recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Με τον διεθνή όρο **ινκόνιτο** , όρος προερχόμενος εκ της ιταλικής "incognito" και όχι απ΄ ευθείας εκ της λατινικής "incognitus", όπου οι περισσότεροι τον εκφέρουν λανθασμένα «**ινκόγνιτο**», χαρακτηρίζεται γενικά η παρεχόμενη δυνατότητα επίσημης ανωνυμίας πολύ σημαντικών προσώπων που κινούνται σχετικά ελεύθερα σε ορισμένους τόπους και για συγκεκριμένο χρόνο.

Ειδικότερα ως όρος του διεθνούς δικαίου και της διπλωματίας χαρακτηρίζονται με αυτόν οι διάφορες διελεύσεις, ηγεμόνων και συγγενών αυτών καθώς και πολιτικών προσώπων, από μια χώρα «εξ ανάγκης», που δεν διατηρούν διπλωματικές σχέσεις ή που διατηρούν αλλά βρίσκονται για διάφορους λόγους σε κάποια ένταση. Επίσης με τον ίδιο όρο χαρακτηρίζονται επισκέψεις των παραπάνω προσώπων για διάφορους λόγους, όπως τουριστικούς, συμμετοχής σε συνέδρια, ή άλλες κοινωνικές ή θρησκευτικές τελετές κ.λπ. σε χώρες, που όμως έχουν ιδιωτικό χαρακτήρα.

Κατά τις «ινκόνιτο διελεύσεις» από ξηρά, θάλασσα ή αέρα (υπερπτήση), κατά το ακολουθούμενο διεθνές εθιμικό δίκαιο ανταλλάσσονται χαιρετισμοί μεταξύ αυτών των προσώπων και των ομολόγων τους της χώρας την οποία διέρχονται. Κατά δε τις «ινκόνιτο επισκέψεις» δεν αποδίδονται στα εν λόγω πρόσωπα οι κατά εθιμοτυπία προβλεπόμενες τιμές, πλην όμως παρέχονται κάθε δυνατές διευκολύνσεις και μέτρα ασφαλείας αυτών.

Γενικά η έννοια του ινκόνιτου, ή ινκόγνιτου όπως τελικά έχει επικρατήσει εσφαλμένα, έχει τον χαρακτήρα της επίσημης ανωνυμίας και όχι μιας κρυφής ή ύποπτης διέλευσης, ή επίσκεψης προς εξαπάτηση επί της επίσημης ιδιότητας. Περισσότερο η έννοια αυτή απαλλάσσει τα εν λόγω πρόσωπα από διάφορες κινητοποιήσεις δημόσιες, π.χ. τελετές, καταθέσεις στεφάνων κ.λπ. που προβλέπονται στις επίσημες παρουσίες, ή δημοσιογράφων, ή φωτορεπόρτες, ή κοινού κ.λπ. καθώς και για διάφορους άλλους λόγους (ασφαλείας, αποφυγής δημοσιοποίησης επίσκεψης κ.λπ.). Στη προκειμένη περίπτωση τα πρόσωπα που κινούνται ινκόνιτο δεν φέρουν εξωτερικά σύμβολα της επίσημης ιδιότητάς τους ούτε και τα μέσα με τα οποία μετακινούνται (σημαίες, εμβλήματα, θυρεοί κ.λπ.).

Στη πράξη συμβαίνει πολλές φορές κατά τις επίσημες επισκέψεις αρχηγών χωρών ή άλλων πολύ υψηλόβαθμων προσώπων διεθνών οργανισμών να περιλαμβάνεται και κάποιος χρόνος ινκόνιτης παραμονής, για τουριστικούς ή άλλους λόγους ελεύθερης επιλογής επισκέψεων ή μετακινήσεων.

* Για τις ινκόνιτο διελεύσεις ή επισκέψεις ενημερώνεται προηγουμένως σχετικά το Υπουργείο Εξωτερικών μέσω των πρεσβειών, το οποίο και με τη σειρά του δίνει ανάλογες εντολές σε δημόσιες υπηρεσίες, και τοπικές αρχές μέσω των προϊσταμένων υπουργείων.

Δείτε επίσης
------------

* Ετεροδικία
* VIP

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΓ, σελ.61.
* Α. Ζιμπουλάκη "Διεθνές Δίκαιο" § Εθιμικό διεθνές δίκαιο σελ.209.
Ο **Θεόδωρος Σαββαΐτης** ήταν μοναχός, επίσκοπος και όσιος της Χριστιανικής Εκκλησίας ο οποίος έζησε τον 8ο αιώνα μ.Χ.

Βίος
----

Ο πατέρας του ονομάζονταν Συμεών και η μητέρα του Μαρία. Κατά την διάρκεια των σπουδών του, διακρίθηκε για την φιλομάθειά του σε θέματα φιλοσοφία και ρητορικής. Δεν γνωρίζουμε πολλές λεπτομέρειες σχετικά με τη ζωή του, εκτός του ότι έμεινε ορφανός σε ηλικία 10 ετών. Την μισή περιουσία των γονέων του που επιμερίστηκε με την αδελφή του, την μοίρασε στους φτωχούς και προσήλθε στην Ιερουσαλήμ. Εκεί επισκέφτηκε τους Αγίους Τόπους και μόνασε στην Ιερά Λαύρα του Αγίου Σάββα της Ιουδαίας. και εκάρη μοναχός. Σε ηλικία 60 ετών, με υπόδειξη του πατριάρχη Ιεροσολύμων εξελέγη επίσκοπος Εδέσσης της Συρίας από τον πατριάρχη Αντιοχείας, πιθανώς στα τέλη του 8ου αιώνα.

Υπήρξε λόγιος, με σπουδές στη Θεολογία, στη Ρητορική και στη Φιλοσοφία. Συνέγραψε πάνω από εκατό βιβλία, ασκητικού περιεχομένου, τα οποία φυλάσσονται στη βιβλιοθήκη των Ιεροσολύμων. Αγωνίστηκε εναντίον των αιρέσεων των Μανιχαίων, των Νεστοριανών και των Ευτυχιανών.

Από οπαδούς των αιρέσεων αυτών δέχτηκε δολοφονική επίθεση, από την οποία όμως τελικά κατάφερε να γλυτώσει. Σε επίσκεψή του στην Βαβυλώνα προσηλύτισε στο χριστιανισμό τον εκεί βασιλέα Μαβία, τον οποίο βάφτισε Ιωάννη.

Προαισθάνθηκε το θάνατό του και επέστρεψε στη Λαύρα της Μονής Αγίου Σάββα, όπου και απέθανε στις 19 Ιουλίου, ημερομηνία στην οποία εορτάζεται η μνήμη του. Το βίο του τον έγραψε ο επίσκοπος Εδέσσης Βασίλειος, ενώ σώζεται ο βίος του στα ελληνικά στην αθωνική μονή της Μονή Ιβήρων..

Συγγραφικό έργο
---------------

Έχει γράψει:

* *Λόγος διδασκαλικός και περί Συνόδων*: είδος σύντομης κατήχησης.
* *Διδασκαλία ασκητική*: σύντομη έκθεση περί του μοναχικού βίου.
* *Εκατόν κεφάλαια ασκητικά και πρακτικά*: ασκητικά παραγγέλματα βάσει της διδασκαλίας του Ευάγριου Ποντικού και άλλων ασκητικών πατέρων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Όσιος Θεόδωρος ο Σαββαΐτης επίσκοπος Εδέσσης». *Saint.Gr*. 18 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2012.

Πηγές
-----

* Παναγιώτης Χρήστου, *Ελληνική Πατρολογία*, τομ. Ε’, εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη 2006, σελ. 431
* Εγκυκλοπαίδεια Δομή, έκδοση 2004, τόμος 12ος: σελ. 235-236: λήμμα «Θεόδωρος. Όνομα αγίων της Ανατ. Ορθόδοξης Εκκλησίας»
Ο **Ιωάννης Ίσης** (άκμασε 1221–36) ήταν ανώτερος στρατιωτικός διοικητής της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας, με τον βαθμό του *πρωτοστράτορα*.

Καταγράφεται για πρώτη φορά σε χρυσόβουλο, που εκδόθηκε το 1221 από τον Θεόδωρο Α΄ Λάσκαρη Ρωμαίο Αυτοκράτορα στη Νίκαια για τη μονή του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στην Πάτμο. Στη συνέχεια αναφέρεται από τον Γεώργιο Ακροπολίτη περί το 1224, όταν οι κάτοικοι της Αδριανούπολης έστειλαν απεσταλμένους στη Νίκαια, καλώντας τον Αυτοκράτορα Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη να τους απελευθερώσει από τη Λατινική κυριαρχία. Ο Βατάτζης έστειλε τον Ίση και τον Ιωάννη Καμμύτζη, ως επικεφαλής στρατού. Η πόλη καταλήφθηκε εύκολα, αλλά αμέσως μετά στα τέλη του 1224 ή στις αρχές του 1225 εμφανίστηκε ενώπιον της πόλης ο Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας ηγεμόνας της Ηπείρου, αντίπαλος του Βατάτζη, που διεκδικούσε και τον αυτοκρατορικό τίτλο. Ο Θεόδωρος κατάφερε να κερδίσει τους κατοίκους, έτσι ο Ίσης και ο Καμμύτζης συμφώνησαν να εγκαταλείψουν την πόλη με την εγγύηση της ασφαλούς διέλευσης. Η Ίσης αναφέρεται για τελευταία φορά σε άλλο έγγραφο το 1236.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Macrides 2007, σελ. 174 (note 4).
2. 1 2 3  Guilland 1967.
3. ↑  Macrides 2007.

