recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **δήμος Μουρικίου** ήταν δήμος του νομού Κοζάνης που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Εορδαίας. Βρισκόταν στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού. Αποτελούνταν από 5 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 112,1 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 4896 κατοίκους (απογραφή 2001). Έδρα του δήμου ήταν το Εμπόριο.

Ιστορικά στοιχεία της περιοχής
------------------------------

Οι κάτοικοι της περιοχής του Δήμου Μουρικίου συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Σημαντικότερος αγωνιστής ήταν ο υπαξιωματικός Γεώργιος Ντέμπρελης από την Αναρράχη (Δέβρη).

Διαίρεση
--------

Ο δήμος αποτελούνταν από τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλη ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):

 **Δ.δ. Εμπορίου**  -- το Εμπόριο [ 1.003 ]
 **Δ.δ. Αναρράχης**  -- η Αναρράχη [ 1.150 ]
 **Δ.δ. Αρδάσσης** [ 1.143 ] 
* η Άρδασσα [ 952 ]
* η Κρυόβρυση [ 191 ]

 **Δ.δ. Μηλοχωρίου**  -- το Μηλοχώριον [ 743 ]
 **Δ.δ. Φούφα**  -- ο Φούφας [ 857 ]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα του δήμου Μουρικίου
* Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Οι εις τα μητρώα των αγωνιστών του '21 αναγραφόμενοι Μακεδόνες» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 17 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2010.

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Κοζάνης |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
Δήμος Αγίας Παρασκευής · Δήμος Αιανής · Δήμος Άσκιου · Δήμος Βελβεντού · Δήμος Βερμίου · Δήμος Δημητρίου Υψηλάντη · Δήμος Ελιμείας · Δήμος Ελλησπόντου · Δήμος Καμβουνίων · Δήμος Κοζάνης · Δήμος Μουρικίου · Δήμος Νεάπολης · Δήμος Πτολεμαΐδας · Δήμος Σερβίων · Δήμος Σιάτιστας · Δήμος Τσοτυλίου |
|  |
| Κοινότητες | 
Κοινότητα Βλάστης · Κοινότητα Πενταλόφου · Κοινότητα Λιβαδερού |

 |
Στην ελληνική μυθολογία ο **Δαίτος** ήταν απόγονος του Αθηναίου Κεφάλου, που εποίκησε την Κεφαλληνία και έδωσε το όνομά του στο νησί αυτό. Ο Δαίτος και ο αδελφός του Χαλκίνος ζήτησαν χρησμό από το Μαντείο των Δελφών όταν θέλησαν να επιστρέψουν στην Αρχαία Αθήνα. Η Πυθία τους έδωσε τον χρησμό ότι θα έπρεπε να προσφέρουν θυσία στον Απόλλωνα στο σημείο εκείνο της Αττικής όπου θα συναντούσαν τριήρη να τρέχει στην ξηρά. Οι δύο αδελφοί ξεκίνησαν και όταν έφθασαν στο Ποικίλο Όρος της Αττικής συνάντησαν μια σαύρα-δράκοντα που έτρεχε να κρυφτεί και έμοιαζε με τριήρη. Τότε θυσίασαν στον Απόλλωνα και στη συνέχεια κατέβηκαν στην Αθήνα. Εκεί απέκτησαν τα πολιτικά δικαιώματα Αθηναίου πολίτη. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι στην ακριβή τοποθεσία της θυσίας ιδρύθηκε ιερό του Απόλλωνα. Η θέση του ιερού πρέπει να βρισκόταν κοντά στη μεταγενέστερη Μονή Δαφνίου.

* Ο Δαίτος δεν πρέπει να συγχέεται με τα παρόμοια ονόματα Δαίτας, Δαίτης, Δαιτώ και Δαίτωρ, που επίσης αντιστοιχούν σε πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 288

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Δίχτυ πετοσφαίρισης
Το **δίχτυ του βολεϊ**( Πετοσφαίριση) ή αλλιώς  **φιλές** βρίσκεται κάθετα πάνω απο την κεντρική γραμμή. Εχει μήκος 9,5 μέτρα ,πλάτος 1 μέτρο και ύψος που διαφέρει ανάλογα με την κατηγορία ,δηλαδή 

* Στους **άνδρες** ,στους **εφήβους**<(περιπου 18-19 ετών ), στους **παίδες** (περίπου 13-17 ετών ) φτάνει τα *2,43* μέτρα
	+ ενώ στους **παμπαίδες** (περίπου 10-15 ετών ) είναι στα *2,35* μέτρα
* Στις **γυναίκες** , στις **νεάνιδες** ,( περίπου 18-19 ετών) και στις **κορασίδες** (περίπου 12-17 ετών ) φτάνει τα *2,24*  μέτρα
	+ ενώ στις **παγκορασίδες**, (περίπου 10-14) τα *2,20* μέτρα

Υπάρχει βέβαια και μία ειδική κατηγορία το **μίνι** (8-13 ετών), στην οποία το φιλέ φτάνει τα *2,10* μέτρα και συμβαίνει σε ειδικές εκδηλώσεις με αγώνες, κυρίως για λόγους προώθησης της πετοσφαίρισης. Ωστόσο το ύψος του φιλέ σε όλο το μήκος του θα πρέπει να είναι *ακριβώς το ίδιο* κατα την διάρκεια του αγώνα και δεν πρέπει να υπερβαίνει το επίσημο ύψος πέραν των *2 εκατοστών* .

Κατασκευή
---------

Το **δίχτυ** είναι κατασκευασμένο απο τετράγωνο μαύρο πλέγμα *10 εκατόστων*. Μια οριζόντια ταινία ,πλάτους *5 εκατοστών* , κατασκαυασμένη απο λευκό αναδιπλουμένο καναβάτσο είναι ραμμένη σε ολο το μήκος της κορυφής του φιλέ. Στις άκρες του και σε απόσταση *9 μέτρα* μεταξύ τους βρίσκονται οι **αντένες** ( ράβδοι με ρίγες των *10 εκατοστών* που είναι συνήθως σε άσπρο και κόκκινο χρώμα ώστε να υπάρχει αντίθεση ) ,οι οποίες είναι μήκους *1,8 μέτρων* με τα *0,8 μέτρα* να προεξέχουν πάνω απο το δίχτυ ωστε να ορίζουν τα εναέρια όρια του γηπέδου. Το δίχτυ στο πάνω μερος είναι δεμένο μέσω ενός εύκαμπτου καλωδίου με τους στυλοβάτες με σκοπό να διατηρείται τεντωμένη η κορυφή του. Στο κάτω μέρος του (οπου δεν υπάρχει η άσπρη ταινία ) δένεται με τους στιλοβάτες ωστε να διατηρείται και το κατω μέρος τεντωμένο , μέσω ενός σχοινιού που είναι περασμένο εντος του πλέγματος .

Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Ελληνικής Ομοσπονδίας πετοσφαίρισης οι παίχτες απαγορεύεται να αγγίξουν το δίχτυ κατα την διάρκεια της αγωνιστικής φάσης.

