recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Φουλκ Βερτράνδος της Προβηγκίας**, (Γερμανικά : *Fulk-Bertrand*, περί το 1014 – 27 Απριλίου 1051) ήταν Κόμης της Προβηγκίας (1030 - 1051) σε συμβασιλεία με τον ξάδελφο του Γουλιέλμο Γ΄ της Προβηγκίας (1030 - 1037) και μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Γοδεφρείδο Α΄ (1030 - 1051) που τον διαδέχθηκε σαν μόνος κυβερνήτης.

Ο σταυρός των Μποζονιδών.

Βιογραφία
---------

Ο Φουλκ Βερτράνδος ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γουλιέλμου Β΄ κόμη της Προβηγκίας & Αρλ. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Γουλιέλμος Δ΄ της Προβηγκίας και νεότερος ο Γοδεφρείδος Α΄ της Προβηγκίας. 
Οι τρεις αδελφοί διαδέχθηκαν τον πατέρα τους το 1018. Το 1031 απεβίωσε ο Γουλιέλμος Δ΄ και έμειναν οι δύο νεότεροι αδελφοί. Με τον Γοδεφρείδο Α΄ έκανε δωρεά στα αββαεία του Κλυνύ το 1037 και του Αγ. Βίκτωρος στη Μασσαλία το 1040. Ήταν μεγάλος υποστηρικτής της αναβίωσης του μοναχισμού των αρχών του 11ου αι. στην Προβηγκία. Πιο πριν οι Σαρακηνοί, με επίκεντρο το Φραξινέτ(ουμ), λεηλατούσαν την Προβηγκία και κατέστρεψαν τους ναούς και τις μονές. Ο Φουλκ-Βερτράνδος συγκάλεσε Σύνοδο κληρικών και ευγενών με σκοπό τη χρηματοδότηση των αββαείων του Αγ. Προμάσιου στο Φολκαλκιέ και του Μπρεμετένσε στο Γκαπ.

Στον πάππο τους είχαν χορηγηθεί οι πρόσοδοι των κάστρων της Προβηγκίας, αλλά οι δύο αδελφοί κατάτμησαν τη χώρα σε ελεύθερους φεουδαρχικά υποτελείς, το οποίο έγινε αρχή της αποδυνάμωσης της κομητείας. Παρά τη γενναιοδωρία των δύο αδελφών, ο Φουλκ-Βερτράνδος αναγκάστηκε να επιτεθεί στον Φουλκ υποκόμη της Μασσαλίας και να καταστρέψει την Τουλόν.
Τo 1051 απεβίωσε και ο Γοδεφρείδος Α΄ έμεινε μόνος κόμης της Προβηγκίας.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύθηκε την Χίλντεγκαρντ και είχε τέκνα:

* Γουλιέλμος Βερτράνδος της Προβηγκίας απεβ. 1094, κόμης της Προβηγκίας.
* Γοδεφρείδος Β΄ τη Προβηγκίας απεβ. 1067, κόμης του Φορκαλκιέ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Rodovid*. 258777. Ανακτήθηκε στις 19  Νοεμβρίου 2022.
2. 1 2 3  *Roglo*. bertrand;n=de provence p=foulques bertrand;n=de provence. Ανακτήθηκε στις 19  Νοεμβρίου 2022.

Πηγές
-----

* Lewis, Archibald R. *The Development of Southern French and Catalan Society, 718–1050*. University of Texas Press: Austin, 1965.
* Medieval Lands Project: Provence.
* The Plantagenet Ancestry by William Henry Turton, Page 11.

  


|  |
| --- |
| Φουλκ Βερτράνδος της Προβηγκίας **Οίκος των Μποζονιδών****Γέννηση:** περί το 1014 **Θάνατος:** 27 Απριλίoυ 1051 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΓουλιέλμος Δ΄ | **Κόμης της Προβηγκίας1030 - 1051Με τον ξάδελφο του Γουλιέλμο Γ΄1030-1037Με τον μικρότερο αδελφό του Γοδεφρείδο Α΄1030-1051**  | ΔιάδοχοςΓοδεφρείδος Α΄ |
Το ***Το σπίτι των κοιμισμένων κοριτσιών*** είναι μια νουβέλα του 1961 που έχει γραφτεί από τον Ιάπωνα συγγραφέα Γιανουσάρι Καβαμπάτα. Πρόκειται για μια ιστορία με κεντρικό ήρωα έναν μοναχικό άντρα, τον γερο-Εγκούτσι, ο οποίος επισκέπτεται κάθε τόσο το σπίτι των κοιμισμένων κοριτσιών, έναν ξεχωριστό οίκο ανοχής, με την ελπίδα ότι θα μπορέσει να αποκομίσει κάτι περισσότερο.

Πλοκή
-----

Το σπίτι των κοιμισμένων κοριτσιών είναι ένας οίκος ανοχής, στον οποίο ηλικιωμένοι άνδρες πληρώνουν για να κοιμηθούν δίπλα σε νεαρά κορίτσια που έχουν ναρκωθεί και τυχαίνει να είναι γυμνά, τα λεγόμενα κοιμισμένα κορίτσια του τίτλου του μυθιστορήματος. Οι ηλικιωμένοι άντρες αναμένεται να πάρουν υπνωτικά χάπια και να μοιραστούν το κρεβάτι για μια ολόκληρη νύχτα με ένα κορίτσι χωρίς να επιχειρήσουν τίποτα «κακόγουστο», όπως για παράδειγμα «να βάλουν ένα δάχτυλο μέσα στο στόμα τους». Στον γερο-Εγκούτσι δίνεται με ένα διαφορετικό κορίτσι για να κοιμηθεί δίπλα του κάθε φορά που επισκέπτεται το σπίτι λόγω του ότι δεν ενημερώνει έγκαιρα για την κάθε επίσκεψή του. Κάποια στιγμή, ανακαλύπτει ότι όλα τα κορίτσια είναι παρθένες, κάτι που τον αναγκάζει με κάποιον τρόπο να συμμορφωθεί με τους κανόνες του σπιτιού. Το κάθε κορίτσι είναι διαφορετικό και οι περιγραφές των πράξεών του αναμειγνύονται με τα όνειρα που βλέπει καθώς κοιμάται και αυτός πλάι στα κοιμισμένα κορίτσια.

Διασκευές για τον κινηματογράφο
-------------------------------

Η κινηματογραφική διασκευή του 2008 από τον Βάντιμ Γκλόβνα, με τον τίτλο *Das Haus der Schlafenden Schönen* (Σπίτι των Ωραίων Κοιμωμένων), δεν έγινε δεκτή με καλές κριτικές. Η βαθμολογία της ταινίας στον ιστότοπο του Rotten Tomatoes είναι 28%,  ενώ το Village Voice χαρακτήρισε την ταινία ως μία από τις χειρότερες κυκλοφορίες της χρονιάς. 

Η αυστραλιανή ταινία του 2011 με τον τίτλο *Ωραία κοιμωμένη*, σε σκηνοθεσία της Τζούλια Λι, χρησιμοποιεί την κεντρική υπόθεση του *Σπιτιού των κοιμισμένων κοριτσιών* ως μέρος της κύριας πλοκής της, αλλά αντιστρέφει την οπτικήγ ωνία. Η ταινία περιέχει μια σκηνή στην οποία ένας λέκτορας πανεπιστημίου παρουσιάζει ένα παιχνίδι γκο, μια αναφορά στο μυθιστόρημα του Καουαμπάτα του 1951 *Ο δάσκαλος του Γκο*. Οι λογοτεχνικές πηγές για την ταινία *Ωραία κοιμωμένη* (2011) αναγνωρίστηκαν και συζητήθηκαν στο βιβλίο *Ωραία κοιμωμένη* το οποίο παρουσιάστηκε σε συνέντευξη Τύπου στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 2011 από την Screen Australia και στη συνέχεια σε πολλές άλλες συνεντεύξεις. Αυτές οι πηγές περιλαμβάνουν τον Καουαμπάτα, τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκερς, τον Σαρλ Περό καθώς και την Αγία Γραφή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Das Haus der Schlafenden Schönen». *Rotten Tomatoes*. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2014.
2. ↑  «Vadim Glowna's Laborious House of the Sleeping Beauties». *Village Voice*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιουλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2014.
Το μακροβιότερο ελληνικό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας που εκδόθηκε από την Ars Longa (Γιώργος Μπαζίνας). Κυκλοφόρησε 19 τεύχη σε δύο περιόδους. Στην πρώτη περίοδο, με υπεύθυνο σύνταξης τον Δημήτρη Αρβανίτη εκδόθηκαν 10 τεύχη (Μάρτιος 1987 - Φθινόπωρο 1990). Στη δεύτερη περίοδο με υπεύθυνο ύλης τον Χριστόδουλο Λιθαρή εκδόθηκαν 9 τεύχη (Ιούνιος 1996 - Μάιος 1999).

