recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Πολύπτυχο της Γάνδης. Ρετάμπλ που δημιούργησε ο Γιαν βαν Άικ (Jan van Eyck)
Στην ορολογία της Καθολικής Εκκλησίας με τον όρο **ντοσάλε** που προέρχεται από το αρχαιότερο *dorsale* (από το λατινικό *dorsum* που σημαίνει πίσω, στα νώταμ ράχις) και **ρετροτάμπουλα** (-*retrotabula*, πίσω από την τράπεζα) ή **ρετάμπλ** στα Γαλλικά ονομάζονται οι θρησκευτικολειτουργικές κατασκευές, οι οποίες περιλαμβάνουν έναν ή περισσότερους πίνακες και κοσμούν τον χώρο πίσω από την Αγία Τράπεζα των καθολικών εκκλησιών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κουμανούδης, Στέφανος (1972). *Λεξικόν Λατινοελληνικόν: μετά συνωνύμων και αντιθέτων της Λατινικής*. Γρηγόρης. σελ. 241.
2. ↑  tovima.gr - Ανατομία Γκρέκο
Η **Μαριγώ Αλκαίου** (περ. 1790 - περ. 1865) ήταν μία από τις πρώτες Ελληνίδες ηθοποιούς της νεότερης εποχής. Δεν πρέπει να συγχέεται με την πολύ νεότερη ηθοποιό Μαρία Αλκαίου. Γεννήθηκε στη Λέσβο ως **Μαριγώ Βρανέλη**. Παντρεύτηκε τον Θεόδωρο Αλκαίο και τον ακολούθησε στο Βουκουρέστι. Εκεί έλαβε μέρος στις παραστάσεις που οργανώθηκαν με επιμέλεια της Ραλλούς Καρατζά στο εκεί θέατρο, το οποίο ίδρυσε η Φιλική Εταιρεία το 1818. Αργότερα, στην ελεύθερη πλέον Ελλάδα, εμφανίσθηκε σε θεατρικές παραστάσεις που επιμελήθηκε ο σύζυγός της στη Σύρο.

Η Μαριγώ Αλκαίου αποκλήθηκε «νεότερη Σαπφώ», επειδή υπήρξε η πρώτη πρωταγωνίστρια του νεότερου ελληνικού θεάτρου, παρά τις προκαταλήψεις και τις κατακραυγές των συντηρητικών της εποχής εκείνης κατά των γυναικών ηθοποιών. Η Αλκαίου πέθανε στην Αθήνα, σε ηλικία περίπου 75 ετών.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 315
Ο **Μαχάτας της Ελίμειας** ήταν Μακεδόνας, πατέρας του Άρπαλου, του Ταύρου και του Φίλιππου (του σατράπη της Ινδίας). Ήταν αδελφός του Δέρδα και της Φίλας, μιας από τις πολλές συζύγους του Φιλίππου Β ' και ανήκε στην οικογένεια των πριγκίπων της Ελίμειας. Μετά την εκδίωξη αυτών των πριγκιπών φαίνεται ότι διέμενε στην αυλή του Φιλίππου, αν και από ένα ανέκδοτο που κατέγραψε ο Πλούταρχος φαινόταν ότι δύσκολα απολάμβανε την εκτίμηση που αντιστοιχούσε στην προηγούμενη τάξη του.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* *The Marshals of Alexander's Empire* by Waldemar Heckel (1992), σελίδα 223,(ISBN 0-415-05053-7)
* Πλούταρχος, *Αποφθέγματα* 179; Αθήνα. xiii. 557

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Αυτό το λήμμα βασίζεται ή περιλαμβάνει κείμενο από λήμμα στo Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας του Ουίλλιαμ Σμιθ (1870) που αποτελεί κοινό κτήμα.* |
Το **Μεγάλο Δουκάτο του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς** (Γερμανικά: *Großherzogtum Mecklenburg-Strelitz*) ήταν ένα έδαφος στη Βόρεια Γερμανία, το οποίο κατείχε η νεότερη γραμμή του Οίκου του Μεκλεμβούργου που κατοικούσε στο Νοϊστρέλιτς. 

Όπως το γειτονικό Μεγάλο Δουκάτο του Μεκλεμβούργου-Σβερίν, ήταν ένα κυρίαρχο κράτος μέλος της Γερμανικής Συνομοσπονδίας και έγινε ομοσπονδιακό κράτος της Βόρειας Γερμανικής Συνομοσπονδίας και τελικά της Γερμανικής Αυτοκρατορίας μετά την ενοποίηση του 1871. 

Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Γερμανική Επανάσταση από το 1918-19 το διαδέχθηκε η Ελεύθερο Κράτος του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς.

Παραπομπές
----------

* Grand Ducal House of Mecklenburg-Strelitz

1. ↑  Treitschke, Heinrich. The History of Germany in the Nineteenth Century, Eng. Trans. 1915. Vol. 3, Page 121.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Μαφία (αποσαφήνιση).
Η **Μαφία** (Αγγλικά: Mafia) είναι ένα είδος συνδικάτου του οργανωμένου εγκλήματος του οποίου η κύρια δραστηριότητα είναι ο εκβιασμός για προστασία, η διαιτησία των διαφορών μεταξύ των εγκληματιών, καθώς και η οργάνωση και εποπτεία παράνομων συμφωνιών και συναλλαγών. Στις δευτερεύουσες δραστηριότητες συγκαταλέγονται τα παράνομα τυχερά παιχνίδια, η τοκογλυφία, τα ναρκωτικά, η πορνεία και η απάτη.

Ο όρος εφαρμόστηκε αρχικά στη Σικελική μαφία, αλλά έκτοτε έχει επεκταθεί για να συμπεριλάβει άλλες οργανώσεις παρόμοιων μεθόδων και σκοπών, π.χ. «ρωσική μαφία» ή «ιαπωνική μαφία». Ο όρος εφαρμόζεται ανεπίσημα από τον τύπο και το ευρύ κοινό, όμως οι εγκληματικές οργανώσεις έχουν τις δικές τους ορολογίες (π.χ. η σικελική και ιταλο-αμερικανική μαφία αυτοαποκαλούνται *Κόζα Νόστρα* (Cosa Nostra), η μεξικανική μαφία αυτοαποκαλείται *Λα Έμε* (La Eme), η ιαπωνική μαφία *Γιακούζα* (ヤクザ), η κινεζική μαφία *Τριάδα)* (三合会, *Sān Hé Huì*) και η ρωσική μαφία *Μπράτβα* (Братва).

Όταν χρησιμοποιείται μόνος του και χωρίς κάποιο πρόθεμα, ο όρος «μαφία» αναφέρεται συνήθως είτε στη μαφία της Σικελίας είτε στην ιταλο-αμερικανική μαφία και μερικές φορές στο ιταλικό οργανωμένο έγκλημα γενικότερα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Gambetta 2009
Το **Μεγάλο Δουκάτο του Κάτω Ρήνου** (Γερμανικά: *Großherzogtum Niederrhein*), ή απλά γνωστό ως **Eπαρχία Κάτω Ρήνου** (*Provinz Niederrhein*), ήταν μια επαρχία του Βασιλείου της Πρωσίας και υπήρχε από το 1815 έως το 1822.

Η επαρχία δημιουργήθηκε μετά το Συνέδριο της Βιέννης το 1815, όπου ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ΄ έλαβε τη Ρηνανία και μαζί του τον τίτλο του "Μεγάλου Δούκα του Κάτω Ρήνου". Αυτό επέτρεψε στην Πρωσία να ενοποιήσει τα ρινικά εδάφη της που διατηρούνται από το 1803, όπως το Εκλεκτοράτο της Τριρ, την Επαρχία Μάντερσχαιντ, το Πριγκιπάτο του Σταβελό-Μαλμεντί, την ελεύθερη αυτοκρατορική πόλη του Άαχεν, τμήματα του Λουξεμβούργου και του Λίμπουργκ, καθώς και μερικά άλλα μικρά εδάφη. Στις 22 Απριλίου 1816, αυτά τα εδάφη συνδυάστηκαν για να σχηματίσουν το Μεγάλο Δουκάτο του Κάτω Ρήνου, με την επαρχιακή πρωτεύουσα που βρίσκεται στο Κόμπλεντς.

Στις 22 Ιουνίου 1822, με εντολή του πρωσικού υπουργικού συμβουλίου, αυτή η επαρχία συγχωνεύτηκε με τη γειτονική (κάτω) επαρχία του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ για να σχηματίσει την επαρχία του Ρήνου, της οποίας το πρώην δουκάτο ήταν το άνω μέρος.
Ο **Ντορόν Πέρκινς** (6 Μαΐου 1983 - ) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,91 μ. και αγωνίζεται ως πλέι μέικερ.