Πηγές
-----

* 
*

Παραπομπές
----------
Ο θυρεός του κόμη του Σανσέρ (Sancerre).
Ο **Γουλιέλμος Α΄ του Σανσέρ**, (Γαλλική γλώσσα : *Guillaume Ι*, περί το 1176 - 1217) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν ο δεύτερος κόμης του Σανσέρ, κύριος του Σαιν-Μπρισσόν και Λα Φερτέ-Λουπιέρ (1191 - 1217). Ήταν ο μόνος γιος του Στεφάνου Α΄, κόμη του Σανσέρ και της Αδέλας/Αλίκης (ή Ματίλντας), κόρης του Γοδεφρείδου του Ντονζύ. Εξαδέλφη του ήταν η Αγνή (βαπτίστηκε Άννα στην Κωνσταντινούπολη). Το 1217 συνόδευσε τον Πέτρο Β΄ των Καπετιδών, σύζυγο της Γιολάντας λατίνας αυτοκράτειρας της Κωνσταντινούπολης. Ήταν γυναικάδελφός του και τον συνόδευσε προς στην Κωνσταντινούπολη. Καθ' οδόν αιχμαλωτίστηκαν και φυλακίστηκαν από τον Θεόδωρο Άγγελο δεσπότη της Ηπείρου. Απεβίωσαν εγκάθειρκτοι. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Λουδοβίκος Α΄. Αυτού εγγονός ήταν ο Ιωάννης Β΄ κόμης του Σανσέρ και αυτού εγγονός ήταν ο Λουδοβίκος του Σανσέρ κοντόσταυλος της Γαλλίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.genealogics.org/getperson.php?personID=I00164586&tree=LEO.
2. ↑  p12007.htm#i120068. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Richard 1992, σ. 26
4. ↑  Richard 1992, σ. 26

Πηγές
-----

* Bernard Hamilton. The Leper King and his Heirs: Baldwin IV and the Crusader Kingdom of Jerusalem. Cambridge University Press, 2000.
* Richard, Jean (1992). Lloyd, Simon (ed.). Saint Louis, Crusader King of France. Translated by Birrell, Jean. Cambridge University Press.
Ο **Γουλιέλμος Β΄ της Απουλίας και της Καλαβρίας** (*Guglielmo II di Puglia*, 1095 - 28 Ιουλίου 1127) μέλος του Οίκου των Ωτβίλ και Δούκας της Απουλίας και της Καλαβρίας (1111 - 1127) ήταν γιος και διάδοχος του Ρογήρου Α' της Απουλίας. Η μητέρα του Αδέλα της Φλάνδρας ήταν κόρη του Ροβέρτου Α΄ της Φλάνδρας και είχε παντρευτεί σε πρώτο γάμο τον Βασιλιά της Δανίας Άγιο Κνούτο, ετεροθαλής αδελφός του ήταν ο Κάρολος Α΄ της Φλάνδρας.

Δούκας της Απουλίας και της Καλαβρίας
-------------------------------------

Τα σύμβολα του Δουκάτου της Απουλίας και της Καλαβρίας και του παππού του Ροβέρτου Γυισκάρδου.
Διαδέχθηκε τον πατέρα του σε ηλικία 16 ετών (1111) υπό την κηδεμονία της μητέρας του Αδέλας μέχρι την ενηλικίωση του. Ο Γουλιέλμος Β΄ αποδείχτηκε ανίκανος όπως ο πατέρας του να κυβερνήσει τις κτήσεις του στην Ιταλική χερσόνησο, διεκδικώντας την Κομητεία της Σικελίας συγκρούστηκε με τον ξάδελφο του Ρογήρο Β΄ της Σικελίας. Ο Πάπας Κάλλιστος Β΄ τους έπεισε σε συμβιβαστική λύση, να παραιτηθεί ο Γουλιέλμος Β΄ από τα δικαιώματα του στη Σικελία και την Καλαβρία, σε αντάλλαγμα ο Ρογήρος Β΄ θα του παρείχε βοήθεια για να αντιμετωπίσει τον στασιαστή Ιορδάνη του Αριάνο (1121).
Ο Γουλιέλμος Β΄ θεωρείται από τους σύγχρονους ιστορικούς ασήμαντη προσωπικότητα, οι ευγενείς και οι βαρόνοι της εποχής του ωστόσο του είχαν τεράστιο σεβασμό, υμνούσαν την ανδρεία και τον χαρακτήρα του.

Διαδοχή
-------

Παντρεύτηκε μία κόρη του Ροβέρτου κόμη του Καράτζο (1114) αλλά δεν απέκτησε παιδιά, τον διαδέχτηκε ο ξάδελφος του και πρώην εχθρός του Ρογήρος Β΄ της Σικελίας σαν μοναδικός κληρονόμος του Οίκου των Ωτβίλ (1127). Ο Ρογήρος Β΄ θα ενώσει την Κομητεία της Σικελίας με την Κομητεία της Απουλίας και της Καλαβρίας και θα δημιουργήσει το Βασίλειο της Σικελίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Matthew 1992, σσ. 19-20.
2. ↑  Matthew 1992, σσ. 19-20.
3. ↑  Houben 2002, σ. 31.
4. ↑  Matthew 1992, σ. 20.
5. ↑  Matthew 1992, σ. 20.

Πηγές
-----

* Houben, Hubert (2002). Roger II of Sicily: A Ruler Between East and West. Cambridge University Press.
* Matthew, Donald (1992). The Norman Kingdom of Sicily. Cambridge University Press.

  


|  |
| --- |
| Γουλιέλμος Β΄ της Απουλίας **Οίκος των Ωτβίλ****Γέννηση:** 1095 **Θάνατος:** 28 Ιουλίου 1127 |
| ΠροκάτοχοςΡογήρος Μπόρσα | **Δούκας της Απουλίας και της Καλαβρίας**1111 - 1127 | ΔιάδοχοςΡογήρος Β΄ της Σικελίας |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 9025162723680461290006
* GND: 1237545587

 |

 |
Ο θρόνος των Ανακτόρων της Μαδρίτης.
Η Ισπανία χρησιμοποιεί ένα σύστημα διαδοχής στο θρόνο, στο οποίο δίνεται προτεραιότητα στους πρωτότοκους άρρενες. Οι πρίγκιπες ή οι πριγκίπισσες της Ισπανίας που παντρεύονται κατά τη ρητή απαγόρευση του βασιλιά και του κοινοβουλίου εξαιρούνται από τη γραμμή διαδοχής μαζί με τους απογόνους τους.

Γραμμή διαδοχής
---------------

* Βασιλιάς Χουάν Κάρλος Α΄ (γεν.1938)
	+ **Βασιλιάς Φίλιππος ΣΤ΄** (γεν. 1968)
		- **(1)** Πριγκίπισσα Ελεονώρα, Πριγκίπισσα των Αστουριών (γεν. 2005)
		- **(2)** Ινφάντα Σοφία (γεν. 2007)
	+ **(3)** Ινφάντα Έλενα, Δούκισσα του Λούγο (γεν. 1963)
		- **(4)** Φίλιππος των Μαριτσαλάρ-Βουρβόνων (γεν. 1998)
		- **(5)** Βικτώρια των Μαριτσαλάρ-Βουρβόνων (γεν. 2000)
	+ **(6)** Ινφάντα Χριστίνα (γεν. 1965)
		- **(7)** Ιωάννης Ουρδανγκαρίν (γεν. 1999)
		- **(8)** Παύλος Ουρδανγκαρίν (γεν. 2000)
		- **(9)** Μιχαήλ Ουρδανγκαρίν (γεν. 2002)
		- **(10)** Ειρήνη Ουρδανγκαρίν (γεν. 2005)

Η παράγραφος 1 του άρθρου 57 του ισπανικού συντάγματος, προβλέπει ότι «Το Στέμμα της Ισπανίας πρέπει να κληρονομείται από τους διαδόχους της Α.Μ. Χουάν Κάρλος Α΄ των Βουρβόνων». Ως σήμερα, δεν είναι ξεκάθαρο αν η διάταξη αυτή περιλαμβάνει κάποιον πέρα από τους απογόνους του βασιλιά Χουάν Κάρλος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2016.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
Ο **Δημήτρης Βακρινός** (Πυρρή Αρκαδίας, 1962 – Φυλακές Κορυδαλλού, 12 Μαΐου 1997) ήταν Έλληνας αυτοκινητιστής (οδηγός ταξί), ο οποίος ομολόγησε την εν ψυχρώ δολοφονία για ασήμαντες αφορμές πέντε ανθρώπων και τις απόπειρες δολοφονίας άλλων επτά, στο χρονικό διάστημα 1987–1996. Είχε χαρακτηριστεί ως «ο δολοφόνος με το κράνος», καθώς συνήθιζε να πυροβολεί φορώντας το κράνος του μοτοσυκλετιστή. 

Συνελήφθη τον Απρίλιο του 1997, προφυλακίστηκε στις Φυλακές Κορυδαλλού, όπου και βρέθηκε νεκρός, κρεμασμένος από τα κορδόνια των παπουτσιών του σε μια σωλήνωση των λουτρών της φυλακής, στις 12 Μαΐου 1997, πριν διεξαχθεί η δίκη του.

