recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Γεώργιος Χούμνος** (απεβ. μετά το 1342) ήταν Βυζαντινός πολιτικός.

Βιογραφία
---------

Ο Γεώργιος Χούμνος ήταν νεότερος γιος του λόγιου και πολιτικού Νικηφόρου Χούμνου και αδελφός του στρατηγού και πολιτικού Ιωάννη Χούμνου.   Σύμφωνα με τον Ροντόλφ Γκιγιάν, πιθανόν να ταυτίζεται με τον -κατά τα άλλα άγνωστο- *μεγάλο Στρατοπεδάρχη* Χούμνο, που πιστοποιείται το 1328.  Εκείνη την εποχή, στα τελευταία στάδια του Βυζαντινού εμφυλίου πολέμου των ετών 1321–1328, ήταν κυβερνήτης της Θεσσαλονίκης και υπερασπίστηκε ανεπιτυχώς την πόλη ενάντια στις δυνάμεις του Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου.   Εμφανίζεται ξανά στα τέλη της βασιλείας του Ανδρόνικου Γ΄, από το 1337 και μετά, κατέχοντας τη θέση του *επί της τραπέζης* (υπεύθυνου του Αυτοκρατορικού τραπεζιού). Ήταν προφανώς άτομο με επιρροή: ο ανώνυμος γιος του είχε οικογενειακούς δεσμούς με τον Ανδρόνικο Γ΄ και ο ίδιος ο Γεώργιος μαρτυρείται ότι μιλούσε πρώτος στα Αυτοκρατορικά συμβούλια, ακόμη και πριν από τον στενό φίλο και βοηθό του Ανδρόνικου Γ΄, τον *μεγάλο Δομέστικο* Ιωάννη (ΣΤ΄) Καντακουζηνό.   Επίσης το 1339 πιστοποιείται ως *κεφαλατικεύων* σε μία από τις συνοικίες της Κωνσταντινούπολης. 

Στον εμφύλιο πόλεμο των ετών 1341–1347 παρέμεινε πιστός στον ανήλικο γιο του Ανδρόνικου Γ΄, Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγο, και εναντιώθηκε στον Καντακουζηνό. Ως ανταμοιβή, ανήλθε στο αξίωμα του *μεγάλου Στρατοπεδαρχη* με την ευκαιρία της στέψης του Ιωάννη Ε΄ στις 19 Νοεμβρίου 1341.   Μία από τις ανιψιές του έγινε η δεύτερη σύζυγος ενός από τους αρχηγούς του συμβουλίου της αντιβασιλείας του Ιωάννη Ε΄, του Αλέξιου Αποκαύκου, αλλά στα τέλη του 1342 ο Γεώργιος περιήλθε σε σύγκρουση με τον Απόκαυκο, όταν παρακάλεσε υπέρ της ειρήνης με τον Καντακουζηνό και τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό.   Πιθανόν να ταυτίζεται με κάποιον μοναχό Γεράσιμο Χούμνο, κάτι που θα έδειχνε, ότι κάποια στιγμή αμέσως μετά, αναγκάστηκε να αποσυρθεί σε μοναστήρι.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Kazhdan (1991), p. 433
2. 1 2 3 4 5 6 7  PLP 30945
3. ↑  Guilland (1967), pp. 507–508
4. ↑  Guilland (1967), pp. 210, 241, 508
5. ↑  Guilland (1967), pp. 240–241
6. ↑  Guilland (1967), pp. 241, 503, 508
7. ↑  Guilland (1967), pp. 241, 508
8. ↑  Guilland (1967), p. 508

Πηγές
-----

* Guilland, Rodolphe (1967). Recherches sur les institutions byzantines [Studies on the Byzantine Institutions]. Berliner byzantinische Arbeiten 35 (in French). Vol. I. Berlin and Amsterdam: Akademie-Verlag & Adolf M. Hakkert. OCLC 878894516.
* (Αγγλικά) Kazhdan, Alexander (1991). «Choumnos». Στο: Kazhdan, Alexander, επιμ. *The Oxford Dictionary of Byzantium*. Οξφόρδη και Νέα Υόρκη: Oxford University Press, σελ. 433. ISBN 0-19-504652-8.
* Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Walther, Rainer; Sturm-Schnabl, Katja; Kislinger, Ewald; Leontiadis, Ioannis; Kaplaneres, Sokrates (1976–1996). «30945. Χοῦμνος, Γεώργιος» (στα γερμανικά). *Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit*. Βιέννη: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-1.
Ο **Σεβαστιανός**, λατιν.: *Sebastianus*, (απεβ. το 413), αδελφός τού Ιοβίνου, ήταν αριστοκράτης της νότιας Γαλατίας. Αφού ο Ιοβίνος σφετερίστηκε τον θρόνο του δυτικού Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ονώριου στη Γαλατία το 411, ονόμασε τον Σεβαστιανό ως αύγουστο (συναυτοκράτορα) το 412. Στη συνέχεια κόπηκαν νομίσματα, που έφεραν τη μορφή του Σεβαστιανού στην Αρελάτη (Αρλ) και στους Τρεβήρους (Τρηρ).

Ωστόσο λόγω των διαλυμένων σχέσεων μεταξύ τού Ιοβίνου και τού βασιλιά Αταούλφου των Βησιγότθων, ο Αταούλφος συνέλαβε τον Σεβαστιανό το 413 και τον παρέδωσε στον Δάρδανο, τον πραιτοριανό κυβερνήτη του Ονώριου στη Γαλατία. Στη συνέχεια ο Δάρδανος εκτέλεσε τον Σεβαστιανό και έστειλε το κεφάλι του στην Αυλή του Ονόριου στη Ραβέννα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* De Imperatoribus Romanis: Hugh Elton, «Δυτικοί Ρωμαίοι Αυτοκράτορες του πρώτου τετάρτου του πέμπτου αιώνα»
Η **Σανγκάη Σαρκς** (απλοποιημένα Κινέζικα: 上海哔哩哔哩大鲨鱼; παραδοσιακά Κινέζικα: 上海嗶哩嗶哩大鯊魚; pinyin: Shànghǎi Bìlǐbìlǐ Dàshāyú) είναι μια Κινεζική ομάδα καλαθοσφαίρισης με έδρα τη Σαγκάη.

Εκτός Κίνας, η ομάδα είναι γνωστή κυρίως για την απόκτηση του Γιάο Μινγκ πριν μπει στο ΝΒΑ. Με τον Μινγκ στην ομάδα, οι Σαρκς έφτασαν στον τελικό για τρεις συνεχόμενες σεζόν (κατά την περίοδο 1999-2000, 2000-01 και 2001-02) με αντίπαλο την Μπαγί Ρόκετς κάθε φορά. Στα πρώτα δύο χρόνια ήταν φιναλίστ, αλλά κέρδισαν την τρίτη φορά, τελειώνοντας ένα σερί έξι πρωταθλημάτων στη σειρά για τους Μπαγί Ρόκετς. 

Η ομάδα αντιμετώπισε σοβαρά οικονομικά προβλήματα τη σεζόν 2008-09 και κινδύνευε να μην αγωνιστεί στην σεζόν 2009-10 λόγω των οικονομικών θεμάτων. Στις 16 Ιουλίου 2009, Κινέζικα μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι ο Γιάο παρενέβη για να αγοράσει την ομάδα. Ο Γιάο είναι πρόεδρος της ομάδας μέχρι σήμερα.Η ομάδα ανακοίνωσε την απόκτηση του dillon brooks

Τρόπαια
-------

ΚΟΚ
**Πρωταθλητές (1):** 2001-02
*Φιναλίστ (2):* 1999-2000, 2000-01
Κύπελλο Μερλίον
**Νικητές (1):** 2016

Παραπομπές
----------

1. ↑  上海哔哩哔哩篮球俱乐部官方网站. Shanghai Sharks. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2019.
2. ↑  Reuters (2009-07-16). «Yao buys Shanghai Sharks». *ESPN.com*.. Ανακτήθηκε στις 2009-07-16.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2015-05-04 στο Wayback Machine. (Κινέζικα)
* Προφίλ στο sina.com.cn (Κινέζικα)
Ο **Σβέιν Μπγιέρνσεν** (ισλανδ. *Sveinn Björnsson*, ισλανδ. προφορά «Σβέιτν Πγιέσεν», 27 Φεβρουαρίου 1881 – 25 Ιανουαρίου 1952) ήταν ο πρώτος στην ιστορία Πρόεδρος της Ισλανδίας, που κατείχε το αξίωμα αυτό από τις 17 Ιουνίου 1944 μέχρι τον θάνατό του. Παραμένει μέχρι σήμερα ο μοναδικός πρόεδρος της χώρας που πέθανε όταν ακόμα ήταν εν ενεργεία πρόεδρος.

