recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **λαράχα** *(Laraha) (Citrus aurantium currassuviencis, ελλην.* *Κιτρέα η χρυσομηλέα η εκ Κουρασάο)* είναι εσπεριδοειδές δέντρο που φυτρώνει στη νήσο Κουρασάο *(Curaçao)* καθώς επίσης και οι καρποί του. Απόγονος της οικόσιτης πορτοκαλιάς, ο καρπός του λαράχα είναι πολύ πικρός και πολύ ινώδης για να θεωρηθεί βρώσιμος.

Ιστορία και χρήση
-----------------

Δέντρα από πορτοκαλιές της ποικιλίας Βαλένθια *(Valencia orange)* που μεταφυτεύτηκαν το 1527, στη νήσο Κουρασάο *(Curaçao)* από την Ισπανία, αλλά δεν ευδοκίμησαν στο ξηρό κλίμα και το φτωχό σε θρεπτικά συστατικά έδαφος αυτού του νησιού στη Νότιο Καραϊβική. Καθώς τα δέντρα εγκαταλείφθηκαν, ο καρπός εξελίχθηκε από γλυκιάς γεύσης με φωτεινό πορτοκαλί χρώμα, σε ένα πικρό πρασινωπό μη βρώσιμο καρπό λαράχα.

Το 1634 οι Ολλανδοί, επισήμως αποικίζουν τη νήσο και ο *Lucas Bols*, ιδρυτής των εταιριών *Bols liqueurs* και *Bols Genever*, έχοντας έντονο ενδιαφέρον για μοναδικά ανά τον κόσμο μπαχαρικά και καρπούς, βλέποντας τα πικρά πορτοκάλια, τα οποία ήσαν σε αφθονία και που τα είχαν παρατήσει, πριν από 110 περίπου χρόνια οι Ισπανοί, έλαβε ορισμένα δείγματα από αυτά. Πειραματιζόμενος, ανακάλυψε ότι ενώ ο χυμός και η σάρκα του καρπού ήταν εντελώς ακατάλληλες για βρώση, τα έλαια από την φλούδα του καρπού, ήταν εξόχως πικάντικα και αρωματικά. Οι πειραματισμοί από αυτές τις φλούδες, κατέληξαν στη δημιουργία του λικέρ Κουρασάο.

Εραλδική
--------

Το εθνόσημο του Κουρασάο.
Το δέντρο λαράχα υπάρχει και στο εθνόσημο του Κουρασάο όπου φαίνονται:

* στο αριστερό μισό του εθνοσήμου, απεικονίζεται να πλέει σε μια καταγάλανη ήρεμη θάλασσα, μια γαλέρα με ανοιχτά όλα της τα πανιά και στο ψηλότερο ιστίο της να κυματίζει η σημαία της Ολλανδίας,
* στο δεξιό μισό του εθνοσήμου, απεικονίζεται επάνω στο βουνό, το δέντρο λαράχα πλήρες καρπών,
* στο μέσον (μεταξύ των δυο μισών), υπάρχει ο θυρεός, που φέρει το οικόσημο του Άμστερνταμ, Ολλανδίας.

Δείτε επίσης
------------

* Νεραντζιά

Πηγές
-----

* Benjamin, Alan Fredric (2002). *Jews of the Dutch Caribbean*. Routledge. ISBN 0-415-27439-7.
* Gastmann, Albert (1978). *Historical Dictionary of the French and Netherlands Antilles*. Scarecrow Press. σελ. 110. ISBN 0-8108-1153-7.

  



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Laraha (έκδοση 669084360) της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Εφημερίς** ήταν καθημερινή εφημερίδα των Ελλήνων της Αιγύπτου που κυκλοφορούσε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από το 1910 έως το 1961.

Ιδρυτής και πρώτος ιδιοκτήτης της *Εφημερίδος* ήταν ο δημοσιογράφος Νικόλαος Καραβίας, σύζυγος της ζωγράφου Θάλειας Φλωρά-Καραβία. Στα χρόνια του εθνικού διχασμού μεταξύ βενιζελικών και βασιλοφρόνων, η *Εφημερίς* τήρησε φιλοβασιλική στάση, σε αντίθεση με τον *Ταχυδρόμο*, την άλλη μεγάλη ελληνική εφημερίδα της Αλεξάνδρειας, η οποία ήταν με το μέρος των βενιζελικών.

Το 1939, η *Εφημερίς* πέρασε στην ιδιοκτησία του Ιωάννη Κασιμάτη. Στα χρόνια του Κασιμάτη, το πολιτικό της στίγμα μετακινήθηκε προς το κέντρο και κατόπιν πάλι προς τα δεξιά, μέχρι να κλείσει οριστικά το 1961, την εποχή που άρχισε να φθίνει ο ελληνισμός της Αιγύπτου.

Βιβλιογραφία
------------

* Μανώλης Γιαλουράκης, *Η Αίγυπτος των Ελλήνων*, β΄ έκδοση, σελ. 560. Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2006. ISBN 960-03-4054-4.
Ο **Νικηφόρος Γκίκας** (24 Απριλίου 1942 - 31 Μαΐου 1977) ήταν Έλληνας ηθοποιός και συγγραφέας. Ήταν πατέρας του ηθοποιού και σκηνοθέτη Ακίνδυνου Γκίκα.

Βιογραφία
---------

Ο Γκίκας γεννήθηκε στην Μυτιλήνη της Λέσβου στις 24 Απριλίου του 1942. Σπούδασε θέατρο στην σχολή του Πέλου Κατσέλη στην Αθήνα. Θεατρικά συνεργάστηκε με τον θίασο της Μαριέττας Ριάλδη, το "Θέατρο Τέχνης" του Κάρολου Κουν, τον θίασο "Νέα Πορεία" του Γιώργου Χαραλαμπίδη, το "Αμφιθέατρο" του Σπύρου Ευαγγελάτου κ.ά.

Μερικές παραστάσεις στις οποίες είχε συμμετάσχει είναι οι εξής: *Το μονοπάτι που πάει βαθιά στον Βορρά* του Έντουαρντ Μποντ, *Βαβυλωνία* του Δημήτρη Βυζάντιου, *Το παραμύθι χωρίς όνομα* του Ιάκωβου Καμπανέλλη, *Οι Τριακόσιοι της Πηνελόπης* του Γιώργου Χαραλαμπίδη, *Ερωτόκριτος* του Βιτσέντζου Κορνάρου, *Λυσιστράτη* του Αριστοφάνη και *Ρωμαίος και Ιουλιέτα* του Ουίλιαμ Σαίξπηρ.

Έγραψε παραμύθια για την κρατική τηλεόραση και συμμετείχε σε τηλεοπτικές και κινηματογραφικές παραγωγές.

Απεβίωσε σε ηλικία 35 ετών από ηλεκτροπληξία στις 31 Μαΐου του 1977.
Ο ***Ριζοσπάστης*** ήταν πολιτική εφημερίδα που εξέδιδε μεταξύ 1908 και 1911 ο Γεώργιος Φιλάρετος.

Η εφημερίδα εκδόθηκε για τρία χρόνια και μετά έκλεισε. Πέντε χρόνια αργότερα, ο Γιάννης Πετσόπουλος εξέδωσε εφημερίδα με το ίδιο όνομα στη Θεσσαλονίκη, όταν όμως επέστρεψε στην Αθήνα το 1917, πήρε άδεια από τον Φιλάρετο να εκδώσει την εφημερίδα που από τότε κυκλοφορεί με το όνομα *Ριζοσπάστης*.

Ιστορικά
--------

Το πρώτο φύλο του *Ριζοσπάστη* κυκλοφόρησε στις 9/21 Φεβρουαρίου 1908. Ο υπότιτλος της εφημερίδας ήταν «Εφημερίς εβδομαδιαία εθνική, πολιτική και κοινωνική» και εκδιδόταν στην καθαρεύουσα. Ήταν τετρασέλιδη, σχήματος 44,5 Χ 31,5 και στην τρίτη σελίδα ασχολείται με θέματα νομικά, νομολογιακά και δικαστηριακά. Γραφόταν εξ ολοκλήρου από τον Γεώργιο Φιλάρετο. Το πρόγραμμά του παρουσιάζεται «νεφελωμένο ιδεολογικά, ασαφές και ιδεαλιστικό». Ο τίτλος του ανακαλεί στη μνήμη το προοδευτικό ριζοσπαστικό κόμμα των Επτανήσων. Το τελευταίο φύλλο του κυκλοφόρησε στις 18 Φεβρουαρίου/3 Μαρτίου 1911. Το τιράζ του έφτανε τα 4500 αντίτυπα, εκτάκτως έφτασε τα 11.000 και γενικώς κυμαινόταν στα 7.000.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μάνος Χαριτάτος, «Ο προκομμουνιστικός Ριζοσπάστης (1908-1911 και 1916)», *Διαβάζω*, τχ. 21, (Ιούνιος 1979), σελ. 28-29

