγγραφέας, της οποίας πολλά μυθιστορήματα εποχής έχουν προσαρμοστεί επιτυχώς σε δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 22 Απριλίου 1887 στην Γιάγκοντινα. Έζησε στο Κραγκούγιεβατς, αλλά μετακόμισε στο Βελιγράδι μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στο *Beogradske Novosti* και αργότερα στη *Nedeljne Ilustracije*. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δημοσίευσε πολλές ιστορίες αγάπης και μυθιστορήματα με το ψευδώνυμο Μιρ-Τζαμ. Η δουλειά της αποτελείται από ευανάγνωστες ιστορίες αγάπης γραμμένες σε πολύ γραφικό και περιγραφικό στιλ, γεγονός που της φέρνει συνεχή δημοτικότητά μέχρι και σήμερα. Η αξία της δουλειάς της έγκειται στη λεπτομερή και ρεαλιστική αναπαράσταση της καθημερινής ζωής στη Γιουγκοσλαβία μεταξύ των παγκόσμιων πολέμων. Εξαιτίας αυτού, πήρε το παρατσούκλι της *Σέρβας Τζέιν Όστεν* .

Μιλούσε άπταιστα ρωσικά και γαλλικά. Αν και έγραφε συχνά για το γάμο, δεν παντρέυτηκε ποτέ. Πέθανε στο Βελιγράδι στις 22 Δεκεμβρίου 1952. Η Μιρ-Τζαμ ήταν η αδερφή του συγγραφέα Στίβαν Γιακόβλεβιτς.

Η δημοτικότητα της Μιρ-Τζαμ αναζωπυρώθηκε όταν το μυθιστόρημά της *Ranjeni orao* (Πληγωμένος Αετός) προσαρμόστηκε σε μία τηλεοπτική σειρά που σκηνοθετήθηκε από τον Ζντράβκο Σότρα και μεταδόθηκε από το RTS μεταξύ 2008 και 2009. Χάρη στη δημοτικότητα του *Ranjeni orao*, τα γυρίσματα του *Greh njene majke*, μίας άλλης τηλεοπτικής προσαρμογής μυθιστορήματος της Μιρ-Τζαμ, ξεκίνησαν στις 26 Ιουνίου 2009 και έφτασε επίσης σε υψηλά επίπεδα δημοτικότητας. Το έργο της Nepobedivo srce προσαρμόστηκε επίσης για τηλεοπτική σειρά μετά από λίγο καιρό.

Εργα
----

### Μυθιστορήματα

* *Ranjeni orao*  (Πληγωμένος Αετός)
* *To je bilo jedne noći na Jadranu* (Ένα βράδυ στην Αδριατική θάλασσα)
* *Nepobedivo srce* (Αήττητη καρδιά)
* *Otmica muškarca* (Απαγωγή ενός άνδρα)
* *Greh njene majke* (Η αμαρτία της μητέρας της)
* *U slovenačkim gorama* (Στα Σλοβενικά Όρη)
* *Mala supruga* (Μια μικρή σύζυγος)
* *Samac u braku* (Άγαμος σε έναν γάμο)
* *Izdanci Šumadije* (Προέλευση της Sumadija)

### Συλλογές διηγημάτων

* *Dama u plavom* (Η κυρία στα μπλε)
* *Časna reč muškarca* (Λόγος τιμής ενός ανθρώπου)
* *Sve one vole ljubav* (Όλοι συμπαθούν την αγάπη)
* *Devojka sa zelenim ocima* (Το κορίτσι με τα πράσινα μάτια)
* *Prvi sneg* (Πρώτο χιόνι)

### Θεατρικά έργα

* *Tamo daleko* (Κάπου μακριά)
* *Emancipovana porodica* (Ελευθερωμένη οικογένεια)

Δείτε επίσης
------------

* Γέλενα Ντιμιτρίεβιτς
* Ισιντόρα Σέκουλιτς

Παραπομπές
----------

1. ↑  Loš, Tatjana (19 Νοεμβρίου 2014). «Milica Jakovljević Mir Jam - novinarka i spisateljica» [Milica Jakovljević Mir Jam - Journalist and Author]. Večernje novosti. Ανακτήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2014. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Ranjeni orao on yu4you.com

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 81856826
* **Europeana**: agent/base/112366
* LCCN: n80102338
* ISNI: 0000 0003 6858 1182
* GND: 137708149
* BIBSYS: 10017054
* NLA: 40494292

 |

 |
Τα **Καισάρεια** ήταν αθλητικοί αγώνες που γίνονταν στην Πάτρα κατά την αρχαιότητα.

Για τους αγώνες υπάρχουν λίγα στοιχεία τα οποία εμπλουτίζονται με τις ανασκαφές και ανάδειξη του αρχαίου σταδίου της πόλης που γίνεται σήμερα. Η ανασκαφή του είναι δύσκολη γιατί βρίσκεται στο σημερινό κέντρο της Πάτρας και μετά από πολλές απαλλοτριώσεις ανασκάπτεται αλλά όχι ολόκληρο.[1]
Από επιγραφές που έχουν βρεθεί γίνεται γνωστό ότι το στάδιο κατασκευάστηκε επι του Ρωμαίου αυτοκράτορα Δομιτιανού ανάμεσα στο 80 με 90 π.Χ. και είχε 200 μέτρα μήκος και 90 πλάτος.

Στην Κόρινθο, Κω και στην Λαοδείκια έχουν βρεθεί επιγραφές που αναφέρουν νικητές από αυτές τις πόλεις στα Καισάρεια. Από επιγραφές ξέρουμε και κάποιους Αχαιούς νικητές των αγώνων , όπως ο *Αλέξανδρος* , η *Νικηγόρα* (γυναίκα), *Χρυσόπετρος*, κ.α.

Οι αγώνες διεξάγονταν με την βοήθεια χορηγών, οι οποίοι τιμούνταν για την προσφορά τους με τον τίτλο του Αγωνοθέτη. Οι αθλητές προέρχονταν από όλον τον τότε γνωστό κόσμο και οι αγώνες είχαν διεθνή χαρακτήρα.
Από ψηφιδωτό που έχει βρεθεί στην πόλη , έγινε γνωστό ότι στα Καισάρεια γίνονταν τα εξής αγωνίσματα : *Πένταθλο*,*Πυγμή*, *Δρόμος*,*Κερητίζων*,*Οπλιτικός δρόμος*,*Πάλη* και θεατρικοί.