Ο Μπγιέρνσεν γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη και πήρε πτυχίο νομικής από το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης το 1907. Επί πολλά έτη ήταν εισαγγελέας στο Ρέικιαβικ, φθάνοντας το 1919 στην υψηλή θέση του Εισαγγελέως του Εθνικού Ανώτατου Δικαστηρίου. Πριν και μετά από τη θέση αυτή είχε διατελέσει και μέλος του Αλθίνγκι για δύο σύντομες θητείες (1914-1915 και 1919-1920). Διετέλεσε επίσης πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου του Ρέικιαβικ, το διάστημα 1918-1920. Τα επόμενα έτη διετέλεσε αντιπρόσωπος της Ισλανδίας στη Δανία.

Η γερμανική κατοχή της Δανίας από το 1940 είχε ως αποτέλεσμα την de facto αυτονομία της Ισλανδίας, οπότε ο Σβέιν Μπγιέρνσεν εκλέχθηκε Αντιβασιλέας της Ισλανδίας (στη θέση του βασιλέως της Δανίας) τρεις φορές από το 1941 μέχρι το 1943. Τον Ιούλιο του 1941, αμερικανικά στρατεύματα αποβιβάσθηκαν στην Ισλανδία μετά από πρόσκληση της κυβερνήσεώς του. Ως ο πρώην αντιβασιλέας, ο Σβέιν Μπγιέρνσεν ήταν φυσιολογικό να εκλεγεί από το Αλθίνγκι και Πρόεδρος της Δημοκρατίας ευθύς μετά την ανακήρυξη της ανεξάρτητης Δημοκρατίας της Ισλανδίας το 1944. Η πρώτη του θητεία διάρκεσε μόλις ένα έτος, καθώς ο λαός της χώρας έπρεπε να εκλέξει απευθείας τον Προεδρό του για πρώτη φορά το 1945. Επανεκλέχθηκε ωστόσο και το 1945 και το 1949 χωρίς αντίπαλο.

Από το 1949 η κατάσταση της υγείας του ήταν άσχημη και απεβίωσε το 1952 σε ηλικία 70 ετών.

Προσωπική ζωή και οικογένεια
----------------------------

Στις 2 Σεπτεμβρίου 1908 ο Σβέιν Μπγιέρνσεν νυμφεύθηκε τη Γεωργία Χάνσεν (Georgia Hansen, 1884-1957). Μαζί απέκτησαν 6 τέκνα: τον Μπγιερν (γενν. 1909), την Άννα Κατερίνε Άαγκοτ (γενν. 1911), τον Χένρικ (1914), τον Σβέιν Κρίστεν (1916), τον Έλαφουρ (1919) και την Ελιζάμπετ (1922). Εντυπωσιακό είναι το ότι ο πρωτότοκος γιος, ο Μπγιερν, όχι απλώς παρέμεινε στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Δανία, αλλά κατατάχθηκε στον γερμανικό στρατό και υπηρέτησε στα SS κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Σβέιν Μπγιέρνσεν ήταν εξέχων Μασόνος, ένας από τους ιδρυτές της Στοάς Edda στο Ρέικιαβικ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Γερμανικά) *Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους*. björnsson-sveinn. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  (Γερμανικά) *Munzinger Personen*. 00000002717. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  «Who's who» (Βρετανικά αγγλικά, Αγγλικά) A & C Black.
4. ↑  «Sveinn Björnsson». *Alþingi* (στα Ισλανδικά). Ανακτήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2020.
5. ↑  Útsendingar Þjóðverja Αρχειοθετήθηκε 2006-10-19 στο Wayback Machine. (στα ισλανδικά)
6. ↑  Denslow, William R.: *10,000 Famous Freemasons*, Columbia του Missouri 1957 (ψηφιακά στο phoenixmasonry: τόμοι 1, 2, 3, 4)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 15846069
* LCCN: n95078163
* ISNI: 0000 0000 3041 0060
* GND: 129348295
* SUDOC: 035241578
* BNF: cb13176345f (data)

 |

 |
Συντεταγμένες: 48°41′N 38°31′E﻿ / ﻿48.683°N 38.517°E﻿ / 48.683; 38.517

Το **Ζολοτέ** (ουκρανικά: Золотé‎, ρωσικά: Золотóе‎) είναι πόλη στην επαρχία Ποπάσνα, στην περιφέρεια Λουχάνσκ της Ουκρανίας. Πληθυσμός: 14.572 κάτοικοι (εκτίμηση 2013) .

Στις 7 Οκτωβρίου 2014, για την διευκόλυνση της διοίκησης της περιφέρειας Λουχάνσκ, η Βερχόβνα Ράντα έκανε μερικές αλλαγές στις διοικητικές διαιρέσεις, ώστε οι περιοχές που ελέγχονται από την κυβέρνηση να ομαδοποιούνται σε επαρχίες. Ειδικότερα, οι πόλεις Χίρσκε και το Ζολοτέ, και οι αστικού τύπου οικισμοί Νίζνιε και Τοσκίβκα μεταφέρθηκαν από τον δήμο Περβομάϊσκ στην επαρχία Ποπάσνα.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Μητρικές γλώσσες σύμφωνα με την απογραφή του 2001:

* Ρωσική 50.34%
* Ουκρανική 43.93%
* Λευκορωσική 0.35%

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.ukrstat.gov.ua/druk/publicat/kat\_u/2014/zb/06/zb\_nas\_13.zip.
2. ↑  «Рада изменила границы районов Луганской области» (στα Russian). Lenta.ru. 7 October 2014.. Ανακτήθηκε στις 28 November 2015.
3. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ουκρανία
 |

 |
Ο **βορνίτης** είναι ορυκτό του χαλκού. Οφείλει το όνομά του στον Αυστριακό oρυκτολόγο Ιγκνάτς φον Μπορν (Ignaz von Born, 1742 - 1791) .

Απαντάται ευρέως σε ολόκληρο τον κόσμο μαζί με άλλα ορυκτά του χαλκού, σε φλέβες, χαλαζιακές και μη, σε πηγματίτες, σε μεταμορφωμένα πετρώματα επαφής και σε πλουτώνειες διεισδύσεις. Το χρώμα του είναι, αρχικά, χαλκέρυθρο, αλλά σε επαφή με τον ατμοσφαιρικό αέρα μεταβάλλεται σε σκούρο πορφυρό έως σκούρο γκρίζο με έντονους επιφανειακούς ιριδισμούς (χρώματα επιπολής), στους οποίους οφείλει και το όνομα "peacock ore" (=μετάλλευμα του παγωνιού) .

Από χημικής πλευράς σε ορισμένους βορνίτες ανευρίσκονται, ως προσμίξεις, άργυρος, γερμάνιο, βισμούθιο και ίνδιο. Ο βορνίτης χρησιμοποιείται ως δευτερεύον μετάλλευμα χαλκού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Minerals.net
2. ↑  Webmineral.com
3. ↑  Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ευρετήριο ορυκτών
4. ↑  Το ίδιο όνομα αποδίδεται και σε ορισμένους χαλκοπυρίτες που εμφανίζουν το ίδιο φαινόμενο
5. ↑  Mineral Data Org

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
Η **Σεβνταλίνκα** (βοσνιακά: *Sevdalinka*) είναι είδος παραδοσιακής μουσικής της Βοσνίας, που είναι ιδιαίτερα δημοφιλής και στην Κροατία, τη Σερβία, το Μαυροβούνιο και τη Βόρεια Μακεδονία. Αποτελεί ένα συνδυασμό μουσικών στοιχείων οθωμανικών, σλαβικών και σεφαραδίτικων.

Στη Σεβνταλίνκα ανήκουν τραγούδια που οι στίχοι τους περιγράφουν την λαχτάρα και τον καημό για τον άτυχο και ανικανοποίητο έρωτα και η ονομασία της προέρχεται από την τουρκική λέξη «σεβντάς» που υποδηλώνει ακριβώς αυτό τον καημό, ο οποίος προκαλεί συγχρόνως ευτυχία και πόνο.

Τα εν λόγω τραγούδια έχουν αργό ρυθμό, χαρακτηρίζονται από πλούσια αρμονία, είναι φορτισμένα συναισθηματικά και τραγουδιούνται με πάθος και θέρμη αφήνοντας ένα μελαγχολικό συναίσθημα στον ακροατή. 

Οι αρχικοί δημιουργοί των τραγουδιών αυτού του μουσικού είδους δεν είναι γνωστοί. Παραδοσιακά τα τραγούδια της Σεβνταλίνκα τραγουδιόταν από γυναίκες και χωρίς τη συνοδεία οργάνων. Στις μέρες μας όμως υπάρχουν και άνδρες ερμηνευτές ενώ συνήθως οι τραγουδιστές συνοδεύονται από ορχήστρα που αποτελείται από ακορντεόν, βιολί, κιθάρες, και κάποιες φορές και από κλαρίνο, φλάουτο, κοντραμπάσσο και ντραμς.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* *Women in the Ottoman Balkans: Gender, Culture and History, 2007, p 80*.
* *Retuning Culture: Musical Changes in Central and Eastern Europe, 1996, p 123*.
* *Manifold Identities: Studies on Music and Minorities, 2004, p 197*.