Στο editorial του πρώτου τεύχους δηλώνεται ότι η κεντρική ιδέα αυτού του περιοδικού είναι γνωριμία, πληροφόρηση κι απόλαυση της λογοτεχνίας της επιστημονικής φαντασίας. Η γνωριμία θα γίνεται με άρθρα κατατοπιστικά που θεωρούν πως πρέπει να τα πούμε από την αρχή (...) Τα περισσότερα διηγήματα που θα δημοσιεύσουμε είναι σχετικά σύγχρονα (της τελευταίας εικοσαετίας), από αυτό που ονομάστηκε νέο κύμα κι έπειτα (...) το ραντεβού μας θα είναι δίμηνο και τακτικό.

Δημοσίευσε κυρίως μεταφράσεις διηγημάτων σύγχρονης επιστημονικής φαντασίας, άρθρα για την επιστημονική φαντασία και συνεντεύξεις δημιουργών. Το μεγαλύτερο μέρος των κειμένων του είναι διαθέσιμο από το altfactor.gr (χωρίς να αναπαράγει την αρχική εικόνα του περιοδικού).

Πηγές
-----

Απαγορευμένος Πλανήτης, Greek SciFi Wiki

Περιοδικά και φανζίνς επιστημονικής φαντασίας στην Ελλάδα / Θανάσης Λάμπρου
Ο **Αντρέι Σπίνου** (ρουμανικά: *Andrei Spînu*, 24 Ιανουαρίου 1987) είναι Ρουμάνος διεθνής πετοσφαιριστής. Γεννήθηκε στην πρωτεύουσα της Μολδαβίας Κισινάου, έχει ύψος 2,10 μ. και αγωνίζεται στη θέση του κεντρικού.

Καριέρα
-------

Ο Αντρέι Σπίνου υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 2005 στην Ουνιρέα Ντέι, ομάδα της πατρίδας του, σε ηλικία 18 ετών.

Το 2007 μεταπήδησε στην Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ, ομάδα επίσης της Ρουμανίας, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια.

Επόμενος σταθμός στην καριέρα του ήταν η Γερμανική Φριντρισάφεν, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα Γερμανίας το 2010. Στη συνέχεια επέστρεψε στη Ρουμανία καθώς υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Τόμις Κωνστάντζας.

Με την ομάδα της Κωνστάντζας κατάφερε να κατακτήσει κατά τις αγωνιστικές περιόδους 2012-13 και 2013-14 δύο πρωταθλήματα και δύο κύπελλα Ρουμανίας.

Το Καλοκαίρι του 2015, ο Σπίνου αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το Καλοκαίρι του 2016, και με τον οποίο κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας και το Λιγκ Καπ της περιόδου 2015-2016.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Αντρέι Σπίνου είναι διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Ρουμανίας από το 2008 έχοντας πραγματοποιήσει 40 επίσημες συμμετοχές μέχρι τον Ιούλιο του 2015.

Τίτλοι - Διακρίσεις
-------------------

* 3 ! Χάλκινο Μετάλλιο Κυπέλλου Συνομοσπονδίας: 2014 με την Τόμις Κωνστάντζας.
* 2 Πρωταθλήματα Ρουμανίας: 2013, 2014
* 2 Κύπελλα Ρουμανίας: 2013, 2014
* 1 Πρωτάθλημα Γερμανίας: 2010
* 1 Κύπελλο Ελλάδας: 2016
* 1 Λιγκ Καπ Ελλάδας: 2016

Πηγές
-----

* Στοιχεία για Αντρέι Σπίνου www.volleyleague.gr
* Απέκτησε Σπίνου ο Ολυμπιακός[*νεκρός σύνδεσμος*] www.osfp.gr
Ο **Αντρέι Ρομάνοβιτς Φέντοριβ** (ρωσικά: *Андрей Романович Федорив*‎, γενν. 11 Αυγούστου 1963, Λβοφ, Ουκρανική ΣΣΔ, ΕΣΣΔ) είναι Σοβιετικός, μετέπειτα Ρώσος αθλητής στίβου, Αξιότιμος Μάστερ του Αθλητισμού, νικητής των Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων 1986 (200 μ.) και 1987 (4 × 100 μ.), συμμετέχων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 και του 1996, 39 φορές πρωταθλητής της ΕΣΣΔ, της ΚΑΚ και της Ρωσίας (27 φορές σε προσωπικά αγωνίσματα) σε αποστάσεις σπριντ.

Βιογραφία
---------

Ξεκίνησε να ασχολείται με τον αθλητισμό σε ηλικία 12 ετών. Ήθελε να γίνει κολυμβητής, αλλά τελικά στράφηκε στον στίβο. Σχεδόν αμέσως αναδείχθηκε ως πρωταθλητής, κερδίζοντας τους περισσότερους διαγωνισμούς παιδιών και νέων. Μέλος της εθνικής ομάδας της ΕΣΣΔ από το 1983. Ως αθλητής και άνθρωπος είναι εξαιρετικά απαιτητικός από τον εαυτό του, αυτοκριτικός.

### Προσωπική ζωή

Το 1987, παντρεύεται την αθλήτρια Λιουντμίλα Φέντοριβα, η οποία αργότερα έγινε προπονητής του. Το 1988, απέκτησαν μια κόρη, την Αλεξάντρα, η οποία, επίσης αθλήτρια στίβου, έγινε πρωταθλήτρια στη σκυταλοδρομία 4 × 100 m στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008 (αργότερα της στέρησαν το βραβείο λόγω ντόπινγκ ενός από των συναθλητών της).

Το 2007, χώρισε τη Λιουντμίλα Φέντοριβα και παντρεύτηκε την Γιελένα Κολέσνικ Αρχειοθετήθηκε 2020-07-21 στο Wayback Machine.. Σε συνεργασία με την Κολέσνικ, δημοσίευσε τα μυθιστορήματα "*Σκιές*" (2007), "*Θάνατος και Καλοκαίρι*" (2008), "*Σένκα*" (2008), "*Μια άλλη ζωή*" (2008) και έναν ταξιδιωτικό οδηγό της Ισπανίας, "*Το μυστήριο της Λα Μουσσάρα* ή *Πού πήγαν οι Ναΐτες*" (2013).

Πηγές
-----

1. ↑  *World Athletics Database*. 839.
2. ↑  «Интервью». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2012.
3. ↑  «Федорива Людмила Владимировна, Легкая атлетика». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2013.

Σύνδεσμοι
---------

* (Αγγλικά) Ολυμπιακό προφίλ  του Αντρέι Φέντοριβ στο *sports-reference.com*
* www.ko-fe.ru — Επίσημος ιστότοπος των Κολέσνικ και Φέντοριβ
Ο **Αρίστρατος** ο Σικυώνιος (β΄ μισό 4ου αιώνα π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας τύραννος της Σικυώνας, ο οποίος ηγεμόνευσε την εποχή που ο Μακεδόνας βασιλιάς Φίλιππος Β΄ εδραίωνε την κυριαρχία του στη νότια Ελλάδα, περίπου μεταξύ των ετών 346 και 337 π.Χ..

Ο Αρίστρατος αναφέρεται δύο φορές στον λόγο του ρήτορα Δημοσθένους *Περί του στεφάνου*, ως ένας από τους ηγέτες που υπεστήριζαν τον Φίλιππο. Στην πρώτη μνεία αποκαλείται από τον Δημοσθένη *απερριμμένος* («απόβλητος»). Στη δεύτερη αναφέρεται μαζί με έναν άλλο Σικυώνιο, τον Επιχάρη, αλλά δεν είναι γνωστό εάν αυτός ήταν βοηθός, συγκυρίαρχος ή διάδοχος του Αριστράτου.

