recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Αικατερίνη**, ολλανδ.: Catherine van Gelre, γερμ.: von Gueldern (π. 1440 - Χέλρε, 25 Ιανουαρίου 1497) από τον Οίκο του Έχμοντ, ήταν κόρη του δούκα του Χέλρε. Έγινε επίτροπος του δουκάτου του Χέλρε μεταξύ 1477 και 1492, πρώτα κατά την απουσία του αδελφού της και μετά για τον όμηρο ανιψιό της..

Βιογραφία
---------

Ήταν η τρίτη κόρη του Άρνολντ δούκα του Χέλρε (1410-1473) και της Αικατερίνης των Λα Μαρκ (1417–1479), κόρης του Αδόλφου Α΄ δούκα της Κλέβης. Μέχρι το 1477 ζούσε μία αφανή ζωή, στη σκιά του αδελφού της Aδόλφου, ο οποίος ήταν σε πόλεμο με τον πατέρα του. Από τις αδελφές της η Μαρία παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Β΄ της Σκωτίας και η Mαργαρίτα παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Α΄ κόμη του Παλατινάτου-Ζίμμερν.

Παρά τις προσπάθειες του πατέρα της, δεν βρέθηκε κατάλληλος σύζυγος για την Αικατερίνη. Οι θεωρίες του 17ου αιώνα ότι παντρεύτηκε κρυφά με τον Λουδοβίκο των Βουρβόνων επίσκοπο της Λιέγης, πιστεύεται ότι είναι ψευδείς.

### Επιτροπεία

Όλα άλλαξαν για την Αικατερίνη το 1477, όταν ο Κάρολος ο *Τολμηρός*, δούκας της Βουργουνδίας σκοτώθηκε στη μάχη του Νανσί. Το Χέλρε ήταν υπό τον έλεγχο του Καρόλου από το 1473 και τώρα είδε την ευκαιρία να ανακτήσει την ανεξαρτησία του. Καθώς ο αδελφός της Aδόλφος ήταν στη Φλάνδρα, η Συνέλευση των ευγενών τον έπεισαν να διορίσει την αδελφή του Αικατερίνη ως επίτροπο, εν αναμονή της επιστροφής του.  Η Αικατερίνη συμφώνησε απρόθυμα.

Η επιτροπεία της διήρκεσε πολύ περισσότερο από το αναμενόμενο, επειδή ο Aδόλφος σκοτώθηκε σε μάχη στις 27 Ιουνίου 1477. Η Αικατερίνη συνέχισε να κυβερνά ως επίτροπος για τον γιο του Κάρολο Β΄, που εκρατείτο με την αδελφή του Φίλιππα από τους Βουργουνδούς. 

Η Αικατερίνη συμμετείχε στον Πόλεμο για την ανεξαρτησία του Χέλρε από τον Μαξιμιλιανό Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας.

Το 1482 αναγκάστηκε να συνάψει ειρήνη με τον Μαξιμιλιανό Α΄ και να αποσυρθεί από την πολιτική.

Το 1492 είδε την ανεξαρτησία του Χέλρε, που ανακτήθηκε από τον ανιψιό της Κάρολο Β΄ δούκα του Χέλρε]].

Η Αικατερίνη απεβίωσε το 1497 και τάφηκε στην εκκλησία του Χέλρε, όπου μπορεί να δει κανείς το επιτύμβιο μνημείο της.

Υποσημειώσεις
-------------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 24  Απριλίου 2014.
2. ↑  Leo van de Pas: «Catharina van Gelre». (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00002094.
3. 1 2  p62803.htm#i628025.
4. ↑  «Catharina van Gelre». *Biografisch Portaal*. 12248162.
5. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
6. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
7. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιουνίου 2021. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2021.
8. ↑  Jan Kuys, Catharina van Gelre, in: Digitaal Vrouwenlexicon van Nederland. URL:  Αρχειοθετήθηκε 2021-06-11 στο Wayback Machine. [13/01/2014]
9. ↑  Kloek, Els (2013). *1001 Vrouwen uit de Nederlandse Geschiedenis*. Vantilt. σελ. 79.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 85989457
* GND: 137808607
* BPN: 12248162

 |

 |
Ένα **συστηματικό όνομα στοιχείου** είναι το προσωρινό όνομα και σύμβολο που δίνεται σε χημικά στοιχεία που συνετέθησαν πρόσφατα ή δεν έχουν ακόμα συντεθεί. Ένα υπερουράνιο στοιχείο λαμβάνει μόνιμο όνομα και σύμβολο μόνο αφότου έχει επιβεβαιωθεί η σύνθεσή του. Σε μερικές περιπτώσεις αυτό αυτό η περίοδος έχει παραταθεί λαμβάνοντας και πολιτικές διαστάσεις. Προκειμένου να μην υπάρχει ασάφεια για αυτά τα στοιχεία η Διεθνής Ένωση Καθαρής και Εφαρμοσμένης Χημείας (IUPAC) χρησιμοποιεί ένα σύνολο κανόνων ώστε να αποδίδει προσωρινό συστηματικό όνομα και σύμβολο σε κάθε τέτοιο στοιχείο. Αυτή η προσέγγιση προέρχεται από την επιτυχημένη ανάπτυξη της κανονικής ονοματολογίας της IUPAC για τις οργανικές ενώσεις.

Οι κανόνες της IUPAC
--------------------

|   ψηφίο   |   ρίζα   | σύμβολο |
| --- | --- | --- |
| 0 | nil | n |
| 1 | un | u |
| 2 | b(i) | b |
| 3 | tr(i) | t |
| 4 | quad | q |
| 5 | pent | p |
| 6 | hex | h |
| 7 | sept | s |
| 8 | oct | o |
| 9 | en(n) | e |

Τα προσωρινά ονόματα προέρχονται συστηματικά από τον ατομικό αριθμό του στοιχείου. Κάθε ψηφίο μεταφράζεται σε μία «αριθμητική ρίζα» σύμφωνα με τον παραπάνω πίνακα. Οι ρίζες διατάσσονται στη σειρά και το όνομα ολοκληρώνεται με την κατάληξη *-ium*. Κάποιες από τις ρίζες είναι λατινικής προέλευσης και άλλες ελληνικής, και ο λόγος είναι να αποφευχθεί δύο ψηφία να αρχίζουν με το ίδιο γράμμα. Υπάρχουν δύο επιπλέον κανόνες για την αποφυγή περίεργων ονομάτων.

* Αν το *bi* ή το *tri* ακολουθούνται από την κατάληξη *ium* το αποτέλεσμα είναι *-bium* και *-trium* και όχι *-biium* και *-triium*.
* Αν το *enn* ακολουθείται από το *nil* το αποτέλεσμα είναι *-ennil-* και όχι *-ennnil-*.

Το συστηματικό σύμβολο σχηματίζεται από το πρώτο γράμμα κάθε ρίζας, μετατρέποντας το πρώτο σε κεφαλαίο.

Όλα τα στοιχεία με ατομικό αριθμός έως 112 έχουν λάβει μόνιμα ονόματα και σύμβολα, έτσι η χρήση των συστηματικών ονομάτων και συμβόλων συνιστάται μόνο για τα στοιχεία από το 113 και πάνω. 

Παραδείγματα:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Στοιχείο 119:Στοιχείο 123:Στοιχείο 208: |   un + un + enn + ium =  un + bi + tr + ium =  bi + nil + oct + ium = |   ununennium (Uue)  unbitrium (Ubt)  biniloctium (Bno) |

*Σημείωση: Τα παραδείγματα δείχνουν υποθετικά στοιχεία. Έως το 2010, το Ununoctium, στοιχείο 118, είναι το στοιχείο με τον μεγαλύτερο ατομικό αριθμό που έχει ανακαλυφθεί.*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* The IUPAC recommendation. άτιτλο προσχέδιο, Μάρτιος 2004. (PDF, 143 kB).
* 
* American Chemical Society, Committee on Nomenclature, Terminology & Symbols Αρχειοθετήθηκε 2007-08-07 στο Wayback Machine.
Ο όρος **Συνέδριο** χαρακτηρίζει γενικά την οποιαδήποτε επ΄ αυτού συγκέντρωση, ειδικών ή εντεταλμένων σε σύσκεψη, για λήψη αποφάσεων, ή συζήτησης θεμάτων, ή εξέταση κάποιων ζητημάτων είτε για ενημέρωση, όπως για παράδειγμα ιατρικό συνέδριο, ναυτιλιακό συνέδριο, συνέδριο κόμματος κπλ.