Πηγές
-----

* Ηλεκτρονική έκδοση εφημερίδας «Το Βήμα», συντάκτρια Παναγιώτα Μπίτσικα, 13 Απριλίου 1997
* Πάνος Σόμπολος, «Τα εγκλήματα που συγκλόνισαν την Ελλάδα», Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2014, σελίδες 244–264, ISBN 978-960-16-5596-3
Η γραμμή Γίρετσεκ. Τα εμφανιζόμενα κρατικά σύνορα είναι του Μάιου 2006
Η **γραμμή Γίρετσεκ** (Jireček) είναι εννοιολογικό όριο, το οποίο αφορά στα Βαλκάνια κατά την αρχαιότητα και το οποίο διαιρεί την επιρροή των λατινικών (στα βόρεια) και των ελληνικών (στα νότια) γλωσσών στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από την αρχαιότητα μέχρι τον 4ο αιώνα. Πηγαίνει από κοντά την πόλη του Λάτσι (Laçi) στη σύγχρονη Αλβανία έως τη Σερδική (τώρα Σόφια, στη Βουλγαρία) και στη συνέχεια ακολουθεί την οροσειρά των Βαλκανίων προς την Οδησσό (Βάρνα) στη Μαύρη Θάλασσα. Ωστόσο, η προτεινόμενη γραμμή είναι μόνο ένα θεωρητικό εργαλείο και ορισμένες λατινοποιημένες ομάδες ζουν στα νότια της γραμμής, όπως οι Αρμάνοι, οι Βλαχομογλενίτες, οι Κουτσόβλαχοι και οι Μοσχοπολιτάνοι. Παρόλα αυτά, είναι ένα χρήσιμο - αν και κατά προσέγγιση - μέσο για τον προσδιορισμό της επίδρασης μιας συγκεκριμένης περιοχής. Η τοποθέτηση της γραμμής βασίζεται σε αρχαιολογικά ευρήματα: οι περισσότερες επιγραφές που βρίσκονται βόρεια είναι γραμμένες στα λατινικά και οι περισσότερες από τις επιγραφές που βρίσκονται στα νότια είναι στην ελληνικά.

Αυτή η γραμμή είναι σημαντική για την εγκαθίδρυση της περιοχής όπου εμφανίστηκαν οι Ρουμάνοι και οι Βλάχοι.

Χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τον Τσέχο ιστορικό Κονσταντίν Γίρετσεκ το 1911 στο βιβλίο του Η ιστορία των Σέρβων.

Πιο πρόσφατοι μελετητές το έχουν αναθεωρήσει κάπως: ο Καΐμιο (Kaimio) (1979) τοποθετεί τη Δαλματία και την Άνω Μοισία στη Λατινική περιοχή και την Κάτω Μοισία στην ελληνική σφαίρα. Ο Μακλάουντ (MacLeod) (1982) προτείνει ότι ίσως να μην υπήρχε "μια επίσημη γλωσσική πολιτική για κάθε πτυχή της ζωής" αλλά ότι "μεμονωμένοι Ρωμαίοι αξιωματούχοι [έκαναν] αποφάσεις κοινής λογικής επί τούτω". Επισημαίνει επίσης ότι ενώ η περιοχή ήταν υπό Ρωμαϊκή κυριαρχία, "ακόμη και στις ελληνικές περιοχές... η λατινική ήταν η κυρίαρχη γλώσσα στις επιγραφές που καταγράφουν δημόσια έργα, σε ορόσημα και στο στρατό".

Παραπομπές
----------

1. ↑  Jireček, Konstantin, *Geschichte der Serben* ' *The history of the Serbs* ', Gotha, 1911
2. ↑  Kaimio, Jorma, *The Romans and the Greek Language*, *Commentationes Humanarum Litterarum* **64**. Helsinki: Societas Scientiarum Fennica, 1979.
3. ↑  MacLeod, M.D. *review of* Kaimio, 1979 in *The Classical Review*, New Ser. **32**:2:216-218, 1982. JSTOR
Ο **Δημήτρης Αλευρομάγειρος** (γεν. το 1940) είναι αντιστράτηγος εν αποστρατεία του Ελληνικού Στρατού, επίτιμος Γενικός Επιθεωρητής Στρατού.

Βιογραφία
---------

Ο Δημήτρης Αλευρομάγειρος γεννήθηκε στην Αθήνα από Μανιάτες γονείς το 1940. Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ) ως ανθυπολοχαγός του Πεζικού. Αργότερα συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Σχολή Πολέμου, τη Σχολή Εθνικής Άμυνας (ΣΕΘΑ), αλλά και τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Τον Απρίλιο του 1964 κατήλθε στην Κύπρο - μεταξύ των πρώτων εθελοντών Αξιωματικών - και έλαβε μέρος στην εκπαίδευση των Κυπρίων εθελοντών εθνοφρουρών της Ακανθού Αμμοχώστου και στη συνέχεια ως διοικητής λόχου του 206 Τάγματος Πεζικού έλαβε μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις της Μανσούρας τον Αύγουστο του 1964.

Ως υπολοχαγός τον Ιανουάριο του 1967 κατάγγειλε στον μέραρχό του διοικητή της VIης Μεραρχίας Κιλκίς, υποστράτηγο Ανδρέα Βαρδουλάκη το σχεδιαζόμενο πραξικόπημα του Απριλίου του 1967, όπως κατατέθηκε από τον ίδιον το στρατηγό στη δίκη των πρωταιτίων. Για την πράξη του αυτή το Απριλιανό δικτατορικό καθεστώς τον έθεσε εκτός στρατεύματος επί 6 μήνες από τον Οκτώβριο 1967 έως τον Απρίλιο του 1968 και του στέρησε το δικαίωμα να προαχθεί κατ' εκλογήν στο βαθμό του ταγματάρχη. Οι συνέπειες αυτές ήρθησαν μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας.

Το 1974 έλαβε μέρος στην αντίσταση κατά των Τούρκων εισβολέων ως διοικητής του 336 Τάγματος [αποτελούμενο εξ' ολοκλήρου από Κυπρίους Εθνοφρουρούς] στην Πράσινη Γραμμή Λευκωσίας [από περιοχή ΕΛΔΥΚ μέχρι της οδού Λήδρας ] η οποία και διατηρήθηκε ανέπαφος. Τη δράση του αυτή εξύμνησε ο ελληνικός και κυπριακός Τύπος και έγινε ένας από τους ήρωες εκείνης της περιόδου, ενώ ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης του Δήμου Έγκωμης Λευκωσίας, για τις προσφερθείσες υπηρεσίες του στη διάσωση της Λευκωσίας από τους εισβολείς.

Από το 1987 έως το 1990 υπηρετεί στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων ως διοικητής Συντάγματος Ευελπίδων και διευθυντής σπουδών, θέση στην οποία τον βρίσκει η αποστρατεία τον Ιούνιο του 1990 με το βαθμό του ταξίαρχου. Με απόφαση του ΚΥΣΕΑ [Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας] επανέρχεται στο στράτευμα τον Δεκέμβριο του 1993, προάγεται σε αντιστράτηγο και τοποθετείται Α' υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Το 1995 αναλαμβάνει τη διοίκηση της Στρατιωτικής Διοίκησης Αθηνών (ΣΔΑ) και το 1996 τοποθετείται γενικός επιθεωρητής Στρατού. Αποστρατεύεται ευδοκίμως τον Μάρτιο του 1997 και του απονέμεται ο τίτλος του επίτιμου γενικού επιθεωρητού Στρατού.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Η κατάσταση των εθνικών θεμάτων σήμερα,Με τον αντιστράτηγο ε.α. & πτυχιούχο της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών Δημήτρη Αλευρομάγειρο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2012.
Τα σύνορα της Ελλάδας κατά μήκος της γραμμής Ασπροποτάμου-Σπερχειού απεικονίζονται με ανοιχτό πράσινο.
Η **Γραμμή Ασπροποτάμου-Σπερχειού** (ή **Γραμμή Αχελώου-Σπερχειού**) όριζε το σύνορο του νεοσύστατου ελληνικού κράτους και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που επέβαλε το Πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830.