Το γεγονός ότι ο Αρίστρατος ήταν τύραννος επιβεβαιώνεται από τον συγγραφέα Πλούταρχο στη βιογραφία του Αράτου, όπου περιγράφεται η καταστροφή των απεικονίσεων των πρώην τυράννων στην πόλη της Σικυώνος μετά την επαναφορά του δημοκρατικού πολιτεύματος εκεί, το 251 π.Χ.. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του ίδιου του Αράτου, η πλέον αξιοθαύμαστη ζωγραφική απεικόνιση από αυτές έδειχνε τον Αρίστρατο συνοδευόμενο από τη θεά Νίκη πάνω σε ένα άρμα. Αυτό ήταν έργο του ζωγράφου Μελανθίου με τη συνεργασία του διάσημου Απελλή. Ωστόσο ο Άρατος επέμενε να καταστραφεί και αυτό θα συνέβαινε αν ο φίλος του Αράτου ζωγράφος Νεάλκης δεν τον έπειθε, κραυγάζοντας με δάκρυα στα μάτια, να διασώσει τουλάχιστον τη θεά και να καταστρέψει μόνο το πρόσωπο του τυράννου. Μετά ο Νεάλκης ζωγράφισε έναν φοίνικα στη θέση του τυράννου Αριστράτου, αλλά ξέχασε τα πόδια του, τα οποία παρέμειναν ορατά κάτω από το άρμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δημοσθένους *Υπέρ Κτησιφώντος περί του στεφάνου*, στ. 48 και 295
2. ↑  Πλουτάρχου *Βίοι Παράλληλοι*, «`Αρατος», 13
H **ανεμώνη η στεφανωματική** (επιστ. ονομ. *Anemone coronaria*) ανήκει στην οικογένεια Βατραχιοειδή (Ranunculaceae) και αποτελεί είδος με κατανομή στενομεσογειακή. Στην Ελλάδα, αποτελεί είδος κοινό στην περιοχή του Αιγαίου και στο νοτιοανατολικό χερσαίο τμήμα της χώρας, η κατανομή γίνεται πιο σποραδική στα βόρεια και δυτικά, ενώ απουσιάζει στο εσωτερικό της χώρας. Διακρίνεται από τα υπόλοιπα είδη του γένους Ανεμώνη (*Anemone*), επειδή φέρει φύλλα βλαστού και βάσης πολυσχιδή. Τα σέπαλα είναι συνήθως έξι και το χρώμα τους ποικίλει με πιο κοινά το κόκκινο, ιώδες, ροζ, λευκό, γαλάζιο. Ανθίζει από τον Ιανουάριο μέχρι και τον Απρίλιο, αν και υπό ευνοϊκές συνθήκες η ανθοφορία ξεκινά νωρίτερα από τέλη Οκτωβρίου με Νοέμβριο. Όπως σχεδόν σε όλα τα είδη που ανήκουν στην οικογένεια των Ranunculaceae το φυτό είναι διαπιστωμένης τοξικότητας. Σημειώνεται ότι παρά το γεγονός ότι αποτελεί είδος κοινό σε μεγάλο μέρος της Ελλάδας, η ομορφιά αυτών των λουλουδιών μπορεί να προκαλέσει συχνά απερίσκεπτη συλλογή και στη συνέχεια αραίωση των πληθυσμών του στην περιοχή συλλογής.

Εικόνες
-------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ανεμώνη η στεφανωματική** |

1. ↑  «Anemone coronaria L. 1753». *www.greekflora.gr*. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2021.

Πηγές
-----

* Παπιομύτογλου Β. 2006, Αγριολούλουδα της Ελλάδας, Mediterraneo Editions

* Φυτολογία, 2006, Εκδοτική Αθηνών

* Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. I).

* Strid A. & Tan K. 2002, Flora Hellenica (Vol. 2). A.R.G. Ganter Verlag

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 

* 

*
**Αντιπρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας** (τουρκικά: *Cumhuriyet Başkan Yardımcısı*, αγγλικά: *Vice President of the Republic of Cyprus*) είναι ο τίτλος που φέρει ο δεύτερος στην ιεραρχία του Κράτους και της Κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο Αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας εκλέγεται απ' ευθείας από το λαό για πενταετή θητεία. Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1960, δίνεται στον Αντιπρόεδρο (όπως και στον Πρόεδρο) δικαίωμα τελικής αρνησικυρίας (βέτο) με το οποίο μπορεί να εμποδίσει οποιοδήποτε νόμο ψηφίσει η Βουλή από το να τεθεί σε ισχύ.

Σύμφωνα με το Σύνταγμα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προέρχεται από την ελληνική κοινότητα της Κύπρου και ο Αντιπρόεδρος από την τουρκική. Από το 1974 και εντεύθεν η θέση του Αντιπροέδρου παραμένει κενή.

Αντιπρόεδροι της Κυπριακής Δημοκρατίας (1959-1974)
--------------------------------------------------

| # | Όνομα | Εικόνα | Αρχή Θητείας | Τέλος Θητείας | Πολιτικό Κόμμα |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Φαζίλ Κιουτσούκ |  | 3 Δεκεμβρίου 1959 | 18 Φεβρουαρίου 1973 | Ανεξάρτητος |
| 2 | Ραούφ Ντενκτάς |  | 1973 | 1974 | Ανεξάρτητος |
**Ανερμάτιστο πλοίο** χαρακτηρίζεται εκείνο το πλοίο που φέρει ελάχιστο ή καθόλου έρμα με συνέπεια να εμφανίζει αστάθεια σε μεγάλους διατοιχισμούς και να καθίσταται επικίνδυνο ανατροπής. Στη κοινή δημώδη ναυτική γλώσσα λέγεται επίσης και **ασαβούρωτο**.

Στις παραθαλάσσιες πόλεις με την ίδια δημώδη ναυτική έκφραση χαρακτηρίζεται *ανερμάτιστος* ή *ασαβούρωτος* εκείνος που δεν έχει ευστάθεια φρονήματος, ο ασταθής. Αλλά και ο νηστικός ακόμη χαρακτηρίζεται ομοίως ασαβούρωτος, όπου και η έκφραση: *Πάμε να σαβουρώσουμε* ή *σαβούρωσα μεχρι τα μπούνια* (=υδρορροές καταστρώματος) δηλαδή "έφαγα μέχρι σκασμού".

Συνήθως παρατηρούνται ασαβούρωτα πλοία εκείνα που ολοκλήρωσαν την εκφόρτωσή τους ή εκείνα που οδηγούνται σε δεξαμενισμό.
Ο **Ανδρέας Ροδινός** (1912 - 9 Φεβρουαρίου 1934) ήταν Έλληνας μουσικός συνθέτης και λυράρης, από τους σπουδαιότερους της κρητικής μουσικής παράδοσης.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του φούρναρη Γεώργιου Ροδινού από το Ατσιπόπουλο Ρεθύμνης και η μητέρα του από τα Φραντζεσκιανά Μετόχια ήταν θεία του συνθέτη Νίκου Μαμαγκάκη. Ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο στη γενέτειρά του, το Ρέθυμνο. Ξεκίνησε να παίζει λύρα από την ηλικία των 13 ετών. Συνεργάστηκε με τον περίφημο καλλιτέχνη του λαούτου Σταύρο Ψύλλο..
Το 1933 κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας προσβλήθηκε από πλευρίτιδα και απεβίωσε την επόμενη χρονιά, σε ηλικία μόλις 22 ετών. Η θλίψη του πληθυσμού του Ρεθύμνου ήταν τόσο μεγάλη, ώστε την ημέρα της κηδείας του Ροδινού η πόλη νέκρωσε στην κυριολεξία, με τα μαγαζιά να παραμένουν κλειστά σε ένδειξη πένθους.
Ο Ροδινός ηχογράφησε δύο δίσκους των 33 στροφών και σώθηκαν ορισμένα τραγούδια του, όπως "Ρεθυμνιώτικος Συρτός" και "Ρεθυμνιώτικα Πεντοζάλια". Θεωρείται από τους σπουδαιότερους Κρητικούς μουσικούς των αρχών του 20ού αιώνα, αν και δεν πρόλαβε να δείξει όλες του τις ικανότητες λόγω του πρόωρου θανάτου του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βιογραφία[*νεκρός σύνδεσμος*] στο mantinada.gr, ανάκτηση 14-11-2015.
2. ↑  cretainfo.net Αρχειοθετήθηκε 2015-08-13 στο Wayback Machine. Βιογραφικά στοιχεία, ανάκτηση 14-11-2015.
3. ↑  Ανδρέας Ροδινός
4. ↑  Εύα Λαδιά, Ανδρέας Ροδινός: Ένα φαινόμενο λυράρη που έμεινε στην αθανασία, Ρεθεμνιώτικα Νέα, 11-9-2015.
5. ↑  Γρηγόρης Ιωαν. Αλυσσανδράκης, ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΛΥΡΑΡΗ ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΔΙΝΟΥ ΣΤΑ 22 ΧΡΟΝΙΑ ΖΩΗΣ ΤΟΥ[*νεκρός σύνδεσμος*], 9-2-2015
6. ↑  Παναγιώτης Κουνάδης, *Η κρητική "παρουσία" στο ρεμπέτικο*, Δίφωνο, τεύχος 8, σελ. 83, Μάιος 1996
Ο **Αντώνιος Θεοφιλόπουλος** (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο «ΑΘΕΟΦ», γενν. Πειραιάς, 1916) ήταν Έλληνας γελοιογράφος και ζωγράφος. Από μαθητής στο γυμνάσιο ασχολήθηκε με την εικονογράφηση διηγημάτων και μυθιστορημάτων. Συνεργάσθηκε με τα τότε εκδιδόμενα περιοδικά *Θεατής* και *Εβδομάς*. Φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου υπήρξε μαθητής του Παρθένη και του Ουμβέρτου Αργυρού. Εργάσθηκε από το 1955 ως τακτικός πολιτικός γελοιογράφος για λογαριασμό της εφημερίδας *Έθνος*. Πραγματοποίησε πολλά σκίτσα κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου (1940-41) τα οποία δημοσιεύονταν στην πρώτη σελίδα του εντύπου. Από το 1967 και μετά την επιβολή της δικτατορίας στράφηκε στη ζωγραφική. Πραγματοποίησε ατομικές εκθέσεις των έργων του στην Αθήνα, με έναρξη το φθινόπωρο του 1969. Το έργο του, παρά το ότι περιέχει νεότερα στοιχεία, είναι πολύ επηρεασμένο από τους ιμπρεσιονιστές. Βασικό χαρακτηριστικό της τέχνης του, εξάλλου, ήταν η εναλλαγή των εκφραστικών μέσων. Ακόμη εικονογράφησε ιστορίες που εκδόθηκαν από τον εκδοτικό οίκο «Ατλαντίς», στην ελληνική εκδοχή της σειράς «Κλασσικά Εικονογραφημένα», όπως και τη σειρά κόμικ-στριπ με τίτλο «Λόλα».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δημήτρης Σαπρανίδης «Ιστορία της Ελληνικής Γελοιογραφίας», Αθήνα, «Ποταμός», 2004, σελ. 45
2. ↑  Γιάννης Αντωνόπουλος «Ο Ψυχρός Πόλεμος στις Ελληνικές Γελοιογραφίες 1950-1967», Πάντειο Πανεπιστήμιο, Αθήνα, 2016, σελ. 112
3. ↑  Φύλλο εφημερίδας «Έθνος» της 14 Νοεμβρίου 1969

