recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ανδρέας Γ. Γκότσης** (1906 - 1993) ήταν Έλληνας δικηγόρος, αξιωματικός και πολιτικός. Χρημάτισε μεταξύ άλλων, υφυπουργός Γεωργίας το 1963. Βραβεύτηκε με πολλά ελληνικά και ξένα παράσημα όπως και με πολεμικούς σταυρούς και μετάλλια.

Βιογραφία
---------

### Πρώτα χρόνια και σπουδές

Γιος του Γεωργίου Γκότση και της Καλλιρρόης, γεννήθηκε το 1906 στο χωριό Κάτω Μέλπεια του νομού Μεσσηνίας. ο Ανδρέας σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Επίσης κατείχε Πτυχίο Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ήταν αξιωματικός της Χωροφυλακής, Υφυπουργός Γεωργίας και δικηγόρος παρά Αρείω Πάγω. 

### Πολιτική σταδιοδρομία

Από το 1938 έως το 1941 ήταν διορισμένος ως Γενικός Κυβερνητικός Προστάτης στο Υπουργείο των Γεωργικών συνεταιρισμών. 
Κατά τη διάρκεια της κατοχής στην Ελλάδα από τους Γερμανούς και τους Ιταλούς (το 1941), υπήρξε μυστικό μέλος του κλιμακίου του Γενικού Επιτελείου στη Μυστική Υπηρεσία Πληροφοριών στη Μέση Ανατολή. Συνελήφθη από τους Ιταλούς και φυλακίστηκε αλλά κατάφερε να δραπετεύσει. 
Το 1945 με την ιδιότητα του ως Κυβερνητικού Εκπροσώπου, υπογράφει συμφωνία μεταξύ της Ελληνικής Κυβέρνησης και της οργάνωσης UNRRA για τους πολιτικούς φυγάδες οι οποίοι διέφυγαν στην Ανατολική Κομουνιστική Ευρώπη. Το ίδιο έτος υπήρξε μέλος της Δικαστικής Επιτροπής και στάλθηκε στη Μέση Ανατολή από τον τότε Πρόεδρο του Ανώτατου Δικαστηρίου Αρείου Πάγου Στυλιανό Μαυρομιχάλη με σκοπό την επίλυση των ζητημάτων που αφορούσαν τους Έλληνες υπηκόους. 
Το 1946 ήταν μέλος της Ελληνικής Κυβέρνησης στη Συνδιάσκεψη για την Ειρήνη στο Παρίσι. 
Το 1947 ως Εκπρόσωπος της Ελλάδας, υπογράφει συμφωνία με την Ε.Σ.Σ.Δ (στην Πρεσβεία της Ε.Σ.Σ.Δ στην Αθήνα) και με τον σοβιετικό Στρατό για τον επαναπατρισμό των ανθρώπων, που διαμένουν στην Ελλάδα και επιθυμούν να μετοικίσουν στη σοβιετική Αρμενία. (μετοίκισαν περίπου 20.000 άτομα) 
Το 1949 υπήρξε μέλος της Ελληνικής Κυβέρνησης στη Διεθνή Εξερευνητική Επιτροπή στον Πόλεμο των Ελλήνων - βοηθός του Πρέσβη Αλέξανδρου Κύρου και εκπροσώπου της Ελλάδας στα κλιμάκια Σίρρερ και DULVOIS. 
Υπηρέτησε στην κυβέρνηση Πιπινέλη ως υφυπουργός Γεωργίας από τις 19 Ιουνίου 1963 ως τις 28 Σεπτεμβρίου 1963. Εργάστηκε σε πολλές επιστημονικές εργασίες για τα γεωργικά ζητήματα. 

### Οικογένεια

Ήταν παντρεμένος με την Αγγελική Αναγνωστοπούλου. Έχει τρία παιδιά, την Καλλιρρόη, τον Γεώργιο και τη Μαρία. 

Πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία 87 ετών το 1993.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Διατελέσαντες Υπουργοί - Υφυπουργοί Αρχειοθετήθηκε 2014-02-09 στο Wayback Machine. επίσημη ιστοσελίδα Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων
2. ↑  MAEIZER, EDWARD A.D (1972). *Who's Who in Europe*. BRUSSELS: EUROP ELITE S.A. σελίδες 1219–1220.
Ο **Τόργκεϊ Μπριν** (*Torgeir Bryn*) (Όσλο, 19 Αυγούστου 1964), είναι Νορβηγός πρώην διεθνής επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,06 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του Πάουερ φόργουορντ.

Σταδιοδροομία
-------------

Ο Μπριν ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία δεκαοκτώ ετών από την Αμερούντ Μπάσκετ, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1985. Συνέχισε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου σπούδασε για δύο χρόνια στο κολέγιο Μίρα Κόστα και δύο ακόμη στο Τέξας Στέιτ. Με τους Μπόμπκατς του Τέξας αγωνίστηκε σε 61 αγώνες με μέσους όρους 15,9 πόντων και 8,2 ριμπάουντ.

Το 1989, έπαιξε στο ΝΒΑ με την ομάδα των Λος Άντζελες Κλίπερς για τρεις αγώνες, πριν συνεχίσει στο CBA. Το καλοκαίρι του 1990, συμφώνησε με τη γαλλική Κονιάκ και συνέχισε στην ισπανική Μπρεογκάν, πριν μεταγραφεί στους Φορτ Γουέιν Φιούρι του CBA για δύο σεζόν.

Το 1993-94, φόρεσε τη φανέλα της Εβρέ Μπάσκετ από τη Γαλλία και την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στην ισπανική Εστουδιάντες και την πορτογαλική Μπενφίκα, με την οποία κατέκτησε το νταμπλ. Το 1995-96, κατέκτησε το πρωτάθλημα Λιθουανίας με τη Ζάλγκιρις Κάουνας, ενώ την επόμενη χρονιά επέστρεψε στη Γαλλία, φορώντας τη φανέλα της Ορτέζ.

Μετά από μία σεζόν στη Λε Μαν, συνέχισε στη Γάνδη από το Βέλγιο και την ιταλική Αουρόρα Τζέζι και το 1999-00, αγωνίστηκε στο ελληνικό πρωτάθλημα με την ομάδα του Άρη, παίζοντας σε 22 ματς με μέσους όρους 1,9 πόντων και 2,5 ριμπάουντ.

Το 2000, μεταγράφηκε στην ομάδα από την οποία ξεκίνησε, την Αμερούντ Μπάσκετ και το 2002-03 συνέχισε στους Χάρσταντ Βίκινγκς. Αποχώρησε από την ενεργό δράση σε ηλικία 39 ετών, για να επιστρέψει το 2007 στην Αμερούντ, παραμένοντας για δύο ακόμη σεζόν και σταματώντας το μπάσκετ σε ηλικία 45 ετών.

Παράλληλα, αποτέλεσε βασικό στέλεχος της εθνικής ανδρών της Νορβηγίας, με την οποία έπαιξε σε 111 αγώνες.

Τίτλοι
------

* 1 Πρωτάθλημα Πορτογαλίας: 1995
* 1 Κύπελλο Πορτογαλίας: 1995
* 1 Πρωτάθλημα Λιθουανίας: 1996
* 1 Πρωτάθλημα Νορβηγίας: 2001

Παραπομπές
----------

1. ↑  Torgeir Bryn[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Torgeir Bryn Stats | College Basketball at Sports-Reference.com
3. ↑  Torgeir Bryn NBA Stats | Basketball-Reference.com
4. ↑  «Torgeir Bryn - ACB.COM». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2016.
5. ↑  Torgeir Bryn | European Cup for Men's Clubs (1996) | FIBA Europe
6. ↑  Élan Béarnais Pau-Lacq-Orthez: Allenatori Del Pau-Orthez
7. ↑  Aris B.C. players timeline
8. ↑  Torgeir Bryn – Store norske leksikon
9. ↑  Torgeir Bryn's profile | 1988 European Olympic Qualifying Tournament[*νεκρός σύνδεσμος*]

Πηγές
-----

* Torgeir Bryn Past Stats, Playoff Stats, Statistics, History, and Awards
* DraftExpressProfile: Torgeir Bryn, Stats, Comparisons, and Outlook[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Torgeir Bryn Basketball Player Profile
Συντεταγμένες: 41°23′48″N 24°18′25″E﻿ / ﻿41.39667°N 24.30694°E﻿ / 41.39667; 24.30694

Τα **Κλειστά** ήταν χωριό του νομού Δράμας επί του όρους Ελατιά. Εκεί εγκαταστάθηκαν είκοσι οικογένειες (74 πρόσωπα) Ελλήνων Μικρασιατών προσφύγων μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923-24, οι οποίοι έκτισαν ναό αφιερωμένο στον Άγιο Δημήτριο.

