recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Στάθης Προβατίδης** γεννήθηκε στον Πειραιά στις 7 Δεκεμβρίου του 1982 και είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αμυντικός. Έχει αγωνιστεί κυρίως στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής, όπου μετράει περισσότερες από 250 συμμετοχές. Από τη σεζόν 2017-18 αποτελεί ποδοσφαιριστής του Διαγόρα Ρόδου στην Γ' Εθνική.

Βιογραφικό
----------

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Ερμή Κορυδαλλού και το 2004 μεταγράφηκε στην Προοδευτική με τη φανέλα της οποίας έγινε επαγγελματίας, κάνοντας ντεμπούτο και αγωνιζόμενος στην Β' Εθνική. Το 2007 πήρε μεταγραφή στον Εθνικό Αστέρα, όπου με τη φανέλα της ομάδας της Καισαριανής αγωνίστηκε 3 χρονιές στην Β' Εθνική. Το 2010 πήρε μεταγραφή στον Διαγόρα Ρόδου, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε μια χρονιά στην Β' Εθνική και το 2011 μεταγράφηκε στην Α.Ε.Λ. Καλλονής, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε επίσης μια χρονιά στο ίδιο πρωτάθλημα. Το 2012 πήρε μεταγραφή στον Θρασύβουλο Φυλής και το 2013 στον Αχαρναϊκό, όπου αμφότερα αγωνίστηκε στην Β' Εθνική. Το 2014 πήρε μεταγραφή εκ νέου στον Διαγόρα Ρόδου, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου κάνοντας πορεία πρωταθλητισμού. Το 2015 πήρε μεταγραφή στον Ιωνικό Νίκαιας, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε 2 χρονιές στην Γ' Εθνική. Το 2017 πήρε ξανά μεταγραφή στον Διαγόρα, επιστρέφοντας για 3η φορά στην ομάδα της Ρόδου, και επίσημα όπου και αγωνίζεται μέχρι σήμερα στην Γ' Εθνική κατηγορία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Στον Εθνικό Αστέρα θα συνεχίσουν την καριέρα τους οι Απόστολος Κουτσοκώστας και Στάθης Προβατίδης sport24.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2019.
2. ↑  Απέκτησε Προβατίδη ο Διαγόρας contra.gr
3. ↑  aspisterpnis.blogspot.com
4. ↑  Μεταγραφές Θρασύβουλου 2012 footballleaguenews.gr
5. ↑  thessports.gr
6. ↑  Στον Ιωνικό ο Προβατίδης a-sports.gr
7. ↑  Κλείνει Προβατίδη ο Ιωνικός stoplekto.gr
8. ↑  Διαγόρας: Προβατίδης και επίσημα dimokratiki.gr
9. ↑  Επέστρεψε και επίσημα στον Διαγόρα ο Προβατίδης xxsports.org
10. ↑  Προβατίδης news12.gr

Πηγές
-----

* Προφίλ Στάθη Προβατίδη transfermarkt.lt Αρχειοθετήθηκε 2019-03-28 στο Wayback Machine.
* Προφίλ Στάθη Προβατίδη transfermarkt.com
Ο **Στέφανος Παπαθεοδώρου** (γεν. Πειραιάς, 16 Μαρτίου 1960) είναι έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. 

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από το σύλλογο του Α.Σ. Δραπετσώνας, με τον οποίο αγωνίσθηκε στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς, στο Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα και στη Β΄Εθνική (περίοδος 1978-79).

Το καλοκαίρι του 1979 υπόγραψε στον Παναθηναϊκό, αλλά σύντομα δόθηκε σαν δανεικός στον ΟΦΗ, με τον οποίο έλαβε μέρος σε **18 παιχνίδια**, επιτυγχάνοντας και 1 γκολ. Στη θέση του αμυντικού μέσου υπήρχαν τότε αρκετοί έμπειροι παίκτες στην κρητική ομάδα και το 1983 ο Παπαθεοδώρου, που πάντα ανήκε στον ΠΑΟ, παραχωρήθηκε στο Αιγάλεω όπου και έπαιξε 2 περιόδους (**42 συμμετοχές**). Μετά τον υποβιβασμό του συλλόγου της δυτικής Αθήνας (1985), ο Στέφανος Παπαθεοδώρου συνέχισε επιτυχώς τη σταδιοδρομία του στη Δόξα Δράμας για 8 σεζόν, συμπληρώνοντας με αυτήν **144 συμμετοχές** (1 γκολ) στην Α΄Εθνική (7 έτη) ενώ το 1987-88 η Δόξα έπαιξε στη Β΄Εθνική. Συνολικά, έλαβε μέρος σε **204** αγώνες πρωταθλήματος της μεγάλης κατηγορίας. Έκλεισε την αγωνιστική του καριέρα στον Βαρβασιακό Χίου στο Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα και στη Γ΄Εθνική, από το 1993-94 μέχρι και το 1996. 

Τα τελευταία χρόνια εργάζεται ως καθηγητής σε ΕΠΑΛ και σαν προπονητής ερασιτεχνικών συλλόγων της Χίου, όπου είναι εγκατεστημένος μόνιμα.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Διεθνής αθλητική ιστοσελίδα
* Γεώργιος Παγιωτέλης-"Το Έπος της Α΄Εθνικής", ένθετο περιοδικού "Οι Παγκόσμιοι" (έκδοση Κλ. Γεωργαλάς)
* Ανδρέας Μπόμης-Τρίτομο "Αλμανακ ποδοσφαίρου" (έκδοση περιοδικού "Εικόνες", 1991)
* Νίκος Δημ. Νικολαΐδης-"Η ιστορία του Αιγάλεω, από τις λαμαρίνες στα σαλόνια της Ευρώπης" (εκδόσεις "Έμβρυο", 2007)
Ο Τάκης Μανδραφλής (1-11-2016)
Ο **Παναγιώτης (Τάκης) Μανδραφλής**, γεννημένος στις 16 Οκτωβρίου του 1962, είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, που αγωνίσθηκε στη θέση του κεντρικού αμυντικού, κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του '80 και του '90 και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Επίσης είναι πολιτικός, εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος και αντιδήμαρχος Αιγάλεω

Διακρίθηκε για τη δύναμη και την αποτελεσματικότητά του, στοιχεία που τον είχαν κατατάξει μεταξύ των πλέον σκληροτράχηλων αμυντικών παικτών που εμφανίσθηκαν ποτέ στο ελληνικό πρωτάθλημα. Το μεγάλο του ύψος (1,88 μ.) και το όλο "σκανδιναβικό" παρουσιαστικό του βοήθησαν στο να αποτελέσει μια ευδιάκριτη φυσιογνωμία που δεν περνούσε απαρατήρητη τόσο από αντιπάλους, όσο και από φιλάθλους.

Βιογραφικό
----------

Ξεκίνησε από την εφηβική ομάδα του Α.Ο. Αιγάλεω στα μέσα της δεκαετίας του 1970 και την περίοδο 1981-82 ντεμπουτάρισε στη Β' Εθνική με την πρώτη ομάδα. Έπαιξε ξανά στον ίδιο σύλλογο, 15 χρόνια αργότερα, τη σεζόν 1995-96, στη Δ' Εθνική. Με τα χρώματα του Αιγάλεω αναδείχθηκε πρωταθλητής Β' Εθνικής, το 1983, διάκριση που τον πριμοδότησε για να εισαχθεί στην ΕΑΣΑ. 

