recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Οι **BtoB** (/ˈbiː.tuː.biː/; Κορεάτικα: 비투비: ακρώνυμο για το **Born to Beat**) είναι ένα νοτιοκορεάτικο συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 2012 από την Cube Entertainment. Το συγκρότημα αποτελείται από 7 μέλη, τους Ουν-κουανγκ, Μιν-χιοκ, Τσανγκ-σομπ, Χιον-σικ, Πένιελ, Ιλ-χουν και Σονγκ-τζε.

Οι BtoB έκαναν το ντεμπούτο τους στις 21 Μαρτίου του 2012 στο M!Countdown με τα τραγούδια Insane και Imagine. Το πρώτο τους άλμπουμ ήταν το «Born To Beat» και βγήκε στην δημοσιότητα στις 3 Απριλίου του 2012. Το πρώτο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ ήταν το Complete, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2015. Το ιαπωνικό τους ντεμπούτο το έκαναν με το τραγούδι «Wow» τον Νοέμβριο του 2014 μέσω της εταιρίας Kiss Entertainment. Από το ντεμπούτο τους μέχρι σήμερα οι BtoB έχουν κερδίσει πολλά βραβεία για τις φωνητικές τους ικανότητες, συμπεριλαμβανομένου του Best Vocal Group Award (μτφρ: Βραβείο Καλύτερων Φωνητικών σε Συγκρότημα) στα 30στα Golden Disk Awards και του Best Ballad Award (μτφρ: Βραβείο Καλύτερης Μπαλάντας) στα 25α Seoul Music Awards.

Παραπομπές
----------

1. ↑  global.mnet.com/news/newsdetail.m?searchNewsVO.news\_id=201203141305\_4293
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
Η **Μπεζ Βίβλος** είναι έκθεση της Ομοσπονδιακής Τράπεζας της Αμερικής, η οποία δημοσιεύεται οχτώ φορές το χρόνο.

Κάθε περιφερειακή Ομοσπονδιακή Τράπεζα συγκεντρώνει ανέκδοτες πληροφορίες για τις τρέχουσες οικονομικές συνθήκες στην περιοχή της μέσω εκθέσεων των διευθυντών του κεντρικού καταστήματος και των υποκαταστημάτων της, επίσης από συνεντεύξεις με βασικές επιχειρηματικές επαφές, οικονομολόγους, εμπειρογνώμονες της αγοράς και άλλους ειδικούς.

Η **Μπεζ Βίβλος** συνοψίζει τις πληροφορίες αυτές κατά επαρχία και ανά τομέα. Τέλος, μια γενική περίληψη της έκθεσης των δώδεκα περιφερειακών,επαρχιακών Τραπεζών παρασκευάζεται από την ορισθείσα περιφερειακή Ομοσπονδιακή Τράπεζα εκ περιτροπής. 

Τα δώδεκα Περιφερειακά Ομοσπονδιακά Τραπεζικά υποκαταστήματα βρίσκονται στις πόλεις: Βοστώνη, Νέα Υόρκη, Φιλαδέλφεια, Κλίβελαντ, Ρίτσμοντ, Ατλάντα, Σικάγο, Σεντ Λούις, Μιννεάπολις, Κάνσας Σίτι, Ντάλλας, Σαν Φρανσίσκο.
ROM - Read Only Memory
Η **ROM** (**R**ead-**O**nly **M**emory, μτφ. μνήμη μόνο για ανάγνωση) είναι τύπος ηλεκτρονικής μνήμης, μόνο ανάγνωσης (γράφεται μόνο μία φορά από το εργοστάσιο που την κατασκευάζει) και μη πτητική (δεν χάνει τα δεδομένα της με τη διακοπή της τροφοδοσίας ρεύματος) που χρησιμοποιείται κυρίως σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές αλλά και σε ηλεκτρονικές συσκευές. Υπάρχουν ειδικές περιπτώσεις που μπορούμε να αλλάξουμε τα περιεχόμενα μιας μνήμης ROM αλλά αυτή η αλλαγή είτε γίνεται πολύ αργά είτε απαιτούνται ειδικά μηχανήματα και τεχνικές.

Ιστορία
-------

Οι περισσότεροι οικιακοί υπολογιστές τη δεκαετία του '80 χρησιμοποιούσαν τη μνήμη ROM, για τη μόνιμη αποθήκευση του λειτουργικού συστήματος (που τότε ήταν σαφώς απλούστερο και μικρότερο σε χωρητικότητα ως πρόγραμμα), και για μία απλή έκδοση της BASIC. Για παράδειγμα ο Commodore 64 είχε 20 Kb ROM ενώ o ZX Spectrum είχε 32 Kb. Αργότερα το μέγεθος του λειτουργικού συστήματος μεγάλωσε σημαντικά και έτσι προτιμήθηκε από τους κατασκευαστές υπολογιστών, λόγω υψηλού κόστους, το λειτουργικό να φορτώνεται από ένα μαγνητικό μέσο, με τη βοήθεια μιας στοιχειώδους αρχικοποίησης από ένα λογισμικό που εγγράφεται στο BIOS. Παλαιότερα το BIOS αποθηκευόταν σε μια μνήμη EPROM ενώ τώρα αποθηκεύεται σε μνήμη τύπου Flash ROM.

Είδη άλλων μη πτητικών μνημών ROM
---------------------------------

Υπάρχουν παρόμοιες μνήμες με τη ROM όσον αφορά κυρίως στη μη πτητικότητα τους όπως οι :

* **PROM** (Programmable Read Only Memory)
* **EPROM** (Erasable Programmable Read Only Memory)
* **EEPROM** (Electrically Erasable Programmable Read-Only Memory)
* **Flash ROM**

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  ROM στο Wikimedia Commons
* Λεξιλογικός ορισμός του ROM  στο Βικιλεξικό

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85111639
* GND: 4121596-5
* BNF: cb119903445 (data)

 |

 |
Το **Γκαλντάκαο** (επίσημη ονομασία στα βασκικά: Galdakao, ισπανικά: Galdacano, **Γκαλντάκανο**) είναι κωμόπολη και δήμος της επαρχίας της Βισκαΐας στην περιφέρεια της Χώρας των Βάσκων στη βόρεια Ισπανία, ενταγμένη στο Μείζον Μπιλμπάο, στα νότια της πρωτεύουσας και προς το εσωτερικό της επαρχίας. Ιστορικά υπήρξε οικισμός με μικρό πληθυσμό, οι κάτοικοι του οποίου ασχολούνταν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία ωστόσο είδε τον πληθυσμό της να εκτινάσσεται από τα μέσα του 19ου αιώνα με τον εκβιομηχανισμό και τη μαζική εισροή μεταναστών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών της Ισπανίας: *Municipal Register of Spain of 2023*. 13  Δεκεμβρίου 2023.
2. ↑  «Galdakaoko Udala». *www.galdakao.eus*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Δεκεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2018.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 130360131
* LCCN: n97107542

 |

 |
Το **πραξικόπημα του 1981 στην Ισπανία** ήταν μια απόπειρα για την κατάργηση της νεοπαγούς δημοκρατικής κυβέρνησης της χώρας, το οποίο απέτυχε λόγω της σθεναρής εναντίωσης σε αυτό τόσο της πλειοψηφίας των ηγετών του Ισπανικού στρατού, όσο και του επικεφαλής του πολιτεύματος μονάρχη Χουάν Κάρλος.

Το πραξικόπημα εκδηλώθηκε τις απογευματινές ώρες της Δευτέρας 23 Φεβρουαρίου του 1981 στην Κάτω Βουλή (δύναμης 350 εδρών), ενώ το Σώμα επρόκειτο να συνεδριάσει για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στο νέο εντολοδόχο πρωθυπουργό Λεοπόλδο Κάλβο Σοτέλο. Ένας λόχος της παραστρατιωτικής «πολιτοφυλακής» με επικεφαλής τον αντισυνταγματάρχη Αντόνιο Τεχέρο Μολίνα διέκοψε βίαια τη συζήτηση και ζήτησε από όλους τους βουλευτές να πέσουν στο έδαφος, «έως ότου ανακοινωθεί η εγκατάσταση της νέας στρατιωτικής κυβέρνησης» όπως χαρακτηριστικά δήλωσε. Στο πραξικόπημα μετείχαν επίσης, ένας ταγματάρχης του στρατού ξηράς, ένας αξιωματικός του Ναυτικού και 15 αξιωματούχοι πολιτοφύλακες (επισήμως «Εθνοφρουρά»). Κατά τη διάρκεια της εισβολής ο Τεχέρο ήταν οπλισμένος με πιστόλι με το οποίο απείλησε τον πρόεδρο της Βουλής διακόπτοντας την ομαλή της διαδικασία.