Τα πρώτα συνέδρια ήταν οι «Αμφικτιονίες» στην αρχαία Ελλάδα, κατά τη διάρκεια των οποίων συγκεντρώνονταν οι αντιπρόσωποι από διάφορα έθνη για να συζητήσουν κοινά προβλήματα πολιτικού και θρησκευτικού περιεχομένου και να πάρουν κοινές αποφάσεις

* Στη Καινή Διαθήκη με τον όρο αυτό χαρακτηρίζοταν η ανώτατη ιουδαϊκή αρχή που καταδίκασε τον Ιησού Χριστό.
* Επίσης ενώ με τον γενικό όρο "σύνεδρος" χαρακτηρίζεται οποιοσδήποτε που συμμετέχει σε συνέδριο, ειδικότερα στη Ποινική Δικονομία χαρακτηρίζονται "σύνεδροι" οι τακτικοί δικαστές καθώς και εκείνοι που συγκροτούν το δικαστήριο των κακουργιοδικείων. Έτσι το δικαστήριο των συνέδρων αποτελείται από τον Πρόεδρο και δύο δικαστές.

Στο Διεθνές Δίκαιο και γενικά στον διπλωματικό χώρο με τον όρο "Συνέδριο" χαρακτηρίζεται η συγκέντρωση ειδικών διαπιστευμένων πληρεξούσιων, διαφόρων Χωρών, που εξ αντικειμένου παρουσιάζει μεγάλη σπουδαιότητα είτε λόγω της ευρύτητας των προς συζήτηση υποθέσεων (όταν αφορούν πολλές χώρες) είτε λόγω των θέσεων εκ της κατάστασης στην οποία βρίσκονται αυτές. Συνεπώς το Συνέδριο συγκαλείται και εξετάζει πάντα πολύ σημαντικά θέματα για τα οποία οι συμμετέχοντες θα πρέπει τουλάχιστον να είναι πλήρως ενημερωμένοι.

Τα σημαντικότερα μέχρι σήμερα διεθνή Συνέδρια που έχουν συγκληθεί ήταν κυρίως για εξομάλυνση στρατιωτικών και πολιτικών διαφορών που είχαν φέρει σε εμπόλεμη κατάσταση μεγάλο αριθμό Χωρών και που τελικά κατέληξαν κυρίως σε αναδιανομή των διεκδικουμένων εδαφών. Σπουδαιότερα τέτοια συνέδρια που αφορούσαν την Ελλάδα ήταν το Συνέδριο της Γενεύης (1864) και το Συνέδριο του Βερολίνου (1878).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **συνέδριο**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Wikiquote logoWikiquote logo | Στα Βικιφθέγματα υπάρχει υλικό σχετικό με το λήμμα:   **Συνέδριο** |
Ο **Αιλιανός**, λατιν.: *Aelianus*, ήταν μαζί με τον Αμάνδο (Amandus) ο αρχηγός μίας εξέγερσης Γάλλων αγροτών, που ονομάζονταν Bαγαύδαι, κατά τη βασιλεία του Διοκλητιανού.

Κατεστάλη από τον *καίσαρα* Μαξιμιανό Ηράκλειο το 285.    Η εξέγερση που ξεκίνησε μαζί με τον Αμάνδο το 285 αποδόθηκε από ορισμένους στον Χριστιανισμό, αλλά ο Έντουαρντ Γκίμπον αμφιβάλλει γι' αυτό στο διάσημο βιβλίο του «Η παρακμή και η πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας».

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Eutrop. ix. 13
2. ↑  Aurel. Vict. *de Caes* 89
3. ↑  Smith, William (1867), «Aelianus», στο: Smith, William, επιμ. *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, **1**, Boston, σελ. 28, ανακτήθηκε στις 2007-10-20
4. ↑  Gibbon, Edward. A History of the Decline and Fall of the Roman Empire. Christian Classics Ethereal Library. .<Accessed Oct 5, 2021>
Ο **εθνικός ύμνος της Ιταλίας** γράφτηκε το φθινόπωρο του 1847 από έναν φοιτητή και πατριώτη, τον Γκοφρέντο Μαμέλι, σε μουσική του Μικέλε Νοβάρο. Ο ύμνος γεννήθηκε σε κλίμα πατριωτικό, όταν η Ιταλία πολεμούσε την Αυστρία. 

Ο επίσημος τίτλος του είναι **Il canto degli Italiani** (Το τραγούδι των Ιταλών), όμως περισσότερο γνωστός στους Ιταλούς είναι ως **Inno di Mameli** (Ύμνος του Μαμέλι). Επίσης ορισμένες φορές αναφέρεται και ως **Fratelli d'Italia** (Αδέλφια της Ιταλίας), καθώς με τη φράση αυτή ξεκινάει ο ύμνος.

Αποτελεί τον εθνικό ύμνο της Ιταλικής Δημοκρατίας από τις 12 Οκτωβρίου 1946.

Οι ιταλικοί στίχοι
------------------

Fratelli d'Italia,
l'Italia s'è desta,
dell'elmo di Scipio
s'è cinta la testa.
Dov'è la Vittoria?  

Le porga la chioma,
chè schiava di Roma 
Iddio la creò.  

Fratelli d'Italia,  

l'Italia s'è desta,
dell'elmo di Scipio
s'è cinta la testa.
Dov'è la Vittoria?  

Le porga la chioma,
chè schiava di Roma 
Iddio la creò.  

Stringiamci a coorte
Siam pronti alla morte
L'Italia chiamò  

Stringiamci a coorte
Siam pronti alla morte
L'Italia chiamò  

Sì!

Οι ελληνικοί στίχοι
-------------------

Αδέλφια της Ιταλίας  

Η Ιταλία έχει ξυπνήσει  

Με το κράνος του Σκιπίωνα  

Έζωσε το κεφάλι της.  

Που είναι η Νίκη;  

Ας προσφέρει τα μαλλιά της  

Γιατί σκλάβα της Ρώμης  

Την έπλασε ο Θεός.  

  

Αδέλφια της Ιταλίας   

Η Ιταλία έχει ξυπνήσει  

Με το κράνος του Σκιπίωνα  

Έζωσε το κεφάλι της  

Που είναι η Νίκη;  

Ας προσφέρει τα μαλλιά της  

Γιατί σκλάβα της Ρώμης  

Την έπλασε ο Θεός.  

  

Ας σφιχτούμε σε ένα σώμα  

Είμαστε έτοιμοι να πεθάνουμε  

Η Ιταλία μας κάλεσε  

Ας σφιχτούμε σε ένα σώμα  

Είμαστε έτοιμοι να πεθάνουμε  

Η Ιταλία μας κάλεσε.  

Ναί!

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Εθνικός ύμνος της Ιταλίας σε mp3

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνικοί ύμνοι της Ευρώπης |
| --- |
|  |
| 
Κατάλογος εθνικών ύμνων κρατών μελών του ΟΗΕ |
|  |
| Ανεξάρτητα κράτη | 
* Άγιος Μαρίνος
* Αζερμπαϊτζάν
* Αλβανία
* Ανδόρρα
* Αρμενία
* Αυστρία
* Βατικανό
* Βέλγιο
* Βόρεια Μακεδονία
* Βοσνία και Ερζεγοβίνη
* Βουλγαρία
* Γαλλία
* Γερμανία
* Γεωργία
* Δανία
* Ελβετία
* Ελλάδα
* Εσθονία
* Ηνωμένο Βασίλειο
* Ιρλανδία
* Ισλανδία
* Ισπανία
* Ιταλία
* Κροατία
* Κύπρος
* Λεττονία
* Λευκορωσία
* Λιθουανία
* Λίχτενσταϊν
* Λουξεμβούργο
* Μάλτα
* Μαυροβούνιο
* Μολδαβία
* Μονακό
* Νορβηγία
* Ολλανδία
* Ουγγαρία
* Ουκρανία
* Πολωνία
* Πορτογαλία
* Ρουμανία
* Ρωσία
* Σερβία
* Σλοβακία
* Σλοβενία
* Σουηδία
* Τουρκία
* Τσεχία
* Φινλανδία
 |
|  |
| Πρώην κράτη | 
Σοβιετική Ένωση (1917-1991) |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 505144783071667692118
* GND: 301021678
* SUDOC: 076002527
* BNF: cb14462967w (data)

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιταλία
 |

 |
Η Συνέλευση του Ορασάκ
Η **Συνέλευση του Ορασάκ** (*σερβικά: Збор у Орашцу*) ήταν μία συγκέντρωση Σέρβων επαναστατών που έγινε τον χειμώνα του 1804 στο Ορασάκ της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σήμερα Σερβία.

Η συνέλευση έγινε μετά τη σφαγή των Κνέζων και όσοι Κνεζ γλίτωσαν συγκρότησαν αυτή τη συνέλευση για να αποφασίσουν τι θα κάνουν. Μαζεύτηκαν 300 περίπου επαναστάτες που αποφάσισαν να πολεμήσουν τους γενίτσαρους που είχαν καταλάβει την εξουσία από τον νόμιμο εκπρόσωπο της Υψηλής πύλης στο πασαλίκι του Βελιγραδίου και είχαν διαπράξει τη σφαγή. Πρότειναν την αρχηγία στον Στάνοτζιε Γκλάβας και έπειτα στον Θεοδόσιο Μαρίσεβιτς που αρνήθηκαν, έπειτα πρότειναν τον Καραγιώργη ο οποίος δέχτηκε.