Σπουδαία ήταν η παρουσία του και στον Ιωνικό Νίκαιας, με τον οποίο κατάκτησε επίσης τίτλο Β' Εθνικής (1989) και στη συνέχεια πραγματοποίησε πολλές εμφανίσεις στην Α' Εθνική, ως βασικός σέντερ-μπακ, τις περιόδους 1989-90 και 1990-91. 

Το 1991 πήρε μεταγραφή στην Προοδευτική, με την οποία αγωνίστηκε στην Γ' Εθνική την περίοδο 1991-92 κατακτώντας την άνοδο, με προπονητή τον Γιάννη Κυράστα και την περίοδο 1992-93 στην Β' Εθνική, όποτε και το 1993 αποδεσμεύτηκε.

Αγωνίσθηκε επίσης με τους συλλόγους του Α.Ο. Νεάπολης Νίκαιας και του Εθνικού Αστέρα (στη Γ' Εθνική), του Ακράτητου Άνω Λιοσίων (Δ΄Εθνική), της Αγίας Ελεούσας (Δ' Εθνική) και του Α.Ο. Ποντίων Νίκαιας, όπου πήγε το 1997 και αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα Πειραιά κατακτώντας το πρωτάθλημα 1997-98 και την άνοδο στη Δ' Εθνική, ενώ παράλληλα ήταν προπονητής του Αιγάλεω.

Είναι απόφοιτος της Γυμναστικής Ακαδημίας, ενώ το 2006 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος με την παράταξη του Δημήτρη Καλογερόπουλου και τα έτη 2007, 2008 και 2010 διετέλεσε αντιδήμαρχος Αιγάλεω. Ομοίως το 2019 ανέλαβε αντιδήμαρχος Πρασίνου επί δημαρχίας Ιωάννη Γκίκα.

Ως προπονητής, κέρδισε τον τίτλο Γ' Εθνικής με την ομάδα του Αιγάλεω, τη σεζόν 1998-99. 

Απασχολήθηκε επίσης, ως προπονητής της Εθνικής Ομάδας Γυναικών, ενώ την περίοδο 2008-09 ανέλαβε εκ νέου τεχνικός του Αιγάλεω στη Γ' Εθνική.

Το 2012 εργάσθηκε σαν προπονητής της Προοδευτικής, για λιγότερο όμως από μήνα, πιο συγκεκριμένα από τις 4 μέχρι τις 30 Απριλίου του 2012.. Είναι πρόεδρος του Θεμιστοκλή Αιγάλεω.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δήμος Αιγάλεω: Αντιδήμαρχοι Ανακτήθηκε στις 13/9/2019
2. ↑  εφ. Αθλητική Ηχώ, 26/6/1991, σελ. 1 και 5
3. ↑  "Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕ-ΔΩΣΕ", εφ. Αθλητική Ηχώ, 17/7/1993, σελ. 7
4. ↑  "Ο Μανδραφλής στον ΑΟ Ποντίων", εφ. Αθλητική Ηχώ, 23/10/1997, σελ. 35
5. ↑  Το Βήμα Μάχη με τον χρόνο δίνουν οι απόντες τού Σίδνεϊ
6. ↑  novasports.gr[*νεκρός σύνδεσμος*] Στον πάγκο της Προοδευτικής ο Μανδραφλής
7. ↑  novasports.gr Αρχειοθετήθηκε 2016-08-21 στο Wayback Machine.Τέλος και ο Μανδραφλής
Ο **Ταριέλ Ζιντιρίδης** (20 Δεκεμβρίου 1987) είναι πρωταθλητής του τζούντο, γεννημένος στη Γεωργία και μέλος της εθνικής Ελλάδας στο εν λόγω άθλημα. Αγωνίζεται στην κατηγορία των 66 κιλών και ανήκει στο σύλλογο Φίλιππος Αμυνταίου.

Βιογραφία και πρώτες επιτυχίες
------------------------------

Γεννήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1987 στην Τιφλίδα. Είναι αδελφός του Ρεβάζ και του Βάζα Ζιντιρίδη. 

Στο παγκόσμιο πρωτάθλημα για αθλητές εφήβους κάτω των 20 ετών κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο τον Οκτώβριο του 2006 στον Άγιο Δομίνικο. Στην ίδια διοργάνωση του 2004 στη Βουδαπέστη, ο Ταριέλ κέρδισε την πέμπτη θέση.

Μετάλλια 2003-2004 και μετέπειτα πορεία
---------------------------------------

Κατέκτησε επίσης χρυσά και χάλκινα μετάλλια σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα σε μικρές κατηγορίες. Τα χρυσά τα κέρδισε το 2004 στην κατηγορία νέων στη Λιουμπλιάνα, το 2005 στην κατηγορία εφήβων κάτω των 20 ετών στη Σόφια και το 2003 στην κατηγορία παίδων (κάτω των 17), στο Μπακού. Την τρίτη θέση και το χάλκινο μετάλλιο κατέκτησε στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα του 2005 στις κατηγορίες νέων κάτω των 23 ετών, στην Ουκρανία και κάτω των 20 ετών στην Κροατία. Επίσης, στο τρίτο σκαλί του βάθρου ανέβηκε και το 2003 στην Αρμενία στην ευρωπαϊκή διοργάνωση για αθλητές κάτω των 23 ετών. Το 2006 στην Εσθονία, κατέλαβε την 7η θέση στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα εφήβων, ενώ στην πρώτη του παρουσία στην κατηγορία των ανδρών, στην αντίστοιχη διοργάνωση στο Βελιγράδι, ήρθε 7ος. 

Ο Ταριέλ Ζιντιρίδης συνέχισε τις πολύ καλές εμφανίσεις και το 2007, καταλαμβάνοντας την 9η θέση στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του Ρίο ντε Ζανέιρο, ενώ στις 23 Σεπτεμβρίου 2007 ήρθε 2ος και κατέκτησε αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας. Λίγες μέρες μετά, στις 28 Σεπτεμβρίου πήρε την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 και το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Α στα 66 κιλά, με νίκη επί του Γερμανού αντιπάλου του, Άντριαν Κούλις.

Δεύτερο χρυσό μετάλλιο 2007
---------------------------

Το Νοέμβριο του 2007 κατέκτησε και δεύτερο χρυσό μετάλλιο σε ευρωπαϊκό πρωτάθλημα κάτω των 23 χρόνων στην αντίστοιχη διοργάνωση που έγινε στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας, στην κατηγορία των -66 κιλών.

Επιτυχίες 2008
--------------

Δύο μήνες μετά, στο Παγκόσμιο Κύπελλο κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στη Βιέννη.

Ο Ζιντιρίδης δεν κατάφερε να διακριθεί στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Λισσαβώνας τον Απρίλιο του 2008, ωστόσο ήταν έκτος στη συνολική κατάταξη και το γεγονός αυτό του έδωσε την πρόκρισηγια τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Πεκίνο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφικό αθλητή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  in.gr[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Ελευθεροτυπία Αρχειοθετήθηκε 2008-04-15 στο Wayback Machine. *Τριάδα στο Πεκίνο*, 14/04/2008
Ο  **Χάρης Σοφιανός**  (γεν. 25 Ιανουαρίου 1962) είναι Έλληνας παλαίμαχος επιθετικός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στην Α΄ Εθνική και Β΄ Εθνική τις δεκαετίες ’70 ως ’90. Ήταν εξαιρετικά δεινός σκόρερ.