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 13 (1972)
Οι **Βάλαροι** ήταν μία από τις τρεις εθνικές εθνικές ομάδες στην Σαρδηνία που αποτελούσαν τον Νουραγικό πολιτισμό την 2η χιλιετία π.Χ. οι άλλες δύο ήταν οι Κόρσοι και οι Ιλιείς. Ο Παυσανίας στο έργο του *"Ελλάδος Περιήγησις"* γράφει ότι οι Βάλαροι ήταν οι απόγονοι των Ιβήρων και Αφρικανών μισθοφόρων της Καρχηδόνας, σημειώνει επιπλέον ότι το *"Βάλαροι"* στην γλώσσα τους μεταφράζεται ως *"φυγάδες"*, όπως γράφει : 

*"Πολλοί μισθοφόροι που υπηρετούσαν στον στρατό της Καρχηδόνας Λίβυοι ή Ίβηρες συγκρούστηκαν για την διανομή των λαφύρων και δραπέτευσαν στα ορεινά της Σαρδηνίας, το όνομα Μπαλάρι στην Κυρηναική γλώσσα μεταφράζεται ως δραπέτες ή φυγάδες"*

Ο ιστορικός Σαλλούστιος έγραψε ότι πιθανότατα η καταγωγή τους ήταν από τον οικισμό Πάλλας στην νότιο Κορσική. Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Τζοβάνι Ούγκας το πρώτο κύμα ήταν ο Πολιτισμός του Λάγυνου, εγκαταστάθηκε στο νησί την Χαλκολιθική εποχή από Φραγκο-Ιβηρικούς πληθυσμούς που ζούσαν και στις Βαλεαρίδες. Το όνομα τους σχετίζεται με τον Μπάλαρο, αρχηγό στους Ουέττονες που ζούσαν στην Ιβηρική. Σύμφωνα με τον Ούγκας την Νουραγική εποχή οι Βάλαροι ζούσαν στο βορειοδυτικό μέρος του νησιού, βόρεια από τον ποταμό Τίρσο. Οι Ιλιείς κύριοι φορείς του Νουραγικού πολιτισμού που σχετίζονται με τους Σερντέν κατοικούσαν νότια του ποταμού, οι Κορσί κατοικούσαν στο βορειονατολικό άκρο, στο όρος Λιμπάρα απέναντι από την γειτονική νήσο Κορσική. Όταν κατέλαβαν την Σαρδηνία η Αρχαία Καρχηδόνα και η Ρωμαϊκή Δημοκρατία πολλοί από τους Βάλαροι μαζί με τους Ιλιείς αντιστάθηκαν σκληρά στους κατακτητές και αποσύρθηκαν στα ορεινά. Οι Βάλαροι και οι Ιλιείς γνώρισαν ωστόσο την συντριβή από τις λεγεώνες του Ρωμαίου στρατηγού Τιβέριου Γράκχου (177 π.Χ.), όπως γράφει ο Τίτος Λίβιος:

*"Οι Ιλιείς ενισχυμένοι με τους Βάλαροι επιτέθηκαν στην επαρχία ενώ βρισκόταν σε ειρήνη, δεν μπορούσε να αντισταθεί επειδή ο στρατός τους είχε εξασθενήσει σημαντικά και πολλοί είχαν πεθάνει από τον λιμό"*.

Ο Στράβων στο έργο του Γεωγραφικά τους καταγράφει σαν μία από τις τέσσερεις *"ορεινές φυλές"* που λεηλατούσαν τις Ιταλικές ακτές.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  Attilio Mastino, Corsica e Sardegna in età antica
3. ↑  Ugas 2005, σσ. 31-32
4. ↑  Ugas 2005, σσ. 31-32

Πηγές
-----

* Ugas, Giovanni (2005). L'Alba dei Nuraghi. Cagliari: Fabula editrice.
Ένα πολυβόλο Μ2 Browning, περιτριγυρισμένο από κάλυκες
**Αυτόματο όπλο** είναι πυροβόλο όπλο που άπαξ και ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός της σκανδάλης πυροβολεί συνεχώς. Τα αυτόματα δεν πρέπει να συγχέονται τα με ημιαυτόματα, καθώς τα τελευταία ρίχνουν μόνο μία βολή σε κάθε τράβηγμα της σκανδάλης. Ένα αυτόματο πυροβολεί επανειλημμένα όσο η σκανδάλη είναι πατημένη μέχρι να αδειάσει ο γεμιστήρας. 

Εάν και οι δύο διαδικασίες τροφοδοσίας και ανάφλεξης ενεργοποιούνται αυτόματα, το όπλο θα θεωρείται "πλήρως αυτόματο" και θα πυροβολεί συνεχώς όσο η σκανδάλη παραμένει πατημένη και η τροφοδοσία πυρομαχικών (είτε από γεμιστήρα είτε από ζώνη) παραμένει διαθέσιμη. Αντιθέτως, το όπλο θεωρείται "ημιαυτόματο" εάν κάνει αυτόματα μόνο κύκλους αλλά δεν ρίχνει αυτόματα τη βολή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ray, Michael. «Automatic rifle». Encyclopedia Britannica. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2021.
2. ↑  
Carter, Gregg Lee (2012). *Guns in American Society: An Encyclopedia of History, Politics, Culture, and the Law*. ABC-CLIO. σελ. 53. ISBN 978-0-313-38670-1.
Ο **Ανδρέας Σταματάρας** ήταν περίφημος αγωνιστής και ναυμάχος στην Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Ψαρά. Από νωρίς μπήκε στη θάλασσα και με την τόλμη του αλλά και τον ατίθασο χαρακτήρα του πολύ γρήγορα εξελίχθηκε σε επικίνδυνο καραβοκύρη - πειρατή. Με το ξέσπασμα της Επανάστασης βρέθηκε από τους πρώτους στον μεγάλο Αγώνα, παραμένοντας όμως ανένταχτος στους μεγάλους ελληνικούς στόλους, προκειμένου να επιδείξει όλο το μένος της δραστηριότητάς του προσβάλλοντας κατ΄ επανάληψη τις ακτές της Τουρκίας. Ήταν κυβερνήτης ενός μύστικου με 18 άνδρες πλήρωμα με το οποίο είχε καταστεί ο φόβος και ο τρόμος ιδιαίτερα στις έναντι της Δωδεκανήσου τουρκικές ακτές.

Το 1823 μετά από κάποια από τις πολλές επιδρομές του, όταν κατέπλευσε στον λιμένα Λακί της Λέρου βρέθηκε αντιμέτωπος με μια αυστριακή ημιολία υπό τους καταιγιστικούς κανονιοβολισμούς της οποίας το σκάφος του Α. Σταματάρα καταστράφηκε και βυθίστηκε ενώ ο ίδιος και το πλήρωμά του πέφτοντας στη θάλασσα για να σωθούν τελικά συνελήφθηκαν όλοι αιχμάλωτοι από τους Αυστριακούς.  
 
Οι Αυστριακοί βλέποντας τον ατίθασο χαρακτήρα των ναυαγών αυτών που ήταν επικίνδυνοι ακόμα και ως αιχμάλωτοι τους παρέδωσαν όλους στη τουρκική φρουρά της Λέρου. Οι Τούρκοι της Λέρου στη συνέχεια παρέδωσαν τον Σταματάρα και το τσούρμο του δέσμιους σε διερχόμενη τούρκικη πολεμική σακολέβα που κατευθύνονταν στη Κωνσταντινούπολη για την εκεί θανάτωσή τους.  

Κατά τη διαδρομή όμως ο Σταματάρας και το πλήρωμά του που είχαν ριχτεί στο αμπάρι κατάφεραν ν΄ απελευθερωθούν από τα δεσμά τους και ανεβαίνοντας τη νύκτα στο κατάστρωμα κατέλαβαν το σκάφος αφού προηγουμένως σκότωσαν όλο το πλήρωμα.  
 