Πρόεδρος της κοινότητας διετέλεσε ο Βασίλειος Χριστοδούλου που καταγόταν από τη Σμύρνη. Η κοινότητα ήταν γνωστή με την ονομασία *Κολιούς* ή και *Κουλιούς* και μετονομάστηκε το 1927 σε *Κλειστά*. Το χωρίο κάηκε ολοσχερώς από τους Βούλγαρους το 1944, κατά την Βουλγαρική Κατοχή μετά Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Έκτοτε ερημώθηκε.

Σήμερα, το χωριό είναι ακατοίκητο και οι παλιές οικίες σώζονται σε ερείπια. Στο σημείο του καταστραφέντος το 1944 ναού, έχει κτισθεί νέος ναός του Αγίου Δημητρίου που πανηγυρίζει το διήμερο 25-26 Οκτωβρίου στη μνήμη του αγίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Κατάλογος των προσφυγικών συνοικισμών της Μακεδονίας σύμφωνα με τα στοιχεία της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων (ΕΑΠ) έτος 1928». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2012. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2012.
2. ↑  Η εγκατάσταση των προσφύγων στη Δράμα
3. ↑  Πανδέκτης - Μετονομασίες οικισμών
4. ↑  Ορεινή Δράμα: Παρθένο Δάσος, δάσος της Ελατιάς.
Ο **Δημήτριος Κάκκαβος** του Νικολάου (και Κάκαβος, 1870 - 2 Μαρτίου 1960) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και μετά την αποστρατεία του πολιτευτής. Υπηρέτησε ως βουλευτής Θεσσαλονίκης και ως αντιπρόεδρος της Βουλής.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στα Φιλιατρά (γιος συμβολαιογράφου) και ακολούθησε λαμπρή στρατιωτική σταδιοδρομία.
Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και υπηρέτησε στη Χαρτογραφική Υπηρεσία μαζί με το συμμαθητή του, Παύλο Μελά.

Δράση στη Μακεδονία
-------------------

Από το 1904 ως το 1907 με το ψευδώνυμο Ζώης, υπηρέτησε στο Προξενείο της Θεσσαλονίκης, ως συνεργάτης του Προξένου Κορομηλά. Με τον τρόπο αυτό οργάνωσε τον Μακεδονικό Αγώνα ενώ πολέμησε και στους άλλους πολέμους. Από το 1920 ως την κατάρρευση του Μικρασιατικού Μετώπου ήταν Φρούραρχος Θεσσαλονίκης. Αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Αντιστρατήγου.

### Πολιτική σταδιοδρομία

Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με το Κόμμα Ελευθεροφρόνων το 1926 και με το Λαϊκόν Κόμμα το 1935 και υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της Βουλής από το 1927 ως το 1928. Ήταν επίσης από το 1939 ως το 1952 οργανωτής και διευθυντής του Οργανισμού Υδρεύσεως Θεσσαλονίκης (ΟΥΘ).

### Θάνατος

Απεβίωσε σε ηλικία 90 ετών στη Θεσσαλονίκη, το 1960 και κηδεύτηκε με δημόσια δαπάνη.

### Βιβλία

Ο Κάκκαβος άφησε απομνημονεύματα.

* "Απομνημονεύματα (μακεδονικός αγών)", Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών (2007)
* "Μακεδονικός αγών και μακεδόνες αρχηγοί", Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών (2007)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1988, τόμος 4ος.
2. 1 2 3  "Απέθανε χθες ο Στρατηγός Κάκαβος", Μακεδονία, 3-3-1960, σελ. 5
3. ↑  Ασπρόμαυρη φωτό του Κάκκαβου, Macedonian Heritage.gr.
4. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 54, αρ. 133).(pdf)
5. ↑  Φωτογραφία και έργα του Κάκκαβου, Biblionet.gr
Ο **Ρισάρ Ντακουρί** (*Richard Dacoury*, 6 Ιουλίου 1959) είναι Γάλλος πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής, γνωστότερος από τη θητεία του στην Λιμόζ, και από τις σπουδαιότερες μορφές του ευρωπαϊκού μπάσκετ του 20ού αιώνα. 

Αγωνίστηκε από τις αρχές της δεκαετίας του ΄80 έως και τα τέλη του '90 σε υψηλό επίπεδο, καθώς ήταν επί σειρά ετών πρωταθλητής Γαλλίας.

Μέλος της περίφημης ομάδας της Λιμόζ που μετείχε στα φάιναλ φορ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης το 1990 στη Σαραγόσα, κατακτώντας τη δεύτερη θέση και το 1993 στην Αθήνα, όταν με προπονητή τον Μπόζινταρ Μάλκοβιτς, ο γαλλικός σύλλογος κατέκτησε την ευρωπαϊκή πρωτιά. 

Εκτός της Λιμόζ, ο Ντακουρί πρωταγωνίστησε στα παγκόσμια παρκέ και με τα χρώματα της Εθνικής ομάδας της Γαλλίας, όπου διέπρεψε στα Ευρωμπάσκετ του 1987, του 1989 κ.ά. και σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα τόσο σαν εξαιρετικός αμυντικός, όσο και σαν μια αξιόπιστη επιθετική λύση. Πριν από τη Λιμόζ, έπαιξε τη διετία 1976-78 στην γαλλική ομάδα της Λυών, ενώ, μετά τη Λιμόζ, έκλεισε την καριέρα του σε ηλικία 37 ετών το 1998, με τη φανέλα της Ρασίνγκ Παρί παίζοντας εκεί επί διετία. Στα 46 του, τη σεζόν 2005-06, ξαναέπαιξε μπάσκετ στο τοπικό πρωτάθλημα της Νορμανδίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *RealGM*. 153752. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
2. ↑  "*Ηθοποιός ο Ντακουρί*"[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  "*Κοσμογονία στη Λιμόζ*"[*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  Αυτοί χάραξαν το δρόμο που ακολούθησε ο Φώτσης, contra.gr. 2 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2017.

Πηγές
-----

* Το ηλεκτρονικό αρχείο της "Αθλητικής Ηχούς"
* Μεγάλες μορφές του Ευρωπαϊκού μπάσκετ

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 3745150264374905860005
* ISNI: 0000 0004 6089 1191
* BNF: cb17139452f (data)

 |

 |
Η **φανκ ροκ** είναι ένα υποείδος της ροκ μουσικής, το οποίο συνδυάζει την φανκ μουσική με τη ροκ, δηλαδή χαρακτηρίζεται από τα ντραμς και το έντονο μπάσο της φανκ, με τα riffs και τα κιθαριστικά σόλο της ροκ. Αυτό το είδος άρχισε να ανθίζει κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1960, με τους πρώτους πειραματισμούς να γίνονται από τον κιθαρίστα Τζίμι Χέντριξ, στο άλμπουμ Band Of Gypsys. Αργότερα αναπτύχθηκε από πειραματισμούς φανκ μουσικών και ροκ μουσικών, όπως ο Ντέιβιντ Μπόουι, οι Led Zeppelin, οι Parliament και οι Funkadelic. Ωστόσο, το συγκεκριμένο είδος έγινε αρκετά δημοφιλές την δεκαετία του 1990, με την εμπορική επιτυχία των Red Hot Chili Peppers και των Rage Against The Machine.

Παραπομπές
----------
Η Μολδαβική σημαία
Η Ρουμανική σημαία προς σύγκριση
Η εθνική **σημαία της Μολδαβίας** είναι τρίχρωμη: μπλε, κίτρινη και κόκκινη (κάθετες γραμμές από αριστερά προς δεξιά). Εμπεριέχει επίσης το Μολδαβικό έμβλημα (ένας αετός που κρατά ασπίδα με την εικόνα ενός ταύρου) για να ξεχωρίζει από την τρίχρωμη ίδια Ρουμανική σημαία. Το εθνόσημο υπάρχει μόνο στο μπροστινό μέρος της σημαίας. Η Μολδαβία αποτελούσε μέρος της Ρουμανίας μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και η Μολδαβική γλώσσα είναι ίδια με τη Ρουμανική, εξ ου και η ομοιότητα των σημαιών.