Βιογραφικό
----------

Ο Χάρης Σοφιανός ξεκίνησε από τις ακαδημίες του Πανιωνίου, με τον οποίο έκανε ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική στις 26 Δεκεμβρίου 1977 σε ηλικία μικρότερη των 16 ετών, όταν οι ομάδες κατέβασαν ερασιτέχνες στην ενδεκάδα, λόγω απεργίας των επαγγελματιών. Μάλιστα σκόραρε στο ισόπαλο 2-2 με τον Άρη Θ. μόλις στο 3΄. Υπέγραψε συμβόλαιο τη σεζόν 1979-80 και μετείχε στους αγώνες του Πανιωνίου στο Κύπελλο Κυπελλούχων. Στην ομάδα της Ν. Σμύρνης αγωνίστηκε ως το 1985. Αν και δεινός σκόρερ στον  Πανιώνιο με 107 συμμετοχές τις περισσότερες φορές δεν έπαιζε στην φυσική του θέση που ήταν η επίθεση αλλά ως αμυντικός ή μέσος σημειώνοντας μόνο 9 τέρματα.

Στη συνέχεια πήγε στον Χαραυγιακό, με τον οποίο πήρε τον τίτλο στο Πρωτάθλημα Γ΄ Εθνικής και αγωνίστηκε ως το 1990 στη Β΄ Εθνική. Το 1990 πήρε μεταγραφή στον Εθνικό Πειραιά, με τον οποίο επανήλθε στην Α΄ Εθνική την επόμενη σεζόν. Δυστυχώς ένας σοβαρός τραυματισμός ήταν αιτία της πρόωρης διακοπής της καριέρας του.

Καριέρα
-------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1977 ως 1984 |  Πανιώνιος | 105 (+2 μπαράζ) | 8 (+1 μπαράζ) |
| 1984 ως 1989 |  Χαραυγιακός | 138 | 43 |
| 1989 ως 1992 |  Εθνικός Πειραιώς | 27 | 14 |

* **Σημείωση** : τα στοιχεία προέρχονται από

Τίτλοι-Διακρίσεις
-----------------

* Πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής: 1991.
* Πρωτάθλημα Γ΄ Εθνικής: 1986.

Υπόλοιπες δραστηριότητες
------------------------

Μέτα την αποχώρηση του από τα γήπεδα ασχολήθηκε με την εκπαίδευση μικρών παιδιών ιδρύοντας ακαδημία ποδοσφαίρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Τα τρομερά ρεκόρ των *μπέμπηδων* του ελληνικού ποδοσφαίρου - Χάρης Σοφιανός». *pellanews.gr*. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2021.
2. ↑  «Τα ρεκόρ εφήβων ποδοσφαιριστών». .

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* «Όλα για το ποδόσφαιρο ’91», περιοδικό Εικόνες.
Το βασίλειο της Λομβαρδίας και της Βενετίας
Το **Βασίλειο της Λομβαρδοβενετίας** (γερμανικά : Königreich Lombardo-Venetien) ήταν μία από τις συστατικές χώρες της Αυστριακής Αυτοκρατορίας από το 1815 έως το 1866. Το βασίλειο κυβερνήθηκε από αντιβασιλιά που διορίζονται από την αυτοκρατορική διοίκηση και έδρευε στο Μιλάνο ή την Βενετία.

Ιστορία
-------

Δημιουργήθηκε στα, Ιταλικά σήμερα, εδάφη που κατέκτησε η αυτοκρατορία των Αψβούργων από τον Ναπολέοντα. Διοικητικά το Βασίλειο αποτελούνταν από δύο ανεξάρτητες κυβερνήσεις των δύο συστατικών μερών, της Λομβαρδίας και της Βενετίας. Στην Λομβαρδία περιλαμβάνονται οι επαρχίες του Μιλάνου, Κόμο, Μπέργκαμο, Μπρέσια, Παβία, Κρεμόνα, Μάντοβα, Lodi-Crema, και Σόντριο. Στην Βενετία περιλαμβάνονταν οι επαρχίες της Βενετίας, Βερόνα, Πάντοβα, Βιτσέντσα, Τρεβίζο, Ροβίγκο, Μπελούνο, και Ούντινε.

Το Βασίλειο της Λομβαρδοβενετίας κυβέρνησε πρώτα ο Φραγκίσκος Α΄ από το 1815 μέχρι το θάνατό του το 1835, έπειτα τον διαδέχτηκε ο Φερδινάνδος Α΄ από το 1835 έως το 1848. Στο Μιλάνο στις 6 Σεπτεμβρίου 1838 στέφτηκε ο τελευταίος βασιλιάς μετά την απώλεια της Λομβαρδίας το 1859, και της Βενετίας το 1866.

Μετά από μια λαϊκή επανάσταση στις 22 Μαρτίου 1848 οι Αυστριακοί εκδιώχθηκαν από το Μιλάνο, που έγινε η πρωτεύουσα της προσωρινής κυβέρνησης της Λομβαρδίας. Την επόμενη μέρα δημιουργήθηκε και η προσωρινή κυβέρνηση της Βενετίας. Οι Αυστριακοί, μετά την Μάχη της Γκουστόζα (24 - 25 Ιουλίου 1848) ανακατέλαβαν το Μιλάνο (6 Αυγούστου) και την Βενετία (24 Αυγούστου 1849), και αποκατέστησαν την αυστριακή κυριαρχία.

Ο Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ κυβέρνησε το Βασιλείο για το υπόλοιπο της ύπαρξής του. Ο νεότερος αδελφός του Μαξιμιλιανός (που αργότερα έγινε αυτοκράτορας του Μεξικού ), υπηρέτησε ως αντιβασιλέας του στο Μιλάνο μεταξύ του 1857 και 1859.

Η Λομβαρδία προσαρτήθηκε στην εμβρυϊκό ιταλικό κράτος το 1859, μετά τη Συνθήκη της Ζυρίχης και μετά τον δεύτερο ιταλικό πόλεμο της Ανεξαρτησίας η Βενετία παραχωρήθηκε στο Βασίλειο της Ιταλίας το 1866 στον απόηχο του πολέμου των επτά εβδομάδων, και έπειτα από την Ειρήνη της Πράγας.

