recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Οι **Κήποι Φαρνέζε**, ιταλ. Orto Farnesiani sul Palatino, είναι ένας κήπος στη Ρώμη, που έφτιαξε το 1550, στο βόρειο μέρος του Παλατίνου λόφου ο καρδινάλιος Αλέξανδρος Φαρνέζε. Οι πρώτοι βοτανικοί κήποι στην Ευρώπη ξεκίνησαν από Ιταλικά Πανεπιστήμια στα μέσα του 16ου αι. λίγα χρόνια πριν, όμως οι Κήποι Φαρνέζε ήταν οι πρώτοι *ιδιωτικοί* βοτανικοί κήποι στην Ευρώπη.

Κήποι Φαρνέζε
Ο Αλέξανδρος Φαρνέζε διορίστηκε καρδινάλιος-διάκονος της Ρωμαιο-Καθολικής Εκκλησίας το 1534 σε ηλικία 14 ετών, δύο μήνες μετά από την εκλογή του πάππου του Παύλου Γ΄ ως πάπα. Ο καρδινάλιος έμεινε γνωστός ως φιλότεχνος: έφτιαξε τη μεγαλύτερη συλλογή Ρωμαϊκών γλυπτών, που συγκεντρώθηκε σε ιδιωτικά χέρια από την αρχαιότητα, τη διάσημη Συλλογή Φαρνέζε. Το 1550 αγόρασε μία έκταση στο βόρειο μέρος του Παλατινού λόφου, με τα ερείπια του ανακτόρου του Τιβερίου, τα οποία κάλυψε με χώμα. Έκτισε μία έπαυλη (villa) με κήπους γύρω και από εκεί είχε θέα στην αρχαία Ρωμαϊκή Αγορά.

O κήπος ήταν διαιρεμένος με τον κλασικό τρόπο σε τέσσερα μέρη, με ένα πηγάδι ή αναβρυτήριο στο κέντρο του. Η έμπνευση ήταν από τα αίθρια (atrium) των ρωμαϊκών παλατιών εκεί· το σχέδιο αναβίωσε ο περίφημος αρχιτέκτονας Τζάκομο Μπαρότσι ντα Βινιόλα. Οι κήποι διαμορφώθηκαν σε επίπεδα· οι κλίμακες από το ένα επίπεδο στο άλλο περνούσαν γύρω από το *νυμφαίο της βροχής (ninfeo della pioggia)* και κατέληγαν στο *teatro del Fontanone*. Το σχέδιο της έπαυλης αποδιδόταν στον Μικελάντζελο, έπειτα στον ντα Βινιόλα και τον Ραϊνάλντι. Στο επάνω μέρος του κτηρίου, στο κέντρο, υπήρχαν δύο οικίσκοι (casina), που ήταν πτηνοτροφεία· είχαν κρομμυόσχημους τρούλους με τετράγωνη βάση. Στη βάση του οικοδομήματος υπήρχαν υπόγειες στοές με αρχαία γλυπτά.

Οι κήποι έγιναν δημοφιλείς τον 18ο και 19ο αι. όταν οι περιηγητές έκαναν το Μεγάλο Ταξίδι (Grand Tour) στην Ευρώπη και περνούσαν από τη Ρώμη. Από τους Κήπους Φαρνέζε έχουν απομείνει λίγες κατασκευές. Το όνομα των Κήπων έχει το φυτό acacia farnesiana και το απόσταγμά του *farnesol*, ένα πολύτιμο φυτοχημικό για την αρωματοποιία.

Πηγές
-----

* La Regina, Adriano, ed. (2007) [2004]. Archaeological Guide to Rome. Richard Sadleir (trans.) (New update ed.). Electa. pp. 76–77.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 240932090
* GND: 4285318-7

 |

 |
Η **Ανάκα** (ιαπων. 安中市, *Annaka-shi*) είναι πόλη και δήμος της κεντρικής Ιαπωνίας, στον Νομό Γκούνμα. Το 2020 ο πληθυσμός της πόλεως εκτιμήθηκε σε 47.911 κατοίκους, σε 24.749 νοικοκυριά και σε έκταση 276,31 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Γεωγραφία
---------

Η Ανάκα βρίσκεται στο κέντρο της μεγαλύτερης νήσου της Ιαπωνίας, της Χονσού, στο νοτιοδυτικό μέρος του Νομού Γκούνμα και στο βορειότερο άκρο της πεδιάδας Καντό. Η ορεινή διάβαση Ουσούι συνδέει την Ανάκα με την πόλη Καρουιζάβα στον Νομό Ναγκάνο.

Ιστορία
-------

Η Ανάκα ήταν μέρος της παλαιάς Επαρχίας Κοζούκε. Κατά την Περίοδο Έντο, η κεντρική Ανάκα ήταν *jōkamachi* (πρωτεύουσα) του ομώνυμου Φέουδου Ανάκα του οίκου των Ιτακούρα και υπαγόταν στο Σογκουνάτο Τοκουγκάβα. Η περιοχή ευδοκίμησε εξαιτίας της θέσεώς της επάνω στη βασική οδό Νακασεντό, που συνέδεε το Έντο με το Κιότο.

Ο Δήμος της Ανάκα ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1889 με τη δημιουργία του σύγχρονου συστήματος δήμων μετά τη Μεταρρύθμιση Μεϊτζί.

Οικονομία
---------

Η Ανάκα αποτελεί περιφερειακό εμπορικό και συγκοινωνιακό κόμβο, ενώ ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα είχε αξιόλογη μεταλλουργική βιομηχανία (χαλκού, ψευδαργύρου και μολύβδου). Σήμερα η εταιρεία Toho Zinc έχει ένα μεγάλο εργοστάσιο στην πόλη, όπως και η Shin-Etsu Chemical.

Εκπαίδευση
----------

Η Ανάκα έχει 12 δημόσια δημοτικά σχολεία και 5 δημόσια γυμνάσια (η ευθύνη της λειτουργίας τους ανήκει στον δήμο), καθώς και δύο δημόσια λύκεια (η ευθύνη της λειτουργίας τους ανήκει στη νομαρχιακή αυτοδιοίκηση). Υπάρχει επίσης ένα ιδιωτικό γυμνάσιο-λύκειο στην πόλη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «市の概要｜安中市». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29  Σεπτεμβρίου 2018.
2. ↑  «平成29年全国都道府県市区町村別面積調 10 群馬県». Geospatial Information Authority of Japan. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17  Νοεμβρίου 2018.
3. ↑  Geospatial Information Authority of Japan. www.gsi.go.jp/KOKUJYOHO/MENCHO/backnumber/GSI-menseki20210101.pdf. σελ. 23.
4. ↑  «群馬県 移動人口調査 > 月報».
5. ↑  «Annaka City official statistics» (PDF) (στα Ιαπωνικά). Ιαπωνία. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 2 Μαρτίου 2022. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2024.

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Αννάκα» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 5, σελ. 760

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Annaka, Gunma στο Wikimedia Commons
* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 260188920
* NDL: 00276378

 |

 |
Ο **Αντονίν Γιάντα** (*Antonín Janda-Očko*, 21 Σεπτεμβρίου 1892 – 21 Ιανουαρίου 1960) ήταν διεθνής  Τσεχοσλοβάκος ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε για την Τσεχοσλοβακία και τη Σπάρτα Πράγας ως επιθετικός.

Καριέρα
-------

Αγωνίστηκε σε δύο συλλόγους στη σταδιοδρομία του, την ΣΚ Πράγα VII σε δύο περιόδους, και τη Σπάρτα Πράγας συμβάλλοντας στην εγκαθίδρυση της δεύτερης ως μίας από τις δύο ισχυρότερες ομάδες της χώρας. Έφερε μαζί του και τον αδερφό του Φράντισεκ στην ομάδα και μαζί φρόντισαν σχεδόν για όλη τη λειτουργία του συλλόγου. Ξεκίνησε να αγωνίζεται ως αμυντικός αλλά η ευστοχία του σε μέσης και μακρινής απόστασης σουτ τον έκαναν ένα παραγωγικό επιθετικό. Με τη Σπάρτα αγωνίστηκε σε 330 αγώνες και σημείωσε 284 γκολ και κέρδισε δύο πρωταθλήματα Τσεχίας (1919, 1922) και τρία Κεντρικής Βοημίας, ενώ έγινε και ιδιαίτερα δημοφιλής. Το προσωνύμιό του *Očko*, προστέθηκε στο επίθετό του και δημιουργήθηκε λόγω τραυματισμού στο μάτι.

