recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το μοναδιαίο τετράγωνο στο καρτεσιανό επίπεδο
Στα μαθηματικά, το **μοναδιαίο τετράγωνο** είναι ένα τετράγωνο του οποίου οι πλευρές έχουν μήκος 1. Συχνά, *το* μοναδιαίο τετράγωνο αναφέρεται συγκεκριμένα στο τετράγωνο στο καρτεσιανό επίπεδο με γωνίες στα τέσσερα σημεία (0, 0), (1, 0), (1, 1) και (0, 1).

Καρτεσιανές συντεταγμένες
-------------------------

Σε ένα καρτεσιανό σύστημα συντεταγμένων με συντεταγμένες (*x*, *y*), το μοναδιαίο τετράγωνο ορίζεται ως ένα τετράγωνο που αποτελείται από τα σημεία όπου τα x και y βρίσκονται σε ένα κλειστό διάστημα από το 0 έως το 1.

Δηλαδή, το μοναδιαίο τετράγωνο είναι το καρτεσιανό γινόμενο Α × Β, όπου [Α,Β] το κλειστό διάστημα από το 0 έως το 1.

Μιγαδικές συντεταγμένες
-----------------------

Το μοναδιαίο τετράγωνο μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως ένα υποσύνολο του μιγαδικού επιπέδου, δηλαδή του τοπολογικού χώρου που σχηματίζεται από τους μιγαδικούς αριθμούς. Σε αυτήν την άποψη, οι τέσσερις γωνίες του μοναδιαίου τετραγώνου βρίσκονται στους τέσσερις μιγαδικούς αριθμούς 0, 1, i και 1 + *i*.

Το πρόβλημα της ρητής απόστασης
-------------------------------

Δεν είναι γνωστό εάν οποιοδήποτε σημείο του επιπέδου είναι μια ρητή απόσταση και από τις τέσσερις κορυφές του μοναδιαίου τετραγώνου.

Δείτε επίσης
------------

* Μοναδιαίος κύκλος
* Μοναδιαίος κύβος
* Μοναδιαία σφαίρα

Bιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

 

1. ↑  Guy, Richard K. (1991), *Unsolved Problems in Number Theory, Vol. 1* (2nd έκδοση), Springer-Verlag, σελ. 181–185 .

Eξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Weisstein, Eric W. "Unit square" από το MathWorld.
Ο **Νικόλαος Χρυσόγελος** (1780 - 1857) ήταν Έλληνας πολιτικός και λόγιος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Σίφνο. Φοίτησε στη Σχολή της Πάτμου και εργάστηκε ως διδάσκαλος στη Σίφνο. Με την έναρξη της Επανάστασης συμμετείχε στις πολεμικές συγκρούσεις και στις πολιτικές διεργασίες της εποχής. Εξελέγη πληρεξούσιος της Σίφνου στην Γ΄ Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας, στην Γ΄ Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας, στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση Άργους και στην Ε΄ Εθνοσυνέλευση Άργους. Το 1844 διορίστηκε από τον Όθωνα γερουσιαστής.

Διετέλεσε υπουργός Εκκλησιαστικών και Εκπαίδευσης επί της διακυβέρνησης Ιωάννη Καποδίστρια, υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημόσιας Εκπαίδευσης στην κυβέρνηση Κριεζή (1849), καθώς και υπουργός Δικαιοσύνης στην ίδια κυβέρνηση, μέχρι την αντικατάστασή του και από τα δύο χαρτοφυλάκια στις 4 Αυγούστου 1850. Ως υπουργός Εκπαίδευσης στην κυβέρνηση Καποδίστρια διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του νεοσύστατου κράτους.

Απεβίωσε στη Σίφνο. Είχε αποκτήσει τέσσερις κόρες, εκ των οποίων η Αικατερίνη είχε παντρευτεί τον πολιτικό Ιωάννη Προβελέγγιο.

Πηγές
-----

1. 1 2  Βιογραφικό Χρυσόγελοιυ, από την ιστοσελίδα representatives1821.gr
2. 1 2  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 18, 22, 24, 29, 63 (pdf)
3. ↑   ΦΕΚ Α43/1849, ΦΕΚ Α21/1850, ΦΕΚ Α22/ 1850, ΦΕΚ Α23/1850
Το κεντρικό κτήριο του NTNU, που λειτούργησε πρώτη φορά το 1910, το οποίο σήμερα φιλοξενεί την Τεχνολογική Βιβλιοθήκη
Το **Νορβηγικό Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας** (*νορβηγικά: Norges teknisk-naturvitenskapelige universitet‎*, **NTNU**) είναι δημόσιο ερευνητικό και τεχνολογικό πανεπιστήμιο στη Νορβηγία, με κύρια πανεπιστημιούπολη στην πόλη του Τρόντχαϊμ και μικρότερες πανεπιστημιουπόλεις στο Γιέβικ και στο Ώλεσουντ. 

Το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο στη Νορβηγία, το NTNU, έχει περίπου 8.000 στελέχη ακαδημαϊκού και διοικητικού προσωπικού και πάνω από 40.000 φοιτητές. Το NTNU στη σημερινή του μορφή ιδρύθηκε από το *King-in-Council* το 1996 με τη συγχώνευση του πρώην Πανεπιστημίου του Τρόντχαϊμ και άλλων ιδρυμάτων πανεπιστημιακού επιπέδου, με ρίζες που χρονολογούνται από το 1760, και αργότερα ενσωμάτωσε ορισμένα πρώην πανεπιστημιακά κολέγια. Το NTNU κατατάσσεται σταθερά στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου, συνήθως σε αξιολογήσεις στο εύρος 400–600 ανάλογα με την κατάταξη.

Το NTNU έχει κύρια προτεραιότητα την εκπαίδευση και την έρευνα στη Μηχανική και την Τεχνολογία και είναι ο *διάδοχος* του κορυφαίου πανεπιστημίου μηχανικής της Νορβηγίας, του Νορβηγικού Ινστιτούτου Τεχνολογίας (NTH), που ιδρύθηκε από το Κοινοβούλιο το 1910, ως το εθνικό πανεπιστήμιο μηχανικών της Νορβηγίας. 

Εκτός από τη μηχανική και τις φυσικές επιστήμες, το πανεπιστήμιο προσφέρει τριτοβάθμια εκπαίδευση σε άλλους ακαδημαϊκούς κλάδους που ποικίλλουν από ιατρική, ψυχολογία, κοινωνικές επιστήμες, παιδαγωγικά, αρχιτεκτονική και τις καλές τέχνες. Είναι γνωστό για τη στενή συνεργασία με τη βιομηχανία, και ιδιαίτερα με τον εταίρο *Ε&Α SINTEF*, που παρέχει σήμερα τη μεγαλύτερη βιομηχανική διασύνδεση μεταξύ όλων των τεχνολογικών πανεπιστημίων στον κόσμο.

Οι ακαδημαϊκοί του πανεπιστημίου NTNU συμπεριλαμβάνουν τρεις καθηγητές, οι οποίοι έχουν βραβευθεί με το Νόμπελ στη φυσιολογία ή την ιατρική: τον *Edvard Moser*, την Μέι - Μπριτ Μόζερ και τον *John O'Keefe.*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Svendsen, Njord V. (2019-09-01). «Ride, ride ranking på Harvards fang». *Khrono*.
2. ↑  «THE World University Rankings». *Universities with biggest corporate links*. Times Higher Education World University Rankings. 9 Μαρτίου 2017. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2017.
3. ↑  «John O´Keefe blir professor II ved NTNU». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Οκτωβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  NTNU Trondheim στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 136213496
* LCCN: n97022361
* ISNI: 0000 0001 1516 2393
* GND: 5180253-3
* SUDOC: 077414217
* NKC: ko2004230687
* ICCU: UFIV072941

 |

 |
H **Μονίμη** (απεβ. 72/71 π.Χ.) ήταν Ελληνίδα με καταγωγή από τη Μακεδονία, που έζησε στη Μ. Ασία και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα τού Πόντου, ως 2η σύζυγος τού Μιθριδάτη ΣΤ΄.

Βιογραφία
---------

Σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές γεννήθηκε και ζούσε στη Μίλητο ή τη Στρατονίκεια της Καρίας. Ήταν κόρη τού Φιλοποίμενος, εξέχοντος πολίτη. Ήταν όμορφη, έξυπνη και συζητούσαν γι' αυτήν μεταξύ τους οι Έλληνες.

Ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ τού Πόντου πήρε ως 2η σύζυγο τη Μονίμη και πλήρωσε τουλάχιστον 1.500 χρυσά νομίσματα στον πατέρα της γι' αυτό. Εδώ σε χρυσό στατήρα· η μορφή του φέρει διάδημα.
Όταν ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ και ο στρατός του κατέλαβαν την πόλη της το 89/88 π.Χ. η ομορφιά της έκανε μεγάλη εντύπωση στον Μιθριδάτη ΣΤ΄. Ο βασιλιάς ελκύστηκε σφοδρά από αυτήν, καθώς τού άρεσαν οι ισχυρές προσωπικότητες, που η ευφυΐα τους συμπλήρωνε τη δική του. Ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ νόμισε, ότι θα την έκανε το διαμάντι στις παλλακίδες τού ανακτόρου του και άρχισε τις συζητήσεις με τον Φιλοποίμενα. Τού πρόσφερε 1500 χρυσά νομίσματα. Η Μονίμη απέρριψε την προσφορά και ζήτησε περισσότερα. Τού ζήτησε γάμο και να γίνει βασίλισσα με διάδημα. Ο βασιλιάς την έβρισκε ακαταμάχητη και συμφώνησε.

Οι γραφείς προετοίμασαν το συμβόλαιο γάμου. Ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ έδεσε μία πορφυρή και χρυσή ταινία γύρω από το κεφάλι της Μονίμης και το ζεύγος αποσύρθηκε στα ιδιαίτερα διαμερίσματα της Σινώπης. Παντρεύτηκαν το 89/88 π.Χ. και με τον γάμο της έγινε η δεύτερη σύζυγος τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ και βασίλισσα τού Πόντου. Ο πατέρας της έλαβε το ποσό και τοποθετήθηκε έφορος της Εφέσου. Η Μονίμη γέννησε την Αθηναΐδα.

Στο ξεκίνημα τού γάμου της άσκησε μεγάλη επιρροή στον άνδρα της· όμως αυτό δεν κράτησε πολύ. Στο τέλος ο γάμος δεν ήταν ευτυχής και ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ δυσαρεστήθηκε με αυτή. Η Μονίμη μετάνοιωσε για τον γάμο της, την άνοδό της και που άφησε την πόλη της.

Το 72/71 π.Χ. όταν ο σύζυγός της αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το βασίλειό του και να καταφύγει στην Αρμενία, η Μονίμη εκτελέστηκε στη Φαρνάκεια. Η αλληλογραφία της με τον Μιθριδάτη ΣΤ΄, που ήταν έκφυλος, έπεσε στα χέρια τού Ρωμαίου στρατηγού Γ. Πομπήιου, όταν κατέλαβε το Καινόν Φρούριον.

### Στη λογοτεχνία

Είναι ένας ρόλος στην τραγωδία τού Ρακίνα *Μιθριδάτης*· η ηθοποιός Μαρία Σαμεσλέ και η Ραχήλ έπαιξαν τον χαρακτήρα τού έργου αυτόν. Επίσης είναι μία ηρωίδα στο μυθιστόρημα τού Στέβεν Σέυλορ *Η οργή της μανίας*.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου ως η 2η σύζυγός του και είχε τέκνο:

* Αθηναΐς Φιλόστοργος Β΄, παντρεύτηκε τον Αριοβαρζάνη Β΄ της Καππαδοκίας (βασ. 63/62-51 π.Χ.).

Πηγές
-----

* 
* Mayor, A. The Poison King: the life and legend of Mithradates, Rome’s deadliest enemy, Princeton University Press, 2009
Ο **Νικόλαος**, σερβικά Ницхолас (29 Ιουνίου 1928 - 12 Απριλίου 1954) από τον Οίκο των Καραγεώργεβιτς ήταν πρίγκιπας της Γιουγκοσλαβίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Παύλου πρίγκιπα της Γιουγκοσλαβίας και της Όλγας, κόρης του Νικολάου πρίγκιπα της Ελλάδας. Ο πάππος του Νικόλαος ήταν σύζυγος της Ελένης Βλαδιμίροβνας μεγάλης δούκισσας της Ρωσίας και γιος του Γεωργίου Α΄ της Ελλάδας.

Γεννήθηκε στο Λονδίνο και μορφώθηκε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Συνήθως συνόδευε στις κοινωνικές της εκδηλώσεις τη Μαργαρίτα πριγκίπισσα του Ηνωμένου Βασιλείου, αδελφής της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο Τύπος υπέθετε ότι έχουν συμπάθεια και πρόκειται να κάνουν σχέση. Αδελφή της μητέρας του ήταν η Μαρίνα σύζυγος του Γεωργίου δούκα του Κεντ (γιου του Γεωργίου Ε΄). Στις 12 Απριλίου 1954 οδηγούσε προς την οικία της θείας του Μαρίνας, στο Μπάκινγκχαμσαϊρ, όταν 5 μίλια πριν, στο Ντάτσετ έπαθε τροχαίο δυστύχημα. Ήταν 26 ετών· η εξόδιος ακολουθία του Νικολάου έγινε στη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία του Λονδίνου και τάφηκε στη Λοζάνη της Ελβετίας. Το 2012 η σορός του μεταφέρθηκε στη Σερβία και τοποθετήθηκε μαζί με τους γονείς του, στο μαυσωλείο των Καραγεώργεβιτς, στο Όπλενατς κοντά στην Τόπολα. 

Το 1955 απεβίωσε η θεία του Ελισάβετ πριγκίπισσα της Ελλάδας και το 1968 η αδελφή της Μαρίνα. Ο πατέρας του Παύλος απεβίωσε το 1976 και το 1997 η μητέρα ου Όλγα.

Αναφορές σε Πηγές
-----------------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p10361.htm#i103604.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  «Nikola Karađorđević». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2012.
4. ↑  «Ostaci Karađorđevića na Oplencu». *Tanjug*. 5 October 2012.. Ανακτήθηκε στις 5 October 2012.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 296595529
* GND: 1031403019

 |

 |
Συντεταγμένες: 35°10′47.27701″N 33°21′32.59336″E﻿ / ﻿35.1797991694°N 33.3590537111°E﻿ / 35.1797991694; 33.3590537111

Αυτό το λήμμα αφορά το χωριό της ΤΔΒΚ.  Για τη συνοικία της Κυπριακής Δημοκρατίας, δείτε: Μαχμούτ Πασά (συνοικία Λευκωσίας).  

Το **Μαχμούτπασα** είναι συνοικία της Βόρειας Λευκωσίας στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της συνοικίας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία (Μαχμούτ Πασά (συνοικία Λευκωσίας)). Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η συνοικία δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Συντεταγμένες: 41°5′46.93″N 23°34′0.19″E﻿ / ﻿41.0963694°N 23.5667194°E﻿ / 41.0963694; 23.5667194

Ο **Άγιος Γεώργιος ο Κρυονερίτης** είναι Ελληνορθόδοξο μοναστήρι το οποίο ευρίσκεται στην περιοχή των Αγίων Αναργύρων της πόλεως των Σερρών, ενώ αποτελεί μετόχι της Μονής Τιμίου Προδρόμου Σερρών. Η ονομασία του οφείλεται σε πηγή κρύου νερού, η οποία ευρισκόταν σε κοντινή απόσταση.

Το μοναστήρι φέρεται να ιδρύθηκε προ του 1298, ενώ η πρώτη αναφορά στο όνομά του γίνεται το 1318, εντός χρυσόβουλου του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου. Το μοναστήρι, στην αρχική μορφή του, καταστράφηκε ολοκληρωτικά από τους Οθωμανούς το 1571, ενώ η ανακατασκευή του ξεκίνησε το 1862, με προσθήκη νέου καμπαναριού το 1871, το οποίο και είναι το παλαιότερο σε ημερομηνία ανέγερσης της πόλεως των Σερρών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.arxaiologikoktimatologio.gov.gr/el/monuments\_info?id=154015&type=Monument.
2. 1 2 3  Παναγιώτης Ηπειρώτης. «Αγιος Γεώργιος ο Κρυονερίτης». *www.stern.nyu.edu*. New York University. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2017.
3. 1 2 3 4 5  Χαράλαμπος Βουρουτζίδης. «Βυζαντινά και Μεταβυζαντινά Μνημεία της Πόλης - Άγιος Γεώργιος ο Κρυονερίτης». *www.serrelib.gr*. Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Σερρών. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2017.
Ο **Μάριος Χαραλάμπους** είναι Κύπριος πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στο χώρο της άμυνας.

Βιογραφικό
----------

Ο Μάριος Χαραλάμπους γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου 1969 στο Πραστειό Αυδήμου. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα το 1990 αγωνιζόμενος στον Απόλλωνα Λεμεσού. Παρέμεινε στην ομάδα αυτή έως το 2000 που μετακινήθηκε στον Α.Ο. Καβάλα. Ακολούθως αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό Λευκωσίας, στην ΑΕΛ Λεμεσού και στην Ένωση Νέων Παραλιμνίου.