* Το αρχαίο στάδιο-θέατρο της Πάτρας όπου γίνονταν οι αγώνες
* Το αρχαίο στάδιο-θέατρο της Πάτρας όπου γίνονταν οι αγώνες
* Το αρχαίο στάδιο-θέατρο της Πάτρας όπου γίνονταν οι αγώνες

Πηγές - Αναφορές
----------------

* Βιβλίο *Ιστορίες της πόλης* , Συλλογικό έργο, Εκδόσεις *Περί τεχνών* , Πάτρα 2004 , ISBN 960-88372-0-0

1. ↑  *Πάτρα μια πόλη στην λογοτεχνία*, Κώστα Λογαρά, εκδόσεις Μεταίχμιο, 2001, ISBN 978-960-375-924-9 σελίδα 27
Ανδόρρα 
 Λίχτενσταϊν
Μονακό 
 Άγιος Μααρίνος
Βατικανό 
Τα ευρωπαϊκά μικροκράτη

Υπάρχουν αρκετά μικροκράτη στην Ευρώπη. Παρόλο που δεν υπάρχει σαφής συναίνεση ως προς ποιες πολιτικές μονάδες χαρακτηρίζονται ως *μικροκράτη*, οι περισσότεροι ερευνητές θεωρούν την Ανδόρρα, το Λίχτενσταϊν, το Μονακό, τον Άγιο Μαρίνο και το Βατικανό ως παραδείγματα μικροκράτους. Ταυτόχρονα, μερικοί ακαδημαϊκοί αμφισβητούν ακόμη και τον χαρκατηρισμό του Βατικανού ως πραγματικό κράτος υποστηρίζοντας ότι δεν ανταποκρίνεται στα «παραδοσιακά κριτήρια της κρατικής υπόστασης» και ότι «το ειδικό καθεστώς της Πόλης του Βατικανού θεωρείται πιθανώς καλύτερα ως μέσο για να διασφαλιστεί ότι ο Πάπας μπορεί ελεύθερα να ασκεί τις πνευματικές του λειτουργίες και από αυτή την άποψη είναι χαλαρά ανάλογη με εκείνη των αρχηγών των διεθνών οργανισμών». Σύμφωνα με τον ποιοτικό ορισμό των μικροκρατών που προτάθηκε από τον Dumienski (2014), τα μικροκράτη μπορούν επίσης να θεωρηθούν ως «σύγχρονα προστατευόμενα κράτη, δηλαδή κυρίαρχα κράτη που μπόρεσαν να μεταθέσουν μονομερώς ορισμένα χαρακτηριστικά της κυριαρχίας σε μεγαλύτερες δυνάμεις, με αντάλλαγμα την οικονομική και πολιτική βιωσιμότητα τους έναντι των γεωγραφικών ή δημογραφικών τους περιορισμών." Και πράγματι, όλες τα ευρωπαϊκά μικροκράτη είναι κυρίαρχα κράτη που λειτουργούν σε στενή (και εθελοντική) σχέση με τον αντίστοιχο μεγαλύτερο γείτονά τους. Σήμερα, όλα τα Ευρωπαϊκά μικροκράτη έχουν κάποια σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση (EU).

Δείτε ακόμη
-----------

* Ευρωπαϊκά μικροκράτη
* Ειδικά εδάφη των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Η Μάλτα, παρά το γεγονός ότι θεωρείται ένα από τα Ευρωπαϊκά μικροκράτη 
δεν επισημαίνεται σε αυτόν τον χάρτη επειδή είναι πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Παραπομπές
----------

1. ↑  Catudal, H. 1975. The plight of the Lilliputians: An analysis of five European microstates. Geoforum, 6, pp.187–204
2. ↑  Duursma, J.C. 1996. Fragmentation and the International Relations of Micro-states: Self-determination and Statehood, *Cambridge University Press*.
3. ↑  Eccardt, T.M. 2005. Secrets of the Seven Smallest States of Europe: Andorra, Liechtenstein, Luxemborg, Malta, Monaco, San Marino, and Vatican City, Hippocrene Books.
4. ↑  Mendelson, M. 1972. Diminutive States in the United Nations. *The International and Comparative Law Quarterly*, 21(4), pp.609–630.
5. ↑  Dumienski, Zbigniew (2014). *Microstates as Modern Protected States: Towards a New Definition of Micro-Statehood*. Occasional Paper. Centre for Small State Studies. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2014-07-14.. Ανακτήθηκε στις 6 July 2014.
6. ↑  «EU relations with the Principality of Andorra, the Republic of San Marino and the Principality of Monaco» (PDF). Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 14 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2012.
Η **κατάληψη του Άαλστ** το 1584, επίσης γνωστή και ως προδοσία του Άαλστ, έλαβε χώρα στις αρχές Φεβρουαρίου του 1584 στην πόλη Άαλστ της Φλάνδρας (σημερινό Βέλγιο), κατά τη διάρκεια του Ογδοηκονταετούς Πολέμου και του Αγγλοϊσπανικού Πολέμου του 1585-1604. Το 1584, μετά από την επιτυχή ισπανική στρατιωτική εκστρατεία του 1583, ο γενικός κυβερνήτης Αλέξανδρος Φαρνέζε, Πρίγκιπας της Πάρμας, επικεντρώθηκε στην κατάκτηση των πόλεων κατά μήκος του ποταμού Σκάλδη και των παραποτάμων του. Μια από αυτές τις πόλεις ήταν το Άαλστ, που βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Ντέντερ. Τον Ιανουάριο, η φρουρά του Άαλστ, αποτελούμενη από αγγλικά στρατεύματα υπό τη διοίκηση του Ολίβιερ φαν ντεν Τέμπελ, περικυκλώθηκε από τις ισπανικές δυνάμεις του Αλέξανδρου Φαρνέζε. Τότε, οι Άγγλοι στρατιώτες, κουρασμένοι από την έλλειψη τροφίμων και χρημάτων, παρέδωσαν την πόλη στον Φαρνέζε, με αντάλλαγμα 128.250 φλωρίνια και εντάχθηκαν στην υπηρεσία του ισπανικού στρατού.

Η προέλαση του Πρίγκιπα της Πάρμας ήταν ταχεία και στις 7 Απριλίου, μετά από τρεις μήνες πολιορκίας, η πόλη Υπρ βρισκόταν στα χέρια του. Ο επόμενος στόχος των Ισπανών ήταν η Μπριζ, η οποία καταλήφθηκε στις 24 Μαΐου χωρίς να χρειαστεί να υπάρξει μάχη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *España y la rebelión de Flandes*. Geoffrey Parker σελ. 209
2. ↑  Willem J. F. Nuyens σελ. 253
3. 1 2  *The Army of Flanders and the Spanish Road*. Geoffrey Parker σελ. 42
4. 1 2 3 4  Geoffrey Parker σελ. 209
5. 1 2  Nuyens σελ.253