Αντιβασιλείς
------------

* Ερρίκος ΙΕ΄, πρίγκιπας του Ρόις-Πλέβεν, 1814-1815
* Φρειδερίκος Ερρίκος του Μπελεγκράντε, 1815-1816
* Αντώνιος Βίκτωρ, αρχιδούκας της Αυστρίας, 1816-1818
* Ράινερ Ιωσήφ, αρχιδούκας της Αυστρίας, 1818-1848
* Ιωσήφ Ραντέτσκυ φον Ράντετς, 1848-1857
* Μαξιμιλιανός της Αυστρίας, 1857-1859
* Φέρεντς Γκιουλάι, 1859

Παραπομπές
----------

1. ↑  Fisher, Richard S. (1852). The book of the world: Vol.2. New York.
2. ↑  Francis Young & W.B.B. Stevens (1864). Garibaldi: his life and times. London.
3. ↑  Pollock, Arthur William Alsager (1854). The United service magazine: Vol.75. London
4. ↑  Förster, Ernst (1866). Handbuch für Reisende in Italien: Vol.1. Munich
5. 1 2  Rosita Rindler Schjerve (2003) «Diglossia and Power: Language Policies and Practice in the 19th Century Habsburg Empire», ISBN 3-11-017653-X, σσ. 199-200

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 157135068
* LCCN: n82166980
* GND: 4215793-6
* SELIBR: 272118
* HDS: 006630
* ICCU: TSAV555842

 |

 |
Η **Ρωμαϊκή Δημοκρατία** (ιταλικά: *Repubblica Romana*‎) ήταν βραχύβια κρατική οντότητα που συστάθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1798, αφότου ο Λουί Αλεξάντρ Μπερτιέ (στρατηγός του Ναπολέοντα, που τότε ήταν διοικητής των γαλλικών δυνάμεων στο μέτωπο της Ιταλίας), εισέβαλε στη Ρώμη, στις 10 Φεβρουαρίου 1798, καταλύοντας την παπική εξουσία στα Παπικά εδάφη. Αφορμή της εισβολής υπήρξε ο φόνος του Γάλλου στρατηγού Μαδουρίν-Λεονάρντ Ντυφό το 1797.

Το κρατίδιο που συστάθηκε έγινε δορυφόρο κράτος (γαλλικά: *république sœur*‎, «αδελφή Δημοκρατία», αδελφό κράτος) της επαναστατικής Γαλλίας. Ο Πάπας Πίος ΣΤ΄ εξορίστηκε στη Γαλλία και πέθανε εκεί το 1799. Την ίδια χρονιά η Ρωμαϊκή Δημοκρατία ενώθηκε με ένα άλλο προτεκτοράτο της Γαλλίας, την Τιβερινή Δημοκρατία. Το κρατίδιο είχε σύντομη ζωή, καθώς το Παπικό Κράτος ανασυστάθηκε τον Ιούνιο του 1800.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 141188250
* LCCN: nr2003028877
* GND: 1086909909
* BNF: cb12139614r (data)

 |

 |
Συντεταγμένες: 51°46′36″N 19°27′22″E﻿ / ﻿51.77667°N 19.45611°E﻿ / 51.77667; 19.45611

Το **Μνημείο του Αλεξάντερ Καμίνσκι στο Λοτζ** (πολωνικά: Pomnik Aleksandra Kamińskiego w Łodzi) είναι υπαίθριο μνημείο στο Πάρκο Σταρομιέισκι του Λοτζ. Το μνημείο παρουσιάζει τον Αλεξάντερ Καμίνσκι, ντυμένο με μια προσκοπική κάπα και ένα κερασφόρο καπέλο, να κάθεται δίπλα στη φωτιά. Δημιουργός του μνημείου είναι ο Καζίμιες Καρπίνσκι. Τα αποκαλυπτήρια του μνημείου έγιναν στις 24 Σεπτεμβρίου 2005 ως μέρος του εορτασμού της 50ης επετείου του Στρατού του Λοτζ-Πολεσίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑   *Park Staromiejski w Łodzi (Park Śledzia)*, 2012-09-08, ανακτήθηκε στις 2023-09-09
2. ↑  Biogram Kazimierza Karpińskiego

Βιβλιογραφία
------------

* Σχετικά με το μνημείο
Η **Ρωμαϊκή Δημοκρατία** (ιταλικά: *Repubblica Romana*‎), αναφερόμενη και ως **Δεύτερη Ρωμαϊκή Δημοκρατία** (*Seconda Repubblica Romana* (για να διακρίνεται από εκείνη των ναπολεόντειων χρόνων), ήταν βραχύβια κρατική οντότητα, που ιδρύθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1849, όταν η κυβέρνηση των Παπικών Κρατών (εδαφών) αντικαταστάθηκε προσωρινά από ρεπουμπλικανική διακυβέρνηση και ο πάπας Πίος Θ΄ κατέφυγε από τη Ρώμη στην Γκαέτα. Η Δημοκρατία ήταν υπό την ηγεσία των Κάρλο Αρμελλίνι, Τζουζέπε Ματσίνι και Αουρέλιο Σάφφι. Μαζί σχημάτισαν μια τριανδρία, μια μορφή διακυβέρνηση που υπήρχε στην αρχαία Ρωμαϊκή Δημοκρατία.

Μία από τις σημαντικότερες καινοτομίες που η Δημοκρατία ήλπιζε να επιτύχει ήταν η συνταγματικά κατοχυρωμένη ανεξιθρησκία: όλες οι θρησκείες θα μπορούσαν να ασκηθούν ελεύθερα και ταυτόχρονα ο πάπας να έχει διασφαλισμένο το δικαίωμα να διοικεί την Καθολική Εκκλησία. Αυτές οι θρησκευτικές ελευθερίες ήταν μια εντελώς διαφορετική κατάσταση από εκείνη της προηγούμενης παπικής διακυβέρνησης, η οποία επέτρεπε να ασκείται μόνο ο καθολικισμός και ο ιουδαϊσμός από τους πολίτες. Το Σύνταγμα της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας υπήρξε το πρώτο στην παγκόσμια ιστορία του συνταγματικού δικαίου που καταργούσε τη θανατική ποινή.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Roman Republic (1849) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 312605324
* LCCN: no2012034246
* GND: 812975-7
* BNF: cb12019228r (data)

 |

 |
Η **Ηγεμονία της Φερράρα** ήταν η ονομασία των εδαφών τα οποία βρίσκονταν υπό τον έλεγχο της οικογένειας των Έστε από το 1209 έως το 1471. Πέραν της Φερράρα, σταδιακά έφθασε να περιλαμβάνει κι άλλες πόλεις, με σημαντικότερες την Μόντενα και το Ρέτζο νελλ'Εμίλια. Οι Έστε, μαρκήσιοι της ομώνυμης βενετικής πόλης, ήταν επίσης γνωστοί ως *μαρκήσιοι της Φερράρα*, κι ως εκ τούτου τα εδάφη τους ήσαν επίσης γνωστά, εσφαλμένα, ως **Μαρκιζάτο της Φερράρα**.

Ιστορία
-------

Με τον θάνατο της Μεγάλης Κόμισσας Ματθίλδης της Κανόσα, το 1115, στην Φερράρα εγκαθιδρύθηκε και, σταδιακά, ισχυροποιήθηκε τοπική δημοτική αρχή.

Η Ελεύθερη Πόλη επιβίωσε για διάστημα σχεδόν 150 ετών. Από το 1208, υπό τον Άτσο ΣΤ΄ ντ'Έστε, εγκαθιδρύθηκε η ηγεμονία του Οίκου των Έστε, ο οποίος ήταν ταγμένος με το μέρος των Γουέλφων. Από εκεί, οι Έστε εξάπλωσαν τα υπό τον έλεγχό τους εδάφη μέχρι την Μόντενα και το Ρέτζο.