Επιπρέσθετα, αγωνίστηκε με τα χρώματα της Εθνικής Κύπρου, έχοντας 60 συμμετοχές. Μάλιστα διετέλεσε και αρχηγός της ομάδας.

Μετά την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής του καριέρας, εργοδοτήθηκε στο Συμβούλιο Αποχετεύσεως Λεμεσού – Αμαθούντος, στη θέση του τεχνικού επιθεωρητή πολίτης μηχανικής.

Είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά.

Τον Ιανουάριο του 2021 ανακοινώθηκε ότι θα διεκδικήσει εκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2021 με το ΕΛΑΜ.

Τίτλοι
------

* **Πρωτάθλημα Κύπρου**
	+ Πρωταθλητής (2): 1990-91, 1993-94

* **Κύπελλο Κύπρου**
	+ Κυπελλούχος (1): 1992

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

1. 1 2 3 4 5  «ΕΛΑΜ: Ανακοίνωσε τις υποψηφιότητες των Σαββίδη, Κολιού, Μιχαηλίδη, Χαραλάμπους». *www.sigmalive.com*. 26 Ιανουαρίου 2021. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2021.
Η **Μαϊρένα δελ Αλχαράφε** (στα ισπανικά: Mairena de Aljarafe) είναι δήμος και πόλη που βρίσκεται στην επαρχία της Σεβίλλης στην Ανδαλουσία κι εντάσσεται στη μετροπολιτική περιοχή της Σεβίλλης. Το 2009 είχε 40.723 κατοίκους.

Στα όρια του δήμου εντοπίζεται η πιο σύγχρονη βιομηχανική περιοχή της Ανδαλουσίας, το *Parque Industrial y de Servicios Aljarafe*. Γενικά θεωρείται ένας δήμος με υψηλό επίπεδο διαβίωσης που χρησιμεύει ως πόλη-κοιτώνας για τη γειτονική ανδαλουσιανική πρωτεύουσα χωρίς ιδιαίτερη μνημειακή κληρονομιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Οικονομικά χαρακτηριστικά της Μαϊρένα δε Αλχαράφε».

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 150488264
* LCCN: no2008141164

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Ισπανία
 |

 |
Ο **Μάρκελλος Μιτσός** (Χίος, Ιούλιος 1908 - Αθήνα, Ιούλιος 1991) ήταν Έλληνας αρχαιολόγος του 20ού αιώνα.

Σπούδασε στην Αθήνα Αρχαιολογία με εξειδίκευση στην Επιγραφική και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Βερολίνο της Γερμανίας. Διετέλεσε επιμελητής αρχαιοτήτων από το 1931 και Διευθυντής του Επιγραφικού Μουσείου από το 1938 μέχρι το 1966. 

Έκανε ανασκαφές σε διάφορες περιοχές της Ελλάδος και υπήρξε Γενικός Έφορος Αρχαιοτήτων στο Υπουργείο Πολιτισμού και Επιστημών. Ταξίδεψε επανειλημμένα και έζησε για μεγάλα χρονικά διαστήματα στις ΗΠΑ. ως επιστημονικός επισκέπτης, μετά από πρόσκληση του Institute for Advanced Study στο Πρίνστον. Δημοσίευσε αρχαιολογικές μελέτες στην Αρχαιολογική Εφημερίδα. Έγραψε βιβλία, άρθρα σε περιοδικά και έλαβε μέρος με ανακοινώσεις, σε πολλά διεθνή επιστημονικά συνέδρια. Το βιβλίο του «Αργολική Προσωπογραφία» θεωρείται από την αρχαιολογική κοινότητα, ως ιδιαίτερα σημαντικό. 

Ήταν παντρεμένος με την Άννα Ορφανού-Μιτσού (ιατρό μικροβιολόγο) και με την οποία απέκτησαν δύο κόρες, την Ειρήνη και την Ελισάβετ.

Πηγές
-----

* Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία, επιμ. (1937). *Λεύκωμα της εκατονταετηρίδος της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας 1837 - 1937*. Εν Αθήναις: Αρχαιολογική Εταιρεία. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2010.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 1311708
* LCCN: n80076349
* ISNI: 0000 0000 3004 1226
* SUDOC: 110785916

 |

 |
Ως **νοησιαρχία** αποδίδεται στα ελληνικά ο λατινικός όρος intellectualismus (από το intellectus = νους). Ο όρος γενικά σημαίνει την κυριαρχία ή προτεραιότητα του νου, της νόησης έναντι των άλλων αρχών ή στοιχείων που καθορίζουν στην ουσία τους τον κόσμο, την γνώση, τον ψυχικό και πρακτικό βίο.

Ειδικότερα στην περιοχή της **οντολογίας**, ως νοησιαρχική χαρακτηρίζεται κάθε φιλοσοφική στάση που θεωρεί τον νου ως ουσία και πρώτη αρχή των όντων και κατά συνέπεια υποστηρίζει ότι ο υλικός κόσμος είναι αναγώγιμος σε νοητικά στοιχεία (ιδέες, απόλυτες αλήθειες).

Η νοησιαρχία, δίδοντας προτεραιότητα στον νου, βρίσκεται σε ριζική αντίθεση προς τον **βολουνταρισμό**, ο οποίος θεωρεί την βούληση κυρίαρχο στοιχείο της πραγματικότητας.

Στην ακραία εκδοχή της - όπως αυτή, για παράδειγμα, που υποστηρίχθηκε από τον Λάιμπνιτς και αργότερα από τους εκπροσώπους του γερμανικού ιδεαλισμού - η θέση αυτή ταυτίζει απολύτως το είναι με το νοείν. Σε μία μετριοπαθέστερη εκδοχή της - όπως αυτή, για παράδειγμα, που διατυπώθηκε από τον Καρτέσιο - η νόηση (res cogitans) διαφέρει ως προς την ουσία της από τον υλικό κόσμο (res extensa) αλλά η res cogitans νοεί την res extensa) και έχει τη δυνατότητα να αποκτήσει πλήρη και ακριβή εικόνα της. Στην ριζική της αντίθεση προς τον βολουνταρισμό, η νοησιαρχία υποστηρίζει ότι η πραγματικότητα ως προς το βαθύτερο είναι της και αιτία της είναι νους ή λόγος και όχι βούληση.

Στην περιοχή της **ψυχολογίας**, η νοησιαρχία υποστηρίζει την προτεραιότητα της νόησης έναντι των άλλων ψυχικών ιδιοτήτων είτε από την άποψη ότι αυτή καθορίζει την ουσία της ευδαιμονίας (Αριστοτέλης, Θωμάς ο Ακινάτης) είτε από την εσφαλμένη άποψη ότι οι ψυχικές λειτουργίες - βούληση, συναίσθημα κ.α. - μπορούν να αναχθούν σε νοητικές γιατί είναι συγκεχυμένα νοητικά φαινόμενα ή αποτελέσματα νοητικών φαινομένων είτε γιατί είναι μεν μη αναγώγιμα αλλά δευτερεύουσας σημασίας.
Το **νοητικό πείραμα** είναι ένα βοήθημα της σκέψης για να υποστηριχθεί, να αντικρουσθεί ή να επεξηγηθεί κάποια θεωρία. Έτσι κατασκευάζεται νοητικά μια κατάσταση που θα ήταν αδύνατον ή πολύ δύσκολο να υπάρξει στην πραγματικότητα, όπως, για παράδειγμα, ένα ταξίδι με την ταχύτητα του φωτός.

Η χρήση των νοητικών πειραμάτων στη φιλοσοφία αποτελεί μέρος της μεθοδολογίας που είναι γνωστή ως αναλυτική φιλοσοφία. Η μέθοδος που κυριαρχεί γενικά στα νοητικά πειράματα διατυπώνεται μέσω της ερώτησης «τι θα συνέβαινε εάν...;». 