Ως ιθύνων νους της απόπειρας θεωρήθηκε ο υποστράτηγος Χάιμε Μίλανς Ντελ Μπος, στρατιωτικός διοικητής της Βαλένθια, πρώην φανατικός υποστηρικτής του καθεστώτος του δικτάτορα Φράνκο, ο οποίος είχε πολεμήσει στο πλευρό των ναζιστικών δυνάμεων που εισέβαλαν στη Σοβιετική Ένωση το καλοκαίρι του 1941. Ο Ντελ Μπος ήταν ο μόνος περιφερειακός διοικητής που κήρυξε την περιοχή του σε κατάσταση «έκτακτης ανάγκης» κινητοποιώντας τεθωρακισμένες δυνάμεις και καταλαμβάνοντας καίρια σημεία της πόλης.

Οι πραξικοπηματίες συνέλαβαν ως ομήρους τους παριστάμενους βουλευτές και τα μέλη του υπηρεσιακού υπουργικού συμβουλίου, μεταξύ των οποίων τον υπηρεσιακό πρωθυπουργό Αντόλφο Σουάρεζ, τον ηγέτη των Σοσιαλιστών Φελίπε Γκονζάλες, τον κομμουνιστή αρχηγό Σαντιάγκο Καρίγιο, υπουργούς κ.α. Στρατιωτικές δυνάμεις κινητοποιήθηκαν άμεσα, ύστερα από ανακοίνωση του βασιλιά Χουάν Κάρλος, πως ενόψει της ανώμαλης κατάστασης, αναλαμβάνει προσωρινά τα ηνία της χώρας. Τελικά, 18 ώρες μετά την εκδήλωσή του, το πραξικόπημα έληξε αναίμακτα και οι πρωταίτιοι (συνολικά 18 αξιωματικοί) παραδόθηκαν τα ξημερώματα της Τρίτης και κατόπιν επιθυμίας τους, σε άνδρες της στρατιωτικής αστυνομίας. Σαν μεσολαβητής ενήργησε ο υπαρχηγός του στρατιωτικού επιτελείου Αλφόνσο Αρμάνα Κομίν, ο οποίος εν-συνεχεία καθαιρέθηκε ως ύποπτος συμμετοχής στην απόπειρα. Ο Τεχέρο παραδόθηκε στο γενικό διευθυντή των Εθνοφρουρών Αραμπουρού Τοπέτε.

Πηγές
-----

* Φύλλα εφημερίδας «Μακεδονία» της 24ης, 25ης και 26ης Ιουλίου 1981.
Συντεταγμένες: 35°13′42″N 25°21′45″E﻿ / ﻿35.22833°N 25.36250°E﻿ / 35.22833; 25.36250

  

Τα **Καρουζανά** είναι χωριό και πρώην κοινότητα της επαρχίας Πεδιάδος στο νομό Ηρακλείου. Αποτελεί ομώνυμο Δημοτικό διαμέρισμα υπαγόμενο σήμερα στο Δήμο Καστελλίου. Αποτελείται από δύο οικισμούς: τα Άνω Καρουζανά (πρώην Απάνω Καρουζανώ) και τα Κάτω Καρουζανά (πρώην Κάτω Καρουζανώ), με 86 κατοίκους συνολικά το 2001. Στο ίδιο Δημοτικό διαμέρισμα υπήχθησαν το Μπιτζαριανό και η Άγνος. Απέχει από το Ηράκλειο 40 χιλιόμετρα. Κεντρικός ναός (και στο Μπιτζαριανό) είναι η Αγία Πελαγία.

Κοινότητα Καρουζανών
--------------------

Η Κοινότητα Καρουζανών αριθμεί 124 κατοίκους, με βάση την απογραφή πληθυσμού του 2001. Οι οικισμοί που το συναποτελούν είναι:

* τα *Κάτω Καρουζανά* [ 38 ] , σε υψόμετρο 300 μ.
* η *Άγνος* [ 14 ]
* τα *Άνω Καρουζανά* [ 48 ] , σε υψόμετρο 380 μ.
* το *Μπιτζαριανό* (τ. η Πηγή) [ 24 ] , σε υψόμετρο 320 μ. και σε απόσταση 38 χλμ. από το Ηράκλειο. Στην περιοχή βρίσκεται και ο κατάγραφος ναός του Αγίου Παντελεήμονα.

Η Κοινότητα εκπρωσοπίεται από τον Πρόεδρο κ. Εμμανουήλ Πιταροκοίλη.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Τα ονόματα των χωριών της περιοχής πιστοποιούν ότι ιδρύθηκαν από τους Καρουζάκηδες, όπως το Θωμαδιανό από τους Θωμαδάκηδες, το Καρδουλιανό από τους Καρδουλάκηδες κλπ. Η σωστή γραφή είναι με ‘’ω’’ από τη γενική πληθυντικού. Οι Μπιτζαράκηδες προέρχονται από το ιταλικό bizzaro, που σημαίνει παράξενος, παράδοξος. Το όνομα υπήρχε και στην Ισπανία το 15ο αιώνα. Το επώνυμο του εξερευνητή Φρανσίσκο Πισάρο το πιστοποιεί. 
Το Μπιτζαριανό μετονομάστηκε μεταπολεμικά σε Πηγή, από μία πηγή που βρισκόταν αρκετά μακριά από το χωριό. Τελικά επανήλθε η παλιά ονομασία, που τη βρίσκουμε Μπιτζαριανώ στην απογραφή του 1881, στο Δήμο Καστελίου. Στις ενετικές απογραφές όπως και στην τουρκική του 1834 δεν αναφέρεται καθόλου. 
Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρίκλιτος προσκυνηματικός ναός του Αγίου Παντελεήμονα, της Ζωοδόχου Πηγής και του Αγίου Ιωάννη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ελληνικά) *Βάση δεδομένων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής*.

Πηγές
-----

* *Το Ηράκλειον και ο νομός του*. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Δημοτικά διαμερίσματα του Δήμου Καστελλίου |
| --- |
|  |
| 
* Καστέλι
* Αμαριανό
* Αποστόλοι
* Αρχάγγελος
* Γεράκι
* Ευαγγελισμός
* Κασταμονίτσα
* Λιλιανό
* Λυττός
* Μαθιά
* Πολυθέα
* Σμάρι
 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Το **Ινστιτούτο Μπουτσέριους για την Έρευνα της Σύγχρονης Γερμανικής Ιστορίας και Κοινωνίας** στο Πανεπιστήμιο Χάιφα (εβραϊκά: מכון בוצריוס לחקר החברה וההיסטוריה הגרמנית בת זמננו) ιδρύθηκε το 2001 από το ίδρυμα ZEIT-Stiftung Ebelin und Gerd Bucerius. Το ινστιτούτο ασχολείται με τη σύγχρονη ιστορία και με κοινωνικά, πολιτικά και πολιτισμικά ζητήματα της σύγχρονης Γερμανίας. Το ινστιτούτο ιδρύθηκε από την ιστορικό Γιφάτ Βάις (Yfaat Weiss), που ήταν και η πρώτη διευθύντριά του. Από το 2008 το ινστιτούτο διευθύνεται από τον ιστορικό Έιμος Μόρρις-Ράιχ (Amos Morris-Reich).

Έρευνα
------

Το ινστιτούτο υποστηρίζει έρευνες στον τομέα της σύγχρονης ιστορίας και της κοινωνικής, πολιτισμικής και πολιτικής πραγματικότητας της Γερμανίας. Επίσης υποστηρίζει την ακαδημαϊκή ανταλλαγή μεταξύ Γερμανίας, Ευρώπης, και Ισραήλ. Συγκεκριμένα ασχολείται με τα εξής θέματα: διαμόρφωση ταυτότητας, μετανάστευση, κοινωνική ένταξη μεταναστών, πολυπολιτισμικότητα, ιθαγένεια και φιλελευθερισμός, καθώς και με θέματα «φυλής», «οπτικής ιστορίας» (visual history) και ιστορίας της επιστήμης σε Γερμανία, Ισραήλ και Ευρώπη.

Ακαδημαϊκές και δημόσιες δραστηριότητες
---------------------------------------

Κάθε χρόνο το ινστιτούτο οργανώνει συνέδρια και δημόσιες διαλέξεις για θέματα όπως «Οι εμπειρίες ομοφυλοφίλων στο Τρίτο Ράιχ και στο Ολοκαύτωμα», «Γερμανικές και ισραηλινές προοπτικές για το σύγχρονο Ιράν και τον ιρανικό πολιτισμό» και «Η έννοια της "Φυλής" στην ιστορία των θεωρητικών επιστημών». Επιπλέον το ινστιτούτο έχει διοργανώσει διαλέξεις διάσημων προσωπικοτήτων όπως η πολιτικός Ρίτα Σύσμουτ (Rita Süssmuth), ο δημοσιογράφος Γιόζεφ Γιόφε (Josef Joffe) και ο μουσικός Βολφ Μπίρμαν (Wolf Biermann). Το ινστιτούτο διοργανώνει επίσης φεστιβάλ κινηματογράφου και μουσικές παραστάσεις.

