recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η Γιουκί νο Κάτα και ο σύζυγός της υπερασπίζονται το κάστρο Ανότσου..
Η **Γιουκί νο Κάτα** (ゆきの方) ή **Ογιούκι** (おゆき), ήταν Γιαπωνέζα πολεμίστρια ( Onna-musha) από την περίοδο Σενγκόκου. Ήταν παντρεμένη με τον Τομίτα Νομπουτάκα, έναν αξιωματικό του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι. Η γέννηση και ο θάνατός της δεν καταγράφονται. Παρουσιαζόμενη στα τρέχοντα αρχεία ως όμορφη και εξαιρετικά ικανή πολεμίστρια, υπερασπίστηκε το κάστρο Ανότσου στη μάχη της Σεκιγκαχάρα.

Μάχη του κάστρου Ανότσου
------------------------

 Πύργος του κάστρου Ανότσου.
Η Γιουκί νο Κάτα και ο Νομπουτάκα τάχθηκαν στο πλευρό του Τοκουγκάβα Ιεγιάσου από τον Ανατολικό Στρατό, όταν η Ιαπωνία ήταν προετοιμασμένη για την εκστρατεία Σεκιγκαχάρα. Ο Νομπουτάκα και οι δυνάμεις του κλήθηκαν για να βοηθήσουν τον Ιεγιάσου να τιμωρήσει τον Ουεσούγκι Καγκεκάτσου καθώς ο Ισίντα Μιτσουνάρι ετοιμαζόταν να επιτεθεί στους δυτικούς δρόμους προς το Έντο, το οχυρό του Ιεγιάσου. Το κάστρο Ανότσου ήταν ακριβώς κατά μήκος του μονοπατιού του Δυτικού Στρατού προς τον Ιεγιάσου, έτσι η Γιουκί νο Κάτα πήρε το προβάδισμα στην υπεράσπιση του κάστρου. Δεδομένου ότι το κάστρο της υποτίθεται ότι ήταν ένα από τα πρώτα, που δέχθηκαν επίθεση κατά τη διάρκεια της εκστρατείας, η Γιουκί νο Κάτα οπλίστηκε, πήγε στα τείχη του κάστρου και κάλεσε τους υπόλοιπους στρατιώτες στον πόλεμο.

Όταν έμαθε τις κινήσεις του Μιτσουνάρι, ο Νομπουτάκα έσπευσε πίσω, για να προστατεύσει το κάστρο του Ανότσου αλλά τον καθυστέρησε ο Κούκι Γιοσιτάκα. Έφτασε εγκαίρως πριν οι δυτικές δυνάμεις με επικεφαλής τους Μόρι Τερουμότο, Τσοσοκάμπε Μοριτσίκα και Ναμπεσίμα Κατσουσίγκε φτάσουν στο Ανότσου. Οπλισμένοι με μόνο 1.700 στρατιώτες, η Γιουκί νο Κάτα και οι σύμμαχοί τους αμύνθηκαν ενάντια στη δύναμη της δυτικής συμμαχίας των 30.000. Η μάχη ξεκίνησε επίσημα την 1η Οκτωβρίου 1600.

Παρόλο που οι 1300 υπερασπιστές προέβαλαν μια σκληρή άμυνα, οι 30.000 επιτιθέμενοι έκαψαν σε μεγάλο βαθμό το κάστρο γύρω τους. Στον πυρετό της μάχης, ο Νομπουτάκα αποκόπηκε από τους συμμάχους του στην καταδίωξη ενός τραυματισμένου αξιωματικού του εχθρού. Για να σώσει τον σύζυγό της, η Γιουκί νο Κάτα έδιωξε μερικούς από τους αντίπαλους στρατιώτες χρησιμοποιώντας μια ναγκινάτα. Τόσο μεγάλη ήταν η επίθεσή της που ο εχθρός την μπέρδεψε με έναν επίσημο πολεμιστή σαμουράι, μόνο έναν με πολύ ανοιχτόχρωμο πρόσωπο. Έχοντας σώσει τον Νομπουτάκα, οι δυνάμεις τους αποσύρθηκαν πίσω στο κάστρο για τη νύχτα, που ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις. Ο Τερουμότο επέτρεψε στους αμυνόμενους να φύγουν τη νύχτα από σεβασμό για τη γενναιότητά τους ενάντια σε τέτοιες συντριπτικές πιθανότητες.

Η φυλή Τομίτα ανταμείφθηκε για την πίστη της από το σογκουνάτο Τοκουγκάβα και τους δόθηκε αύξηση των εσόδων και ανοικοδόμησαν τμήματα του κάστρου μέχρι τη στιγμή που μεταφέρθηκαν στον τομέα Ουβατζίμα στην επαρχία Ιγιό το 1608. Η Γιουκί νο Κάτα δεν αναφέρεται πλέον στα ιστορικά αρχεία, αφού ο Ιεγιάσου νίκησε τον Μιτσουνάρι στη Σεκιγκαχάρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Turnbull, Stephen (20 Ιανουαρίου 2012). *Samurai Women 1184–1877* (στα Αγγλικά). Bloomsbury Publishing. ISBN 9781780963334.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιαπωνία
 |

 |
Ο **Αϊούλφ** ή **Αγιβούλφ**, λατιν.: *Aioulf* ή *Agiwulf*, (απεβ. τον Ιούνιο του 457) ήταν ένας σκοτεινός βασιλιάς της Γαλισίας από το 456. Το 448, μετά από οκτώ χρόνια αιχμαλωσίας, ο Ρωμαίος πρέσβης Censorius εκτελέστηκε από έναν **Aγιούλφ** στη Σεβίλλη (*Hispalis*). Αυτός ο Αγιούλφ έχει ταυτιστεί μερικές φορές με τον Aϊούλφ.

Βιογραφία
---------

Σύμφωνα με τον τοπικό και χρονικογράφο της εποχής Υδάτιο, μετά την λεηλασία της Μπράγκα και την εκτέλεση του Ρεχίαρ προηγούμενου βασιλιά των Σουηβών, από τους Βησιγότθους, ο Γότθος βασιλιάς, Θεοδώριχος Β΄, οδήγησε τον στρατό του νότια στη Λουζιτανία, ενώ ένας από τους διοικητές του, Aϊούλφ, τον εγκατέλειψε και έμεινε πίσω στη Γαλισία, ελπίζοντας να γίνει βασιλιάς των Σουηβών εκεί. 

Ωστόσο, ο μεταγενέστερος, Παννόνιος ιστορικός Ιορδάνης καταγράφει ότι ο Aϊούλφ ήταν ένας Βάρνικ c*lients* (ακόλουθος) του Θεοδώριχου Β΄, που διορίστηκε από τον βασιλιά για να διαχειρίζεται τους Σουηβούς και ο οποίος, έχοντας προκληθεί από τους ίδιους τους Σουηβούς, προσπάθησε να γίνει βασιλιάς, αλλά ηττήθηκε από τον στρατό του Θεοδώριχου Β΄ από την πρώτη συμπλοκή, συνελήφθη και εκτελέστηκε.  Σύμφωνα με τον E. A. Thompson, ο Ιορδάνης είναι λιγότερο αξιόπιστος από τον Υδάτιο για τρεις λόγους: έζησε πιο μακριά τόσο χρονικά, όσο και χωρικά από γεγονότα στη Γαλισία, το ιστορικό του για την ακρίβεια είναι λιγότερο αξιόπιστο και η προκατάληψή του για τους Γότθους τον οδήγησε να κάνει τον άπιστο Aϊούλφ έναν Βάρνι και να εμπλέξουν τους ίδιους τους Σουηβούς στην πράξη της προδοσίας του Θεοδώριχου Β΄.  Πιο σημαντικά, ωστόσο, ο Ιορδάνης αναφέρει ότι οι Σουηβοί επίσκοποι χαιρετίστηκαν από τον Θεόδωρο «με την ευλάβεια λόγω επισκοπικού βαθμού (*pontificali reverentia*)», έναν αναχρονισμό που θεωρεί ότι οι Σουηβοί ήταν ειδωλολάτρες το 457. 

Μετά τον Aϊούλφ, οι Σουηβοί επέλεξαν τον Ρεμισμούνδ για βασιλιά τους, που έγινε δεκτός από τον Θεοδώριχο Β΄.

Πηγές
-----

* Thompson, E. A. "The Conversion of the Spanish Suevi to Catholicism." *Visigothic Spain: New Approaches*. ed. Edward James. Oxford: Oxford University Press, 1980. (ISBN 0-19-822543-1).
* Thompson, E. A. "The End of Roman Spain: Part II." *Nottingham Mediaeval Studies*, xxi (1977), pp. 3–31. Reprinted as "The Suevic Kingdom of Galicia" in *Romans and Barbarians: The Decline of the Western Empire*. Madison: University of Wisconsin Press, 1982. pp. 161–187. (ISBN 0-299-08700-X).

