recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Λος Πάτος** (ισπανικά: *Los Patos*‎, επίσης γνωστό ως **Τρες Κεμπράδας**, *Tres Quebradas*) είναι βουνό στην οροσειρά των Άνδεων της Νότιας Αμερικής. Η κορυφή βρίσκεται στα διεθνή σύνορα της επαρχίας Καταμάρκα της Αργεντινής και της περιφέρειας Ατακάμα της Χιλής. Η κορυφή του έχει ύψος 6.239 μέτρα.

Το Λος Πάτος είναι ηφαίστειο. Η χρονολόγηση καλίου-αργού σε δακίτη που λήφθηκε από τη βόρεια πλευρά του έδειξε ηλικία 4.550.000 ± 180.000 ετών πριν από σήμερα. Εκείνη την εποχή, η ηφαιστειακή δραστηριότητα στη ζώνη Μαρικούνγκα είχε μόλις τελειώσει και μετατοπιζόταν προς την περιοχή του Όχος ντελ Σαλάδο και του Νεβάδο Τρες Κρούσες. Μια άλλη ημερομηνία που έχει ληφθεί στο κατώτερο τμήμα του ηφαιστείου είναι 7.600.000 ± 600.000 χρόνια πριν. Η βάση του Νεβάδο Τρες Κρούσες βρίσκεται αμέσως ανατολικά του Λος Πάτος. Το Λος Πάτος είναι μέρος της Κορδιλιέρα Σουντ, μιας ορεινής αλυσίδας που περιέχει στρωματοηφαίστεια με δόμους και ροές λάβας. Η αλυσίδα είναι κατασκευασμένη από δακίτη και μικρότερες ποσότητες ανδεσίτη. Άλλα ηφαίστεια της αλυσίδας περιλαμβάνουν τα Φάλσο Αζούφρε, Μόντε Πίσσις και Μούλας Μουέρτας. Στις βόρειες πλευρές του Λος Πάτος έχουν βρεθεί οι λεγόμενες λάβες «Πίρκας Νέγρας» με σύνθεση παρόμοια με του αδακίτη. Περιέχουν αμφίβολους και κλινοπυρόξενο ως κυρίαρχα ορυκτά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Argentina and Chile North, Ultra-Prominences - peaklist.org». *www.peaklist.org*. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2023.
2. 1 2  Gonzalez-Ferran, O.; Baker, P. E.; Rex, D. C. (1985-03-01). «Tectonic-volcanic discontinuity at latitude 27° south Andean Range, associated with Nazca Plate Subduction». *Tectonophysics*. Structures and Processes in Subduction Zones **112** (1): 423–441. doi:10.1016/0040-1951(85)90189-1.
3. ↑  Mpodozis, C.; Kay, S.M.; Gardeweg, M.; Coira, B.. «Geología de la región de Valle Ancho-Laguna Verde (Catamarca, Argentina): una ventana al basamento del extremo sur de la zona volcánica de los Andes Centrales» (στα ισπανικά). *ResearchGate* **3**. .
4. ↑  Kay, Suzanne Mahlburg; Coira, Beatriz; Mpodozis, Constantino (2008-01-01). «Field trip guide: Neogene evolution of the central Andean Puna plateau and southern Central Volcanic Zone» (στα αγγλικά). *Field Guides* **13**: 161. doi:10.1130/2008.0013(05). ISBN 978-0-8137-0013-7. ISSN 2333-0937.
5. ↑  Goss, Adam R.; Kay, Suzanne Mahlburg; Mpodozis, Constantino (2013-11-01). «Andean Adakite-like high-Mg Andesites on the Northern Margin of the Chilean–Pampean Flat-slab (27–28·5°S) Associated with Frontal Arc Migration and Fore-arc Subduction Erosion» (στα αγγλικά). *Journal of Petrology* **54** (11): 2193–2234. doi:10.1093/petrology/egt044. ISSN 0022-3530.
Ο **Μενέλαος Μεταξάς** (1876 – 1938) ήταν ανώτερος αξιωματικός του ελληνικού στρατού.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Αργοστόλι και καταγόταν από την αρχοντική οικογένεια Μεταξά, ήταν δε ξάδερφος του Ιωάννη Μεταξά. Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία επιλέγοντας το ιππικό. Φοίτησε στην βελγική στρατιωτική ιππευτική Ακαδημία και υπηρέτησε στο 2ο Ιππικό Σύνταγμα Αθηνών. Υπήρξε στενός φίλος του πρίγκιπα Ανδρέα, διαχειριστής της περιουσίας του και υπασπιστής του. Είχε πάθος με τα αυτοκίνητα και για μία περίοδο υπήρξε αντιπρόσωπος γερμανικής εταιρείας στην Ελλάδα.

Απεβίωσε στην Αθήνα τον Αύγουστο του 1938.

Πηγές
-----

1. 1 2 3  Βιογραφικό Μεταξά, από την ιστοσελίδα ionion.com
2. 1 2 3  Λίγα στοιχεία για τον Μενέλαο Μεταξά, από την εφημερίδα "Το Βήμα"
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Μενάλκης** αναφέρεται ένας από τους 50 γιους του Αιγύπτου (βασιλιά της ομώνυμης χώρας), τους «Αιγυπτιάδες». Ο Μενάλκης είχε μητέρα τη Γοργώ και 5 ομοθαλείς αδελφούς, τους Περίφαντα, Οινέα, Αίγυπτο (ομώνυμο του πατέρα του), Λάμπο και Ίδμωνα.

Ο Μενάλκης πήρε ως συζύγό του μία από τις 50 Δαναΐδες (κόρες του Δαναού, δίδυμου αδελφού τού Αιγύπτου), την Αδίτη (κόρη της Πιερίας). Δολοφονήθηκε από τη συζύγό του την πρώτη νύχτα του γάμου τους, όπως και οι άλλοι 48 από τους αδελφούς του (διασώθηκε μόνο ο Λυγκέας).

Σύμφωνα με άλλες παραδόσεις, όλοι οι γιοι του Αιγύπτου, συνεπώς και ο Μενάλκης, είχαν μητέρα την Ευρυρρόη, θυγατέρα του ποτάμιου θεού Νείλου, ή την Ισαία, θυγατέρα του Αγήνορα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου*, 2.1.5
2. ↑  Ι. Τζέτζη *Χιλιάδες*, 7.37

Πηγή
----

* *Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου*, 2.1.5
**Μηναίοι**: Αρχαίος αραβικός λαός - Βασίλειο

Το Βασίλειο των Μηναίων εκτεινόταν στα νότια της μέσης Αραβίας (Ντζαούφ) με κυριότερες πόλεις την Κάρνα ή Κάρνανα, την Μάιν και την Γιάθιλ. Από επιγραφές είναι γνωστά τα ονόματα 25 Βασιλέων, οι περισσότεροι μεταξύ τους συγγενείς. Επειδή όμως μηναϊκές επιγραφές βρέθηκαν και στη βόρεια Αραβία (Ελ-Ουλά) ίσως αυτή να είναι αποικία. Επικρατεί όμως ασάφεια για την ακριβή περίοδο της ιστορίας τους. Ιστορικοί θεωρούν ότι το Βασίλειο των Μηναίων είναι αρχαιότερο των Σαβαίων αναγόμενο στο 1500 π.Χ. που φθάνει μέχρι το 400 π.Χ. όπου τμημα του Βασιλείου τους κατακτήθηκε από τους Σαβαίους. Άλλοι αραβολόγοι υποστηρίζουν ότι καμμιά επιγραφή των Μηναίων δεν είναι αρχαιότερη του 900 π.Χ. και ότι και τα δύο Βασίλεια υπήρχαν ταυτόχρονα με διηνεκείς πολέμους.
Αργότερα οι Μηναίοι εξασθενήσαντες υποχώρησαν βορειότερα και αποκοπτόμενοι σε ομάδες με κυριότερη εκείνη των Λιθιανιτών εγκαταστάθηκαν παρά τη Μεδίνα.

Οι Μηναίοι δεν άφησαν νομίσματα, αλλά οι επιγραφές τους είναι πολύ παλιές. Διετηρήθη όμως η ανάμνηση αυτών ως λαού πολύ ισχυρού αφού ο Στράβων γράφει σε εποχή που ήδη έχουν εκλείψει αναφέρει ως ένα των τεσσάρων εθνών της Αραβίας. Απορίας άξιον όμως είναι ότι οι Σαβαϊκές επιγραφές τίποτε δεν αναφέρουν.

Ιστορικοί που ασχολήθηκαν με τους Μηναίους μεταξύ άλλων είναι ο Glaser και ο Hommel.
Ο **Μίνως Ησυχάκης** (Χανιά, 1857 - 1934) ήταν Έλληνας πολιτικός και βουλευτής.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του μεγάλου εξαγωγέα από την Κίσαμο, Αντωνίου Ησυχάκη και της εγγονής του αγωνιστή του 1821, Μιχαήλ Παπαδάκη. Έπειτα από τις σπουδές του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, του οποίου έγινε διδάκτορας. Εργάστηκε ως δικηγόρος στα Χανιά και έπειτα από το κίνημα του 1889 παραπέμφθηκε σε τουρκικό στρατοδικείο. Τότε κατέφυγε στην πόλη Φεζ και μετά την αμνήστευσή του ασχολήθηκε με τη γεωργία.
Με το κόμμα των Συντηρητικών (καραβανάδων) εξελέγη επανειλημμένα βουλευτής Χανίων επί Κρητικής Πολιτείας (πληρεξούσιος Κυδωνίας το 1898, βουλευτής το 1903 και 1910). Το 1912 έγινε πρόεδρος του Εκτελεστικού.