Ιστορικές και Τοπικές Σημαίες της Μολδαβίας
-------------------------------------------

Κρατική σημαία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Μολδαβίας. 1917–1918
Η σημαία της άλλοτε Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μολδαβίας. 1940–1991
Η κρατική σημαία της μη αναγνωρισμένης διεθνώς Υπερδνειστερίας, η οποία είναι βασισμένη στην σημαία της άλλοτε Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μολδαβίας. Η Υπερδνειστερία αναγνωρίζεται διεθνώς ως περιοχή της Μολδαβίας.
Η σημαία της Αυτόνομης επαρχίας της Γκαγκαουζίας, περιοχή που βρίσκεται στη νότια Μολδαβία. Κήρυξε την αυτoνομία της στις 23 Απριλίου 1994, όπου και της εκχωρήθηκε ειδικό συνταγματικό καθεστώς, γεγονός που έθεσε τέλος στη διένεξη μεταξύ των Γκαγκαούζων αυτονομιστών και της κεντρικής διοίκησης της Μολδαβίας. Προηγουμένως οι Γκαγκαούζοι αυτονομιστές, χρησιμοποιούσαν την σημαία της Μολδαβίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σημαία της Μολδαβίας** |

* Απόφαση του Κοινοβουλίου για την υιοθέτηση σημαίας (Ιστότοπος της Προεδρίας της Μολδαβίας)

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σημαίες των χωρών της Ευρώπης |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα κράτη | 
* Άγιος Μαρίνος
* Αζερμπαϊτζάν
* Αλβανία
* Ανδόρρα
* Αρμενία
* Αυστρία
* Βατικανό
* Βέλγιο
* Βόρεια Μακεδονία
* Βοσνία και Ερζεγοβίνη
* Βουλγαρία
* Γαλλία
* Γερμανία
* Γεωργία
* Δανία
* Ελβετία
* Ελλάδα
* Εσθονία
* Ηνωμένο Βασίλειο
* Ιρλανδία
* Ισλανδία
* Ισπανία
* Ιταλία
* Κροατία
* Κύπρος
* Λετονία
* Λευκορωσία
* Λιθουανία
* Λίχτενσταϊν
* Λουξεμβούργο
* Μάλτα
* Μαυροβούνιο
* Μολδαβία
* Μονακό
* Νορβηγία
* Ολλανδία
* Ουγγαρία
* Ουκρανία
* Πολωνία
* Πορτογαλία
* Ρουμανία
* Ρωσία
* Σερβία
* Σλοβακία
* Σλοβενία
* Σουηδία
* Τουρκία
* Τσεχία
* Φινλανδία
 |
|  |
| Κτήσεις | 

|  |  |
| --- | --- |
| Ηνωμένο Βασίλειο | 
* Γιβραλτάρ
* Γκέρνσεϊ
* Τζέρσεϊ
* Νήσος Μαν
 |
|  |
| Δανία | 
Νήσοι Φερόες |
|  |
| Φινλανδία | 
Ώλαντ |
|  |
| Νορβηγία | 
Σβάλμπαρντ |

 |
|  |
| Μη αναγνωρισμένα κράτη | 
* Αμπχαζία
* Αρτσάχ
* Βόρεια Κύπρος
* Κόσοβο
* Νότια Οσετία
* Υπερδνειστερία
 |

 |
Συντεταγμένες: 52°12′54.0″N 20°59′35.2″E﻿ / ﻿52.215000°N 20.993111°E﻿ / 52.215000; 20.993111

Το **Στάδιο ΡΚΣ Σκρα** (πολωνικά: Stadion RKS Skra) είναι ιστορικό στάδιο ποδοσφαίρου και στίβου στη Βαρσοβία της Πολωνίας. Επί του παρόντος χρησιμοποιείται κυρίως για αγώνες ράγκμπι γιούνιον ως η έδρα της Σκρα Βαρσοβίας. Το γήπεδο έχει χωρητικότητα 35.000 θεατών, αλλά είναι κλειστό από τον Οκτώβριο του 2019.

Ιστορία
-------

Οι Αθλητικοί Εργατικοί και Ακαδημαϊκοί Σύλλογοι (Sportowy Klub Robotniczo-Akademicki, με συντομογραφία «SKRA») ιδρύθηκαν το 1921, με τμήματα ποδοσφαίρου, πυγμαχίας και ξιφασκίας. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920 τους παραχωρήθηκε γη και έχτισαν ένα στάδιο κοντά στο Εβραϊκό Νεκροταφείο.

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου βρισκόταν στο Γκέτο της Βαρσοβίας και ήταν ο τόπος μαζικών εκτελέσεων, συμπεριλαμβανομένων τουλάχιστον 6.500 Εβραίων, που μνημονεύονται από το Μνημείο Κοινού Μαρτυρίου Εβραίων και Πολωνών. Τα λείψανα τους θάφτηκαν εκ νέου στο Κοιμητήριο Ανταρτών της Βαρσοβίας.

Ένας άλλος αθλητικός σύλλογος, ο ΚΣ Βαρσαβιάνκα, είχε δημιουργήσει εγκαταστάσεις για ποδόσφαιρο και στίβο στην περιοχή, και αυτή η τοποθεσία καταλήφθηκε από τον Σκρα μετά τον πόλεμο. Έχοντας υποστεί μεγάλες ζημιές, ξαναχτίστηκε πλήρως το 1948-53, με ένα γήπεδο σε σχήμα πετάλου χωρητικότητας 35.000 θατών, καθώς και γήπεδα πετοσφαίρισης και καλαθοσφαίρισης, γήπεδα αντισφαίρισης και ένα γήπεδο προπόνησης ποδοσφαίρου.

Το στάδιο σχεδιάστηκε από τους Μ. Κοκόζοφ και Γ. Βασιλέφσκι, ένα σπάνιο παράδειγμα του μεταπολεμικού πολωνικού μοντερνισμού, που χτίστηκε πριν επιβληθεί το κλασικιστικό σταλινικό στυλ στις αρχές της δεκαετίας του 1950.

Οι χώροι αναβαθμίστηκαν τη δεκαετία του 1960 για να περιλαμβάνουν ένα ξενοδοχείο με καντίνα, ιατρείο, σάουνα, γυμναστήριο, ένα προπονητικό στάδιο και ένα συγκρότημα πισίνας.

 Ο πύργος του Σταδίου Σκρα
Το Μουσείο Φυσικής Πολιτισμού και Τουρισμού μεταφέρθηκε εδώ το 1966 και μεταφέρθηκε ξανά το 2005 ως Μουσείο Αθλητισμού και Τουρισμού.

Κλείσιμο
--------

Μετά την αλλαγή του καθεστώτος του Σκρα, στον οποίο ανήκει η εγκατάσταση, δεν μπόρεσε να τη συντηρήσει. Αρκετές απόπειρες πρόσκλησης ιδιωτών επενδυτών σε αντάλλαγμα εμπορικού χώρου σταμάτησαν από την πόλη της Βαρσοβίας, υποστηρίζοντας ότι ο χώρος θα μπορούσε να εξυπηρετήσει μόνο τον αθλητισμό. Ως αποτέλεσμα, ο Σκρα έχασε την ελεύθερη ιδιοκτησία του σταδίου του το 2015.

Έπεσε σε περαιτέρω παραμέληση και το στάδιο αναγκάστηκε να κλείσει λόγω ανησυχιών για την ασφάλεια τον Οκτώβριο του 2019, καθώς στις εξέδρες άρχισαν να φυτρώνει ζιζάνια. Ο στίβος εξακολουθεί να χρησιμοποιείται, όπως και οι υπόλοιπες εγκαταστάσεις.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Στάδιο ΡΚΣ Σκρα** |

1. 1 2  «New stadium: The ruins of Warsaw athletics – StadiumDB.com». *stadiumdb.com*. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2020.
2. ↑  Warsaw. Guide. Βαρσοβία: "Sport and Tourism" Publishing House, 1966, sel. 196.
3. ↑  «Stadion RKS Skra Warszawa – StadiumDB.com». *stadiumdb.com*. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2020.
Η **Ομάδα των Δώδεκα** ήταν μία ομάδα 12 Ελλήνων λογοτεχνών που ιδρύθηκε με στόχο την βράβευση πεζού έργου νέου λογοτέχνη, ενώ αργότερα τα έπαθλα που απένειμε επεκτάθηκαν και σε άλλα είδη του λόγου. 