Κολεγιακή καριέρα
-----------------

Ο Ντορόν Πέρκινς εισήχθη το 2001 στο Πανεπιστήμιο "Σάουθίστερν Όρεγκον Κομιούνιτυ Κόλετζ" και δύο χρόνια μετά εισήχθη στο Πανεπιστήμιο "Σάντα Κλάρα", με τη μπασκετική ομάδα του οποίου αγωνιζόταν στο Κολεγιακό Πρωτάθλημα. 

Από το Πανεπιστήμιο "Σάντα Κλάρα" αποφοίτησε το 2005, σε ηλικία 22 ετών.

Επαγγελματική καριέρα
---------------------

Ο Ντορόν Πέρκινς συμμετείχε στα Ντραφτς του ΝΒΑ το 2005, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να διακριθεί. Υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την Τογιότα Αλβάρκ, ομάδα της Ιαπωνίας, στην οποία παρέμεινε έναν χρόνο. Το 2006 ταξίδεψε στη Γερμανία για λογαριασμό της Μπάσκετς Όλντενμπουργκ, στην οποία περίμενε επίσης έναν χρόνο.

Την αγωνιστική περίοδο 2007-08 αγωνίστηκε στη βελγική Μπρε, ενώ την τριετία 2008-11 αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα του Ισραήλ, αρχικά με τη Μακάμπι Χάιφα (2008-09) κι έπειτα με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ (2009-11). Τη σεζόν 2011-12 αγωνίστηκε στην ιταλική Καντού, ενώ στη συνέχεια μεταπήδησε στην Ουκρανία και τη Ντόνετσκ.

Το 2013 πέρασε από αρκετές ομάδες και συγκεκριμένα από τη Φόσανγκ Λονγκ Λάιονς (Κίνα), τον Ολυμπιακό Πειραιώς και τη Μπεσίκτας (Τουρκία). Στην τουρκική ομάδα παραμένει μέχρι και σήμερα.

Τίτλοι
------

* 1 Πρωτάθλημα Κίνας: 2006
* 2 Πρωταθλήματα Ισραήλ: 2010, 2011
* 1 Ευρωλίγκα: 2013

Παραπομπές
----------

1. ↑  web.legabasket.it/player/PER-DOR-83/.
2. ↑  *College Basketball at Sports-Reference.com*. Ανακτήθηκε στις 28  Ιουλίου 2020.
3. ↑  *RealGM*. 8734. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
4. ↑  (Αγγλικά) *eurobasket.com*. 78133. Ανακτήθηκε στις 25  Απριλίου 2022.

Πηγές
-----

* Πήρε Πέρκινς ο Ολυμπιακός

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ολυμπιακός - Πρωταθλητής Ευρώπης Μπάσκετ 2012–13 |
| --- |
|  |
|  | 
**4** Χάινς  · **5** Λο  · **6** Άντιτς  · **7** Σπανούλης (MVP του φάιναλ φορ)  · **8** Περπέρογλου  · **9** Σερμαντίνι  · **10** Σλούκας  · **11** Μαυροειδής  · **12** Πάουελ  · **13** Γκετσεβίτσιους  · **14** Πέρκινς  · **15** Πρίντεζης  · **16** Παπανικολάου  · **17** Μάντζαρης  · **18** Γεωργάκης  · **19** Κατσίβελης  · **C** Μπαρτζώκας |

 |
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Μαχαιρέας** (***Μαχαιρεύς***) είναι γνωστός ένας ιερέας των Δελφών, γιος του Δαίτα. Ο Μαχαιρέας κατά την παράδοση ονομάσθηκε έτσι από τη *«δελφικήν μάχαιραν»*. Ο Ησύχιος γράφει ότι το μαχαίρι αυτό είχε μόνο μπροστά μία κόψη από σίδερο, χαρακτηριστικό που θύμιζε ότι ήταν σε χρήση σε κάποια πανάρχαια εποχή, τότε που τα μαχαίρια ήταν πέτρινα. Το μαχαίρι αυτό το χρησιμοποιούσαν κυρίως στις θυσίες. Με μία τέτοια μάχαιρα σκοτώθηκε και ο Νεοπτόλεμος στους Δελφούς, επειδή εναντιώθηκε στη συνήθεια των ιερέων να αποσπούν τεμάχια από το θυσιαζόμενο ζώο για λογαριασμό τους. Ο Σχολιαστής του Πινδάρου λοιπόν αναφέρει ότι πολλοί ποιητές θεωρούσαν τον Μαχαιρέα ως τον φονιά του Νεοπτολέμου.

Κατά τον Στράβωνα ο Μαχαιρεύς ήταν πρόγονος του Βράγχου, του ιερέα των Διδύμων. Η παράδοση αυτή υποδεικνύει ότι υπήρχε εξάρτηση του ιερού των Διδύμων από τους Δελφούς.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Συντεταγμένες: 50°34′59.9″N 24°1′59.9″E﻿ / ﻿50.583306°N 24.033306°E﻿ / 50.583306; 24.033306

Το **Ντοουχομπίτσουφ** (πολωνικά: Dołhobyczów) είναι χωριό του Πόβιατ Χρουμπιέσουφ, στο Βοεβοδάτο Λούμπλιν της ανατολικής Πολωνίας, κοντά στα σύνορα με την Ουκρανία. Είναι η έδρα της Γκμίνα Ντοουχομπίτσουφ. Απέχει περίπου 28 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Χρουμπιέσουφ και 127 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Λούμπλιν. Ο πληθυσμός του χωριού είναι 1.720 κάτοικοι.

Η οδική συνοριακή διέλευση μεταξύ Πολωνίας και Ουκρανίας άνοιξε προσωρινά στο κοντινό χωριό Ντοουχομπίτσουφ-Κολόνια κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου του 2012 και στις 24 Ιουνίου 2014 ολοκληρώθηκε η μόνιμη διέλευση. Από το 2015 η διάβαση είναι διαθέσιμη για αυτοκίνητα, λεωφορεία, φορτηγά βάρους κάτω των 3,5 τόνων, ποδήλατα και πεζούς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* www.nad-bugiem.com

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Κεντρική Στατιστική Υπηρεσία (ΚΣΥ) - Εθνικό Μητρώο Εδαφικής Κατανομής Γης» (στα Πολωνικά). 1 Ιουνίου 2008.
Το αφρικανικό όργανο *τάμα* ή *τραγουδιστό τύμπανο*. Ο εκτελεστής χειρίζεται τα σκοινιά που συγκρατούν τις μεμβράνες, μεταβάλλοντας έτσι την τάση τους, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα τον ιδιότυπο ήχο του που θυμίζει ανθρώπινα βογγητά. Δίπλα του διακρίνεται και ο *κόπανος* για την κρούση της μεμβράνης.
Στην επιστήμη της μουσικολογίας και ειδικότερα στον κλάδο της οργανολογίας ο όρος **μεμβρανόφωνο** χρησιμοποιείται για να περιγράψει εκείνα τα μουσικά όργανα στα οποία η ηχοπαραγωγή οφείλεται στην ταλάντωση μιας υπό τάση (τεντωμένης) μεμβράνης. Ως τέτοια διαφοροποιούνται από τον ειδικότερο ορισμό των **κρουστών**, αν και σε πιο απλοϊκά συστήματα ταξινόμησης μουσικών οργάνων ο όρος κρουστά τείνει να τα συμπεριλαμβάνει. Στα μεμβρανόφωνα, ο ήχος που παράγεται από την ταλάντωση της μεμβράνης (συνήθως από δέρμα ζώου ή πλαστικό) μεγεθύνεται μέσω του σώματος του οργάνου, το οποίο λειτουργεί ως αντηχείο, όπως και στα περισσότερα μουσικά όργανα άλλων κατηγοριών. Τα πιο γνωστά μεμβρανόφωνα όργανα είναι το νταούλι, το τουμπελέκι, το ντέφι και τα τύμπανα (τύμπανο, ντραμς, ταμπούρλο κ.ά).

Κατηγορίες μεμβρανόφωνων
------------------------

Τα μεμβρανόφωνα πίπτουν σε τρεις κατηγορίες:

### Κρουστά

Πρόκειται για την πολυπληθέστερη κατηγορία μεμβρανόφωνων, στα οποία η μεμβράνη βρίσκεται τεντωμένη εντός πλαισίου (η λεγόμενη *στεφάνη*) και διακρίνονται σε *άμεσης κρούσης* και *έμμεσης κρούσης* (π.χ. ασιατικό *monkey drum*). Στην πρώτη υποκατηγορία, η κρούση της μεμβράνης γίνεται είτε με τα χέρια (π.χ. τουμπερλέκι, τάμπλα, bass-drumm, djembe), είτε με μπαγκέτες (π.χ. τύμπανο, νταούλι) και διακρίνονται σε διάφορες υποκατηγορίες, ανάλογα με το σχήμα του σώματος του οργάνου (σκυφοειδές, βαρελοειδές, κωνικό κλπ), το υλικό κατασκευής (μέταλλο, ξύλο, κεραμικό) καθώς και άλλα κατασκευαστικά στοιχεία, που παίζουν σημαντικό ρόλο στην ηχοπαραγωγή αυτή καθαυτή.

