recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το «ΣΑΕ» ανακατευθύνει εδώ. Για άλλες χρήσεις, δείτε: ΣΑΕ (αποσαφήνιση).

Το **Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού** (**Σ.Α.Ε.**) – συχνά αναφερόμενο ως «*Συμβούλιο Απόδημων Ελλήνων*» ή απλά «*ΣΑΕ*» – είναι σύμφωνα με το άρθρο 108 παρ. 2 του Συντάγματος, το κατοχυρωμένο Όργανο των όπου Γης Απόδημων Ελλήνων, που ιδρύθηκε το 1995, με αρχικό σκοπό την αντιμετώπιση των θεμάτων της Ελληνικής διασποράς και την καλύτερη επικοινωνία της με την πατρίδα και με απώτερο στόχο και σκοπό, να αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη δύναμη ο Ελληνισμός. Η έδρα του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη, που καθιερώθηκε ως μόνιμη έδρα και «πρωτεύουσα» του Οικουμενικού Ελληνισμού.

Ιστορία
-------

Η Ιδρυτική Συνέλευση του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού πραγματοποιήθηκε από 29 Νοεμβρίου έως τις 8 Δεκεμβρίου 1995 στη Θεσσαλονίκη, ύστερα από αίτημα των απανταχού Ελλήνων και σε συνδυασμό τη συναίνεση όλου του πολιτικού κόσμου στην Ελλάδα.
Το ΣΑΕ συγκροτήθηκε σε τέσσερις (4) γεωγραφικές Περιφέρειες, διοικούμενο από 11μελές Προεδρείο. Πρώτος πρόεδρος του ΣΑΕ εξελέγη ο Ελληνοαμερικάνος Ανδρέας Α. Άθενς (1995-2006). Το Δεκέμβριο του 2006 στην 6η Τακτική Συνέλευση του ΣΑΕ, οι γεωγραφικές Περιφέρειες αυξήθηκαν από τέσσερις (4) σε επτά (7) με βάση την εφαρμογή του Νόμου υπ’ αριθμ. 3480/2006 , ενώ παράλληλα στη θέση του Προέδρου του ΣΑΕ εκλέγεται ο κ. Στέφανος Π. Ταμβάκης.

Σκοπός
------

Σκοπός και στόχος του ΣΑΕ ήταν και είναι να αγκαλιάσει, να ενώσει, και να στηρίξει όλες οι δυνάμεις της Ελληνικής διασποράς, ώστε να εργαστεί μαζί της, για την διεθνή προάσπιση του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Όπως επίσης, η διατήρηση και η εξάπλωσή της ελληνικής γλώσσας.

Γεωγραφικές Περιφέρειες
-----------------------

Όταν ιδρύθηκε το ΣΑΕ, το έτος 1995, συγκροτήθηκε σε τέσσερις (4) Περιφέρειες. Μετά την 6η Τακτική Συνέλευση το Δεκέμβριο του 2006 και σύμφωνα με τον Ν. 3480/2006 συγκροτείται πλέον από επτά (7) Περιφέρειες:

* Περιφέρεια Αφρικής–Εγγύς/Μέσης Ανατολής
* Περιφέρεια Ευρώπης
* Περιφέρεια ΗΠΑ
* Περιφέρεια Καναδά
* Περιφέρεια Κεντρικής−Νοτίου Αμερικής
* Περιφέρεια χωρών πρώην ΕΣΣΔ
* Περιφέρεια Ωκεανίας–Άπω Ανατολής

Δείτε επίσης
------------

* Απόδημος Ελληνισμός
* Παγκόσμια Διακοινοβουλευτική Ένωση Ελληνισμού

Παραπομπές
----------

1. ↑  ¹ Εκτός των ευρωπαϊκών χωρών της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ.
2. ↑  ² Εκτός των χωρών ήδη μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* **Η κεντρική ιστοσελίδα του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού**
* Περιφέρεια Αφρικής–Εγγύς/Μέσης Ανατολής
* Οργανώσεις Περιφέρειας Ευρώπης
* Οργανώσεις Περιφέρειας ΗΠΑ
* Περιφέρεια Καναδά
* Οργανώσεις Περιφέρειας χωρών πρώην ΕΣΣΔ
* Η Περιφερειακή ιστοσελίδα του ΣΑΕ-Περιφέρειας Ωκεανίας-Άπω Ανατολής
Σχηματική αναπαράσταση της φωσφατιδυλοχολίνης
Σχηματική απεικόνιση φωσφολιπιδίων 
Τα **φωσφολιπίδια** είναι οργανικές ενώσεις που μαζί με τα ουδέτερα λίπη και τα στεροειδή αποτελούν τις βασικές κατηγορίες των λιπιδίων.Τα φωσφολιπίδια είναι µια κατηγορία λιπιδίων που παρουσιάζει ποικιλία
δοµών. Η σύνθεση των φωσφολιπιδίων απαιτεί ενεργοποιημένο ενδιάμεσο.

Τα περισσότερο διαδεδομένα φωσφολιπίδια αποτελούν ενώσεις από ένα μόριο γλυκερόλης, δύο μόρια λιπαρών οξέων, ένα μόριο φωσφορικού οξέος και ένα μόριο ακόμη, μικρότερο, καλούμενο γενικά *πολικό μόριο*.

Τα πιο συνηθισµένα φωσφολιπίδια έχουν έναν κορµό γλυκερόλης και ονοµάζονται ειδικότερα γλυκεροφωσφολιπίδια ή φωσφογλυκερίδια. Το απλούστερο γλυκεροφωσφολιπίδιο έχει µια φωσφορική οµάδα στην ακραία θέση της γλυκερόλης και από µια ακυλοµάδα στις άλλες δυο θέσεις. Ονοµάζεται φωσφατιδικό οξύ και είναι η µητρική ένωση των υπόλοιπων γλυκεροφωσφολιπιδίων.

Οι αλκοόλες που συναντάµε συχνότερα στα γλυκεροφωσφολιπίδια είναι η χολίνη, η αιθανολαµίνη, η ινοσιτόλη και η σερίνη. Τα αντίστοιχα γλυκεροφωσφολιπίδια ονοµάζονται φωσφατιδυλοχολίνη, φωσφατιδυλαιθανολαµίνη, φωσφατιδυλινοσιτόλη και φωσφατιδυλοσερίνη. 

Κυριότερο φωσφολιπίδιο είναι η λεκιθίνη που ως πολικό μόριο φέρει μια αζωτούχο βάση, τη χολίνη.

Βιολογικός ρόλος
----------------

Τα φωσφολιπίδια αποτελούν το δομικό υλικό της κυτταρικής ή πλασματικής μεμβράνης των οποίων η χημική συμπεριφορά τους παίζει καθοριστικό ρόλο στη ζωή των κυττάρων γενικότερα. Συγκεκριμένα η αρχή (κεφαλή) του μορίου των φωσφολιπιδίων είναι υδρόφιλη, ενώ αντίθετα το τέλος του μορίου τους, (η ουρά), είναι υδρόφοβη. Αυτό έχει ως συνέπεια όταν φωσφολιπίδια βρεθούν μέσα στο νερό να δημιουργούν στην επιφάνειά του ένα στρώμα (μορίων) του οποίου οι μεν κεφαλές βρίσκονται μέσα στο νερό, ενώ οι υδρόφοβες ουρές να βρίσκονται έξω από το νερό.  

Επειδή όμως τα κύτταρα αφενός μεν περιέχουν υδατικό περιβάλλον και αφετέρου βρίσκονται τα ίδια (εξωτερικά) μέσα σε υδατικό επίσης περιβάλλον (μεσοκυττάριο υγρό), τα φωσφολιπίδια που συγκροτούν την πλασματική μεμβράνη, δημιουργούν εκ της συμπεριφοράς τους αυτής μία **διπλοστιβάδα**, της οποίας οι μεν υδρόφιλες κεφαλές (των φωσφολιπιδίων) να στρέφονται προς το εσωκυττάριο και εξωκυττάριο περιβάλλον, αμφότερα υδατικά, οι δε ουρές των μορίων τους να αλληλοπροσεγγίζονται στενά, κρυπτόμενες έτσι, στο εσωτερικό της διπλοστιβάδας, σε μια δημιουργούμενη εκ των πραγμάτων, σταθερή δομή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  J. M. Berg· J. L. Tymoczko· G. J. Gatto· L. Stryer (2015). *Βιοχημεία*. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης. σελ. 788. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2018-09-21 στο Wayback Machine. Σελίδα 9.
Ο **Σπύρος Θωμάτος** (1932-2012) υπήρξε Έλληνας κιθαρίστας κεφαλληνιακής καταγωγής, που ακολούθησε παράλληλα ακαδημαϊκή σταδιοδρομία στο χώρο της Μουσικής στη Ζυρίχη. 

Γεννήθηκε στο Άντεν το 1932, όπου ο πατέρας του είχε εμπορικές επιχειρήσεις. 

Ήρθε σε μικρή ηλικία στο Ληξούρι, όταν επέστρεψε η οικογένειά του και γαλουχήθηκε μουσικά σε λυρικό-χορωδιακό οικογενειακό περιβάλλον. 

