recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η λίμνη Μίνκοβο
Η **Λίμνη Μίνκοβο** (βουλγαρικά : Минково езеро) ή **Ταμιευτήρας Μίνκοβο** (βουλγαρικά : Язовир Минково) είναι μικρή τεχνητή λίμνη της Βουλγαρίας κοντά στο χωριό Πολκοβνίκ Μίνκοβο όπου οφείλει το όνομα της. Βρίσκεται στην βορειοανατολική Βουλγαρία στην Επαρχία του Ντόμπριτς, στην ιστορική περιοχή της Νότιας Δοβρουτσάς και στον Δήμο Ντόμπριτς, απέχει 10 χλμ περίπου από την πόλη του Ντόμπριτς.

Η λίμνη κατασκευάστηκε με την δημιουργία αναχώματος στην μία πλευρά της κι έχει σχήμα τριγώνου. Η περιοχή της λίμνης ονομάζεται επίσημα **Αλειευτικό κέντρο Μίνκοβο** (Риболовен парк Минково) ανήκει στον Δήμο Ντόμπριτς ο οποίος την έχει εμπλουτίσει με ψάρια και την παραχωρεί σε ιδιώτη ο οποίος την ενοικιάζει σε ερασιτέχνες αλιείς. Η λίμνη διαθέτει επτά ειδικά αλιευτικά σημεία και διαθέτει μικρό κτίριο - εστιατόριο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  ЯЗОВИР МИНКОВО СТАВА РИБОЛОВЕН ПАРК (Βουλγάρικα)
2. ↑  wikimapia-Χάρτης της λίμνης
Ο **Κρόκος του Βελουχιού** (επιστ. ονομ. *Crocus veluchensis*) είναι είδος ανθοφόρου φυτού της οικογένειας των Ιριδοειδών, ενδημικό των Νοτίων Βαλκανίων.

Περιγράφηκε σαν είδος για πρώτη φορά από τον Γουίλιαμ Χέρμπερτ (William Herbert) το 1845 με την τωρινή του ονομασία, αν και από τότε του έχουν δοθεί κι άλλες συνώνυμες ονομασίες. Το είδος πήρε την ονομασία του από το Βελούχι (κορυφή και λαϊκή ονομασία του όρους Τυμφρηστός) της Ευρυτανίας από όπου περιγράφηκε.

Περιγραφή
---------

Ο κρόκος του Βελουχιού είναι βολβώδης χοανοειδής πόα. Φέρει άνθη λιλά-μπλε έως σκούρα μοβ ύψους 10 εκ. μερικές φορές με σκούρες άκρες. Λαιμός απαλός λιλά ή λευκός, φύλλα 2-4 (-5), που αναπτύσσονται γύρω από το σωλήνα του περιγονίου **(1)**. Ανθήρες με τρία στίγματα ακέραια, πεπλατυσμένα σε χρώματα κίτρινο και πορτοκαλί, που διαιρούνται και επεκτείνονται κοντά στην κορυφή. Ο βολβός του περιβάλλεται από νηματώδεις ή δικτυωτούς χιτώνες. Ανθίζει την άνοιξη, τους μήνες Μάιο-Ιούλιο.

Εξάπλωση και βιότοπος
---------------------

Είναι είδος ενδημικό της Νότιας Βαλκανικής Χερσονήσου, με εξάπλωση βορείως των συνόρων της χώρας μας από την Αλβανία και τη Βόρεια Μακεδονία μέχρι τη Βουλγαρία. Στην Ελλάδα ευδοκιμεί στα βουνά της Βόρειας και Κεντρικής Ελλάδας, νότια μέχρι τον Παρνασσό. Απαντά σε φυλλοβόλα δάση οξιάς και κωνοφόρων και ανοιχτά αλπικά λιβάδια, στα 950-2600 μέτρα, όπου σχηματίζει μεγάλα χαλιά. Είναι ευρέως κοινό στη χώρα και θεωρείται είδος Χαμηλού Κινδύνου (LC)  Προτιμά μέρη προσήλια και αντέχει στις χαμηλές θερμοκρασίες. Γι’ αυτό πολλές φορές τον συναντάμε να ξεπροβάλλει μέσα από το χιονισμένο τοπίο.

Σημειώσεις
----------

**(1)** περιγόνιο: έτσι λέγονται όλα μαζί τα πέταλα στα άνθη των φυτών της τάξης των Λειριωδών.

Εικόνες
-------

* Κρόκος του Βελουχιού στο όρος ΧολομώνταςΚρόκος του Βελουχιού στο όρος Χολομώντας
* Ανθισμένος κρόκοςΑνθισμένος κρόκος
* Κάτοψη άνθουςΚάτοψη άνθους
* Κρόκοι του Βελουχιού στη ΣερβίαΚρόκοι του Βελουχιού στη Σερβία
* Μοβ άνθη κρόκου του Βελουχιού στο Εθνικό Πάρκο Βίτοσα, ΒουλγαρίαΜοβ άνθη κρόκου του Βελουχιού στο Εθνικό Πάρκο Βίτοσα, Βουλγαρία
* Λευκά άνθη κρόκου του Βελουχιού στο όρος Όρζεν, Βοσνία και ΕρζεγοβίνηΛευκά άνθη κρόκου του Βελουχιού στο όρος Όρζεν, Βοσνία και Ερζεγοβίνη
* Μπουμπούκια, ΠαρνασσόςΜπουμπούκια, Παρνασσός
* Ανθισμένα φυτά, ΠαρνασσόςΑνθισμένα φυτά, Παρνασσός

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κρόκος του Βελουχιού** |

|  |  |
| --- | --- |
| Wikispecies logoWikispecies logo | Τα Βικιείδη έχουν πληροφορίες για το θέμα:   **Κρόκος του Βελουχιού** |

1. ↑  Selana (20 Απριλίου 2017). «Flora hellenica: Crocus veluchensis». *Flora hellenica*. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  User, Super. «Crocus sieberi clade». *www.wildgreeceeditions.com* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2018.
3. 1 2  «Crocus veluchensis Herb. 1845». *www.greekflora.gr*. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2018.
4. ↑  «Κρόκος ο βελούχιος (Crocus veluchensis) – HikingExperience.gr». *hikingexperience.gr*. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2018.
Στην αρχαία Ιωνία περί τον 6ο με 5ο αιώνα π.Χ. άρχισε ν΄ αναπτύσσεται η αρχαία ελληνική ιστοριογραφία με την ονομασία **Ιωνική λογογραφία**. Οι Ίωνες της εποχής εκείνης άρχισαν να εγκαταλείπουν το μέχρι τότε κατεστημένο παράδειγμα του Έπους και να δοκιμάζουν να γράφουν στον πεζό λόγο, εγκαταλείποντας παράλληλα τον μύθο και να καταπιάνονται με εγγραφές γενεαλογιών, ή με θέματα που αφορούσαν εθνογραφία, γεωγραφία, κ.ά. φθάνοντας έτσι σιγά - σιγά σ΄ αυτό που σήμερα λέγεται ιστορία.

Πολλοί θεωρούν ότι η παρακίνηση αυτή της πεζής λογογραφίας - ιστοριογραφίας ήλθε από τις ανατολικές περιοχές όπου συγγράφονταν "χρονικά", όπως εκείνα των Αιγυπτίων, Ασσυρίων, Βαβυλωνίων, Ινδών, κ.ά. που περιελάμβαναν πληροφορίες γεωγραφικές, εθνογραφικές καθώς και ιστορικές. Αναμφίβολα όμως βασικότερος λόγος ήταν η τότε παράλληλη ανάπτυξη του εμπορίου και της ναυτιλίας, όπου υπό τις συνεχείς επαφές και μακροχρόνιες μετακινήσεις εμπόρων, ερευνητών, περιηγητών κ.ά. άρχισε γενικά η σκέψη να στρέφεται πέραν των διαφόρων μύθων στον αντικειμενικό χώρο των εμπειρικών πλέον γνώσεων. Αυτή δε η στροφή ήλθε ακριβώς την εποχή (6ος αι.) που στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο άκμαζε το ιστορικό έπος. Πρώτα συγγράμματα μεταστροφής ήταν η "Αρχαιολογία των Σαμίων" (= αρχαία ιστορία των Σαμίων), του Σιμωνίδη του Αμοργινού, η "Κολοφώνος κτήσις" του Ξενοφάνη, τα "Ιωνικά" του Πανύασση και τα "Περσικά" του Χοιρίλου, που αποτελούν και τα πρώτα έργα όπου παραμερίζεται η ποίηση

Στην Ιωνία όμως η μεταστροφή αυτή υπήρξε ιδιαίτερα έντονη. Τα πρώτα πεζά συγγράμματα των Ιώνων λογογράφων αποτελούσαν βασικά «*Γενεηλογίαι*» (= γενεαλογίες), «*Περίοδοι Γης*» (= περιηγήσεις), «*Χρονικά πόλεων*» γραμμένα όμως όλα σε Ιωνική διάλεκτο. Σ΄ αυτά, το "μυθικό στοιχείο" εγκαταλείπεται, αφού στόχος των συγγραμμάτων είναι η μετάδοση και παράδοση στη μνήμη των ανθρώπων γνώσεις σύγχρονες των δημιουργών τους. Ακόμα και οι θρησκευτικές, ή μεταφυσικές ιδέες και ιδεολογίες εγκαταλείπονται, ή τουλάχιστον περιορίζονται, εμπρός στο εμπειρικό και ορθολογιστικό τελείως νέο στοιχείο που περιέχουν ακριβώς τα θέματα των συγγραμμάτων όπου κυριαρχεί στα πάντα η έννοια της "**αυτοψίας**" του συγγραφέα.