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν επεξηγούσε συχνά τις ιδέες του μέσω νοητικών πειραμάτων.
Ένα νοητικό πείραμα αποτελείται γενικά από τρία στάδια:

* μια διατύπωση της θεωρητικής υπόθεσης
* μια περιγραφή μιας εξωπραγματικής κατάστασης
* μια δοκιμή της υπόθεσης

Πρέπει φυσικά να έχουμε πάντα κατά νου ότι ένα νοητικό πείραμα αποτελεί συχνά ένα παράδειγμα, και άρα δεν εξηγεί πλήρως την ιδέα από την οποία προκύπτει. Διάσημα νοητικά πειράματα από τον χώρο της φυσικής είναι, μεταξύ άλλων, το καράβι του Γαλιλαίου, ο δαίμονας του Μάξγουελ στη θερμοδυναμική, το παράδοξο των διδύμων του Λανζεβέν στην ειδική θεωρία της σχετικότητας, το παράδοξο του τρένου στην ειδική θεωρία της σχετικότητας, η γάτα του Σρέντιγκερ στην κβαντική μηχανική. Και στην φιλοσοφία συναντάμε νοητικά πειράματα, όπως για παράδειγμα το παράδοξο του Ζήνωνα, το σπήλαιο του Πλάτωνα, το δαχτυλίδι του Γύγη (επίσης του Πλάτωνα), ο κακός δαίμων του Ρενέ Ντεκάρτ (Καρτέσιος) και άλλα.
Ο **Μαχντούμ Σαχ Νταουλάχ Σαχίντ** ήταν Μουσουλμάνος άγιος του 14ου αιώνα, αναγνωρισμένος για την διδασκαλία του Ισλάμ στη βόρεια Ινδία. Μαρτύρησε στο Σαχτζαντπούρ στην επαρχία Ρατζσάχι του σημερινού βορειοδυτικού Μπανγκλαντές.

Ο Μαχντούμ Σαχ ήταν ο δεύτερος γιος του Μουάζ μπιν Τζαλάλ, ενός βασιλιά της Υεμένης. Μαζί με περίπου 20 άτομα, ταξίδεψε προς ανατολάς στην χερσαία διαδρομή προς τη Μπουχάρα και την Ινδία διδάσκοντας το Ισλάμ. Τελικά εγκαταστάθηκαν στο Σαχζαντπούρ, που αποτελούσε μέρος ενός Ινδουιστικού βασιλείου. Ο βασιλιάς δυσαρεστήθηκε με την αναταραχή που προκλήθηκε από τον Μαχντούμ Σαχ και τους ακολούθους του και τους διέταξε να φύγουν από το βασίλειο. Ο Σαχ αρνήθηκε, με αποτέλεσμα ο ίδιος και σχεδόν όλοι οι ακόλουθοι του να σκοτωθούν.

Ο Μαχντούμ Σαχ είναι θαμμένος στο Σαχτζαντπούρ της επαρχίας Σιρατζγκάντζ, κοντά στο τζαμί Σάχι.

Παραπομπές
----------

* Wali, Maclavi Abdul (January 1904) "On the Antiquity and Traditions of Shahzadpur" *Journal of the Asiatic Society of Bengal: January to December 1904*, Calcutta, p. 2, at
* Haq, Muhammad Enamul (1975) *A History of Sufi-ism in Bengal* Asiatic Society of Bangladesh, Dacca;
* Karim, Abdul (1959) *Social History of Muslims in Bengal, down to A.D. 1538* Asiatic Society of Pakistan, Dacca;

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Karim, Abdul (2012). «Makhdum Shah (R)». Στο: Islam, Sirajul· Jamal, Ahmed A. *Banglapedia: National Encyclopedia of Bangladesh* (Second έκδοση). Asiatic Society of Bangladesh.
Ο **Ντέιβιντ Ρικλ** (*λατινικό αλφάβητο : David Rikl*) γεννημένος στις 7 Φεβρουαρίου 1971, είναι Τσέχος πρώην πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Στην καριέρα του κέρδισε 30 τίτλους στα διπλά και τερμάτισε επιλαχόντας το 2004 Αμερικανικό όπεν καιτο 2001 στο Γουίμπλετον. Ήταν στο No 41 στον κόσμο στις 2 Μαΐου 1994.

Είναι παντρεμένος με την Άλις κι έχουν έναν γιο, τον Πάτρικ Ρικλ, όπου είναι επίσης αντισφαιριστής, γνωστός αντισφαιριστής ήταν και ο αδελφός του Άλες Ρικλ.

Ως νέος διακρίθηκε στα διπλά, φτάνοντας στους ημιτελικούς του Γαλλικού Όπεν, του Αυστραλιανού Όπεν και του τελικού των Τζούνιορς στο Γουίμπλετον το 1993. Ο Ρικλ έγινε επαγγελματίας το 1989.
Στο απλό κέρδισε 5 τουρνουά και πέτυχε τη μεγαλύτερη επίδοση του το 1997, φτάνοντας στον τρίτο γύρο του Γουίμπλεντον. 

Στο κύπελλο Ντέιβις αγωνίστηκε με την Τσεχία από το 1997 έως το 2002 σε 6 διοργανώσεις με ρεκόρ 8 νίκες και 5 ήττες.

Ο Ρικλ κέρδισε τους περισσότερους τίτλους του στις αρχές της δεκαετίας του 2000 και στα τέλη της δεκαετίας του 1990 με τον συμπατριώτη και συμπαίκτη του Γίρζι Νόβακ, έπαιξαν στους τελικούς του πρωταθλήματος του Γουίμπλεντον το 2001 και του Αμερικανικού όπεν το 2004. Ο Ρικλ αποσύρθηκε από την επαγγελματική περιοδεία το 2005 και σήμερα διαμένει στο Λονδίνο.

Τελικοί Γκραντ σλαμ
-------------------

### Διπλό αντρών

| κατάταξη | Έτος | διοργάνωση | συμπαίκτης | αντίπαλοι | σκορ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Φιναλίστ | 2001 | Γουίμπλεντον |  Γίρζι Νόβακ |  Ντον Τζόνσον Τζάρεντ Πάλμερ | 4–6, 6–4, 3–6, 6–7 |
| Φιναλίστ | 2004 | Αμερικανικό όπεν |  Γίρζι Νόβακ |  Μαρκ Νόουλς Ντανιέλ Νέστορ | 3–6, 3–6 |

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *ATP website*.
2. ↑  «Deník». (Τσεχικά) *Deník.cz*. Vltava Labe Media. 13  Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 2  Νοεμβρίου 2020.
3. ↑  www.patrikrikl.com/index.php/about.
4. 1 2 3 4 5 6  «Ο Ρικλ στην ITF». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιουνίου 2017. Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2017.
5. 1 2  Ο Ρικλ στην ΑΤΡ
6. ↑  Ο Ρικλ στο κύπελλο Ντέιβις
ε
Η **Μανιόλια Ουέλμπορν Αντονίνο** (ισπανικά: *Magnolia Welborn Antonino*), γεννημένη στις 14 Δεκεμβρίου 1915 στο Μπαλαοάν της Λα Ουνιόν και αποβιώσασα στις 22 Ιουλίου 2010, ήταν Φιλιππινέζα πολιτικός.

Βιογραφία
---------

Προς της ενασχόλησής της με την πολιτική, άσκησε αριθμό επαγγελμάτων, όπως, μεταξύ άλλων, δάσκαλος οικονομίας, ταμίας και διευθύντρια εταιρείας (στις *Philippine Commercial and Industrial Bank* και *Luzon Cement Corporation*).

Εξελέγη βουλευτής εκπροσωπώντας την πρώτη εκλογική περιφέρεια της Λα Ουνιόν ενώπιον της Βουλής των Αντιπροσώπων, αξίωμα στο οποίο και παρέμεινε κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1965 και 1969. Ο σύζυγος της, ο γερουσιαστής Γαουδένσιο Αντονίνο, απεβίωσε το 1967 κατά την παραμονή των γερουσιαστικών εκλογών, ενώ ο ίδιος ήταν υποψήφιος για την επανεκλογή του, με την Μανιόλια Αντονίνο να αντικαθιστά τον σύζυγό της ανήμερα των εκλογών και να εκλέγεται γερουσιάστρια λαμβάνοντας, συνολικά, 3.466.676 ψήφους (ποσοστό της τάξεως του 43,6 % επί του συνόλου των ψήφων). Η γερουσιαστική θητεία της διεκόπη το 1972 έπειτα από τη διάλυση του γερουσιαστικού σώματος και την επιβολή στρατιωτικού νόμου από τον Φερδινάντο Μάρκος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) «Magnolia W. Antonino». *www.senate.gov.ph*. Γερουσία των Φιλιππίνων. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2018.
2. ↑  (Αγγλικά) Edwards, Louise P.· Roces, Mina (2008). *Women in Asia*. Taylor & Francis Group. σελ. 51. ISBN 978-0-415-44526-9. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2018.
3. ↑  (Αγγλικά) Teehankee, Julio (2002). «Electoral Politics in the Philippines». *Electoral Politics in Southeast and East Asia* (PDF).