Σημειώσεις
----------

1. ↑  «Diccionario biográfico español» (Ισπανικά) Real Academia de la Historia. 2011. 7822/agiulfo.
2. ↑  Thompson, "The Suevic Kingdom of Galicia," 298 n40.
3. 1 2 3  Thompson, "The Suevic Kingdom of Galicia," 168.
4. ↑  Thompson, "The Suevic Kingdom of Galicia," 169.
Το σήμα του Αυτοκινητοδρόμου 3.
Ο **αυτοκινητόδρομος Α3** (κροατικά: Autocesta A3‎) είναι ένας κύριος αυτοκινητόδρομος της Κροατίας με μήκος 306,5 χλμ. Ο αυτοκινητόδρομος ενώνει το Ζάγκρεμπ, την πρωτεύουσα της χώρας, με την περιοχή της Σλαβονίας και μια σειρά πόλεων κατά μήκος του ποταμού Σάβου. Είναι ένας κομβικός διάδρομος από το ανατολικό προς το δυτικό τμήμα της χώρας και αποτελεί τμήμα του Πανευρωπαϊκός διάδρομος X!Πανευρωπαϊκού διαδρόμου X, χρησιμεύοντας για τις μεταφορές ανάμεσα στα Βαλκάνια και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πέρα από το Ζάγκρεμπ, όπου ο A3 αποτελεί σημαντικό κομμάτι της παράκαμψης του Ζάγκρεμπ, ο αυτοκινητόδρομος διέρχεται από αρκετές σημαντικές πόλεις της Κροατίας.

Αυτοκινητόδρομος έξι λωρίδων με ηχοφράγματα στα πλαϊνά τουΟ Α3 στο Σλαβόνσκι Μπροντ
Ο αυτοκινητόδρομος αποτελείται από δύο λωρίδες κυκλοφορίας και μία λωρίδα εκτάκτου ανάγκης σε κάθε κατεύθυνση με διαχωριστικό στη μέση του. Όλες οι διασταυρώσεις του Α3 είναι ανισόπεδες και ο αυτοκινητόδρομος αποτελείται από αρκετούς κόμβους μορφής τριφυλλιού και πεταλούδας στις διασταυρώσεις του με τέσσερεις άλλους αυτοκινητόδρομους, τους Α1, Α2, Α4 και Α5. Κατά μήκος του δρόμου υπάρχουν αρκετές γέφυρες και οχετοί αλλά όχι τούνελ μιας και διέρχεται από πεδιάδες. Η γέφυρα του ποταμού Σάβου είναι η σημαντικότερη κατασκευή στον Α3. Υπάρχουν 21 έξοδοι και 18 πάρκινγκ στον δρόμο. Σε μεγάλο τμήμα του δρόμου λειτουργούν διόδια με χιλιομετρική χρέωση ενώ σε ένα μικρότερο τμήμα του λειτουργούν διόδια με χρέωση ανά διέλευση. Τον Α3 διαχειρίζεται η εταιρεία Hrvatske autoceste (Χρβάτσκε άουτοτσέστε).

Η κατασκευή του αυτοκινητόδρομου ξεκίνησε το 1977 με την παράκαμψη του Ζάγκρεμπ, και συνεχίστηκε τη δεκαετία του '80 με τη διεύρυνση του αυτοκινητόδρομου δύο λωρίδων που προϋπήρχε ανάμεσα στο Ζάγκρεμπ και το Βελιγράδι. Η κατασκευή διεκόπη τη δεκαετία του '90 λόγω του πολέμου της Κροατίας και ξαναξεκίνησε το 1996. Η κατατασκευή του συνόλου της διαδρομής ολοκληρώθηκε το 2006. Αργότερα κατασκευάστηκαν νέες έξοδοι και πάρκινγκ. Το κόστος κατασκευής υπολογίζεται πως ήταν γύρω στα 7 δισεκατομμύρια κούνα (περίπου €986 εκατομμύρια).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Pravilnik o označavanju autocesta, njihove stacionaže, brojeva izlaza i prometnih čvorišta te naziva izlaza, prometnih čvorišta i odmorišta [Regulation on motorway markings, chainage, interchange/exit/rest area numbers and names]» (στα Croatian). *Narodne novine*. 6 Μαΐου 2003.. Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2010.
2. ↑  *Croatian Motorways*. Hrvatske autoceste. 2007. σελίδες 255–281. ISBN 978-953-7491-09-3. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 18 Φεβρουαρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2010.
3. ↑  «Zakon o javnim cestama [Public Roads Act]» (στα Croatian). *Narodne Novine*. December 14, 2004.. Ανακτήθηκε στις September 6, 2010.
4. ↑  «Overview of motorways and semi-motorways». HUKA. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2010.
5. ↑  «U prometu dionica Županja–Lipovac autoceste A3 [Županja–Lipovac section of the A3 motorway opens for traffic]» (στα Croatian). *Poslovni dnevnik*. 30 Ιουνίου 2006. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2011-09-30.. Ανακτήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2010.
Το άγαλμα του Γιουνούς Εμρέ στην Μπουγιουκτσέκμετζε, Κωνσταντινούπολη
Ο **Γιουνούς Εμρέ** (**Yunus Emre**) (1238; - 1320;) ήταν Τούρκος ποιητής και Σούφι μυστικιστής. Έχει ασκήσει τεράστια επίδραση στην Τουρκική λογοτεχνία, από τις μέρες του μέχρι σήμερα. Επειδή ο Γιουνούς Εμρέ, μετά τον Αχμέτ Γεσεβί και τον Σουλτάν Βελέντ, είναι ένας από τους πρώτους γνωστούς Τουρκόφωνους ποιητές που συνέθεσαν τα έργα τους στην καθομιλουμένη Τουρκική της εποχής και της περιοχής του και όχι στα Περσικά και τα Αραβικά, η έκφρασή του πλησιάζει τον λαϊκό λόγο των συγχρόνων του στην Κεντρική και Δυτική Ανατολία, που είναι επίσης η γλώσσα ενός αριθμού ανώνυμων παραδοσιακών ποιητών, παραδοσιακών τραγουδιών, παραμυθιών, γρίφων (*tekerlemeler*) και παροιμιών που έχουν φτάσει επίσης μέχρι τις μέρες μας. Όπως το Βιβλίο του Ντεντέ Κορκούτ, ένα παλαιότερο, ανώνυμο Κεντροασιατικό έπος, η Τουρκική παράδοση που ενέπνευσε τον Γιουνούς Εμρέ στην περιστασιακή χρήση των *tekerlemeler* ως ποιητικό τέχνασμα είχε φτάσει ως αυτόν και τους συγχρόνους του προφορικά και συνέχισε για κάποιο διάστημα να μην καταγράφεται.

Μετά τη Μογγολική εισβολή στην Ανατολία που διευκολύνθηκε από την ήττα των Σελτζούκων Τούρκων στην Μάχη του Κουσέ Νταγ το 1243, η Ισλαμική μυστικιστική λογοτεχνία αναπτύχθηκε στην Ανατολία, και ο Γιουνούς Εμρέ έγινε ένας από τους πλέον διακεκριμένους ποιητές της. Είναι ένας από τους πρώτους επώνυμους ποιητές που συνέθεσε εκτεταμένα στην Τουρκική γλώσσα, και τα ποιήματά του - παρότι είναι σχετικά απλά στην επιφάνεια- μαρτυρούν την ικανότητά του να περιγράφει αρκετά δυσκολονόητες μυστικιστικών εννοιών με καθαρό τρόπο. Παραμένει δημοφιλής σε αρκετές χώρες, από το Αζερμπαϊτζάν μέχρι τα Βαλκάνια, με επτά διαφορετικές και ευρέως εγκατεσπαρμένες τοποθεσίες να διεκδικούν τον τόπο της ταφής του εντός των ορίων τους. 