Βιβλιογραφία
------------

* Geoffrey Parker. *España y la rebelión de Flandes*. Editorial Nerea, S.A. Madrid, 1989. (ISBN 84-86763-26-6)
* Geoffrey Parker. *The Army of Flanders and the Spanish Road, 1567-1659*. Second edition 2004. Cambridge University Press. (ISBN 0-521-83600-X)
* Willem J. F. Nuyens. *Geschiedenis der nederlandsche beroerten in de XVIe eeuw: Geschiedenis van den opstand in de Nederlanden, van de komst van Alva tot aan de bevrediging van Gend: (1567-1576)*. Landenhuysen, 1867.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *España y la rebelión de Flandes* by Geoffrey Parker
Η **Μιρέλα Ιβάνοβα** (βουλγαρικά: Мирела Иванова‎, γεννημένη στις 11 Μαΐου 1962 στη Σόφια) είναι μία από τις πιο διάσημες σύγχρονες βουλγάρες ποιήτριες. Τα ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε πολλές διαφορετικές γλώσσες, συμπεριλαμβανομένων των Γερμανικών και των Αγγλικών

Ζωή
---

Σπούδασε σε σχολή γερμανικής γλώσσας στη Σόφια και αποφοίτησε από τη Βουλγαρική και τη Ρωσική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Πλόβντιβ.

Η Μιρέλα Ιβάνοβα γράφει δοκίμια, κριτικές για μυθοπλασίες και θεατρικές παραστάσεις, ασχολείται με την ιστορία της λογοτεχνίας και μεταφράζει από τη γερμανική γλώσσα. Είναι συγγραφέας σεναρίων για ταινίες ντοκιμαντέρ. Το 1994 μετέφρασε και δημοσίευσε μία ανθολογία σύγχρονης γερμανικής ποίησης, με τίτλο *Η περιπλάνηση των πετρών*. Έχει επίσης μεταφράσει γερμανικά έργα των Σάρα Κιρς, Έλκε Έρμπ, Γκρέγκορ Λάσεν, Έρνεστ Γουίκερ, Ντουρς Γκρούνμπαϊν, Ούβε Κόλμπε, καθώς και το δημοφιλές έργο του Έρνστ Γκόμπριχ *History of Mankind for Young Readers*. Τα ποιήματα της Ιβάνοβα έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες.

Βιβλιογραφία
------------

* *Πέτρινα φτερά*
* *Ψίθυροι*
* *Μοναχικό παιχνίδι*
* *Μνήμη για λεπτομέρειες*
* *Αποσυναρμολόγηση παιχνιδιών*
* *Εκλεκτισμός*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: «BnF catalogue général». (Γαλλικά) *general catalog of BnF*. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας. Παρίσι. Ανακτήθηκε στις 26  Μαρτίου 2017.
2. ↑  Writing Europe: what is European about the literatures of Europe? (Google book results)
3. ↑  «Mirela Ivanova - poetess - EVENTS.bg». *web.archive.org*. 5 Οκτωβρίου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2021. CS1 maint: Unfit url (link)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 69166099
* LCCN: n93097779
* ISNI: 0000 0001 1474 4041
* GND: 123530415
* SUDOC: 069936676
* BNF: cb145307871 (data)
* NKC: js2011625452

 |

 |
Η **Κατάληψη του Παλέρμο** έφερε αντιμέτωπους τους Βυζαντινούς και τους Οστρογότθους στο Παλέρμο της Σικελίας στη διάρκεια του 535 και στα πλαίσια του Γοτθικού Πολέμου.

Εισαγωγή
--------

Το 535, ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός απέστειλε τον Βελισάριο στην Ιταλία να πολεμήσει ενάντια στον Θεόδατο, βασιλιά των Οστρογότθων.

Κατάληψη του Παλέρμο
--------------------

Ο Βελισάριος αποβιβάστηκε στη Σικελία, την οποία και κατέλαβε χωρίς να συναντήσει αντίσταση, με εξαίρεση το Παλέρμο, όπου η φρουρά αρνήθηκε να παραδοθεί.

Ο Βελισάριος, εκτιμώντας πως η πόλη δεν ήταν δυνατό να καταληφθεί από στεριάς, έστειλε τον στόλο του στο λιμάνι, το οποίο βρισκόταν εκτός της πόλης και εκτεινόταν μέχρι τα τείχη αυτής.

Καθώς τα κατάρτια των πλοίων ξεπερνούσαν σε ύψος τα τείχη, ανύψωσε με τη χρήση βαρούλκων βάρκες γεμάτες με τοξότες.

Ο πληθυσμός, ευρισκόμενος υπό βροχή βελών, τρομοκρατήθηκε και η πόλη παραδόθηκε άμεσα.

Απολογισμός
-----------

Η κατάληψη του Παλέρμο ολοκλήρωσε την κατάληψη της Σικελίας από την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Πηγή
----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Μεσαίωνας | Πύλη Μεσαίωνας |

* Nouveau dictionnaire des sièges et batailles Tome 5


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Prise de Palerme (535)  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Μιρ Τζαφάρ ιμπν Μιρ Χασάν Ντασνί** (κουρδικά: Mîr Ceferê Dasnî‎, αραβικά: الأمير جعفر بن الأمير حسن الداسني‎), επίσης γνωστός ως **Τζαφάρ ιμπν Φαχαρτζίς**, ήταν μέλος και ηγέτης της εθνοθρησκευτικής ομάδας των Γιαζίντι, ο οποίος, το 838, ξεκίνησε εξέγερση εναντίον του Αββασίδη Χαλίφη Αλ-Μουτασίμ στην περιοχή η οποία βρίσκεται βόρεια της Μοσούλης. Μετά την ήττα του στο Μπαμπαγκές, κατέφυγε σε κάστρα ευρισκόμενα στην περιοχή του Ντασίν. Ο Μουτασίμ, ως απάντηση, έστειλε στράτευμα υπό την ηγεσία του Αμπντουλάχ ιμπν Ανς αλ-Αζντί, με συνέπεια την ένοπλη σύγκρουση μεταξύ του αραβικού στρατεύματος και των Κούρδων οπαδών του Μιρ Τζαφάρ. Λόγω του δύσβατου του εδάφους, το αραβικό στράτευμα απέτυχε στην αποστολή του, υφιστάμενο σημαντικές απώλειες, ενώ αριθμός εκ των διοικητών του, συμπεριλαμβανομένου του θείου του Αμπντουλάχ, Ισάκ ιμπν Ανς, καθώς και του πεθερού του, σκοτώθηκαν.

