recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Πετρελαιοφόρο κλάσης Ντυράνς
Με το όνομα **MARNE** και γραμματάριθμο **Α-630** φέρεται μεγάλο δεξαμενόπλοιο, ελικοπτεροφόρο του γαλλικού πολεμικού ναυτικού. Είναι "κλάσης Ντυράνς" εκ του ονόματος του πρωτοπόρου πλοίου που ναυπηγήθηκε, με ίδια ναυπηγικά σχέδια.

Γενικά
------

Το Μαρν Α-630 ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία της Βρέστης, η τρόπιδα του οποίου τοποθετήθηκε στις 4 Αυγούστου του 1982, καθελκύστηκε στις 2 Φεβρουαρίου του 1985 και τέθηκε σε ενέργεια στις 7 Ιανουαρίου του 1987.

Χαρακτηριστικά - διαστάσεις
---------------------------

* Εκτόπισμα με +πλήρες φόρτο 17.800 τόνοι
* Ολικό μήκος 157,3 μ. (615,9 πόδια)
* Μέγιστο πλάτος 21,2 μ. (69,5 πόδια)
* Μέγιστο βύθισμα 10,8 μ. (38,5 πόδια)
* Πρόωση: Φέρει δύο μηχανές Ντήζελ Πιλστίκ 16 PC με συνολική ισχύ 20.000 ίππων που στρέφουν δύο άξονες (διπλέλικο), δίνοντας μέγιστη ταχύτητα 19 κόμβους.
* Φόρτος καυσίμων 750 τόνους.
* Ακτίνα ενέργειας 9.000 μίλια με ταχύτητα 15 κόμβων.
* Πλήρωμα 160 (45 βαθμοφόροι)

Εξοπλισμός
----------

Οπλισμός Φέρει 2 πυροβόλα των 40 χιλ. και 2 δίδυμα των 20 χιλ. Το πρόστεγο φέρεται πρώραθεν του μέσου του πλοίου, επί του οποίου υπεράνω της γέφυρας φέρονται οι κεραίες επικοινωνιών και ραδιοεντοπιστών ραντάρ επιφανείας και αέρος. Επί της πρύμνης φέρεται ελικοδρόμιο προ του οποίου αναπτύσσεται το επίστεγο με χώρο φύλαξης ελικοπτέρου περιπολίας/επιτήρησης. Υπεράνω αυτού φέρονται οι δύο αντιτακτοί καπνοδόχοι, όπου και η αμφίπλευρη εγκατάσταση τεσσάρων μικρών αποβατικών σκαφών. Μεταξύ του προατέγου και επιστέγου, υπεράνω των δεξαμενών φορτίου (καυσίμων και ύδατος), φέρονται δύο μεγάλα ικριώματα με τηλεσκοπικούς γερανούς των σωλήνων ανεφοδιασμού πλοίων.

Το δεξαμενόπλοιο Μαρν φέρει τόσο δεξαμενές διαφόρων καυσίμων, πολεμικών πλοίων και αεροσκαφών, όσο και δεξαμενές ύδατος καθώς και κύτη μεταφοράς τροφοδοσίας και στρατιωτικού υλικού, συνολικής μεταφορικής ικανότητας περίπου 10.000 τόνων. Επίσης διαθέτει χώρους ενδιαίτησης / μεταφοράς καταδρομικών ομάδων 50 ανδρών. Υπηρεσιακά έχει υπαχθεί κατά καιρούς στους στόλους της Μεσογείου, του Ατλαντικού καθώς και του Ινδικού ωκεανού. 
Ο Μάρνης έχει την δυνατότητα να κάνει ταυτόχρονο εν πλω ανεφοδιασμό / πετρέλευση σε πέντε πλοία, δύο κινούμενα παράλληλα ανά πλευρά και ένα από την πρύμνη, κατόπιν απόλυτου συγχρονισμού των ταχυτήτων τους.

Πηγές
-----

* "Jane's Fighting Ships 1987-88" (ετήσια έκδοση) σελ. 184.
Το **Λαογραφικό Μουσείο Σαρακατσάνων** είναι μουσείο για την ιστορία και τον πολιτισμό των Σαρακατσάνων. Το μουσείο ιδρύθηκε το 1979 στην πόλη των Σερρών της Κεντρικής Μακεδονίας και από το 1997 στεγάζεται σε ειδικά διαμορφωμένο κτίριο.

Εκθεση
------

Στο ισόγειο εκτίθενται ανακατασκευές των παραδοσιακών κατοικιών, των λεγόμενων Τσιατούρων. Οι Σαρακατσάνοι είναι ένας νομαδικός λαός που ζούσε σε καλύβες από πλεγμένα καλάμια ή χόρτα κατά τη διάρκεια των μεταναστεύσεών του. Οι καλύβες που εκτίθενται χρονολογούνται από την περίοδο του μεσοπολέμου.  Η κύρια ενασχόληση των Σαρακατσάνων εκείνη την εποχή ήταν η παραγωγή τυριών και υλικών ένδυσης.

Στον πρώτο όροφο, εκτίθενται εργαλεία και εξοπλισμός ύφανσης, επιτρέποντας στους επισκέπτες να παρακολουθήσουν ολόκληρη τη διαδικασία παραγωγής από την κλώση μέχρι τα τελικά υφάσματα. Εκτός από τα ρούχα, εκτίθενται επίσης ειδικά καλύμματα κρεβατιού, οι φλοκάτες. Σε άλλες προθήκες παρουσιάζονται οι παραδοσιακές ενδυμασίες των Σαρακατσάνων. 

Από το 1998, το μουσείο προσφέρει ένα δίωρο πρόγραμμα διδασκαλίας για μαθητές δημοτικών σχολείων. Τα παιδιά μαθαίνουν πώς οι Σαρακατσάνοι ύφαιναν, έπλεκαν και ζούσαν στις καλύβες.  Το μουσείο στεγάζει επίσης μια συλλογή ιστορικών φωτογραφιών ολόκληρου του ελληνικού χώρου κατά την περίοδο 1906-1950 και μια συλλογή ηχογραφήσεων παραδοσιακών τραγουδιών και μουσικής.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3 4 5  Sarakatsan Folklore Museum στην σελίδα *Museums of Macedonia*.

Διαδικτυακός σύνδεσμος
----------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα.
Η **Λικόντια Εουμπέα** είναι σύγχρονη ιταλική κωμόπολη στη Σικελία, στην επαρχία της Κατάνια. Έχει πληθυσμό 3.162 κατοίκους. 

Αν και πιθανολογείται από μερικούς η ταύτισή της με την αρχαία Εύβοια, αποικία των Λεοντίνων, οι ανασκαφές του 1898 έφεραν στο φως αρχαία νεκρόπολη που ανήκει σε πολύ μεγάλο οικισμό ντόπιων Σικελών. Στη νεκρόπολη αυτή βρέθηκαν αγγεία και λύχνοι τόσο της πρώτης όσο και της τέταρτης σικελικής περιόδου (7ος - 5ος αι. π.Χ.), ελληνο-σικελικής τεχνοτροπίας, μαζί με φθηνή αττική και κορινθιακή κεραμική. Τα ευρήματα αυτά δείχνουν πως ο αρχαίος οικισμός, αν και επηρεασμένος από τη γειτνίασή του με τις ελληνικές αποικίες, έμεινε για μεγάλο διάστημα έξω από την ελληνική πολιτιστική σφαίρα επιρροής.

Όταν οι Άραβες κατέλαβαν τη Σικελία, μετονόμασαν την πόλη σε Αλ Κούντια (Al Kudia, που σημαίνει *Ο βράχος*), δεδομένου ότι ο πυρήνας της ήταν το αρχαίο φρούριο κτισμένο πάνω σε βράχο. Με την πάροδο του χρόνου η ονομασία παρεφθάρη σε Λικόντια. Το προάστιο της πόλης ανήκε στον ευγενή Ρικάρντο Φιλιανγκιέρι (Riccardo Filangieri) και στη συνέχεια παραχωρήθηκε στην ευγενή Μανφρέντι Αραγκόνα (Manfredi Aragona). Το 1392, το μεσαιωνικό κάστρο παραχωρήθηκε στην οικογένεια Σανταπάου (Santapau), που του έδωσε το όνομά της και ανήκε σε αυτή μέχρι τον 16ο αιώνα, όταν πέρασε κάτω από την εξουσία του άρχοντα Βιτσέντζο Ρούφο (Vincenzo Ruffo). Το 1693, η πόλη επλήγη από σεισμό και σημείωσε αργή ανασυγκρότηση. 

Το 1872 η πόλη μετονομάστηκε σε Λικόντια Εουμπέα (*Λικόντια Εύβοια*). 