Τα ποιήματά του, γραμμένα εντός της παράδοσης της ανατολικής λαϊκής ποίησης, κυρίως αφορούν στην θεϊκή αγάπη και την ανθρώπινη μοίρα:

*Yunus'dürür benim adım*
*Gün geçtikçe artar odum*
*İki cihanda maksûdum*
*Bana seni gerek seni*
Γιουνούς Εμρέ είναι το όνομά μου
Η φωτιά μου μεγαλώνει μέρα με τη μέρα
Στους δύο κόσμους, ο στόχος μου είναι τούτος
Έσενα είναι που χρειάζομαι, Εσένα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Γαλλικά) *Babelio*. 140566.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 8  Φεβρουαρίου 2018.
3. ↑  www.worldatlas.com/webimage/countrys/asia/turkey/trfamous2.htm.
4. ↑  Édouard Roditi. "Western and Eastern Themes in the Poetry of Yunus Emre", *Journal of Comparative Poetics*, No. 5, The Mystical Dimension in Literature (Spring, 1985), p. 27
5. ↑  Cevdet Kudret. *Yunus Emre*. Ankara: İnkılâp Kitabevi, 2003. ISBN 975-10-2006-9, p. 58

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γιουνούς Εμρέ & Ανθρωπισμός

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 101718884
* **ΕΒΕ**: 75101
* LCCN: n80162682
* ISNI: 0000 0001 0332 1692
* GND: 119103982
* SELIBR: 321389
* SUDOC: 027201791
* BNF: cb11929542r (data)
* MusicBrainz: 48d12923-c94c-42d1-90a6-50860fac06b7
* NKC: jn20011019209
* ICCU: MODV218146
* BNE: XX1052616

 |

 |
Το **Αϊμουρές** (πορτογ. *Aimorés*, παλαιότερη ορθογραφία *Aymorés*) είναι πόλη και δήμος στην πολιτεία Minas Gerais της Βραζιλίας, με πληθυσμό 25.141 κατοίκους το έτος 2020. Το Αϊμουρές είναι κτισμένο στην κοιλάδα του Ρίου Ντόσε, 440 χιλιόμετρα ανατολικώς από την πρωτεύουσα της πολιτείας, τη μεγαλούπολη Μπέλο Οριζόντε. Ο δήμος έχει έκταση 1.348,91 τετραγωνικά χιλιόμετρα, από τα οποία μόλις τα 8,2 τετρ. χιλιόμετρα αντιστοιχούν στην αστική έκταση της πόλεως.

Η πόλη ιδρύθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1925. Στο Αϊμουρές γεννήθηκε ο φωτογράφος Σεμπαστιάο Σαλγκάδο. Η ονομασία προέρχεται, όπως και της γειτονικής χαμηλής οροσειράς Σέρα ντος Αϊμουρές, από την παλαιά τοπική φυλή Ινδιάνων, τους Αϊμόρους ή Μποτοκούντος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 15  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  www.ibge.gov.br/estatisticas/sociais/populacao/9103-estimativas-de-populacao.html.
3. ↑  *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελ. 725

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Άιμορές/Αϊμουρές» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελ. 774
Η **Αϊσέ Ερζάν** (τουρκικά: Ayşe Erzan, γεννημένος το 1949) είναι μια Τουρκάλα θεωρητική φυσικός.

Βιογραφία
---------

Η Αϊσέ Ερζάν γεννήθηκε το 1949 στην Άγκυρα. Μετά τις δευτεροβάθμιες σπουδές στην Κωνσταντινούπολη, η Ερζάν παρακολούθησε μαθήματα στο Κολλέγιο Μπριν Μάουρ στις ΗΠΑ, κερδίζοντας το πτυχίο της το 1970. Έλαβε το Διδακτορικό της στη φυσική από το Πανεπιστήμιο Στόουνι Μπρουκ το 1976.

Η Ερζάν επέστρεψε στην Άγκυρα, περνώντας ένα χρόνο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Μέσης Ανατολής ως μέλος του τμήματος φυσικής. Εντάχθηκε στο πολυτεχνείο της Κωνσταντινούπολης το 1977. Κατά το διάστημα αυτό εμπλεκόταν σε κινήματα ειρήνης και γυναικεία κινήματα. Μετά το τουρκικό πραξικόπημα του 1980, έφυγε από τη χώρα. Από το 1981 έως το 1990 η Ερζάν εργάστηκε και δίδαξε σε διάφορα ερευνητικά ιδρύματα και πανεπιστήμια. Από το 1981 ως το 1982 εργάστηκε στο Τμήμα Θεωρητικής Φυσικής του Πανεπιστημίου της Γενεύης. Από το 1982 έως το 1985 ήταν επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Πόρτο στην Πορτογαλία. Ήταν τότε μια Όμοια του "Αλεξάντερ φον Χούμπολτ" στο Τμήμα Θεωρητικής Φυσικής του Πανεπιστημίου του Μάρμπουργκ από το 1985 έως το 1987. Από το 1987 έως το 1990, εργάστηκε ως ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο του Χρόνινγεν. Η Ερζάν ήταν για σύντομο χρονικό διάστημα ερευνήτρια στο Διεθνές Κέντρο Θεωρητικής Φυσικής στην Τεργέστη πριν από την επιστροφή της στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης το 1990. Επίσης συνέχισε την έρευνα στο Ινστιτούτο Φεζά Γκιουρσέι.

Η Ερζάν έγινε συνεργάτιδα της Τουρκικής Ακαδημίας Επιστημών το 1995 και έγινε δεκτή ως πλήρες μέλος το 1997. Έλαβε το επιστημονικό βραβείο της TÜBITAK (Επιστημονικό και Τεχνολογικό Ερευνητικό Συμβούλιο της Τουρκίας) το ίδιο έτους. Η Ερζάν έλαβε το Βραβείο Γυναικών στις Επιστήμες L'Oréal-UNESCO το 2003 και το Βραβείο Ράμμαλ το 2009. Είναι μέλος της Παγκόσμιας Ακαδημίας Επιστημών και είναι μέλος των συντακτικών επιτροπών της Εφημερίδας της Στατιστικής Φυσικής και της Ευρωπαϊκής Εφημερίδας Φυσικής Β΄.

Αναφορές
--------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 5  Ιουλίου 2019.
2. ↑  www.gettyimages.pt/detail/fotografia-de-not%C3%ADcias/ayse-erzan-recipient-of-the-2003-loreal-unesco-fotografia-de-not%C3%ADcias/583567190.
3. ↑  www.aps.org/programs/honors/prizes/sakharov.cfm. Ανακτήθηκε στις 18  Φεβρουαρίου 2022.
4. ↑  «Ayşe Erzan». Palestine Academy for Science & Technology. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 2015.
5. ↑  Hahn-Koenig, Monica Anke. «Alumnae Profiles: Ayse Erzan, 'outstanding' scientist». Bryn Mawr Alumnae Bulletin. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 2015.
6. ↑  Hizlan, Doğan (9 March 2003). «Fizikçi» (στα Turkish). *Hürriyet*. .
7. ↑  «Rammal Award 2009». EuroScience. 10 Ιουλίου 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 28 Απριλίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Αϊσέ Ερζάν στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 166188204
* LCCN: n97046923
* ISNI: 0000 0001 1724 3939
* SUDOC: 076410714

 |

 |
Ο **Αϊμερίκ ντε Πεγκιλιάν** (*Aimeric de Peguilhan* ή *Aimery de Peguillan ή Pégulhan*) Πεγκιλάν, περ. 1170 - Λομβαρδία ; περ. 1230), ήταν Οξιτανός τροβαδούρος, από τους σημαντικότερους του Μεσαίωνα.

Γεννήθηκε στο Πεγκιλάν της -σημερινής- Γασκώνης, ιστορικής περιοχής της Ν. Γαλλίας, κοντά στα ισπανικά σύνορα. Ωστόσο, η γενέτειρά του αμφισβητείται και, από κάποιους ερευνητές, θεωρείται ότι γεννήθηκε στην Τουλούζη.  Καταγόταν από αστική οικογένεια και ο πατέρας του ήταν έμπορος υφασμάτων. Πρώτος πάτρονας του Αϊμερίκ υπήρξε ο κόμης της Τουλούζης, Ραϋμόνδος ο Ε’ (Raimon V) και, κατόπιν, ο γιος του Ραϋμόνδος ο ΣΤ’ (Raimon VI). Αναγκάστηκε να εκπατριστεί υπό την απειλή των εκκαθαρίσεων κατά θρησκευτικής αίρεσης των Αλβιγηνών (Albigensian) και πέρασε κάποιο χρονικό διάστημα στην Ισπανία. Κατόπιν, πήγε στη Λομβαρδία όπου βρισκόταν υπό των αρχόντων του Este και του Malaspina.  Εκεί έζησε την υπόλοιπη ζωή του, μένοντας πιστός στην αίρεση,  ή κατά άλλη εκδοχή επέστρεψε στην Τουλούζη για χάρη μιας κρυφής αγαπημένης του.

Είναι γνωστό ότι άφησε παρακαταθήκη τουλάχιστον πενήντα έργα, αλλά σώζεται η μουσική μόνον για έξι από αυτά:

* *Atressi• m pren com fai al jogador*
* *Cel que s'irais ni guerrej 'ab amor*
* *En Amor trop alques en que• m refraing*
* *En greu pantais m'a tengut longamen*
* *Per solatz d'autrui chan soven*
* *Qui la vi, en ditz*

Τα περισσότερα από τα έργα του ήταν απλά τραγούδια του καιρού του (*cansos*), προβηγκιανά *sirventés*, ερωτικά μοιρολόγια (*planhs*),  και λίγα πιο δεξιοτεχνικά *tensos* (γραμμένα μαζί με τους συγχρόνους του Sordello και Albertet de Sestaro).

