recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Αλέξιος Τζαμπλάκων** (άκμασε 1317–32) ήταν Βυζαντινός αριστοκράτης και ανώτερος αξιωματούχος.

Βιογραφία
---------

Οι Τζαμπλάκωνες ήταν μία σημαντική και πλούσια αριστοκρατική οικογένεια, που πιστοποιείται στις πηγές από τα μέσα του 13ου αι. όταν ένα από τα μέλη της επέτυχε τον υψηλό στρατιωτικό βαθμό του δομέστικου των Σχολών (στρατάρχη). Ο Αλέξιος ήταν γιος αυτού του άνδρα.  

Μαρτυρείται για πρώτη φορά το 1317, στην υπηρεσία του Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου (σ. 1282–1328).  Στη συνέχεια αναφέρεται το 1326, όταν κατείχε το αξίωμα του *μέγα τζαούσιου* και τη θέση του κυβερνήτη (*κεφαλής*) της πόλης των Σερρών και της περιοχής της Ποπόλιας, νότια του όρους Παγγαίου στη Μακεδονία.    Στον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ του Ανδρόνικου Β΄ και του εγγονού του Ανδρονίκου Γ΄ (π. 1328–1341), ο Τζαμπλάκων τάχθηκε αρχικά με τον πρεσβύτερο Ανδρόνικο Β΄, αλλά το 1327 άλλαξε πλευρά και ανταμείφθηκε με την προαγωγή σε *μέγα παπία* και τη διοίκηση της Ζίχνης.   

Τον Ιούλιο του 1331/32, ο Τζαμπλάκων διοίκησε την αριστερή πτέρυγα του Ρωμαϊκού στρατού στην ήττα στο Ρουσόκαστρο κατά των Βουλγάρων.   Τον Νοέμβριο του 1332, στην τελευταία του γνωστή πράξη ως *μέγας παπίας*, συνυπέγραψε συνθήκη με τη Βενετία.  Λίγο αργότερα, και έχοντας ήδη αρκετό καιρό πριν υιοθετήσει το μοναστικό όνομα *Αντώνιος*, αποσύρθηκε σε ένα μοναστήρι, όπου έζησε τις υπόλοιπες ημέρες του. Η ημερομηνία του τέλους του είναι άγνωστη, αλλά πιθανότατα ήταν μετά το 1334.

Οικογένεια
----------

Ο Αλέξιος Τζαμπλάκων είχε τέσσερα γνωστά παιδιά, τρεις γιους και μια κόρη:   

* Ασωματιανός, ο οποίος έγινε *μέγας δούκας* (διοικητής του Ρωμαϊκού ναυτικού).
* Αρσένιος, που έγινε *μέγας παπίας.*
* Δημήτριος, ο οποίος έγινε *μέγας στρατοπεδάρχης.*
* μία κόρη, που παντρεύτηκε ένα μέλος της οικογένειας Toρνίκη.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. 1 2 3 4 5  Kazhdan (1991), p. 2135
3. 1 2 3 4 5 6 7  PLP 27748
4. 1 2 3 4 5 6  Guilland (1967), pp. 254–255

Πηγές
-----

* Guilland, Rodolphe (1967). Recherches sur les institutions byzantines [Studies on the Byzantine Institutions]. Berliner byzantinische Arbeiten 35 (in French). I. Berlin and Amsterdam: Akademie-Verlag & Adolf M. Hakkert. OCLC 878894516.
* (Αγγλικά) Kazhdan, Alexander, επιμ. (1991). *The Oxford Dictionary of Byzantium*. Οξφόρδη και Νέα Υόρκη: Oxford University Press. ISBN 0-19-504652-8.
* Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Walther, Rainer; Sturm-Schnabl, Katja; Kislinger, Ewald; Leontiadis, Ioannis; Kaplaneres, Sokrates (1976–1996) (στα γερμανικά). *Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit*. Βιέννη: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-1.
Συντεταγμένες: 37°59′32″N 23°46′07″E﻿ / ﻿37.9923085°N 23.7684954°E﻿ / 37.9923085; 23.7684954

 
Το **Νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός**, με την επίσημη ονομασία **Γενικό Νομαρχιακό Νοσοκομείο Αθηνών Κοργιαλένιο Μπενάκειο Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού**, είναι νοσοκομείο στην ομώνυμη συνοικία της Αθήνας.

Σύντομο ιστορικό
----------------

Ο σχεδιασμός του κτιρίου το οποίο σήμερα στεγάζει το νοσοκομείο ανατέθηκε το 1923 στον αρχιτέκτονα Αριστείδη Μπαλάνο ενώ ο θεμέλιος λίθος αυτού ετέθη στις 7 Απριλίου του 1927. Η οικοδόμηση ανατέθηκε σε γερμανική εταιρία και τα επίσημα εγκαίνια έγιναν στις 23 Νοεμβρίου 1930. Ως ημερομηνία πρώτης λειτουργίας αναφέρεται η 15η Δεκεμβρίου 1930. Αρχικά το νοσοκομείο λειτούργησε με 2 κλινικές (Παθολογική και Χειρουργική) και 4 εργαστήρια (Ακτινολογικό, Βιοχημικό, Μικροβιολογικό και Παθολογοανατομικό). Η δύναμή του έφτανε τις 185 κλίνες. Τις δεκαετίες που θα ακολουθήσουν σημειώνονται συνεχείς επεκτάσεις του νοσοκομείου το οποίο θα φτάσει στη σημερινή του μορφή το 1978 με την ανέγερση 9όροφης πτέρυγας. 

Αξίζει να σημειωθεί ότι η διοίκηση του νοσοκομείου επιχείρησε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 90 να επεκτείνει περαιτέρω τις εγκαταστάσεις του με την αποπεράτωση κτιρίου που επί έτη έστεκε ημιτελές στη συμβολή της λεωφόρου Μεσογείων με την οδό Σοφίας Σλήμαν. Παρολαυτά, και με απόφαση της Πολεοδομίας, το εν λόγω κτίριο κρίθηκε ακατάλληλο και κατεδαφίστηκε με ελεγχόμενες εκρήξεις στις 22 Μαΐου του 1994. Στη θέση του χτίστηκε 6 χρόνια αργότερα, το Νοσοκομείο Ερρίκος Ντυνάν.

Δείτε επίσης
------------

* Επίσημη σελίδα του νοσοκομείου.
* Μαθιός Μακκάς
* Κατάλογος νοσοκομείων της Ελλάδας

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Νοσοκομεία στην Αθήνα |
| --- |
|  |
| 
* Νοσοκομείο "Ανδρέας Συγγρός"
* Νοσοκομείο Ευαγγελισμός
* Νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός
* Ιπποκράτειο Αθηνών
* Νοσοκομείο Παίδων Αγία Σοφία
* Νοσοκομείο Παναγιώτη και Αγλαΐας Κυριακού
 |

 |
Συντεταγμένες: 48°49′41″N 02°20′47″E﻿ / ﻿48.82806°N 2.34639°E﻿ / 48.82806; 2.34639

Άποψη της εισόδου της Μικρής Αλσατίας, στον αριθμό 10 της *rue Daviel*.
Η **Μικρή Αλσατία** ή **cité Daviel** είναι ένα σύνολο ακινήτων το οποίο βρίσκεται στο 13ο Δημοτικό Διαμέρισμα του Παρισιού, στη Γαλλία.

Τοποθεσία
---------

Η Μικρή Αλσατία βρίσκεται στον αριθμό 10 της *rue Daviel*, στα δυτικά του 13ου Δημοτικού Διαμερίσματος του Παρισιού, στο δυτικό τμήμα της Μπυτ-ω-Κάιγ. Η είσοδος αυτού του συνόλου ακινήτων βρίσκεται στον αριθμό 10 της *rue Daviel*. Η Μικρή Ρωσία βρίσκεται σε μεγαλύτερο ύψος από αυτήν στα βόρεια, στο βάθος της αυλής.

Περιγραφή
---------

Η Μικρή Αλσατία είναι ένα σύνολο 40 αστικών κατοικιών, εργατικών τουβλόχτιστων οικιών με ξυλοδεσιές, σε « αλσατικό » στυλ. Οι οικίες είναι οργανωμένες στην περίμετρο μιας ορθογώνιας κεντρικής αυλής έκτασης περίπου 500 m².

Ιστορία
-------

Το σύνολο ακινήτων αυτό κατασκευάστηκε το 1912 από τον αρχιτέκτονα Ζαν Βαλτέρ για λογαριασμό της ένωσης *l'Habitation Familiale*.