Πηγές
-----

* Ριζοσπάστης, πριν από 102 χρόνια, Σαραντάκος, 9 Φεβρουαρίου, 2010, ανακτήθηκε 24/7/2011
* Χρονολόγιο Ριζοσπάστης, εφημερίδα *Ριζοσπάστης*, ανακτήθηκε 24/7/2011
* Μάνος Χαριτάτος, «Ο προκομμουνιστικός Ριζοσπάστης (1908-1911 και 1916)», *Διαβάζω*, τχ.21, (Ιούνιος 1979), σελ. 28-30

  

Stub icon 1 Stub icon 2 *Αυτό το λήμμα **εφημερίδας της Ελλάδας** χρειάζεται επέκταση. Βοηθήστε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το!*
Εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του *Ασμοδαίου* (5.Ι.1875).
Τον τίτλο **Ασμοδαίος** έφερε παλαιά εβδομαδιαία σατιρική και γελοιογραφική εφημερίδα που εξέδιδε στην Αθήνα ο Εμμανουήλ Ροΐδης, μαζί με τον Θέμο Άννινο. Η εφημερίδα αυτή κυκλοφόρησε για μια δεκαετία, από το 1875 μέχρι το 1885, με μια μικρή μόνο διακοπή κατά τον Ιούλιο του 1876. Στην προμετωπίδα της η εφημερίδα είχε τον βιβλικό δαίμονα Ασμοδαίο σε μορφή μικρού τοξοβόλου σάτυρου ερωτιδέα. Η εφημερίδα τυπωνόταν στο τυπογραφείο της Ελληνικής Ανεξαρτησίας. Κατά τη δεύτερη περίοδο της έκδοσής του τυπωνόταν στα τυπογραφεία των αδελφών Περρή και της Ενώσεως, Γ.Σ. Σταυριανού («Ο Ασμοδαίος»), Ανδρέου Κορομηλά, Ανέστη Κωνσταντινίδου και του Αττικού Μουσείου.

Σημαντικότεροι συνεργάτες της εφημερίδας αυτής ήταν ο Γεώργιος Σουρής, ο Μιχαήλ Μητσάκης,ο Ευάγγελος Κουσουλάκος, ο Δημήτριος Κόκκος, ο Αριστείδης Ρούκης, ο Μπάμπης Άννινος, ο Νικόλαος Σαράντης και άλλοι.

Η σάτιρα αλλά και η ευφυολογία του Ασμοδαίου σε γενικές γραμμές ήταν κόσμια, κομψή, πολιτισμένη χωρίς τίποτε το άγριο και χωρίς προσωπικές επιθέσεις. Διακρίνονταν όμως περισσότερο για τις εικονογραφήσεις που περιελάμβανε, κυρίως από τον Θέμο Άννινο που είχε αναγάγει τη γελοιογραφία σε επίπεδο "υψηλής τέχνης".

Σε κάποιο φύλλο σατιρίζοντας τα γεγονότα της τότε ελληνικής Βουλής έγραφε:

"*Η Αγγλία έχει δύο Βουλάς την Άνω και την Κάτω.*
*Ημείς (Ελλάδα) έχομεν μίαν Βουλήν άνω-κάτω!"* 

Στο τελευταίο φύλλο του Αυγούστου του 1885 η ανακοίνωση της παύσης της έκδοσης αναγγέλθηκε με στίχους του Σουρή. Ο υπογράφων στον Ασμοδαίο με το ψευδώνυμο "Θεοτούμπης", Εμμανουήλ Ροΐδης, αποχαιρέτησε τους αναγνώστες με το τελευταίο του άρθρο που καυτηρίαζε τους διάφορους κατά καιρούς επικριτές του και που κατέληγε (για τον Ασμοδαίο):

> «*Σπογγίζων τον κάλαμον ευχαριστώ τους αναγνώστας μου .... Τα δημοσιογραφικά όργανα της αγέλης με ονόμασαν εν συναυλία ασεβή άπατριν, χριστομάνον, φατριαστήν και κακοήθη. Ταύτα πάντα αναγιγνώσκομεν γελώντες, αλλ΄ εν τέλει μία των εφημερίδων τούτων αποκαλέσασα τον "Ασμοδαίον" συνάδελφον εύρε το τρωτόν του θώρακός του και ηνάγκασεν αυτόν να ρίψη τον κάλαμον ανακράζων: Έστω προδότης, έστω άπατρις, έστω ασεβής, έστω και κακοήθης. Αλλά και "συνάδελφος" των ανθρώπων τούτων! Απόστρεψον Κύριε απ΄ εμού το ποτήριον τούτο!*».
> 
> 

Με τη διακοπή της κυκλοφορίας του "Ασμοδαίου" τη θέση του διαδέχθηκε η σατιρική εφημερίδα "Άστυ" που ίδρυσε ο Μπάμπης Άννινος.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.3ος, σελ. 787.
* Αρχείο τευχών

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κουτσούμπος Ν. (2002). «Αρχειακά: Ασμοδαίος». εφ. Το Βήμα. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2014.
2. ↑  Τόμ. 8, Αρ. 342 (1885) Τεύχος 342 (Έτος Η΄)
3. ↑  Δημήτρης Ταγκόπουλος. «Θέμος Άννινος». *Φιλολογικά πορτρέτα (1886-1920)*. Ν. Σαραντάκος. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2014.
**Το Άστυ** (Αθήνα, 1885 - 1907) ήταν εβδομαδιαία κυριακάτικη σατυρική Αθηναϊκή εφημερίδα η οποία εκδόθηκε μετά την παύση της έκδοσης της εβδομαδιαίας σατυρικής εφημερίδας Ασμοδαίος. Ιδρύθηκε από τον Μπάμπη Άννινο, ο οποίος αργότερα την εκχώρησε στον αδελφό του Θέμο Άννινο. Η εφημερίδα αυτή διέκοψε την κυκλοφορία της το 1889 και επανεκδόθηκε το 1890 όπου και συνέχισε μέχρι το 1907 ως ημερήσια πλέον πρωινή πολιτική και ειδησεογραφική εφημερίδα με αρχισυντάκτη τον Δημήτριο Κακλαμάνο και κατά τη τελευταία περίοδο υπό τον Εμμανουήλ Ρέπουλη.

Συνεργάτες της εφημερίδας «Άστυ» υπήρξαν κατά καιρούς οι καλύτεροι των λογίων και δημοσιογράφων της εποχής με συνέπεια να θεωρούνται τα φύλλα της ακόμα και σήμερα ο καθρέπτης της πολιτικής, πνευματικής αλλά και της κοινωνικής κίνησης της Αθήνας της εποχής εκείνης. Μεταξύ των συνεργατών της εφημερίδας συγκαταλέγονται οι: Γεώργιος Δροσίνης, Γεώργιος Σουρής, Γεώργιος Πωπ, Στέφανος Στεφάνου, Θ. Βελλιανίτης, Μιχάλης Μητσάκης, Κωστής Παλαμάς, Δημήτριος Κόκκος κ.ά.

Στα φύλλα της εφημερίδας αυτής περιλαμβάνεται το πλήθος των γελοιογραφιών του Θ. Άννινου που υπήρξε ένας από τους καλύτερους Έλληνες γελοιογράφους και σκιτσογράφους.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.3ος, σελ. 842.

Διαδικτυακές σελίδες
--------------------

* Σελίδα στο Πανεπιστήμιο Πατρών
**Ροζαμούντε** (γερμανικά: «*Rosamunde»*) είναι εύθυμο γερμανικό τραγούδι λαϊκού χαρακτήρα σε ρυθμό τσέχικης πόλκας και μελωδία σε σύνθεση του Τσέχου Γιάρομιρ Βεϊβόντα (Jaromír Vejvoda) του 1927. Οι Εγγλέζοι το υιοθέτησαν με τον τίτλο «*Beer Barrel Polka» («Roll Out the Barrel»)*.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Το 1927 ο Τσέχος Ζαρομίρ Βοϊβόδα συνέθεσε τη μελωδία με τον τίτλο «*Modřanská Polka»* («*Πόλκα του Μονδράνυ»*), την οποία πέντε χρόνια αργότερα (το 1932) μελοποίησε ο Βασιλάκης Ζέμαν και της έδωσε τον τίτλο «*Škoda lásky*» («*κρίμα τον έρωτα*»). Μεταφράστηκε στα γερμανικά το 1934 από τον Κλάους Ρίχτερ που του έδωσε τον μέχρι σήμερα γνωστό του τίτλο, «Ροζαμούντε» (*Rosamunde*), και έγινε αμέσως επιτυχία. 