Υποτροφίες και ακαδημαϊκή ανταλλαγή
-----------------------------------

Το ινστιτούτο υποστηρίζει νέους Ισραηλινούς και Γερμανούς επιστήμονες με υποτροφίες στα πλαίσια ενός προγράμματος ακαδημαϊκής ανταλλαγής. Συνεργάζεται με διάφορα επιστημονικά ινστιτούτα σε Γερμανία και Ισραήλ καθώς και με τα γερμανικά ιδρύματα που δραστηριοποιούνται στο Ισραήλ.

Δημοσιεύσεις
------------

Τα αποτελέσματα μερικών συνεδριών στο ινστιτούτο δημοσιεύτηκαν σαν βιβλία ή σε επιστημονικά περιοδικά, όπως:

* Margalit Gilad and Yfaat Weiss(εκδ.): "Memory and Amnesia: The Holocaust in Germany" (στα εβραϊκά), Hakibbutz Hameuchad Publishing House Ltd. 2005.
* Leo Baeck Institute Yearbook 49 (2004), στο θέμα της επιστροφής Εβραίων στη Γερμανία μετά το Ολοκαύτωμα.
* Mittelweg 36. Zeitschrift des Hamburger Instituts für Sozialforschung 13 (Oktober/November 2004), στο θέμα των «φονιάδων γειτόνων» („deadly neighbours").
Ο **Άγιος Βαλεντίνος** - κατά την αγιολογία της καθολικής εκκλησίας - βασανίστηκε κι αποκεφαλίστηκε στις **14 Φεβρουαρίου 268** στη Φλαμίνια από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο Β΄ ή αλλιώς Γότθο.

Ταφή των λειψάνων
-----------------

Οι ακόλουθοί του τον έθαψαν στις κατακόμβες της Αγίας Πρισκίλλας. Το 1815 τα λείψανα αφαιρέθηκαν από τις κατακόμβες και στη συνέχεια δωρίθηκαν στον ιερέα ευγενή Ιωάννη - Βαπτιστή Longarini di S. Costanzo από το δουκάτο του Ουρμπίνο. Στη λειψανοθήκη τοποθετήθηκε και μια συνοδευτική περγαμηνή αυθεντικότητας.

Η διαδρομή των λειψάνων
-----------------------

Το 1907 τα λείψανα βρέθηκαν στον καθολικό ναό της Μεταστάσεως της Θεοτόκου στη Μυτιλήνη, όπου υπήρχε τότε αξιόλογη κοινότητα καθολικών (Φραγκολεβαντίνοι). Δεν είναι γνωστή η ακριβής διαδρομή των λειψάνων, πιθανότατα μεταφέρθηκαν στη Μυτιλήνη από κάποιο απόγονο του Longarini di S. Costanzo (κατά κληρονομική διαδοχή από τον ίδιο) που μετανάστευσε στη Μυτιλήνη στο τέλος του 19ου αιώνα. Τα λείψανα είχαν τοποθετηθεί κάτω από το κεντρικό ιερό βήμα του καθολικού ναού της Μυτιλήνης και πιθανότατα είχαν δοθεί προς φύλαξη από τον κάτοχό τους στον τότε εφημέριο της Μυτιλήνης. Στις 27 Απριλίου 1907 ο καθολικός Αρχιεπίσκοπος της Σμύρνης Δομήνικος Μαρέγκος πραγματοποίησε αυτοψία στα λείψανα και εξακρίβωσε την αυθεντικότητα τους, και κράτησε τμήματα προορισμένα για τη Ρώμη, τη Σμύρνη και τη δωρήτρια οικογένεια. Τελευταία κάτοχος των τιμίων λειψάνων ήταν η Λουκία Θεοφανοπούλου Bongigli, η οποία τα δώρισε στον καθολικό ναό της Μυτιλήνης.

Τα λείψανα συνεχίζουν να μεταφέρονται μέχρι και το 2015
-------------------------------------------------------

Το 1990 και ενώ η κοινότητα των καθολικών στη Μυτιλήνη είχε μειωθεί σημαντικά ο Φραγκισκανός μοναχός Τορκουάτο Μορίνι μεταφέρει τα λείψανα στον ναό του Τάγματος των Καπουτσίνων των Αγίων Φραγκίσκου και Κλάρας της Αθήνας στην οδό Γκυϊλφόρδου 7 στην Αθήνα. Στις 12 Φεβρουαρίου 2009, έγινε η απότμηση τμήματος των λειψάνων από τον αρχιεπίσκοπο των Καθολικών των Αθηνών Νικόλαο, υπογράφτηκε ειδικό επίσημο έγγραφο της πράξης αυτής, παρουσία και του ιερατικώς προϊσταμένου τού παρεκκλησίου του Αγίου Φραγκίσκου και της Αγίας Κλάρας, ιερομονάχου καπουτσίνου π. Γαβριήλ Ριγκέτο, και παραδόθηκαν στον αρχιεπίσκοπο Νάξου, Τήνου, Άνδρου και Μυκόνου με την ιδιότητα του αποστολικού τοποτηρητή της Καθολικής Επισκοπής Χίου (Χίος, Μυτιλήνη και Σάμος), προκειμένου να τα επαναφέρει στη Μυτιλήνη. Kάποια λείψανα λέγεται πως στάλθηκαν στην έδρα της Καθολικής Εκκλησίας, στη Ρώμη. Το 2015 τα λείψανα που βρίσκονταν στη Χίο μεταφέρθηκαν ξανά στη Μυτιλήνη και βρίσκονται στη καθολική εκκλησία της Μεταστάσεως της Θεοτόκου.

Παραπομπές
----------

1. 
2.
Ο **Τζον Φράνσις Κίρμπι** (αγγλικά: *John Francis Kirby*, Σαιντ Πίτερσμπεργκ, Φλόριντα, 1963), είναι Αμερικανός ναύαρχος ε.α. και κυβερνητικός αξιωματούχος, που υπηρετεί ως Εκπρόσωπος Τύπου του Υπουργείου Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών, και ως Υφυπουργός Άμυνας αρμόδιος για πολιτικές υποθέσεις, από τον Ιανουάριο του 2021, στην κυβέρνηση Μπάιντεν.

Επίσης, προηγουμένως, υπηρέτησε ως Εκπρόσωπος Τύπου του Υπουργείου Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, στην κυβέρνηση Ομπάμα, από το 2015 έως το 2017, και παράλληλα ως Υφυπουργός Εξωτερικών αρμόδιος για πολιτικές υποθέσεις.

Από το 2017 έως το 2021, εργάστηκε ως στρατιωτικός και διπλωματικός αναλυτής στο τηλεοπτικό δίκτυο CNN.

Από το 1986 έως το 2015, υπηρέτησε στο Πολεμικό Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών. Το 2015 αποστρατεύτηκε με τον βαθμό του υποναυάρχου. Κατά την στρατιωτική υπηρεσία του, κατείχε σημαντικές θέσεις στο Πεντάγωνο.