Η συνέλευση αυτή ουσιαστικά ήταν η έναρξη της πρώτης Σερβικής επανάστασης.

Πηγές
-----

* Историја за 7. разред основне школе, Радош Љушић, Завод за уџбенике и наставна средства, Београд 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Где је, заправо, почео Први српски устанак („Политика", 14. фебруар 2011)
* Како је Сретење постало судбоносно („Вечерње новости", 11. фебруар 2012)


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Збор у Орашцу  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Συντεταγμένες: 43°43′39″N 7°24′56″E﻿ / ﻿43.72750°N 7.41556°E﻿ / 43.72750; 7.41556

Το **Σταντ Λουί Β΄** (γαλλικά: *Stade Louis-II*, προφέρεται: [stad(ə) lwi ˈdø]) είναι γήπεδο που βρίσκεται εντός της συνοικίας της Φονβιέιγ του Μονακό. Έχει χρησιμεύσει ως τόπος διεξαγωγής αγώνων τόσο για το ποδόσφαιρο, χρησιμεύοντας ως έδρα της ΑΣ Μονακό και ως τόπος διεξαγωγής του ετήσιου αγώνα του Ευρωπαϊκού Σούπερ Καπ της UEFA, όσο και για τον στίβο, όπου μάλιστα λάμβανε αρχικά χώρα η διοργάνωση της IAAF World Athletics Final (εκτός από το αγώνισμα της σφυροβολίας, το οποίο δεν μπορεί να διεξαχθεί στο συγκεκριμένο στάδιο, γι' αυτό και η διοργάνωση μεταφέρθηκε στη συνέχεια αλλού).

Το πρώτο στάδιο Λουί Β΄ άνοιξε τις πύλες του το 1939 ως έδρα της ΑΣ Μονακό. Το νέο γήπεδο χτίστηκε στις αρχές του 1980, κοντά στην τοποθεσία του παλιού γηπέδου πάνω σε τεχνητή στεριά, ανοίγοντας ολοκληρωτικά το 1985. Σήμερα διαθέτει χωρητικότητα περίπου 18.500 θέσεων, το οποίο είναι αρκετά μεγάλο αν αναλογιστεί κανείς τον πληθυσμό του Μονακό (περίπου 30.500). Μπορεί να χωρέσει σχεδόν τα δύο τρίτα του πληθυσμού της χώρας, αναλογία που κανένα άλλο γήπεδο δεν έχει. Η μεγαλύτερη πλειοψηφία των χώρων του γηπέδου βρίσκονται υπόγεια, με έναν μεγάλο χώρο στάθμευσης ακριβώς κάτω από τον αγωνιστικό χώρο (κάτι που έχει προκαλέσει αρκετή κριτική από τους αντίπαλους προπονητές της Μονακό στο παρελθόν σχετικά με την κατάσταση του αγωνιστικού χώρου).

Το γήπεδο έχει πάρει το όνομα του Λουί Β΄ (Louis II), πρίγκιπα του Μονακό, ο οποίος κυβερνούσε το πριγκιπάτο του Μονακό όταν χτίστηκε το πρώτο γήπεδο. Επίσης εμφανίζεται από την αρχή της σειράς Pro Evolution Soccer και στο Adidas Power Soccer 98.

Έκρηξη
------

Στις 31 Μαΐου 2004, μια έκρηξη, φαινομενικά ατύχημα, έκανε σοβαρές ζημιές στο στάδιο Λουί Ντε και σε ένα γειτονικό κτίσμα, στη Λα Ρους της Φοντβιέγ. Κανένας τραυματισμός δεν αναφέρθηκε και η ευθύνη για την έκρηξη δεν αναλήφθηκε από κανέναν. Η ζημιά, αν και αρκετά σοβαρή στα δύο κτίρια, θεωρήθηκε πως δεν επηρέασε τον σκελετό των δύο κτιρίων. Την 1η Ιουνίου η κυβέρνηση του Μονακό ανακοίνωσε πως θα αναλάβει την αποκατάσταση των ζημιών από την έκρηξη, χωρίς να περιμένει τα αποτελέσματα των ερευνών των ειδικών, που συνεχίζονταν. Αυτή η έκρηξη αποτέλεσε μια σπάνια εξαίρεση για την μεγάλη φήμη που συνόδευε το Μονακό σε θέματα ασφαλείας και απουσίας βίας.

IUM
---

Το στάδιο Λουί Β΄, που διαθέτει ένα μεγάλο συγκρότημα γραφείων, φιλοξενεί το *International University of Monaco* (IUM), το οποίο ειδικεύεται στην επιχειρηματική εκπαίδευση.

Εικόνες
-------

* Θέα του αγωνιστικού χώρου στο εσωτερικό του σταδίου Λουί Β΄Θέα του αγωνιστικού χώρου στο εσωτερικό του σταδίου *Λουί Β΄*
* Τα εννέα τόξα του σταδίουΤα εννέα τόξα του σταδίου

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Stade Louis-II». *worldofstadiums.com*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* monaco.net
Συντεταγμένες: 28°31′55″N 80°34′01″W﻿ / ﻿28.531986°N 80.566821°W﻿ / 28.531986; -80.566821

Η εκτόξευση ενός GOES-N στην κορυφή ενός πυραύλου Δέλτα IV, από το LC-37B το 2006
Το ***συγκρότημα εκτοξεύσεων*** πυραύλων με τον αριθμό ***LC-37*** στο ακρωτήριο Κανάβεραλ είναι διαστημική βάση της Πολεμικής Αεροπορίας στην περιοχή του νησιού Merritt στην Φλόριντα. 

Χτίστηκε στη δεκαετία του '60 και αποτελείται από δύο εξέδρες εκτοξεύσεων, την LC-37Α και την LC-37Β. Η εξέδρα LC-37Α δεν έχει χρησιμοποιηθεί ποτέ μέχρι σήμερα, αλλά από την LC-37B εκτοξεύθηκαν οι τηλεκατευθυνόμενες πτήσεις Κρόνος Ι και ΙΒ στα μέσα της δεκαετίας του '60, και είναι ακόμα σε χρήση σήμερα, ως βάση εκτόξευσης για τον πύραυλο Δέλτα IV της Boeing. 

Η πρώτη εκτόξευση που πραγματοποιήθηκε στο LC-37 ήταν η τηλεκατευθυνόμενη δοκιμή SA-5 για τον πύραυλο φορέα Κρόνος Ι. 

Έκλεισε το 1968, για να ανοίξει και πάλι το 2002 ως βάση εκτόξευσης του Δέλτα. 
Η πιο πρόσφατη εκτόξευση από το LC-37 ήταν αυτή του μετεωρολογικού δορυφόρου GOES-N (αγγλ. *Geostationary Operational Environmental Satellite*, Γεωστατικός Περιβαλλοντικός Δορυφόρος) επάνω σε πύραυλο Δέλτα IV Medium+ (4,2) στις 24 Μαΐου 2006. 

Το LC-37A είναι μια από τις υποψήφιες περιοχές υπό εξέταση, μαζί με LC-34 και το άκτιστο LC-39C, ως βάση εκτόξευσης του πυραύλου Άρη Ι, μέρος του διαστημικού προγράμματος Κονστελέισον.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Boeing Delta IV website

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Συγκροτήματα εκτόξευσης πυραύλων Κέιπ Κανάβεραλ |
| --- |
|  |
| 
* LC-1
* LC-2
* LC-3
* LC-4
* LC-5
* LC-6
* LC-9
* LC-10
* LC-11
* LC-12
* LC-13
* LC-14
* LC-15
* LC-16
* LC-17
* LC-18
* LC-19
* LC-20
* LC-21
* LC-22
* LC-25
* LC-26
* LC-29
* LC-30
* LC-31
* LC-32
* LC-34
* LC-36
* LC-37
* LC-39
* LC-40
* LC-41
* LC-43
* LC-45
* LC-46
* LC-47
* PAFB
* RW15
* RW30
 |  |

 |
Γλύκισμα από σφολιάτα
Σπιτικά αρτοσκευάσματα σφολιάτας με ζάχαρη
Η **σφολιάτα** είναι πολυστρωματική ζύμη με εναλλασσόμενα στρώματα ζύμης και βουτύρου.
Η παρασκευή της ζύμης σφολιάτας είναι αρκετά χρονοβόρα, επειδή για να διατηρηθεί η πολυστρωματική δομή και να μην ομογενοποιηθεί το παρασκεύασμα, πρέπει να ψύχεται (16 °C) μεταξύ των διπλωμάτων και ανοιγμάτων. Αυτή η ξεκούραση επιτρέπει στις ίνες γλουτένης να συνδεθούν και να παραμείνουν σε στρώματα.