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Sevdalinka  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
**Ευαγγελισμός της Θεοτόκου παρά το φρέαρ** είναι εικονογραφικός τύπος της Παναγίας κατά τον οποίο η Θεοτόκος κρατώντας υδρία στέκεται κοντά σε πηγάδι, ενώ πάνω από αυτήν πετάει ένας άγγελος. Η Παρθένος δεν βλέπει τον άγγελο αλλά είναι έκπληκτη από το άγγελμα.

Προέλευση απεικόνισης
---------------------

Πρόκειται για θέμα αντλημένο από την απόκρυφη χριστιανική γραμματεία και το Πρωτευαγγέλιον του Ιακώβου. Άλλη πηγή είναι το αρμενικό απόκρυφο της Παιδικής ηλικίας του Κυρίου (5ο κεφ). Σύμφωνα με αυτό η Παναγία πηγαίνοντας να αντλήσει νερό άκουσε τη φωνή του αγγέλου και εξέλαβε αυτή ως δαιμονική, και τότε επικαλέσθηκε τον Θεό του Ισραήλ για να την προστατεύσει.

14ο αι. Μονή της Χώρας
11ος αι.

Διάδοση θέματος
---------------

Για πρώτη φορά απαντάται το θέμα στο τέλος του 5ου αι. σε ελεφάντινο δίπτυχο του καθεδρικού ναού του Μιλάνου. Τον 6ο αι. σε φιαλίδια (ευλογίας) της Μόντσα βρίσκουμε το θέμα αυτό. Αργότερα σε χειρόγραφο του Φυσιολόγου και μάλιστα στα μωσαϊκά. Επίσης σε ψηφιδωτά της αγίας Σοφίας του Κιέβου, της μονής Δαφνίου και του Αγίου Μάρκου της Βενετίας. Τον 12ο αιώνα στο ψηφιδωτό της Καπέλλας Παλατίνας, της Μαρτοράνας και της Μητροπόλεως του Μονρεάλε στη Σικελία. Τον 14ο αι. στη Μονή Χώρας της Κωνσταντινούπολης. Στον Άγιο Κλήμεντα Αχρίδος και στη Σούσιτσα την Παναγία η οποία στέκεται κοντά στο πηγάδι κρατάνε δύο εκατέροθεν γυναίκες. Ίσως είναι προσωποποιήσεις.

Βασιλική του Αγίου Μάρκου

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κωνσταντίνος Δ. Καλοκύρης, Η Θεοτόκος εις την εικονογραφίαν Ανατολής και Δύσεως. Θεσσαλονίκη: Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, 1972, σελ.113
2. 1 2  Κωνσταντίνος Δ. Καλοκύρης, Η Θεοτόκος εις την εικονογραφίαν Ανατολής και Δύσεως. Θεσσαλονίκη: Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, 1972, σελ.114

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Δ. Καλοκύρης, Η Θεοτόκος εις την εικονογραφίαν Ανατολής και Δύσεως. Θεσσαλονίκη: Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, 1972
Η **Σεβαστή Ξάνθου** (Σεβαστή Κρουστάλα- Ξάνθου) (1798- ;) ήταν σύζυγος του Εμμανουήλ Ξάνθου πρωτεργάτη και μέλους της Φιλικής Εταιρείας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Η Σεβαστή Ξάνθου μαζί με την μητέρα της Μαριόρα και τις δύο αδελφές της Ευφροσύνη και Ελένη, ζούσαν στο Αρναούτκιοϊ της Κωνσταντινούπολης. Σε ηλικία 17 ετών (1815) και μόλις ένα χρόνο μετά την ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας, η Σεβαστή θα παντρευτεί τον Εμμανουήλ Ξάνθο. Από αυτό τον γάμο θα προκύψουν τρία παιδιά ο Νικόλαος, ο Περικλής και η Ασπασία. Όταν το 1821 ξεσπά η Ελληνική Επανάσταση, η οικογένεια θα μεταφερθεί από την Κωνσταντινούπολη στο Ισμαήλ για μεγαλύτερη ασφάλεια, μαζί πάντα με την μητέρα και τις αδελφές της Σεβαστής, ενώ το 1822 με πρωτοβουλία της Σεβαστής αισθανόμενη το εχθρικό περιβάλλον γύρω της θα εγκαταλείψουν το Ισμαήλ και θα εγκατασταθούν στο Κισνόβι. Κατά την διάρκεια της απουσίας τού Εμμανουήλ Ξάνθου, αρχικά λόγω της ανάληψης της ευθύνης για την οργάνωση της Ελληνικής Επανάστασης και αργότερα λόγω του εγκλεισμού του σε μοναστήρι στο Μαρτζινένι , την οικογένειά του θα αναλάβουν να φροντίζουν έμπιστα σε αυτό άτομα όπως ο σύγγαμβρός του Μιχαήλ Μιχάλογλου (σύζυγος τής Ευφροσύνης) και ο Μιχαήλ Φωκιανός ο οποίος θα αναλάβει την διαχείριση των οικονομικών τής οικογένειας. 

Η Σεβαστή Ξάνθου βίωσε για αρκετά χρόνια την απουσία του συζύγού της παρ’ όλα αυτά αντεπεξήλθε μεγαλώνοντας την οικογένειά της, ήρθε σε επαφή με αρκετούς αγωνιστές, μέλη της Φιλικής Εταιρείας και εξέχουσες προσωπικότητες εκείνης της εποχής ζητώντας βοήθεια και πληροφορίες για τον σύζυγό της .

Βλέπε επίσης
------------

* Εμμανουήλ Ξάνθος
* Φιλική Εταιρεία

Παραπομπές
----------

1. ↑   Τρ. Τσίμπανη- Δάλλα, 27 Επιστολές της Σεβαστής προς τον Εμμανουήλ Ξάνθο, ΙΕΕΕ, Αθήνα 2014, σ.7.
2. ↑   Τρ. Τσίμπανη- Δάλλα, 27 Επιστολές της Σεβαστής προς τον Εμμανουήλ Ξάνθο, ΙΕΕΕ, Αθήνα 2014, σσ. 10-11.
3. ↑  Β. Π. Παναγιωτόπουλος, Βαρώνος Κωνσταντίνος Μπέλλιος. Ένας ομογενής στην Αθήνα του 1836, ανάτυπο από τις «Εποχές», 17 Σεπτ. 1964, σσ. 10-11.
4. ↑  Τρ. Τσίμπανη- Δάλλα, 27 Επιστολές της Σεβαστής προς τον Εμμανουήλ Ξάνθο, ΙΕΕΕ, Αθήνα 2014, σσ. 77-78.

Βιβλιογραφία
------------

* Τσίμπανη-Δάλλα Τρισεύγενη, *27 Επιστολές της Σεβαστής προς τον Εμμανουήλ Ξάνθο*, εκδ. Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος, Αθήνα, 2014.
* Παναγιωτόπουλος Β.Π. *Βαρώνος Κωνσταντίνος Μπέλλιος. Ένας ομογενής στην Αθήνα του 1836*, ανάτυπο από τις «Εποχές», 17 Σεπτ. 1964 από τη σειρά: Σταθμοί προς τη νέα ελληνική κοινωνία.
**Ηλεκτροχημική σειρά των μετάλλων** (σειρά δραστικότητας των μετάλλων) ονομάζουμε τη σειρά που μας βοηθά να ελέγξουμε αν μια αντίδραση ανάμεσα σε ένα μέταλλο και μία ουσία (της οποίας το θετικό μέρος είναι μέταλλο) πραγματοποιείται ή όχι (αντιδράσεις απλής αντικατάστασης). Πιο συγκεκριμένα, σε αυτή τη σειρά τα μέταλλα είναι καταταγμένα έτσι, ώστε όσα βρίσκονται πιο ψηλά στη σειρά να μπορούν να αντιδράσουν με ουσίες που στο θετικό τους μέρος έχουν μέταλλο που βρίσκεται πιο χαμηλά στη σειρά.