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Φιλιππίνες
* Πύλη:Πολιτική
 |

 |
Η **μητροκωμία** ήταν μια μορφή γεωργικού συνεταιρισμού που αναπτύχθηκε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Τις μητροκωμίες αποτελούσαν ομάδες μικροϊδιοκτητών αγροτών (κωμητών) που συγκροτούνταν σε κοινότητες για τη καλλιέργεια της γης στη περιοχή τους. Οι μητροκωμίες άρχισαν ν΄ ακμάζουν από τον 9ο αιώνα προς αντιμετώπιση των μεγάλων τότε ιδιοκτητών γης που είχαν μετατραπεί σε δυνάστες και που ήταν άρχοντες και στρατιωτικοί του Βυζαντίου, μάλιστα δε και ευαγή ιδρύματα μέχρι και μοναστήρια.

Έτσι οι μητροκωμίες απετέλεσαν αυτόνομες κοινότητες διοικούμενες εξ ιδίων αρχόντων των οποίων το όνομα μεταλλάσσεται κατά διάφορες εποχές της δράσης τους. Από δημοσιονομικής άποψης αυτές θεωρούνταν ως ένα αδιάσπαστο σύνολο που γράφονταν στους φορολογικούς καταλόγους με αντίστοιχη ευθύνη έναντι του κράτους για το συνολικό φόρο που βάρυνε αναλογικά τα καλλιεργούμενα κτήματά τους. Έτσι αν κάποιος εκ των κωμητών αποχωρούσε, ή άφηνε ακαλλιέργητη τη γη του, υποχρεώνονταν οι άλλοι στη καταβολή του "απόρου μεριδίου" που όμως μετά τη καταβολή του αναλογούντος φόρου επικυρωνόταν αυτοδίκαια σ΄ αυτούς. Συνέπεια αυτού ήταν με το πέρασμα του χρόνου η δημιουργία δικαιωμάτων προτίμησης υπέρ των κωμητών στη περίπτωση που μέλος της μητροκωμίας ήθελε να προβεί σε εκποίηση κτήματος που περιλαμβανόταν στη κοινότητα.

Στη συνέχεια επί Τουρκοκρατίας όταν άρχισαν ν΄ αναπτύσσονται τα λεγόμενα κεφαλοχώρια ιδίως από τους μικροϊδιοκτήτες των ορεινών περιοχών προκειμένου ν΄ αντιμετωπίσουν τους μεγαλοϊδιοκτήτες των πεδινών περιοχών και των ιδιοκτητών των τσιφλικιών εμφανίζονται τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά των μητροκομιών του Βυζαντίου. Αλλά και στη νησιώτική Ελλάδα (Κυκλάδες και Κρήτη) κατά την Ενετοκρατία ίδιας μορφής χαρακτηριστικών ομάδων καλλιεργητών παρατηρούνται περισσότερο όμως για μεταξύ τους αλληλοβοήθεια παρά γι΄ αντιμετώπιση μεγαλοϊδιοκτητών, που δεν υπήρχαν. Έτσι κάτω από την ενετική διοίκηση και προστασία των αυτόνομων Δουκάτων αναπτύχθηκαν σιγά - σιγά κοινότητες μικροκαλλιεργητών που με την απελευθέρωση βρέθηκαν ως μικρές διοικητικές πλέον κοινότητες (χωριά). Σημειώνεται πάντως ότι στις Κυκλάδες τέτοιες παραθαλάσσιες αγροτοκοινότητες από το 1650 και αργότερα δεινοπάθησαν κυρίως από τους πειρατές με συνέπεια ν΄ αποτραβηχτούν στη συνέχεια σε ενδότερα μέρη των νησιών.

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.13ος, σ.513
Συντεταγμένες: 50°40′14.8″N 8°4′48.0″E﻿ / ﻿50.670778°N 8.080000°E﻿ / 50.670778; 8.080000

Ο *Σβάρτζε Νίστερ* στο *Μπάχερ Λέι* κοντά στο Μπαντ Μάριενμπεργκ
Η κοιλάδα του Nίστερ κοντά στη Χεν το Μάρτιο
Ο **Νίστερ** (γερμανικά: *Nister*) είναι ένας ποταμός στο Ράινλαντ-Παλατινάτε της Γερμανίας και είναι δεξιός παραπόταμος του Ζιγκ. Έχει μήκος 64 χιλιόμετρα. Οι πηγές του βρίσκονται στους λόφους Βέστερβαλντ, κοντά στο Βίλλιγκεν. Ρέει νότια από το Μπαντ Μάριενμπεργκ και βόρεια της πόλης Χάσενμπουργκ. Κοντά στο Βίζεν εκβάλλει στον Ζιγκ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.lanuv.nrw.de/fileadmin/lanuv/wasser/pdf/Gewaesserverzeichnis%20GSK3C.xls. Ανακτήθηκε στις 17  Ιουλίου 2017.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 130998247

 |

 |
Το **Μανοκουάρι** (ινδονησιακά: Manokwari) είναι παράκτια πόλη και η πρωτεύουσα της επαρχίας της Δυτικής Παπούας της Ινδονησίας. Η πλειοψηφία των κατοίκων του Μανοκουάρι είναι χριστιανοί και η πόλη είναι μία από τις έδρες της Ρωμαιοκαθολικής Επισκοπής Μανοκουάρι–Σόρονγκ.

Κακάο, φρούτα και καρύδες καλλιεργούνται κοντά στην πόλη· η συγκομιδή δασικών προϊόντων βρίσκεται εν εξελίξει, το κακάο, η ψύχα Ινδικής καρύδας, το ξύλο μεταφέρονται μέσω του λιμανιού.

Η πόλη εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο Ρεντάνι.

Εκπαίδευση
----------

Το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Παπούας ιδρύθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2000. Αυτό το πανεπιστήμιο δημιουργήθηκε για να βοηθήσει στην τοπική εκπαίδευση των κατοίκων της Παπούας. Μεταξύ των επιτευγμάτων τους είναι η Beccariana, ένα ακαδημαϊκό περιοδικό που εκδίδεται από το πανεπιστήμιο. Η δημοσίευση αυτή περιέχει όλη την έρευνα που έγινε από το πανεπιστήμιο στον τομέα της βοτανοθεραπείας. Το πανεπιστήμιο βρίσκεται στρατηγικά σε έναν λόφο με θέα στην πόλη, περιτριγυρισμένο από ένα πυκνό τροπικό βροχερό δάσος. Αυτό επιτρέπει στους ερευνητές την άμεση πρόσβαση στα βιολογικά δείγματα και περιπτωσιολογικές μελέτες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Beccerina Αρχειοθετήθηκε 27 June 2013 στο Wayback Machine. 23 October 2011
2. ↑  State University of Papua, 23 October 2011

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Manokwari στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 125471720
* LCCN: n78075574

 |

 |
Η **Νέα Ελλάδα** ήταν εκδοτικός οίκος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Εξέδιδε μαρξιστική λογοτεχνία, απομνημονεύματα και πολλά άλλα. 

Το σλαβομακεδονικό τμήμα της Νέας Ελλάδας διευθυνόταν από τον Ατανάς Πέικοφ στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας. Εξέδωσε τα έργα "Μπουκβάρ" και "Γραμματική της Μακεδονικής Γλώσσας" (1952) προώθησε το λεγόμενο Λογοτεχνικό Πρότυπο της Ελληνικής Μακεδονίας. Εξέδιδε τα περιοδικά Δημοκράτης στη Πολωνία, το Λευτεριά στη Βουλγαρία, τα Μακεδονική Ζωή, Ιλίντεν και Μακεδονία στη Ρουμανία, τον Λαϊκό Αγωνιστή στην Τσεχοσλοβακία, τον Λαϊκό Αγώνα στην Ουγγαρία και τα έντυπα Νέα Ζωή και Προς τη Νίκη στην Τασκένδη της ΕΣΣΔ .

Παραπομπές
----------

1. ↑  Катин, Славе. «Списанието „Македонче" од Букурешт – прво македонско гласило (2)». Македонска нација. Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2019.
Για ομώνυμα λήμματα, δείτε: Νίκανδρος (αποσαφήνιση).  
Ο **Νίκανδρος ο Θυατειρηνός** (από τα Θυάτειρα της Λυδίας) ήταν γραμματικός και ιστορικός του 3ου π.Χ. αιώνα.

Έγραψε ένα λεξικογραφικό έργο για τους ιδιωματισμούς της αττικής διαλέκτου (*Ἐξηγητικὰ τῆς Ἀττικῆς διαλέκτου*) και μια ιστορία των δήμων της Αττικής (*Περὶ τῶν δήμων*). Τα έργα του, από τα οποία διασώθηκαν λίγα αποσπάσματα, χρησιμοποιήθηκαν από τον Αρποκρατίωνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  W. Smith, *A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology*, "Nicander of Thyatira".
2. ↑  K. Müller, Fragmenta historicorum graecorum (1841), τόμος IV, "Nicander Thyatirenus".