Εξελέγη βουλευτής στο ελληνικό Κοινοβούλιο τον Δεκέμβριο του 1915.

Πηγές
-----

1. 1 2  Συλλογικό έργο, Κρήτη, Το Αφιέρωμα, Βιογραφίες, τ. 10, σελ. 62, εκδ. οίκος Αρσινόη, Αθήνα 1985.
2. ↑  Ταυτότητα και Ιστορικό Αρχειοθετήθηκε 2015-07-07 στο Wayback Machine. Δικηγορικού Συλλόγου Χανίων, ανάκτηση 16-3-2016.
3. ↑  Μητρώο πληρεξουσίων, γερουσιαστών και βουλευτών 1822-1935, Αθήνα 1986, Βουλή των Ελλήνων, σελ. 109 (αριθμ. 509) (pdf)
Χρησιμοποιώντας τον όρο μαθηματικά εννοούμε την επιστήμη που έχει ως αντικείμενο την συστηματική εξέταση των φυσικών μεγεθών, των σχημάτων, των σημείων, των αριθμών και τις μεταξύ τους σχέσεις. Ως προς τη τέχνη, απευθυνόμαστε στην έκφραση του καλού και του ωραίου μέσα από τα δημιουργήματα του ανθρώπου. Σύμφωνα με την γνώμη των αισθητικών, η τέχνη πηγάζει από την έμφυτη ικανότητα του ανθρώπου να θαυμάζει και να αναπαριστά το ωραίο. Η καλλιτεχνική τάση είναι μια αυτόνομη τάση της ανθρώπινης ψυχής στο χώρο της τέχνης, που εκφράζει την αισθητική φύση του ανθρώπου. 

Πηγή έμπνευσης στην τέχνη αποτέλεσε η γεωμετρία. Γεωμετρία είναι ο κλάδος των μαθηματικών που ασχολείται με χωρικές σχέσεις, δηλαδή με τη σύνθεση του χώρου που ζούμε. Εμπειρικά, αλλά και διαισθητικά, οι άνθρωποι χαρακτηρίζουν τον χώρο μέσω συγκεκριμένων θεμελιωδών ιδιοτήτων, που ονομάζονται αξιώματα. Τα αξιώματα δε μπορούν να αποδειχτούν, αλλά μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε συνδυασμό με μαθηματικούς ορισμούς για τα σημεία, τις ευθείες, τις καμπύλες, τις επιφάνειες και τα στερεά για την εξαγωγή λογικών συμπερασμάτων.

Η τέχνη διαφοροποιείται από την επιστήμη. Τόσο η τέχνη, όσο και η επιστήμη αναζητούν την αλήθεια. Ο επιστήμονας όμως αναλύει, ενώ ο καλλιτέχνης συνθέτει. Επιπλέον, η επιστήμη βασίζεται στο λογικό στοχασμό, ενώ η τέχνη στην εικόνα, το χρώμα, στο σχήμα, στην ιδέα, στην ερμηνεία της ζωής. 

Οι καλλιτέχνες που επηρεάστηκαν από τα μαθηματικά, αναμφισβήτητα, ανέβασαν κατά πολύ τον πήχη στη τέχνη, δημιούργησαν καλλιτεχνικά ρεύματα και τάσεις και πέρασαν στην αιωνιότητα μέσα από τη δουλειά τους. Δεν γνωρίζουμε, αν τα μαθηματικά υπήρξαν τα εργαλεία στην ανάπτυξη της τέχνης ή η τέχνη είναι φυσική προέκταση των μαθηματικών. Οπωσδήποτε, όμως, η φιλοσοφία των μαθηματικών οδηγεί στην τέχνη.
Το **Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς**, (κυρ. "Один день Ивана Денисовича", λατ. "Odin den' Ivana Denisovicha"), είναι νουβέλα (η πρώτη) του Ρώσου συγγραφέα Αλεξάντρ Σολζενίτσιν που γράφτηκε το 1951 και δημοσιεύτηκε το 1962.

Υπόθεση
-------

Η ιστορία αφορά έναν πολιτικό κρατούμενο σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας της ΕΣΣΔ (Γκουλάγκ),του οποίου η κάθε ημέρα είναι ίδια με την προηγούμενη ή την επόμενη, με αποτέλεσμα αν κάποιος αφηγηθεί μία και μόνη μέρα, να είναι σα να εξιστορεί μια ολόκληρη ζωή. Η κάθε ημέρα περιλαμβάνει κατά σειράν : Πρωινή έγερση, παράταξη, στοίχιση, συσσίτιο, πορεία, οικοδομική εργασία, πορεία, παράταξη, στοίχιση, συσσίτιο, ύπνος. 

Ο Σούκοβ ή Ιβάν Ντενίσοβιτς *είναι 40 ετών και του λείπουν τα μισά δόντια*, όπως μας τον συστήνει επιγραμματικά ο συγγραφέας. Το 1941 επιστρατεύτηκε και πολέμησε στο Ανατολικό Μέτωπο. Το 1942 αιχμαλωτίστηκε από τους Γερμανούς, αλλά κατάφερε να δραπετεύσει. Όταν επέστρεψε στη μονάδα του θεωρήθηκε πράκτορας του εχθρού και συνελήφθη. 

Ο Ιβάν το 1943 καταδικάστηκε σε ποινή δέκα ετών χωρίς δίκη. Εξορίστηκε και οδηγήθηκε σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας. Η ιστορία του τοποθετείται το 1951, ενώ έχει εκτίσει ήδη οκτώ χρόνια καθημερινής (και χωρίς αμοιβή) οικοδομικής εργασίας. Στο στρατόπεδο επικρατεί ατμόσφαιρα κόλασης: κλοπές, τιμωρίες, εξευτελισμοί, καταδόσεις, πείνα. 

Ο τρόπος αφήγησης του Σολζενίτσιν είναι ίδιος με αυτόν που θ' ακολουθήσει και στη συνέχεια της λογοτεχνικής του παραγωγής. Λεπτομερής περιγραφή συγκεκριμένων στιγμιοτύπων της φυλακής, χωρίς χρήση μεταφορικού λόγου ή καλολογικών στοιχείων, καθημερινό λεξιλόγιο, αλλά με την ανάδειξη λέξεων από όλη τη μακραίωνη γλωσσική παράδοση της Ρωσίας (ορισμένες λέξεις που χρησιμοποιούσε δεν υπήρχαν ούτε στα λεξικά), στατική δράση ή και ολοκληρωτική απουσία δράσης, γραμμική αφήγηση που αποτελείται από συγκοπές παρά από συνέχειες. 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* **BiblioNet**: 139042
* LCCN: n79040324
* BNF: cb120059097 (data)

 |

 |
Φωτογραφία του νεαρού Μαθιού Πόταγα και το Άγαλμα του στη Βυτίνα, φιλοτεχνημένο από την αδερφή του Ελένη Πόταγα
Ο **Μαθιός** (Ματθαίος) **Πόταγας** ήταν έφηβος που προέβη σε μια από τις πρώτες χρονικά συμβολικές πράξεις αυτοθυσίας και αντιστάσεως του Ελληνικού Λαού κατά τη γερμανική κατοχή.

Η πράξη ηρωισμού
----------------

Ήταν σε ηλικία δεκαεπτά (17) ετών, στις 2 Μαΐου 1941, όταν τα πρώτα γερμανικά στρατεύματα κατευθύνονταν προς τη Βυτίνα Αρκαδίας, τον τόπο καταγωγής του. Ο νεαρός Μαθιός εμφανίστηκε μπροστά τους και φέρεται να τούς είπε "Σταθείτε, δεν θα μας σκλαβώσετε. Είμαι εδώ μόνος, αλλά ολόκληρη η Ελλάδα ακολουθεί". Οι Γερμανοί τον σκότωσαν επί τόπου και στη συνέχεια του συνέθλιψαν το κεφάλι. Κατ' άλλη εκδοχή, πρώτα ο Μαθιός πυροβόλησε τα αυτοκίνητα των Γερμανών, οι οποίοι τον συνέλαβαν πάραυτα και τον σκότωσαν με όπλο, συνθλίβοντάς του έπειτα το κεφάλι. "Για την κατεχόμενη Ελλάδα, η θυσία του Μάθιου Πόταγα είναι η πρώτη πράξη αντίστασης, αφού έγινε στις 2 Μαΐου 1941 και για την κατεχόμενη Ευρώπη, η πρώτη επίσης στην μορφή και το είδος, αφού παρόμοια θυσία δεν έχει αναφερθεί ως τώρα σε καμία άλλη χώρα της Ευρώπης".