Η Φερράρα και τα γειτονικά της εδάφη αποτελούσαν, επισήμως, τμήμα των Παπικών Κρατών, ενώ η Μόντενα και το Ρέτζο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με αποτέλεσμα οι μαρκήσιοι του Έστε να αποτελούν, ταυτόχρονα, βασάλους του Πάπα για τα εδάφη της Φερράρα, και του αυτοκράτορα για τα εδάφη της Μόντενα και του Ρέτζο.

Το 1471, ο μαρκήσιος Μπόρσο ντ'Έστε, ο οποίος από το 1452 αποτελούσε, ήδη, Δούκας της Μόντενα και του Ρέτζο, έλαβε από τον Πάπα Παύλο Β΄ τον δουκικό τίτλο επίσης για την Φερράρα, λίγο καιρό πριν τον θάνατό του.

Η ηγεμονία των Έστε στην Φερράρα, μεταβληθείσα, πλέον, σε δουκάτο, έλαβε τέλος το 1598, με τον αφανισμό του κυρίως κλάδου του οίκου και την υπαγωγή της Φερράρα στα Παπικά Κράτη. Οι Έστε εξακολούθησαν να κυβερνούν το Δουκάτο της Μόντενα και του Ρέτζο έως και τα τέλη του 19ου αιώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δείτε, για παράδειγμα, (Ιταλικά) «Leonello d'Este marchese di Ferrara». *Treccani.it – Enciclopedie on line*. Istituto dell'Enciclopedia Italiana. 15 Μαρτίου 2011.  Unknown parameter `|cid=` ignored (βοήθεια)
2. ↑  Η Φερράρα δεν αποτελούσε μαρκιζάτο, ενώ τα μέλη της οικογένειας Έστε που την κυβερνούσαν ήσαν γνωστά ως *μαρκήσιοι του Έστε και ηγεμόνες της Φερράρα, της Μόντενα, κτλ.*: δείτε «Modena. Titles of European hereditary rulers». Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2015.

Σχετικά λήμματα
---------------

* Δούκες της Φερράρα
* Φερράρα
* Πρώην κρατίδια της Ιταλίας
* Ιστορία της Φερράρα

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιταλία
* Πύλη:Ιστορία
 |

 |
Χειρόγραφη απεικόνιση κονταρομαχίας
Ο **διαδορατισμός**, γνωστότερος ως **κονταρομαχία** ή **κονταροχτύπημα**, ή και ως **τζόστρα** (γαλλικά: joute équestre), ήταν αρχικά στρατιωτικό έφιππο άθλημα μάχης, το οποίο περιελάμβανε αγώνες με κοντάρια ή άλλα παρόμοια όργανα κατ΄ ενάντια επερχόμενων ιππέων, που συνηθέστερα έφεραν πανοπλία. Κατά τον Μεσαίωνα, το άθλημα αυτό εξελίχθηκε σε κυρίαρχο άθλημα των Ιπποτών και των Ευγενών. Οι αγώνες γινόταν επάνω σε εκπαιδευμένα άλογα κατά άτομα ή κατά ομάδες. 

Η κονταρομαχία ήταν γνωστή ήδη από τον 9ο αιώνα, αλλά πήρε μεγαλύτερη έκταση τον 11ο αιώνα, όπου στη μεν Γαλλία απεκαλείτο «ζουτ εκέστρ», στη δε Ιταλία «γιόστρα», εξ ου και η ελληνική δημώδης ονομασία του, «γιόστρα». Στόχος του αθλήματος αυτού ήταν η κατάρριψη του αντίπαλου από το άλογό του. Γενικά ήταν ριψοκίνδυνο άθλημα, που συχνά έπαιρνε και άσχημες διαστάσεις, με κατάληξη βαρείς τραυματισμούς, μέχρι και τον θάνατο. Γι' αυτό και λάμβαναν μέρος συνηθέστερα μόνο οι ευγενείς. 

Το 1559, στη διάρκεια μιας κονταρομαχίας σκοτώθηκε ο βασιλιάς Ερρίκος Β΄ της Γαλλίας και από τότε άρχισε να εγκαταλείπεται σιγά - σιγά το ριψοκίνδυνο αυτό άθλημα, για χάρη του ιππόδρομου. Και στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν γνωστό το ιπποτικό αγώνισμα της κονταρομαχίας. Στον *Ερωτόκριτο*, αλλά και σε άλλα επικά και ερωτικά μυθιστορήματα, που γράφτηκαν κατά τα όψιμα βυζαντινά χρόνια και αργότερα, αναφέρονται αγώνες κονταρομαχίας.

Τελευταία φορά που οργανώθηκε επίσημος αγώνας κονταρομαχίας ήταν το 1839 στο Τορίνο (Ιταλία), με αφορμή την επίσημη διέλευση από την πόλη του τότε διαδόχου της Ρωσίας, Αλέξανδρου Β΄.

Εικόνες
-------

* Σαρτρ, Βιτρώ του Καρλομάγνου (δέκατος τρίτος αιώνας)Σαρτρ, Βιτρώ του Καρλομάγνου (δέκατος τρίτος αιώνας)
* Έκβαση κονταρομαχίας σε μεσαιωνικό τουρνουά, Ζίγκμουντ ΑτζούκεβιτςΈκβαση κονταρομαχίας σε μεσαιωνικό τουρνουά, Ζίγκμουντ Ατζούκεβιτς
* Χάραξη κονταρομαχίας σε μεσαιωνικό τουρνουά της Βαυαρίας περί τον 15ο αιώναΧάραξη κονταρομαχίας σε μεσαιωνικό τουρνουά της Βαυαρίας περί τον 15ο αιώνα
* Πανοπλία ιπποτών από τουρνουά (16ος και 17ος αιώνας), Δρέσδη, 2005Πανοπλία ιπποτών από τουρνουά (16ος και 17ος αιώνας), Δρέσδη, 2005
* Κονταρομαχία σε Θερινή Εκδήλωση ιπποτών στο Παλάτι Λίνλιθγκοου, 2011Κονταρομαχία σε Θερινή Εκδήλωση ιπποτών στο Παλάτι Λίνλιθγκοου, 2011

Δείτε επίσης
------------

* Τουρνουά (Μεσαίωνας)

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **κονταρομαχία**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κονταρομαχία** |

* The Chronicles of Froissart
* *Tales from Froissart*
* From Lance to Pistol: The Evolution of Mounted Soldiers from 1550 to 1600
* «Tudor Joust Game (free, educational, online)». *British Galleries*. Victoria and Albert Museum. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Δεκεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2007.
* Giostra Del Saracino, Arezzo Αρχειοθετήθηκε 2020-02-20 στο Wayback Machine.
* History of Jousting Αρχειοθετήθηκε 2013-10-12 στο Wayback Machine.
* Sport jousting in the U.S.A.
Ο **Αλέξης Μελισσηνός** (ρως. **Алексей Петрович Мелиссино** ,1759 - 1813) ήταν Ρώσος ευγενής και στρατιωτικός της εποχής των Ναπολεόντειων Πολέμων, με βαθμό Υποστρατήγου.