Με την εθνική ομάδα της Τσεχοσλοβακίας αγωνίστηκε σε 10 αγώνες σημειώνοντας 12 τέρματα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1920 σημείωσε  δύο χατ-τρικ: στον πρώτο αγώνα με αντίπαλο τη Γιουγκοσλαβία (7–0) και στο δεύτερο αγώνα με τη Νορβηγία (4–0). Το πρώτο ήταν και το εναρκτήριο στην ιστορία της εθνικής ομάδας. Έφτασε μέχρι τον τελικό με αντίπαλο το Βέλγιο: η αποβολή ενός συμπαίκτη του προκάλεσε την αποχώρηση της ομάδας στο 39ο λεπτό και η τιμωρία ήταν η μη απόδοση των μεταλλίων στην εθνική Τσεχοσλοβακίας. Πρωταθλητής ανακηρύχθηκε το Βέλγιο που προηγήθηκε με 2–0, ενώ το ασημένιο μετάλλιο πήγε στην ομάδα της Ισπανίας. Ο Γιάντα ήταν δεύτερος σκόρερ της διοργάνωσης με 6 γκολ.

Τίτλοι και διακρίσεις
---------------------

* Πρωτάθλημα Τσεχίας (2) : 1919, 1922
* Πρωτάθλημα Κεντρικής Βοημίας (3) : 1920, 1921, 1923

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Antonín Janda». Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2021.
2. ↑  «Janda, Antonín 'Očko'». Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2021.
3. ↑  «Antonín Janda-Očko». Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2021.
4. ↑  «Antonín Janda». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Νοεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2021.
5. ↑  «Antonín Janda - Goals in International Matches». Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2021.
6. ↑  «VZPOMÍNKY NA PRAHU: Sto let od „sedmi kulí"». Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2021.
7. ↑  «FIFA : Olympic Football Tournament Antwerp 1920». Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2021.
8. ↑  «VII. Olympiad Antwerp 1920 Football Tournament». Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Αθλητισμός
* Πύλη:Ποδόσφαιρο
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 85319254
* NKC: xx0002110

 |

 |
Ο **Τζορτζ Ουίλιαμ Χολ** (*George William Hall*, 12 Μαρτίου 1912 – 22 Μαΐου 1967) ήταν Άγγλος ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε για τη Νοτς Κάουντι, την Τότεναμ και την εθνική ομάδα της Αγγλίας κατά τη δεκαετία του 1930.

Γεννήθηκε στο Νιούαρκ του Νοτιγχαμσάιρ και έπαιξε στη Νοτς Κάουντι από το 1930 προτού ενταχθεί στην Τότεναμ το 1932. Ήταν πολύπλευρος επιθετικός και επιδέξιος ντριμπλέρ, χωρίς όμως ικανότητες χαρισματικού σκόρερ. Στην μετέπειτα καριέρα του έπαιξε ως αμυντικός.

Έκανε το διεθνές ντεμπούτο του με αντίπαλο τη Γαλλία στις 6 Δεκεμβρίου του 1933 (4–1) και συνέχισε να εμφανίζεται σε συνολικά δέκα διεθνείς αγώνες σημειώνοντας εννέα γκολ. Κατά τη διάρκεια του φιλικού αγώνα της Αγγλίας με τη Βόρεια Ιρλανδία στις 16 Νοεμβρίου 1938, ο Χολ σκόραρε πέντε γκολ κατά τη διάρκεια μιας περιόδου 30 λεπτών και στα δύο ημίχρονα. Τρία από αυτά ήταν μέσα σε διάστημα τρεισήμισι λεπτών και ο Χολ εξακολουθεί να διατηρεί το  ρεκόρ του ταχύτερου χατ-τρικ σε διεθνείς αγώνες.
Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, συνέχισε να παίζει σε φιλικούς αγώνες για την Τότεναμ, ενώ ήταν επίσης μέλος της Εφεδρικής Αστυνομίας του Λονδίνου. Σταμάτησε το ποδόσφαιρο το 1944 εξαιτίας σοβαρού τραυματισμού στον αστράγαλο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «George William Hall». Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2021.
2. 1 2  «Football bygones: Willie Hall - Newark's forgotten hero and England record holder». Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2021.
3. ↑  «George William Hall». Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2021.
4. ↑  «ROBERT LEWANDOWSKI HAT-TRICK V THE FASTEST HAT-TRICKS EVER IN WORLD FOOTBALL». Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ουίλι Χολ's προφίλ παίκτη στο National-Football-Teams.comEdit on Wikidata
Το **M47 Patton** είναι αμερικανικό άρμα μάχης που χρησιμοποιήθηκε στον Πόλεμο της Κορέας (1950-1953).

Ιστορικό
--------

Οταν ξέσπασε ο Πόλεμος της Κορέας, οι τεθωρακισμένες δυνάμεις των ΗΠΑ αποτελούντο από τα Μ26 και τα Μ46. Ένα νέο άρμα χρειαζόταν επειγόντως. Αυτό κατασκευάστηκε τοποθετώντας το πύργο του πειραματικού άρματος Τ42, στο σκάφος του ήδη υπάρχοντος Μ26 Pershing. Το νέο άρμα αν και χαρακτηρίστηκε ως προσωρινή λύση, ονομάστηκε Μ47 Patton και μεταξύ 1950-53, κατασκευάστηκαν 8676.

Ο οδηγός βρίσκεται στα αριστερά του σκάφους και στα δεξιά του ένας πολυβολητής.Τα υπόλοιπα 3 μέλη του πληρώματος αποτελούν το σύνηθες πλήρωμα ενός άρματος (αρχηγός, πυροβολητής, γεμιστής). Ο κύριος οπλισμός του αποτελείται από το πυροβόλο Μ36 των 90mm το οποίο καταλήγει σε ένα σχήματος Τ διοχετευτή των αερίων της βολής. Μπορεί να εκτοξεύσει βλήματα διαφόρων τύπων μεταξύ των οποίων HEAT και APFSDS. Μεταφέρει 71 βλήματα.

Ο αμερικανικός στρατός μετέφερε σε κατάσταση εφεδρείας αυτό το τύπο άρματος μετά από λίγα μόλις χρόνια, αλλά αρκετά παραχωρήθηκαν σε χώρες μέλη του NATO. Σήμερα σχεδόν παντού βρίσκονται σε αποθήκευση. Όταν ένα νέο εργοστάσιο παραγωγής αρμάτων κατασκευάστηκε στο Ιράν το πρώτο άρμα που επιλέχθηκε να παραχθεί ήταν μια βελτιωμένη έκδοση του Μ47. Το Μ47Μ. Αυτό διατήρησε το πυροβόλο των 90mm αλλά με πολλά στοιχεία από το Μ48Α3 και το Μ60Α1, μεταξύ των οποίων τον κινητήρα, τα ηλεκτρικά και τα οπτικά συστήματα. Σε αυτό το εργοστάσιο κατασκευάστηκαν τελικά πάνω από 400 άρματα.

Τέθηκε σε υπηρεσία στον αμερικανικό στρατό το 1952. Κατασκευάστηκαν συνολικά 8676. Με τον τύπο αυτό προμηθεύτηκαν στις ένοπλες δυνάμεις των παρακάτω Χωρών: Ελλάδα (390), Τουρκία (523), Ιταλία (313), Ιράν (100), Ιορδανία (260), Ισπανία (375), Πακιστάν (300), Νότιος Κορέα (300) και Σομαλία (120).

Επιδόσεις: Διέλευση κάθετου εμποδίου 0,914m, τάφρου 2,59m, κλίση 60%

* Σημειώσεις: Με χρήση τέτοιων άρματων εκδηλώθηκε το πραξικόπημα στις 21 Απριλίου του 1967 όπου καταλύθηκε η Δημοκρατία στην Ελλάδα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Patton tank στο Wikimedia Commons
* AFV Database: M47 Patton
* GlobalSecurity.org: M47 Patton

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Πόλεμος
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh2002005821

 |

 |
Η **Ιρίνα Σαμπίν Άλις Καραμάνος Άντριαν** (γεννημένη στις 29 Οκτωβρίου 1989) είναι μία Χιλιανή ανθρωπολόγος με ελληνική καταγωγή. Είναι σύζυγος του Γκάμπριελ Μπόριτς ο οποίος ορκίστηκε 36ος Πρόεδρος της Χιλής στις 11 Μαρτίου 2022. Μετά την εκλογή του συζύγου της στην προεδρία της Χιλής, η Ιρίνα έλαβε το αξίωμα της πρώτης κυρίας της Χιλής καθώς και τη διεύθυνση κοινωνικών υποθέσεων της προεδρίας.

Προσωπική ζωή
-------------

Η Καραμάνος είναι παιδί του ελληνικής καταγωγής δασκάλου Χόρχε Καραμάνος Ελευθερίου, ο οποίος ήταν επίσης αρχηγός της ελληνικής κοινότητας στο Σαντιάγο της Χιλής, κατά τη δεκαετία του 1980 και της γερμανικής καταγωγής μεταφράστριας Σαμπίν Άντριαν Γκερκ γεννημένη στην Ουρουγουάη. Οι παππούδες της από την πλευρά του πατέρα της γεννήθηκαν στην Κύμη και οι παππούδες της από την πλευρά της μητέρας της γεννήθηκαν στη Γερμανία. Μιλάει ισπανικά, ελληνικά, αγγλικά και γερμανικά.