Επειδή το σκάφος αυτό είχε κάποιο οπλισμό ο Σταματάρας αποφάσισε στη συνέχεια να γυρίσει πίσω στη Λέρο και να εκδικηθεί την αυστριακή ημιολία. Όταν όμως κατέπλευσε διαπίστωσε ότι αυτή είχε ήδη φύγει.

Ο Ανδρέας Σταματάρας έπειτα απ΄ αυτό το γεγονός αλλά υπερήφανος για τη σακολέβα που είχε αποκτήσει, ενώθηκε με το στόλο του Παπανικολή κατανέμοντας το πλήρωμά του και σε διάφορα άλλα πλοία του Αγώνα.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.17ος, σελ.210.
Ρωσικά Βάλενκι
Τα **Βάλενκι** (ρωσικά: ва́ленки‎) είναι παραδοσιακά ρωσικά χειμωνιάτικα υποδήματα. Συγκεκριμένα είναι μπότες οι οποίες είναι φτιαγμένες από τσόχα.Δεν είναι ανθεκτικές στο νερό, γι'αυτό και συχνά συνηθίζεται να φοριούνται με γαλότσες ώστε να να μην βρέχονται και να προστατεύονται τα πέλματα από τη φθορά. Τα Βαλένκι ήταν κάποτε υποδήματα επιλογής για πολλούς Ρώσους, αλλά κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα έχασαν την απήχηση τους στις πόλεις λόγω της συσχέτισης τους με ρουστίκ φορέματα και τους ηπιότερους πια χειμώνες.

Περιγραφή
---------

Τα Βάλενκι είναι φτιαγμένα από μαλλί οικόσιτων ζώων, όπως τα πρόβατα.Ο πιο συνηθισμένος τύπος Βάλενκι έχει σκληρή υφή αλλά υπάρχουν και περιπτώσεις όπου με την κατάλληλη επεξεργασία μπορούν να αποκτήσουν πιο μαλακή υφή. Το Valenki είναι ένα είδος παραδοσιακών ρωσικών υποδημάτων που συνήθως φοριέται για περπάτημα σε ξηρό χιόνι όταν ο καιρός είναι παγωμένος.Τα Βαλένκι φθείρονται ταχύτερα στο κάτω μέρος τους, γι'αυτό πολύ συχνά είναι λειασμένες με δέρμα ή άλλο ανθεκτικό υλικό για να αποτραπεί αυτό. Αυτός είναι και ο λόγος που πολύ συχνά φοριούνται με γαλότσες.Επίσης, για να προστατεύονται από το νερό, χρησιμοποιούνται σόλες από καουτσούκ. Παραδοσιακά, τα βάλενκι έχουν καφέ, μαύρο, γκρι ή λευκό χρώμα, αλλά τα τελευταία χρόνια οι καταναλωτές μπορούν να παραγγείλουν τις μπότες σε διάφορα χρώματα (κόκκινο, μπλε, μοβ, πράσινο, κίτρινο, πορτοκαλί).

Επίσης, είναι αρκετά συνηθισμένο να προμηθεύεται τις συγκεκριμένες μπότες ο Στρατός της Ρωσίας.

Τα Βάλενκι προέρχονται από τις παραδοσιακές μάλλινες μπότες των νομάδων της Ευρασιατικής στέπας ,η ιστορία των οποίων πάει τουλάχιστον 1.500 χρόνια πίσω.

Ρώσος στρατιώτης φορώντας Βάλενκι μπότες
Η σημερινή εκδοχή εμφανίστηκε τον 18ο αιώνα, έγινε όμως ευρέως διαδεδομένη μόνο κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, όταν άρχισαν να κατασκευάζονται με βιομηχανικές μεθόδους. Πριν την κατασκευή τους με βιομηχανικές μεθόδους ήταν αρκετά ακριβές και μόνο οι ευκατάστατοι ,την περίοδο εκείνη, μπορούσαν να τις αποκτήσουν.

Τα Βαλένκι έγιναν λιγότερο δημοφιλή στην αστική ζωή τις τελευταίες δεκαετίες, επειδή οι χειμώνες στην Κεντρική Ρωσία έγιναν πιο ήπιοι.Επίσης συνδέονται με ένα παραδοσιακό ρουστίκ ύφος ένδυσης και στις πόλεις συνήθως φοριούνται από μικρά παιδιά ή φοριούνται σε περίπτωση σοβαρού παγετού, όταν άλλα παπούτσια δεν προστατεύουν από τις αντίξοες συνθήκες.

Αναφορές
--------

1. Στατιστική Επετηρίδα του 1912, ed. V. Sharago, St. Petersburg, 1912.
2. Η Κυβέρνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας 17 Ιουλίου 1995 N 720

Πηγές
-----

* Békési, László (2006) *Stalin's War: Soviet uniforms and militaria 1941-45*. Ramsbury: The Crowood Press ISBN 1-86126-822-X
* Zaloga, Steven J. (1989) *The Red Army of the Great Patriotic War, 1941-45*. London: Osprey Διεθνής πρότυπος αριθμός βιβλίου 0-85045-939-7

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βάλενκι** |

* «Felt boot factory in Belarus - Smilovichi Felting Factory». *Yahoo! News*. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2013.
Ο **Αχμάντ Σαχ Αχμαντζάι** (παστού: احمد شاه احمدزی‬, 30 Μαρτίου 1944 – 17 Οκτωβρίου 2021) ήταν Αφγανός πολιτικός. Διετέλεσε πρωθυπουργός του Αφγανιστάν από το 1995 έως το 1996. Είχε εθνοτική καταγωγή Παστούν από την υποφυλή Αχμαντζάι.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Αχμάντ Σαχ Αχμαντζάι γεννήθηκε στο Μαλάνγκ, ένα χωριό στην επαρχία Χακί Τζαμπάρ της περιφέρειας Καμπούλ. Σπούδασε μηχανική στο Πανεπιστήμιο της Καμπούλ και στη συνέχεια εργάστηκε στο υπουργείο Γεωργίας. Το 1972 έλαβε υποτροφία για σπουδές στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Κολοράντο. Έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα το 1975 και έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Βασιλιάς Φαϊζάλ στη Σαουδική Αραβία.

Μετά το κομμουνιστικό πραξικόπημα το 1978, ο Αχμαντζάι επέστρεψε στο Αφγανιστάν για να ενταχθεί στους μουτζαχεντίν. Ήταν στενός συνεργάτης του Μπουρχανουντίν Ραμπανί, όντας αναπληρωτής του στο κόμμα του Τζαμιάτ-ε Ισλαμί, αλλά στη συνέχεια αποχώρησε και προσχώρησε στην Οργάνωση Ισλαμικού Νταβά του Αφγανιστάν του Αμπντούλ Ρασούλ Σαγιάφ το 1992, όταν και έληξε η κομμουνιστική διακυβέρνηση. Διετέλεσε υπουργός της μετακομμουνιστικής κυβέρνησης του Αφγανιστάν, στις θέσεις του υπουργού εσωτερικών, κατασκευών και παιδείας, και αργότερα έγινε πρωθυπουργός μεταξύ 1995 και 1996, αν και οι θέσεις αυτές είχαν μικρότερη ισχύ δεδομένου του χάους που προκλήθηκε από την εμπόλεμη κατάσταση της εποχής.

Ο Αχμαντζάι έφυγε από το Αφγανιστάν το 1996, αφού η κυβέρνηση αποχώρησε με την πρόοδο των Ταλιμπάν. Έζησε εξόριστος στην Κωνσταντινούπολη και στο Λονδίνο, πριν επιστρέψει στο Αφγανιστάν το 2001 μετά την πτώση των Ταλιμπάν. Ήταν ανεξάρτητος υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του Αφγανιστάν το 2004 υποστηρίζοντας ένα ισλαμικό σύστημα διακυβέρνησης. Διασφάλισε το 0,8% του συνόλου των καταμετρημένων ψήφων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.aninews.in/news/world/asia/afghanistans-former-pm-ahmad-shah-ahmadzai-passes-away-report20211017140002/.
2. 1 2 3 4  «Ahmad Shah Ahmadzai: Islamist Insists He's Broken Armed Faction Ties». *Institute for War & Peace Reporting*. 6 Οκτωβρίου 2004. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2019.
3. ↑  «Afghanistan Presidential Results - 2004». *Independent Election Commission of Afghanistan*. 4 Νοεμβρίου 2004. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιουνίου 2009. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 311773894
* LCCN: n2014215510

 |

 |
Ο **Αντιπρόεδρος της Ανγκόλας** είναι το δεύτερο υψηλότερο πολιτικό αξίωμα στην Ανγκόλα. Είναι ο αναπληρωτής αρχηγός κράτους. Ο πρώτος που υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό ήταν ο Φερνάντο ντα Πιεντάντε Ντίας ντος Σάντος, που υπηρέτησε από το 2010 ως το 2012.