Δείτε επίσης
------------

* Μικρή Ρωσία (Παρίσι)
* Cité Florale
* Place de l'Abbé-Georges-Hénocque
Ο Πέτρος Καλλιγάς (δεξιά μετά τον Διάδοχο Κωνσταντίνο) σε φωτογραφία της διοργανωτικής επιτροπής των Ολυμπιακών αγώνων του 1906: Μιλτιάδης Νεγρεπόντης, Αλέξανδρος Μερκάτης, Σπυρίδων Στάης, Σπυρίδων Λάμπρος, Γεώργιος Στρέιτ, Διάδοχος Κωνσταντίνος, Πέτρος Καλλιγάς, Παύλος Σκουζές, Μ. Στελλάκης, Νικόλαος Θων, Κωνσταντίνος Μηλιώτης Κομνηνός.
Ο **Πέτρος Καλλιγάς** (1856 - 1940) ήταν Έλληνας πολιτικός και πολεοδόμος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Παύλου Καλλιγά και της Μαρίας Μανούση. Σπούδασε στη φυσικομαθηματική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και συμπλήρωσε τις σπουδές του στη μηχανολογία, στη Δρέσδη. Ακολούθησε στρατιωτική καριέρα και έλαβε μέρος στην εκστρατεία της Θεσσαλίας. Αργότερα ειδικεύτηκε στην αρχιτεκτονική στην Αγγλία.

Διετέλεσε υπουργός εθνικής οικονομίας στην κυβέρνηση Αλεξάνδρου Ζαΐμη καθώς και υπουργός συγκοινωνίας, ταχυδρομείων και γεωργίας στις κυβερνήσεις Αναστασίου Χαραλάμπη και Σωτηρίου Κροκιδά. Υπήρξε γενικός γραμματέας (1897 - 1905) και πρόεδρος (1912 - 1913) του Σ.Ε.Γ.Α.Σ. δεν αποδέχτηκε όμως την εκλογή του, καθώς και μέλος του ιδρυτικού διοικητικού συμβουλίου του Κολλεγίου Αθηνών.

Απεβίωσε το 1940 στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με την Ιουλία Ράλλη και γιος του ήταν ο ζωγράφος Παύλος Π. Καλλιγάς.

Συγγράμματα
-----------

Είχε συγγράψει πλήθος έργων μεταξύ των οποίων *«Μελέται περί ατμομηχανών»* (Αθήνα 1885), *«Σχέδιον Αθηνών»* (1919)

Πηγές
-----

1. 1 2 3  Βιογραφικό Καλλιγά,από την ιστοσελίδα του Σ.Ε.Γ.Α.Σ.
2. ↑  κυβέρνηση Ζαΐμη, από την ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Κυβέρνησης
3. ↑  κυβέρνηση Χαραλάμπη, από την ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Κυβέρνησης
4. ↑  κυβέρνηση Κροκιδά Αρχειοθετήθηκε 2016-03-14 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Κυβέρνησης
5. ↑  Ετήσια έκθεση Κολλεγίου Αθηνών,από την ιστοσελίδα του Κολλεγίου Αθηνών

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πέτρος Καλλιγάς στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 222814
* **AA**: 1405

 |

 |
Εσωτερικός χώρος του βαγονιού του Μπεοβόζ
Το **Μπεοβόζ** (σερβικά:Беовоз) είναι δίκτυο προαστιακού σιδηρόδρομου στο Βελιγράδι. Συνδέει τα βόρεια, δυτικά και νότια προάστια με το κέντρο της πρωτεύουσας της Σερβίας. Διαχειρίζονται οι Σερβικοί Σιδηρόδρομοι. Άρχισε να λειτουργεί το 1992 και το 2006 μετέφερε 6.182.000 επιβάτες.

Δίκτυο
------

Προς το παρόν το δίκτυο έχει 5 γραμμές:

* *Γραμμή 1:* Παντσεβάτσκι Μοστ - Πάντσεβο Βόιλοβιτσα
* *Γραμμή 2:* Βελιγράδι-Κέντρο (Πρόκοπ) - Ρίπαν - Μλαντένοβατσ
* *Γραμμή 3:* Πάντσεβο Βόιλοβιτσα - Βάλεβο
* *Γραμμή 4:* Μπατάινιτσα - Ίντζια
* *Γραμμή 5:* Παντσεβάτσκι Μοστ - Νέο Βελιγράδι

Μόνο 2 σταθμοί είναι υπόγειοι: Βούκοβ Σπόμενικ και Καρατζόρτζεβ Πάρκ.
Η **Μαρία Παναγιωτοπούλου-Κασσιώτου** είναι Ελληνίδα φιλόλογος, πολιτικός και πρώην ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας (ΕΛΚ).

Βιογραφικά Στοιχεία
-------------------

Η Μαρία Παναγιωτοπούλου-Κασσιώτου γεννήθηκε το 1952 στην πόλη της Χίου, όπου και μεγάλωσε. 

Σπούδασε στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών από όπου έλαβε δύο πτυχιακούς τίτλους, αυτόν της Αγγλικής και Γαλλικής Φιλολογίας και αυτόν των Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών. Ακολούθως, απέκτησε Δίπλωμα DEA αλλά και διδακτορικό τίτλο πάνω στην Ιστορία με βαθμό "Άριστα" από το ιστορικό Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. 

Εργάστηκε ως καθηγήτρια σε σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (Γυμνάσια και Λύκεια) τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Γερμανία. Μάλιστα για το έργο της τιμήθηκε από τον πρόεδρο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας Ρόμαν Χέρτσογκ με το "Παράσημο του Σταυρού του Τάγματος της Τιμής". Ακόμα, έχει εργαστεί ως ερευνήτρια και επιστημονική συνεργάτιδα του Πανεπιστημίου της Βόννης. Επιπλέον, ήταν μία από τους συντάκτες του Λεξικού Μεσαιωνικής-Βυζαντινής Ελληνικής γλώσσας το οποίο εκδίδει η Ακαδημία των Επιστημών της Αυστρίας. 

Έχει συνγράψει σειρά επιστημονικών και ενημερωτικών βιβλίων, ενώ άρθρα της έχουν δημοσιευθεί στον ενχώριο αλλά και τον διεθνή τύπο. Η Μαρία Κασσιώτου έχει δραστηριοποιηθεί έντονα γύρω από τα ζητήματα της Πολιτικής για την Οικογένεια αλλά και για τα θέματα εκπαίδευσης - παιδεία των Απόδημων Ελλήνων.

Στις Ευρωεκλογές του 2004 τοποθετήθηκε στην 8η θέση του Ψηφοδελτίου της ΝΔ, με την οποία στις εκλογές αυτές εξελέγη ευρωβουλευτής του ΕΛΚ. Καθ' όλη τη διάρκεια της θητείας της, χρημάτισε πρόεδρος της Διακομματικής Ομάδας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Οικογένεια και την Προστασία του Παιδιού. Το 2008, τιμήθηκε με το Βραβείο "Ευρωβουλευτής της Χρονιάς 2007-2008" στον τομέα της Απασχόλησης και των Κοινωνικών Υποθέσεων. Στην αξιολόγιση του έργου των ευρωβουλευτών, μετά τη λήξη της θητείας της, κατετάγη 1η μεταξύ των 920 συναδέλφων της, της περιόδου 2004 - 2009.

Στις Εθνικές Εκλογές του 2009, ήταν υποψήφια βουλευτής Νομού Χίου με τη Νέα Δημοκρατία, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να εκλεγεί αντιπρόσωπος του χιακού λαού στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Είναι παντρεμένη με το Διδάκτορα Φιλολογίας της Σορβόννης Γιώργο Παναγιωτόπουλο και έχουν πέντε κορίτσια και τέσσερα αγόρια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «"Ευρωβουλευτής της χρονιάς" η κ. Μαρία Παναγιωτοπούλου - Κασσιώτου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Μαρτίου 2017. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2014.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Προσωπικό ιστολόγιο Μαρίας Παναγιωτοπούλου-Κασσιώτου
Συντεταγμένες: 35°10′34″N 33°21′51″E﻿ / ﻿35.17611°N 33.36417°E﻿ / 35.17611; 33.36417
Το **Μπετεστάν**, για κάποιους μελετητές εκκλησία του Αγ. Νικολάου, είναι ένα από τα πιο σημαντικά ιστορικά κτίρια της Λευκωσίας.

Ιστορία
-------

Βρίσκεται στην νότια πλευρά του Τέμενους Σελμιγιέ και ακριβώς στην άλλη πλευρά του δρόμου. Το Μπετεστάν είναι πρώην ορθόδοξος ναός αφιερωμένος στην Παναγία Οδηγήτρια, που χτίστηκε τον 12 αιώνα. Η εκκλησία θεωρήθηκε ότι αφιερώθηκε στον Αγ. Νικόλαο, λόγω του γεγονότος της ανεύρεσης εντός του ναού ανάγλυφης παράστασης του Αγίου. Στη συνέχεια ανακαινίστηκε, με αφορμή την κατάληψη του νησιού από τους Φράγκους.