Το σύνορο της Ελλάδας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας καθορίστηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις (Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας, Ρωσική Αυτοκρατορία και Βασίλειο της Γαλλίας). Η συνοριογραμμή άρχιζε από τις εκβολές του Αχελώου (ο οποίος ήταν τότε γνωστός ως Ασπροπόταμος), διέσχιζε την Αρτοτίνα (κατά μήκος της κορυφογραμμής της Οίτης) και τελείωνε στο Μαλιακό Κόλπο στις εκβολές του Σπερχειού Ποταμού. Η Λαμία (πρώην ονομασία: Ζητούνι), ευρισκόμενη βόρεια του Σπερχειού, επρόκειτο να παραμείνει σε Οθωμανικά χέρια. Η Εύβοια, οι Βόρειες Σποράδες, η Σκύρος και οι Κυκλάδες (συμπεριλαμβανομένης της Αμοργού) επίσης ενσωματώθηκαν στα σύνορα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. 

Η ύπαρξη της γραμμής ήταν βραχύβια. Το 1832 η Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης (1832) επεξέτεινε τα σύνορα της Ελλάδας κατά μήκος της γραμμής Αμβρακικού – Παγασητικού. Τρία χρόνια νωρίτερα, σύμφωνα με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου, η γραμμή Αμβρακικού - Παγασητικού είχε οριστεί ως το βόρειο σύνορο του προταθέντος αυτόνομου ελληνικού κράτους υπό την επικυριαρχία των Οθωμανών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πρωτόκολλο Της Ανεξαρτησίας Του Ελληνικού Κράτους - ...
Η **Εθνική Αναγέννησις** ήταν εφημερίδα, η οποία εκδιδόταν στις Σέρρες. Εξέδωσε το πρώτο της φύλλο στις 9 Φεβρουαρίου 1936. 

Ως υπότιτλο είχε την φράση *Εβδομαδιαία* *εφημερίς εθνικιστικών αρχών*. Αρχισυντάκτης ήταν ο Βασίλης Παπαντωνίου και ο διευθυντής ήταν ο Αθανάσιος Κυριακόπουλος. Η εφημερίδα αρχικά ήταν δισέλιδη. Εκτυπωνόταν στο εκτυπωτήριο του Ελευθέρου Πολίτου. Από το 55ο φύλλο και μετά η εφημερίδα έγινε τετρασέλιδη. Ιδιοκτήτες έγιναν ο Παπαντωνίου και Κυριακόπουλος και σύντομα ο Παπαντωνίου παρέμεινε ως ο μόνος ιδιοκτήτης. Δεν είναι γνωστό πότε η εφημερίδα ανέστειλε την κυκλοφορία της. Ο Παπαντωνίου πέθανε τον Ιανουάριο του 1967.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ιστορικό Ημερολόγιο Σερρών» (PDF). Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Σερρών. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2014.
Ο **Γκρέγκορι Ουέλντον Μικς** (αγγλικά: *Gregory Weldon Meeks*, 25 Σεπτεμβρίου 1953), είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 5η περιφέρεια της πολιτείας της Νέας Υόρκης, από τον Ιανουάριο του 2013. Από τον Φεβρουάριο του 1998 έως το 2013, υπηρέτησε για την 6η περιφέρεια του Κογκρέσου της Νέας Υόρκης. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.

Από τον Ιανουάριο του 2021, διατελεί ως πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών. 

Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Μέλος της πολιτειακής Συνέλευσης της Νέας Υόρκης από την 31η περιφέρεια, από τον Ιανουάριο του 1993 έως τον Ιανουάριο του 1998. 

Εξελέγη πρώτη φορά στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, σε ειδική εκλογή εκλογή τον Φεβρουάριο του 1998, με ποσοστό 56.5%. Για πλήρη βουλευτική θητεία, εξελέγη πρώτη φορά στις γενικές εκλογές του 1998. Έκτοτε έχει επανεκλεγεί 11 φορές. Στις εκλογές του 2020, έλαβε το 99.3% των ψήφων, αφού δεν είχε αντίπαλο. Η περιφέρεια του Μικς, περιλαμβάνει τις περισσότερες περιοχές στο νοτιοανατολικό Κουίνς, που συμπεριλαμβάνει και το Διεθνές Αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης «Τζον Φ. Κέννεντι».

Βιογραφία
---------

Ο Γκρέγκορι Μικς, γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1953, στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης, όπου και μεγάλωσε. Αποφοίτησε από το Λύκειο "Julia Richman High School" στο Άπερ Ιστ Σάιντ του Μανχάταν, το 1971. Σπούδασε Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Αντέλφι και έλαβε πτυχίο (BA) το 1975. Στη συνέχεια, σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Χάουαρντ στην Ουάσινγκτον, λαμβάνοντας πτυχίο (JD) το 1978.

Εργάστηκε ως δικηγόρος, ως βοηθός εισαγγελέας, καθώς και ως δικαστικός επόπτης στη Νέα Υόρκη.

Δείτε ακόμα
-----------

* Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών
* Βουλή των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ)
* Κατάλογος τρεχόντων Μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ
* Νέα Υόρκη (πολιτεία)
* Νέα Υόρκη

Παραπομπές
----------

1. ↑  bioguide.congress.gov/scripts/biodisplay.pl?index=M001137.
2. ↑  «Biography». *Congressman Gregory Meeks* (στα Αγγλικά). 27 Μαρτίου 2017. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2022.
3. ↑  «Gregory Meeks». *Ballotpedia* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2022.
4. ↑
5. ↑  «Rep. Gregory Meeks - D New York, 5th, In Office - Biography | LegiStorm». *www.legistorm.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2022.
6. ↑  «Bioguide Search». *bioguide.congress.gov*. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Gregory Meeks στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 295494961
* LCCN: no2013003140
* US Congress: M001137

 |

 |
Γραμμή σκόνης του Αζουρίτη σε λευκού χρώματος επιφάνεια
Η **γραμμή κόνεως** ή **γραμμή σκόνης**  ενός ορυκτού αφορά τον χρωματισμό που έχει ενώ βρίσκεται σε μορφή σκόνης, ο οποίος πιθανώς να είναι ο ίδιος και με αυτόν που είχε το ορυκτό σε στερεή μορφή, χωρίς όμως κάτι τέτοιο να είναι βέβαιο, ωστόσο γενικά αποτελεί ασφαλέστερο κριτήριο για τον χρωματισμό και χρησιμεύει συχνά ως κριτήριο για την ταυτοποίηση ενός ορυκτού. Για την εξακρίβωση της γραμμής κόνεως, συνήθως χρησιμοποιούνται ειδικές πορσελάνινες επιφάνειες λευκού ή μαύρου χρώματος επί των οποίων εξετάζονται τα ορυκτά. Η γραμμή κόνεως ενός ορυκτού είναι ανεξάρτητη από τα ιχνοστοιχεία του, ή τον τύπο της επιφάνειας. Ένα κοινό παράδειγμα ως προς την μεταβολή του χρώματος ενός ορυκτού κατά την στέρεη μορφή του και κατά αυτή της γραμμής κόνεως, είναι ο αιματίτης, όπου ως στέρεο μπορεί να έχει μαύρο, αργυρό ή ερυθρό χρώμα, ενώ ως σκόνη διαθέτει ένα σκούρο ερυθρό με καφέ χρωματισμό. Η μεταβολή του χρωματισμού στη γραμμή κόνεως είναι συνήθως περισσότερη διακριτή στα μεταλλικά ορυκτά, σε αντίθεση με τα μη μεταλλικά όπου το χρώμα τους καθορίζεται από αλλοχρωματικά στοιχεία, ενώ η εξέταση της γραμμής κόνεως εξαρτάται και από την σκληρότητα του ορυκτού καθώς είναι δυνατό να ληφθεί μόνο για ορυκτά χαμηλότερης σκληρότητας από το ίδιο το πλακίδιο επί του οποίου γίνεται η εξέταση (6,5)

Παραπομπές
----------

1. ↑  γραμμή σκόνης στην ιστοσελίδα του τμήματος γεωλογίας του ΑΠΘ
Συντεταγμένες: 37°57′16.60″N 23°40′38.06″E﻿ / ﻿37.9546111°N 23.6772389°E﻿ / 37.9546111; 23.6772389

Το **Ελληνικό Μουσείο Πληροφορικής**, το μοναδικό μουσείο πληροφορικής στη νοτιανατολική Ευρώπη, ξεκίνησε τις δραστηριότητες του το 2009 και από το 2012 αποτελεί τον πρώτο επίσημο φορέα στην Ελλάδα που συγκεντρώνει τη γνώση για την εξέλιξη στο χώρο της πληροφορικής από το 1970 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990 σε έναν ενιαίο χώρο. 