Σε ηλικία 15 ετών πήγε στην Αθήνα και νοσηλεύτηκε στη "Σωτηρία", όπου γνώρισε έναν μουσικό που τον μύησε στην τέχνη. Έτσι μελέτησε κλασική κιθάρα με τον Θανάση Διαμαντόπουλο και τον Γεράσιμο Μηλιαρέση, παίρνοντας δίπλωμα από το Ελληνικό Ωδείο το 1958. Αργότερα μελέτησε και με τον Αντρές Σεγκόβια στην Ακαδημία Κιτζιάνα της Σιένα και ειδικεύθηκε σε διάφορα μεσαιωνικά και αναγεννησιακά έγχορδα κοντά στον Εμίλιο Πουγιόλ. Στους δασκάλους του και η περίφημη Νάντια Μπουλανζέ. 

Από το 1961 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελβετία και από το 1965 ως το 1991 δίδαξε στο Ωδείο της Ζυρίχης, με το οποίο συνεργαζόταν συνεχώς, όσο του επέτρεπαν κάποια προβλήματα στους τένοντες των δαχτύλων του. Έπαιζε διάφορα όργανα και συνόδευε με την κιθάρα λαϊκούς χορευτές. 

Το 1966 ίδρυσε στη Ζυρίχη το "Τρίο Θωμάτος" και το 1973 το "Gitarrentrio Thomatos". 

Έχει μεταγράψει για κιθάρα διάφορα έργα για άλλα όργανα και έχει επίσης αποκαταστήσει πολλά παλιά έργα για κιθάρα, που τα ανακάλυψε στις ευρωπαϊκές βιβλιοθήκες. Έχει εμφανιστεί σε πολλά ρεσιτάλ στην Ελβετία, τη Γαλλία, την Αυστρία, την Ισπανία, τη Γερμανία, την Ελλάδα, κ.λπ. τόσο ως σολίστ όσο και με το Τρίο του. Έχει επίσης πλούσιες δισκογραφικές επιδόσεις. 

Απεβίωσε στην Ελβετία το 2012. Κληροδότησε στο Ληξούρι με τη διαθήκη του μια μικρή πλατεία, εκεί που ήταν το σπίτι του.

Πηγές
-----

* Λεξικό της Ελληνικής Μουσικής του Τάκη Καλογερόπουλου, εκδόσεις Γιαλελλή, 2001
* Διαθήκη Σπύρου Θωμάτου-Γεννατά
Το **Ρεγκαλμπούτο** είναι Δήμος της Ιταλικής επαρχίας Έννας στην αυτόνομη Ιταλική Περιφέρεια Σικελία στην νότια Ιταλία. Τον Αύγουστο γίνεται στην πόλη ετήσια έκθεση βοοειδών. Το Ρεγκαλμπούτο βρίσκεται στην θέση της αρχαίας πόλης Αμήσελον που καταγράφει ο Διόδωρος Σικελιώτης στο έργο του Ιστορική Βιβλιοθήκη. Το όνομα *"Ρεγκαλμπούτο"* προέρχεται από το Αραβικό *"Ρεγκάλ Αμπούτ"* που μεταφράζεται ως *"κάστρο του Αμπούτ"*, τα ευρήματα έδειξαν ότι ήταν αποικία των Σαρακηνών. 

Οι κάτοικοι της γειτονικής Τσεντουρίπε επαναστάτησαν εναντίον της δυναστείας των Σουηβών στην οποία ήταν πιστοί στο Ρεγκαλμπούτο και κατέστρεψαν την πόλη. Ο Μανφρέδος της Σικελίας έκτισε ξανά το Ρεγκαλμπούτο στην σημερινή του θέση. Μία ομάδα κοινοβουλευτικών συναντήθηκε στο Ρεγκαλμπούτο με τον Τζουζέπε Γκαριμπάλντι για να συζητήσουν την συνθήκη σχετικά με την εκστρατεία του 1860. Το Ρεγκαλμπούτο δεν υποβλήθηκε ποτέ σε δημοσιονομικούς φόρους και κυβερνήθηκε από μια αρχή διορισμένη από τον βασιλιά και τους αρχιεπισκόπους της Μεσσήνης. Η πόλη λεηλατήθηκε σκληρά όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Superficie di Comuni Province e Regioni italiane al 9 ottobre 2011». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
2. ↑  «Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
3. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Έννα, Σικελία

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 242328697
* LCCN: n2005010345
* GND: 7585741-8

 |

 |
Στις 15 Ιουλίου 2008 και ώρα 06:26:34 σημειώθηκε σεισμός μεγέθους 6,3 Ρίχτερ και εστιακό βάθος 52 χιλιόμετρα στο θαλάσσιο χώρο νότια της νήσου Ρόδου

Καταστροφές και θύματα
----------------------

Η σεισμική δόνηση προκάλεσε κατολίσθηση στην επαρχιακή οδό Πυλώνας – Λάρδου, στο νότιο μέρος του νησιού ενώ παρατηρήθηκαν μικρορωγμές σε ένα ξενοδοχείο, μερικές εκκλησίες και κατοικίες και αποκόλληση σοβάδων – επιχρισμάτων στην παλαιά πτέρυγα του αεροδρομίου της Ρόδου ενώ μία γυναίκα έχασε τη ζωή της προσπαθώντας να εξέλθει από την κατοικία της κατά τη διάρκεια της σεισμικής δόνησης.

Σεισμός
-------

Ο σεισμός είχε μέγεθος 6,3 Ρίχτερ και εστιακό βάθος 52 χιλιόμετρα και είχε επίκεντρο τον θαλάσσιο χώρο νότια της Ρόδου. Έγινε αισθητός στα νότια Δωδεκάνησα (Μεγίστη, Σύμη, Κάρπαθο, Κάσο) και στην ανατολική Κρήτη επίσης έγινε αισθητός σε ολόκληρη την ανατολική Μεσόγειο μέχρι τη Λιβύη και στην ενδοχώρα μέχρι τη Δαμασκό.

**Μετασεισμοί**

Την επόμενη ημέρα 16 Ιουλίου 2008 εκδηλώθηκε μία ακόμα ισχυρή σεισμική δόνηση μεγέθους 5,3 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ.
Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπό τον Αδριανό (117μΧ–138μΧ), που δείχνει την τοποθεσία των Ροξολανών στην πεδιάδα της Βλαχίας (σημ.Ρουμανία)
Οι **Ροξωλανοί** ήταν ένας Σαρματικός λαός στην Αζοφική Θάλασσα και αργότερα κοντά στα σύνορα της Ρωμαϊκής Δακίας και της Μοισίας. Πιστεύεται ότι είναι φύλο των Αλανών.

Η πρώτη καταγεγραμμένη πατρίδα τους βρισκόταν ανάμεσα στους ποταμούς Βόλγα, Δον και Δνείπερο. Μετανάστευσαν τον 1ο αιώνα μ.Χ. προς τον Δούναβη, στις σημερινές στέπες Μπαραγκάν στη Ρουμανία.Όπως και άλλοι Σαρματικοί λαοί, οι Ροξωλανοί κατακτήθηκαν από τους Ούννους στα μέσα του 4ου αιώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μπογδάντσαλης 2020, σελ. 29.
2. ↑  Vernadsky 1959, σελίδες 63–64.
3. 1 2  Alemany 2000, σελ. 8.

Πηγές
-----

* Μπογδάντσαλης, Δημήτριος (2020). *Οι Γότθοι στη Θράκη και οι σχέσεις τους με το Βυζάντιο*. Κομοτηνή: Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. doi:10.26257/heal.duth.12625.
Συντεταγμένες: 54°4′23.99″N 18°55′24.67″E﻿ / ﻿54.0733306°N 18.9235194°E﻿ / 54.0733306; 18.9235194

Το **Σιμανκόβο** (πολωνικά: Szymankowo, γερμανικά: Simonsdorf‎) είναι χωριό στη διοικητική περιφέρεια της Γκμίνα Λιχνόβι, στο Πόβιατ Μάλμπορκ του Βοεβοδάτου Πομερανίας, στη βόρεια Πολωνία. Απέχει περίπου 5 χλμ. νότια του Λιχνόβι, 9 χλμ. βορειοδυτικά του Μάλμπορκ και 38 χλμ. νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Γκντανσκ.

Ιστορία
-------

Πριν από το 1772, η περιοχή ήταν μέρος του Βασιλείου της Πολωνίας, από το 1772 έως το 1871 ήταν μέρος του Βασιλείου της Πρωσίας, από το 1871 έως το 1919 της Γερμανία, από το 1920 έως το 1939 της Ελεύθερης Πόλης του Ντάντσιχ, από το 1939 έως το 1945 της Ναζιστικής Γερμανίας και ήταν το 1945 που επέστρεψε στην Πολωνία.

### Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος

Στην περίοδο του μεσοπολέμου, το Σιμανκόβο βρισκόταν σε μια περιοχή της Ελεύθερης Πόλης του Ντάντσιχ. Ώρες πριν από τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία και το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, την 1η Σεπτεμβρίου 1939, οι Γερμανοί έστειλαν δύο τρένα με στρατιώτες για να καταλάβουν γέφυρες στο Ττσεφ, καμουφλαρισμένα σε εμπορευματικά τρένα. Πολωνοί σιδηροδρομικοί υπάλληλοι στον σταθμό του Σιμανκόβο κατεύθυναν το πρώτο τρένο σε μια τυφλή γραμμή, σταματώντας την επίθεση. Σε εκδίκηση, τοπικές μονάδες Γερμανών SA δολοφόνησαν 23 Πολωνούς, σιδηροδρομικούς υπαλλήλους, τελωνειακούς και τις οικογένειές τους, συμπεριλαμβανομένης μιας εγκύου, στον τοπικό σιδηροδρομικό σταθμό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  bdl.stat.gov.pl/api/v1/data/localities/by-unit/042214209032-0151845?var-id=1639616&format=jsonapi. Ανακτήθηκε στις 6  Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  «Κεντρική Στατιστική Υπηρεσία (ΚΣΥ) - Εθνικό Μητρώο Εδαφικής Κατανομής Γης» (στα Πολωνικά). 1 Ιουνίου 2008.
Μπάνια Στιγένα
Το **Σπήλαιο Μπάνια Στιγένα** είναι ένα σπήλαιο που βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Πράτσε, στα όρια της πόλης Μπάνια Στιγένα με το χωριό Σόσιτσα, στην κοινότητα Ρογκάτιτσα της Σερβικής Δημοκρατίας. Θεωρείται ένα από τα σπήλαια φυσικής ομορφιάς και ιδιαίτερης σημασίας.

Περιγραφή
---------

Βρίσκεται κοντά στο Σπήλαιο της Γκοβιέστιτσα, το οποίο περιλαμβάνει 10.000 μέτρα καναλιών και θεωρείται το μεγαλύτερο εξερευνήσιμο σπήλαιο στη Βοσνία Ερζεγοβίνη. Το πλάτος της σπηλιάς είναι 1.200 μέτρα. Τα απομεινάρια μιας αρκούδας και εντόμων έχουν ανακαλυφθεί στο Σπήλαιο Μπάνια Στιγένα. Αυτό το σπήλαιο βρίσκεται υπό την προστασία του Ινστιτούτου για την Προστασία της Πολιτιστικής, Ιστορικής και Φυσικής Κληρονομιάς της Σερβικής Δημοκρατίας.

Φωτογραφίες
-----------

* 
* 
* 
* 
* 
*

Παραπομπές
----------

Δείτε επίσης
------------

* Ινστιτούτο για την Προστασία της Πολιτιστικής, Ιστορικής και Φυσικής Κληρονομιάς της Σερβικής Δημοκρατίας : Προστασία των Σπηλαιολογικών Αντικειμένων της Σερβικής Δημοκρατίας
Η μηχανή Σύμπιαν
Η μηχανή **Σύμπιαν** είναι ερωτικό βοήθημα. Σχεδιάστηκε για χρήση από γυναίκες που θέλουν ερωτική ψυχαγωγία. Εφευρέτης και κατασκευής του είναι ο Ντέιβ Λάμπερτ.

Περιγραφή
---------

Το σύμπιαν ομοιάζει με σαμάρι αλόγου, στο οποίο είναι προσαρμοσμένος ένας μοχλός. Ο καβαλάρης του, συνήθως γυναίκα, κάθεται επάνω με τρόπο, έτσι ώστε ο μοχλός να βρίσκεται μέσα στον κόλπο (ή τον πρωκτό). Ο μοχλός δονείται, πάλλεται ή και κινείται με ένταση ανάλογα με την επιλογή που γίνεται μέσω τηλεκοντρόλ. Σκοπός του σύμπιαν είναι ο μέχρις οργασμού ερωτικός ερεθισμός της χρήστριας ή του χρήστη, ενίοτε με την συμβολή βοηθού, ο οποίος χειρίζεται το τηλεκοντρόλ.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Ο Ντέιβιντ Λάμπερτ συνέλαβε την ιδέα κατά την δεκαετία του 1970, την οποία άρχισε να υλοποιεί το 1983, με την πρώτη κατασκευή το 1985. Αρχικά το μηχάνημα ονομάστηκε *Master Better* ή "MB", και αργότερα *Sybian*. Το πρόθεμα *syb* προέρχεται από την αρχαία Ελληνική πόλη *Σύβαρις*. Έμεινε άγνωστο μέχρι το 1987 όταν παρουσιάστηκε από το περιοδικό Πέντχαουζ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Marton, A (1992). «The business of sex». *Regardie's Magazine* (Washington D.C.) **12** (7): 36.
2. ↑  «Sybian Details». Abco Research Associates. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Μαρτίου 2008. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2008.
3. 1 2  Dave Lampert. «Sybian for Sexual Gratification - History». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2007.
4. ↑  West, J (1987), *Sybian: Plug Into The Ultimate Joy Ride*, σελ. 19, ανακτήθηκε στις 2011-08-13

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σύμπιαν** |

* Επίσημη ιστοσελίδα
Συντεταγμένες: 50°50′43.1″N 5°41′39.1″E﻿ / ﻿50.845306°N 5.694194°E﻿ / 50.845306; 5.694194

Η **Πύλη της Κολάσεως** (ολλανδικά: *Helpoort*) είναι παλαιά μεσαιωνική πύλη της πόλης του Μάαστριχτ, στην Ολλανδία. Ευρισκόμενη εντός του Γιέκερβαρτιρ, γεγονός το οποίο έχει ως αποτέλεσμα να είναι γνωστή και ως *Πύλη του Γιέκερ*, ήταν τμήμα του πρώτου οχυρωματικού συστήματος της πόλεως. Οφείλει την ονομασία της στο γεγονός πως ευρίσκεται επί προεκτάσεως της παλαιάς «Οδού της Κολάσεως» (ολλανδικά: *Helstraat*), η οποία, στη συνέχεια, μετονομάστηκε ως Οδός Αγίου Βερνάρδου (ολλανδικά: *Sint Bernardusstraat*). Χρονολογείται από το τρίτο τέταρτο του 13ου αιώνα, γεγονός το οποίον την καθιστά ως την παλαιότερη μεσαιωνική πύλη στην Ολλανδία. Ως αποτέλεσμα, είναι καταγεγραμμένη εντός του καταλόγου των κατηγοριοποιημένων μνημείων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Dutch register of monuments*.
2. ↑  (Ολλανδικά) «Helpoort». rijksmonumenten.nl. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2015.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχιτεκτονική
* Πύλη:Μάαστριχτ
 |

 |
Η **Πύλη Μετρόνια**, (λατιν.: *Porta Metronia*) είναι πύλη στα Αυρηλιανά Τείχη της Αρχαίας Ρώμης, κτίσμα του 3ου αι. μ.Χ..  Η πύλη βρίσκεται στο νότιο τμήμα του τείχους, μεταξύ της Πόρτα Σαν Τζιοβάννι στα ανατολικά και της Πόρτα Λατίνα στα νότια. 

Στο τέλος του Μεσαίωνα η πύλη έκλεισε και κτίστηκε με πλίνθους. Εξαιτίας όμως της ολοένα και αυξανόμενης κυκλοφορίας στην περιοχή, ανοίχτηκαν τέσσερα κύρια περάσματα δίπλα στην αρχική πύλη.
Το επίπεδο του εδάφους γύρω από την πύλη έχει ανέβει σημαντικά κατά τη διάρκεια των αιώνων, καθιστώντας το αρχικό πέρασμα εν μέρει υπόγειο.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Web site of the museum of Roman Walls.
2. ↑  John Henry Parker (1878). *The Archaeology of Rome*. J. Parker and Company. σελίδες 314–.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Roma Segreta: Porta Metronia Αρχειοθετήθηκε 2009-08-03 στο Wayback Machine.
* LacusCurtius Άρθρο από τον S. Platner, A Topographical Dictionary of Ancient Rome
* Εικονικές πληροφορίες Ρομά για το νότιο τμήμα των Αυρηλίων Τειχών
* RomeArtLover Σύντομο άρθρο για την Porta Metronia
Τα **σιλεσιανά ντάμπλινγκ** (γερμανικά: *Schlesische Kartoffelklöße*, πολωνικά: *kluski śląskie*, σιλεσικά: *gumiklyjzy*, σιλεσικά γερμανικά: *schläsche Kließla*) είναι ντάμπλινγκ πατάτας, τα οποία είναι παραδοσιακά στην περιοχή της Σιλεσίας στην Πολωνία και τη Γερμανία. Ονομάζονται επίσης *białe kluski* («λευκά ντάμπλινγκ»).

Παρασκευή
---------

Η ζύμη για λευκά ντάμπλινγκ αποτελείται από αρχικά βρασμένες πατάτες και στη συνέχεια πουρέ πατάτας (μέτρια ψύξη, αλλά ακόμη ζεστό), αλεύρι πατάτας και λίγο αλάτι. Η αναλογία πατάτας και αλευριού είναι περίπου 3:1 ή 4:1. Σε μερικές συνταγές, ένα ολόκληρο αυγό μπορεί να προστεθεί στη ζύμη (αυτό βοηθά στη διαμόρφωση εάν ο πουρές πατάτας κρυώσει πάρα πολύ και η διαμόρφωση γίνει προβληματική).