Στις 21 Ιανουαρίου 2010 εγκρίθηκε ένα νέο σύνταγμα από την εθνοσυνέλευση και καταργήθηκε το αξίωμα του Πρωθυπουργού. Ο Πιεντάντε Ντίας ντος Σάντος χαρακτήρισε την συνταγματική αλλαγή ως "ιστορική στιγμή". Εν συνεχεία ο πρόεδρος Ζοζέ Εντουάρντο ντος Σάντος διόρισε τον Πιεντάντε στο νεοσύστατο αξίωμα του Αντιπροέδρου στις 3 Φεβρουαρίου 2010. Η νέα κυβέρνηση ορκίστηκε στις 5 Φεβρουαρίου.

Το 2012 η κεντρική Επιτροπή του MPLA διόρισε τον πρόεδρο Ζοζέ Εντουάρντο ντος Σάντος ως επικεφαλής στη λίστα του κόμματος και τον Μανουέλ Βισέντε ως τον δεύτερο υποψήφιο στον κατάλογο στις 13 Ιουνίου 2012. Μετά τη νίκη του MPLA στις βουλευτικές εκλογές εκείνης της χρονιάς, ο Βισέντε ανέλαβε νέος αντιπρόεδρος στις 26 Σεπτεμβρίου 2012.

Μετά τις εκλογές του 2017, νέος αντιπρόεδρος ανέλαβε ο Μπορνίτο ντε Σόουζα.

Αντιπρόεδροι της Ανγκόλας (2010-σήμερα)
---------------------------------------

| Τίτλος | Όνομα (γεννήθηκε-πέθανε) | Εικόνα | Από | Έως | Κόμμα στο οποίο πρόσκειται | Σημειώσεις |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Αντιπρόεδρος | Φερνάντο ντα Πιεντάντε Ντίας ντος Σάντος (1950-) |  | 18 Φεβρουαρίου 2010 | 26 Σεπτεμβρίου 2012 | MPLA |  |
| Αντιπρόεδρος | Μανουέλ Βισέντε (1956-) |  | 26 Σεπτεμβρίου 2012 | 26 Σεπτεμβρίου 2017 | MPLA |  |
| Αντιπρόεδρος | Μπορνίτο ντε Σόουζα (1953-) |  | 26 Σεπτεμβρίου 2017 | Σήμερα | MPLA |  |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Henrique Almeida, "Angolan president seen stronger in new constitution", Reuters, 21-1-2010.
2. ↑  "Angolan president reshuffles govt after new charter" Αρχειοθετήθηκε 2012-05-11 στο Wayback Machine. Reuters, 4-2-2010.
3. ↑  "President Eduardo dos Santos leads party's list" Αρχειοθετήθηκε 2012-12-29 at Archive.is, Angola Press Agency, 13-6-2012.
4. ↑  "Manuel Vicente inaugurated as Vice-president of Republic"[*νεκρός σύνδεσμος*], Angola Press Agency, 26-9-2012.
Η ***αιλία η οξυκόρυφος*** (*Aelia acuminata*) είναι είδος εντόμων που ανήκει στην τάξη ημίπτερα και στην οικογένεια της βρομούσας, τις πεντατομίδες.

Κατανομή
--------

Το είδος απαντάται στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, στη Βόρεια Αφρική και στη Βόρεια Ασία, με την εξαίρεση της Κίνας.

Ενδιαίτημα
----------

Το έντομο αυτό ζει κυρίως σε ξηρούς λειμώνες και αγρούς με δημητριακά. Βρίσκεται και στις Άλπεις σε υψόμετρα μέχρι και 1.300 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας.

Περιγραφή και βιολογία
----------------------

Η *Aelia acuminata* μπορεί να φθάσει σε μήκος τα 5 έως 9 χιλιοστόμετρα. Το σώμα της είναι επίμηκες, με μυτερή κεφαλή (από όπου και το όνομα του είδους *οξυκόρυφος*). Το βασικό χρώμα είναι ανοικτό καφέ. Οι νύμφες είναι μάλλον παρόμοιες με τα ώριμα έντομα, αν και δεν φέρουν ακόμα πτέρυγες.

Η αιλία η οξυκόρυφος είναι μονοετές είδος. Εμφανίζει πέντε στάδια νύμφης και τα ενήλικα άτομα περνούν τον χειμώνα μέσα σε κοπριά ή πυκνούς θάμνους. Είναι φυτοφάγα έντομα και ρουφούν τον χυμό από διάφορες άγριες πόες (ιδίως αγρωστώδη, όπως η ήρα) και δημητριακά. Μπορούν να προκαλέσουν σημαντικές ζημιές σε φυτείες δημητριακών.

Εικονοθήκη
----------

* Ζευγάρωμα (κινούμενη εικόνα)
* ΝύμφηΝύμφη
* Ενήλικα άτομα τρέφονται με πόα του είδους Phalaris arundinaceaΕνήλικα άτομα τρέφονται με πόα του είδους *Phalaris arundinacea*
* Αποξηραμένο δείγμα σε μουσείοΑποξηραμένο δείγμα σε μουσείο
* Νύμφη, πρώτο στάδιοΝύμφη, πρώτο στάδιο
* Νύμφη, τελευταίας ηλικίαςΝύμφη, τελευταίας ηλικίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Biolib
2. ↑  «Catalogue of life». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2020.
3. ↑  Fauna europaea
4. 1 2  NATUR-IN-NRW

Βιβλιογραφία
------------

* Michael Chinery: *Insectes de France et d'Europe occidentale*, εκδ. Flammarion, Παρίσι 2012, ISBN 978-2-0812-8823-2, σσ. 72-73
* Amyot, C.J B. & Audinet Serville: *Histoire Naturelle des Insectes Hémiptères*, 1843
* Ruiz, D. M. Goula, E. Infiesta, T. Monleón, M. Pujol, E. Gordún: «Guía de identificación de los chinches de los cereales (Insecta, Heteroptera) encontrados en los trigos españoles», *Boletín de Sanidad Vegetal*, τόμ. 29, νο. 4 (2003)
Η **αικουινική γλώσσα** (ISO 639-3: *xae*, Glottolog: *aequ1238*) είναι αρχαία γλώσσα η οποία ομιλούνταν από τον λαό των Αίκουων, στους λόφους της Άλμπα του βορειοδυτικού Λατίου και ανατολικά των κεντρικών Απεννίνων όρων, από τον 5ο έως τον 3ο αιώνα π.Χ. κατά την πρώιμη και μέση ρωμαϊκή δημοκρατία.

Περιγραφή
---------

Η γλώσσα αποτελεί μέλος της σαβελικής υποομάδας των ιταλικών γλωσσών. Είναι πιθανό πως σχετίζονταν με αυτή των γειτονικών Μαρσίων στα ανατολικά. Eίχε πολλές ομοιότητες με τα τα λατινικά και ενδεχομένως αποτελούσε διάλεκτο τους.

Διασώζονται μόνο 2 επιγραφές στην γλώσσα αυτή, ενώ τα υπόλοιπα τεκμήρια προκύπτουν έμμεσα από τοπωνύμια και ανθρωπωνύμια, τα οποία ωστόσο είναι άγνωστο αν αποτελούν ενδώνυμα ή λατινικά εξώνυμα.

Η μια επιγραφή βρέθηκε στην πόλη Άλμπα Φούκενς με το κείμενο *ALBSI PATRE*. Η πρώτη λέξη πιθανώς είναι στην δοτική ως *\*albe(n)si* (*αλμπανικό*/ς). Μια άλλη εκτίμηση θεωρεί πως η επιγραφή στα λατινικά αποδίδεται ως *Albano patri* (*πατέρας των Άλμπανων*).

Η δεύτερη επιγραφή ανακαλύφθηκε στην Κλιτέρνια (σύγχρονο Καπραντόσσο) της περιοχής Πετρέλα Σάλτο 60 χλμ νοτιοανατολικά της Ρώμης, με το κείμενο να είναι:

VIA INFERIOR | PRIVATAST | T VMBRENI C F |
PRECARIO | ITVR | PECVS PLOSTRV | NIQVIS AGAT
το οποίο θεωρείται ως ειδοποίηση πως *ο δρόμος είναι ιδιωτικός, η διάβαση γίνεται με άδεια από τον Τίτο Ουμπρένο, γιο του Γαΐου, αλλά απαγορεύονται τα υποζύγια*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hammarström, Harald· Forkel, Robert· Haspelmath, Martin· Bank, Sebastian, επιμ. (2016). «αποσύρθηκε». *Glottolog 2.7*. Jena: Max Planck Institute for the Science of Human History.
2. ↑  «xae | ISO 639-3». *iso639-3.sil.org* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2018.
3. 1 2
4. ↑  Stuart-Smith, Jane (17 Ιουνίου 2004). *Phonetics and Philology: Sound Change in Italic*. OUP Oxford. σελ. 21. ISBN 9780199257737.
5. ↑  Waldman, Carl· Mason, Catherine (2006). *Encyclopedia of European Peoples*. Infobase Publishing. σελ. 8. ISBN 9781438129181.
6. ↑  «Aequi». *1911 Encyclopædia Britannica* **Volume 1**. .
7. 1 2  Conway, Robert Seymour (1897). *The Italic Dialects*. Cambridge: Cambridge University Press. σελίδες 301–305.
8. ↑  Ernout 1916, σελίδες 43–44 gives the CIL number, as the inscription was originally taken to be early Latin: CIL I2 385, VI 3672, IX 4177.
9. ↑  Baldi, Philip (2002). *The Foundations of Latin*. Trends in Linguistics: Studies and Monographs. Berlin: Mouton de Gruyter. σελ. 122.
10. ↑  CIL IX, 4171, Ernout 1916, σελ. 45.
11. ↑  «Opere». *www.museonazionaleabruzzo.beniculturali.it* (στα Ιταλικά). 7 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2018. [*νεκρός σύνδεσμος*]

Σχετική βιβλιογραφία
--------------------

* Ernout, Alfred (2009) [1916]. *Recueil de Textes Latins Archaïques* (στα Γαλλικά). Internet Archive.
Ο **τηλέγραφος** (*Tradescantia pallida*) είναι φυτό της οικογένειας των κομμελινοειδών το οποίο είναι ιθαγενές στις ακτές του κόλπου του Μεξικού.
Ο βοτανολόγος Έντουαρτ Πάλμερ ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που παρατήρησε και έδωσε λατινική ονομασία στο είδος το 1909.