Προέλευση της ονομασίας
-----------------------

Την περίοδο της Ενετοκρατίας, ο ναός χρησιμοποιήθηκε ως μητροπολιτικός για τους Ορθόδοξους. Με την κατάληψη της Κύπρου από τους Οθωμανούς το 1570, μετατράπηκε σε "Μπεντεστάν". Η ονομασία αυτή προέρχεται από την τούρκικη λέξη «μπετεστάν», που σημαίνει καλυμμένη αγορά. 

Ονομάζεται έτσι, γιατί κατά την διάρκεια της τουρκικής κατοχής χρησιμοποιήθηκε κάποτε ως αγορά για πώληση υφαντών και κάποτε ως αποθήκη σιταριού. 

### Άγγλοι

Με την κατάληψη της Κύπρου από τους Άγγλους το 1878, διεκδίκησαν και αυτοί με την σειρά τους την εκκλησία. Τελικά όμως, η ιδέα εγκαταλείφθηκε για τους εξής λόγους: 

* το κτίριο ήταν περιουσία του Εβκάφ, οργανισμού που κατέχει και διαχειρίζεται τη εκκλησιαστική περιουσία των μουσουλμάνων της Κύπρου, και ο ισλαμικός νόμος απαγόρευε την πώληση
* αν ενοικιαζόταν, οι δαπάνες για τις επισκευές θα ήταν πολύ μεγάλες και το συμβόλαιο θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ακυρωθεί
* σύμφωνα με τον ισλαμικό νόμο, δεν επιτρέπεται η παρουσία τόπου λατρείας οποιασδήποτε άλλης θρησκείας σε απόσταση μικρότερη από 100 πήχες από το Τέμενος.

Σήμερα, το Μπετεστάν έχει ανακηρυχθεί μεσαιωνικό αρχαιολογικό μνημείο.

Αρχιτεκτονική
-------------

Η εκκλησία του Αγ. Νικολάου έχει μια ιδιόμορφη αρχιτεκτονική. Συνδυάζει φραγκοβυζαντινό ρυθμό, δηλαδή αποτελεί μείγμα Φραγκικού (γοτθικού) και Βυζαντινού αρχιτεκτονικού τύπου, με χαρακτηριστικό γνώρισμα το συνδυασμό του οξυκόρυφου τόξου με βυζαντινό θόλο.

Είναι τρίκλιτη και χωρίζεται από πετρόκτιστες αψίδες. Εξωτερικά χαρακτηριστικά του Αγ. Νικολάου είναι ο ψηλός οχτάγωνος τρούλος με τα πολύχρωμα βιτρό που διακοσμούν τα παράθυρά του. Επίσης, ένα άλλο εξωτερικό χαρακτηριστικό είναι οι 3 γοτθικές θύρες με ανάγλυφα στο βόρειο μέρος τους. Τέλος, στο εσωτερικό υπάρχουν οι τοίχοι, που είναι ερημωμένοι, λόγω του ότι πολλές εικόνες, κειμήλια και πολύτιμα αντικείμενα μεταφέρθηκαν σε άλλες εκκλησίες για να προστατευτούν από την ενδεχόμενη τουρκική εισβολή. Ωστόσο, διακρίνονται ίχνη βυζαντινών τοιχογραφιών.

Αναφορές
--------

Μια ενδιαφέρουσα φωτογραφία του ναού, πριν από τις εργασίες αποκατάστασης που έγιναν, βρίσκεται στην ιστοσελίδα:

Πηγές
-----

* Thomson John, Through Cyprus with the camera, in the autumn of 1878. London : Sampson Low, Marston, Searle, and Rivington, 1879.
* Αθηνά Ταρσούλη, ΚΥΠΡΟΣ, Αθήναι: Εκδόσεις ΑΛΦΑ, 1955. (Κεφ. Εκκλησίες της Λευκωσίας)
* Μεγάλη Κυπριακή Εγκυκλοπαίδεια. Υπεύθυνος έκδοσης Αντρος Παυλίδης, Λευκωσία: Εκδ. Φιλόκυπρος, 1984.
Το **Κουμαρτσιλάρ Χαν** (Πανδοχείο του Τζογαδόρου) είναι καραβανσεράι, το οποίο βρίσκεται στην Βόρεια Λευκωσία της Βόρειας Κύπρου. Η αρχή ημερομηνία κατασκευής του παραμένει άγνωστη, ωστόσο θεωρείται πως ανεγέρθηκε κατά τα τέλη του 17ου αιώνα, ενώ είναι μικρότερο σε μέγεθος και ταπεινότερο ως προς την εμφάνισή του σε σύγκριση με το Μπουγιούκ Χαν (Μεγάλο Πανδοχείο). Όπως συμβαίνει με το σύνολο των καραβανσεράι, η είσοδος οδηγεί σε μία ανοιχτή κεντρική αυλή, η οποία περιβάλλεται από διώροφο κτίριο, το οποίο αρχικά διέθετε 56 δωμάτια. Όσα εξ αυτών βρίσκονταν στον επάνω όροφο χρησιμοποιούνταν από τους ταξιδιώτες, ενώ όσα βρίσκονταν στον κάτω όροφο χρησιμοποιούνταν για τα ζώα και τα υπάρχοντά τους. Έκτοτε, το Κουμαρτσιλάρ Χαν παρέμεινε εγκατειλημμένο, ενώ κινδυνεύει με κατάρρευση. Προσπάθειες για την αποκατάσταση του κτιρίου δεν ευόδωσαν, λόγω έλλειψης χρημάτων.

Σύμφωνα με τον Χασμέτ Μουζαφέρ Γκιουρκάν, η είσοδος του καραβανσεράι "αναμφίβολα" ανήκε σε λατινική κτιριακή κατασκευή. Μία θεωρία αναφορικά με την ονομασία του υποστηρίζει ότι ήταν αρχικά γνωστό ως *"Kumbaracılar Hanı"*, λόγω ενός σώματος του οθωμανικού στρατού, των *"kumbaracılar"*. Έχει καταγραφεί με διαφορετικές ονομασίες με την πάροδο του χρόνου, όπως το 1881, όπου αναφέρεται ως *"Kuchuk Khan"* ("Μικρό Πανδοχείο") σε έναν χάρτη, ενώ ο Ρούπερτ Γκάνις ανέφερε το 1936 ότι ήταν γνωστό ως το "Χάνι των Πλανόδιων Μουσικών".

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dubin & Morris 2002, 98.
2. ↑  «Kumarcilar Han (Gamblers' Inn) Nicosia, North Cyprus». northcyprus.com. Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2015.
3. ↑  Gürkan, Haşmet Muzaffer. *Dünkü ve Bugünkü Lefkoşa* (στα Τουρκικά) (3rd έκδοση). Galeri Kültür. σελ. 161. ISBN 9963660037.

Βιβλιογραφία
------------

* Darke, Diana (2009), *North Cyprus*, Bradt Travel Guides, ISBN 1-84162-244-3 .
* Dubin, Marc; Morris, Damien (2002), *Cyprus*, Rough Guides, ISBN 1-85828-863-0 .



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Kumarcilar Han  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

Συντεταγμένες: 35°10′38″N 33°21′46″E﻿ / ﻿35.177094°N 33.362687°E﻿ / 35.177094; 33.362687
Συντεταγμένες: 35°10′37.56″N 33°21′28.44″E﻿ / ﻿35.1771000°N 33.3579000°E﻿ / 35.1771000; 33.3579000

Το **Αραμπαχμέτ Τζαμί** (τουρκικά: Arabahmet Camii‎‎), επίσης γνωστό ως **Αράπ Αχμέτ Τζαμί**, βρίσκεται στη δυτική συνοικία Αραμπαχμέτ της Βόρειας Λευκωσίας, Βόρεια Κύπρος. Χτίστηκε στα τέλη του 16ου αιώνα. Το τζαμί πήρε το όνομά του από το διοικητή του οθωμανικού στρατού του 1571. Το τζαμί περιέχει τους τάφους μερικών σημαντικών προσώπων του παρελθόντος στον κήπο του.

Είναι παράδειγμα της κλασικής οθωμανικής αρχιτεκτονικής. Λόγω της εκτεταμένης ανακαίνισης που απαιτείται, ανακαινίστηκε το 1845. Είναι ορθογώνιο σε σχήμα και το μοναδικό τζαμί στην Κύπρο που παρουσιάζει τυπικό τουρκικό τρούλο. Ένας μεγάλος κεντρικός θόλος καλύπτει το κυρίως σώμα του τζαμιού και τρεις μικρότεροι καλύπτουν την είσοδό του. Τέσσερεις ακόμη καλύπτουν τις γωνίες του.

Αυτό το τζαμί αποτελείται από ένα μεγάλο ημισφαιρικό θόλο (περίπου 6 μέτρα διάμετρος) που φέρεται στο συνηθισμένο βυζαντινό σταυροειδές σχέδιο με κρεμαστά (φωτιστικά κτλπ). Μπροστά από το τζαμί υπάρχει μια βεράντα καλυμμένη με τρεις μικρότερους τρούλους. Καμία χυτή ή σκαλιστή λεπτομέρεια δεν απαλλάσσει την απλότητα του συγκεκριμένου τουρκικού μνημείου. Η τρέχουσα δομή χρονολογείται από το 1845.