Εμπνευστής και ιδρυτής του Ελληνικού Μουσείου Πληροφορικής είναι ο Γεώργιος Τσεκούρας. 

Το Ελληνικό Μουσείο Πληροφορικής (ΕΛ.Μ.Π.) βασίζεται στις δωρεές υπολογιστών, λογισμικού και άλλων αντικειμένων από τον χώρο της πληροφορικής, προερχόμενες από ιδιώτες, από δημόσιους και μεγάλους ιδιωτικούς οργανισμούς, καθώς και από πολλούς άλλους φορείς. Η λειτουργία του ΕΛ.Μ.Π. στηρίζεται εξ ολοκλήρου σε ιδίους πόρους.

Οι εγκαταστάσεις του Μουσείου βρίσκονται στο Μοσχάτο, στην οδό Πέτρου Σπυροπούλου 2 & Θεσσαλονικής και δέχεται μεμονωμένους επισκέπτες και σχολεία κατόπιν συνεννοήσεως με τους υπεύθυνους του μουσείου.

Όραμα του μουσείου είναι, μεταξύ άλλων, να προσφέρει γνώση σε όλους εκείνους που αναζητούν να μάθουν για την ιστορία της πληροφορικής και νοσταλγούν το παρελθόν της.

Στους σκοπούς του μουσείου περιλαμβάνονται η διάσωση, συλλογή και συντήρηση μοναδικών μηχανημάτων και εντύπων που συντέλεσαν στην εξέλιξη της τεχνολογίας, όπως και η γνωριμία και η διάδοση της ιστορία της πληροφορικής στο κοινό.

Εκθέματα
--------

Στο χώρο του μουσείου εκτίθεται μεγάλος αριθμός υπολογιστικών συστημάτων εταιρειών που έχουν εκλείψει ή και συνεχίζουν να υπάρχουν, όπως Sinclair, Commodore, Amstrad, Texas Instruments, Wang, Olivetti PC, Zenith, Casio, Compaq, Toshiba, Sharp, Apple, καθώς και λογισμικό και υλικό γι' αυτά, και παλαιές εκδόσεις του ειδικού περιοδικού τύπου.

Συνολικά η συλλογή του Ελληνικού Μουσείου Πληροφορικής περιλαμβάνει πάνω από 4.700 εκθέματα τα οποία έχουν περιέλθει στο μουσείο ως δωρεές. Ο αριθμός των δωρητών ξεπερνά τους 270.

Νομική υπόσταση μουσείου
------------------------

Το μουσείο βρίσκεται υπό τη νομική σκέπη ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού με την επωνυμία "Ελληνικό Μουσείο Πληροφορικής", ο οποίος είναι επίσημα εγκεκριμένος από το Πρωτοδικείο Αθηνών (Α.Κ. 1428/2012). 

Το προηγούμενο νομικό πλαίσιο βασιζόταν στο καταστατικό για την δημιουργία ιδρύματος με την επωνυμία "Ίδρυμα Πληροφορικής", το οποίο τελούσε υπό την έγκριση ( Α.Π. 1075297 30.07.2009) της Διεύθυνσης Εθνικών Κληροδοτημάτων του Υπουργείου Οικονομικών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  elmp.gr/mouseio/.

Πηγές
-----

* protagon.gr

* Πρώτο Θέμα

* Περιοδικό "Επίκαιρα"

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα του Μουσείου
Ο **δήμος Μελίτης** ήταν δήμος του νομού Φλώρινας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Φλώρινας. Βρισκόταν στα βορειοανατολικά του νομού, στα σύνορα με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας και τον νομό Πέλλας. Αποτελούταν από 11 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 269,5 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 7.038 κατοίκους (απογραφή 2001). 

Ο δήμος αποτελούταν από τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλη ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):

 **Δ.δ. Νεοχωρακίου**  [ 593 ] 
* ο Άγιος Αθανάσιος [ 51 ]
* το Νεοχωράκι [ 542 ]

 **Δ.δ. Αχλάδας**  [ 468 ] 
* η Αχλάδα [ 301 ]
* η Άνω Αχλάδα [ 118 ]
* το Γιουρούκι [ 49 ]

 **Δ.δ. Βεύης**  -- η Βεύη [ 688 ]
 **Δ.δ. Ιτέας**  -- η Ιτέα [ 650 ]
 **Δ.δ. Λόφων**  -- οι Λόφοι [ 445 ]
 **Δ.δ. Μελίτης**  -- η Μελίτη [ 1.535 ]
 **Δ.δ. Παλαίστρας**  -- η Παλαίστρα [ 336 ]
 **Δ.δ. Παππαγιάννη**  -- ο Παππαγιάννης [ 1.016 ]
 **Δ.δ. Σιταριάς**  -- η Σιταριά [ 812 ]
 **Δ.δ. Σκοπού**  [ 139 ]
* ο Σκοπός [ 139 ]
* η Παπαδιά [ 0 ]
* τα Καλύβια Παπαδιάς [ 0 ]

 **Δ.δ. Τριποτάμου**  -- ο Τριπόταμος [ 356 ]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Φλώρινας |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
* Φλώρινας
* Αετού
* Αμυνταίου
* Κάτω Κλεινών
* Μελίτης
* Περάσματος
* Πρεσπών
* Φιλώτα
 |
|  |
| Κοινότητες | 
* Βαρικού
* Κρυσταλλοπηγής
* Λεχόβου
* Νυμφαίου
 |

 |
Κρατήρας στο ηφαίστειο της Νισύρου
Το **Ελληνικό Ηφαιστειακό Τόξο** δημιουργήθηκε από τη σύγκρουση των δύο λιθοσφαιρικών πλακών του Αιγαίου. Συγκεκριμένα, αποτελείται από τα ηφαίστεια στο Σουσάκι, στα Μέθανα, στη Σαντορίνη, στη Μήλο και στη Νίσυρο.

Ενεργά ηφαίστεια του ηφαιστειακού τόξου
---------------------------------------

Τα μοναδικά ηφαίστεια του ελληνικού ηφαιστειακού τόξου στα οποία έχουν πραγματοποιηθεί εκρήξεις στους ιστορικούς χρόνους είναι αυτά της Σαντορίνης, της Νισύρου και των Μεθάνων. Αναλυτικότερα, το ηφαίστειο της Σαντορίνης εξερράγη για τελευταία φορά το 1950, το ηφαίστειο της Νισύρου το 1888, ενώ αυτό των Μεθάνων τον 3ο αιώνα π.Χ..

Λίγα λόγια για το κάθε ηφαίστειο
--------------------------------

### Νίσυρος

Το ηφαίστειο της Νισύρου αποτελείται από πέντε κρατήρες, εκ των οποίων ο μεγαλύτερος έχει διάμετρο 260 μέτρα και βάθος 30 μέτρα. Οι πέντε κρατήρες δημιουργούν το οροπέδιο του Λακκίου. 

### Σαντορίνη

Ηφαίστειο Σαντορίνης
Το ηφαίστειο της Σαντορίνης ανήκει στην νότια πλευρά του ηφαιστειακού τόξου. Έχει υψόμετρο 567 μέτρα.