Σύμφωνα με την παράδοση σημαντικότεροι βασικοί εκπρόσωποι της Ιωνικής λογογραφίας, είναι οι: Κάδμος ο Μιλήσιος, Διονύσιος ο Μιλήσιος, Ευγέων ο Σάμιος, Δηίοχος ο Προκοννήσιος, Εύδημος ο Πάριος, Δημοκλής ο Φυγελεύς, Εκαταίος ο Μιλήσιος, Ευθυμένης ο Μασσαλιώτης, Χάρων ο Λαμψακηνός, Ξάνθος ο Λυδός, Μελησαγόρας ο Χαλκηδόνιος, Ακουσίλαος ο Αργείος και ο Φερεκύδης ο Αθηναίος.

* Σημειώνεται ότι στους Ίωνες λογογράφους περιλαμβάνονται αυτοί που έγραψαν σε Ιωνική διάλεκτο και όχι μόνο οι καταγόμενοι από την Ιωνία. Όλοι οι παραπάνω αναφερόμενοι προηγήθηκαν του Ηροδότου και ήταν αυτοί στην ουσία που άνοιξαν το δρόμο της ιστοριογραφίας με το ορθολογιστικό και εμπειρικό στοιχείο της γνώσης, το οποίο ακολούθησε στο μεγάλο του έργο ο Ηρόδοτος.

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΓ΄, σελ.401 (Ιωνική διάλεκτος)
* Συλλογικό έργο Στ. Πατάκη, Αθ. Κοκοβίνο, Κ. Μαργώνη "Ηροδότου Ιστορία - Ανάλυση" Εκδ. Πατάκη (α΄έκδοση) Αθήνα 1984, σελ.3-5.
Συντεταγμένες: 12°20′N 86°25′W﻿ / ﻿12.333°N 86.417°W﻿ / 12.333; -86.417

  

Η **Λίμνη Μανάγουα** (ισπ.  προφορά ΔΦΑ: [maˈnaɣwa]), ή **Λίμνη Σολοτλάν** (*Xolotlán*) και ισπανικά *Λάγο ντε Μανάγουα*, είναι η δεύτερη σε έκταση λίμνη της Νικαράγουας. Βρίσκεται μεταξύ της ορεινής και της παραλιακής νοτιοδυτικής Νικαράγουας, σε υψόμετρο 55 μ. Έχει σχήμα αντίστροφο του λατινικού γράμματος S, το μέγιστο μήκος της φθάνει τα 65 χλμ (40 μίλια) και το μέγιστο πλάτος της τα 25 χλμ (15 μίλια) μετρούμενα επί των κεντρικών αξόνων καταλαμβάνοντας συνολική έκταση 1042 τ.χλμ. (410 τ.μίλια), η οποία όμως μεταβάλλεται ανάλογα των βροχοπτώσεων. 

Η λίμνη Μανάγουα συνδέεται δια του βαθμιδωτού πλωτού ποταμού Τιπιτάπα με την λίμνη Νικαράγουα ή λίμνη Κοσιμπόλκα. Κυριότερη παρόχθια πόλη της λίμνης είναι η Μανάγουα, πρωτεύουσα της Χώρας, που βρίσκεται στη νοτιοδυτική της όχθη. Οι κάτοικοι των παραλίων της ασχολούνται με την αλιεία αν και παρουσιάζει μεγάλη ρύπανση λόγω των αποβλήτων που καταλήγουν σ΄ αυτή. Κατά τακτικά διαστήματα γίνονται εκβαθύνσεις με βυθοκόρους από ιζήματα που συγκεντρώνονται σ΄ αυτή. Κατά την τουριστική περίοδο οργανώνονται περιορισμένες τουριστικές περιηγήσεις με μικρά σκάφη.

Σημειώνεται ότι το 1876 και το 1885 συνέβησαν μεγάλες πλημμύρες από τις οποίες υπέστησαν μεγάλες καταστροφές όλοι οι παρόχθιοι οικισμοί, όπως και η πόλη Μανάγουα. Το 1998 κατά το πέρασμα του τυφώνα Μιτς η στάθμη της λίμνης ανήλθε τα 3 μέτρα δημιουργώντας τεράστιες επίσης καταστροφές.

Φωτογραφίες
-----------

* από Τιπιτάπα, circa 2003από Τιπιτάπα, circa 2003
* Ηφαίστειο ΜομοτόμποΗφαίστειο Μομοτόμπο
* Λίμνη Μανάγουα από το διάστημαΛίμνη Μανάγουα από το διάστημα

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λίμνη Μανάγουα** |

* Λίμνη Νικαράγουα
* Αρχιπέλαγος Σολεντινάμε

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ. σελ.912.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 236074334
* LCCN: sh94003707

 |

 |
Η **Καναδική Ολυμπιακή Επιτροπή** (αγγλικά: *Canadian Olympic Committee*, COC, γαλλικά: *Comité olympique canadien*, COC) είναι ιδιωτικός μη κερδοσκοπικός οργανισμός που εκπροσωπεί τον Καναδά στη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή και είναι μέλος του Παναμερικανικού Αθλητικού Οργανισμού (PASO).

Ως η ραχοκκοκαλιά του ολυμπιακού κινήματος του Καναδά, το COC συνεργάζεται με τις εθνικές αθλητικές ομοσπονδίες για την προετοιμασία της Ομάδας του Καναδά για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων και τους Παναμερικανούς Αγώνες.

Η COC διαχειρίζεται επίσης μια ποικιλία πολιτιστικών και εκπαιδευτικών προγραμμάτων που προωθούν τις ολυμπιακές αξίες στον Καναδά και επιλέγει και υποστηρίζει τις καναδικές πόλεις στις υποψηφιότητές τους για να φιλοξενήσουν Ολυμπιακούς Αγώνες και Παναμερικανικούς Αγώνες.

Η COC έχει γραφεία στο Τορόντο, το Οντάριο και το Μόντρεαλ του Κεμπέκ και είναι ιδρυτικό μέλος του Καναδικού Δικτύου Ολυμπιακών και Παραολυμπιακών Αθλημάτων (COPSI), το οποίο περιλαμβάνει αθλητικά ιδρύματα και οργανωτικά κέντρα σε όλο το υψηλού επιπέδου αθλητικό σύστημα του Καναδά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στο Μόντρεαλ θυμούνται πια μόνο τα χρέη... tanea.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Καναδική Ολυμπιακή Επιτροπή** |

* Επίσημος ιστότοπος

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 145334165

 |

 |
Η **Κωνσταντιάνα Δάφνη** ήταν βυζαντινή οχύρωση που εγκαινιάστηκε πιθανότατα το 327 στην αριστερή όχθη του Δούναβη, στη σημερινή Ρουμανία απέναντι από το Τρανσμαρλίσκα, σημερινό Τουτρακάν της Βουλγαρίας, στο δέλτα του ποταμού Αργκές. Το 367 ο αυτοκράτορας Ουάλης διέσχισε τον Δούναβη στη Δάφνη χρησιμοποιώντας μια πλωτή γέφυρα. Αναφέρθηκε από τον Αμμιανό Μαρκελίνο και τον Προκόπιο Καισαρείας.