Η επίσημη αναγνώριση της πράξης ηρωισμού
----------------------------------------

Το Ελληνικό Κράτος, αναγνωρίζοντας την ηρωική πράξη του Ματθαίου Πόταγα, έχει τοποθετήσει άγαλμα του ήρωα στη Βυτίνα, το οποίο έχει φιλοτεχνηθεί από την αδελφή του Ελένη Πόταγα, γλύπτρια. Η αποκάλυψη του αγάλματος έγινε στις 3 Μαΐου 2003, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Στεφανόπουλου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γλέζος, Μανώλης (2012). *Και ένα μάρκο να ήταν: οι οφειλές της Γερμανίας στην Ελλάδα*. Αθήνα: εκδόσεις Λιβάνη.

Πηγές
-----

* Μανώλης Γλέζος: Εθνική Αντίσταση 1940-1945.Εκδόσεις Στοχαστής 2006.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
*
To ***Μια πόλη δίπλα στη θάλασσα*** (πρωτότυπος τίτλος: ***Manchester by the Sea***) είναι αμερικανική δραματική ταινία του 2016 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Κένεθ Λόνεργκαν.

Διανομή
-------

| Ηθοποιός | Ρόλος |
| --- | --- |
| Κέισι Άφλεκ | Λι Τσάντλερ |
| Μισέλ Ουίλιαμς | Ράντι |
| Κάιλ Τσάντλερ | Τζο Τσάντλερ |
| Λούκας Χέτζις | Πάτρικ Τσάντλερ |
| Γκρέτσεν Μολ | Ελίζ Τσάντλερ |
| Κ. Τζ. Ουίλσον | Τζορτζ |
| Τέιτ Ντόνοβαν | προπονητής του Πάτρικ |
| Μάθιου Μπρόντερικ | Τζέφρι |
| Στίβεν Χέντερσον | κ. Έμερι |
|

Βραβεία/Διακρίσεις
------------------

Στα 89α βραβεία Όσκαρ κέρδισε σε δύο κατηγορίες: Α' Ανδρικού ρόλου (Κέισι Άφλεκ) και πρωτότυπου σεναρίου, ενώ έλαβε υποψηφιότητα σε άλλες τέσσερις: καλύτερης ταινίας, καλύτερου σκηνοθέτη, Β' Ανδρικού ρόλου (Λούκας Χέτζις), Β' Γυναικείου ρόλου (Μισέλ Ουίλιαμς).

Στις Χρυσές Σφαίρες του 2017 κέρδισε το βραβείο Α' Ανδρικού ρόλου σε δραματική ταινία (Κέισι Άφλεκ). Επίσης, έλαβε υποψηφιότητα και σε άλλες τέσσερις κατηγορίες: καλύτερης δραματικής ταινίας, σκηνοθέτη, Β' Γυναικείου ρόλου (Μισέλ Ουίλιαμς) και πρωτότυπου σεναρίου.

Στα BAFTA του 2017 έλαβε έξι υποψηφιότητες: καλύτερης ταινίας, σκηνοθέτη, Α' Ανδρικού ρόλου (Κέισι Άφλεκ), Β' Γυναικείου ρόλου (Μισέλ Ουίλιαμς), πρωτότυπου σεναρίου και μοντάζ. Κέρδισε στις κατηγορίες Α' Ανδρικού ρόλου και πρωτότυπου σεναρίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Οσκαρ 2017 - Η πλήρης λίστα των νικητών | Kathimerini».. Ανακτήθηκε στις 2017-02-27.
2. ↑  «Manchester by the Sea - Golden Globes: 5 Nominations, 1 Win». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Μαρτίου 2017. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2017.
3. ↑  «'La La Land' Wins Top Prize at BAFTA Awards in London». Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
* Η ταινία στην IMDb
Η θέση του λιμένα Μουνιχίας, Α. του αρχαίου Πειραιά
Ο **Λιμένας Μουνιχίας** είναι ο τρίτος και μικρότερος φυσικός λιμένας του Πειραιά. Η σύγχρονη ονομασία του είναι Μικρολίμανο. Έχει ωοειδές σχήμα και βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του Πειραιά με θέα την είσοδο του Σαρωνικού.

Δομή κατά την αρχαιότητα
------------------------

Στην αρχαιότητα, όπως και οι άλλοι δύο λιμένες του Πειραιά, (Ζέας και τμήμα του Κεντρικού), χαρακτηριζόταν πολεμικός λιμένας (δηλαδή σημερινός ναύσταθμος) της αρχαίας Αθήνας. Γύρω από τη λιμενική λεκάνη, και σε απόσταση 60 μέτρων από την προκυμαία, υπήρχε περιφρακτικό τείχος για την προστασία των τότε δημοσίων λιμενικών εγκαταστάσεων. Δεν υπάρχουν λεπτομέρειες για την περίφρακτη αυτή λιμενική ζώνη. Ο λιμένας αυτός εισέδυε εντός του λόφου της Μουνιχίας εκ της οποίας και έλαβε το όνομά του παρέχοντας μεγάλη προστασία σε βόρειους, νότιους και δυτικούς ανέμους. Τότε είχε άνοιγμα εισόδου 37 μ. με ισχυρούς λιμενοβραχίονες, στα άκρα των οποίων υπήρχαν πύργοι που ενώνονταν με την περιτείχιση του Πειραιά. 

Ήταν λιμένας "κλειστός" όπως και οι άλλοι δύο λιμένες, δηλαδή από τους δύο πύργους κλείνονταν με ανελκόμενη κάθε φορά αλυσίδα. Έτσι ολόκληρος ο λιμένας αυτός βρισκόταν εντός των Πειραϊκών τειχών. Το ότι ο λιμένας Μουνιχίας ήταν πολεμικός, εξάγεται τόσο από επιγραφές που έχουν βρεθεί όσο και από ομολογία του Ισαίου. Το ότι ήταν μικρότερος των δύο άλλων το μαρτυρά ο μικρός αριθμός των νεωσοίκων, που ήταν μόνο 82 (κατά επιγραφές που βρέθηκαν). Οι νεώσοικοι αυτοί που ήταν γύρω από τον λιμένα είχαν μήκος ο καθένας 37 μ. και πλάτος 6,25 μ. και καταλάμβαναν κατά πλευρά μήκος προκυμαίας 512 μ. (το συνολικό μήκος της ήταν περίπου 600 μ.). Το υπόλοιπο τμήμα θα πρέπει να θεωρείται ως αναγκαίος χώρος επισκευών και ναυπήγησης των αρχαίων πολεμικών σκαφών. Στο χώρο αυτό θα πρέπει να φανταστούμε ότι θα πρέπει να υπήρχαν αποβάθρες ή τα λεγόμενα τότε "χώματα" για την απο-επιβίβαση των πληρωμάτων και την φορτοεκφόρτωση υλικών.

Επί της παραλίας του λιμένα Μουνιχίας φαίνεται πως υπήρχε κτίσμα αποθήκης υλικού, ως ένα είδος μικρής Σκευοθήκης για την εξυπηρέτηση των αναγκών των πλοίων. Στον λιμένα αυτό λιμενίζονταν τα αρχαία "ιερά πλοία" όπως η Πάραλος, η Σαλαμινία κ.α. κατά τις γιορτές των Μουνιχίων. Επίσης, απ' αυτόν τον λιμένα έφευγαν και οι θεωρούμενοι εχθροί του Αθηναϊκού κράτους καθώς και οι πολιτικοί εξόριστοι μεταξύ των οποίων και ο ρήτορας Αισχίνης.

Σημειώνεται πως στη θέση του λιμένα της Μουνιχίας, οι σύγχρονοι πρώτοι ερευνητές τοποθετούσαν το Φάληρο. Τη γνώμη αυτή υποστήριξαν με φανατισμό εκτός των ξένων ιστορικών αρχαιολόγων και πολλοί Έλληνες. Σήμερα η άποψη αυτή δεν υποστηρίζεται από κανέναν. Τελευταίος υποστηρικτής εκείνης της άποψης ήταν ο Perret G. το 1887 που αποπειράθηκε να ορίσει έτσι ως λιμένα Μουνιχίας τον λιμένα Ζέας, η γνώμη όμως αυτή ως τελείως αστήρικτη έμεινε άνευ συνέχειας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Προσβάλλεται μόνο από νοτιοανατολικούς ανέμους που πάντα είναι ασθενείς.
2. ↑  Κατά επιγραφές που βρέθηκαν

Δείτε επίσης
------------

* Μουνιχία
* Ακτή (αρχαιότητα)
H **Μαρία Φλορένσια Λαμπάτ** (*αγγλικά : María Florencia Labat*), γεννημένη στις στις 12 Ιουνίου 1971, είναι πρώην Αργεντινή πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. 