Υπάρχουν δύο τρόποι σχηματισμού ντάμπλινγκ. Ο πρώτος είναι το κόψιμο με ένα μαχαίρι από τα ρολά ζύμης. Ο άλλος τρόπος είναι απλά να γίνουν ρολό με το χέρι από τη ζύμη και να ανοιχθούν. Τέλος, μια λακουβίτσα για σάλτσα δημιουργείτε με έναν αντίχειρα. Τα ντάμπλινγκ στη συνέχεια βράζονται σε αλατισμένο νερό έως ότου επιπλεύσουν στην επιφάνεια.

Σερβίρισμα
----------

Το πιάτο που αποτελείται από ντάμπλινγκ, τηγανητές ρουλάδες βόειου κρέατος με πλούσια σάλτσα και βρασμένο κόκκινο λάχανο είναι (ή συνηθιζόταν να είναι) ένα αμετάβλητο στοιχείο στο γεύμα της Κυριακής σε πολλές παραδοσιακές σιλεσιανές οικογένειες. Τα ντάμπλινγκ που έχουν απομείνει μπορούν να ξαναζεσταθούν ή να τηγανιστούν (όπως οι πατάτες) για δείπνο και να καταναλωθούν με σάλτσα ή βούτυρο.

Δείτε επίσης
------------

* Μαύρα ντάμπλινγκ - ένα παρόμοιο πιάτο
* Ράσπεμπαλ

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Kluski śląskie (tzw. biołe kluski)». *Lista produktów tradycyjnych (woj. opolskie)* (στα Πολωνικά). Υπουργείο Γεωργίας και Αγροτικής Ανάπτυξης. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 12 Μαρτίου 2021.
2. ↑  «Kluski białe śląskie». *Lista produktów tradycyjnych (woj. śląskie)* (στα Πολωνικά). Υπουργείο Γεωργίας και Αγροτικής Ανάπτυξης. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 12 Μαρτίου 2021.
3. ↑  Rose Petal Jam - Συνταγές και ιστορίες από ένα καλοκαίρι στην Πολωνία από τους Μπεάτα Ζατόρσκα και Σίμον Τάργκετ, που εκδόθηκαν από τα Tabula Books, Απρίλιος 2011 «Archived copy». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2011.
4. ↑  Κοναζέφσκα, Μαουγκοζάτα (2011). «1.6.1. Ciasta wyrabiane na stolnicy (see: „kluski śląskie")». *Technologia gastronomiczna z towaroznawstwem: podręcznik do nauki zawodu kucharz w technikum i szkole policealnej*. **2**. REA s.j. σελ. 41. ISBN 978-83-7141-980-5.
Η **Ρεγκελίντα** (πολωνικά: *Regelinda*, γερμανικά: *Reg(e)lindis*) (περ. 989 - 21 Μαρτίου 1014), μέλος της πολωνικής δυναστείας Πιάστ, ήταν η Μαργραβίνα του Μάισεν από το 1009 έως το θάνατό της, από τον γάμο της με τον Μαργράβο Χέρμαν Α'.

Ζωή
---

Ήταν η κόρη του Πολωνού Δούκα Μπολέσλαφ Α' του γενναίου από τον τρίτο γάμο του με την Εμνίλντα, κόρη του Δομπρομίρ, ενός Σλάβου πρίγκιπα (σύμφωνα με ορισμένους σύγχρονους ιστορικούς στη Λουσατία).

Η Ρεγκελίντα παντρεύτηκε τον Χέρμαν Α' λίγο μετά τον θάνατο του πατέρα του, Μαργράβο Έκαρντ Α του Μάισεν στις 30 Απριλίου 1002. Ενώ ο δούκας Μπολέσλαφ είχε καταλάβει τον Μάρτιο της Λουσατίας και τα εδάφη Μιλτσένι πυροδοτούσαν έναν Γερμανικό-Πολωνικό πόλεμο, ο γάμος έφερε τους Πολωνούς Πιαστ και τους Μαργράβους του Έκαρντ πιο κοντά. Ο νέος βασιλιάς Χένρι Β' της Γερμανίας ονόμασε τον διάδοχο του θείου του Χέρμαν, Γκουνζελίν, ως διάδοχο του Έκαρντ, ωστόσο, το 1009, τον καθαίρεσε και εγκατέστησε του Χέρμαν ως Μαργράβο του Μάισεν με τη Ρεγκελίντα ως σύζυγο του Μαργραβίνα. Η συμμαχία με τους πολωνούς δούκες ανανεώθηκε μετά την ειρήνη του Μπάουτζεν το 1018, όταν ο Μπολέσλαφ παντρεύτηκε την αδερφή του Χέρμν, Όντα.

Ο γάμος των Χέρμαν και Ρεγκελίντα αποδείχθηκε άτεκνος. Η μαργραβίνα είναι πιο γνωστή για το άγαλμα του 13ου αιώνα που ανεγέρθηκε στον καθεδρικό ναό του Νάουμπουργκ από τον Ναύμπουργκ Μάστερ, το οποίο δείχνει μια «χαμογελαστή Πολωνή γυναίκα» (πολωνικά: *śmiejącą się Polkę*). Είναι μέρος ενός ημικυκλίου από δώδεκα πορτρέτα δωρητών στη δυτική χορωδία, μεταξύ των οποίων ο αδελφός του Χέρμαν, Μαργράβος Έκαρντ Β' και η σύζυγός του Ούτα, αν και υπάρχει κάποια έρευνα που αμφισβητεί την ταυτότητά της.

Το ακριβές έτος θανάτου της είναι άγνωστο. Πέθανε περίπου το 1014, αλλά εικάζεται επίσης ότι θα μπορούσε να ζήσει μέχρι το 1030.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  dw.27.
2. ↑  «Piast 1». *genealogy.euweb.cz*. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2021.
3. ↑  «POLAND». *fmg.ac*. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2021.
4. ↑  «MEISSEN». *fmg.ac*. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2021.

Πηγές
-----

* O. Μπάλζερ, *Genealogia Piastów*, Κρακοβία 1895.
* K. Γιασίνσκι, *Rodowód pierwszych Piastów*, Βρότσουαφ-Βαρσοβία (1992).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 80581944
* GND: 136195202

 |

 |
Ο **Σαρλό** (σε πολλές γλώσσες *Charlot*, πρωτότυπη ονομασία: **The Tramp**) είναι ο διασημότερος κινηματογραφικός χαρακτήρας που υποδύθηκε ο Βρετανός ηθοποιός Τσάρλι Τσάπλιν, καθώς κι ένας από τους εμβληματικότερους γενικότερα του παγκόσμιου κινηματογράφου κατά την περίοδο της βωβής εποχής. Με την ονομασία *The Tramp* υπάρχει και ομώνυμη ταινία του 1915, την οποία έγραψε και σκηνοθέτησε ο ίδιος ο Τσάπλιν. Ο Τσάπλιν, μέσω του χαρακτήρα του, απέδιδε και τους κοινωνικούς του σχολιασμούς. Όντας ένας από τους διασημότερους χαρακτήρες παγκοσμίως έτυχε πολλές μιμήσεις, ενώ χρησιμοποιήθηκε και σε άλλες ταινίες, όπως κινούμενα σχέδια. Ο Γουώλτ Ντίσνεϋ, είπε ότι κατά κάποιο τρόπο τον ενέπνευσε στη δημιουργία του περίφημου χαρακτήρα του Mickey Mouse.

Ο χαρακτήρας Σαρλό αποδόθηκε από τον Τσάπλιν ως ένας ενήλικας που σε πολλές περιπτώσεις συμπεριφέρεται σαν παιδί, που όμως γενικά είναι καλόκαρδος. Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά, βέβαια, είναι η αλήτική ζωή που έκανε, αφού ήταν και άστεγος και χωρίς εισόδημα, ενώ παράλληλα προσπαθούσε να έχει την αξιοπρέπεια ενός τζέντλεμαν, παρά την κοινωνική του θέση. Παρόλα αυτά, προσπαθεί να εργαστεί για να επιτύχει στα διάφορα σχέδια του, ενώ καμιά φορά σκαρφίζεται και άλλα μέσα. Στις περισσότερες περιπτώσεις ο Σαρλό έχει πρόβλημα και με την αστυνομία, η οποία φυσικά δεν μπορεί να ανεχτεί τις αλλόκοτες πράξεις του. Φυσικά, άλλο αξιοσημείωτο γνώρισμα του χαρακτήρα ήταν κι ο αλλόκοτος ρουχισμός του, με το υπερμέγεθες παντελόνι του και τα παπούτσια του, το καπέλο του και το μπαστούνι του.