Ο αριθμός των στρωμάτων στη σφολιάτα υπολογίζεται με τον τύπο:

{\displaystyle l=(f+1)^{n}}
όπού l είναι ο αριθμός των τελικών στρώματων, f ο αριθμός των πτυχών σε ένα δίπλωμα, και n ο αριθμός των επαναλήψεων ανοίγματος-διπλώματος. Για παράδειγμα, δίπλωμα εις διπλούν (δηλ. στα τρία), που επαναλαμβάνεται τέσσερις φορές δίνει {\displaystyle (2+1)^{4}=81} στρώματα. Η Σεφ Τζούλια τσάιλντ συνιστά 73 στρώματα για την κανονική σφολιάτα και 729 (δηλαδή 36) στρώματα για *ψιλή σφολιάτα*.Στα σούπερ μάρκετ διατίθενται έτοιμα παρασκευάσματα σφολιάτας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «How to make puff pastry» (στα αγγλικά). *BBC Good Food*.. Ανακτήθηκε στις 2018-08-15.
2. ↑  «Σφολιάτα σπιτική (βασική συνταγή) | Συνταγή | Argiro.gr - Argiro Barbarigou». *Argiro.gr*.. Ανακτήθηκε στις 2018-08-15.
3. ↑  Γιώργος Ρεμπελάκης (2014-01-26), *Ζύμη Σφολιάτας*, ανακτήθηκε στις 2018-08-15
4. ↑  Julia Child and Simone Beck (1970) *Mastering the Art of French Cooking* Vol.2, Alfred Knopf, New York
5. ↑  «Σφολιάτα | ΧΡΥΣΗ ΖΥΜΗ». *xrisizimi.gr*. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **σφολιάτα**  |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4210406-3
* NKC: ph207158

 |

 |
Ο **Τζιοβάνι "Τζιάνι" Κουτσέλι** (*ιταλικά : Giovanni "Gianni"Cucelli*), πραγματικό όνομα *Τζιοβάνι Κουτσέλ* (Giovanni Kucel), (Φιούμε 13 Νοεμβρίου 1916 - Μιλάνο 29 Απριλίου, 1977), ήταν Ιταλός πρωταθλητής της αντισφαίρισης.

Σε διεθνές επίπεδο, ο πρωταθλητής Φιούμε, ήταν μεταξύ των κορυφαίων 150 αντισφαιριστών στον κόσμο για 13 χρόνια, δηλαδή την περίοδο 1939-1952 και κέρδισε πολλά διεθνή τουρνουά. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1950 ήταν δεύτερος στο απλό, και πρώτος στο διπλό με συμπαίκτη τον Φάουστο Γκαρντίνι. Το 1951 ήταν πρώτος στο διπλό με συμπαίκτη τον Ρολάντο ντελ Μπέλο.

Έφτασε στα προημιτελικά του ανοικτού πρωταθλήματος της Γαλλίας το 1947, το 1948 και το 1949 και στο δεύτερο γύρο το 1950 και το 1952. Στο τουρνουά στο Γουίμπλεντον έφτασε στο δεύτερο γύρο το 1949. Με συμπαίκτη τον Μαρτσέλο Ντελ Μπέλο ήταν τέσσερις φορές στα προημιτελικά του διπλού, τόσο στο Ρολάν Γκαρός (1947, 1948, 1949, 1952) όσο και στο Γουίμπλεντον (1948, 1949, 1951, 1952) ενώ στο Αμερικανικό Όπεν με μία μόνο συμμετοχή τους (1949), έφτασαν στους ημιτελικούς. Στο Διεθνές πρωτάθλημα της Ιταλίας, στον απλό έφτασε στον τελικό το 1951 όπου έχασε από τον Γιάροσλαβ Ντρόμπνι σε τρια σετς. Επίσης στη Ρώμη ήταν δύο φορές φιναλίστ στο διπλό με συμπαίκτη τον Ρολάντο ντελ Μπέλο το 1951, και το 1952.

Στο Κύπελλο Ντέιβις ήταν παίκτης της ιταλικής ομάδας για την περίοδο 1939-1954. Ήταν μέλος της ομάδας που το 1952 έπαιξε στον τελικό της διεθνής ζώνης στην Αυστραλία, νικώντας την Ινδία 3-2 και χάνοντας 5-0 από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Κέρδισε το ιταλικό πρωτάθλημα το 1941 και διαδοχικά 1945-1948 κατά τη διάρκεια των τίτλων δύο φορές με διαφορετικούς συναδέλφους το 1938, 1940, 1941, 1942, 1946, 1947, 1948.

Παραπομπές
----------

1. ↑  È morto Gianni Cucelli, campione degli anni cinquanta Archiviolastampa.it
2. ↑  *Εμπρός, Φύλλο: 19/9/1950, Σελίδα: 2*
3. 1 2  I più grandi Cucelli - M.Del Bello Αρχειοθετήθηκε 2017-02-19 στο Wayback Machine. federtennis.it
4. ↑  Profilo sul sito della Coppa Davis
Συντεταγμένες: 55°42′56″N 37°33′13″E﻿ / ﻿55.71556°N 37.55361°E﻿ / 55.71556; 37.55361
Η **Μεγάλη αθλητική αρένα του Ολυμπιακού Συμπλέγματος Λουζνικί** (ρωσικά: Большая спортивная арена Олимпийского комплекса Лужники) ή το **Στάδιο Λουζνικί** (ρωσικά: Стадион Лужники, προφέρεται: [stədʲɪˈon lʊʐnʲɪˈkʲi]) στη Μόσχα, αποτελεί το μεγαλύτερο στάδιο της Ρωσίας. Η χωρητικότητα του για καθιστούς θεατές ανέρχεται στα 78.360 άτομα. Το στάδιο αποτελεί τμήμα του Ολυμπιακού Συμπλέγματος Λουζνικί, το οποίο στο παρελθόν ονομαζόταν *Κεντρικό Στάδιο Λένιν* (ρωσικά: Центральный стадион имени В. И. Ленина).

Το στάδιο βρίσκεται στην περιοχή Χαμόβνικι της Μόσχας και έχει χρησιμοποιηθεί ως έδρα από τους ποδοσφαιρικούς συλλόγους Τορπέντο Μόσχας και Σπαρτάκ Μόσχας. Αποτέλεσε τον κύριο χώρο διεξαγωγής αγωνισμάτων κατά τη διάρκεια των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1980, καθώς και του τελικού του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2007–08 ανάμεσα στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και την Τσέλσι. Το 2018 αναμένεται να φιλοξενήσει τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου που θα διεξαχθεί στη Ρωσία.

Εικόνες
-------

* Όψη του «Λουζνικί» το 2009Όψη του «Λουζνικί» το 2009
* Άποψη του «Λουζνικί» το 2017Άποψη του «Λουζνικί» το 2017

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 1  Ιουλίου 2019.
2. ↑  «Moscow to host Champions League final on natural grass». *ESPN*. 5 October 2006. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Στάδιο Λουζνικί** |

* Επίσημος ιστότοπος

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ποδόσφαιρο
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 132488887
* LCCN: n00098613

 |

 |
Συντεταγμένες: 45°1′56.280″N 35°5′40.366″E﻿ / ﻿45.03230000°N 35.09454611°E﻿ / 45.03230000; 35.09454611

Το **Τζαμί Οζμπέκ Χαν** (ταταρικά Κριμαίας: Özbek Han camisi) βρίσκεται στο Στάρι Κριμ, στη Ρωσία/Ουκρανία. Το Τζαμί Οζμπέκ Χαν είναι το παλαιότερο τζαμί στην Κριμαία, χτισμένο κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ουζμπέγκ Χαν το 1314.

Ιστορία
-------

Μέχρι τον 14ο αιώνα, το Στάρι Κριμ ήταν γνωστό ως Σολχάτ, μια ευημερούσα πόλη όσο ήταν μέρος της Χρυσής Ορδής. Οι πρώτοι χάνοι της Κριμαίας είχαν την πρωτεύουσα τους στο Σολχάτ μέχρι το πρώτο μέρος του 16ο αιώνα, όταν η πρωτεύουσα μετακινήθηκε στο Μπακτσίσαραϊ, και το Σολχάτ σταδιακά άρχισε να χάνει τη σημασία του ως πολιτιστικό και οικονομικό κέντρο.

Μεντρεσές του Εσκί Κιρίμ (1332), δίπλα από το τζαμί του Οζμπέκ Χαν
Το Τζαμί Οζμπέκ Χαν χτίστηκε το 1314, και ο μεντρεσές, δίπλα από το νότιο τμήμα του τζαμιού, χτίστηκε από την Ιντσί Χατούν, κόρη του Κιλμπουρούν Μπέη, το 1332. Μόνο τα ερείπια του μεντρεσέ παραμένουν και σήμερα. Το τζαμί έχει τετράγωνη κάτοψη, η οποία αποκαλύπτει αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα παρόμοια με εκείνα που βρέθηκαν στη Μικρά Ασία κατά τη διάρκεια της περιόδου των Σελτζούκων. Ένα μοναδικό χαρακτηριστικό του ναού είναι η μνημειακή είσοδος με σκαλιστή ξύλινη πόρτα.