Πηγές
-----

* Guilland, Rodolphe (1967). «Le Protostrator». Recherches sur les institutions byzantines [Studies on the Byzantine Institutions]. Berliner byzantinische Arbeiten 35 (στα γαλλικά). τ. Α΄. Berlin and Amsterdam: Akademie-Verlag & Adolf M. Hakkert. σσ. 478–497. OCLC 878894516.
* Macrides, Ruth (2007). *George Akropolites: The History – Introduction, Translation and Commentary*. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-921067-1.
Η **Σταύρωση** τοποθετείται χρονικά στον 9ο μ.Χ αι εκτιθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.

Περιγραφή
---------

Η απεικόνιση της Σταύρωσης είναι η μία όψη από την αμφιπρόσωπη εικόνα που φυλάσσεται στο Βυζαντινό και Αρχαιολογικό Μουσείο. Οι διαστάσεις της είναι 105Χ 65 εκ. Οι άγγελοι ανήκουν στον 9ο αι. ενώ είναι επιζωγραφισμένη σε τεχνοτροπία του 13ου αι. Η θλίψη εκφράζεται στα πρόσωπα "με τρόπο απλό και ρυθμικό, αλλά δυνατό που θυμίζει το 13ο ιταλικό αιώνα*. Στην παράσταση της Σταύρωσης που αποκαλύφθηκε μετά τον καθαρισμό στο Εργαστήριο Συντήρησης του Βυζαντινού Μουσείου από τον Α Μαργαριτώφ το 1960. διακρίνοντας τρία διαφορετικά στρώματα ζωγραφικής Από τον 9ο αι. διατηρείται ο σταυρός, οι δύο άγγελοι με τα πόδια πτηνού, το σώμα του Εσταυρωμένου, το χέρι του Ιωάννησε δέηση, και στον αριστερό ώμο της Παναγίας δοχείο που κρατούσε ο άγγελος (συμβολισμός της Εκκλησίας) Ο κάμπος με τα άστρα και οι επιγραφές θεωρούνται προσθήκες του 10ου αι. Τέλος στη ζωγραφική φάση του 13ου αι. ανήκει η Παναγία, ο Ιωάννης και η κεφαλή του Χριστού.*
Σύγχυση επικρατεί σχετικά με την ακριβή προέλευση της πίσω όψης της εικόνας, η οποία απεικονίζει την Παναγία Παμμακάριστο. Στο βιβλίο καταγραφής του Βυζαντινού Μουσείου (1915) αναφέρεται πως παραχωρήθηκε από τη μονή Ευεγγελιστρίας του Δήμου Πέτα , χωρίς καμία άλλη διευκρίνηση σχετικά με τη γεωγραφική θέση. Ο Γεώργιος Σωτηρίου ανέφερε πως προερχόταν από τη βυζαντινή μονή της Κόιμησης της Θεοτόκου στη Σκριπού της Βοιωτίας, και δωρήθηκε από τη Μονή Ευαγγελιστρίας του Δήμου Πέτα. Η Μαρία Σωτηρίου θεωρεί ότι προέρχεται από τη Μονή Ευεγγελιστρίας στο χωριό Πέτα κοντά στην Άρτα της Ηπείρου και αποδίδει την επιζωγράφησή της σε εργαστήριο της περιοχής αυτής. Η αρχαιολόγος Χρ. Μπαλτογιάννη υπέθεσε πως προερχόταν από τη μονλη Ευαγγελιστρίας του Δήμου Πέτα Θηβών και μεταφερθηκε εκεί από τη γειτονική εκκλησία της Σκριπούς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μανόλης Χατζηδάκης, Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών-Εικόνες, Αθήνα, Εκδόσεις *Απόλλων*,χ.χ. σελ.21
2. ↑  Καλιόπη Φαίδρα-Καλαφάτη, «Αμφιπρόσωπη εικόνα», στο:Από τη χριστιανική συλλογή στο Βυζαντινό Μουσείο, (1884-1930), εκδ. Υπουργείο Πολιτισμού, Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, Αθήνα, 2006, σελ268

Πηγές
-----

* Μανόλης Χατζηδάκης, Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών-Εικόνες, Αθήνα, Εκδόσεις *Απόλλων*,χ.χ
* Καλιόπη Φαίδρα-Καλαφάτη, «Αμφιπρόσωπη εικόνα», στο:Από τη χριστιανική συλλογή στο Βυζαντινό Μουσείο, (1884-1930), εκδ. Υπουργείο Πολιτισμού, Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, Αθήνα, 2006, σελ.267-268
Το **Ινετζίκ** (τουρκικά: İnecik, ελληνικό όνομα **Χαλκίς**) είναι χωριό και διαμέρισμα στην επαρχία της Ραιδεστού της Ανατολικής Θράκης, στην Τουρκία. Το 2000 είχε 2.125 κατοίκους. Από το κέντρο της Ραιδεστού απέχει 24 χλμ.

Μέχρι την ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, το χωριό κατοικούταν από ελληνικό πληθυσμό. Το 1922 αριθμούσε 1.092 Έλληνες.

Το παλαιό τζαμί της πόλης (Eski Camii) διαθέτει τέσσερεις κίονες της βυζαντινής εποχής, και ο προαύλιος χώρος και ο κήπος του διαθέτουν άλλα αρχιτεκτονικά θραύσματα της πρώιμης και μέσης βυζαντινής εποχής.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Külzer 2008, σελ. 307.

Πηγές
-----

* Külzer, Andreas (2008). *Tabula Imperii Byzantini: Band 12, Ostthrakien (Eurōpē)* (στα German). Vienna: Österreichische Akademie der Wissenschaften. ISBN 978-3-7001-3945-4. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
Συντεταγμένες: 44°36′51″N 33°36′30″E﻿ / ﻿44.61417°N 33.60833°E﻿ / 44.61417; 33.60833

Το **Ινκερμάν** (ουκρανικά: Інкерман, ρωσικά: Инкерман, κριμαϊκά ταταρικά: İnkerman) είναι μια πόλη στη χερσόνησο της Κριμαίας. Βρίσκεται 5 χιλιόμετρα ανατολικά της Σεβαστούπολης, στις εκβολές του ποταμού Τσέρναγια που χύνεται στον κόλπο της Σεβαστούπολης (ονομάζεται επίσης βόρεια είσοδος). Διοικητικά, το Ινκερμάν υπάγεται στον δήμο της Σεβαστούπολης. Ενώ είναι de facto εντός της ομοσπονδιακής πόλης της Σεβαστούπολης της Ρωσικής Ομοσπονδίας, de jure είναι εντός της Ουκρανίας. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 10.348 (απογραφή 2014).

Κατά τη σοβιετική εποχή (μεταξύ 1976 και 1991) η περιοχή ήταν γνωστή ως Μπιλοκαμιάνσκ (ουκρανικά: Білокам'янськ), που κυριολεκτικά σημαίνει «Λευκή Πέτρινη Πόλη», σε σχέση με τη μαλακή λευκή πέτρα που εξορύσσεται στην περιοχή και χρησιμοποιείται συνήθως για τις κατασκευές. Το 1991 οι ουκρανικές αρχές αποκατέστησαν την ονομασία της πόλης όπως ήταν πριν από το 1976.

Η πόλη βρέθηκε στο επίκεντρο της παγκόσμιας προσοχής το 1854 κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου, όταν στο Ινκερμάν ξετυλίχθηκαν οι σκηνές της Μάχης του Ινκερμάν και της Μάχης του ποταμού Τσέρναγια, και οι δύο νικηφόρες για τα γαλλικά και τα βρετανικά στρατεύματα.