Κατά τον Β΄Παγκόσμιο ΄Πόλεμο, η πόλη καταλήφθηκε από τους Συμμάχους, στις 13 Ιουλίου 1943, μετά από μάχη στην οποία είχαν απώλειες 20 νεκρούς και σαράντα τραυματίες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Superficie di Comuni Province e Regioni italiane al 9 ottobre 2011». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
2. ↑  «Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
3. ↑  *The Cambridge Ancient History, The Expansion of the Greek World, Eigth to Sixth Centuries BC*, vol. III, part 3, σελ. 178.
4. ↑  «The Princeton Encyclopedia of Classical Sites, LICODIA EUBEA». *www.perseus.tufts.edu*. Ανακτήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2017.
5. ↑  Holloway, R. Ross (2002). *The Archaeology of Ancient Sicily*. Routledge. σελ. 89-90. ISBN 9781134557738.
6. ↑  Whatmough, Joshua (2015). *The Foundations of Roman Italy*. Routledge. σελ. 361. ISBN 9781317593249.
7. ↑  *The Mediterranean Theater of Operations: Sicily and the Surrender of Italy (Paperback)*. Government Printing Office. 1969. σελ. 208. ISBN 9780160899485.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λικόντια Εουμπέα** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 123351990
* GND: 4694826-0

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Ιταλία
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Licodia Eubea  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Συντεταγμένες: 33°43′1.664″S 69°51′52.250″W﻿ / ﻿33.71712889°S 69.86451389°W﻿ / -33.71712889; -69.86451389

Η κορυφή του Μαρμολέχο όπως φαίνεται από τον βορρά. Η όψη του γκρεμού δείχνει αλλοιωμένα πετρώματα από τον πυρήνα του ηφαιστείου.
Το **Μαρμολέχο** (ισπανικά: *Marmolejo*‎) είναι στρωματοηφαίστειο του Πλειστοκαίνου, ύψους 6.108 μέτρων, στις Άνδεις, στα σύνορα μεταξύ Αργεντινής και Χιλής. Βρίσκεται 9 χιλιόμετρα ΒΒΑ του ενεργού ηφαιστείου Σαν Χοσέ και είναι η νοτιότερη κορυφή στον κόσμο που ξεπερνά τα 6.000 μέτρα. Το τμήμα του στην Αργεντινή βρίσκεται εντός της περιοχής προστασίας Μανσάνο / Πορτίγιο ντε Πιουκένες της Αργεντινής. Βρίσκεται στα σύνορα δύο επαρχιών: της επαρχίας Μεντόσα της Αργεντινής και της επαρχίας Κορδιγιέρα της Χιλής. Οι πλαγιές του βρίσκονται εντός των διοικητικών ορίων των δύο πόλεων: της πόλης Τουνουγιάν της Αργεντινής και της κοινότητας Σαν Χοσέ ντε Μάιπο της Χιλής.

Πρώτη ανάβαση
-------------

Το Μαρμολέχο αναρριχήθηκε για πρώτη φορά από τους Χέρμαν Σάτλερ, Σεμπάστιαν Κρούκελ και Άλμπρεχτ Μάας (Γερμανία) την 1η Οκτωβρίου 1928.

Υψόμετρο
--------

Έχει επίσημο ύψος 6.108 μέτρα. Άλλα δεδομένα από τα διαθέσιμα ψηφιακά μοντέλα υψομέτρων: SRTM 6.097 μέτρα, ASTER 6.103 μέτρα, ALOS 6.085 μέτρα και TanDEM-X 6.129 μέτρα. Το ύψος του πλησιέστερου κεντρικού υψώματος είναι 4.005 μέτρα, οδηγώντας σε τοπογραφική προεξοχή 2.103 μέτρων. Το Μαρμολέχο θεωρείται Οροσειρά σύμφωνα με το *Σύστημα Κυριαρχίας* και η κυριαρχία του είναι 34,43%. Η μητρική του κορυφή είναι το Τουπουνγάτο και η τοπογραφική απομόνωση είναι 42,9 χιλιόμετρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Biggar, John (2020). *The Andes a guide for climbers* (5η έκδοση). Castle Douglas, Scotland. ISBN 978-0-9536087-7-5.
2. 1 2  «Capas SIG | Instituto Geográfico Nacional». *www.ign.gob.ar*. Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2023.
3. 1 2  «Biblioteca del Congreso Nacional | SIIT | Mapas vectoriales». *bcn.cl* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2023.
4. ↑  Fantin, Mario. *Le Ande: (un secolo di alpinismo) : tratti geologici, climatici, glaciologici etnografici, biologici*. Milano: Club Alpino Italiano.
5. ↑  Sebastian Krückel (April 1928). *Zeitschrift Andina*. σσ. 26–39
6. ↑  Evelio Echevarría (1963). "AAJ (American Alpine Journal)". *AAJ (American Alpine Journal)*: 431.
7. ↑  «IGM Chile». *IGM Chile*. Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2023.
8. ↑  «USGS EROS Archive - Digital Elevation - SRTM Coverage Maps». Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2023.
9. ↑  «MADAS(METI AIST Data Archive System)». Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2023.
10. ↑  «ALOS GDEM Project». *ALOS EORC Jax Japan*. Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2023.
11. ↑  «Copernicus Space Component Data Access». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2023.
12. 1 2  «Marmolejo». *Andes Specialists* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2023.
13. ↑  «Dominance - Page 2». *www.8000ers.com*. Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2023.
Οι **μάχες του Μπουά-λε-Πρετρ** (κυριολεκτικά Ξύλο του Ιερέα, *Priesterwald* στα γερμανικά) ήταν θέατρο επιχειρήσεων του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τον Σεπτέμβριο του 1914 μέχρι τον Ιούλιο του 1915, με τη συμμετοχή της γαλλικής 73ης και 128ης Μεραρχίας Πεζικού (Λύκοι του Μπουά-λε-Πρετρ) και της γερμανικής 121ης Μεραρχίας Πεζικού.

Θέση
----

Το *Μπουά λε Πρετρ* είναι δάσος της Λωρραίνης, στα βορειοδυτικά της πόλης Ποντ-α-Μουσσόν κοντά στον Ποταμό Μοζέλα.

Το 1914 τα γερμανικά στρατεύματα ήθελαν να κατακτήσουν τις οχυρώσεις Βερντέν, ισχυρό σημείο στις γαλλικές αμυντικές γραμμές.

Γεγονότα
--------

* Τα χωριά Ρεγκνιεβίλ, Ρεμενωβίλ και Φέι-αν-Χάι καταστράφηκαν εντελώς.
* Το Μπουά-λε-Πρετρ ήταν η πρώτη αποστολή του εθελοντικού Τομέα Υπηρεσιών των Αμερικανικών Ασθενοφόρων.

|  |  |
| --- | --- |
| Γερμανικό νεκροταφείο (Τιωκούρ-Ρεγκνιεβίλ) | Το γαλλικό νεκροταφείο Λε Πετάν (Μοντωβίλ) |

Δείτε επίσης
------------

* Μάχη του Γκραντ Κουροννέ
* Μάχη του Σαιντ-Μιέλ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
*
Η **Μαρμαριτζάνα** ήταν μεσαιωνική βυζαντινή πόλη και επισκοπή στην Κεντρική Ελλάδα.

Η ακριβής τοποθεσία της πόλης παραμένει άγνωστη, με εξαίρεση το γεγονός πως ευρισκόταν επί του ανώτερου τμήματος της κοιλάδας του Σπερχειού Ποταμού, στα δυτικά της Νεοπατρίας (σημερινής Υπάτης). Η ιστορία της πόλης είναι σχετικά άγνωστη, με εξαίρεση το γεγονός πως αποτέλεσε επισκοπική έδρα, η ύπαρξη της οποίας επιβεβαιώνεται από, τουλάχιστον, την εποχή του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ΄ του Σοφού (βασίλευσε μεταξύ 886-912) έως και τον 13ο αιώνα. Αποτελούσε τη μοναδική βοηθητική επισκοπή της μητροπολιτικής έδρας της Νεοπατρίας. Πιθανώς να επρόκειται για την ίδια επισκοπική έδρα με εκείνη του Μαρμαριτζίου, η οποία και αναφέρεται σε μία *Notitia Episcopatuum* του 11ου αιώνα ως βοηθητική επισκοπή της Μητροπόλεως Λαρίσης.

Μετά την Δ΄ Σταυροφορία, οι επισκοπικοί κατάλογοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας την περιέλαβαν ως *Valacensis* ή *Lavacensis*, ωστόσο το πιθανότερο είναι η συγκεκριμένη έδρα να παρέμεινε χηρεύουσα, είτε επρόκειτο για Έλληνα Ορθόδοξο, είτε για Λατίνο Καθολικό επίσκοπο, από τις αρχές του 13ου αιώνα και έπειτα. Η έδρα παραμένει ως τιμητική επισκοπή της Καθολικής Εκκλησίας μετά την ονομαστική της αποκατάσταση το 1933, ως «Μαρμαριζάνα». Παραμένει για καιρό χηρεύουσα, καθώς είχε, στην διάρκεια της ιστορίας της, μόλις έναν κάτοχο, εκ του χαμηλότερου (επισκοπικού) βαθμού: τον Τόμας Ο'Μπιρν (26 Αυγούστου 1739 - 16 Σεπτεμβρίου 1739), αργότερα Πρωτοσύγκελλος του Άρνταχ (Ιρλανδία) (26 Αυγούστου 1739 - 16 Σεπτεμβρίου 1739), διαδεχόμενος ως Επίσκοπος του Άρνταχ (16 Σεπτεμβρίου 1739 - Ιανουάριος 1747).

