recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Υπερμαραθωνοδρόμοι αγωνίζονται στον Sahara Race 2011 (4 Ερήμοι)
**Υπερμαραθώνιος** ονομάζεται κάθε αγώνας δρόμου μεγαλύτερος από τον παραδοσιακό μαραθώνιο των 42,195 χλμ.

Επισκόπηση
----------

Υπάρχουν δύο τύποι του υπερμαραθωνίου : αυτός που καλύπτει μια συγκεκριμένη απόσταση, και αγώνες που λαμβάνουν χώρα σε συγκεκριμένη χρονική διάρκεια (με το νικητή να καλύπτει την μεγαλύτερη απόσταση σε αυτό το χρονικό διάστημα). Οι πιο κοινές αποστάσεις είναι 50 χλμ, 100 χλμ , 50 μίλια, 100 μίλια, αν και πολλοί αγώνες έχουν άλλες αποστάσεις. Τα 100 χιλιόμετρα αναγνωρίζεται ως επίσημο παγκόσμιο ρεκόρ εκδήλωση της Διεθνούς ένωσης Ομοσπονδιών Στίβου (IAAF), τον παγκόσμιο φορέα αθλημάτων στίβου.

Άλλες αποστάσεις/χρόνοι περιλαμβάνουν διπλούς μαραθώνιους, 24-ωρους αγώνες, και πολυήμερους αγώνες των 1.000 μιλίων ή ακόμα και περισσότερο. Η μορφή αυτών των αγώνων ποικίλει και κυμαίνεται από απλούς δρόμους ή κλειστές διαδρομές (μέχρι και 400 μέτρων), ή σε μονοπάτια. Πολλοί υπερμαραθώνιοι, έχουν σημαντικά φυσικά εμπόδια, όπως αντίξοες καιρικές συνθήκες, αλλαγές υψομέτρου, ή τραχύ έδαφος. Πολλοί από αυτούς τους αγώνες γίνονται σε χωματόδρομους ή βουνίσια μονοπάτια, αν και μερικοί γίνονται σε ασφαλτοστρωμένους δρόμους. Συνήθως, υπάρχουν σταθμοί βοήθειας κάθε 20 με 35 χλμ, όπου οι δρομείς μπορούν να αναπληρώσουν προμήθειες φαγητού και ποτού ή να κάνουν ένα σύντομο διάλειμμα. Οι αγώνες χρονικής διάρκειας κυμαίνονται από 6, 12, και 24 ώρες μέχρι 3, 6, και 10 μέρες (γνωστοί ως *πολυήμεροι* αγώνες). Αυτοί τους αγώνες συνήθως γίνονται σε μια σύντομη διαδρομή, είτε του ενός χιλιομέτρου, του ενός μιλίου ή λιγότερο.

Το International Association of Ultrarunners (IAU) διοργανώνει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα για διάφορες αποστάσεις υπερμαραθωνίων, συμπεριλαμβανομένων των 50, 100 χλμ, 24 ωρών, και ultra trail running, τα οποία επίσης αναγνωρίζονται από την IAAF. Πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο έχουν τους δικούς τους οργανισμούς υπερμαραθωνίου, συνήθως την εθνική ομοσπονδία στίβου της χώρας, ή επικυρώνονται από άλλους εθνικούς αθλητικούς οργανισμούς. Το παγκόσμιο ρεκόρ για τις αποστάσεις, τους χρόνους και τις ηλικίες παρακολουθούνται από την IAU.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «– 100 Kilometres Records». Iaaf.org. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2013.
2. ↑  If the loop is less than 1 kilometre (0,62 mi), run direction changes every 2–4 (sometimes 6) hours
3. ↑  «Ultra Running». *Iaaf.org*. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2016.
Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Βασίλειο της Σερβίας στις αρχές του Μαρτίου 1893. Παρά το γεγονός ότι το Λαϊκό Ριζοσπαστικό κόμμα είχε κερδίσει μια μεγάλη πλειοψηφία στις προηγούμενες εκλογές του 1889, μετά από αυτές του Μαρτίου του 1893 διορίσθηκε κυβέρνηση Φιλελεύθερων με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Γιόβαν Αβακούμοβιτς.

Στην εθνοσυνέλευση οι Φιλελεύθεροι και το Λαϊκό Ριζοσπαστικό κόμμα είχαν από 64 έδρες και το Προοδευτικό κόμμα τέσσερις. Ωστόσο, οι Φιλελεύθεροι είχαν κάνει νοθείες στις εκλογές στερώντας την πλειοψηφία από το Λαϊκό Ριζοσπαστικό κόμμα. Ως αποτέλεσμα το Λαϊκό Ριζοσπαστικό κόμμα απείλησε να μποϊκοτάρει τη συνέλευση, που σημαίνει ότι η απαρτία των 68 μελών δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί.

Ο βασιλιάς Αλέξανδρος Οβρένοβιτς στις 13 Απριλίου έπαυσε την κυβέρνηση του Αβακούμοβιτς και στην θέση της διόρισε ένα υπουργικό συμβούλιο με επικεφαλής τον τον Λάζαρ Ντόκιτς που αποτελούνταν από μέλη του Λαϊκού Ριζοσπαστικού κόμματος. Η Εθνοσυνέλευση διαλύθηκε και προκηρύχθηκαν νέες εκλογές.

Αποτελέσματα
------------

| Κόμμα | Έδρες | +/– |
| --- | --- | --- |
| Λαϊκό Ριζοσπαστικό κόμμα | 64 | –46 |
| Φιλελεύθερο κόμμα | 64 | +49 |
| Σερβικό Προοδευτικό κόμμα | 4 | - |
| **Σύνολο** | **128** | **+11** |
| Πηγή: The Times |

Παραπομπές
----------

1. 1 2  "Servia", *The Times*, 7 March 1893
2. 1 2  "Servia", *The Times*, 5 June 1893
3. 1 2  "Political Parties In Servia". *The Times*, 29 March 1893
4. 1 2  "Coup d'état in Servia", *The Times, 15 April 1893*

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εκλογές και Δημοψηφίσματα στη Σερβία |
| --- |
|  |
| Βουλευτικές εκλογές | 
* 1858
* 1861
* 1864
* 1867
* 1870
* 1875
* 1877
* 1880
* 1884
* 1886
* Μαρτίου 1888
* Νοεμβρίου 1888
* 1889
* Μαρτίου 1893
* Μαΐου 1893
* 1895
* 1903
* 1905
* 1906
* 1907
* 1908
* 1912
* 1990
* 1992
* 1993
* 1997
* 2000
* 2003
* 2007
* 2008
* 2012
* 2014
* 2016
 |
|  |
| Προεδρικές εκλογές | 
* 1990
* 1992
* Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 1997
* Δεκεμβρίου 1997
* Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 2002
* Δεκεμβρίου 2002
* 2003
* 2004
* 2008
* 2012
* 2017
 |
|  |
| Βουλευτικές εκλογέςΑυτόνομων επαρχιών | 
Βοϊβοντίνα
1992
1996
2000
2004
2008
2012
Κοσσυφοπέδιο
2001
2004
2007
2010
2014 |
|  |
| Δημοτικές εκλογές | 
* 1992
* 1996
* 2000
* 2004
* 2008
* 2012
* 2014
 |
|  |
| Δημοψηφίσματα | 
* 1990
* Μαΐου 1992
* Οκτωβρίου 1992
* 1998
* 2006
* 2012
 |

 |
Ο **Σιδέρης Τασιάδης** (γερμανικά: *Sideris Tasiadis*), γεννημένος στις 7 Μαΐου 1990 στο Άουγκσμπουργκ της Δυτικής Γερμανίας, είναι Γερμανός ελληνικής καταγωγής αθλητής του κανόε καγιάκ.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Άουγκσμπουργκ στις 7 Μαΐου 1990 από Έλληνες γονείς. Η καταγωγή του είναι από τα Κόμαρα της Ορεστιάδας. Μεγάλωσε στη γενέτειρά του και ασχολήθηκε με το κανό. Κατατάχθηκε στο στρατό και έκτοτε αθλείται ακατάπαυστα. Βραβεύτηκε στους Ολυμπιακούς αγώνες 2012 με το αργυρό μετάλλιο του κανόε καγιάκ.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκυο, ο Τασιάδης κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο αγώνισμα του slalom C1, που διεξήχθη την 26η Ιουλίου 2021 .

Παραπομπές
----------

1. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρουσίαση από το DKV
Ο αυτοκράτορας της Αγίας Ρώμης Λεοπόλδος Α΄.
Η **Συνθήκη της Βιέννης**, που συνήφθη στις 27 Μαΐου 1657, ήταν μια Αυστρο–Πολωνική συμμαχία κατά τον Β΄ Βόρειο Πόλεμο.  Αφού είχε συμφωνήσει ο Φερδινάνδος Γ΄ των Αψβούργων αυτοκράτορας της Γερμανίας να μπει στον πόλεμο από την αντι-σουηδική πλευρά και υποστήριξε τον Πολωνό βασιλιά Ιωάννη Β΄ Καζίμιρ με 4.000 στρατιώτες στην αναποτελεσματική Συνθήκη της Βιέννης (1656), το τέλος του τον Απρίλιο του 1657 άνοιξε τη θέση για μια πιο ουσιαστική συνθήκη με τον διάδοχό του Λεοπόλδο Α΄.  Με αυτή τη συνθήκη, ο Λεοπόλδος Α΄ υποσχέθηκε να βοηθήσει τον Ιωάννη Β΄ Καζίμιρ με 12.000 στρατιώτες ενάντια στη συμμαχία Σουηδίας-Βρανδεμβούργου.  Αυτά τα στρατεύματα επρόκειτο να διατηρηθούν με πολωνικά έξοδα και διέσχισαν τα πολωνικά σύνορα τον Ιούνιο.