### Μέθανα

Το ηφαίστειο των Μεθάνων ανήκει στην νότια πλευρά του ηφαιστειακού τόξου. Ο κρατήρας του έχει βάθος κατά προσέγγιση 50 μέτρα και διάμετρο 100 μέτρα. 

### Μήλος

Το ηφαίστειο της Μήλου αποτελείται από κρατήρα διαμέτρου 1700 μέτρων και ύψους 220 μέτρων και βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νησιού.

### Σουσάκι

Σουσάκι
Το Σουσάκι συντελεί το βόρειο άκρο στο ηφαιστειακό τόξο και βρίσκεται στην περιοχή των Αγίων Θεοδώρων και συγκεκριμένα στα σύνορα της Αττικής με την Κορινθία. Έχει υψόμετρο 180 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας και η θερμοκρασία στην πλαγιά του έχει φτάσει μέχρι και τους 42 βαθμούς Κελσίου.

Επιπλέον πληροφορίες
--------------------

Η πιο έντονη ηφαιστειακή δράση στην Ελλάδα σε όλο το ιστορικό παρελθόν έχει παρατηρηθεί μόνο κατά μήκος του Ελληνικού ηφαιστειακού τόξου.

Παραπομπές
----------

Ηφαιστειακό τόξο.
Ηφαιστειακό τόξο.
Νίσυρος.
Μέθανα.

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
Ο **Δήμος Μελιγαλά** ήταν δήμος του νομού Μεσσηνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Οιχαλίας. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού, στην ενδοχώρα. Ο δήμος αποτελούταν από 11 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 78,2 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 4040 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν ο Μελιγαλάς.

Διαίρεση
--------

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:

**Δ.δ. Μελιγαλά**  -- ο Μελιγαλάς [ 1.426 ]
**Δ.δ. Ανθούσης**  -- η Ανθούσα [ 153 ]
**Δ.δ. Ζευγολατείου**  -- το Ζευγολατειό [ 466 ]
**Δ.δ. Καλλιρρόης**  -- η Καλλιρρόη [ 335 ]
**Δ.δ. Μαγούλας**  -- η Μαγούλα [ 139 ]
 **Δ.δ. Μίλα**  [ 82 ] 
* το Μίλα [ 71 ]
* το Κάστρον [ 11 ]

 **Δ.δ. Νεοχωρίου Ιθώμης**  [ 321 ] 
* το Νεοχώρι [ 289 ]
* ο Κροντηρές [ 32 ]

**Δ.δ. Πολίχνης**  -- η Πολίχνη [ 198 ]
 **Δ.δ. Σκάλας**  [ 527 ] 
* η Σκάλα [ 298 ]
* ο Σταθμός [ 229 ]

**Δ.δ. Στενυκλάρου**  -- ο Στενύκλαρος [ 78 ]
**Δ.δ. Τσουκαλαιίκων**  -- τα Τσουκαλαίικα [ 315 ]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο «Καποδίστριας»: Διοικητική διαίρεση του Νομού Μεσσηνίας |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
* Καλαμάτας
* Αβίας
* Αετού
* Αιπείας
* Ανδανίας
* Ανδρούσας
* Άριος
* Αριστομένους
* Αρφαρών
* Αυλώνα
* Βουφράδων
* Γαργαλιάνων
* Δωρίου
* Είρας
* Θουρίας
* Ιθώμης
* Κορώνης
* Κυπαρισσίας
* Λέυκτρου
* Μεθώνης
* Μελιγαλά
* Μεσσήνης
* Νέστορος
* Οιχαλίας
* Παπαφλέσσα
* Πεταλιδίου
* Πύλου
* Φιλιατρών
* Χιλιοχωρίων
 | Νομός Μεσσηνίας |
|  |
| Κοινότητες | 
* Τρικόρφου
* Τριπύλας
 |

 |
Ο **δήμος Βιτσίου** ήταν δήμος του νομού Καστοριάς που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Καστοριάς. Βρισκόταν στο βόρειο τμήμα του νομού, και απλώνεται στις πλαγιές του Βιτσίου. Ο δήμος Βιτσίου αποτελούταν από 5 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 1.473 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν το Τοιχίο.

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:

 **Δ.δ. Τοιχίου**  -- το Τοιχίο [ 758 ]
 **Δ.δ. Βυσσινέας**  -- η Βυσσινιά [ 135 ]
 **Δ.δ. Μεταμορφώσης**  [ 357 ] 
* η Μεταμόρφωση [ 173 ]
* η Φωτεινή [ 184 ]

 **Δ.δ. Οξυάς**  -- η Οξυά [ 69 ]
 **Δ.δ. Πολυκεράσου**  -- το Πολυκέρασο [ 29 ]
 **Δ.δ. Σιδηροχωρίου**  -- το Σιδηροχώρι [ 125 ]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Καστοριάς |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
* Καστοριάς
* Αγίας Τριάδας
* Αγίων Αναργύρων
* Ακριτών
* Άργους Ορεστικού
* Βιτσίου
* Ίωνος Δραγούμη
* Κλεισούρας
* Κορεστίων
* Μακεδνών
* Μεσοποταμιάς
* Νεστορίου
 |
|  |
| Κοινότητες | 
* Αρρένων
* Γράμμου
* Καστρακίου
 |

 |
Ο **Δημήτρης Κούρκουλας** (1954) ήταν Έλληνας υφυπουργός εξωτερικών στην κυβέρνηση Σαμαρά.

Βιογραφικά Στοιχεία
-------------------

Ο Κούρκουλας με τον Νάιτζελ Φάρατζ το 2013
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Διοικητικό και στο Οικονομικό Δίκαιο στα πανεπιστήμια της Βόννης και της Κολωνίας αντίστοιχα.

Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στη Deutsche Welle την διετία 1978-1980 και από το 1981 μέχρι το 1985 συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις που γίνονταν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την ένταξη της Ισπανίας και της Πορτογαλίας στην ΕΟΚ. Από το 1985 έως το 1987 εργάστηκε στο ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών και από το 1987 έως το 1989 στη Γενική Διεύθυνση Εξωτερικών Σχέσεων.

Διετέλεσε (1989 – 1993) μέλος του ιδιαίτερου γραφείου της Ευρωπαίας Επιτρόπου Κοινωνικών Υποθέσεων και Εκπαίδευσης, Βάσως Παπανδρέου, ως υπεύθυνος για τις εξωτερικές σχέσεις, την αναπτυξιακή πολιτική και τις σχέσεις με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Επίσης, από το 1994 έως το 1997 διετέλεσε επικεφαλής του τμήματος «Πολιτικές σχέσεις με χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης» στη Γενική Διεύθυνση Εξωτερικών Πολιτικών σχέσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Από το Μάιο του 1997 έως το Σεπτέμβριο του 2001 διετέλεσε πρέσβης της Κομισιόν στον Λίβανο και στη Βηρυτό.

Στη συνέχεια και μέχρι τον Αύγουστο του 2006 ήταν πρέσβης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στη Βουλγαρία στη Σόφια και στη συνέχεια, μέχρι τον Ιούλιο του 2010 πρέσβης της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Βοσνία Ερζεγοβίνη.

Τέλος, από τον Ιούλιο του 2010 μέχρι την υπουργοποίησή του εργαζόταν στην Κομισιόν, ως επικεφαλής της Διεύθυνσης «Πολιτική και Στρατηγική Διεύρυνσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Βιογραφικό Δ. Κούρκουλα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Ιουλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2014.
Άποψη της παραλίας του χωριού Ελιά
Ο **Δήμος Μολάων** ήταν δήμος του νομού Λακωνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Μονεμβασιάς. Βρισκόταν στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού, στα βόρεια της ανατολικής χερσονήσου του νομού. Ο δήμος αποτελούταν από 6 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 193,2Km2 και είχε συνολικό πληθυσμό 5.597 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν οι Μολάοι.