Σήμερα, το Στάρι Κριμ έχει ένα μικρό αλλά αφοσιωμένο πληθυσμό Τάταρων της Κριμαίας, με αποτέλεσμα το τζαμί Οζμπέκ Χαν να λειτουργεί σήμερα ως χώρος λατρείας.

Φωτογραφίες
-----------

* 
* 
* 
* 
*

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Crimean Tatar Architecture». International Committee for Crimea. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2011.
Η σφραγίδα του Σικκίμ
Το **Έμβλημα του Σικκίμ**, που ονομάζεται επίσης **Χαμ-σουμ-ουάνγκντουε** (Σικκιμεζικά: ༄༅།ཁམས་གསུམ་དབང་འདུས།), χρησιμοποιείται από την Κυβέρνηση του Σικκίμ ως σύμβολο. Σχεδιάστηκε το 1877 από τον Ρόμπερτ Τέυλορ σε Ευρωπαϊκό στυλ και ήταν προηγουμένως το τελευταίο εθνόσημο στην ύστερη περιοχή της Σικκιμεζικής μοναρχίας.[1]

Επισκόπηση
----------

Η κεντρική ασπίδα, που υποστηρίζεται από τους Ευρωπαϊκούς δράκους, αποτελείται από Βουδιστικότροχό προσευχής χόρλο με τογκανκγίλ ως κεντρικό στοιχείο. Παραπάνω υπάρχει ένα κράνος περισσότερο σύμφωνο με τα Ευρωπαϊκά φέρματα του εθνόσημου, και στην κορυφή υπάρχει ένα κοχύλι με στροφή προς τα δεξιά, ένα Βουδιστικό εικονόγραμμα που αντιπροσωπεύουν το διάχυτο ήχο του Μπουνταντάρμα η οποία αφυπνίζει τους μαθητές και τους προτρέπει να ολοκληρώσουν την δική τους ευημερία και την ευημερία των άλλων.

Το εθνόσημο αποτελείται από τις Θιβετιανές λέξεις *Χαμ-σουμ-ουανγκντού*, που κυριολεκτικά σημαίνει "κατακτητής των τριών κόσμων".[2]

Με την προσάρτηση της Σικκίμ να Ινδίας, και με την κατάργηση της μοναρχίας, η σημαία του Σικίμ έχασε την επίσημη θέση, αλλά το σύμβολο διατηρήθηκε.

Δείτε επίσης
------------

* Σημαία του Σικκίμ
* Εμβλήματα των Πολιτειών της Ινδίας

Αναφορές
--------

1. ↑  SIKKIM / DÄMOJONG
2. ↑  Tenzin C. Tashi, The ‘Kham-sum-ongdu’, the coat of arms of the Namgyal dynasty
Στην συλλογή του παλαιού αρχαιολογικού Μουσείου του Βερολίνου εκτίθεται, με αριθμό ευρετηρίου 180, κόσμημα που βρέθηκε στην Αττική.

Περιγραφή
---------

Πρόκειται για κυλινδρικό σφραγιδόλιθο, διάτρητο. Είναι κατασκευασμένος από χαλκηδόνιο και διακοσμημένος με ανάγλυφη παράσταση αλόγου ιππασίας που φέρει χαλινάρι στο στόμα και χαλίμι στην πλάτη. Το άλογο βηματίζει ήρεμα προς αριστερή κατεύθυνση, ενώ επάνω από το άλογο, φέρεται ο δίσκος του ήλιου με αναπεπταμένα τα μακρυά φτερά του σε απόλυτη έκταση.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
--------------------------------

Η παράσταση που θυμίζει διάκοσμο περσικού μνημείου είναι θαυμάσιο έργο μικρασιατικής ελληνικής χρυσοχοϊκής τέχνης. Κατασκευάστηκε προφανώς για κάποιον πελάτη από την Περσία. Είναι αρχαϊκό έργο του 5ου αιώνα π.Χ.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Άντολφ Φουρτβένγκλερ (1853-1907) (1896). *Beschreibung der geschnittenen Steine im Antiquarium*. Berlin: W. Spemann. σελ. 19. Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2011.
Ο **Ανδρέας Βουρλούμης** (29 Ιουλίου 1910 - 8 Αυγούστου 1999) ήταν Έλληνας ζωγράφος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν το τρίτο παιδί του πολιτικού Παναγή Βουρλούμη. Μεγάλωσε στην Αθήνα και από μικρός ασχολήθηκε με την ζωγραφική αν και ποτέ δεν σπούδασε συστηματικά ζωγραφική ή σχέδιο. Το 1934 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών με το δίπλωμα του χημικού και αναχώρησε για το Παρίσι με σκοπό να συνεχίσει τις σπουδές του. Τελικά ασχολήθηκε με την ζωγραφική πραγματοποιώντας ελεύθερες σπουδές στη ζωγραφική και την χαρακτική στην Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού.

Αργότερα υπήρξε ενεργό μέλος της ομάδας Αρμός και συμμετείχε σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονταν οι παρουσίες του στις Πανελλήνιες Εκθέσεις και η συμμετοχή του το 1957 στην Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας. Το 1954 πραγματοποίησε την παρθενική ατομική του έκθεση. Ζωγράφισε το ημερολόγιο της ΑΓΕΤ - Ηρακλής του 1971, που θεωρείται ένα από τα καλύτερα της σειράς. Το εργαστήρι του βρισκόταν στην ενορία του Αγίου Σπυρίδωνα ενώ δάσκαλός του ήταν ο Φώτης Κόντογλου. 

Απεβίωσε στην Αθήνα τον Αύγουστο του 1999. Ήταν παντρεμένος με την Υπατία Παππά, αδελφή του παιδικού του φίλου και γλύπτη, Γιάννη Παππά, και είχαν αποκτήσει τρία παιδιά μεταξύ των οποίων και τον Παναγή Βουρλούμη.

Τεχνοτροπία
-----------

Ο Βουρλούμης ασχολήθηκε κυρίως με την παραστατική απεικόνιση, την προσωπογραφία, τη νεκρή φύση, την τοπιογραφία και τους εσωτερικούς χώρους, χρησιμοποιώντας την ελαιογραφία, την υδατογραφία καθώς και άλλες τεχνικές χρώματος που ήταν συνδεδεμένες με το αντικείμενο των σπουδών του πάνω στη χημεία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  dp.iset.gr/en/artist/view.html?id=665. Ανακτήθηκε στις 25  Απριλίου 2020.
2. 1 2 3  www.ascsa.edu.gr/index.php/archives/andreas-vourloumis-papers. Ανακτήθηκε στις 25  Απριλίου 2020.
3. ↑  aeginalight.gr/2021/10/%CE%AD%CF%86%CF%85%CE%B3%CE%B5-%CE%B7-%CE%B6%CF%89%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%B5%CE%B9%CF%81/. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2022.
4. ↑  Αναδρομική έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη, από την ιστοσελίδα του Μουσείου Μπενάκη
5. 1 2 3  Βιογραφικό Ανδρέα Βουρλούμη, από την ιστοσελίδα eikastikon.gr
6. 1 2 3  «Βουρλούμης Ανδρέας (1910 Πάτρα - 1999 Αθήνα)». Εθνική Πινακοθήκη. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2015.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 193040175
* **ΕΒΕ**: 53685
* **AA**: 160861
* **BiblioNet**: **21986**
* LCCN: n00041548
* ISNI: 0000 0003 5707 1769
* GND: 133084590
* SUDOC: 147304601
* RKD: 328976

 |

 |
Σημαία του Συμβουλίου της Μπαρμπούντα
Το **Συμβούλιο της Μπαρμπούντα** (αγγλικά: Barbuda Council‎) είναι τοπική αρχή που διαχειρίζεται τις εσωτερικές υποθέσεις στο νησί της Μπαρμπούντα.

Ιστορία και εκλογικό σύστημα
----------------------------

Το Συμβούλιο της Μπαρμπούντα ιδρύθηκε το 1976 με τον νόμο περί Τοπικής Αυτοδιοίκησης της Μπαρμπούντα. Πρόκειται για ένα 11μελές όργανο αποτελούμενο από εννέα άμεσα εκλεγμένα και δύο *ex officio* (οι εκπρόσωποι της Μπαρμπούντα στη Βουλή των Αντιπροσώπων και στη Γερουσία στο Κοινοβούλιο της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα) μέλη που υπηρετούν τετραετείς θητείες.