### Τριβής

Τα μεμβρανόφωνα τριβής φέρουν εξίσου μεμβράνη, η οποία υπόκειται σε τριβή, είτε με τα χέρια, είτε με κάποιου είδους μπαγκέτα τριβής (π.χ. *σκουπάκι*), είτε μέσω μιας χορδής, η οποία συνδέεται με τη μεμβράνη (π.χ. αφρικανικό *lion's roar*). Η τελευταία υποκατηγορία ταυτοποιείται ορισμένες φορές ως είδος χορδόφωνου, ενώ σε γενικές γραμμές πολλά κρουστά όργανα μπορεί να λειτουργούν με ποικίλους τρόπους, δυσκολεύοντας έτσι την ένταξή τους σε μία και μόνη κατηγορία.

### Πνεύσης

Ένα καζού δίπλα σε ένα κέρμα (ως μέτρο σύγκρισης μεγεθών).
Τα πνευστά μεμβρανόφωνα εκπροσωπούνται από ελάχιστα όργανα, όπως το καζού και την *μουσική τσατσάρα*. Σ' αυτή την κατηγορία η μεμβράνη τίθεται σε κίνηση από την εκπνοή του εκτελεστή, ο οποίος στην πραγματικότητα τραγουδά (παρά εκπνέει) μέσα στο όργανο.

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μεμβρανόφωνο** |

* Αερόφωνα
* Ιδιόφωνα
* Χορδόφωνα
* Ηλεκτρόφωνα

Πηγές
-----

* Baines, A. *The Oxford companion to musical instruments*, λήμμα *Classification of musical instruments § Membranophones*, Οξφόρδη, 1992 ISBN 0-19-311334-1
Το ***Μπλε Δωμάτιο*** (γαλλικά: ***La Chambre Bleue***) είναι πίνακας που φιλοτεχνήθηκε από τον Πάμπλο Πικάσο το 1901 κατά τη διάρκεια της μπλε περιόδου. Το έργο απεικονίζει μια γυναίκα που πλένεται στο στούντιο του Ισπανού ζωγράφου. Τα έργα αυτής της περιόδου χαρακτηρίζονται από τις μπλε και μπλε-πράσινες αποχρώσεις και συμβολίζουν μία συναισθηματικά φορτισμένη περίοδο της ζωής του. Το έργο *Μπλε Δωμάτιο* ανήκει στην συλλογή του μουσείου The Collection Phillips της Ουάσιγκτον από το 1927.

Το 2014 οι εμπειρογνώμονες και οι συντηρητές του μουσείου, με την χρήση της τεχνολογίας υπέρυθρων ακτίνων, ανακάλυψαν ότι κάτω από την επιφάνεια του πίνακα βρίσκεται ένα άλλο έργο του Πικάσο. Οι συντηρητές του μουσείου υποψιάζονταν από το 1954 πως μπορεί να υπάρχει ένας άλλος πίνακας κάτω από την επιφάνειά του, γιατί οι πινελιές δεν ταίριαζαν με τη σύνθεση του έργου. Το επιβεβαίωσαν την δεκαετία του 1990, όταν με την χρήση ακτίνων Χ ανακάλυψαν κρυμμένη κάτω από τον κύριο πίνακα μια ασαφή εικόνα.

Το έργο αποτέλεσε αντικείμενο έρευνας από το 2008 για τους ειδικούς από το μουσείο The Phillips Collection, την Εθνική Γκαλερί Τέχνης, το Πανεπιστήμιο Cornell και το Μουσείο Winterthur. Από την τεχνική του ανάλυση προέκυψε πως ο πίνακας ζωγραφίστηκε πιθανότατα λίγο πριν το *Μπλε Δωμάτιο*.

Το έργο που αποκαλύφθηκε κάτω από τον πίνακα *Μπλε Δωμάτιο*
Στον πίνακα που αποκαλύφθηκε απεικονίζεται ενός γενειοφόρος άνδρας με παπιγιόν που στηρίζει το πρόσωπο του στο χέρι του και στα δάχτυλα του φέρει τρία δαχτυλίδια.

Σύμφωνα με την επιμελήτρια Susan Behrends Frank, ο Πικάσο είχε την ανάγκη της άμεσης υλοποίησης των εικαστικών ιδεών του. Συχνά χρησιμοποιούσε χαρτόνια αφού δεν μπορούσε να αντέξει οικονομικά την αγορά νέων καμβάδων κάθε φορά που είχε μία έμπνευση.

Ωστόσο δεν είναι η πρώτη φορά που μια κρυφή εικόνα αποκαλύπτεται κάτω από ένα έργο τέχνης του Πικάσο. Μια τεχνική ανάλυση του πίνακα "La Vie" που βρίσκεται στο Cleveland Museum of Art και ανήκει κι αυτός στην μπλε περίοδο αποκαλύπτει πως κάτω από τον βασικό πίνακα βρίσκεται η εικόνα ενός άνδρα με μουστάκι.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  «Hidden painting found under Picasso's The Blue Room». *BBC News*. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2014.
Χάρτης του 1848, όπου φαίνεται η Μικρή Καμένη.
Μικρό ηφαιστειογενές νησί, το οποίο είχε δημιουργηθεί βορειοανατολικά της Παλαιάς Καμένης, στο κέντρο της καλδέρας της Σαντορίνης, κατά την ηφαιστειακή δραστηριότητα του 1570 (ή 1573). Κατά την ηφαιστειακή δραστηριότητα της περιόδου 1925 - 1928 ενώθηκε με την Νέα Καμένη.

Σημείωση
--------

Σε πολλά παλιά κείμενα υπάρχει σύγχυση μεταξύ του νησιού Ιερά και της Παλαιάς Καμένης και του νησιού Θεία και της Μικρής Καμένης. Η επικρατούσα σήμερα άποψη είναι ότι το νησί *Ιερά* που εμφανίστηκε το 197 π.Χ. αργότερα καταβυθίστηκε και σήμερα ταυτίζεται με τον ύφαλο **Μπάγκος** που βρίσκεται ανατολικά της Νέας Καμένης, κοντά στον οποίο πολλά χρόνια αργότερα εμφανίστηκε η Μικρή Καμένη. Επίσης η νήσος *Θεία*, που αναφέρεται από αρχαίους συγγραφείς, σήμερα ταυτίζεται με την Παλαιά Καμένη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Fytikas M. Kolios N.Vougioukalakis G. *Thera and the Aegean World III*, Vol 2, pp. 183 - 197. Institute of Geology and Mineral exploration, Athens.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η δημιουργία της Παλαιάς και της Νέας Καμένης
Συντεταγμένες: 12°31′00″N 61°23′00″W﻿ / ﻿12.51667°N 61.38333°W﻿ / 12.51667; -61.38333

Η **Μικρή Μαρτινίκα** (γαλλικά: Petite Martinique) είναι το τρίτο μεγαλύτερο νησί της Γρενάδα. Ανήκει στην Καρριακού και Μικρή Μαρτινίκη. Έχει έκταση 586 άκρα και πληθυσμό περίπου 900 κατοίκων. Η πρωτεύουσά της είναι η Νορθ Βίλλατζ.

Γεωγραφία
---------

Η Μικρή Μαρτινίκα είναι το τρίτο μεγαλύτερο νησί της Γρενάδα. Έχει έκταση μόλις 586 άκρα (acres). Το μέγιστο υψόμετρο είναι 90 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Βρίσκεται βορειοανατολικά του νησιού Καρριακού και νότια του νησιού Μικρός Άγιος Βικέντιος, που ανήκει στον Άγιο Βικέντιο και Γρεναδίνες. 

### Κλίμα

Στην Μικρή Μαρτινίκα διακρίνονται δύο χρονικές περίοδοι: η ξηρή, που διαρκεί πέντε μήνες (από τον Ιανουάριο έως τον Ιούνιο) και η υγρή, που διαρκεί επτά μήνες (από τον Ιούλιο έως τον Ιανουάριο).

|  | Κελσίου °C | Φάρεναϊτ °F |
| --- | --- | --- |
| Ξηρά | 27–32°C | 80–85°F |
| Θάλασσα | 26–30°C | 78–82°F |

Ιστορία
-------

### Αρχαία Ιστορία

Ο πρώτος που επισκέφθηκε την Μικρή Μαρτινίκα ήταν ο "Κύριος Πιέρ" από τη Μαρτινίκα. Λέγεται ότι πίστευε πως η Μικρή Μαρτινίκα είχε σχήμα που έμοιαζε με αυτό της Μαρτινίκας. Έτσι ονόμασε το νησί Μικρή Μαρτινίκα. 

### Πρόσφατη ιστορία

Η "Εκκλησία της Φοβισμένης Καρδιάς" ήταν η πρώτη Καθολική Εκκλησία της Μικρής Μαρτινίκας και ήταν το πρώτο ξύλινο κτήριο. Το 1940 καταστράφηκε από τυφώνα, αλλά ξαναχτίστηκε το 1947. Το 2004, ο Τυφώνας Ιβάν χτύπησε το νησί της Γρενάδα, και επηρέασε λιγότερο την Μικρή Μαρτινίκη.