Πηγές
-----

### Βιβλιογραφικές αναφορές

1. 1 2 3 4  Frost (2000), p. 179

### Βιβλιογραφία

* Frost, Robert I (2000). The Northern Wars. War, State and Society in Northeastern Europe 1558-1721. Harlow: Longman. ISBN 978-0-582-06429-4.
Ο **Σοφοκλής Μιχ. Μαντάς** (22 Ιανουαρίου 1920 – 4 Νοεμβρίου 2010 ) ήταν Έλληνας πολιτικός, από τα ιδρυτικά μέλη της Ε.ΔΗ.Κ. πρόεδρος του κόμματος και πρώτος δήμαρχος Χολαργού μετά τη Μεταπολίτευση.
Ο Μαντάς ήταν μεταξύ των ηγετικών μελών της Ε.ΔΗ.Κ. στην οποία μάλιστα διατέλεσε πρόεδρος για μία μεταβατική περίοδο, ύστερα από το θάνατο του Ιωάννη Ζίγδη και τη διαδοχή του από το Νεοκλή Σαρρή .
Το 1975 ως υποψήφιος δήμαρχος Χολαργού συνεργάστηκε με το ΚΚΕ και κέρδισε τις εκλογές, αναδεικνυόμενος ως ο πρώτος εκλεγμένος δήμαρχος της περιοχής, ύστερα από τη δικτατορία του 1967-1974. Για τη συνεισφορά του στα κοινά το διάστημα 1975 – 1982, του είχε απονεμηθεί ο τίτλος του επίτιμου δημάρχου της πόλης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Πέθανε ο πρώην δήμαρχος Σοφοκλής Μαντάς» Ανακτήθηκε στις 4/1/2021
2. ↑  «Ριζοσπάστης: Συνέδριο ΕΔΗΚ» Ανακτήθηκε στις 4/1/2021
3. ↑  «Έφυγε η Βασιλική Μαντά» Ανακτήθηκε στις 4/1/2021
4. ↑  «Δημοτική Ενότητα Χολαργού: Ψήφος για την ενίσχυση των αγώνων» Ανακτήθηκε στις 4/1/2021
**Υπερνόβα** είναι ένας θεωρητικός τύπος υπερκαινοφανούς αστέρα που προκύπτει όταν ένας αστέρας εξαιρετικά μεγάλης μάζας καταρρέει στο τέλος της ζωής του. Σε ένα υπερνόβα, ο πυρήνας του αστέρα καταρρέει για να μετατραπεί απευθείας σε μαύρη τρύπα και δυο πίδακες πλάσματος εξαιρετικά ενεργειακοί εκπέμπονται κατά μήκος του άξονα περιστροφής του αστέρα με ταχύτητα που προσεγγίζει αυτήν του φωτός. Αυτοί οι πίδακες εκπέμπουν έντονες ακτίνες γ, και θα μπορούσαν να εξηγήσουν την προέλευση των εξάρσεων ακτίνων-γ. Φαινόμενα υπερνόβα συμβαίνουν συνήθως στις πυκνές περιοχές πολύ υψηλής αστρογένεσης των συμπαγών ανώμαλων γαλαξιών. 

Το Ήτα Τρόπιδος, στον αστερισμό της Τρόπιδος. Ένας από τους πλησιέστερους υποψηφίους για μετατροπή σε υπερνόβα
Σύμφωνα με τις θεωρίες, η ενέργεια που θα απελευθερωνόταν από ένα σχετικά κοντινό υπερνόβα θα μπορούσε να εξαφανίσει κάθε ίχνος ζωής στη Γη. Επιστήμονες της NASA και του πανεπιστημίου του Κάνσας δημοσίευσαν μια μελέτη το 2005 που δείχνει ότι μια τεράστια εξαφάνιση ειδών που σημειώθηκε στη Γη πριν από 450 εκατομμύρια χρόνια (κατά το Ορβοδίσιο), θα μπορούσε να είχε προκληθεί από έξαρση ακτίνων γ. Η έκλαμψη ακτίνων γ που θα εκλυόταν από ένα υπερνόβα, χτυπώντας τη Γη για έστω και 10 δευτερόλεπτα, θα μπορούσε να αφανίσει μέχρι και το μισό του στρώματος του όζοντος. Με το στρώμα του όζοντος κατεστραμμένο, οι υπεριώδεις ακτίνες του Ήλιου θα έφταναν σε μεγάλη ποσότητα στην επιφάνεια, καταστρέφοντας ένα μεγάλο τμήμα της ζωής στις ηπείρους και στην επιφάνεια των ωκεανών και των λιμνών, σπάζοντας έτσι την διατροφική αλυσίδα. 

Εάν τα υπερνόβα μπορούν να προκληθούν μόνο από αστέρες πολύ μεγάλης μάζας, τουλάχιστον 40 ηλιακών μαζών, η Γη δεν κινδυνεύει μάλλον από συμβάν τέτοιου είδους, καθώς πιστεύεται ότι ο πλησιέστερος αστέρας τέτοιας μάζας (ο η της Τρόπιδος) απέχει από μας περισσότερο από 8.000 έτη φωτός.
Η **Συνθήκη της Γλυκής** συνήφθη στις 21 Μαΐου του 1821μεταξύ των Σουλιωτών και των Τουρκαλβανών μπέηδων, περίπου δύο μήνες μετά το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, στο ομώνυμο χωριό της Θεσπρωτία

Αιτία της συνομολόγησης αυτής ήταν τα γεγονότα που συνέβαιναν σε βάρος του Αλή Πασά, από τα σουλτανικά στρατεύματα που έφθαναν στα Ιωάννινα με στόχο την πολιορκία και τη σύλληψή του. Τότε ο Αλή Πασάς ζήτησε τη βοήθεια ακόμα και των Σουλιωτών αναγνωρίζοντας την πολεμική τους δεινότητα.

Οι Σουλιώτες ανταποκρίθηκαν θετικά στο αίτημα του πρώην διώκτη τους και στον κίνδυνο αυτό που διέτρεχε έσπευσαν από τα διάφορα σημεία που είχαν καταφύγει, όπως στη Κέρκυρα, να τον βοηθήσουν. Κατά το χρονικό διάστημα αυτό, επιστρέφοντας οι Σουλιώτες στα πάτρια εδάφη τους συναντήθηκαν στο χωριό Γλυκή με τους διάφορους τότε Τουρκαλβανούς Μπέηδες που είχαν στο μεταξύ εγκατασταθεί στις περιοχές τους. Στις 21 Μαΐου 1821 συμφώνησαν με την φρουρά του κάστρου της περιοχής, να εκκενώσουν το κάστρο και να σταματήσουν τις εχθροπραξίες. Μετά την ειρήνευση οι Σουλιώτες έσπευσαν σε βοήθεια του Αλή Πασά πολεμώντας εναντίον των στρατευμάτων του Χουρσίτ Πασά.

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.Η΄, σελ.568.
* Παναγιώτης Σαλαμπάντας: «Το Σούλι ήτοι τα ηρωικά θαύματα Σουλιωτών και Σουλιώτιδων», Αθήνα, 1860 σελ. 251 - 252

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σαλαμπάντας, σελ. 251
2. ↑  ό.π. σελ. 252
Το **Υπερικόν το ολύμπιον** (επιστ. ονομ. *Hypericum olympicum*), ανήκει στην οικογένεια Hypericaceae (Υπερικίδες) στην οποία περιλαμβάνεται μεταξύ άλλων το σπαθόχορτο ή βαλσαμόχορτο, γνωστό για τις φαρμακευτικές του ιδιότητες. Το Υπερικόν το ολύμπιον αποτελεί είδος ιθαγενές της Βαλκανικής και της Ανατολίας και απαντά σ’ όλη την Ελλάδα εκτός από τις Κυκλάδες και την Κρήτη. Αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικά είδη σε κινούμενες και σταθερές αμμοθίνες, αλλά συναντάται επίσης σε μεγαλύτερα υψόμετρα σε ξηρές και πετρώδεις θέσεις. Διακρίνεται  από τα φύλλα με πολυάριθμους διαφανείς αδένες και λίγους μαύρους αδένες κοντά στα κράσπεδα. Τα άνθη είναι μεγάλα, με άνισα ακέραια επικαλυπτόμενα σέπαλα, πέταλα μήκους 15-25 mm και ανθήρες με μαύρους αδένες. Ανθίζει από τα τέλη Μαΐου μέχρι νωρίς τον Σεπτέμβριο.

Εικόνες
-------

* Νεαρό φυτόΝεαρό φυτό
* Αρχή της ανθοφορίαςΑρχή της ανθοφορίας
* Ανθισμένο φυτόΑνθισμένο φυτό
* ΆνθηΆνθη
* ΆνθηΆνθη
* ΚαρποίΚαρποί

Πηγές
-----

* Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. I-II).

* Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου. Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

* Tutin et al. 2005, Flora Europaea Vol 2, Cambridge University Press

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 

* 

*

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Hypericum olympicum L. 1753». *www.greekflora.gr*. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2021.
Υπογραφή της Συνθήκης. Χαρακτικό του 1856 στο *Magazin Istoric*
Η Συνθήκη με την οποία τερματίστηκε ο Κριμαϊκός Πόλεμος υπογράφτηκε στο Παρίσι στις 30 Μαρτίου 1856. Η συνθήκη υπογράφτηκε μεταξύ Ρωσίας, Μεγάλης Βρετανίας, Γαλλίας, Πεδεμοντίου και Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Με βάση τη συνθήκη ο Εύξεινος Πόντος μετατρεπόταν σε ουδέτερη ζώνη, απαγορευομένης της εισόδου πολεμικών πλοίων και οχυρώσεως των παραλίων, εξαιρώντας μόνο τα οθωμανικά εδάφη. Επίσης οι Παραδουνάβιες ηγεμονίες ετέθησαν υπό καθεστώς συλλογικής προστασίας, απ' όλες τις ευρωπαϊκές δυνάμεις, παραμένοντας υπό ονομαστική οθωμανική επικυριαρχία. Επίσης αποδόθηκε στη Μολδαβία η νότιος Βεσσαραβία, που είχε καταληφθεί από τους Ρώσους με τη συνθήκη της Αδριανουπόλεως (1828). Τέλος η Ρωσία υποχρεώθηκε να παραιτηθεί των δικαιωμάτων της ως προστάτιδος των Ορθοδόξων.

Οι κυριότερες συνέπειες της συνθήκης ήταν η ένταξη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στη χωρία των Ευρωπαϊκών δυνάμεων (Ευρωπαϊκή Συναυλία) και η προσωρινή, όπως αποδείχθηκε, ανάσχεση της ρωσικής επεκτατικής πολιτικής. Παράλληλα αναθερμάνθηκαν οι σχέσεις των Οθωμανών με τους Γάλλους.
Το **Σούμπε** (πορτογαλικά: Sumbe‎), πρώην **Νόβο Ρεντόντο** (Novo Rendondo), είναι πόλη στη δυτική κεντρική Ανγκόλα. Είναι η διοικητική πρωτεύουσα της επαρχίας Κουάνζα Σουλ. Το 2014 ο πληθυσμός της πόλης ήταν 279.968 κάτοικοι.

Κλίμα
-----

Η πόλη έχει ξηρό τροπικό κλίμα. Οι υψηλότερες θερμοκρασίες λαμβάνουν χώρα από τον Ιανουάριο έως τον Απρίλιο και οι ψυχροί μήνες είναι ο Ιούλιος και ο Αύγουστος.

Μεταφορά
--------

Η πόλη εξυπηρετείται από αεροδρόμιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Resultados Definitivos Recenseamento Geral da População e Habitação – 2014 Província do Cuanza Sul» (PDF). *Instituto Nacional de Estatística, República de Angola*. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2020. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  «Sumbe Airport (NDD) @ OurAirports». *ourairports.com*. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2020.
Ο τάφος το υΣούνε Σικ στο αβαείο της Βρέτα. Ανακατασκευή του 16ου αι.
Ο **Σούνε Σικ**, σουηδ.: *Sune Sik*, (γενν. π. το 1154), φέρεται να ήταν Σουηδός πρίγκιπας. Σύμφωνα με τον Όλαους Πέτρι, ήταν νεότερος γιος του βασιλιά Σβέρκερ Α΄ της Σουηδίας και πατέρας της Ίνγκριντ Ύλβα. Σε σωζόμενα έγγραφα της εποχής μπορεί να βρεθεί ένας *Sune Sik,* που έζησε πολύ αργότερα. Εκείνος ο Σούνε Σικ έκανε μία δωρεά στο αβαείο Βρέτα το 1297.  Θα μπορούσε να διέταξε την αποκατάσταση ενός παρεκκλησίου, στο οποίο τελικά ενταφιάστηκε, και η μεταγενέστερη κιστερκιανή παράδοση μπορεί στη συνέχεια να τον μετέτρεψε σε πρίγκιπα.  Αυτό έκανε ορισμένους ιστορικούς να θεωρήσουν την αφήγηση του Όλαους Πέτρι για αυτόν ως αναξιόπιστη. 

Ο Σούνε Σικ, ως γιος του βασιλιά Σβέρκερ, υπολογίζεται από άλλους Σουηδούς ιστορικούς ως πρόσωπο της ιστορίας και ο άνθρωπος που τάφηκε στη Βρέτα (βλ. φωτογραφία).    Σύμφωνα με τον Σουηδό διδάκτορα Φιλοσοφίας Mάγκνους Μπόραιν του 18ου αι. ο Σούνε ήταν επίσης δούκας του ΄Εστεργκετλαντ  (σε μία εποχή που η χρήση ενός τέτοιου τίτλου δεν ήταν γνωστή στη Σουηδία ).

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
2. ↑  Harrison, Dick (2002). *Jarlens sekel*. σελ. 248. ISBN 91-7324-999-8. ... en viss Sune Sik när denne år 1297 stadfäste en donation till Vreta kloster.
3. 1 2  Natanael Beckman (1921). «Kungagravar och medeltidshistoria.». *Fornvännen* (16): 46.. Ανακτήθηκε στις 2009-07-17. *«Jag har nämnt ovan, att cisterciensernas tradition tilldelat Sverker en son, Sune Sik, som icke rimligtvis kan vara historisk i denna egenskap. Jag har också antytt, att han antagligen fått sin prinsvärdighet genom missförstånd och vore att identifiera med en donator till klostret, som möter i ett diplom av 1297»*.
4. ↑  Lars O. Lagerqvist and Nils Åberg (2002) in *Kings and Rulers of Sweden* (ISBN 91-87064-35-9) p. 15
5. ↑  Nils Ahnlund *Historisk tidskrift 1945* p. 332-351
6. ↑  Markus Lindberg *Meddelanden från Östergötlands länsmuseum 2003* (ISBN 91-85908-52-5) p. 72, 74 & 80
7. ↑  Borænius, Magnus in *Klostret i Vreta i Östergötland* 1724 (published again 2003)
8. ↑  Prof. Jan Svanberg in *Furstebilder från folkungatid* (ISBN 91-85884-52-9) p. 97
Πρώτες προτάσεις της Συνθήκης της Βιέννης στο Τείχος της Μεταρρύθμισης στη Γενεύη.
Η **Συνθήκη της Βιέννης** (γνωστή και ως **Ειρήνη της Βιέννης**) υπογράφηκε στις 23 Ιουνίου 1606 μεταξύ του Στέφεν Μπόκτσκαϋ, ενός Ούγγρου ευγενή, και του Ροδόλφου αρχιδούκα της Αυστρίας. Με βάση τους όρους της συνθήκης, όλα τα συνταγματικά και θρησκευτικά δικαιώματα και προνόμια παραχωρήθηκαν στους Ούγγρους τόσο στην Τρανσυλβανία, όσο και στη βασιλική Ουγγαρία. Στο Σόπρον, για παράδειγμα, η συμφωνία αναγνώριζε το αυτεξούσιο των Ούγγρων Λουθηρανών, και στην Τρανσυλβανία οι Καλβινιστές απέκτησαν θρησκευτική ανοχή. Η συμφωνία αναγνώριζε επίσης τον Μπότσκαϋ ως πρίγκιπα της Τρανσυλβανίας και εγγυάτο το δικαίωμα των Τρανσυλβανών να εκλέγουν τους δικούς τους ανεξάρτητους πρίγκιπες στο μέλλον.

Λόγω της σημασίας του για τους Καλβινιστές στην Ουγγαρία και την Τρανσυλβανία, οι πρώτες προτάσεις της συνθήκης και η υπογραφή της απεικονίζονται στο Τείχος της Μεταρρύθμισης στη Γενεύη, ένα μνημείο που τιμά σημαντικές μορφές της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης, δίπλα στο άγαλμα του Στέφεν Μπότσκαϋ.

Δεδομένου ότι ο Στέφεν Μπότσκαϋ είχε ζητήσει την υποστήριξη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τη Συνθήκη της Βιέννης ακολούθησε η ειρήνη του Zίτβατοροκ μεταξύ του σουλτάνου Αχμέτ Α΄ και του Ματθία αρχιδούκα της Αυστρίας (11 Νοεμβρίου 1606).