Στον χώρο του Τζαμιού της Αραμπαχμέτ βρισκόταν μια εκκλησία της οποίας μερικά θραύσματα σώζονται ακόμη διάσπαρτα γύρω από το περίβλημα του τζαμιού, και σε γειτονικά σπίτια. Ένα υπέρθυρο από μια πόρτα στην οποία είναι σκαλισμένη μια ασπίδα με το σχέδιο δύο λιονταριών, μπορεί να βρεθεί κολλημένο στο έδαφος. Αλλά η μοναδική επιβίωση από την αρχαία εκκλησία αποτελείται από μια μικρή συλλογή ταφόπλακων του 14ου αιώνα. Ένας αριθμός αποσπασματικών επιγραφών μεταξύ των οποίων οι πιο ενδιαφέροντες περιέχουν τα ονόματα του Γκασπάρ Μαυροκένι της γνωστής ενετικής οικογένειας αυτού του ονόματος, 1402, και του Χιου ντε Μιμάρς, 1324. Πολλά από αυτά τα θραύσματα είναι στον συνηθισμένο τύπο μεσαιωνικού ελληνικού προτύπου. Υπάρχουν επίσης δύο ταφόπλακες του ίδιου σχεδίου, στο αναγεννησιακό στιλ της Ιταλίας του 16ου αιώνα που φαίνεται να μην έχουν ολοκληρωθεί ποτέ με επιγραφές ή οικόσημα για τα οποία έχουν παρασχεθεί ασπίδες. Αυτές οι δύο πλάκες είναι οι μόνες στη συλλογή με ανάγλυφο στυλ.

Φωτογραφίες
-----------

* 
* 
* 
*

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «The Arabahmet Mosque, Nicosia, North Cyprus». *www.whatson-northcyprus.com*. Ανακτήθηκε στις 30 Μαρτίου 2021.
2. 1 2  «Arabahmet (Arap Ahmet) Mosque in North Nicosia - Cyprus44, the north cyprus guide». *www.cyprus44.com*. Ανακτήθηκε στις 30 Μαρτίου 2021.
3. ↑  «Arabahmet Mosque, Nicosia, Cyprus - cypnet.co.uk». *www.cypnet.co.uk*. Ανακτήθηκε στις 30 Μαρτίου 2021.
4. ↑  Ahmet Gazioglu, The Turks in Cyprus - A Province of the Ottoman Empire, London, 1990
5. ↑  George Jeffery, *A description of the historic monuments of Cyprus. Studies in the archaeology and architecture of the island*, Nicosia 1918
**Νικήρατος** είναι θεατρικό έργο της Ευανθίας Καΐρη

Υπόθεση
-------

Το έργο τοποθετείται στο πολιορκημένο από τους Τούρκους Μεσολόγγι. Κάθε ελπίδα για βοήθεια έχει χαθεί και ο στρατηγός Νικήρατος σκέφτεται να φυγαδεύσει την κόρη του. Συζητά με το εκπρόσωπο των Μεγάλων Δυνάμεων, επτανήσιο Λυσίμαχο. Εκεί του εκθέτει τις απόψεις του για την όλη κατάσταση. Τα γυναικόπαιδα αναπέμπουν δέηση στο Θεό. Τελικά αποφασίζεται η Έξοδος, ενώ οι άρρωστοι οι γεροντότεροι μένουν πίσω για να τιναχθούν στον αέρα μαζί με τους Τούρκους. Ο Νικήρατος σχεδιάζει την φυγή της κόρης του και του γιου του με τον Λυσίμαχο. Τελικά η κόρη του αποφασίζει να μείνει μαζί του: επιλέγει την αυτοθυσία.

Εκδοτική ιστορία του έργου
--------------------------

Ο Νικήρατος ήταν το πρώτο τυπωμένο θεατρικό έργο αφιερωμένο στην Ελληνική Επανάσταση και εκδόθηκε ανώνυμα στο Ναύπλιο το 1826.

Δραματουργικά χαρακτηριστικά
----------------------------

Χαρακτηρίζεται από συγκινησιακή φόρτιση και λυρισμό. Ως προς τη μορφή και το περιεχόμενο συνδυάζει το ιστορικό θέμα με κλασικότροπα εξαρχαϊστικά στοιχεία (αρχαία ονόματα για τα πρόσωπα του δράματος, υψυλός τόνος και χρήση ένός χωρικού σε κομβικό σημείο του έργου).

Ιδεολογικά χαρακτηριστικά
-------------------------

Φορτίζει το έργο με έντονο πολιτικό προβληματισμό καταγγέλοντας τους ξένους και τις μεγάλες δυναμεις για την αδιαφορία τους απέναντι στον αγώνα των Ελλήνων ενώ έμμεσα θίγει και τις ευθύνες της ελληνικής πλευράς, τις εμφύλιες διενέξεις και τους εθνικούς διχασμούς.

Παραστασιολογική ιστορία
------------------------

Το έργο **Νικήρατος** γράφτηκε τρεις μήνες μετά την Έξοδο του Μεσολογγίου το 1826,στην Ερμούπολη. Πρωτοπαρουσιάστηκε το 1827 μπροστά σε πρόσφυγες στην Ερμούπολη,ίσως και το 1830, ενώ σίγουρα παίχτηκε το 1838. Με τον τίτλο *Η άλωσις του Μεσολογγίου* παίζεται το 1837 στο θέατρο του Σκοντζόπουλου στην Αθήνα καθώς και σε αυλική παράσταση που οργανώνει γερμανός αξιωματικός με έλληνες ερασιτέχνες.. Το 1838 ανεβαίνει στο Μεσολόγγι. Πιθανώς παίχτηκε και το 1869. Επίσης παίχτηκε στην Καΐρειο Σχολή

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σπάθης 2005, σελ. 356–357.
2. ↑  Σπάθης 2005, σελ. 360–361.
3. ↑  Σπάθης 2005, σελ. 361.
4. ↑  Πούχνερ 2006, σελ. 50-51

Πηγές
-----

* Γριτσόπουλος, Τάσος (Απρίλιος 1949). «Το 1821 και το θέατρο». *Νέα Εστία* **45** (522): 405-408. . [*νεκρός σύνδεσμος*]
* Πούχνερ, Βάλτερ (2006). «Νικήρατος». *Ανθολογία Νεοελληνικής Δραματουργίας*. Από την Επανάσταση του 1821 ως τη Μικρασιατική Καταστροφή. **Β1**. Αθήνα: Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης. σελίδες 44–60.
* Σπάθης, Δημήτρης (2005). «Παλαιά λογοτεχνικά κείμενα σε νέες εκδοτικές περιπέτειες». *Ο Ερανιστής* (Όμιλος Μελέτης του Ελληνικού Διαφωτισμού) **25**: 353–406. doi:10.12681/er.47. .
Το **Εθνικό Ωδείο** ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1926 από τον Έλληνα συνθέτη Μανώλη Καλομοίρη και αξιόλογους καλλιτέχνες όπως η Χαρίκλεια Καλομοίρη, η Μαρίκα Κοτοπούλη, ο Διονύσιος Λαβρανγκάς και η Σοφία Σπανούδη. Για κάποιο χρονικό διάστημα το ωδείο ήταν η μοναδική ελληνική εκπαιδευτική και πολιτιστική οργάνωση που προσέγγισε την ελληνική διασπορά, ανοίγοντας παραρτήματα στην Αίγυπτο και την Κύπρο (1948). Με την πάροδο των ετών, πολλοί γνωστοί καλλιτέχνες συνεργάστηκαν με το ωδείο, όπως η Μαρία Κάλλας, ο Γκαμπριέλ Πιερνέ, ο Δημήτρης Μητρόπουλος και η Αύρα Θεοδωροπούλου. Μεταξύ των μαθητών του ωδείου ήταν η Μαρία Κάλλας, ο Λεωνίδας Καβάκος, η Αγνή Μπάλτσα και η Μαντώ. Όταν η ιδρύθηκε η Εθνική Λυρική Σκηνή το 1940, τα δύο τρίτα του προσωπικού της ήταν τελειόφοιτοι ή απόφοιτοι του Εθνικού Ωδείου.

Το κτίριο του Εθνικού Ωδείου έχει μετακινηθεί σε διάφορες περιοχές της Αθήνας κατά τη διάρκεια της ύπαρξής του. Από την αρχική του τοποθεσία στην Ηρακλείτου 6 μετακινήθηκε στην Δόρου 3 (1932), στην οδό Σολομού και Γ΄ Σεπτεμβρίου (1935) και έπειτα στην οδό Σολωμού 67 και Αριστοτέλους (1940). Το 2006 η έδρα του βρισκόταν στην οδό Μαιζώνος 8 και ο καλλιτεχνικός διευθυντής είναι ο Περικλής Κούκος.