Ο Μουτασίμ τότε όρισε τον Χαζάρο απελεύθερο Ιτάχε ως διοικητή του στρατού του. Ο Ιτάχ νίκησε τις δυνάμεις του Μιρ Τζαφάρ το 841, και σκότωσε σημαντικό αριθμό Κούρδων. Με στόχο να αποφύγει την σύλληψή του, ο Μιρ Τζαφάρ αυτοκτόνησε δια της κατάποσης δηλητηρίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  M. Th. Houtsma, 1993, E. J. Brill's First Encyclopaedia of Islam, 1913-1936: Volume 4 - Page 1136, Brill
2. ↑  Thomas Bois, 1966, The Kurds, Khayats, University of Michigan, 159 pages
3. ↑  Kevin Alan Brook, 2009, The Jews of Khazaria, page 184, Rowman and Littlefield Publishers Inc.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Mir Jafar Dasni  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Κατάληψη της Καλλίπολης από τους Οθωμανούς** έλαβε χώρα τον Μάρτιο του 1354 - μέχρι τότε, η Καλλίπολη ήταν κτήση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Μετά από πολλές ήττες που υπέστη τον τελευταίο μισό αιώνα, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία είχε χάσει σχεδόν όλες τις κτήσεις της στην Ανατολία. Η έξοδος στο Αιγαίο και στη Θάλασσα του Μαρμαρά επέτρεπε στους Οθωμανούς να καταλάβουν τις νότιες περιοχές των Βαλκανίων και να επεκταθούν στη Σερβία και στην Ουγγαρία.

Κατάληψη της Καλλίπολης
-----------------------

Κατά τη διάρκεια του βυζαντινού εμφυλίου πολέμου 1352-1357, οι Τούρκοι μισθοφόροι ενώθηκαν με τον Αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ' και λεηλάτησαν το θέμα Θράκης, ενώ κατέλαβαν επίσης και το μικρό οχυρό της Τζύμπης πλησίον της Καλλίπολης. Στις 2 Μαρτίου 1354, ένας σεισμός κατέστρεψε εκατοντάδες χωριά και πόλεις στην περιοχή. Σχεδόν κάθε κτήριο στην Καλλίπολη καταστράφηκε, αναγκάζοντας τους Έλληνες κατοίκους να εκκενώσουν την πόλη. Σε λιγότερο από ένα μήνα, ο Σουλεϊμάν πασάς κατέλαβε την πόλη, την οχύρωσε γρήγορα και την κατοίκησε με τουρκικές οικογένειες από τα βάθη της Ανατολίας.

Επακόλουθα
----------

Ο Ιωάννης ΣΤ' προσέφερε χρηματική αποζημίωση στον Οθωμανό Σουλτάνο Ορχάν ώστε αυτός να εκκενώσει την πόλη, αλλά η προσφορά του δεν έγινε δεκτή. Ο Σουλτάνος, σύμφωνα με αναφορές, δήλωσε ότι δεν κατέλαβε την πόλη δια της βίας και δεν θα μπορούσε να εγκαταλείψει κάτι που του «έχει παραχωρηθεί από τον Αλλάχ». Στην Κωνσταντινούπολη ξέσπασε πανικός, καθώς οι κάτοικοι της βυζαντινής πρωτεύουσας θεώρησαν πως οι Τούρκοι θα επιτεθούν σύντομα στην πόλη. Εξαιτίας αυτού, ο Καντακουζηνός εκθρονίστηκε τον Νοέμβριο του 1354.

Η Καλλίπολη έγινε μεγάλο προγεφύρωμα που χρησιμοποιήθηκε από τους Οθωμανούς για τη μετέπειτα επέκταση τους στην Ευρώπη. Σε λιγότερα από 10 χρόνια, σχεδόν ολόκληρη η Θράκη έπεσε στα χέρια των Τούρκων, εκτός της Αδριανούπολης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Nicolle, David and Hook, Adam. *Ottoman Fortifications 1300–1710 Αρχειοθετήθηκε 2014-10-29 στο Wayback Machine..* Osprey Publishing, 2010. Accessed 3 Sept 2011.
2. ↑  Goffman, Daniel. *The Ottoman Empire and Early Modern Europe.* Cambridge University Press, 2002. Accessed 3 Sept 2011.
3. 1 2 3  Ostrogorsky, George. *History of the Byzantine State,* σελ. 530–537. Rutgers University Press (New Jersey), 1969.
4. ↑  Norwich, John. *A Short History of Byzantium*, σελ. 348. Alfred A. Knopf (New York), 1997.
5. ↑  Vasiliev, Alexander. *History of the Byzantine Empire, 324–1453*, 2nd ed, σελ. 622. (Madison), 1952.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οι μάχες των Βυζαντινο-Οθωμανικών Πολέμων |
| --- |
|  |
| 
* Βαφεύς
* Καταλανική εκστρατεία
* Προύσα
* Πελεκάνον
* Νίκαια
* Νικομηδεία
* Καλλίπολη (1354)
* Αδριανούπολη
* Καλλίπολη (1366)
* Φιλαδέλφεια
* Κωνσταντινούπολη (1393-1402)
* Κωνσταντινούπολη (1411)
* Κωνσταντινούπολη (1422)
* Θεσσαλονίκη
* Άλωση της Κωνσταντινούπολης
* Τραπεζούντα
 |

 |
Το κανάλι Μαχμουντία
Η **Μεξ** (αραβικά: المكس, *Αλ Μαξ*) είναι συνοικία της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο, η οποία ανήκει στην ευρύτερη περιοχή της Αμρίγια στα δυτικά της πόλης.  Δόθηκε ως όνομα διότι εκεί από τη ρωμαϊκή εποχή υπήρχε τελωνιακός σταθμός στον οποίον ελέγχονταν τα αγαθά που έρχονταν από τη δύση. Επί Αράβων και Οθωμανών ο τελώνης καλούταν "Μακκά", λέξη που συναντάται και στην προϊσλαμική εποχή. Οι τελώνες μισούνταν και στην Αίγυπτο, κι από τη λαϊκή θυμοσοφία στέλνονταν στο πυρ το εξώτερον (Ίνα Σάχεμπ ελ Μάξι φιλ Ναρ), από όπου προκύπτει και το όνομα. Τελωνιακοί σταθμοί, εκτός από την Αλεξάνδρεια, υπήρχαν και στο Κάιρο και στο Ελ Αρίς. Τα διόδια καταργήθηκαν την εποχή των Μαμελούκων. Σήμερα στη συνοικία είναι συγκεντρωμένες οι περισσότερες αλιευτικές δραστηριότητες της Αλεξάνδρειας και εκεί βρίσκεται και η κεντρική ψαραγορά της πόλης.