Πρώτη δημοφιλής του εκτέλεση ήταν για ακορντεόν, την οποία πρωτοπαρουσίασε ο Βιλ Γκλαέ (*Will Glahé*) με την ορχήστρα του στις 11 Μαΐου 1938 με τον τίτλο «*Σκόντα Λάσκυ, η πόλκα της Βοημίας, ή η* παρέλαση των χηνών*» («Skoda Lasky, Böhmische Polka / Gänsemarsch») και με σολάρισμα στο ακορντεόν. Έκτοτε και μέχρι το 1943 το τραγούδι έγινε μπεστ σέλλερ και παρέμεινε εκεί, κάνοντας εκατομμύρια πωλήσεις, ερχόμενο δεύτερο σε ακροαματικότητα μετά το Λιλί Μαρλέν της Λάλα Άντερσεν.*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Beer Barrel Polka στο Wikimedia Commons

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 182080735
* LCCN: no98125703
* GND: 300735073
* NKC: aun2010556896

 |

 |
***Ο Μαέστρος*** (πρωτότυπος τίτλος: ***Maestro***) είναι Αμερικανική βιογραφική ταινία του 2023 που βασίζεται στην σχέση του συνθέτη Λέοναρντ Μπερνστάιν και της γυναίκας του, Φελίσια Μοντεαλέγκρε. Σκηνοθετήθηκε από τον Μπράντλεϊ Κούπερ, ο οποίος έγραψε το σενάριο με τον Τζος Σίνγκερ, και παράχθηκε από τους Μάρτιν Σκορσέζε, Στίβεν Σπίλμπεργκ, Κούπερ, και πολλούς άλλους. Πρωταγωνιστεί ο Κούπερ ως ο Μπερνστάιν και η Κάρεϊ Μάλιγκαν ως η Μοντεαλέγκρε.

*Ο Μαέστρος* έκανε πρεμιέρα στο 80ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου στις 2 Σεπτεμβρίου του 2023, και έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσό Λιοντάρι. Η ταινία κυκλοφόρησε σε περιορισμένους κινηματογράφους στις 22 Νοεμβρίου του 2023, πριν κυκλοφορήσει στο Netflix στις 20 Δεκεμβρίου. Έλαβε θετικά σχόλια από τους κριτικούς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Biennale Cinema 2023 | Maestro». *La Biennale di Venezia* (στα Αγγλικά). 6 Ιουλίου 2023. Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2023.
2. ↑  Grobar, Matt (25 Οκτωβρίου 2023). «'Maestro' Trailer: Bradley Cooper Orchestrates Leonard Bernstein Biopic For Netflix». *Deadline* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Ο Μαέστρος*   στην IMDb
**Η Ηώς** (Φεβρούαριος 1830 - Απρίλιος 1831), *σύγγραμμα περιοδικόν ασχολούμενον περί την φιλολογίαν, φιλοσοφίαν, περί τας πιστήμας, τέχνας, γεωργίαν, εμπόριον κλπ*. Εκδότης ήταν ο Εμμανουήλ Αντωνιάδης με τυπογράφο τον Κωνσταντίνο Δημίδη. Η αταξία στην κυκλοφορία της εφημερίδας του μαρτυρεί τις εκδοτικές του περιπέτειες. Τελικά υποχρεώθηκε να σταματήσει την έκδoση του φύλλου. Σε πρωτοσέλιδο άρθρο του τ/χ. 9 του Αυγούστου 1830 ο Αντωνιάδης πληροφορεί τους αναγνώστες του για όσα συνέβησαν στις 19 Απριλίου, μετά την έκδοση του τεύχους 7-8: «...περί την ανατολήν του ηλίου, το οίκημα και τυπογραφικόν κατάστημα του Εκδότου αυτής, ευρέθη περικυκλομένον από φρουράν, τα οποία καταπατήσασα η αστυνομία εσύναξε και εσφράγισεν όσα φύλλα εύρε...επήρεν όσα έγγραφα...και τέλος, σφραγίσας το πιεστήριον, το δυστυχές άψυχον πιεστήριον! το κατεδίκασεν εις δεσμά...»

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αικατερίνη Κουμαριανού, «Ο τύπος από το 1828 ως το 1832», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τομ. ΙΒ, 1975, σελ. 586-587

Πηγές
-----

* Αικατερίνη Κουμαριανού, «Ο τύπος από το 1828 ως το 1832», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τομ. ΙΒ, 1975, σελ. 586-587
* Βασίλης Φουρτούνης, Τα έντυπα της επανάστασης
* Αικατερίνη Κουμαριανού, «Η Ηώς», στο: Λουκία Δρούλια-Γιούλα Κουτσοπανάγου (επίμ.), Εγκυκλοπαίδεια του Ελληνικού Τύπου,τομ.2ος, Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών-Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Αθήνα, 2008, σελ.382-384
Το ***Τάιλερ Ρέικ: Η Φυγάδευση*** (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: *Extraction*) είναι Αμερικανική ταινία θρίλερ δράσης του 2020 σε σκηνοθεσία από τον Σαμ Χάργκαβ (στο μεγάλου μήκους σκηνοθετικού του ντεμπούτου) και σενάριο από τον Τζο Ρούσο, βασισμένο στο εικονογραφημένο μυθιστόρημα *Ciudad* από τους Άντι Παρκς, Τζο Ρούσο, Άντονι Ρούσο, Γερνάντο Λέον Γκονζάλεζ, και Έρικ Σκίλμαν. Πρωταγωνιστούν οι Κρις Χέμσγουορθ, Ρούντρακς Τζαϊσγουάλ, Ραντίπ Χούντα (στο διεθνές του κινηματογραφικό ντεμπούτο), Γκολσιφτέ Φαραχανί, Πάνκατζ Τρίπατι, και Ντέιβιντ Χάρμπορ.

Το *Τάιλερ Ρέικ: Η Φυγάδευση* κυκλοφόρησε στο Netflix στις 24 Απριλίου του 2020. Έλαβε επαίνους για τις ερμηνείες (κυρίως του Χέμσγουορθ), την κινηματογράφηση, το μοντάζ, και τις σεκάνς δράσης, αλλά επικρίσεις για το σενάριο. Έγινε η πρωτότυπη ταινία με τις περισσότερες προβολές στην ιστορία του Netflix, με 99 εκατομμύρια θεατές κατά την διάρκεια των πρώτων τεσσάρων εβδομάδων. Μια συνέχεια, *Τάιλερ Ρέικ: Η Φυγάδευση 2*, κυκλοφόρησε στις 16 Ιουνίου του 2023.

Παραπομπές
----------

1. ↑  theworldofmovies.com/extraction-2020-movie-review-a-netflix-original-film/.
2. ↑  Jr, Mike Fleming (24 Απριλίου 2020). «Year After Record 'Avengers: Endgame' B.O. Launch, AGBO's Joe & Anthony Russo Open 'Extraction' On Netflix». *Deadline* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2023.
3. ↑  «These Are Netflix’s 10 Most Popular Original Movies» (στα αγγλικά). *Bloomberg.com*. 2020-07-15.. Ανακτήθηκε στις 2023-06-18.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Τάιλερ Ρέικ: Η Φυγάδευση*   στην IMDb
* *Τάιλερ Ρέικ: Η Φυγάδευση* στο AllMovie
* *Τάιλερ Ρέικ: Η Φυγάδευση* στο Netflix
Η ***Μήθυμνα*** ήταν η δισεβδομαδιαία εφημερίδα η οποία εκδιδόταν στη Μήθυμνα Λέσβου από το 1920 έως το 1923.

Ιστορία
-------

Ιδρυτής της εφημερίδας ήταν ο Δ. Θ. Καμπούρης. Ο πλήρης τίτλος της ήταν *Μήθυμνα-Εφημερίς επαρχιακή*. Είχε σχήμα 35Χ25 και ήταν 2-4 σέλιδη και 3 στηλη. Ήταν συνέχεια της εφημερίδας *Αγροτικός ταχυδρόμος* που εκδόθηκε στην Καλλονή το 1919 και μετά ένα χρόνο, τον Ιούνιο του 1920, μεταφέρθηκε στη Μήθυμνα και κράτησε έως το 1923. για να μεταφερθεί στη Μυτιλήνη ως *Πρόοδος*, συνεχίζοντας την αρίθμησή της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κώστας Μίσσιος, Ο Λεσβιακός Τύπος και οι δημιουργοί του (24 Αυγούστου 1864-31 Μαρτίου 2008) Συμβολή στην ιστορία της λεσβιακής γραμματείας Τόμος δέκατος πέμπτος, εκδ.Πιττακός, Αθήνα, 2009, σελ.321

Πηγές
-----

* Κώστας Μίσσιος, Ο Λεσβιακός Τύπος και οι δημιουργοί του (24 Αυγούστου 1864-31 Μαρτίου 2008) Συμβολή στην ιστορία της λεσβιακής γραμματείας Τόμος δέκατος πέμπτος, εκδ.Πιττακός, Αθήνα, 2009, σελ.321-322

  

Stub icon 1 Stub icon 2 *Αυτό το λήμμα **εφημερίδας της Ελλάδας** χρειάζεται επέκταση. Βοηθήστε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το!*
Ο **Μπράιαν (Bryan)** είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,9. Ανακαλύφθηκε το 1952 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γουίλιαμ Λ. Μπράιαν (*William Lowe Bryan*, 1860-1955), προέδρου του Πανεπιστημίου από το 1902 ως το 1937.