Η Ομάδα των Δώδεκα ιδρύθηκε το 1951. Ιδρυτικά μέλη ήταν οι: 

* Άλκης Θρύλος
* Κώστας Ουράνης
* Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος
* Μιχαήλ Στασινόπουλος
* Στέλιος Ξεφλούδας
* Γιάννης Χατζίνης
* Πέτρος Χάρης
* Ηλίας Βενέζης
* Γιώργος Θεοτοκάς
* Άγγελος Τερζάκης
* Μ. Καραγάτσης
* Τάσος Αθανασιάδης

  

Το 1954 αποχώρησαν από την ομάδα οι Μ. Καραγάτσης και Άγγελος Τερζάκης και πέθανε ο Κώστας Ουράνης, στην μνήμη του οποίου το έπαθλο της Ομάδας ονομάστηκε έκτοτε «Έπαθλο Κώστα Ουράνη». Η ομάδα παρέμεινε με 9 μέλη έως το 1956, όταν έγινε μέλος ο Κλέων Παράσχος, ενώ το 1957 αποχώρησε ο Γιάννης Χατζίνης και έγιναν μέλη οι Οδυσσέας Ελύτης, Ε. Π. Παπανούτσος, Τάκης Παπατσώνης. Από εκείνη την χρονιά η ομάδα έδινε και νέο βραβείο, το «Έπαθλο Λ. Γουλανδρή», για τα είδη μελέτη, δοκίμιο, κριτική και ταξιδιωτικό κείμενο. Το 1958 προστέθηκε και το «Έπαθλο Κ. Χατζηπατέρα» για ποιητικές συλλογές και το 1959 το «Βραβείο Πουρφίνα», ενώ την ίδια χρονιά αποχώρησε ο Οδυσσέας Ελύτης και πιθανότατα ο Άγγελος Τερζάκης, οι οποίοι αντικαταστάθηκαν από τους Αντρέα Καραντώνη και Κ. Θ. Δημαρά. Το 1963 θεσμοθετήθηκε από την Ελένη Ουράνη (Άλκης Θρύλος) νέο βραβείο, το «Έπαθλο Μαρία Νεγρεπόντη», στην μνήμη της μητέρας της. 

Η Ομάδα των Δώδεκα διαλύθηκε το 1967.

Πηγές
-----

Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, Βραβεία των «Δώδεκα» (1951-1966) Αρχειοθετήθηκε 2015-09-23 στο Wayback Machine.
Ο  **Κώστας Καζναφέρης** (γεννημένος την 22η Ιουνίου 1987, στην Άρτα) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής και νυν τεχνικός διευθυντής ποδοσφαίρου. Κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής του καριέρας αγωνίστηκε κυρίως ως μέσος στον Άρη Θεσσαλονίκης και τον  Π.Α.Σ. Γιάννινα.

Ποδοσφαρική καριέρα
-------------------

Ο Καζναφέρης, ξεκίνησε την καριέρα του από τη γενέτειρά του, την Άρτα, αγωνιζόμενος με τα χρώματα της τοπικής Αναγέννηση Άρτας, όπου πραγματοποίησε 29 εμφανίσεις και σημείωσε ένα τέρμα. Συνέχισε στον Π.Α.Σ. Γιάννινα για την τετραετία 2006-2010, ενώ ενδιάμεσα παραχωρήθηκε, το 2009, ως δανεικός στον Πυρσό Γρεβενών. Το μεγάλο άλμα της καριέρας του πραγματοποιήθηκε το καλοκαίρι του2010, όταν και μεταγράφηκε στον Άρη, όπου και παρέμεινε για τρία χρόνια. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο με τους «κίτρινους» στις 29 Ιουνίου 2010, στον αγώνα Κυπέλλου Γιαγκελόνια Μπιάλιστοκ-Άρης Θεσσαλονίκης 1-2. Αγωνίζονταν κυρίως ως πλάγιος μέσος, αλλά χρησιμοποιήθηκε κάποιες φορές κι ως αμυντικός χαφ. Σε αυτή την πρώτη του θητεία με τους «κίτρινους» είχε συνολικά 65 συμμετοχές (55 για το Πρωτάθλημα και 4 για το Κύπελλο Ελλάδας) και 6 για το ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ). 

Τον Δεκέμβριο του 2013 μετακόμισε στη Βουλγαρία, όπου αγωνίστηκε για τη σεζόν 2013-14 με τα χρώματα της Λοκομοτίβ Πλόβντιβ.  
Το 2014 επέστρεψε στην Ελλάδα και αγωνίστηκε διαδοχικά σε Πλατανιά (9 συμμετοχές, χωρίς γκολ) και Εργοτέλη (23 συμμετοχές, χωρίς γκολ).
Τον Σεπτέμβριο του 2015 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Άρη, ο οποίος αγωνίζονταν τότε στην Γ’ Εθνική.. Τη σεζόν 2015-16 είχε 24 συμμετοχές στο πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής. 
Τον Αύγουστο του 2016 μεταγράφηκε στον  Παναιγιάλειο, όπου αγωνίστηκε για 1,5 χρόνο, έχοντας 39 συμμετοχές. Συνέχισε στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης (2018-19)  και τον Αλμωπό Αριδαίας (2019-2020)  για να επιστρέψει τον Ιανουάριο 2020 στην Αναγέννηση Άρτας, την ομάδα που τον ανέδειξε ποδοσφαιρικά. 
Τη σεζόν 2020-21, έκλεισε την πολύχρονη καριέρα του ως ποδοσφαιριστής, με ένα σύντομο πέρασμα από τη γερμανική Sportfreunde 04 (6 συμμετοχές και 1 τέρμα).

Προπονητική καριέρα
-------------------

Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του πορείας ακολούθησε την καριέρα του διευθυντή ποδοσφαιρικού τμήματος (team manager), αρχικά στον  Αστέρας Βλαχιώτη (Ιούλιος-Οκτώβριος 2021)   και ακολούθως στην Αναγέννηση Άρτας (Ιανουάριος-Ιούλιος 2022).

Παραπομπές
----------

1. ↑   Γιαγκελόνια - Άρης 1-2 (Τελικό)]
2. ↑  Dermendzhiev, Tsvetan (13 Σεπτεμβρίου 2013). "Преди дербито в събота, на Лаута представиха още двама нови играчи" (στα Bulgarian). 7sport.net. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2015. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
3. ↑  Επέστρεψε στον Άρη ο Καζναφέρης
4. ↑  [  Ανακοίνωσε Καζναφέρη ο Ηρακλής ]
5. ↑  Στον Αλμωπό Αριδαίας ο Καζναφέρης!, sportsup.gr, 19 September 2019
6. ↑  Μεταγραφική «βόμβα» με επιστροφή Κώστα Καζναφέρη στην Αναγέννηση!, 27 January 2020
7. ↑  Ο… Καζναφέρηςσε Αστέρα Βλαχιώτη!
8. ↑  Αστερας Βλαχιώτη: Έφυγε πριν καλά – καλά πάει…
9. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ του Κ.Καζναφέρη στο transfermarkt.com
* (Αγγλικά) Προφίλ Κώστας Καζναφέρης στο Soccerway
Ο **Τσετσεβός** ήταν κωμόπολη της Αχαΐας, εγκαταλελειμμένη από το 1775.

Ιστορία
-------

Το χωριό **Τσετσεβός** (ή **Τζετζεβός**) ήταν μια κωμόπολη του πρώην Δήμου Ερινεού που καταστράφηκε από καθιζήσεις στο διάστημα 1750-1775. Βρισκόταν χτισμένο στη βόρεια πλαγιά του όρους Παναχαϊκού, κοντά στο βουνό όπου σήμερα βρίσκεται το μοναστήρι του Αγ. Ιωάννη του Θεολόγου (ή Άγ. Ιωάννης ο Τσετσεβός). Σύμφωνα με την παράδοση είχε πληθυσμό περίπου 2.000 κατοίκων. Στην απογραφή όμως του Ενετού Francesco Grimani το 1700, είχε 63 οικογένειες, δηλαδή μόνο 233 κατοίκους. Σε αυτήν την απογραφή εμφανίζεται και για πρώτη φορά επίσημα με το όνομα *Cicevo*.

### Οι καθιζήσεις

Γύρω στα 1750 άρχισαν να παρατηρούνται καθιζήσεις στην περιοχή του χωριού και οι κάτοικοι άρχισαν να το εγκαταλείπουν σταδιακά. Οι καθιζήσεις συνεχίστηκαν μέχρι το 1775 περίπου όταν όλοι οι κάτοικοι το είχαν πλέον εγκαταλείψει. Οι κάτοικοι μεταφέρθηκαν σε επτά τοποθεσίες όπου αρχικά είχαν τα κτήματά τους και έχτισαν νέα χωριά. Τα χωριά αυτά είναι γνωστά με την επωνυμία **Τσετσεβοχώρια** και είναι τα εξής: Αραγόζαινα, Γρόπα, Βερίνο, Μυρόβρυση, Δουκαναίικα, Συνανιά και Μάγειρα. Αξιοσημείωτο είναι ότι παρά την ολοσχερή καταστροφή του χωριού 3 χρόνια αργότερα οι κάτοικοι των παραπάνω χωριών θεωρούνται ακόμα ως κάτοικοι Τσετσεβού, όπως φαίνεται σε ένα Πατριαρχικό επιτίμιο του 1778 που απευθύνεται *"Προς Τζετζεβόν"*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παναγιωτόπουλος 1987.
2. ↑  Τριανταφύλλου 1995, λήμμα Τζετζεβός.