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος συνθηκών
* Εξέγερση Μπότσκαϊ
* Ειρήνη του Zίτβατοροκ

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Nemes Elek: Az 1606-ki bécsi békekötés létrejöttének története. *Erdélyi Múzeum,* VI. évf. 1. sz. (1879. 1 Ιανουαρίου. )[Ιστορία της σύνταξης της Συνθήκης της Βιέννης το 1606].
* Az 1606. évi bécsi és zsitvatoroki béke. Bocskay halála[Συνθήκη της Βιέννης και Zitvatorok το 1606, θάνατος του [Istvan] Bocskay]. Στο Bánlaky József: *A magyar nemzet hadtörténelme.* *[Στρατιωτική ιστορία του ουγγρικού έθνους] .* Βουδαπέστη: Αρκάνιο. 2001. ISBN 963 86118 7 1
* A bécsi és zsitvatoroki béke[Ιστορία της Συνθήκης της Βιέννης και η Συνθήκη του Zitvatorok]. Στο *A magyar nemzet története[Ιστορία του ουγγρικού έθνους].* Szerk. Szilágyi Sándor. Βουδαπέστη: Αρκάνιο. 2002. ISBN 963 9374 26 1

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* The Columbia Encyclopedia - Matthias
* Kornél Bárdos: Andreas Rauch στο Sopron
Η **στεροειδής ορμόνη** είναι ένα στεροειδές που δρα ως ορμόνη. Οι στεροειδείς ορμόνες εκκρίνονται από τρεις τύπους αδένων - τον φλοιό των επινεφριδίων, τους όρχεις και τις ωοθήκες - και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης από τον πλακούντα. Όλες οι στεροειδείς ορμόνες προέρχονται από τη χοληστερόλη. Μεταφέρονται με την κυκλοφορία του αίματος στα κύτταρα διαφόρων οργάνων-στόχων και επιτελούν ένα ευρύ φάσμα φυσιολογικών λειτουργιών. Μπορούν να καταταχθούν σε δύο κατηγορίες με βάση τα όργανα στα οποία παράγονται: κορτικοστεροειδή (επινεφρίδια) και στεροειδή φύλου (λέγονται και ορμόνες φύλου).

Σε αυτές τις δύο κατηγορίες υπάρχουν πέντε τύποι ανάλογα με τους υποδοχείς στους οποίους συνδέονται: γλυκοκορτικοειδή και μεταλλοκορτικοειδή (κορτικοστεροειδή) και ανδρογόνα, οιστρογόνα και προγεσταγόνα (στεροειδή φύλου). Τα παράγωγα της βιταμίνης D είναι ένα έκτο στενά συνδεδεμένο ορμονικό σύστημα με ομόλογους υποδοχείς. Έχουν κάποια από τα χαρακτηριστικά των στεροειδών αυτών.

Οι στεροειδείς ορμόνες βοηθούν στον έλεγχο του μεταβολισμού, της φλεγμονής, των λειτουργιών του ανοσοποιητικού, της ισορροπίας του αλατιού και του νερού, στην ανάπτυξη σεξουαλικών χαρακτηριστικών και στην ικανότητα αντοχής σε τραυματισμούς και ασθένειες. Ο όρος "στεροειδείς ορμόνες" περιγράφει τόσο τις ορμόνες που παράγονται από το σώμα όσο και τα τεχνητά παραγόμενα φάρμακα που αναπαράγουν τη δράση των φυσικά συναντώμενων στεροειδών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «steroid hormone | Definition, Classification, & Function | Britannica». *www.britannica.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2021.
2. ↑  Whirledge, Shannon· Cidlowski, John A. (1 Ιανουαρίου 2019). Strauss, Jerome F. επιμ. *Chapter 5 - Steroid Hormone Action*. Philadelphia: Elsevier. σελίδες 115–131.e4. ISBN 978-0-323-47912-7.
3. 1 2  «Steroid hormones - Latest research and news | Nature». *www.nature.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2021.
4. ↑  Funder, J. W.; Krozowski, Z.; Myles, K.; Sato, A.; Sheppard, K. E.; Young, M. (1997). «Mineralocorticoid receptors, salt, and hypertension». *Recent Progress in Hormone Research* **52**: 247–260; discussion 261–262. ISSN 0079-9963. PMID 9238855. .
5. ↑  Frye, C. A. (2009-12). «Steroids, reproductive endocrine function, and affect. A review». *Minerva Ginecologica* **61** (6): 541–562. ISSN 0026-4784. PMID 19942840. .
Με τη συνθήκη της Απάμειας (188 π.Χ.) οι Ρωμαίοι αναδιοργάνωσαν εδαφικά την ελληνιστική Ανατολή, αυξάνοντας θεματικά τις κτήσεις των συμμάχων τους Ροδίων και Περγαμηνών και περιορίζοντας τους αντιπάλους τους Σελευκίδες στο χώρο της Μέσης Ανατολής.
Η **Συνθήκη της Απάμειας** ήταν μια συνθήκη η οποία πραγματοποιήθηκε το 188 π.Χ. και σηματοδότησε το τέλος των Αντιοχικών πολέμων, όπως ονομάσθηκαν, ανάμεσα στους Ρωμαίους και τους Σελευκίδες του Αντίοχου Γ' του Μέγα.

Μετά τη Μάχη της Μαγνησίας και την ήττα του Αντίοχου Γ' του Μέγα, ο τελευταίος υπέγραψε το 188 π.Χ. ειρήνη με τους Ρωμαίους που οδήγησε στην οριστική απώλεια των κτήσεων που είχαν κατοχυρώσει την παρουσία του Αντιόχου στο χώρο του Αιγαίου και συνέβαλε στην αύξηση της δύναμης των συμμάχων της Ρώμης Ρόδου με την παραχώρηση της Λυκίας και τμήματος της Καρίας και Περγάμου. Εξαίρεση αποτελούσε και μια σειρά αυτόνομων στο παρελθόν ελληνικών πόλεων που ανέκτησαν την ελευθερίας τους. Άλλοι όροι ήταν:Οι Σελευκίδες θα εγκατέλειπαν τα εδάφη τους βόρεια του Ταύρου, θα περιόριζαν το στόλο τους σε 12 πλοία και θα πλήρωναν πολεμική αποζημίωση 15.000 τάλαντα. Έτσι ο **Ρωμαιο-συριακός Πόλεμος** τελείωσε, αλλά το 172 π.Χ. άρχισε ο Τρίτος Μακεδονικός Πόλεμος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πολύβιος, Ιστορικά (Hist.) 18.47.5

Πηγές
-----

* Πολύβιος, Ιστορικά 21,42, 1-27

Δείτε επίσης
------------

* Ροδίων περαία
Ο **Τόνι Βακάρο** (αγγλικά: Michelantonio Celestino Onofrio Vaccaro‎ 20 Δεκεμβρίου 1922- 28 Δεκεμβρίου 2022) ήταν Αμερικανός επαγγελματίας πολυβραβευμένος φωτογράφος και βετεράνος του Β’ Π.Π. γνωστός για τις φωτογραφίες του κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’40 στη μεταπολεμική Ευρώπη.

Ο Βακάρο γεννήθηκε στο Γκρίνσμπεργκ της Πενσιλβάνια, στις 20 Δεκεμβρίου του 1922, από οικογένεια Ιταλών μεταναστών. Ωστόσο, οι γονείς του πέθαναν όταν ήταν 4 ετών και το μικρό Τόνι τον μεγάλωσε στην Ιταλία μία γιαγιά του. Με το ξέσπασμα του πολέμου επέστρεψε στην Αμερική για να αποφύγει τη στράτευση, ωστόσο μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο Isaac E. Young της Νέας Υόρκης αναζήτησε εργασία ως καλλιτέχνης φωτογράφος, κάτι που τον οδήγησε, τελικά, να καταταχθεί στις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ, που ήδη επιχειρούσαν στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Ευρώπη (1943). Πολέμησε με την 83η Αμερικανική Μεραρχία Πεζικού στη Νορμανδία και στις Κάτω Χώρες, ενώ παράλληλα, κάλυπτε δημοσιογραφικά τις συγκρούσεις, με το φωτογραφικό του φακό.

Μετά τη λήξη του πολέμου παρέμεινε στη Δυτική Γερμανία (Φραγκφούρτη) όπου εργάστηκε για λογαριασμό γνωστών εφημερίδων και περιοδικών, αποτυπώνοντας τη μεταπολεμική ζωή. Το 1949 επέστρεψε στις ΗΠΑ και συνέχισε να δουλεύει ως φωτογράφος διασημοτήτων. Οι φωτογραφίες του βραβεύτηκαν σε διάφορους διαγωνισμούς, όπου του απονεμήθηκαν πολλοί τιμητικοί τίτλοι. 

Το 1963 νυμφεύτηκε το μοντέλο από τη Φινλανδία Άνια Κυλίκκι με την οποία έζησαν μαζί έως το 1979, αποκτώντας δύο γιους.

Το 2020 προσβλήθηκε από τον κορωνοϊό, αλλά κατάφερε να θεραπευτεί..