Πολιτικά
--------

Ο πρόεδρος της Μικρής Μαρτινίκης είναι ο Τζωρτζ Πράιμ, ενώ ο αντιπρόσωπος ο Έλβιν Νίμροντ.

Δημογραφία
----------

Η Μικρή Μαρτινίκη είναι το τρίτο μεγαλύτερο νησί της Γρενάδα. Έχει πληθυσμό περίπου 900 κατοίκων (2001).

Μεταφορές
---------

Τα κυριότερα μέσα μεταφοράς είναι το αμάξι, το λεωφορείο, η βάρκα και το φέρι μπόουτ. Επειδή η απόσταση μεταξύ των Γρεναδίνων είναι μικρή, πηγαίνουν και πολλές βάρκες στα νησιά των Γρεναδίνων.

Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά.

Δείτε επίσης
------------

* Καρριακού και Μικρή Μαρτινίκα
Ο **μπλε δράκος της θάλασσας** είναι ένα από τα σπανιότερα θαλάσσια ζώα που ζει στα τροπικά νερά του πλανήτη συνήθως στις Νοτιοανατολικές ακτές της Νότιας Αφρικής και τις ανατολικές ακτές Αυστραλίας,τις ακτές της Μοζαμβίκης και στις ευρωπαϊκές ακτές. Το επιστημονικό του όνομα είναι Glaucus atlanticus.

Βιολογία
--------

### Μέγεθος

Το μέγεθός του δεν ξεπερνά τα 3 εκατοστά

### «Δέρμα»

Είναι ασημί γκρι από την πίσω πλευρά και σκούρο και απαλό μπλε στην κοιλιακή χώρα. Έχει σκούρες μπλε λωρίδες στο κεφάλι του. Έχει ένα επίπεδο, κωνικό σώμα και έξι εξαρτήματα που διακλαδίζονται σε ακτινωτά δαχτυλίδια.

### Δηλητηριώδη μέρη

Τα αγκάθια του Glaucus atlanticus είναι δηλητηριώδη. Το δηλητήριο το προσλαμβάνει από άλλα δηλητηριώδη ζώα, όπως μέδουσες. Το δηλητήριο μπορεί να προκαλέσει και θάνατο. Οι άνθρωποι που αγγίζουν τον μπλε θαλάσσιο δράκο, μπορούν να δεχτούν ένα οδυνηρό και μερικές φορές επικίνδυνο τσίμπημα.

Συμπεριφορά
-----------

### Κλιματική προσαρμογή

Ζει κυρίως σε τροπικά μέρη.

### Διατροφή

Τρέφεται με δηλητηριώδη ζώα, και κυρίως με μέδουσες. 

### Κίνηση

Ο Glaucus atlanticus συχνάζει στην επιφάνεια της θάλασσας και μετακινείται με την βοήθεια ενός ειδικού σάκου που μέσα στον οποίο περιέχεται αέριο. Ο σάκος λειτουργεί προωθητικά στην κίνηση του μπλε δράκου στον ωκεανό.

Γεωγραφική κατανομή
-------------------

### Φυσικό περιβάλλον

ο Glaucus atlanticus δεν μπορεί παρά να εμπνεύσει τους ανθρώπους για το φυσικό του περιβάλλον.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «MyPhotoPics: Ο «δράκος της θάλασσας»». *MyPhotoPics*. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2020.
2. ↑  Φοίνικας (2 Ιανουαρίου 2015). «Ξωτικό: Ο μικροσκοπικός μπλε δράκος της θάλασσας». *Ξωτικό*. Ανακτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2020.
3. ↑  «Ο εντυπωσιακός "δράκος της θάλασσας" (video)». *www.patrasevents.gr*. Patras Events. 24 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2020.
4. ↑  Φοίνικας (2 Ιανουαρίου 2015). «Ξωτικό: Ο μικροσκοπικός μπλε δράκος της θάλασσας». *Ξωτικό*. Ανακτήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2020.
5. ↑  M, Archangelos (19 Απριλίου 2018). «ARCHANGELOSM: Ο μπλε θαλάσσιος δράκος Glaucus atlanticus». *ARCHANGELOSM*. Ανακτήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2020.
6. ↑  «Ο «Μπλε Δράκος» των θαλασσών». *Newsbeast.gr*. 18 Σεπτεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2020.
7. ↑  «Ένα θαλάσσιο μαλάκιο… κόσμημα!». *Real.gr*. Ανακτήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2020.
Η Μικρή Κατήχηση του Λούθηρου (έκδοση του 1991)
Η **Μικρή Κατήχηση του Λούθηρου** (γερμ.: *Der Kleine Katechismus*) γράφτηκε από το Μαρτίνο Λούθηρο, και δημοσιεύθηκε το 1529 για την κατήχηση των παιδιών. Η Μικρή Κατήχηση εξετάζει τις Δέκα Εντολές, το Σύμβολο των Αποστόλων, την Κυριακή προσευχή, το μυστήριο του Αγίου Βαπτίσματος, το μυστήριο της Εξομολόγησης, και το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Περιλαμβάνεται στο Βιβλίο της Ομόνοιας, το οποίο αποτελεί σε γενικές γραμμές την ομολογία πίστεως των Λουθηρανών.

Η Μικρή Κατήχηση χρησιμοποιείται ευρέως σήμερα στις Λουθηρανικές εκκλησίες ως μέρος της κατήχησης της νεολαίας, και της προετοιμασίας για το Χρίσμα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Μικρή Κατήχηση του Λούθηρου Αρχειοθετήθηκε 2008-09-20 στο Wayback Machine. (Τρίγλωσση έκδοση του 1921)
* Η Μικρή Κατήχηση στο Project Wittenberg
Καλλιγραφική σύνθεση του Μουσταφά Ρακίμ, τέλη 18ου - αρχές 19ου αιώνα (Μουσείο Sakip Sabanci).
Ο **Μουσταφά Ρακίμ** (τουρκ. Mustafa Rakim, γ. Ούνιε, 1171/1758, θ. Ισταμπούλ, 1241/1826) ήταν Οθωμανός καλλιγράφος και ζωγράφος.

Βιογραφία
---------

Σε νεαρή ηλικία εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έζησε με τον αδελφό του, Ισμαΐλ Ζουχντί (θ. 1806), ο οποίος υπήρξε επίσης δάσκαλός του στην καλλιγραφική τέχνη, όπως και ο Ουτσουντσού Ντερβίς Αλί (θ. 1200/1786). Διορίστηκε από τον σουλτάνο Σελίμ Γ' (ηγ. 1789-1807) καθηγητής (τουρκ. *müderris*) και υπεύθυνος για το σχεδιασμό τουρά, μετά από επίσημη ακρόαση κατά την οποία φιλοτέχνησε μια προσωπογραφία του σουλτάνου. Υπήρξε δάσκαλος του Μαχμούτ Β' (ηγ. 1808-39) και έλαβε τιμητικά τον τίτλο του καντή (τουρκ. *kadi*), δηλαδή του ιεροδικαστή, της Σμύρνης. Υπηρέτησε σε υψηλές θέσεις της αυτοκρατορίας και το 1238/1823 έγινε ανώτατος δικαστής (τουρκ. *kadiasker*) της Ανατολίας. 

Τόσο ο ίδιος, όσο και ο αδελφός του, θεωρείται πως απελευθέρωσαν την ισλαμική καλλιγραφία από τους κανόνες του Χαφίζ Οσμάν. Ο Ρακίμ διακρίθηκε στις γραφές τζελί σουλούς (τουρκ. *celî sülüs*), σουλούς (τουρκ. *sülüs*) και νεσίχ (τουρκ. *nesih*), τις οποίες εξέλιξε περισσότερο από κάθε άλλο καλλιγράφο, τόσο σε επίπεδο απεικόνισης των γραμμάτων όσο και συνολικά στο σχεδιασμό περίτεχνων συνθέσεων. Το καλλιγραφικό έργο του περιλαμβάνει μια πολύ γνωστή μπασμάλα (αραβ. *basmala*) στο σχήμα πελαργού, καθώς και επιγραφές στο εσωτερικό του μαυσωλείου της μητέρας του σουλτάνου Μουσταφά Δ' στην Ισταμπούλ. Φιλοτέχνησε πολλές καλλιγραφικές συνθέσεις, μικρής και μεγάλης κλίμακας. 

Σύμφωνα με την επιθυμία του, τάφηκε κοντά σε σχολείο που φέρει το όνομά του, στη συνοικία Καραγκιουμρούκ της Κωνσταντινούπολης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  islamansiklopedisi.org.tr/rakim-efendi-mustafa.