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Paul de Roux: «Nouveau Dictionnaire des œuvres de tous les temps et tous les pays» (Γαλλικά) Éditions Robert Laffont. 1994. σελ. 28. ISBN-13 978-2-221-06888-5. ISBN-10 2-221-06888-2.
2. 1 2  (Γαλλικά) *Encyclopædia Universalis*. Encyclopædia Britannica Inc.. aimeric-de-peguilhan.
3. ↑  Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 4:472
4. ↑
5. ↑  Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 4:472
6. ↑  Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 4:472
7. ↑  Gaunt & Kay (1999), σελ. 279

Πηγές
-----

* «Λεξικό Μουσικής και Μουσικών» (Dictionary of Music and Musicians) του George Grove, D.C.L (Oxford, 1880)
* *Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα*, εκδ. 1981, 1996 (ΠΛΜ)
* Gaunt, Simon, and Kay, Sarah (edd.) The Troubadours: An Introduction. Cambridge: Cambridge University Press, 1999.ISBN 0-521-57473-0.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 305127232
* **Europeana**: agent/base/149036
* LCCN: n84148400
* ISNI: 0000 0000 6595 5060
* GND: 102419329
* SUDOC: 156893703
* BNF: cb13954749d (data)
* MusicBrainz: f4706f33-80f4-4318-8dc6-21f05d740d9b
* ICCU: TO0V166745
* BNE: XX1584269

 |

 |
Βασιλικές, ευγενείς και   
ιπποτικές τάξεις| Coronet of mediatised prince of the HRE |
| Αυτοκράτορας |
| Βασιλιάς |
| Αρχιδούκας |
| Μέγας Πρίγκιπας Μέγας Δούκας |
| Πρίγκιπας / Ινφάντες |
| Δούκας |
| Κυρίαρχος Πρίγκιπας / Φυρστ |
| Μαρκήσιος /  Μαργράβος / Λαντγράβος /  Παλατινός κόμης |
| Κόμης / Ερλ |
| Υποκόμης / Βιντάμ |
| Βαρόνος |
| Βαρονέτος Κληρονομικός Ιππότης |
| Ιππότης |
| Εσκουάιρ |
| Τζέντλεμαν |
| π • σ • ε
 |

Ο Οκταβιανός Αύγουστος, ο πρώτος αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Ένας **αυτοκράτορας** είναι ένας Μονάρχης, και συνήθως η κυρίαρχη εξουσία μιας Αυτοκρατορίας ή άλλου είδους αυτοκρατορικής σφαίρας. Οι αυτοκράτορες γενικά αναγνωρίζονται ως η υψηλότερη μοναρχική τιμή και αξία, ξεπερνώντας τους βασιλιάδες. Στην Ευρώπη, ο τίτλος του Αυτοκράτορα χρησιμοποιείται από τον Μεσαίωνα, που θεωρείται εκείνη την εποχή ισότιμος ή σχεδόν ίσος με την αξιοπρέπεια του Πάπα λόγω της θέσης του τελευταίου ως ορατού αρχηγού της Εκκλησίας και πνευματικού ηγέτη του Καθολικού τμήματος της Δυτικής Ευρώπης.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ian Mladjov's site at University of Michigan[*νεκρός σύνδεσμος*]:
	+ Monarchs (chronology and genealogy)
	+ Monarchs (more genealogy)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85042835
* GND: 4114123-4
* BNF: cb11954086d (data)

 |

 |
Η διαδρομή του Μ4 στον χάρτη της Ρωσίας (ο Μ4 είναι με κόκκινο)
Ο Αυτοκινητόδρομος "Ντον" στα νοτιοανατολικά του Βορόνεζ, Νοέμβριος 2008
Ο **Ομοσπονδιακός Αυτοκινητόδρομος M-4 "Ντον"** (ρωσικά: Федеральная автомобильная дорога M4, Φεντεράλναϊα αβτομομπίλανγια νταρόγκα Μ4) είναι οδός ταχείας κυκλοφορίας, μείζονος σημασίας για τη Ρωσία. Συνδέει τη Μόσχα, το Βορόνεζ, το Ροστόφ επί του Ντον και το Κράσνονταρ. Το συνολικό μήκος του αυτοκινητοδρόμου φτάνει τα 1.517 χιλιόμετρα. Ο αυτοκινητόδρομος δημιουργήθηκε το 1966.

Ο αυτοκινητόδρομος ξεκινά στην περιφερειακή οδό της Μόσχας (με το όνομα Αυτοκινητόδρομος Κασίρα) και κινείται με κατεύθυνση προς τα νότια, περνώντας δυτικά του Βίντνογιε, ανατολικά του Ντομοντέντοβο, δυτικά της Κασίρα και του Στούπινο, όπου ξεκινάει και ο Αυτοκινητόδρομος της Κασπίας ο οποίος κατευθύνεται προς τα ανατολικά. Ο αυτοκινητόδρομος Ντον συνεχίζει στην περιφέρεια Τούλα δυτικά του Βένεφ, μέσω των πόλεων Μπογκοροντίτσκ και Γιεφρέμοφ. Ύστερα περνά στην περιφέρεια Λίπετσκ, περνώντας από τις πόλεις Γιέλετς και Ζαντόνσκ, ενώ ύστερα περνά την περιφέρεια Βορόνεζ προσπερνώντας τις πόλεις Βορόνεζ και Μπογκουτσάρ. Αφού περάσει τον ποταμό Ντον κοντά στο Ροστόφ, ο δρόμος συνεχίζει νοτιότερα φτάνοντας στο Κρασνοντάρ, αλλά τελειώνει στο Νοβοροσίσκ.

Ο αυτοκινητόδρομος Ντον, ο οποίος αναβαθμίστηκε, πεπλατύνθηκε και μετετράπη σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας στις δεκαετίες του 2000 και 2010, αποτελεί αρτηρία που συνδέει τη Μόσχα με τη Νότια Ρωσία. Στους καλοκαιρινούς μήνες, ο δρόμος υποφέρει από μεγάλη κυκλοφοριακή συμφόρηση, η οποία προκαλείται από τους καλοκαιρινούς εκδρομείς που ταξιδεύουν σε θέρετρα της Μαύρης Θάλασσας όπως το Σότσι, καθώς και από νταλίκες που μεταφέρουν φρούτα από τις νότιες επαρχίες προς τις πυκνοκατοικημένες περιοχές της κεντρικής και βόρειας Ρωσίας.

Ο M-4 είναι προς το παρών η μόνη ρωσική εθνική οδός ταχείας κυκλοφορίας. Ο δρόμος καλύπτεται εν μέρει από σταθμούς διοδίων.

Το τμήμα Μόσχας-Κρασνοντάρ αποτελεί μέρος της Ευρωπαϊκής οδού Ε115. Το τμήμα Μόσχας-Κασίρα αποτελεί μέρος του Ασιατικού Αυτοκινητοδρόμου 8, ενώ το τμήμα στο Ροστόφ επί του Ντον αποτελεί μέρος της ευρωπαϊκής οδού Ε50. Το τμήμα Ντζούμπγκα-Νοβοροσίσκ αποτελεί μέρος της ευρωπαϊκής οδού Ε97 και το τμήμα Κρασνοντάρ-Ντζούμπγκα αποτελεί μέρος της ευρωπαϊκής οδού Ε592.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σελίδα για τον αυτοκινητόδρομο M-4 στην ιστοσελίδα της Ροσαβτοντόρ Αρχειοθετήθηκε 2019-04-21 στο Wayback Machine.
Στην Ελληνική Μυθολογία, κατά μία από τις πολλές σχετικές παραδόσεις, η **Αντιφέρα** ήταν θεραπαινίδα της Ινούς, καταγόμενη από την Αιτωλία.

Το όνομα «Αντιφέρα» σημαίνει αντίπαλος και προέρχεται από το ότι η Ινώ τη ζήλευε παθολογικά. Το τελικό αποτέλεσμα αυτής της ζήλειας ήταν να παραφρονήσει η Ινώ και να πνιγεί μαζί με τον γιο της, οπότε και μεταθανάτια αναστήθηκε ως θεότητα, ονομαζόμενη πλέον «Λευκοθέα».

Για τον λόγο αυτό, στη Ρώμη απαγορευόταν να εισέρχονται δούλες στον ναό της Λευκοθέας, ενώ στο ιερό της στη Χαιρώνεια απαγορευόταν η είσοδος στις δούλες, στους δούλους και στους... Αιτωλούς, θεωρούμενους κατά κάποιο τρόπο «εναγείς».

Είναι εμφανές ότι η παράδοση αυτή, που αποτελεί παραλλαγή των κυρίων παραδόσεων περί την Ινώ, δεν δημιουργήθηκε στην Αιτωλία από τους κατοίκους της, αλλά ως προπαγάνδα από διαφόρους διακείμενους εχθρικά έναντι των Αιτωλών.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Άποψη του εβραϊκού γκέτο στην πόλη Πεζενάς της Γαλλίας.
Το **γκέτο** (ιταλικά: *ghetto*) είναι μία περιοχή όπου άνθρωποι συγκεκριμένης εθνικότητας ή θρησκείας ή άλλου κοινού γνωρίσματος ζουν ομαδικά, εθελοντικά ή υποχρεωτικά, σε ήπια ή έντονη απομόνωση. Η λέξη ιστορικά αναφέρεται σε περιορισμένες οικιστικές ζώνες όπου υποχρεώνονταν, από τους Ναζί, να ζουν οι Εβραίοι, αλλά σήμερα αναφέρεται σε οποιαδήποτε φτωχή αστική περιοχή.