Οι εκλογές διεξάγονται ανά δύο χρόνια τον Μάρτιο με τέσσερις και πέντε έδρες να γίνονται μεταβάλλονται στις ψηφοφορίες εναλλάξ.

Επιτροπές
---------

Το Συμβούλιο της Μπαρμπούντα έχει πέντε διαφορετικές επιτροπές: 1) Οικονομικών, 2) Έργων και γενικών σκοπών, 3) Υγείας, Κοινωνικής πρόνοιας και καταστροφών, 4) Τουρισμού, Αθλητισμού, Πολιτισμού και Ζητημάτων Νεολαίας, και 5) Γεωργίας, γης, δασοκομίας, αλιείας, παράκτιας/θαλάσσιας προστασίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Local Government». *Barbudaful* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2022.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 315097711
* GND: 1068353457

 |

 |
Ο **Τζον Ντόλοντ** (*John Dollond*, 21 Ιουνίου 1706 - 30 Νοεμβρίου 1761) ήταν Βρετανός οπτικός και κατασκευαστής οπτικών οργάνων. Ήταν ο πρώτος που κατασκεύασε διπλούς αχρωματικούς φακούς (1758) και κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας την ανακάλυψή του, αλλά δεν ήταν ο πρώτος που κατασκεύασε τέτοιους φακούς. Ένας άλλος οπτικός, ο Τζορτζ Μπας ακολούθησε τις οδηγίες του Τσέστερ Μουρ Χολ και κατασκεύασε και διέθεσε στην αγορά τέτοιους φακούς στα 1733.

Βιογραφία
---------

Γιος Ουγενότου πρόσφυγα, γεννήθηκε στο Λονδίνο και ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα του που ήταν η ύφανση μεταξωτών. Παράλληλα με τη δουλειά του όμως βρήκε χρόνο και αφιερώθηκε επίσης στη Φυσική, στην Ανατομία και στη μελέτη της λατινικής και της ελληνικής γλώσσας, καθώς επίσης και των μαθηματικών. Το 1752 σταμάτησε τη δουλειά του πατέρα του και μαζί με το μεγαλύτερο γιο του, τον Πίτερ Ντόλοντ (1730-1820), άρχισε να εργάζεται ως κατασκευαστής οπτικών οργάνων. Η φήμη του μεγάλωσε σύντομα και το 1761 ορίστηκε προσωπικός οπτικός του Βασιλιά.

Το 1758 δημοσίευσε στα *Philosophical Transactions of the Royal Society* μια εργασία στην οποία περιγράφονται τα πειράματα που τον οδήγησαν στην ανακάλυψη της κατασκευής φακών για την αντιμετώπιση της χρωματικής απόκλισης. Την ίδια χρονιά τιμήθηκε με το βραβείο Κόπλεϊ. Αργότερα δημοσίευσε δύο έργα για τη μέτρηση γωνιών (*Phil. Trans.*, 1753, 1754). 

Μετά το θάνατο του Ντόλοντ, ο γιος του υπερασπίστηκε την πατέντα του στα δικαστήρια, μέχρι που εκείνη σταμάτησε να ισχύει το 1772. Η τιμή των διπλών αχρωματικών φακών μειώθηκε στο μισό μετά τη λήξη ισχύος της πατέντας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *SNAC*. w6sb5ggc. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  «Oxford Dictionary of National Biography» (Αγγλικά) Oxford University Press. Οξφόρδη. 2004.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 17  Ιουνίου 2019.
4. ↑  PE00012791.
5. ↑  «Award winners : Copley Medal». (Αγγλικά) Βασιλική Εταιρεία. Ανακτήθηκε στις 30  Δεκεμβρίου 2018.
6. ↑  Daumas, Maurice, *Scientific Instruments of the Seventeenth and Eighteenth Centuries and Their Makers*, Portman Books, London 1989 ISBN 978-0-7134-0727-3
7. ↑  Ronald Pearsall, *Collecting and Restoring Scientific Instruments*, David and Charles, London 1974, ISBN 0-7153-6354-9

Πηγές
-----

* Βιογραφία- σε εγκυκλοπαίδεια του 1911.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 27854068
* LCCN: n2013070892
* ISNI: 0000 0000 5534 0265
* GND: 117650390
* SUDOC: 179962981
* NKC: nlk20000084665

 |

 |
Συντεταγμένες: 38°45′40″N 9°9′39″W﻿ / ﻿38.76111°N 9.16083°W﻿ / 38.76111; -9.16083

Το **Στάδιο Ζοζέ Αλβαλάδε** (πορτογαλικά: *Estádio José Alvalade*) είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο στην Λισαβόνα της Πορτογαλίας.Αποτελεί το κεντρικό τμήμα του ευρύτερου συμπλέγματος αθλητικων εγκαταστάσεων «Alvalade XXI». Το γήπεδο είναι η έδρα της Σπόρτινγκ Λισαβόνας και έχει χωρητικότητα 50.049 θέσεις,οι οποίες είναι χρωματισμένες με τυχαίο και όχι ομοιόμορφο τρόπο προκειμένου να δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι το γήπεδο είναι πάντα γεμάτο. Το Ζοζέ Αλβαλάδε εκτός από την Σπόρτινγκ χρησιμοποιείται και από την Εθνική Πορτογαλίας.

Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 2003 και ουσιαστικά αντικατέστησε το «παλιό Ζοσέ Αλβαλάδε» στο οποίο αγωνιζόταν η ομάδα της Σπόρτινγκ απ' το 1956. Τα εγκαίνια του σταδίου έγιναν τις 6 Αυγούστου του 2003 στην φιλική αναμέτρηση μεταξύ της Σπόρτινγκ και της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Το Αλβαλάδε φιλοξένησε μια σειρά αγώνων στα πλαίσια του Euro 2004 όπου μεταξύ αυτών και τον νικηφόρο αγώνα της Εθνικής Ελλάδος κόντρα στην Εθνική Γαλλίας.Επίσης τo 2005 διεξήχθη ο τελικός του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ μεταξύ της Σπόρτινγκ Λισαβόνας και της ΤΣΣΚΑ Μόσχας.

Το στάδιο διαθέτει 1.315 υπόγειες θέσεις στάθμευσης και η πρόσβαση σ'αυτό είναι σχετικά εύκολη καθώς εξυπηρετείται από τον σταθμό «Campo Grande» του μετρό της Λισαβόνας αλλά και από σταθμό λεωφορείων ο οποίος λειτουργεί σε κοντινή απόσταση από το γήπεδο. Ο σχεδιασμός του γηπέδου έγινε από τον αρχιτέκτονα Tomás Taveira και η κατασκευή του κόστισε €105 εκατομύρια.

Εικόνες
-------

* Εξωτερική όψη του «Ζοζέ Αλβαλάδε»Εξωτερική όψη του «Ζοζέ Αλβαλάδε»
* Άποψη του «Ζοζέ Αλβαλάδε»Άποψη του «Ζοζέ Αλβαλάδε»

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 18373. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
2. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 18373. Ανακτήθηκε στις 30  Ιουλίου 2018.
3. ↑  Ξυπνάει μνήμες το «Ζοσέ Αλβαλάδε»[*νεκρός σύνδεσμος*] novasports.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Ως **Αγροτική παράβαση** χαρακτηρίζεται γενικά οποιαδήποτε δραστηριότητα που αντίκειται στην κείμενη αγροτική νομοθεσία. Στις αγροτικές παραβάσεις ή αγροτικά αδικήματα περιλαμβάνονται αφενός οι πάσης φύσεως αγροτικές ζημίες από ανθρώπινη δραστηριότητα, και αφετέρου οι αγρονομικές παραβάσεις όπως αυτές καθορίζονται με ειδικότερες διατάξεις. Αρμόδιες καθ΄ ύλη και κατά τόπο Αρχές που επιλαμβάνονται και βεβαιώνουν αυτές είναι οι Αγροτικές και Αστυνομικές Αρχές καθώς και τα Αγρονομικά ή Κοινοτικά Συμβούλια. Σ΄ αυτές ενδέχεται να εμπλακούν και Λιμενικές Αρχές ως προς την πρόσβαση παραβατών σε νησίδες.

Είδη παραβάσεων
---------------

Γενικά στην έννοια αγροτικών παραβάσεων συμπεριλαμβάνονται:

1. Οι αγροτικές ζημίες. Σ΄ αυτές περιλαμβάνονται αδικήματα αγροτικής κλοπής, αγροτικής υπεξαίρεσης και αγροτικής φθοράς
2. Οι καθαρά αγροτικές παραβάσεις. Σ΄ αυτές περιλαμβάνονται αδικήματα που αφορούν: διατάραξη ροής αρδευτικών υδάτων, απαγορεύσεις δικαστικών αποφάσεων, παράνομη σύλληψη ζώων ή είσπραξη συλλήπτρων, μετακίνηση οροσήμων, αφύλακτα πηγάδια και τοποθέτηση παγίδων.
3. Οι αγρονομικές παραβάσεις. Σ' αυτές περιλαμβάνονται ειδικότερες περιπτώσεις που επισύρουν εκτός από πρόστιμο και ποινική δίωξη, έχοντας σχέση περισσότερο με την υγιεινή αγροτικών εκτάσεων και την προστασία ανθρώπων και ζώων.