Πηγές
-----

* Walter B. Denny. "Mustafa Raqim." Grove Art Online. Oxford Art Online. 30 Dec. 2009
* M. Ugur Derman, *Masterpieces of Ottoman Calligraphy*, κατάλογος έκθεσης Μουσείου Sakıp Sabancı, 2004
* Annemarie Schimmel, *Calligraphy & Islamic Culture*, I.B. Tauris & Co Ltd, 1990

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 48971869
* **Europeana**: agent/base/131646

 |

 |
Συντεταγμένες: 40°24′37″N 22°26′47″E﻿ / ﻿40.41028°N 22.44639°E﻿ / 40.41028; 22.44639

Η **Μικρή Μηλιά** (παλαιότερη ονομασία *Μικρά Μηλέα*) είναι οικισμός του Δήμου Πύδνας - Κολινδρού στο Νομό Πιερίας. Αποτελεί, μαζί με την Παλαιόστανη, την Τοπική Κοινότητα Παλαιόστανης η οποία έχει συνολικά 476 κατοίκους. Απέχει από την Κατερίνη 26,5 χιλιόμετρα. Η μόνη ασχολία των ελάχιστων κατοίκων είναι η καλλιέργεια καπνού. Η απογραφή πληθυσμού του 2011 αναφέρει επίσημο πληθυσμό 32 κατοίκων, έναντι 9 οικιών και 98 Ορθοδόξων κατοίκων το 1913. Στη δεκαετία του '30 είχε ένα σχολείο με 1 δάσκαλο. Βρίσκεται μετά την Παλαιόστανη και κεντρικός ναός της είναι ο ναός του Αγίου Γερασίμου. Αξιόλογη είναι η *Μονή Παναγίας Μακρυρράχης*, που είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου (πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου). Ο ναός χρονολογείται από τα βυζαντινά χρόνια (10ος-14ος αι.), αλλά καταστράφηκε δύο φορές (1822 από τους Τούρκους και 1944 από τους Ναζί). Τα τελευταία χρόνια ξανακτίστηκε και λειτουργεί με δυναμικό έξι (6) μοναχών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ιστορία των Αλωνίων». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιουνίου 2007. Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2009.

Πηγές
-----

* *Ιστορικό Αρχείο Μακεδονίας*
* Καζταρίδη Ι. Φ. *Κατερίνη: Από τη μικρή κώμη στην πολύτροπη πόλη*, εκδ. Μάτι, 2002.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Πύδνας - Κολινδρού |
| --- |
|  |
| Δημοτική ενότητα Αιγινίου | 
* Αιγίνιο
* Καταχάς
* Μεγάλη Γέφυρα
 |
|  |
| Δημοτική ενότητα Κολινδρού | 
* Καστανέα
* Κολινδρός
* Λιβάδι
* Παλιάμπελα
* Ρυάκια
 |
|  |
| Δημοτική ενότητα Μεθώνης | 
* Αγιάννης
* Αρχαία Πύδνα
* Μακρύγιαλος
* Μεθώνη
* Νέα Αγαθούπολη
* Παλαιό Ελευθεροχώρι
 |
|  |
| Δημοτική ενότητα Πύδνας | 
* Αλυκή
* Αλώνια
* Κίτρος
* Μικρή Μηλιά
* Παλαιόστανη
* Σφενδάμι
 |
|  |
| 
* Έδρα: Αιγίνιο - Iστορική έδρα: Κολινδρός
* \*(Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
Συντεταγμένες: 35°18′56.99″N 24°48′58.00″E﻿ / ﻿35.3158306°N 24.8161111°E﻿ / 35.3158306; 24.8161111

Η **μονή Δισκουρίου** είναι ορθόδοξο μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στο δήμο Μυλοποτάμου, Κρήτη. Είναι αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο. Έχει φρουριακό χαρακτήρα, αλλά η μορφή της έχει αλλοιωθεί από επεμβάσεις κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 και 1960.

Ιστορία
-------

Δεν είναι γνωστό πότε ιδρύθηκε. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση στη θέση υπήρχε αρχαίο ιερό αφιερωμένο στους Διόσκουρους. Κοντά στη μονή βρίσκεται τοιχογραφημένος ναός αφιερωμένος στον Άγιο Ιωάννη Πρόδρομο. Η μονή αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630. Πιθανόν βομβαρδίστηκε το 1646, κατά τη διάρκεια του ενετοτουρκικού πολέμου. Η μονή γνώρισε περίοδο ακμής κατά τη διάρκεια των οθωμανικών χρόνων. Το 1658 μια χριστιανή με το όνομα Φλώρα δώρησε την περιουσία της στη μονή. Παράλληλα συγκέντρωσε αριθμό κωδίκων. Ένας από αυτούς, χρονολογουμένος στο 1794, γράφηκε από τον Γεώργιο Γουνάλε.

Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821 η μονή πυρπολήθηκε από τους Οθωμανούς. Μετά την επανάσταση η μονή αποκαταστάθηκε από τους μοναχούς Συμεών και Mελέτιος, αλλά ο σεισμός του 1856 προκάλεσε μεγάλες ζημιές. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1866, η μονή διετέλεσε έδρα της επαναστατικής επιτροπής και παράλληλα ήταν αποθήκη τροφίμων και όπλων, ιατρείο και χώρος φιλοξενίας. Γι' αυτή τη δράσης της η μονή πυρπολήθηκε ξανά από τους Οθωμανούς το 1869. Η μονή άρχισε να ανακατασκευάζεται ξανά και το 1881 είχε τρεις μοναχούς και τέσσερις κοσμικούς, αλλά το 1897 στη μονή έμεναν μόνο τρεις μοναχοί, έτσι το 1900 κρίθηκε διαλυτέα, αλλά οι μοναχοί συνέχισαν να κατοικούν σε αυτή. Το 1935 προσαρτήθηκε στη Μονή Χαλέπας. Το 1993 εγκαταστάθηκε στη μονή ένας μοναχός.

Λαογραφία
---------

Στη μονή βρίσκεται η εικόνα του Αγίου Γεωργίου, στην οποία ορκίζονταν οι κτηνοτρόφοι για θέματα ζωοκλοπών, λέγοντας όρκο. Η εικόνα έχει την επιγραφή «Aυτή η εικών υπάρχει της Μονής του Δισκουρίου. Γέγονε δι’ εξόδων του θεοφιλεστάτου Αγίου Pεθύμνης και Aυλοποτάμου κυρίου Kαλλινίκου, ου ταις αγίαις πρεσβείαις μνήσθητι Xριστέ Bασιλεύ εν τη βασιλεία σου μετά γονέων και αδελφών αυτού.»

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ψιλάκης, Νίκος (1998). *Βυζαντινές εκκλησίες και μοναστήρια της Κρήτης*. Ηράκλειο Κρήτης: ΚΑΡΜΑΝΩΡ. σελ. 203. ISBN 9789607448019.
2. 1 2 3 4  «Ιερά Mονή Αγίου Γεωργίου Δισκουρίου». *imra.gr*. Ιερά Μητρόπολις Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιουλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2021.
3. ↑  Ψιλάκης, Νίκος (1998). *Βυζαντινές εκκλησίες και μοναστήρια της Κρήτης*. Ηράκλειο Κρήτης: ΚΑΡΜΑΝΩΡ. σελ. 205. ISBN 9789607448019.
Ο Δίας και ο Μερκούριος στο Σπίτι του Φιλήμονα και του Βαύκιου (1630-33) από το εργαστήριο του Ρούμπενς: ο Δίας και ο Ερμής, δοκιμάζοντας την χρήση της πρακτικής φιλοξενίας ενός χωριού, καλωσορίστηκαν μόνο από τον Φιλήμων και Βαυκί, οι οποίοι ανταμείφθηκαν ενώ οι γείτονές τους τιμωρήθηκαν. 
Η **ξενία** είναι η έννοια της αρχαίας ελληνικής φιλοξενίας, γενναιοδωρία και ευγένειας που δείχνεται σε όσους ταξιδιώτες απέχουν πολύ από το σπίτι. Τα τελετουργικά της φιλοξενίας δημιούργησαν και εξέφρασαν μια αμοιβαία σχέση μεταξύ φιλοξενούμενου και οικοδεσπότη, που εκφράζεται τόσο σε υλικά οφέλη (όπως η παροχή δώρων σε κάθε μέρος) όσο και σε μη υλικά (όπως προστασία και στέγη). Ο όρος θεοξενία κάλυπτε επίσης τη διασκέδαση ανάμεσα στους ίδιους τους θεούς, ένα δημοφιλές θέμα στην κλασική τέχνη, το οποίο αναγεννήθηκε στην Αναγέννηση σε έργα που απεικονίζουν μια γιορτή των Θεών.