Το Ψαροχώρι
-----------

Η περιοχή του Μεξ είναι ιδιαίτερα ξεχωριστή, καθώς σε αυτήν είναι συγκεντρωμένα τα σπίτια των περισσότερων ψαράδων της πόλης, τα οποία είναι στριμωγμένα γύρω από το νέο κανάλι Μαχμουντία, τα νερά του οποίου ρέουν από τον Νείλο στη Λίμνη Μαρεώτιδα, για να καταλήξουν στην Μεσόγειο Θάλασσα.  Οι περισσότεροι κάτοικοι είναι ψαράδες στο επάγγελμα στο οποίο χρησιμοποιούν μικρές βάρκες που περνάνε από γενιά σε γενιά. Τα περισσότερα σπίτια έχουν πρωτόγονη αρχιτεκτονική και είναι χτισμένα παράλληλα με το κανάλι έτσι ώστε να έχουν όλα άμεση πρόσβαση στη θάλασσα. Έτσι, όλη η συνοικία έχει εμφάνιση που θυμίζει ένα μακρύ διάδρομο με μήκος 1,5 χιλιομέτρων. Όποιος επισκεφτεί την περιοχή μπορεί να παρατηρήσει από κοντά τις καθημερινές εργασίες των πολυάριθμων ψαράδων. 

*

Αναφορές
--------

1. ↑  المكس
2. ↑  «قرية الصيادين». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2018.
3. ↑  [*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  المكس
5. ↑  «قرية الصيادين». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2018.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Συνοικίες της Αλεξάνδρειας |
| --- |
|  |
| 
* Ελ Αγαμί
* Αμπουκίρ
* Αμρίγια
* Ανφούσι (πρώην νήσος Φάρος)
* Αταρίν
* Βικτώρια
* Γκάμπαρι
* Γλυμενόπουλο
* Ζιζίνια
* Θαργουάτ
* Ιμπραημία
* Καμπ Σεζάρ
* Κλεοπάτρα
* Κομ ελ Δικ
* Λουράν
* Μαϊάμι
* Μαζαρίτα
* Μανσίγια
* Μεξ
* Μπακός
* Μπουλκλί
* Μοντάζα
* Μωχαρέμπεη
* Ντεχέλα
* Ράμλι
* Ρας ελ Τιν
* Σάμπα Πάσα
* Σαν Στέφανο
* Σάτμπι
* Σιλσίλα
* Σίντι Γκάμπερ
* Σίντι Μπισρ
* Σμούχα
* Σοντς
* Σουγκάφα
* Σπόρτινγκ
* Στάνλεϋ
* Σώτερ
* Τσανακλή
* Φλέμινγκ
* Χάντρα
* Χάια Γουασάτ (Κέντρο)
 |

 |
Ο **Μιχαήλ Αποκάπης** (*Abu K’ab*) (πέθανε πριν το 1059) ήταν Βυζαντινός δουξ που καταγόταν από Μελχίτικη οικογένεια Αρμενίων. Η οικογένεια του μετακόμισε από το Tayq της Ιβηρίας, όπου είχε στην κατοχή της μεγάλες εκτάσεις. Κατείχε τους τίτλους του *δουξ*, *προέδρου*, *πρωτονωβελίσσιμου*, και του *σεβαστού* και *βεστάρχη*.

Ο Μιχαήλ υπό τον Ρωμανό Γ΄ Αργυρό ανέβηκε σε σημαντικά στρατιωτικά αξιώματα και από το 1038 ήταν διοικητής στην Συριακή Έδεσσα , και διοικητής της Βαασπρακανίας την ίδια εποχή, άγνωστο αν ήταν πριν ή μετά της Έδεσσα. Για την θητεία του ως δουξ η πληροφορία δίνεται από τον Ματθαίο Εδέσσης ενώ σύγχρονοι μελετητές την αμφισβητούν πιστεύοντας ότι ήταν κάποιο άλλο μέλος της οικογένειας δουξ,

Η πιο σημαντική πηγή για τον Μιχαήλ είναι o Ματθαίος Εδέσσης, η οικογένεια αναφέρεται στη διαθήκη του γαιοκτήμονα Ευστάθιου Βοΐλα από την Καππαδοκία, που αργότερα αναφέρετε ότι εγκαταστάθηκαν στην Θέμα Ιβηρίας.

Ήταν παντρεμένος με μία γεωργιανή και είχε δύο γιους. 

* Ο Βασίλειος επίσης κυβερνήτης της Εδέσσης.
* Ο Φαρασμάνης βεστάρχης και το 1069 κυβερνήτης της Ιεράπολης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
2. ↑  Λεβενιώτης, σελ 522
3. 1 2 3  Λεβενιώτης, σελ 525
4. 1 2  Λεβενιώτης, σελ 494

Πηγές
-----

* Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, *Η πολιτική κατάρρευση του Βυζαντίου στην ανατολή*, Θεσσαλονίκη 2007, σελ 180 έως 215.
* Michael Grünbart: *Die Familie Apokapes im Lichte neuer Quellen.* In: *Studies in Byzantine Sigillography.* Bd. 5, 1998, S. 29–41.
* Speros Vryonis, Jr.: *The Will of a Provincial Magnate, Eustathius Boilas (1059).* In: *Dumbarton Oaks Papers.* Bd. 11, 1957, σσ. 263–277, doi:10.2307/1291111.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Michael Apokapes  της Γερμανικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Καρλ Φρίντριχ Βίλχελμ Μάισνερ** (2 Ιουλίου 1792 στο Χάλλε (Ζάαλε) - † 30 Απριλίου 1853) ήταν Γερμανός φαρμακοποιός, ο οποίος επινόησε τον όρο *αλκαλοειδές* το 1819.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος φαρμακοποιού, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη μικρή πόλη Χάλλε της τότε Πρωσίας (σημερινής Γερμανίας). Το 1808 έλαβε το απολυτήριό του από το λύκειο και στη συνέχεια σπούδασε ιατρική στο Χάλλε και από το 1810 στο Βερολίνο. 

Όταν πέθανε ο πατέρας του, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τις σπουδές του και ολοκλήρωσε μια μαθητεία ως φαρμακοποιός. Ανέλαβε το φαρμακείο του πατέρα του, το οποίο τώρα διοικούσε ο θείος του, *Friedrich Ludwig*. Στη συνέχεια πήγε στην Ερφούρτη και εργάστηκε για τον ιδιοκτήτη φαρμακείου και φαρμακοποιό - χημικό *Christian Friedrich Bucholz* (1770–1818), από τον οποίο έμαθε πάρα πολλά πράγματα για την τότε φαρμακολογία. Ο *Buchholz* ήταν καθηγητής χημείας στο Πανεπιστήμιο της Ερφούρτης, με τον οποίο έγινε φίλος, και υπό την εποπτεία του εκπόνησε το διδακτορικό του. Το 1820 πέρασε επιτυχώς τις κρατικές εξετάσεις στη φαρμακευτική στο Βερολίνο και ανέλαβε το ονομαζόμενο φαρμακείο *Löwenapotheke* στο Χάλλε. Το 1842 πούλησε το φαρμακείο του. Παράμεινε ενεργός στα κοινά ως δημοτικός σύμβουλος.