Πολιτική δράση
--------------

Η Καραμάνος στην περιοχή Μπιόμπιο κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του Γκάμπριελ Μπόριτς το 2021.
Η Καραμάνος ηγείται του Φεμινιστικού Μετώπου του πολιτικού της κόμματος, Κοινωνική Σύγκλιση. Αρχικά, τόσο εκείνη όσο και ο Μπόριτς ήταν αντίθετοι στην ύπαρξη του ρόλου της Πρώτης Κυρίας, με την Καραμάνος να δηλώνει «Νομίζω ότι είναι ένας ρόλος που πρέπει να ξανασκεφτούμε γιατί ζούμε σε διαφορετικούς καιρούς και πολλά έχουν αλλάξει. Πρέπει να ξανασκεφτούμε τη δύναμη και τις σχέσεις που προκύπτουν από αυτό." Ωστόσο, η Καραμάνος αργότερα δήλωσε ότι, αφού συλλογιζόταν την απόφαση για αρκετές εβδομάδες, θα έπαιρνε τον ρόλο και θα τον μεταρρύθμιζε και θα επικεντρωνόταν σε θέματα διεμφυλικών και παιδικής μετανάστευσης. Η απόφαση να αναλάβει το ρόλο και να διατηρήσει την ύπαρξη του ρόλου της πρώτης κυρίας, έλαβε τόσο την ώθηση όσο και την υποστήριξη από ηγέτες διαφόρων φεμινιστικών ομάδων στη Χιλή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.concierto.cl/2021/11/gabriel-boric-quien-es-su-pareja/.
2. ↑  www.ex-ante.cl/perfil-lo-que-hay-que-saber-de-irina-karamanos-y-la-polemica-por-sus-nuevas-e-ineditas-atribuciones/.
3. ↑  Φωτάκη, Αλεξάνδρα (29/12/21). «Η Ελληνίδα πρώτη κυρία της Χιλής». .
Οι **Νούβιοι** είναι εθνογλωσσική ομάδα Αφρικανών, ιθαγενών στο σημερινό Σουδάν και τη νότια Αίγυπτο, οι οποίοι κατάγονται από τους πρώτους κατοίκους της κοιλάδας του Νείλου, που πιστεύεται ότι είναι ένα από τα αρχαιότερα λίκνα του πολιτισμού. Μιλούν τις νουβικές γλώσσες, μέρος των Βορειοανατολικών Σουδανικών γλωσσών.

Νεολιθικοί οικισμοί έχουν βρεθεί στην κεντρική περιοχή της Νουβίας που χρονολογούνται από το 7000 π.Χ. με την Ουάντι Χάλφα να πιστεύεται ότι είναι ο παλαιότερος οικισμός στην κεντρική κοιλάδα του Νείλου. Τμήματα της Νουβίας, ιδιαίτερα η Κάτω Νουβία, ενίοτε ήταν μέρος της αρχαίας φαραωνικής Αιγύπτου και άλλες φορές ένα αντίπαλο κράτος που αντιπροσώπευε μέρη της Μερόης ή του Κουσιτικού Βασιλείου. Από την εικοστή πέμπτη δυναστεία Φαραώ (744 π.Χ.–656 π.Χ.), όλη η Αίγυπτος ήταν ενωμένη με την Νουβία, εκτεινόμενη μέχρι το σημερινό Χαρτούμ. Ωστόσο, το 656 π.Χ. η γηγενής εικοστή έκτη δυναστεία Φαραώ ανέκτησε τον έλεγχο της Αιγύπτου. Ως πολεμιστές, οι αρχαίοι Νούβιοι φημίζονταν για την επιδεξιότητα και την ακρίβειά τους με το τόξο και το βέλος. Κατά τον Μεσαίωνα, οι Νούβιοι ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό και ίδρυσαν τρία βασίλεια: την Νοβαδία στον βορρά, την Μακουρία στο κέντρο και την Αρόγα στον νότο. Στη συνέχεια ασπάστηκαν το Ισλάμ κατά τον εξισλαμισμό της περιοχής του Σουδάν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Charles Keith Maisels (1993). The Near East: Archaeology in the "Cradle of Civilization. Routledge. (ISBN 0-415-04742-0).
2. ↑  «Ancient Sudan~ Nubia: Burials: Prehistory». *ancientsudan.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Σεπτεμβρίου 2008. CS1 maint: Unfit url (link)
3. ↑  «Nubia - ancient region, Africa». 16 Ιουνίου 2023.
4. ↑  Brier, Bob· Hobbs, A. Hoyt (2008). *Daily Life of the Ancient Egyptians*. Greenwood Publishing Group. σελ. 249. ISBN 978-0-313-35306-2.
Το **TYPO3** είναι ένα σύστημα διαχείρισης περιεχομένου (ΣΔΠ) ανοικτού κώδικα βασισμένο σε PHP, για εταιρικούς σκοπούς στο διαδίκτυο ή σε τοπικά δίκτυα (intranets). Προσφέρει πλήρη ευελιξία και επεκτασιμότητα υιοθετώντας πολλά προχωρημένα χαρακτηριστικά. Είναι κατάλληλο για την ανάπτυξη μεγάλων δικτυακών ιστοσελίδων με υψηλή επισκεψιμότητα.

Χαρακτηριστικά του TYPO3
------------------------

### Παραμετροποίηση στις εκάστοτε ανάγκες

To TYPO3 επιτρέπει τη δημιουργία και διαχείριση νέων τύπου δεδομένων/οντοτήτων και μεταδεδομένων για τις οντότητες αυτές. Παρέχει επίσης τη δυνατότητα να δημιουργούνται εύκολα νέες εφαρμογές διαχείρισης αυτών των οντοτήτων.

### Εύκαμπτες Αναβαθμίσεις

Όλη η παραμετροποίηση του συστήματος που έχει γίνει είτε με τη μορφή δημιουργίας νέων οντοτήτων είτε με τη μορφή συγγραφής κώδικα που ακολουθεί τις παραδοχές του TYPO3 δεν χρειάζεται καμία τροποποίηση σε μελλοντική αναβάθμιση.

### Φιλικό προς τον τελικό χρήστη και τον προγραμματιστή

Το TYPO3 είναι φιλικό και προς τον τελικό χρήστη (που πιθανώς να μην έχει μεγάλη εξοικίωση με τους υπολογιστές) αλλά και στον προγραμματιστή και τον διαχειριστή που πρόκειται να εκτελούν καθημερινές εργασίες στο σύστημα. 
Το TYPO3 είναι πλήρως ευέλικτο και επιτρέπει την πλήρη παραμετροποίηση και «απομάκρυνση» των περιττών πληροφοριών από τον απλό χρήστη.

### Δυνατότητα κλιμάκωσης

Το TYPO3 μπορεί να διατηρεί σταθερούς χρόνους δημιουργίας των σελίδων ανεξάρτητα από την αύξηση των επισκέψεων και του φορτίου.
Έχει δοκιμαστεί σε δικτυακούς τόπους μεγάλης εμβέλειας και έχει αποδειχθεί αρκετά ισχυρό. Ταυτόχρονα έχει τη δυνατότητα σύνδεσης με οποιαδήποτε βάση δεδομένων (MySQL, mariaDB, Oracle, PostgreSQL).

### Ασφάλεια

Το TYPO3 πρέπει να χειρίζεται τα προνόμια αποτελεσματικά με χρήση ρόλων. Δίνεται δυνατότητα περιορισμού πρόσβασης στους χρήστες όχι μόνο σε συγκεκριμένους πίνακες, αλλά και σε συγκεκριμένα μόνο πεδία των πινάκων αυτών. Επίσης επιτρέπει διαχείριση δικαιωμάτων τροποποίησης εγγραφών της ΒΔ σε επίπεδο γραμμής (δηλαδή ένας συγκεκριμένος χρήστης μπορεί να τροποποιεί μόνο τις εγγραφές ενός πίνακα που πληρούν συγκεκριμένο κριτήριο)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The History of TYPO3».
2. ↑  «List of Releases for TYPO3 v12». Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **TYPO3** |

* typo3.org
* Ελληνική Κοινότητα TYPO3
* Κατάλογος ενεργών εγκαταστάσεων του TYPO3
* TYPO3 Neos Αρχειοθετήθηκε 2015-02-02 στο Wayback Machine.
Πορτρέτο της Ιαίας του 15ου αιώνα από μία γαλλική μετάφραση του *De mulieribus claris*
Παράδειγμα αρχαίου ρωμαϊκού σκαλισμένου ελεφαντόδοντου, που δεν αποδίδεται στην Ιαία
Η **Ιάια της Κυζίκου** («Μάρτσια») ήταν Ρωμαία ζωγράφος, η οποία έζησε την εποχή του Μάρκου Τερέντιου Βάρρωνος (116-27 π.Χ.).