Βιογραφία
---------

Ο Τζον Κίρμπι, γεννήθηκε το 1963 στο Σαιντ Πίτερσμπεργκ της Φλόριντα, όπου και μεγάλωσε. Αποφοίτησε από το Λύκειο "Saint Petersburg Catholic High School" στο Σαιντ Πίτερσμπεργκ. Σπούδασε Ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Φλόριντα στη Τάμπα, και έλαβε πτυχίο (BA) το 1985. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στις Διεθνείς Σχέσεις, στο Πανεπιστήμιο Τρόι στο Τρόι της Αλαμπάμα, και έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα (MS). Επίσης, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στην Εθνική Ασφάλεια και τις Στρατηγικές Σπουδές, στη Ναυτική Σχολή Πολέμου των Ηνωμένων Πολιτειών, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα (MA).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «John F. Kirby». *www.defense.gov* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2022.
2. ↑  «Kirby, John». *U.S. Department of State*. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2022.
3. ↑  Affairs, Berkley Center for Religion, Peace and World. «John Kirby». *berkleycenter.georgetown.edu* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2022.
4. ↑  «John Kirby». *Google Arts & Culture*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Μαΐου 2022. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2022.
5. ↑
6. ↑  «John F Kirby, United States Department of State: Profile and Biography». *Bloomberg.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  John Kirby στο Wikimedia Commons
Το ***Σπηλιές από ατσάλι*** είναι το πρώτο βιβλίο της σειράς *Ρομπότ* του Ισαάκ Ασίμωφ. Χίλια χρόνια περίπου μετά από την εποχή που διαδραματίζονται τα γεγονότα που αναφέρονται στα δύο βιβλία του Ασίμωφ *Εγώ το ρομπότ* και *Έρχονται τα ρομπότ*, οι κάτοικοι της Γης ζουν σε μεγάλες πόλεις κάτω από ατσάλινους θόλους. Φοβούνται την ύπαιθρο και ποτέ δεν απομακρύνονται από τα όρια των πόλεων. Στην πόλη της Νέας Υόρκης στο διαστημοδρόμιο δολοφονείται ένας διαστημικός. Οι διαστημικοί έφτασαν πριν είκοσι πέντε χρόνια ερχόμενοι από αποικίες της Γης σε μακρινούς πλανήτες μετά από αιώνες χωρίς επαφή. Καθώς οι σχέσεις της Γης με τους διαστημικούς βρίσκονται σε κρίσιμο σημείο, οι αρχές πρέπει να καταφέρουν γρήγορα να βρουν τον δολοφόνο του διαστημικού. Έτσι ο αστυνομικός επίτροπος της Νέας Υόρκης καλεί τον μυστικό αστυνομικό Ελάιζα Μπέηλυ να αναλάβει την υπόθεση. Ο Μπέηλυ υποχρεώνεται από τον ανώτερό του να δεχτεί ως συνεργάτη του στην υπόθεση έναν διαστημικό, τον Ρ. Ντανηήλ Ολιβόου, που στην πραγματικότητα είναι ένα πολύ εξελιγμένο ρομπότ το οποίο δεν ξεχωρίζει από τον άνθρωπο. Με τη βοήθειά του ο Μπέηλυ καταφέρνει να λύσει την υπόθεση βρίσκοντας τον δολοφόνο του διαστημικού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The caves of steel. by Isaac Asimov | Open Library». Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2023.
Ο **Μιχάλης Λιαρούτσος** (1921 - 2 Αυγούστου 2015) ήταν Έλληνας πεζογράφος, ποιητής και αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Τήνο. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Στη Γερμανική Κατοχή οργανώθηκε στην Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας και αναδείχτηκε σε στέλεχος της ΕΠΟΝ, γραμματέας στις ανατολικές συνοικίες της Αθήνας και από τον Μάρτιο του 1945 γραμματέας της ΕΠΟΝ Αιγαίου στη Μυτιλήνη. Τον Ιούλιο του 1946 βγήκε στην παρανομία και το 1947 αντάρτης στα βουνά της Μυτιλήνης. Πιάστηκε το 1950, καταδικάστηκε σε θάνατο το 1951, ποινή που αργότερα μετατράπηκε σε ισόβια και μετά σε 15 χρόνια. Αποφυλακίστηκε για λόγους υγείας το 1956 και εργάστηκε ως ιδιωτικός υπάλληλος. Ιδρυτικό μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών και Φίλων της ΕΠΟΝ (ΠΕΑΦΕ), της οποίας διετέλεσε Γενικός Γραμματέας και Αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της, καθώς και του Συνδέσμου Φίλων του Μουσείου της ΕΠΟΝ, του οποίου διετέλεσε Αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του. Την περίοδο 1978-1982 εκλέχτηκε Δημοτικός Σύμβουλος και Αντιπρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου της Καισαριανής. Πέθανε στις 2 Αυγούστου του 2015.

Έργο
----

Ο Λιαρούτσος ξεκίνησε γράφοντας τις αναμνήσεις του από την Κατοχή και τον Εμφύλιο Πόλεμο. Όπως έχει γραφτεί, «κατορθώνει να συνδυάσει τις προσωπικές ακριβολόγες ιστορικές μαρτυρίες με την υψηλή λυρική έμπνευση». Τα νεότερα έργα του μετακινούνται προς την καθαρή μυθοπλασία. Υπήρξε μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών και είχε τιμηθεί με το λογοτεχνικό Βραβείο Λουντέμη.

Εργογραφία
----------

**Πεζογραφία**

* «Το ’48 χωρίς φεγγάρι» 1986, επανέκδοση 2008
* «Τελειώνοντας ο Δεκέμβρης» 1987, επανέκδοση 2000
* «Στης δύσης την αντιφεγγιά» 1996
* «Των εν ερημίαις και όρεσι» 1996
* «Δρόμοι παλιοί» 1998
* «Αναζητώντας τη Βερόνικα» 2003
* «Στη δίνη του Εμφυλίου», 2007

**Ποίηση**

* «Από ώρας πρώτης έως ώρας ενάτης», 2004
* «Τινά εκ των ένδον», 2006

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Εφυγε» ο αντιστασιακός λογοτέχνης σ. Μιχάλης Λιαρούτσος, www.rizospastis.gr, 4-8-2015.
2. ↑  Μίλτης Παρασκευαΐδης, Τα Νέα, 25.8.1986

Πηγές
-----

* Κώστας Μίσσιος, «Μυτιληνιοί λόγιοι και λογοτέχνες», Τόμος 1ος, εκδόσεις Αστερίας 1994, σελ. 464-468

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρουσίαση του βιβλίου "Εν ερημίαις και όρεσι"

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 16767241
* **ΕΒΕ**: 22873
* **BiblioNet**: **6231**
* LCCN: no00031026
* GND: 1142818462

 |

 |
Η **Δημοκρατική συμμαχία** (*βουλγαρικά : Демократичен сговор*) ήταν ένα βουλγαρικό κόμμα που υπήρχε μεταξύ του 1923 και του 1934. Κατά το μεγαλύτερο μέρος αυτής της περιόδου (1923-1934) ήταν το κυβερνών κόμμα στη χώρα καθιστώντας το το τρίτο μεγαλύτερο-κυβερνών κόμμα στη χώρα μετά την Κομμουνιστικό Κόμμα Βουλγαρίας και το Λαϊκό Φιλελεύθερο κόμμα.

Κατά τη διάρκεια της ύπαρξης του το κόμμα ήταν χωρισμένο σε παρατάξεις που συνεργάζονταν με άλλα κόμματα. Οι παρατάξεις αυτές ήταν συχνά σε ανοιχτή σύγκρουση μεταξύ τους και απειλούσαν τη σταθερότητα των κυβερνήσεων αρκετές φορές. Μετά την απώλεια των εκλογών του 1931 οι αντιφάσεις αυτές έγιναν ισχυρότερες και την άνοιξη του 1932 η παράταξη του Αλεξάνταρ Τσάνκοφ αποχώρησε από το κόμμα. Μετά την απαγόρευση των πολιτικών κομμάτων μετά το πραξικόπημα της 19ης Μαΐου 1934 η Δημοκρατική Συμμαχία έπαψε να υπάρχει αν και μερικοί από τους ηγέτες της παρέμειναν πολιτικά ενεργοί.

Πηγές
-----

* Ташев, Ташо. *Министрите на България 1879-1999*. София, АИ "Проф. Марин Дринов" / Изд. на МО, 1999. ISBN 978-954-430-603-8 / ISBN 978-954-509-191-9.
Με το συμβατικό όνομα **Δάσκαλος του κεντημένου φυλλώματος** (φλαμανδικά: **Meester van het Geborduurde Loofwerk**, δραστηριοποιήθηκε κατά το διάστημα 1480 - 1510) φέρεται ζωγράφος ή ομάδα ζωγράφων της Πρώιμης φλαμανδικής ζωγραφικής που δραστηριοποιήθηκε στις περιοχές της Μπρυζ και των Βρυξελλών.

Το 1926 ο Γερμανός ιστορικός τέχνης Μαξ Γιάκομπ Φριντλέντερ απέδωσε μια ομάδα πινάκων της *Παρθένου με το Βρέφος σε ένα τοπίο* σε ίδιες στάσεις με αυτόν του "Δασκάλου του κεντημένου φυλλώματος". Το φύλλωμα που απεικονίζεται στα έργα αυτά προσομοίαζαν στον Φριντλέντερ σαν επαναλαμβανόμενο μοτίβο βελονιάς σε κέντημα, εξ ού και το "περίεργο" όνομα του καλλιτέχνη. Οι πίνακες εμφανίζουν στοιχεία εικόνων φτιαγμένων από τους Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν και Χανς Μέμλινγκ. Από τους πέντε πίνακες που εξέτασε ο Φριντλέντερ, τρεις βρίσκονται στις ΗΠΑ (Μουσείο Τέχνης Φιλαδέλφειας, Ίδρυμα Τέχνης Μιννεάπολης και Ίδρυμα Τέχνης Κλαρκ) και οι άλλοι δύο στην Ευρώπη (Groeningemuseum, Μπρυζ και Ανάκτορο Καλών Τεχνών της Λιλ). Άλλοι πίνακες αποδιδόμενοι στην ομάδα αυτή βρίσκονται στο Μουσείο του Λούβρου και στην Εθνική Πινακοθήκη Σκωτίας στο Εδιμβούργο. Αυτοί εμφανίζουν μεγάλες ομοιότητες στην Παρθένο και στο Βρέφος, αλλά διαφέρουν κάπως στο παρασκήνιο.