Βιογραφία
---------

Καταγόταν από τη γνωστή Οικογένεια της Κωνσταντινούπολης, της οποίας ένας κλάδος είχε εγκατασταθεί στην Κρήτη μαζί με άλλα ευγενή γένη της Πόλης ("τα δώδεκα αρχοντόπουλα"). Από αυτούς κάποιοι αργότερα μετέβησαν στην Κεφαλληνία και μετά στη Βενετία. Από εκεί μερικοί απόγονοι τον 18ο αιώνα μετακόμισαν στη Ρωσία. Ήταν γιος του Πέτρου Μελισσηνού, του πρώτου Ρώσου στρατηγού του Πυροβολικού. (βλ. Θυρεό Μελισσηνών (Αυτοκρατορικής Ρωσίας) και Ιστορικό : )

Κατετάγει στη Φρουρά (επίλεκτο σώμα) τον Ιούλιος του 1777 με τον βαθμό του λοχία. Τον Μάιο του 1783 έλαβε τον βαθμό του λοχαγού και "για την επιμέλεια στην εργασία" τον Οκτώβριο του 1788 έλαβε τον βαθμό του ταγματάρχη.
Στον Β΄ Ρωσο-Τουρκικό Πόλεμο ήταν Αντισυνταγματάρχης στο σύνταγμα ιππικού των Ουσάρων του Σούμοι. Συμμετείχε στην κατάληψη των Άκερμαν, Μπεντέροι και Ισμαήλ· για το θάρρος του, με πρόταση του Σουβόροβ τον Μάρτιο του 1791 τιμήθηκε με το παράσημο του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου Δ΄ Τάξεως:
 . 

Με το τέλος του πολέμου, 5 Ιανουαρίου 1793, με τον βαθμό του συνταγματάρχη, θα «απενεργοποιηθει» την εποχή του αυτοκράτορα Παύλου A΄. Τον Δεκέμβριο του 1800 είχε επιστρέψει στην υπηρεσία, στο 3ο σύνταγμα των Ουσάρων του Ελισάβετγκραντ και την 1η Ιανουαρίου του επόμενου έτους διορίστηκε διοικητής του 4ου συντάγματος Ουσάρων της Μαριούπολης, με τον βαθμό του Υποστρατήγου. Ένα χρόνο αργότερα έκανε δεύτερη παραίτηση, η οποία διήρκεσε σχεδόν πέντε χρόνια. Την άνοιξη του 1807 επέστρεψε στον στρατό και άρχισε το σχηματισμό ενός νέου συντάγματος των Ουσάρων, του 8ου συντάγματος του Λούμπενσκ, στο οποίο διορίστηκε διοικητής της 20 Απριλίου 1807.

Το 1812 ο Μελισσηνός ανέλαβε διοικητής του συνόλου του ιππικού του Σώματος του Όστεν-Σάκεν, στο οποίο περιλαμβανόταν και η 11η Μεραρχία Ιππικού. Το Σώμα ήταν τμήμα της 3ης Στρατιάς. Με ένα ξεχωριστό απόσπασμα κάλυψε τις κύριες δυνάμεις στην Μάχη του Κόμπριν (όπου για τα κατασχεθέντα αποθέματα ζωοτροφών των Γάλλων) τιμήθηκε με το το παράσημο Τάγμα της Αγίας Άννας. Αργότερα αγωνίστηκε σε εμπροσθοφυλακές. Για τον "αξιέπαινο ζήλο ", του απονεμήθηκε χρυσό σπαθί με την επιγραφή "για την ανδρεία", διακοσμημένο με διαμάντια.
Το 1813 έλαβε μέρος στην κατάληψη της Βαρσοβίας, στις μάχες του Βάλγκεμ, του Γκέρσντορφ, του Νόσενομ, του Μπισοφσβερντομ, του Μπάουτζεν και της Δρέσδης. Στην τελευταία μάχη ο Μελισσηνός με τους ουσάρους του επιτέθηκε σε ένα καρέ του γαλλικού σώματος των φρουρών, και το διέσπασε πρώτος, αλλά χτυπήθηκε από τρεις σφαίρες. Τάφηκε στο Κουλμ.

Πηγές
-----

* Государственный Эрмитаж. Западноевропейская живопись|1981||страницы=258, кат.№ 7937}}
* Словарь русских генералов, участников боевых действий против армии Наполеона,
Ο **Οζγκούρ Εζέλ** (τουρκικά: **Özgür Özel**, γεννημένος στις 21 Σεπτεμβρίου 1974) είναι Τούρκος σοσιαλδημοκράτης πολιτικός και φαρμακοποιός, ο οποίος είναι πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (ΡΚΛ) από τις 5 Νοεμβρίου 2023. Προηγουμένως υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΡΚΛ από τον Ιούνιο του 2015, μαζί με τους Ενγκίν Αλτάι και Λεβέντ Γκιουκ. Είναι πρώην φαρμακοποιός και εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια της Μάνισα από τις γενικές εκλογές του 2011. Είναι ευρέως γνωστός για τη δραστηριότητά του όσον αφορά τα δικαιώματα των ανθρακωρύχων στην επαρχία Μανίσα.

Ο Οζγκούρ Εζέλ γεννήθηκε σε μια οικογένεια βαλκανικών Τούρκων (Μακεδονοτούρκων) που κατάγεται από το Σκόπια της Βόρειας Μακεδονίας και τη Θεσσαλονίκη της Ελλάδας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Özgür Özel». eczozgurozel.com. Ανακτήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Πολιτική
* Πύλη:Τουρκία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 172145541814296601108
* LCCN: n2016002716
* GND: 1290765456

 |

 |
Η **Nord Stream 2 AG** (πρώην *New European Pipeline AG* )   κατέχει τον αγωγό Nord Stream 2 για τη μεταφορά φυσικού αερίου από τη Ρωσία μέσω της Βαλτικής Θάλασσας στη Γερμανία. Έχει έδρα στο Zug  και ανήκει στο 100 % της εταιρείας Gazprom. 

Στις 26 Ιανουαρίου 2022, ιδρύθηκε η θυγατρική *Gas for Europe* GmbH, με έδρα το Schwerin.  Διευθύνων σύμβουλος είναι ο πρώην διευθυντής της E.ON Global Commodities, Reinhard Ontyd. Η κυριότητα του γερμανικού τμήματος του αγωγού μήκους 54 χιλιομέτρων και του σταθμού προσγείωσης στο Lubmin μεταβιβάστηκε σε αυτήν την εταιρεία μεταφοράς φυσικού αερίου βάσει των διατάξεων του νόμου περί βιομηχανίας ενέργειας. Στα τέλη Δεκεμβρίου 2021, ο πρώην διπλωμάτης Dieter W. Haller διορίστηκε Πρόεδρος του Εποπτικού Συμβουλίου. Στα τέλη Ιανουαρίου 2022, του απαγορεύτηκε να το κάνει ξανά από το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Εξωτερικών. 

Το Nord Stream 2 απορρίφθηκε στις 3 Μαρτίου. Μάρτιος 2022 ένας προς 1. Πτώχευση που ανακοινώθηκε στα μέσα ενημέρωσης τον Μάρτιο ως αποτέλεσμα των κυρώσεων κατά της Ρωσίας από την εισβολή στην Ουκρανία. Η Γερμανία είχε προηγουμένως αναστείλει τη διαδικασία έγκρισης του Nord Stream 2. 