Τα αρχικά *γκέτο* βρίσκονταν στη Βενετία και σε άλλα εμπορικά κέντρα της βόρειας Ιταλίας· ο αντίστοιχος γερμανικός όρος ήταν *Γιουντενγκάσσε*, και ο μαροκινός αραβικός *μελλάχ*. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στην Ευρώπη, εμφανίστηκαν τα εβραϊκά γκέτο. Οι συνθήκες ζωής σε αυτά τα γκέτο ήταν τραγικές και οι άνθρωποι που ζούσαν εκεί μαστίζονταν από την πείνα και τη φτώχεια, ενώ πολλές φορές υφίσταντο φρικτά βασανιστήρια, εξευτελισμούς και εκτελέσεις από τα ναζιστικά στρατεύματα.

Σύγχρονη εποχή
--------------

Στην εποχή μας γκέτο υπάρχουν σε όλο τον κόσμο, κυρίως στις μεγάλες πόλεις. Στις περιοχές αυτές συνήθως διαμένουν οι μειονότητες (άτομα διαφορετικής εθνικότητας, φυλής ή και θρησκείας από αυτή που επικρατεί). Τα γκέτο αυτά είναι κοινωνικά αποκλεισμένα και περιθωριοποιημένα από την υπόλοιπη χώρα. Σε πολλές χώρες γίνονται προσπάθειες διάλυσης των γκέτο και αφομοίωσης από την κοινωνία των πληθυσμών που ζουν σε αυτά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

  

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **γκέτο**  |
Ο **Βασίλης Σπυρόπουλος** (28 Δεκεμβρίου 1954) είναι Έλληνας μουσικός, κυρίως κιθαρίστας και συνθέτης.

Γεννήθηκε στην Αθήνα και από μικρή ηλικία ασχολήθηκε με τη μουσική. Φοίτησε στη Σχολή Ι.Μ.Παναγιωτόπουλου (1966–1972) και στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (1972–1976). 

Η πρώτη του επαγγελματική δραστηριότητα ξεκινάει το 1974, με τη συμμετοχή του στο γκρουπ του Νικόλα Άσιμου (1974–1975). 

Το 1977 μαζί με τον αδελφό του Νίκο Σπυρόπουλο και το Αντρέα Μουζακίτη σχηματίζουν το συγκρότημα 'Σπυριδούλα', που λίγο αργότερα με τη συνεργασία του Παύλου Σιδηρόπουλου ηχογραφούν το άλμπουμ "Φλου" (1979) έναν από τους πιο επιδραστικούς δίσκους της ελληνικής ροκ σκηνής.

Στη συνέχεια, μετά την αποχώρηση του Σιδηρόπουλου οι 'Σπυριδούλα' εκδίδουν το 2ο άλμπουμ τους ΝΑΥΛΟΝ ΝΤΕΦΙΑ ΚΑΙ ΨΟΦΙΑ ΚΕΦΙΑ, το 1982.

Παράλληλα ασχολήθηκε με τη διδασκαλία της κιθάρας, αρχικά στο ΠΙΝΔΑΡΕΙΟ ΩΔΕΙΟ (1979–1983) κι αργότερα στην ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΚΑΙ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΣΜΟΥ, μουσικό εργαστήριο που ίδρυσαν από κοινού με τον Νίκο Σπυρόπουλο και τον εκλιπόντα Νίκο Δόικα (1989–2010). 

Δισκογράφησε με τους 'Σπυριδούλα' 3 ακόμα δίσκους, ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗς ΠΟΛΗΣ (1994), ΣΕ ΤΡΟΧΙΑ ΜΕ ΑΠΟΚΛΙΣΗ (1996) και ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ (2006). 

Συμμετείχε επίσης σε δίσκους άλλων σχημάτων, (Πυξ Λαξ, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Σαύρα των βασιλικών Δρόμων κ.α.). 

Συμμετείχε στην ηχογράφηση του δίσκου 'Αμήν' και με το ομώνυμο συγκρότημα  πραγματοποίησαν σποραδικές εμφανίσεις ανά την Ελλάδα και την Κύπρο από το 2005 έως και το 2007. 

Σήμερα συνεργάζεται με τους ΛΟΣΤΡΕ HIGH–VANEROS, ένα ακουστικό τρίο με τους Ν.Σπυρόπουλο και Δημήτρη Πουλικάκο. Επίσης έχει δημιουργήσει τα double trouble sessions, μια σειρά από ντουέτα με διαφορετικού συνοδοιπόρους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νεούδι (20 Σεπτεμβρίου 2005). «Νίκος Γιαννάτος-ΑΜΗΝ». *Hotstation.Gr*.

Πηγές / Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
----------------------------

Βασίλης Σπυρόπουλος | Σελίδα στο Facebook
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Αντιφών (αποσαφήνιση).
Ο **Αντιφών** (αρχ.ελλ. *Ἀντιφῶν*, fl. περ. 400 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας δραματικός ποιητής της Τραγωδίας. Από την αρχαιότητα το πρόσωπό του συγχέεται με αυτό του ομωνύμου αττικού ρήτορα. Έζησε για ένα διάστημα στην αυλή του τυράννου των Συρακουσών Διονυσίου του Πρεσβυτέρου, ο οποίος στα ύστερα χρόνια της τυραννίας του ασχολήθηκε με την ποίηση. Σύμφωνα με μία εκδοχή ο Αντιφών συνεργάστηκε με τον Διονύσιο στα πλαίσια αυτής της συγγραφικής του δραστηριότητας. 

Ο Διονύσιος τον καταδίκασε σε θάνατο δια αποτυμπανισμού, είτε γιατί επέκρινε τις δημιουργίες του είτε γιατί σχολίασε με σαρκαστικό τρόπο το πολίτευμα των Συρακουσών. Ο Ψευδοπλούταρχος, για τη δεύτερη εκδοχή αναφέρει το εξής ανέκδοτο: Όταν ο Αντιφών ρωτήθηκε σε κάποιο συμπόσιο ποιο είναι το καλύτερο είδος χαλκού, εκείνος απάντησε *«Εκείνο εκ του οποίου οι Αθηναίοι έφτιαξαν τα αγάλματα του Αρμοδίου και του Αριστογείτονα»*, σκώπτοντας με την αναφορά του ζεύγους των Αθηναίων τυραννοκτόνων τον ηγέτη της σικελικής πόλης.

Πέντε τίτλοι των τραγωδιών του σώζονται από τον Αριστοτέλη: *Μελέαγρος, Ανδρομάχη, Μήδεια, Ιάσων,* και *Φιλοκτήτης*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Thomas, J. *Universal Pronouncing Dictionary of Biography and Mythology*, Kessinger Publishing, 2005: <Ἀντιφῶν>
2. ↑  Αριστοτέλης, *Ρητορική* 2.6
3. ↑  Φιλόστρατος, *Βίοι Σοφιστών*, 1.15.3
4. ↑  Ψευδο-Πλούταρχος, *Βίοι Δέκα Ρητόρων*, Αντιφών
5. ↑  A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology, by various writers,(επιμ.) Smith W.Boston: Little, Brown and co. 1867: <Αντιφών>

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 64395386
* GND: 10238018X

 |

 |
Ο **Βασίλης Τσίπρας του Σταύρου** (Βούλπη Ευρυτανίας, 4 Νοεμβρίου 1939 - Αθήνα, 24 Φεβρουαρίου 2015) ήταν Έλληνας δικηγόρος, που χρημάτισε βουλευτής Ευρυτανίας από το 2000 ως το 2004.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Βούλπη της Ευρυτανίας. Μετά την ολοκλήρωση των γυμνασιακών του σπουδών στο Καρπενήσι, φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου των Αθηνών, από όπου έλαβε πτυχίο και έπειτα άδεια δικηγόρου. Στη διάρκεια των σπουδών του ανέπτυξε αγωνιστική δραστηριότητα. 
Στην πολιτική ενεργοποιήθηκε από τα νεανικά του χρόνια, μέσα από τη νεολαία της ΕΡΕ. Το 1996 ήταν για πρώτη φορά υποψήφιος στις βουλευτικές εκλογές εκείνης της χρονιάς, χωρίς επιτυχία, αν και έλαβε 5.250 σταυρούς. Άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα και για 3 δεκαετίες ήταν σύμβουλος του Χρυσόστομου Καραπιπέρη. Ήταν επίσης επί μακρόν μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.
Έπειτα από τις εκλογές του 2000 αντικατέστησε τον βουλευτή Δημοσθένη Τσιαμάκη με απόφαση του Εκλογοδικείου τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς.
Ήταν παντρεμένος με την οικονομολόγο Ελένη Φραγκεδάκη και απέκτησε 2 γιους.
Πέθανε από μυοκαρδιακό έμφραγμα το 2015.