Εξαιτίας και της σημαντικής εκκεντρότητας της τροχιάς του, ο Μπράιαν στο περιήλιο φθάνει στα εσώτατα όρια (δηλαδή τα προς την πλευρά του Ηλίου) της Κύριας Ζώνης.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Μπράιαν είναι άγνωστα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
--------------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 2487 Γιούχανι | 2488 Μπράιαν | 2489 Σουβόροφ |
Το σήμα του αυτοκινητοδρόμου 18
Ο χάρτης του αυτοκινητοδρόμου 18
Ο **Αυτοκινητόδρομος 18** (ιταλικά: *Autostrada A18*) είναι ενας αυτοκινητόδρομος στην Ιταλία. Συνδέει τη Μεσσήνη με τη Κατάνια και από εκεί με τις Συρακούσες. Έχει μήκος 107 χιλιόμετρα και στο μεγαλύτερο μήκος του έχει τέσσερεις λωρίδες κυκλοφορίας. Είναι μέρος της ευρωπαϊκής οδού Ε45. Τα πρώτα τμήματα ολοκληρώθηκαν το 1971 ενώ όλος ο αυτοκινητόδρομος ολοκληρώθηκε το 2011.

Ο πρώτος ηλιακός αυτοκινητόδρομος του κόσμου
--------------------------------------------

Με την ολοκλήρωση του το 2011 ο αυτοκινητόδρομος προσθέτει 30 χιλιόμετρα στο οδικό δίκτυο της νήσου του ιταλικού νότου (από τα 77 προυπάρχουσα), συνδέοντας την Κατάνια με τις Συρακούσες και το κυριότερο- αποτελεί τον **πρώτο** αυτοκινητόδρομο που τροφοδοτείται εξ ολοκλήρου με **ηλιακή ενέργεια**.Το σχέδιο μελέτης του προβλέπει ότι το 100% των ενεργειακών του αναγκών θα καλύπτεται από 80.000 ηλιακούς συλλέκτες που θα έχουν τοποθετηθεί κατά μήκος του δρόμου και μέσω των οποίων θα τροφοδοτούνται τα φώτα, οι ανεμιστήρες στις σήραγγες, τα τηλέφωνα έκτακτης ανάγκης κ.ο.κ. Ο ηλιακός αυτοκινητόδρομος, συνολικής ισχύος 12 εκ. kWh το χρόνο θα βοηθήσει, σύμφωνα με την κατασκευαστική εταιρεία, να εξοικονομηθεί το ισοδύναμο 31.000 τόνων πετρελαίου καθώς και 10.000 τόνοι διοξειδίου του άνθρακα.

Κατάλογος Κόμβων
----------------

|
|  |
| **Α18 Μεσσίνη - Κατάνια** |
|
| **Είδος** | **Έξοδος** | **Επαρχία** | **Ευρωπαϊκή Οδός** |
|  |  Μεσσήνη - Παλέρμο | ME |  |
|  | Μεσσήνη Νότεια – Tremestieri | ME |  |
|  | Διόδια Μεσσήνη Νότεια | ME |  |
|  | Ροκαλούμερα | ME |  |
|  | Σ.Ε.Α "Μπαράκα" | ME |  |
|  | Ταορμίνα | ME |  |
|  | Ζιαρντίνι Νάξος | ME |  |
|  | Σ.Ε.Α "Καλαταμπιάνο" | ΚT |  |
|  | Φιουμεφρέντο | ΚΤ |  |
|  | Ζιάρρε | ΚΤ |  |
|  | Ακιρεάλε | ΚΤ |  |
|  | Σ.Ε.Α "Αγίος Αντώνιος" | ΚΤ |  |
|  | Διόδια Κατάνια Βόρεια | ΚΤ |  |
|  | Παέσι Έτνει | ΚΤ |  |
|  | A18 Κατάνια Κέντρο– Άγιος Γεώργιος Παράκαμψη Κατάνιας | ΚΤ |  |
|

Φωτογραφίες
-----------

* Τούνελ στον αυτοκινητόδρομο 18Τούνελ στον αυτοκινητόδρομο 18
* Ο αυτοκινητόδρομος 18 κοντά στις ΣυρρακούσεςΟ αυτοκινητόδρομος 18 κοντά στις Συρρακούσες

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Φεβρουαρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2013.

Πηγές
-----

* (*ιταλικά:)*Consorzio Autostrade Siciliane
* (*ιταλικά:)*Gallerie e viadotti della A18 Αρχειοθετήθηκε 2009-11-04 στο Wayback Machine.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αυτοκινητόδρομοι στην Ιταλία |
| --- |
|  |
| 
Ολοκληρωμένοι, υπό κατασκευή και σχεδιαζόμενοι |
|  |
| Κύριοι | 
Α1 | Α3 | Α4 | Α5 | Α6 | Α7 | Α8 | Α9 | Α10 | Α11 | Α12 | Α13 | Α14 | Α15 | Α16 | Α18 | Α19 | Α20 | Α21 | Α22 | Α23 | Α24 | Α25 | Α26 | Α27 | Α28 | Α29 | Α30 | Α31 | Α32 | Α33 | Α91 |
|  |
| Περιφερειακές οδοί | 
Α50 | Α51 | Α52 | Α53 | Α54 | Α55 | Α56 | Α57 | Α90/GRA |

 |
Ο **Αχιά ο Σιλωνίτης** (εβραϊκά: אחיה השילוני, Αχιγιά Χασιλονί, Αχιά="Ο Ιάχ (Ιεχωβά) είναι αδελφός μου") ήταν Λευίτης προφήτης από την Σιλώμ (ή Σιλών) την εποχή του Σολομώντα, όπως αναφέρεται στο Βασιλέων Α΄ της Εβραϊκής Βίβλου (Βασιλείων Γ΄ της Μετάφρασης των Εβδομήκοντα). Ο Αχιά ενθάρρυνε μια εξέγερση εναντίον του Σολομώντα, και προείπε ότι ο Ιεροβοάμ θα γινόταν βασιλιάς (Βασιλείων Γ΄ 11:29). 

Η Εβραϊκή Βίβλος αναφέρει δύο προφητείες του: στο Βασιλείων Γ΄ 11:31-39, όπου ανακοινώνει το διαμοιρασμό των δέκα φυλών από τον Σολομώντα, και στο 14:6-16, η οποία προφητεία παραδίδεται στη γυναίκα του Ιεροβοάμ, προλέγοντας το θάνατο του γιου του βασιλιά, την καταστροφή του Οίκου του Ιεροβοάμ, και την κατάκτηση του Βασιλείου του Ισραήλ "πέραν του ποταμού". 

Σύμφωνα με το Χρονικών Β΄ της Εβραϊκής Βίβλου ο Αχιά έχει γράψει επίσης ένα βιβλίο που περιγράφεται ως *Προφητεία του Αχιά του Σιλωνίτη*, το οποίο περιέχει πληροφορίες για τη βασιλεία του Σολομώντα. Αυτό το κείμενο δεν έχει διασωθεί, και είναι ένα από τα χαμένα μη κανονικά βιβλία που αναφέρονται στην Εβραϊκή Βίβλο. Η Ραβινική παράδοση καταγράφει για τον Αχιά ότι έζησε πάρα πολλά χρόνια, συνδέοντας την μακροβιότητά του με αυτές των προ του κατακλυσμού πατριαρχών Μαθουσάλα και Νώε. 

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τον Προφήτη Αχιά ως άγιο, και εορτάζει τη μνήμη του στις 12 Νοεμβρίου. Ο Προφήτης σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση πέθανε ειρηνικά και θάφθηκε κοντά στη βελανιδιά του Σιλώμ. 

Ὅτι Προφήτης Ἀχιά, πρὶν τεθνάναι,
Ἱεροβοὰμ μάρτυς, υἱὸς Ναβάτου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ» (Εβραϊκά)
2. ↑  "Ahijah", *Jewish Encyclopedia*
3. ↑  29 Καὶ οἱ κατάλοιποι λόγοι Σαλωμὼν οἱ πρῶτοι καὶ οἱ ἔσχατοι ἰδοὺ οὗτοι γεγραμμένοι ἐπὶ τῶν λόγων Νάθαν τοῦ προφήτου καὶ ἐπὶ τῶν λόγων ᾿Αχιὰ τοῦ Σηλωνίτου καὶ ἐν ταῖς ὁράσεσιν ᾿Ιωὴλ τοῦ ὁρῶντος περὶ ῾Ιεροβοὰμ υἱοῦ Ναβάτ. Παραλειπομένων Β΄ 9:29 Αρχειοθετήθηκε 2016-03-25 στο Wayback Machine.
4. ↑  TB Baba Batra 12lB
5. ↑  Ορθόδοξος Συναξαριστής
6. ↑  Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού
7. ↑  Αλλού υἱὸς Σαρίρα, λανθασμένα, καθώς Σαριρά είναι πόλη στο Όρος Εφραίμ, από την οποία καταγόταν. Το λάθος προκύπτει καθώς το κείμενο αναφέρει, ".. Ιεροβοὰμ υἱὸς Ναβὰτ ὁ ᾿Εφραθὶ ἐκ τῆς Σαριρὰ υἱὸς γυναικὸς χήρας"