Αν και ο χαρακτήρας δεν είναι πάντα ο ίδιος, σε γενικές γραμμές ακολουθούσε τα παραπάνω. Επίσης, σπάνια εμφανιζόταν το όνομα του χαρακτήρα στην οθόνη, τον οποίον ο ίδιος ο Τσάπλιν αποκολούσε "ο φιλαράκος" (σε ελεύθερη απόδοση του "the little fellow"), ενώ κάποιες φορές αποκαλούνταν απλά και Charlie. Ο Τσάπλιν είχε περιγράψει τον χαρακτήρα ως «*a tramp, a gentleman, a poet, a dreamer, a lonely fellow, always hopeful of romance and adventure [...]'*». Ο χαρακτηήρας εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1914 στο έργο *Kid Auto Races at Venice* και για τελευταία στο εμβληματικό *Modern Times* (1936), στο οποίο για πρώτη φορά ο χαρακτήρας αποκτάει φωνή, όταν ο Τσάπλιν τραγουδάει στο τέλος της ταινίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  «Progressive Silent Film List: *The Tramp*». *silentera.com*. Ανακτήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2010.
3. ↑  Maland 1991, σελ. 151.
4. ↑  Frayling, Christopher (19 October 2012). «Charlie Chaplin: how he turned into the Tramp».. Ανακτήθηκε στις 16 December 2018.
5. ↑  Ελληνική μετάφραση: ένας αλήτης, ένας τζέντλεμαν, ένας ποιητής, ένας ονειροπόλος, ένας μοναχικός τύπος, ελπίζοντας πάντα να βιώσει την περιπέτεια και το ρομάντζο
6. ↑  CharlieChaplin.com - Ανακτήθηκε 9 Σεπτεμβρίου 2020

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Kevin Scott Collier. *The Chaplin Animated Silent Cartoons*. CreateSpace Independent Publishing Platform, 2019. (ISBN 1098846044)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σαρλό** |
Χαλκογραφία του Τζουζέπε Βάζι της Πόρτα Σαν Πάολο και της πυραμίδας του Κεστίου, τον 18ο αι.

  

Η **Πύλη του Αγίου Παύλου**, (ιταλικά.: *Porta San Paolo*) ή κατά το αρχικό της όνομα **Πύλη Οστιένσις** (λατιν.: *Porta Ostiensis* δηλ. *η πύλη προς την Όστια*) ήταν μία από τις νότιες πύλες των Αυρηλιανών τειχών του 3ου αι. π.Χ. στην Αρχαία Ρώμη της Ιταλίας. 

Η πύλη σηματοδοτούσε την αρχή του δρόμου προς την Όστια, της Βία Οστιένσε δηλαδή, ενός σημαντικότατου εμπορικού κυρίως δρόμου που οδηγούσε στο επίνειο της Ρώμης στις εκβολές του Τίβερη. Αργότερα, μετονομάστηκε σε Πύλη του Αγίου Παύλου, αφού οδηγεί στη βασιλική του Αγίου Παύλου Εκτός των Τειχών. Η Πύλη βρίσκεται στην συνοικία Oστιένσε· ακριβώς στα δυτικά βρίσκεται η Ρωμαϊκή Πυραμίδα του Κεστίου, μία πυραμίδα αιγυπτιακού τύπου, και πέρα από αυτή είναι το Προτεσταντικό κοιμητήριο.

Το Μουσείο της Βία Οστιένσε (Μuseo della Via Ostiense) στεγάζεται εντός της πύλης.

Ιστορία
-------

Η Πύλη πλαισιώνεται από δύο κυλινδρικούς πύργους και έχει δύο εισόδους, οι οποίες είχαν καλυφθεί από μία δεύτερη, με ένα άνοιγμα πύλη, που κτίστηκε μπροστά από την πρώτη από τον Ρωμαίο στρατηγό Βελισάριο (δεκαετίες 530–540).

Η κατασκευή οφείλεται στον Μαξέντιο, τον 4ο αι. αλλά οι δύο πύργοι υψώθηκαν από τον Ονώριο. 

Το 549 η Ρώμη ήταν υπό πολιορκία: οι Οστρογότθοι του Τοτίλα τελικά εισήλθαν από αυτή την πύλη, λόγω της προδοσίας της φρουράς των Ισαύρων.

Στις 10 Σεπτεμβρίου 1943, δύο ημέρες αφότου συμφωνήθηκε η ανακωχή μεταξύ των Συμμάχων και της Ιταλίας, οι ιταλικές στρατιωτικές και πολιτικές δυνάμεις προσπάθησαν να εμποδίσουν τη γερμανική κατάληψη της πόλης, με 570 θύματα.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  «Porta San Paolo | Rome, Italy Attractions».

Πηγές
-----

* Quercioli, Mauro (2005). *Le mura e le porte di Roma*. Rome: Newton & Compton.
* Cozzi, Laura G. (1968). *Le porte di Roma*. Rome: F. Spinosi.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Porta San Paolo (Rome) στο Wikimedia Commons
* Information, including a photograph (in ιταλική)
* Further information (in ιταλική)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 235243796

 |

 |
Η **Πύλη Λατίνα** (λατινικά: *Porta Latina*) είναι αψιδωτή πύλη στα Αυρηλιανά Τείχη της Αρχαίας Ρώμης. Σηματοδοτεί το τέλος της Βία Λατίνα, ενώ δίνει το όνομά της στην κοντινή εκκλησία του Αγίου Ιωάννη της Πόρτα Λατίνα. Το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής κατασκευής χρονολογείται επί Αυτοκράτορα Ονώριου, συμπεριλαμβανομένων των βουσών της αψίδας. Η πύλη διατηρούσε το όνομά της καθ΄όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Επίσης, κοντά της βρίσκεται το παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννη των Ελαιών και το παγανιστικό Κολουμβάριο του Πομπόνιου Ύλα.

Η ενιαία αψίδα της πύλης είναι χτισμένη από ακανόνιστους όγκους τραβερτίνης, πάνω στους οποίους υπάρχει μια σειρά από πέντε παράθυρα στο εξωτερικό, και ένα έκτο από τούβλα, στο νότιο άκρο της, ενώ στην κορυφή υπάρχουν πέτρινες επάλξεις. Η αψίδα πλαισιώνεται από δύο ημικυκλικούς πύργους, οι οποίοι είναι κατασκευασμένοι από σκυρόδεμα τούβλων (σχεδόν εξ ολοκλήρου ξαναχτισμένους, κατά πάσα πιθανότητα τον 6ο αιώνα), που το ύψος τους δεν ξεπερνά την κορυφή των επάλξεων του κεντρικού τμήματος. Ο βόρειος πύργος στηρίζεται σε οικοδομικά θεμέλια που φέρεται να ανήκαν σε τάφο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  As in Touring Club Italiano, *Roma e dintorni* (Milan 1965), p. 388.
2. ↑  Giovanni Mario Crescimbeni (1716). *L' Istoria della Chiesa di S. Giovanni avanti Porta Latina*.
3. ↑  Hendrik W. Dey (7 Απριλίου 2011). *The Aurelian Wall and the Refashioning of Imperial Rome, AD 271–855*. Cambridge University Press. σελίδες 206–. ISBN 978-1-139-50038-8.
4. ↑
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Μαρτίου 2020. Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2020.
6. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πύλη Λατίνα** |

* Page at Rome Art Lover
* Platner and Ashby, *A Topographical Dictionary of Ancient Rome*, 1929]
Ο αυτοματισμός γραφείου αναφέρεται στην ποικιλία μηχανημάτων και λογισμικού ηλεκτρονικών υπολογιστών που χρησιμοποιούνται για την ψηφιακή δημιουργία, συλλογή, αποθήκευση, διαχείριση και αναμετάδοση πληροφοριών γραφείου που απαιτούνται για την εκπλήρωση βασικών καθηκόντων.

Η αποθήκη πρωτογενών πληροφοριών, η ηλεκτρονική μεταφορά, και η διαχείριση των ηλεκτρονικών επιχειρηματικών πληροφοριών περιλαμβάνουν τις βασικές δραστηριότητες ενός συστήματος αυτοματισμού γραφείου. Ο αυτοματισμός γραφείου βοηθά στη βελτιστοποίηση και αυτοματοποίηση των ήδη υπαρχόντων διαδικασιών γραφείου.

Η ραχοκοκαλιά του αυτοματισμού γραφείου είναι ένα τοπικό δίκτυο υπολογιστών (LAN), το οποίο επιτρέπει στους χρήστες να μεταφέρουν δεδομένα, μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, ακόμα και φωνή, σε όλο το δίκτυο. Όλες οι λειτουργίες γραφείου, οι οποίες περιλαμβάνουν την υπαγόρευση, δακτυλογράφηση, αρχειοθέτηση, αντιγραφή, φαξ, τέλεξ, μικροφίλμ και διαχείριση αρχείων, τηλέφωνο και καθήκοντα τηλεφωνικού κέντρου, εμπίπτουν στην κατηγορία αυτή.