Πηγές
-----

1. ↑  Όλγα Λαθύρη, "Εφυγε" από τη ζωή ο Βασίλης Τσίπρας, πρώην Βουλευτής Ευρυτανίας Αρχειοθετήθηκε 2015-05-12 στο Wayback Machine. Σταρ Κεντρ. Ελλάδας, 25-2-2015.
2. 1 2  «Έφυγε» ο πρώην Βουλευτής Ευρυτανίας, Βασίλης Τσίπρας Αρχειοθετήθηκε 2015-03-10 στο Wayback Machine. Ευρυτανικός Παλμός, 25-2-2015.
3. ↑  Νεκρολογία στα "Ευρυτανικά Νέα", ηλεκτρονική έκδοση, 25-2-2015.
4. ↑  Κοινοβουλευτική θητεία του Βασίλη Τσίπρα, ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων, ανάκτηση 27-5-2015.
Τα **Αυστριακά Μουσικά Βραβεία Αμαντέους** (από τις λατινικές λέξεις άμα = να αγαπάς και ντέους = Θεός, να αγαπάς τον Θεό) είναι η ετήσια τελετή απονομής βραβείων για την αριστεία στην αυστριακή βιομηχανία μουσικής. Βραβεία έχουν απονεμηθεί στους πιο επιτυχημένους αυστριακούς μουσικούς από το 2000, και η τελετή διοργανώνεται στο *Βόλκσθεατερ* (Θέατρο του Λαού) στη Βιέννη κάθε Μάρτιο από το 2012. Είναι το αυστριακό ισοδύναμο με το Γκράμι.

Ιστορία
-------

Η τελετή απονομής ιδρύθηκε από την Διεθνής Ομοσπονδία Φωνογραφικής Βιομηχανίας το 2000 και μεταδόθηκε από τον αυστριακό εθνικό ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό *Österreichischer Rundfunk* (Οστεράιχισερ Ρούντφουνκ). Ο Άντι Νολ φιλοξένησε την παράσταση. Το 2008, οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς *Puls 4* και *ProSiebenSat 1 Media* άρχισαν να φιλοξενούν την τελετή μαζί. Ο Μάικλ Οστρόβσκι φιλοξένησε την παράσταση από το 2008 έως το 2010 και ο Μανουέλ Ρούμπι άρχισε να τη φιλοξενεί το 2012. Από το 2012, η ​​τελετή πραγματοποιείται στο Βόλκσθεατερ, αφού είχε προηγουμένως πραγματοποιηθεί στο Γκασόμετερ B, στο Κουνστχάλε Βιέν και στο Βιένερ Σταντχάλε. Η τελετή του 2011 ακυρώθηκε και αργότερα επαναπρογραμματίστηκε ως εκδήλωση του 2012.

Βραβεία
-------

Τα βραβεία μπορούν να απονεμηθούν σε οποιονδήποτε μουσικό με αυστριακή ιθαγένεια ή οποιονδήποτε που έχει καθιερώσει την καριέρα του στην Αυστρία. Από το 2016, υπάρχουν 19 κατηγορίες.

### Γενικά

* Συγκρότημα της Χρονιάς
* Αρσενικός Καλλιτέχνης της Χρονιάς
* Γυναίκα Καλλιτέχνης της Χρονιάς
* Άλμπουμ της Χρονιάς
* Τραγούδι της Χρονιάς
* Ζωντανή Παράσταση της Χρονιάς
* Βίντεο της Χρονιάς
* Τραγουδοποιός της Χρονιάς
* Βραβείο FM4
* Επίτευγμα Ζωής
* Καλύτερο Τεχνιτό Άλμπουμ


### Είδος

* Εναλλακτική Ποπ / Ροκ
* Σκληρό & Βαρύ
* Χιπ Χοπ / Αστικό
* Τζαζ / Κοσμικό / Μπλουζ
* Ηλεκτρονικός / Χορός
* Ποπ / Ροκ
* Σλάγκερ
* Λαϊκή μουσική

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αυστριακά Μουσικά Βραβεία Αμαντέους** |

1. ↑  «Amadeus Austrian Music Awards auf Frühjahr 2012 verschoben». *vienna.at*. Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2021.
2. ↑  «IFPI Austria - Verband der Österreichischen Musikwirtschaft». *IFPI Austria - Verband der österreichischen Musikwirtschaft* (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2021.
Ο **Γεώργιος Καποδίστριας** (17 Φεβρουαρίου 1783 - 8 Απριλίου 1841) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1783 και ήταν γιος του Αντωνίου-Μαρία Καποδίστρια, δικηγόρου στο επάγγελμα, και της Διαμαντίνας Γονέμη (1743;-1818), κόρη αριστοκρατικής οικογένειας με καταγωγή από την Κύπρο. Αδελφός του ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας κυβερνήτης της Ελλάδας. Ασχολήθηκε με την αγρονομία και την φιλολογία. Στα τέλη του 1839 οι αστυνομικές αρχές παρέλαβαν από τον Εμμανουήλ Παππά έγγραφα, που αποδείκνυαν την ύπαρξη συνωμοτικής εταιρείας κατά του Όθωνα με την ονομασία "Φιλορθόδοξος Εταιρεία". Αρχηγοί της συγκεκριμένης ομάδας φέρονταν οι Νικήτας Σταματελόπουλος και Γεώργιος Καποδίστριας. Μετά από έρευνα στα σπίτια των τελευταίων εντοπίστηκαν και άλλα έγγραφα με αποτέλεσμα την σύλληψη και φυλάκισή των. Μετά την απελευθέρωσή του εγκαταστάθηκε στην Αλεξάνδρεια. Εκεί ανέπτυξε επιχειρηματική δραστηριότητα, εξαιτίας της οποίας καταστράφηκε οικονομικά. Σε αυτόν οφείλεται η ανέγερση του Μεγάρου Καποδίστρια στην Κέρκυρα.

Πέθανε από μαρασμό τη Μεγάλη Πέμπτη (8 Απριλίου) 1841 στην Αλεξάνδρεια. Είναι του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια ο μόνος αδελφός, από τον οποίο συνεχίστηκε μέχρι σήμερα η αρρενογονία. Ήταν παντρεμένος και γιος του ήταν ο λόγιος και βουλευτής Αντώνιος-Μαρία Καποδίστριας (1829-1906) και εγγονός του ο δικηγόρος-διπλωμάτης Ιωάννης Καποδίστριας (1884-1958).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γρηγόριος Δαφνής, *Ιωάννης Α. Καποδίστριας, η γένεση του ελληνικού κράτους*, εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα 1975, σελ.24
2. 1 2  Πετρόπουλος Α. Ι. Κουμαριάνου Αι. *Η θεμελίωση του ελληνικού κράτους, Οθωνική περίοδος 1833 - 1843*, εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 1982, 204 - 205
3. 1 2 3  Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος, τόμος 32, σελίδα 47

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γεώργιος Καποδίστριας στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Η **Αραβική αγριόγατα** ή *Αγριόγατα του Γκόρντον* (*Felis silvestris gordoni*), είναι ένα υποείδος της Αγριόγατας (*Felis silvestris*), που ζει στην Αραβική χερσόνησο.

Περιγραφή
---------

Η Αραβική αγριόγατα, μοιάζει αρκετά με την κατοικίδια γάτα. Η γούνα της, είναι πιο κοντή και πυκνή και έχει γκριζωπό ή καφετί χρώμα, με σκούρα σημάδια και γραμμές στο κεφάλι, στα άκρα και στην άκρη της κοντής ουράς της. Η κοιλιά της, έχει χρώμα υπόλευκο και υπάρχουν μαύρες τρίχες ανάμεσα στα «μαξιλαράκια» των ποδιών της.

Κατανομή
--------

Η Αραβική αγριόγατα, είναι ενδημικό είδος στο βόρειο Ομάν και σε τμήματα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Χαρακτηριστικοί οικότοποί της, είναι οι ημιέρημες περιοχές, με βράχους και θάμνους, όπου ζουν τα αρσενικά και τα θηλυκά.