Έκθεση
------

* Το Ινκερμάν γύρω στο 1830.Το Ινκερμάν γύρω στο 1830.
* Μονή σε σπήλαιο γύρω στο 1910.Μονή σε σπήλαιο γύρω στο 1910.
* Ορθόδοξο ανδρικό μοναστήρι του Αγίου Κλήμη το 2009.Ορθόδοξο ανδρικό μοναστήρι του Αγίου Κλήμη το 2009.
* Λιμενικές εγκαταστάσεις μεταξύ Σεβαστούπολης και Ινκερμάν (στο βάθος δεξιά).Λιμενικές εγκαταστάσεις μεταξύ Σεβαστούπολης και Ινκερμάν (στο βάθος δεξιά).
* Πανόραμα της πόλης (βορειοανατολικά).Πανόραμα της πόλης (βορειοανατολικά).
* Ανατολική όχθη του Τσέναγια.Ανατολική όχθη του Τσέναγια.
* Αστικές περιοχές στη δυτική όχθη του Τσέρναγια.Αστικές περιοχές στη δυτική όχθη του Τσέρναγια.
* «Παράθυρα» των βραχοκατοικιών.«Παράθυρα» των βραχοκατοικιών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Inkerman». *The Free Dictionary*. .
2. ↑  «Crimea | History, Map, Geography, & People | Britannica». *www.britannica.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2022.
3. ↑  «Crimean War | Map, Summary, Combatants, Causes, & Facts | Britannica». *www.britannica.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ουκρανία
* Πύλη:Ρωσία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 130346860
* LCCN: n95091720

 |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Θάλεια.
Το πλοίο **Θάλεια Ι** ήταν ναρκαλιευτικό του ελληνικού πολεμικού ναυτικού. Παρελήφθη στις 30 Σεπτεμβρίου 1941 στη Μέση Ανατολή. Είχε μετασκευαστεί για να χρησιμοποιηθεί και για την αλιεία μαγνητικών ναρκών. Επεστράφη το 1944.

Τα επίτακτα πλοία, διαφόρων τύπων, που είχαν μετασκευαστεί για να χρησιμοποιηθούν για την αλιεία μαγνητικών ναρκών ήταν: Αλκανέτ, Χρήστος, **Θάλεια Ι**, Σεβαστή, Λίβανος, Άγιος Γεώργιος, Λύκος, Τασία και Παλλάς.

Με την επιμέλεια του εφέδρου Αντιπλοιάρχου Εμμανουήλ Ματθαίου η δημιουργία Ν/Α τα οποία χρησιμοποιήθηκαν σε όλη την διάρκεια του πολέμου προσφέροντας ουσιαστικές υπηρεσίες στον Συμμαχικό Στόλο.
Ο **Ζαν-Μπατίστ Ματόν** (γαλλ. Jean-Baptiste Mathon, 1893-1971) ήταν Γάλλος αρχιτέκτονας.

Ξεκίνησε από πολύ νωρίς τις σπουδές του στην αρχιτεκτονική στη Λυών. Μαθητής των Gaston Redon και Albert Tournaire στην Σχολή Καλών Τεχνών (École des Beaux-Arts) στο Παρίσι , κέρδισε το πρώτο βραβείο Prix de Rome σε αρχιτεκτονικό διαγωνισμό το 1923 ,με θέμα που έφερε τον τίτλο "Μια κατοικία του εκπροσώπου της Γαλλίας στο Μαρόκο."(Une résidence du représentant de la France au Maroc).

Από 1 ης Γενάρη 1924 έως 30 Απρίλιος 1927 αναδεικνύεται νικητής στην Ακαδημία της Γαλλίας (Académie de France) στη Ρώμη.
Επικεφαλής αρχιτέκτονας των δημόσιων κτιρίων και των εθνικών παλατιών,έχει επίσης ιδιωτική επίτευξη στη Salle Pleyel Aubertin και Granet, στο Ειδικό Σχολείο Δημοσίων Έργων, Οικισμού και Βιομηχανίας (ESTP PARIS) πάνω στην Λεωφόρο Σαιν-Ζερμαίν του Παρισιού, το Παλάτι του Ραδιοφώνου ( Palais de la Radio) στην έκθεση του 1937, καθώς επίσης και σημαντικά δημόσια κτίρια στην γαλλική κοινότητα Cachan (δημαρχείο,σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης).

Στην συνέχεια της πορείας του γίνεται καθηγητής στο Ειδικό Σχολείο Δημοσίων Έργων και το «αφεντικό» ενός εργαστηρίου της Σχολής Καλών Τεχνών.
Ο Ματόν ανέπτυξε το σχέδιο ανασυγκρότησης της γαλλικής πόλης Μπρεστ (Brest),το οποίο ήταν επικουρούμενο από τον Γενικό Επιθεωρητή των αυτοκινητοδρόμων Maurice Mead( 1902 - 1995 ). 

Επίσης έχτισε το σχολείο της πόλης Kerichen,το πολιτιστικό κέντρο (βιβλιοθήκη, αμφιθέατρο και μουσικό σχολείο),την Περιφερειακή Σχολή Καλών Τεχνών και τα διοικητικά κτίρια των Τελωνείων στο εμπορικό λιμάνι.
Επίσης έργο του είναι το μνημείο που βρίσκεται σε πλατεία που φέρει το όνομα του και ολοκληρώνει την προοπτική της κύριας αρτηρίας rue de Siam.

Μεταξύ της χρονικής περιόδου 1954-1956 συνειδητοποιεί τις νέες θέσεις ξενοδοχείου στο Σαμπερί(Chambéry).

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Fichier des personnes décédées»
2. 1 2  «AGORHA» (Γαλλικά) 83784.
3. 1 2 3 4 5  (Γαλλικά) *Βάση δεδομένων Léonore*. Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας. 19800035/1080/24245.
4. ↑  *GeneaStar*. mathonj.

Πηγές
-----

* Émilie Charrel "Ο ενθουσιασμός του Ανασυγκρότησης "Brest πριν από 50 χρόνια για www.lexpress.fr , η Express .
* Kenneth Frampton "Μοντέρνα Αρχιτεκτονική ", εκδόσεις Θεμέλιο

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 30591418
* GND: 128530235
* Léonore: 19800035/1080/24245

 |

 |
Η Θάλασσα της Σκωτίας
Η **Θάλασσα της Σκωτίας** (*Scotia Sea*) βρίσκεται εκεί που ενώνεται ο Νότιος Ωκεανός με τον Νότιο Ατλαντικό Ωκεανό. Οριοθετείται δυτικά από το Πέρασμα Ντρέικ και βόρεια, ανατολικά και νότια από μια υποθαλάσσια οροσειρά, την Scotia Arc, που έχει την μορφή τόξου, και κατά μήκος της οποίας στην επιφάνεια της θάλασσας βρίσκονται η Isla de los Estados, η νήσος Shag, η Νότιος Γεωργία και οι Νότιοι Σάντουιτς Νήσοι, οι Νότιες Ορκάδες και η Νήσος Έλεφαντ. Έχει έκταση περίπου 900.000 τ.χιλ.

Πήρε το όνομά της γύρω στο 1932, από το ερευνητικό πλοίο *Σκωτία*, που χρησιμοποιήθηκε από την Scottish National Antarctic Expedition, στην εξερεύνηση της Ανταρκτικής (1902–04).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Scotia Sea στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 242713372
* LCCN: sh85118801

 |

 |
Συντεταγμένες: 15°9′50″S 19°10′23″E﻿ / ﻿15.16389°S 19.17306°E﻿ / -15.16389; 19.17306

Το **Κουίτο Κουαναβάλε** (πορτογαλικά: Cuito Cuanavale‎) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Κουάντο Κουμπάνγκο στην Ανγκόλα.

Καλύπτει έκταση 35.610 τετραγωνικών χιλιομέτρων και ο πληθυσμός της πόλης σύμφωνα με την απογραφή του 2014 είναι 40.829 κάτοικοι. Το Κουίτο Κουαναβάλε συνορεύει βόρεια με τον δήμο Λουτσάζες, στα ανατολικά με τον δήμο Μαβίνγκα, στα νότια με τον δήμο Νανκόβα και στα δυτικά με τους δήμους Μενόνγκουε και Τσιτέμπο.

Η περιοχή γύρω από την πόλη ήταν η σκηνή έντονων μαχών κατά τη διάρκεια διαφόρων εκστρατειών στον εμφύλιο πόλεμο της Ανγκόλας και του μεθοριακού πολέμου της Νότιας Αφρικής, με τη μάχη του Κουίτο Κουαναβάλε το 1987-1988 να είναι η μεγαλύτερη χερσαία μάχη στην Αφρική μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πόλη εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο του Κουίτο Κουαναβάλε.

Ιστορία
-------

Η πόλη οφείλει το όνομά της σε δύο ποταμούς της περιοχής: τον Κουίτο και τον Κουαναβάλε. Η τοπική εορτή της πόλης γιορτάζεται στις 21 Οκτωβρίου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -2863590.
2. ↑  «Angola City Councils». *www.statoids.com*. Ανακτήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 2020.
3. ↑  «Cuito Cuanavale». *citypopulation.de*. Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2022.
4. ↑  Scholtz, Leopold (2020). *The SADF and Cuito Cuanavale: A Tactical and Strategic Analysis*. Johannesburg: Jonathan Ball Publishers. σελ. 218. ISBN 978-1-928248-04-0.
5. ↑  «Cuito Cuanavale Airport (CTI) @ OurAirports». *ourairports.com*. Ανακτήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 2020.
6. ↑  «Perfil do Município do Cuito Cuanavale» (PDF) (στα Πορτογαλικά). ANGOP.com. Ανακτήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 123293741
* LCCN: n92009063
* GND: 1082775681

 |

 |
Ο **Ζαν-Μαρκ Μουεμά** (γαλλικά: Jean-Marc Mwema) (γενν. 5 Δεκεμβρίου 1989) είναι Βέλγος-Κονγκολέζος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ/πάουερ φόργουορντ για την Άντβερπ Τζάιαντς. Εκπροσωπεί την Εθνική Βελγίου.