Βασική σειρά δραστικότητας
--------------------------

Λέγοντας βασική σειρά δραστικότητας εννοούμε τη σειρά δραστικότητας των πιο βασικών μετάλλων. Αυτή είναι η εξής:

* Λίθιο (Li)
* Κάλιο (K)
* Βάριο (Ba)
* Ασβέστιο (Ca)
* Νάτριο (Na)
* Μαγνήσιο (Mg)
* Αργίλιο (Al)
* Μαγγάνιο (Mn)
* Ψευδάργυρος (Zn)
* Χρώμιο (Cr)
* Σίδηρος (Fe)
* Κοβάλτιο (Co)
* Νικέλιο (Ni)
* Κασσίτερος (Sn)
* Μόλυβδος (Pb)
* Υδρογόνο\* (H2)
* Βισμούθιο (Bi)
* Χαλκός (Cu)
* Υδράργυρος (Hg)
* Άργυρος (Ag)
* Λευκόχρυσος (Pt)
* Χρυσός (Au)

(\* το υδρογόνο, παρόλο που δεν είναι μέταλλο, όταν βρίσκεται σε ενώσεις, όπως το νερό, αντιδρα με μέταλλα δραστικότερα από αυτο).

Παραδείγματα αντιδράσεων
------------------------

**Αντιδράσεις που πραγματοποιούνται**

παράδειγμα 1ο : Fe + CuSO4 --> FeSO4 + Cu

παράδειγμα 2ο : Ba + CaCO3 --> BaCO3 + Ca

παράδειγμα 3ο : 2K + 2H2Ο --> 2KOH + H2

παράδειγμα 4ο : 3Na + Al(OH)3 --> 3NaOH + Al

**Αντιδράσεις που δεν πραγματοποιούνται**

παράδειγμα 1ο : Mg + KOH --> δε γίνεται

παράδειγμα 2ο : Hg + BaSO4 --> δε γίνεται

παράδειγμα 3ο : Al + MgSO4 --> δε γίνεται

παράδειγμα 4ο : Cr + CaCO3 --> δε γίνεται

Δείτε επίσης
------------

* Μέταλλα
* Περιοδικός πίνακας
* Αντιδράσεις απλής αντικατάστασης
* Αλκάλια
**Σεξουαλική εκμετάλλευση** είναι η επιβολή δικαιώματος ιδιοκτησίας σε ένα ή περισσότερα άτομα με σκοπό να τα εξαναγκάσουν να ενδώσουν σε σεξουαλικές δραστηριότητες. Αυτό περιλαμβάνει την καταναγκαστική εργασία, τον υποβιβασμό ενός ανθρώπου σε κατάσταση υπηρέτη (κάτι που περιλαμβάνει και τον αναγκαστικό γάμο) και τη σεξουαλική διακίνηση ενηλίκων ή και παιδιών.

Η σεξουαλική εκμετάλλευση μπορεί επίσης να είναι μέλος τελετουργίας θρησκευτικών πρακτικών, όπως στην Γκάνα, το Τόγκο και το Μπενίν. Η Διακήρυξη και το Πρόγραμμα Δράσης της Βιέννης απαιτούν μια διεθνή προσπάθεια ευαισθητοποίησης των ανθρώπων για τη σεξουαλική εκμετάλλευση, καθώς αποτελεί κατάχρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι επίσημες εκτιμήσεις παγκοσμίως ποικίλλουν. Το 2001 ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης εκτιμούσε 400.000 άτομα που εκμεταλλεύονται σεξουαλικώς, το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών ανέβασε τον αριθμό στις 700.000 και η UNICEF στα 1.75 εκατομμύρια.

Στην Ελλάδα, σύμφωνα με εκτιμήσεις ΜΚΟ το 2008, υπάρχουν συνολικά 13.000-14.000 θύματα εμπορίας κάθε είδους στη χώρα. Οι κυριότερες χώρες προέλευσης των θυμάτων εμπορίας που μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα περιλαμβάνουν τη Νιγηρία, την Ουκρανία, τη Ρωσία, τη Βουλγαρία, την Αλβανία, τη Μολδαβία, τη Ρουμανία και τη Λευκορωσία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Jones, Jackie· Grear, Anna· Fenton, Rachel Anne· Stevenson, Kim (2011). *Gender, Sexualities and Law*. Routledge. σελ. 203. ISBN 978-1136829239. Ανακτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Malekian, Farhad· Nordlöf, Kerstin (2014). *Prohibition of Sexual Exploitation of Children Constituting Obligation Erga Omnes*. Cambridge Scholars Publishing. σελ. 211. ISBN 978-1443868532. Ανακτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  
Sex Slaves: Estimating Numbers Αρχειοθετήθηκε 11 September 2017 στο Wayback Machine. Public Broadcasting System "Frontline" fact site.
4. ↑  
«2008 Human Rights Report: Greece». State.gov. 25 Φεβρουαρίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2012.
Το **Θέατρου του Κολόμβου** (ισπανικά: *Teatro Colón*) είναι κεντρική λυρική σκηνή στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Συγκαταλέγεται στις κορυφαίες λυρικές σκηνές στον κόσμο. Σύμφωνα με σχετική έρευνα του ειδικού της ακουστικής Λέο Μπερανέκ, το Θέατρο έχει την αίθουσα με την καλύτερη ακουστική για όπερα και τη δεύτερη καλύτερη για συναυλίες στον κόσμο.

Το σημερινό Θέατρο αντικατέστησε ένα άλλο, που άνοιξε το 1857. Προς τα τέλη του 19ου αιώνα, εκκινήθηκαν οι διαδικασίες κατασκευής ενός νέου λυρικού θεάτρου, που εγκαινιάστηκε είκοσι χρόνια αργότερα, στις 25 Μαΐου 1908, με την όπερα *Αΐντα* του Τζουζέπε Βέρντι. Καθ' όλη τη διάρκεια του πρώτου μισού του 20ού αιώνα, εταιρείες όπερας από όλον τον κόσμο επισκέπτονταν το Θέατρο, μεταβαίνονταν επίσης σε άλλες πόλεις, όπως το Μοντεβιδέο, το Ρίο ντε Τζανέιρο και το Σάο Πάολο. Μετά από αυτήν την πρώτη περίοδο διεθνούς επιτυχίας, το Θέατρο εισήλθε σε μια περίοδο παρακμής που οδήγησε στην απόφαση για εκτεταμένη ανακαίνισή του. Η ανακαίνιση διήρκεσε από τον Οκτώβριο του 2006 έως τον Μάιο του 2010, οπότε άνοιξε εκ νέου, στις 24 Μαΐου 2010.

Κατά τη διάρκεια της ιστορίας του, στο Θέατρο του Κολόμβου εμφανίστηκαν οι κορυφαίες μορφές της όπερας, της λόγιας δυτικής μουσικής και του μπαλέτου, μεταξύ των οποίων οι Ρίχαρντ Στράους, Ιγκόρ Στραβίνσκι, Καμίγ Σαιν-Σανς, Αρτούρο Τοσκανίνι, Μαρία Κάλλας, Ενρίκο Καρούζο, Ρενάτα Τεμπάλντι, Λουτσιάνο Παβαρότι, Κίρι Τε Κανάουα, Μονσεράτ Καμπαγιέ, Άννα Πάβλοβα, Μάγια Πλιτσέσκαγια, Μαργκότ Φοντέιν, Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ, Άρον Κόπλαντ, Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, Λέοναρντ Μπερνστάιν, Μστισλάβ Ροστροπόβιτς, Ζούμπιν Μέτα, Γεχούντι Μενουχιν, Ρούντολφ Νουρέγιεφ, Μωρίς Μπεζάρ, Πλάθιντο Ντομίνγκο, Χοσέ Καρρέρας, Βικτόρια ντελς Άνχελς, Μάρτα Άργκεριτς, Άστορ Πιατσόλα. Τα τελευταία χρόνια, στο Θέατρο εμφανίστηκαν και καλλιτέχνες της ποπ όπως οι Κρις Κόρνελ, Σάρα Μπράιτμαν και Τζος Στόουν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  372986.
2. ↑  «La Nacion, Senor Director: Las Mejores Cartas de Lectores Publicadas En 1997» σελ. 162. ISBN-10 950-852-136-8.
3. ↑  "Top 10: Opera Houses" on travel.nationalgeographic.com. Retrieved 16 March 2018
4. ↑  Beranek, Leo (2004). *Concert Halls and Opera Houses: Music, Acoustics, and Architecture* (στα Αγγλικά). Springer Science & Business Media. σελίδες 496, 555. ISBN 9780387955247.
5. ↑  «Theater». *Teatro Colón* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2023.
6. ↑  Robert Turnbull, "An Operatic Drama Performed Mostly Offstage", *New York Times*, 16 June 2010 Retrieved 10 Nov 2010
7. ↑  «The Theater». *Teatro Colón* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Θέατρο του Κολόμβου** |

* Επίσημος ιστότοπος του θεάτρου
Ο **Σεβρλίσκι Τίμοκ** (*σερβικά : Сврљишки Тимок*) είναι παραπόταμος του Τίμοκ. Έχει μήκος 64 χιλιόμετρα και πηγάζει από τα όρη Σερβλίσκι και μετά το Κνιέζεβατς συναντά τον Τριγκόβιτσκι Τίμοκ δημιουργώντας τον Λευκό Τίμοκ. 