Διαίρεση
--------

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλη ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):

 **Δ.δ. Μολάων**  -- οι Μολάοι [ 3.021 ]
 **Δ.δ. Ελαίας**  -- η Ελιά [ 480 ]
 **Δ.δ. Κουπιών**  -- τα Κουπιά [ 121 ]
 **Δ.δ. Μεταμορφώσεως**  -- η Μεταμόρφωση [ 555 ]
 **Δ.δ. Πακίων**  -- τα Πάκια [ 384 ]
 **Δ.δ. Συκέας**  -- η Συκιά [ 1.036 ]

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Υπουργείο εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Λακωνίας |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
* Σπάρτης
* Ανατολικής Μάνης
* Ασωπού
* Βοιών
* Γερονθρών
* Γυθείου
* Έλους
* Ζάρακα
* Θεραπνών
* Κροκέων· Μολάων
* Μονεμβασίας
* Μυστρά
* Νιάτων
* Οινούντος
* Οιτύλου
* Πελλάνας· Σκάλας
* Σμύνους
* Φαρίδος
 |
|  |
| Κοινότητες | 
* Ελαφονήσου
* Καρυών
 |

 |
Ο **Δήμος Μεσσήνης** του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση του παλαιότερου δήμου Μεσσήνης και των γειτονικών του παλαιότερων κοινοτήτων, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Μεσσήνης. Βρισκόταν στη βόρεια ακτή του Μεσσηνιακού κόλπου στο νότιο τμήμα του νομού. Ο δήμος αποτελούταν από 14 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 84,6 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 11.041 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του είναι η Μεσσήνη.

Διαίρεση
--------

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:

 **Δ.δ. Μεσσήνης**  [ 6.912 ] 
* η Μεσσήνη [ 6.693 ]
* ο Άγιος Κωνσταντίνος [ 85 ]
* ο Μυλωνάς [ 29 ]
* ο Ξινός [ 105 ]

 **Δ.δ. Αβραμιού**  [ 591 ] 
* το Αβραμιόν [ 413 ]
* ο Άγιος Αυγουστίνος [ 14 ]
* το Δρακονέριον [ 164 ]

**Δ.δ. Αναλήψεως**  -- η Ανάληψη [ 354 ]
 **Δ.δ. Βελίκας**  [ 407 ] 
* η Βελίκα [ 310 ]
* η Παραλία Βελίκας [ 97 ]

**Δ.δ. Καρτερολίου**  [ 599 ] 
* το Καρτερόλι [ 529 ]
* το Μοσχοχώρι [ 70 ]

**Δ.δ. Λευκοχώρας**  -- η Λευκοχώρα [ 358 ]
 **Δ.δ. Λυκοτράφου**  [ 347 ] 
* ο Λυκότραφος [ 259 ]
* η Μυρτοποταμιά [ 88 ]

**Δ.δ. Μαδένης**  -- η Μάδενα [ 143 ]
**Δ.δ. Μαυρομματίου Παμίσου**  -- το Μαυρομμάτιον [ 388 ]
**Δ.δ. Νεοχωρίου Αριστομένους**  -- το Νεοχώρι [ 250 ]
**Δ.δ. Πιλαλίστρας**  -- η Πιλαλίστρα [ 196 ]
**Δ.δ. Πιπερίτσης**  -- η Πιπερίτσα [ 143 ]
**Δ.δ. Σπιταλίου**  -- το Σπιτάλι [ 141 ]
**Δ.δ. Τριόδου**  -- η Τρίοδος [ 212 ]

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Υπουργείο εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο «Καποδίστριας»: Διοικητική διαίρεση του Νομού Μεσσηνίας |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
* Καλαμάτας
* Αβίας
* Αετού
* Αιπείας
* Ανδανίας
* Ανδρούσας
* Άριος
* Αριστομένους
* Αρφαρών
* Αυλώνα
* Βουφράδων
* Γαργαλιάνων
* Δωρίου
* Είρας
* Θουρίας
* Ιθώμης
* Κορώνης
* Κυπαρισσίας
* Λέυκτρου
* Μεθώνης
* Μελιγαλά
* Μεσσήνης
* Νέστορος
* Οιχαλίας
* Παπαφλέσσα
* Πεταλιδίου
* Πύλου
* Φιλιατρών
* Χιλιοχωρίων
 | Νομός Μεσσηνίας |
|  |
| Κοινότητες | 
* Τρικόρφου
* Τριπύλας
 |

 |
Ο **Δήμος Βασιλικών** ήταν δήμος του Νομού Θεσσαλονίκης. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης καταργήθηκε και εντάχθηκε στον δήμο Θέρμης. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού. Αποτελούνταν από 6 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 9303 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2001). Έδρα του δήμου ήταν τα Βασιλικά.

Ιστορικά στοιχεία της περιοχής
------------------------------

Κατά την επανάσταση του 1821 οι κάτοικοι της περιοχής αγωνίστηκαν κατά των Οθωμανών. Σπουδαίοι αγωνιστές της επανάστασης του 1821 ήταν ο Τριαντάφυλλος Αγοραστός από την Περιστερά, ο Εμμανουήλ Φιλίππου από τα Βασιλικά και οι Θεοδόσιος Στεργίου (1780-1865) και οπλαρχηγός Άγγελος Στεργίου από το Λιβάδι.

Διαίρεση
--------

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):

 **Δ.δ. Βασιλικών**  [ 4.163 ]

* Βασιλικά

 **Τοπική Κοινότητα Λακκιάς**  [432]
* Λακκιά

 **Δ.δ. Αγίας Παρασκευής**  [1.226]
* Αγία Παρασκευή

 **Δ.δ. Αγίου Αντωνίου**  [ 1.195 ] 
* ο Άγιος Αντώνιος [ 779 ]
* το Μονοπήγαδον [ 416 ]

 **Δ.δ. Λιβαδίου**  [751]
* Λιβάδι

 **Δ.δ. Περιστεράς**  -- η Περιστερά [ 1.021 ]
 **Δ.δ. Σουρωτής**  [947]
* Σουρωτή

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Υπουργείο εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γενικά Αρχεία του Κράτους, Φάκελοι Αγωνιστών του 1821
2. ↑  Γενικά Αρχεία του Κράτους, Αριστεία Αγωνιστών του 1821

Σημειώσεις
----------

1. 1 2  Από το ιστολόγιο του αρχαιολόγου Νικόλαου Παπαοικονόμου: doumbia-istoria.blogspot.com

.
Η **Γραμμή Μόργκαν** ήταν διεθνώς αναγνωρισμένη προσωρινή συνοριακή γραμμή μεταξύ των συμμαχικών δυνάμεων κατοχής, της περιοχής Ιουλιανής Βενετίας (περιοχή της Τεργέστης) της ΒΑ. Ιταλίας και της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Η γραμμή αυτή συνομολογήθηκε στις 10 Ιουνίου του 1945, μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το όνομά της οφειλόταν στον Άγγλο στρατηγό Γουΐλιαμ Μόργκαν που την οριοθέτησε. 

Το μήκος της ήταν περίπου 70 μίλια. Ξεκινούσε από νότια της Τεργέστης και κατέληγε βόρεια στα Ιταλο-Αυστριακά σύνορα. Συνέπεια αυτής της οριοθέτησης ήταν να χωριστεί η ευρύτερη περιοχή της Τεργέστης σε δύο τομείς – ζώνες, στη ζώνη Α, που περιήλθε στη συμμαχική κατοχή και στη ζώνη Β, που περιήλθε στη Γιουγκοσλαβία.