Το Ίδρυμα Τέχνης Κλαρκ κλείνει την έρευνά του σχετικά με τους πίνακες *Η Παρθένος και το Βρέφος σε ένα τοπίο* ως εξής: "Η ανάλυσή μας, βασισμένη σε εργαστηριακή μελέτη και λαμβάνοντας υπόψιν τις πρακτικές των εργαστηρίων ζωγραφικής κατά τον 15ο αιώνα, δείχνει ότι τα πάνελ αυτά δημιουργήθηκαν όλα μεταξύ 1482 και αρχών του 16ου αιώνα όχι από έναν αλλά από μερικούς καλλιτέχνες, οι οποίοι πιθανόν χρησιμοποίησαν ένα κοινό πρότυπο για τις κεντρικές μορφές. Μέχρι να έλθουν στο φως περισσότερες αποδεικτικές μαρτυρίες, θα συνεχίσουμε να αποδίδουμε τους πίνακες στον "Δάσκαλο του κεντημένου φυλλώματος", αναγνωρίζοντας ότι αυτό το συμβατικό όνομα μπορεί να περιλαμβάνει περισσότερους του ενός καλλιτέχνες, οι οποίοι δραστηριοποιήθηκαν στη Μπρυζ και στις Βρυξέλλες κατά τα τέλη του 15ου αιώνα."

Φωτοθήκη
--------

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων
* Πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική
* Ερτ φαν ντερ Μπόσχε

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Exhibition on Master of the Embroidered Foliage at Clark Art Institute, Williamstown». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Master of the Embroidered Foliage at Artcyclopedia
* List of attributed works and their location, as documented by the Centre for the Study of the Flemish Primitives
* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Master of the Embroidered Foliage στο Wikimedia Commons

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 62440471
* **Europeana**: agent/base/3416
* ISNI: 0000 0004 4887 6415
* GND: 122865022
* ULAN: 500023267
* RKD: 112095

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
Συντεταγμένες: 55°51′17.6″N 4°14′34.8″W﻿ / ﻿55.854889°N 4.243000°W﻿ / 55.854889; -4.243000

Η **Πλατεία του Αγίου Ανδρέα** είναι δημόσια πλατεία που βρίσκεται νοτιοανατολικά του Σταυρού της Γλασκώβης (Glasgow Cross), στο Ιστ Εντ (East End) της Πόλης της Γλασκώβης, στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η πλατεία είναι γνωστή για τον κλασικό ναό του Αγίου Ανδρέα στην Πλατεία του 18ου αιώνα, από τον οποίο η πλατεία έλαβε το όνομα της. Ο ναός είναι μεταξύ των αρτιότερων του ύφους του στην Βρετανία και είναι προστατευόμενο μνημείο τάξης Α.

Η εκκλησία περιβλήθηκε αργότερα από πλατεία, που κατασκεύασε ο Ουίλλιαμ Χάμιλτον μεταξύ 1786 και 1787. Έγινε γνωστός τόπος κατοικίας για τους ευπορότερους έμπορους της Γλασκώβης. Ωστόσο, η μετακίνηση της πόλης προς τα δυτικά κατά τον 19ο αιώνα είχε ως αποτέλεσμα την σταδιακή υποβάθμιση της περιοχής. Τα περισσότερα κτίρια επί της πλατείας καταστράφηκαν την δεκαετία του 1980, ενώ από το 1996 άρψισαν να κατασκευάζονται νέα κτίρια στην θέση των κενών από αυτά που κατεδαφίστηκαν.

Άγιος Ανδρέας στην Πλατεία
--------------------------

Ο ναός του Αγίου Ανδρέα στην Πλατεία είναι ο πρώην ναός στο κέντρο της Πλατείας του Αγίου Ανδρέα. Η εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου στο Λονδίνο αποτέλεσε έμπνευση για το σχέδιο του ναού. Παλαιότερα ήταν γνωστός ως ενοριακός ναός του Αγίου Ανδρεά, ο οποίος κατασκευάστηκε μεταξύ 1739 και 1756, και είναι ο τέταρτος παλαιότερος ναός της Γλασκώβης, μετά τον Καθεδρικό ναό, το Κωδονοστάσιο Τρονγκέιτ και τον κοντινό ναό του Αγίου Ανδρέα στο Πάρκο. Η εκκλησία ήταν η πρώτη Πρεσβυτεριανή εκκλησία της Γλασκώβης μετά την Μεταρρύθμιση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Glasgow and Its Environs*. UK: Stratten & Stratten. 1891. σελ. 131.
2. 1 2  «St Andrew's in the Square». *www.standrewsinthesquare.com* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαΐου 2017. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2017.
3. ↑  Brogden, William Alvis. *A City's Architecture: Aberdeen as 'Designed City'*. Scotland: Routledge. σελ. 156. ISBN 9781351962681.
4. ↑  «Neighborhood History». *www.saintandrewssquare.org*. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2017.
5. ↑  «St. Andrews in the Square, Glasgow». *History. Heritage. Hilarity*. 12 Ιουνίου 2012. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Σκωτία
 |

 |
Ο Ιωάννης Β΄ της Κύπρου, εραστής της Μαριέττας. Από αυτήν απέκτησε τον μόνο γιο του.
Η **Μαριέττα**, γαλλ. Marietta (απεβ. 12 Απριλίου 1503) ήταν ερωμένη του Ιωάννη Β΄ της Κύπρου και μητέρα του μόνου γιου του Ιακώβου Β΄ της Κύπρου. Όταν ο Ιωάννης Β΄ νυμφεύτηκε την Ελένη Παλαιολογίνα, αυτή διέταξε να κόψουν τη μύτη της Μαριέττας. Μετά που απεβίωσε ο γιος της, κρατήθηκε στη Βενετία σχεδόν αιχμάλωτη.

Βιογραφία
---------

### Ερωμένη του βασιλιά

Γεννήθηκε στην Πάτρα. Δεν γνωρίζουμε πώς έφτασε στην Κύπρο, πάντως έγινε ερωμένη του Ιωάννη Β΄ της Κύπρου πριν το 1438. Το *Χρονικό* του Φλόριο Μπουστρόν περιγράφει πως ήταν "πολύ όμορφη και συνετή". Με τον βασιλιά απέκτησε το 1439/40 έναν γιο, τον Ιάκωβο (Β΄).

Ο Ιωάννης Β΄ είχε νυμφευτεί πρώτα το 1435 την Αμαδέα Παλαιολογίνα, κόρη του Ιωάννη-Ιακώβου μαρκησίου του Μομφερράτου, αλλά δεν απέκτησε τέκνα. Το 1440 απεβίωσε η Αμαδέα και το 1441/42 ο βασιλιάς νυμφεύτηκε την 14ετή Ελένη Παλαιολογίνα, κόρη του Θεοδώρου Β΄ δεσπότη του Μωρέως και απέκτησε κόρη την Καρλόττα της Κύπρου. Η Ελένη, μόλις έμαθε για την ύπαρξη της Μαριέττας και του γιου της, διέταξε την κοπή της ρίνας της Μαριέττας.

Η βασίλισσα Ελένη συνέχισε την εχθρότητά της προς τον Ιάκωβο. Όταν αυτός το 1456 διορίστηκε αρχιεπίσκοπος της Νικοζίας, η Ελένη θύμωσε. Ο Ιάκωβος σκότωσε τον Γιάκοπο Ούρρι, καγκελάριο του βασιλείου, το 1457 και διέφυγε στη Ρόδο, αφού είχε πριν φύγει από τη θέση του. Ωστόσο ο βασιλιάς τον συγχώρησε και τον αποκατέστησε στην αρχιεπισκοπή, πράγμα που εξόργισε τη βασίλισσα. Το 1458 απεβίωσε ο Ιωάννης Β΄ και η Ελένη, έτσι το στέμμα περιήλθε στην Καρλόττα, μόνο νόμιμο τέκνο του, που στέφθηκε βασίλισσα της Κύπρου. Όμως ο Ιάκωβος έπληξε το δικαίωμά της στον θρόνο, καθώς εκείνη ήταν γυναίκα· μάλιστα με τη βοήθεια του Μαμελούκου σουλτάνου της Αιγύπτου, ανάγκασε την Καρλόττα να διαφύγει από το νησί και το 1463 στέφθηκε βασιλιάς. Ο Ιάκωβος Β΄ κυβέρνησε το διάστημα 1463-73· νυμφεύτηκε την Αικατερίνη Κορνάρο το 1472, αλλά ο υστερότοκος γιος τους Ιάκωβος Γ΄ της Κύπρου απεβίωσε ενός έτους. 