Βιβλιογραφία
------------

* Θεόδωρος Η. Λουλούδης, *Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση*, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
* Βασίλης Παναγιωτόπουλος, *Πληθυσμός και Οικισμοί της Πελοποννήσου: 13ος-18ος αιώνας*, μετάφρ. Χριστίνα Αγριαντώνη, επιμ. Αγγελική Κόκκου, Ιστορικό Αρχείο - Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος, Αθήνα 1987. ISBN 978-000-7059-21-8.
* Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, *Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών*, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Τζετζεβός.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σελίδα του χωριού Αραγόζαινα με αναφορές στον Τσετσεβό
* Άρθρο για την μάχη στον Αγ. Ιωάννη του Τσετσεβού το 1827. filodimos.gr. 17/07/2003.
Το **Στάινμπακ** (*Steinbach*) είναι πόλη του Καναδά, περίπου 58 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Γουίνιπεγκ, στην επαρχία Μανιτόμπα. Παρά το ότι έχει μόλις 17.806 κατοίκους (απογραφή του 2021), το Στάινμπακ είναι η τρίτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη σε ολόκληρη τη Μανιτόμπα.

Οι πρώτοι έποικοι του Στάινμπακ ήταν Μεννονίτες, που έφθασαν από τη Ρωσική Αυτοκρατορία το 1874 και μιλούσαν τη διάλεκτο *Plautdietsch* της κατώτερης γερμανικής. Σε αυτούς οφείλει την ονομασία της η πόλη, καθώς στη γερμανική *Steinbach* (προφ. Στάινμπαχ) σημαίνει πετρώδες ρυάκι, «πετρορύακο», και ήταν το όνομα ενός χωριού τους σε έδαφος που σήμερα ανήκει στην Ουκρανία. Ακόμα και σήμερα οι απόγονοί τους συνεχίζουν να έχουν σημαντική παρουσία στην πόλη. Το Στάινμπακ βρίσκεται στο ανατολικό άκρο των «Καναδικών Λειμώνων» (*Canadian Prairies*), σε υψόμετρο 254 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 49° 31′ 32′′ Βόρειο και μήκος 96° 41′ 02′′ Δυτικό. Η ελάχιστη θερμοκρασία που καταγράφηκε στο διάστημα 1981-2010 ήταν −43,5 °C.

Παραδοσιακά η οικονομία του Στάινμπακ βασίζεται στη γεωργία, ωστόσο σήμερα αποτελεί το τοπικό οικονομικό κέντρο της νοτιοανατολικής Μανιτόμπα και έχει ανεπτυγμένο εμπόριο και αρκετούς απασχολούμενους στις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, τον τουρισμό και τη μεταποίηση. Ο πληθυσμός της πόλεως αυξάνεται συνεχώς από τους 1.071 κατοίκους το 1946 μέχρι σήμερα, με αύξηση κατά 31,7% μεταξύ 2011 και 2021, και έχει αναγνωρισθεί σε όλο τον Καναδά ως μεταναστευτικός προορισμός στη χώρα και ως πρότυπο για την ενσωμάτωση μεταναστών στον Καναδά. Η πόλη διαθέτει δικό της αεροδρόμιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Data table, Census Profile, 2021 Census of Population – Steinbach, City». Statistics Canada. Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2021.
2. ↑  Friesen, Ralph (Σεπτέμβριος 2009). *Between Earth and Sky: Steinbach, The First 50 Years*. Derksen Printers.
3. ↑  «Steinbach Demographics». *Census Profile, 2016 Census*. Statistics Canada. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2018.
4. ↑  Trading Area, Business & Industry
5. ↑  «Data table, Census Profile, 2021 Census of Population – Steinbach, City». Statistics Canada. Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Steinbach, Manitoba στο Wikimedia Commons
* Επίσημος ιστότοπος

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 151202415
* LCCN: n92089877
* GND: 4357019-7

 |

 |
Ο **Εμμανουήλ Μοδάτσος** (1871 - 1949), του Ιωάννη, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που υπηρέτησε 2 φορές ως βουλευτής Λασιθίου. Στις ενέργειές του οφείλεται το γεγονός ότι ο Άγιος Νικόλαος έγινε πρωτεύουσα του νομού Λασιθίου. Το 1908, όταν ήταν υπουργός Οικονομικών της Κρήτης, υπέγραψε την ένωση της νήσου με την Ελλάδα, μαζί με τον Γεώργιο Παπαμαστοράκη και άλλους πολιτικούς.

Καταγωγή και σπουδές
--------------------

Γεννήθηκε το 1871. Το επώνυμό του , Μοδάτσος ή Μοάτσος, είναι ενετικό. Ο ίδιος καταγόταν από την Πρίνα του Μιραμπέλλου. Μετά τις νομικές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αναγορεύτηκε διδάκτορας του Δικαίου.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

To 1897 στην Επαναστατική Συνέλευση των Κρητών εξελέγη πληρεξούσιος Μιραμπέλλου και το 1898 πληρεξούσιος στη Συντακτική Συνέλευση, όπως και το 1901, 1903, 1905 και το 1906. Κατά την Κρητική Πολιτεία ανέλαβε υπουργός Οικονομικών το 1907. Τον Μάρτιο του 1910 εξελέγη βουλευτής Λασιθίου στις τελευταίες εκλογές της Κρητικής Συνέλευσης, με 544 ψήφους. Μέχρι να αναγνωριστεί η Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, διετέλεσε πληρεξούσιος στις Συνελεύσεις του 1909 και του 1911.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Λασιθίου στις εκλογές που διεξήχθησαν τον Δεκέμβριο του 1915 και ξανά στις εκλογές του 1926 με το Κόμμα Ελευθεροφρόνων. Για ένα διάστημα ενός έτους (1916-17) αυτοεξορίστηκε στη Μυτιλήνη μαζί με τον Μιχελιδάκη και άλλους βουλευτές, επειδή τάχθηκαν υπέρ του να μείνει ουδέτερη η Ελλάδα στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Επανεξελέγη βουλευτής Λασιθίου στις εκλογές του 1935 με το Λαϊκόν Κόμμα.

Ο αδερφός του, Γεώργιος Ι. Μοδάτσος (1874 - 22 Ιουλίου 1949) ήταν δικηγόρος, πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Λασιθίου και πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Αγίου Νικολάου.

Πέθανε το 1949.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ιωάννης Ευάγ. Σταμέλος, Λεύκωμα προσωπικοτήτων που συνέβαλαν στην Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα από το Ν. Λασιθίου, Ιστορική-Λαογραφική Εταιρεία Λασιθίου, Άγιος Νικόλαος 2013, σελ. 42.
2. ↑  Ένωση Κρήτης με την Ελλάδα – Πως έγινε σαν σήμερα το 1908 Αρχειοθετήθηκε 2015-09-24 στο Wayback Machine. Αγιοτόκος Καππαδοκία, ανάκτηση 16-10-2015.
3. 1 2  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 125, αρ. 1021).(pdf)
4. 1 2 3  Κρήτη, Το Αφιέρωμα, Βιογραφίες, εκδ. οίκος Αρσινόη, τ. 10, Αθήνα 1985, σελ. 119.
5. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 32, αρ. 261).(pdf)
6. ↑  "Γεώργιος Ι. Μοδάτσος", εφ. Ανατολή, φύλλο 24-7-1949, (μέσω ΓΑΚ - Αρχεία Ν. Λασιθίου).
Τo **Πάιονηρ P-31** (επίσης γνωστό ως Atlas-Able 5B ή Pioneer Z) ήταν ένα διαστημικό σκάφος που είχε ως στόχο να μπει σε σεληνιακή τροχιά. 

Η αποστολή όμως απέτυχε λίγο μετά την εκτόξευση. Οι στόχοι ήταν να ερευνήσει το περιβάλλον μεταξύ Γης και Σελήνης, και να αναπτύξει την τεχνολογία για τον έλεγχο και τους ελιγμούς ενός διαστημοπλοίου μακριά από τη Γη. Ήταν εξοπλισμένο για να τραβήξει εικόνες της σεληνιακής επιφάνειας, να εκτιμήσει την μάζα της Σελήνης, να καταγράψει τη δομή και την ταχύτητα των μικρομετεωριτών, να μελετήσει την ακτινοβολία, το μαγνητικό πεδίο, και τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα χαμηλής συχνότητας στο διάστημα. Θα είχε το πρώτο αυτόνομο σύστημα πρόωσης και θα μπορούσε να λειτουργεί πολλούς μήνες μετά την εκτόξευσή του σε μεγάλες αποστάσεις από τη Γη. Επίσης θα έκανε τις πρώτες δοκιμές των ΗΠΑ για έναν δορυφόρο στο διάστημα.