Οικολογία
---------

Η Αραβική αγριόγατα, είναι ένα νυκτόβιο και μοναχικό ζώο, που ζει σε κρησφύγετα, όπως σχισμές βράχων, κοίλα δέντρα ή άδεια λαγούμια αλεπούδων. Τρέφεται με διάφορα είδη μικρών τρωκτικών, μικρά πουλιά, ερπετά και μεγάλα έντομα, από τα οποία εξασφαλίζει τα απαραίτητα υγρά της. Είναι ένα ευκίνητο και άγριο ζώο. Η αναπαραγωγή, λαμβάνει χώρα τις περισσότερες περιόδους του έτους. Η περίοδος κύησης, διαρκεί περίπου 65 ημέρες και γεννά συνήθως 3 ή 4 γατάκια. Τα μικρά αποκτούν τη γούνα τους στον πρώτο μήνα, ενώ απογαλακτίζονται στους δύο ή τρεις μήνες, αλλά μένουν με τη μητέρα τους για αρκετό καιρό για να μάθουν να κυνηγάνε και να επιβιώνουν.

Κατάσταση
---------

Η Αραβική αγριόγατα, είναι ένα από τα πιο απειλούμενα υποείδη της Αγριόγατας. Οι βιότοποί τους, υποβαθμίζονται λόγω της γεωργίας, αλλά και λόγω των Βεδουίνων. Η πιο σοβαρή απειλή, είναι ο υβριδισμός με κατοικίδιες γάτες, έτσι οι καθαρόαιμες αγριόγατες που ζουν στην έρημο, είναι λιγοστές.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Arabian wildcat  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Γεώργιος Καρυτσιώτης**, ήταν έμπορος και ευεργέτης του Άστρους Αρκαδίας.

Βιογραφία
---------

Ο Γεώργιος Καρυτσιώτης, γεννήθηκε στον Άγιο Ιωάννη και ήταν γιος του Ιωάννη και της Κανέλλας Καρυτσιώτη. Άλλα αδέρφια του ήταν: ο Δημήτριος (1741 - 1819), που ήταν έμπορος στην Τεργέστη, ο Νικόλαος, ο Πολύκαρπος, που ήταν ιερομόναχος, η Ελένη και η Καλομοίρα. Η οικογένειά του, καταγόταν από την Καρύτσα Λακωνίας (εξ' ου και το επίθετο *Καρυτσιώτης*). Ο Γεώργιος, προσεκλήθη από τον αδερφό του Δημήτριο στην Τεργέστη, όπου εργάστηκε για αρκετά χρόνια στον εμπορικό του οίκο. Έπειτα, ασχολήθηκε μόνος του με το εμπόριο και απέκτησε μεγάλη περιουσία.

Ο Γεώργιος, διέθεσε μεγάλο μέρος της περιουσίας του για κοινωφελή έργα στην πατρίδα του. Βοήθησε στην ύδρευση του Άστρους και των γύρω χωριών, κατασκευάζοντας ένα υδραγωγείο πλησίον της Μονής Λουκούς, το οποίο κατέληγε στο *Αγροκήπιο* του Άστρους (νυν γήπεδο και σχολεία Άστρους). Για τη λειτουργία του υδραγωγείου, άφησε το 1805, 500 τουρκικά γρόσια στην Μονή Λουκούς, προκειμένου το 10% των τόκων να χρησιμοποιείται για να καθαρίζεται το υδραγωγείο. Επίσης, προσέφερε χρήματα σε εκκλησίες, σχολεία, δρόμους, πτωχούς συγγενείς και στο «*Κοινό*» του Αγίου Ιωάννη.

Μέσω της διαθήκης του, άφησε 50 φιορίνια στην Μονή Λουκούς, 84 παλαιές δραχμές στο κράτος. Ενίσχυσε ακόμα την *Κοινότητα των Ελλήνων Ορθοδόξων της Τεργέστης*, της οποίας είχε εκλεγεί κυβερνήτης κατ' επανάληψη τα έτη 1790 - 1795. Πέθανε μάλλον το 1839.

Πηγές
-----

* Νικολάου Ι. Φλούδα - *Θυρεατικά, τόμος Γ΄: Άγιος Ιωάννης, μητρόπολις οικισμών Θυρέας*, Αθήνα 1983
Ο **αυστραλιανός ποιμενικός** είναι φυλή σκύλου. Έχει πυκνό τρίχωμα με κατεβασμένα, τριγωνικά αυτιά. Το χρώμα του ποικίλει από πορτοκαλί, γκρι, μαύρο ή καφέ. 

Το σκυλί αναπτύχθηκε από φυλή ή φυλές από τη Χώρα των Βάσκων στη Δυτική Ευρώπη. Οι Βάσκοι το έφεραν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν προηγουμένως ζήσει μόνο για λίγο στην Αυστραλία πριν μετακομίσουν στην Αμερική. Η φυλή δεν έχει καμία σχέση με την Αυστραλία.

Υπάρχουν διάφορες θεωρίες σχετικά με τη σχέση της φυλής με την Αυστραλία, αλλά δεν υπάρχει συναίνεση. Είναι παρόμοια σε εμφάνιση με τις δημοφιλείς φυλές του Αγγλικού Ποιμενικού και Μπόρντερ Κόλλι, με έρευνες να έχουν διαπιστώσει ότι οι Αυστραλοί Ποιμενικοί και οι Μπόρντερ Κόλλι είναι στενά συνδεδεμένοι μεταξύ τους.

Απήχηση
-------

Οι Αυστραλοί Ποιμενικοί αυξήθηκαν σε δημοτικότητα μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Έγιναν γνωστοί στο ευρύ κοινό μέσω ροντέο, εκθέσεων αλόγων και ταινιών της Ντίσνεϋ για την τηλεόραση.

Οι αυστραλιανοί ποιμενικοί είναι εξαιρετικά εκτιμημένοι για τις δεξιότητές τους στην υπακοή. Όπως όλες οι φυλές εργασίας, ο ποιμενικός έχει σημαντική ενέργεια και συνήθως χρειάζονται μια δουλειά για να τους κρατήσουν απασχολημένους. Συχνά υπερέχουν στα αθλήματα σκυλιών, όπως η ευκινησία των σκύλων και το φρίσμπι και είναι επίσης εξαιρετικά επιτυχημένα ως σκυλιά αναζήτησης και διάσωσης, σκυλιά καταστροφών, σκυλιά ανίχνευσης, σκυλιά-οδηγοί, σκυλιά σέρβις και σκυλιά θεραπείας. Θεωρούνται η 17η δημοφιλέστερη φυλή σκυλιών στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Χαρακτηριστικά
--------------

Ο αρσενικός Αυστραλιανός ποιμενικός φτάνει μέχρι τα 58 εκατοστά ύψος και τα 30 κιλά, ενώ ο θηλυκός τα 53 εκατοστά ύψος και τα 25 κιλά σωματικού βάρους. Συχνά το ένα του μάτι έχει διαφορετικό χρώμα από το άλλο, το γεγονός αυτό μαζί με τα διάφορα χρώματα του τριχώματος του και των χρωματικών σχημάτων γύρω από τα μάτια του, έχουν οδηγήσει ορισμένους να τον αποκαλούν ώς «το μάτι του φαντάσματος».

Χαρακτήρας
----------

Ως ποιμενικός σκύλος εργασίας είναι ιδιαίτερα ευφυής σκύλος, η φιλική του και παιχνιδιάρικη διάθεση σε συνδυασμό με την αγάπη του για τα παιδιά, τον κάνουν ιδανικό σκύλο για μια οικογένεια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Josh Dean. «The Australian Shepherd is from: A) Australia, B) England, C) Spain, D) None of the Above». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Φεβρουαρίου 2012.
2. ↑  «American Cowboy Jan-Feb 1997».
3. ↑  "Get to Know the Australian Shepherd", 'The American Kennel Club', retrieved 19 May 2014
4. ↑  «Australian Shepherds».
Το **Βαλτικό Δημοκρατικό Κόμμα** (**BRP**) είναι πρώην πολιτικό κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Ιδρύθηκε την 1η Δεκεμβρίου 1993 στην Περιφέρεια Καλίνινγκραντ και έχασε το επίσημο καταστατικό του ως πολιτικό κόμμα στις 26 Μαρτίου 2003, λόγω του νέου Ρωσικού Νόμου αναφορικά με τα πολιτικά κόμματα, σύμφωνα με τον οποίο κάθε κόμμα θα πρέπει να έχει τοπικό παρακλάδι το λιγότερο στο μισό των εκλογικών περιφερειών της Ρωσικής Ομοσπονδίας και ελάχιστο αριθμό μελών τα 10.000 μέλη σε εκλογική δύναμη. Μια προσφυγή χάθηκε τον Φεβρουάριο του 2005 ενώπιον του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Ρωσίας. Κύρια πολιτική επιδίωξη του κόμματος ήταν η ίδρυση μιας αυτόνομης Βαλτικής Δημοκρατίας στην θέση της περιοχής του Καλίνινγκραντ, με πιθανή πλήρη ανεξαρτησία. Επιθυμούσε, επίσης, την επαναφορά της παλαιάς ονομασίας του Κένιγκσμπεργκ. Ηγέτες του ήταν οι Σεργκέι Πάσκο και Ρουστάμ Βασίλιεβ.