Επαγγελματική σταδιοδρομία
--------------------------

Ο Μουεμά έπαιξε από το 2009 έως το 2016 στην Άντβερπ Τζάιαντς. Τη σεζόν 2011–12, ο Μουεμά ονομάστηκε ο Πιο Υποσχόμενος Παίκτης του πρωταθλήματος Βελγίου.

Τον Δεκέμβριο του 2016, ο Μουεμά υπέγραψε συμβόλαιο με την ΜΚ Οστένδης. Στις 19 Φεβρουαρίου 2017, ο Μουεμά κέρδισε τον πρώτο του τίτλο, με την ομάδα να κερδίζει το Κύπελλο Βελγίου. Ο Μουεμά υπέγραψε επέκταση ενός έτους με την ομάδα στις 28 Ιουλίου 2020. Στις πέντε σεζόν του με την Οστένδη, κέρδισε πέντε συνεχόμενες φορές το Πρωτάθλημα Βελγίου.

Στις 5 Αυγούστου 2021, ο Μουεμά επέστρεψε στην Άντβερπ Τζάιαντς για δεύτερη θητεία, υπογράφοντας συμβόλαιο για τρεις σεζόν.

Εθνική ομάδα
------------

Ο Μουεμά εκπροσώπησε το Βέλγιο στο Ευρωμπάσκετ 2015, όπου η ομάδα αποκλείστηκε στη φάση των 16 μετά την ήττα με 75–54 από την Ελλάδα. Έχει αγωνιστεί επίσης στα Ευρωμπάσκετ 2013, 2017 και 2022.

Διακρίσεις
----------

Οστένδη
* Πρωτάθλημα Βελγίου: 2017, 2018, 2019, 2020, 2021
* Κύπελλο Βελγίου: 2017, 2018, 2021

Ατομικές
* Πιο Υποσχόμενος Παίκτης του Πρωταθλήματος Βελγίου: 2012

Παραπομπές
----------

1. ↑  *RealGM*. 29688. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
2. ↑  «Jean-Marc Mwema». *Court-side.com*.. Ανακτήθηκε στις 2014-06-13.
3. ↑  «Oostende strikt Belgian Lion en Giants-boegbeeld Jean-Marc Mwema». Sporza.be. 10 December 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2017-02-16.. Ανακτήθηκε στις 2022-09-02.
4. ↑  «Filou Oostende extends Mwema and Tresfontaines». *Sportando*. 28 Ιουλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουλίου 2020.
5. ↑  «Jean-Marc Mwema. Is. Back! – Telenet Giants Antwerp» (στα nl-BE).. Ανακτήθηκε στις 5 August 2021.
6. ↑  «GREECE TOO MUCH FOR BELGIUM». *eurobasket2015.org*. 12 September 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 September 2015.. Ανακτήθηκε στις 12 September 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ στο Eurobasket.com
* Προφίλ στο fiba.basketball
Χάρτης του Ινδουστάν (Ινδίας), 1831
Το **Ινδουστάν** (Χίντι: हिन्दुस्तान, Hindustān, Ουρντού: ہندوستان, Hindustān), που σημαίνει κυριολεκτικά "Γη του Ινδού", υπήρξε για αιώνες το διάσημο όνομα της ινδικής υποηπείρου.

Ετυμολογία
----------

Η λέξη Ινδουστάν προέρχεται από την παλαιά περσική λέξη "Χίντου", που με τη σειρά της προέρχεται από τη λέξη "Σίντου", τη σανσκριτική αντίστοιχη για τον Ινδό ποταμό. Στα Παλαιά Περσικά, οι άνθρωποι που ζούσαν πέρα από τον Ινδό ποταμό αναφέροντο ως Χίντους. Αυτό, συνδυαζόμενο με το αβεστανικό πρόσφυμα -σταν (συγγενές με το σανσκριτικό "-σταν", και τα δύο σημαίνουν "μέρος", "τόπος"), σχηματίζουν τη λέξη Ινδουστάν (Hindustan), που αναφέρεται στη γη στην άλλη πλευρά του Ινδού (την απέναντι πλευρά από την περσική πλευρά του ποταμού). Ο όρος εισήχθη σε ευρεία χρήση τον καιρό της μογγολικής κυριαρχίας στην Ινδία, αναφερόμενος στην επικράτειά τους με κέντρο το Δελχί, ως Χιντουστάν. Ένας παρόμοιος όρος, Ινδοστάν, ήταν σε χρήση κατά τη διάρκεια του 17ου, 18ου και 19ου αιώνα για να δηλώσει τις χώρες της Νότιας Ασίας. Σήμερα η λέξη Ινδοστάν θεωρείται ως αρχαϊσμός.

Γεωγραφία
---------

Ιστορικώς, ο όρος Ινδουστάν αναφέρεται στην πεδιάδα του Γάγγη της βόρειας Ινδίας, ανάμεσα στα Ιμαλάια και την οροσειρά Βίντγια. Περαιτέρω, μπορεί να αναφέρεται σε πολυάριθμα μέρη που ανήκουν σε τρεις γεωγραφικές περιοχές: τη σημερινή Δημοκρατία της Ινδίας, την ινδική υποήπειρο κατά τη διάρκεια των μεσαιωνικών περιόδων, και την περιοχή στη βόρεια Ινδία, ανατολικά και νότια του ποταμού Γιαμούνα, ανάμεσα στην οροσειρά Βίντγια και την οροσειρά των Ιμαλαΐων, όπου μιλιούνται οι ινδουιστικές γλώσσες.

Στα σύγχρονα Περσικά, Ουρντού και Χίντι, το Ινδουστάν και η συντομευμένη μορφή του, Χιντ, συνήθως αναφέρονται στη σύγχρονη Δημοκρατία της Ινδίας. Η συντομευμένη μορφή Χιντ εμφανίζεται στον κοινό εθνικιστικό χαιρετισμό της Ινδίας, Τζάι Χιντ. Σήμερα, είναι γνωστός ως χαιρετισμός και πολεμική κραυγή των Ινδικών Ενόπλων Δυνάμεων. Συχνά επίσης χρησιμοποιείται για να σημάνει το τέλος σε μείζονος σημασίας ομιλίες-λόγους.
Ο **Ζαν-Μαρκ Σανελέ** είναι Γάλλος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 23 Ιουλίου 1968 στο Παρίσι, ο οποίος αγωνιζόταν στην θέση του αμυντικού.

Βιογραφία
---------

Πέρασε σημαντικό μέρος της παιδικής του ηλικίας στην περιοχή της Λιόν. Ξεκίνησε την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο από ηλικία 8 ετών, ενώ απέκτησε την πρώτη του άδεια ποδοσφαιριστή στον σύλλογο Κασκόλ ντ'Ουλέν. Πέρασε το απολυτήριό του το 1987.

Αγωνίστηκε σε συνολικά 221 αναμετρήσεις για την Λιγκ 1, εκ των οποίων οι 152 με τα χρώματα της ΦΚ Ναντ.

Με το συμβόλαιό του να ολοκληρώνεται το 2000, είχε την επιλογή να υπογράψει συμβόλαιο συνεργασίας με την ΛΟΣΚ του Χαλίλχοντζιτς ή την Ολιμπίκ Λιονναί του Ζακ Σαντινί. 

Μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση το 2005, ανέλαβε καθήκοντα σκάουτερ αγώνων για λογαριασμό της Λε Μαν ΟΚ, την περίοδο κατά την οποία προπονητής της τελευταίας ήταν ο Φρεντερίκ Χαντζ. Στην συνέχεια, εργάστηκε στην ίδια θέση για λογαριασμό της Γκανγκάμπ, προτού αναλάβει, από το 2007, τον ίδιο αυτό ρόλο σκάουτερ εντός της πρώην ομάδας του, Ολιμπίκ Λιονναί.

Στις 3 Ιουνίου 2009, έλαβε μέρος στο ιωβηλαίο του Φρανκ Σιλβέστρ, το οποίο διεξήχθη στην Γουαδελούπη, αναμέτρηση στην διάρκεια της οποίας συνευρέθηκε εκ νέου με πρώην συμπαίκτες του, όπως οι Πατρίς Λοκό και Κριστιάν Καρεμπέ.