Ο Ιάκωβος Β΄ της Κύπρου, γιος της Μαριέττας.
### Αιχμάλωτη στη Βενετία

Όταν το 1473 απεβίωσε ο Ιάκωβος, τη Μαριέττα την πήραν στη Βενετία και μετά στην Πάδουα, όπου τέθηκε σε ημι-αιχμαλωσία: μία απόφαση του Συμβουλίου των Δέκα στη Βενετία το 1479, καταγράφει ότι η Μαριέττα ήταν υπό την επιτήρηση του magister puerorum regiorum Χριστοφόρου Μούτιους. Η Μαριέττα απεβίωσε το 1503 στην Πάδουα και τάφηκε στοην εκκλησία του Αγ. Αυγουστίνου. Το επίγραμμα του μνημείου εκεί γράφει για τη Marieta mater quondam Jacobi Cypri Regis. Ο Ιάκωβος Β΄ είχε και τέσσερα νόθα παιδιά, των οποίων οι πολυάριθμοι απόγονοι φθάνουν ως τον 21ο αι.

Πηγές
-----

* Charles Cawley, Medieval Lands, Cyprus
* Benjamin Arbel and David Jacoby, Intercultural Contacts in the Medieval Mediterranean, p.45, published by Frank Cass, London, Google Books, retrieved on 19 June 2009
* Pano Kivides Community Council, History, retrieved on 19 June 2009
Το **Λαϊκό κόμμα** (*βουλγαρικά : Народна партия*) ήταν ένα πολιτικό κόμμα στη Βουλγαρία μεταξύ 1894 και 1920.

Ιστορία
-------

Το κόμμα ιδρύθηκε το 1894 από τον Κονσταντίν Στοΐλοφ, κερδίζοντας τις εκλογές το ίδιο έτος. Το κόμμα κέρδισε και τις εκλογές του 1896 αλλά έπεσε σε μόλις δύο έδρες στις εκλογές του 1899 .

Το Λαϊκό κόμμα κέρδισε 29 έδρες στις εκλογές του 1901 και 28 έδρες στις εκλογές του 1902, πριν κερδίσει τις εκλογές του 1903 με 134 από τις 189 έδρες στην Εθνοσυνέλευση. Ωστόσο, ο ανεξάρτητος βουλευτής Ράτσχο Πέτροφ διορίστηκε πρωθυπουργός και σχηματίζεται κυβέρνηση συνασπισμού με τα μέλη του Λαϊκού Κόμματος των Φιλελευθέρων που είχαν μόλις οκτώ έδρες.

Στις εκλογές του 1908 το κόμμα έπεσε σε δύναμη σε επτά έδρες. Ωστόσο το 1911 έκανε μια συμμαχία με το Προοδευτικό Φιλελεύθερο κόμμα και κέρδισαν με μεγάλη πλειοψηφία στις εκλογές για τη Συνταγματική Συνέλευση τον Ιούνιο και τις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 1911. Το Λαϊκό κόμμα ήταν η μεγαλύτερη από τις δύο παρατάξεις, με 99 από 190 έδρες της συμμαχίας. Ο αρχηγός του κόμματος Ιβάν Ευστρατίεφ Γκέσοφ διορίστηκε Πρωθυπουργός.

Το 1913 έχασε τις εκλογές παίρνοντας πέντε έδρες. Στις εκλογές του 1914 κέρδισε άλλες πέντε έδρες, και στις εκλογές του 1919 κέρδισε 19 έδρες. Ωστόσο, το κόμμα έπεσε σε 14 έδρες στις εκλογές του 1920. Αργότερα στο ίδιο έτος, το κόμμα συγχωνεύεται με το Προοδευτικό Φιλελεύθερο Κόμμα και σχημάτισαν το των Ηνωμένο Λαϊκό Προοδευτικό κόμμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Konstantin Stoilov Ministry of Finance
2. ↑  "The Bulgarian Elections", *The Times*, 25 September 1894
3. 1 2 3  Dieter Nohlen & Stöver, P (2010) *Elections in Europe: A data handbook*, σελ. 384 ISBN 978-3-8329-5609-7
4. 1 2  Nohlen & Stöver, σελ. 391
5. ↑  Nohlen & Stöver, σελ. 385
6. ↑  Nohlen & Stöver, σελ. 372
Ο **Τώνης Βαβάτσικος** (Βόλος, 13 Οκτωβρίου 1930 - 28 Ιουλίου 2008) ήταν Έλληνας τραγουδοποιός της ελαφρο-λαϊκής μουσικής. Γεννήθηκε το 1930 στον Βόλο. Είχε πολυετή παρουσία στο μουσικό χώρο με πολλές εμφανίσεις σε κέντρα και συμμετοχές στα Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού Θεσσαλονίκης. Ακολούθησαν εμφανίσεις το 1974, 1978, κ.λ.π. Πέθανε στις 28 Ιουλίου 2008 μέσα σε ασθενοφόρο που τον μετέφερε στο νοσοκομείο Βόλου από τον Άγιο Ιωάννη Πηλίου, όπου έκανε διακοπές.

Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού Θεσ/νίκης
---------------------------------------

Το 1974 απέσπασε το 1ο βραβείο με το τραγούδι "Ποιος να ξέρει στο βλέμμα του πίσω τι κρύβει ο Θεός για μας", σε στίχους και μουσική δική του.

Δισκογραφία
-----------

Πρωτοεμφανίστηκε στη δισκογραφία με το τραγούδι του Κ. Πρέντα «Παρηγοριά μου». Άλλες επιτυχίες του (Αθήνα 1968): "Απόψε στ' όνειρο", "Στείλε Θεέ μου", "Το κόκκινο φώς", "`Ηταν η πιο όμορφη εποχή". Ο τελευταίος προσωπικός του δίσκος "Τζάμπα είναι τα όνειρα"(1994) κυκλοφόρησε σε CD. Άλλοι δίσκοι του:«Ποιος να ξέρει στο βλέμμα του πίσω» (1974), «`Ολα είναι σχετικά» (1977). Επίσης, συμμετοχή στους δίσκους:«Ερωτικά ψιθυρίσματα» (1968), «35 χρόνια μαέστρο πάμε» (1991).

Παραπομπές
----------

1. ↑  GreekDiscography. «GreekDiscography». *www.GreekDiscography.gr*. Ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2024.
2. ↑  «Διάσημοι έλληνες καλλιτέχνες, έλληνες μουσικοί. Αρχαίοι, σύγχρονοι, διάσημοι έλληνες μουσικοί». *www.mygreek.fm*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2018.
3. ↑  «Τώνης Βαβάτσικος». *Discogs* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2018.
4. ↑   *Ποιος να ξέρει στο βλέμμα του πίσω - Βαβάτσικος Τώνης - Στίχοι, Video - kithara.to*, ανακτήθηκε στις 2018-07-04
5. ↑  «Τώνης Βαβάτσικος». *Discogs* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Μαρτίου 2019.
Το **GAZ M-72** ήταν ένα μεσαίο πολυτελές αυτοκίνητο που παρήχθη από την GAZ από το 1955 έως το 1958. Ήταν μια έκδοση του GAZ-M20 Pobeda, και συνδύαζε το αμάξωμα του με μια έκδοση εκτεταμένου μήκους του πλαισίου του τζιπ GAZ-69.

Ιστορία
-------

Τα επιβατικά αυτοκίνητα με τετρακίνηση ήταν σχεδόν ανύπαρκτα στη Σοβιετική Ένωση τη δεκαετία του 1940. Μόλις τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Κόκκινος Στρατός άρχισε να κάνει αυξανόμενες απαιτήσεις για οχήματα παντός εδάφους. Έτσι, το GAZ-61 δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου, αλλά κατασκευάστηκε μόνο σε πολύ μικρούς αριθμούς. Ακολούθησε το GAZ-64, το GAZ-67, και τελικά το GAZ-69. Όλα αυτά τα οχήματα ήταν εκτός δρόμου, αλλά δεν προσέφεραν καμία άνεση, ήταν στο στυλ του "κλασικού παλιού τζιπ".

Ωστόσο, υπήρχε επίσης η ιδέα του εξοπλισμού των συνηθισμένων επιβατικών αυτοκινήτων με τετρακίνηση. Οι πελάτες παρατηρήθηκαν ιδιαίτερα στον κύκλο των υψηλότερων βαθμίδων του στρατού. Οι δοκιμές πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα με το ZIS-110, κατά τη διάρκεια του οποίου ένα παράδειγμα μετατράπηκε σε τετρακίνηση. Χρησιμοποιήθηκαν μέρη του φορτηγού GAZ-63.