Εκδίκαση
--------

Σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία αρμόδια όργανα για την εκδίκαση αγροτικών παραβάσεων είναι τα αγροτικά πταισματοδικεία. Βασική νομοθεσία λειτουργίας αυτών είναι το ΝΔ 3030/1954 όπως αυτό έχει συμπληρωθεί και τροποποιηθεί σήμερα. Τα αγροτικά αδικήματα εισάγονται προς εκδίκαση εντός 20 ημερών από την ημέρα που έγινε καταγγελία στον τοπικό αγρονόμο. Οι δε επιδόσεις των σχετικών κλητηρίων εγγράφων ή άλλων δικογράφων ή αποφάσεων γίνονται συνηθέστερα από τους αγροφύλακες.
Ο παραπάνω νόμος παρέχει επίσης το δικαίωμα στον αρμόδιο υπουργό την ανάθεση της εκδίκασης αγροτικών και αγρονομικών παραβάσεων και ζημιών στον τοπικό αγρονόμο όταν αυτές πρόκειται για μικρές ζημίες.

Για δε τα αυτόφωρα παραπάνω αδικήματα ακολουθείται ιδιαίτερη διαδικασία, χωρίς την απαραίτητη παρουσία δημοσίου κατηγόρου, επιλαμβανόμενος απ΄ ευθείας ο πταισματοδίκης. Εναντίον των αποφάσεων των αγροτικών πταισματοδικείων επιτρέπεται το ένδικο μέσο της έφεσης στο κατά τόπο αρμοδιότητας μονομελές πρωτοδικείο.

Δείτε επίσης
------------

* Αγρονομική διάταξη
Το πρώτο αγροτικό πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε στην Ελλάδα ήταν το **Αγροτικόν Κόμμα Ελλάδος**, που ίδρυσε ο Σπύρος Χασιώτης το 1922. Η ίδρυση αυτού του κόμματος είχε μεγάλη σημασία την εποχή εκείνη αφού μέσω αυτού το αναπτυσσόμενο τότε αγροτικό κίνημα στην Ελλάδα έπαιρνε καθαρά πολιτική μορφή.

Κατά τις βουλευτικές εκλογές του 1923 το Αγροτικόν Κόμμα Ελλάδος κέρδισε 4 βουλευτικές έδρες στη Βουλή των Ελλήνων. Όμως οι μεταξύ των στελεχών του κόμματος συνεχείς έριδες έφεραν ως αποτέλεσμα αρχικά τη διάσπασή του με τελική κατάληξη τη διάλυσή του.

Το 1930 με την ίδια ονομασία φέρεται νέο κόμμα ιδρυτής του οποίου ήταν ο Ι. Σοφιανόπουλος.

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.2ος, σελ.149.

Βιβλιογραφία
------------

* Βλάσης Βλασίδης, «Το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδος-Πολιτικές και ιδεολογικές αναζητήσεις στον Μεσοπόλεμο», Ελληνική Ιστορική Εταιρεία, ΙΑ' Πανελλήνιο Ιστορικό Συνέδριο-Πρακτικά, Αθήνα, 1991, σελ.181-198
Ο **Ανδρέας Μπεργελές** είναι πρώην αθλητής και προπονητής της πετοσφαίρισης, γεννημένος το 1941 στην Αθήνα. Ο αδερφός του Νίκος Μπεργελές υπήρξε εξίσου σημαντική μορφή της πετοσφαίρισης.

Καριέρα
-------

Αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό από το 1960 έως το 1975 και ήταν από τους ένας πρωταγωνιστές της ομάδας. Κατέκτησε 9 Πρωταθλήματα (1963, 1965, 1966, 1967, 1970, 1971, 1972, 1973, 1975). Το 1975 κατέκτησε το τελευταίο του Πρωτάθλημα ως παίκτης έχοντας παράλληλα και τη θέση του προπονητή της ομάδας. Παρέμεινε στη θέση του προπονητή και τις δυο επόμενες σεζόν και το 1977 οδήγησε τον Παναθηναϊκό σε ένα ακόμη πρωτάθλημα. Υπήρξε ο πρώτος προπονητής στην ιστορία της γυναικείας ομάδας βόλεϊ του Παναθηναϊκού την περίοδο 1969-70. Τον διαδέχθηκε στα μισά της περιόδου ο Σάββα Γκροζντάνοβιτς και η ομάδα αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Κέντρου και Ελλάδας.

Τίτλοι
------

* Ως αθλητής:
	+ 9 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1963, 1965, 1966, 1967, 1970, 1971, 1972, 1973, 1975
* Ως προπονητής:
	+ 2 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1975, 1977

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εφημερίδα Η Πράσινη, 3 Ιουλίου 2009, 200+1 Μεγάλοι Παναθηναϊκοί του Αιώνα, σελ 16
Στις 1 Νοεμβρίου 2018, ύποπτοι μαχητές του ΕΑΜΑ έσφαξαν 5 Βεγγαλέζους Ινδουιστές στις όχθες του Βραχμαπούτρα κοντά στο χωριό Χερμπάρι της επαρχίας Τινσούκια του Άσαμ. Ο επικεφαλής Υπουργός Σαρμπανάντα Σονοουάλ καταδίκασε τις δολοφονίες. Ο Μαμάτα Μπανερτζί, Επικεφαλής Υπουργός της Δυτικής Βεγγάλης, επίσης καταδίκασε τις δολοφονίες. Ο βουλευτής Σουσμίτα Ντεβ από το Σιλτσάρ επίσης καταδίκασε τις δολοφονίες.

Φόντο
-----

Στις 13 Οκτωβρίου, μέλη του ΕΑΜΑ πυροδότησαν μια βόμβα χαμηλής έντασης στο Γκουουαχάτι για να προειδοποιήσει τις Βεγγαλικές Ινδουιστικές οργανώσεις που διαμαρτύρονταν. Ισχυρίστηκαν ότι οι Βεγγαλικές Ινδουιστικές οργανώσεις εργάζονταν κατά των συμφερόντων των αυτοχθόνων Ασσαμέζων και συνωμοτούσαν εναντίον του Άσαμ.

Δολοφονίες
----------

Το βράδυ της 1ης Νοεμβρίου 2018, έξι ή επτά Βεγγαλέζοι Ινδουιστές νέοι χαλάρωναν σε ένα κατάστημα και έπαιζαν λούντο στο Χερμπάρι. Περίπου στις 20:30 ώρα Ινδίας πέντε ή έξι αγνώστου ταυτότητας ένοπλοι έφτασαν στο σημείο και προς τους νέους. Μεταφέρθηκαν στις όχθες του ποταμού Βραχμαπούτρα, περίπου έξι χιλιόμετρα από τη γέφυρα Ντόλα-Σαντίγια. Οι δράστες ανάγκασαν τους νέους να καθίσουν σε μια γραμμή. Γύρω στις 20:55 ώρα Ινδίας οι ένοπλοι άνοιξαν πυρ εναντίων των νέων. Πέντε από τους επτά πέθαναν επί τόπου. Οι δύο βαριά τραυματισμένοι επιζώντες μεταφέρθηκαν εσπευσμένα στο νοσοκομείο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Bloodbath In Assam: ULFA Militants Murder Five Bengalis in Tinsukia». *Barak Bulletin*. 1 November 2018.. Ανακτήθηκε στις 2 November 2018.
2. ↑  Saha, Abhishek (14 October 2018). «At least three hurt in Guwahati blast, ULFA says warning for Hindu Bengali outfits». *The Indian Express* (Guwahati).. Ανακτήθηκε στις 2 November 2018.
Ο **Ανδρέας Μοθωνιός** (1920 — 13 Ιουλίου 2009) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, δικηγόρος και πολιτικός, διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Γεωργίου Παπανδρέου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1920 στον Καραβάδο Κεφαλληνίας. Απόφοιτος της Νομικής Σχολής Αθηνών, εργάστηκε ως πολιτικός συντάκτης σε εφημερίδες του κεντρώου—φιλελεύθερου χώρου και διετέλεσε εκδότης—διευθυντής της εφημερίδας «*Ημερησία*».

Με τον Γεώργιο Παπανδρέου γνωρίστηκε το 1941, μετά την κατάρρευση του μετώπου, και υπήρξε συνεργάτης του στη δημοσίευση παράνομων κειμένων και προκηρύξεων στον αντιστασιακό Τύπο. Στη συνέχεια ο Παπανδρέου διέφυγε με πλοιάριο στη Μέση Ανατολή, και όταν γύρισε στην Αθήνα το 1944, ως πρωθυπουργός της Kυβέρνησης Eθνικής Eνότητας. Ο Ανδρέας Μοθωνιός ήταν διευθυντής του ιδιαίτερου γραφείου του Γεωργίου Παπανδρέου, ενώ Διευθυντής του Πολιτικού του Γραφείου ήταν ο Γιάννης Μανουσάκης.