Άλλα πρόσωπα με το όνομα Αχιά
-----------------------------

Στην Μετάφραση των Εβδομήκοντα εμφανίζονται άλλα πέντε πρόσωπα με το όνομα Αχιά:

* Αχιά υιός Αχιτώβ (Βασιλείων Α΄ 14:3), ίσως το ίδιο πρόσωπο με τον Αχιμέλεχ. Άλλοι υποστηρίζουν ότι ο Αχιμέλεχ ήταν ο αδελφός του Αχιά του Αχιτώβ, και ότι και οι δύο χρημάτισαν ως αρχιερείς, ο Αχιά στη Γαβαά, και ο Αχιμέλεχ στην Νομπ.
* Αχιά υιός Σαβά (Βασιλείων Γ΄ 4:3)
* Αχια πατέρας Βαασά (Βασιλείων Γ΄ 15:27)
* Αχιά υιός Βαλέ υιός Βενιαμίν (Παραλειπομένων Α΄ 8:4)
* Αχιά ο Φελλωνί, ήρωας του Δαβίδ (Παραλειπομένων Α΄ 11:35)

  



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ahijah the Shilonite  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Αντίτυπο του Fiat M14/41.
Το **Fiat M 14/41** ήταν ιταλικό μέσο άρμα μάχης το οποίο εντάχθηκε σε υπηρεσία με τον Ιταλικό Βασιλικό Στρατό το 1941. Χρησιμοποιήθηκε κυρίως στην Βόρεια Αφρική, χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία.

Σχεδιασμός και ανάπτυξη
-----------------------

Επρόκειτο για βελτιωμένη έκδοση του προγενέστερου M13/40, με ισχυρότερο κινητήρα ντίζελ. Παρήχθη σε μικρούς αριθμούς, διότι κρίθηκε πως ήταν ήδη παρωχημένο όταν εντάχθηκε στην παραγωγή. Είχε πανομοιότυπο σασί με τον προκάτοχο M13/40, αλλά το κύτος του ήταν επανασχεδιασμένο και είχε ανώτερου επιπέδου θωράκιση. Υπολογίζεται πως κατασκευάστηκαν 800 αντίτυπα στο διάστημα 1941 - 1942.

Βιβλιογραφία
------------

* Falessi, Cesare· Pafi, Benedetto (1976). *Veicoli da Combattimento dell'Esercito Italiano dal 1939 al 1945*. Intyrama books.
* Cappellano, F.· Battistelli, P. P. (2012). *Italian medium tanks, 1939–45*. Oxford: Osprey Publishing. ISBN 9781849087759.
* Pignato, Nicola (2004). *Italian Armored Vehicles of World War Two*. Squadron/Signal publications. ISBN 0-89747-475-9.
* Trewhitt, Philip (1999). *Armored Fighting Vehicles*. New York, NY: Amber Books. σελ. 29. ISBN 0-7607-1260-3.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Πόλεμος
* Πύλη:Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
 |

 |
Η  **Τζουμχουριέτ** (τουρκ. *Cumhuriyet* προφέρεται: [dʒʊmhʊrijɛt] ( ακούστε), *Δημοκρατία*) είναι κεντρο-αριστερή καθημερινή εφημερίδα της Τουρκίας. Ιδρύθηκε στις 7 Μαΐου 1924 από τον δημοσιογράφο Γιουνούς Ναντί Αμπαλιόγλου (*Yunus Nadi Abalıoğlu*). Έχει την έδρα της στην Κωνσταντινούπολη και βρίσκεται από τις 17 Οκτωβρίου 2005 στο *Mecidiyeköy*. Η Τζουμχουριέτ ήταν η τελευταία εφημερίδα που εγκατέλειψε το παλιό εκδοτικό προάστιο Τζαγαλόγλου. Έχει επίσης γραφεία στην Άγκυρα και τη Σμύρνη. 

Μετά το θάνατο του Γιούνους Ναντί στις 28 Μαρτίου 1945 στη Γενεύη της Ελβετίας, την ιδιοκτησία της Τζουμχουριέτ ανέλαβε ο μεγαλύτερος γιος του Ναντίρ Ναντί μέχρι το θάνατό του στις 20 Αυγούστου 1991. Επόμενη εκδότρια έγινε η σύζυγος του Ναντίρ, Μπερίν. Η Τζουμχουριέτ ανήκει στο ομώνυμα ίδρυμα *Cumhuriyet Foundation* μετά το θάνατο της Μπερίν στις 5 Νοεμβρίου 2001. Εκδότης της εφημερίδας είναι ο επιφανής πολιτικός αρθρογράφος Ιλχάν Σελτσούκ (*İlhan Selçuk*). 

Η Τζουμχουριέτ είναι μία από τις παλαιότερες εφημερίδες στην Τουρκία. Από το 2005 η κυκλοφορία της κυμαίνεται γύρω στα 58.000 φύλλα. Από τις 7 Μαΐου 1998 η εφημερίδα διαθέτει και μια διαδικτυακή έκδοση, για την οποία όμως απαιτείται προς το παρόν συνδρομή. 

Μεταξύ των διάσημων συντακτών και αρθρογράφων της περιλαμβάνονται οι: *Cüneyt Arcayürek* (πολιτική), *Erdal Atabek*, *Ahmet Cemal* (πολιτισμός), *Hikmet Çetinkaya* (πολιτική), *Emre Kongar* (πολιτική), *Erol Manisalı* (εξωτερική πολιτική), *Zeynep Oral* (πολιτισμός), *Mümtaz Soysal* (πολιτική) και *Zekeriya Temizel* (οικονομικά), *Ali Sirmen* (πολιτική/νομικά θέματα).

Ένθετα
------

Η εφημερίδα διαθέτει τα ακόλουθα ένθετα:

* *Strateji* (*Στρατηγική*), κάθε Δευτέρα
* *Kitap* (*Βιβλίο*), κάθε Πέμπτη
* *Bilim Teknoloji* (*Επιστήμη* και *Τεχνολογία*), κάθε Παρασκευή
* *Hafta Sonu* (*Σαββατοκύριακο*), κάθε Σάββατο
* *Pazar Dergi* (*Κυριακάτικο Περιοδικό*), κάθε Κυριακή
* *Gezi* (*Ταξίδι*), κάθε δεύτερη Τετάρτη
* *Tarım* (*Γεωργία*), μια φορά το μήνα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Cumhuriyet στο Διαδίκτυο (στα Τουρκικά)
Αυτό το λήμμα αφορά τον Πετεφρή πεθερό του Ιωσήφ.  Για τον Πετεφρή αυλικό του Φαραώ, δείτε: Πετεφρής.  Ο Ιωσήφ και η Ασινέθ. Ο άντρας που απεικονίζεται κοντά τους μπορεί να είναι ο Πετεφρής.
Ο **Πετεφρής** ήταν ιερέας στην αρχαία Αιγυπτιακή πόλη Ον, και αναφέρεται στο Βιβλίο της Γενέσεως 41:45 και 41:50 Αρχειοθετήθηκε 2016-03-31 στο Wayback Machine. της Εβραϊκής Βίβλου. 

Ήταν ο πατέρας της Ασινέθ, που είχε δοθεί για γυναίκα στον Ιωσήφ από το Φαραώ, και η οποία του έκανε δύο γιους, τον Μανασσή και τον Εφραίμ. Το απόσπασμα έχει ως εξής:

> καὶ ἐκάλεσε Φαραὼ τὸ ὄνομα ᾿Ιωσήφ, Ψονθομφανήχ· καὶ ἔδωκεν αὐτῷ τὴν ᾿Ασεννὲθ θυγατέρα Πετεφρῆ ἱερέως ῾Ηλιουπόλεως αὐτῷ εἰς γυναῖκα.
> 
> 

> -Γένεσις 41:45
> 
> 

Το όνομά του σημαίνει "αυτός στον οποίον έχει δώσει ο Ρα".

Αποσαφήνιση
-----------

Έχει προταθεί ότι ο Πετεφρής ήταν εκτός από ιερέας και πρίγκιπας, και ότι ήταν το ίδιο άτομο με τον Πετεφρή που αναφέρεται σε άλλο σημείο της Γενέσεως ως αξιωματούχος αυλικός του Φαραώ στο σπίτι του οποίου και είχε προσληφθεί και υπηρετούσε ο Ιωσήφ, ο αγαπημένος γιος του Ιακώβ. Αν ισχύει αυτό, τότε η γυναίκα του Πετεφρή είχε ερωτευτεί τον Ιωσήφ. Ωστόσο οι περισσότεροι μελετητές τείνουν να πιστεύουν πως πρόκειται για δύο φιαφορετικά πρόσωπα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  The Open court
, Volume 27. Harry Houdini Collection (Library of Congress).
2. ↑  Τῷ δὲ ᾿Ιωσὴφ ἐγένοντο υἱοὶ δύο πρὸ τοῦ ἐλθεῖν τὰ ἑπτὰ ἔτη τοῦ λιμοῦ, οὓς ἔτεκεν αὐτῷ ᾿Ασεννὲθ ἡ θυγάτηρ Πετεφρῆ ἱερέως ῾Ηλιουπόλεως. Γένεσις 41:50 Αρχειοθετήθηκε 2016-03-31 στο Wayback Machine.
3. ↑  «Bible Gateway passage: Genesis 37:36 - English Standard Version». *Bible Gateway* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2020.
4. ↑  Legends of Old Testament characters from the Talmud and other sources by Sabine Baring-Gould
5. ↑  Josephus. *The Antiquities of the Jews*, Book II, 4.1-5
***Ο άνθρωπος με τις απαντήσεις*** είναι ταινία του 2021, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Στέλιου Καμμίτση. Είναι μία διεθνής συμπαραγωγή εταιρειών από την Ελλάδα, την Κύπρο και την Ιταλία.

Υπόθεση
-------

Ο Βίκτωρ είναι γύρω στα 20 και ζει με τη γιαγιά του στην Πάτρα. Είναι πρώην επιτυχημένος δύτης, αλλά τώρα εργάζεται σε εργοστάσιο επίπλων. Όταν η γιαγιά του πεθαίνει ξαφνικά, μπαίνει στο παλιό της Audi και ξεκινά ένα οδικό ταξίδι στη Γερμανία. Στο πλοίο για την Ιταλία συναντά τον Ματίας, έναν ριψοκίνδυνο νεαρό Γερμανό που πηγαίνει στο σπίτι του. Ο Ματίας πείθει τον Βίκτωρα να τον πάρει μαζί του.

Παραπομπές
----------

1. ↑   *Ο άνθρωπος με τις απαντήσεις*, ανακτήθηκε στις 2023-06-23
2. ↑  «The man with the answers (O Anthropos me tis Apantiseis) - 2020 - films released 2000 - 2022 - films & docu». *Filmitalia* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Ιουνίου 2023.
Ο **Έσκιλ Μάγκνουσον**, σουηδ.: *Eskil Magnusson*, (π. 1175 – περ. 1227) ήταν ευγενής και νομομαθής (*Lagman*) του Βέστεργκετλαντ. Είναι ο πρώτος πιστοποιημένος νομικός υπάλληλος στη σημερινή Σουηδία, για τον οποίο έχουμε εκτενείς πληροφορίες.

Βιογραφία
---------

Ήταν μέλος του Οίκου του Μπγιέλμπο ή του Οίκου των Φόλκουνγκ (*Folkungaätten*), που στη δεκαετία του 1250 έγινε η βασιλική δυναστεία της Σουηδίας. Ήταν γιος του Mάγκνους Μίνισκιελντ και ο μεγαλύτερος ετεροθαλής αδελφός του Μπίργιερ Γιάρλ (*Birger Magnusson*), του πιο ισχυρού άνδρα της Σουηδίας στα μέσα του 13ου αι.  

Γύρω στο 1217, παντρεύτηκε την Χριστίνα Νίλσντοτερ, χήρα του Νορβηγού κόμη Χάακον του Τρελού (*Håkon Galen*), του οποίου ο γιος Kνουτ Χάακονσον ήταν υποψήφιος του νορβηγικού θρόνου. Λόγω της θέσης της δικαιοδοσίας του και του γάμου του με τη Χριστίνα, ο Έσκιλ είχε καλές επαφές στη Νορβηγία και μπορεί να λειτουργούσε ως διαπραγματευτής μεταξύ των Σουηδών και Νορβηγών μοναρχών. Κατά τη διάρκεια του 1218-1220, τον επισκέφτηκε ο Ισλανδός ιστορικός Σνόρι Στούρλουσον.   

Ο Έσκιλ διακρίθηκε για τη μάθησή του και φαίνεται ότι είχε σημαντικό ρόλο στην κωδικοποίηση του *νόμου του Βέστεργκετλαντ*, (*Västgötalagen*), του παλαιότερου γνωστού σουηδικού κειμένου γραμμένου στη λατινική γραφή.  Ο κατάλογος των νομομαθών του Βέστεργκετλαντ που επισυνάπτεται στο *Västgötalagen* λέει ότι συνέλεξε και επεξεργάστηκε τους νόμους της επαρχίας και απένειμε τη δικαιοσύνη με μεγάλη προσοχή. Είχε καλή κρίση, γνώση των κληρικών και ήταν *ανώτερος από όλους τους φυλάρχους του βασιλείου*. Η λίστα υποστηρίζει επίσης ότι διακρίθηκε σε γενναιότητα, και ότι θα χρειαζόταν πολύς χρόνος, μέχρι να γεννηθεί άλλος άνδρας αυτού του είδους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Eskil [Magnusson»]. (Σουηδικά) *Dictionary of Swedish National Biography*. 15477.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 22  Μαΐου 2019.
3. ↑  sok.riksarkivet.se/sbl/Presentation.aspx?id=14301.
4. 1 2  Rosén, Jerker (1953). «Eskil Magnusson». *Svenskt biografiskt lexikon*.
5. ↑  «Birger Magnusson». *Svenskt biografiskt lexikon*. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2020.
6. ↑  «Folkungaätten». *Svenskt biografiskt lexikon*. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2020.
7. ↑  «Håkon Galen». *Norsk Biografisk Leksikon*. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2020.
8. ↑  «Knut Håkonsson». *Store norske leksikon*. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2020.
9. ↑  «Snorre Sturlason». *Norsk Biografisk Leksikon*. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2020.
10. ↑  Inger Larsson, 'The Role of the Swedish Lawman in the Spread of Lay Literacy', in *Along the Oral-Written Continuum: Types of Texts, Relations and the Implications*, ed. by Slavica Ranković, Leidulf Melve, and Else Mundal, Utrecht Studies in Medieval Literacy, 20 (Turnhout: Brepols, 2010), pp. 411-27 (pp. 411-13).

Σχετική ανάγνωση
----------------

* Wiktorsson, Per-Axel (2011) *Äldre Västgötalagen och dess bilagor* (Skara: Föreningen för Västgötalitteratur)(ISBN 978-91-978079-2-0)
* Owl Edition of Nordisk familjebok, Σουηδική Εγκυκλοπαίδεια που τυπώθηκε το 1904-1926.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 5229165814859259860006
* GND: 1262281431

 |

 |
Το **Βάρδα Φουρνέλο** (αγγλ. *Block-Heads* ) είναι αμερικάνικη κωμωδία κινηματογράφου του 1938 με πρωταγωνιστές τους Χοντρό και Λιγνό (Όλιβερ Χάρντι και Σταν Λόρελ).

Πλοκή
-----

Ο Χοντρός και ο Λιγνός είναι φαντάροι στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Ο Χοντρός είναι με αυτούς που κάνουν επίθεση, ενώ ο Λιγνός έχει διαταγή να μείνει στο χαράκωμα για να το φυλάει. Στο μεταξύ όμως τελειώνει ο πόλεμος, και αυτός μένει εκεί ξεχασμένος και χωρίς να πάρει χαμπάρι τίποτα κάθεται σκοπιά για είκοσι χρόνια. Κάποια μέρα τον ανακαλύπτουνε και το γράφουν όλες οι εφημερίδες. Παίρνει παράσημο και σύνταξη. Ο Χοντρός στο μεταξύ έχει παντρευτεί και έχει επέτειο γάμου. Διαβάζει στην εφημερίδα για τον παλιό του σύντροφο και αποφασίζει να τον πάρει κοντά του. Ο Λιγνός μόλις φτάνει στο σπίτι αρχίζει τις γκάφες, ενώ η γυναίκα του Χοντρού συνέχεια δυσανασχετεί. Μέρα με τη μέρα ο Λιγνός τα κάνει όλο θάλασσα. Χαλάει το αμάξι, διαλύει το γκαράζ και το σπίτι, μέχρι που η γυναίκα του Χοντρού τους πετάει και τους δύο έξω. Μια γειτόνισσα πάει να τους βοηθήσει, αλλά και αυτής ο άντρας γίνεται έξω φρενών, αρπάζει το τουφέκι του και τους κυνηγάει στους δρόμους. Από τους πυροβολισμούς τρομάζουν όλοι οι απατεώνες στις γύρω πολυκατοικίες και αρχίζουν να πηδάνε από τα παράθυρα.

Πηγές
-----

* Dick, Rainer. Laurel und Hardy: Die grössten Komiker aller Zeiten. München: Heyne, 1995. ISBN 3453090063
Ο **Μιχαήλ Καντακουζηνός** (αποβιώσας το 1264) ήταν *μέγας κον(τ)όσταυλος* της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά την περίοδο βασιλείας του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου. 

Σύμφωνα με τον Παχυμέρη, ο συγκεκριμένος Μιχαήλ Καντακουζηνός ήταν μεταξύ των αξιωματικών οι οποίοι ευρίσκονταν υπό τις διαταγές του Ιωάννη Παλαιολόγου και που εστάλησαν από τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ το 1263 σε εκστρατεία εναντίον του Μιχαήλ Β΄, Δεσπότη της Ηπείρου. Έπειτα από αυτή την εκστρατεία, ο Μιχαήλ Καντακουζηνός έλαβε τον τίτλο του *μεγάλου κοντόσταυλου*.

Το *Χρονικόν του Μορέως* αναφέρεται σε κάποιον Καντακουζηνό, του οποίου, ωστόσο, το όνομα είναι άγνωστο, και ο οποίος ήταν *κεφαλή* ή κυβερνήτης της βυζαντινής επαρχίας στην Πελοπόννησο το 1262. Ο συγκεκριμένος Καντακουζηνός απέστειλε αναφορές στις οποίες περιέγραφε τις επιδρομές που δεχόταν από τον Γουλιέλμο Β΄ Βιλλεαρδουίνο, οι οποίες και οδήγησαν τον Μιχαήλ Η΄ στην αποστολή στρατευμάτων στην Πελοπόννησο ενάντια του Γουλιέλμου. Ήταν φημισμένος για την ανδρεία του ως στρατιώτης, με αποτέλεσμα ο θάνατός του κατά τις απαρχές της μάχης του Μακρυπλαγίου να έχει σημαντικό αντίκτυπο στην ψυχολογία των στρατευμάτων των Βυζαντινών, κάτι που οδήγησε και στην ήττα τους. Ο Ντόναλντ Νίκολ σημειώνει πως "είναι αρκετά δελεαστική η ταυτοποίηση αυτού του άγνωστης ταυτότητας Καντακουζηνού της Πελοποννήσου με τον Μιχαήλ Καντακουζηνό" ο οποίος εστάλη εναντίον του Μιχαήλ Β΄ της Ηπείρου, ωστόσο παραδέχεται πως υπάρχουν δυσκολίες προς αυτή την κατεύθυνση. Πάραυτα, η συγκεκριμένη ταυτότητα έχει υιοθετηθεί, στις περισσότερες περιπτώσεις, από παλαιότερες ιστορικές πηγές.

Ο συγκεκριμένος Μιχαήλ θεωρείται, επίσης, πιθανό να ήταν ο πάππος του Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού, σύμφωνα με την αραγωνέζικη έκδοση του *Χρονικού του Μορέως*. Ο Νίκολ αναφέρει πως "ο πατέρας του μελλοντικού Αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ΄ ήταν ο ίδιος γνωστός ως Βυζαντινός κυβερνήτης της Πελοποννήσου".

Παραπομπές
----------

1. ↑  Nicol (1968), p. 11
2. 1 2  Nicol (1968), pp. 12–13
3. ↑  cf. Geanakoplos (1959), p. 173, Longnon (1969), pp. 253–254

Πηγές
-----

* Geanakoplos, Deno John (1959). *Emperor Michael Palaeologus and the West, 1258–1282 - A Study in Byzantine-Latin Relations*. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press.
* Longnon, Jean (1969). «The Frankish States in Greece, 1204–1311». Στο: Wolff, Robert Lee· Hazard, Harry W. *A History of the Crusades, Volume II: The Later Crusades, 1189–1311*. University of Wisconsin Press. σελίδες 234–275.
* Nicol, Donald (1968). *The Byzantine Family of Kantakouzenos (Cantacuzenus) ca. 1100-1460: a Genealogical and Prosopographical Study*. Washington, DC: Dumbarton Oaks.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Michael Kantakouzenos (died 1264)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Χάρτες των Κάτω Χωρών συγκέντρωσης πληθυσμού και υψόμετρου

Ο **Αντιπλημμυρικός έλεγχος** αποτελεί ένα σημαντικό ζήτημα για τις Κάτω Χώρες καθώς λόγω του χαμηλού υψομέτρου τα 2/3 της περιοχής είναι ευάλωτα στις πλημμύρες ενώ η χώρα είναι πυκνοκατοικημένη. Οι φυσικοί αμμόλοφοι, τα κατασκευασμένα αναχώματα, τα φράγματα και οι πύλες παρέχουν μια εκ θαλάσσης άμυνα από τις καταιγίδες. Τα ποτάμια αποτρέπουν τις πλημμύρες χάρη στο νερό που διασχίζει την χώρα μέσω του ποταμού Ρήνου ενώ ένα περίπλοκο σύστημα αποχέτευσης, καναλιών και αντλιοστασίων (ανεμόμυλων) διατηρούν τα χαμηλά μέρη στεγνά για κατοίκηση και για γεωργία. Οι υπεύθυνοι ελέγχου της στάθμης του νερού είναι οι ανεξάρτητοι φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για την λειτουργία αυτού του συστήματος.

Σήμερα, οι καταστροφές από τις πλημμύρες σε συνδυασμό με τις τεχνολογικές εξελίξεις οδήγησαν σε μεγάλα κατασκευαστικά έργα για την μείωση της επιρροής της θάλασσας και την πρόληψη μελλοντικών πλημμυρών. Αυτά τα έργα αποδείχθηκαν μεγάλης σημασίας στην ολλανδική ιστορία, τόσο γεωγραφικά όσο και στρατιωτικά, και επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό την ζωή πολλών κατοίκων στις πόλεις που επλήγησαν, ενισχύοντας την οικονομία τους μέσω της συνεχούς βελτίωσης των υποδομών.

Παραπομπές
----------

* Vergemissen, H (1998). "Het woelige water; Watermanagment in Nederland", Teleac/NOT, (ISBN 90-6533-467-X)
* Ten Brinke, W (2007). "Land in Zee; De watergeschiedenis van Nederland", Veen Magazines, (ISBN 978-90-8571-073-8)
* Stol, T (1993). "Wassend water, dalend land; Geschiedenis van Nederland en het water", Kosmos, (ISBN 90-215-2183-0)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* DeltaWorks.org – ιστοσελίδα σχετικά με την πλημμύρα του 1953 και την κατασκευή των έργων στο Δέλτα
* Water Management in the Netherlands – δημοσίευση του 2009 από το Ολλανδικό Υπουργείο Υποδομών και Περιβάλλοντος : Rijkswaterstaat
* FloodControl2015.com – ερευνητικό πρόγραμμα 2008-2012 για τον αντιπλημμυρικό έλεγχο στην Ολλανδία

1. ↑  «Αρχείο:Netherlands Population Density and Low Elevation Coastal Zones (5457306871).jpg - Βικιπαίδεια». *commons.wikimedia.org*. 18 Φεβρουαρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2024.
Ο **Απόστολος Τσουρέλας** είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στην θέση του αμυντικού.

Γεννημένος στις 17 Ιουλίου 1963, ξεκίνησε την καριέρα του στην ΑΕ Πυλαίας Θεσσαλονίκης και σε ηλικία 16 ετών μεταπήδησε, τον Ιούλιο του 1979, στον ΠΑΟΚ πριν καν κλείσει τα δεκαεφτά του χρόνια. Είναι ο πιο μικρός σε ηλικία που έκανε ντεμπούτο στον ΠΑΟΚ. Πιο συγκεκριμένα, στις 24 Φεβρουαρίου 1980 ο τότε τεχνικός τού ΠΑΟΚ, Έγκον Πίχατσεκ, τον χρησιμοποίησε ως αλλαγή στα έξι τελευταία λεπτά του εντός έδρας αγώνα κατά της Δόξας Δράμας, που βρήκε νικητές τους γηπεδούχους με 1-0. Αγωνίστηκε στον ΠΑΟΚ απο το 1979 εως το 1989 και συνολικά φόρεσε τη φανέλα του «Δικέφαλου» σε 128 παιχνίδια, σημειώνοντας δύο γκολ. Στην συνέχεια πήγε στον Άρη για δύο χρόνια όπου αγωνίστηκε σε 37 αγώνες πρωταθλήματος, σημειώνοντας ένα τέρμα (στις 29 Απριλίου 1990, σκοράροντας με κεφαλιά το 1-0 στον αγώνα Αρης - Ολυμπιακός 2-1), 7 αγώνες Κυπέλλου και 1 αγώνα Λιγκ Καπ. Ολοκλήρωσε την καριέρα του στον Ηρακλή με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε 9 φορές.

Τίτλοι
------

* Πρωτάθλημα Ελλάδος: **1** (1984-85)



1. ↑  ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΣΟΥΡΕΛΑΣ Ο ΒΕΝΙΑΜΙΝ
Το **ακορντεόν** είναι αερόφωνο πληκτροφόρο μουσικό όργανο, ιδιαίτερα διαδεδομένο στη λαϊκή και παραδοσιακή μουσική πολλών Ευρωπαϊκών και Αμερικανικών χωρών. Εφευρέθηκε κατά πάσα πιθανότητα στη Γερμανία το 1822, αν και το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας ανήκει στον *Cyrill Demian* (1829). Έχει σχήμα κουτιού και αποτελείται από δύο πληκτρολόγια και μια αεροπαραγωγό φυσούνα που συμπιέζεται και επεκτείνεται από τον εκτελεστή. Ο ήχος παράγεται με τη δόνηση μεταλλικών ελασμάτων στο εσωτερικό του, που πάλλονται με τη ροή του αέρα.

Τρόπος παιξίματος
-----------------

Το ακορντεόν παίζεται κρατώντας το με τα δύο χέρια στο ύψος του στήθους. Χρησιμοποιούνται ιμάντες στήριξης (από το όργανο στους ώμους) λόγω του βάρους του οργάνου. Το αριστερό χέρι χειρίζεται ένα πληκτρολόγιο παρόμοιο με αυτό του μπαντονεόν, που αντιστοιχεί σε 6 έως και 140 διαφορετικούς συνδυασμούς ελεύθερων μπάσων νοτών ή συγχορδιών. Ο ρόλος του είναι πολυδιάστατος ανάλογα με τον τύπο του ακορντεόν (μπαγιάν, μπαντονεόν, κλασικό ακκορντεόν με πλήκτρα στο δεξί χέρι). Στο δεξί χέρι αντιστοιχεί ένα πληκτρολόγιο παρόμοιο μ' αυτό του πιάνου -στο κλασικό ακκορντεόν-, για την εκτέλεση της μελωδίας. Ενίοτε το δεξί πληκτρολόγιο έχει μορφή παρόμοια με το αριστερό, όπως και στο μπαντονεόν, το ρώσικο ακορντεόν (μπαγιάν) και την κονσερτίνα. Η φυσούνα χειρίζεται και από τα δύο χέρια, όχι μόνο για την παραγωγή αέρα, αλλά και για την διαφοροποίηση των δυναμικών. Ακόμη, το ακορντεόν διαθέτει κουμπιά, που ονομάζονται ρεζίστρα ή ρετζίστρα τα οποία διαφοροποιούν τη χροιά του ήχου, τόσο στο δεξί όσο και στο αριστερό μέρος, συνήθως με συνδυασμούς οκτάβων.

Μουσική για ακορντεόν
---------------------

Λόγω του σχετικά μικρού μεγέθους του, αλλά και της ιδιότητάς του να συνδυάζει μελωδία και συνοδεία, το ακορντεόν αγαπήθηκε και ενσωματώθηκε στη λαϊκή και παραδοσιακή μουσική πολλών λαών. Στην Ευρώπη, συνδέθηκε άρρηκτα με τη γαλλική λαϊκή μουσική του 20ού αιώνα, όπως επίσης και με το ρεπερτόριο του ταγκό. Ευρεία είναι η διάδοσή του στην ιταλική και ελληνική μουσική, ενώ αποτελεί κυρίαρχο όργανο σε μπάντες σλαβόφωνων χωρών.

Δείτε επίσης
------------

* Μπαντονεόν

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **ακορντεόν**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ακορντεόν** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85000385
* GND: 4122772-4
* BNF: cb11987678s (data)
* NDL: 00560141
* NKC: ph118321

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Μουσική
 |

 |
Λογότυπο του TVNZ 1.
Το **TVNZ 1** είναι το πρώτο εθνικό τηλεοπτικό κανάλι που ανήκει και λειτουργείται από τον κρατικό τηλεοπτικό οργανισμό Television New Zealand (TVNZ). Ήταν ο πρώτος μεγάλος τηλεοπτικός σταθμός στη Νέα Ζηλανδία, ξεκινώντας από το 1960 και μετά με ανεξάρτητες εγκαταστάσεις στα τέσσερα κύρια κέντρα στο Ώκλαντ, Ουέλινγκτον, Κράισττσερτς και Ντάνεντιν, ενώ άρχιζαν να μοιράζονται τον προγραμματισμό μεταξύ τους σε πραγματικό χρόνο το 1969 ως NZBC TV (αν και οι μεμονωμένες εγκαταστάσεις διατηρούσαν τους κωδικούς κλήσης τους στη δεκαετία του 1970). Το κανάλι ανέλαβε το σημερινό όνομά του τον Οκτώβριο του 2016.

Το TVNZ 1 είναι δημόσιος εμπορικός τηλεοπτικός οργανισμός. Το κεντρικό σημείο του TVNZ 1 είναι τα νέα και τα τρέχοντα γεγονότα, τα οποία παράγονται με το μπάνερ 1 News Now. Μεταδίδει θεατρικά, ψυχαγωγικά και δραματικά προγράμματα (με πολλά βρετανικά και εγχώρια προγράμματα εντός αυτών). Το κανάλι μεταδίδεται στο κυβερνητικό επίγειο δίκτυο Kordia καθώς και σε έναν από τους δύο δορυφορικούς αναμεταδότες της Kordia, και περιλαμβάνεται στα πακέτα καναλιών στις πλατφόρμες Freeview, Igloo και Sky.

Εκτιμάται ότι το 98.5% των νοικοκυριών της Νέας Ζηλανδίας με τηλεοπτικό δέκτη έχουν πρόσβαση στο TVNZ 1. Πάνω από το 50% του προγράμματος του καναλιού είναι τοπικές παραγωγές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Our Channels». *TVNZ Ondemand*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιανουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2017.
**Walter Mazzarri** (προφέρεται στα ιταλικά: [/ˈvalter madˈdzarri/]</link> ; γεννημένος 1 Οκτωβρίου 1961) είναι Ιταλός επαγγελματίας προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην παίκτης. Είναι ο προπονητής του συλλόγου της Serie A Napoli .

Μετά από μια 14χρονη καριέρα σε ιταλικούς συλλόγους, όπως η Ρετζιάνα και η Έμπολι, ο Ματσάρι ήταν προπονητής σε αρκετές μικρότερες ιταλικές ομάδες και το 2007 ανέλαβε μια προπονητική θέση στη Σαμπντόρια. Με τη βοήθεια της επιθετικής συνεργασίας του Antonio Cassano και του Giampaolo Pazzini, οδήγησε την ομάδα στην πρόκριση για το Κύπελλο UEFA στην πρώτη του σεζόν και στη συνέχεια έφτασε στον τελικό του Coppa Italia την επόμενη χρονιά. Το 2009, εντάχθηκε στη Νάπολι, όπου υλοποίησε το σχηματισμό 3–4–3 με τον οποίο αργότερα συνδέθηκε. Με την επιθετική τριάδα των Ezequiel Lavezzi, Edinson Cavani και Marek Hamšík, με το παρατσούκλι *I tre tenori* ("Οι τρεις τενόροι"), βοήθησε την ομάδα να προκριθεί στο UEFA Champions League για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου το 2011 και κέρδισε το Coppa Italia την επόμενη σεζόν, το πρώτο τρόπαιο του συλλόγου σε περισσότερα από 20 χρόνια. Στην τελευταία του σεζόν με την ομάδα, κατάφερε να τερματίσει στη δεύτερη θέση στη Serie A, το καλύτερο πρωτάθλημα του συλλόγου εδώ και περισσότερα από 20 χρόνια. Το 2013, μετακόμισε στην Ίντερ, αλλά απολύθηκε στα μισά της δεύτερης σεζόν του με τον σύλλογο. Αργότερα διηύθυνε την Τορίνο στη Serie A και είχε έναν χρόνο επικεφαλής της Γουότφορντ στην Premier League της Αγγλίας το 2016–17. Το 2023, μετά από ένα χρόνο κενό από την τελευταία του διοίκηση για την Κάλιαρι, επέστρεψε στη Νάπολι .

Ως προπονητής στην Ιταλία, ο Mazzarri έγινε γνωστός για τις δικαιολογίες για κακές εμφανίσεις που έκανε κατά τη διάρκεια συνεντεύξεων μετά τον αγώνα.  






1. ↑  Luigi Trapani Lombardo (14 Νοεμβρίου 2014). «Le scuse di Mazzarri: ecco le migliori 10 'perle' del tecnico». *Calcioweb* (στα Italian). CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  «Fenomenologia delle scuse di Walter Mazzarri». *Esquire Italy* (στα Italian). 7 Φεβρουαρίου 2020. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
Συντεταγμένες: 8°43′S 125°34′E﻿ / ﻿8.717°S 125.567°E﻿ / -8.717; 125.567

Το **Αϊλεου** (πορτογαλικά και τετούμ: Aileu) είναι μια πόλη του Ανατολικού Τιμόρ. Είναι η πρωτεύουσα του διαμερίσματος Αϊλέου Επαρχίας Αϊλέου. Έχει πληθυσμό 2.927 κατοίκων (απογραφή 2010). Βρίσκεται κεντρο-δυτικά του Ανατολικούβ Τιμόρ, δυτικά της Λόρο Μούνου, δυτικά του Διαμερίσματος και κεντρικά της επαρχίας Αϊλέου.

Γεωγραφία
---------

Η Αϊλέου βρίσκεται κεντρο-δυτικά του Ανατολικούβ Τιμόρ, δυτικά της Λόρο Μούνου, δυτικά του Διαμερίσματος και κεντρικά της επαρχίας Αϊλέου.

Δημογραφία
----------

Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 η Αιλέου είχε 2.927 κατοίκους.

| Χρονιά | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 2010 | 2.927 |

Εικόνες
-------

* 
* 
* 
*

Δείτε επίσης
------------

* Αϊλέου
* Αϊλέου (επαρχία)

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.statistics.gov.tl/wp-content/uploads/2019/01/Aileu-em-Numeros-2017.pdf.
2. ↑  «Ministry of State Administration and Territorial Management: District profile summary - Aileu». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αϊλέου (πόλη)** |

* Friends of Aileu