Ωστόσο, τα πειράματα παρέμειναν. Μόνο με το GAZ-M20 Pobeda ξεκίνησαν τελικά νέες επιχειρήσεις για την υλοποίηση του αρχικού στόχου της δημιουργίας ενός οχήματος εκτός δρόμου με κανονική άνεση επιβατικού αυτοκινήτου. Για να γίνει αυτό, το σώμα του GAZ-M20 τοποθετήθηκε στο πλαίσιο του οχήματος εκτός δρόμου GAZ-69. Σε αντίθεση με το GAZ-M20, το όνομα "Pobeda" (ελληνικά: Νίκη) δεν εμφανιζόταν πλέον. Παρ 'όλα αυτά, χρησιμοποιήθηκε επίσης από τον πληθυσμό για αυτό το αυτοκίνητο.

Η μαζική παραγωγή του αυτοκινήτου ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 1955, εννέα χρόνια μετά από εκείνη του Pobeda. Η ανάπτυξη είχε αρχίσει την άνοιξη του 1954. Κατά το πρώτο έτος, κατασκευάστηκαν 1,525 μονάδες, το 1956 υπήρχαν 1,151 και μέχρι το τέλος της παραγωγής άλλες 2001 μονάδες. Όταν τελείωσε η παραγωγή του GAZ-M20, η παραγωγή του GAZ-M72 διακόπηκε επίσης τον Αύγουστο του 1958 μετά από μόλις τρία χρόνια και 4,677 μονάδες. 

Το GAZ-M72 πουλιόταν μόνο στις αρχές και τον στρατό. Η παραγωγή θα τελείωνε το 1958, χωρίς άμεσο αντικαταστάτη.

Αναφορές
--------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **GAZ-M72** |

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Μαρτίου 2017. Ανακτήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2024.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* ГАЗ-М72: когда деревни были большими
Ο Καλύκαδνος Ποταμός και το Κάστρο της Σελευκείας
Ο **Γκιόκσου** (τουρκικά: Göksu, αρχαίο όνομα **Καλύκαδνος)** είναι ποταμός και ακρωτήριο στην Κιλικία, στη σημερινή Τουρκία. Οι δύο πηγές του βρίσκονται στην οροσειρά του Ταύρου και συναντώνται νότια της Κλαυδιόπολης, της σημερινής Μουτ. Στη συνέχεια ο ποταμός ρέει νότια προς την Μεσόγειο Θάλασσα κοντά στην Σελεύκεια, την σημερινή Σιλίφκε.

Η ιωνική αποικία Όλμοι, ιδρύθηκε κοντά στις εκβολές του Καλυκάδνου αλλά υπέφερε από πειρατεία και επιδρομείς. Η Σελεύκεια, η σημερινή Σιλίφκε, ιδρύθηκε σε στρατηγικότερη θέση, άνωθεν του ποταμού, από τον Σέλευκο Α΄ Νικάτορα και ήταν σημαντικό περιφερειακό κέντρο για αιώνες, ιδιαίτερα γνωστό ως κέντρο του πρώιμου χριστιανισμού. Οι Ρωμαίοι γεφύρωσαν τον ποταμό στην Σελεύκεια το έτος 77.
Η **Ζενές Ες** (λουξεμβουργιανά: *Jeunesse Esch*, γαλλικά: *AS La Jeunesse d'Esch*) είναι κορυφαία ποδοσφαιρική ομάδα του Λουξεμβούργου με 27 πρωταθλήματα και 12 κύπελλα. Προέρχεται από την πόλη Ες-συρ-Αλζέτ, η οποία βρίσκεται στο νοτιοδυτικό Λουξεμβούργο. Ιδρύθηκε το 1907 και οι εμφανίσεις της είναι ασπρόμαυρες ριγέ φανέλες με μαύρα παντελονάκια. Ως έδρα χρησιμοποιεί το Σταντ ντε λα Φροντιέρ, χωρητικότητας 5.400 θεατών.

Ιστορία
-------

Η Ζενές Ες ιδρύθηκε το 1907 και αρχικά ονομάστηκε: *Jeunesse la Frontière d'Esch*. Το προσωνύμιο "La frontière" (προωθημένος) επιλέχτηκε για να τονιστεί πόσο κοντά βρισκόταν το γήπεδό της με τα γαλικά σύνορα. Το 1918 το "La frontière" αφαιρέθηκε και η ομάδα πήρε το σημερινό της όνομα. Μόνο την περίοδο της ναζιστικής κατοχής, στη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, οι ναζί επέβαλαν το γερμανικό όνομα: *SV Schwarz-Weiß 07 Esch*, δηλαδή "Μελανόλευκοι ’07 του Ες", το οποίο μετά τον πόλεμο καταργήθηκε αμέσως.

Η Ζενές Ες είναι η πιο επιτυχημένη ποδοσφαιρική ομάδα του Λουξεμβούργου. Το 1921 πήρε το πρώτο της πρωτάθλημα. Συνολικά έχει κατακτήσει 27, που αποτελεί εθνικό ρεκόρ. Το πιο πρόσφατο είναι του 2004. Επίσης, έχει 12 κύπελλα και 8 νταμπλ.

Συμμετέχει στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις από το 1958 αλλά συνήθως δεν προκρίνεται πέραν των αρχικών προκριματικών γύρων, όπως όλες οι ομάδες του Λουξεμβούργου. Η πιο αξιόλογη επιτυχία της ήταν το 1973 στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, όταν απέσπασε ισοπαλία 1-1 εκτός έδρας από τη Λίβερπουλ, τότε κάτοχο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ.

Τίτλοι
------

* **Πρωτάθλημα Λουξεμβούργου** (28): 1921, 1937, 1951, 1954, 1958, 1959, 1960, 1963, 1967, 1968, 1970, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1980, 1983, 1985, 1987, 1988, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2004, 2010
	+ Επίσης, έχει τερματίσει 13 φορές στη δεύτερη θέση.

* **Κύπελλο Λουξεμβούργου** (13): 1935, 1937, 1946, 1954, 1973, 1974, 1976, 1981, 1988, 1997, 1999, 2000, 2013
	+ Επίσης, έχει φτάσει άλλες 11 φορές στον τελικό.

Ευρωπαϊκές συμμετοχές
---------------------

Έχει συμμετάσχει πάνω από 30 φορές στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Έχει δώσει 65 ματς κι έχει φέρει: 8 νίκες, 7 ισοπαλίες και 50 ήττες (53-215 γκολ).

* Κύπελλο Πρωταθλητριών: 21 συμμετοχές. Δυο φορές προκρίθηκε στο 2ο γύρο με προπονητή τον Τζορτζ Μπέρι.
	+ Το 1959-60 απέκλεισε την πολωνική Λότζ με 5-0, 1-2.
	+ Το 1963-64 απέκλεισε τη φινλανδική Χάκα με 1-4, 4-0.

* Κύπελλο Κυπελλούχων: 3 συμμετοχές.

* Κύπελλο ΟΥΕΦΑ: 7 συμμετοχές.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
Το έμβλημα του Συνεργατικού Αγροτικού Κόμματος
Το **Συνεργαστικό Αγροτικό Κόμμα** ήταν πολιτικό κόμμα της Ελλάδας, το οποίο έδρασε κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1920.

Ιστορία
-------

Το κόμμα συμμετείχε για πρώτη φορά σε εθνικές εκλογές του 1926, όπου κέρδισε τρεις έδρες στις βουλευτικές εκλογές λαμβάνοντας το 0.9% της εθνικής ψήφου. Ωστόσο, το κόμμα δεν συμμετείχε σε κάποια επόμενη εκλογική αναμέτρηση.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Nohlen & Stöver 2010, σελ. 834.
2. ↑  Nohlen & Stöver 2010, σελ. 839.

Πηγές
-----

* (Αγγλικά) Nohlen, Dieter· Stöver, Philip (2010). *Elections in Europe: A Data Handbook*. Nomos Verlagsgesellschaft. ISBN 978-3-8329-5609-7.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Πολιτική
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Τζατζίκι
Το **τζατζίκι** είναι ορεκτικό το οποίο συναντάται στις κουζίνες της Μέσης Ανατολής και της Νότιοανατολικής Ευρώπης, όπως την ελληνική κουζίνα. Το κύριο συστατικό του είναι το στραγγιστό γιαούρτι, «σακούλας» όπως συνήθως λέγεται, στο οποίο προστίθενται τριμμένο αγγούρι, λιωμένο σκόρδο , ελαιόλαδο και ξίδι. Πέρα από την Ελλάδα και την Τουρκία, το τζατζίκι είναι γνωστό στην Κύπρο, τη Βουλγαρία, το Ιράκ, ενώ θεωρείται παρόμοιο με το ραϊτά της Ινδίας και το ash-e doogh του Ιράν.

Χρήση
-----

Σερβίρεται ως επιτραπέζιο ορεκτικό, κυρίως συνοδεύοντας ψητά κρέατα. Μπορεί να σερβιριστεί, αλειμμένο πάνω σε ψωμί, και ως μεζές για το ούζο ή το τσίπουρο. Το τζατζίκι είναι συνηθισμένο συστατικό και στο σουβλάκι με πίτα.