Ανώτερη Σχολή Δραματικής τέχνης του Εθνικού Ωδείου
--------------------------------------------------

Η ανώτερη Σχολή Δραματικής τέχνης ιδρύθηκε ως Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού Ωδείου στην Αθήνα το 1926. Αναγνωρίστηκε από το ελληνικό κράτος το 1959.

Στην σχολή διδάσκεται η δραματική τέχνη (αφήγηση, παντομίμα, παντομίμα/μιμητική λειτουργία - μέθοδοι εκπαίδευσης, αυτοσχεδιασμός, φωνητική προβολή, έργο στη σκηνή, τεχνικές οντισιόν), ιστορία και φιλοσοφία του θεάτρου, ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας, γενική ιστορία της τέχνης, αισθητική, κ.ά.

Με την πάροδο των ετών, πολλοί διακεκριμένοι καθηγητές, συγγραφείς και δημιουργοί της θεατρικής τέχνης έχουν συνεργαστεί με την σχολή, όπως ο Θάνος Τράγκας (διευθυντής της σχολής), η Μιράντα Μυράτ, ο Άγγελος Γριμάνης, ο Δημήτριος Χατζής, ο Ζαν Γαϊτάνος, ο Νικόλαος Σηφάκης, ο Μήτσος Λυγίζος, ο Κωστής Μιχαηλίδης, ο Νίκος Παπακωνσταντίνου, η Κάκια Παναγιώτου, η Μαίρη Βογιατζή, ο Άγγελος Φουριώτης, ο Ευάγγελος Ανδρέου και ο Γιάννης Συνοδινός.

Δείτε επίσης
------------

* Ωδείο Αθηνών
* Ελληνικό Ωδείο

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 13  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  *official recognition: ΦΕΚ 44/7 Φεβρουαρίου 1959. τ' Β' [Εφημερίδα της Κυβερνήσεως] Αριθ. 402/19*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2020-11-25 στο Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 20159032533901180175
* ISNI: 0000 0004 0622 3520

 |

 |
Η **Εθνικιστική Ρεπουμπλικανική Συμμαχία** (Ισπανικά: **Alianza Republicana Nacionalista** ή **ARENA**) είναι συντηρητικό πολιτικό κόμμα στο Ελ Σαλβαδόρ. Ιδρύθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1981 από τον Ρομπέρτο Ντ'Αουμπουισσόν με σκοπό να αντιτεθεί στην ρεφορμιστική στρατιωτική χούντα που κυβερνούσε το Ελ Σαλβαδόρ εκείνη την περίοδο. Αν και ο Ντ'Αουμπουισσόν είναι γνωστός για την ύποπτη συμμετοχή του στις δολοφονίες των ομάδων θανάτου, όπως και ολόκληρο το κόμμα του εκείνη την περίοδο, κατά το ειρηνικό μετεμφυλιακό περιβάλλον το κόμμα λειτουργεί με νομιμότητα σαν ένα κανονικό δεξιό κόμμα, όπως και το αριστερο Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης Φαραμπούντο Μάρτι (*FMLN*), πρώην αντάρτικη ομάδα, είναι σήμερα το βασικό αντιπολιτευτικό κόμμα στη χώρα.

Μέλος του κόμματος ήταν ο Πρόεδρος Φρανσίσκο Φλόρες (1999-2004), όπως και οι δύο προκάτοχοί του, Αλφρέντο Κριστιάνι και Αρμάντο Καλντερόν Σολ. 

Στις βουλευτικές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 16 Μαρτίου του 2003, το κόμμα κέρδισε το 32,0% των ψήφων και 27 από τις 84 έδρες στην Νομοθετική Συνέλευση. Ο επιτυχημένος υποψήφιος του κόμματος στις προεδρικές εκλογές του 2004 στο Ελ Σαλβαδόρ ήταν ο Τόνι Σάκα. Στις 21 Μαρτίου 2004 ο Σάκα κέρδισε τον Σαφίκ Χαντάλ, υποψήφιο από το Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης Φαραμπούντο Μαρτί, με διαφορά 58% έναντι 36% και συμμετοχή 70%. Ορκίστηκε ως πρόεδρος την 1η Ιουνίου του 2004. 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 127406067
* LCCN: no95015193

 |

 |
Σύμφωνα με τον Νόμο του Ένγκελ, το μερίδιο εισοδήματος που δαπανάται για φαγητό μειώνεται, ακόμα και αν η συνολική δαπάνη αυξάνεται.
Στα οικονομικά ένα **αναγκαίο αγαθό** είναι ένα είδος κανονικού αγαθού. Αρχικά, όπως για κάθε άλλο κανονικό αγαθό, όταν το εισόδημα αυξάνεται, η ζήτηση αυξάνεται. Αλλά στη συνέχεια, η αύξηση αυτή για ένα αναγκαίο αγαθό είναι λιγότερο αναλογική ως προς την αύξηση του εισοδήματος, οπότε η αναλογία των δαπανών για αυτά τα αγαθά μειώνεται καθώς η προσφορά αυξάνεται. Η παρατήρηση αυτή όσον αφορά τα τρόφιμα καλείται Νόμος του Ένγκελ. Συνοψίζοντας, η ελαστικότητα εισοδήματος για ένα αναγκαίο αγαθό είναι μεταξύ μηδέν και ένα.

Τα αναγκαία αγαθά είναι αγαθά χωρίς τα οποία δεν μπορούμε να ζήσουμε και δεν είναι δυνατόν να γίνει οικονομία σε αυτά, ακόμα και σε περίπτωση ανάγκης. Τρόφιμα, ηλεκτρικό ρεύμα, νερό και καύσιμα θεωρούνται ως τέτοια αγαθά.

Όσο πιο αναγκαίο είναι ένα αγαθό, τόσο μικρότερη είναι η ελαστικότητα τιμής της ζήτησης, αφού οι άνθρωποι προσπαθούν να το αγοράσουν χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους την τιμή.

Τα περισσότερα αναγκαία αγαθά συνήθως παράγονται από εταιρείες κοινής ωφελείας. Οι μετοχές ιδιωτικών εταιρειών οι οποίες παράγουν αναγκαία αγαθά είναι γνωστές ως αμυντικές μετοχές. Αυτές παρέχουν ένα σταθερό μέρισμα και σταθερά κέρδη ανεξαρτήτως της γενικής κατάστασης της αγοράς μετοχών.

Δείτε επίσης
------------

* Ελαστικότητα τιμής της ζήτησης
* Πλούτος

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Cyclical Versus Non-Cyclical Stocks». Investopedia. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2009.
2. 1 2  «Defensive Stock». Investopedia. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2009.
Άποψη του κόλπου Μιραμπέλου από τον Πλάτανο Καβουσίου
Ο **κόλπος Μιραμπέλου** ή **Μεραμβέλου** βρίσκεται στο Κρητικό πέλαγος, στην Ανατολική Κρήτη. Η θέση του κόλπου έπαιξε σημαντικό ρόλο για την προϊστορική αποίκηση της Κρήτης.

Τα παράλια του κόλπου ήταν γνωστά για την εξέλιξη της μεταλλουργίας χαλκού την περίοδο του 3000 π.Χ. Την ύστερη Μινωική περίοδο ιδρύθηκαν πόλεις στα υψώματα περιμετρικά του κόλπου, εποπτεύοντας τον, μεταξύ των οποίων το αρχαίο Καρφί. Μετά την άφιξη των Δωριέων ιδρύθηκαν και άλλοι οικισμοί σε λόφους και κορυφές που επόπτευαν τον κόλπο, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιου οικισμού να αποτελεί η αρχαία πόλη της Λατούς.