Αρχικά δημιουργείτε από την ένωση τριών ρεμάτων σε 450 μέτρα υψόμετρο και στη συνέχεια ρέει μέσα από μία εύφορη κοιλάδα, μήκους 20 χλμ. όπου βρίσκεται η μικρή πόλη Σεβρλίγκ όπου παίρνει και το όνομα του. Έπειτα ρέει από το χωριό Νίσεβτσα όπου δέχεται τα νερά πολλών πηγών κι έπειτα δημιουργεί φαράγγι 15 χιλιομέτρων. Μετά το φράγγι κι έως το Κνιέζεβατς ρέει ήσυχα σε κοιλάδα. Η λεκάνη απορροής του είναι 730,7 τετραγωνικά χιλιόμετρα και η πυκνότητα του υδρογραφικού δικτύου είναι 669 m / km ²

Αναφορές
--------

* *Мала енциклопедија Просвета*, Треће издање (1985); Београд: „Просвета"; ISBN 86-07-00001-2
* Јован Ђ. Марковић (1990): *Енциклопедијски географски лексикон Југославије* Сарајево: „Свјетлост"; ISBN 86-01-02651-6


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Сврљишки Тимок  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Ρωσική Ολυμπιακή Επιτροπή** (ρωσικά: Олимпийский комитет России, ОКР, πλήρες όνομα: Общероссийский союз общественных объединений «Олимпийский комитет России», Πανρωσική Ένωση Δημοσίων Συνδέσμων «Ρωσική Ολυμπιακή Επιτροπή») είναι η εθνική ολυμπιακή επιτροπή που εκπροσωπεί τη Ρωσία.

Εργάζεται προς την κατεύθυνση της ενσωμάτωσης του παραδοσιακού ρωσικού εθνικού αθλήματος, μπάντι, στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Official website of the ROC». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2021.
2. ↑  rusbandy.ru April 24, 2015, Friday[*νεκρός σύνδεσμος*] rusbandy.ru

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 152645378

 |

 |
Οι **Ρως** (ρωσικά: Русь, ουκρανικά: Русь, πολυτονικό: Ῥῶς) ήταν μια πρώιμη μεσαιωνική ομάδα που ζούσε στην περιοχή της σύγχρονης Ρωσίας, Ουκρανίας, Λευκορωσίας και άλλων χωρών και είναι πρόγονοι των σύγχρονων Ρώσων και άλλων ανατολικοευρωπαϊκών εθνοτήτων. Σύμφωνα με αμφότερες τις σύγχρονες βυζαντινές και ισλαμικές πηγές και το *Πρώτο Χρονικό* των Ρως, που συγκεντρώθηκαν γύρω στο 1113 μ.Χ. οι Ρως ήταν Βάραγγοι που είχαν μετεγκατασταθεί «από τη θάλασσα», πρώτα στη βορειοανατολική Ευρώπη, δημιουργώντας μια πρώιμη πολιτεία που τελικά τέθηκε υπό την ηγεσία του Ρούρικ.

Αργότερα, ο συγγενής του Ρούρικ, Όλεγκ κατέλαβε το Κίεβο, ιδρύοντας το Ρως, ακαδημαϊκά γνωστό ως *Ρως του Κιέβου*. Οι απόγονοι του Ρούρικ ήταν η κυρίαρχη δυναστεία των Ρώσων (μετά το 862) και των βασιλείων που δημιουργήθηκαν στην περιοχή που είχε προηγουμένως καταληφθεί από το Ρως του Κιέβου, το Πριγκιπάτο της Γαλικίας-Βολινίας (μετά το 1199), το Τσερνίγκοφ, το Νόβγκοροντ, 1349), το Βλαντίμιρ-Σούζταλ, το Μεγάλο Δουκάτο της Μόσχας και οι ιδρυτές του Βασιλείου της Ρωσίας.

Ετυμολογία
----------

Σύμφωνα με την πιο διαδεδομένη θεωρία, η ονομασία *Ρως*, όπως και η φινλανδική ονομασία για τη Σουηδία (*Ruotsi*), προέρχεται από έναν παλαιό φινλανδικό όρο *ruskea* για ανοικτό καφέ χρώμα και θα μπορούσε να συνδεθεί με τη σουηδική παράκτια περιοχή Ρόσλαγκεν (*Rus-law*) ή Ρόντεν, όπως ήταν γνωστή σε προηγούμενες εποχές. Η ονομασία *Ρως* θα είχε τότε την ίδια προέλευση με τις φινλανδικές και εσθονικές ονομασίες για τη Σουηδία: *Ruotsi* και *Rootsi*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Logan, F. Donald (2005). *The Vikings in History*. Taylor & Francis. ISBN 9780415327565.
2. ↑  «rus – folkestamme». *Store norske leksikon*.
3. ↑  Duczko 2004, σελίδες 10–11
4. ↑  «Rurik». *Encyclopædia Britannica*.
5. ↑  «Rurik Dynasty». *Encyclopædia Britannica*.
6. ↑  Blöndal, Sigfús (16 Απριλίου 2007). *The Varangians of Byzantium*. Cambridge University Press. σελ. 1. ISBN 9780521035521. Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2014.
7. ↑  The Russian Primary Chronicle: Laurentian Text Translated by O. P. Sherbowitz-Wetzor (ISBN 0-910956-34-0)
8. ↑  Russia etymonline.com
Ο **Ευνάπιος** (347 - μετά το 414) ήταν Έλληνας σοφιστής και ιστορικός του 4ου αιώνα από τις Σάρδεις της Λυδίας. Ήταν φιλόσοφος της νεοπλατωνικής Περγαμηνής σχολής (που είχε ιδρύσει ο Αιδέσιος) και μαθητής του Χρυσανθίου. Το 362 ο Ευνάπιος ήλθε στην Αθήνα, όπου υπήρξε μαθητής του ρήτορα Προαιρέσιου, ενώ συνάμα μυήθηκε στα Ελευσίνια Μυστήρια. Το 366 επανήλθε στη πατρίδα του και επιδόθηκε στο ιστορικό και φιλοσοφικό συγγραφικό του έργο καθώς και στην ιατρική. Το έργο του με τον τίτλο "Ευπόριστα" πρόσφερε στον φίλο του ιατρό Ορειβάσιο. Υπήρξε πιστός της αρχαίας θρησκείας, διακηρύσσοντας την εμμονή του ως "Έλληνες την θρησκείαν" ή "θεούς θεραπεύοντες κατά αρχαίον τρόπον". Θαύμαζε τον Αυτοκράτορα Ιουλιανό και κατέκρινε τον Μέγα Κωνσταντίνο. 

Το ιστορικό του έργο φέρεται υπό τον τίτλο "*Ιστορικά υπομνήματα*", "*Καθολικά της Ιστορίας*", "*Διεξοδικά της Ιστορίας*", ενώ ο τίτλος "*Ιστορία της μετά Δέξιππον νέα έκδοσις*" μαρτυρά ότι εκδόθηκε 2η φορά. Στην ιστορική του αφήγηση που αφορά την περίοδο από τον θάνατο του Κλαύδιου Β΄ μέχρι της Πουλχερίας, δεν διαφαίνεται πολιτική άποψη. Ο ίδιος αναφέρει επί τούτου: "*Τα πραχθέντα ότι μάλιστα δίχα τινός πάθους εις το αληθές αναφέροντα γράφειν*" (=γράφω τα πραχθέντα χωρίς κανένα πάθος, έχοντας οδηγό την αλήθεια). 

Το 396 έγραψε το σχεδόν ολόκληρο διασωθέν σύγγραμμα "*Βίοι Φιλοσόφων και Σοφιστών*", όπου περιλαμβάνονται οι βίοι των σοφιστών Πλωτίνου, Πορφυρίου, Ιάμβλιχου, Ιμέριου, Προαιρεσίου, Χρυσανθίου κ.λπ. στηριζόμενος και σε συγγράμματα προγενεστέρων. Τυγχάνει οπαδός του Νεοπλατωνισμού, αλλά φέρεται να κλείνει και προς τη κυνική φιλοσοφία, εξυμνώντας ως προσομοιάζοντα με τον φιλόσοφο την πήραν και το τριβώνιο. Στις περί ανθρώπου αντιλήψεις φαίνεται να ταλαντεύεται μεταξύ *δαίμονα*, *τύχης* και *πρόνοιας*. Αν και ότι ο ίδιος πιστεύει πως αντιπροσωπεύει τον "αρχαίο τρόπο" και την "ευγαίνουσα μούσαν", το ύφος του φέρει τα γνωρίσματα της εξεζητημένης υπερβολής, καθώς επίσης και να τελεί υπό την επίδραση του Φιλόστρατου.