Θάνατος
-------

Απεβίωσε στις 28 Δεκεμβρίου 2022 σε ηλικία 100 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *SNAC*. w6gf5bn6. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Jean-Pierre Delarge: (Γαλλικά) *Le Delarge*. Gründ, Jean-Pierre Delarge. Παρίσι. 2001. 21446\_artiste\_VACCARO\_Tony\_. ISBN-13 978-2-7000-3055-6. ISBN-10 2-7000-3055-9.
3. ↑  www.nytimes.com/2022/12/30/arts/tony-vaccaro-dead.html. Ανακτήθηκε στις 31  Δεκεμβρίου 2022.
4. 1 2  Ανακτήθηκε στις 22  Αυγούστου 2019.
5. ↑  «Ένας Ιταλός φωτογράφος από το Μπρούκλυν» Ανακτήθηκε στις 18/5/2020
6. ↑  «Νικητής και στη μάχη με τον κορωνοϊό» Ανακτήθηκε στις 18 Μαΐου 2020
7. ↑  Goldstein, Richard (2022-12-30). «Tony Vaccaro, 100, Dies; Photographed War From a Soldier’s Perspective» (στα αγγλικά). *The New York Times*. ISSN 0362-4331.. Ανακτήθηκε στις 2022-12-31.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 199656836
* **Europeana**: agent/base/10011
* LCCN: no97050858
* ISNI: 0000 0003 8544 8981
* GND: 120522306
* SUDOC: 058657495
* BNF: cb13614300m (data)
* ULAN: 500339954
* ICCU: VEAV055411
* RKD: 265192

 |

 |
Ο Φερδινάνδος Γ΄ αρχιδούκας της Αυστρίας και αυτοκράτορας της Γερμανίας.
Η **συνθήκη της Βιέννης**, που συνήφθη την 1η Δεκεμβρίου 1656, ήταν μια Αυστρο-Πολωνική συμμαχία κατά τον Β΄ Βόρειο Πόλεμο. Ο Φερδινάνδος Γ΄ των Αψβούργων αυτοκράτορας της Γερμανίας συμφώνησε να μπει στον πόλεμο από την αντι-σουηδική πλευρά και να υποστηρίξει τον Πολωνό βασιλιά Ιωάννη Β΄ Καζίμιρ με 4.000 στρατιώτες. Η συνθήκη ήταν, ωστόσο, απογοητευτική για τον Ιωάννη Β΄ Καζίμιρ, ο οποίος ήλπιζε σε πιο ουσιαστική βοήθεια και περαιτέρω αναποτελεσματική, καθώς ο Φερδινάνδος Γ'΄ απεβίωσε τρεις ημέρες μετά την υπογραφή του. Μια παρόμοια, αλλά πιο αποτελεσματική συμμαχία συνήφθη από τον διάδοχο του Φερδινάνδου Γ΄, ον Λεοπόλδο Α' στη Συνθήκη της Βιέννης (1657).

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------
Η **Συνθήκη της Δεαβόλεως** ήταν μία συμφωνία, που έγινε το 1108 μεταξύ του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄ Κομνηνού και του Βοημούνδου Α΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας στο περιθώριο της Α΄ Σταυροφορίας. Πήρε το όνομά της από το Ρωμαϊκό φρούριο της Δεάβολης (Ντεβόλ Β. Ηπείρου, μεταξύ Καστοριάς και Κορυτσάς). Αν και η συνθήκη δεν εφαρμόστηκε αμέσως, είχε ως στόχο να καταστήσει το πριγκιπάτο της Αντιόχειας υποτελές στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Στην αρχή της Α΄ Σταυροφορίας, τα στρατεύματα των Σταυροφόρων συγκεντρώθηκαν στην Κωνσταντινούπολη και υποσχέθηκαν να επιστρέψουν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, όποια χώρα θα μπορούσαν να κατακτήσουν. Ωστόσο ο Βοημούνδος, γιος του Ροβέρτου Γυισκάρδου, πρώην εχθρού του Αλεξίου Α΄, διεκδίκησε το πριγκιπάτο της Αντιόχειας για τον εαυτό του. Ο Αλέξιος δεν αναγνώρισε τη νομιμότητα του πριγκιπάτου και ο Βοημούνδος Α΄ πήγε στην Ευρώπη αναζητώντας ενισχύσεις. Ο Νορμανδός πρίγκιπας ξεκίνησε έναν ανοιχτό πόλεμο εναντίον του Αλεξίου Α΄, πολιορκώντας το Δυρράχιο, αλλά σύντομα αναγκάστηκε να διαπραγματευθεί με τον Αλέξιο Α΄ στο Αυτοκρατορικό στρατόπεδο της Διάβολης, όπου υπογράφτηκε η συνθήκη.

Σύμφωνα με τους όρους της, ο Βοημούνδος συμφώνησε να γίνει υποτελής του Αυτοκράτορα και να υπερασπιστεί την Αυτοκρατορία, όποτε χρειαστεί. Επίσης αποδέχθηκε τον διορισμό Έλληνα Πατριάρχη. Σε αντάλλαγμα, του δόθηκαν οι τίτλοι του *σεβαστού* και του *δούκα της Αντιόχειας*. Του εγγυήθηκαν το δικαίωμα να περάσει στους απογόνους του την κομητεία της Έδεσσας. Μετά από αυτό ο Βοημούνδος αποσύρθηκε στη Απουλία και απεβίωσε εκεί. Ο ανιψιός του Ταγκρέδος, που ήταν επίτροπος στην Αντιόχεια, αρνήθηκε να αποδεχθεί τους όρους της συνθήκης. Η Αντιόχεια τέθηκε προσωρινά υπό Ρωμαϊκή επικυριαρχία το 1137, ως το 1158 που έγινε πραγματικά υποτελές στη Ρωμανία. 

Η συνθήκη της Δεαβόλεως θεωρείται τυπικό παράδειγμα της Ρωμαϊκής τάσης για διευθέτηση των διαφορών μέσω διπλωματίας και όχι πολέμων. Ήταν αποτέλεσμα δυσπιστίας και αιτία καχυποψίας μεταξύ των Ρωμαίων και των Δυτικο-Ευρωπαίων γειτόνων τους. 

Η πολιορκία της Αντιόχειας από τους Σταυροφόρους της Α΄ Σταυροφορίας.

Η προηγούμενη κατάσταση
-----------------------

Διευθετήσεις
------------

Ανάλυση
-------

Μετέπειτα γεγονότα
------------------

* Thomas S. Asbridge, The Creation of the Principality of Antioch, 1098–1130. The Boydell Press, 2000.
* Jonathan Harris, Byzantium and the Crusades. Hambledon and London, 2003.
* Ralph-Johannes Lilie, Byzantium and the Crusader States, 1096–1204. Trans. J.C. Morris and J.C. Ridings. Clarendon Press, 1993.
* Kenneth M. Setton, ed. A History of the Crusades, Vols. II and V. Madison, 1969–1989.
Λόγος σημαίας: 1:2
Σημαία του Κυβερνήτη της Βικτώριας
Σημαία του Κυβερνήτη της Βικτώριας 1903-1984. Πριν το 1953, ήταν σε χρήση του στέμμα των Τιδόρ
Κόκκινη σημαία της Βικτώριας, 1870.
Το κρατικό έμβλημα
Η **σημαία της Βικτώριας** χρησιμοποιείται στην πολιτεία Βικτώρια της Αυσταλίας και αποτελείται από μια αλλαγή της βρετανικής σημαίας με το έμβλημα της πολιτείας να βρίσκεται στο ελεύθερο μέρος. Το έμβλημα αποτελείται από το Σταυρό του Νότου με το βασιλικό στέμμα στην κορυφή (σημερινό Στέμμα του Αγίου Εδουάρδου). Τα αστέρια του Σταυρού του Νότου έχουν λευκό χρώμα και κυμαίνονται από πέντε σε οκτώ ακτίνες με το καθένα αστέρι να έχει μια ακτίνα που να δείχνει προς την κορυφή της σημαίας. Η σημαία χρονολογείται από το 1877 και έχει υποστεί μικρές αλλαγές, με πιο πρόσφατες εκείνες του 1953.

Προηγούμενες σημαίες
--------------------

Η πρώτη σημαία της Βικτώριας καθιερώθηκε το 1870 και για πρώτη φορά υψώθηκε στο πλοίο *Nelson* στις 9 Φεβρουαρίου 1870. Και εκείνο ήταν μια παραλλαγή της γαλάζιας βρετανικής σημαίας με το Σταυρό του Νότου να βρίσκεται στο ελεύθερο μέρος. Τα αστέρια του Σταυρού του Νότου είναι λευκά και έχουν 5, 6, 6, 7, 8 και 9 ακτίνες με κάθε αστέρι να έχει μία ακτίνα που βλέπει προς το πάνω μέρος της σημαίας. 

Η σημαία υιοθετήθηκε όταν η Βικτώρια έγινε η πρώτη αυστραλιανή αποικία που απέκτησε ένα πολεμικό πλοίο στο στόλο της και υπό την Βρετανική Πράξη για την Ναυτική Άμυνα του 1865 η Βικτώρια χρησιμοποίησε μια σημαία για να διακρίνονται τα πλοία της από τα άλλα βρετανικά πλοία. Την ίδια στιγμή, η κόκκινη σημαία χρησιμοποιούνταν εσφαλμένα από πολιτικά σκάφη που ανήκαν στο στόλο της αποικίας της Βικτώριας. Παρά την λανθασμένη έγκριση, η σημαία συνέχισε να χρησιμοποιείται και χρησιμοποιήθηκε μαζί με τη βρετανική σημαία στη διάρκεια των εορτασμών για την ανακήρυξη της Ομοσπονδίας το 1901. Η κόκκινη σημαία δεν είχε αλλαγές και δεν χρησιμοποιήθηκε κανένα στέμμα, ούτε άλλαξε η κατεύθυνση των αστεριών ως προς το πάνω μέρος της σημαίας.