Γεννήθηκε στην Κύζικο και ήταν διάσημη ζωγράφος και χαράκτρια ελεφαντόδοντου. Τα περισσότερα από τα έργα της λέγονται ότι είναι γυναικών. Μεταξύ των εικόνων που της αποδίδονται ήταν ένα μεγάλος πίνακας, στη Νάπολη, μια εικόνα ηλικιωμένης γυναίκας και μία αυτοπροσωπογραφία. Λέγεται ότι δούλευε γρηγορότερα και ζωγράφιζε καλύτερα από τους άνδρες ανταγωνιστές της, τον Σόπολη και τον Διονύσιο, γεγονός που της επέτρεψε να κερδίσει περισσότερα χρήματα από αυτούς. Η Μάρτσια παρέμεινε ανύπαντρη σε όλη της τη ζωή.

Ήταν μία από τις έξι γυναίκες καλλιτέχνισσες της αρχαιότητας που αναφέρονται στην *Φυσική Ιστορία* του Πλίνιου του Πρεσβύτερου (XL.147-148) το 77 μ.Χ.: Τιμαρέτη, Ειρήνη, Καλυψώ, Αριστάρετη, Ιαία και Ολυμπιάδα. Αναφέρονται αργότερα στο *De mulieribus claris* του Βοκάκιου.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Commire, Anne, επιμ. (2002). «Iaia (fl. c. 100 BCE)». *Women in World History: A Biographical Encyclopedia*. Waterford, Connecticut: Yorkin Publications. ISBN 0-7876-4074-3. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 12 Μαρτίου 2019.
2. ↑  J. Linderski. *Η ζωγραφική Calypso και άλλοι ζωγράφοι στον Πλίνιο*. *Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik*. Τομ. 145 (2003), σελ. 83-96

Παραπομπές
----------

* Helen Gardner, Fred S. Kleiner, Christin J. Mamiya, *Gardner's Art Through the Ages*, Thomas Wadsworth, 2004; (ISBN 0-15-508315-5).
* Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, *Φυσική Ιστορία*, 35.40,147.L
* Η μετάφραση της Virginia Brown από τις *Διάσημες Γυναίκες* του Giovanni Boccaccio, σελ. 135-137. Harvard University Press, 2001; (ISBN 0-674-01130-9)
* Anne Sutherland Harris, Linda Nochlin, *Women Artists: 1550-1950*, Los Angeles County Museum of Art, Knopf, New York, 1976, σελ. 23.
Ο Αμπντελκαντέρ Ελ Τζεζαϊρί σώζει τους Χριστιανούς κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης του 1860. Έργο του Ζαν Μπαπτίστ Χουισμάνς.
Η **Σύγκρουση στον Λίβανο το 1860**, γνωστή και ως **Σφαγές του 1860** (αραβικά: مجازر 1860), ήταν το αποκορύφωμα μιας αγροτικής εξέγερσης, η οποία ξεκίνησε στα βόρεια του Όρους του Λιβάνου ως εξέγερση των Μαρωνιτών χωρικών εναντίον του Δρούζικου ζυγού και κατέληξαν σε σφαγή στη Δαμασκό. Γρήγορα εξαπλώθηκε προς τα νότια της χώρας, όπου η εξέγερση, άλλαξε χαρακτήρα, με τους Δρούζους να στρέφονται εναντίον των Μαρωνιτών Χριστιανών. Περίπου 20.000 Χριστιανοί θανατώθηκαν από τους Δρούζους, ενώ 380 χριστιανικά χωριά και 560 εκκλησίες καταστράφηκαν. Οι Δρούζοι και οι μουσουλμάνοι υπέστησαν επίσης μεγάλες απώλειες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Fawaz, L.T. (1994). *An Occasion for War: Civil Conflict in Lebanon and Damascus in 1860*. University of California Press. ISBN 9780520087828. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2015.
2. ↑  Vocke, Harald (1978). *The Lebanese war: its origins and political dimensions*. C. Hurst. σελ. 10. ISBN 0-903983-92-3.
3. ↑  Lutsky, Vladimir Borisovich (1969). «Modern History of the Arab Countries». Progress Publishers. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2009.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα 1860 conflict in Lebanon  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Λωράν Ανισόν** (γαλλ. *Laurent Anisson*, 1600-1672) ήταν Γάλλος τυπογράφος από τη Λυών, περίφημος στην εποχή του.

Ανάμεσα στα πολλά συγγράμματα που εξέδωσε ο Ανισόν περιλαμβάνεται και η εικοσιεπτάτομη *Bibliotheca Patrum*, μια σειρά των Λατίνων Πατέρων της Εκκλησίας, σχεδόν δύο αιώνες πριν το αντίστοιχο μεγάλο έργο του συμπατριώτη του Ζακ Πολ Μιν. Αυτή η σειρά ολοκληρώθηκε ομαλά πέντε έτη μετά τον θάνατο του Λ. Ανισόν, καθώς τον διαδέχθηκε ο γιος του, ο Ζαν Ανισόν, ο οποίος εξέδωσε το *Ελληνικόν Γλωσσάριον* (*Le Glossaire grec*) του Ντυκάνζ. Αυτόν με τη σειρά του τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Λωράν, ο Ετιέν, και με τον τρόπο αυτόν δημιουργήθηκε μια «δυναστεία» τυπογράφων.

Πηγές
-----

* Τάσος Ν. Πετρής: Το λήμμα «Ανισσόν Λαυρέντιος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 749
* Charles Dezobry και Théodore Bachelet: *Dictionnaire général de biographie et d’histoire, de mythologie, de géographie ancienne et moderne*, τόμ. 1, εκδ. Ch. Delagrave et Cie, Παρίσι 1866, σελ. 96
Ο Ναός της Παναγίας του Λορέτο στο Σπολέτο
Ο **Αννιμπάλε Λίππι** (ιταλ. *Annibale Lippi*, 16ος αιώνας) ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας ενεργός κατά το β΄ μισό του 16ου αιώνα. Ο Αννιμπάλε ήταν γιος του γλύπτη και αρχιτέκτονα Νάννι ντι Μπάτσο Μπίτζο (ψευδώνυμο του Τζοβάννι Λίππι) και διετέλεσε μαθητευόμενος του Φραντσέσκο Σαλβιάτι. Τα μόνα αρχιτεκτονήματα που μπορούν με βεβαιότητα να αποδοθούν στον Α. Λίππι είναι ο Ναός της Παναγίας του Λορέτο στην πόλη Σπολέτο, που ανεγέρθηκε περί το 1572 (σε αυτό ο αρχιτέκτονας υιοθετεί στιλ Vignola), καθώς και οι ναοί της Santa Maria a Monte Cavallo και της Santa Maria della Pietà a Piazza Colonna, αμφότεροι στη Ρώμη. Η Βίλα των Μεδίκων στη Ρώμη, που παλαιότερα αποδιδόταν σε αυτόν, είναι πιθανότατα έργο του πατέρα του, αλλά ο Αννιμπάλε εργάσθηκε εκεί κατά την κατασκευή του. Στη Ρώμη επίσης ο Α. Λίππι ανεστήλωσε το Palazzo dei Convertendi στην Πλατεία Σκοσσακαβάλλι του Μπόργκο, όταν αυτό αγοράσθηκε από τον Καρδινάλιο Τζοβάννι Φραντσέσκο Κομμεντόνε (1523-1584), δίνοντάς του την οριστική του πρόσοψη. Το 1578 εμφανίζεται να συγκαταλέγεται μεταξύ των μελών της Ποντιφηκείου Ακαδημίας στο Πάνθεον.

Ο Αννιμπάλε Λίππι πέθανε στη Ρώμη οπωσδήποτε *μετά* τη 18η Νοεμβρίου 1581, διότι με αυτή την ημερομηνία υπέγραψε, ήδη άρρωστος, τη διαθήκη του. Τάφηκε στον οικογενειακό τάφο στον ναό Τρινιτά ντεϊ Μόντι της Ρώμης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  «Dizionario Biografico degli Italiani». (Ιταλικά) *Dizionario Biografico degli Italiani*. 2005. annibale-lippi. Ανακτήθηκε στις 21  Μαρτίου 2023.
2. 1 2 3 4 5  Ercolino, Maria Grazia (2005). «Lippi, Annibale». *www.treccani.it* (στα Ιταλικά). Ρώμη: Treccani. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουλίου 2015.
3. ↑  Gigli 1992, σελ. 48

Πηγές
-----

* Gigli, Laura (1992). *Guide rionali di Roma* (στα Ιταλικά). Borgo (III). Ρώμη: Fratelli Palombi Editori. ISSN 0393-2710.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 95815720
* ULAN: 500021817
* KulturNav: id

 |

 |
Συντεταγμένες: 51°45′34″N 19°25′15″E﻿ / ﻿51.75944°N 19.42083°E﻿ / 51.75944; 19.42083

 Εσωτερικό του υδάτινου πάρκου.
 Κατασκευή του υδάτινου πάρκου τον Οκτώβριο του 2007.
Το **Aquapark Fala** είναι υδάτινο πάρκο στη Λεωφόρο Ένωσης του Λούμπλιν, στο Λοτζ της Πολωνίας.