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Koder & Hild 1976, σελ. 215.
2. ↑  GCatholic

Πηγές
-----

* Koder, Johannes· Hild, Friedrich (1976). *Tabula Imperii Byzantini, Band 1: Hellas und Thessalia*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή (στα Γερμανικά). Vienna: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-0182-1.
* *GCatholic*, με πληροφορίες για τις χηρεύουσες τιμητικές επισκοπές
Ο **Λικίνιος Βαλεριανός ο Νεότερος**, λατιν.: *Licinius Valerianus Minor* (απεβ. το 268) από το γένος των Λικινίων, ήταν γιος του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Βαλεριανού και της δεύτερης συζύγου του Κορνηλίας Γαλλονίας, και ετεροθαλής αδελφός του Αυτοκράτορα Γαλλιηνού.

Βιογραφία
---------

Σε ένα *υπατικό έτος* (nundinium) κάπου μεταξύ 253 και 264 έγινε ύπατος και διορίστηκε αντικαταστάτης ύπατος το 265  Απεβίωσε στον απόηχο της δολοφονίας τού αδελφού του το φθινόπωρο του 268 και τού ανιψιού του Π. Λικίνιου Ε. Μαρινιανού, σε μία εκκαθάριση κατά των οπαδών του Γαλλιηνού. Ο Ιωάννης Ζωναράς αναφέρει, ότι σκοτώθηκε στη Ρώμη, ενώ ο Ευτρόπιος και η *Ιστορία των Αυγούστων* (Historia Augusta) αναφέρουν, ότι δολοφονήθηκε στο Mεδιόλανον.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Jones, A. H. M.; Martindale, J. R.; Morris, J, *The Prosopography of the later Roman Empire, Vol. I, AD 260-395* (1971), pgs 939 & 1046
2. ↑  Jones & Martindale, pg. 939
H **Μαργαρίτα**, γαλλ. Margarete (1354 - 1418) από τον Οίκο του Ζουανβίλ ήταν Γαλλίδα ευγενής, κόρη και κληρονόμος του κυρίου του Ζουανβίλ και κόμη του Βωντεμόν. Με τον 1ο γάμο της έγινε κυρία του Μονταιγκύ· με τον δεύτερο κόμισσα της Γενεύης. Στον τρίτο σύζυγό της έδωσε τους τίτλους της.

Ο θυρεός του κόμη της Γενεύης, 2ου συζύγου της Μαργαρίτας του Ζουανβίλ.
Ο θυρεός του κόμη του Βωντεμόν, 3ου συζύγου της Μαργαρίτας του Ζουανβίλ.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη και κληρονόμος του Ερρίκου κυρίου του Ζουανβίλ και, ως Ερρίκου Ε΄, κόμη του Βωντεμόν και της Μαρίας του Λουξεμβούργου. Όταν ήταν 7 ετών ο πατέρας της απεβίωσε και τον διαδέχθηκε.

To 1378 o αδελφός του (2ου) συζύγου της, ο Ροβέρτος, εξελέγη ως Αντίπαπας Κλήμης Ζ΄. Τρίτος σύζυγος ήταν ο Φρειδερίκος, δευτερότοκος γιος του δούκα της Λωρραίνης. Το δουκάτο περιήλθε στον μεγαλύτερο αδελφό του Κάρολο Β΄ και ο Φρειδερίκος δεν είχε τίτλο (ιδιοκτησία). Με τον γάμο αυτόν ο Φρειδερίκος Α΄ έγινε jure auxoris κόμης του Βωντεμόν. Τον Κάρολο Β΄ διαδέχθηκε η κόρη του Ισαβέλλα, έτσι το δουκάτο πέρασε στον Οίκο των Βαλουά-Ανζού. Ο εγγονός της Νικόλαος Α΄ δούκας της Λωρραίνης ήταν ο τελευταίος άρρην των Βαλουά-Ανζού και τον διαδέχθηκε η θεία του Γιολάντα των Βαλουά-Ανζού, σύζυγος του Φρειδερίκου Β΄ κόμη του Βωντεμόν. Ο τελευταίος ήταν εγγονός του Φρειδερίκου Α΄, έτσι το δουκάτο επέστρεψε στον Οίκο της Λωρραίνης. Ο Οίκος αργότερα απέκτησε τον κλάδο Λωρραίνης-Γκιζ, που κατείχαν το Ζουανβίλ. Το 1745 ο Φραγκίσκος Γ΄ δούκας της Λωρραίνης νυμφεύτηκε τη Μαρία Θηρεσία των Αψβούργων, αρχιδούκισσα της Αυστρίας, βασίλισσα της Ουγγαρίας, Βοημίας και Γερμανίας, τίτλοι που έμειναν στον Οίκο του, πιο γνωστό ως Αψβούργων-Λωρραίνης.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1367 τον Ιωάννη των Σαλόν, κύριο του Μονταγκύ (1340-1373), αλλά δεν απέκτησε απογόνους.

Το 1374 η Μαργαρίτα έκανε δεύτερο γάμο, με τον Πέτρο κόμη της Γενεύης (απεβ. 1392). Δεν είχαν παιδιά.

Το 1392 έκανε τρίτο γάμο. με τον Φρειδερίκο (1368-1415), γιο του δούκα της Λωρραίνης και είχε τέκνα:

* Αντώνιος 1368-1458, κόμης του Βωντεμόν και κύριος του Ζουανβίλ.
* Ελισάβετ π. 1395-1456, παντρεύτηκε τον Φίλιππο Β΄ κόμη του Νασσάου-Βάιλμπουργκ.
* Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Τιμπώ Β΄ του Μπλαμόν.

Πηγές
-----

* Henri-François Delaborde: Jean de Joinville et les seigneurs de Joinville, Librairie Picard et fils, Paris, 1894, p. 215, Online

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*. Ανακτήθηκε στις 10  Φεβρουαρίου 2016.
2. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00021631. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p4258.htm#i42575. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. 1 2 3 4  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*. Ανακτήθηκε στις 23  Ιανουαρίου 2016.
5. ↑  p4258.htm#i42575. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
6. ↑  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*. Ανακτήθηκε στις 19  Φεβρουαρίου 2016.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81543579
* GND: 137339402

 |

 |
Η **μεθανοτελλουρόλη** είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και τελλούριο, με χημικό τύπο **CH4Te**, αν και παριστάνεται συχνά και με τους τύπους **CH3TeH** και **MeTeH**. Είναι η απλούστερη από τις οργανικές τελλουρόλες, που είναι οι τελλουριούχες ανάλογες των αλκοολών, από τις οποίες μπορεί να θεωρηθεί ότι προέρχονται αν το τελλούριο αντικαταστήσει το οξυγόνο. Οι τελλουρόλες (RTeH), οι σεληνόλες και οι θειόλες έχουν παρόμοιες ιδιότητες, αλλά οι τελλουρόλες είναι οι λιγότερο σταθερές από όλες τις υπόλοιπες. Παρόλο που είναι θεμελιωδώς αντιπροσωπευτικές ως οργανοτελλουριούχες ενώσεις, οι τελλουρόλες είναι ελάχιστα μελετημένες, εξαιτίας της αστάθειάς τους. Τα παράγωγα των τελλουρολών περιλαμβάνουν τους τελλουρεστέρες (RCOTeR΄) και τις οργανοτελλουριοκυανιούχες ενώσεις (RTeCN).

Παραγωγή
--------

Η πρώτη τελλουρόλη που συνθέθηκε ήταν η αιθανοτελλουρόλη, που παράχθηκε το 1926 μέσω αντιδραστηρίου Grignard. Η αντίστοιχη μέθοδος για τη μεθανοτελλουρόλη είναι:

{\displaystyle \mathrm {CH\_{3}X+Mg{\xrightarrow {|Et\_{2}O|}}CH\_{3}MgX{\xrightarrow {+Te}}CH\_{3}TeMgX{\xrightarrow {+HCl}}CH\_{3}TeH+MgClX\downarrow } }

Πιο συχνά όμως, η μεθανοτελλουρόλη παράγεται με αναγωγή διμεθυλοδιτελλουρίδιου:

{\displaystyle \mathrm {2CH\_{3}TeTeCH\_{3}+2LiBH\_{4}{\xrightarrow {}}2CH\_{3}TeLi+2BH\_{3}+H\_{2}} }
  

{\displaystyle \mathrm {CH\_{3}TeLi+HCl{\xrightarrow {}}CH\_{3}TeH+LiCl} }

Aναφορές και σημειώσεις
-----------------------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  Διαδικτυακός τόπος ChemSpider
2. ↑  Διαδικτυακός τόπος eBuyChem
3. 1 2  Igor D Sadekov and A V Zakharov 1999 "Stable tellurols and their metal derivatives" Russ. Chem. Rev. 1999, vol. 68, 909.
4. ↑   Brahim Khater, Jean-Claude Guillemin, Gábor Bajor, Tamás Veszprémi "Functionalized Tellurols: Synthesis, Spectroscopic Characterization by Photoelectron Spectroscopy, and Quantum Chemical Study" Inorganic Chemistry 2008 volume 47, p. 1502-1511. doi:10.1021/ic701791h

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Tellurol  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **λικβινταρισμός** αποτέλεσε τάση μέσα στο κομμουνιστικό κίνημα, που πρέσβευε ότι σε ορισμένες περιπτώσεις είναι επιβεβλημένο να εγκαταλείπεται η επαναστατική τακτική και να προκρίνονται νόμιμες μορφές αγώνα στο πλαίσιο του αστικού καθεστώτος.