Ο Έλληνας θεός Δίας είναι μερικές φορές γνωστός ως Ξένιος Δίας στο ρόλο του ως προστάτης των προσκεκλημένων. Έτσι ενσωμάτωνε την θρησκευτική υποχρέωση φιλοξενίας των ταξιδιωτών. Η θεοξενία είναι θέμα της ελληνικής μυθολογίας όπου τα ανθρώπινα όντα δείχνουν την αρετή ή ευσέβειά τους σε έναν ξένο, ο οποίος αργότερα αποδεικνύεται ότι είναι μια συγκαλυμμένη θεότητα (θεός). Αυτές οι ιστορίες προειδοποιούν τους θνητούς ότι κάθε προσκεκλημένος μπορεί να είναι μεταμφιεσμένη θεότητα και βοηθά στην καθιέρωση της ιδέας ξενία ως θεμελιώδες Ελληνικό έθιμο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bruce Louden, *Homer's* Odyssey *and the Near East* (Cambridge University Press, 2011), pp. 31–32; John B. Weaver, *Plots of Epiphany: Prison-Escape in Acts of the Apostles* (Walter de Gruyter, 2004), p. 34.
*Νεκρή φύση* του Μπαρτολομέους Άσστεϋν, ιδιωτική συλλογή, 1635
**Ο Μπαρτολομέους Άσστεϋν** (Bartholomeus Abrahamsz. Assteyn, 1607 Ντόρντρεχτ – 1669–1677 πιθανώς Ντόρντρεχτ) ήταν Ολλανδός ζωγράφος. Ο Μπαρτολομέους Άσστεϋν ήταν γιος ζωγράφου από τη Γάνδη, του Άμπραχαμ Μπαρτολομέουζ. Το έτος 1631 έγινε μέλος της συντεχνίας ζωγράφων του Αγίου Λουκά του Ντόρντρεχτ. Ο Άσστεϋν ζούσε με την οικογένειά του στην Φρίσεστραατ (Vriesestraat). Το 1651 αναγράφεται ως ο λογιστής της τοπικής συντεχνίας ζωγράφων. Η ακριβής ημερομηνία θανάτου του δεν είναι γνωστή. Το τελευταίο αυθεντικοποιημένο έργο του χρονολογείται από το 1669. Ο Άσστεϋν ήταν παραγωγικός καλλιτέχνης. Αν και δεν θεωρείται καινοτόμος, δημιούργησε αξιόλογες νεκρές φύσεις. Οι συνθέσεις του Άσστεϋν επηρεάζονται ιδιαίτερα από τον Γιοχάννες Μπόσχερτ και η τεχνική ζωγραφικής του θυμίζει τον Μπαλτάσαρ φαν ντερ Αστ.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Bartholomeus Abrahamsz. Assteyn». (Αγγλικά) *ECARTICO*. 642.
2. ↑  *The Stuttgart Database of Scientific Illustrators 1450–1950*. 3176. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Έργα και λογοτεχνία για τον Bartholomeus Assteyn
* Bartholomeus Assteyn στο Museo del Territorio Biellese, Biella, Ιταλία

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 95806030
* **Europeana**: agent/base/23953
* BPN: 51500570
* ULAN: 500020311
* RKD: 2795

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
Οξειδάση της ξανθίνηςΚρυσταλλογραφική δομή του μονομερούς της βόειας ξανθινοξειδάσης.
Η **ξανθινοξειδάση** ή **οξειδάση της ξανθίνης** είναι ένα ένζυμο που παίζει κεντρικό ρόλο στον μεταβολισμό των πουρινών καταλύοντας την οξείδωση της υποξανθίνης και της ξανθίνης σε ουρικό οξύ στους νεφρούς και στο ήπαρ.

υποξανθίνη + O2 + H2Ο → ξανθίνη + O2− + 2 H+
ξανθίνη + O2 + H2Ο → ουρικό οξύ + O2− + 2 H+
Το ενεργό κέντρο του ενζύμου περιέχει ένα άτομο μολυβδαινίου ενωμένο με μια μονάδα μολυβδοπτερίνης. Το μολυβδαίνιο ενώνεται επίσης με ένα άτομο οξυγόνου, με άτομα θείου παρακείμενων αμινοξέων και με ένα υδροξύλιο. Κατά την αντίδραση του ενζύμου με την ξανθίνη, το άτομο οξυγόνου μεταφέρεται στην ξανθίνη για να σχηματιστεί ουρικό οξύ. Το ενεργό κέντρο ξαναδημιουργείται με προσθήκη ενός μορίου νερού. Κάθε πρωτεϊνική υπομονάδα περιέχει επίσης δύο διμερή σιδήρου-θείου (2Fe-2S) που συμμετέχουν σε μεταφορά ηλεκτρονίων, και ένα μόριο φλαβινο-αδενινο-δινουκλεοτιδίου (FAD). Σε ευκαρυωτικούς οργανισμούς το ένζυμο εμφανίζεται ως διμερές, ενώ σε προκαρυωτικούς οργανισμούς ως τετραμερές ή εξαμερές.

Δυσλειτουργία του ενζύμου, όπως για παράδειγμα στην ξανθινουρία, παρεμποδίζει την οξείδωση της ξανθίνης σε ουρικό οξύ. Από την άλλη, αυξημένα επίπεδα ουρικού οξέος σχετίζονται με την ουρική αρθρίτιδα, η οποία μπορεί επομένως να αντιμετωπιστεί με έναν αναστολέα της ξανθινοξειδάσης, όπως για παράδειγμα η αλλοπουρινόλη. Η αλλοπουρινόλη ενώνεται ισχυρά με την ανηγμένη μορφή της οξειδάσης της ξανθίνης και έτσι την απενεργοποιεί. Με τον τρόπο αυτόν μειώνεται η παραγωγή του χαμηλής διαλυτότητας ουρικού οξέος και αυξάνονται τα επίπεδα των περισσότερο διαλυτών ενώσεων ξανθίνης και υποξανθίνης.

Δείτε επίσης
------------

* Ξανθίνη
* Ουρική αρθρίτιδα
* Ξανθινουρία

Παραπομπές
----------

1. ↑  Enroth C. Eger B. T. Okamoto K. Nishino T. Nishino T. Pai E F. (2000). «Crystal structures of bovine milk xanthine dehydrogenase and xanthine oxidase: structure-based mechanism of conversion». *Proc. Natl. Acad. Sci. U.S.A.* **97** (20): 10723–10728.
2. ↑  Hille R. (2006). «Structure and Function of Xanthine Oxidoreductase». *Eur. J. Inorg. Chem.* **2006** (10): 1905–2095.
3. ↑  Metz S. Thiel W. (2009). «A Combined QM/MM Study on the Reductive Half-Reaction of Xanthine Oxidase: Substrate Orientation and Mechanism». *J. Am. Chem. Soc.* **131** (41): 14885–158902.
4. ↑  Nagler, L. G. Vartanyan, L. S (1976). «Subunit structure of bovine milk xanthine oxidase. Effect of limited cleavage by proteolytic enzymes on activity and structure». *Biochim. Biophys. Acta* **427** (1): 78–90.
5. ↑  Smith, S. T. et al. (1976). «Purification and properties of xanthine dehydroganase from Micrococcus lactilyticus». *J. Biol. Chem.* **242** (18): 4108-4117.
6. ↑  Truglio, J. J. et al. (2002). «Crystal structures of the active and alloxanthine-inhibited forms of xanthine dehydrogenase from Rhodobacter capsulatus». *Structure* **10** (1): 115-125.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Xanthinoxidase  της Γερμανικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Παίκτες μόρρας. Παίζουν με το δεξί, ενώ με το αριστερό κρατούν ένα δόρυ.
Η **μόρρα** είναι παιχνίδι χεριών που έπαιζαν οι αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι για διασκέδαση. Υπάρχει μέχρι σήμερα και είναι δημοφιλές στην Ιταλία και στην Ευρώπη.

Περιγραφή
---------

Παίζεται με τα χέρια και παίρνουν μέρος δύο και περισσότεροι παίκτες. Οι παίκτες κάνοντας μια αστραπιαία κίνηση σχηματίζουν με τα δάχτυλα της παλάμης του δεξιού χεριού έναν αριθμό, ενώ παράλληλα προσπαθούν να μαντέψουν φωναχτά τον αριθμό του αντίπαλου.

Στη σημερινή εκδοχή του παιχνιδιού, το αριστερό χέρι σήμερα κρύβεται πίσω από την πλάτη του παίκτη, ενώ στην αρχαιότητα κρατούσαν με αυτό ένα δόρυ.

Πηγές
-----

* Dr. Wilhelm Richter, επιμ. (1887). *Die Spiele der Griechen und Römer* (στα Γερμανικά). Λειψία: E. A. Seemann. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2009.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μόρρα** |
Το **Μιραμάρ** (ميرامار, Mîrâmâr) είναι μυθιστόρημα του βραβευμένου με Νόμπελ Λογοτεχνίας (1998) Αιγύπτιου συγγραφέα Ναγκίμπ Μαχφούζ.  

Το έργο γράφτηκε και εκδόθηκε στα αραβικά το 1967 και αφορά στη ζωή των ενοίκων της πανσιόν *Μιραμάρ* της Αλεξάνδρειας.   