Παλιό υδάτινο πάρκο
-------------------

Το πρώτο υδάτινο συγκρότημα στο Πάρκο Ζντρόβιε άνοιξε στις 19 Ιουνίου 1976. Είχε, μεταξύ άλλων, 4 πισίνες, εκ των οποίων μία με τεχνητά κύματα. Προοριζόταν για 4.000 άτομα και κάλυπτε έκταση 7 εκταρίων. Οι πυθμένες των πισίνων βάφτηκαν μπλε έτσι ώστε το νερό να μοιάζει με το χρώμα της λιμνοθάλασσας. Λόγω κατασκευαστικών ελαττωμάτων, το κολυμβητήριο έκλεισε το 1992.

Στη δεκαετία του 1980, στο πάρκο πραγματοποιούνταν εκδήλωση για την εκλογή της πιο όμορφης γυμνίστριας - της *Miss Natura*.

Νέο υδάτινο πάρκο
-----------------

Επί του παρόντος, στην τοποθεσία του παλιού *Wave*, υπάρχει ένα από τα μεγαλύτερα υδάτινα πάρκα στην Πολωνία, που άνοιξε στις 31 Ιανουαρίου 2008. Η έκταση της εγκατάστασης είναι περίπου 10 εκτάρια.

Το συγκρότημα των πισίνων βρίσκεται σε γυάλινες πυραμίδες. Εκεί βρίσκονται μεταξύ άλλων: μια τσουλήθρα «καμικάζι» (μήκους 60 μ. με διαφορά επιπέδου 20 μ.), ένας πύργος 19 μέτρων με δύο τσουλήθρες περ. 130 μ. και 60 μ. 4 τσουλήθρες για όλο το χρόνο με μήκη: 120 μ. 132 μ. 140 μ. και 144 μ. ζώνη σάουνας (συμπεριλαμβανομένων οκτώ διαφορετικών σάουνων), πίδακες νερού, τζακούζι, ρυάκια, δασική παραλία, συγκρότημα γηπέδων για πετοσφαίριση και καλαθοσφαίριση, μπαρ και εστιατόρια. Μία από τις πισίνες είναι εξοπλισμένη με συσκευές που παράγουν τεχνητά κύματα.

Η πισίνα κατασκευάστηκε από την Aqua Park Łódź Α.Ε. που έχει ιδρύσει η πόλη με τη σλοβενική εταιρεία Makro 5 Investicije. Η επένδυση αξίας 18,5 εκατομμυρίων ζλότι χρηματοδοτήθηκε από Σλοβένους. Το μερίδιο της κοινότητας του Λοτζ ήταν γη αξίας 4 εκατομμυρίων ζλότι, στην οποία κατασκευάστηκε το υδάτινο πάρκο.

Την 1η Ιουνίου 2007, οι αρχές του υδάτινου πάρκου ανακοίνωσαν ότι η νέα εγκατάσταση θα ονομαζόταν *Aquapark Łódź - Fala*.

Στις 23 Σεπτεμβρίου 2010, μπροστά από την είσοδο του κολυμβητηρίου, αποκαλύφθηκε ένα μνημείο του πιγκουίνου Πικ-Ποκ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Aquapark Fala Łódź – Stara fala».
2. ↑  *Naturyści wracają na Falę!* – lodz.naszemiasto.pl
3. ↑  *O Aquaparku* – basen.lodz.pl
4. ↑  *Nowa Fala za rok – wmurowali kamień węgielny* – lodz.naszemiasto.pl
5. ↑  *ŁÓDŹ: Budowa Aquaparku* – dziennik.dziennikbudowy.pl
6. ↑  *Aquapark Łódź – Fala* – basen.lodz.pl
7. ↑  «Pik-Pok na fali – odsłonięcie pomnika w Łodzi». *Qlturka.pl*. 23 Σεπτεμβρίου 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2024.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος (πολωνικά, αγγλικά)
Σύγχρονο αντίγραφο του *Ματθαίου*, της **καραβέλας** με την οποία ο Τζιοβάνι Καμπότο έφτασε στην Νέα Γη. Βρίσκεται στο λιμάνι του Μπρίστολ.
Η **Καραβέλα** ήταν παλιό ιστιοφόρο πλοίο, περισσότερο ακτοπλοϊκό και στη συνέχεια εξερευνητικό, του 13ου αιώνα με εκτόπισμα περίπου 70 τόνων, που στους επόμενους δύο αιώνες εξελίχθηκε σε 200 τόνους.

Η Καραβέλα έφερε συνήθως τρεις ιστούς, με τον μεσαίο μεγαλύτερο, στους οποίους έφερε τρία ιστία τετράγωνα είτε *λατίνια* (τριγωνικά), είτε ανάμικτα, καθώς επίσης και ένα τετράγωνο ιστίο, το λεγόμενο "τσιβαδέρα" (έναντι του ελληνικού αρτέμωνα) στον πρόβολο, τον πλάγιο πλωριό ιστό (κοινώς *μπαστούνι*).

Τα σκάφη αυτά ήταν σχετικά πλατιά, είχαν πολλούς χώρους αποθηκευτικούς και έφεραν λίγα πανιά, που μπορούσε να τα χειριστεί και ολιγομελές πλήρωμα. Αυτά είχαν ως συνέπεια να τα προτιμήσουν οι θαλασσοπόροι στις εξερευνήσεις τους, όπως ο Βάσκο ντα Γκάμα, ο Ζακ Καρτιέ, αλλά και ο Χριστόφορος Κολόμβος, του οποίου δύο από τα τρία πλοία του, τα "Νίνια" και "Πίντα", με τα οποία απέπλευσε στις 3 Αυγούστου 1492, ήταν καραβέλες.

Όταν το 1893 αποφασίσθηκε από την Ισπανία ο πανηγυρισμός της 400στής επετείου του ιστορικού εκείνου απόπλου του Κολόμβου, που συνέπιπτε με την διεθνή έκθεση του Σικάγου, ο Ισπανός αρχιναυπηγός Λεοπόλδος Ουίλκε ναυπήγησε στο Καράκα πανομοιότυπο πλοίο της ναυαρχίδας του Κολόμβου, της οποίας τα σχήματα τόσο των παρισάλων όσο και των εγκαρσίων τομών καταρτίσθηκαν βάσει όλων των μέχρι τότε σωζόμενων πηγών. Της αναπαρασταθείσας αυτής καραβέλας πρότυπα υπό κλίμακα κατατέθηκαν στο "Musée de la Marine" του Παρισιού καθώς και στο "Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου" στο Κένσιγκτον του Λονδίνου.

Βάσει αυτών των προτύπων οι διαστάσεις (σε πόδια) που είχαν οι εξερευνητικές καραβέλες ήταν: μήκος τρόπιδας 60,68΄ , ολικό μήκος 93΄, μέγιστο πλάτος 25,78΄ (περίπου 1/4 του μήκους), έμφορτο εκτόπισμα 233 τόνους και βάρος έρματος 90 τόνοι. Μετά την καθέλκυση, το πλοίο επανδρώθηκε με πλήρωμα εκ του ισπανικού Βασιλικού Ναυτικού υπό κυβερνήτη τον πλοίαρχο Βίκτωρα Κόνκας, τον μετέπειτα ήρωα, "κυβερνήτη σημαίας", του ναυάρχου Θερβέρα, στη ναυμαχία του Σαντιάγο. Έτσι απέπλευσε την αυτή ημέρα που είχε ξεκινήσει ο Κολόμβος, από τον ίδιο λιμένα, με προορισμό το Σαν Σαλβαδόρ και ακολουθώντας τα στίγματα εκείνου, η σύγχρονη καραβέλα χρειάστηκε 36 ημέρες με συνεχείς και αρκετά επικίνδυνους προνευστασμούς (σκαμπανεβάσματα), με μέγιστη ταχύτητα 6,5 κόμβους, αντί των 35 ημερών που είχε κάνει ο Κολόμβος, χωρίς εκείνος ν΄ αναφέρει τέτοιες υπερβολικές κοπώσεις που αντιμετώπισε η νεότερη καραβέλα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Caravels στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Τύποι ιστιοφόρων |
| --- |
|  |
| 
* Βελλού
* Γαλιόνι
* Γατόπλοιο
* Γαλεάσσα
* Καραβέλα
* Κάρακας
* Κλίπερ
* Κόγκα
* Κορβέτα
* Κότερον
* Λατίνι
* Μπάρκο
* Μπαρκεντίνι
* Μπιλάντερ
* Μπρίκι
* Μπρικαντίνι
* Ντόβα
* Πλοίο της γραμμής
* Φελούκα
* Φλούτα
* Φρεγάτα
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh92000806
* GND: 4290712-3
* KulturNav: id

 |

 |
Η **Κρίση της Μπιζέρτα** (*Crise de Bizerte*) συνέβη τον Ιούλιο του 1961, όταν η Τυνησία προέβη σε αποκλεισμό της γαλλικής ναυτικής βάσης στη Μπιζέρτα της Τυνησίας, ελπίζοντας να εξαναγκαστεί η Γαλλία να εκκενώσει τη βάση.