Τα διασωθέντα εκ των ιστορικών του έργων αποσπάσματα εξέδωσε ο Ντιντόρφ στη συλλογή: "Historici graeci minores", τους δε Βίους των Σοφιστών ο Μπουασονάντ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.britannica.com/biography/Eunapius.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βίοι Φιλοσόφων καὶ Σοφιστῶν (ελληνικά)
* English translation of the *Lives of the Philosophers and Sophists* from the Tertullian Project. (αγγλικά)
* Greek Opera Omnia by Migne Patrologia Graeca with Analytical Indexes (αγγλικά)

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Φιλοσοφία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 100215825
* **ΕΒΕ**: 114573
* **AA**: 49064
* **BiblioNet**: **30639**
* LCCN: n84080834
* ISNI: 0000 0001 0868 0803
* GND: 118682660
* SELIBR: 185715
* SUDOC: 027521133
* BNF: cb11989634n (data)
* BIBSYS: 90570588
* NLA: 50414747
* NDL: 00861300
* ICCU: CFIV083712
* BNE: XX1270414
* CiNii: DA03048772

 |

 |
Η **Σέρρα Σαν Μπρούνο** είναι Δήμος της Ιταλικής επαρχίας Βίμπο Βαλέντια στην Ιταλική Περιφέρεια Καλαβρία στη νότια Ιταλία. Βρίσκεται περίπου 40 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Καταντζάρο και 25 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από την πρωτεύουσα της Επαρχίας Βίμπο Βαλέντια. Ο Δήμος έχει έκταση 39.6 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός του καταγράφηκε 6.966 κάτοικοι (Απογραφή 31 Δεκεμβρίου 2004). Η πόλη αναπτύχθηκε γύρω από το διάσημο Καρθουσιανό μοναστήρι Τσάρτερχαουζ του Σέρρα Σαν Μπρούνο. Ο Άγιος Μπρούνο της Κολωνίας ίδρυσε το Τάγμα των Καρθουσιανών (1053) και το Γκραντ Σαρτρέζ μητρόπολη των Καρθουσιανών στην οροσειρά της Σαρτρέζ, βόρεια της Γκρενόμπλ, στον Νομό Ιζέρ στη Γαλλία. Ίδρυσε τέλος το Τσάρτερχαουζ στην[Σέρρα Σαν Μπρούνο (1095) και έζησε εκεί μέχρι τον θάνατο του (1101).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Superficie di Comuni Province e Regioni italiane al 9 ottobre 2011». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
2. ↑  «Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
3. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κοινότητα Σέρρα Σαν Μπρούνο Αρχειοθετήθηκε 2019-10-03 στο Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 125526623
* GND: 4054621-4

 |

 |
Ο **Ζάουμε Ντουκ Γκιλιότ** (Jaume Duch Guillot, γεννημένος τον Φεβρουάριο του 1962 στη Βαρκελώνη), είναι ο εκπρόσωπος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Τη θέση αυτή κατέχει προσωρινά από τον Ιούλιο του 2006 και μόνιμα από τον Ιούλιο του 2008.

Καθήκοντα
---------

Ως φερέφωνο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο κ. Duch Guillot απαντά σε ερωτήσεις για θέματα που άπτονται του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ως θεσμικού οργάνου και σε διάφορα αιτήματα των μέσων ενημέρωσης, ιδίως των διαπιστευμένων δημοσιογράφων που εργάζονται στις Βρυξέλλες. Με την ιδιότητα αυτή, ο κ. Duch Guillot προεδρεύει τακτικά των συνεδριάσεων με σκοπό την ενημέρωση του Τύπου για τις δραστηριότητες των Συνόδων Ολομέλειας και βοηθά τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις σχέσεις του με τα μέσα ενημέρωσης. 

Ο Jaume Duch Guillot είναι επίσης διευθυντής της Διεύθυνσης Μέσων Ενημέρωσης της Γενικής Διεύθυνσης Επικοινωνίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Η Διεύθυνση Μέσων Ενημέρωσης περιλαμβάνει την υπηρεσία Τύπου, τη μονάδα "Επικοινωνία μέσω Διαδικτύου", τις οπτικοακουστικές υπηρεσίες και το διαδικτυακό τηλεοπτικό κανάλι του Κοινοβουλίου (EuroparlTV) .

Σύντομο βιογραφικό σημείωμα
---------------------------

Πριν γίνει εκπρόσωπος του Κοινοβουλίου και διευθυντής, ο κ. Duch Guillot ήταν επικεφαλής της μονάδας "Αίθουσα Τύπου" (1999-2006) και σύμβουλος Τύπου του τότε προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Χοσέ Μαρία Χιλ Ρόμπλες. 

Ξεκίνησε την καριέρα του στη διοίκηση του Κοινοβουλίου ως διοικητικός υπάλληλος το 1990, ενώ νωρίτερα διετέλεσε βοηθός της βουλευτίνας Κονσεπσιό Φερέ της Δημοκρατικής Ένωσης της Καταλονίας (1987-1989) και αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου και Ευρωπαϊκού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης. (1986-1990). Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού στο δίκαιο από το Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης.

Ο Jaume Duch Guillot μιλά ισπανικά, καταλανικά, γαλλικά, αγγλικά και ιταλικά. Είναι παντρεμένος με τρία παιδιά και ζει στις Βρυξέλλες . Έχει δημοσιεύσει διάφορα άρθρα για θέματα που αφορούν την Ευρωπαϊκή Ένωση και την επικοινωνία.

Αναφορές
--------

1. ↑  «Υπηρεσία τύπου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Οκτωβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2008.
2. ↑   Γενική Διεύθυνση Επικοινωνίας του Κοινοβουλίου
3. ↑  Βιογραφικό του Jaume Duch Guillot Αρχειοθετήθηκε 2011-07-23 στο Wayback Machine. (Ισπανικά)
4. ↑  
Άρθρο για τον Jaume Duch Guillot στην ισπανική εφημερίδα El Pais (Ισπανικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Συνέντευξη του Jaume Duch Guillot (Αγγλικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 45151110728637061969
* BNE: XX1148293

 |

 |
Η **Ρωσική Εκκλησία** ή **Εκκλησία Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι και της Προστασίας της Μητέρας του Θεού** είναι ρώσικη ορθόδοξη εκκλησία η οποία βρίσκεται επί της *avenue de l'Impératrice*, στην κοινότητα του Μπιαρίτς, στον γαλλικό νομό των Ατλαντικών Πυρηναίων.

Ιστορία
-------

Η απόφαση για την ανέγερση ορθόδοξης εκκλησίας για την κοινότητα των Ρώσων που είχαν ως συνήθειο να χρησιμοποιούν ως θέρετρο το Μπιαρίτς ελήφθη το 1879. Οι λειτουργικές τελετές λάμβαναν χώρα μέχρι τότε σε ένα σαλόνι της *Villa Eugénie*, πρώην θερινού ανακτόρου της αυτοκράτειρας Ευγενίας. Τα μέλη της ρωσικής αυτοκρατορικής οικογένειας λάμβαναν μέρος, ανάμεσά τους και η αυτοκράτειρα Μαρία Φεντόροβνα, σύζυγος του Αλέξανδρου Γ΄ η οποία αρεσκόταν στο να περνά τις διακοπές της στη Βασκική Ακτή. Μία επιτροπή συστάθηκε τελικώς το 1889, όταν η *Villa Eugénie* μετατράπηκε σε ξενοδοχείο και ο, καταγόμενος από την Αγία Πετρούπολη, αρχιτέκτονας Νικολάι Νικόνοφ (1849-1918) πρότεινε συγκεκριμένο αρχιτεκτονικό σχέδιο. Ο θεμέλιος λίθος ευλογήθηκε την 1η (13) Οκτωβρίου 1890 και η εκκλησία άρχισε να χτίζεται με γοργούς ρυθμούς: αφιερώθηκε στις 13 (25) Σεπτεμβρίου 1892, παρουσία του Ρώσου πρέσβη στη Γαλλία, του Βαρώνου του Μόρενχαϊμ και του Δούκα του Λέχτενμπεργκ, ξαδέρφου του Αυτοκράτορα. Αρχικά εξυπηρετούνταν από τον κλήρο της ρωσικής εκκλησίας του Πω.

Άποψη του εσωτερικού της εκκλησίας.
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η εκκλησία υπάγεται στην Αρχιεπισκοπή Ρωσικών Ορθόδοξων Εκκλησιών Δυτικής Ευρώπης (Ρωσική Εξαρχία), η οποία βρίσκεται υπό το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως από το 1931. Όταν ο ιερέας που λειτουργούσε στην εκκλησία θέλησε να τη μεταθέσει υπό το Πατριαρχείο Μόσχας τον Δεκέμβριο του 2004, η κοινότητα, έχοντας τη στήριξη της διακονίας, κατέθεσε έφεση κατά της απόφασης αυτής στα δικαστήρια, τα οποία επικύρωσαν την υπαγωγή της στην Αρχιεπισκοπή Ρωσικών Ορθόδοξων Εκκλησιών Δυτικής Ευρώπης (απόφαση της 12ης Δεκεμβρίου 2005 του πολυμελούς πρωτοδικείου της Μπαγιόν, η οποία επικυρώθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2006 από το Εφετείο του Πω).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Communiqué n° 04-08 de l'Administration diocésaine». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2014.