Περιγραφή
---------

Ο τηλέγραφος είναι αειθαλές, πολυετές φυτό. Διακρίνεται από επιμήκη, μυτερά φύλλα κόκκινου ή μοβ χρώματος και φέρει μικρά άνθη λευκού, ροζ ή μοβ χρώματος τα οποία έχουν τρία πέταλα. Το φυτό συνήθως πεθαίνει από τους παγετούς του χειμώνα αλλά ξαναφυτρώνει από τις ρίζες του.

Καλλιέργεια
-----------

Τα φυτά του γένους Tradescantia καλλιεργούνται σε κήπους για εδαφοκάλυψη
Χρησιμοποιείται ευρέως ως καλλωπιστικό φυτό σε κήπους, φράκτες, ως φυτική κάλυψη του εδάφους και σε χώρες με ψυχρό κλίμα ως φυτό εσωτερικού χώρου. Πολλαπλασιάζεται εύκολα με μοσχεύματα. Το φυτό είναι πολύ ανθεκτικό και μπορεί να αναπτυχθεί σε μία μεγάλη ποικιλία από εδάφη, ακόμα και χωρίς ανθρώπινη φροντίδα. Σε περιοχές των νότιων ΗΠΑ και της Αυστραλίας θεωρείται παράσιτο και έχουν γίνει προσπάθειες για τον έλεγχο και την εξάλειψή του.

Ως φυτό εσωτερικού χώρου ο τηλέγραφος έχει κριθεί εξαιρετικά αποτελεσματικός στην βελτίωση της ποιότητας του αέρα φιλτράροντας τις πτητικές οργανικές ενώσεις, μία κατηγορία κοινών ρύπων που είναι ερεθιστικοί για το αναπνευστικό σύστημα.

Υπάρχουν πολλές ποικιλίες με την πιο γνωστή την *Purpurea*, η οποία έχει φύλλα έντονου μωβ χρώματος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Duever, Linda Conway (31 Αυγούστου 2006). «#734 *Tradescantia pallida*». Floridata.
2. ↑  Yang, Dong Sik, Pennisi, Svoboda V. Son, Ki-Cheol, Kays, Stanley J. Screening Indoor Plants for Volatile Organic Pollutant Removal Efficiency. HortScience, Published online 1 August 2009; in print 44: 1377-1381 (2009)
3. ↑  «RHS Plant Selector - *Tradescantia pallida*». Ανακτήθηκε στις 5 Ιουλίου 2013. [*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τηλέγραφος (φυτό)** |

|  |  |
| --- | --- |
| Wikispecies logoWikispecies logo | Τα Βικιείδη έχουν πληροφορίες για το θέμα:   **Τηλέγραφος (φυτό)** |
Το **Βάλινορ** (*Γη των Βάλαρ*) είναι μια φανταστική τοποθεσία στο σύμπαν του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, το βασίλειο των Βάλαρ στο Αμάν. Βρίσκεται στα δυτικά της Μέσης γης.

Ήταν επίσης γνωστό ως Αιώνια Εδάφη, μαζί με το Τολ Ερεσέα και τα εξώτερα του Αμάν. Το τελευταίο όνομα είναι κάπως παραπλανητικό, ενώ η ίδια η γη, ενώ ήταν ευλογημένη, δεν προκαλούσε αθανασία στους θνητούς. Ωστόσο, μόνο τα αθάνατα όντα γενικά επιτρεπόταν να ζήσουν εκεί. Κατ'εξαίρεση, οι επιζόντες φορείς του Ενός Δαχτυλιδιού είχαν τη δυνατότητα να σταθούν για μια φορά ,οι Μπίλμπο, Φρόντο και Σαμ Γκάμγκι—και ίσως ο Γκίμλι γιος του Γκλόιν που, όπως είπε, συνοδευόταν από τον φίλο του Λέγκολας στην διαδρομή του προς το Βάλινορ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  J. r. R. Tolkien, *Επιστολές*, εκδ. με τον Χάμφρεϊ Κάρπεντερ, #156, σελ. 205.
2. ↑  J. r. R. Tolkien, *Η Επιστροφή του Βασιλιά*, "Η Γκρίζα λιμάνια", σελ.1006 και του Προσαρτήματος Β, η είσοδος για το S. R. 1482 και 1541.
3. ↑  J. r. R. Tolkien, *Επιστολές*, εκδ. με τον Χάμφρεϊ Κάρπεντερ, #249, σ. 328-329.
Η **Αικατερίνη**, γερμ.: Catherine von Welfen von Brunswick-Wolfenbüttel (1518, στο Βόλφενμπυτελ - 16 Μαΐου 1574, στο Κρόσνο-Οντζάινσκε) ήταν κόρη του δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Βρανδεμβούργου-Κυστρίν.

Βιογραφία
---------

Ήταν η δεύτερη κόρη του Ερρίκου Ε΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ από τον πρώτο του γάμο με τη Μαρία, κόρη του Ερρίκου κόμη της Βυρτεμβέργης.

Παντρεύτηκε στις 11 Νοεμβρίου 1537 στο Βόλφενμπυτελ τον Ιωάννη μάργραβο του Βρανδεμβούργου-Κυστρίν. Η Αικατερίνη ήταν καθοριστική για την εξάπλωση της Μεταρρύθμισης στο μαργραβάτο του Βρανδεμβούργου. 

Χαρακτηρίστηκε ως εξαιρετικά λιτή και οικονόμα και υποστήριζε ενεργά τον σύζυγό της. Είχε πολλά κτίσματα στο Κυστρίν και έναν κήπο λαχανικών. Διατηρούσε τον λεγόμενο «άγριο κήπο» σε ένα προάστιο του Κυστρίν και άλλα προϊόντα στο Σάουμπουργκ, το Ντρεβ και την αγαπημένη της έδρα Ντέμπνο, που ήταν δώρο από τον σύζυγό της. Η Αικατερίνη εγκατέστησε Ολλανδούς θρησκευτικούς πρόσφυγες στο Ντέμπνο, οι οποίοι ξεκίνησαν μία δραστήρια βιομηχανία παραγωγής υφασμάτων. Δημιούργησε ένα σχολείο και μία εκκλησία και το 1562, η πόλη του Ντέμπνο έλαβε έναν καταστατικό χάρτη ατέλειας. 

Η Αικατερίνη, η οποία έγινε πολύ δημοφιλής, ήταν γνωστή στον πληθυσμό ως *Μητέρα Κέιτ*. Ίδρυσε το πρώτο φαρμακείο στο Όσνο Λουμπούσκιε και δημιούργησε ένα άλλο στο Κυστρίν, από το οποίο παρείχε στους φτωχούς δωρεάν φάρμακα. Η Αικατερίνη δημιούργησε πολλά αγροκτήματα και γαλακτοκομεία, τα οποία διοικούσε η ίδια και πωλούσε τη συγκομιδή τους.

Απεβίωσε το 1574. Ο τάφος της ανακαλύφθηκε το 1999 στα ερείπια της ενοριακής εκκλησίας στο Κυστρίν από αρχαιολόγους από το Στσέτσιν.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1537 τον Ιωάννη των Χοεντσόλερν μάργραβο του Βρανδεμβούργου-Κυστρίν και είχε τέκνα:

* Ελισάβετ 1540–1578, παντρεύτηκε τον Γεώργιο-Φρειδερίκο μάργραβο του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ.
* Αικατερίνη 1549-1602, παντρεύτηκε τον Ιωακείμ-Φειδερίκο εκλεκτορα του Βρανδεμβούργου.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* KW Kutschbach: *Chronik der Stadt Küstrin*, Enslin, 1849, σελ. 45 ff
* Ernst Helwing: *Geschichte des brandenburgischen Staats*, 1834, σελ. 648 ψηφιοποιημένο

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  p11138.htm#i111376. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  L. Oberheim: *Die einführung der reformation in der mark Brandenburg*, G. Wilmsen, 1839, p. 140
4. ↑  Jörg Lüderitz: *Die Neumark*, Trescher Verlag, 2008, p. 42
5. ↑

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 31144814236721908305
* GND: 1079072322

 |

 |
Το **Τσαρ Τσαπόρι** (Ασσαμικά: চৰ চাপৰি) είναι μια περιοχή του ποταμού Βραχμαπούτρα και των παραποτάμων του στο Ινδικό κρατίδιο Άσαμ στα επίπεδα ιζήματα πλημμυρών. Σύμφωνα με τη καταγραφή της Κυβέρνησης του Άσαμ, το Τσαρ Τσαπόρι καλύπτει 3.608 τ.χλμ. της λεκάνης του Βραχμαπούτρα, ή 4,6% της έκτασης του Άσαμ.