Ο όρος αυτοματισμός γραφείου ήταν δημοφιλής τη δεκαετία του 1970 και του 1980 μέχρι την στιγμή που ο υπολογιστής γραφείου ήρθε στο προσκήνιο.
"Χιάκι Γιακό" του Καγουάναμπι Κιόσαι, Βρεττανικό Μουσείο, Λονδίνο 
Το **Χιάκι Γιακό** (百鬼夜行; μεταφράζεται σε *Νυχτερινή παρέλαση εκατό δαιμόνων*) ήταν μία Γιαπωνέζικη μυθολογική δοξασία. Η δοξασία αυή ισχυρίζεται ότι κάθε χρόνο (*γιοκάι*) υπερφυσικά όντα βγαίνουν στους δρόμους κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών. Πιστεύοταν ότι οποιοσδήποτε βρεθεί μπροστά σε αυτή την φρικτή πομπή θα πεθάνει αν δεν έχει την Βουδιστική προστασία *σούτρα*. Το παιχνίδι Χιάκου Μονογκατάρι βασίζεται πάνω σε αυτόν ακριβώς τον φολκλορικό μύθο.

Η δημοφιλής δοξασία αυτή απετέλεσε ένα κοινό θέμα στην Ιαπωνική εικαστική τέχνη. Ένα πρώιμο παράδειγμα είναι το διάσημο 16 αιώνων *Χιάκι Γιακό Ζου* (百鬼夜行図) (το ζου σημαίνει εικόνα) και αποδίδεται στον Τόσα Μιτσουνόμπου. Άλλοι διάσημοι καλλιτέχνες που απεικόνισαν οτν μύθο είναι οι Τοριγιάμα Σέκιεν και Ουταγκάουα Γιοσιίκου. Τα έργα αυτά είναι περισσότερο χιουμοριστικά παρά φοβιστικά.
*Ζιλ Μπλας* του Αλαίν Ρενέ Λεσάζ χαρακτηριστικό Συρταρωτό μυθιστόρημα
**Συρταρωτό μυθιστόρημα** (γαλλικά: Roman à tiroirs) ή συρταρωτή κωμωδία είναι αφηγηματική τεχνική που αφορά κείμενα στα οποία η διήγηση της κύριας ιστορίας διακόπτεται με την παράθεση δευτερευουσών ιστοριών που δεν είναι απαραίτητες για την εξέλιξη της κύριας ιστορίας και όπου το πεπρωμένο και οι περιπέτειες των διαφόρων ηρώων διασταυρώνονται ή καθρεφτίζονται μέσα στις φαινομενικά ασύνδετες ιστορίες. Τα δευτερεύοντα μέρη μερικές φορές αναφέρονται ως ενσωματωμένες ιστορίες, με την κύρια ιστορία να είναι η ιστορία -πλαίσιο. Σε ορισμένα μυθιστορήματα, τα δευτερεύοντα μέρη μπορεί να διακόπτονται από επί πλέον ενσωματωμένες αφηγήσεις. Τα μυθιστορήματα αυτής της τεχνικής είναι μακροσκελή, καθώς η επίλυση της κύριας αφήγησης καθυστερεί λόγω των παρεμβαλλόμενων δευτερευόντων ιστοριών.

Η έκφραση είναι γαλλικός όρος και φαίνεται να χρησιμοποιήθηκε από τα μέσα του 18ου αιώνα αρχικά σε σχέση με θεατρικά έργα.

Παραδείγματα
------------

* *Δον Κιχώτης* του Θερβάντες, δημοσιεύθηκε το πρώτο μέρος το 1605 και το δεύτερο μέρος το 1615
* *Η Αστραία* του Ονορέ ντ'Υρφέ, δημοσιεύτηκε από το 1607 έως το 1627.
* *Η κωμική ιστορία του Φρανσιόν* του Σαρλ Σορέλ (1623 -1626)
* *Το κωμικό μυθιστόρημα* του Πωλ Σκαρρόν (1651-1657)
* *Ζιλ Μπλας* του Αλαίν Ρενέ Λεσάζ (1715–35)
* *Το Χειρόγραφο της Σαραγόσα* του Γιαν Ποτότσκι, δημοσιεύτηκε αρχικά το 1794.
* *Ζακ ο μοιρολάτρης και ο αφέντης του*, Ντιντερό, 1771
* *Νύχτες κάτω από την πέτρινη γέφυρα* του Λέο Περούτς, δημοσιεύτηκε το 1953

Παραπομπές
----------

1. ↑  Από το οπισθόφυλλο του *Χειρόγραφου της Σαραγόσα* του Γιαν Ποτότσκι, εκδ. Ψυχογιός
2. ↑ . «hal.archives-ouvertes.fr/Berinus, le piège et l'errance : entre roman à tiroirs et roman de chevalerie».
3. ↑  "Romans à tiroirs" d'hier et d'aujourd'hui: Parodie et experimentation romanesque. Maria Eduarda Keating
4. ↑ . «gallica.bnf.fr/essentiels/alain-rene-lesage/gil-blas».
5. ↑ . «xn--qxaek7au.gr/forum/"Συρταρωτό μυθιστόρημα"-Το χειρόγραφο της Σαραγόσα-Γιάν Ποτότσκι».
Συντεταγμένες: 45°3′0.00″N 3°52′56.95″E﻿ / ﻿45.0500000°N 3.8824861°E﻿ / 45.0500000; 3.8824861

Το **Σαιν Μισέλ ντ΄Εγκυίγ** είναι παρεκκλήσι στο Εγκυίγ, κοντά στο Λε Πουί-αν-Βελαί στη Γαλλία. Το παρεκκλήσι προσεγγίζεται με 268 σκαλοπάτια λαξευμένα στο βράχο. Χτίστηκε το 969 σε ένα ηφαιστειακό βύσμα ύψους 85 μέτρων.  Η επιφάνεια στο πάνω μέρος του βύσματος είναι 57 μέτρα σε διάμετρο. 

Ο επίσκοπος Godescalc του Λε Πουί-αν-Βελαί έχτισε το παρεκκλήσι, για να γιορτάσει την επιστροφή του από το προσκύνημα του Αγίου Ιακώβου το 951.  Το παρεκκλήσι είναι αφιερωμένο στον Αρχάγγελο Μιχαήλ, τον προστάτη των βουνοκορφών και άλλων υψηλών τόπων.

Ένα προϊστορικό ντολμέν αφιερωμένο στον Ερμή από τους Ρωμαίους χτίστηκε πάνω στο ηφαιστειακό βύσμα πριν από την κατασκευή του παρεκκλησίου. Τρεις πέτρες από αυτό το ντολμέν λέγεται ότι είναι ενσωματωμένες στο παρεκκλήσι.

Τον 12ο αιώνα το παρεκκλήσι διευρύνθηκε και προστέθηκαν ένας σηκός, ένας περιπατητικός διάδρομος, δύο πλευρικά παρεκκλήσια, ένας νάρθηκας, μια λαξευμένη πύλη, περισσότερες τοιχογραφίες και ένα καμπαναριό. Το καμπαναριό χτίστηκε στο στυλ του κοντινού καθεδρικού ναού Νοτρ-Νταμ-ντυ-Πουί.

Το 1429, η μητέρα της Ιωάννας της Λωρραίνης, Ιζαμπέλ Ρομέε, πιστεύεται ότι είχε έρθει στην τοποθεσία, για να προσευχηθεί.

* Παρεκκλήσι Σαιν Μισέλ ντ΄ΕγκυίγΠαρεκκλήσι Σαιν Μισέλ ντ΄Εγκυίγ
* Θέα από το παρεκκλήσι Σαιν Μισέλ ντ΄ΕγκυίγΘέα από το παρεκκλήσι Σαιν Μισέλ ντ΄Εγκυίγ
* Πρόσοψη του παρεκκλησιού Σαιν Μισέλ ντ΄ΕγκυίγΠρόσοψη του παρεκκλησιού Σαιν Μισέλ ντ΄Εγκυίγ
* Το παρεκκλήσι Σαιν Μισέλ ντ΄Εγκυίγ φωτισμένο τη νύχταΤο παρεκκλήσι Σαιν Μισέλ ντ΄Εγκυίγ φωτισμένο τη νύχτα
* Εσωτερικό του παρεκκλησίου Σαιν Μισέλ ντ΄ΕγκυίγΕσωτερικό του παρεκκλησίου Σαιν Μισέλ ντ΄Εγκυίγ
* Εσωτερικό του παρεκκλησίου Σαιν Μισέλ ντ΄ΕγκυίγΕσωτερικό του παρεκκλησίου Σαιν Μισέλ ντ΄Εγκυίγ
* Εξωτερικό και πρόσοψη του παρεκκλησίου Σαιν Μισέλ ντ΄ΕγκυίγΕξωτερικό και πρόσοψη του παρεκκλησίου Σαιν Μισέλ ντ΄Εγκυίγ

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 7  Μαρτίου 2021.
3. ↑  «Eglise Saint-Michel». Base Mérimée, ministère français de la Culture.
4. 1 2  «Saint Michel d'Aiguilhe (St. Michael of the Needle)». *Atlas Obscura* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2019.
5. 1 2 3  «St. Michel d'Aiguilhe - Le Puy, France». *www.sacred-destinations.com*. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Chapelle Saint-Michel d'Aiguilhe στο Wikimedia Commons

  



|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Γαλλία
 |

 |
Ο **σεισμός στο Αίγιο το 1995**, είχε μέγεθος 6,1 της κλίμακα Ρίχτερ και έλαβε χώρα στις 15 Ιουνίου 1995 ώρα 03:15 και προκάλεσε 26 θύματα (16 Έλληνες και 10 Γάλλοι) και σοβαρές υλικές καταστροφές. Το επίκεντρο του σεισμού βρισκόταν περίπου 15 χιλιόμετρα βόρεια-βορειοανατολικά από το Αίγιο, στο δυτικό άκρο του Κορινθιακού κόλπου, σε εστιακό βάθος 10 χιλιομέτρων. Ο μεγαλύτερος μετασεισμός σημειώθηκε 15 λεπτά μετά τον κύριο και είχε μέγεθος 5,7 ρίχτερ. Οι νεκροί ήταν αποτέλεσμα της κατάρρευσης μιας πολυκατοικίας στο κέντρο της πόλης και του ξενοδοχείου «Ελίκη» στα Βαλιμίτικα.