Πάλη στο πλαίσιο της νομιμότητας
--------------------------------

Ο λικβινταρισμός είναι τάση που εμφανίστηκε κατά την περίοδο αμέσως μετά την επανάσταση του 1905 στο Ρωσικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, στην ομάδα των μενσεβίκων. Η τάση αυτή υποστήριζε ότι μετά από την αποτυχία της επανάστασης του 1905 και τον θρίαμβο του τσαρισμού, ο οποίος έγινε πολύ καταπιεστικότερος, έπρεπε το ΡΣΚ να εγκαταλείψει την παράνομη δράση και να εργαστεί μέσα στο πλαίσιο της νομιμότητας, τα οποία βέβαια υπαγόρευε το καθεστώς.  

Ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι πολέμησαν αυτή την τάση. Τη χαρακτήρισαν διαλυτική (λικβινταρισμό) για το κόμμα, η οποία θα υπονόμευε το μέλλον της επανάστασης. Οι συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί αμέσως μετά την καταστολή της επανάστασης του 1905, ήταν τόσο δυσμενείς, ώστε οποιαδήποτε δραστηριότητα μέσα στο πλαίσιο που υπαγόρευε το τσαρικό καθεστώς, δεν θα ήταν τακτικός ελιγμός αλλά υπαναχώρηση από τους στόχους του κόμματος.

Στο ΚΚΕ
-------

Ο όρος «λικβινταρισμός» χρησιμοποιήθηκε και στο ΚΚΕ. Το 1927 εμφανίστηκε μια ομάδα μέσα στο κόμμα η οποία επεδίωκε την εξυγίανσή του. Η ομάδα αυτή υποστήριξε ότι το κόμμα περνάει κρίση διαρκείας, τα χαρακτηριστικά της οποίας είναι:  

α) η έλλειψη ηγετικής ομάδας, συγκροτούμενης από αγωνιστές με επαρκή μαρξιστική κατάρτιση και με ικανότητα να προσαρμόζουν τις αρχές του μαρξισμού-λενινισμού στις συνθήκες της χώρας. Οι αγωνιστές αυτοί επιβάλλεται να έχουν ένα μίνιμουμ ιδεολογικής ομοιογένειας και να εμπνέουν εμπιστοσύνη στα μέλη και στους οπαδούς του κόμματος,  

β) η σύνθεση του κόμματος από χαμηλής μαρξιστικής κατάρτισης μέλη,  

γ) μια δυσαναλογία ανάμεσα σ' όσους στρατεύονταν αυθόρμητα και σ' όσους στρατεύονταν συνειδητά.

Οι λύσεις που προτείνονταν ήταν να απομακρυνθούν από τις κομματικές οργανώσεις όσοι ήταν ανάξιοι, να γίνεται αυστηρή επιλογή των νέων μελών και να καταβληθεί προσπάθεια ώστε να βελτιωθεί το επίπεδο μόρφωσης των μελών.  

Η προαναφερθείσα τάση επικεφαλής της οποίας ήταν ο Παντελής Πουλιόπουλος δεν κατόρθωσε να συγκεντρώσει την υποστήριξη της πλειοψηφίας στο κόμμα, καταπολεμήθηκε από την ηγεσία και αποκλήθηκε λικβινταρισμός. Οι υποστηρικτές της σχημάτισαν φράξια μέσα στο κόμμα. Στα τέλη του 1927 διαγράφτηκαν, αλλά παρέμειναν ενωμένοι, όντας εκτός κόμματος. Εξέδωσαν το μηνιαίο στην αρχή, και εβδομαδιαίο κατόπιν, περιοδικό «Σπάρτακος», που ήταν το θεωρητικό τους όργανο. Συν τω χρόνω προσχώρησαν στον τροτσκισμό.

Πηγές
-----

•Κοινωνιολογικό και Πολιτικό Λεξικό, έκδοση εφημερίδας Ανεξάρτητος, σελ. 1987
Η **μάχη για τα ορυχεία** ήταν πολεμικές επιθέσεις των αντιστασιακών οργανώσεων (κατά κύριο λόγο του ΕΛΑΣ), εναντίον στην εκμετάλλευση των Ελληνικών ορυχείων για τις ανάγκες του στρατού Κατοχής.

Η κατάσταση
-----------

Τα ορυχεία ήταν ιδιοκτησία Ελληνικών επιχειρήσεων που υπέγραφαν συμβόλαιο παραχώρησης βάσει πολυετών συμβολαίων. Αν και η ποιότητα της εξόρυξης των ορυχείων δεν ήταν ανταγωνιστική σε παγκόσμιο επίπεδο, οι ανάγκες του στρατού Κατοχής λόγω του αποκλεισμού του από τη διεθνή αγορά, τα καθιστούσε χρήσιμα για την κάλυψη των αναγκών.
Μάλιστα ειδικά για το χρώμιο ο εφοδιασμός του είχε κριθεί από το υπουργείο Οικονομίας της Γερμανίας ως *αποφασιστικής σημασίας*.

Τα σαμποτάζ εναντίον των ορυχείων
---------------------------------

Η άνοδος της αντίστασης δημιούργησε πρόβλημα στη παραγωγή των ορυχείων ενώ το 1944 δούλευαν περίπου οι μισοί εργάτες σε σχέση με το 1942. Πολλά ορυχεία είχαν αχρηστευθεί ή υπολειτουργούσαν.

Παραγωγή και μεταφορά παραγωγής ελληνικών ορυχείων, Μάιος 1944 (τόνοι)| Μετάλλευμα  | Παραγωγή | μεταφορά σε Γερμανία |
| --- | --- | --- |
| Σιδηροχρώμιο | 3.010  | 4.202  |
| Βωξίτης | έχει σταματήσει | 258 |
| Σιδηρονικέλιο | εγκαταλείφθηκε από 27.4.44 |  |

### Αναγκαστική εργασία

Το 1942 οι Γερμανοί προσπάθησαν να βρουν εργατικό δυναμικό από την Εβραϊκή κοινότητα, η οποία όμως εξαγόρασε την απαλλαγή της, ενώ στη περιοχή της Μακεδονίας, χρησιμοποιήθηκαν Κροάτες εργάτες και παράλληλα έγινε διερεύνηση για προσπάθεια χρησιμοποίησης Ρώσων αιχμαλώτων.
Το 1943 της αδυναμίας εξεύρεσης εργατικού δυναμικού λόγω της εξάπλωσης της Αντίστασης, χρησιμοποιήθηκαν ως εργάτες άτομα που συλλαμβάνονταν σε μπλόκα των αρχών Κατοχής, ενώ τοποθετήθηκαν στα ορυχεία αποσπάσματα Γερμανικού μηχανοκίνητου τάγματος.

Αποτίμηση
---------

Μεταπολεμικά ο Άλμπερτ Σπέερ σε συνέντευξη του είχε αναφέρει ότι *ο αγώνας των ανταρτών στην Ελλάδα δημιουργούσε προβλήματα γιατί υπήρχαν επιπτώσεις στη πολεμική παραγωγή μας* κυρίως σε έλλειψη βωξίτη και χρωμίου.

Σύμφωνα με τον ιστορικό Χ. Χατζηιωσήφ η ιστοριογραφία τείνει να αποδίδει μεγαλύτερη σημασία σε αψιμαχίες παρά σε μάχες για τη λειτουργία των ορυχείων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Οικονομία και Πολιτική στην Ελλάδα του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, Βασίλειος Γ. Μανουσάκης Θεσσαλονίκη 2014 σελ. 360-2, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Σχολή Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών Τμήμα Πολιτικών Επιστημών
2. ↑  Οι Ναζί για την εθνική αντίσταση στην Ελλάδα» εκδ.εταιρεία διάσωσης ιστορικών αρχείων (1940-1974) σελ 103-4

Πηγές
-----

* Χρήστος Χατζηιωσήφ, "Η ελληνική οικονομία πεδίο μάχης και αντίστασης", Στο: Ιστορία της Ελλάδας του 20ού αιώνα. Τόμ. 3α: Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, Κατοχή, Αντίσταση 1940-1945. Επιμέλεια: Χρήστος Χατζηιωσήφ, Προκόπης Παπαστράτης. Αθήνα: Βιβλιόραμα, 2007, σ. 191-5.
Η **Λιλιάνα Κα** (γενν. 5 Νοεμβρίου 1986) είναι Πορτογαλέζα αθλήτρια του στίβου. Εξειδικεύεται στο αγώνισμα της δισκοβολίας. Έχει κερδίσει το ασημένιο μετάλλιο στη δισκοβολία στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018. Για πέντε χρόνια από το 2013 έως το 2018 είχε αποσυρθεί για να μεγαλώσει παιδιά. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 κατετάγη 7η στη διασκοβολία. 