Αποστολή
--------

Το διαστημικό σκάφος εκτοξεύθηκε με έναν Convair Atlas D πύραυλο της Πολεμικής Αεροπορίας σε συνδυασμό με έναν Thor-Able πύραυλο. Το όχημα εξερράγη 68 δευτερόλεπτα μετά την εκτόξευσή του σε υψόμετρο 12 χιλιομέτρων. Το σκάφος έπεσε στον Ατλαντικό Ωκεανό σε απόσταση 12 - 20 χλμ από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ, στο οποίο εκτοξεύθηκε.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* NSSDC Master Catalog: Spacecraft Pioneer P-31 Αρχειοθετήθηκε 2007-08-27 στο Wayback Machine.
* Space Technology Laboratories Documents Archive
* The fascinating story of the World's First Space Engine Αρχειοθετήθηκε 2019-06-11 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πρόγραμμα Πάιονηρ |
| --- |
|  |
| 
* Πάιονηρ 0
* Πάιονηρ 1
* Πάιονηρ 2
* Πάιονηρ 3
* Πάιονηρ 4
* Πάιονηρ P-1
* Πάιονηρ P-3
* Πάιονηρ P-30
* Πάιονηρ P-31
* Πάιονηρ 5
* Πάιονηρ 6, 7, 8, 9, και Ε
* Πάιονηρ 10
* Πάιονηρ 11
* Πάιονηρ Η
* Πάιονηρ Αφροδίτη
 |  |
|  |
| 
* Κατηγορία Κατηγορία
* Commons page Κοινά
 |

 |
Ο **Τάκης Μαρίνος** (Πάτρα 1892 - 1964), ήταν Έλληνας μουσικοσυνθέτης και δεξιοτέχνης του μαντολίνου και της κιθάρας. 

Γεννήθηκε στη Πάτρα από πατέρα που καταγόταν από τη Ζάκυνθο και μητέρα από την Κεφαλλονιά. Σε μικρή ηλικία ήλθε στην Αθήνα και έχοντας έμφυτη τη μουσική διάθεση έλαβε τα πρώτα μουσικά μαθήματα από τον μουσικό της στρατιωτικής φρουράς Αθηνών Πέτρο Βαρδάκη. 

Σπούδασε βιολοντσέλο στο Ωδείο Λόττνερ. Στη συνέχεια έγινε μαθητής του Νικόλαου Κόκκινου ενός από τους δημιουργούς της αθηναϊκής καντάδας. Έτσι ο Τ. Μαρίνος εξελίχθηκε με ιδιαίτερο τάλαντο στο είδος αυτό της μουσικής και αναδείχθηκε σε δημιουργό της νεώτερης αθηναϊκής καντάδας, συνθέτοντας ποιήματα δοκίμων ποιητών όπως του Τίμου Μωραϊτίνη, του Κώστα Βλαχόπουλου, ακόμη και του Χάινε αλλά και δικά του ποιήματα που συγκινούν μέχρι σήμερα τους φιλόμουσους του μουσικού αυτού είδους. 

Από τα πλέον γνωστά δικά του τραγούδια ξεχωρίζουν: «*Το κλωνάρι της γαζίας*», «*Ζηλεύω*», «*Παλιά απόκρια*», «*Ένα κορίτσι στο λαιμό του*» κ.ά.

Πηγές
-----

* Νέα Εστία, τεύχος 901 15 Ιανουαρίου 1965, σελίδα 134 Αρχειοθετήθηκε 2020-08-15 στο Wayback Machine. από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου
Συντεταγμένες: 41°21′0″N 24°38′0″E﻿ / ﻿41.35000°N 24.63333°E﻿ / 41.35000; 24.63333

* Για άλλες χρήσεις, δείτε: Τραχώνι.

  

Το **Τραχώνι** (παλαιότερη ονομασία *Μπαλαμπάν*) είναι πρώην οικισμός στον νομό Δράμας της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης. Βρίσκεται βορειοανατολικά του Παρανεστίου.

Γενικά και ιστορικά στοιχεία
----------------------------

Πριν την ανταλλαγή πληθυσμών ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία, στον οικισμό κατοικούσαν ανταλλάξιμοι μουσουλμάνοι. Το 1928 στο Τραχώνι ζούσαν 219 κάτοικοι, οι 196 εκ των οποίων ήταν Έλληνες πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο. 

Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το χωριό εκκενώθηκε το 1940 και οι κάτοικοί του αναγκάστηκαν να μετοικήσουν νοτιότερα στο Παρανέστι, όμως το 1941 επέστρεψαν στις εστίες τους.

Οι κάτοικοι του Τραχωνίου συμμετείχαν ενεργά στην Εθνική Αντίσταση ως μέλη και τροφοδότες των εθνικιστικών ανταρτικών ομάδων του Αντών Τσαούς. Στις αρχές Αυγούστου του 1944, η ευρύτερη περιοχή κοντά στο Τραχώνι έγινε θέατρο σύγκρουσης ανάμεσα στον βουλγαρικό στρατό και τους Έλληνες εθνικιστές αντάρτες, καθώς σε κοντινή απόσταση έδρευε ένα από τα αρχηγεία των ανταρτών. Στις 11 Αυγούστου, οι βουλγαρικές δυνάμεις αιχμαλώτισαν περίπου 30 κατοίκους του Τραχωνίου (στην πλειονότητά τους αντάρτες που είχαν επιστρέψει προσωρινά για αγροτικές εργασίες) σε ορεινή θέση κοντά στον οικισμό και ακολούθως τους εκτέλεσαν. Στον τόπο της εκτέλεσης υπάρχει σήμερα μνημείο με τα ονόματα των πεσόντων, καθώς και ηρώο στο νεκροταφείο του Παρανεστίου.

Ο οικισμός καταργήθηκε επίσημα το 1961. Σήμερα οι Τραχωνίτες βρίσκονται κυρίως στο Παρανέστι, στη Δράμα, Θεσσαλονίκη, Ξάνθη, Καβάλα, Βέροια, Αθήνα και στο εξωτερικό (Γερμανία και ΗΠΑ).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ ΔΗΜΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, ΑΝΑ ΝΟΜΟ - ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ». *eetaa.gr*. Ελληνική Εταιρεία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης. Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2019.
2. ↑  «Μπαλαμπάν -- Τραχώνι». *pandektis.ekt.gr*. Πανδέκτης. Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2019.
3. 1 2  *Σύγχρονος Εγκυκλοπαιδεία Ελευθερουδάκη,* έκδοσις πέμπτη, εκσυγχρονισμένη δια συμπληρώματος κατά τόμον, Εγκυκλοπαιδικαί Εκδόσεις Ν. Νίκας και ΣΙΑ Ε.Ε. Αθήναι 1964, τόμος 23ος, σελ. 254.
4. ↑  «Κατάλογος των προσφυγικών συνοικισμών της Μακεδονίας σύμφωνα με τα στοιχεία της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων (ΕΑΠ) έτος 1928». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2012. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2012.
5. ↑  Τάσος Χατζηαναστασίου, *Αντάρτες και Καπετάνιοι. Η Εθνική Αντίσταση κατά της βουλγαρικής κατοχής της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης 1942-1944*, εκδοτικός οίκος Αδελφών Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 2003, σελ. 172.
Σημαία του κρατιδίου της Βρέμης, διαστάσεις 2:3
Η **Σημαία της Βρέμης** (γερμανικά: *Bremische Flagge*) είναι η επίσημη σημαία και το έμβλημα της πόλης της Βρέμης και της περιοχής της Ελεύθερης Χανσεατικής πόλης της Βρέμης, η οποία είναι ομόσπονδο κρατίδιο της Γερμανίας. Η σημαία της Βρέμης καθιερώθηκε το 1952. Η σημαία του κρατιδίου (Staatsflagge, με το ψευδώνυμο *Speckflagge*, που σημαίνει *Σημαία μπέικον*) ή αλλιώς αστική σημαία, την οποία χρησιμοποιούν κυρίως οι πολίτες, είναι απλούστερη στη μορφή, όμως δημοφιλής.