Η σημερινή σημαία της πολιτείας καθιερώθηκε το 1877 με τα αστέρια του Σταυρού του Νότου να έχουν 5, 6, 7, 7 και 8 ακτίνες. Οι απεικονίσεις στη σημαία άλλαξαν ανάλογα με τις επιλογές του εκάστοτε Μονάρχη και τα έθιμα. Στη διάρκεια της βασιλείας της Βικτωρίας, το στέμμα είχε διαφορετικές καμάρες. Στο διάστημα γύρω στο 1901–1952, επί βασιλείας Εδουάρδου Ζ΄ , Γεωργίου Ε΄, Εδουάρδου Η΄ και Γεωργίου ΣΤ΄, η απεικόνιση του στέμματος ήταν γνωστή ως το "Στέμμα των Τιδόρ". Το 1953 το στέμμα των Τιδόρ αντικαταστάθηκε από το Στέμμα του Αγίου Εδουάρδου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σημαία της Βικτώριας

Σημαίες από το HMVS Cerberus
Ανεπίσημη σημαία της Βαυαρίας, διαστάσεις 3:5
Σημαία της Βαυαρίας, διαστάσεις 2:3
Η **σημαία του κρατιδίου της Βαυαρίας** αποτελείται από δύο εκδόσεις: η μία έχει πολλούς ρόμβους (τουλάχιστον 21) και η άλλη απλώς δύο οριζόντιες λωρίδες. Τα χρώματα είναι κοινά , λευκό και μπλε, πιθανόν σύμβολα των γαλάζιων και λευκών νερών που έχουν οι λίμνες και τα ποτάμια στη Βαυαρία.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Και οι δύο σημαίες χρησιμοποιούνταν ανεπίσημα από το 1945. Καθιερώθηκαν επίσημα στις 14 Δεκεμβρίου 1953. Η σημαία με τους ρόμβους μπορεί να έχει και περισσότερους ρόμβους από 21, πολλοί από τους οποίους είναι ημιτελείς.

Πηγές
-----

* H σημαία του κρατιδίου της Βαυαρίας στις **Σημαίες του Κόσμου**.

Βλέπε επίσης
------------

* Έμβλημα της Βαυαρίας
Ο **Στεφάν Γκριχτίνγκ** (γαλλ. Stéphane Grichting), γεννημένος στις 30 Μαρτίου 1979 στο Σιέρε της Ελβετίας, είναι Ελβετός διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αμυντικός στη γαλλική ΑΖ Οσέρ.

Βιογραφία
---------

### Σύλλογος

Ο Στεφάν Γκριχτίνγκ ξεκινά την καριέρα του στην ΦΚ Σιόν, αφού πρώτα είχε διακριθεί στην ΦΚ Σαλαί, την ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού στο οποίο μεγάλωσε. 

Αποκτάται από τον Γκι Ρου το 2002 για λογαριασμό της ΑΖ Οσέρ με σκοπό να αγωνιστεί ως κεντρικός αμυντικός. 
Στην ομάδα, αγωνίζεται τόσο ως κεντρικός αμυντικός όσο και ως αριστερό μπακ, θέση στην οποία αποδεικνύεται σταθερός αμυντικά. Αποτελεί έβνα από τους πλέον αγαπητούς παίκτες του φανατικού κοινού των *Auxerrois*, για τη μακροημερευσή του στην ομάδα και τη συνέπεια και την καλή απόδοση των εμφανίσεών του που έχουν ως αποτέλεσμα την τακτική κλήση του στην Εθνική Ελβετίας. 

Τον Ιούνιο του 2011, σκέφτεται να αποχωρήσει από την ΑΖ Οσέρ, έναν χρόνο πριν από τη λήξη του συμβολαίου του. Οι ΦΚ Σιόν, Νεσατέλ ΦΚ και Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ του έκαναν διάφορες προτάσεις, αλλά τελικά ο παίκτης αποφασίζει να τιμήσει το συμβόλαιό του με την Οσέρ και να παραμείνει μέχρι την ολοκλήρωσή του τον Ιούνιο του 2012.

### Εθνική

Ο Στεφάν Γκριχτίνγκ σημειώνει την πρώτη του συμμετοχή με την Εθνική Ελβετίας στις 28 Απριλίου 2004, στη Γενεύη, στη διάρκεια ενός αγώνα με αντίπαλο τη Σλοβενία.

Διακρίνεται στη διάρκεια ενός αγώνα μπαράζ απέναντι στην Τουρκία όπου δέχεται μια κλοτσιά στην κάτω κοιλιακή χώρα από ένα παίκτη (ή ένα άτομο του τουρκικού τεχνικού επιτελείου), στα επεισόδια που ακολουθούν τον αγώνα, που του διατρυπά το ουροποιητικό σύστημα.

Στη διάρκεια της παρουσίας της ομάδας του στο Μουντιάλ του 2006 στη Γερμανία, θα αγωνιστεί μόλις σε έναν αγώνα. 

Ο Στεφάν Γκριχτίνγκ αποτελεί παρ'όλα αυτά έναν από τους "κορμούς" της Εθνικής Ελβετίας στην προσπάθεια πρόκρισης στο Euro 2008. Προτιμάται από τον Μάριο Ένγκιμαν αοπό τον ομοσπονδιακό προπονητή Κόμπι Κουν, λόγω των φυσικών του χαρακτηριστικών. Υπό την τεχνική καθοδήγηση του Ότμαρ Χίτζφελντ, ο Γκριχτίνγκ μονιμοποιήθηκε στην αρχική ενδεκάδα της Εθνικής Ελβετίας από το 2008 ως το 2011, αλλά ανακοινώνει την απόσυρσή του στις 6 Ιουνίου 2011, μη μπορώντας να καταλάβει πώς από βασικός βρέθηκε εκτός αποστολών της ομάδας του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Στατιστικά του Στεφάν Γκριχτίνγκ

Παραπομπές
----------

1. ↑  J'attends de voir Αρχειοθετήθηκε 2011-07-14 στο Wayback Machine.. *Sport24.com*. Consulté le 24 juillet 2011.
2. ↑  Grichting reste à l'AJA. *Le Figaro*. Consulté le 24 juillet 2011.
3. ↑  Grichting claque la porte.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
**Εθνική Ελβετίας – Μουντιάλ 2006** |
| --- |
|  |
|  | 
* 1 Τσουμπερμπύλερ
* 2 Τζουρού
* 3 Μανιέν
* 4 Σεντέρος
* 5 Μαργκαϊράζ
* 6 Φόγκελ (c)
* 7 Καμπάνας
* 8 Βικί
* 9 Φράι
* 10 Γκιγκάξ
* 11 Στρέλερ
* 12 Μπενάλιο
* 13 Γκριχτίνγκ

* 14 Ν. Ντεγκέν
* 15 Τζεμαϊλί
* 16 Μπαρνέτα
* 17 Σπίχερ
* 18 Λουστρινέλι
* 19 Μπεχράμι
* 20 Μιλέρ
* 21 Κολτόρτι
* 22 Γιακίν
* 23 Φ. Ντεγκέν
* Προπονητής: Κουν
 |

 |
Σημαία της Βόρειας Κορέας
Η **σημαία της Βόρειας Κορέας** καθιερώθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1948. Κεντρικό σύμβολο είναι το κόκκινο πεντάκτινο αστέρι του κομμουνισμού, το οποίο βρίσκεται σε άσπρο δίσκο.

Αυτό που είναι αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως η Βόρεια Κορέα πριν από το 1948 είχε υιοθετήσει για σημαία το σύμβολο του ταοϊσμού, το οποίο χρησιμοποιείται σήμερα στη σημαία της Νότιας Κορέας.

Το κόκκινο συμβολίζει τον επαναστατικό πατριωτισμό. Οι μπλε λωρίδες υποδηλώνουν «την προσδοκία του κορεάτικου λαού να ενωθεί με τον επαναστατημένο λαό του υπόλοιπου κόσμου και να πολεμήσει για τη νίκη της ιδεολογίας για ανεξαρτησία, συντροφικότητα και ειρήνη».

Ιστός-γίγας
-----------

Μία σημαία της Βόρειας Κορέας που ζυγίζει 136 κιλά είναι υψωμένη στο μεγαλύτερο ιστό σημαίας στον κόσμο, που βρίσκεται στην πόλη Κιγόνγκ Ντονγκ (Kijong-dong) στη βορειοκορεατική πλευρά της αποστρατικοποιημένης ζώνης της Κορέας.