Η Nord Stream 2 AG ανήκει στην Gazprom. Στους οικονομικούς επενδυτές του έργου περιλαμβάνονται οι Engie, OMV, Royal Dutch Shell, Uniper και Wintershall Dea. 

Η Shell ανακοίνωσε στις 28 Φεβρουαρίου 2022, τέσσερις ημέρες μετά την έναρξη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, ότι σκοπεύει να τερματίσει τη συνεργασία της με την Gazprom και τις σχετικές εταιρείες ως αντίποινα για τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Nord Stream 2 AG, Moneyhouse, abgerufen am 28. Januar 2022.
2. ↑
3. ↑  Kanton Zug, UID CHE-444.239.548 (HR-Nr. CH-170.3.039.850-1)
4. ↑
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Μαρτίου 2022. Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2022.
6. ↑  spiegel.de: *Shell beendet Zusammenarbeit mit Gazprom*

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 6962159820921014000007
* GND: 1216140502

 |

 |
Στις 4 Φεβρουαρίου 1990, **65 χιλ. βόρεια του Καΐρου, πραγματοποιήθηκε τρομοκρατική ενέργεια εναντίον ενός λεωφορείου που μετέφερε Ισραηλινούς τουρίστες**. Από την επίθεση σκοτώθηκαν 11 άνθρωποι (εκ των οποίων 9 Ισραηλινοί τουρίστες) και τραυματίστηκαν 17.

Οι επιβάτες του λεωφορείου είχαν επιβιβαστεί στην Ιερουσαλήμ και το Τελ Αβίβ. Το λεωφορείο πέρασε στην Αίγυπτο από το πέρασμα της Ράφα, στην Λωρίδα της Γάζας και κατευθύνθηκε στο Κάιρο. 65 χιλ. βόρεια της αιγυπτιακής πρωτεύουσας ένα Peugeot 500 έκλεισε το δρόμο του λεωφορείου και δύο ένοπλοι μασκοφόροι άνοιξαν πυρ εναντίον του ενώ έριξαν και 4 χειροβομβίδες από τις οποίες εξερράγησαν οι 2. Οκτώ Ισραηλινοί σκοτώθηκαν στο σημείο της επίθεσης ενώ ένας ακόμα πέθανε αργότερα στο νοσοκομείο όπου μεταφέρθηκε. Μεταξύ των νεκρών ήταν ο Zeev Shiftan, ένας από τους ιδρυτές του Ινστιτούτου Γεωλογίας στην Ιερουσαλήμ.  Τρία μέλη του Βασιλικού Ναυτικού της Μεγάλης Βρετανίας, που ήταν πίσω από το λεωφορείο, υπήρξαν μάρτυρες της επίθεσης. Οι νεκροί και οι τραυματίες μεταφέρθηκαν στο Ισραήλ με αεροπλάνο της Ισραηλινής Στρατιωτικής Αεροπορίας. 

Την ευθύνη για την επίθεση ανέλαβαν δύο οργανώσεις: μια άγνωστη οργάνωση με την ονομασία Οργάνωση για την υπεράσπιση των καταπιεσμένων στις αιγυπτιακές φυλακές, ως διαμαρτυρία για τα βασανιστήρια στις αιγυπτιακές φυλακές και το Ισλαμικό Κίνημα Τζιχάντ στην Παλαιστίνη. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Αριέλ Σαρόν κατηγόρησε την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης ότι ήταν πίσω από την επίθεση. Αργότερα η αιγυπτιακή κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι η επίθεση είχε σχεδιαστεί και εκτελεστεί από άτομα που δεν ήταν Αιγύπτιοι.

Στην μνήμη των θυμάτων κατασκευάστηκε μνημείο στη διασταύρωση Yad Mordechai, που βρίσκεται 6 χιλ. βόρεια του Περάσματος Ερέζ, στα σύνορα Ισραήλ -Λωρίδας της Γάζας, καθώς εκεί έκανε την τελευταία στάση σε Ισραηλινό έδαφος το συγκεκριμένο λεωφορείο.

Φωτογραφίες
-----------

* Ασθενοφόρα που μετέφεραν τα θύματαΑσθενοφόρα που μετέφεραν τα θύματα
* Αιγύπτιος στρατιώτης μπροστά από το αεροπλάνο που μετέφερε τους νεκρούς και τους τραυματίες της επίθεσης στο Ισραήλ.Αιγύπτιος στρατιώτης μπροστά από το αεροπλάνο που μετέφερε τους νεκρούς και τους τραυματίες της επίθεσης στο Ισραήλ.
* Το φέρετρο ενός από τα θύματα ενώ μεταφέρεται στο αεροπλάνο του Ισραηλινού στρατούΤο φέρετρο ενός από τα θύματα ενώ μεταφέρεται στο αεροπλάνο του Ισραηλινού στρατού

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα 1990 Cairo bus attack  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Pegasus 3** ή **III** ή **Pegasus C** ήταν αμερικανικός δορυφόρος που εκτοξεύτηκε το 1965 για να μελετηθούν οι προσκρούσεις των μικρομετεωριτών σε χαμηλή περιγήινη τροχιά. Ήταν ο τρίτος και τελευταίος δορυφόρος αυτού του τύπου που κατασκεύασε η Fairchild Hiller. Η εκτόξευση και η λειτουργία του έγινε από τη NASA.

Περιγραφή
---------

Ο Pegasus 3 μετέφερε 1.450 kg οργάνων και στάλθηκε στο διάστημα προσκολλημένος σε ανώτερο στάδιο πυραύλου S-IV με το οποίο τέθηκε σε τροχιά. Η ολική μάζα του ήταν 10.323 kg. Διέθετε δύο πάνελ ανίχνευσης των μικρομετεωριτών καθώς και ραδιοπομπό για την μετάδοση των δεδομένων πίσω στη Γη. Τα πάνελ ήταν μήκους 29 m και διέθεταν 116 ανιχνευτές.

Αποστολή
--------

Εκτοξεύτηκε με πύραυλο Saturn I από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ στις 30 Ιουλίου 1965 (13:00:00 UTC). Αφού τέθηκε με επιτυχία σε τροχιά έλαβε τον κωδικό 1965-060A από το COSPAR καθώς και τον αριθμό 01467 στον Κατάλογο Δορυφόρων της NORAD. Ο Pegasus 3 ήταν δευτερεύον φορτίο. Ο Saturn I μετέφερε επίσης το Apollo 105, ένα μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο του Προγράμματος Απόλλων.

Ο δορυφόρος λειτούργησε όπως προβλέπονταν και μετέδωσε κανονικά δεδομένα στην Γη. Παρέμεινε λειτουργικός μέχρι τις 29 Αυγούστου 1968. Η τροχιά του εκφυλίστηκε και καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα στις 4 Αυγούστου 1969.

Δείτε επίσης
------------

* Διαστημικές αποστολές το 1965

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Krebs, Gunter. «Pegasus 1, 2, 3». *Gunter's Space Page*. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2010.
2. ↑  «World Civil Satellites 1957-2006». Space Security Index. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2010.
3. ↑  Wade, Mark. «Pegasus». *Encyclopedia Astronautica*. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2010.
4. ↑  McDowell, Jonathan. «Launch List». *Launch Vehicle Database*. Jonathan's Space Page. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2010.
5. ↑  McDowell, Jonathan. «Launch Log». Jonathan's Space Page. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2010.
6. ↑  «Pegasus 3». *NSSDC Master Catalog*. US National Space Science Data Center. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2010.
7. ↑  McDowell, Jonathan. «Satellite Catalog». Jonathan's Space Page. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2010.