Το 1819 επινόησε τον όρο *αλκαλοειδή* αφού ανακάλυψε τη βερατρίνη στον σπόρο του σαμπαδίλου (δημοσίευση του 1819 στο *Journal für Chemie und Physik*). Είχε προηγηθεί η ανακάλυψη των πρώτων αλκαλοειδών φυτικών ουσιών από τον χημικό Φρίντριχ Σέρτιρνερ (το 1817). Το έργο του 1819 ήταν η πρώτη του επιστημονική δημοσίευση.

Εξέτασε διάφορα άλμη άλατος της Κεντρικής Γερμανίας και εργάστηκε ως βοτανολόγος, ειδικά σε βρύα, λειχήνες και φτέρες, και έκανε σχετικές δημοσιεύσεις στο περιοδικό *Botanical Journal*. Το 1822, μαζί με τον *Rudolph Brandes*, ίδρυσε το ***Ίδρυμα Bucholzsche*** για να ωθήσει τους νέους ανθρώπους στη φαρμακευτική επιστήμη.

Προσωπική ζωή
-------------

Το 1820 παντρεύτηκε την *Johanna Christina Bucholz*, κόρη του *C.F. Bucholz*, στην Ερφούρτη. Μαζί της απέκτησε τέσσερις γιους και τρεις κόρες.

Διαβάστε επίσης
---------------

* + Christoph Friedrich, Cora von Domarus: *Carl Friedrich Wilhelm Meissner (1792–1853) – Apotheker und Alkaloidforscher*. In: *Die Pharmazie*. Nr. 53, 1998, S. 67–73.
	+ Holm-Dietmar Schwarz (1990), *Meißner, Wilhelm Carl*, **16**, Berlin: Duncker & Humblot, σελ. 707 , (πλήρες κείμενο στο διαδίκτυο)

Πηγές
-----

1. 1 2  (Γαλλικά) *Base biographique*. 65226.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 25  Ιουνίου 2015.
3. ↑  Meißner *Entdeckung des Sabadillins*, in: Schweiggers Journal für Chemie und Physik, Band 25, 1819, S. 379–81
Αυτό το λήμμα αφορά τον αρχιερέα.  Για τον ομώνυμο πρίγκηπα, δείτε: Καναφέρ.  

Ο **Καναφέρ** ήταν Αρχιερέας του Πτα στην Μέμφιδα κατά τη βασιλεία του Σαχουρέ της 5ης Δυναστείας. 

Αντικείμενα από τον τάφο του υπάρχουν σε μουσεία. Υπάρχουν Δύο αφιερωματικές πλάκες, η μία στο Βρετανικό Μουσείο και η άλλη στο Ny Carlsberg Glyptotek της Κοπεγχάγης. 

Ένα άγαλμα του Καναφέρ, της γυναίκας του Tjentety και του γιου τους Khuwyptah βρίσκεται στο Μουσείο Τέχνης Kimbell (Τέξας, ΗΠΑ). Ο Καναφέρ απεικονίζεται καθιστός με τη γυναίκα του να γονατίζει δίπλα στο αριστερό του πόδι και το γιο του να ακουμπάει στο δεξί. Ο Καναφέρ κατείχε τους τίτλους Επόπτης των Τεχνιτών, Ιερέας του Φθα, ενώ η γυναίκα του ήταν Βασιλική Σύμβουλος. Ο γιος του Καναφέρ Kuwyptah ήταν επίσης Αρχιερέας του Φθα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kimball Museum Website Αρχειοθετήθηκε 2010-12-27 στο Wayback Machine. Information retrieved from the Ancient Collections page - Egypt

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Kanefer (High Priest of Ptah)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Κηφισιά** είναι συνοικία της ανατολικής Θεσσαλονίκης του δήμου Καλαμαριάς.

Πληροφορίες
-----------

Η Κηφισιά αποτελείται από πολυκατοικίες, μονοκατοικίες, κτίρια, μαγαζιά, πλατείες και διάφορα αξιοθέατα. Στην οδό "Κηφισίας" υπάρχει το Β' ΚΑΠΗ του δήμου Καλαμαριάς. 

Επίσης υπάρχει και η παιδική βιβλιοθήκη στην δυτική είσοδο της συνοικίας, η οποία λειτουργεί από το 2007.

Αξιοθέατα
---------

* Ο **Ιερός Ναός Αγίων Χαραλάμπους και Αργυρής της εκ Προύσης** στην ανατολική έξοδο της συνοικίας.
* Το **γήπεδο** στην νοτιοδυτική μεριά της συνοικίας.
* Το **πάρκο** και η μικρή **πλατεία** στο κέντρο της συνοικίας.

Εκπαίδευση
----------

Η συνοικία παρέχει δημοτικό σχολείο, γυμνάσιο, λύκειο, καθώς και αρκετά φροντιστήρια.

Συγκοινωνία
-----------

Από το κέντρο της Κηφισιάς υπάρχει η γραμμή *39* του ΟΑΣΘ, που εκτελεί την διαδρομή "Δικαστήρια - Κηφισιά", και επίσης η γραμμή *39Α* που εκτελεί την διαδρομή "Δικαστήρια - Εμπορικό Κέντρο Μακεδονία". Επίσης εξωτερικά της συνοικίας περνάνε οι γραμμές *01Χ, 3Κ, 10, 33, 36* και *66*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Κηφισιά - Θεσσαλονίκη». *wikimapia.org*. Ανακτήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  «Τμήμα Ανοιχτής Προστασίας Ηλικιωμένων – Δήμος Καλαμαριάς». Ανακτήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2022.
3. ↑  «Παιδική Βιβλιοθήκη Κηφισιάς Δήμου Καλαμαριάς – Δημοτικές Βιβλιοθήκες Καλαμαριάς». Ανακτήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2022.
4. ↑  *www.xo.gr*. Ανακτήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2022.  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)
5. ↑  «Πώς να πάω στο προορισμό Κηφισιά στη πόλη Θεσσαλονίκης με Λεωφορείο?». *moovitapp.com*. Ανακτήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2022.
Μένουλα. Αρσενικό άτομο του είδους.
Καρπάθικη σαρδέλα, σερβιρισμένη σε πλούσιο τοπικό ελαιόλαδο.Η **Καρπάθικη σαρδέλα** είναι αλίπαστο ιχθυηρό που παρασκευάζεται παραδοσιακά από τους κατοίκους του νησιού της Καρπάθου.

Η Καρπάθικη σαρδέλα ως παστή μένουλα
------------------------------------

Η Καρπάθικη σαρδέλα είναι στην ουσία παστή μένουλα *(Spicara maena)* (επίσημη ελληνική ονομασία *μαίνη η κοινή*) που αλιεύεται σε μεγάλες ποσότητες στα νερά του νησιού κατά το μήνα Μάρτιο, εποχή της ωοτοκίας του συγκεκριμένου ψαριού. Τότε η μένουλα, καθώς "γιαλώνει" εμφανίζεται κοπαδιαστή στις ακτές για να αφήσει τα αυγά της.