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ρωσική Εκκλησία του Μπιαρίτς** |

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Χώρα των Βάσκων | Πύλη Χώρα των Βάσκων |
Ο **Βερντόνι** (διεθνώς: *Verdoni*, ; – 1804) ήταν Ιταλός-Γάλλος ερασιτέχνης σκακιστής που μετακόμισε στην Αγγλία, και ωστόσο, φαίνεται να απολαμβάνει τη μεγαλύτερη αναγνώριση ως ο καλύτερος παίκτης στη χώρα και ίσως στον κόσμο.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Το βιβλίο *The Oxford Companion to Chess* αναφέρει ότι ο Ιταλός Βερντόνι έμαθε σκάκι κατά τη μέση ηλικία και έγινε μαιτρ (αν και αυτό είναι ασυνήθιστο). Μετά το θάνατο του Φρανσουά-Αντρέ Φιλιντόρ το 1795, ο Βερντόνι θεωρήθηκε (κυρίως στην Αγγλία) ως ένας από τους ισχυρότερους παίκτες στον κόσμο και πήρε τη θέση του Φιλιντόρ ως επαγγελματίας παίκτης. Έγινε ο μέντορας του Τζάκομπ Χένρυ Σάρατ μέχρι το θάνατό του το 1804. Ο Βερντόνι κλήθηκε από τον Λόουενταλ, που ήταν "ο άμεσος διάδοχος του Φιλιντόρ για τον αγγλικό θρόνο στο σκάκι". Ο Φιλιντόρ ήταν σαφώς ανώτερος του Βερντόνι και συνήθιζε να του δίνει ένα πιόνι σαν χάντικαπ, σύμφωνα με κάποια άλλη άποψη, που γράφτηκε στην εφημερίδα *The Life of Philidor*, ο Φιλιντόρ έδωσε πράγματι το πλεονέκτημα πιονιού στον Βερντόνι, αλλά έλαβε την πρώτη κίνηση σε αντάλλαγμα.

Ο Βερντόνι περιγράφεται ως ο ισχυρότερος παίκτης στον κόσμο στο διάστημα μεταξύ θανάτου του Φιλιντόρ το 1795 και του δικού του θανάτου το 1804. Ένα επιχείρημα που παρατίθεται για την υποστήριξη αυτής της επιλογής είναι ότι ο Φιλιντόρ (όπως αναφέρθηκε από τον Λιούις) είπε:

"(Verdoni) c'est le premier joueur en Europe apres moi"
(ο Βερντόνι είναι ο πρώτος παίκτης στην Ευρώπη μετά από εμένα).
Ο Βερντόνι, όπως και ο Φιλιντόρ, μετακόμισε στην Αγγλία κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του εκεί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  149613.
2. ↑  Hooper & Whyld (1992), σελ. 440.
3. ↑  *The Chess player's magazine*, Volume 2, 1868
4. ↑  G. Allen, T. von Heydebrand und der Lasa, *The life of Philidor, musician and chess-player*, Philadelphia, 1863
5. ↑  W. Lewis, *Letters on Chess*, Λονδίνο 1848, σελ. 101.

Πηγές
-----

* Hooper, David Vincent· Whyld, Kenneth (1992). *The Oxford Companion to Chess* (στα Αγγλικά) (2η έκδοση). Oxford University Press. ISBN 0-19-280049-3.
Η **Ευπρεπία Μονομαχίνα** από την Οικογένεια Μονομάχων ήταν Βυζαντινή πριγκίπισσα, αδελφή του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Θ´ Μονομάχου. Ήταν κόρη του Θεοδοσίου Μονομάχου, αξιωματούχου της αυλής του Βασιλείου Β´ και του Κωνσταντίνου Η΄ των Μακεδόνων. H μητέρα της μάλλον λεγόταν Ειρήνη Ταρονίτισσα (ή Τορνίκαινα).

Η Ευπρεπεία αναμείχθηκε στα πολιτικά πράγματα της εποχής: ήταν αντίθετη προς τον Αυτοκράτορα αδελφό της και τον κατέκρινε για την σχέση του με την Σκλήραινα. Διατηρούσε σχέση με τον Λέοντα Τορνίκιο, που είχε κάνει στάση κατά του αδελφού της. Τέλος ο Κωνσταντίνος Θ΄, για την σχέση της και την υποστήριξη της προς τον Τορνίκιο, την εξόρισε μακριά από την Κωνσταντινούπολη. Ο Μιχαήλ Ψελλός γράφει ότι η Ευπρέπεια διατηρούσε σχέση και υποστήριζε τον Τορνίκιο από αντίδραση στον αδελφό της, επειδή ο Κωνσταντίνος Θ΄ τον αντιπαθούσε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Στιβασάρη Στεργιανή Ιωάννη, *Η γυναικεία επίδραση στη βυζαντινή αυλή τον 11ο αιώνα: Η περίπτωση της πορφυρογέννητης Ζωής*, σελ. 32 που διανέμεται με άδεια χρήσης: (CC BY-SA 3.0 GR), Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Φιλοσοφική Σχολή, Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας, 2017, ανακτήθηκε 21 Δεκεμβρίου 2018
Οι **Ρωσικές Αεροδιαστημικές Αμυντικές Δυνάμεις** (ρωσικά: Войска воздушно-космической обороны) ήταν κλάδος των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων υπεύθυνος για την αεροδιαστημική άμυνα και τη λειτουργία των ρωσικών στρατιωτικών δορυφόρων και του Κοσμοδρομίου του Πλεσέτσκ. Συγκρoτήθηκαν την 1η Δεκεμβρίου του 2011 και αντικατέστησαν τις Ρωσικές Διαστημικές Δυνάμεις.

Ο πρώτος διοικητής των Ρωσικών Αεροδιαστημικών Αμυντικών Δυνάμεων ήταν ο γενικός συνταγματάρχης Ολέγκ Οσταπένκο, ο οποίος προήχθη σε αναπληρωτή υπουργό Άμυνας το Νοέμβριο του 2012. Στις 24 Δεκεμβρίου του 2012, Αλεξάντρ Γκολόφκο διορίστηκε νέος διοικητής.

Από την 1η Αυγούστου του 2015 η Ρωσική Πολεμική Αεροπορία και οι Ρωσικές Αεροδιαστημικές Αμυντικές Δυνάμεις συγχωνεύτηκαν για να σχηματίσουν τις Ρωσικές Αεροδιαστημικές Δυνάμεις. Τα καθήκοντα Ρωσικών Αεροδιαστημικών Αμυντικών Δυνάμεων έχουν αναλάβει ουσιαστικά πλέον οι Ρωσικές Αεροδιαστημικές Δυνάμεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Russia's Aerospace Defense Forces go on duty to stave off missile threats en.ria.ru
2. ↑  Aerospace Forces eng.mil.ru
3. ↑  Шойгу объявил о создании нового вида ВС - Воздушно-космических сил ria.ru

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Russian Aerospace Defence Forces  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Κόκκινο βερνίκι νυχιών
Το **βερνίκι νυχιών**, γνωστό ως **όζα** στην βόρεια Ελλάδα και ως **μανό** στην νότια Ελλάδα, είναι το βερνίκι που μπορεί να εφαρμοστεί στα νύχια του ανθρώπου για να τα διακοσμήσει και να προστατεύσει τις πλάκες των νυχιών. Το σκεύασμα έχει αναθεωρηθεί επανειλημμένα για να ενισχύσει τα διακοσμητικά αποτελέσματά του και για την καταστολή της πυρόλυσης ή της απολέπισης. Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν αυτό το υγρό για να δημιουργήσουν απλά και περίπλοκα σχέδια με φωτεινά χρώματα.

Ιστορία
-------

Το βερνίκι προέρχεται από την Κίνα και χρονολογείται από το 3000 π.Χ. Γύρω στο 600 π.Χ. κατά τη διάρκεια της δυναστείας Zhou, το βασιλικό παλάτι προτιμούσε τα χρώματα χρυσού και αργύρου. Ωστόσο, το κόκκινο και το μαύρο τελικά αντικατέστησαν αυτά τα χρώματα ως βασιλικά αγαπημένα. Κατά τη διάρκεια της δυναστείας του Μινγκ, τα βερνίκια νυχιών παραγόταν από ένα μείγμα που περιελάμβανε μελισσοκέρι, ασπράδια αυγών, ζελατίνη, φυτικές βαφές και αραβικό κόμμι. 