Προβλήματα
----------

Οι άνθρωποι του Τσαρ Τσαπόρι αντιμετωπίζουν μια σειρά από προβλήματα, όπως η διάβρωση του εδάφους, οι πλημμύρες, ο αναλφαβητισμός, η αύξηση του πληθυσμού και του οργανωμένου εγκλήματος μίσους εναντίον τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Genesis of nellie massacre and assam agitation
2. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2018-07-15 στο Wayback Machine. Literacy declining in Assam’s char areas

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τσαρ Τσαπόρι, Άσαμ
Η **Τράπεζα της Γαλλίας** (γαλλικά: **Banque de France**) είναι Κεντρική Τράπεζα στη Γαλλία. Η έδρα της είναι στο Παρίσι. Είναι ένας ανεξάρτητος θεσμός, μέλος του ευρωσυστήματος από το 1999. Οι τρεις κύριες αποστολές του, όπως ορίζονται από τα καθεστώτα του, είναι να κατευθύνουν τη γαλλική νομισματική στρατηγική, να εξασφαλίσουν οικονομική σταθερότητα και να παρέχουν υπηρεσίες σε νοικοκυριά, μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και στο γαλλικό κράτος.

Είναι μέλος στο Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών, το οποίο αποτελείται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τις εθνικές κεντρικές τράπεζες όλων των μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Δείτε ακόμη
-----------

* Ευρώ
* Γαλλικό Φράγκο

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Συντεταγμένες: 48°51′52″N 2°20′21″E﻿ / ﻿48.864478°N 2.339289°E﻿ / 48.864478; 2.339289
Ο **Κλήμης Η΄** (*Clemente VIII*, 1370 - 28 Δεκεμβρίου 1447) ήταν ένας από τους αντίπαπες της Αβινιόν, και βασίλευσε από τις 10 Ιουνίου 1423 έως τις 26 Ιουλίου 1429. Γεννήθηκε ως **Gil Sanchez Muñoz y Carbón**.

Ήταν φίλος και σύμβουλος του μελλοντικού πάπα Βενέδικτου ΙΓ΄ της Αβινιόν, και μέλος της αυλής της Αβινιόν. Το 1396 ήταν απεσταλμένος στον επίσκοπο της Βαλένθια για να λάβει Ισπανική υποστήριξη. Ο Βενέδικτος ΙΓ΄ είχε διορίσει τέσσερις καρδινάλιους και μετά το θάνατο του τρεις από αυτούς, στις 10 Ιουνίου 1423, εξέλεξαν τον Sanchez Muñoz πάπα με το όνομα Κλήμης Η΄. Ο τέταρτος, Jean Carrier, απών εκείνη την ώρα, κήρυξε την εκλογή άκυρη και εξέλεξε τον δικό του αντίπαπα, ο οποίος πήρε το όνομα Βενέδικτος ΙΔ΄. Στη συνέχεια ο Jean Carrier αφορίσθηκε από τον Κλήμεντα Η΄. 

Η μοίρα του Κλήμεντα Η΄ συνδέθηκε με τις φιλοδοξίες του Αλφόνσου Ε' της Αραγωνίας. Ο Αλφόνσος Ε΄ ήθελε να διαπραγματευθεί για την Νάπολη και έτσι έδωσε υποστήριξη στον Κλήμεντα Η΄, ενώ η σύζυγός του Μαρία της Καστίλης και οι Αραγονέζοι επίσκοποι υποστήριξαν τον νόμιμο πάπα Μαρτίνο Ε΄. Το καλοκαίρι του 1423 ο Αλφόνσος Ε΄ έπεισε την Δημοκρατία της Σιένα να αναγνωρίσει τον Κλήμεντα Η΄, εξασφαλίζοντας έτσι αναγνώριση για τον Πάπα της διαδοχής της Αβινιόν στην πόλη της Παβίας, η οποία ήταν μέρος της Δημοκρατίας της Σιένα, όπου ο Ρωμαίος πάπας Μαρτίνος Ε΄ είχε συγκαλέσει μια Σύνοδο της Εκκλησίας. 

Όμως, όταν ο Βασιλιάς Αλφόνσος είχε πετύχει τους πολιτικούς στόχους του, έστειλε μία αντιπροσωπεία το 1428 (με επικεφαλής τον Alfonso de Borgia, μελλοντικό Κάλλιστο Γ΄), να πείσει τον Κλήμη Η΄ να αναγνωρίσει τον Μαρτίνο Ε΄. Η παραίτηση του Κλήμη Η΄ στις 26 Ιουλίου 1429 επιβεβαιώθηκε στα μέσα Αυγούστου. Ο Κλήμης Η΄ έπρεπε να κάνει μία επίσημη δήλωση μετανοίας στον Μαρτίνο Ε΄ και όταν αυτό έγινε, ο Μαρτίνος Ε΄ έδωσε στον Sanchez Muñoz την επισκοπή της Πάλμα. Ο Sanchez Muñoz πέθανε στις 28 Δεκεμβρίου του 1447.

Αναφορές
--------

1. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. sancdmu. Ανακτήθηκε στις 11  Οκτωβρίου 2021.
2. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. sancdmu. Ανακτήθηκε στις 19  Σεπτεμβρίου 2021.
3. ↑  mall.
4. ↑  Cathedral de Palma de Mallorca: La Seu

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αντίπαπες της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας |
| --- |
|  |
| 
* Ιππόλυτος
* Νοβατιανός
* Φήλιξ Β΄
* Ουρσικίνος
* Ευλάλιος
* Λαυρέντιος
* Διόσκουρος
* Θεόδωρος
* Πασχάλης
* Κωνσταντίνος Β΄
* Φίλιππος
* Ιωάννης Η΄
* Αναστάσιος
* Χριστόφορος
* Βονιφάτιος Ζ΄
* Ιωάννης ΙΣΤ΄
* Γρηγόριος ΣΤ΄
* Βενέδικτος Ι΄
* Ονώριος Β΄
* Κλήμης Γ΄
* Θευδέριχος
* Αδαλβέρτος
* Σιλβέστρος Δ΄
* Γρηγόριος Η΄
* Κελεστίνος Β΄
* Ανάκλητος Β΄
* Βίκτωρ Δ΄ (1138)
* Βίκτωρ Δ΄ (1159–1164)
* Πασχάλης Γ΄
* Κάλλιστος Γ΄
* Ιννοκέντιος Γ΄
* Νικόλαος Ε΄
* Κλήμης Ζ΄
* Βενέδικτος ΙΓ΄
* Αλέξανδρος Ε΄
* Ιωάννης ΚΓ΄
* Κλήμης Η΄
* Βενέδικτος ΙΔ΄
* Φήλιξ Ε΄
 |  |

 |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 20481442
* GND: 119026910

 |

 |
Η **Αναστασία Γκολοβίνα** (*Anastasia Golovina*, βουλγαρικά: Анастасия Головина, 1850-1933), επίσης γνωστή ως Αναστασία Νικολάου Μπερλάντσκυ-Γκολοβίνα (*Anastassya Nikolau Berladsky-Golovina*) και ως Ατανασία Γκολοβίνα (*Atanasya Golovina*) ήταν η πρώτη Βουλγάρα γυναίκα γιατρός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Κισινάου. Αποφοίτησε από τη Σορβόννη το 1878, όπου υποστήριξε τη διδακτορική διατριβή της "Ιστολογική εξέταση των τοιχωμάτων των αρτηριών", η οποία προκάλεσε τον θαυμασμό του επιστήμονα Ζαν Σαρκότ. Ήταν η πρώτη Βουλγάρα γυναίκα που αποφοίτησε από πανεπιστήμιο.

Εργάστηκε σε νοσοκομεία και σχολεία και ως ψυχίατρος ενώ είχε ειδίκευση στις εσωτερικές ασθένειες. Είχε συνάψει συμβόλαια με προοδευτικούς και επαναστατικούς κύκλους στη Βουλγαρία και τη Ρωσία στα μέσα της δεκαετίας του 1870.

Περαιτέρω μελέτη
----------------

* Kalchev, K. (1996): "Dr Anastasia Golovina. Edna zabravena balgarka" [Dr. Anastasya Golovina. A Forgotten Bulgarian Woman]. Veliko Tarnovo.