Η θέση του είναι άγνωστη, σήμερα πιστεύεται ότι η πιο πιθανή θέση του είναι στο Γκραντίστεα, ενώ μερικοί ιστορικοί πιστεύουν ότι η Δάφνη είναι το σημερινό Κάστρο Σουκιντάβα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2014.
2. ↑  <Alexandru Madgearu Istoria Militara a Daciei post Romane 275-376
3. ↑  <Alexandru Madgearu Istoria Militara a Daciei post Romane 275-376 page 46

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Constantiana Daphne  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Στην ελληνική μυθολογία ο **Κάλχος** (που δεν πρέπει να συγχέεται με τον μάντη Κάλχα ή Κάλχαντα) ήταν ηγεμόνας των Δαυνίων, ενός αρχαίου λαού που κατοικούσε στη νότια Ιταλία. Ο Κάλχος είχε ερωτευθεί την Κίρκη και πήγε στο νησί της την εποχή που βρισκόταν εκεί και ο Οδυσσέας. Η Κίρκη όμως, ερωτευμένη με τον Οδυσσέα, ήθελε να απαλλαγεί από τον Κάλχο, που όπως φαίνεται ήταν και λίγο φορτικός. Κατά τη διάρκεια ενός συμποσίου λοιπόν τον μεταμόρφωσε σε γουρούνι και μετά τον έκλεισε στους στάβλους της. Οι Δαύνιοι, βλέποντας ότι ο ηγέτης τους αργούσε να επιστρέψει, ανησύχησαν και πήγαν με επιθετικές διαθέσεις στο νησί της Κίρκης. Η μάγισσα υποσχέθηκε να επαναφέρει τον Κάλχο στην ανθρώπινη μορφή του, υπό τον όρο ότι δεν θα ξαναπατούσε στο νησί της με καμιά πρόφαση.

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Στην επιστήμη των υπολογιστών, μία **Access Control List (ACL)** ή στα ελληνικά **Λίστα Ελέγχου Πρόσβασης** είναι λίστα με δικαιώματα που χαρακτηρίζουν κάποιο συγκεκριμένο αντικείμενο. Η λίστα αυτή καθορίζει με ακρίβεια ποιος μπορεί να εκτελέσει κάποια εργασία πάνω σε ένα αντικείμενο και τι είδους εργασία θα είναι αυτή. Σε μία τυπική Access control list, κάθε καταχώρηση στην λίστα περιλαμβάνει δύο πεδία: το *υποκείμενο* και την *πράξη* που επιτρέπεται να κάνει πάνω στο αντικείμενο. Για παράδειγμα μία καταχώρηση στην Access control list ενός αρχείου μπορεί να είναι (Γιάννης, διαγραφή). Αυτό σημαίνει ότι ο Γιάννης έχει το δικαίωμα να διαγράψει το εν λόγω αρχείο.

Όταν ένας χρήστης προσπαθήσει να εκτελέσει κάποια εργασία πάνω σε ένα αντικείμενο, τότε το σύστημα ελέγχει την Access control list του αντικειμένου για να διαπιστώσει εάν πράγματι ο συγκεκριμένος χρήστης διαθέτει τα απαραίτητα δικαιώματα. Εάν τα διαθέτει, τότε η εργασία εκτελείται. Στην αντίθετη περίπτωση η εργασία απορρίπτεται από το σύστημα.

ACLs στα συστήματα αρχείων
--------------------------

Στα διάφορα συστήματα αρχείων (filesystems) η πρόσβαση σε κάθε αρχείο ελέγχεται συνήθως με ACLs. Συγκεκριμένα, όταν κάποια διεργασία προσπαθήσει να διαβάσει, να γράψει ή να εκτελέσει κάποιο αρχείο, τότε το σύστημα ελέγχει το όνομα του χρήστη που ξεκίνησε την διεργασία και ανάλογα επιτρέπει την πρόσβαση στο αρχείο ή όχι.

Η ίδια η λίστα είναι μία απλή δομή δεδομένων, συνήθως ένας πίνακας, που περιλαμβάνει αντιστοιχίσεις δικαιωμάτων σε κατηγορίες χρηστών. Οι καταχωρήσεις αυτές ονομάζονται Access Control Entries (ACE) στα λειτουργικά συστήματα Linux, Microsoft Windows, OpenVMS και Mac OS X. Μία ACL μπορεί επίσης να καθορίζει κατά πόσο κάποιος χρήστης θα έχει το δικαίωμα να αλλάξει την ίδια την ACL προσθέτοντας ή αφαιρώντας δικαιώματα από άλλους χρήστες.

Τέλος, αξίζει να αναφερθεί πως κάθε κατηγορία λειτουργικού συστήματος συνήθως περιέχει μία διαφορετική υλοποίηση των ACLs σε σχέση με τα άλλα λειτουργικά συστήματα.

Δικτυακές ACLs
--------------

Οι Access Control Lists χρησιμοποιούνται επίσης στα δίκτυα υπολογιστών. Στην περίπτωση αυτή αποτελούν ένα σύνολο κανόνων που υπαγορεύουν ποιοι υπολογιστές του δικτύου θα έχουν πρόσβαση σε ποια συγκεκριμένη υπηρεσία. Access Control Lists έχουν οι δρομολογητές του δικτύου και οι διάφοροι servers που προσφέρουν υπηρεσίες. Αυτές οι λίστες μπορούν να ρυθμιστούν ούτως ώστε να φιλτράρουν τόσο τα εισερχόμενα όσο και τα εξερχόμενα πακέτα, παίζοντας κατά κάποιο τρόπο παρόμοιο ρόλο με αυτόν των firewalls.

Δείτε επίσης
------------

* Άδειες συστήματος αρχείων
* Firewall
* Αρχείο (υπολογιστές)
* Δρομολογητής
* Server

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Οι ACLs στο Linux
* Οι ACLs στα MS Windows .NET
Ο **Κόλπος της Μανφρεντόνια** (ιταλικά *Golfo di Manfredonia*) είναι ένας κόλπος στην ανατολική ακτή της Ιταλίας, στη νότια Αδριατική Θάλασσα. Σχηματίζεται από το νότιο μέρος της χερσονήσου Γκαργκάνο προς βορρά και την ακτή της Απουλίας προς νότο. Αρκετά ποτάμια εκβάλλουν στον Κόλπο της Μανφρεντόνια, μεταξύ των οποίων ο Καραπέλλε και ο Τσερβάρο. Ο κόλπος πήρε το όνομά του από την παραλιακή πόλη Μανφρεντόνια, που είναι κτισμένη στον μυχό του, βόρεια από τα ερείπια της αρχαίας πόλεως Σίποντο. Σε άλλα μέρη οι ακτές του κόλπου είναι βαλτώδεις, σχηματίζοντας και αλυκές, όπως τη Σαλίνε ντι Μαργκερίτα ντι Σαβοΐα, που είναι υγροβιότοπος της Συμβάσεως Ραμσάρ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *The Times*, *Comprehensive Atlas of the World*, 11η έκδ. Times Books, 2003, Plate 77 (Q4).
Ο **Κάρολος Σφόρτσα** ή **Κόμης Σφόρτσα** (1872-1952) ήταν Ιταλός διπλωμάτης και πολιτικός. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές του στη νομική εισήλθε στο διπλωματικό χώρο και στην αρχή υπηρέτησε ως γραμματέας πρεσβείας στο Λονδίνο και αργότερα στο Πεκίνο. Το 1916 διορίσθηκε πρέσβης στη σερβική βασιλική Αυλή. Το 1918 ανέλαβε ύπατος αρμοστής της Ιταλίας στη Κωνσταντινούπολη. Ένα χρόνο μετά, το 1919 διορίσθηκε γερουσιαστής και με τον τίτλο Κόμης Σφόρτσα αντιπροσώπευσε την πατρίδα του στη Διάσκεψη του Σπα. Αμέσως μετά με την επιστροφή του στην Ιταλία τον ίδιο μήνα (Ιούλιο 1920) ανέλαβε το Υπουργείο Εξωτερικών της Ιταλίας. Υπήρξε ο πρωτεργάτης της Συνθήκης του Ραπάλλο (1920). Το 1922 αποσύρθηκε της πολιτικής αντιτιθέμενος στο Φασιστικό καθεστώς από το οποίο και τελικά εξορίστηκε. Μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Σφόρτσα επανήλθε από τις ΗΠΑ στην Ιταλία και διορίσθηκε, από τον πρωθυπουργό Ντε Γκάσπαρι, υπουργός των εξωτερικών «άνευ χαρτοφυλακίου», όπου και του ανατέθηκε η παρακολούθηση των θεμάτων (ζητημάτων) περί της Ευρωπαϊκής Ένωσης της οποίας υπήρξε θιασώτης.