Συμμετείχε στο WTA Tour πρώτη φορά το 1988 και αποχώρησε το 2000. Στις 12 Σεπτεμβρίου 1994, η Φλωρενσία έφτασε στο Νο 26 στον κόσμο. Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο απλό στους Παναμερικανικούς αγώνες του 1995. Στο απλό σε τουρνουά γκραντ σλαμ μεγαλύτερη επιτυχία της ήταν το 1994 στους 16 του Γουίμπλεντον και στο Αμερικανικό όπεν το 1997. Στα διπλά ήταν στα προημιτελικά του Αυστραλιανού όπεν το 1997.

Η Μαρία Φλορένσια Λαμπάτ εκπροσώπησε τη χώρα της στους Ολυμπιακούς αγώνες της Βαρκελώνης το 1992 όπου αποκλείστηκε στον Α΄γύρο στο απλό. Στους Ολυμπιακούς αγώνες της Ατλάντας το 1996 στο απλό αποκλείστηκε στο Β΄γύρο και στους Ολυμπιακούς αγώνες της Σεούλ το 2000 επίσης στο απλό αποκλείστηκε στον Α΄γύρο. 

Στο Φεντ καπ έχει συμμετάσχει με την Αργεντινή από το 1989 έως το 2000 σε 11 διοργανώσεις με ρεκόρ 24 νίκες και 17 ήττες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *WTA website*.
2. 1 2 3  Η Λαμπάτ στην itf tennis Αρχειοθετήθηκε 2016-03-10 στο Wayback Machine.(Αγγλικά)
3. 1 2  Η Λαμπάτ στους Ολυμπιακούς αγώνες Αρχειοθετήθηκε 2012-11-11 στο Wayback Machine.(Αγγλικά)
4. ↑  Η Λαμπάτ στο Φεντ καπ Αρχειοθετήθηκε 2017-02-06 στο Wayback Machine.(Αγγλικά)
Το **Μνημείο της Ανθρωπότητας** (τουρκ. *İnsanlık Abidesi*) ήταν καλλιτεχνικό έργο του γλύπτη Μεχμέτ Ακσόυ. Βρισκόταν στημένο στην πόλη Καρς, της ανατολικής Τουρκίας. Ήταν αφιερωμένο στην Γενοκτονία των Αρμενίων και τον θάνατο των Μωαμεθανών, ως σύμβολο ελευθερίας και φιλίας. Είχε ύψος 30 μέτρα και αποτελείτο από δύο κομμάτια που αλληλοσυμπληρώνονταν, σχηματίζοντας έναν διχασμένο άνθρωπο. 

Το μνημείο άρχισε να κατεδαφίζεται τον Απρίλιο του 2011, αφού προηγήθηκαν σχετικές δηλώσεις του Πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στις οποίες αποκαλούσε το μνημείο «τερατόμορφο» και «απαίσιο» κατασκεύασμα. Ο δημιουργός του μνημείου σύγκρινε την κατεδάφιση του έργου του με την ανατίναξη των αγαλμάτων του Βούδα από τους Ταλιμπάν. Η κατεδάφισή του μνημείου ολοκληρώθηκε στις 14 Ιουνίου 2011.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Oğuz Alyanak, Facing the Ghosts of the "Statue of Humanity" (.pdf)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* επίσημη παρουσίαση του έργου[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Mahnen? Versöhnen? Dynamit!, άρθρο του Spiegelonline της 23ης Απριλίου 2011

 
Τα Βικινέα έχουν ειδήσεις που σχετίζονται με το θέμα:
***Η Τουρκία διαλύει το μνημείο φιλίας με την Αρμενία στην πόλη Καρς***
Το **μνημείο της πρώτης σερβικής εξέγερσης** είναι ένα ιστορικό συγκρότημα που περιλαμβάνει ένα σύνολο κτιρίων και μνημείων που συνδέονται με την πρώτη σερβική εξέγερση στην Ορασάκ.

Το κτίριο του μουσείου
Η πηγή και το μνημείο της
Ο ανδριάντας του Καραγιώργη
Η Αραχίδα όπου βρίσκεται είναι ένα χωριό που απέχει από το Βελιγράδι περίπου 70 χλμ. εκεί έγινε η Συνέλευση του Ορασάκ στις 15 Φεβρουάριου 1804. Ήταν μια συνάντηση επιφανών Σέρβων στην οποία αποφασίστηκε να γίνει εξέγερση εναντίον της τουρκικής κυβέρνησης. Κατά τη συνεδρίαση αυτή ο Καραγιώργης Πέτροβιτς επιλεγεί αρχηγός της.

Εκκλησία του Ορασάκ
-------------------

Η εκκλησία χτίστηκε στο Ορασάκ μεταξύ του 1868 και 1870, ο αρχιτέκτονας του ναού παραμένει σήμερα άγνωστος. Καλλιτεχνικής αξίας είναι το τέμπλο του ναού που φιλοτεχνήθηκε από τον Στεφάν Τοντόροβιτς. Το τέμπλο είναι ζωγραφισμένο με 24 αγιογραφίες που δείχνουν άγιους και σκηνές από την ιστορία της Καινής Διαθήκης.

Μουσείο
-------

Το κτίριο του μουσείου χτίστηκε το 1932 και είναι ένα από τα πιο όμορφα κτίρια του είδους του στην κεντρική Σερβία. Ο αρχιτέκτονας είναι άγνωστος, αλλά το ύφος του δείχνει την επιστροφή της παλιάς σερβικής αρχιτεκτονικής. Η πρόσοψη χαρακτηρίζεται από τοξωτά παράθυρα με επένδυση από γρανίτη. Πάνω από την πόρτα υπάρχει μια μαρμάρινη πλάκα που αναφέρεται στο μνημείο και τον ρόλο του.

Πηγές
-----

Η πηγή βρίσκεται όχι πολύ μακριά από την εκκλησία, στην ρεματιά του Maricevica. Το μνημείο αυτό χτίστηκε το 1954 προς ανάμνηση της πρώτης σερβικής εξέγερσης. Στο κεντρικό τμήμα του μνημείου είναι τρεις τοξωτές μαρμάρινες πλάκες. Στη μέση είναι χαραγμένες οι λέξεις *"Σε αυτό το μέρος στις 15 Φεβρουαρίου 1804 ξεκίνησε η πρώτη σερβική εξέγερση"*

Μνημείο Καραγιώργη
------------------

Ο ανδριάντας του Καραγιώργη στήθηκε στην επέτειο της διακοσαετίας της πρώτης σερβικής εξέγερσης. Το μνημείο είναι 3.4 μέτρα ύψος και το έργο του γλύπτη Ραντοβάνοβιτς. Κατασκευάστηκε από λευκό μάρμαρο με χρηματοδότηση από το δήμο Aranđelovac.

Αναφορές
--------

* Презентација Орашца на сајту Буковичке бање
* Орашац на сајту бекпекерс


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Спомен-комплекс Први српски устанак  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **μνημείο για τα θύματα της σφαγής του Χοτζαλί** βρίσκεται στη Χάγη των Κάτω Χωρών και είναι το πρώτο δημόσιο μνημείο στην Ευρώπη αφιερωμένο στα θύματα της σφαγής του Χοτζαλί.

Κατασκευή και αποκάλυψη
-----------------------

Το μνημείο κατασκευάστηκε το 2008 στο πάρκο *Kamperfoeliestraat* της Χάγης και χρηματοδοτήθηκε με πρωτοβουλία του Ολλανδικού-Αζερμπαϊτζάν Τούρκος κύκλο.

Τα αποκαλυπτήρια του μνημείου έγιναν στις 24 Φεβρουαρίου 2008, με την υποστήριξη της Πρεσβείας του Αζερμπαϊτζάν στις Κάτω Χώρες, της Κρατικής Επιτροπής της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν για την Εργασία, των απόδημων Αζέρων και του Ιδρύματος Γκαϊντάρ Αλίγιεφ.

Σχέδιο
------

Το πέτρινο μνημείο απεικονίζει μια μητέρα με ένα νεκρό παιδί στα χέρια. .

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «First monument in Europe for Khojaly tragedy erected in Hague, Holland». *www.heydar-aliyev-foundation.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2014.
2. ↑  В Голландии будет установлен памятник Ходжалинской трагедии Αρχειοθετήθηκε 2011-10-07 στο Wayback Machine.
3. 1 2  В Голландии будет установлен памятник Ходжалинской трагедии Αρχειοθετήθηκε 2011-10-07 στο Wayback Machine.. Журнал RUS
4. ↑  First monument in Europe for Khojaly tragedy erected in Hague, Holland Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.. Официальный сайт Фонда Гейдара Алиева
Ο **Μενέλαος Κυριακόπουλος** (1889 - 1976) ήταν Έλληνας τραπεζικός και πολιτικός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στα Λεχαινά ήταν γιος του Ιωάννη Κυριακόπουλου. Ασχολήθηκε με τις τραπεζικές επιχειρήσεις και διετέλεσε διευθυντής της Λαϊκής Τράπεζας, οικονομικός σύμβουλος της Τράπεζας Επαγγελματικής Πίστεως και της Τράπεζας Εμπορικής Πίστεως καθώς και υφυπουργός εθνικής οικονομίας την περίοδο 1939 - 1941. Είχε δημοσιεύσει το δοκίμιο *Η γνώστη του Μοριά κι η λεβεντιά της Ρούμελης* (1942, Αθήνα) καθώς και τα *Πάρεργα* (1971, Αθήνα).