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 10236470
* GND: 102400334

 |

 |
Αυτό το λήμμα αφορά το νησί.  Για το σύγχρονο κράτος, δείτε: Ηνωμένο Βασίλειο.  Για το ομώνυμο ξενοδοχείο στο κέντρο της Αθήνας, δείτε: Ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία.  

Η **Μεγάλη Βρετανία** (αγγλικά: *Great Britain*), γνωστή απλώς και ως **Βρετανία**, είναι το μεγαλύτερο νησί των Βρετανικών Νήσων, ενός αρχιπελάγους που βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο της ευρωπαϊκής ηπείρου. Είναι το μεγαλύτερο σε έκταση νησί στην Ευρώπη και ένατο μεγαλύτερο στον κόσμο. Μαζί με τα υπόλοιπα Βρετανικά Νησιά, με εξαίρεση τα πέντε έκτα της Ιρλανδίας, συγκροτούν το *Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βορείου Ιρλανδίας*, ένα από τα 50 ανεξάρτητα κράτη της Ευρώπης. Συχνά η ονομασία *Μεγάλη Βρετανία* ταυτίζεται στην καθομιλουμένη με το σύνολο του Ηνωμένου Βασιλείου ή το σύνολο του Ηνωμένου Βασιλείου χωρίς τη Βόρεια Ιρλανδία. Οι κάτοικοι της με βάση τον γεωγραφικό (όπως επίσης και κρατικό) αυτόν όρο ονομάζονται *Βρετανοί*.

Γεωγραφία
---------

Η Μεγάλη Βρετανία είναι το μεγαλύτερο νησί των Βρετανικών Νήσων, ενός αρχιπελάγους που βρίσκεται βόρεια και δυτικά της ηπειρωτικής Ευρώπης, στο βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό. Η γεωγραφική της θέση οριοθετεί μικρότερες εκτάσεις του Ατλαντικού Ωκεανού. Έτσι, στα ανατολικά βρέχεται από τη Βόρεια Θάλασσα, στα δυτικά από τη θάλασσα της Ιρλανδίας και στα νότια από το στενό της Μάγχης.

Το νησί έχει έκταση 209.331 τετραγωνικά χιλιόμετρα, το μήκος της ακτογραμμής είναι 17.820 χιλιόμετρα. Το ψηλότερο σημείο του είναι η κορυφή του όρους Μπεν Νέβις που βρίσκεται σε υψόμετρο 1.344 μέτρα.

Κλίμα
-----

Η Μεγάλη Βρετανία λόγω των θερμών ρευμάτων του Ατλαντικού Ωκεανού (το Ρεύμα του Κόλπου του Μεξικού επηρεάζει το κλίμα της δυτικής Γαλλίας, της Νορβηγίας, της νότιας Ισλανδίας και της Μεγάλης Βρετανίας) έχει Ωκεάνιο κλίμα με ήπιους χειμώνες όπου οι θερμοκρασίες κυμαίνονται από 6°C έως -4°C και δροσερά καλοκαίρια με θερμοκρασίες από 14°C έως 25°C βαθμούς Κελσίου. Επίσης παρατηρούνται ισχυρές βροχοπτώσεις όλο το χρόνο ενώ οι χιονοπτώσεις παρατηρούνται κυρίως στη Σκωτία. Σε γενικές γραμμές η Σκωτία είναι το πιο κρύο μέρος της Μεγάλης Βρετανίας.

Ιστορία
-------

Κύριο λήμμα: Ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου

Παραπομπές
----------

1. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2012-05-22 στο Wayback Machine. The British Cartographic Society

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Μεγάλη Βρετανία**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μεγάλη Βρετανία** |

* Αγγλία, Μεγάλη Βρετανία ή Ηνωμένο Βασίλειο;

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 127756949
* SUDOC: 027228231

 |

 |
Ο **Νικηφόρος Μπαμπούκης** ή **Παμπούκης** ήταν ιερωμένος και αγωνιστής του 1821.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1784 στα Χαλκιάνικα του Δήμου Νωνάκριδος της Επαρχίας Καλαβρύτων. Γονείς του ήταν ο Πανάγος και η Καλομοίρα, άνθρωποι ευσεβείς και ενάρετοι. Διδάχτηκε τα πρώτα γράμματα στο σχολείο της πατρίδας του και αργότερα πήγε στη σχολή του γειτονικής κωμόπολης της Αγίας Βαρβάρας για ανώτερη εκπαίδευση. Στη συνέχεια πήγε στο Άγιο Όρος και στις Κυδωνίες όπου υπήρχε αξιόλογη σχολή και μετά από εξαετείς σπουδές απέκτησε την ιδιότητα του δασκάλου. 

Δίδασκε τα ελληνικά γράμματα στην Ύδρα, το Άργος, τον Πόρο και στους σημαντικότερους άνδρες των τόπων αυτών, οι οποίοι ευεργετήθηκαν πολύ και με τη σειρά τους φάνηκαν πολύ χρήσιμοι στην επανάσταση που έγινε αργότερα.

Είχε μυηθεί ως μέλος της Φιλικής Εταιρείας πριν το 1818 και από τότε φρόντιζε να διαδίδει την ιδέα της επανάστασης στους πιο σημαντικούς πολιτικούς της Πελοποννήσου και στους κληρικούς. Ανακαλύφθηκε και καταζητήθηκε από τον Πασά της Τριπολιτσάς, αλλά κατέφυγε στην Ύδρα και από εκεί στην Ιταλία, για να ξεφύγει από τον Πασά που τον κυνηγούσε αδίστακτα. Στην Τοσκάνη συναντήθηκε με τους περίφημους και ανώτερους αποστόλους, τον Τσακάλωφ, τον Αναγνωστόπουλο και τον Δημητρίου. Έμεινε εκεί πηγαίνοντας στο Πανεπιστήμιο, αλλά και γράφοντας παρακινώντας και συμβουλεύοντας τους αδελφούς και περιμένοντας την ημέρα της επαναστάσεως.

Όταν ξεκίνησε η επανάσταση επέστρεψε αμέσως και έλαβε ενεργό μέρος υπέρ του αγώνα. Υπηρέτησε ως στρατιώτης και ως δεινός ρήτορας. Πήρε μέρος στις Εθνοσυνελεύσεις, ενώ πήγαινε και στα στρατόπεδα για να παρακινεί τους στρατιώτες εναντίον του Δράμαλη.

Έχασε στον πόλεμο την πλούσια βιβλιοθήκη του και την πατρική του περιουσία. Μετά την επανάσταση επέστρεψε στα γράμματα και ίδρυσε σχολείο στην Ακράτα. Πέθανε πάμφτωχος.

Πηγές
-----

* Φώτιος Χρυσανθόπουλος, επιμ. (1888). *Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως*. Αθήνα: Σταύρος Ανδρόπουλος, Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
* Αγαπητός Σ. Αγαπητός (1877). «Οι Ένδοξοι Έλληνες του 1821, ή Οι Πρωταγωνισταί της Ελλάδος». Τυπογραφείον Α. Σ. Αγαπητού, Εν Πάτραις. σελίδες 515–520. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2009.
Ο **Νικοκλής** ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της Πάφου στη Κύπρο. Ως βασιλιάς, ο Νικοκλής μετέφερε τη πρωτεύουσα του βασιλείου της Πάφου, από τη παλαιά στη νέα πόλη.

Βιογραφία
---------

Ο Νικοκλής αναφέρεται ως ιδρυτής της Νέας Πάφου. Μετέφερε εκεί την πρωτεύουσα του βασιλείου λόγω του ότι η παλιά πόλη δεν είχε λιμάνι. Εισήγαγε στην πόλη τη λατρεία της Ήρας και εισήγαγε σταδιακά το ελληνικό αλφάβητο χρησιμοποιώντας το μαζί με το Κυπριακό συλλαβάριο. 