Επειδή μάλιστα στη συγκεκριμένη θαλάσσια περιοχή σπανίζει το ψάρι της καθαυτής σαρδέλας (*Sardina pilchardus)* η μένουλα παστώνεται παραδοσιακά στην Κάρπαθο και καταναλώνεται ως υποκατάστατο της γνωστής μας σαρδέλας (*τσαρντέλλα*, στο τοπικό γλωσσικό ιδίωμα).

Η κατεργασία και η παραγωγή της εξακολουθεί να γίνεται σε οικιακά κατά κανόνα πλαίσια. Το προϊόν που δεν έχει ως σήμερα βιομηχανοποιηθεί, αποτελεί άριστο ουζομεζέ και σερβίρεται καθαρισμένη μέσα σε παρθένο τοπικό ελαιόλαδο.

Παστές μένουλες παρασκευάζονται και σε άλλα μέρη της Ελλάδας (Σαμοθράκη κ.λπ.) αλλά στην Κάρπαθο η παρασκευή της αποτελεί συστηματική παραδοσιακή ενασχόληση των κατοίκων. Ιδιαίτερη επίδοση στην παραγωγή Καρπάθικης σαρδέλας έχει να επιδείξει το χωριό Σπόα της Καρπάθου.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Το ψάρεμα και η παρασκευή της σαρδέλλας στα Σπόα της Καρπάθου αποτελεί το θέμα του ντοκιμαντέρ του Μανώλη Δημελλά *"Η μένουλλα της Μιλάθθας"* (παραγωγής του Πολιτιστικού Εξωραϊστικού Συλλόγου Αγίου Νικολάου Σπόων Καρπάθου "*Η Εφταμπατούσα",* επί προεδρίας Γιάννη Νικ. Κρητικού, 2006). Άλλη version του ίδιου θέματος αποτελεί το καλλιτεχνικό ντοκιμαντέρ *"Το θεριό του Μάρτη"* επίσης του Μανώλη Δημελλά (παραγωγής, 2007).

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

*
Ο **Κανδαλανού** υπήρξε βασιλιάς της Βαβυλώνας (648 - 627 π.χ.) τοποθετήθηκε υποτελής βασιλιάς της Βαβυλώνας από τον Ασσύριο βασιλιά Σαρδανάπαλο μετά την βίαιη καταστολή της εξέγερσης του μεγαλύτερου αδελφού του Σαμάς σουμ ουκίν ο οποίος ήταν μέχρι τότε κυβερνήτης της πόλης και πέθανε από την φωτιά που ξέσπασε στα ανάκτορα (648 π.χ.). Δεν υπάρχουν ιστορικά στοιχεία για το πρόσωπο του Κανδαλανού κάποιοι λένε ότι ήταν ένας μικρότερος αδελφός του Σαρδανάπαλου κάποιοι άλλοι λένε ότι ήταν ο ίδιος ο Σαρδανάπαλος του οποίο το όνομα στα Βαβυλωνιακά ήταν Κανδαλανού και οι δύο υποθέσεις απορρίφθηκαν επειδή ο Εσαραδδών δεν είχε τέταρτο γιο ενώ ο ίδιος ο Κανδαλανού εξακολουθούσε να είναι βασιλιάς της Βαβυλώνας 4 χρόνια μετά τον θάνατο του Σαρδανάπαλου. Μετά τον θάνατο του Κανδαλανού ο θρόνος της Βαβυλώνας καταλήφθηκε από τον Χαλδαίο στρατηγό Ναβοπολάσαρ που εξεγέρθηκε απέναντι στην Ασσυριακή εξουσία, ο ίδιος στρατηγός σε λίγα χρόνια θα καταφέρει να διαλύσει ολόκληρη την Ασσυρία.

Πηγές
-----

G. Frame, Babylonia 689-627 B.C. p. 303-304
S. Zwadzki, the Fall of Assyria, where Zawadzki argues in favour of this and ‘G. Frame, Babylonia 689-627 B.C’ where Frame 

argues against it.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Σαμάς σουμ ουκίν** | **Βασιλιάς της Βαβυλώνας648–627** | Διάδοχος:**Ναβοπολάσσαρ** |
Το «Κη» ανακατευθύνει εδώ. Για για άλλες χρήσεις, δείτε: KH.
Το **κη** (αγγλικά:*cay* ή *key* και τα δύο προφέρονται όπως το "key") είναι μικρό, χαμηλό νησί που αποτελείται κυρίως από άμμο ή κοράλλια. Η λέξη χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά στην Καραϊβική, αν και κάποιες φορές χρησιμοποιείται και για άλλα τροπικά περιβάλλοντα, όπως στο Μεγάλο Κοραλλιογενές Φράγμα, το Κοραλλιογενές φράγμα Μπελίζ, και ειδικά στα Φλόριντα Κης. 

Τα αμμώδη κης σχηματίζονται όταν η παλιρροϊκή δραστηριότητα, ο άνεμος και τα θαλασσοπούλια αποθέτουν κοραλλιογεννή θραύσματα και άμμο στα αβαθή του υφάλου για μεγάλη χρονική περίοδο. Αυτές οι αποθέσεις συνήθως συμβαίνουν στην απάνεμη πλευρά του υφάλου αλλά ενίοτε και στην προσήνεμη πλευρά. Ο καιρός επηρεάζει τον σχηματισμό των κης σε μεγάλο βαθμό, οι μεγάλες παλίρροιες μπορεί να φέρουν πολύ περισσότερα φερτά υλικά στο κη και έτσι να γίνει μεγαλύτερο, ενώ μια θύελλα μπορεί να εξαλείψει εντελώς ένα κη.
Συντεταγμένες: 31°38′29″N 8°0′10″W﻿ / ﻿31.64139°N 8.00278°W﻿ / 31.64139; -8.00278

Οι **κήποι Μαζορέλ** είναι κήπος στο Μαρακές του Μαρόκου. Αποτελείται από μια όαση με φοινικόδεντρα, κάκτους, βουκαμβίλιες, λίμνες και σιντριβάνια, που κατασκεύασε ο Γάλλος ζωγράφος Ζακ Μαζορέλ και αργότερα αγόρασε ο σχεδιαστής μόδας Υβ Σαιν-Λωράν. Διαθέτει επίσης ένα μικρό Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης, με εκθέματα για τη κουλτούρα των Βέρβερων ιθαγενών της Βόρειας Αφρικής. Το Μουσείο Φωτογραφίας έχει μία μικρή αλλά όμορφη συλλογή φωτογραφιών από το παλιό Μαρακές και ένα ωραίο καφέ στην ταράτσα.