Στην Αίγυπτο, οι κατώτερες τάξεις προτιμούσαν ανοιχτά χρώματα. Οι μουμιοποιημένοι Φαραώ είχαν επίσης τα νύχια τους ζωγραφισμένα με χέννα.

Το χρωματισμένο βερνίκι νυχιών δεν εμφανίστηκε μέχρι τη δεκαετία του 1920. Οι πρώιμες φόρμουλες δημιουργίας βερνικιών νυχιών δημιουργήθηκαν χρησιμοποιώντας βασικά συστατικά όπως λάδι λεβάντας, καρμίνη, οξειδίου του κασσίτερου και περγαμόντο.
Νομίσματα από τη Θεσσαλία με επιγραφή ΕΥΡΑΙΕΩΝ
Οι **Ευρεαίοι** είναι ενδεχόμενη ονομασία (αρχαία ελληνικά: *Εὐρεαῖοι*) πιθανής πόλης της αρχαία Μαγνησίας ή της Πελασγιώτιδας (*Πελασγιῶτις*), στην αρχαία Θεσσαλία. Το όνομα της πόλης (*Εὐρεαῖοι*) δεν μαρτυρείται, αλλά το υποθέτουν έμμεσα, από ορισμένα σπάνια νομίσματα του 4ου αιώνα π.Χ. που φέρουν την επιγραφή «ΕΥΡΕΑΙΩΝ» (που εκλαμβάνεται ως δημωνύμιο). Η ύπαρξη της πόλης δεν είναι βέβαιη, ενώ και η θέση της είναι άγνωστη.

Η συσχέτιση της πόλης με την Πελασγιώτιδα βασίζεται σε ομοιότητες που παρουσιάζονται με παραστάσεις σε νομίσματα της περιοχής της Λάρισας, όπως λ.χ. με εκείνα της Σκοτούσσας, αν και αυτές οι απεικονίσεις ήταν, με τη σειρά τους, αντιγραφές από άλλα νομίσματα. Ωστόσο, για ορισμένους ερευνητές τα νομίσματα των «ΕΥΡΕΑΙΩΝ» έχουν προέλευση την αρχαία Μαγνησία. Περισσότερες ομοιότητες δείχνουν να έχουν (ιδίως λόγω της απεικόνισης γυναικείας κεφαλής στεφανωμένης με πλεξούδα σταφυλιών) με την τεχνοτροπία των νομισμάτων των Ευρυμενών, οπότε δεν θεωρείται απίθανο τα νομίσματα των «ΕΥΡΕΑΙΩΝ» να ανήκουν τελικά σε αυτήν την πόλη, ενώ παρουσιάζουν μορφολογικές ομοιότητες και με εκείνα των παρακείμενων πόλεων του Ριζούντα και της αρχαίας Μελίβοιας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Mogens Herman Hansen & Thomas Heine Nielsen (2004). «Thessaly and Adjacent Regions». *An inventory of archaic and classical poleis*. Νέα Υόρκη: Oxford University Press. σελ. 718 (καταχώριση #446). ISBN 0-19-814099-1. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουλίου 2020.
2. 1 2  Warren, Jennifer A.W. (1961). «Two notes on Thessalian coins». *The Numismatic Chronicle and Journal of the Royal Numismatic Society* **1**: σελ. 1.. Ανακτήθηκε στις 2020-07-18.
3. ↑  Helly, Bruno (2004). «Sur quelques monnaies des cités Magnètes: Euréai, Eyryménai, Méliboia, Rhizous». *ὀβολός 7. Το νόμισμα στο θεσσαλικό χώρο / Coins in the Thessalian Region*. Αθήνα. σελ. 109. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουλίου 2020.
Η **Γερτρούδη**, γαλλ. Gertude (1135 - 1186) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόρη του κόμη της Φλάνδρας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Σαβοΐας.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Τιερρύ κόμη της Φλάνδρας και της Σίβυλλας των Ανζού, κόρης του Φούλκωνα Ε΄ κόμη του Ανζού.

Ο σύζυγός της Ουμβέρτος Γ΄ κόμης της Σαβοΐας την έκλεισε σε μονή το 1163. Ήταν η 2η σύζυγός του και ο Ουμβέρτος Γ΄ δεν είχε κάνει τέκνα, ούτε από την πρώτη, έτσι θέλησε να τη διαζευχθεί. Η Γερτρούδη ελευθερώθηκε χάρη στον Ροβέρτο επίσκοπο του Καμπραί και επέστρεψε στην Αυλή του αδελφού της Φιλίππου Α΄ κόμη της Φλάνδρας. Έκανε δεύτερο γάμο με τον Ούγο του Ουαζύ, αλλά δεν είχε τέκνα και ο γάμος ακυρώθηκε, έτσι επέστρεψε στη μονή.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε πρώτα τον Ουμβέρτο Γ΄ κόμη της Σαβοΐας.

Έπειτα παντρεύτηκε τον Ούγο του Ουαζύ. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους της.

Πηγές
-----

* Frédéric Auguste Ferdinand de Reiffenberg, Coup d’œil sur les relations qui ont existé jadis entre la Belgique et la Savoie : sur le mélange curieux de l'histoire sacrée et profane, Bruxelles, Jean Brandmuller, 1840, 71 p.

Αναφορές
--------

1. 1 2  p4257.htm#i42570. Ανακτήθηκε στις 15  Δεκεμβρίου 2020.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
Η **Σάσα Μανέττα** (Νίκαια Αττικής, Πειραιάς – Αθήνα, 26 Νοεμβρίου 2020 ) ήταν ελληνίδα βραβευμένη στιχουργός, ηθοποιός, συγγραφέας, ποιήτρια και δημοσιογράφος, η πρώτη παρουσιάστρια στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης.
Γονείς της ήταν ο δημοσιογράφος Τάκης Μανέττας και η ανιψιά του ποιητή Γιώργου Βιζυηνού, Βαρβάρα Βιζυηνού. Σπούδασε σκηνογραφία και υποκριτική και έλαβε μέρος σε θεατρικές παραστάσεις. Εργάσθηκε στην κρατική τηλεόραση, ενώ συνέγραψε τους στίχους εκατοντάδων τραγουδιών. Ήταν τιμημένη τρις με πρώτο βραβείο του Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης και άλλες τρεις με μικρότερες διακρίσεις. Εξέδωσε μία βραβευμένη από το Υπουργείο Πολιτισμού ποιητική συλλογή, ενώ έγραψε νουβέλες και μυθιστορήματα. Πρωταγωνίστησε, επίσης, σε ταινίες του κινηματογράφου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  www.ert.gr/frontpage/pethane-i-sasa-maneta-i-proti-paroysiastria-stin-ert/. Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2020.
2. ↑  «Πέθανε η Σάσα Μανέττα, η πρώτη παρουσιάστρια της ΕΡΤ» Ανακτήθηκε στις 26/11/2020
3. ↑  η Σάσα Μανέττα στο Retrodb Ανακτήθηκε στις 26/11/2020

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 297705673
* **ΕΒΕ**: 23405
* **BiblioNet**: **45261**
* ISNI: 0000 0004 0797 1221
* GND: 1033534838

 |

 |
Η **σιδηροδρομική γέφυρα Άρδα** βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νομού Έβρου, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Αλεξανδρούπολης - Δικαίων, μεταξύ των σταθμών Καστανιών και Μαρασίων. Η μελέτη για το έργο αυτό εκπονήθηκε από Έλληνες τεχνικούς. Την κατασκευή της γέφυρας ανέλαβε ελληνική τεχνική εταιρία. Οι εργασίες κατασκευής της ξεκίνησαν το 1972 και ολοκληρώθηκαν το 1975, ενώ τα εγκαίνιά της τελέστηκαν στις 2 Νοεμβρίου 1975.

Η σιδηροδρομική γέφυρα Άρδα, είναι η τρίτη επιμηκέστερη γέφυρα από προεντεταμένο σκυρόδεμα στο σιδηροδρομικό δίκτυο της Ελλάδας (η πρώτη είναι του Αμαρουσίου των Η.Σ.Α.Π. και η δεύτερη του Αχλαδοκάμπου). Έχει μήκος 636 μέτρα, συνολικό πλάτος (συμπεριλαμβανομένων των πεζοδρομίων) 5 μέτρα και τη διέρχεται μονή σιδηροδρομική γραμμή. Αποτελείται από 25 βάθρα και 24 ανοίγματα μεταξύ των βάθρων. Καθένα άνοιγμα έχει μήκος 26,5 μέτρα (24 Χ 26,5 = 636 μέτρα). Τα βάθρα είναι θεμελιωμένα σε φρεατοπασσάλους από οπλισμένο σκυρόδεμα. Για την κατασκευή της γέφυρας δαπανήθηκαν συνολικά 50.000.000 δραχμές (σε τιμές της εποχής εκείνης).