Περιγραφή
---------

### Σημαία του κρατιδίου

Η σημαία του κρατιδίου (Staatsflagge) ή αλλιώς αστική σημαία, αποτελείται από τουλάχιστον οκτώ λωρίδες, χρώματος κόκκινου και λευκού και στο προσίστιο βλέπουμε δύο κάθετες λωρίδες με κόκκινα και λευκά τετράγωνα. Τα χρώματα της σημαίας πιθανότατα προέρχονται από τη μεσαιωνική σημαία που τη χρησιμοποιούσαν στις επιθέσεις (Reichssturmfahne), η οποία είχε κόκκινο φόντο με λευκό σταυρό. Το σύμβολο αυτό ήταν κοινός τόπος σε πολλά εμβλήματα και σύμβολα κατά το Μεσαίωνα. Οι κόκκινες-λευκές σημαίες εμφανίζονται πολύ παλιά, το 1227, στη Λίμπεκ, κατά τη διάρκεια της μάχης στο Μπορνχέβεντε.

### Υπηρεσιακή σημαία

Η Υπηρεσιακή σημαία (Dienstflagge) έχει τουλάχιστον 8 λωρίδες και περιέχει το εθνόσημο σε ορθογώνιο φόντο χρώματος λευκού στο κέντρο. Αυτού του είδους τη σημαία μπορούν να τη χρησιμοποιήσουν και οι πολίτες, με βάση τους κανονισμούς του 1891 και του 1897. Μια σημαία του κρατιδίου που έχει 8 λωρίδες, είναι μεσαία.

### Σημαία της Γερουσίας

Η Σημαία της Γερουσίας (Senatsflagge) έχει τουλάχιστον 12 λωρίδες. Περιέχει ένα ορθογώνιο λευκό φόντο με το λεγόμενο έμβλημα-σημαία (*Flaggenwappen*), το οποίο αποτελεί παραλλαγή του μείζονος εμβλήματος. Και οι δύο εκδόσεις της κρατικής σημαίας μπορούν να χρησιμοποιηθούν από το Κράτος αλλά και από τους πολίτες.

Πινακοθήκη
----------

* Σημαία του κρατιδίου ή αλλιώς αστική σημαία, (Staatsflagge)Σημαία του κρατιδίου ή αλλιώς αστική σημαία, (Staatsflagge)
* Σημαία των Υπηρεσιών του κρατιδίου (Dienstflagge)Σημαία των Υπηρεσιών του κρατιδίου (Dienstflagge)
* Σημαία της Γερουσίας του κρατιδίου (Senatsflagge)Σημαία της Γερουσίας του κρατιδίου (Senatsflagge)

Πηγές
-----

* H σημαία του κρατιδίου της Βρέμης στις **Σημαίες του Κόσμου**.

Βλέπε επίσης
------------

* Έμβλημα της Βρέμης
Ο **Θεοχάρης Σίλβεστρος** (Χάνδακας, 17ος αιώνας - Χάνδακας, μετά το 1638) ήταν Έλληνας Μπαρόκ ζωγράφος από την Κρητική Σχολή, σχετίζεται με την Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης Όρους Σινά στο Όρος Σινά της Αιγύπτου. Παρέμεινε στον Χάνδακα ως ενεργός ζωγράφος, διδάχθηκε από διάσημους ζωγράφους όπως ο Εμμανουήλ Λαμπάρδος και ο Ιερεμίας Παλλαδάς. Ο Θεοχάρης Σίλβεστρος επηρέασε αμέτρητους ζωγράφους της Κρητικής Σχολής, οι σύγχρονοι του ήταν ο Φιλόθεος Σκούφος και ο Φραγκιάς Καβερτζάς. Το σημαντικότερο αντικείμενο στις απεικονίσεις του ήταν η Αγία Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυς. Τα περισσότερα έργα του σχετίζονται με την Μονή της Αγίας Αικατερίνης του Σινά στην Αίγυπτο στην οποία διετέλεσε Σιναΐτης μοναχός.

Βιογραφία
---------

Γεννημένος στον Χάνδακα έγινε από νωρίς μοναχός στην Μονή της Αγίας Αικατερίνης του Σινά στην Αίγυπτο, υπήρχε εξίσου παρόμοιο εξαρτημένο μοναστήρι και στον Χάνδακα. Δεν είναι γνωστά πολλά γεγονότα σχετικά με την ζωή του, καταγράφεται σε πολλά ιστορικά έγγραφα το πρώτο ήμισυ του 17ου αιώνα. Η πρώτη ιστορική καταγραφή με το όνομα του εμφανίζεται την εποχή που συναντήθηκε μαζί του ο πατριάρχης Γεράσιμος Α΄ Αλεξανδρείας (1633), του παρήγγειλε να του κατασκευάσει έναν ξύλινο Σταυρό. Τα έργα του Σίλβεστρου ήταν στα πρότυπα του έργου του Παλλάδα, ο σταυρός που κατασκεύασε στον πατριάρχη ήταν στην ίδια μορφή. Πολλά επίσης από τα έργα του ήταν αντιγραφές του Λαμπάρδου. Αργότερα (1635) καταγράφεται σαν ιερέας στην εκκλησία του Τιμίου Σταυρού στο Καλαφάτι, μέσα στην Μεσαιωνική πόλη του Χάνδακα. Το όνομα του εμφανίζεται αργότερα σε μια συμβολαιογραφική πράξη (1638). Σύμφωνα με το Εθνικό Ίδρυμα Ελληνικών Ερευνών διασώζονται οκτώ έργα του, τα σημαντικότερα με θέμα την Αγία Αικατερίνη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hatzidakis, Manolis (1987). Greek painters after the fall (1450-1830) Volume A. Athens, GR: Center for Modern Greek Studies E.I.E. σσ. 314–316
2. ↑
3. ↑  Hatzidakis, Manolis & Drakopoulou, Eugenia (1997). Greek painters after the fall (1450-1830) Volume B. Athens, GR: Center for Modern Greek Studies E.I.E. σσ. 267–272
4. ↑  Chatzēdakēs, Manolēs (1985). Icons of Patmos Questions of Byzantine and Post-Byzantine Painting. Athens Greece: National Bank of Greece. σ. 197
5. ↑  Hatzidakis, Nano M. (1998). Icons, the Velimezis Collection: Catalogue Raisonné. Athens, Greece: Museum Benaki. σ. 493
6. ↑  Acheimastou-Potamianou, Myrtalē (1998). Icons of the Byzantine Museum of Athens. Athens, Greece: Ministry of Culture, Archaeological. σ. 303
7. ↑  Hatzidakis, 1987, σσ. 314-316
8. ↑  Hatzidakis, 1987, σσ. 314-316
9. ↑  Hatzidakis, 1987, σσ. 314-316

Πηγές
-----

* Hatzidakis, Manolis (1987). Greek painters after the fall (1450-1830) Volume A.
* Hatzidakis, Manolis & Drakopoulou, Eugenia (1997). Greek painters after the fall (1450-1830) Volume B.
* Drakopoulou, Eugenia (2010). Greek painters after the fall (1450-1830) Volume C.
Ο **Τζούλιους Τσεν** (陳仲民 Chén Zhòngmín - Julius Chan) είναι πολιτικός από την Παπούα Νέα Γουινέα και πρώην πρωθυπουργός της το 1980–1982 και 1994–1997. Είναι παντρεμένος με 4 παιδιά.

Προφίλ
------

Γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1939 στο *Taishan* της Κίνας. Βρέθηκε στην Παπούα πριν την ανεξαρτησία της ασκώντας το εμπόριο και ήταν αντιπρόσωπος της επαρχίας Namatanai στην Εθνική Συνέλευση το 1976, 1985, 1992 και 1994. Έχει διατελέσει ακόμα Υπουργός των Οικονομικών δύο φορές, το 1972-1977 και 1992-1994, Υπουργός Βιομηχανίας το 1976, Εξωτερικών και Εμπορίου το 1994.

Πρωθυπουργίες
-------------

Έγινε για πρώτη φορά πρωθυπουργός στις 11 Μαρτίου του 1980, διαδεχόμενος τον πρώτο πρωθυπουργό στην ιστορία της ανεξάρτητης χώρας, Μάικλ Σομάρε. Υπηρέτησε στο αξίωμα ως τις 2 Αυγούστου του 1982, οπότε έγινε ξανά πρωθυπουργός ο Σομάρε.