Ο Σφόρτσα κατ΄ επανάληψη είχε επιδείξει ιδιαίτερη ανθελληνική στάση κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του. Υπήρξε από τους πλέον θερμότερους υποκινητές του εθνικιστικού κινήματος του Κεμάλ Ατατούρκ, ενώ εξελίχθηκε σε πολέμιο της Ελλάδος κατά τη διάρκεια της Μικρασιατική εκστρατείας και τελικά κατήγγειλε το Σύμφωνο Βενιζέλου - Τιττόνι, όταν ανέλαβε υπουργός εξωτερικών (καλοκαίρι του 1920). Επί του συμφώνου, φέρεται επίσης ο Σφόρτσα να είχε δηλώσει με έντονο κυνισμό: "Όταν ανήλθον εις την εξουσίαν τον Ιούλιον του 1920 και έλαβον γνώσιν της ανωτέρω Συμφωνίας, την οποίαν ο Τιττόνι ετήρει μυστικήν, δεν ηδυνήθην να εννοήσω εις τι θα εχρησίμευεν εις την Ιταλίαν η Συμφωνία αυτή. Δεικνύων ολίγην έλλειψιν μετριοφροσύνης, εθεώρησα τουλάχιστον ως απρεπές δια μίαν Μεγάλην Δύναμιν όπως η Ιταλία, ότι υπέγραψε μίαν Συμφωνίαν τοιαύτην: ότι η Ελλάς θα υπεστήριζε, παν ουσιώδες συμφέρον της Ιταλίας εις την Αλβανίαν...".

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12459314v. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  (Αγγλικά) *SNAC*. w6xk8g0w. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  (Γαλλικά) *Babelio*. 199539.
4. ↑  (Ιταλικά) *storia.camera.it*. carlo-sforza-18730924. Ανακτήθηκε στις 7  Απριλίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Carlo Sforza (politician) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 49321710
* **ΕΒΕ**: 104389
* **AA**: 155809
* LCCN: n82134292
* ISNI: 0000 0001 1026 4497
* GND: 119338041
* SUDOC: 033758735
* BNF: cb12459314v (data)
* BIBSYS: 90554423
* NLA: 35491444
* NKC: skuk0001265
* ICCU: RAVV047758
* BNE: XX1318106

 |

 |
Η πόλη του Γενί Φοτσά και ο κόλπος.
Ο **Κόλπος του Τσανταρλί** (τουρκικά: *Çandarlı Körfezi*), γνωστός κατά την διάρκεια της Αρχαιότητας ως **Ελαΐτικος Κόλπος** από την ομώνυμη αρχαία πόλη, είναι κόλπος του Αιγαίου Πελάγους στη Μικρά Ασία και ο τρίτος από τα βόρεια. Βρίσκεται στα νότια του Τσανταρλί και στα βόρεια της Φώκαιας. Ο όρμος, ο οποίος βρίσκεται εξ ολοκλήρου μέσα στη Επαρχία Σμύρνης, ήταν επίσης το κέντρο της ιστορικής περιοχής της Αιολίδας. Στον Ελαΐτικο Κόλπο ήταν χτισμένη η θρησκευτική πρωτεύουσα της Αιολίδας της Δωδεκάπολης Κύμη καθώς και το Γρύνειον με τον ονομαστό ναό του Απόλλωνα.  Επίσης ο Κάικος ποταμός χύνεται στον όρμο.

Επίσης από τον κόλπο βρέχονται οι επαρχίες της Δεκελί, Περγάμου και Φωκαίας. Σημαντικοί οικισμοί στα παράλια του Κόλπου είναι το Τσανταρλί, το Γενί Σακράν, ο Αλιαγάς και το Γενί Φοτσά. Ο Αλιαγάς είναι σημαντικό βιομηχανικό λιμάνι με κέντρο αποσυναρμολόγησης πλοίων και διυλιστήριο πετρελαίου. Επίσης υπάρχουν σχέδια για τη κατασκευή του "Λιμανιού του Βορείου Αιγαίου" στον Ελαϊτικό Κόλπο το οποίο θα είναι το βιομηχανικό κέντρο της περιοχής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ηροδότου Ιστορία, βιβλίο Ι αὗται μὲν αἱ Ἰάδες πόλιες εἰσί, αἵδε δὲ αἱ Αἰολίδες, Κύμη ἡ Φρικωνὶς καλεομένη, Λήρισαι, Νέον τεῖχος, Τῆμνος, Κίλλα, Νότιον, Αἰγιρόεσσα, Πιτάνη, Αἰγαῖαι, Μύρινα, Γρύνεια. αὗται ἕνδεκα Αἰολέων πόλιες αἱ ἀρχαῖαι· μία γὰρ σφέων παρελύθη Σμύρνη ὑπὸ Ἰώνων· ἦσαν γὰρ καὶ αὗται δυώδεκα αἱ ἐν τῆ ἠπείρῳ. 2 οὗτοι δὲ οἱ Αἰολέες χώρην μὲν ἔτυχον κτίσαντες ἀμείνω Ἰώνων, ὡρέων δὲ ἥκουσαν οὐκ ὁμοίως.
2. ↑  William Smith, *A Smaller Classical Dictionary of Biography, Mythology, and Geography* (J. Murray, 1874), p. 276.
*«Ο Ηρακλής εκτοξεύει θυμωμένος μακρυά τον Λίχα»*, έργο του Αντόνιο Κανόβα (1795-1802).
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Λίχας** είναι γνωστός κυρίως ο κήρυκας υπηρέτης του Ηρακλή στον μύθο της Δηιανείρας και της Ιόλης. Ο Λίχας είναι περισσότερο γνωστός από την τραγωδία του Σοφοκλή *«Τραχίνιαι»*. Μετά την άλωση της Οιχαλίας ο Λίχας οδήγησε κατά διαταγή του Ηρακλή την Ιόλη στην Τραχίνα και έφερε εκεί τον χιτώνα του Νέσσου, τον οποίο παρέδωσε στον Ηρακλή κατά διαταγή της Δηιανείρας. Η διήγηση αυτή πάντως είχε καταγραφεί παλαιότερα από τον Αισχύλο.

Ο γεωγράφος Στράβων αναφέρει ότι οι Λιχάδες νήσοι (γνωστοί σήμερα και ως «Λιχαδονήσια») μεταξύ του βορειοδυτικού άκρου της Εύβοιας και της Φθιώτιδας πήραν το όνομά τους από τον κήρυκα Λίχα. Η σύνδεση όμως αυτή είναι μάλλον μεταγενέστερη και πλάστηκε εκ των υστέρων μόνο και μόνο για την ετυμολόγηση του ονόματος των νησίδων αυτών. Κατά τον σχολιαστή του Σοφοκλέους ο Λίχας ήταν σύντροφος του `Υλλου, ενώ άλλοι πίστευαν ότι ήταν παιδαγωγός του. Μία νεότερη παράδοση, την οποία ασπάζονται οι «Μεταμορφώσεις» του Οβιδίου (9:211), λέει ότι ο Λίχας μεταμορφώθηκε σε βράχο, όταν ο Ηρακλής, ενοχοποιώντας τον ως φορέα του θανατηφόρου χιτώνα, τον εκσφενδόνισε στον Ευβοϊκό Κόλπο. Σε ένα ερυθρόμορφο αγγείο ο Λίχας απεικονίζεται μαζί με τον Ηρακλή και τον Φιλοκτήτη, ενώ σε άλλο αγγείο κατά τη διάρκεια της θυσίας στο Κήναιον.

Με το όνομα Λίχας αναφέρεται και ένας Σπαρτιάτης που ανεκάλυψε τα οστά του Ορέστη, τα οποία σύμφωνα με δελφικό χρησμό ήταν απαραίτητο να βρεθούν ώστε οι Σπαρτιάτες να νικήσουν τους Τεγεάτες (Ηρόδοτος, Α 68).

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Οι αρχαιότερες κάλτσες του κόσμου βρέθηκαν στην Οξύρυγχο και είναι του 300 - 500 μ.Χ. Το χώρισμα των δακτύλων διευκόλυνε τη χρήση σανδάλων.
Η **κάλτσα**, ή ενδεχομένως οι **κάλτσες**, δεδομένου ότι συνήθως αποτελούν ζευγάρι, είναι εσώρουχο και φοριούνται στα πόδια. Προστατεύουν το δέρμα από την τριβή με το εσωτερικό του παπουτσιού, ενώ ταυτόχρονα απορροφούν τον ιδρώτα και προφυλάσσουν από το κρύο. Η καθημερινή αλλαγή της κάλτσας είναι θέμα υγιεινής.Επίσης η κάλτσες υπάρχουν σε διαφορετικά χρώματα και σχέδια, έτσι μπορείς να διαλέξεις ότι χρώμα ή σχέδιο θέλεις.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Πανί που τύλιγαν στα πόδια
Πριν τις κάλτσες οι άνθρωποι τύλιγαν τα πόδια τους με δέρματα ή με πανί. Στην αρχαία Ελλάδα του 8ου αιώνα π.Χ. οι αρχαίοι Έλληνες φορούσαν ήδη μάλλινες κάλτσες για να μη κρυώνουν τα πόδια τους. Οι Ρωμαίοι τύλιγαν τα πόδια τους με δέρμα ή ύφασμα. Στην μεσαιωνική Ευρώπη του 5ου αιώνα μ.Χ. οι κάλτσες συμβόλιζαν την αγνότητα, και γι'αυτό τις φόραγαν οι ευσεβείς άνθρωποι, ενώ αργότερα, το 1000 μ.Χ. οι κάλτσες ήταν σύμβολο πλούτου και γι'αυτό τις φορούσαν οι ευγενείς και οι αριστοκράτες. Με την εξέλιξη της υφαντουργίας, και ειδικά με την εφεύρεση της πλεκτικής μηχανής οι κάλτσες έγιναν προσιτές και στο ευρύ κοινό. 