Στον πόλεμο των διαδόχων του Μεγάλου Αλέξανδρου αρχικά υποστήριξε τον Πτολεμαίο. Στη συνέχεια όμως ο Νικοκλής κατηγορήθηκε ότι έκανε μυστικές διαπραγματεύσεις με τον Αντίγονο και ο Πτολεμαίος έστειλε εναντίον του τους στρατηγούς Αργαίο και Καλλικράτη για να τον σκοτώσουν. Αφού πολιόρκησαν την Πάφο, ο Νικοκλής αναγκάστηκε να αυτοκτονήσει. Μόλις η γυναίκα του Αξιοθέα το έμαθε, σκότωσε τις ανύπαντρες κόρες της και το ίδιο έκαναν και οι γυναίκες των αδελφών του Νικοκλή. Τέλος, οι αδελφοί του Νικοκλή έβαλαν φωτιά στο παλάτι. Αυτό το γεγονός το αναφέρει ο Διόδωρος αλλά οι σημερινές έρευνες το αμφισβητούν αποδίδοντας το γεγονός στον Νικοκρέοντα της Σαλαμίνας, πιστεύοντας ότι ο Διόδωρος είχε κάνει λάθος στο όνομα.

Βιβλιογραφία
------------

* Βάσσου Καραγιώργη, *Αρχαία Κύπρος*, Μορφωτικό ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 1978

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Η Ιστορία της Πάφου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 2008.
2. ↑  Βάσσου Καραγιώργη, *Αρχαία Κύπρος*, Μορφωτικό ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 1978, σελίδα 119
Το **Μιαούλης ΙV/D-211** ήταν αντιτορπιλικό στόλου τύπου Allen Sumner, μετασκευής Fram IΙ (πρώην USS INGRAHA DD694).

Ναυπηγήθηκε το 1944 στα ναυπηγεία ‘USA – Federl Shipbuilding and Drydoking Co, Nework, NJ’. Καθελκύστηκε στις 16 Ιανουαρίου 1944. Εν ενεργεία από τις 10 Μαρτίου 1944. Εκτόπισμα : 2200/3320 ΤΝ. – Πρόωση : ατμοστρόβιλοι. Πλήρωμα 274 άνδρες. – Οπλισμός : ο ίδιος με το ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ. Παρελήφθη στο Νόρφολκ της Βιργινίας των Η.Π.Α. στις 16 Ιουλίου 1971 από τον Αντιπλοίαρχο Κωνσταντίνο Μανιουδάκη και στην Ελλάδα κατέπλευσε στις 6 Νοεμβρίου 1971. Από τον Φεβρουάριο του 1976 ενισχύεται με ένα Ε/Κ τύπου ALOVETTE-III, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον Υ/Β και πλοίων επιφανείας. Παροπλίστηκε στις 25 Ιουλίου 1992.
Συντεταγμένες: 37°45′N 14°24′E﻿ / ﻿37.750°N 14.400°E﻿ / 37.750; 14.400

Η **Νικοζία** (ιταλικά: *Nicosia*) είναι δήμος της ιταλικής επαρχίας της Έννα, στην αυτόνομη ιταλική περιφέρεια της Σικελίας, στη νότια Ιταλία. Η έκταση της πόλης είναι 218.51 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός της 13.588 κάτοικοι (Απογραφή 01-01-2018). Βρίσκεται στο νοτιότερο σημείο της επαρχίας, φημίζεται για τα αλατωρυχεία της και τις καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Η καταγωγή της πόλης είναι αβέβαιη, πιθανότερα βρίσκεται στο αρχαίο Έγγυον, άλλες πόλεις από τις οποίες διεκδικεί την θέση είναι η Έρβιτα και η Ημιχάρα. 

Το σημερινό όνομα της πόλης δείχνει Ελληνική προέλευση, πιθανώς από τον Άγιο Νικόλαο, το όνομα της μεταφράζεται ως *"Νίκης Οίκος"*. Μια δεύτερη εκδοχή είναι ότι το όνομα της προέρχεται από την επίσης Ελληνική φράση *"Πόλη της Νίκης"* ή *"Νίκης Οίκος"*. Η Νικοζία ιδρύθηκε από την Βυζαντινή αυτοκρατορία τον 6ο αιώνα, επεκτάθηκε αργότερα από τους Άραβες. Οι Νορμανδοί έφεραν πλήθος μετανάστες από την Λομβαρδία και το Πεδεμόντιο, ονομάστηκαν *"Λομβαρδοί"* και μιλούν την Γαλατοϊταλική γλώσσα της Σικελίας. Ο Γουλιέλμος Β΄ της Σικελίας την έκανε βασιλική πόλη αφού βρισκόταν σε στρατηγικό σημείο ανάμεσα στο Παλέρμο και την Μεσσήνη. Πέρασαν σημαντικές προσωπικότητες από την πόλη όπως ο αυτοκράτορας Κάρολος Κουίντος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Superficie di Comuni Province e Regioni italiane al 9 ottobre 2011». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
2. ↑  «Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
3. ↑
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Ιταλικά) ISTAT

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ιταλία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 151376965
* LCCN: n88128585
* GND: 4621174-3
* NKC: ge1173572

 |

 |
**«Νέα Αλμαγέστη»** ή **«Αλμαγέστη νέα» (*Almagestum novum*)** είναι ο τίτλος αστρονομικού συγγράμματος, έργου του διάσημου Ιταλού Ιησουίτη αστρονόμου Τζιοβάνι Ριτσιόλι που εκδόθηκε το 1651, ως νεότερη συνέχεια της αρχαίας Αλμαγέστης και περιλαμβάνει σπουδαία συλλογή αστρονομικών παρατηρήσεων.

Θεωρητικά το έργο είναι και μία υπεράσπιση των απόψεων της Δυτικής Εκκλησίας κατά την Αντιμεταρρύθμιση. Περιέχει επιχειρήματα κατά του ηλιοκεντρικού προτύπου με ελλειπτικές τροχιές που υιοθετούσαν οι Κοπέρνικος, Γαλιλαίος και Κέπλερ. Η *Νέα Αλμαγέστη* περιείχε όμως και πολύτιμο επιστημονικό υλικό αναφοράς. Χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα από τους Ιησουίτες δασκάλους επί πολλές δεκαετίες. Σήμερα παραμένει σημαντικό ως η προέλευση των επίσημων ονομάτων που χρησιμοποιούνται πια για τους μεγαλύτερους κρατήρες και τα άλλα κύρια χαρακτηριστικά της επιφάνειας της ορατής πλευράς της Σελήνης.

Τα σχέδια της σεληνιακής επιφάνειας στη *Νέα Αλμαγέστη* σχεδιάσθηκαν από τον μόνιμο συνεργάτη του Ριτσιόλι, τον Ιησουίτη δάσκαλο Φραντσέσκο Γκριμάλντι. Η ονοματολογία επινοήθηκε με βάση την υποδιαίρεση της ορατής πλευράς της Σελήνης σε όγδοα (ογδοημόρια), από το I ως το VIII. Ο τομέας I ήταν ο βορειοδυτικός και οι επόμενοι ακολουθούσαν με τη φορά των δεικτών του ρολογιού, π.χ. το ογδοημόριο VI ήταν το νότιο.
Η **Νοηματική γλώσσα της νήσου Αμάμι**, ή **Νοηματική γλώσσα Αμάμι Οσίμα** (Νοηματική γλώσσα Αμάμι Ο Σίμα), είναι μια χωριάτικη νοηματική γλώσσα ή ομάδα γλωσσών στο Αμάμι Οσίμα, το μεγαλύτερο νησί των νήσων Αμάμι της Ιαπωνίας. Στη περιοχή Κονίγια του νησιού, υπάρχει μια υψηλή συχνότητα συγγενούς κώφωσης, η οποία είναι κυρίαρχη και τείνει να διατηρηθεί σε μερικές οικογένειες. Επιπλέον, η γεωλογία του εδάφους διατηρεί αυτές τις οικογένειες σε μεγάλο βαθμό διαχωρισμένες, έτσι ώστε να υπάρχει ακραία λεξιλογική γεωγραφική ποικιλομορφία σε όλο το νησί και επομένως η γλώσσα ίσως να μην είναι μια ενιαία γλώσσα.

Δείτε επίσης
------------

* Τεντ Σουπάλλα
* Ιαπωνική Νοηματική Γλώσσα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hammarström, Harald· Forkel, Robert· Haspelmath, Martin· Bank, Sebastian, επιμ. (2016). «Amami O Shima Sign Language». *Glottolog 2.7*. Jena: Max Planck Institute for the Science of Human History.

Βιβλιογραφία
------------

* Osugi, Yutaka; Ted Supalla; and Rebecca Webb (1999). "The use of word elicitation to identify distinctive gestural systems on Amami Island." *Sign Language & Linguistics*, 2:1:87–112
Το **Μνημείο της Επανάστασης** είναι ένα αναμνηστικό γλυπτό του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου, φτιαγμένο από τον Ντουσάν Τζαμόνια (Γιουγκοσλάβος, Κροάτης και Σέρβος γλύπτης), που βρίσκεται στη Μρακόβικα, μια από τις υψηλότερες κορυφές του βουνού Κοζάρα στη δυτική Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Είναι μια μαρτυρία για τα δεινά των κατοίκων αυτής της περιοχής κατά τη διάρκεια του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου από τις γερμανικές δυνάμεις και τους Ούστασε και Τσέτνικ. Το σημείο του μνημείου αποτελείται από το ίδιο το Μνημείο της Επανάστασης και ένα μουσείο.