Μια τυπική εικόνα της Αλεξάνδρειας
Ο κύριος χαρακτήρας του έργου, είναι η νεαρή και όμορφη υπηρέτρια Ζόχρα, η οποία ήρθε στην πρωτεύουσα από το χωριό της για να βρει μια καλύτερη ζωή. Στα πέντε κεφάλαια του βιβλίου, τέσσερις από τους ήρωες του έργου, εκτός από την έλξη τους προς την Ζόχρα η οποία αναστατώνει και αναποδογυρίζει την μέχρι τότε ρυθμισμένη ζωή στη πανσιόν, διηγούνται και τη ζωή τους. Οι ήρωες προέρχονται από διαφορετικές οικονομικές, μορφωτικές και κοινωνικές τάξεις της Αιγύπτου έτσι ώστε να συνθέτουν το πανόραμα της αιγυπτιακής ζωής στην δεκαετία του 1960, και όχι μόνο.

Το βιβλίο έχει μεταφραστεί σε 22 γλώσσες. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε το 1990 σε μετάφραση της Μαρίας Χωρεάνθη από τις εκδόσεις "Ψυχογιός" (ISBN 960-7021-60-6).

Πηγές - Παραπομπές
------------------

1. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πλήρης και λεπτομερής ανάλυση του έργου στο
Το **μπάλκονινγκ** (**balconing**) είναι επικίνδυνο παιχνίδι ορισμένων τουριστών οι οποίοι προσπαθούν, συνήθως υπό την επήρεια αλκοόλ ή άλλων ναρκωτικών ουσιών, να πηδήξουν από το μπαλκόνι του ξενοδοχείου τους στην πισίνα ή να εκτελέσουν άλλου είδους παράτολμα ακροβατικά. Το φαινόμενο εμφανίστηκε στις Βαλεαρίδες Νήσους της Ισπανίας και συγκεκριμένα στην Ίμπιζα και τη Μαγιόρκα το 2010. Τα επόμενα χρόνια εξαπλώθηκε, λόγω της δημοσιότητας που έλαβε από το ίντερνετ.

Από την εμφάνιση του φαινομένου μέχρι και σήμερα δεκάδες άτομα έχουν σκοτωθεί ενώ πολύ περισσότεροι έχουν τραυματιστεί. Η πλειοψηφία των τουριστών που επιχειρούν το μπάλκονινγκ είναι από τη Δυτική Ευρώπη και στη πλειοψηφία τους Βρετανοί (60% όλων των περιστατικών). Ο μέσος όρος της ηλικίας όσων έχουν επιχειρήσει το μπάλκονινγκ είναι 24 έτη, ενώ πηδούν από μέσο όρο 8 μέτρων.
(εξώφυλλο της έκδοσης, με σχέδιο του Hugh Adams)**Μόντεστι Μπλέιζ** (**Modesty Blaise**) είναι γυναικείος φανταστικός χαρακτήρας κόμικς, επινόησης του Βρετανού συγγραφέα Peter O'Donnell (1920 – 2010). Ο χαρακτήρας της Blaise εμφανίστηκε, επίσης, στον κινηματογράφο τρεις φορές (1966, 1982 και 2003).

Συντελεστές
-----------

Εικονογράφοι της, υπήρξαν, αρχικά ο Jim Holdaway και, εν-συνεχεία, μεταξύ άλλων, οι Enrique Badia Romero (1969), John M. Burns, Neville Colvin (1980 - 1986), Πάτρικ Ράιτ, Dan Spiegle, Dick Giordano. Τα σχέδια του Φρανκ Χάμπσον δεν εγκρίθηκαν, ως «μη αρκετά σέξι». Η σειρά πρωτοεμφανίστηκε στις 13 Μαΐου 1963 ως στριπ της Λονδρέζικης εφημερίδας *Evening Standard*. Παράχθηκε, κύρια, από τις εκδοτικές εταιρείες Hall Syndicate (1966 – 1967) και Los Angeles Times Syndicate (1976 – 1980), διανεμήθηκε δε σε ολόκληρο τον κόσμο, για να τερματιστεί στις 7 Ιουλίου 2002. Η εταιρεία Titan Books παρήγαγε κατά το χρονικό διάστημα 1984 – 1988 οκτώ τόμους με ανατυπώσεις της έκδοσης, που περιείχαν επεισόδια της περιόδου 1963 – 1974. Ο δεύτερος εικονογράφος της σειράς, Enrique Romero, εξέδωσε ένα graphic novel με πρωταγωνίστρια τη Modesty Blaise, το 2002.

Υπόθεση
-------

Η ιστορία της ομώνυμης ηρωίδας αναφέρεται στις περιπέτειες μίας νέας γυναίκας με πολλά ταλέντα αλλά και ύποπτο παρελθόν, η οποία τάσσεται στη μάχη κατά του εγκλήματος με τη βοήθεια του συντρόφου της, Willie Garvin. Το 1945 ένα μικρό κορίτσι διαφεύγει από στρατόπεδο προσφύγων της Ελλάδας με τη βοήθεια ενός Ούγγρου πολιτικού φυγάδα ονόματι Lob, ο οποίος και της χαρίζει το όνομα Modesty, για να προσθέσει η ίδια, αργότερα, ως επώνυμό της, το Blaise, βασισμένο στις ιστορίες του Βασιλιά Αρθούρου. Όταν η Modesty έγινε 12 ετών, ο Lob πέθανε και εκείνη βρέθηκε στην Ταγγέρη όπου αργότερα ηγήθηκε μίας ομάδας εγκληματιών και της έδωσε παγκόσμια φήμη. Γνώρισε τον φίλο της, Willie Garvin, με τον οποίο δεν διατηρεί ερωτικό δεσμό. Απέκτησε τη Βρετανική υπηκοότητα μετά το γάμο της (και εν-συνεχεία διαζύγιο) με έναν Άγγλο. Όταν είχαν αποκτήσει αρκετά χρήματα, αυτή και ο σύντροφός της αποσύρθηκαν από την παρανομία και δέχθηκαν μία πρόταση των Μυστικών Υπηρεσιών της Μεγάλης Βρετανίας, να στρατολογηθούν στις τάξεις της. Από το σημείο αυτό, η υπόθεση αποκτά το κύριο ενδιαφέρον της, καθώς οι δύο πρωταγωνιστικές φιγούρες παρασύρονται σε αστυνομικές περιπέτειες ανά την υφήλιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  [
3. ↑
4. ↑
5. ↑  "Enric Badia Romero," Who's Who of Comic Books: 1928–1999. Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2017

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* The Complete Modesty Blaise Dossier
* Modesty Blaise book bibliography
* Kristy Valenti's three-part article on Peter O'Donnell - Part one, Part Two and Part Three at comiXology
* The real Modesty
* The Once and Future Princess (in German - English section incomplete)
* Kent Hedlundh's Modesty Blaise site (interviews with Peter O'Donnell, lists of all the comic strip stories, etc.)
* The Modesty Blaise Book Covers Site (information on the books, with graphics of the many different printings)
* Titan Books' Modesty reprints
Ο **Μεσανιπαδάς** *(Mesanepada, Mes-Anni-Padda)* ήταν ο πρώτος βασιλιάς της πρώτης δυναστείας της Ουρ, σύγχρονος του Γκιλγκαμές της Ουρούκ, τον 25ο αιώνα π.Χ και κυβέρνησε επί 80 χρόνια.

Σύμφωνα με μια επιγραφή που βρέθηκε στη Μάρι, ήταν γιος του Μεσκαλαμπτούγκ. Ο Μες-Ανι-Παδά, πολέμησε για τον έλεγχο της Νιπούρ, (θρησκευτικού κέντρου των Σουμερίων), ώσπου την κέρδισε. Κατέλαβε την Ουρούκ, και νικησε τον Μεσλίμ της Κις, βάζοντας τέλος στην κυριαρχία του, και κερδίζοντας τον τίτλο "Βασιλιάς τής Κις". Ήταν πιθανόν ηλικιωμένος τον καιρό που κατέκτησε την Κις και τη Νιπούρ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κόρπους Νο 5: σ. 46
Ο διαγωνισμός ομορφιάς **Μις Ιταλία** (Ιταλικά: Miss Italia) είναι ο μακροβιότερος διαγωνισμός καλλιστείων στην Ιταλία. Οι νικήτριες του διαγωνισμού κάθε χρόνο εκπροσωπούν την Ιταλία στους διεθνείς διαγωνισμούς ομορφιάς Μις Υφήλιος και Μις Κόσμος.

Ο διαγωνισμός ξεκίνησε το 1939 με πρωτοβουλία του Ντίνο Βιλλάνι, ο οποίος αρχικά προσέφερε 5.000 λιρέτες για ένα χαμόγελο που θα χρησίμευε σε διαφήμιση οδοντόκρεμας. Άρχισε να αποκαλείται «Διαγωνισμός "Μις Ιταλία"» μόνο το 1946.