Πέρα από τις καταστροφές που σημειώθηκαν, παρατηρήθηκε μια διάρρηξη του εδάφους μήκους πέντε χιλιομέτρων και κατακόρυφης μετακίνησης 5 εκατοστών από τον Άγιο Κωνσταντίνο στα δυτικά μέχρι τα Σταφιδάλωνα στα ανατολικά του Αιγίου. Κοντά στις παραλίες παρατηρήθηκαν φαινόμενα ρευστοποίησης, τα οποία δημιουργούνται όταν σεισμικές δονήσεις χαλούν τη συνοχή λεπτόκοκκων εδαφών πλούσιων σε άμμο και νερό, με αποτέλεσμα να συμπεριφέρονται ως υγρά. Παρατηρήθηκε λόγω του σεισμού αποκόλληση των ακτών σε παραλίες με μεγάλη κλίση, όπου ζώνες με πλάτος μέχρι 50 με 70 μέτρα ολίσθησαν λόγω του σεισμού προς τη θάλασσα. Τέλος, παρατηρήθηκαν μικρές κατολισθήσεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «17 χρόνια από τον καταστροφικό σεισμό στο Αίγιο». NewsNow. 16 Ιουνίου 2012. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2013.
2. ↑  Δ. Παπαναστασίου και Κ. Γάκη-Παπαναστασίου. «Ο σεισμός του Αιγίου (15·6· 1995), σεισμοτεκτονικές παρατηρήσεις και Γεωμορφικές επιπτώσεις στο φυσικό περιβάλλον». *Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Θεόφραστος*. Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2013.
**Χημικό είδος** είναι ένα σύνολο από χημικώς όμοιες μοριακές οντότητες, (άτομα, μόρια, ιόντα, μοριακά θραύσματα ή μοριακές διαμορφώσεις) οι οποίες όταν υποβάλλονται σε μία χημική διαδικασία (χημική ανάλυση ή χημική μέτρηση) τους αποδίδεται το ίδιο σύνολο από ενεργειακές στάθμες στη χρονική κλίμακα του πειράματος. Ο όρος εφαρμόζεται επίσης σε ένα σύνολο από χημικά όμοιες ατομικές ή μοριακές δομικές μονάδες σε μια στερεή διάταξη (ιοντικό ή μεταλλικό πλέγμα)[1].

Για παράδειγμα έστω δύο ισομερείς διαμορφώσεις (μορφομερή) του ίδιου μορίου που εναλλάσσονται γρήγορα από τη μια μορφή στην άλλη. Εάν η μετάβαση από τη μία στην άλλη μορφή είναι αρκετά αργή, στην χρονική κλίμακα που καθορίζεται από τη ραδιοσυχνότητα του NMR φασματομέτρου, τότε ταυτοποιούνται και οι δύο στο NMR φάσμα και θεωρούνται διαφορετικά χημικά είδη. Από την άλλη πλευρά σε μια αργή χημική αντίδραση το ίδιο μείγμα μορφομερών θα συμπεριφερθεί ως ένα χημικό είδος.

Ο όρος αναφέρεται σε μοριακές οντότητες που περιέχουν τα στοιχεία με την συνηθισμένη ισοτοπική αναλογία που εμφανίζεται στη φύση, εκτός αν τα περιφραζόμενα απαιτούν εξαίρεση.

Η διατύπωση του ορισμού έχει στόχο να συμπεριλάβει περιπτώσεις όπως ο γραφίτης, το χλωριούχο νάτριο ή ένα επιφανειακό οξείδιο όπου οι βασικές δομικές μονάδες δεν είναι δυνατόν να απομονωθούν, αλλά και περιπτώσεις όπου απομονώνονται.

Στην κοινή χημική χρήση τα γενικά και ειδικά ονόματα ή οι χημικοί τύποι αναφέρονται σε αμφότερα τα χημικά είδη ή στις μοριακές οντότητες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  IUPAC Gold Book definition of chemical species
{{WikidataCoord}} – missing coordinate data

Στις 21 Δεκεμβρίου 1990 και ώρα 08:57 σημειώθηκε σεισμός μεγέθους 6,1 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ με επίκεντρο την Γουμένισσα κοντά στο χωριό Γρίβα.

Σεισμός
-------

Ο σεισμός είχε μέγεθος 6,1 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ εστιακό βάθος 13 χιλιόμετρα και έγινε ιδιαίτερα αισθητός στους νόμους Πέλλας και Κιλκίς στην Βόρεια Μακεδονία καθώς και σε ολόκληρη την Βόρεια Ελλάδα.

Καταστροφές
-----------

Ο απολογισμός ήταν 1 νεκρή ηλικιωμένη που καταπλακώθηκε από τοιχίο στην Έδεσσα και 60 τραυματίες, πολλά κτίρια στην Έδεσσα υπέστησαν σημαντικές ζημιές πολλά από αυτά κρίθηκαν κατεδαφιστέα.

Προσεισμοί και Μετασεισμοί
--------------------------

Πολλούς μήνες πριν υπήρχε σεισμική δραστηριότητα στην περιοχή στις 1 Μαρτίου 1990 σημειώθηκε σεισμός 3,6 Ρίχτερ στην περιοχή ενώ στις 19 Απριλίου σημειώθηκε σεισμός μεγέθους 2,5 Ρίχτερ, το καλοκαίρι του 1990 σημειώθηκαν πολλοί σεισμοί της τάξης του 2 Ρίχτερ.

Ο μεγαλύτερος μετασεισμός σημειώθηκε την ίδια ημέρα στις 18:19 με μέγεθος 4,6 Ρίχτερ και ο δεύτερος σε μέγεθος στις 3 Μαρτίου 1991 με μέγεθος 4,1 Ρίχτερ (ώρα 12:09), η μετασεισμική δραστηριότητα διήρκησε μέχρι τον Μάιο του 1991.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Quake info: Very strong mag. 6.1 earthquake - Nomos Kilkis, 31 km northeast of Edessa, Pella, Macedonia Centrale, Greece, on Friday, 21 December 1990 at 06:57 (GMT)». *www.volcanodiscovery.com*. Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2021.
2. ↑  «USGS». *earthquake.usgs.gov*. USGS. Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2021.
Το **Χειμέριον** ήταν αρχαιοελληνικός προ Ελληνιστικός οχυρωμένος οικισμός και λιμένας της Ηπείρου. Η ακρόπολή του ήταν οχυρωμένη από την εποχή της αρχαϊκής περιόδου. Ευρισκόταν στην τοποθεσία της σημερινής Στιγκιάς, σε απόσταση 5 χμ. από την Έφυρα. Αναφέρεται από τον Θουκυδίδη (1, Κερκυραϊκά, 30 και 46) και τον Παυσανία.

Η Ήπειρος στην διάρκεια της Αρχαιότητας.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος πόλεων της Αρχαίας Ηπείρου

Παραπομπές
----------

1. ↑  An Inventory of Archaic and Classical Poleis: An Investigation Conducted by The Copenhagen Polis Centre for the Danish National Research Foundation by Mogens Herman Hansen, 2005, p. 340
2. ↑  Θουκυδίδης, Ιστορία, 1.30
3. ↑  Παυσανίας, Αρκαδικά, Ζ΄, 2.)
Το λογότυπο του κόμματος
Το **Χεζμπ-ε-Ισλαμί Γκουλμπουντίν** (περσικά: حزب اسلامی گلبدین‎) είναι αφγανικό πολιτικό κόμμα και παραστρατιωτική ομάδα.

Το πρώτο Χεζμπ-ε-Ισλαμί ιδρύθηκε το 1977 από τον Γκουλμπουντίν Χεκματυάρ, ο οποίος αργότερα έγινε επικεφαλής του. Η άλλη συνιστώσα του Χεζμπ-ε Ισλαμί καθοδηγούνταν από τον Μουλαβή Γιουνάς Χαλίς, ο οποίος διαχωρίστηκε από το κόμμα του Χεκματυάρ και ίδρυσε το δικό του Χεζμπ-ε Ισλαμί το 1979. Έγινε γνωστή ως συνιστώσας Χαλίς και η βάση της βρισκόταν στο Νανγκαράρ. Το Χεζμπ-ε Ισλαμί Γκουλμπουντίν αποτέλεσε μέρος των Επτά της Πεσαβάρ, μιας συμμαχίας ομάδων σουνιτών μουτζαχεντίν κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εισβολής.