Καριέρα
-------

### Ως παίκτης

* 1989-1993 :  ΦΚ Ιστρ
* 1993-1995 :  Νιμ Ολιμπίκ
* 1995-2000 :  ΦΚ Ναντ
* 2000-2003 :  Ολιμπίκ Λιονναί
* 2003-2005 :  Γκρενόμπλ Φουτ

### Ως στέλεχος

* 2006 : Λε Μαν ΟΚ - *σκάουτερ*
* 2007 : Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ - *σκάουτερ*
* 2007-... : Ολιμπίκ Λιονναί - *σκάουτερ*

Διακρίσεις
----------

* Πρωταθλητής Γαλλίας το 2002 και το 2003 με την Λιόν
* Νικητής του Κυπέλλου Γαλλίας το 1999 και το 2000 με την ΦΚ Ναντ
* Νικητής του Λιγκ Καπ Γαλλίας το 2001 με την Λιόν
* Νικητής του Σούπερ Καπ Γαλλίας το 1999 με την ΦΚ Ναντ και το 2002 με την Λιόν
* Δευτεραθλητής Γαλλίας το 2001 με την Λιόν

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Jean-Marc Chanelet (30-11-08)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2016.
2. ↑  JEAN-MARC CHANELET - Dieu m'a exaucé
3. ↑  Entretien avec... Jean-Marc Chanelet : « Aulas nous a donné les moyens d’aboutir »
4. ↑  Jubilé Franck Sylvestre - 3 Ιουνίου 2009[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικός Σύνδεσμος
--------------------

* Στατιστικά του Ζαν-Μαρκ Σανελέ

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ποδόσφαιρο
* Πύλη:Γαλλία
 |

 |
Καρχαροδοντόσαυρος
Ο **Καρχαροδοντόσαυρος** (*Carcharodontosaurus*) ήταν τεράστιος σαρκοφάγος δεινόσαυρος της Κρητιδικής περιόδου. Έζησε στη Βόρεια Αφρική και είχε ογκώδες σώμα και ουρά, και βαριά κόκκαλα. Οι βραχίονές του ήταν κοντοί και κατέληγαν σε τρία δάχτυλα με αιχμηρά νύχια. Κυνηγούσε σε ζευγάρια ή μόνος του, Ορνιθόποδα όπως οι ουρανόσαυροι και Σαυρόποδα όπως ο Παραλιτιτάνας ήταν πιθανά θηράματα

Περιγραφή
---------

Η εντύπωση του καλλιτέχνη
Είχε μήκος 8-14 μέτρα, και βάρος 6-8 τόνους. Είχε ένα μεγάλο κρανίο, περίπου 1,6 μ, μικρότερο μόνο από αυτό του Γιγανοτόσαυρου, με τον οποίο σχετίζεται στενά. Είχε μεγάλα και δυνατά σαγόνια με μακριά, πριονωτά δόντια 16 εκατοστά σε μήκος. Από τα πριονωτά δόντια έλαβε και το όνομά του (κάρχαρον = πριόνι). Αν και ήταν μεγαλύτερος από τον Τ. rex, ο εγκέφαλός του ήταν μικρότερος. Ήταν ένας πιο πρωτόγονος δεινόσαυρος σε σχέση με τον Τ. rex. Έζησε κατά την Κρητιδική περίοδο, περίπου πριν από 110 έως 90 εκατομμύρια έτη. Μπορεί να κυνηγούσε κατά ομάδες, όπως άλλοι Αλλοσαυρίδες, αλλά δεν υπάρχει κανένα απολίθωμα που να στηρίζει αυτή την άποψη.

Ιστορία
-------

Ο Καρχαροδοντόσαυρος έγινε αρχικά γνωστός από ένα ελλιπές κρανίο και μερικά κόκκαλα που βρέθηκαν από τους Depret και Savornin το 1927 στη Βόρεια Αφρική. Αρχικά αποκαλούνταν Megalosaurus saharicus), όμως ο Ernst Stromer von Reichenbach του έδωσε το σημερινό του όνομα το 1931. Αυτά τα απολιθώματα καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, το 1944. Το 1996, ο Paul Sereno και η ομάδα του βρήκαν ένα άλλο δείγμα κρανίου Καρχαροδοντόσαυρου στη βόρεια Αφρική.
Παλαιότερος θερμοστάτης σώματος καλοριφέρ (1975)
Θερμοστάτης σώματος καλοριφέρ (χωρίς το καπάκι)
Ο **θερμοστάτης** είναι μια συσκευή ελέγχου η οποία χρησιμοποιείται για τη ρύθμιση της θερμοκρασίας είτε σε κάποια συσκευή είτε σε κάποιο χώρο. Αυτό επιτυγχάνεται όταν ο θερμοστάτης είναι συνδεδεμένος και ελέγχει ένα μηχανισμό θέρμανσης ή ψύξης.

Αποτελείται από μια διάταξη ανίχνευσης της υπάρχουσας θερμοκρασίας, ένα είδος θερμομέτρου, ένα μηχανισμό ορισμού από το χρήστη της συσκευής της επιθυμητής θερμοκρασίας και τέλος ένα μηχανισμό ο οποίος ενεργοποιεί αυτόματα τον μηχανισμό ψύξης ή θέρμανσης τον οποίο ελέγχει.

Με κάποια μέθοδο είτε καθαρά μηχανική, (π.χ. με διμεταλλικό έλασμα), είτε ηλεκτρική, θέτει σε ενέργεια ή αντίθετα διακόπτει τη λειτουργία στο μηχανισμό θέρμανσης ή ψύξης. Για παράδειγμα ο θερμοσίφωνας λειτουργεί με θερμοστάτη που διακόπτει τη λειτουργία του όταν η θερμοκρασία του νερού φθάσει στην επιθυμητή τιμή, και που επαναθέτει σε λειτουργία όταν η πτώση της θερμοκρασίας του νερού φθάσει σε κάποιο όριο. Με τον ίδιο τρόπο λειτουργούν οι θερμοστάτες σε ηλεκτρικές κουζίνες, θερμαντικά σώματα, κλιματιστικά σώματα καθώς και σε μεγάλο αριθμό σχετικών εγκαταστάσεων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **θερμοστάτης**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Θερμοστάτης** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4713855-5
* NDL: 00570088

 |

 |
Το Κουμ Καν είναι παιχνίδι που παίζεται με τράπουλα. Προέρχεται, όπως πολλά χαρτοπαίγνια από το Ραμί.
Ήταν εξαιρετικά δημοφιλές στην Ελλάδα τις δεκαετίες '60 και '70. Παίζεται με όλα τα φύλλα από δύο τουλάχιστον τράπουλες, καθώς και ένα μπαλαντέρ ανά τράπουλα και μπορούν να παίξουν από δύο έως δέκα παίκτες.

Κανόνες
-------

Οι παίκτες γύρω από ένα τραπέζι και αυτός που μοιράζει δίνει από 10 φύλλα στον καθένα (δύο - δύο) με τη φορά των δεικτών του ρολογιού. Τέλος, τοποθετεί ένα φύλλο κάτω, ανοιχτό και το παιχνίδι αρχίζει. Κάθε παίκτης, όταν έρχεται η σειρά του παίρνει είτε το πρώτο ανοιχτό φύλλο από κάτω, είτε το πρώτο από τα κλειστά και στη συνέχεια πετάει κάποιο από τα φύλλα του κάτω ανοιχτό.
Σκοπός του παιχνιδιού είναι να συμπληρωθούν σειρές από τρία ή περισσότερα φύλλα, είτε του ίδιου αριθμού (π.χ. 3 τριάρια) είτε συνεχόμενα του ιδίου χρώματος (π.χ. 4, 5, 6, 7 καρό)
Νικητής της παρτίδας είναι αυτός που θα απαλλαγεί από όλα τα φύλλα του χεριού του. Αυτό μπορεί να το κάνει είτε κατεβάζοντας σταδιακά τις σειρές που συμπληρώνει, ή μια και καλή στο τέλος. Οι μπαλαντέρ μπορούν να χρησιμοποιηθούν στη θέση οποιουδήποτε χαρτιού και αυτός που κατεβάζει μια σειρά που περιλαμβάνει και μπαλαντέρ, πρέπει να ονομάσει το φύλλο που αντικαθιστά ο μπαλαντέρ.
Αν κάποιος έχει κατεβάσει μπροστά του μια σειρά, π.χ. J-Q-K κούπα, οποιοσδήποτε από τους άλλους παίκτες, όταν έρθει η σειρά του, μπορεί να απαλλαγεί από ένα ή περισσότερα φύλλα του συμπληρώνοντας αυτή τη σειρά, με το 10 κούπα για παράδειγμα εφόσον έχει κατεβάσει έστω μια τρίτη. Επίσης, αν υπάρχει κάτω μπαλαντέρ, μπορεί κάποιος από τους παίκτες να τον πάρει και να τον αντικαταστήσει με το πραγματικό χαρτί.