Έχει ατομικό ρεκόρ 60.05 μέτρα από την Ταρραγόνα (2018).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «IAAF: Liliana CÁ | Profile». *iaaf.org*. Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  «Liliana Cá, Tarragona 2018». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2018.
3. ↑  «Jogos do Mediterrêneo: Prata no disco é tripla satisfação para Liliana Cá» (στα πορτογαλικά).. Ανακτήθηκε στις 2018-11-25.
Ο **Μαρίνος**, (Marinus Pensebastus , Sebastus , Dux Amalphitanus), ήταν Δούκας του Αμάλφι , την περίοδο 1096 – 1100.

Ο Μαρίνος καταγόταν από την οικογένεια των Σεργίων της Νάπολης και την οικογένεια Καπουάνο της Νάπολης. Είχε το αξίωμα του *σεβαστού* ή *πανσέβαστου* όταν εξελέγη δούκας από την αριστοκρατία του Αμάλφι σε αντίθεση με τους Νορμανδούς που κατείχαν το Δουκάτο. Την ίδια χρονιά , το 1096, επιτέθηκαν στην Αμάλφι ο Βοημούνδος του Τάραντα και ο Ρογήρος Α΄ της Σικελίας, αλλά υπό την καθοδήγηση του Μαρίνου, αντιστάθηκε επιτυχώς έως ότου ο Βουμούνδος έχοντας μάθει για την Α΄ Σταυροφορία που προωθούσε ο Πάπας Ουρβανός Β΄ εγκατέλειψε την πολιορκία για να συμμετάσχει σε αυτή. Κατά συνέπεια, το 1097 η πολιορκία διαλύθηκε και η Αμάλφι διατήρησε μεγάλη αυτονομία αναγνωρίζοντας, μετά από μακρές διαπραγματεύσεις, την κυριαρχία των Νορμανδών πριγκίπων.

Ο Μαρίνος ενίσχυσε την άμυνα της πόλης και του στόλου με είκοσι χιλιάδες Σαρακηνούς, αναδιοργάνωσε τη διοίκηση και προώθησε την αυτονομία και τη δημοκρατία των πολιτών.

Ο Μαρίνος εκδιώχθηκε από τους Νορμανδούς, συμμάχησε με μερικούς ευγενείς της Αμάλφι,και λίγο μετά το 1100, κατέφυγε στον Αλέξιο Α΄Κομνηνό. Τον Σεπτέμβριο του 1108 ήταν μεταξύ των υπογραφόντων μαρτύρων της συνθήκης της Δεαβόλεως στο όνομα του Βασιλείου του Βυζαντίου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  books google, *Istoria dell'antica repubblica d'Amalfi, data alla luce dal*, Francesco Pansa, ‎Giuseppe Pansa, 1724, σελ. 79

Πηγές
-----

* Ferdinand Chalandon, *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicile*, Parigi 1907. Ed. it: *Storia della dominazione normanna in Italia ed in Sicilia*, trad. di Alberto Tamburrini, Cassino 2008. ISBN 978-88-86810-38-8
Η **μάχη στα Εκβάτανα** πραγματοποιήθηκε την άνοιξη του 129 π.Χ. ανάμεσα στους Σελευκίδες του Αντιόχου Ζ΄ Σιδήτη και τους Πάρθους του Φραάτη.

Προοίμιο της σύγκρουσης
-----------------------

Αφού ο Σελευκίδης βασιλιάς νίκησε τους Ιουδαίους και τους υπέταξε, εξασφάλισε τα δυτικά σύνορα του κράτους του. Την άνοιξη του ιδίου έτους (131 π.Χ.) συγκέντρωσε ένα κολοσσιαίο στρατό 80.000 ανδρών (3.000 Ιουδαίοι, 45.000 Έλληνες από την Αντιόχεια, τη Βέροια (Αλέπο), τη Δαμασκό και άλλες συριακές και μικρασιατικές πόλεις καθώς και ντόπιοι) με σκοπό την ανακατάληψη των ανατολικών επαρχιών. Με τρεις νικηφόρες μάχες ο σελευκιδικός στρατός συνέτριψαν τους Πάρθους (οι οποίοι έχασαν 34.000 άνδρες) και ανέκτησε τη Μεσοποταμία και τη Μεγάλη Μηδία. Έντρομοι οι Πάρθοι αποτραβήχθηκαν στην κοιτίδα τους για ανασυγκρότηση, ενώ ο Φραάτης πρότεινε σύναψη ειρήνης στον Αντίοχο. Αυτός την απέρριψε αλαζονικά, απαιτώντας από τους Πάρθους να αποσυρθούν μόνιμα στη στέππα. Τελικά ο χειμώνας του 130 π.Χ. ανέστειλε τις εχθροπραξίες. Ο Αντίοχος διέπραξε το σφάλμα να απλώσει αρκετά σε έκταση το στράτευμά του στην Μηδία. Λέγεται ότι οι ντόπιοι, ενοχλημένοι από την παρουσία του ισχυρού ελληνικού στρατού, κάλεσαν τους συγγενεύοντες φυλετικά Πάρθους.

Η μάχη στα Εκβάτανα
-------------------

Ο Αντίοχος δεν πρόλαβε να συγκεντρώσει παρά μονάχα 18.000 στρατιώτες, σε αντίθεση με τις 80.000 των Πάρθων (50.000 Τόχαροι, Μασσαγέτες και Σάκες και 30.000 Πάρθοι), αν και πίστευε ότι θα αντιμετώπιζε τα υπολείμματα της στρατιάς του Φραάτη. Παρά τις δύσκολες συνθήκες διεξαγωγής μάχης, ο Αντίοχος Ζ΄ επετέθη μαζί το βασιλικό του άγημα (τους εταίρους) και τους λοιπούς του άνδρες, βρίσκοντας ηρωϊκό θάνατο.

Επίλογος
--------

Με την ήττα τους οι Σελευκίδες εγκατέλειψαν μια για πάντα τα σχέδια ανακατάληψης των ανατολικών επαρχιών και αποσύρθηκαν στη Συρία. Ο Φραάτης εκτιμώντας την ανδρεία του Αντιόχου έστειλε τη σορό του να θαφτεί με τιμές στην Αντιόχεια. Οι αιχμάλωτοι Έλληνες του σελευκιδικού στρατού υπηρέτησαν στον Φραάτη. Μετά από δύο χρόνια οι Σάκες, αγανακτισμένοι από την αχαριστία του Πάρθου βασιλιά, του επιτέθηκαν και οι Έλληνες κατά τη μάχη αυτομόλησαν σε αυτούς, κατανικώντας τους Πάρθους.

Πηγές
-----

* Ιστορία του Ελληνικού έθνους, τόμος Ε΄.
* Περιοδικό στρατιωτική Ιστορία, τεύχος 12, εκδόσεις Περισκόπιο.
Ο **Λεωνίδας Σπαής** (1892 - 10 Σεπτεμβρίου 1980) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, αντιστασιακός και πολιτικός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Μήγερι της Άρτας. Κατατάχθηκε στο στρατό ως εθελοντής και με τη λήξη του Β' Βαλκανικού πολέμου που συμμετείχε προήχθη, το 1914, σε ανθυπολοχαγό. Στη συνέχεια συμμετείχε στο κίνημα της Εθνικής Αμύνης στη Θεσσαλονίκη, στην εκστρατεία της Κριμαίας και από εκεί μετά το άδοξο τέλος στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Στην περιβόητη δίκη των Έξι υπήρξε μάρτυρας κατηγορίας.  

Μετά την μετεκπαίδευσή του στη Γαλλία ανέλαβε φρούραρχος της Αθήνας και διάφορες άλλες επιτελικές θέσεις. Την περίοδο 1930 - 1932 διετέλεσε στρατιωτικός ακόλουθος στο Βελιγράδι και την Πράγα. Συμμετέχοντας στο κίνημα του Πλαστήρα το 1933 αποστρατεύθηκε το επόμενο έτος.