Υβ Σαιν-Λωράν
-------------

Μεταξύ του 1980 και 2008, ο κήπος ήταν ιδιοκτησία των Υβ Σαιν-Λωράν και Πιέρ Μπερζέ. Μετά τον θάνατο του πρώτου το 2008, οι στάχτες του διασκορπίστηκαν στον κήπο Μαζορέλ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.
2. ↑  «Love 1936-2008». *Fondation Pierre Bergé - Yves Saint Laurent*. 2008. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2011.
Ο **Καμπανάς** είναι αρχαιολογική θέση στην Κεφαλλονιά, στην περιοχή της Λειβαθούς, στο χώρο του οποίου βρέθηκε αρχαίο νεκροταφείο. 

Το έτος 1912 η Αρχαιολογική Εταιρεία στο πλαίσιο των ερευνών της στην Κεφαλονιά, οι οποίες έγιναν με δαπάνη του Ολλανδού φιλάρχαιου Adriaan Goekoop (1859-1914), υπό τη διεύθυνση του εφόρου Νικολάου Κυπαρίσση και τη συνδρομή του Συμβούλου της Εταιρείας Αλεξάνδρου Φιλαδελφέως διεξήγαγε ανασκαφή στην εν λόγω θέση, όπου ανακαλύφθηκε συστάδα περίπου τριάντα τάφων που ήταν λαξευμένοι στο βράχο φέρνοντας στο φως αρκετά κεραμικά και άλλα ευρήματα.

Στην έκθεση της ανασκαφής αναφέρονται επιγραμματικά κάποια κτερίσματα, όπως γυάλινα αγγεία και λύχνοι, δύο χάλκινα νομίσματα, εκ των οποίων ένα με παράσταση Πηγάσου στον εμπροσθότυπο από την Κόρινθο, καθώς και πυραμιδοειδή σταθμά.

Πηγές
-----

* Κυπαρίσσης, Ν.· Φιλαδελφεύς, Α. (1912). *Ανασκαφαί εν Κεφαλληνία κατά το θέρος του έτους 1912*. ΠΑΕ. σελ. 111.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
**Κηδεμόνας** ονομάζεται το πρόσωπο που έχει διοριστεί από δικαστήριο ή έχει νομική εξουσία (και το αντίστοιχο καθήκον) να προασπίζει τα προσωπικά και περιουσιακά συμφέροντα ενός άλλου προσώπου, ως επί το πλείστον, ανηλίκου. Οι πιο συχνές περιπτώσεις κηδεμόνα αποτελούν αυτές ενός ανηλίκου φυσικού προσώπου ή ενηλίκου που έχει κριθεί ότι δεν διαθέτει αυτοεξουσία για οποιονδήποτε λόγο, συνήθως αναπηρίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ανήλικος δύναται να έχει περιουσιακά στοιχεία στο όνομά του, δεν έχει το δικαίωμα δικαιοπραξίας
2. ↑  Larson, Aaron (21 Αυγούστου 2016). «What is a Guardianship». *ExpertLaw.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2017.
3. ↑  «Τι είναι κηδεμόνας». Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2021.
Η πύλη της κόλασης
Ως **Κήπος των Τεράτων** (Parco dei Mostri) ή **Κήπος του Μπομάρτσο** είναι γνωστός ένας κήπος ο οποίος βρίσκεται 68 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλης Μπομάρτσο (Bomarzo), στο Λάτσιο της Ιταλίας και ανήκει στην οικογένεια Μπεττίνι (Bettini). Ονομάστηκε έτσι καθώς μέσα στο πάρκο υπάρχουν πολλά αγάλματα τερατόμορφα και υπερφυσικού μεγέθους, σκαλισμένα σε βράχους.

Δημιουργήθηκε το 16ο μ.Χ. αιώνα στο βάθος μιας κοιλάδας από τον Πιερ Φραντσέσκο Ορτσίνι (Pier Francesco Orsini), τον επονομαζόμενο Vicino (1528–1588), έναν κοντοτιέρο και προστάτη των τεχνών, όταν πέθανε η αγαπημένη του σύζυγος Τζιούλια Φαρνέζε και τα σχέδια του αποδίδονται στον Πίρρο Λιγκόριο (Pirro Ligorio).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Parco dei Mostri (Bomarzo) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 248126632
* LCCN: sh87005596
* GND: 1100204245
* SUDOC: 031084877
* BNF: cb122370332 (data)
* NKC: ko2017958164

 |

 |
Για τον πολιτικό, δείτε: Μιχαήλ Οικονόμου.  

Ο **Μιχάλης Οικονόμου** (Πειραιάς, 1888 – Αθήνα, Μάιος 1933) ήταν διακεκριμένος Έλληνας ζωγράφος της εποχής του Μεσοπολέμου.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1888, όπου και έκανε τις εγκύκλιες σπουδές του. Τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής τα έλαβε από τον Κ. Βολανάκη. Το 1906 πήγε στο Παρίσι για να σπουδάσει ναυπηγική, αλλά αντ' αυτού γράφτηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών. Από το 1913 μέχρι το 1926 έκανε δύο ατομικές εκθέσεις στο Παρίσι και μία στο Λονδίνο, ενώ πήρε μέρος και σε πολλές ομαδικές εκθέσεις. Το 1926 γύρισε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Την πρώτη στην Ελλάδα έκθεσή του την έκανε στον «Παρνασσό». Το 1929 εξέθεσε στο φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου του Πειραιά νεότερη έκθεσή του. 

Το 1932, μπήκε στο Δρομοκαΐτειο, έχοντας πληγεί από προϊούσα εγκεφαλική παράλυση, κατάληξη σύφιλης από την οποία έπασχε. Τον Μάιο του επόμενου χρόνου, πέθανε στο Δρομοκαΐτειο.

Το ζωγραφικό του έργο θαυμάστηκε και εκτιμήθηκε μετά τον θάνατό του. Το έργο του, που αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από τοπιογραφίες από την Νότιο Γαλλία και την Ελλάδα, χαρακτηρίζεται ως γνήσιο ιμπρεσιονιστικό. Διακρίνεται για την αβρότητά του, το λεπτό συναισθηματισμό και την ονειρική ατμόσφαιρα που περικλείει. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους και προσωπικότερους Έλληνες ζωγράφους της περιόδου του Μεσοπολέμου.

Πηγές
-----

* *Πειραϊκόν Ημερολόγιον*, Αρχείο Πειραϊκών Σπουδών (1966) τομ. 1ος, σελ. 68.

Βιβλιογραφία
------------

1. Αφροδίτη Κούρια, *Μ. Οικονόμου*, Εκδόσεις Αδάμ, Αθήνα 2001. ISBN 960-500-394-5.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **Europeana**: agent/base/99153
* **BiblioNet**: **70774**

 |

 |

1. 1 2  *Artnet*. michalis-economou.