Ιστορία
-------

Στα μέσα Απριλίου του 1942, οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής, μαζί με τη βοήθεια των στρατευμάτων της τρομοκρατικής οργάνωσης Ούστασε και των στρατευμάτων της Τσέτνικ, συνολικά 40.000 στρατιώτες, ξεκίνησαν μια επίθεση με στόχο την καταστροφή κομματικών δυνάμεων 4.000 μαχητών στο Όρος Κοζάρα, οι οποίες απειλούσαν τις επικοινωνίες Ζάγκρεμπ και Βελιγραδίου. Η γερμανική επίθεση στόχευσε επίσης τον άμαχο πληθυσμό.

Ένα εχθρικό "δαχτυλίδι" δημιουργήθηκε γύρω από την Κοζάρα, στο οποίο βρίσκονταν 80.000 πολίτες. Στις 4 Ιουλίου, περίπου 10.000 άτομα εισέβαλαν στην επίθεση. Η επίθεση έληξε στα μέσα Ιουλίου του 1942. Κατά τη μάχη της Κοζάρας, σκοτώθηκαν περίπου 1.700 αντάρτες, και σύμφωνα με τα τρέχοντα στοιχεία, 33.398 πολίτες στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στο Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας, όπου οι περισσότεροι από αυτούς πέθαναν. Παρά την επίθεση αυτή, η Κοζάρα συνέχισε να είναι ένας από τους πιο "καυτούς" χώρους της εξέγερσης.

Η πρωτοβουλία για την κατασκευή του μνημείου ξεκίνησε το 1969 και ο Ντουσάν Τζαμόνια κέρδισε το πρώτο βραβείο για το έργο του. Η κατασκευή του μνημείου ολοκληρώθηκε το 1972. Ο ίδιος ο Τζαμόνια περιέγραψε το μνημείο ως αλληλεπίδραση φωτός και σκοταδιού.

Περιγραφή και συμβολισμός
-------------------------

Αυτό το μνημείο κυλινδρικού σχήματος αποτελείται από είκοσι κατακόρυφα τμήματα, το καθένα από τα οποία χαρακτηρίζεται από πυλώνες από σκυρόδεμα (θετικά) και κοιλότητες (αρνητικά). Ενώ τα αρνητικά συμβολίζουν το θάνατο, τα θετικά αντιπροσωπεύουν τη νίκη και τη ζωή. Οι οριζόντια τοποθετημένοι τσιμεντόλιθοι συμβολίζουν τις εχθρικές δυνάμεις που προσπαθούν να καταστρέψουν τη ζωή αλλά χωρίς επιτυχία.

Άλλα τμήματα του συγκεκριμένου συγκροτήματος μνημείων περιλαμβάνουν ένα μουσείο και το τείχος του μνημείου με τα ονόματα 9.921 Γιουγκοσλάβων ανταρτών που σκοτώθηκαν σε μάχες στην Κοζάρα κατά τη διάρκεια του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου στη Γιουγκοσλαβία.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μνημείο της Επανάστασης (Κοζάρα)** |

1. 1 2  Redžić, Enver· Redzic, Enver (2005). *Bosnia and Herzegovina in the Second World War*. Psychology Press. ISBN 978-0-7146-5625-0.
2. ↑  «Četnici i ustaše tu su klali djecu, a sad trešti rock». *express.24sata.hr* (στα Κροατικά). Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2021.
3. 1 2  Giulio Carlo Argan. *Džamonja*. Zagreb: Mladost, 1981, σελ. 85.
4. ↑  «Sluzbene stranice Nacionalni park Kozara». *www.npkozara.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2021.
Η **Ντανγάρα** είναι πόλη της περιφέρειας Χάτλον του Τατζικιστάν και βρίσκεται 16 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πρωτεύουσα Ντουσαμπέ. Επίσης είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Ντανγάρα καθώς και η γενέτειρα του πρόεδρου του Τατζικιστάν Ιμομάλι Ραχμόν, του Πρώτου Αναπληρωτή Πρωθυπουργού Ασαντούλο Γκουλόμοφ, καθώς και μερικών ανώτερων κυβερνητικών αξιωματούχων και βουλευτών. Το 2012, το Radio Free Europe ανέφερε ότι η πόλη ίσως είναι ο στόχος ενός σχεδίου για την μεταφορά της πρωτεύουσας της χώρας.

Ανάπτυξη και φήμες της πόλης ως η νέα εθνική πρωτεύουσα
-------------------------------------------------------

Από τον Ιανουάριο του 2012, η εξελισσόμενη κατασκευή ενός νέου διεθνούς αεροδρομίου, η αλλαγή δρομολογίου μιας σημαντικής σιδηροδρομικής γραμμής, η πλήρη ανακαίνιση των δρόμων της πόλης και η εκτεταμένη κατασκευή κτιρίων είχε σπείρει φήμες ότι η πόλη μπορεί να γίνει η νέα εθνική πρωτεύουσα.

Τρομοκρατική επίθεση σε τουρίστες
---------------------------------

Στις 29 Ιουλίου 2018, τέσσερις αλλοδαποί ποδηλάτες έπεσαν θύματα τρομοκρατικής επίθεσης ακραίων ισλαμιστών και σκοτώθηκαν κοντά στη Ντανγάρα.

Πληθυσμός
---------

| 1959 | 1970 | 1979 | 1989 |
| --- | --- | --- | --- |
| 5761 | 9083 | 12 892 | 16 898 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  stat.tj/ru/img/7a20337ca019c92e18235196b4e62aaa\_1470198679.pdf. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15  Δεκεμβρίου 2017.
2. ↑  Tajik First Deputy Prime Minister Dies , 03.08.2011 13:02 ,
3. ↑  Plans For A New Airport Invite Speculation In Tajikistan, 09.01.2012 18:27,
4. ↑  «STATEMENT of the Prosecutor General's Office of the Republic of Tajikistan». *General Prosecutor's office – Republic of Tajikistan*.. Ανακτήθηκε στις 21 August 2018.
5. ↑  Перепись-1959
6. ↑  Перепись-1970
7. ↑  Перепись-1979
8. ↑  Перепись-1989 Σφάλμα στο πρότυπο webarchive: Ελέγξτε την τιμή `|url=`. Empty.
Η **Μαργαρίτα**, γερμ.: Margaret von Brandenburg (18 Απρίλη 1453 - 27 Απριλίου 1509, Χοφ) ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και έγινε ηγουμένη στο μοναστήρι των Πενήτων της Αγ. Κλάρας στο Χοφ το διάστημα 1476-1490.

Βιογραφία
---------

Ήταν η τρίτη κόρη του Aλβέρτου Γ΄ Aχιλλέα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου από τον πρώτο γάμο του με τη Μαργαρίτα, κόρη του Ιακώβου μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν.

Αρχικά προοριζόταν για τη μοναστική ζωή. Ωστόσο, μετά το τέλος της μητέρας της, η Μαργαρίτα μνηστεύτηκε με τον Κάσπαρ παλατινό κόμη του Τσβάιμπρυκεν. Όταν η Μαργαρίτα αρρώστησε επικίνδυνα, αποφάσισε να λύσει τον αρραβώνα της και τελικά να γίνει μοναχή. Στη συνέχεια, η μικρότερη αδελφή της Αμαλία μνηστεύτηκε με τον Κάσπαρ και τον παντρεύτηκε το 1478.

Το 1476 η Μαργαρίτα διαδέχθηκε την Αικατερίνη του Κότσαου ως ηγουμένη στο μοναστήρι των Πενήτων της Αγ. Κλάρας στο Χοφ. Το 1490 παραιτήθηκε και τη διαδέχθηκε η Aγνή του Χίρσμπεργκ. Πέρασε το υπόλοιπο της ζωής στο μοναστήρι ως μοναχή. Είχε κάποιες εκτάσεις και το 1499 συνέταξε ένα *έγγραφο ενοικίασης* (urbarium).

Αναφορές και πηγές
------------------

* Friedrich Ebert: *Chronik der Stadt Hof*, τομ. VI, Hof, 1966. σ. 319.
* Julius von Minutoli: *Das kaiserliche Buch des Markgrafen Albrecht Achilles*, Schneider, 1850, σελ. 487 ( Ψηφιοποιημένο )

Υποσημειώσεις
-------------