Έζησε αρκετά χρόνια στην Πάτρα και δημοσίευσε μελέτες και διηγήματα στο περιοδικό *Αχαϊκά*.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1976.

Πηγές
-----

* Χρήστος Μούλιας, *Ιστορικά Σημειώματα Ι*, εκδόσεις περί τεχνών, Πάτρα 2007.
Ο **Λουδοβίκος Κράτο**, γερμ. Ludwig Crato (28 Μαρτίου 1663 - 14 Φεβρουαρίου 1713) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουσταύου Αδόλφου, κόμη του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν και της Κλάρας Ελεονώρας, κόρης του Κράτο, λαντγράβου του Χοενλόε-Νόιενσταϊν. Επειδή ο πατέρας του ήταν αιχμάλωτος πολέμου στον Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας, ανατράφηκε στο Νόιενσταϊν από τον εκ μητρός θείο του Βόλφγκανγκ Ιούλιο και συνέχισε τις σπουδές του στο Τύμπινγκεν. Το 1677 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε, αν και η κομητεία του ήταν υπό γαλλική κατάληψη.

Μάλλον από αναζήτηση περιπέτειας και από έλλειψη άλλων ευκαιρών εισήλθε στον γαλλικό στρατό και προήχθη ως το βαθμό του υποστράτηγου. Διακρίθηκε για τη γενναιότητα, την ψυχραιμία και τη στρατιωτική του διάνοια. Έλαβε μέρος στην πολιορκία και κατάληψη του Λουξεμβούργου το 1684. Κατά τη διάρκεια του Εννεαετούς Πολέμου (1688-97) υπηρέτησε στην Εταιρεία των Κάτω Χωρών και συμμετείχε στη μάχη του Φλερύ (1690) όπου πληγώθηκε σοβαρά, στην πολιορκία του Ναμύρ και στη μάχη του Νέερβιντερ (1693). Ο Γάλλος βασιλιάς τον τιμώρησε για αυτή του την αποστασία με την κατάληψη του Σααρμπρύκεν. Με τη Συνθήκη του Ρύσβικ το 1697 του επεστράφησαν οι γαίες του. Κατά τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής συμμετείχε μόνο ως σύμβουλος.

Θεωρήθηκε καλός κυβερνήτης, που μπόρεσε να κρατήσει τη χώρα του έξω από πολέμους. Οργάνωσε τη διοίκηση της Δικαιοσύνης και τα Οικονομικά του κράτους του. Με αγαθοεργίες αναδιοργάνωσε τα σχολεία. Απεβίωσε το 1713 και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Κάρολος Λουδοβίκος.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1699 τη Φιλιππίνα Ερριέττα, κόρη του Ερρίκου Φρειδερίκου, κόμη του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ και είχε τέκνα:

* Ερριέττα 1702-1769
* Καρολίνα 1704-1744, παντρεύτηκε τον Χριστιανό Γ΄ των Βίττελσμπαχ, κόμη του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν
* Λουίζα Ερριέττα 1705-1766, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο, πρίγκιπα του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 29  Απριλίου 2014.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p7784.htm#i77840. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  p7784.htm#i77840. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

Αναφορές
--------

* Ernst Joachim (1884), "Louis Crato", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 19, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 567 – 568

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 86140558
* ISNI: 0000 0000 5915 6414
* GND: 137982496

 |

 |
Ο **Μάριος Χάκκας** (Μακρακώμη Φθιώτιδας, 1931 - 5 Ιουλίου 1972) ήταν Έλληνας λογοτέχνης. Εξαιτίας των πολιτικών του φρονημάτων υπέστη διώξεις, ιδιαίτερα κατά τη δικτατορία των συνταγματαρχών.

Βιογραφία
---------

Τα παιδικά και νεανικά του χρόνια τα έζησε στην Καισαριανή, με την οποία συνδέθηκε συναισθηματικά, κάτι που διαφαίνεται και στα θέματα των έργων του. Σε ηλικία 19 ετών ενώ φοιτούσε στη Σχολή Σαμαρειτών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, βοήθησε εθελοντικά τους φυλακισμένους στη Γυάρο. Στις 30 Απριλίου 1954 συνελήφθη και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 4 ετών, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να διακόψει τις σπουδές του στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Στα μέσα της δεκαετίας του '60 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο "Όμορφο καλοκαίρι" (ήταν και η μοναδική που εκδόθηκε όσο ζούσε ο συγγραφέας). Έπειτα από το πραξικόπημα και την εγκαθίδρυση της χούντας, υπέστη διώξεις και φυλάκιση ενός μήνα για το γεγονός ότι ήταν στέλεχος της ΕΔΑ (1960-67). Στα τελευταία χρόνια της ζωής του έγραψε τρία θεατρικά μονόπρακτα.

Απεβίωσε από καρκίνο σε ηλικία 41 ετών, στη διάρκεια της δικτατορίας.

Επιλεγμένα έργα
---------------

* "Όμορφο καλοκαίρι" (1965)
* "Ο Τυφεκιοφόρος του εχθρού" (1966)
* "Ο Μπιντές και άλλες ιστορίες" (1971)
* "Ενοχή" (θεατρικό μονόπρακτο)
* "Αναζήτηση" (θεατρικό μονόπρακτο)
* "Κλειδιά" (θεατρικό μονόπρακτο)
* "Το κοινόβιο" (1972)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb131811765. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  Κώστας Σταματίου, (1979 - 1987), τ. 1 στο "Το βιβλίο και ο χρόνος: 1979-91" , (Καστανιώτης, 2004) σελ. 16, ISBN 9600339007, 9789600339000.
3. ↑  Διαβάζω, τεύχη 403-406, 2000.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφία του συγγραφέα

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 37056706
* **ΕΒΕ**: 31778
* **AA**: 169599
* **BiblioNet**: **7149**
* LCCN: n80012409
* ISNI: 0000 0001 2128 3183
* GND: 109063953
* SUDOC: 035316101
* BNF: cb131811765 (data)

 |

 |
Ο **Μενέλαος Ξυλούρης** (Κρουσώνας Ηρακλείου, 1914 - Ηράκλειο, 15 Αυγούστου 1991), του Ιωάννη και της Όλγας, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής Ηρακλείου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

### Σπουδές και αγωνιστική δράση

Γεννήθηκε στον Κρουσώνα του Μαλεβιζίου το 1914. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και άσκησε τη δικηγορία. Πολέμησε στην Εθνική Αντίσταση  (συν-αρχηγός της Κρουσανιώτικης Αντιστασιακής Ομάδος Σατανά μετά τον θάνατο του Καπετάν Αντώνη Γρηγοράκη του επονομαζόμενου "Σατανά"). Κατά την διάρκεια του Εμφυλίου έλαβε μέρος σαν μέλος των επίλεκτων καταδρομικών δυνάμεων του Εθνικού Στράτου και τραυματίστηκε σοβαρά στις συγκρούσεις με τις Κομμουνιστικές Δυνάμεις κατά την διάρκεια των Επιχειρήσεων Πυρσός στο Γραμμο και Βίτσι. Αποστρατεύτηκε τιμητικά σαν ταγματάρχης εν ενεργεία και παρασημοφορήθηκε.

Κατά την περίοδο της χούντας, οργανώθηκε στον αγώνα κατά της χούντας, με την οργάνωση ΔΕΚΑ (Διοικούσα Επιτροπή Κινημάτων Αντίστασης Κρήτης) και συνελήφθη μαζί με άλλους αγωνιστές, όπως ο Γιάννης Βαλυράκης, ο Τηλέμαχος Πλεύρης και ο Φοίβος Ιωαννίδης, για να παραπεμφθεί στο έκτακτο στρατοδικείο και να καταδικαστεί σε φυλάκιση.

### Πολιτική σταδιοδρομία

Εξελέγη βουλευτής Ηρακλείου στις εκλογές του 1961 με το κόμμα της Ένωσης Κέντρου και επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα το 1963 και το 1964 και με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις το 1974 συγκέντρωσε 10.628 ψήφους. Το 1977 επανεξελέγη βουλευτής Ηρακλείου με την ΕΔΗΚ, όπως είχε μετονομαστεί η Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις, με 5.418 ψήφους.
Το 1981 ήταν υποψήφιος βουλευτής με τους Φιλελεύθερους, αλλά δεν εξελέγη, ενώ έλαβε 2.047 ψήφους.

Απεβίωσε σε ηλικία 77 ετών στις 15 Αυγούστου 1991. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Φιλιππάκη και απέκτησαν έναν γιο κ μια κόρη.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

Ανταρτική Ομάδα Σατανά οι αντάρτες του Κρουσώνα

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Κούλα Παπαδάκη-Κάκαρη,Προσωπικότητες από τον πολιτικό κόσμο της Ελλάδας : Αρχηγοί κομμάτων, υπουργοί, υφυπουργοί, γενικοί γραμματείς, νομάρχες & δήμαρχοι, 1975, σελ. 186
2. ↑  εφ. Έθνος, Μας άφησε ο Μ. Ξυλούρης, 17-8-1991, σελ. 9.
3. ↑  Δημ. Ξυριτάκης: Η αντίσταση του Ηρακλείου την πρώτη ημέρα της χούντας Αρχειοθετήθηκε 2017-08-03 στο Wayback Machine. Candia News, 26-4-2014, ανάκτηση 15-8-2017.
4. ↑  Διγκαβές 1986, σελ. 83.
5. ↑  Διγκαβές 1986, σελ. 145.
6. ↑  Διγκαβές 1986, σελ. 199.
7. ↑  Αρχείο Δήμου Ηρακλείου.