To 1935 συμμετέχοντας και στο νέο αποτυχημένο κίνημα συνελήφθη και καταδικάστηκε σε ισόβια πλην όμως έλαβε στη συνέχεια αμνηστία (το ίδιο έτος) από τον Βασιλέα Γεώργιο Β΄. Στη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά ξανασυνελήφθη και εκτοπίστηκε στην Πάρο και λίγο αργότερα στη Σκιάθο. Μετά τη νέα αμνηστία που δόθηκε από τον Γεώργιο Β΄ και την κυβέρνηση του Εμμ. Τσουδερού από την Κρήτη (1941) με επαναφορά στο στρατό χωρίς ιδιαίτερη διαδικασία, παρέμεινε στην Ελλάδα όπου και προσπάθησε να συγκροτήσει αντιστασιακή ομάδα, πλην όμως έγινε αντιληπτός από τους Ιταλούς οι οποίοι τον συνέλαβαν το 1942 και τον μετέφεραν, κρατώντας τον ως όμηρο, στη Β. Ιταλία. Από εκεί το 1943 απέδρασε και κατέφυγε στη Βέρνη όπου η ελληνική ελεύθερη κυβέρνηση της Μέσης Ανατολής τον προήγαγε σε υποστράτηγο διορίζοντάς τον στρατιωτικό ακόλουθο της εκεί πρεσβείας.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Τον Οκτώβριο του 1944 κλήθηκε στην Ελλάδα όπου και έλαβε μέρος στη πρώτη κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου αναλαμβάνοντας υφυπουργός των Στρατιωτικών. Από τη θέση δε αυτή ενεπλάκη στα Δεκεμβριανά. Αποστρατεύθηκε οριστικά το 1945.

Κατά διάφορα στη συνέχεια χρονικά διαστήματα ανάλαβε υφυπουργός Στρατιωτικών (1950) και υπουργός Β. Ελλάδος στη κυβέρνηση Πλαστήρα (1951-1952), διατελώντας δύο φορές βουλευτής Πρέβεζας και Άρτας με το κόμμα ΕΠΕΚ. Πέθανε σε μεγάλη ηλικία το 1980. Ο Σπαής δεν κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη, όπως ανακοίνωσε σε δήλωσή του ο Ιωάννης Ζίγδης την επομένη της κηδείας του Σπαή, στις 11 Σεπτεμβρίου 1980.

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.Δ΄ (Συμπληρ.) σελ.531.

Παραπομπές
----------

1. ↑  εφ. Μακεδονία, Δήλωση του Ι. Ζίγδη για το Λ. Σπαή, φύλλο 12/9/1980.
Οι **μάχες στα Δερβενοχώρια** ήταν πολεμικές συγκρούσεις μεταξύ της αντιστασιακής οργάνωσης, ΕΛΑΣ, και του Γερμανικού στρατού κατοχής που παρά τη μεγάλη αρχική επιτυχία του πρώτου, κατέληξε σε στρατιωτική ήττα και προσωρινή αποχώρηση των ανταρτών από την περιοχή. Παράλληλα όμως, φανερώθηκε η ικανότητα του ΕΛΑΣ να διενεργεί μάχες παράταξης μόλις 60 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα.

Ευρύτερο πλαίσιο
----------------

Λόγω της φήμης για άμεση αποχώρηση των Γερμανικών δυνάμεων κατοχής, δυνάμεις του ΕΛΑΣ (Ανεξάρτητο Τάγμα Παρνασσίδας και 34ο Σύνταγμα) είχαν προωθηθεί στα σύνορα Αττικής και Βοιωτίας, με προσανατολισμό την πρωτεύουσα.

Η μάχη
------

Γερμανικές δυνάμεις δύο λόχων αναχώρησαν από την Ελευσίνα για την εκκαθάριση της αντάρτικης κίνησης και εγκλωβίστηκαν με αποτέλεσμα την εξουδετέρωσή τους. Μάλιστα, ο αρχηγός του Εφεδρικού ΕΛΑΣ της περιοχής, Στέφας Μαλιάτσης, διέταξε πυρ ενώ οι Γερμανοί χρησιμοποιούσαν ως ασπίδα προστασίας το γιο του. Στη συνέχεια, την άμυνα των δυνάμεων του ΕΛΑΣ προσπάθησαν οι Γερμανοί να διασπάσουν από Ελευσίνα, Μάζι και Θήβα, χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα τεθωρακισμένα οχήματα και μονάδες του συντάγματος Brandenburg. Μετά την κάμψη της άμυνας του ΕΛΑΣ, οι μαχητές του υποχώρησαν σε δυσπρόσιτα μέρη μαζί με πολλούς Γερμανούς αιχμαλώτους οι οποίοι και εκτελέστηκαν. Οι Γερμανοί προχώρησαν σε αντίποινα σε άμαχο πληθυσμό. 
Μετά τις μάχες, το 34ο Σύνταγμα αναβαθμίστηκε σε V Ταξιαρχία με διοικητή το συνταγματάρχη Γεώργιο Ρήγο (Φερραίο) που είχε μόλις ενταχθεί στον ΕΛΑΣ.

Πηγές
-----

* Εθνική αντίσταση "Η αληθινή ιστορία του ελληνικού αντάρτικου" Ιάσονας Γ. Χανδρινός σελ 61-2 , εκδόσεις Περισκόπιο.
* Χανδρινός Ιάσονας, «Γερμανική κατοχή, αντίσταση και εμφύλιος πόλεμος στη Βοιωτία (1941-1949)», 2012, Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού

Παραπομπές
----------

1. ↑  Άρης ο αρχηγός των ατάκτων Ιστορική βιογραφία, Διονύσης Χαριτόπουλος , εκδόσεις ΤΟΠΟΣ, Αθήνα 2009, σελ 455-7
Ο **Λεωνίδας Τσεμπέρωφ** (1913 - 1997) γεννήθηκε στο Γκελεντζίκ της Ρωσίας το 1913 από Έλληνες γονείς και πέθανε το 1997 στην Αθήνα.

Φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (Α.Σ.Κ.Τ.) του Μετσοβίου Πολυτεχνείου (1932-1937) με καθηγητές τους Δημήτριο Μπισκίνη, Ουμβέρτο Αργυρό και Σπύρο Βικάτο. Τα τελευταία χρόνια των σπουδών του μαθήτευσε δίπλα στον Κωνσταντίνο Παρθένη ο οποίος τον μύησε στον ιμπρεσιονισμό και τον συμβολισμό. Η συνάντηση του αυτή με τον μεγάλο Έλληνα ζωγράφο είχε σημαντική επίδραση στη προσωπικότητα και στο έργο του καλλιτέχνη.

Έλαβε μέρος σε τέσσερις ομαδικές εκθέσεις και πραγματοποίησε πολλές ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Με την καλλιτεχνική δραστηριότητα και το έργο του ασχολήθηκε ο ελληνικός και διεθνής τύπος δημοσιεύοντας σχόλια και φωτογραφίες από τους αντιπροσωπευτικούς του πίνακες. Εκδοτικοί οίκοι στη Γαλλία και στην Ελβετία τίμησαν το έργο του, εκδίδοντας αντιπροσωπευτικά του έργα σε συλλεκτικές κάρτες και γραμματόσημα. Έργα του βρίσκονται στην πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων, στην πινακοθήκη του Δήμου Θεσσαλονίκης και σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Υπήρξε μέλος του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου και της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών.

Παράλληλα με την ζωγραφική ασχολήθηκε, για βιοποριστικούς λόγους, με τη φωτογραφία και ειδικότερα με το ρετουσέρ μεγεθύνσεων. Από το 1955 μέχρι το 1963 λειτούργησε δικό του φωτογραφείο στον Φάρο Ψυχικού (επί της Λεωφόρου Κηφισίας).

Υπηρέτησε ως αγγελιοφόρος στο Πεζικό στη Θεσσαλονίκη κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1939-1944).

Το 1947 παντρεύτηκε την Κωνταντίνα Λεκανίτου και απέκτησαν δύο παιδιά.

Απεβίωσε στις 31 Ιανουαρίου του 1997 στην Αθήνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Λεωνίδας Τσεμπέρωφ, Βιογραφικό». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2014.