Βαθμολογία
----------

Όταν ένας παίκτης "βγει" οι υπόλοιποι "γράφουν" τους πόντους που τους έχουν μείνει στο χέρι ως εξής:
Άσσοι: ο πρώτος 1, οι υπόλοιποι 11,
Φιγούρες: 10 πόντοι,
Μπαλαντέρ: 20 πόντοι,
Υπόλοιπα φύλλα: ο αριθμός τους

Σε πολλές από τις ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του 60, περιλαμβάνονται σκηνές του παιχνιδιού Κουμ Καν. Οι πιο χαρακτηριστικές από αυτές είναι Η χαρτοπαίχτρα, Υπάρχει και Φιλότιμο, Ο Ηλίας του 16ου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Περιγραφή του Κουμ Καν

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Παιχνίδια με τράπουλα |
| --- |
|  |
| 
* Αγωνία
* Βίδα
* Κουμ Καν
* Μουρλάν
* Μπιρίμπα
* Μπλακ τζακ
* Μπλόφα
* Μπουρλότ
* Μπριτζ
* Πόκερ (Τέξας χόλντεμ)
* Πόκα
* Πρέφα
* Θανάσης
* Τίτσου
 |

 |
Ο **καρχαρίας λεοπάρδαλη** (επιστημονική ονομασία *Triakis semifasciata* - *Τριάκις η ημιζωνωτή*) είναι ένα είδος καρχαρία το οποίο ανήκει στην οικογένεια των Τριακίδων, την ίδια με το γαλέο. Απατάνται στις ακτές στον Ειρηνικό της Βόρειας Αμερικής, από το Όρεγκον μέχρι το Μαζατλάν στο Μεξικό. Συνήθως έχουν μήκος από 1,2 έως 1,5 μέτρα. Έχει λεπτό σώμα καί αναγνωρίζεται εύκολα από το εντυπωσιακό μοτίβο των μαύρων σελόμορφων σχεδίων και τα μεγάλα σημεία στην πλάτη του, από το οποίο προέρχεται το όνομά του. Τα μεγάλα κοπάδια καρχαριών λεοπαρδάλεις είναι κοινό θέαμα σε κόλπους και εκβολές ποταμών, κολύμποντας σε αμμώδη ή λασπώδη πεδία ή περιοχές με βράχουν κοντά σε λαμινάριες και υφάλους. Συχνάζουν κοντά στις ακτές, σε βάθος μικρότερο από 4 m.

Ενεργά αρπακτικά, ομάδες καρχαρίων λεοπαρδάλεις συχνά ακολουθούν τα ρεύματα σε παλιρροιακές ελώδεις περιοχές για να αναζητήσουν τροφή, κυρίως μύδια, εχίουρα, καβούρια, γαρίδες, οστεϊχθύες, αυγά και ψάρια. Οι περισσότεροι καρχαρίες λεοπάρδαλεις έχουν την τάση να παραμένουν μέσα σε μια συγκεκριμένη περιοχή και να μην απομακρύνονται από αυτή, γεγονός το οποίο έχει οδηγήσει σε γενετικές διαφορές μεταξύ των πληθυσμών των καρχαριών που ζουν σε διαφορετικές περιοχές. Αυτό το είδος είναι ωοζωοτόκος, πράγμα που σημαίνει ότι το νεαρό εκκολάπτεται μέσα στη μήτρα και τρέφονται από το κρόκο. Από το Μάρτιο μέχρι τον Ιούνιο, το θηλυκό γεννά μέχρι και 37 μικρά μετά από μια περίοδο κύησης 10-12 μηνών. Αναπτύσσονται σχετικά αργά και απαιτούνται πολλά χρόνια για να ωριμάσουν.

Ακίνδυνος για τον άνθρωπο, ο καρχαρίας λεοπάρδαλη πιάνεται μέσω εμπορικής και ψυχαγωγικής αλιείας για τρόφιμα και ως ψάρι ενυδρείου. Αυτό το είδος ως επί το πλείστον αλιεύεται στα ύδατα στα ανοικτά της Καλιφόρνιας, όπου, μετά από μια περίοδο μείωσης του πληθυσμού στη δεκαετία του 1980, νέοι κανονισμοί αλιείας στις αρχές της δεκαετίας του 1990 μείωσαν την αλειία σε βιώσιμα επίπεδα. Η Διεθνής Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης αξιολόγησε αυτό το είδος ως ελαχίστης σημασίας, ενώ σημειώνει ότι τα τοπικά αποθέματα μπορούν εύκολα να γίνουν αντικείμενο υπερεκμετάλλευσης, λόγω της αργής ανάπτυξης του καρχαρία και της περιορισμένης μετανάστευσης.

Πηγές
-----

1. ↑  My etymology: Triakis
Ο **Ιωάννης Πιτζιγαύδης** (από διάφορους βυζαντινούς χρονικογράφους το επώνυμό του αποδίδεται επίσης ως Πιτζιγαύδιος, Πιτζογάβδης και Πιττιγαύδης) ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος και απεσταλμένος.

Αναφέρεται από τον Θεοφάνη τον Ομολογητή, καθώς και από τους μεταγενέστερους Συμεών Μεταφραστή, Πατριάρχη Νικηφόρο Α΄, Θεοδόσιο της Μελιτηνής, Γεώργιο Μοναχό, Κεδρηνό, Ζωναρά και στο «De administrando imperio» του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ΄. Σύμφωνα με αυτούς, ήταν ευγενικής καταγωγής, κατείχε το αξίωμα του πατρικίου και ήταν πολύ έμπειρος σε πολιτικά θέματα. Μετά την αποτυχημένη Πρώτη αραβική πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Δ΄ τον έστειλε, ίσως το 678, για να συνάψει συνθήκη με τον χαλίφη Μωαβία Α΄. Σύμφωνα με τον Χένρυ Γιούλ, ίσως ταυτίζεται με τον Βυζαντινό απεσταλμένο "Yenyo", ο οποίος αναφέρεται στο Κινεζικό Παλαιό Βιβλίο των Τανγκ ως επικεφαλής των διαπραγματεύσεων με τους Ta Shi (Άραβες).

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  PmbZ, Ioannes Pitzigaudes (#2707).
2. ↑  Γιούλ 1915, σελίδες 48–49.

Πηγές
-----

* Lilie, Ralph-Johannes; Ludwig, Claudia; Pratsch, Thomas; Zielke, Beate (2013) (στα γερμανικά). *Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit Online. Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften. Nach Vorarbeiten F. Winkelmanns erstellt*. Βερολίνο και Βοστόνη: De Gruyter. .
* Γιούλ, Χένρυ (1915). *Cathay and the Way Thither: Being a Collection of Medieval Notices of China, Vol I: Preliminary Essay on the Intercourse Between China and the Western Nations Previous to the Discovery of the Cape Route*. London: Hakluyt Society.
Ο πάγκος σε σχήμα L ενός θερμοπωλείου της Πομπηίας.
Κατά την διάρκεια της Αρχαιότητας, το **θερμοπωλείο** (πληθυντικός **θερμοπωλεία**) ήταν κατάστημα ταχείας εστίασης.

Ρόλος και υπηρεσίες
-------------------

Ο πάγκος σε σχήμα L ενός θερμοπωλείου στο Ερκουλάνουμ.
Σερβίρονταν ζεστά γεύματα (στα ελληνικά, *θερμός* σημαίνει «ζεστός» και *πωλείο* «πουλάω»), καθώς και ποτά (κρασιά, ζεστό νερό, εμποτισμένο ή όχι). Επρόκειτο για μικρό κατάστημα ιδιαίτερα δημοφιλές, τύπου ταβέρνας, με, μεταξύ άλλων, τον περίφημο πάγκο σε σχήμα L, συμπαγές λίθινο τμήμα το οποίο εμπεριείχε πήλινα δοχεία, ενώ ήταν καλυμμένο από πλάκες μαρμάρου.

Τα καταστήματα αυτά προσέφεραν μια υπηρεσία εστίασης και ποτού σε όσους δεν είχαν την οικονομική ευχέρεια ή την διάθεση για μαγείρεμα, σε ενοικιαστές και υπενοικιαστές, ταξιδιώτες, ξένους και γηγενείς. Η πελατεία αυτή, σεμνής και, σε ορισμένες περιπτώσεις, ύποπτης προέλευσης, τους έδωσε σχετικά κακή φήμη. Ο Πλαύτος για παράδειγμα εξεγείρει έναν εκ των χαρακτήρων του ενάντια των Ελλήνων που φέρουν μανδύες και των σκλάβων ληστών που έρχονται να μεθύσουν χάρη στην λεία των κλοπών τους, στα καταστήματα αυτά.

Τιμή και κανονισμοί
-------------------

Θερμοπωλείο στην Πομπηία.
Θερμοπωλείο στην Όστια.
Μια επιγραφή προερχόμενη από την Πομπηία αποτελεί ένδειξη για την ύπαρξη χαμηλών τιμών: ένα ασσάριο για την κατανάλωση κρασιού, δύο για καλύτερης ποιότητας κρασί, τέσσερα για φαλερνιανό, οίνο ιδιαίτερης φήμης.

Στην ίδια τη Ρώμη, οι Αυτοκράτορες έθεσαν, σε αρκετές περιπτώσεις, κανονισμούς αναφορικά με την λειτουργία των *θερμοπωλείων*: ο Καλιγούλας διέταξε το κλείσιμό τους κατά την περίοδο πένθους που ακολούθησε τον θάνατο της αδερφής του, ενώ προχώρησε στην εκτέλεση ενός ιδιοκτήτη, ο οποίος είχε παραβεί την απαγόρευση λειτουργίας και είχε διαθέσει προς πώληση ζεστό νερό. Ο Κλαύδιος, με στόχο την εξέλιξη των ηθών του πληθυσμού, διέταξε το κλείσιμό τους και απαγόρευσε την πώληση μαγειρεμένων γευμάτων και ζεστού νερού. Ο Νέρων τους απαγόρευσε την πώληση ζεσταμένων τροφίμων, με εξαίρεση των λαχανικών και των κηπευτικών φυτών. Η υλοποίηση των συγκεκριμένων αποφάσεων, καθώς και το μέγεθος αυτής, παραμένει άγνωστη.