Πηγές
-----

* Κώστας Διγκαβές, Οι εκλογές στην Ελλάδα 1844-1985, Μαλλιάρης Παιδεία 1986.
* Ο καπετάν Σατανάς, μια θρυλική μορφή της Εθνικής Αντίστασης στην Κρήτη
Η **μνα** (αρχ. ελλ. *μνᾶ*, λατ. *mina*) είναι μονάδα μέτρησης της μάζας (υποδιαίρεση του ταλάντου) που χρησιμοποιήθηκε στην αρχαιότητα. Κέρματα από πολύτιμα μέταλλα που ζύγιζαν μία μνα, χρησιμοποιούνταν επίσης ως νομίσματα.

Πρώτοι υποδιαίρεσαν το τάλαντο σε μνες οι λαοί της Μεσοποταμίας - αρχικά αντιπροσώπευε το 1/50, αλλά αργότερα άλλαξε σε 1/60. Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι υιοθέτησαν τη δεύτερη αναλογία. Δεδομένου όμως ότι η μάζα του ταλάντου διέφερε από λαό σε λαό, έτσι συνέβαινε και με τη μάζα της μνας. Μία αττική μνα της κλασικής εποχής ζύγιζε 433 ±3 σημερινά γραμμάρια.

Ο Διόδωρος Σικελιώτης διηγείται ότι στις Γυμνησιαίους νήσους οι πολεμιστές του Αμίλκα στην Ναυμαχία του Εκνόμου (256 π.Χ.) χρησιμοποιούσαν σφεντόνες, τις οποίες γέμιζαν με πέτρινα βλήματα βάρους μιας μνας.

Αντιστοιχίες στην κλασική Ελλάδα
--------------------------------

* 60 μνες ισοδυναμούσαν με ένα τάλαντο.
* 1 μνα ισοδυναμούσε με 100 δραχμές. Ετυμολογικά δραχμή σημαίνει το κέρμα που μπορεί να πιαστεί με το χέρι, σε αντιδιαστολή με τη δύσχρηστη μνα που ζύγιζε σχεδόν μισό κιλό. Η δραχμή από άργυρο (ασήμι) ήταν το βασικό νόμισμα της Αρχαίας Ελλάδας.
* 1 δραχμή αντιστοιχούσε σε 6 οβολούς.
* 1 οβολός αντιστοιχούσε σε 8 χαλκούντες.

Ο κωμικός ποιητής Μάχων αφηγείται πως η εταίρα Φρύνη ζητούσε μία μνα για κάθε νύχτα.

Νομίσματα
---------

* μνα από την Αττικήμνα από την Αττική
* μνα από τη Χίομνα από τη Χίο
* μνα του Αντίοχου Δ'μνα του Αντίοχου Δ'
* μνα από την Αντιόχεια του Ορόντουμνα από την Αντιόχεια του Ορόντου

Παραπομπές
----------

1. ↑   Βιβλίο 14,109

Βιβλιογραφία
------------

* Tyll Kroha: *Münzen sammeln.* Ein Handbuch für Sammler und Liebhaber. Klinkhardt & Biermann, Braunschweig 1961, 1968, München 1985 (6.Aufl.). ISBN 3-7814-0249-5
Το **Μνημείο της Ουδετερότητας** (τουρκμενικά: Bitaraplyk arkasy‎) ήταν μνημείο που βρισκόταν στην Ασγκαμπάτ του Τουρκμενιστάν.
Το τόξο τριών ποδιών, το οποίο έγινε γνωστό ως "Το Τρίποδο", ήταν 75 μέτρα ψηλό και χτίστηκε το 1998, σχετικά με τις διαταγές του Προέδρου του Τουρκμενιστάν Σαπαρμουράτ Νιγιαζόφ για να τιμήσει την επίσημη θέση της ουδετερότητας της χώρας. Η κατασκευή κόστισε 12 εκατομμύρια δολάρια. Το μνημείο ολοκληρωνόταν από ένα ψηλό επίχρυσο άγαλμα του Νιγιαζόφ ύψους 12 μέτρων που περιστρεφόταν για πάντα προς το πρόσωπο του ήλιου. Η αψίδα βρισκόταν στη κεντρική Ασγκαμπάτ, όπου κυριαρχούσε στον ορίζοντα, και ήταν ψηλότερο από το κοντινό Προεδρικό μέγαρο. Το άγαλμα ήταν φωτισμένο το βράδυ. Η αψίδα χαρακτηριζόταν από μια πλατφόρμα πανοραμικής προβολής, η οποία ήταν ένα δημοφιλές αξιοθέατο για τους επισκέπτες.

Αφαίρεση
--------

Στις 18 Ιανουαρίου 2010 ο διάδοχος του Νιγιαζόφ Κουρμπανγκουλί Μπερντιμουχαμέτοφ, υπέγραψε διάταγμα για την αρχή των εργασιών διάλυσης και μετακίνησης της αψίδας. Υπήρχαν αναφορές ότι το τόξο θα αφαιρούταν από το 2008, αλλά ο πρόεδρος δεν έκανε αποδεκτή την κίνηση μέχρι το 2010. Επίσημα, η διάλυση δηλώθηκε ως κίνηση για τη βελτίωση του αστικού σχεδιασμού στην Ασγκαμπάτ, αλλά θεωρείται ως μέρος της εκστρατείας του Μπερντιμουχαμέτοφ για να αφαιρέσει τις υπερβολές της προσωπολατρίας του Νιγιαζόφ που ήταν για δύο δεκαετίες ο επικεφαλής ενός από τα πιο ολοκληρωτικά καθεστώτα. Ο Νιγιαζόφ ονόμασε επίσης πόλεις και αεροδρόμια με το όνομά του, διέταξε την κατασκευή ενός παλατιού από πάγο και πυραμίδα ύψους 40 μέτρων, αλλά το επίχρυσο άγαλμα χαρακτηριζόταν ως το πιο διαβόητο σύμβολο της κληρονομιάς του.

Ο Μπερντιμουχαμέτοφ αντικατέστησε το μνημείο με ένα νέο "Μνημείο Ουδετερότητας" ύψους 95 μέτρων, το οποίο βρίσκεται στα προάστια. Ο πρόεδρος διόρισε τη τουρκική κατασκευαστική εταιρεία Polimeks να πραγματοποιήσει την κατεδάφιση του μνημείου και την κατασκευή του νέου μνημείου. Η αφαίρεση του χρυσού αγάλματος του Νιγιαζόφ ολοκληρώθηκε στις 26 Αυγούστου 2010,
αν και στη συνέχεια έγινε μέρος του νέου Μνημείου της Ουδετερότητας. Το άγαλμα δεν είναι περιστρέφεται πλέον, αλλά η πλατφόρμα προβολής είναι συνήθως ανοιχτή για τους επισκέπτες. Υπάρχουν ανελκυστήρες μέσα στα "πόδια" του μνημείου.

Δείτε επίσης
------------

* Αποσταλινοποίηση

Παραπομπές
----------

1. ↑  Radio Free Europe: Turkmen Leader Orders Predecessor's Statue Removed
2. ↑  The Times: 'Father of all Turkmen' toppled under orders of successor
3. ↑  BBC News: Turkmenistan ex-leader Niyazov's arch to be removed
4. ↑  Financial Times: Turkmenistan to end personality cult
5. ↑  «Turkmenistan ex-leader Niyazov's golden statue toppled». *BBC News Asia-Pacific*. 2010-08-26.. Ανακτήθηκε στις 2012-09-12.
6. ↑  Catherine A. Fitzpatrick (7 November 2011). «Turkmenistan: Golden Turkmenbashi Statue is Back». .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* The Neutrality Monument - Polimeks
Ο **Μάριους φαν ντερ Φέεν** (*λατινικό αλφάβητο : Maas van der Feen*
Full name: Marius "Maas" van der Feen *) (1 Φεβρουαρίου 1888 - 10 Μαρτίου 1973) ήταν Ολλανδός αθλητής της αντισφαίρισης.* 

Πρωταθλητής Ολλανδίας στο απλό το 1913, 1914, 1918 και 1924 και στο διπλό το 1913. Έπαιξε στο Γουίμπλετον το 1925 και το 1926 φτάνοντας τους προημιτελικούς του το 1925. 

Στο κύπελλο Ντέιβις αγωνίστηκε με την Ολλανδία το 1933 όπου σε δύο αγώνες είχε δύο ήττες.

Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1924 στο απλό έχασε στον δεύτερο γύρο και στο διπλό με συμπαίκτη τον συμπατριώτη του Τζεράρντ Λίμπρουγκεν αποκλείστηκαν στον πρώτο γύρο από τους Λάντισλαβ Ζέλμα και Γιαν Κόζελουχ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Olympic Sports – Athletes – Gerard Leembruggen». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2017.
2. ↑  Μάριους φαν ντερ Φέεν στο κύπελλο Ντέιβις
Συντεταγμένες: 47°13′4″N 39°42′42″E﻿ / ﻿47.21778°N 39.71167°E﻿ / 47.21778; 39.71167

Το **Μνημείο Δημητρίου του Ροστόφ** (ρωσικά: *Памятник Димитрию Ростовскому*‎) είναι μνημειακό άγαλμα κατασκευασμένο το 1999. Βρίσκεται επί της Πλατείας του Καθεδρικού Ναού, στην πόλη του Ροστόφ επί του Ντον, στη Ρωσία.

Ιστορία
-------

Μνημείο αφιερωμένο στον επίσκοπο της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και Μητροπολίτη της Επαρχίας του Ροστόφ και Γιαροσλάβλ, Δημήτριο του Ροστόφ, τοποθετήθηκε εμπρός στον Καθεδρικό Ναό της Γεννήσεως της Θεοτόκου, ο οποίος υπάγεται εκκλησιαστικά στην Επαρχία του Ροστόφ και Νοβοτσερκάσκ. Τα εγκαίνιά του έλαβαν χώρα στις 15 Δεκεμβρίου 1999, ενώ πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο των εορτασμών της συμπλήρωσης 250 ετών από την ίδρυση της πόλεως. Το μνημείο έχει αποτελέσει αντικείμενο ανάμεικτων σχολίων τόσο από κατοίκους της πόλης όσο και επαγγελματίες γλύπτες, ενώ, παράλληλα, έχει αποτελέσει αντικείμενο κριτικής για το χαμηλό καλλιτεχνικό επίπεδό του, καθώς και την ακατάλληλη τοποθεσία του.

Υπεύθυνος για την αρχική ιδέα του μνημείου, καθώς και αριθμό άλλων σχετικών με το μνημείο σχεδίων, ήταν ο καταγόμενος από την Περιοχή του Ντον γλύπτης Ανατόλι Σκνάριν. Το 1989, έλαβε την σχετική έγκριση από το Υπουργείο Πολιτισμού για την κατασκευή του μνημείου, ωστόσο, στη συνέχεια, οι δημοτικές αρχές της πόλης αποφάσισαν να προχωρήσουν στην προκήρυξη ανοιχτού διαγωνισμού για την ανάθεση της κατασκευής, την οποία, τελικώς, ανέλαβε άλλος γλύπτης, ο Βλαντιμίρ Μπελιάκοφ. Το 1996, ξεκίνησαν οι εργασίες κατασκευής του μνημείου.

Το 2013, υπήρξαν συζητήσεις αναφορικά με το κατά πόσο το μνημείο θα έπρεπε να τροποποιηθεί ως προς την φορά του, αντικρίζοντας την εκκλησία, καθώς και εάν θα έπρεπε η τοποθεσία του να μεταφερθεί πλησιέστερα της γειτονικής πλατείας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ρωσικά) «Фонит? Не фонит?». *KM.RU*. 14 Μαρτίου 2002. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2020.
2. ↑  (Ρωσικά) Малаховский, Е. И. (2006). *Храмы и культовые сооружения Ростова-на-Дону, утраченные и существующие*. Ροστόφ επί του Ντον: NВ. σελ. 240.
3. ↑  (Ρωσικά) «"Нехороший" памятник». Независимая газета. 17 Φεβρουαρίου 2003. Ανακτήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2017.
4. ↑  (Ρωσικά) «О конкурсе на лучший проект памятника Святому Димитрию Ростовскому». *Распоряжение Главы администрации г. Ростова-на-Дону от 6 сентября 1996 г. № 203*. СПС Право.ru. 6 Σεπτεμβρίου 1996. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2020.
5. ↑  (Ρωσικά) «Ростовская область. Памятники Ростова-на-Дону». *ИА REGNUM*. 3 Μαΐου 2020. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2020.
6. ↑  (Ρωσικά) Степанов, Александр (18 Απριλίου 2013). «Памятник Димитрию Ростовскому собираются развернуть». Комсомольская правда. Ανακτήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2017.
7. ↑  (Ρωσικά) «Памятник Димитрию Ростовскому развернут лицом к собору». *Городской Репортер*. 13 Απριλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2020.
Το **Μνημείο Μαίτλαντ**, επίσης γνωστό ως **Ροτόντα** ή ως **Περιστύλιο του Μαίτλαντ**, είναι ένα νεοκλασικό μνημείο που βρίσκεται στο τέρμα της πλατείας Σπιανάδα στην Κέρκυρα. Χτίστηκε το 1821 τιμής ένεκεν του Θωμά Μαίτλαντ, ενός Βρετανού στρατιωτικού που ήταν ο τελευταίος επίτροπος και ο πρώτος αρμοστής στα Ιόνια Νησιά.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Ο Μαίτλαντ έφτασε στην Κέρκυρα στις 16 Φεβρουαρίου 1816 και οχτώ μήνες αργότερα, στις 25 Οκτωβρίου 1816, 46 ευγενείς της Κέρκυρας έκαναν πρόταση για την κατασκευή μιας αψίδας προς τιμήν του. Το μνημείο κατασκευάστηκε τελικά το 1821 και έχει τελείως διαφορετική μορφή από τη ροτόντα, με είκοσι κολόνες ιωνικού ρυθμού. Σχεδιάστηκε από τον συνταγματάρχη Τζορτζ Ουίτμορ, μέλος των μηχανικών της βασιλικής οικογένειας.

Όπως και το Παλάτι των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου, η κατασκευή του μνημείου Μαίτλαντ έγινε από ασβεστόλιθο, που εισήχθη από τη Μάλτα, η οποία ήταν υπό βρετανική κατοχή εκείνη την περίοδο. Ο Μαίτλαντ κατείχε διαδοχικά τις θέσεις του αρμοστή στα Ιόνια Νησιά και του κυβερνήτη της Μάλτας. Το έργο πραγματοποιήθηκε από τον Κερκυραίο γλύπτη Παύλο Προσαλέντη.

Μέρος της επιγραφής και του άνω μέρους της κολόνας ιωνικού ρυθμού του μνημείου
Το μνημείο είναι επίσης γνωστό ως Στέρνα, δεδομένου ότι χτίστηκε πάνω από μια υπόγεια στέρνα της βενετικής εποχής, η οποία είχε χτιστεί το 1781. Οι δυο είσοδοι του μνημείου επέτρεπαν την πρόσβαση στη δεξαμενή νερού.

Στο πάνω μέρος του μνημείου είναι γραμμένη σε κυκλική μορφή η εξής επιγραφή:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| « | ΕΙΣ ΜΝΕΙΑΝ ΑΙΣΙΟΥ ΗΜΕΡΑΣ ΕΠΑΝΟΔΟΥ ΕΚ ΜΕΓΑΛΗΣ ΒΡΕΤΑΝΝΙΑΣ ΘΩΜΑ ΜΑΙΤΛΑΝΔΟΥ ΩΣ ΕΥΘΥΝΤΗΡΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΟΣ ΝΗΣΩΝ ΙΟΝΙΚΩΝ ΠΟΛΙΤΑΙ ΚΕΡΚΥΡΑΙΟΙ ΑΝΕΣΤΗΣΑΝ ΕΤΕΙ ΣΩΤ ΑΩΙΣΤ |  » |

Το Μνημείο Μαίτλαντ προβάλλεται στην ταινία του 1981 *Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: Για τα μάτια σου μόνο*. Το μνημείο καταστράφηκε λόγω διάβρωσης και αποκαταστάθηκε το 2004.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Maitland Monument (Corfu) στο Wikimedia Commons
Η **Μνήμη** ήταν μία από τις τρεις αρχαιότερες Μούσες, και πριν την εμφάνιση των γνωστών εννέα Πιερίδων Μουσών, στις οποίες είχαν αφιερώσει τον Ελικώνα ως τόπο κατοικίας των οι ιδρυτές της Βοιωτικής πόλης Άσκρη, οι γιοί του Αλωέα, ο Εφιάλτης και ο Ώτος.

Με αυτή την τριαδική υπόσταση λατρεύονταν στη πόλη αυτή οι αρχαιότερες Μούσες: Μελέτη, Μνήμη και Αοιδή καθώς επίσης στο Μαντείο των Δελφών και στη Σικυώνα.