Πηγές
-----

* Βιογραφικό στην ιστοσελίδα tsemperof.gr
* Νίκος Α. Στασινόπουλος, *Λεωνίδας Τσεμπέρωφ ένας μεγάλος του χωρστήρα* (μελέτη), Αθήνα 1984
* Μιχ. Στρατάκης-Κρητικός, *Το έργο του Λεωνίδα Τσεμπέρωφ. "*Ενημερωτική του Πολιτισμού", τεύχος 2, 1976 σ.47
* *Τσεμπέρωφ, Λεωνίδας*, "Περιοδική Βιογραφική Ιστορία και Εγκυκλοπαιδεία των Εικαστικών Τεχνών", Περιοδικό "ΕΙ", τ. 12 1995 (Ένθετο, σ. 31)
* *Λεωνίδας Τσεμπέρωφ. Ήταν κι αυτός ένα τέκνο λαμπρό του μείζονος ελληνισμού*. Περιοδικό "Απόδημον Έπος", τ.7/1998 σ.1,4
Ο **Λεονάρντο Ροντρίγκες Περέιρα** γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1986 στην Βίλα Βέλια και είναι μεσοεπιθετικός που παίζει στην Τσόνμπουκ Χιουντάϊ Μοτορς

Καριέρα
-------

### ΑΕΚ

Στις 6 Αυγούστου του 2009 η ΑΕΚ απέκτησε τον Λεονάρντο Ροντρίγκες Περέιρα για 5 χρόνια. Ο Λεονάρντο ήταν προσωπική επιλογή του τότε προπονητή της ΑΕΚ Ντούσαν Μπάγεβιτς. Στην ΑΕΚ συνάντησε και τον πρώην προπονητή του στον Θρασύβουλο Φυλής, Λύσανδρο Γεωργαμλή, ο οποίος εργαζόταν στην ΑΕΚ ως βοηθός προπονητή. Ο πρώτος του αγώνας ήταν σε φιλικό αγώνα ενάντια στην Μπόκα Τζούνιορς στις 9 Αυγούστου 2009 όπου έπαιξε με μόλις μία προπόνηση στο ενεργητικό του. Το επίσημο ντεμπούτο του ήταν στο αγώνα για τα προκριματικά του Europa League ενάντια στην Βασλούι. Το πρώτο του γκολ για την ΑΕΚ το πέτυχε ενάντια στον Πανιώνιο στις 6 Δεκεμβρίου 2009.

Προσωπική ζωή
-------------

Ο Λεονάρντο είναι παντρεμένος με την Ραΐκα Παουλίστα και έχουν μια κόρη. Ο Λεονάρντο, που ήρθε στην Ελλάδα στα 18 του, έχει μάθει την ελληνική γλώσσα και την χρησιμοποιεί πολύ καλά. Στην Ελλάδα ζει από το 2004.

Τίτλοι/Διακρίσεις
-----------------

**ΑΕΚ**

* **(1) Κύπελλο Ελλάδας:** **2010-11**

**Τσονμπούκ Χιουντάι Μότορς**

* **(2)** **K-League****: 2014**, **2015**
* **(1) Τσάμπιονς Λίγκ Ασίας: 2016**
* **Κύπελλο Κορέας**: *Φιναλίστ* *2013*

**Προσωπική Διάκριση**

* Καλύτερος ανερχόμενος ποδοσφαιριστής στην Ελλάδα σεζόν 2008-2009

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2014.

Πηγές
-----

*
Το υποβρύχιο **Ματρώζος Υ-7** ήταν το πρώην Ιταλικό *Perla*. Ναυπηγήθηκε κατά τα έτη 1935-1936 στα ναυπηγεία Riuniti Monte Falcone. Το Ιταλικό υποβρύχιο *Perla* αιχμαλωτίσθηκε στη Μεσόγειο από την Βρετανική κορβέτα *HMS Hyacinth* (μετέπειτα ονομάσθηκε *Αποστόλης ΙΙ* όταν εντάχθηκε στον Ελληνικό στόλο). Παραχωρήθηκε από τους Βρετανούς στην Ελλάδα μετονομάσθη *Ματρώζος* και η Ελληνική σημαία υψώθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 1942 με πρώτο κυβερνήτη τον υποπλοίαρχο Ιωάννη Μασουρίδη. Στις 19 Μαρτίου 1943 πραγματοποίησε την πρώτη πολεμική του περιπολία (ημερολόγιο πολέμου 19 Μαρτίου 1943). Συνολικά πραγματοποίησε 4 περιπολίες. Στις 17 Μαΐου 1945 διαγράφηκε από τη δύναμη του στόλου και το 1946 εκποιήθηκε.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Perla
Ο **Λεωνίδας της Ηπείρου** ήταν συγγενής της Ολυμπιάδας, μητέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ανέλαβε το 349 π.Χ. την ευθύνη της ανατροφής και εκπαίδευσης του νεαρού Αλέξανδρου.

Εκπαίδευση του Αλέξανδρου
-------------------------

Ο Λεωνίδας ήταν αυστηρός και ασκητικός χαρακτήρας και δίδαξε τον Αλέξανδρο να ζει σε συνθήκες αυταπάρνησης.  Έτσι, έψαχνε τα μπαούλα στα οποία φύλαγε ο μαθητής του τα ρούχα και τα στρωσίδια του, ώστε να εξετάσει αν η Ολυμπιάδα είχε τοποθετήσει κάτι που θα προσέφερε και την παραμικρή πολυτέλεια στο γιο της. Κάτω από την επίβλεψή του ο Αλέξανδρος διδάχτηκε αριθμητική, γεωμετρία, μουσική, ενώ ασχολήθηκε και ιδιαίτερα με την ιππασία. Είναι μάλιστα πιθανό, κατά την περίοδο αυτή να δάμασε τον Βουκεφάλα. Ο Λεωνίδας είχε δύο μάγειρες για τον Αλέξανδρο. Ο ένας τον υπέβαλλε συχνά σε νυχτερινή πορεία για να θέλει πρόγευμα, ενώ ο δεύτερος του έδινε λίγο πρόγευμα για να τον κάνει να θέλει γεύμα.

Σε μια περίπτωση, όταν ο Αλέξανδρος έριχνε μεγάλες ποσότητες λιβανιού στη φωτιά κατά τη διάρκεια μιας θυσίας, ο Λεωνίδας είπε: «Να είσαι πιο φειδωλός με αυτό, μέχρι να έχεις κατακτήσει τη χώρα όπου φύεται». Αργότερα, ο Αλέξανδρος του έστειλε από την Ασία λιβάνι και μύρο, βάρους 600 ταλάντων.

Πηγές
-----

* Βαγγέλης Δρακόπουλος, Γεωργία Ευθυμίου: *Επίτομο Λεξικό της Ελληνικής Ιστορίας*, Αρχαία Ελλάδα/Μέρος 3ο, Δημοσιογραφικός Όμιλος Λαμπράκη
* William Smith, *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, Τόμος 2ος, 1849.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  *Επίτομο Λεξικό της Ελληνικής Ιστορίας*, σ. 8.
2. 1 2 3 4 5  Smith, σ. 752.
3. ↑  *Time-Life Παγκόσμια Ιστορία*, Τόμος 4, Εκδόσεις Κ. Καπόπουλος, σ. 20.
Το **μετοχικό κεφάλαιο** είναι το μέρος των ιδίων κεφαλαίων μιας εταιρείας, το οποίο έχει αποκτηθεί από την αύξηση μετοχικού κεφαλαίου. Το μετοχικό κεφάλαιο μπορεί επίσης να υποδηλώνει τον αριθμό και τους τύπους μετοχών που συνθέτουν τη δομή μετοχών της εταιρείας.

Με απόλυτη λογιστική έννοια, το μετοχικό κεφάλαιο είναι η ονομαστική αξία των εκδιδομένων μετοχών (δηλαδή το άθροισμα των ονομαστικών τους αξιών, όπως αναφέρεται στα πιστοποιητικά μετοχών). Εάν η τιμή διάθεσης των μετοχών είναι μεγαλύτερη από την ονομαστική αξία τους, όπως σε μια έκδοση. Συνήθως, το μετοχικό κεφάλαιο είναι το σύνολο του προαναφερθέντος ονομαστικού μετοχικού κεφαλαίου και του μετοχικού κεφαλαίου πριμοδότησης. 

Στην πράξη, η έννοια της "ονομαστικής αξίας" έχει πολύ μικρή σημασία, καθώς τα μερίδια αντιπροσωπεύουν συνήθως υπολειμματική αξίωση, δεν προσφέρουν στους ιδιοκτήτες τους αξίωση για οποιοδήποτε σταθερό χρηματικό ποσό. 

Οι νομικές πτυχές του μετοχικού κεφαλαίου εξετάζονται κατά κύριο λόγο στο σύστημα εταιρικής νομοθεσίας μιας δικαιοδοσίας. Ένα παράδειγμα τέτοιου ζητήματος είναι ότι όταν μια εταιρεία διαθέτει νέες μετοχές, πρέπει να το πράξει χωρίς να διαλύσει άδικα τους υφιστάμενους μετόχους της.
Συντεταγμένες: 36°51′40″N 22°3′39″E﻿ / ﻿36.86111°N 22.06083°E﻿ / 36.86111; 22.06083

Χάρτης της Ελλάδας με σημειωμένο τον Μεσσηνιακό κόλπο
Πανοραμική άποψη του κόλπου από την Έξω Μάνη
Ο **Μεσσηνιακός** είναι ένας από τους δύο μεγάλους κόλπους που σχηματίζονται στην νότια ακτογραμμή της Πελοποννήσου. Σχηματίζεται ανάμεσα στην χερσόνησο της Μεσσηνίας και την Χερσόνησο του Ταΰγετου (Μάνη) και ορίζεται μεταξύ των ακρωτηρίων Ταίναρο και Ακρίτας. Το άνοιγμα του κόλπου είναι 23 ναυτικά μίλια και η διείσδυση 18. Και στις δύο ακτές του κόλπου υπάρχουν πολλά ακρωτήρια και όρμοι.