Τον Αύγουστο του 1994 ανέτρεψε τον πρωθυπουργό Πάιας Γουίνγκτι και ανέλαβε πρωθυπουργός και υπουργός αρμόδιος για την εθνική ασφάλεια και για την οικονομική διαχείριση. Το 1997 η κυβέρνησή του σύναψε συμβόλαιο με την οργάνωση μισθοφόρων *Sandline International*, με σκοπό να πολεμήσει τους αυτονομιστές στο νησί Μπουγκαινβίλ. Το σκάνδαλο πυροδότησε λαϊκές κινητοποιήσεις και ο - απλήρωτος -εθνικός στρατός έκανε ανταρσία, που διήρκεσε 10 ημέρες. Στις 25 Μαρτίου του 1997, έπειτα από την έναρξη έρευνας για το θέμα και τη συνακόλουθη παραίτηση 5 υπουργών, το Κοινοβούλιο έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση του Χαν, (με διαφορά ψήφων 59-38 πέρασε η πρόταση μομφής). Ωστόσο, την επομένη ημέρα, ο Χαν και δύο υπουργοί του επέλεξαν να παραιτηθούν και προσωρινός πρωθυπουργός ανέλαβε ο Τζον Γκιχένο, μια μέρα μετά. Λίγο πριν τη διεξαγωγή των γενικών εκλογών, ο Χαν έγινε πάλι πρωθυπουργός, στις 2 Ιουνίου του 1997. Στις εκλογές του 1997 ο Χαν ηττήθηκε και τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μπιλ Σκέιτ, στις 22 Ιουλίου του 1997. Ο Χαν παρέμεινε εκτός κοινοβουλίου μέχρι την απόκτηση μιας έδρας.

Μετά τις εκλογές και στη διάρκεια διαπραγματεύσεων για σχηματισμό κυβέρνησης, ορίστηκε υποψήφιος για το αξίωμα του πρωθυπουργού , με την υποστήριξη του Μεκέρε Μοράουτα και Μπαρτ Φιλίμον, ως εναλλακτική πρόταση στο Κόμμα Εθνικού Συνασπισμού, το οποίο φαινόταν να το διοικεί ξανά ο Σομάρε. Ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου Τζέφρι Νέιπ αρνήθηκε να δεχτεί την υποψηφιότητα του Χαν για την πρωθυπουργία και στις 13 Αυγούστου ο Σομάρε κέρδισε την πρωθυπουργία χωρίς αντίπαλο. Την ίδια στιγμή, 21 βουλευτές υποστήριξαν την Αντιπολίτευση του Χαν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Proleksis enciklopedija» (Κροατικά) 15025.
2. ↑  (Γερμανικά) *Munzinger Personen*. 00000015928. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  www.parliament.gov.pg/tenth-parliament/bio/view/governor-new-ireland.
4. ↑  "Chan nominee for PNG prime ministership", Radio New Zealand International, 2 Αυγούστου 2007.
5. ↑  "Michael Somare wins second term Papua New Guinea's prime minister", Associated Press (*International Herald Tribune*), 13 Αυγούστου 2007.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 13719256
* LCCN: n84166122
* ISNI: 0000 0000 8427 683X
* GND: 171201795
* SUDOC: 204070902

 |

 |
Ο **Τζέισον Τζορτζ** (γεννήθηκε στις 21 Μαΐου 2001) είναι Γερμανός καλαθοσφαιριστής. Είναι στην σύνθεση του συλλόγου του Γερμανικού Πρωταθλήματος Μπάγερν Μονάχου .

Σταδιοδρομία
------------

Ο Τζορτζ έπαιξε για την TSG Σέφλινγκεν 1864 και για την ομάδα Ούρσπρινγκσουλε. Με την τελευταία, πέτυχε καταπληκτικά αποτελέσματα την περίοδο 2016/17 στο JBBL: κατά μέσο όρο είχε 25,7 πόντους, 19,4 ριμπάουντ και 4,3 ασίστ σε εννέα αποστολές. Χρησιμοποιήθηκε επίσης για το NBBL και την ανδρική ομάδα της TuS Ούρσπρινγκσουλε στο δεύτερο περιφερειακό πρωτάθλημα. Το καλοκαίρι του 2017, ο Τζορτζ πήγε στο νεανικό τμήμα της ομάδας του Γερμανικού Πρωταθλήματος, Ράτιοφαρμ Ουλμ και συμπεριλήφθηκε στην Ακαδημία Όραντζ για την 2.Bundesliga ProA, στην οποία τα ταλέντα της Ουλμ αποκτούν εμπειρία στον ανδρικό τομέα και εισάγονται στην ομάδα του Γερμανικού Πρωταθλήματος. Με την ομάδα έχασε την παραμονή στη δεύτερη κατηγορία (Bundesliga ProA) τη χρονιά 2017/18 και υποβιβάστηκε. Τον Αύγουστο του 2018 μαζί με άλλα ταλέντα από ευρωπαϊκές χώρες συμμετείχαν στο «Μπάσκετ Χωρίς Σύνορα Ευρώπης», ένα προπονητικό στρατόπεδο που διοργανώθηκε από το NBA και την παγκόσμια ένωση της FIBA, στο Βελιγράδι.

Στα τέλη Νοεμβρίου 2018, ο Τζορτζ πήγε στο τμήμα νέων της Μπάγερν Μονάχου για να παίξει στη δεύτερη και τρίτη ομάδα ανδρών καθώς και στην Ομάδα Κάτω των 19. Με την Ομάδα Κάτω των 19, έγινε πρωταθλητής Γερμανίας στα τέλη Μαΐου 2019. Στα τέλη Ιανουαρίου 2020, χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στον αγώνα του Γερμανικού Πρωταθλήματος με τη Βόννη.  Κατά τη διάρκεια της περιόδου 2020/21, ο Τζέισον έπαιξε για πρώτη φορά στην Ευρωλίγκα με την AX Αρμάνι Εξτσέιντζ Μιλάνο. 

### Εθνική ομάδα

Ο Τζορτζ έπαιξε έξι παιχνίδια για τη γερμανική εθνική ομάδα παίδων κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Παίδων το 2017. Τον Απρίλιο του 2018 κέρδισε το τουρνουά Άλμπερτ Σβάιτσερ με την εθνική ομάδα εφήβων της Γερμανίας. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων 2018 στη Λετονία, πέτυχε κατά μέσο όρο 7,3 πόντους και 4,3 ριμπάουντ ανά αγώνα και πήρε την έκτη θέση με τη γερμανική ομάδα στην τελική κατάταξη.

Διαδικτυακοί σύνδεσμοι
----------------------

* Τζέισον Τζορτζ – Προφίλ παίχτη στην ιστοσελίδα της Μπάρμερ 2. Μπάσκετμπολ-Μπουντεσλίγκα (ΠροΑ και ΠροΒ)

Ατομικές αποδείξεις
-------------------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2021.
2. ↑
Η **Αργυρώ "Ρωρώ" Βαρελοπούλου**, γεννημένη στην Αθήνα στις 19 Ιουλίου 1938, είναι πρώην διεθνής πρωταθλήτρια της καλαθοσφαίρισης, αγωνιζόταν στην θέση της σέντερ φορ. Διέπρεψε σαν αθλήτρια του Τρίτωνα Αθηνών από το 1954 έως το 1968, βασική και αναντικατάστατη στην πεντάδα.

Φοίτησε στο Η΄γυμνάσιο Αθηνών όπου ταυτόχρονα έπαιζε και καλαθοσφαίριση στην ομάδα του γυμνασίου. Με τον Τρίτων έπαιξε στα πρωταθλήματα Αθηνών-Πειραιώς έλλειψη πανελλήνιου πρωταθλήματος τότε και σε διάφορα τουρνουά στην Ευρώπη και την Αίγυπτο.

Με την Εθνική Ελλάδος αγωνίστηκε στον πρώτο επίσημο αγώνα στην ιστορία της, στην βασική πεντάδα, στις 15 Απριλίου 1958, στην νίκη επί του Λιβάνου με 68-32 όπου σημείωσε 14 πόντους. Συμμετείχε στη βασική πεντάδα και την επόμενη ημέρα στο αγώνα Μεικτή Αθηνών - Μεικτή Βηρυτού, που ήταν οι ίδιες ομάδες με τον αγώνα των Εθνικών ομάδων όπου σημείωσε 21 πόντους.

Έχει βραβευτεί για την προσφορά της από τον Τρίτων, την Σ.Π.Α.Κ.Ε. την Ελληνική ομοσπονδία καλαθοσφαίρισης, τον Δήμο Αθηναίων και Λιοσίων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Σ.Π.Α.Κ.Ε. - Αργυρώ Βαρελοπούλου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Απριλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2020.
2. ↑  Αθλητική Ηχώ, φύλλο 10-04-1955, σελ. 3[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Ελευθερία, Φύλλο: 17/4/1958, Σελίδα: 4
4. ↑  Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης - Βαρελοπούλου Θεοδώρα, (λανθασμένα αναφέρεται Θεοδώρα) Αρχειοθετήθηκε 2018-08-10 στο Wayback Machine. ανακτήθηκε 4 Μαρτίου 2018
5. ↑  Αθλητική Ηχώ, φύλλο 18-04-1958, σελ. 1[*νεκρός σύνδεσμος*]
6. ↑  Ελευθερία Φύλλο: 18/4/1958, Σελίδα: 5