Χάρτης

Παραπομπές
----------

1. ↑  P.P.Betancourt, 2007
2. ↑  R.Drews, 1993
3. ↑  C.M.Hogan, 2008

Βιβλιογραφία
------------

* Philip P. Betancourt (2007) *The Chrysokamino Metallurgy Workshop and Its Territory*, ASCSA, 462 pages ISBN 0876615361
* Robert Drews (1993) *The End of the Bronze Age: Changes in Warfare and the Catastrophe Ca. 1200 B.C.*, Princeton University Press, 252 pages ISBN 0691025916
* C.Michael Hogan, *Lato Fieldnotes*, The Modern Antiquarian, January 10, 2008
Ο **Κέολ του Ουέσσεξ** (*Ceol of Wessex*), βασιλιάς του Ουέσσεξ (592 - 597) μέλος του Οίκου του Ουέσσεξ ήταν γιος του Κάθα, μικρότερου γιου του Κίνρικ του Ουέσσεξ. Σύμφωνα με το Αγγλοσαξωνικό χρονικό η βασιλεία του ξεκίνησε από το 591 αλλά την πραγματική εξουσία ανέλαβε την επόμενη χρονιά όταν συνέτριψε σε μάχη τον θείο του Κιούλιν του Ουέσσεξ στην μάχη στο Οντίν Μπάρου στο Γουιλσάιρ στερώντας τον θρόνο από τον νόμιμο κληρονόμο Κάθγουιν του Ουέσσεξ. Μετά από βασιλεία 5 ετών ο Κέολ πέθανε (597) και ο θρόνος πέρασε στον αδελφό του Κέολγουλφ επειδή σύμφωνα με το Σαξονικό έθιμο ο γιος και διάδοχος του Κινεγκίλς ήταν ακόμα πολύ μικρός να κληρονομήσει τον θρόνο. Ο Ράιτ και ο Τζάκσον βρήκαν το 1967 στο Γρόξετερ λίθο με Κέλτικη επιγραφή που χρονολογείται στο 460 - 475 με την φράση : *"Κίνρικ γιος του Μακι-Κολίν γιου του Χόλλυ"*. Τα ονόματα της επιγραφής είναι Ιρλανδικά ενώ ο Μακι-Κολίν συνδέεται με τον Κέολ, μερικοί ιστορικοί υποθέτουν ότι η οικογένεια του ήταν αντίπαλη οικογένεια με Κέλτικη καταγωγή η οποία διεκδικούσε τον θρόνο από τους Σάξονες του Κιούλιν.

Οικογένεια
----------

Ο Κέολ ήταν ο ιδρυτής της δυναστείας που κυβέρνησε το Ουέσσεξ τις περιόδους 591 - 645, 648 - 674 και 676 - 685 συμπεριλαμβάνοντας τον ίδιο τον Κέολ, τον αδελφό του Κέολγουλφ του Ουέσσεξ, τον γιο του Κινεγκίλς του Ουέσσεξ και τους εγγονούς του Κουίκχελμ του Ουέσσεξ, Σέντγουιν του Ουέσσεξ, Σίξμπερθ του Ουέσσεξ και Κενβάλ του Ουέσσεξ. Οι Κοένγουλφ και Κέολγουλφ Α της Μερκίας αναφέρονται σαν απόγονοι του Κέολ κάτι που σημαίνει οτι οι απόγονοι του είχαν εξουσία για τουλάχιστον τρεις αιώνες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
2. 1 2 3  «Kindred Britain»
3. ↑  Yorke, Barbara (2004). "Ceol (Ceola, Ceolric) (d. 597)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press
4. ↑  According to Frank Stenton, Anglo-Saxon England, Oxford University Press, 3rd Edition, 1971, p. 30, the battle was fought at Woddesbeorg or Wodnesbeorg, probably the tumulus now called Adam's Grave, overlooking the Vale of Pewsey.
5. ↑  Wright, R.P. and Jackson, K.H. (1968) "A Late Inscription from Wroxeter", The Antiquaries Journal 48, part 2: 296–300.

Πηγές
-----

* Yorke, Barbara (2004). "Ceol (Ceola, Ceolric) (d. 597)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press
* Wright, R.P. and Jackson, K.H. (1968) "A Late Inscription from Wroxeter", The Antiquaries Journal 48, part 2

|  |
| --- |
| Κέολ του Ουέσσεξ **Οίκος του Ουέσσεξ** **Θάνατος:** 597 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΚιούλιν του Ουέσσεξ | **Βασιλιάς του Ουέσσεξ592 - 597** | ΔιάδοχοςΚέολγουλφ του Ουέσσεξ |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ceol of Wessex  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Οι **Μπουάτ** (< *γαλλική* boîte, boîte de nuit) ήταν μικρές καλλιτεχνικές αίθουσες (μουσικές σκηνές) που δημιουργήθηκαν λίγο πριν τα μέσα της δεκαετίας του ’60, κυρίως στην περιοχή της Πλάκας  στην Αθήνα και φιλοξένησαν καλλιτέχνες που εκπροσωπούσαν το νέο μουσικό ρεύμα εκείνης της εποχής, το Νέο Κύμα.

Ο άρτι αφιχθείς από το Παρίσι, Γιάννης Σπανός, τους έδωσε αυτή την ονομασία, λόγω του μικρού μεγέθους τους. Η γαλλική λέξη boîte, σημαίνει κουτί ή (γενικότερα) ένα δοχείο που διαθέτει καπάκι.

Οι μουσικοί αυτοί χώροι, μικροί όσο ένα «κουτί» (boîtes de nuit), έδωσαν την ευκαιρία σε πολλούς νέους καλλιτέχνες, που δεν είχαν πρόσβαση σε μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες, να ακουστούν και να αναδειχτούν.

Όπως λιτά και απλά ήταν τα τραγούδια του Νέου Κύματος, έτσι λιτή ήταν και η ορχήστρα, που αποτελούνταν συνήθως από ένα πιάνο και μια κιθάρα.

Οι θαμώνες των μπουάτ ήταν κατά πλειοψηφία νέοι και φοιτητές, ενώ τα ποτά είχαν ιδιαίτερα χαμηλές τιμές.

Η πρώτη, ίσως, μπουάτ στο κέντρο της Αθήνας, ήταν ο «Τιπούκειτος» του Γιώργου Μπουκουβάλα, στην οδό Νίκης, στο Σύνταγμα.

Κατάλογος Μπουάτ
----------------

Σε αλφαβητική σειρά, ενδεικτικά, οι πρώτες μπουάτ της Αθήνας τη δεκαετία του ’60.

* Απανεμιά
* Αυλαία
* Δώμα
* Διαγώνιος
* Εσπερίδες
* Ζουμ (Zoom)
* Ζώδιο
* Θεμέλιο
* Καρυάτις
* Κατακόμβη
* Κεριά
* Κιβωτός
* Λημέρι
* Λυχνάρι
* Νεφέλες
* Ξαστεριά
* Παράγκα
* Ρήγας
* Ρουλότα
* Στέκι του Γιάννη
* Σούσουρο
* Σοφίτα
* Στοά
* Συμπόσιο
* Σχολείο
* Ταβάνια
* Τετράδιο
* Τζαζ
* Τιπούκειτος
* Χρυσό Κλειδί

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πάστρας Νίκος (Σενάριο, Σκηνοθεσία). «Τα Στέκια, Επεισόδιο 3 | Η Μπουάτ». *Παραγωγή ΝΕΡΙΤ, 2015*.
2. ↑  Γεραμάνης, Πάνος (9 Ιανουαρίου 1999). «Κώστας Χατζής: Σώμα μου μια Κιθάρα». *Εφημερίδα Τα Νέα*.

Πηγές και Βιβλιογραφία
----------------------

* Γιαννίρης, Ηλίας (10 Νοεμβρίου 2001). «Περιπλάνηση στο νέο κύμα του χτες και του… σήμερα». Αρχειοθετήθηκε 2020-08-03 στο Wayback Machine. Αναπτυξιακός Σύνδεσμος Δυτικής Αθήνας
* Καλογερόπουλος, Τάκης (Σεπτέμβριος 2002). «Λεξικό της Ελληνικής Μουσικής». Αθήνα, Εκδόσεις Γιαλλέλης. ISBN 9789607555069.
* Παπασπήλιος, Κώστας (Οκτώβριος 2019). «Οι μπουάτ της Πλάκας». Αθήνα, Εκδόσεις Εντύποις. ISBN 9786185300500.
Ο **Άλφρεντ Μασένγκ**  (Alfred Maseng Nalo) ήταν πολιτικός από το Βανουάτου. Από το 1995 ως το 1996 χρημάτισε υπουργός Εξωτερικών και για δύο βραχύβιες θητείες ήταν πρόεδρος της χώρας, το 1994 και το 2004. Ήταν μέλος του συντηρητικού κόμματος γαλλοφώνων Ένωση Μετριοπαθών Κομμάτων.

Προφίλ
------

Έγινε για πρώτη φορά πρόεδρος (υπηρεσιακός) και πρόεδρος της Βουλής στις 30 Ιανουαρίου του 1994. Διατηρήθηκε στο αξίωμα ως τις 2 Μαρτίου του 1994, οπότε διεξήχθη η επόμενη εκλογή προέδρου. Στις προεδρικές εκλογές του 2004 ήταν ένας εκ των 32 συνολικά υποψηφίων και χρειαζόταν η πλειοψηφία των δύο τρίτων για να εκλεγεί από το Κοινοβούλιο. Η ψηφοφορία ξεκίνησε στις 8 Απριλίου, όμως σε αυτόν αλλά και στον επόμενο γύρο στις 10 Απριλίου κανείς υποψήφιος δεν κατάφερε να συγκεντρώσει την απαιτούμενη πλειοψηφία. Στον τέταρτο γύρο (12 Απριλίου) ο Μασένγκ νίκησε τον κυβερνητικό υποψήφιο, Καλκότ Ματασκελέκελε, με 41 ψήφους έναντι 16 και ορκίστηκε την ίδια ημέρα στο προεδρικό αξίωμα. Απομακρύνθηκε από την προεδρία με εντολή του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στις 11 Μαΐου του 2004, καθώς η εκλογή του κρίθηκε άκυρη με βάση νόμο που απαγορεύει στους πολιτικούς να κυβερνούν αν έχουν διαπράξει κάποιο ποινικό αδίκημα στο παρελθόν. Είχε αποκαλυφθεί ότι ο Μασένγκ είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση με αναστολή για διαφθορά και κυρίως για κλεπταποδοχή.