Ιστορικό
--------

Η Μπιζέρτα ήταν γαλλική ναυτική βάση από το 1895 και θέατρο σκληρότατων μαχών μεταξύ Γερμανών και συμμάχων για την ανακατάληψή της το 1943. Επίσης ήταν σταθμός επιβίβασης των συμμαχικών δυνάμεων που έλαβαν μέρος το 1944 στην απόβαση στη Σικελία και την Ιταλία. Το 1961 μετατράπηκε σε πεδίο αντιπαράθεσης Γαλλίας-Τυνησίας. Την αφορμή έδωσε η απόφαση του Τυνήσιου προέδρου Χαμπίμπ Μπουργκίμπα να διατάξει τον αποκλεισμό των γαλλικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων, ώστε να ικανοποιηθεί το αίτημά του για την εκκένωση των βάσεων από τα γαλλικά στρατεύματα. Ωστόσο, η κρίση σοβούσε από καιρό. Ενταγμένο στο ιστορικό περίγραμμα της καταρρέουσας αποικιοκρατίας και του αφυπνιζόμενου εθνικισμού στην Αφρική, το ζήτημα της Μπιζέρτα τέθηκε αμέσως μετά την ανεξαρτησία της Τυνησίας και ήταν, εκτός των άλλων, συνυφασμένο με τις διεκδικήσεις του Μπουργκίμπα επί της Σαχάρας και με το αίτημά του να μεταβληθούν τα σύνορα με την Αλγερία. Η κορύφωση ήρθε στις 19 Ιουλίου, όταν 10.000 Τυνήσιοι εθελοντές απέκλεισαν τη βάση και έστησαν οδοφράγματα σε όλες τις οδικές αρτηρίες. Την επομένη χιλιάδες διαδηλωτές διακήρυξαν μπροστά στο προεδρικό μέγαρο στην Τύνιδα την απόφασή τους να πολεμήσουν μέχρι τέλους. Η μάχη άρχισε την ίδια ημέρα και κράτησε μέχρι τις 22 Ιουλίου, οπότε γαλλικά στρατεύματα διέσπασαν τον κλοιό και εισήλθαν στη βάση, εξουδετερώνοντας τους Τυνήσιους, οι οποίοι έχασαν συνολικά 630 άνδρες. Τελικά επιβλήθηκε κατάπαυση του πυρός τόσο στην Μπιζέρτα όσο και στις παραμεθόριες περιοχές της Σαχάρας, όπου είχαν διεισδύσει Τυνήσιοι εθελοντές για να στήσουν τη σημαία της χώρας τους.

Το ζήτημα προσέλαβε στη συνέχεια διεθνείς διαστάσεις, με αλλεπάλληλες θυελλώδεις συνεδριάσεις στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. και καταδίκη της Γαλλίας, η οποία, ωστόσο, επέμεινε μέχρι τέλους στη διευθέτηση της κρίσης με διμερείς διαπραγματεύσεις και όχι με διεθνή μεσολάβηση. Η εκτόνωση επήλθε το φθινόπωρο του 1961 και την 1η Οκτωβρίου οι Γάλλοι αποσύρθηκαν από την πόλη της Μπιζέρτα στη ναυτική βάση.

Πηγές
-----

* *Σύγκρουση Γαλλίας-Τυνησίας για την Μπιζέρτα*, Ιστορικό Λεύκωμα 1961, σελ. 102-103, Καθημερινή, Αθήνα (1997)
Το **Agda** είναι βοηθός αποδείξεων (proof assistant), δηλ. ένα πρόγραμμα υπολογιστή που μπορεί να ελέγχει μαθηματικές αποδείξεις. Αποτελεί ένα διαλογικό σύστημα για την ανάπτυξη κατασκευαστικών αποδείξεων σε μια παραλλαγή της Ιντουισιονιστικής Θεωρίας Τύπων του Περ Μάρτιν-Λεφ (Per Martin-Löf). Μπορεί να θεωρηθεί γλώσσα συναρτησιακού προγραμματισμού με εξαρτώμενους τύπους. Το Agda αναπτύχθηκε από τον Ουλφ Νόρελ, μεταδιδακτορικό ερευνητή του Πανεπιστημίου Τεχνολογίας του Τσάλμερς (Chalmers University of Technology).

Το Agda βασίζεται στην ιδέα του απευθείας χειρισμού των όρων μιας απόδειξης, και όχι στις τακτικές (tactics): μια απόδειξη είναι όρος, όχι σενάριο με τακτικές. Η γλώσσα έχει κλασικές προγραμματιστικές δομές, όπως οι τύποι δεδομένων και οι εκφράσεις ανάλυσής τους (case-expressions), οι υπογραφές (signatures) και οι εγγραφές (records), οι εκφράσεις let και οι μονάδες κώδικα (modules). Το σύστημα παρέχει μια διεπαφή για τον διορθωτή Emacs και μια γραφική διεπαφή, την Alfa.

Agda 2
------

Η τρέχουσα έκδοση του Agda, το Agda 2, αναπτύχθηκε στο Τσάλμερς από τον Ουλφ Νόρελ. Η σύνταξη έχει αλλάξει σε σχέση με το Agda 1 (αν και αναπτύσσονται και κάποια εργαλεία μετατροπής), με ένα χαρακτηριστικό που εισάγεται να είναι οι έμμεσες μεταβλητές (implicit variables), οι οποίες μπορούν να παραλειφθούν όταν προκύπτουν από τα συμφραζόμενα. Το Agda 2 χρησιμοποιεί εκτενώς το πρότυπο Unicode για πιο ευανάγνωστες αποδείξεις.

Το Agda 2 παρέχει είτε ένα εργαλείο της γραμμής εντολών, είτε ένα ισχυρό τρόπο εργασίας σε Emacs, που αναπτύχθηκε από το Μακότο Τακεγιάμα και το Νιλς Άντερς Ντάνιελσον.

Το Agda 2 είναι παρόμοιο με τη γλώσσα Epigram.

Αναφορές
--------

* C. Coquand et al. An Emacs interface for type directed support constructing proofs and programs. ENTCS 2006.
* A. Abel, et al. Verifying Haskell Programs Using Constructive Type Theory, ACM SIGPLAN Workshop Haskell'05, Tallinn, Estonia, 30 September 2005  Αρχειοθετήθηκε 2008-11-21 στο Wayback Machine.
* M. Benke et al. Universes for generic programs and proofs in dependent type theory. Nordic Journal of Computing, 10(4):265-289, 2003.
* T. Coquand et al. Connecting a Logical Framework to a First-Order Logic Prover. FroCos 2005, pp. 285-301.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η σελίδα του Agda 2 (ένα wiki), περιλαμβάνει τεκμηρίωση και σύνδεσμο προς εργαλείο αναφοράς σφαλμάτων (Αγγλικά)
* Η σελίδα της 1ης έκδοσης του Agda (Αγγλικά)



1. ↑  «Release 2.6.4.1». 30 Νοέμβριος 2023. Ανακτήθηκε στις 19 Δεκέμβριος 2023.
Οι **Λιβανέζοι στην Ελλάδα** περιλαμβάνουν μετανάστες και απογόνους μεταναστών από τον Λίβανο. Στην Ελλάδα ζουν περίπου 30.000 άτομα λιβανέζικης καταγωγής. Η μετανάστευση από τον Λίβανο στην Ελλάδα ξεκίνησε από το 1975, κατά τη διάρκεια του Λιβανικού Εμφυλίου Πολέμου. Οι περισσότεροι Λιβανέζοι ήρθαν από την επαρχία Κούρα στον Βόρειο Λίβανο, όπου οι περισσότεροι κάτοικοι είναι Ελληνορθόδοξοι. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, ο αριθμός των Λιβάνου ήταν υψηλότερος, ωστόσο μετά το τέλος του πολέμου πολλοί επέστρεψαν στον Λίβανο.

Αξιοσημείωτα άτομα
------------------

* Ρόνι Σεϊκέλι, Λιβανέζος-Αμερικανός καλαθοσφαιριστής, μεγάλωσε στην Αθήνα.