Συμβολισμοί
-----------

Η σημαία δημιουργήθηκε το 1948 και αποτελείται από τρεις λωρίδες, χρώματος μπλε (συμβολίζει τη θέληση του λαού για ειρήνη), ερυθρού (του επαναστατικού πνεύματος και του αγώνα για σοσιαλισμό) και μπλε, που διαχωρίζονται μεταξύ τους από δύο στενές λευκές γραμμές, με αναλογίες 6 : 2 : 17 : 2 : 6. Το λευκό αστέρι συμβολίζει την αγνότητα και την ευτυχία των κατοίκων για το ισχύον καθεστώς και είναι παραδοσιακό χρώμα της Κορέας.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σημαία της Βόρειας Κορέας** |

* Σημαία της Βόρειας Κορέας

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σημαίες των χωρών της Ασίας |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα κράτη | 
* Αίγυπτος
* Αζερμπαϊτζάν
* Ανατολικό Τιμόρ
* Αρμενία
* Αφγανιστάν
* Βιετνάμ
* Βόρεια Κορέα
* Γεωργία
* Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα
* Ιαπωνία
* Ινδία
* Ινδονησία
* Ιορδανία
* Ιράκ
* Ιράν
* Ισραήλ
* Καζακστάν
* Καμπότζη
* Κατάρ
* Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας
* Κιργιζία
* Κουβέιτ
* Κύπρος
* Λάος
* Λίβανος
* Μαλαισία
* Μαλδίβες
* Μιανμάρ
* Μογγολία
* Μπαγκλαντές
* Μπαχρέιν
* Μπουτάν
* Μπρουνέι
* Νεπάλ
* Νότια Κορέα
* Ομάν
* Ουζμπεκιστάν
* Πακιστάν
* Ρωσία
* Σαουδική Αραβία
* Σιγκαπούρη
* Σρι Λάνκα
* Συρία
* Ταϊλάνδη
* Τατζικιστάν
* Τουρκία
* Τουρκμενιστάν
* Υεμένη
* Φιλιππίνες
 |
|  |
| Κράτη με περιορισμένη αναγνώριση | 
* Αμπχαζία
* Ναγκόρνο-Καραμπάχ
* ΤΔΒΚ
* Παλαιστίνη
* Νότια Οσετία
* Δημοκρατία της Κίνας (Ταϊβάν)
 |
|  |
| Εξαρτημένα εδάφη | 
* Βρετανικό Έδαφος Ινδικού Ωκεανού
* Νήσος των Χριστουγέννων
* Νησιά Κόκος
* Χονγκ Κονγκ
* Μακάου
 |

 |
Η **Σωφρονιστική Υπηρεσία** είναι ελληνική δημόσια υπηρεσία υπαγόμενη στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, δια τις Γενικής Γραμματέα Αντεγκληματικής Πολιτικής, όπου είναι υπεύθυνη για την εσωτερική λειτουργία, εσωτερική φρούρηση, και τήρηση της τάξης στα καταστήματα κράτησης η σωφρονιστικά καταστήματα (δηλαδή, τις φυλακές). 

Το προσωπικό της Σωφρονιστικής Υπηρεσίας έχει τους ακόλουθους βαθμούς ιεραρχίας: 

* **Φύλακας**
* **Υπαρχιφύλακας** **Α** ΄ και **Β**΄
* **Αρχιφύλακας** **Α** ΄ και **Β**΄
* Το Διοικητικό Προσωπικό: **ΠΕ, ΤΕ, ΔΕ,**
* Τεχνικοί διάφορων ειδικοτήτων

  

Ο αρχιφύλακας μαζί με τους υπαρχιφύλακας και φύλακες είναι επιχειρησιακά υπεύθυνοι για της εσωτερική φύλαξη ενός καταστήματος κράτησης (έλεγχος κρατουμένων, έρευνες σε κελιά, τήρηση της τάξης, πρόληψη και καταστολή εγκληματικών πράξεων μέσα στους χώρους της φυλακής κτλ). Σε μικρές φυλακές, χρέη αρχιφύλακα μπορεί να εκτελεί και υπαρχιφύλακας. Αντίστοιχα, σε μεγάλες φυλακές, (όπως αυτές του Κορυδαλλού) υπάρχουν περισσότεροι του ενός αρχιφύλακες, υπεύθυνοι ο καθένας για συγκεκριμένες πτέρυγες της φυλακής.

Η εξωτερική φρούρηση των φυλακών από το 1999 έχει ανατεθεί σε άλλη υπηρεσία του Υπουργείου Δικαιοσύνης, την Υπηρεσία Εξωτερικής Φρούρησης Καταστημάτων Κράτησης (ΥΕΦΚΚ).

Οι αρμοδιότητες των φυλακών μεταφερθήκαν από το Υπουργείο Δικαιοσύνης στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη με προεδρικό διάταγμα το 2019 με την Κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη 2019

Μέχρι το 1984 και με την κατάργηση της Ελληνική Χωροφυλακή (η οποία τότε συγχωνεύθηκε με την Αστυνομία Πόλεων στο σημερινό σώμα της Ελληνικής Αστυνομίας), στις φυλακές υπηρετούσαν και χωροφύλακες. Ιδιαίτερα μάλιστα στα μετεμφυλιακά χρόνια, φυλακές με πολιτικούς κρατούμενους όπως αυτές της Γυάρου και του Άη Στράτη φυλάσσονταν κυρίως από χωροφύλακες, και όχι από σωφρονιστικούς υπαλλήλους.

Συνδικαλισμός
-------------

Η συνδικαλιστική εκπροσώπηση των σωφρονιστικών υπαλλήλων ξεκίνησε το 1955 με την ίδρυση της ΠΕΥΣΑΚ (Πανελλήνιος Ένωσις Υπαλλήλων Σωφρονιστικών και Αναμορφωτικών Καταστημάτων). 31 χρόνια αργότερα, το 1986, η ΠΕΥΣΑΚ καταργήθηκε και τη θέση της πήρε η ΟΣΥΕ (Ομοσπονδία Σωφρονιστικών Υπαλλήλων Ελλάδας) που είναι το δευτεροβάθμιο συνδικαλιστικό όργανο στα καταστήματα κράτησης. Απαριθμεί 33 πρωτοβάθμια σωματεία με πάνω από 2800 μέλη και είναι μέλος της ΑΔΕΔΥ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ομοσπονδία Σωφρονιστικών Υπαλλήλων Ελλάδας, Επίσημη Ιστοσελίδα
* Σωματείο Εργαζομένων Καταστήματος Κράτησης Κορυδαλλού  Αρχειοθετήθηκε 2016-10-13 στο Wayback Machine.
* **ΠΔ 215/2006 - ΦΕΚ 217/Α'/12.10.2006**
Η σημαία του Απελευθερωτικού Κινήματος της Γαλλικής Γουιάνας
Η **σημαία της Γαλλικής Γουιάνας**, η οποία είναι περιφέρεια της Γαλλίας και βρίσκεται στη Νότια Αμερική έχει φόντο σε χρώμα λευκό. Σε αυτήν υπάρχει επίσης το λογότυπο της περιφέρειας, που έχει ένα κίτρινο πεντάκτινο αστέρι σε μπλε χρώμα, πάνω από μία μορφή χρώματος πορτοκαλί που είναι σε κίτρινη βάρκα με πράσινο, πάνω από δύο κυματιστές πορτοκαλί γραμμές. Πάνω από το λογότυπο βλέπει κανείς την επιγραφή *GUYANE* και το *LA RÉGION* από κάτω.

Η σημαία της Γαλλίας χρησιμοποιείται ως επίσημη σημαία στη Γαλλική Γουιάνα.

Εξάλλου, οι αυτονομιστές χρησιμοποιούν ξεχωριστή σημαία με ένα αστέρι. Η σημαία αυτή καθιερώθηκε (από το Γενικό Συμβούλιο) ως "σημαία του διαμερίσματος" στις 22 Ιανουαρίου 2010.

Παραπομπές
----------

1. ↑  World Statesmen

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σημαία της Γαλλικής Γουιάνας** |

* Η σημαία της Γαλλικής Γουιάναςστις **Σημαίες του Κόσμου**

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σημαίες των χωρών της Νότιας Αμερικής |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα Κράτη | 
* Αργεντινή
* Βενεζουέλα
* Βολιβία
* Βραζιλία
* Γουιάνα
* Εκουαδόρ
* Κολομβία
* Ουρουγουάη
* Παναμάς
* Παραγουάη
* Περού
* Σουρινάμ
* Χιλή
 |
|  |
| Εξαρτημένα εδάφη | 

|  |  |
| --- | --- |
| Γαλλία | 
* Γαλλική Γουιάνα
 |
|  |
| Ολλανδία | 
* Αρούμπα
* Κουρασάο
* Μποναίρ
 |
|  |
| Ηνωμένο Βασίλειο | 
* Νήσοι Φώκλαντ
* Νότιος Γεωργία και Νότιοι Σάντουιτς Νήσοι
 |

 |

 |
Η **Συνθήκη του Μαρτίου 1204** μεταξύ των Σταυροφόρων της Δ' Σταυροφορίας και του Δόγη Δάνδολου έγινε πριν την άλωση της Κωνσταντινούπολης που έλαβε χώρα τον επόμενο μήνα, τον Απρίλιο του 1204. Η συνθήκη είχε σκοπό να καθορίσει σε πρώτη φάση την μοιρασιά από τα πλούτη της Πόλης, την τύχη της Κωνσταντινούπολης και της Αυτοκρατορίας, αλλά και τις μελλοντικές σχέσεις των Σταυροφόρων με τη Βενετία και τον Πάπα, ώστε να μην υπάρχουν διχογνωμίες μετά από την πτώση της Πόλης, αλλά να γίνει διαχείριση της νέας κατάστασης με τάξη. Με βάση αυτή τη συνθήκη έγινε στους επόμενους μήνες η λεγόμενη Partitio terrarum imperii Romaniae, στην οποία οριστικοποιήθηκε η μοιρασιά των εδαφών στους Σταυροφόρους οι οποίοι είχαν εδραιώσει τη θέση τους στην Κωνσταντινούπολη.