Πέθανε στις 18 Νοεμβρίου του 2004 σε νοσοκομείο στα βόρεια του Βανουάτου, λίγο μετά την καθαίρεσή του. Η ηλικία του και τα αίτια του θανάτου του δεν ανακοινώθηκαν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.alibris.co.uk/search/books/qwork/12779895/used/20th-Century%20National%20Presidents%20in%20Oceania%3A%20Frank%20Bainimarama,%20Josefa%20Iloilo,%20Ren%20Harris,%20Bernard%20Dowiyogo,%20Kessai%20Note,%20Teburoro%20Tito.
2. ↑   «Alfred Maseng new president of Vanuatu». *RNZI*. 13-04-2004.. Ανακτήθηκε στις 01-08-2008.
3. ↑  «Vanuatu selects Kalkot Mataskelekele as President». *RNZI*. 18-08-2004. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2011-05-22.. Ανακτήθηκε στις 01-08-2008.
4. ↑  «VANUATU: President Removed by Supreme Court». *RNZI* (Pacific Magazine). 11-05-2004. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2007-06-14.. Ανακτήθηκε στις 01-08-2008.

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πρόεδροι του Βανουάτου |
| --- |
|  |
| 
* Τζορτζ Καλκόα
* Φρέντερικ Καρλομουάνα Τιμακάτα1
* Τζορτζ Καλκόα
* Ονέιν Ταχί1
* Φρέντερικ Καρλομουάνα Τιμακάτα
* Άλφρεντ Μασένγκ1
* Ζαν Μαρί Λεγιέ Λενελγκάου
* Έντουαρντ Ναταπέι 1
* Τζον Μπανί
* Ρότζερ Αμπιούτ1
* Άλφρεντ Μασένγκ 2
* Τζόσιας Μόλι1
* Καλκότ Ματασκελέκελε
* Μαξίμ Καρλότ Κορμάν1
* Ιόλου Άμπιλ
* Φιλίπ Μπεντορό1
* Μπόλντουιν Λόνσντεϊλ
* Έσμον Σάιμον1
* Τάλις Ομπέντ Μόουζες
* Σέουλον Σίμιον1
* Νικενίκε Βουρομπαράβου
 |  |
|  |
| 
1 Υπηρεσιακός πρόεδρος. 2 Ακυρώθηκε η εκλογή του |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Alfred Maseng  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Αλ Αμίρ Μοχάμετ Αμίν Ντοσιμέιναα Κιλεγκεφαάνου** (Al Ameer Mohamed Amin Dhoshimeynaa Kilegefaanu, στην Ντιβέχι: އަލްއަމީރު މުހައްމަދު އަމީން ދޮށިމޭނާ ކިލެގެފާނު) γνωστότερος ως *Μοχάμετ Αμίν Ντιντί* ήταν πολιτικός από τις Μαλδίβες. Χρημάτισε πρώτος πρόεδρος της νησιωτικής χώρας και αρχηγός κυβερνήσεως την περίοδο από 1η Ιανουαρίου του 1953 ως τις 21 Αυγούστου του 1953.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου του 1910. Από το 1946 ως το 1953 ήταν διευθυντής στο σχολείο της Ματζιντίγια.Λίγο μετά αποφάσισε να ασχοληθεί με τα κοινά και ίδρυσε το πρώτο πολιτικό κόμμα στην ιστορία του κράτους του, με ονομασία Κόμμα Rayyitunge Muthagaddim. Μερίμνησε για τη βελτίωση της εκπαίδευσης και της θέσης των γυναικών στις Μαλδίβες.

Έχοντας την υποστήριξη του λαού κατήργησε το σουλτανάτο έπειτα από 812 χρόνια και έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Δημοκρατίας των Μαλδίβων την Πρωτοχρονιά του 1953. Μετά το θάνατο του Σουλτάνου Ματζίντ Ντιντί και του γιου του, Πρίγκιπα Χασάν Φαρίντ Ντιντί, τα μέλη του Κοινοβουλίου εξέλεξαν τον Αμίν Ντιντί ως το ικανότερο πρόσωπο για διάδοχο του Σουλτάνου. Ωστόσο, την ίδια στιγμή ο Ντιντί αρνήθηκε να δεχθεί το θρόνο για το καλό του λαού των Μαλδίβων. Έπειτα από τη διενέργεια δημοψηφίσματος, η χώρα ανακηρύχθηκε σε δημοκρατία. Ωστόσο, έπειτα από επανάσταση που ξέσπασε ενώ ο πρόεδρος ήταν στην Κεϊλάνη για ιατρικές εξετάσεις, αρχηγός της επαναστατικής κυβέρνησης έγινε ο Ιμπαρααχίμ Ντιντί, αντιπρόεδρος του Αμίν. Ο Ντιντί, επιστρέφοντας, δεν ήξερε τι είχε συμβεί και με την άφιξή του συνελήφθη από τις νέες αρχές και στάλθηκε στο νησί Ντουνιντού. Καθ' οδόν πληροφορήθηκε ότι πλέον δεν ήταν πρόεδρος. Έπειτα από 4 μήνες, τον έπεισαν με δόλο να επιστρέψει στη χώρα, για να αναλάβει πρωθυπουργός με βασιλιά τον Ιμπραχίμ Χιλμί. Επέστρεψε τη νύχτα στη Μαλέ, όπου ξυλοκοπήθηκε άγρια στο κτήριο της Αστυνομίας και εξορίστηκε στο νησί Γκααφάρου. Στη συνέχεια εξορίστηκε στο τότε ακατοίκητο νησί Βιαμαναφούσι, όπου έζησε ως το τέλος της ζωής του. 

Πέθανε στις 19 Ιανουαρίου του 1954, σε ηλικία 44 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Rulers.org
Ο **Λουντοβίκ Κλεμάν** είναι πρώην Γάλλος ποδοσφαιριστής, γεννημένος στον υπερπόντιο νομό της Μαρτινίκα στις 5 Δεκεμβρίου 1976. Αγωνίστηκε στην Σούπερ Λίγκα με τα χρώματα του Πανθρακικού από το Αυγουστο του 2008 έως και τον Ιανουάριο του 2010.

Η Καριέρα του
-------------

Ο Κλεμάν αγωνίζόταν έως αριστερός αμυντικός και ήταν σπεσιαλίστας στις εκτελέσεις φάουλ. Έχει αγωνιστεί με τη Σατορού, την Τουλούζ και την Μονπελιέ στην κορυφαία αλλά και στην δεύτερη τη τάξει κατηγορία της Γαλλίας.To 2008 ήρθε στον Πανθρακικό, με την ομάδα της Κομοτηνής πέτυχε με φάουλ το γκόλ της πρώτης νίκης της ομάδας στην Σούπερ Λίγκα εναντίον του Πανιώνιου και πανηγύρισε μαζί της την παραμονή της ομάδας στην μεγάλη κατηγορία. Αποχώρησε από την ομάδα τον Ιανουάριο του 2010 και τερμάτισε την καριέρα του στο ποδόσφαιρό.

Διεθνή καριέρα
--------------

Ο Κλεμάν αγωνίστηκε με την Εθνική ομάδα της Μαρτινίκα 8 φορές και πέτυχε 1 γκολ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
----------------------------

* Στατιστικά του Κλεμάν στην Ελλάδα
* Το προφίλ του Κλεμάν στο transfermarkt
* Το προφίλ του Κλεμάν στο national-football-teams.com

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Ποδόσφαιρο
* Πύλη:Γαλλία
 |

 |
Η ταινία **Ο Μπρανκαλεονέ σταυροφόρος** (ιταλ. **Brancaleone alle crociate**) είναι κωμωδία παραγωγής 1968 σε σκηνοθεσία Μάριο Μονιτσέλι με πρωταγωνιστές τους Βιτόριο Γκάσμαν, Τζίτζι Προϊέτι, Πάολο Βιλάτζο, Στεφάνια Σαντρέλι, Λίνο Τόφολο και Αντόλφο Τσέλι.