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κάλτσα** |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4318804-7
* NDL: 00567075
* NKC: ph229490

 |

 |
Η **Κόλτσεστερ Γιουνάιτεντ** (αγγλικά: *Colchester United*) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Κόλτσεστερ και ιδρύθηκε το 1937. Η Μεγαλύτερη νίκη της ομάδας είναι αυτή με αντίπαλο την Λιντς Γιουνάιτεντ με 3-2 στον 5ο γύρο του F. A. Cup το 1971. Η καλύτερη της θέση ήταν και είναι η 10η θέση την περίοδο 2006-07 όπου βρισκόταν στην Δεύτερη Κατηγορία η αλλιώς Τσάμπιονσιπ.

Επίσης διαθέτει και γυναικείο ποδοσφαιρικό σωματείο και θεωρείται ως μια από τις καλύτερες ομάδες της Αγγλίας καθώς κατέκτησε την ίδια χρόνια (2006-07) το πρωτάθλημα της Πρέμιερ Λίγκ.

Ιστορία
-------

Το πρώην όνομα της ομάδας δηλαδή Κόλτσεστερ Τάουν είχε για έδρα από το 1909 το Λέιερ Ρόουντ μέχρι το 1937. Από τότε άλλαξαν τα πάντα καινούργιοι παίκτες όπως είναι λογικό άλλαξαν το όνομα από Κόλτσεστερ Τάουν σε Κόλτσεστερ Γοιυνάιτεντ και γήπεδο το Δημοτικό Στάδιο της πόλης. Από το 1937 έχει το συγκεκριμένο γήπεδο.Το 1947-48 έφτασε στον πέμπτο γύρο αφού νίκησε ομάδες όπως την Χάντερσφιλντ Τάουν, την Ρέξαμ και την Μπράντφορντ αλλά έχασε από την Μπλάκπουλ. Το 1950 ανέβηκε η ψυχολογία της ομάδας κατακτώντας τις θέσεις 3 και 4.Το 1990 όμως έπεσε η ψυχολογία και έπεσε στην Λιγκ Του και στην Κόνφερενς όμως το 1991 & 1992 πήρε τον τίτλο της Κόνφερενς και το 1992 τον τίτλο της Λιγκ Του.Το 1996-97 έχασε την άνοδο της στην Τσάμπιονσιπ χάνοντας την δεύτερη θέση για έναν πόντο. Εως το 2006 ήταν στην Λιγκ Του. Το 2006-07 βγήκε δεύτερη και ανέβηκε στην Τσάμπιονσιπ.Την σεζόν 2007-08 έπεσε πάλι στην Λιγκ Ουάν και το 2008-09 τερμάτισε 12η. Τη σεζόν 2009-2010 τερμάτισε στην 8η θέση.

Αντιπαλότητες
-------------

Η Μεγαλύτερη Αντιπαλότητα είναι αυτή της Σάουθεντ Γιουνάιτεντ. Στα μεταξύ τους ματς έχει η Σάουθεντ 29 νίκες και η Κόλτσεστερ 23. Η επόμενη αντιπαλότητα της είναι αυτή με την Ίπσουιτς Τάουν. Η πιο καινούργια αντιπαλότητα της είναι με την Νόργουιτς όπου έχασε από την Κόλτσεστερ με 7-1. Όμως η Νόργουιτς ανέβηκε στην Τσάμπιονσιπ. Η τελευταία αντιπαλότητα της είναι με την Γουίκομπ Γουόντερς.

Ρεκόρ
-----

Η Μεγαλύτερη νίκη της Κόλτσεστερ ήταν με αντίπαλο την Μπράντφορντ νικώντας με 9-1.Η Μεγαλύτερη ήττα ήταν με 8-0 από την Λόυτον Οριεντ το 1988.

Στάδιο
------

Το στάδιο της Ομάδας είναι το Δημοτικό Στάδιο του Κόλτσεστερ με 10.084 θέσεις. Στις 16 Ιανουαρίου του 2010 το ματς εντός έδρας με αντίπαλο την Νόργουϊιτς συγκέντρωσε 10.064 θεατές. Το στάδιο έχει και τα ονόματα Κούκο Τάουν και Γουέστον Χόουμς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κόλτσεστερ Γιουνάιτεντ** |

* Επίσημος ιστότοπος

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ποδόσφαιρο
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 150355767
* LCCN: nb2007021535

 |

 |
Ο **Κάρολος**, σουηδ. Carl (10 Ιανουαρίου 1911 - 27 Ιουνίου 2003) από τον Οίκος των Μπερναντότ ήταν δούκας του Έστεγκετλαντ στη Σουηδία.

Ο Κάρολος δούκας του Έστεργκετλαντ, μετέπειτα πρίγκιπας Μπερναντότ, αριστερά η πρώτη του σύζυγος Έλσα φον Ρόζεν και δεξιά η Φλόρενς Στέφενς.

Βιογραφία
---------

Ο Κάρολος-Γουσταύος-Όσκαρ-Φρειδερίκος-Χριστιανός ήταν ο μόνος γιος του Καρόλου δούκα του Βέστεργκετλαντ και της Ίνγκεμποργκ των Σ.Χ.Σ.Γκλύκσμπουρκ, κόρης του Φρειδερίκου Η΄ της Δανίας. Για να τον ξεχωρίσουν από τον ομώνυμο πατέρα του, τον αποκαλούσαν Κάρολο τον νεότερο. Η αδελφή του Άστριντ ήταν σύζυγος του Λεοπόλδου Γ΄ του Βελγίου.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 ο Κάρολος και άλλοι κέρδισαν την εμπιστοσύνη της ηλικιωμένης Φλόρενς Στέφενς, μίας πλούσιας, κληρονόμου μεγάλων ιδιοκτησιών στο Χούσεμπυ, κοντά στο Βέκχε της Βόρειας Σουηδίας. Ένα περίπλοκο σύστημα συναλλαγών οδήγησε στην καταστροφή της Στέφενς και έγινε δίκη. Ο Κάρολος ομολόγησε, αλλά ο δικαστής έκρινε ότι δεν είχε εγκληματικό σκοπό και τον αθώωσε. Το σκάνδαλο έλαβε μεγάλη δημοσιότητα και ο Κάρολος έφυγε από τη χώρα για την Ισπανία. Εκεί πέρασε την υπόλοιπη ζωή του, ώσπου απεβίωσε στη Μάλαγα.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1937 την Έλσα φον Ρόζεν (1904-1991), κόρη του κόμη φον Ρόζεν και χήρα. Επειδή ο γάμος ήταν μοργανατικός, ο Κάρολος παραιτήθηκε του δικαιώματος διαδοχής και του τίτλου του. Τότε ο Λεοπόλδος Γ΄ του απένειμε τον τίτλο του πρίγκιπα Μπερναντότ και τον τίτλο του κόμη για τους απογόνους του. Το ζεύγος είχε τέκνο:

* Μαντελέιν γενν. 1938, κόμισσα Μπερναντότ.

Ο Κάρολος το 1951 διαζεύχθηκε την Έλσα και το 1954 έκανε δεύτερο γάμο με την Ανν-Μαργκαρέτα Λάρσσον (1921-1975) στη Σουηδία. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Το 1961 διαζεύχθηκε την Έλσα και το 1978 νυμφεύτηκε για τρίτη φορά την Κριστίνε Ρίβελσρουντ (1932-2014) στο Μαρόκο. Δεν είχαν τέκνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 177297643.
2. 1 2 3  p10338.htm#i103377. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Prince Carl Bernadotte στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 19653183
* ISNI: 0000 0000 5482 5105
* GND: 1053046790
* SELIBR: 220719
* BNF: cb177297643 (data)

 |

 |
Νόμισμα των 50 λιτρών της περιόδου του Αγαθοκλή, τύπος Φιλίππειου, επιγραφή *ΣΥΡΑΚΟΣΙΩΝ*, 317-311 π.Χ.
Η **λίτρα** ήταν μικρών διαστάσεων αργυρό νόμισμα των αρχαίων ελληνικών αποικιών στη Μεγάλη Ελλάδα, και ειδικά των αποικιών στη Σικελία.