Ως πρώτη νικήτρια των καλλιστείων του "Μις Ιταλία" το 1939 αναδείχτηκε η Ιζαμπέλλα Βερνέι και τελευταία, το 2015 νικήτρια ήταν η Αλίτσε Σαμπατίνι, το 2016 η Ρακέλε Ριζαλίτι, το 2017 η Αλίτσε Ρακέλε Άρλανχ, το 2018 ήταν η Καρλόττα Ματζοράνα, και το 2019 ήταν η Καρολίνα Στραμάρε.

Το 1977 αναδείχτηκε "Μις Ιταλία" μια κοπέλα από τη Σικελία με ελληνική καταγωγή, η Άννα Κανάκη.

Το 1986 αναδείχτηκε "Μις Ιταλία" μια κοπέλα από τη Καμπανία, η Ρομπέρτα Κάπουα. Αξιοσημείωτο είναι ότι και η μητέρα της, Μαρίζα Ιόσσα είχε εκλεγεί "Μις Ιταλία" το 1959.

### Νικήτριες ανά περιφέρεια

| Titles | Περιφέρειες | Έτη |
| --- | --- | --- |
| 11 |  Λομβαρδία | 1940–1941–1947–1956–1960–1965–1978–1982–1985–1990-2019 |
| 11 |  Σικελία | 1954–1966–1976–1977–1988–1995–2003–2008–2012–2013–2014 |
| 10 |  Λάτιο | 1950–1951–1952–1953–1967–1971–1972–1993–2000−2015 |
| 6 |  Βένετο | 1957–1964–1989–1992–2002–2007 |
| 5 |  Φρίουλι-Βενέτσια Τζιούλια | 1948–1970–1974–1984–1987 |
| 5 |  Καλαβρία | 1955–1968–1997–2009–2011 |
| 5 |  Τοσκάνη | 1946–1973–1980–1996-2016 |
| 4 |  Μάρκε | 1949–1969–1981-2018 |
| 4 |  Πεδεμόντιο | 1939–1983–2004–2005 |
| 3 |  Καμπανία | 1959–1986–2001 |
| 3 | Εμίλια-Ρομάνια | 1958–1991–1998 |
| 2 |  Ούμπρια | 1962–2010 |
| 2 |  Σαρδηνία | 1963–1994 |
| 2 |  Λιγουρία | 1961–1975 |
| 2 |  Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε | 2006-2017 |
| 1 |  Απουλία | 1999 |
| 1 |  Αμπρούτσο | 1979 |
| 0 |  Κοιλάδα της Αόστης | - |
| 0 |  Μολίζε | - |
| 0 |  Μπαζιλικάτα | - |

Aναφορές και σημειώσεις
-----------------------

1. ↑  La Lega contro le baby miss
2. ↑  «Raiuno e Miss Italia: insieme da 25 anni». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Sito ufficiale di Miss Italia
Αυτό το λήμμα αφορά τη Νήσο Μόρατσνικ.  Για άλλες χρήσεις, δείτε: Μόρατσνικ (αποσαφήνιση).
Συντεταγμένες: 42°8′24″N 19°15′25″E﻿ / ﻿42.14000°N 19.25694°E﻿ / 42.14000; 19.25694
Το **Μόρατσνικ** (σερβικά: Морачник‎) είναι νήσος εντός της Λίμνης Σκαντάρ, στον μαυροβουνιακό δήμο του Μπαρ.

Μοναστήρι
---------

Κύριο λήμμα: Μοναστήρι του Μόρατσνικ
Το Μοναστήρι του Μόρατσνικ (σερβικά κυριλλικά: Манастир Морачник‎) είναι Σερβικό Ορθόδοξο μοναστήρι ανεγερθέν επί της Νήσου Μόρατσνικ της Λίμνης Σκαντάρ, στο σημερινό Μαυροβούνιο. Πρώτη αναφορά στο όνομα του συγκεκριμένου μοναστηριού γίνεται το 1417 εντός εγγράφου προερχόμενου από τον Μπάλσα Γ΄.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) MobileReference. *Travel Montenegro: Illustrated Guide, Phrasebook and Maps*. MobileReference. σελ. 390. ISBN 978-1-61198-237-4. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2013. "Moracnik Monastery" is located on the island of Moracnik on Skadar Lake. It was first mentioned in 1417, in the Charter of Balsa III. The monastery complex consists of a church dedicated to the Holy Mother of God, an accommodation building

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Moračnik (island)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Στην ιρλανδική μυθολογία, ο **Μπάλορ** ήταν βασιλιάς των Φομόριαν, ενός λαού γιγάντων. Σϋμφωνα με τον θρύλο. ζούσε στη Νήσο Τόρι.

Ο Μπάλορ ήταν γνωστός για το ένα του μάτι, που μπορούσε να σκοτώσει οποιονδήποτε κοιτούσε. Τη δύναμη αυτή την απέκτησε όταν ήταν μικρός, καθώς παρακολουθούσε τους δρυΐδες του πατέρα του να παρασκευάζουν θανάσιμα ξόρκια, οι καπνοί των οποίων έφταναν στο μάτι του. Συνήθως ήταν κλειστό και το άνοιγε μόνο κατά τη διάρκεια μιας μάχης.

Σύμφωνα με μια προφητεία, ο Μπάλορ θα έβρισκε τον θάνατο από τον εγγονό του. Γι' αυτό κλείδωσε την κόρη του, Έθνι, σε έναν κρυστάλλινο πύργο. Ωστόσο, κατάφερε να μπει ο Κίαν των Τουάθα ντε Ντανάν κι έτσι γεννήθηκε ο θεός Λουγ, τον οποίο ο Μπάλορ πέταξε στη θάλασσα για να τον ξεφορτωθεί. Σώθηκε όμως κι ανατράφηκε από τον θεό Μανάνναν.

Ο Λουγ οδήγησε τους Τουάθα ντε Ντανάν στη Δεύτερη Μάχη της Μόι Τούραχ (**Magh Tuiredh**) εναντίον των Φομόριαν. Ο Όγκμα αφόπλισε τον Μπάλορ, αλλά αυτός σκότωσε τον βασιλιά Νουάντα. Τελικά, ο Λουγ εκπλήρωσε την προφητεία, τυφλώνοντας τον Μπάλορ με ένα ακόντιο φτιαγμένο από τον θεό Γκοϊβένου.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Θέματα της Κελτικής μυθολογίας |
| --- |
|  |
| Κελτικός πολιτισμός | 
* Αλφάβητο Όγκχαμ
* Δρυίδες
* Κελτικές γλώσσες
* Ρούνοι
 |  |
|  |
| Θεότητες | 
* Άρμετ
* Γκοϊβένου
* Έθνι
* Επόνα
* Ερίου
* Κέριντγουεν
* Κερνούνος
* Κίαν
* Κρέιγνε
* Λουγ
* Λούχτα
* Μανάνναν
* Μιοχ
* Μόρριγαν
* Μπαβ
* Μπάλορ
* Μπρες
* Μπρίγκιντ
* Νουάντου
* Ντάγδα
* Ντάνου
* Ντίαν Κεχτ
* Όγμα
* Ρίανον
* Τούιρεν
* Φαντ
 |
|  |
| Φυλές και γεγονότα | 
* Κούλεϊ
* Μόι Τούραχ
* Τουάθα ντε Ντανάν
* Φομόριαν
 |
|  |
| Λατρεία και εορτές | 
* Ίμπολκ
* Λούγνασαδ
* Μπελτέιν
* Σόουιν
 |
|  |
| Κύκλος του Όλστερ | 
* Κόνορ μακ Νέσσα
* Κουχούλιν
* Μάεβ
* Νες
* Νάσι
* Ντέιρντρε
* Φέργκους
 |

 |
Το πλοίο τροφοδοσίας MV American Tern, κατά τη διάρκεια διαδικασιών φόρτωσης/εκφόρτωσης, στον σταθμό McMurdo στην Ανταρκτική, το 2007.
Το **μότορσιπ** (αγγλικά: motorship· σε συνντομογραφία: M/S) είναι ένα μηχανοκίνητο φορτηγό ή επιβατηγού πλοίο, το οποίο για την πρόωσή του χρησιμοποιεί μηχανές εσωτερικής καύσης (ΜΕΚ), οι οποίες είναι συνήθως ντίζελ. Ο όρος μότορσιπ δεν αφορά τύπο πλοίου, αλλά μόνο χαρακτηρισμό. Συνώνυμος είναι ο επίσης αγγλικός όρος **μότορ βέσελ** (αγγλικά: motor vessel· σε συντομογραφία M/V).

Στην ελληνική ναυτική γλώσσα με τον όρο «μότορσιπ» έχει καθιερωθεί να χαρακτηρίζονται μικρά συνήθως φορτηγά πλοία που διακινούν περιορισμένα φορτία μεταξύ των ελληνικών λιμένων. Παλαιότερα με τον ίδιο όρο χαρακτηρίζονταν και τα επιβατηγά πλοία της ακτοπλοΐας.