Τον Φεβρουάριο του 2005, το ιδρυτικό συνέδριο του Κοινωνικού Κινήματος του Καλίνινγκραντ – Ρεσπούμπλικα έλαβε χώρα στο Καλίνινγκραντ. Το νέο αυτό κόμμα έχει τις ίδιες επιδιώξεις με το BRP, συμπρόεδροί του είναι οι Σεργκέι Πάσκο και Βιτάουτας Λοπάτα, ανεξάρτητος βουλευτής της τοπικής Δούμας και τοπικός πρόεδρος της αντιπολιτευόμενης Ρωσικής Λαϊκής Δημοκρατικής Ένωσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  David Atkinson and Rudolf Bindig, Honouring of obligations and commitments by the Russian Federation, Committee on the Honouring of Obligations and Commitments by Member States of the Council of Europe (Monitoring Committee), *Parliamentary Assembly of the Council of Europe*, 3 June 2005
2. ↑  Fred Weir, A Baltic province's story, in one man's life, *Christian Science Monitor*, 25 July 2002
3. ↑  Kaliningrad Flies an Orange Flag Αρχειοθετήθηκε 2012-10-12 στο Wayback Machine. *Kommersant*, 22 February 2005

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* (Ρωσικά) Επίσημη ιστοσελίδα του Βαλτικού Δημοκρατικού Κόμματος
* Μπλογκ γραμμένο στην αγγλική γλώσσα με θέμα το Βαλτικό Δημοκρατικό Κόμμα
Οδικό σήμα του Αυτοκινητόδρομου Νίσι-Σέτο.
Ο **Αυτοκινητόδρομος Νίσι-Σέτο** (ιαπωνικά: 西瀬戸自動車道　Νίσισετο Τζιντόσα-Ντο), γνωστός και ως Σιμανάμι Κάιντο (ιαπωνικά: しまなみ海道), είναι αυτοκινητόδρομος στην Ιαπωνία που ενώνει το Ονομίτσι του νομού Χιροσίμα με το Ιμαμπάρι του νομού Έχιμε. Έχει μήκος 59.4 χιλιόμετρα και διασχίζει την Εσωτερική Θάλασσα του Σέτο περνώντας από τις εννέα νήσους Γκέγιο. Ο αυτοκινητόδρομος αυτός αποτελεί έναν από τους τρεις κύριους οδικούς άξονες που συνδέουν τις νήσους Χόνσου και Σικόκου και είναι ο μόνος προσβάσιμος σε πεζούς και ποδηλάτες.

Ο Αυτοκινητόδρομος
------------------

Χάρτης του αυτοκινητοδρόμου.
Ο δρόμος αποτελείται από τρία τμήματα που ενώνουν το Νίσι-Σέτο Ονομίτσι με την Ικουτσιτζίμα-Κίτα, την Ικουτσιτζίμα-Μινάμι με την Οσίμα-Κίτα και την Οσίμα Μινάμι με το Ιμαμπάρι, και έχουν μήκος 18, 16.1 και 12.5 χιλιόμετρα αντίστοιχα. Επιπλέον, συνδέεται άμεσα με τους δρόμους Ικούτσι-τζίμα (6.5 χιλιόμετρα) και Οσίμα (6.3 χιλιόμετρα), και συνολικά διασχίζουν έξι νησιά και επτά γέφυρες.

Ο δρόμος χρησιμεύει ως κύριος τρόπος μετακίνησης για τους κατοίκους της περιοχής ανάμεσα στις νήσους της εσωτερικής θάλασσας Σάτο και την κύρια νήσο Χόνσου. Κατά μήκος του υπάρχουν, σε κάθε γέφυρα, σταθμοί διοδίων η διάβαση των οποίων κοστίζει περίπου 500 Γιεν ανά σταθμό. Η διαδρομή είναι προσβάσιμη με υπεραστικές γραμμές λεωφορείων από και προς την Φουκουγιάμα και τη Χιροσίμα.

Η ποδηλατική διαδρομή
---------------------

Το Σιμανάμι Κάιντο είναι ιδιαίτερα δημοφιλές ανάμεσα στους λάτρεις της ποδηλασίας καθώς διαθέτει ποδηλατική διαδρομή μήκους 60 χιλιομέτρων που επεκτείνεται παράλληλα με τον αυτοκινητόδρομο και αναδεικνύει το φυσικό και πολιτισμικό τοπίο της περιοχής. Όλες οι γέφυρες που περιλαμβάνονται στη διαδρομή είναι προσβάσιμες με ποδήλατα και με τα πόδια, εκτός από τη γέφυρα Σιν-Ονομίτσι, όπου προτίνεται η διάσχιση του στενού με φέρρυ μποτ. Ιδρύθηκε το 1999 και διασχίζεται είτε με τα πόδια, είτε με ποδήλατο και μοτοποδήλατα κάτω των 125 cc. Η ομαλή κλίση του δρόμου δίνει τη δυνατότητα ακόμα και σε ερασιτέχνες ποδηλάτες να ολοκληρώσουν το σύνολο της διαδρομής σε μία μέρα.

Τουρισμός
---------

Μέρος της διαδρομής στη Μιτσικατζίμα.
Από τη δημιουργία της διαδρομής ο τουρισμός της περιοχής αναπτύχθηκε ιδιαίτερα καθώς, χιλιάδες άτομα κάθε χρόνο, επισκέπτονται την διαδρομή για να διασχίσουν την εσωτερική θάλασσα του Σέτο. Ωστόσο η διαδρομή διαθέτει και άλλα τουριστικά αξιοθέατα όπως το Μουσείο Χιραγιάμα που είναι αφιερωμένο στον γνωστό Ιάπωνα ζωγράφο Χιραγιάμα Ικούο καθώς και ο ναός Κοσάντζι. Υπάρχουν, επίσης, αρκετά σημεία για κάμπινγκ όπου οι επισκέπτες μπορούν να παρατείνουν τη διαμονή τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «E76 Nishi-Seto Expressway (Setouchi Shimanami Expressway) | Toll / road information | HSBE». *www.jb-honshi.co.jp*. Ανακτήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 2020.
2. ↑  «Shimanami Kaido». *www.japan-guide.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 2020.
3. ↑  «Bicycle and pedestrian way | Toll / road Information | HSBE». *www.jb-honshi.co.jp*. Ανακτήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

1. 
2. 
3.
Ο **Ασκληπιόδοτος** ήταν Βυζαντινός παγανιστής, ειδωλολάτρης, που διώχτηκε για μαγεία, τον 5ο περίπου αιώνα από τις Ιεράπολη.

Ο Ασκληπιόδοτος, αρμενικής καταγωγής, ζούσε στην Βηρυτό ή την Ηλιούπολη της Φοινίκης, όπου ήταν από τους πρωταγωνιστές μίας κίνησης μαζί με τον Ιωάννη Φούλων, τον Γεώργιο, και τον Χρυσαόριο. Η κίνηση αυτή κατηγορούνταν για μαγεία, μαύρη μαγεία με επίκληση δαιμόνών, και μηχανορραφίες, είχαν συνωμοτικό δίκτυο κατά των χριστιανών, ακόμα κατηγορήθηκαν και για ανθρωποθυσίες .

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Βακαλούδη, σελ. 220

Πηγές
-----

* Βακαλούδη, Αναστασία (2000, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), Η μαγεία ως κοινωνικό φαινόμενο στο πρώιμο Βυζάντιο (4ος - 7ος μ.Χ. αι.), 2000, που διανέμεται με άδεια (CC BY-SA 4.0), ανακτήθηκε 5 Ιανουαρίου 2019
Μαντούρες 
Η ***ασκομαντούρα*** είναι πνευστό μουσικό όργανο, τύπος γκάιντας, η οποία παίζεται ως παραδοσιακό όργανο στο ελληνικό νησί της Κρήτης, ενώ σχηματικά ομοιάζει με την *τσαμπούνα*.

Η χρήση του στην Κρήτη, όπως αποδεικνύεται από διάφορες εικόνες, χρονολογείται από τον 15ο αιώνα.

Κατασκευή
---------

Η κρητική ασκομαντούρα αποτελείται από μια μαντούρα (το ξύλινο μέρος) η οποία έχει 5 τρύπες στην μια μεριά και άλλες πέντε στην άλλη. Είναι όμως σύνηθες να κατασκευάζονται μαντούρες όπου η μια μεριά έχει 5 τρύπες, ενώ η άλλη έχει μόνο μία, τρείς ή και καμία τρύπα.

Ασκομαντούρα σε κρητικό γλέντι
Την μαντούρα ακολουθεί από πίσω ένας ασκός (εξού και ασκομαντούρα) ο οποίος είναι από δέρμα μικρής κατσίκας.

Δείτε επίσης
------------

* Ελληνικά μουσικά όργανα
* Κρητική μουσική
* Κρητική λύρα
* Ελληνική μουσική

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ioannis Tsouchlarakis The folk musical instruments in Crete, Athens 2004.