Περιγραφή
---------

Λίτρα της Κατάνης στη Σικελία, επιγραφή *ΑΙΤΝΑΙ*, 476-461 π.Χ.Ως νόμισμα, είχε ίδια αξία με τον οβολό και το βάρος της (0,87 γρ.) ισοδυναμούσε με το 1/3 της ρωμαϊκής λίβρας, και ήταν ίσο με το 1/5 της δραχμής.

Οι υποδιαιρέσεις του νομίσματος διακρίνονταν σε όνκια (ουγγιές) και ήταν:

* Δεκόνκιο
* Ημίλιτρο (1/2)
* Πεντόνκιο
* Τριάς (1/3)
* Τετράς (1/4)
* Εξάς (1/6)

ενώ υπήρχαν και πολλαπλάσια του νομίσματος όπως τα πεντάλιτρα, δεκάλιτρα και πενηντάλιτρα.

Μετά τη δυναστεία των Δεινομενιδών στις Συρακούσες, το νόμισμα έγινε πλέον χάλκινο και είχε βάρος 16 γραμμαρίων. Αργότερα κατά την εποχή του Διονυσίου Α´ ο οποίος αύξησε την ισοτιμία του εκδιδόμενου νομίσματος προκειμένου να καλύψει πολεμικά έξοδα, η αξία της λίτρας διπλασιάστηκε και έγινε ίσης αξίας με τους στατήρες, ενθαρρύνοντας την κυκλοφορία των κορινθιακών στατήρων στη Σικελία και τη Μεγάλη Ελλάδα. Κατά την ηγεμονία του κόπηκαν νομίσματα λίτρας με την παράσταση της Αθηνάς, κατά τα πρότυπα των κορινθιακών νομισμάτων, ενώ στην άλλη πλευρά υπήρχε η παράσταση ιππόκαμπου, ενώ σε άλλα νομίσματα υπήρχε παράσταση δελφινιών.

Άλλες χρήσεις
-------------

Το νόμισμα συνέχισε να χρησιμοποιείται κατά αραιά χρονικά διαστήματα, έως και την εποχή του Βασιλείου των δύο Σικελιών στις αρχές του 19ου αιώνα.

Υπάρχει επίσης αναφορά του νομίσματος στο Ταλμούδ, όπου η λίτρα ως μονάδα βάρους ισούται με 60 σέκελ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  William Smith, επιμ. (1845). *A Dictionary of Greek and Roman Antiquities* (3rd American έκδοση). New York: Harper & Brothers. σελ. 594. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2011.
2. 1 2  Stumpf, Gerd. «Litra». *Brill's New Pauly*. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2011. (απαιτείται συνδρομή)
3. ↑  Robert Ross Holloway, *Archeologia della Sicilia antica*, Linguaglossa, 1923.
4. ↑  Afán de Rivera (1843: 283)
5. ↑  Ettinger, Yair (9 September 2011). «'Torah archaeology' sheds light on ancient Talmudic dispute». Haaretz.. Ανακτήθηκε στις 9 September 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λίτρα (νόμισμα)** |

* Σταθμητικοί νομισματικοί κανόνες Σικελίας - coinsmania.gr
Το **Κάστρο του Ακακίου** (τουρκικά: *Akaki Kalesi*), επίσης γνωστό ως **Πύργος των Φράγκων**, είναι κάστρο στο Ακάκι στην κεντρική Κύπρο. Χρησίμευε ως καταφύγιο για τους βασιλιάδες της Κύπρου.

Ιστορία
-------

Το κάστρο βρίσκεται κοντά στο ομώνυμο χωριό, στα μισά του δρόμου μεταξύ της Λευκωσίας και του κόλπου της Μόρφου. Το 1191, ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος κατέλαβε τη Κύπρο κατά τη διάρκεια της εκστρατείας εναντίον του Ισαάκ Κομνηνού της Κύπρου. Ο Ριχάρδος στη συνέχεια πούλησε το νησί στους Ναΐτες Ιππότες, των οποίων η διακυβέρνηση τερματίστηκε μετά από μια εξέγερση στη Λευκωσία. Μετά η Κύπρος παραδόθηκε στον Γκυ των Λουζινιανών του Οίκου των Λουζινιάν. Μια περίοδος ειρήνης έληξε με το θάνατο του Ούγου Α΄ της Κύπρου το 1218. Ύστερα έγινε αγώνας για το ποιος θα κυβερνήσει το βασίλειο, οδηγώντας σε σύγκρουση του Οίκου του Ιμπελέν με τους τοπικούς υποστηρικτές του Φρειδερίκου Β΄, Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η άφιξη του Φρειδερίκου στη Λεμεσό το 1228 κλιμάκωσε τη σύγκρουση σε ανοιχτό πόλεμο. Στη συνέχεια, η κυριαρχία των Λουζινιάν διεκόπη από περιστασιακά πραξικοπήματα εντός της βασιλικής αυλής. Ένα τέτοιο πραξικόπημα έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ερρίκου Β΄ της Ιερουσαλήμ, ο οποίος ανατράπηκε από τον Αμαλρίκ, Άρχοντα της Τύρου και εξορίστηκε στο αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας. Μετά τον θάνατο του Αμαλρίκ το 1310, ο Ερρίκος επέστρεψε στην Κύπρο. Στη συνέχεια προχώρησε στη σύλληψη των υπευθύνων για την εξορία του. Μεταξύ των πιο φημισμένων ανταρτών ήταν ο Μπάλιαν Β΄ του Ιμπελέν Πρίγκιπας της Γαλιλαίας. Το ακίνητο του Μπαλιάν στο Ακάκι κατασχέθηκε και χτίστηκε κάστρο για να ενισχύσει την εξουσία του βασιλιά της περιοχής. Το Ακάκι παρέμεινε βασιλική κατοικία και περιγραφόταν ως αυλή. Για παράδειγμα, ο Πέτρος Α΄ της Κύπρου πέρασε αρκετές ημέρες στο κάστρο ενώ κυνηγούσε τον Ιανουάριο του 1369. Ο Ιάκωβος Β΄ της Κύπρου ομοίως χρησιμοποίησε το Ακάκι ως καταφύγιο για την πανούκλα που έπληξε τη Λευκωσία από το 1470 για το 1473.

Αρχιτεκτονική
-------------

Το κάστρο είναι κυρίως ερείπια σήμερα. Υπάρχει ένας κυλινδρικός πύργος πλάτους 3.5 μέτρων στο εσωτερικό του και με τείχη πάχους 1.1 μέτρων. Κατασκευασμένο από μεγάλους ογκόλιθους, ο πύργος κάποτε είχε δύο ή τρεις ορόφους, καθώς και ένα μικρό παράθυρο πάνω από τα ερείπια μιας εσωτερικής σκάλας. Το μικρό του μέγεθος, υποδηλώνει ότι θα μπορούσε να στεγάσει μέχρι τρία άτομα.

Βιβλιογραφία
------------

1. 1 2 3  Petre 2010.
2. ↑  Morelle 2014.

Παραπομπές
----------

* «Akaki Castle». *www.ksakaki.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2018.
* Morelle, Nicolas (2014). «The Castle of Kantara - a key to the evolution of active defense in the 13th century between the Eastern and the Western Worlds». *The Castle Studies Group Journal* (Castle Studies Group): 292–318.. Ανακτήθηκε στις 8 May 2017.
* Petre, James (2010). «Crusader Castles of Cyprus: The Fortifications of Cyprus Under the Lusignans 1191– 1489». *University of Cardiff Thesis* (University of Cardiff): 1–413.. Ανακτήθηκε στις 8 May 2017.
Ο **Καζιμίερζ Ταρουόβσκι** (*πολωνικά : Kazimierz Tarłowski*), ήταν Πολωνός αθλητής της αντισφαίρισης και του χόκεϊ επί πάγου.

Καριέρα στην αντισφαίριση
-------------------------

Στο πολωνικό πρωτάθλημα αντισφαίρισης το 1935 και το 1936 έχασε από τον Γιόζεφ Χέντμπα. Στον τελικό του 16ου πολωνικού εθνικού πρωταθλήματος το 1937 νίκησε τον Χέντμπα με 6-2, 6-1, 3- 6, και 6-1. Στις 20 Ιουλίου 1937 τιμωρήθηκε από την Πολωνική ομοσπονδία αντισφαίρισης μαζί με τον *Walenty Bratek* για 18 μήνες, δηλ. μέχρι τις 20 Ιανουαρίου 1939, για τη συμπεριφορά τους κατά τη διάρκεια αγώνα με Ρουμάνους παίκτες σε έναν αγώνα στο Chernivtsi, όπου και οι δύο βγήκαν στο γήπεδο μεθυσμένοι και χρησιμοποιούσαν χυδαίο λεξιλόγιο.