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **τζατζίκι**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τζατζίκι** |

* Ταρατόρ
* Ταλατούρι
Σακί με χαλίκια για το σιδερένιο χέρι (κώρυκος)
Το **σιδερένιο χέρι** (Κινέζικα: 铁掌功) είναι μια σειρά ασκήσεων που έχουν αναπτύξει οι μοναχοί Σαολίν με σκοπό να σκληρύνουν τα χέρια τους, ώστε να προκαλούν μεγαλύτερη ζημιά στον αντίπαλο και να προστατεύονται οι ίδιοι από τραυματισμούς. Οι περισσότερες από αυτές τις ασκήσεις περιλαμβάνουν το χτύπημα των χεριών σε σκληρά αντικείμενα όπως κουβάδες με άμμο, σακιά με χαλίκια ή τοίχους. Τέτοιου είδους ασκήσεις μπορούν να εξηγηθούν θεωρητικά από τον νόμο του Βολφ, που ορίζει ότι όσο αυξάνουμε τον φόρτο που δέχεται ένα οστό, αυτό προσαρμόζεται και γίνεται ανθεκτικότερο. Πάντως μέχρι στιγμής δεν έχουν γίνει εκτενείς επιστημονικές έρευνες σε αυτές τις ασκήσεις.

Οι αρχαίοι Έλληνες παλαιστές του παγκρατίου και της πυγμής είχαν αναπτύξει παρόμοιες τεχνικές για τη σκλήρυνση των χεριών τους, όπως με τη χρήση του κώρυκου, ενός σκάκου γεμισμένου με άμμο ή όσπρια.  Οι Ιάπωνες για τον ίδιο σκοπό χρησιμοποιούν το Μάκι Γουαρά, μια ειδική ξύλινη κατασκευή την οποία χτυπούν για να εξασκήσουν τη τεχνική και τα χέρια τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Lee, Ying-arng (2007). *Iron Palm in 100 Days*. Yamazato Pubns; collectors edition. ISBN 1-4243-2888-8.
2. ↑  Chao, H.C. (1984). *Complete Iron Palm Training for Self Defense*. Unitrade Company; McLisa Enterprises distributor. ASIN B000F97K2M.
3. ↑  από τη ψηφιακή βιβλιοθήκη Perseus του Tuft University
Η **Μίτσι Κασπάρ ή Μίτζι Κασπάρ** (1864-1907), ήταν Αυστριακή ηθοποιός και ερωμένη του Ρούντολφ, Πρίγκιπα της Αυστρίας.

Βιογραφία
---------

H Κάσπαρ ήταν ηθοποιός και πιθανώς πόρνη. 

Λέγεται ότι ο πρίγκιπας Ρούντολφ ξόδεψε μεγάλα χρηματικά ποσά, ειδικά μέσω δώρων, συμπεριλαμβανομένων 60.000 αυστροουγγρικά νομίσματα λίγο πριν από το θάνατό του. O Ρ. Η Μπρους Λόκχαρτ την ονόμασε «την πραγματική αγάπη της ζωής του». 

Η Μίτσι Κασπάρ πέθανε τελικά από σύφιλη.

Το περιστατικό Μάιερλινγκ
-------------------------

Ο Ρούντολφ είπε στην Κάσπαρ για την επιθυμία του να αυτοκτονήσει και προσπάθησε να την πείσει να συμμετάσχει σε σύμφωνο αυτοκτονίας μαζί του.  Αρνήθηκε και προσπάθησε να ενημερώσει την αστυνομία, αλλά η αναφορά της αγνοήθηκε. Σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς, η Κάσπαρ ήταν η πρώτη επιλογή του Πρίγκιπα Ρούντολφ για ένταξη στο σύμφωνο αυτοκτονίας. Όταν αρνήθηκε, στράφηκε στην άλλη ερωμένη του, τη βαρόνη Μαρία Βετσέρα. 

Σύμφωνα με τον Σέργκε Σέμαν: 

> Ο πρίγκιπας Ρούντολφ στην πραγματικότητα είχε σκεφτεί να αυτοκτονήσει τουλάχιστον μισό χρόνο πριν από το θάνατό του. Αρχικά ζήτησε από την πρώτη αγάπη της ζωής του, μία Μίτζι Κασπάρ, να μοιραστεί τη μοίρα του, αλλά η 24χρονη γυναίκα αρνήθηκε.
> 
>

Στη λαϊκή κουλτούρα
-------------------

Οι σχέσεις του πρίγκιπα Rudolf και η αυτοκτονία στο Μάιερλινγκ έχουν δραματοποιηθεί σε βιβλία, μπαλέτα, θεατρικά έργα και ταινίες. Η Κασπάρ απεικονίστηκε από τη Φαμπιέν Νταλί στην ταινία *Μάιερλινγκ του 1968.*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bled, Jean Paul (2006). *Kronprinz Rudolf* (στα German). Boehlau Verlag. σελ. 125. ISBN 3205052382. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. 1 2  Lónyay, Károly (1949). *Rudolf: The Tragedy of Mayerling*. Hamish Hamilton. σελ. 131.
3. ↑  Bruce Lockhart, Robert (1955). *Your England*. Putnam. σελ. 7.
4. 1 2  von Hornau, Phillipp (2012). *Wien ist anders - Ist Wien anders?* (στα German). epubli. σελ. 41. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link) [*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  Kelen, Betty (1966). *The Mistresses: Domestic Scandals of Nineteenth-Century Monarchs*. Random House.
6. ↑  Schmemann, Serge (10 March 1989). «Mayerling Journal; Lurid Truth and Lurid Legend: A Hapsburg Tale». *New York Times*. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Mizzi Kaspar στο Wikimedia Commons
Η **Ελέονορ Ντενουέλ** (13 Σεπτεμβρίου 1787 - 30 Ιανουαρίου 1868) ήταν μία ερωμένη του αυτοκράτορα Ναπολέοντα Α΄ της Γαλλίας και η μητέρα του γιου του Καρόλου-Λέοντα. Ο γιος της ήταν απόδειξη ότι ο Ναπολέων ήταν σε θέση να αποκτήσει παιδιά και ότι η σύζυγός του, Ιωσηφίνα Τασέρ ντε Λα Παζρί, υπέφερε από υπογονιμότητα. Εξαιτίας αυτού του προβλήματός της ο Ναπολέων τη χώρισε και νυμφεύτηκε τη Μαρία-Λουίζα των Αψβούργων-Λωρραίνης.

Η Ελέονορ γεννήθηκε ως Λουίζ Κατρίν Ελέονορ Ντενουέλ ντε Λα Πλεν από μια οικογένεια της μεσαίας τάξης. Παντρεύτηκε σε ηλικία 18 ετών τον πρώην στρατιωτικό Ζαν-Φρανσουά Ρεβέλ-Ονορέ. Τρεις μήνες μετά τον γάμο τους ο σύζυγός της συνελήφθη για απάτη και καταδικάστηκε σε δύο έτη φυλάκισης. Στις 29 Απριλίου 1806 το ζευγάρι απέκτησε διαζύγιο. Ήταν ο 1ος της γάμος.

Λίγο αργότερα έγινε ερωμένη του αυτοκράτορα Ναπολέοντα Α΄, έπειτα από μεσολάβηση της αδελφής του Καρολίνας Βοναπάρτη. Σε λιγότερο από έτος αργότερα γεννήθηκε ο νόθος γιος τους, που ήταν το πρώτο νόθο παιδί του Ναπολέοντα Α΄.

Το 1808, ο Ναπολέων Α΄ οργάνωσε τον 2ο γάμο της Ελέονορ με τον υπολοχαγό Πιερ-Φιλίπ Οζί του Σοζέ, προκειμένου να τερματισθεί η παράνομη σχέση τους. Ο αυτοκράτορας τους χορήγησε μία σημαντική προίκα και το παντρεμένο ζευγάρι μετακόμισε στην Ισπανία. Ο Οζί κηρύχθηκε αγνοούμενος στις 28 Νοεμβρίου 1812, κατά τη διάρκεια της ρωσικής εκστρατείας του Ναπολέοντα Α΄. Το 1814, η Ελέονορ θα κάνει 3ο γάμο και θα παντρευτεί τον κόμη Σαρλ-Εμίλ-Ογκούστ-Λουί ντε Λουξμπούργκ, με τον οποίο παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του 35 έτη αργότερα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  I28798. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (Πολωνικά) *MAK*. 9810632323905606.
3. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00016986.

Πηγές
-----

* 
* Αρχειοθετήθηκε 2016-08-18 στο Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 1367153834738764450007
* GND: 1305425030
* SUDOC: 24363479X

 |

 |