Η ταινία αποτελεί σίκουελ του *Οι γενναίοι του Μπρανκαλεόνε (L'armata Brancaleone) που σκηνοθέτησε ο Μονιτσέλι το 1966.*

Υπόθεση
-------

Ο Μπρανκαλεόνε (Βιττόριο Γκάσμαν) συνεχίζει τη δράση του, αυτή τη φορά δημιουργία μια νέα ομάδα κουρελήδων, τους οποίους πρόκειται να οδηγήσει στις Σταυροφορίες. Στο δρόμο προς την αναζήτηση του Ιερού Δισκοπότηρου, ο ιππότης ζει μεγάλες συγκινήσεις, σώζει τη ζωή της Πριγκίπισσας των Φράγκων, Μπέρτα (Μπέμπα Λόνκαρ), σώζει επίσης από την πυρά την Τιμπούρτσια ντα Πελότσε (Στεφάνια Σαντρέλι) μια νεαρή κοπέλα που κατηγορείται για μαγεία και χάνει όλους τους συντρόφους.

Πληροφορίες παραγωγής
---------------------

Σίκουελ της ταινίας *Οι Γενναίοι του Μπρανκαλεόνε* που είχε προβληθεί το 1966. Οι επιρροές του Μονιτσέλι που συνεργάστηκε για μια ακόμη φορά με το δίδυμο Ατζενόρε Ινκρότσι και Φούριο Σκαρπέλι για τη συγγραφή του σεναρίου πηγάζουν από το σινεμά του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν και του Λουίς Μπουνιουέλ, με εμφανείς αναφορές στην *Έβδομη Σφραγίδα (Det sjunde inseglet, 1957)* του πρώτου και στον *Σίμωνα της Ερήμου (Simón del desierto, 1965)* του δευτέρου. Η ταινία είχε μικρότερη απήχηση στο κοινό σε σχέση με το *Οι Γενναίοι του Μπρανκαλεόνε (L'armata Brancaleone)*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Scheda del film L'armata Brancaleone su IMDb». Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Ο Μπρανκαλεόνε σταυροφόρος*  στην IMDb

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Η **Ντιβέχι** (*Dhivehi* ή *Divehi*) είναι ινδοάρια γλώσσα, που ομιλείται από περισσότερους από 300.000 ανθρώπους στη Δημοκρατία των Μαλδίβων, όπου αποτελεί και επίσημη γλώσσα για το κράτος αλλά και στο νησί Μινικόι (*Maliku*) στη γειτονική Ινδία. Στην τελευταία είναι γνωστή και με την ονομασία Μαχλ (Mahl). Έχει άμεση σχέση με τη σινχαλέζικη γλώσσα. Πολλές γλώσσες με το πέρασμα των χρόνων άσκησαν την επιρροή τους στην ντιβέχι, με σπουδαιότερη την αραβική γλώσσα. Μεταξύ των άλλων ήταν η περσική, η αγγλική και η γαλλική.

Ο Χ. Κ. Π. Μπελ ήταν ένας από τους πρώτους που έκαναν μεταγραφή της γλώσσας αυτής. Ο Μπελ ονόμασε τη γλώσσα αυτή *Divehi*, από το όνομα της χώρας, *Maldives*. Το -dives *από το* Maldives *και η λέξη* Divehi *έχουν την ίδια ρίζα που είναι το* dvīp *("νησί" στα σανσκριτικά).* 

Ο Γερμανός γλωσσολόγος Βίλχελμ Γκάιγκερ έκανε πρώτος έρευνα για τη γλώσσα αυτή τον εικοστό αιώνα. Την ονόμασε *Divehi*, χωρίς το ένα "h". Το 1976, όταν έγινε ανεπίσημη μεταγραφή της γλώσσας στα λατινικά, ένα "h" προστέθηκε στο όνομα της γλώσσας, όχι όμως και σε εκείνο της χώρας.

Στα ελληνικά, η "ατόλη" προέρχεται από λέξη της γλώσσας ντιβέχι.

Βιβλιογραφία
------------

* Bell, H.C.P. 'The Maldive Islands. Monograph on the History, Archaeology and Epigraphy*. Reprint 1940 edn. Malé 1986.*
* H.C.P. Bell, T*he Maldive Islands, An account of the Physical Features, History, Inhabitants, Productions and Trade'. Colombo 1883, ISBN 81-206-1222-1*
* Bell, H.C.P. *Excerpta Maldiviana*. Reprint 1922-1935 edn. New Delhi 1998.
* *Divehi Bahuge Qawaaaid*. Vols 1 to 5. Ministry of Education. Malé 1978.
* *Divehīnge Tarika. Divehīnge Bas. Divehibahāi Tārikhah Khidumaykurā Qaumī Majlis*. Malé 2000.
* Fritz, Sonja. *The Dhivehi Language - A Descriptive and Historical Grammar of Maldivian and Its Dialects*. Heidelberg, 2002, ISBN 3-89913-248-3
* Geiger, Wilhelm. *Maldivian Linguistic Studies*. Reprint 1919 edn. Novelty Press. Malé 1986.
* Maloney, Clarence. *People of the Maldive Islands*. Orient Longman. New Delhi.
* Xavier Romero-Frias, *The Maldive Islanders, A Study of the Popular Culture of an Ancient Ocean Kingdom*. Barcelona 1999, ISBN 84-7254-801-5

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γλώσσα Ντιβέχι** |

WikipediaWikipedia
**Έκδοση της Βικιπαίδειας στην Γλώσσα Ντιβέχι**

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Dhivehi  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4605662-2
* SUDOC: 05069393X

 |

 |
Στην θεωρία πιθανοτήτων, η **παραγοντική ροπή** βαθμού {\displaystyle k\in \{0,1,\ldots \}} μίας τυχαίας μεταβλητής X, ορίζεται ως η αναμενόμενη τιμή

{\displaystyle \operatorname {E} [X^{(k)}]=\operatorname {E} [X\cdot (X-1)\cdot \ldots \cdot (X-k+1)].}

Παραδείγματα
------------

### Κατανομή Πουασσόν

Έστω μία τυχαία μεταβλητή X που ακολουθεί την κατανομή Πουασσόν με παράμετρο \lambda >0. Η παραγοντική ροπή βαθμού k δίνεται από τον τυπο:

{\displaystyle {\begin{aligned}\operatorname {E} [X^{(k)}]&=\sum \_{x=0}^{\infty }{\frac {e^{-\lambda }\lambda ^{x}}{x!}}\cdot x\cdot (x-1)\cdot \ldots \cdot (x-k+1)\\&=\lambda ^{k}\cdot \sum \_{x=k}^{\infty }{\frac {e^{-\lambda }\lambda ^{x-k}}{(x-k)!}}\\&=\lambda ^{k}\cdot \sum \_{x=0}^{\infty }{\frac {e^{-\lambda }\lambda ^{x}}{x!}}\\&=\lambda ^{k}\cdot \sum \_{x=0}^{\infty }\operatorname {P} (X=x)\\&=\lambda ^{k}.\end{aligned}}}
### Διωνυμική κατανομή

Έστω μία τυχαία μεταβλητή X που ακολουθεί την διωνυμική κατανομή {\displaystyle {\mathsf {Bin}}(n,p)}. Η παραγοντική ροπή βαθμού k δίνεται από τον τύπο:

{\displaystyle {\begin{aligned}\operatorname {E} [X^{(k)}]&=\sum \_{x=0}^{n}{\binom {n}{x}}\cdot p^{x}\cdot (1-p)^{n-x}\cdot x\cdot (x-1)\cdot \ldots \cdot (x-k+1)\\&=\sum \_{x=0}^{n}{\frac {n!}{x!\cdot (n-x)!}}\cdot p^{x}\cdot (1-p)^{n-x}\cdot x\cdot (x-1)\cdot \ldots \cdot (x-k+1)\\&=\sum \_{x=k}^{n}{\frac {n!}{(x-k)!\cdot (n-x)!}}\cdot p^{x}\cdot (1-p)^{(n-k)-(x-k)}\\&=n\cdot (n-1)\cdot \ldots \cdot (n-k+1)\cdot \sum \_{x=k}^{n}{\binom {n-k}{x-k}}\cdot p^{x}\cdot (1-p)^{(n-k)-(x-k)}\\&=n\cdot (n-1)\cdot \ldots \cdot (n-k+1)\cdot \sum \_{x=0}^{n-k}{\binom {n-k}{x}}\cdot p^{x}\cdot (1-p)^{(n-k)-x}\\&=n\cdot (n-1)\cdot \ldots \cdot (n-k+1).\end{aligned}}}

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ραπτόπουλος, Χριστόφορος· Νικολετσέας, Σωτήρης. «Πιθανογεννήτριες, Ροπογεννήτριες» (PDF). Πανεπιστήμιο Πατρών. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2023.
2. ↑  Δημητράκος, Θεοδόσης. «Πιθανογεννήτριες, ροπογεννήτριες και χαρακτηριστικές συναρτήσεις» (PDF). Τμήμα Μαθηματικών, Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2023.
3. ↑  Γιαννόπουλος, Απόστολος. «Γεννήτριες και χαρακτηριστικές συναρτήσεις» (PDF). Τμήμα Μαθηματικών, Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2023.