Τελικά η γραμμή Μόργκαν έπαψε να ισχύει στις 15 Σεπτεμβρίου 1947, με την Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων (1947), που τέθηκε σε ισχύ και η οποία δημιούργησε το Ελεύθερο έδαφος της Τεργέστης, διατηρώντας τις δύο ζώνες Α και Β, το οποίο και τέθηκε υπό την αιγίδα του ΟΗΕ.
Ο **Δήμος Βαλσαμάκης** (1785-1870) ήταν Έλληνας λόγιος και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1785 στην Κεφαλονιά. Αδελφός του ήταν ο Κωνσταντίνος Βαλσαμάκης. Σπούδασε νομική στην Ιταλία, μελετώντας παράλληλα την ελληνική φιλολογία και ιστορία, και ανέπτυξε φιλικές σχέσεις με λόγιους της εποχής του, όπως ο Αδαμάντιος Κοραής και ο Ιωάννης Καποδίστριας. Έδειξε ενδιαφέρον για την πολιτική στα Επτάνησα, καταλαμβάνοντας μάλιστα διοικητικές θέσεις στην Ιόνιο Πολιτεία. Για την δράση του, του απονεμήθηκε ο Μεγαλόσταυρος των Αγίων Γεωργίου και Μιχαήλ από την Μεγάλη Βρετανία. Συμμετείχε ως μέλος σε αρκετές φιλολογικές και καλλιτεχνικές εταιρίες της Ευρώπης (Ιταλία, Γαλλία, Αυστρία), ενώ έγραψε ποιήματα και μελέτες τόσο στα ελληνικά όσο και στα ιταλικά. Το 1815, στο Συνέδριο της Βιέννης, είχε υποβάλλει υπόμνημα σχετικά με την κατάληξη των Ιονίων Νήσων, ενώ διετέλεσε και γραμματέας της Ιονίου Βουλής. Πέθανε το 1870 στην Κέρκυρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Βαλσαμάκης, Δήμος (Κεφαλλονιά, 1785 - Κέρκυρα, 1870)». *Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό - Τόμος: 2, σ. 164*. Εκδοτική Αθηνών. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2017.
2. ↑  «Βαλσαμάκης». *www.ygeiaonline.gr*. Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2017.
3. ↑  «Πανδέκτης: Βαλσαμάκης Δήμος». *pandektis.ekt.gr*. Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2017.
Το οριοθετημένο σύνορο της Ελλάδας σύμφωνα με την γραμμή Αμβρακικού-Παγασητικού, απεικονισμένο σε χάρτη της εποχής.
Η **γραμμή Αμβρακικού-Παγασητικού** ήταν το χερσαίο σύνορο του Βασιλείου της Ελλάδας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από το 1832 μέχρι την προσάρτηση της Θεσσαλίας το 1881. Ονομάστηκε από τους δύο κόλπους (τον Αμβρακικό και τον Παγασητικό), ενώ το εναλλακτικό της όνομα προέρχεται από τις δύο πόλεις που ανήκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και βρίσκονταν λίγο βορειότερα από τη συνοριογραμμή.

Το σύνορο είχε προταθεί από τις Μεγάλες Δυνάμεις στο πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1829 ως το βόρειο σύνορο ενός αυτόνομου ελληνικού κράτους υπό οθωμανική κυριαρχία, αλλά με την πλήρη ανεξαρτησία της Ελλάδας που συμφωνήθηκε στο πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830, τα σύνορα μειώθηκαν στην γραμμή Ασπροποτάμου-Σπερχειού. Με το πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1832, το βόρειο σύνορο της Ελλάδας επανήλθε στην γραμμή Αμβρακικού-Παγασητικού, κάτι που επιβεβαιώθηκε με την συνθήκη της Κωνσταντινούπολης.

Παραπομπές
----------

Δείτε επίσης
------------

* Συνθήκη του Λονδίνου (1864), με την οποία έγινε και επίσημα η ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* ГЪРЦИЯ. Баварократия (1833 – 1843) (στα βουλγαρικά)
**Γκρίζα βιβλιογραφία** ονομάζεται η βιβλιογραφία η οποία δεν διακινείται μέσω οργανισμών των οποίων κύριος όγκος εργασιών είναι οι εκδόσεις. Τέτοια βιβλιογραφία μπορεί να είναι αναφορές, ερευνητικές εργασίες, εκδόσεις εταιρειών οι οποίες έχουν πνευματικά δικαιώματα και επειδή δεν τις διαχειρίζονται οργανισμοί οι οποίοι φροντίζουν για τον τρόπο παρουσίασης και την όσο είναι δυνατόν ευρύτατη διάδοση (για εμπορικούς σκοπούς), συχνά δεν είναι εύκολα προσβάσιμη ή ανιχνεύσιμη. Η γκρίζα βιβλιογραφία θεωρείται ότι περιλαμβάνει πληροφορίες σημαντικές για τους ερευνητές, γιατί συχνά έχει πρωτότυπο χαρακτήρα και γίνεται σημαντική προσπάθεια παγκοσμίως για να αυξηθεί η προσβασιμότητα σε αυτήν.

Ο όρος «γκρίζα βιβλιογραφία» αναφέρεται στα ελληνικά μαζί με τον όρο «μη δημοσιευμένη βιβλιογραφία»[1][2]. Ο όρος προέρχεται από την αγγλική «grey literature». Ο όρος αυτός απαντάται στη βιβλιογραφία τουλάχιστον από το 1970[3], ενώ λεξικό της αγγλικής γλώσσας μεγάλης κυκλοφορίας αναφέρει ως πρώτη χρήση του το 1975[4].

Δημιουργοί γκρίζας βιβλιογραφίας είναι ενδεικτικά τα πανεπιστήμια, οι εταιρείες, οι κρατικοί οργανισμοί, οι ερευνητές και ιδιώτες.

Είδη γκρίζας βιβλιογραφίας είναι αδημοσίευτα χειρόγραφα, τεχνικές προδιαγραφές, πατέντες, διδακτορικές και διπλωματικές εργασίες καθώς και άλλες εργασίες που παράγονται σε πανεπιστήμια, κατάλογοι προϊόντων, στατιστικά στοιχεία, παρουσιάσεις, εφημερίδες που παράγονται και διακινούνται εσωτερικά σε οργανισμούς, προδημοσιεύσεις, κείμενα εργασίας, υλικό διδασκαλίας, εκπαιδευτικές σημειώσεις και πολλά άλλα[5]. Ενδεικτικά, η Ευρωπαϊκή Ένωση αναφέρει για υλικό που παράγεται από τα όργανά της[6]:

* αναφορές
* αποτιμήσεις και μελέτες που γράφονται από εξωτερικούς συμβούλους
* παραδοτέα, αποτελέσματα εργασιών από οργανισμούς που χρηματοδοτούνται από την Ευρωπαϊκή Ένωση
* κείμενα που είναι μόνο διαθέσιμα στο διαδίκτυο
* υλικό συνεδρίων και συναντήσεων
* λόγοι που εκφωνούνται από στελέχη της ΕΕ
* βιβλία και άρθρα που δημοσιεύονται από προσωπικό της ΕΕ σε διάφορα επαγγελματικές και επιστημονικές εκδόσεις

Ένα σημαντικό κοινό χαρακτηριστικό στα είδη της γκρίζας βιβλιογραφίας είναι ότι συχνά περιέχουν πληροφορίες που είναι μοναδικές και σημαντικές, οι οποίες δεν έχουν δημοσιευθεί με τους συμβατικούς τρόπους[7].

Αναφορές
--------

1. ↑  ΑΡΤΕΜΙΣ Διαπανεπιστημιακό σύστημα ψηφιακής βιβλιοθήκης για την ηλεκτρονική τεκμηρίωση της σύγχρονης ελληνικής γκρίζας βιβλιογραφίας
2. ↑  ΔΙΑΣΥΝΔΕΣΗ, Γραφείο Διασύνδεσης Τ.Ε.Ι. Πειραιά & Κόμβος Σπετσών[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Παραδείγματα:  

Users of Documentation, National Council for Scientific and Technical Research, 1970,   

GIS Newsletter, Issues 12-75, σελ. 9, Geoscience Information Society, 1970
4. ↑  gray literature, λεξικό merriam-webster, ανακτήθηκε 9/2/2014
5. ↑  Document Types in Grey Literature, greynet.org
6. ↑  EU grey literature Long - term preservation, access, and discovery, European Centre for the Development of Vocational Training, Luxembourg: Publications Office of the European Union, 2012
7. ↑  An Analysis of Current Grey Literature Document Typology, Petra Pejšová, National Technical Library, Czech Republic Marcus Vaska, University of Calgary, Canada, Updated Jan 9, 2012