Δείτε επίσης
------------

* Λιβανέζοι στην Κύπρο, περίπου 20.000 άτομα
* Άραβες στην Ελλάδα
* Έλληνες στον Λίβανο
Το **Παρθένο δάσος των Κόμι** (*Virgin Komi Forests* ; κόμι: Комилӧн вӧрзьӧдлытӧм вӧръяс ; ρώσικα : Де́вственные леса́ Ко́ми) είναι ένα φυσικό Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO στα βόρεια Ουράλια Όρη της Δημοκρατίας Κόμι, στη Ρωσία. Με έκταση 32.800 km² είναι το μεγαλύτερο παρθένο δάσος στην Ευρώπη.

Γεωγραφία
---------

Το Παρθένο Δάσος των Κόμι ανήκει στην οικοπεριοχή των Ουραλίων Όρεων. Τα κυρίαρχα είδη δέντρων είναι μεταξύ άλλων η σιβηρική ερυθρελάτη, η σιβηρική ελάτη και η σιβηρική λάρτσα ενώ τα πιο σημαντικά θηλαστικά είναι ο τάρανδος, το σαμπούκο, το μινκ και ο λαγός.

Η περιοχή αντιστοιχεί στο φυσικό καταφύγιο Pechora-Ilych της Ρωσίας και στο εθνικό πάρκο Yugyd Va. Ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς αναγνωρίστηκε το 1995 και κατέστη το πρώτο φυσικό Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς στη χώρα. Η αναγνώριση αυτή απέφερε στην περιοχή πρόσθετη χρηματοδότηση από το εξωτερικό και τη διέσωση από την επικείμενη υλοτομία από γαλλική εταιρεία (HUET Holding). Ωστόσο οι απειλές για τη διατήρησή του παραμένουν, κυρίως εξαιτίας της παράνομης υλοτομίας και της εξόρυξης χρυσού. Τα κοιτάσματα χρυσού στο βόρειο τμήμα του εθνικού πάρκου Yugyd-Va είχαν προγραμματιστεί να εξορυχθούν πριν το 1995.

Απειλές
-------

Παρά την αναγνώριση της περιοχής ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, οι προσπάθειες εξόρυξης χρυσού αντιμετωπίζονται από τον επικεφαλής της Δημοκρατίας και το Υπουργείο Περιβάλλοντος του Κόμι.

Φωτογραφίες
-----------

* Sosnogorsk, Δημοκρατία του ΚόμιSosnogorsk, Δημοκρατία του Κόμι
* Προστατευόμενη περιοχή Pechora-Ilych

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρθένο Δάσος του Κόμι (στη Λίστα Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO)
* Παγκόσμια Κληρονομιά UNEP-WCMC - Παρθένο Δάσος Κόμι
* Παρθένο Δάσος Κόμι στο Natural Heritage Protection Fund
Τα νησιά ανακαλύφθηκαν στις 10 Μαΐου 1503 από τον Χριστόφορο Κολόμβο, στο τέταρτο και τελευταίο του ταξίδι στο Νέο Κόσμο και τα ονόμασε *Λας Τορτούγας* (ισπανικά: Las Tortugas, «οι χελώνες») λόγω των απειράριθμων θαλάσσιων χελωνών που υπήρχαν εκεί. Ο πρώτος καταγεγραμμένος Άγγλος που επισκέφθηκε τα νησιά, ήταν ο Σερ Φράνσις Ντρέικ το 1586, υποναύαρχος του στόλου κατά της Ισπανικής Αρμάδας, ο οποίος τα βάφτισε «Κέιμαν» από την λέξη των ιθαγενών για τον κροκόδειλο.

Τα νησιά (μαζί με την Τζαμάικα) τέθηκαν υπό αγγλική κυριαρχία το 1670, μετά την Συνθήκη της Μαδρίτης. Διοικούνταν ως αποικία μαζί ώσπου η Τζαμάικα απέκτησε την ανεξαρτησία της το 1962 και τα νησιά Κέιμαν έγιναν ένα ξεχωριστό Βρετανικό Υπερπόντιο Έδαφος. Στις 6 Νοεμβρίου του 2009 τέθηκε σε ισχύ το νέο Σύνταγμα και ο Μακίβα Μπους ανέλαβε πρωθυπουργός (Premier).

Πηγή
----

* Ανώνυμος, «Κεϋμάνες, Νήσια»,Παγκόσμια Ιστορία, τ. Β, Εκπαιδευτική Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1999, σελ.24
Συντεταγμένες: 42°36′20″N 5°34′12″W﻿ / ﻿42.60556°N 5.57000°W﻿ / 42.60556; -5.57000

To **Λεόν** (ισπανικά: *León*, στη τοπική διάλεκτο: *Llión*, Γιόν, εξελληνισμένα: Λεώνη) είναι πόλη στη βόρεια Ισπανία, πρωτεύουσα της επαρχίας του Λεόν, στην αυτόνομη κοινότητα Καστίλλη και Λεόν. Σύμφωνα με στοιχεία του 2013, το Λεόν έχει 130.601 κατοίκους και είναι η μεγαλύτερη στην επαρχία. Η πόλη είναι κτισμένη στο κεντρικό ιβηρικό οροπέδιο, σε υψόμετρο 840 μέτρων, στη συμβολή των ποταμών Μπερνέσγα και Τορίο. Βρίσκεται στη Διαδρομή του Αγίου Ιακώβου.

Η πόλη ιδρύθηκε ως τόπος στρατοπέδευσης της 7ης ρωμαϊκής λεγεώνας περίπου το 74 μ.Χ.. Μετά την φυγή μέρους του πληθυσμού κατά τη διάρκεια της κατάκτησης της χερσονήσου από τους Ομεϋάδες, το Λεόν άκμασε ξανά όταν έγινε τμήα του Βασιλείου της Αστούριας το 850. Το 910, το Λεόν έγινε πρωτεύουσα του βασιλείου του Λεόν και πήρε ενεργό μέρος στην ανακατάκτηση της χερσονήσου και έγινε ένα από τα κύρια βασίλεια της χερσονήσου. Το 1188 η πόλη φιλοξένησε υπό τη βασιλεία του Αλφόνσου Θ΄ το πρώτο κοινοβούλιο στην ευρωπαϊκή ιστορία. Η σημασία της πόλης άρχισε να μειώνεται προς τα τέλη του Μεσαίωνα, εν μέρη εξαιτίας της ένωσης του βασιλείου του Λεόν και το Στέμμα της Καστίλης το 1301. Η οικονομική ζωή της πόλης παρήκμασε τον 16ο αιώνα.

Ύστερα από μία περίοδο κατά την οποία η πόλη ήταν στην αφάνεια, το Λεόν ήταν μια από τις πρώτες πόλεις που εξεγέρθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου της Ισπανικής ανεξαρτησίας και μερικά χρόνια αργότερα, το 1833, έγινε πρωτεύουσα επαρχίας. Στο τέλος του 19ου και 20ου αιώνα έλαβε χώρα η αστική επέκταση, που επιταχύνθήκε σημαντικά, όταν η πόλη έγινε σημαντικός συγκοινωνιακός κόμβος στα βορειοδυτικά εξαιτίας των ορυχείων άνθρακα και της άφιξης του σιδηροδρόμου.

Κάποια από τα πιο εξέχοντα ιστορικά κτίρια της πόλης είναι ο καθεδρικός ναός, που είναι το καλύτερο δείγμα γαλλικού στυλ κλασικής γοτθικής αρχιτεκτονικής στην Ισπανία· η Βασιλική του Σαν Ισίδορο, μία από τις σημαντικότερος ρομανικές εκκλησίες στην Ισπανία· και τόπος ταφής των μεσαιωνικών μοναρχών του Λεόν, το μοναστήρι του Σαν Μάρκος και η Κάσα Μποτίνες, μία μοντερνιστική δημιουργία του Αντόνι Γκαουντί. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα μοντέρνας αρχιτεκτονικής είναι το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης ή MUSAC.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών της Ισπανίας: *Municipal Register of Spain of 2023*. 13  Δεκεμβρίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* ιστοσελίδα του δήμου του Λεόν

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 140708126
* LCCN: n79084423
* GND: 4035367-9
* NKC: ge134200

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Ισπανία
 |

 |
Ο **Κρασιμίρ Τσομακόφ** (βουλγ. Красимир Чомаков - Krassimir Chomakov) (γεν. 1977) είναι διεθνής ποδοσφαιριστής από τη Βουλγαρία, ο οποίος έχει αγωνιστεί στην ΤΣΣΚΑ Σόφιας, στην Ελλάδα στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο και σε πολλές ομάδες μικρών κατηγοριών στην Ιταλία, όπου παίζει μέχρι σημέρα. Έχει ύψος 1,82 μ. και αγωνίζεται στην άμυνα και στη μεσαία γραμμή.

Βιογραφικό
----------

Ο Κρασιμίρ Τσομακόφ γεννήθηκε στις 8 Ιουνίου 1977 στη Φιλιππούπολη (Πλόβντιφ). Ως έφηβος ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην τοπική ομάδα Μαρίτσα Πλόβντιφ, με την οποία έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ κατηγορία τη σεζόν 1996-97. Το 1997 εντάχθηκε στο δυναμικό της ΤΣΣΚΑ Σόφιας, με την οποία αγωνίστηκε για τρεις σεζόν, κατέκτησε το Κύπελλο Βουλγαρίας το 1999 και έφτασε στους 16 του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ την επόμενη σεζόν. Την ίδια εποχή κλήθηκε στην εθνική ομάδα της Βουλγαρίας, στην οποία έπαιξε συνολικά 10 φορές έως το 2001 σημειώνοντας 5 γκολ. 

Από το 2000 έως το 2002 αγωνίστηκε στην Ιταλία, στη Ραβένα (Β΄ κατηγορία) και, χωρίς επιτυχία, στη Λέτσε (Α΄). Τον Ιανουάριο του 2002 εντάχθηκε στον Πανιώνιο, όπου έπαιξε έως το τέλος της σεζόν, βοηθώντας τον σύλλογο να κατακτήσει την έκτη θέση, χάνοντας την 5η θέση και την έξοδο στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ στις καθυστρήσεις του τελευταίου ματς της σεζόν, όταν ισοφαρίστηκε από τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης (1-1).

Από το 2002 μέχρι σήμερα αγωνίζεται σε ιταλικές ομάδες Γ΄ και Δ΄ κατηγορίας, με μακροβιότερη παρουσία στην Μπόκα Σαν Λάζαρο, στην οποία έπαιξε πέντε χρόνια (2002-2007) και το 2006 τη βοήθησε να ανεβεί από τη Δ΄ στη Γ΄ κατηγορία (C2).

Καριέρα
-------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1996-1997 |  Μαρίτσα Πλόβντιφ | 19 | 3 |
| 1997-2000 |  ΤΣΣΚΑ Σόφιας | 70 | 5 |
| 2000-2001 |  Ραβένα | 31 | 2 |
| 2001-02 (α΄) |  Λέτσε | 4 | 0 |
| 2001-02 (β΄) |  Πανιώνιος | 10 | 0 |
| 2002-2007 |  Μπόκα Σαν Λάζαρο | 131 | 45 |
| 2006-07 (β΄) |  Πιτζιγκετόνε | 13 | 3 |
| 2007-2009 |  Κρεμονέζε | 33 | 3 |
| 2008-09 (β΄) |  Λέτσο | 13 | 1 |
| 2010- |  Σπαρτάκ Πλόβντιφ |  |  |
| Χρονιές | Εθνικές ομάδες | Συμμετοχές | Γκολ |
| 1995-2001 | Βουλγαρία ! Βουλγαρία | 18 | 5 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Greece 2001/02

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Ποδόσφαιρο
* Πύλη:Βουλγαρία
 |

 |
Η **κοσμική σκόνη** ή **διαστημική σκόνη** αποτελείται από σωματίδια ύλης σε στερεά κατάσταση, που βρίσκονται στον πέρα από τη Γη διαστημικό χώρο. Η μέση διάμετρος αυτών των σωματιδίων κυμαίνεται από συσσωματώματα λίγων μορίων μέχρι 0,1 χιλιοστόμετρο.

Η κοσμική σκόνη διακρίνεται με βάση τη θέση της σε διαγαλαξιακή, διαστρική ή μεσοαστρική, διαπλανητική και σκόνη που περιφέρεται γύρω από πλανήτες. Η διαπλανητική σκόνη που βρίσκεται στον χώρο μεταξύ των πλανητών του Ηλιακού μας Συστήματος προκαλεί τα αστρονομικά φαινόμενα του ζωδιακού και του αντιζωδιακού φωτός.

Κάποτε η κοσμική σκόνη θεωρείτο μόνο μία ενόχληση για τους αστρονόμους, καθώς μειώνει το φως που δεχόμαστε από τα ουράνια σώματα: Είναι γνωστή η διαστρική απορρόφηση ή μεσοαστρική απορρόφηση του φωτός των αστέρων του Γαλαξία που προκαλεί η διαστρική σκόνη, για την οποία έχουν προταθεί διάφοροι εμπειρικοί νόμοι. Ωστόσο, όταν ήλθε η εποχή των αστρονομικών παρατηρήσεων στο υπέρυθρο, τα σωματίδια της κοσμικής σκόνης ανακαλύφθηκε ότι διαδραματίζουν ζωτικό ρόλο σε αστροφυσικές διεργασίες. Π.χ. η σκόνη παίζει ρόλο στα πρώτα στάδια του σχηματισμού ενός νέου αστέρα και στο σχηματισμό πλανητών. Στο Ηλιακό Σύστημα η μελέτη της είναι απαραίτητη για την κατανόηση των εξωτερικών διάχυτων δακτυλίων του Δία, του Κρόνου, του Ουρανού και του Ποσειδώνα, καθώς και των κομητών.

Η μελέτη της διαστημικής σκόνης συνιστά ένα πολύπλευρο επιστημονικό ζήτημα, που άπτεται αρκετών διαφορετικών επιστημονικών κλάδων: της Φυσικής (Φυσική Στερεάς Καταστάσεως, Ηλεκτρομαγνητισμός, Στατιστική Φυσική, διάδοση της θερμότητας), των Μαθηματικών (φράκταλς), της Χημείας, της Μετεωριτολογίας και όλων των κλάδων της Αστρονομίας και της Αστροφυσικής. Πραγματικά, οι κόκκοι της κοσμικής σκόνης εξελίσσονται κυκλικά: χημικώς, φυσικώς και δυναμικώς. Η εξέλιξή τους ακολουθεί τα μονοπάτια δια των οποίων το Σύμπαν ανακυκλώνει την ύλη με διαδικασίες ανάλογες με αυτές που εμείς οι άνθρωποι ανακυκλώνουμε υλικά: παραγωγή, αποθήκευση, μεταλλαγή, διαφοροποίηση, κατανάλωση και απόρριψη. Αυτά στο Σύμπαν συμβαίνουν σε περιοχές όπως τα διάχυτα νεφελώματα, τα ψυχρά μοριακά νέφη οι περιαστρικοί δίσκοι γύρω από νεογέννητους αστέρες, και αλλού.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Interstellar dust στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85033146
* GND: 4162143-8

 |

 |
Η **Φιλίππη**, γαλλ. Philippe de Dammartin, de Eu, de Coucy, de Gelre (απεβ. 1280) από τον Οίκο του Νταμαρτίν ήταν μία ευγενής γυναίκα του 13ου αιώνα, κόρη του κόμη του Ωμάλ. Με τους γάμους της έγινε πρώτα κυρία του Ε, μετά κυρία του Κουσύ, και έπειτα κόμισσα του Χέλρε.

Βιογραφία
---------

Ήταν η τρίτη κόρη του Σίμωνα κόμη του Ωμάλ και της Mαρίας των Μπελέμ, κόρης και διαδόχου του Γουλιέλμου Δ΄ κόμη του Ποντιέ.

Η αδελφή της Ιωάννα του Ποντιέ ήταν σύζυγος του Φερδινάνδου Γ΄ της Καστίλης και μητέρα της Eλεονώρας των Ιβρέας-Καστίλης, συζύγου του Eδουάρδου Α΄ της Αγγλίας.

Οικογένεια
----------

Η Φιλίππη παντρεύτηκε τρεις φορές:
1. Ο πρώτος γάμος της ήταν με τον Ραούλ Β΄ των Λουζινιάν κόμη του Ε το 1239/40. Η Φιλίππη ήταν η τρίτη σύζυγός του.  Δεν είχαν παιδιά, αλλά ήταν η μητριά της Mαρίας κόμισσας του Ε, που παντρεύτηκε τον Αλφόνσο των Μπριέν μεγάλο Οικονόμο της Γαλλίας. 

2. Ο δεύτερος γάμος της ήταν με τον Ραούλ Β΄ κύριο του Κουσύ, περί το 1246,  και απέκτησαν τέκνο:

* Ανγκεράν, απεβίωσε νέος (πριν από το 1250).

3. Ο τρίτος γάμος της ήταν με τον Όθωνα Β΄ των Βάσενμπεργκ κόμη του Χέλρε, περί το 1253,  και είχαν παιδιά:

* Ρέγκιναλντ Α΄ 1255-1326, κόμης του Χέλρε.
* Φίλιππα, παντρεύτηκε τον Βάλεραν Β΄ κύριο του Φάλκενμπουργκ.
* Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Ντήτριχ Ζ΄ κόμη της Κλέβης.
* Μαρία.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  p59446.htm#i594455.
2. 1 2 3  p59446.htm#i594455. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  Pollock 2015, σελ. 146.
5. 1 2  Pollock 2015, σελ. 145.
6. 1 2  Pollock 2015, σελ. xv.

Πηγές
-----

* Pollock, M.A. (2015). *Scotland, England and France after the Loss of Normandy, 1204-1296*. The Boydell Press.