Σ' αυτές ήταν αφιερωμένο το γλυπτό σύμπλεγμα των Κρανάχου, Αγελάδα (όνομα γλύπτου) και Αριστοκλή που παρίσταναι τη Μελέτη με λύρα, την Μνήμη με βάρβιτο και την Αοιδή με αυλό. Επίσης υπήρχε και άλλο ανάγλυφο σύμπλεγμα που παρουσίαζε τη Μνήμη με την Αρετή, τη Σοφία και την Πίστη. Το τελευταίο αυτό σύμπλεγμα, φτιαγμένο από τον Αρχέλαο, πέρασε και στη Χριστιανική Αγιογραφία.
1. Πατέρας του Πυθαγόρα του Σάμιου, Έλληνας έμπορος όπου αρχικά δραστηριοποιήθηκε στην Τύρο,και αργότερα εγκαταστάθηκε στη Σάμο με σκοπό το εμπόριο. Πρόσφερε πολλά αγαθά αλλά κυρίως τρόφιμα στο νησί σε καιρό λιμού και ανταμείφθηκε για την προσφορά του με πολιτικά δικαιώματα. Υπήρξε πιστός ακόλουθος του Πύθιου Απόλλωνα, προς τιμήν του οποίου μετονόμασε την γυναίκα του Παρθενίδα σε Πυθαΐδα και ονόμασε τον τρίτο του γιο Πυθαγόρα.

2. Γιος του Πυθαγόρα του Σάμιου και της Θεανώς της Κροτωνιάτιδος, πρώτος κατά σειρά. Εκπαιδεύτηκε και μυήθηκε στην πυθαγόρεια φιλοσοφία και ανέλαβε τη διοίκηση της πυθαγόρειας κοινότητας μετά το θάνατο του Αρίσταιου, δευτέρου συζύγου της Θεανώς, μετά τον Πυθαγόρα.
Ορισμένα ιδιότυπα εκθέματα του Αρχαιολογικού Μουσείου Δελφών αποτελούν τα χάλκινα πλακίδια που απεικονίζουν μυθολογικές σκηνές από τους Άθλους του Ηρακλή και την Οδύσσεια, αλλά και ελεφαντοστέινα πλακίδια με μυθικά πλάσματα.

Τα διακοσμητικά πλακίδια
------------------------

Συνήθης μέθοδος διακόσμησης επίπλων και ξύλινων αντικειμένων ήταν η επικόλληση πλακιδίων με εικονιστικό περιεχόμενο. Τα πλακίδια αυτά κατασκευάζονταν είτε από μέταλλο (χαλκό, άργυρο ή και χρυσό ακόμη) ή από ελεφαντόδοντο, που συνιστούσε μια μαλακή αλλά ανθεκτική ύλη, ιδανική για το σκάλισμα παραστατικών σκηνών. Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών εκτίθενται τόσο ελεφαντοστέινα πλακίδια (στην Αίθουσα των Χρυσελεφάντινων Αγαλμάτων) με απεικονίσεις μυθικών πλασμάτων όσο και χάλκινα πλακίδια με μυθολογικές σκηνές.

Τα χάλκινα πλακίδια με μυθολογικές σκηνές
-----------------------------------------

Το ένα από τα χάλκινα πλακίδια απεικονίζει σε βαθύ ανάγλυφο περιστατικό από τον άθλο του Ηρακλή που αφορά την εξόντωση του Ερυμάνθιου Κάπρου. Ο Ευρυσθέας, βασιλιάς της Τίρυνθας, είχε ζητήσει από τον Ηρακλή να αιχμαλωτίσει ζωντανό τον κάπρο που η Άρτεμη είχε χαρίσει στον Ερύμανθο. Το ζώο αυτό ήταν τόσο άγριο που κατέστρεφε τα σπαρτά και τρομοκρατούσε ανθρώπους και ζώα. Ακόμη και οι Κένταυροι του δάσους της Φολόης στην Ηλεία, επιζητούσαν την εξόντωσή του. Ο Ηρακλής κατόρθωσε να αιχμαλωτίσει τον κάπρο και στη συνέχεια τον έδεσε και τον πήγε ζωντανό στον Ευρυσθέα. Ο βασιλιάς τόσο τρόμαξε, που κρύφτηκε μέσα σε ένα πιθάρι. Το περιστατικό, που έχει και μια σκωπτική χροιά, ήταν ιδιαίτερα αγαπητό στους καλλιτέχνες της αρχαϊκής εποχής, οι οποίοι το έχουν απεικονίσει σε ερυθρόμορφα (πρβλ. Αμφορέας του Όλτου, 510 π.Χ. Μουσείο Λούβρου) και μελανόμορφα αγγεία (προβλ. Αμφορέας από τους Vulci, περ. 550 π.Χ. Βρετανικό Μουσείο). Ο ίδιος άθλος απεικονιζόταν και στις μετόπες του ναού του Δία στην Ολυμπία (μέσα 5ου αι. π.Χ.). Το συγκεκριμένο πλακίδιο, μοναδικό παράδειγμα απεικόνισης του μύθου σε χαλκό, χρονολογείται στο β' μισό του 6ου αιώνα π.Χ. Σε άλλο πλακίδιο απεικονίζεται η διαφυγή του Οδυσσέα από τη σπηλιά του κύκλωπα Πολύφημου. Εικονίζεται ο Οδυσσέας (ή κάποιος από τους συντρόφους του) δεμένος κάτω από την κοιλιά ενός κριαριού στην προσπάθειά του να διαφύγει. Ενδεχομένως το πλακίδιο αυτό να συνοδευόταν και από άλλα που εικόνιζαν άλλα περιστατικά της Οδύσσειας.

Βιβλιογραφία
------------

Ρ. Κολώνια, *Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφ*ών, Αθήνα 2006
Η **Μάρθα Έρικσντοττερ** (σουηδ.:*Märta Bonde*, 13ος αιώνας) ήταν πριγκίπισσα της Σουηδίας από τον Οίκο του Έρικ, κόρη του Ερρίκου Ι΄ της Σουηδίας και της συζύγου του Ρίκισσα της Δανίας, καθώς και αδελφή του Ερρίκου ΙΑ΄ της Σουηδίας.

Βιογραφία
---------

Η ύπαρξη της Μάρθας ως κόρης του Ερρίκου Ι΄ έχει αμφισβητηθεί από μερικούς ιστορικούς, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι ήταν προσθήκη στο βασιλικό γενεαλογικό δέντρο του Καρόλου Η΄ της Σουηδίας τον 15ο αιώνα, για να νομιμοποιήσει τα δικαιώματα του στον θρόνο της Σουηδίας. Οι σύγχρονοι ιστορικοί που συμφωνούν με αυτή την θέση είναι λίγοι και η θέση της Μάρθας ως μέλος του Οίκου και της βασιλικής οικογένειας δεν μπορεί να αποκλειστεί. Σύμφωνα με το γενεαλογικό δέντρο η Μάρθα παντρεύτηκε τον Νίλς Σίξτενσον Σπάρρε του Τόφτα, Σoυηδό στρατηγό. Ο γάμος της καταγράφεται σε σουηδικό βιογραφικό λεξικό που γράφτηκε το 1864 με τίτλο *"Σημειώσεις περί Σουηδών γυναικών"* (*Anteckningar om svenska qvinnor*) και αναφέρει: *"Η Μάρθα, κόρη του Ερρίκου Ι΄, παντρεύτηκε τον Νιλς Σίξτενσον του Τόφτα και μέσω του γάμου της έγινε γενάρχης των Οικογενειών Σπάρρε και Όύξενχανα"*. Ωστόσο άλλοι ιστορικοί θεωρούν τον Νιλς του Τόφτα ανύπαρκτο πρόσωπο, καθώς η ιστορική έρευνα δεν κατέδειξε κανένα πρόσωπο με αυτό το όνομα, ενώ το πρώτο τεκμηριωμένα καταγεγραμμένο μέλος των Σπάρρε του Τόφτα είναι ο Άμπγιερν Σίξτενσον Σπάρρε του Τόφτα (απεβ. 1310).

Οικογένια
---------

Από τον γάμο της αναφέρεται πως απέκτησε δύο γιους:

* Σίξτεν Νίλσον Σπάρρε του Τόφτα 1218-;
* Άμπγιερν Νίλσον Σπάρρε του Τόφτα 1228-1310

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bjarne Beckman, Matts Kättilmundsson och hans tid, Vol. I. Stockholm: Wahlström & Widstrand, 1953, p. 344-6.
2. ↑  Bjarne Beckman, Matts Kättilmundsson och hans tid, Vol. I. Stockholm: Wahlström & Widstrand, 1953, p. 88
3. ↑  C.G. Starbäck & P.O. Bäckström, Berättelser ur svenska historien, Vol. II. Stockholm: Beijers, 1885, p. 121
4. ↑  PG Berg and Wilhelmina Stålberg, Anteckningar om svenska qvinnor, p. 274
5. ↑  Αναφορά στον Άμπγιερν Σίξτενσον σε επιστολή της 25ης Μαρτίου 1308, βασιλικό σουηδικό ιστορικό αρχείο (*sok.riksarkivet.se*, σουηδ.)

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μάρθα Έρικσντοττερ** |

Πηγές
-----

* Bjarne Beckman, Matts Kättilmundsson och hans tid, Vol. I. Stockholm: Wahlström & Widstrand, 1953.
* C.G. Starbäck & P.O. Bäckström, Berättelser ur svenska historien, Vol. II. Stockholm: Beijers, 1885.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μάρθα Έρικσντοττερ



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Martha Eriksdotter  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |