recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **μάχη της Μπαζέιγ** (γαλ. *Bataille de Bazeilles*, γερμ. *Kampf um Bazeilles*) ήταν πολεμική εμπλοκή και μέρος της μάχης του Σεντάν και του Γαλλοπρωσικού Πολέμου του 1870 - 1871 γενικότερα. Είναι από τις πρώτες μάχες της σύγχρονης εποχής που έγινε μέσα σε κατοικημένη αστική περιοχή.

Η εξέλιξη της μάχης
-------------------

Μια μέρα πριν από την έναρξη της μάχης, το ανιχνευτικό σώμα των Βαυαρών είχε αποτρέψει την ανατίναξη της σιδηροδρομικής γέφυρας από τους Γάλλους. Κατά την διάρκεια της καταδίωξης που επακολούθησε, οι Βαυαροί βρήκαν σθεναρή αντίσταση από τους Γάλλους, οι οποίοι τοποθέτησαν στο χωριό Μπαζέιγ μονάδες πεζικού και ναυτικού πεζικού της «Γαλάζιας διμοιρίας», με εντολή να υπερασπιστούν τον τόπο «μέχρι τελευταίας βολής». Οι δρόμοι και τα σπίτια οχυρώθηκαν. Στη μάχη που ακολούθησε Βαυαροί και Γάλλοι υπέστησαν μεγάλες απώλειες και κάλεσαν αλλεπάλληλες ενισχύσεις από τις εφεδρείες τους. Στην μάχη πήραν μέρος και οπλισμένοι πολίτες από τα γύρω σπίτια, εξοργίζοντας έτσι τους Βαυαρούς, οι οποίοι αντέδρασαν με εμπρησμούς των σπιτιών, από όπου έρχονταν τα πυρά. Μέχρι το μεσημέρι όλα τα σπίτια του χωριού κάηκαν.

Απώλειες
--------

Οι Γαλλικές πηγές αναφέρουν ότι η «Γαλάζια Μεραρχία» την ημέρα αυτή έχασε 2.655 μέλη της.

Οι Βαυαροί αναφέρουν την απώλεια 213 αξιωματικών και 3.876 ανδρών γενικά, και ιδιαίτερα 64 νεκρούς αξιωματικούς και περίπου χίλιους στρατιώτες ειδικά στην μάχη της Μπαζέιγ.

Σύμφωνα με τους Γάλλους, 39 κάτοικοι του χωριού σκοτώθηκαν, και άλλοι 150 τραυματίστηκαν βαριά και πέθαναν στους επόμενους μήνες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Geoffrey Wawro: *The Franco-Prussian War: The German Conquest of France in 1870-1871*, Cambridge University Press, 2003, ISBN 0521584361, 9780521584364, 327 S. Seite 213 ff[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  «Site non officiel des Troupes De Marine». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2011.
3. ↑  Schmidthuber (Hrsg.): Der deutsch-Französische Krieg 1870/71 unter besonderer Berücksichtigung der Antheilnahme der Bayern. Auszug aus dem Generalstabswerk. Landshut 1900, S. 116/117
4. ↑  Jan N. Lorenzen: *Die großen Schlachten - Mythen, Menschen, Schicksale*, Campus Verlag, 2006, Frankfurt a. M. S. 162

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μάχη της Μπαζέιγ** |
Η **ετανερσέπτη** (αγγλικά: Etanercept) με το εμπορικό όνομα Enbrel, Ecticovo αποτελεί βιολογική θεραπεία αυτοάνοσων θεραπειών της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, της νεανικής ιδιοπαθούς αρθρίτιδας, της ψωριασικής αρθρίτιδας, της ψωρίασης κατά πλάκας και της αγκυλοποιητικής σπονδυλίτιδας. Είναι ένα μεγάλο μόριο, που συνδέεται με τον TNFα εμποδίζοντας τον και μειώνοντας τον ρόλο του σε διαταραχές που περιλαμβάνουν υπερβολική φλεγμονή σε ανθρώπους και άλλα ζώα, όπως τα παραπάνω αυτοάνοσα νοσήματα.

Δομή
----

Η ετανερσέπτη είναι μια πρωτεΐνη σύντηξης που παράγεται από ανασυνδυασμένο DNA, αποτελεί μια τεχνητά κατασκευασμένη διμερής πρωτεΐνη σύντηξης, συγχωνεύει τον υποδοχέα TNF στο σταθερό άκρο του αντισώματος IgG1. Αρχικά απομονώθηκε η αλληλουχία DNA που κωδικοποιεί το ανθρώπινο γονίδιο για τον διαλυτό υποδοχέα TNF 2, ο οποίος είναι ένας υποδοχέας που συνδέεται με τον παράγοντα νέκρωσης όγκου-άλφα. Σε δεύτερο επίπεδο, απομονώθηκε η αλληλουχία DNA που κωδικοποιεί το ανθρώπινο γονίδιο για το άκρο Fc της ανοσοσφαιρίνης G1 (IgG1). Έπειτα, συνδέθηκε το DNA για τον υποδοχέα TNF 2 με το DNA για το IgG1 Fc. Τέλος, μεταφράστηκε το συνδεδεμένο DNA για να παραχθεί μια πρωτεΐνη που συνδέει την πρωτεΐνη για τον υποδοχέα TNF 2 με την πρωτεΐνη για το IgG1 Fc, ένα πολύπλοκο μόριο που περιέχει 6 Ν-γλυκάνες, έως 14 Ο-γλυκάνες και 29 δισουλφιδικές δομές γέφυρας.

ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ
----------------------

Στις 2 Μαΐου 2008, ο Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (FDA) τοποθέτησε μια προειδοποίηση μαύρου κουτιού (black box) για την ετανερσέπτη λόγω μιας σειράς σοβαρών λοιμώξεων που σχετίζονται με το φάρμακο, επανενεργοποίησης της λανθάνουσας φυματίωσης και των λοιμώξεων από ηπατίτιδα Β, ακόμα και θανάτων. Οι αντιδράσεις στο σημείο της ένεσης, όπως ερυθρότητα και πόνος, είναι συχνές και εμφανίζονται σε περίπου 11,4% των περιπτώσεων.

ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΔΡΑΣΗΣ
-----------------

Υπάρχουν δύο διακριτοί υποδοχείς για τον TNF (TNFRs), μια πρωτεΐνη 55 kilodalton (p55) και μια πρωτεΐνη 75 kilodalton (p75). Η βιολογική δραστηριότητα του TNF εξαρτάται από τη δέσμευση σε οποιονδήποτε υποδοχέα κυτταρικής επιφάνειας (p75 ή p55). Η ετανερσέπτη είναι μια διμερής διαλυτή μορφή του υποδοχέα p75 TNF που μπορεί να συνδεθεί με δύο μόρια TNF, απομακρύνοντάς τα έτσι αποτελεσματικά από την κυκλοφορία. Η ετανερσέπτη μπορεί να δεσμεύεται μόνο με τη δραστική τριμερή μορφή του TNF, διότι η θέση πρόσδεσής του βρίσκεται στη σχισμή μεταξύ των υπομονάδων. σε ιστούς και υγρά ατόμων με ρευματοειδή αρθρίτιδα, ψωριασική αρθρίτιδα, αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα και ψωρίαση κατά πλάκας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Etanercept». *go.drugbank.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2024.
Το δεύτερο γνωστό τσάκρα ονομάζεται ιερό τσάκρα ή αλλιώς **Σβαντιστάνα** (Σανσκριτικά: स्वाधिष्ठान) που είναι η έδρα του υποσυνείδητου νου όπου αποθηκεύονται όλες οι εμπειρίες της ζωής από την αρχή της ύπαρξής μας. Θεωρείται ως το ενεργειακό κέντρο που αφορά το συναισθηματικό πλούτο του ανθρώπου, τις σχέσεις του με τους άλλους, τον ερωτισμό, τη σεξουαλικότητα, το πάθος, την οικειότητα, την ευχαρίστηση και τη δημιουργικότητα.

Η Σβαντιστάνα έχει έξι πέταλα και ένα μισοφέγγαρο.
Οι ασκητές της γιόγκας πιστεύουν πως το Σβαντιστάνα βρίσκεται στην κάτω κοιλιακή χώρα, περίπου τρία δάκτυλα κάτω από τον αφαλό του καθενός. Συνδέεται με το στοιχείο του νερού που θεωρείται πως καθρεφτίζει την αρμονία όλων των πτυχών της ζωής, τη ροή και την ελαστικότητα. Το χρώμα που το αντιπροσωππεύει είναι το πορτοκαλί. Μέσω αυτού, ισορροπείται η αρσενική και η θηλυκή ενέργεια και διαμορφώμεται η σεξουαλικότητα του ανθρώπου.

Φιλοσοφική Θεώρηση
------------------

Όσοι πιστεύουν στα τσα τσάκρα θεωρούν πως όταν το τσάκρα Σβαντιστάνα βρίσκεται σε ισορροπία, ο άνθρωπος έρχεται πιο κοντά με τους άλλους, αποκτά θετικότητα, αισιοδοξία, ζει τη στιγμή, είναι πιο χαρούμενος, έχει περισσότερη όρεξη και τονώνεται η σεξουαλική του ζωή. Η επιτυχία, ο πλούτος, ο ενθουσιασμός, η αφθονία και ο αισθησιασμός θεωρούνται επίσης χαρακτηριστικά του Σβαντιστάνα.

Για την διατήρηση αυτή της ισορροπίας οι ασκητές πιστεύουν πως μεγάλο ρόλο παίζει η διατροφή, η περιποίηση του σώματος και η ενασχόληση με κάποιο χόμπι, όπως ο χορός και το κολύμπι. Πιστεύουν πως έτσι, ο άνθρωπος θα ανακαλύψει ότι έχει απεριόριστη δύναμη και ότι ακολουθεί έναν πιο υγιή τρόπο ζωής. Επιπλέον πως θα κατανοήσει βαθύτερα συναισθήματα, θα γίνει πιο εκφραστικός και θα δει ότι η σχέση με τον εαυτό του και τους γύρω του λειτουργεί αρμονικά. Σημαντική είναι και η εξάσκηση της Ταντρικής Γιόγκα, η οποία συνδέει το σώμα με τον αισθησιασμό.

Από την άλλη πλευρά πιστεύουν πως αν το Σβαντιστάνα μπλοκαριστεί, δημιουργούνται προβλήματα όπως φοβίες, η ανασφάλεια, ο υπερβολικός συναισθηματισμός, το πάθος με καταστάσεις και ανθρώπους, καθώς και η σεξουαλική εξάρτηση, οι εμμονές, οι ψυχαναγκασμοί και οι αγενείς συμπεριφορές. Όσον αφορά το σωματικό κομμάτι, δημιουργούνται πόνοι, σεξουαλικά θέματα, προβλήματα με το ουροποιητικό σύστημα, γυναικολογικά ή ανδρολογικά θέματα, αναιμία, χαλαρότητα της κοιλιάς, και δυσκοιλιότητα.

Ως θεραπεία του δεύτερου τσάκρα μπορούν να θεωρηθούν αρκετά πράγματα. Για παράδειγμα, η σχέση που έχει ο άνθρωπος με το περιβάλλον παίζει καθοριστικό ρόλο. Το να ξαπλώνει στο φως του ηλίου, να αγναντεύει τα φυσικά τοπία, να ακούει τους ήχους της φύσης και να διαλογίζεται, φέρνουν πίσω τη χαμένη ισορροπία. Ο σωστός τρόπος αναπνοής είανι κάτι που επίσης θα φέρει θετική ενέργεια και αποτελέσματα όσον αφορά το ξεμπλοκάρισμα του ιερού τσάκρα. Τέλος, δεν θα πρέπει να παραληφθεί η σημαντικότητα του ήχου, καθώς διαδραματίζει μεγάλο ρόλο για το τσάκρα αυτό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Svadhishthana Chakra - Lower Abdominal Centre». *Yoga In Daily Life*.
2. ↑  «What You Need to Know About the Sacral Chakra». *Yoga Journal*. 27 Απριλίου 2021.
*Tommotia admiranda*
Το ***Tommotia*** είναι ένα μικρό οστρακώδης απολίθωμα από την Πρώιμη Κάμβρια περίοδο. Αρχικά, αναγνωρίστηκε μόνο ένα κωνικό κέλυφος, το οποίο αρχικά θεωρείτο ότι αποτελεί τμήμα ενός πρώιμου κεφαλόποδου, είτε ενός καλαμαριού-όπως πλοκάμι είτε ενός σαλιγκαριού-όπως πόδια. Πιο πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι ο κώνος δεν είναι απομεινάρια ενός πλήρους ζώου, αλλά ένα sclerite ενός μεγαλύτερου ζώου με μαλακό σώμα που θα έμοιαζε με έναν χιτώνα ή ένα θαλάσσιο ποντίκι. Τα απολιθώματα του ονομάζονται *Camanella* και μπορεί να είναι ένας άλλος τύπος sclerite από το ίδιο ζώο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Begtson, Stefan (1970). «The Lower Cambrian fossil *Tommotia*». *Lethaia* **3** (4): 363–392. doi:10.1111/j.1502-3931.1970.tb00829.x.

Το *Tommotia* λανθασμένα ανακατασκευάστηκε ως κεφαλόποδο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* The Tommotian Age of the Early Cambrian Epoch
Η **ΟΕ Σάντα Κολόμα** (καταλανικά: *UE Santa Coloma*) είναι ποδοσφαιρικό σωματείο τής Ανδόρρας που εδρεύει στον οικισμό Σάντα Κολόμα. Επίσημα ονομάζεται «Εσκάλε ΟΕ Σάντα Κολόμα» (Escale UE Santa Coloma), λόγω χορηγίας των σούπερμαρκετ «Escale».

Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1986 και παίζει στην πρώτη κατηγορία του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου τής Ανδόρρας, την Πριμέρα Ντιβιζιό. Το γήπεδο της ομάδας είναι το Καμπ ντ' Εσπόρτς ντ' Αϊζοβάλ χωρητικότητας 1.800 θεατών. Συχνά συγχέεται λόγω ονομασίας με την συντοπίτισσα ΦΚ Σάντα Κολόμα, αλλά οι δύο ομάδες δεν έχουν καμία σχέση.

Ιστορία
-------

Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1986 και από το 1999 μέχρι την περίοδο 2007-2008 έπαιζε στη δεύτερη κατηγορία ποδοσφαίρου τής Ανδόρρας, τη Σεγκόνα Ντιβιζιό. 

Αμέσως την επόμενη χρονιά 2008 προβιβάζεται ως πρωταθλήτρια στην πρώτη κατηγορία, την Πριμέρα Ντιβιζιό και ήδη την περίοδο 2009/10 θα τερματίσει δεύτερη, την καλύτερή της θέση ως τώρα. Αυτή η θέση θα της επιτρέψει να πάρει μέρος για πρώτη φορά την περίοδο 2010/11 σε ευρωπαϊκή διοργάνωση στον πρώτο προκριματικό γύρο της ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ, όπου θα ηττηθεί δύο φορές (0:3 και 0:2) από την ΦΚ Μόγκρεν Μπούντβα του  Μαυροβουνίου.

Το 2010 έφτασε κοντά στην κατάκτηση του κυπέλλου Ανδόρρας, το (Κόπα Κονστιτουθιό), αλλά έχασε στον τελικό από την Ουνιό Εσπορτίβα Σαν Τζουλιά με 1:0. Από την ίδια ομάδα θα αποκλειστεί και στον τελικό του 2011 με σκορ 3:1

Αντιπαλότητες
-------------

Η τοπική αντίπαλος της ομάδας ΟΕ Σάντα Κολόμα είναι η ΦΚ Σάντα Κολόμα. Η αντιπαλότητα μεταξύ των δύο ομάδων έχει αυξηθεί από την περίοδο 2009/10, όταν και οι εν λόγω ομάδες άρχισαν να συναγωνίζονταν πλέον, με σκοπό την κατάκτηση του πρωταθλήματος.

Επιτυχίες
---------

* **Πριμέρα Ντιβιζιό:**
	+ *Δεύτερη θέση (2):* 2010, 2014
* **Κόπα Κονστουτισιό:** 
	+ **Κυπελλούχος (2):** 2013, 2016
	+ *Φιναλίστ (2):* 2010, 2011
* **Σούπερ Καπ Ανδόρρας:**
	+ **Κυπελλούχος (1):** 2016
	+ *Φιναλίστ (1):* 2013
* **Σεγκόνα Ντιβιζιό:**
	+ *Πρωταθλήτρια (1):* 2007–08

Έμβλημα
-------

Το έμβλημα του συλλόγου άλλαξε το 2014.

* Έως το 2014Έως το 2014
* 2014–σήμερα2014–σήμερα

Πηγές
-----

1. ↑  faf.ad FC Lusitans i FC Santa Coloma jugaran la final de la Copa Constitució
2. ↑  Els gols de Juli Sánchez decideixen el derbi colomenc a favor del Pidasa Diari Bondia Andorra

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Προφίλ του συλλόγου στην UEFA
Η **Κατιούσα** (ρωσικά: *Катю́ша* —Κατερίνα, υποκοριστικό της Αικατερίνης στα ρωσικά: *Екатерина*) είναι δημοφιλές ρωσικό (σοβιετικό) πολεμικό τραγούδι, που γράφτηκε το 1938, σε σύνθεση Ματβέι Μπλάντερ και σε στίχους Μιχαήλ Ισακόφσκι. Το κομμάτι έγινε ιδιαίτερα γνωστό κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, όπου χρησιμοποιούταν για να εξυψώσει το ηθικό των στρατιωτών που μάχονταν για την πατρίδα. Πρώτη το ερμήνευσε η Βαλεντίνα Μπατίσεβα, με τους Γκεόγρκι Βιογκράντοφ και Βζεβόλοντ Τιουτούνικ, με την ορχήστρα του Κνουσέφτσκι, στις 28 Νοεμβρίου του 1938. Ενώ έχουν ακολουθήσει κι άλλοι Ρώσοι ερμηνεύτριες όπως η Λίντια Ρουσλάνοβα, ο Ιβάν Ρεμπρόφ και ο Ιωσήφ Κομπζόν, μεταξύ πολλών άλλων τραγουδιστών.

Ωστόσο, πριν την αυθεντική του εκτέλεση, το τραγούδι τραγουδιόταν από μαθήτριες σχολείων της Μόσχας, προς τους στρατιώτες που πήγαιναν να πολεμήσουν εναντίον της Ναζιστικής Γερμανίας, τον Ιούλιο του 1941. Το τραγούδι μιλάει για μία κοπέλα που τραγουδά, κρατώντας στα χέρια της τα γράμματα του αγαπημένου της, ο οποίος βρίσκεται στο μέτωπο. Ένα από τα θέματα του τραγουδιού είναι ότι όσο η αγαπημένη του τον αγαπά εκείνος θα έχει τη δύναμη να μάχεται για τον λαό και την πατρίδα. Πιθανώς ο προωθητής πυραύλων του Κόκκινου Στρατού να πήρε το όνομά του από αυτό το τραγούδι.

Το κομμάτι αυτό έχει μεταφερθεί σε πολλές άλλες γλώσσες. Το 1943, οι Ιταλοί παρτιζάνοι το τραγουδούσαν υπό τους στίχους Φελίτσε Κατσιόνε. Ο τίτλος του ήταν *Fischia il vento* και έγινε ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια των ανταρτών μαζί με το *Bella Ciao* και το *La Brigata Garibaldi*. Το τραγούδι, επίσης, τραγουδήθηκε από τους Έλληνες αντάρτες, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου του 1946-1949, με τίτλο *Ο Ύμνος του ΕΑΜ*

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Катюша / Katyusha». Μarxists.org. Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2017.
2. ↑  Σύμφωνα με την ιστοσελίδα Russian-Records.com
3. 1 2  «Of Russian origin: Katyusha». Russiapedia.rt. Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2017.
4. ↑  «Canti della Resistenza - Fischia il Vento». Partigiano.net. Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Катюша / Katyusha — Lyrics and MP3 song, στο Marxists Internet Archive
* Article about the song(Ρωσικά)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 175367946
* LCCN: n00066800

 |

 |
Η **ΦΚ Σλάβια-Μοζίρ** (λευκορωσικά: ФК Славія-Мазыр, προφέρεται: [maˈzɨr]) είναι ποδοσφαιρική ομάδα, με έδρα το Μοζίρ της Λευκορωσίας.

Ιστορία
-------

Η ομάδα ιδρύθηκε το 1987 ως *Πολέσιε Μοζίρ* (Палессе Мазыр). Μεταξύ του 1987 και του 1991 αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα Λευκορωσικής ΣΟΣΔ. Από το 1992 μέχρι το 1995 μετείχε στη δευτέρου επιπέδου Πρώτη Κατηγορία Λευκορωσίας. Την περίοδο 1994/95 μετονομάστηκε σε ΜΠΚΤ Μοζίρ (МПКЦ Мазыр), ονομασία προερχόμενη από το *Μοζίρ Βιομηχανικό-Εμπορικό Κέντρο* (Мазырскі Прамыслова-Камерцыйны Цэнтр). Η ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα της Πρώτης Κατηγορίας, κερδίζοντας την άνοδο στην ανώτατη κατηγορία της χώρας, τη Βισέισαγια Λίχα αγωνιζόμενη για πρώτη φορά το 1995. 

Τα πρώτα χρόνια ήταν αρκετά επιτυχημένα. Η ομάδα τερμάτησε στη 2η θέση το 1995, ενώ την επόμενη περίοδο, το 1996, έγινε η πρώτη ομάδα μετά τη Ντιναμό Μινσκ που κατέκτησε το πρωτάθλημα. Το 1998 ο σύλλογος μετονομάστηκε σε *Σλάβια-Μοζίρ* (Славія-Мазыр) και την επόμενη περίοδο, το 1999 κατέλαβε τη 2η θέση, για να στεφθεί και πάλι πρωταθλήτρια το 2000. Έπειτα, ο σύλλογος είχε άσχημες επιδόσεις και ως αποτέλεσμα το 2005 τερμάτισε στην τελευταία θέση του βαθμολογικού πίνακα, γνωρίζοντας έτσι τον υποβιβασμό.

Έπειτα από τον υποβιβασμό, λόγο της άσχημης οικονομικής κατάστασης στην οποία περιήλθε ο σύλλογος, προχώρησε σε συγχώνευση με τη ΖΛΙΝ Γκόμελ. Ο νέος σύλλογος που δημιουργήθηκε, μετονομάστηκε αρκετές φορές μέχρι να επανέλθει στην πρότερη ονομασία *Σλάβια-Μοζίρ*.

Ονομασίες
---------

* 1987–1994: Πολέσιε (Палессе)
* 1995–1997: ΜΠΚΤ (МПКЦ)
* 1998–2005: Σλάβια-Μοζίρ (Славія-Мазыр)
* 2006–2007: Σλάβια-ΖΛΙΝ (Мазыр-ЗЛіН)
* 2007–2008: Μοζίρ (Мазыр)
* 2008–τώρα: Σλάβια-Μοζίρ (Славія-Мазыр)

Έμβλημα
-------

Το έμβλημα του συλλόγου όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.

* Έως το 2014Έως το 2014
* 2014–σήμερα2014–σήμερα

Επιτυχίες
---------

* **Βισέισαγια Λίχα**
	+ Πρωταθλήτρια (2): 1996, 2000
	+ Δεύτερη θέση (2): 1995, 1999

* **Κύπελλο Λευκορωσίας**
	+ Κυπελλούχος (2): 1995–96, 1999–00
	+ Φιναλίστ (2): 1998–99, 2000–01

Παραπομπές
----------

1. ↑  Με...150 για την πρόκριση! real.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα FC Slavia-Mozyr  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Με την ονομασία ***Χρονικόν Ανθίμου*** είναι γνωστό ένα ιστορικό έργο, μια *χρονογραφία*, η οποία αναφέρει ως συγγραφέα της κάποιον «Άνθιμο Αθηναίο», αλλά αποδείχθηκε ότι γράφηκε από τον Αθηναίο λόγιο Ιωάννη Μπενιζέλο. Ο πλήρης τίτλος του ήταν, σύμφωνα με πληροφορία του Μπυσόν, *Βιβλίον ιστορικόν περιέχον διαφόρους ιστορίας, συγγραφέν υπό εμού του ταπεινού Ανθίμου Αθηναίου...*, ενώ κατά τον Χοπφ ήταν *Βιβλίον ιστορικόν περιέχον διαφόρους ιστορίας / εσυγγράφη υπ' εμού του ταπεινού Ανθίμου Αθηναίου 1614 Νοεμβρίου 20*.

Μέρος της χρονογραφίας αυτής με τον τίτλο *Επιτομή περί της των Αθηνών πολιτείας* δημοσιεύθηκε το 1815 στη Βενετία από τον Χριστόφορο Περραιβό ως μέρος της *Ιστορίας του Σουλίου και της Πάργας* (τόμος Β΄, σσ. 95-177), χωρίς να αναφέρεται το όνομα του συγγραφέα.

Ο Αθηναίος αγωνιστής του 1821 και ιστοριογράφος Διονύσιος Σουρμελής στο βιβλίο του *Κατάστασις συνοπτική της πόλεως Αθηνών...* (1846) απεκάλυψε ότι ο συγγραφέας του χρονικού δεν ήταν ο «Άνθιμος», ούτε ο Περραιβός, αλλά ο Ιωάννης Μπενιζέλος. Δεν ταύτισε όμως την επιτομή του Περραιβού με το *Χρονικόν Ανθίμου*.

Το 1822 ο Κυριακός Πιττάκης αγόρασε το χειρόγραφο της χρονογραφίας, το οποίο απαρτιζόταν από 300 περίπου σελίδες τέταρτου σχήματος, και δημοσίευσε μέρος του έργου στην *Αρχαιολογική εφημερίδα* του 1853. Αργότερα, το 1869, ο Επαμεινώνδας Σταματιάδης δημοσίευσε ως προσθήκη στην πραγματεία του *Οι Καταλανοί εν τη Ανατολή : οις προσετέθη και ανέκδοτός τις χρονολογία των Αθηνών* μέρος του χρονικού (όπως υποδηλώνει και ο υπότιτλος), κυρίως το αναφερόμενο στην περίοδο μετά την άλωση των Αθηνών από τον Ομάρ.

Τελικώς ο συγγραφέας και λαογράφος Θεμιστοκλής Φιλαδελφεύς απέδειξε το 1900 ότι ο συγγραφέας του *Χρονικού του Ανθίμου* ήταν ο Ιωάννης Μπενιζέλος, ο οποίος, φοβούμενος τους Τούρκους, έγραψε το *Χρονικόν* με το ψευδώνυμο «Άνθιμος».

Το *Χρονικόν Ανθίμου* είναι πολύτιμο για τις ιστορικές πληροφορίες που παρέχει. Περιλαμβάνει στο πρώτο του μέρος την ιστορία της Αθήνας μέχρι την καταστροφή της το 1687 από τον Φραντσέσκο Μοροζίνι. Στο δεύτερο μέρος, υπό τη μορφή ημερολογίου τιτλοφορούμενου «Εφημερίδες», αναφέρει γεγονότα που καλύπτουν την περίοδο από το 1754 μέχρι το 1800.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Nouvelles Recherches*, τόμ. 10, σελ. 160
2. ↑  Περιοδικό *Αρμονία*, 1900

Πηγές
-----

* Δ. Κατηφόρη: το λήμμα «Ανθίμου Χρονικόν» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελίδα 657
* Θ. Φιλαδελφέως: *Ιστορία των Αθηνών*, Αθήναι 1902, τόμ. Β΄, σσ. 255 κ.ε.
Κύριο λήμμα: Ρεάλ Μαδρίτης

Ρεάλ Μαδρίδ Κλουμπ δε Φούτμπολ (ισπανικά: *Real Madrid Club de Fútbol*, προφέρεται: [reˈal maˈðɾið ˈkluβ ðe ˈfuðβol]) είναι το όνομα τόσο του κύριου τμήματος του συλλόγου, δηλαδή του ποδοσφαίρου, όσο και του ιδρύματος. Έτσι, όλα τα υπόλοιπα ιστορικά αθλητικά τμήματα χρησιμοποιούν αυτό της ποδοσφαιρικής ομάδας, που είναι η επίσημη ονομασία του φορέα, αν και μερικές φορές δεν εμφανίζεται ολοκληρωμένη λόγω του ευρέως γνωστού ακρονυμίου «Ρεάλ Μαδρίτης» (Real Madrid). Σήμερα, τα ενεργά τμήματα είναι αυτό του ποδοσφάιρου, της καλαθοσφάιρισης με τον διακριτικό τίτλο «Ρεάλ Μαδρίδ ντε Μπαλονθέστο» (Real Madrid de Baloncesto) και του ποδοσφαίρου σάλας με την ονομασία «Ρεάλ Μαδρίδ ντε Φούτμπολ Ιντόορ» (Real Madrid de Fútbol Indoor).

Το 1902 η επίσημη ονομασία της ομάδας ποδοσφαίρου ήταν (Σοσιεδάδ) Μαδρίδ Φουτ-μπολ Κλουμπ [(Sociedad) Madrid Foot-ball Club], ενώ έπειτα από είκοσι δύο χρόνια το ίδρυμα δημιούργησε νέα αθλήματα τμήματα μέσα σε αυτό, με πρώτο τμήμα αυτό του ράγκμπι. Ιδρύθηκε στα τα τέλη του 1924, όταν κάποιοι μαθητές φίλοι του αθλητισμού και του ράγκμπι, έχοντας ως βάση το τμήμα του ποδοσφαίρου, δημιούργησαν το νέο τμήμα.

Η ανάπτυξη της ως θεσμικό όργανο και η αύξηση των οπαδών της, είχε ως αποτέλεσμα την επέκταση του πρώτου αθλητικού συγκροτήματός της, με την ονομασία «Κάμπο ντε Ντεπόρτες ντελ Ρεάλ Μαδρίδ Κλουμπ ντε Φούτμπολ» (Campo de deportes del Real Madrid Club de Fútbol) τo οποίo χτίστηκε δίπλα στο Εστάδιο Τσαμαρτίν (Estadio Chamartin) και επιτρέπε τη φιλοξενία νέων αθλημάτων, όπως το τμήμα αντισφαίρισης ή το τμήμα κολύμβησης.

Από τότε και κατά τη διάρκεια της ιστορίας εκατό χρόνων του συλλόγου, δημιουργήθηκαν πολλά τμήματα, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται επίσης, σκάκι, στίβος ανδρών και γυναικών, πετοσφαίριση, χειροσφαίριση ανδρών και γυναικών, μπέιζμπολ, μπόουλινγκ, πυγμαχία, ποδηλασία, ξιφασκία, ποδόσφαιρο, γυμναστική ανδρών και γυναικών, άρση βαρών, χόκεϊ επί πάγου και επί χόρτου, πατινάζ με ρόλερ, πάλη, πατινάζ στον πάγο ανδρών και γυναικών, πελότα με ρακέτα και καλάθι, μπότσια, κωπηλασία, πινγκ-πονγκ ανδρών και γυναικών και τοξοβολία. Τα τμήματα βρίσκονται υπό την αιγίδα του συλλόγου και τα περισσότερα από αυτά είχαν μεγάλες επιτυχίες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Η τελευταία προέκυψε από την ομάδα ποδοσφαίρου των παλαιμάχων.
2. 1 2  Diario Marca (ed.). «Otras secciones deportivas del Real Madrid». Consultado el 23.1.2014.
3. ↑  Diario El Mundo (ed.). «Las nuevas instalaciones del Madrid (Centenario del Real Madrid 1902-2002)». Consultado el 23.1.2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

  



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Anexo:Secciones deportivas del Real Madrid Club de Fútbol  της Ισπανικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Πορτογαλική Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου** (πορτογαλικά: *Liga Portuguesa de Futebol Profissional*, LPFP, ή Liga Portugal) είναι οργανισμός υπεύθυνος για το επαγγελματικό ποδόσφαιρο στην Πορτογαλία. Διεξάγει 3 διοργανώσεις με τη συμμετοχή 36 συλλόγων και 42 επαγγελματικών ομάδων, την Πριμέιρα Λίγκα (Primeira Liga), τη Σεγκούντα Λίγκα και το Τάσα ντα Λίγκα.

Στην Πριμέιρα Λίγκα συμμετέχουν 18 ομάδες και στη Σεγκούντα Λίγκα 24, συμπεριλαμβανομένων έξι ομάδων «Β» (αναπληρωματικοί των κύριων συλλόγων). Όλες αυτές οι ομάδες λαμβάνουν μέρος στο Τάσα ντα Λίγκα από την περίοδο 2007-08, εκτός από τις ομάδες «Β».

Η LPFP είναι μια ιδιωτική ένωση, που διέπεται από το αντίστοιχο καταστατικό και τους κανονισμούς που αυτά είχαν εκδοθεί σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία.

Ίδρυση
------

Η Πορτογαλική Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (LPFP) ιδρύθηκε στις 3 Φεβρουαρίου του 1978, με την ονομασία «Πορτογαλική Ένωση Επαγγελματικών Ποδοσφαίρικών Σωματείων» (Liga Portuguesa de Clubes de Futebol Profissional).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Apresentação».  Unknown parameter `|publicado=` ignored (βοήθεια); Unknown parameter `|access date=` ignored (`|access-date=` suggested) (βοήθεια)
2. ↑  «Ο que é a Liga?».  Unknown parameter `|access date=` ignored (`|access-date=` suggested) (βοήθεια); Unknown parameter `|publiced=` ignored (βοήθεια)
3. ↑  «História da LPFP».  Unknown parameter `|acessodata=` ignored (βοήθεια); Unknown parameter `|publiced=` ignored (βοήθεια)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πορτογαλική Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου** |

* Επίσημος ιστότοπος

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 141276111

 |

 |
Ο **Αναστάσιος "Τάσος" Αλιφέρης** (Λάχιον Λακωνίας, 12 Νοεμβρίου 1951 - ΗΠΑ, 5 Μαρτίου 2012) ήταν Έλληνας πολιτικός και ιατρός. Διετέλεσε Δήμαρχος Τήλου, ενώ υπήρξε και ιδρυτικό Μέλος του Ελληνικού Δικτύου Μικρών Νησιών.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Λάχιον Λακωνίας στις 12 Νοεμβρίου 1951. Ήταν παντρεμένος με την Χρύσα Αλιφέρη και είχε δύο παιδιά, τον Σπύρο και την Ανδρομάχη. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή της Σιένας στην Ιταλία και έκανε μεταπτυχιακό στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Μιλούσε Ιταλικά και Αγγλικά.

Από τη δεκαετία του 1960 έγινε μέλος της ΕΔΗΝ στον πολιτικά δύσκολο γεωγραφικό χώρο της Λακωνίας. Αυτό είχε ως συνέπεια μια σειρά δυσμενών αντιμετωπίσεών του με κορυφαία την μη εγγραφή του στο Πανεπιστήμιο το 1970, παρ’ ότι στις Πανελλαδικές εξετάσεις είχε συγκεντρώσει τα απαραίτητα μόρια. Ακολούθησε μια ανεπιτυχής προσφυγή στο Συμβούλιο Επικρατείας, από τον Νομικό Σύμβουλο του Γεωργίου Παπανδρέου κ. Λαλιώτη και επαναφορά του θέματος από τον Απόστολο Κακλαμάνη, στην πρώτη μεταπολιτευτική βουλή. Εκεί, η δεξιά απέρριψε το αίτημα, καθώς στην Ιατρική φοιτούσαν πολλοί και «δεν χωρούσαν 5 αυτής της κατηγορίας».

Το διάστημα από το 1970 μέχρι το 1976 που παρέμεινε λόγω δικτατορίας εκτός πανεπιστημιακής εκπαίδευσης απασχολήθηκε επαγγελματικά σε φαρμακοβιομηχανία, σιδηροκατασκεύες, οικοδομή, φορτοεκφορτώσεις, στο εργοτάξιο Κερατσινίου της ΔΕΗ και αλλού. Ακολούθησαναν σπουδές στην Ιταλία. Μέλος του ΠΑΣΟΚ από την ίδρυσή του στην Οργάνωση του Πειραιά, στην συνέχεια μέλος και πρόεδρος ΠΑΣΠ Σιέννας και επί 4 χρόνια πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Φοιτητών, μέλος τοπικής και Νομαρχιακής οργάνωσης ΠΑΣΟΚ Ιταλίας, αργότερα στην Τήλο με θέσεις Γραμματέα Συντονιστικής Επιτροπής Τοπικής Οργάνωσης και μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Νότιας Δωδεκανήσου. Διετέλεσε Δήμαρχος Τήλου από το 1995 έως τον θάνατό του το 2012. Επί δημαρχίας του, ο πληθυσμός της Τήλου αυξήθηκε με αναπτυξιακούς δείκτες πρωτοφανείς για παραμεθόριο ακριτική περιοχή. Συνιδρυτής του Ελληνικού Δικτύου Μικρών Νησιών και αναπληρωτής Εκπρόσωπός του στην Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Δικτύων Μικρών Νησιών. Πρόεδρος του ΣΥ.Ν.Δ.ΚΕ (Συμβούλιο Νησιώτικων Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδας), από το 2006 έως και τον θάνατο του το 2012.

Διακρίσεις
----------

* Βραβείο «ΒΥΡΩΝΑ ΑΝΤΥΠΑ» από την «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ» (1999)
* Bραβείο ακτιβισμού «MONETTEHORWITZ » (2009)
* ΒΡΑΒΕΙΟ «ΕURO-NATUR FOR ENVIROMENTAL EXCELENCE 2009»\_\_
* Τιμητική διάκριση του Ελληνικού Δικτύου Μικρών Νησιών για τη προσφορά του στη Νησιωτική κοινωνία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Πέθανε, σε ηλικία 61 ετών, ο δήμαρχος Τήλου Τάσος Αλιφέρης». *www.cycladesvoice.gr*. 5 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2024.
Ο **Φραντσίσεκ Πιουσούτσκι** (πολωνικά: Franciszek Piłsudski) (1713-1791) ήταν Λιθουανός ευγενής, συνταγματάρχης και διοικητής στο σαμογιτιανό τμήμα του Μεγάλου Δουκικού Λιθουανικού στρατού, μέλος του Σέιμ της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας το 1758 και σταρόστα του Βιεσβιάνσκι.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Φερνίναντ Ιγκνάτσι (συνταγματάρχης στο σαμογιτιανό τμήμα) και της Λουτβίκα Ουρσούλα, το γένος Μπιλέβιτς.

Παντρεύτηκε δύο φορές. Η πρώτη του σύζυγος ήταν η κόμισσα Μαρτσιανέλα Κομορόφσκα, με την οποία απέκτησε έναν γιο - τον Γιαν Χριζόστομ (περίπου 1760–1832) - σταρόστα του Βιεσβιάνσκι.

Η δεύτερη σύζυγος του Φραντσίσεκ ήταν η Γιάννα Ρένο, με την οποία απέκτησε μια κόρη - την Ανιέλα, η οποία παντρεύτηκε τον Γιαν Φρατσκιέβιτς.

Το 1764, υπέγραψε την εκλογή του Στανίσουαφ Αύγουστου Πονιατόφσκι από το Δουκάτο της Σαμογιτίας. Ήταν βουλευτής του Δουκάτου της Σαμογιτίας στο Σέιμ της Τσαπλίτσα το 1766.

Έλαβε το βαθμό του Διοικητή του Τάγματος της Θείας Πρόνοιας.

Διακοσμήσεις
------------

* Τάγμα του Αγίου Στανίσλαου (1779)
* Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Θείας Πρόνοιας

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Senatorowie i dygnitarze Wielkiego Księstwa Litewskiego 1386—1795». *d:Q123243396*. Κρακοβία. 1885. σελ. 288.
2. ↑  *Oleandry, Biuletyn Związku Piłsudczyków, Oddział Świętokrzyski*, Nr 10, Kielce, listopad 2003 (πολωνικά)
3. ↑  Akt elekcyi Roku Tysiąć Siedemset Sześćdziesiątego Czwartego, Miesiąca Sierpnia, Dnia dwudziestego siódmego, σελ. 65. (πολωνικά)
4. ↑  Dyaryusz Seymu Walnego Ordynaryinego Odprawionego w Warszawie Roku 1766, [b.n.s.] (πολωνικά)
5. ↑   Zofia Libiszowska, Z archiwaliów amerykańskich. August Sułkowski i Order Opatrzności Bożej, w: Trudne stulecia, studia z dziejów XVII i XVIII wieku, Βαρσοβία 1994, σελ. 76. (πολωνικά)

Βιβλιογραφία
------------

* «Rody i herby szlacheckie na Litwie (XXII)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2024. CS1 maint: Unfit url (link)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 200145003317061300197

 |

 |
Η **Εβελίνε Βίντμερ-Σλουμφ** (*Eveline Widmer-Schlumpf*) είναι Ελβετίδα πολιτικός, δικηγόρος και μέλος του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Συμβουλίου από το 2008 ως τις 31 Δεκεμβρίου 2015. Ήταν Πρόεδρος της Ομοσπονδίας για το έτος 2012.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 16 Μαρτίου του 1956 και πατέρας της είναι το μέλος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου, Λέον Σλουμφ. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης και εργάστηκε ως δικηγόρος την περίοδο από το 1987 ως το 1998. Εξελέγη στο επαρχιακό δικαστήριο του Τριν το 1985 και προήδρευσε την περίοδο 1991-97. Το 1998 εξελέγη ως επικεφαλής του καντονιού Γκριζόν και ήταν Πρόεδρος τα έτη 2001 και 2005.

Ονομάστηκε εναλλακτική υποψήφια (επιλαχούσα) για τον Κρίστοφ Μπλόχερ από το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα, το Κόμμα Σοσιαλδημοκρατών και το Κόμμα των Πρασίνων, στις εκλογές για Ομοσπονδιακό Συμβούλιο, που διενεργήθηκαν στις 12 Δεκεμβρίου του 2007. Στον πρώτο γύρο έλαβε 116 ψήφους έναντι 111 για τον Μπλόχερ και στο δεύτερο γύρο εξελέγη μέλος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου με 125 ψήφους έναντι 115 για τον Μπλόχερ και 6 άκυρα και λευκά. Αποδέχθηκε την εκλογή της στις 13 Δεκεμβρίου του 2007. Ωστόσο, το Ελβετικό Κόμμα του Λαού ανακοίνωσε την απόφασή του να την αποκλείσουν από τις συναντήσεις της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος. Είναι η έκτη γυναίκα που εκλέχθηκε στο Ομοσπονδιακό Συμβούλιο της χώρας. Τον Δεκέμβριο του 2010 εξελέγη αντιπρόεδρος για το έτος 2011 και ανέλαβε Πρόεδρος την 1η Ιανουαρίου 2012.

Έργα
----

* *Voraussetzungen der Konzession bei Radio und Fernsehen.* doctorate thesis. Helbing und Lichtenhahn, Βασιλεία 1990, ISBN 3-7190-1157-7.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *parlament.ch council member database*. 3934. Ανακτήθηκε στις 3  Απριλίου 2022.
2. ↑  BBC News. Far-right leaves Swiss government, 13 Δεκεμβρίου 2007.
3. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Eveline Widmer-Schlumpf στο Wikimedia Commons
* Επίσημη βιογραφία
* *"Swiss MPs reject far-right leader"*, BBC News, 12 Δεκεμβρίου 2007.
* Widmer-Schlumpf accepts cabinet post Αρχειοθετήθηκε 2012-09-12 at archive.ph, swissinfo 13 Δεκεμβρίου 2007.
* Swiss consensus government falls as rightists quit Αρχειοθετήθηκε 2012-11-03 στο Wayback Machine. Reuters, 13 Δεκεμβρίου 2007.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 3129153
* LCCN: no2012039848
* ISNI: 0000 0001 2098 6127
* GND: 112701280
* SUDOC: 149712200
* HDS: 045352
* LIR: 3580

 |

 |
***Η Δούκισσα της Πλακεντίας*** γνωστή και με τον τίτλο **Η Δούκισσα της Πλακεντίας και ο Λήσταρχος Μπιμπίσης** είναι ασπρόμαυρη ελληνική αισθηματική βιογραφική ταινία του 1956 σε σενάριο και σκηνοθεσία της Μαρίας Πλυτά. Πρωταγωνιστούν οι: Ρίτα Μυράτ, Αλέκος Δεληγιάννης, Βούλα Χαριλάου, Θόδωρος Μορίδης, Δημήτρης Νικολαΐδης, Λάμπρος Κωνσταντάρας και η Δέσπω Διαμαντίδου (αφήγηση).

Η ταινία περιστρέφεται γύρω από την ζωή της εύπορης Γαλλίδας Δούκισσας και ένθερμης φιλέλληνα, Σοφί ντε Μαρμπουά-Λεμπρύν (Ρίτα Μυράτ), η οποία εγκαταλείπει το Ναύπλιο, την πρώτη πρωτεύουσα του νεοϊδρυθέντος Ελληνικού Κράτους όπου διέμενε από το 1829 και μετακομίζει στην Αθήνα με τη μικρή της κόρη, Ελίζα (Βούλα Χαριλάου), κάπου στο 1834. Εκεί θα κτίσει έναν πύργο στην περιοχή Νταού Πεντέλης και θα εγκατασταθεί μαζί με την άρρωστη από φυματίωση κόρη της. Όταν η Ελίζα πεθαίνει, μετά από έναν άτυχο έρωτα με τον λήσταρχο Μπιμπίση (Δημήτρης Νικολαΐδης), η Δούκισσα Σόφι αποφασίζει να βαλσαμώσει την σωρό της και να την κρατήσει σ' ένα από τα δωμάτια του πύργου, ζώντας με τις αναμνήσεις των ευτυχισμένων ημερών του παρελθόντος. Ωστόσο, στις 19 Δεκεμβρίου 1847, μια ανεξέλεγκτη φωτιά θα έχει σαν συνέπεια να καταστρέψει ολοκληρωτικά τον πύργο και να αποτεφρωθεί το ταριχευμένο σώμα της κόρης της, κάτι που θα κλονίσει ψυχικά την Δούκισσα.

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 30 Ιανουαρίου 1956 στις κινηματογραφικές αίθουσες Άστορ, Ρεξ και Σταρ στην Αθήνα. Η ταινία απέσπασε μεικτές κριτικές. Ο Μάριος Πλωρίτης έγραψε: *Η «Δούκισσα της Πλακεντίας» είναι μια φιλότιμη προσπάθεια να γυριστεί και εδώ μια «ταινία εποχής». Το φιλμ κυλάει αργά και χαλαρά παρόλο που πολλοί δόκιμοι ηθοποιοί (Μυράτ, Κωνσταντάρας, Δεληγιάννης) καθώς και η καινούργια καλλιτέχνις Βούλα Χαριλάου (που φωταγωγικά και υποκριτικά γυρίσματα έχει αξιόλογα) κάνουν ότι μπορούν να του δώσουν λίγη ζωντάνια*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «*Η Δούκισσα της Πλακεντίας*». *tainiothiki.gr*. Ταινιοθήκη της Ελλάδος. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2023.
2. ↑  Μαυροειδής, Γεώργιος (2022). *Αναπαραστάσεις της Κοινωνικής Ληστείας στον Μεταπολεμικό Ελληνικό Κινηματογράφο (1950-1980)*. Αθήνα: ΕΑΠ. σελ. 16.
3. ↑  «*Η ζωή της πόλεως*» (PDF). *Ψηφιακό Αρχείο Εφημερίδων και Περιοδικού Τύπου - Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος*. Εφημερίδα Ελευθερία. 29 Ιανουαρίου 1956. σελ. 3η. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2023.
4. ↑  «*ΟΙ ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ*» (PDF). *Ψηφιακό Αρχείο Εφημερίδων και Περιοδικού Τύπου - Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος*. Εφημερίδα Ελευθερία. 1 Φεβρουαρίου 1956. σελ. 2η. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Η Δούκισσα της Πλακεντίας*   στην IMDb
* *Η Δούκισσα της Πλακεντίας* στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Ο **Αλέξανδρος** ήταν πρίγκιπας της Δυναστείας των Πτολεμαίων. Ήταν γιος του φαραώ Πτολεμαίου Γ΄ του Ευεργέτη και πιθανώς της Βερενίκης Β', κόρης του Μάγα, βασιλιά της Κυρήνης. Για την ζωή του δεν είναι τίποτα γνωστό πέρα από την αναφορά του ονόματός του σε εξέδρα που βρέθηκε στην αρχαία αιτωλική πόλη του Θέρμου. Στην εξέδρα, η οποία ήταν βάση για αγάλματα, αναφέρεται η βασιλική οικογένεια του Πτολεμαίου Γ΄ και πάνω της υπήρχαν με τη σειρά τα αγάλματα του Πτολεμαίου Γ΄ ακολουθούμενου από αυτό του φερόμενου διαδόχου του, Πτολεμαίου, η σύζυγός του Βερενίκη, οι κόρες του Αρσινόη και Βερενίκη, και τέλος οι υπόλοιποι γιοι. Το όνομα του πρώτου δεν σώζεται αλλά αποκαθίσταται πιθανώς ως Λυσίμαχος και μετά από αυτόν ακολουθούν ο Αλέξανδρος και ο Μάγας. Άγαλμα του Αλέξανδρου πιθανώς υπήρχε και σε αντίστοιχο μνημείο στους Δελφούς, όμως σε αυτό δεν σώζεται το όνομά του. Πιθανή ημερομηνία γέννησής του συμπεραίνεται ότι ήταν μεταξύ Σεπτεμβρίου και Οκτωβρίου 242 π.Χ.. Η μητέρα του δεν κατονομάζεται ρητά, ωστόσο η Βερενίκη Β΄ είναι η μόνη πιθανή επιλογή από τις διαθέσιμες πηγές. Αν ζούσε το 221 π.Χ. οπότε εκκαθάρισε όσους θεωρούσε απειλή για την εξουσία του, ο Πτολεμαίος Δ΄, είναι πιθανότατο ότι εκτελέστηκε και αυτός τότε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  Bennett (2002)
2. 1 2 3  Bennett, Egyptian Royal Genealogy
3. 1 2  Kosmetatou (2003)

Πηγές
-----

* Bennett, Chris (2002). «The Children of Ptolemy III and the Date of the Exedra of Thermos». *Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik* (Dr. Rudolf Habelt GmbH, Bonn (Germany)) **138**: 141–145. ISSN 00845388.. Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2024.
* Bennett, Chris. «Alexander». *Egyptian Royal Genealogy*. Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2024.
* Kosmetatou, Elisabeth (2003). «Remarks on a Delphic Ptolemaic Dynastie Group Monument». *TYCHE – Contributions to Ancient History, Papyrology and Epigraphy* **17** (01). doi:10.15661/tyche.2002.017.10.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* IG IX,1² 1:56, η μεταγραφή του κειμένου της Εξέδρας του Θέρμου.
Ο **Άρης Χωλόπουλος**, γεννημένος στις 26 Μαΐου 1971, είναι Έλληνας πρώην διεθνής επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στην θέση του σμολ φόργουορντ.

Καριέρα
-------

Ο Χωλόπουλος ξεκίνησε να αγωνίζεται στα δώδεκα του χρόνια στον Γ.Σ. Κοζάνης και το 1986 συνέχισε στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Στους "κυανόλευκους" παρέμεινε για δέκα χρόνια, μπαίνοντας στο φάιναλ-φορ του ελληνικού πρωταθλήματος τρεις φορές. Κορυφαία χρονιά υπήρξε το 1994-95, όταν ο Ηρακλής κατέλαβε την τέταρτη θέση στην κανονική περίοδο με είκοσι νίκες και έξι ήττες, κερδίζοντας όμως τον ΠΑΟΚ με μειονέκτημα έδρας στην σειρά των μικρών τελικών, κατέλαβε την τρίτη θέση στην τελική κατάταξη και κέρδισε την συμμετοχή του στην Ευρωλίγκα. Παράλληλα, συμμετείχε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας του 1994, όπου ο Ηρακλής ηττήθηκε με 63-51 από τον Ολυμπιακό.

Το καλοκαίρι του 1996, μεταγράφηκε στον Άρη, με τον οποίο αγωνίστηκε σε 21 παιχνίδια πρωταθλήματος με μέσο όρο 2,5 πόντων ανά αγώνα. Με τους "κίτρινους" κατέκτησε το κύπελλο Κόρατς, όταν στις 3 Απριλίου 1997 ανέτρεψαν την εντός έδρας ήττα με 66-77 από την Τόφας Προύσας, κερδίζοντας στην Τουρκία με 70-88. Ο Χωλόπουλος αγωνίστηκε σε έντεκα αγώνες της διοργάνωσης με μέσο όρο 2,1 πόντων.

Έκλεισε την αγωνιστική του καριέρα το 2000, αφού αγωνίστηκε στις ομάδες του Φίλιππου Θεσσαλονίκης και του Έσπερου Καλλιθέας. 

Παράλληλα με την καριέρα του σε επίπεδο συλλόγων, φόρεσε την φανέλα των εθνικών ομάδων παίδων, εφήβων, νέων και ανδρών. Έπαιξε σε 12 αγώνες με την εθνική ανδρών με μέσο όρο 5,8 πόντων ανά παιχνίδι.

Συνέχισε στην προπονητική, αναλαμβάνοντας ως περιφερειακός προπονητής της Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ. από το 2001 ως το 2004, ενώ παράλληλα υπήρξε βοηθός προπονητή στην εθνική εφήβων το 2003 και στην εθνική γυναικών την επόμενη χρονιά.

Το 2006, κάθισε στον πάγκο του Λασσάνη Κοζάνης, φθάνοντας μέχρι την γ' εθνική κατηγορία. Το 2012, ανέλαβε την ομάδα των Διόσκουρων Κοζάνης στους οποίους παραμένει μέχρι σήμερα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ψηλά το κεφάλι…Δείτε την ιστορία του μπάσκετ του Ηρακλή…
2. ↑  Aris BSA - Tofas SC | Korac Cup (1997) | FIBA Europe
3. ↑  Όταν ο Άρης άλωσε την Προύσα - Άρης - SPORT 24
4. ↑  Συνεχίζει στους Διόσκουρους Κοζάνης ο Άρης Χωλόπουλος[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Άρης Χωλόπουλος, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
* Ο Χωλόπουλος στους Διόσκουρους | Infobasket

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
**Άρης - Κυπελλούχος Κόρατς μπάσκετ 1996-97** |
| --- |
|  |
|  | 
**4** Ορτίθ  · **5** Λιαδέλης  · **7** Σταυρακόπουλος  · **9** Σιούτης  · **10** Φλώρος  · **11** Ναχάρ  · **12** Αγγελίδης  · **13** Χωλόπουλος  · **14** Σάκλεφορντ  · **15** Μπόνι  · Παπαδάτος  · **C** Σούμποτιτς |

 |
Ηλεκτρικός ατμομάγειρας
Ο **ατμομάγειρας** είναι μια μικρή ηλεκτρική συσκευή που χρησιμοποιείται για το μαγείρεμα ή την προετοιμασία διαφόρων φαγητών με θερμότητα στον ατμό κρατώντας το φαγητό σε κλειστό δοχείο για να μειωθεί η διαφυγή ατμού. Αυτός ο τρόπος μαγειρέματος ονομάζεται "στον ατμό".

Ιστορία
-------

 Παραδοσιακός κορεάτικος ατμομάγειρας της Εποχής του Χαλκού
 Δύο είδη ατμομάγειρα, από μέταλλο και μπαμπού
Οι ατμομάγειρες χρησιμοποιούνται εδώ και αιώνες. Οι αρχαίοι Κινέζοι χρησιμοποιούσαν κεραμικούς ατμομάγειρες για να μαγειρεύουν. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές αποκάλυψαν αγγεία μαγειρικής γνωστά ως γιαν: ένας ατμομάγειρας *γιαν* αποτελούνταν από δύο αγγεία, ένα ζενγκ με διάτρητη βάση, ακουμπισμένο σε ένα καζάνι με τρίποδη βάση και κάλυμμα αποπάνω. Ο παλαιότερος ατμομάγειρας *γιαν* που χρονολογείται περίπου στα 5000 π.Χ. ανακαλύφθηκε στην τοποθεσία Μπάνπο. Στο κάτω μέρος του ποταμού Γιανγκτσέ, τα σκεύη ζενγκ εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στον πολιτισμό Χεμούντου (5000–4500 π.Χ.) και στον πολιτισμό Λιανγκτζού (3200–2000 π.Χ.) και χρησιμοποιήθηκαν για το άτμισμα του ρυζιού. Ατμομάγειρες γιαν του πολιτισμού Λιανγκτζού ανακαλύφθηκαν επίσης σε πολλές τοποθεσίες, όπως στη νότια Τσιανγκσού. Στην επικράτεια του πολιτισμού Λονγκσάν (3000–2000 π.Χ.) στη δυτική Σαντόνγκ, ανακαλύφθηκαν τρεις μεγάλοι ατμομάγειρες γιαν.

Πλεονεκτήματα
-------------

 Λεκάνη απορροής ατμομάγειρα που συλλέγει νερό με συμπυκνωμένα θρεπτικά συστατικά
Οι περισσότερες ατμομάγειρες διαθέτουν μια λεκάνη απορροής υγρών που επιτρέπει την κατανάλωση όλων των θρεπτικών συστατικών (αλλιώς χάνονται ως ατμός). Όταν χρησιμοποιούνται άλλες τεχνικές μαγειρέματος (π.χ. βράσιμο), αυτά τα θρεπτικά συστατικά γενικά χάνονται, καθώς τα περισσότερα απορρίπτονται μετά το μαγείρεμα.

Λόγω της υγιεινής τους φύσης (μαγείρεμα χωρίς λίπη), οι ατμομάγειρες χρησιμοποιούνται εκτενώς σε δίαιτες με γνώμονα την υγεία.

Οι ατμομάγειρες απελευθερώνουν λιγότερη θερμότητα στο περιβάλλον της κουζίνας, συμβάλλοντας έτσι στη διατήρηση της δροσιάς τα ζεστά καλοκαίρια.

 Μπρόκολο σε μεταλλικό ατμομάγειρα

Δείτε επίσης
------------

* Χύτρα ταχύτητας

Παραπομπές
----------


1. ↑  Chen, Cheng-Yih (1995). *Early Chinese Work in Natural Science*. Hong Kong: Hong Kong University Press. p. 198. (ISBN 962-209-385-X).
2. ↑  Cheng, Shihua. "On the Diet in the Liangzhu Culture," in *Agricultural Archaeology*, 2005, No. 1:102–109. pp. 102–107. ISSN 1006-2335.
3. ↑  Underhill, Anne P. (2002). *Craft Production and Social Change in Northern China*. New York: Kluwer Academic/Plenum Publishers. pp. 156 & 174. (ISBN 0-306-46771-2).
4. ↑  «Does Heat Destroy Nutrients in Fruits & Vegetables?». Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2019.
Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Γέρακα** ήταν σταθμός των Σιδηροδρόμων Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Λαυρίου - Αγίων Αναργύρων. Βρισκόταν στον Γέρακα, στην πλατεία Θεσσαλονίκης, συμβολή των οδών Ηρώων Πολυτεχνείου, Θεσσαλονίκης και Εθνικής Αντιστάσεως. Η ακριβής ημερομηνία εγκαινίων του σταθμού είναι άγνωστη. Έκλεισε το 1957, μαζί με τη γραμμή Λαυρίου - Αγίων Αναργύρων. Στην μελέτη Sofretu, το 1978, που δημοσιεύτηκε στο λεύκωμα, "Από τα παμφορεία στο Μετρό", προβλεπόταν ως σταθμός ανταπόκρισης του Λαυρεωτικού με τη σημερινή γραμμή 3 του μετρό.

  


| **Προηγούμενος σταθμός** | **Σιδηροδρομικές γραμμές** | **Επόμενος σταθμός** |
| --- | --- | --- |
| Κάντζα |   | Λαύριο - Άγιοι Ανάργυροι
(κατηργημένη) |   |  Πλατεία Κέννεντυ  |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Ανατόλιος.

Ο **Ανατόλιος** ήταν Αλεξανδρινός φιλόσοφος, θεολόγος και χριστιανός επίσκοπος Λαοδικείας της Συρίας που έζησε τον 3ο αιώνα.

Βίος
----

Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια άγνωστο πότε. Είχε λάβει φροντισμένη εκπαίδευση, η οποία κάλυπτε την φιλοσοφία, τη ρητορική, την αριθμητική,τη γεωμετρία, την αστρονομία, τη φυσική. Θα συστήσει φιλοσοφική σχολή διδάσκοντας αριστοτελική φιλοσοφία. Δεν αποκλείεται να δίδασκε και θεολογικά μαθήματα. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Βρουχείου, προστίου της Αλεξάνδρειας από τους Ρωμαίους, θα λάβει ενεργό δράση υπέρ των αμάχων πολιορκημένων. Θα μεταναστεύσει στην Παλαιστίνη όπου ο ηλικιωμένος Θεότεκνος Καισαρείας θα τον χειροτονήσει βοηθό επίσκοπο με την προοπτική να τον διαδεχθεί στον επισκοπικό θρόνο. Όμως εκείνος μεταβαίνοντας στην Αντιόχεια με σκοπό να συμμετάσχει σε σύνοδο που θα έκρινε τις απόψεις του Παύλου Σαμοσατέα,΄ πέρασε από τη Λαοδίκεια την περιόδο που είχε μείνει κενή η επισκοπική έδρα της πόλεως, μετά το θάνατο του επισκόπου Ευσέβιου, και τοποθετήθηκε επίσκοπος από τους Χριστιανούς της πόλης. Είναι άγνωστο το πότε πέθανε. Ο χρόνος ακμής του πρέπει να τοποθετηθεί μεταξύ 250-275

Συγγραφικό έργο
---------------

Ο Ευσέβιος μας πληροφορεί πως ο Ανατόλιος ήταν πολυγραφότατος, αλλά μνημονεύει δύο από τα έργα του.
Έτσι αναφέρει τα: *Περί Πάσχα*, στο οποίο εισάγει τον δεκαεννεαετή πασχάλιο κύκλο. Ο εορτασμός του Πάσχα καθορίζεται την Κυριακή μετά την εαρινή ισημερία, *Περί δεκάδος και των εντός αυτής αριθμών*, το οποίο διασώζεται στην ελληνική και τη λατινική και ίσως να είναι μέρος ενός ευρύτερου έργου του, με τον τίτλο *Αριθμητικών εισαγωγών*. Επίσης αναφέρει διάφορα θεολογικά μελετήματα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  anatoliu.
2. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 12  Μαΐου 2020.

Πηγές
-----

* Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τομ. Β. εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2005, σελ.914-915

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 266285625
* LCCN: nr2003025749
* ISNI: 0000 0003 8683 709X
* GND: 100729878
* SUDOC: 132163284
* BNF: cb12163461w (data)
* BIBSYS: 9005085
* NLA: 49885833

 |

 |
**Λόχος** ονομάζεται μια τακτική υποδιαίρεση του στρατεύματος. Τον όρο αυτό τον συναντούμε από την αρχαία Ελλάδα μέχρι σήμερα. 

Αν και ετυμολογικά η λέξη προέρχεται από τον αρχαίο ελληνικό όρο που σημαίνει αιφνιδιαστική επίθεση και αιφνιδιαστικά ορμώντα πολεμιστή, ο όρος χρησιμοποιήθηκε με την έννοια του πολεμικού σώματος, όπως την συναντούμε, π.χ. στον Ιερό Λόχο των Θηβών.

Ιστορική εξέλιξη
----------------

Κατά την διάρκεια της ιστορικής εξέλιξης της πολεμικής τέχνης των αρχαίων Ελλήνων από την εποχή των πρώτων φυλών έως την εποχή που άκμασε ο πολιτισμός, συναντούμε τον λόχο ως οργανωμένη δύναμη που κυμαίνεται ανάλογα με την πόλη από 100 έως 640 πολεμιστές. Ο Ξενοφών στο κείμενό του *Κύρου Ανάβασις* τον περιγράφει αναλυτικά, όπως θα πρέπει να ήταν στην Σπάρτη του 5ου αι. π.Χ.

### Ο Λόχος στην Σπάρτη

Σύμφωνα με τον Ξενοφώντα, στους Σπαρτιάτες ο Λόχος είχε δύναμη 640 πολεμιστών, αποτελείτο από 4 πεντηκοστύες 160 ανδρών η κάθε μία, ενώ η πεντηκοστύς είχε τέσσερις ενωμοτίες από 40 άνδρες η κάθε μια. 

Δύο λόχοι σχημάτιζαν μια μόρα, που την διοικούσε ο πολέμαρχος. Ο στρατός των Σπαρτιατών διατηρούσε 6 μόρες. Διοικητής του λόχου ήταν ο λοχαγός. 

Οι Σπαρτιάτες διέκριναν οκτώ κλάσεις (ηλικίες) πολιτών και κατάρτιζαν τις ενωμοτίες αν ήταν δυνατόν από πέντε πολίτες από κάθε κλάση. Σε περίπτωση όμως που οι κλάσεις είχαν εξασθενήσει λόγω πολέμου ή κακουχιών, η δύναμη των ενωμοτιών ήταν μικρότερη, και επακολούθως μικρότεη ήταν και η συνολική δύναμη των λόχων και των μορέων.

Συνήθως, όμως, συναντούμε 300 άνδρες ως δύναμη του λόχου, όπως π.χ. στον Ιερό Λόχο των Θηβών, ή στην μάχη των Θερμοπυλών ή στην μάχη των 300 μεταξύ Άργους και Σπάρτης το 546 π.Χ. 

Η δύναμη αυτή του λόχου επέτρεπε την διάταξη κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να σχηματίζεται αμυντική πρόσοψη περίπου 40 ασπίδων ή ζυγών και οκτώ σειρών, σχηματίζοντας έτσι την μικρότερη δυνατή φάλαγγα.

Ο Λόχος στο Βυζάντιο
--------------------

Στον Βυζαντινό στρατό, λόχος γενικά ονομάζονταν ο τρόπος διάταξης των στρατευμάτων σε βάθος. Ήταν μικρή υποδιαίρεση που αποτελείτο από οκτώ πολεμιστές, εκ των οποίων ένας ήταν ο λοχαγός. Κοιμόντουσαν όλοι μαζί στο ίδιο κατάλυμα ή στην ίδια σκηνή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hackett, John (1989). *Warfare in the Ancient World*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή. Sidgwick and Jackson ltd. σελίδες 255. ISBN 0-283-99591-2.