Το κόμμα στηριζόταν οικονομικά από αντισοβιετικές δυνάμεις μέσω της Πακιστανικής Υπηρεσίας Πληροφοριών κατά τη διάρκεια του σοβιετικού πολέμου στο Αφγανιστάν. Ωστόσο το κόμμα περιθωριοποιήθηκε στην πολιτική του Αφγανιστάν μετά την άνοδο των Ταλιμπάν στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Παρέμεινε στο περιθώριο μέχρι τη δεκαετία του 2000, όταν μετατράπηκε σε επιθετική παραστρατιωτική ομάδα η οποία ανέλαβε την ευθύνη για αιματηρές επιθέσεις κατά των συμμαχικών δυνάμεων και της κυβέρνησης του Χαμίντ Καρζάι στην περίοδο μετά τον πόλεμο του Αφγανιστάν το 2001. Η στρατιωτική του δύναμη υπολογίζεται σε μερικές χιλιάδες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Gunaratna, Rohan· Woodall, Douglas (2015). *Afghanistan after the Western Drawdown*. Lanham: Rowman & Littlefield. σελ. 214-5. ISBN 9781442245068.
2. ↑  Johnson, Thomas H. (2018). *Taliban Narratives: The Use and Power of Stories in the Afghanistan Conflict*. Oxford: Oxford University Press. σελ. 196. ISBN 9780190911355.
3. ↑  «Gulbuddin Hekmatyar's Return to the Afghan Insurgency». *www.jamestown.org*. 29 Μαΐου 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιουνίου 2008. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2018. CS1 maint: Unfit url (link)
4. ↑  Crowley, Michael. «Our Man in Kabul?». New Republic. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2019. CS1 maint: Unfit url (link)
Η **χημική θερμοδυναμική** είναι επιστημονικός κλάδος της Χημείας (και ειδικότερα της Φυσικοχημείας) και αποτελεί εφαρμογή της Θερμοδυναμικής (κλάδος της Φυσικής) στα χημικά συστήματα. Ο συγκεκριμένος κλάδος δημιουργήθηκε προκειμένου να μελετήσει τις ενεργειακές μεταβολές που συνοδεύουν τις χημικές και φυσικοχημικές διεργασίες (π.χ. καύση οργανικών ενώσεων, τήξη του πάγου, εξάτμιση του χλωροφορμίου και άλλα).

Η χημική θερμοδυναμική περιλαμβάνει τον κλάδο της Θερμοχημείας, ο οποίος ασχολείται με τις μεταβολές της ενθαλπίας (για σταθερή πίεση η μεταβολή της ενθαλπίας ισούται με την απορροφούμενη ή την εκλυόμενη θερμότητα) που συμβαίνουν κατά τα χημικά και φυσικοχημικά φαινόμενα.

Ιστορία
-------

Στα μέσα του 19ου αιώνα κάποιοι επιστήμονες (J.W. Gibbs, J.H. van 't Hoff, S.A. Arrhenious, F.W. Ostwald, G.N. Lewis, W.H. Nernst και άλλοι) μετέφεραν και εφήρμοσαν γνώσεις από τη θεωρία της Θερμοδυναμικής σε θέματα της Χημείας, προκειμένου να μελετήσουν τις ενεργειακές μεταβολές που σχετίζονταν με τα χημικά φαινόμενα. Έτσι, λοιπόν, άρχισε η ανάπτυξη μιας πιο συστηματικής μελέτης των χημικών συστημάτων με τη χρήση εννοιών καλά ορισμένων από την επιστήμη της Φυσικής, ενώ εκτός του πειράματος χρησιμοποιήθηκαν και πιο μαθηματικοποιημένες προσεγγίσεις, γεννώντας κατά αυτόν τον τρόπο το πεδίο της Χημικής Θερμοδυναμικής.

Εφαρμογές
---------

Κάποιες ενδιαφέρουσες εφαρμογές της Χημικής Θερμοδυναμικής είναι οι παρακάτω:

* Θεωρητική πρόβλεψη της αυθόρμητης ή μη πραγματοποίησης κάποιας χημικής αντίδρασης, υπό ορισμένες συνθήκες πίεσης και θερμοκρασίας.
* Θεωρητικός υπολογισμός της θερμότητας που εκλύεται ή απορροφάται κατά την πραγματοποίηση μιας χημικής αντίδρασης, υπό ορισμένες συνθήκες πίεσης και θερμοκρασίας.
* Υπολογισμός της σταθεράς χημικής ισορροπίας για κάποια αντίδραση σε ισορροπία, υπό ορισμένες συνθήκες πίεσης και θερμοκρασίας (εύρεση του βαθμού μετατροπής των αντιδρώντων σε προϊόντα).
* Άλλες εφαρμογές.

Δείτε επίσης
------------

* Χημεία και Φυσική
* Φυσικοχημεία
* Θερμοδυναμική και Θερμοχημεία

Προτεινόμενη βιβλιογραφία
-------------------------

* P. Atkins & J. de Paula, ***Φυσικοχημεία (μετάφραση 9ης ξενόγλωσσης έκδοσης)***, Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης, 2015, ISBN 978-960-524-431-6
* Ν.Α. Κατσάνος, ***Φυσικοχημεία: Βασική Θεώρηση (έκδοση 3η-συμπληρωμένη)***, Εκδόσεις «ΠΑΠΑΖΗΣΗ», 1999, ISBN 9789600204483
* D.D. Ebbing & S.D. Gammon, ***Γενική Χημεία (6η έκδοση)***, Εκδόσεις «Τραυλός», ISBN 960-7990-66-8
Ως **χημικό σθένος** χαρακτηρίζεται αφενός η αναλογία ένωσης ενός στοιχείου με άλλα, αφετέρου η ενωτική ικανότητα αυτού. Προσδιορίζεται δε από τα ηλεκτρόνια της εξωτερικής στοιβάδας του ατόμου του στοιχείου.

Γενικά
------

Κάθε στοιχείο έχει συγκεκριμένη ενωτική ικανότητα - χημικό σθένος προκειμένου αυτό να καταστεί κορεσμένη χημικής ένωση. Το σθένος του υδρογόνου για παράδειγμα είναι 1, εξ ου και ονομάζεται **μονοσθενές** (στοιχείο), του οξυγόνου 2, (*δισθενές*), του άνθρακα 4 (*τετρασθενές*) κλπ.  
 
Όταν λοιπόν δύο ή περισσότερα στοιχεία συγκροτούν μια χημική ένωση συνδυάζονται μεταξύ τους με καθορισμένες αναλογίες που καθορίζονται ακριβώς από τα σθένη τους. Έτσι 2 μέρη υδρογόνου θα πρέπει να ενωθούν με 1 μέρος οξυγόνου για να σ3;
Ορισμένα στοιχεία εμφανίζονται με περισσότερα του ενός σθένη. Όπως π.χ. ο σίδηρος που εμφανίζεται άλλοτε με 2 και άλλοτε με 3 σθένη, δηλαδή άλλοτε δισθενής και άλλοτε τρισθενής.

Προσδιορισμός σθένους
---------------------

Κατ΄ αρχήν το σθένος ενός χημικού στοιχείου προσδιορίζεται ανάλογα με τον αριθμό των ατόμων του υδρογόνου που μπορεί να ενωθεί με το άτομο του στοιχείου προκειμένου να δημιουργήσει κορεσμένο μόριο χημικής ένωσης. Ανάλογα δε του απαιτούμενου αυτού αριθμού χαρακτηρίζεται και μονσθενές, δισθενές, τρισθενές κ.λπ.  

Υφίστανται όμως και χημικά στοιχεία που δεν σχηματίζουν ενώσεις με το υδρογόνο. Στη περίπτωση αυτή το σθένος των στοιχείων αυτών προσδιορίζεται από το σχηματισμό ένωσης με άλλο στοιχείο γνωστού χημικού σθένους. Έτσι το σθένος των μετάλλων που οι ενώσεις τους με το υδρογόνο είναι σπάνιες λαμβάνεται κυρίως υπόψη οι ενώσεις τους με το χλώριο όπου πάντοτε σ΄ αυτές φέρεται ως μονοσθενές.

* Σημειώνεται ότι από τα αμέταλλα στοιχεία συνηθέστερα(\*):

**μονοσθενή** είναι: το φθόριο, το χλώριο, το βρώμιο και ιώδιο.
**δισθενή** είναι: το οξυγόνο, το θείο, το σελήνιο και το τελούριο.
**τρισθενή** είναι: το άζωτο, ο φωσφόρος, το αρσενικό, το αντιμόνιο και το βόριο, και ακόμη
**τετρασθενή** είναι: ο άνθρακας και το πυρίτιο.

Συμβολισμός
-----------

* Το χημικό σθένος συμβολίζεται με ένα λατινικό αριθμό μόνο στο όνομα της ένωσης π.χ. "χλωρίδιο του σιδήρου (ΙΙ)" ή FeCl2, "οξείδιο του σιδήρου (ΙΙΙ)" ή Fe2O3.