Την περίοδο 1963—1965 διετέλεσε διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του πρωθυπουργού. Ο Μοθωνιός ήταν ο πιο πιστός ίσως συνεργάτης του Γεωργίου Παπανδρέου, μαζί με τον υποστράτηγο της Χωροφυλακής Δημήτρη Καράμπελα, που ήταν ο αρχηγός της ασφάλειάς του.

Υπήρξε πρωτοπόρος στο πεδίο της επικοινωνίας και των δημοσίων σχέσεων, και για λογαριασμό του Γεωργίου Παπανδρέου συνεργάστηκε τη δεκαετία του 1950 με τον συντοπίτη του Κεφαλλονίτη Γεράσιμο Αποστολάτο (που αργότερα προσχώρησε στη Νέα Δημοκρατία), ο οποίος εκείνη την εποχή διηύθυνε το Γραφείο Τύπου του ΓΕΣ και είχε εξοικειωθεί με αμερικανικά πρότυπα δημοσίων σχέσεων που άρχισε να εφαρμόζει στην υπηρεσία του.

Απεβίωσε στις 13 Ιουλίου 2009, σε ηλικία 90 ετών.

Πηγές
-----

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑  Κασιμάτης Γεώργιος, Πετρίδης Παύλος, Σιδεράτος Άγγελος (1988). *Γεώργιος Παπανδρέου 1888 – 1968 Κορυφαίες Στιγμές της Νεότερης Πολιτικής μας Ιστορίας*. Αθήνα: Νέα Σύνορα Α.Α. Λιβάνη. CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: authors list (link)
5. ↑
6. ↑
7. ↑
Λείψανο της Αγίας στη Βασιλική της στο Πράτο της Ιταλία.
Η **Αγία Αικατερίνη του Ρίτσι** (Caterina de' Ricci, πραγματικό όνομα: Alessandra Lucrezia Romola de' Ricci, 23 Απριλίου 1522 – 2 Φεβρουαρίου 1590) είναι Αγία που τιμάται από την Καθολική Εκκλησία και συγκεκριμένα το Τάγμα των Δομινικανών. Γεννήθηκε στη Φλωρεντία από γονείς ευπατρίδες και ο πατέρας της ήταν γόνος των Ρίτσι και όπως συνηθίζονταν τότε με τις κόρες των ευγενών την ενέκλεισε σε μοναστήρι για να μορφωθεί. Όταν αποφοίτησε επανήλθε παρά την θέλησή της στη κοσμική ζωή για να αποσυρθεί αργότερα πάλι στο Μοναστήρι του Αγίου Βικεντίου των Δομινικανών στο Πράτο της Τοσκάνης, οριστικά πλέον. Εκεί υπέβαλε τον εαυτόν της σε αυστηρές νηστείες και σωματικές ταλαιπωρίες αυτομαστιγούμενη και περιβαλλόμενη στη μέση με βαριά αλυσίδα με σκοπό να δοκιμάσει τους πόνους και τους βασανισμούς που υπέστη ο Ιησούς Χριστός.

Ανήλθε γρήγορα τις κατώτερες βαθμίδες και σε ηλικία 25 ετών ανέλαβε Ηγουμένη του Μοναστηριού μέχρι τον θάνατό της. Το 1732, δηλαδή 152 έτη αργότερα, η Καθολική Εκκλησία την ανακήρυξε Μακαρία και το 1746 ο Πάπας Βενέδικτος ΙΔ΄ της αγιοποίησε, με την μνήμη της να γιορτάζεται στις 18 Φεβρουαρίου.

Περίφημες θεωρούνται ωστόσο οι επιστολές της προς Ιεράρχες και Ηγεμόνες και ιδιαίτερα εκείνες που έγραψε κατά καιρούς προς τον Ιδρυτή του Τάγματος ιερέων του ορατόριου Φίλιππο Νέρι με τον οποίον βρισκόταν σε πνευματική επικοινωνία. Τις επιστολές αυτές δημοσίευσε ο Γκουάστι (Πράττο 1848).

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 76581132
* LCCN: nr95038132
* ISNI: 0000 0000 8070 2838
* GND: 119266059
* SUDOC: 154202657
* BNF: cb14813716b (data)
* ICCU: SBLV242565

 |

 |
**Το πρόσωπο της Σάρα** είναι ένα νεανικό μυθιστόρημα του βρετανού συγγραφέα Μέλβιν Μπέρτζες.

Το μυθιστόρημα
--------------

Το πρόσωπο της Σάρα χαρακτηρίζεται από πολλούς ως «τολμηρό ψυχολογικό θρίλερ». Οι αναγνώστες αναπόφευκτα συνδέουν το συγκεκριμένο σύγγραμμα με την θορυβώδη ζωή του διάσημου ποπ σύμβολου Μάικλ Τζάκσον.
Η Σάρα Κάρτερ είναι μια δεκαεφτάχρονη που ευελπιστεί να αναδειχθεί στο χώρο του τραγουδιού - κυρίως να γίνει διάσημη. Μην εκτιμώντας την φυσική ομορφιά της, απελπίζεται και αναμασά την ιδέα της πλαστικής χειρουργικής. Μετά από μια σειρά ατυχών γεγονότων, μπαίνει στο δρόμο της ο Τζόναθον Χιτ, ένας θρυλικός αλλά ξεπεσμένος ροκ σταρ, ο οποίος, έχοντας υποστεί πολυάριθμες πλαστικές επεμβάσεις, έχει πλέον κατεστραμμένη όψη και αναγκάζεται να φοράει μάσκα. Ο Χιτ γίνεται μέντοράς, μα εκείνη σταδιακά πείθεται ότι ο Χιτ σκοπεύει να της «κλέψει το πρόσωπο» για να το χρησιμοποιήσει ως μόσχευμα για τον ίδιο.
Το βιβλίο εξιστορεί την ταραχώδη περιπέτειά της, από το στάδιο πριν έως και αυτό μετά τη γνωριμία της με τον ροκ σταρ.

Βιβλιογραφία
------------

* Μέλβιν Μπέρτζες, "Το πρόσωπο της Σάρα[*νεκρός σύνδεσμος*], Εκδόσεις Πατάκη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* 
* 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **BiblioNet**: 141553

 |

 |
Ο **Αλέξανδρος** (άκμασε τον 3ο αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Λυσιμαχιδών ήταν πρίγκιπας της Μακεδονίας, με καταγωγή από τη Θεσσαλία.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Λυσιμάχου, ενός από τους επιγόνους τού Αλεξάνδρου Γ΄ του Μεγάλου, βασιλιά της Θράκης και γύρω περιοχών και της παλλακίδας του Μακρίδας των Οδρυσών.

Ο Λυσίμαχος από την πρώτη σύζυγό του Νίκαια είχε γιο τον Αγαθοκλή και από τη δεύτερη Αρσινόη Β΄ είχε γιο τον Πτολεμαίο τον Επίγονο. Το 284 ο Αγαθοκλής κατηγορήθηκε για συνωμοσία και φονεύτηκε με εντολή του πατέρα του· ίσως η αιτία γι' αυτό να είναι η Αρσινόη Β΄. Τότε η σύζυγος τού Αγαθοκλή, η Λυσάνδρα, πήρε τα παιδιά της και με τον Αλέξανδρο διέφυγαν στη Συρία, όπου ζήτησαν τη βοήθεια του Σελεύκου Α΄. Πράγματι ο Σέλευκος Α΄ κήρυξε τον πόλεμο εναντίον του παιδοκτόνου και το 281 στη μάχη στο Κορυπεδίον της Φρυγίας ο Λυσίμαχος σφαγιάστηκε. 

Ο Λυσίμαχος, πατέρας του Αλεξάνδρου.
Ο Αλέξανδρος μετέφερε το πτώμα τού πατέρα του στη Λυσιμάχια και το έθαψε σε τύμβο μεταξύ των πόλεων Καρδίας και Πακτύας. Το μνημείο το είδε ο Παυσανίας τέσσερις αιώνες μετά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Η Λυσάνδρα ήταν κόρη τού Πτολεμαίου Α΄ της Αιγύπτου από την Ευρυδίκη, ενώ η Αρσινόη Β΄ ήταν κόρη του Πτολεμαίου Α΄ από την Θαΐδα.

Πηγές
-----

* Polyaenus, vi. 12
* Smith, William (1867). "Alexander". In William Smith. Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. 1. Boston: Little, Brown and Company. p. 118.
* Pausanias, Description of Greece i. 10. ~ 4, 5
* Appian, Syr. 64