Σημαντικός αριθμός *θερμοπωλείων* εντοπίστηκε εντός των αρχαιολογικών χώρων της Πομπηίας και του Ερκουλάνουμ.

Δείτε επίσης
------------

* Ταβέρνα
* Ποπίνα
* Καουπόνα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Plaute, *Curculio*, II, iii, 288
2. ↑  *Corpus inscriptionum latinarum*, IV, 1679
3. ↑  Dion Cassius, LIX, 11, 6
4. ↑  Dion Cassius, LX, 6,7
5. ↑  Suétone, *Vie de Néron*, XVI

Πηγή
----

* André Tchernia et Jean-Pierre Brun, *Le vin romain antique*, Éd. Glénat, Grenoble, 1999, ISBN 2723427609

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαία Ρώμη
* Πύλη:Οίνος
* Πύλη:Γαστρονομία
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Thermopolium  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Κάδμος ο Μιλήσιος**, ο γιος του *Πανδίονος*, ήταν λογογράφος του 6ου π.Χ. αιώνα, ελάχιστα νεώτερος του μυθικού Ορφέα σύμφωνα με τον Σουίδα, ο πρώτος Έλληνας που έγραψε σε πεζό λόγο (μαζί με τον Φερεκύδη και τον Εκαταίο).

Στο μοναδικό γνωστό του έργο το *Κτίσις Μιλήτου καὶ τῆς ὅλης Ἰωνίας*, αποτελούμενο από τέσσερα βιβλία, διηγιόταν την παλαιότερη ιστορία της Μιλήτου και της ευρύτερης περιοχής της Ιωνίας.  
 
Το έργο από πολύ νωρίς χάθηκε ολοσχερώς. Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς αναφέρει ότι ήδη στην εποχή του όλα τα έργα που κυκλοφορούσαν με το όνομα του Κάδμου ήταν πλαστογραφίες μεταγενέστερων συγγραφέων.

Σύμφωνα με τον Σουίδα υπήρχε κι ένας *άλλος Κάδμος ιστορικός από την Μίλητο*, γιος του *Αρχέλαου* αυτός, που συνέγραψε μια ιστορία της Αττικής, ένα χαμένο επίσης έργο δεκατεσσάρων βιβλίων.  
 
Υπήρχε ακόμη και ο μυθικός Κάδμος, ο εφευρέτης της αλφαβήτου που δεν πρέπει να συγχέεται με κανέναν από τους δύο ιστορικούς Κάδμους της Μιλήτου (αν και κατά την αρχαιότητα η σύγχυση αυτή δεν είχε αποφευχθεί πάντοτε).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σουίδα *Λεξικό*, "Κάδμος Πανδίονος Μιλήσιος ἱστορικός, ὅς πρῶτος κατά τινας συγγραφήν ἔγραψεν καταλογάδην, μικρῷ νεώτερος Όρφεως. συνέταξε δὲ κτίσιν Μιλήτου καὶ τῆς ὁλης Ίωνίας ἐν βιβλίοις δ΄".
2. ↑  Στράβων, Γεωγραφικά, Βιβλίο Α΄, κεφάλαιο 2, 2.6.
3. ↑  Th. Müller, *Fragmenta historicorum Graecorum*, τόμος 2, Cadmus Milesius, σελ. 2.
4. ↑  Διονύσιος Αλικαρνασσέυς, *Περί του Θουκυδίδου*, κεφ. 23.
5. ↑  W. Smith, *A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology*, Cadmus.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 34843459
* ISNI: 0000 0000 0325 7742
* GND: 102383448

 |

 |
Ο **καρχαρίας κόπτης** (επιστημονική ονομασία *Isistius brasiliensis* - *Ισίστιος ο βραζιλιάνος*) είναι ένα μικρό είδος σκυλόψαρου που ανήκει στην οικογένεια των Δαλατείδων. Απαντάται σε ζεστά ωκεάνια ύδατα σε όλο τον κόσμο, ιδίως κοντά σε νησιά. Μετακινείται κατακόρυφα μέχρι και τρία χιλιόμετρα κάθε μέρα. Φτάνει σε μήκος μόλις τα 42 με 56 εκατοστά. Ο καρχαρίας κόπτης έχει μακρύ, κυλινδρικό σώμα με μικρό, αμβλύ ρύγχος, μεγάλα μάτια, δύο μικροσκοπικά ασπόνδυλα ραχιαία πτερύγια, και ένα μεγάλο ουριαίο πτερύγιο. Έχει σκούρο καφέ χρώμα, με φωτοβόλα κύτταρα να καλύπτουν την κάτω πλευρά του εκτός από ένα σκοτεινό «κολάρο» γύρω από το λαιμό και τα βράχγιά του.

Το όνομα «καρχαρίας κόπτης» αναφέρεται στην συνήθεια σίτισής του να κόβει στρογγυλά κομμάτια, σαν ένας κόπτης μπισκότων, από μεγαλύτερα ζώα. Σημάδια που έχουν γίνει από καρχαρίες κόπτες έχουν βρεθεί σε μια ευρεία ποικιλία των θαλάσσιων θηλαστικών και ψαριών, καθώς και σε υποβρύχια, υποθαλάσσια καλώδια, ακόμα και σε ανθρώπινα σώματα. Καταναλώνει επίσης ολόκληρα μικρότερα θηράματα όπως τα καλαμάρια. Οι καρχαρίες κόπτες έχουν προσαρμογές για να αιωρούνται στη στήλη του νερού και πιθανόν βασίζονται στη μυστικότητα και τεχνάσματα για να συλλάβουν πιο ενεργό θήραμα. Το σκούρο περιλαίμιό τους φαίνεται να μιμείται τη σιλουέτα ενός μικρού ψαριού, ενώ το υπόλοιπο σώμα του χάνεται στο φως των κοιλιακών φωτοφόρων του. Όταν ένα επίδοξο αρπακτικό πλησιάζει το δέλεαρ, ο καρχαρίας χρησιμοποιεί τα αναρροφητικά χείλη του και τον εξειδικευμένο φάρυγγα και κόβει κομμάτια σάρκας με τα μυτερά κάτω δόντια του. Το είδος αυτό είναι γνωστό ότι ταξιδεύει σε κοπάδια.

Αν και σπάνια συναντώνται, λόγω του ωκεάνιου περιβάλλοντός τους, υπάρχουν λίγες τεκμηριωμένες επιθέσεις σε ανθρώπους που προφανώς προκλήθηκαν από καρχαρίες κόπτες. Παρ'όλα αυτά, αυτός ο καρχαρίας δεν θεωρείται ως άκρως επικίνδυνος. Η Διεθνής Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN) έχει συμπεριλάβει τον καρχαρία κόπτη στα είδη ελαχίστης ανησυχίας, καθώς είναι ευρέως διαδεδομένος, δεν έχει εμπορική αξία, και δεν είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος στην αλιεία.
Συντεταγμένες: 37°16′42″N 22°15′25″E﻿ / ﻿37.27833°N 22.25694°E﻿ / 37.27833; 22.25694

Το **Κάστρο Χελμού** ( ή **Φρούριο Αθήναιον**) βρίσκεται στη νότια Αρκαδία, στη κορυφή το λόφου Χελμού (υψόμ. 770μ.) ο οποίος υψώνεται σε απόσταση 4 χιλιομέτρων ΝΑ από το Σκορτσινό Αρκαδίας και ΒΑ από τον Λογκανίκο Λακωνίας. Η θέση του λόφου είναι μεγάλης στρατηγικής σημασίας καθώς βρίσκεται στα σύνορα της Αρκαδίας με την Λακωνία και πάνω στον οδικό άξονα που συνδέει την κοιλάδα του Ευρώτα με το οροπέδιο της Μαντινείας από την αρχαιότητα έως σήμερα. Αυτό είχε σαν επακόλουθο τη διαχρονική οχύρωσή του με ισχυρές οχυρώσεις.

Ο λόφος οχυρώθηκε κατά την αρχαιότητα από τους Σπαρτιάτες και αποτέλεσε το **φρούριο Αθήναιον**. Σκοπός του ήταν να προστατεύσει τα βόρεια σύνορα της Σπάρτης. 

Στο εσωτερικό του φρουρίου διαμορφώθηκε τον 13ο αιώνα μεσαιωνικό κάστρο από τους Φράγκους, γνωστό ως **κάστρο Χελμού**. Η περιοχή αναφέρεται στο Χρονικό του Μορέως ως "τοῦ Χελμοῦ τὰ μέρη".