Στις ακτές του είναι χτισμένοι πολλοί οικισμοί που γνωρίζουν ανάπτυξη σήμερα ή γνώρισαν κατά το παρελθόν. Η μεγαλύτερη πόλη στις ακτές του είναι η Καλαμάτα, που βρίσκεται στο βάθος του κόλπου. Άλλοι σημαντικοί οικισμοί είναι η Κορώνη και το Πεταλίδι που βρίσκεται στις δυτικές ακτές του κόλπου και η Καρδαμύλη, η Αβία, η Στούπα, το Νέο Οίτυλο και ο Γερολιμένας που βρίσκεται στις ανατολικές ακτές.

Σεισμικότητα
------------

Ο Μεσσηνιακός κόλπος, όπως και η πεδιάδα της Μεσσηνίας, αποτελούν μια γεωλογική τάφρο. Ανατολικά υψώνεται ο Ταΰγετος, ο οποίος χωρίζεται από την πεδιάδα με σειρά ρηγμάτων, τα οποία αποτελούν τη σεισμική ζώνη της Δυτικής Μάνης. 
Η περιοχή έχει δώσει από τον 19ο αιώνα πολλούς ισχυρούς σεισμούς, όπως ο σεισμός του 1867, ο οποίος προκάλεσε τσουνάμι, και ο σεισμός του 1947.
Ένα από αυτά είναι το ρήγμα της Καλαμάτας, το οποίο τρέχει σε βορειοβορειοδυτική κατεύθυνση, και ήταν η εστία ισχυρού σεισμού το 1986, ο οποίος έπληξε την Καλαμάτα. 

Υπολογίζεται ότι αυτά τα ρήγματα έχουν προκαλέσει καταβύθιση του εδάφους κατά τρία χιλιόμετρα τα τελευταία 5-6 εκατομμύρια χρόνια. Ο βυθός του κόλπου είναι ασύμμετρος, με μεγαλύτερα βάθη, μέχρι 1.100 μέτρα, να παρατηρούνται σε μια υποθαλάσσια κοιλάδα παράλληλα και κοντά στην ανατολική ακτή του κόλπου. Οι κλίσεις στη δυτική πλευρά του κόλπου είναι πιο ήπιες. Τα ιζήματα στον κόλπο φτάνουν σε πάχος τα 750 μέτρα.

Ποτάμια - Νησιά
---------------

Σημαντικότερα ποτάμια που εκβάλλουν στον Μεσσηνιακό είναι ο Πάμισος και ο Νέδωνας που οι εκβολές και των δύο βρίσκονται στο βόρειο τμήμα του κόλπου.

Νησιά δεν υπάρχουν στον Μεσσηνιακό κόλπο, με εξαίρεση την δυτική είσοδό του οπού βρίσκεται η νησίδα Βενέτικο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Σταματελάτος, Μιχαήλ· Βάμβα-Σταματελάτου, Φωτεινή (2006). *Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδας*. Αθήνα: Ερμής. σελ. 497. ISBN 9603201332.
2. ↑  Stiros, S.; Kontogianni, V. (2008-01). «Modelling of the 1986 Kalamata (SW Greece) earthquake faulting using geodetic data». *Journal of Applied Geodesy* **2** (3). doi:10.1515/JAG.2008.020. ISSN 1862-9016. .
3. ↑  Papanikolaou, D.; Lykousis, V.; Chronis, G.; Pavlakis, P. (Σεπτέμβριος 1988). «A comparative study of neotectonic basins across the Hellenic arc: the Messiniakos, Argolikos, Saronikos and Southern Evoikos Gulfs» (στα αγγλικά). *Basin Research* **1** (3): 167–176. doi:10.1111/j.1365-2117.1988.tb00013.x. .
Μετρονόμος του Μαίλτσελ.
Ο **μετρονόμος** (ιταλικά: metronomo, γαλλικά και αγγλικά: metronome, γερμανικά: Mertonom, ελληνικής προέλευσης) είναι συσκευή που χρησιμοποιείται για την ρυθμική μέτρηση μιας μουσικής σύνθεσης.

Κατασκευή
---------

Ο Μετρονόμος του Μαίλτσελ (γερμ. Mälzell Metronom) πρωτοκατασκευάστηκε το 1814 από τον Γιόχαν Μέλτσελ (Johann Mälzell). Το ξύλινο κουτί από το ποίο αποτελείται το εξωτερικό του είναι σε σχήμα πυραμίδας, στο εσωτερικό υπάρχει ωρολογιακός μηχανισμός που θέτει σε ταλάντωση μια μακρόστενη (περίπου 18 x 3) επίπεδη ατσάλινη ράβδο (εκκρεμές). Στην βάση της ράβδου υπάρχει μια μικρή τρύπα απ' όπου περνάει ο μεταλλικός άξονας γύρω από τον οποίο ταλαντεύεται η ράβδος. Όσο πιο μικρή είναι η απόσταση μεταξύ του σταθερού και του κινητού βαριδιού, τόσο πιο μεγάλος είναι ο αριθμός των ταλαντώσεων (χτύπων) του εκκρεμούς ανά λεπτό.

Χρήση και Λειτουργία
--------------------

Ο αριθμός των ταλαντώσεων (40 ως 208 ανά λεπτό: «κλίμακα του Μαίλτσελ») που αναγράφεται πίσω από το εκκρεμές ρυθμίζεται με ένα κινητό ραβδί.

Υπάρχουν επίσης ηλεκτρονικοί μετρονόμοι σε διάφορα μεγέθη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΤΑΤΣΗΣ, ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ (1986). *ΟΡΓΑΝΟΓΝΩΣΙΑ*. Αθήνα: Μουσικός Οίκος ΠΑΠΑΓΡΗΓΟΡΙΟΥ-ΝΑΚΑΣ. σελ. 9.
Το **μέτρο Λεμπέγκ** είναι ένα μέτρο του χώρου {\displaystyle \mathbb {R} ^{d}} που γενικεύει την έννοια του μήκους, του εμβαδού και του όγκου. Διαισθητικά, ο όγκος ενός αντικειμένου είναι ανεξάρτητος της θέσεως του στον χώρο. Αποδεικνύεται ότι ένα σ-περατό μέτρο ορισμένο στα σύνολα Μπορέλ, με αυτή την ιδιότητα, είναι μη-αρνητικό πολλαπλάσιο του μέτρου Λεμπέγκ περιορισμένου στα σύνολα Μπορέλ.

Ορισμός
-------

Για κάθε σύνολο {\displaystyle A\subset \mathbb {R} }, έστω {\displaystyle V\_{A}} το σύνολο των ακολουθιών διαστημάτων {\displaystyle {(a\_{n},b\_{n})}} των οποίων η ένωση καλύπτει το A. Το εξωτερικό μέτρο Λεμπέγκ ορίζει τιμή στο Α ως το infimum των αθροισμάτων μηκών των διαστημάτων του {\displaystyle V\_{A}}. Το μέτρο Λεμπέγκ είναι ο περιορισμός του εξωτερικού μέτρου Λεμπέγκ στα Λεμπέγκ μετρήσιμα σύνολα. Παρόμοια ορίζεται στον χώρο {\displaystyle \mathbb {R} ^{d}}.

### Ιδιότητες

Κάθε σύνολο Μπορέλ είναι Λεμπέγκ μετρήσιμο. Το μέτρο Λεμπέγκ είναι το μοναδικό μέτρο που αντιστοιχεί σε κάθε διάστημα το μήκος του.
Η **Μετζίτλια** (σλαβομακεδονικά: Меџитлија) είναι χωριό του δήμου Μοναστηρίου της Βόρειας Μακεδονίας, κατά μήκος των συνόρων με την Ελλάδα. Παλαιότερα αποτελούσε τμήμα του πρώην δήμου Μπίστριτσα. Το χωριό βρίσκεται 14 χλμ νότια του Μοναστηρίου στο συνοριακό πέρασμα Μετζίτλια-Νίκης.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το χωριό είχε συνολικά 155 κατοίκους. Οι εθνότητες του χωριού περιλαμβάνουν 154 Αλβανούς και 1 Σλαβομακεδόνα.

Μετζίτλια-Νίκη
--------------

Η **συνοριακή διέλευση Μετζίτλια-Νίκης** ενώνει τη Βόρεια Μακεδονία με την Ελλάδα είναι ένα από τα τρία σημεία διέλευσης των οδικών οχημάτων μεταξύ των δύο κρατών. Απέχει 190 χλμ από τη Θεσσαλονίκη και από τα Σκόπια, Βρίσκεται στην Ευρωπαϊκή Οδό 65.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  FYROM Census (2002), *Book 5 - Total population according to the Ethnic Affiliation, Mother Tongue and Religion**, The State Statistical Office, Skopje, 2002, p. 70.*