Η συνθήκη αυτή έγινε μεταξύ των Σταυροφόρων και της Βενετίας, η οποία χρηματοδότησε τη Σταυροφορία και συνεπώς οι Σταυροφόροι ήταν υποχρεωμένοι να την λαμβάνουν υπόψη τους στις αποφάσεις τους και να προβλέψουν την αποπληρωμή των εξόδων της. Η πλευρά των Σταυροφόρων αποφάσισε μέσω των αρχηγών τους του Μαρκησίου Βονιφάτιου του Μομφερρατικού, του Βαλδουίνου Κόμητα της Φλάνδρας και του Αινώ, του Λουδοβίκου του Μπλουά και του Ούγου Σαιντ-Πωλ, ενώ θεωρείται ότι από την πλευρά της Βενετίας οι αποφάσεις λαμβανόταν από τον δόγη Δάνδολο.

Η συμφωνία ήταν ότι:

* αυτοκράτορας θα εκλεγόταν ένας από τους ηγέτες των Σταυροφόρων
	+ η εκλογή θα γινόταν από 12 μελές συμβούλιο, έξη μέλη μη-Βενετούς Σταυροφόρους και έξη μέλη εκπροσώπους της Βενετίας
	+ αν η ψήφος είναι 6 προς 6, τότε η επιλογή θα γινόταν με κλήρο, αν ήταν πάνω από δυο υποψήφιοι, θα επιλεγόταν αυτός με τους περισσότερους ψήφους
	+ ο αυτοκράτορας θα είχε έλεγχο όλης της αυτοκρατορίας
	+ όποιος Σταυροφόρος έμενε στα εδάφη της αυτοκρατορίας ένα χρόνο αργότερα από τη σύναψη της συμφωνίας (δηλαδή αν έμενε μετά το τέλος Μαρτίου του 2015), έπρεπε να πάρει όρκο υποταγής στον αυτοκράτορα

Από τα εδάφη της αυτοκρατορίας:

* Το ένα τέταρτο των εδαφών, το παλάτι των Βλαχερνών και το παλάτι του Βουκολέοντος θα δινόταν στον αυτοκράτορα
* Τα υπόλοιπα τρία τέταρτα, θα μοιράζονταν ίσα μεταξύ των Σταυροφόρων και της Βενετίας

Αναφορές
--------

1. ↑  The Latin Renovatio of Byzantium: The Empire of Constantinople (1204-1228), Filip Van Tricht, BRILL, May 23, 2011, σελ. 41
2. ↑  The Deeds of Pope Innocent III, CUA Press, 2007, σελ. 165
Η **συνθήκη της Αγίας Πετρούπολης**, της 21ης ​​Σεπτεμβρίου [Παλ. Ημερ. 12 Σεπτεμβρίου] 1723, έληξε τον Ρωσοπερσικό πόλεμο 1721-23 μεταξύ της αυτοκρατορικής Ρωσίας και της περσικής αυτοκρατορίας των Σαφαβιδών. Επικύρωσε την αναγκαστική εκχώρηση εδαφών της Περσίας στον βόρειο Καύκασο, τον νότιο Καύκασο και το σύγχρονο ηπειρωτικό βόρειο Ιράν, στα οποία περιλαμβανόταν το Ντερμπέντ (Νταγκεστάν), το Μπακού, και τα εδάφη της επαρχίας Σιρβάν, καθώς και τις επαρχίες Γκιλάν, Μαζανταράν και Αστραμπάντ. Στη συνθήκη διευκρινιζόταν περαιτέρω ότι ο Πέρσης βασιλέας όφειλε να δεχθεί ρωσικά στρατεύματα για την διατήρηση της ειρήνης.

Τη συνθήκη υπέγραψε από την πλευρά των Σαφαβιδών ο απεσταλμένος του Σαχ Ισμαήλ Μπεγκ (ή Ισμαήλ Μπέη), ο οποίος είχε σταλεί από τον ίδιο τον σαχ Ταχμάσπ Β΄. Ωστόσο, όταν η συνθήκη έφτασε στην προσωρινή πρωτεύουσα Καζβίν, τον Απρίλιο του 1724 ο Ταχμάσπ δεν συμφώνησε με τους αρνητικούς όρους της συνθήκης και ως εκ τούτου δεν την επικύρωσε. Ήδη ήταν σαφές ότι οι Ρώσοι, αν και κατέλαβαν τα ιρανικά εδάφη, δεν συνιστούσαν σοβαρή απειλή για την Περσία, έστω και αν είχε αποδυναμωθεί σοβαρά με τα γεγονότα του 1720. Αυτό, ωστόσο, είχε αργότερα ως αποτέλεσμα να αναγκαστεί να εγκαταλείψει την Περσία και να πεθάνει στην εξορία στο Αστραχάν περίπου είκοσι χρόνια αργότερα. 

Όλα τα κατακτημένα εδάφη επιστράφηκαν στην Περσία (υπό την ηγεσία του Ναντέρ Σαχ) το 1732 και το 1735 αντίστοιχα, σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης του Ρεστ και της συνθήκης της Γκαντζά, επί της αυτοκράτειρας Άννα Ιοάννοβνα.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. 1 2 3  *THE CAUCASUS IN THE SYSTEM OF INTERNATIONAL RELATIONS: THE TURKMANCHAY TREATY WAS SIGNED 180 YEARS AGO Научная библиотека КиберЛенинка* σ. 142
2. ↑  William Bayne Fisher, P. Avery, G. R. G. Hambly, C. Melville. *The Cambridge History of Iran, Volume 7* Cambridge University Press, 10 okt. 1991 ISBN 0521200954 σ. 21
3. 1 2 3  Mikaberidze, Alexander. "Conflict and Conquest in the Islamic World: A Historical Encyclopedia: A Historical Encyclopedia" ABC-CLIO 2011. σ 726
4. ↑  William Bayne Fisher, P. Avery, G. R. G. Hambly, C. Melville. *The Cambridge History of Iran, Volume 7* Cambridge University Press, 10 Οκτωβρίου. 1991 ISBN 0521200954 σ. 319
5. ↑  Abraham (Erewantsʻi), George A. Bournoutian. *History of the wars: (1721-1736)* Mazda Publishers, 1999 (originally released by the Indiana University) ISBN 1568590857 σ. 1
6. ↑  William Bayne Fisher, P. Avery, G. R. G. Hambly, C. Melville. *The Cambridge History of Iran, Volume 7* Cambridge University Press, 10 okt. 1991 ISBN 0521200954 σ. 21
Ο **Στέφανος Πρόκος** του Αποστόλου (1898 - 14 Αυγούστου 1953) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και βουλευτής Έβρου με τον Ελληνικό Συναγερμό μετά την αποστρατεία του. Ήταν παντρεμένος με τη Φέλη Βερδεσοπούλου. Η σύζυγός του ήταν μάχιμη αδελφή Προϊσταμένη κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και απεβίωσε τον Μάρτιο του 1980.

Σταδιοδρομία
------------

Την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου ήταν Ταξίαρχος.

Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής Έβρου με τον Ελληνικό Συναγερμό στις εκλογές του 1952.

Απεβίωσε σε ηλικία 55 ετών ενώ ήταν εν ενεργεία βουλευτής (στρατηγός ε.α.) και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο.

Η έδρα του αποφασίστηκε σε επαναληπτική εκλογή που διεξήχθη στις 27 Σεπτεμβρίου 1953 και την κέρδισε ο Χρήστος Γκαργκάνας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 91, αρ. 995).(pdf)
2. 1 2  Ελευθερία, φύλλο 15-8-1953, σελ. 3
3. ↑  Καθημερινή, Κοινωνικά, 22-4-1980, σελ. 2.
4. ↑  Δημήτρης Βλαντάς, Εμφύλιος Πόλεμος 1945-1949, Τόμος 4, Τεύχος 2, Σελίδα 38.
5. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 59, αρ. 201).(pdf)
**Σωφρονιστικό Δίκαιο** χαρακτηρίζεται το σύνολο όλων εκείνων των νομικών διατάξεων που αφορούν στον σωφρονισμό του εγκληματία, τόσο ως προς την ποινή με την οποία και καταδικάστηκε, (κράτηση, φυλάκιση ή κάθειρξη), όσο και ως προς την επανένταξή του στην κοινωνία.

Κατά το σωφρονιστικό δίκαιο εξετάζονται κυρίως οι υποκειμενικοί αλλά και οι αντικειμενικοί όροι με τους οποίους και εκτελέσθηκε ένα έγκλημα όπως π.χ. η ηλικία, το φύλλο, η τυχόν μεταμέλεια, η επικινδυνότητα, ακόμη και η κατάσταση της υγείας, του δράστη κ.ά.

Το Σωφρονιστικό Δίκαιο εξετάζεται κατ΄ αντικείμενο από τη Σωφρονιστική και είναι παράγωγο του Σωφρονιστικού συστήματος που ακολουθεί και εφαρμόζει ένα κράτος εντός των ορίων της κυριαρχίας του.

Το Σωφρονιστικό Δίκαιο δεν θα πρέπει να συγχέεται με τον Σωφρονιστικό Κώδικα που αφορά τόπους και τρόπους έκτισης ποινών.