Στο κύπελλο Ντέιβις αγωνίστηκε με την Πολωνία το 1935, 1936 και το 1937 με ρεκόρ 5 νίκες και 4 ήττες.

Καριέρα στο χόκεϊ επί πάγου
---------------------------

Στο χόκεϊ έπαιξε, από την θέση του τερματοφύλακα,με την Πολωνία στο Παγκόσμιο κύπελλο του 1938.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *ATP website*. TE40. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2022.
2. ↑  Ślub Kazimierza Tarłowskiego z Ireną Chrzanowską
3. ↑  Tarłowski mistrzem Polski w tenisie-azeta Lwowska
4. ↑  Dyskwalifikacja Tarłowskiego i Bratka na półtora roku | czasopismo
5. ↑  Ο Ταρουόβσκι στο κύπελλο Ντέιβις
Η **Λαοδίκη** ήταν πριγκίπισσα του ελληνιστικού βασιλείου του Πόντου και βασίλισσα της Καππαδοκίας στο πλευρό του βασιλιά Αριαράθη ΣΤ΄. Γονείς της ήταν ο Μιθριδάτης Ε΄ του Πόντου και η σύζυγός του, Λαοδίκη ΣΤ΄. Αδελφός της ήταν ο διαβόητος βασιλιάς του Πόντου, Μιθριδάτης ΣΤ΄ ο Ευπάτωρ.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Το χέρι της Λαοδίκης δόθηκε στο βασιλιά της Καππαδοκίας, Αριαράθη Στ'. Ο Πόντος προχώρησε στην κίνηση αυτή αποσκοπώντας να προσαρτήσει τα εδάφη της χώρας στη δική του επικράτεια. Το ζεύγος απέκτησε δύο γιους, που έμειναν γνωστοί στην ιστορία ως Αριαράθης Ζ' και Αριαράθης Η'. Τελικά ο Αριαράθης δολοφονήθηκε με διαταγές του Μιθριδάτη Ευπάτορα, δια μέσου ενός ευγενούς, του Γόρδιου. 

Ο Μιθριδάτης σκόπευε να προσωρήσει ακόμη παραπέρα, θανατώνοντας και τους ανηιψιούς του. Το κενό εξουσίας που δημιούργησαν τα γεγονότα αυτά εκμεταλλεύτηκε ο βασιλιάς Νικομήδης Γ' της Βιθυνίας για να εισβάλλει στην Καππαδοκία. Από την πλευρά της η Λαοδίκή, φοβούμενη πως ο Μιθριδάτης είχε δυσοίωνα σχέδια για την ίδια και τα παιδιά της, συμμάχησε με τον Νικομήδη προχωρώντας μάλιστα σε γάμο μαζί του.

Ο Μιθριδάτης, οργισμένος με την εξέλιξη αυτή των πραγμάτων εξαπέλυσε επίθεση κατά της Καππαδοκίας, υποστηρίζοντας πως το μόνο που ήθελε ήταν να βοηθήσει την αδερφή του. Τελικά απέπεμψε τις δυνάμεις της Βιθυνίας από τη χώρα διατηρώντας για λίγο τη Λαοδίκη στο θρόνο. Σύντομα όμως, ανέβασε στο θρόνο έναν από τους γιους του, ο οποίος ήταν μόλις οκτώ ετών, συνεχίζοντας στην ουσία ο ίδιος να κυβερνά τη χώρα.

Οι κάτοικοι της Καππαδοκίας, αποπειράθηκαν τότε χωρίς αποτέλεσμα να τοποθετήσουν έναν από τους γιους της Λαοδίκης στο θρόνο. Βλέποντας τα γεγονότα αυτά και φοβούμενος πως η Βιθυνία θα γίνει ο επόμενος στόχος του Μιθριδάτη, ο Νικομήδης έστειλε στη Ρώμη έναν όμορφο νέο να διεκδικήσει το θρόνο της Καππαδοκίας, ισχυριζόμενος πως ήταν γιος του βασιλιά Αριαράθη, συμμάχου των Ρωμαίων. Τον συνόδεψε και η Λαοδίκη ώστε να υποστηρίξει ότι από τον Αριαράθη Στ' απέκτησε τρία παιδιά αντί για δύο. Τελικά η Σύγκλητος διαβλέποντας τις δολοπλοκίες των δύο βασιλέων απέσπασε την Καππαδοκία από το Μιθριδάτη και την Παφλαγονία από το Νικομήδη, προσφέροντας μάλιστα στους δύο λαούς την ελευθερία τους.

Πηγές
-----

* Ιουστίνος, *«Επιτομή της Ιστορίας του Πομπήιου Τρώγου»*

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Justinus, 38.1
2. ↑  Justinus, 38.2

Δείτε επίσης
------------

* Καππαδοκία
* Ελληνιστική περίοδος
Η **κωπηλατική βάση του Πλόβντιφ** (βουλγαρικά: *Гребна база Пловдив*‎) βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της πόλης Πλόβντιφ (Φιλιππούπολη) της Βουλγαρίας. Είναι μία από τις μεγαλύτερες κωπηλατικές εγκαταστάσεις των Βαλκανίων.

Εγκαινιάστηκε το 1988, έχει μόνιμες εγκαταστάσεις και μπορεί να φιλοξενήσει 8 προπονητικές και 7 αγωνιστικές διαδρομές. Ο στίβος της κωπηλατικής βάσης βρίσκεται παράλληλα στον παρακείμενο ποταμό Έβρο (Βουλγαρικά : Река Марица , προφέρεται Μαρίτσα) με μήκος 2.280 μ. , πλάτος 120 μ. και βάθος 3 μ. 

Έχει φιλοξενήσει τα Βαλκανικά Πρωταθλήματα του 1993;, 1997, 2002, 2007 και 2012 ενώ στο Πλόβντιφ φιλοξενήθηκε και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων του 1999. Το 2011 έγινε ανακαίνιση των υπόστεγων των κωπηλατών, των αποδυτηρίων, ενώ κατασκευάστηκε και νέα εξέδρα χωρητικότητας 800 θεατών. Τον Σεπτέμβριο του 2011 στις εγκαταστάσεις της κωπηλατικής βάσης του Πλόβντιβ πραγματοποιήθηκε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κωπηλασίας ανδρών και γυναικών.

* Κωπηλατική βάση του ΠλόβντιφΚωπηλατική βάση του Πλόβντιφ
* Κωπηλατικές εγκαταστάσειςΚωπηλατικές εγκαταστάσεις
* Η γέφυρα της κωπηλατικής βάσηςΗ γέφυρα της κωπηλατικής βάσης
*

Πηγές
-----

* 
* 
*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Κωπηλατική βάση του Πλόβντιφ από το Google Maps

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κωπηλατική βάση του Πλόβντιφ** |
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Λαοδάμας** αναφέρεται κυρίως ο γιος του Ετεοκλή και βασιλιάς των Θηβών κατά τον Πόλεμο των Επιγόνων. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι μετά τον θάνατο του Ετεοκλή ο Κρέοντας ανέλαβε την εξουσία ως κηδεμόνας του Λαοδάμαντα. Σύμφωνα με μία εκδοχή, ο Λαοδάμας πολέμησε προσωπικά κατά των Επιγόνων και σκότωσε τον Αιγιαλέα, αλλά σκοτώθηκε και ο ίδιος από τον Αλκμέωνα. Κατά άλλη εκδοχή όμως, ο Λαοδάμας επέζησε του πολέμου αυτού και μετά την πτώση των Θηβών πήρε μαζί του όσους ήθελε από τους Θηβαίους και την επόμενη νύχτα ανεχώρησε προς την Ιλλυρία ή προς την Εστιαία. Η ομάδα αυτή διαχωρίσθηκε και το ένα τμήμα της, με επικεφαλής τον ίδιο τον Λαοδάμαντα, έφθασε στη Θεσσαλία, όπου κατέλαβε ένα βουνό, την Ομόλη.

Μία μεμονωμένη παράδοση αναφέρει ότι ο Λαοδάμας έκαψε ζωντανές την Αντιγόνη και την Ισμήνη μέσα στο ιερό της Ήρας, όπου είχαν καταφύγει μετά την ανακάλυψη της ταφής του Πολυνείκη από αυτές.