Αναφορές
--------

1. 1 2 3  «ΑΡΧΑΙΟ ΟΧΥΡΟ «ΑΘΗΝΑΙΟΝ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΙΤΩΝ» - Δήμος Μεγαλόπολης». *www.megalopoli.gov.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2021.
2. 1 2 3  Παπαθανασίου, Μανώλης. «Κάστρο Χελμού». *Καστρολόγος*. Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2021.
**Ιουνιανά** ονομάζονται οι βίαιες συγκρούσεις που ξέσπασαν το 1863 στην Ελλάδα μεταξύ «Ορεινών» και «Πεδινών» και που κατέληξαν στον τραγικό απολογισμό των 200 περίπου νεκρών.

Οι δύο παρατάξεις, «Ορεινών» και «Πεδινών», δημιουργήθηκαν μετά την εκδίωξη του Όθωνα. Οι Πεδινοί αποτελούνταν από οπαδούς του Αγγλικού κόμματος με επικεφαλής τον Δημήτριο Βούλγαρη, ενώ οι Ορεινοί από οπαδούς του Γαλλικού και του Ρωσικού με επικεφαλής τον Κωνσταντίνο Κανάρη. Και οι δύο παρατάξεις προσπάθησαν να ασκήσουν απόλυτη εξουσία, με αποτέλεσμα σύντομα να συγκρουστούν. Οι αναταραχές αρχικά αποφεύχθησαν χάρις τον διορισμό του δικαστικού Ζηνοβίου Βάλβη στην πρωθυπουργία (Κυβέρνηση Ζηνοβίου Βάλβη 1863).

Στις 29 Απριλίου σχηματίστηκε κυβέρνηση υπό τον Μπενιζέλο Ρούφο, οπαδό των Ορεινών, η Κυβέρνηση Μπενιζέλου Ρούφου 1863. Τον Ιούνιο ο Μπενιζέλος Ρούφος αντικατέστησε δύο επιφανή στελέχη των πεδινών, τον υπουργό στρατιωτικών Μπότσαρη και τον υπουργό ναυτικών Μπουντούρη, με τους ορεινούς Κορωναίο και Μιλτιάδη Κανάρη αντίστοιχα. Η πράξη αυτή εξόργισε την ηγεσία των πεδινών και στις 16 Ιουνίου με τη συνεργασία του λήσταρχου Κυριάκου και του 6ου τάγματος πεζικού επιτέθηκαν σε ομάδα χωροφυλακής, η οποία κυνηγούσε τον Κυριάκο, και τελούσε υπό την αρχηγία του υπουργού στρατιωτικών και αρχηγού της εθνοφρουράς Κορωναίου. Ο Κορωναίος κατάφερε και συνέλαβε τον αρχηγό του 6ου τάγματος Λεοτσάκο, αλλά γρήγορα αναγκάστηκε να τον ανταλλάξει με τους υπουργούς Αλέξανδρο Κουμουνδούρο και Δημήτριο Καλλιφρονά, οι οποίοι είχαν συλληφθεί από τους πεδινούς. Την επομένη των γεγονότων, δηλαδή στις 19 Ιουνίου, η κυβέρνηση Μπενιζέλου Ρούφου υπέβαλλε την παραίτησή της.

Εν τω μεταξύ ο αντισυνταγματάρχης Δημήτριος Παπαδιαμαντόπουλος, διοικητής του πυροβολικού, στασίασε και προσχώρησε στις δυνάμεις των πεδινών, ενώ παράλληλα οι βόρειοι κατέλαβαν καίρια σημεία στην πόλη όπως τα ανάκτορα, τους στρατώνες κ.ά. Η απόπειρα του Παπαδιαμαντόπουλου να καταλάβει τα ανάκτορα στέφθηκε από αποτυχία, αλλά είχε ως αποτέλεσμα εκτός από τον θάνατο 80 ατόμων, την δολοφονία του Αριστείδη Κανάρη, γιου του Κωνσταντίνου Κανάρη. Την ίδια μέρα, ο Διομήδης Κυριακός, νέος πρωθυπουργός, προσπάθησε να συνάψει ανακωχή μεταξύ των δύο αντιμαχόμενων πλευρών χωρίς όμως αποτέλεσμα. Την επόμενη μέρα συγκρούσεις ξέσπασαν και στην Εθνική Τράπεζα, η οποία ήταν υπό την κατοχή των πεδινών, στην Πλάκα και γενικά σε όλη την πόλη. Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων σημειώθηκαν κλοπές καθώς και αναίτιες δολοφονίες.

Τελικά οι συγκρούσεις σταμάτησαν με την παρέμβαση των πρεσβευτών των τριών μεγάλων δυνάμεων, οι οποίοι με τελεσίγραφό τους απαίτησαν 48ωρη εκεχειρία. Λίγο αργότερα ο Μίχος και ο Παπαδιαμαντόπουλος από τους Πεδινούς και ο Κορωναίος και ο Βαλτινός από τους Ορεινούς υπέγραψαν συμφωνία τερματισμού των εχθροπραξιών. Την ίδια μέρα η εθνοσυνέλευση αποφάσισε την απομάκρυνση του στρατού στη Λακωνία, την κατάργηση της χωροφυλακής, της ενοφυλακής και της αστυνομίας και τον διορισμό νέας κυβέρνησης υπό τον Μπενιζέλο Ρούφο, η οποία έμεινε στην ιστορία ως κυβέρνηση του Οροπεδίου.
Η **Κριστίν Αρόν** (*Christine Arron*, 13 Σεπτεμβρίου 1973) είναι Γαλλίδα αθλήτρια του στίβου. Είναι η κάτοχος του ρεκόρ Ευρώπης στα 100 μέτρα με χρόνο 10.73 εκατοστά (2011). Έχει τον τέταρτο πιο γρήγορο χρόνο όλων των εποχών στο αγώνισμα.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1973, στο Les Abymes, στη Γουαδελούπη και προέρχεται από εύπορη οικογένεια. Στην μητροπολιτική Γαλλία εγκαταστάθηκε το 1992. Πρώτος της προπονητής ήταν ο Φερνάντ Ουρτμπίζ, που υπήρξε προπονητής και του παγκόσμιου πρωταθλητή στα 400 μ. με εμπόδια Στεφάν Ντιαγκανά.

Στα 100μ ήταν πρωταθλήτρια Ευρώπης το 1998 κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στη Βουδαπέστη (κάνοντας πανευρωπαϊκό ρεκόρ με 10.73) και τρίτη το 2005 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στο Ελσίνκι.

Στα 200μ κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες στο Μπάρι το 1997 και το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου το 2005 στο Ελσίνκι.

Στη σκυταλοδρομία 4x100 ήταν πρωταθλήτρια Ευρώπης μαζί με τις Katia Benth, Frédérique Bangué και Sylviane Félix στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στη Βουδαπέστη το 1998 και παγκόσμια πρωταθλήτρια μαζί με τις Patricia Girard-Léno, Muriel Hurtis και Sylviane Félix στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στο Παρίσι το 2003. Επίσης στο ίδιο αγώνισμα κέρδισε το χρυσό στους Μεσογειακούς Αγώνες στο Μπάρι της Ιταλίας το 1997, το ασημένιο μετάλλιο το 1999 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στη Σεβίλλη, το ασημένιο μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στη Βαρκελώνη το 2010 και το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στην Αθήνα το 1997 και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. 

Το 1998 ψηφίστηκε κορυφαία αθλήτρια της Ευρώπης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *World Athletics Database*. 70454.
2. ↑  (Αγγλικά) *All-Athletics.com*. 105141. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Christine Arron στο Wikimedia Commons
* 

  



|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ευρωπαίος Αθλητής της Χρονιάς (γυναίκες) |
| --- |
|  |
| 
* 1993: Σάλι Γκάνελ
* 1994: Ίρινα Πριβάλοβα
* 1995: Σόνια Ο'Σάλιβαν
* 1996: Σβετλάνα Μαστέρκοβα
* 1997: Άστριντ Κούμπερνους
* 1998: Κριστίν Αρόν
* 1999: Γκαμπριέλα Σάμπο
* 2000: Τρίνε Χάντεσταδ
* 2001: Στέφανι Γκραφ
* 2002: Σουρέγια Αϋχάν
* 2003: Καρολίνα Κλουφτ
* 2004: Κέλι Χολμς
* 2005: Γελένα Ισινμπάγιεβα
* 2006: Καρολίνα Κλουφτ
* 2007: Μπλάνκα Βλάσιτς
* 2008: Γελένα Ισινμπάγιεβα
* 2009: Μάρτα Ντομίνεγκεθ
* 2010: Μπλάνκα Βλάσιτς
* 2011: Μαρία Σαβίνοτα
* 2012: Τζέσια Ίνις-Χιλ
* 2013: Ζουζάνα Χένοβα
* 2014: Ντάφνι Σχίπερς
* 2015: Ντάφνι Σχίπερς
* 2016: Ρουθ Μπεϊτία
* 2017: Κατερίνα Στεφανίδη
* 2018: Ντίνα Άσερ-Σμιθ
* 2019: Μαρία Λασίτσκενε
 |

 |