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 567

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ηγεμόνες της αρχαίας Θήβας |
| --- |
|  |
| Βασιλείς | 
* Κάλυδνος
* Κάδμος
* Πενθέας
* Πολύδωρος
* Νυκτέας
* Λύκος (βασιλιάς)
* Λάβδακος
* Λύκος (βασιλιάς)
* Αμφίονας και Ζήθος
* Λάιος
* Κρέοντας
* Οιδίποδας
* Πολυνείκης
* Ετεοκλής
* Κρέοντας
* Λύκος (βασιλιάς)
* Λαοδάμας
* Θέρσανδρος
* Πηνέλεως
* Τισαμενός
* Αυτεσίωνας
* Δαμασίχθονας
* Πτολεμαίος
* Ξάνθος
 |

 |

1. ↑  «Лаодам» (Ρωσικά)
Ο **Καθεδρικός της Τίμιας Ζώνης στη Χομς** (στα αραβικά: كاتدرائية السيدة العذراء أم الزنار‎, εν συντομία كنيسة أم الزنار; Um az-Zinnar) ανήκει στη Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία και αποτελεί την έδρα της Συριακής Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής της Χομς και της Χάμα. Στον ναός φυλάσσεται τμήμα της Τίμιας Ζώνης της Παναγίας. 

Ο ναός χρονολογείται στα μέσα του 9ου αιώνα. Στο μέρος που είναι χτισμένος πιστεύεται ότι υπήρχε παλαιότερα άλλος χριστιανικός ναός του 1ου αιώνα ενώ σύμφωνα με τον Ross Burns η σημερινή εκκλησία πιθανώς είναι χτισμένη πάνω σε βυζαντινά θεμέλια. 

Η εκκλησία έπαθε μεγάλες ζημιές το 2011 -2012 (που αποκαταστάθηκαν αργότερα από τους πιστούς) κατά τη διάρκεια συγκρούσεων των Συριακών Ενόπλων Δυνάμεων με ένοπλες δυνάμεις της αντιπολίτευσης, κατά τον Συριακό Εμφύλιο Πόλεμο. ,

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  , σελ. 155,171
3. ↑
4. ↑
Για άλλες πόλεις με το ίδιο όνομα, δείτε: Λαοδίκεια.  
Την **Λαοδίκεια της Περσίδος** (νότιο Ιράν), αναφέρει ο Πλίνιος. Αμέσως μετά ο Ρωμαίος ιστορικός αναφέρει την Περσέπολη, άρα η εν λόγω πόλη βρισκόταν στην ανατολική Περσίδα κοντά στα σύνορα με την Καρμανία. Λογικά ο ιδρυτής της θα ήταν ο Αντίοχος Α' Σωτήρ για να τιμήσει την κόρη του Λαοδίκη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (VI,26)*in extremis finibus* (προς το μέρος της γειτονικής Καρμανίας) *Laodiceam ab Antiocho conditam*

Πηγές
-----

* Johann Gustav Droysen *Ιστορία των Επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου*, εκδ. ελεύθερη σκέψις.
* Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου *Ιστορία του ελληνικού έθνους*.
Συντεταγμένες: 53°14′3.98″N 0°32′10.00″W﻿ / ﻿53.2344389°N 0.5361111°W﻿ / 53.2344389; -0.5361111

Ο **καθεδρικός ναός του Λίνκολν** (ή **Καθεδρικός Ναός της Ευλογημένης Παναγίας του Λίνκολν**) είναι καθεδρικός ναός Βαθμού Ι που βρίσκεται στο Λίνκολν της Αγγλίας και είναι η έδρα του Αγγλικανού Επισκόπου του Λίνκολν. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1072 και συνεχίστηκε σε διάφορες φάσεις κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Όπως πολλοί από τους μεσαιωνικούς καθεδρικούς ναούς της Αγγλίας, χτίστηκε σε πρώιμο γοτθικό ρυθμό.

Μερικοί ιστορικοί ισχυρίζονται ότι είναι το ψηλότερο κτήριο στον κόσμο μετά την ολοκλήρωση του κεντρικού οβελού το 1311 που έφτανε τα 160 μέτρα ύψος, αν και αυτό αμφισβητείται. Ήταν το πρώτο κτίριο που έλαβε αυτόν τον τίτλο μετά τη Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας και το κράτησε για 238 χρόνια έως ότου ο οβελός κατέρρευσε το 1548 και δεν ξαναχτίστηκε. Αν το κεντρικό κωδωνοστάσιο παρέμενε άθικτο, ο καθεδρικός ναός του Λίνκολν θα παρέμενε το ψηλότερο κτίσμα στον κόσμο μέχρι την ολοκλήρωση του Μνημείου του Ουάσιγκτον το 1884. Για εκατοντάδες χρόνια ο καθεδρικός ναός κρατούσε ένα από τα τέσσερα εναπομείναντα αντίγραφα της αρχικής Magna Carta, που τώρα φυλλίζονται με ασφάλεια στο Κάστρο του Λίνκολν. Ο καθεδρικός ναός είναι ο μεγαλύτερος στο Ηνωμένο Βασίλειο σε εμβαδόν με περίπου 5.000 τετραγωνικά μέτρα, μετά τον καθεδρικό του Λίβερπουλ, τον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου και το Γιορκ Μίνστερ. Ο βικτωριανός συγγραφέας Τζον Ράσκιν δήλωσε: «Πάντα υποστήριζα ότι ο καθεδρικός ναός του Λίνκολν είναι το πιο πολύτιμο αρχιτεκτονικό κομμάτι στα βρετανικά νησιά και σε γενικές γραμμές από οποιουσδήποτε άλλους καθεδρικούς ναούς έχουμε».

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 7612. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 11  Μαρτίου 2021.
3. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 7612. Ανακτήθηκε στις 30  Ιουλίου 2018.
4. ↑  Mary Jane Taber (1905), *The cathedrals of England: an account of some of their distinguishing characteristics*, p.100.
5. ↑  «Lincoln Cathedral — History». The Dean and Chapter of Lincoln Cathedral. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2018. Between 1307 and 1311 the central tower was raised to its present height. Then around 1370 to 1400 the western towers were heightened. All three towers had spires until 1548 when the central tower's spire blew down.
6. ↑  «Floorplan - Lincoln Cathedral». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2018.
7. ↑  «Lincoln Cathedral - Guide | Cathedrals Plus». *www.cathedralsplus.org.uk*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2021.
Συντεταγμένες: 38°11′27.6″N 32°22′28.2″E﻿ / ﻿38.191000°N 32.374500°E﻿ / 38.191000; 32.374500

Για άλλες πόλεις με το ίδιο όνομα, δείτε: Λαοδίκεια.  
Η **Λαοδίκεια η Κατακεκαυμένη** ήταν αποικία του Σελεύκου Α΄ του Νικάτορος κοντά στα σύνορα Λυκαονίας - Πισιδίας. Ήταν γνωστή στους Ρωμαίους ως **Λαοδίκεια Κομβούστα** (Laodicea Combusta) και ως **Κλαυδιολαοδίκεια** (Claudiolaodicea). Βρίσκεται στη σημερινή Λαντίκ (Ladik) της επαρχίας Ικονίου της ασιατικής Τουρκίας. 

Ήταν μια από τις πέντε Λαοδίκειες του Σελεύκου, προς τιμήν της μητέρας του Λαοδίκης. Το προσωνύμιό της οφείλει στο γεγονός ότι κτίστηκε σε ηφαιστειακή περιοχή, γεγονός που δεν αποδέχεται ο Χάμιλτον. Κατά μιαν άλλη εκδοχή η πόλη καταστράφηκε από πυρκαγιά και ξανακτίστηκε με το διακριτικό της προσωνύμιο. Βρισκόταν στα βορειοδυτικά του Ικονίου, επί υψηλής οδού που οδηγούσε από τα ιωνικά παράλια στην Μελιτηνή του Ευφράτη. Πάντως ενώ κάποιοι μελετητές την τοποθετούσαν πότε στην Πισιδία, πότε στην Λυκαονία, ο Κλαύδιος Πτολεμαίος την έθετε στην Γαλατία. Οι διαφορές εξηγούνται από το ότι τα εδάφη αυξομειώνονταν σε έκταση, ώστε πότε ανήκε στην Πισιδία πότε στην Λυκαονία. 

Στη σημερινή πόλη Λαντίκ έχουν ανακαλυφθεί πολυάριθμα θραύσματα αρχιτεκτονικής και γλυπτικής. Οι επισκέπτες του 19ου αιώνα περιέγραφαν διαζώματα, επιτύμβιες μαρμάρινες στήλες με κεφαλαία γράμματα, κορνίζες, καθώς και βωμούς διάσπαρτους στους δρόμους, ανάμεσα στα σπίτια και θαμμένα στο έδαφος. Επί αυτοκρατορίας του Κλαυδίου ονομάστηκε *Κλαυδιολαοδίκεια*, ενώ νομίσματα ήλθαν στο φως από την εποχή του Τίτου και του Δομιτιανού.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λαοδίκεια η Κατακεκαυμένη** |

* Johann Gustav Droysen *Ιστορία των Επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου*, εκδ. ελεύθερη σκέψις.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Τουρκία
 |

 |