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Δορυφόροι Pegasus |
| --- |
|  |
| 
* Pegasus 1
* Pegasus 2
* Pegasus 3
 |
|  |
| 
* Κατηγορία Κατηγορία
* Commons page Κοινά
 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Διάστημα
 |

 |
Η **Άγκαθα Μπάρμπαρα** (μαλτέζικα: *Agatha Barbara*, 11 Μαρτίου 1923 - 4 Φεβρουαρίου 2002) ήταν Μαλτέζα πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής του Εργατικού Κόμματος, Υπουργός, καθώς και Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αξίωμα που πρώτη φορά αποκτούσε γυναίκα στη Μάλτα. Ήταν η μακροβιότερη γυναίκα βουλευτής στην πολιτική ιστορία της Μάλτας.

Έγινε γνωστή ως θερμή υπερασπίστρια των οικονομικών και κοινωνικών μεταρρυθμίσεων. Ήταν η πρώτη και, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990, η μόνη γυναίκα που είχε διατελέσει υπουργός της Μάλτας. Όταν το Εργατικό Κόμμα ανήλθε στην εξουσία για πρώτη φορά, το 1955, διορίστηκε Υπουργός Παιδείας από τον Ντομ Μιντόφ, με θητεία που διήρκεσε από το 1955 έως το 1958. Η Άγκαθα Μπάρμπαρα προχώρησε σε τολμηρές μεταρρυθμίσεις: καθιέρωσε την υποχρεωτική βασική εκπαίδευση για όλα τα παιδιά, ίδρυσε ένα κολέγιο κατάρτισης εκπαιδευτικών και παρείχε επιστημονικά μαθήματα τόσο για τα αγόρια όσο και για τα κορίτσια.

Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 1981, η χώρα οδηγήθηκε σε συνταγματική κρίση, επειδή το Εθνικιστικό Κόμμα (PN) παρότι κέρδισε την πλειοψηφία των ψήφων, αδυνατούσε να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, λόγω του ότι δεν κατείχε την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο (κατείχε 31 έδρες έναντι 34 του Εργατικού Κόμματος). Το PN μποϊκόταρε το κοινοβούλιο και οργάνωσε διαδηλώσεις. Παρ΄ όλα αυτά, ο ηγέτης του Εργατικού Κόμματος Ντομ Μιντόφ ανέλαβε την εξουσία. Η Άγκαθα Μπάρμπαρα, αντί να γίνει υπουργός, όπως αναμενόταν, διορίστηκε ως η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος της Δημοκρατίας στις 15 Φεβρουαρίου 1982, σε ηλικία 59 ετών. Παρότι η θέση της ήταν κυρίως εθιμοτυπική, ανέλαβε το έργο να επιλύσει τη συνταγματική κρίση που είχε προκύψει.

Στο τέλος της θητείας της, το 1987, η Μπάρμπαρα προήδρευσε της παρουσίασης και αποδοχής μιας συνταγματικής μεταρρύθμισης, που είχε ως βασική γραμμή την απεξάρτηση της χώρας από ξένες δυνάμεις, καθώς και την κατανομή πρόσθετων κοινοβουλευτικών εδρών σε περίπτωση που κάποιο κόμμα λάβει εκλογική πλειοψηφία, αλλά όχι κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Το 1987, με τη λήξη της θητείας της, η Άγκαθα Μπάρμπαρα αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική. Αποσύρθηκε στην πόλη όπου γεννήθηκε, το Ζαμπάρ, στο οποίο ζούσε μέχρι το θάνατό της στις 4 Φεβρουαρίου 2002. Στις 23 Απριλίου 2006 πραγματοποιήθηκαν τα αποκαλυπτήρια ενός μνημείου προς τιμήν της στο Ζαμπάρ, παρουσία του τότε Προέδρου της Μάλτας, Έντι Φενέκ Αντάμι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Profile of Agatha Barbara
2. ↑  Torild Skard (2014) 'Agatha Barbara' 'Women of power - half a century of female presidents and prime ministers worldwide. Bristol: Policy Press (ISBN 978-1-44731-578-0)
3. ↑  
	* Rudolf, Uwe Jens· Berg, Warren G. (2010). *Historical Dictionary of Malta*. Scarecrow Press. σελίδες 37–38. ISBN 9780810873902.
4. ↑
5. ↑  Torild Skard (2014) 'Agatha Barbara'
6. ↑  «Commonwealth: Volumes 23-24». Royal Commonwealth Society, 1979. σελ. 26. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2016.
7. ↑  «1987 Constitutional amendment». *www.justiceservices.gov.mt*. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2020.
8. ↑  Torild Skard (2014) 'Agatha Barbara
9. ↑
10. ↑
11. ↑
12. ↑
13. ↑
Ο **Βασίλειος Παπακώστας** του Γεωργίου ήταν Έλληνας πολιτικός. Υπηρέτησε ως νομάρχης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Διορίστηκε Νομάρχης Χίου τον Δεκέμβριο του 1957, υπηρετώντας στο νησί ως το 1960. Στη συνέχεια, τον Φεβρουάριο του 1960, μετατέθηκε στο Νομό Σερρών. Παρέμεινε Νομάρχης Σερρών ως το 1964, οπότε ανέλαβε Νομάρχης Δωδεκανήσου για πρώτη φορά. Η πρώτη του εκείνη νομαρχία διακόπηκε από τη χούντα το 1967, οπότε αντικαταστάθηκε από τον Καμπαδέλλη. Επανήλθε στα Δωδεκάνησα μεταπολιτευτικά, το 1974.

Με τη σύζυγό του, Πόπη, είχαν μία κόρη, τη Ρενάτα.

Πέθανε στις 28 Ιανουαρίου 2002 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό Αγίου Αντωνίου του Β΄ Κοιμητηρίου Αθηνών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  , Ελευθερία, 10-6-1964, σελ. 1.
2. ↑  Τα Νέα, Κοινωνικά, 29-1-2002, σελ. 61.
Αρχειονόμος
Ο **Αρχειονόμος** είναι αρμόδιος για την συλλογή, οργάνωση, διαχείριση και διατήρηση του αρχειακού υλικού. Συνήθως, ο επαγγελματίας αρχειονόμος κατέχει πτυχίο ή μεταπτυχιακό τίτλο στην επιστήμη της αρχειονομίας ή βιβλιοθηκονομίας και οφείλει να είναι εκπαιδευμένος να καλύπτει της πληροφοριακές ανάγκες των χρηστών αναφορικά με τα αρχεία. Το αντικείμενο εργασίας του αφορά πρωτίστως στη χρήση των σχετικών απαραίτητων εγχειριδίων για τη διαμόρφωση πρότυπου σχήματος διαχείρισης τεκμηρίων και για την καθιέρωση ταξινομικού συστήματος και έπειτα στην παροχή των αναγκαίων εργαλείων έρευνας για πρόσβαση στην πληροφορία. Ο αρχειονόμος οφείλει επίσης να προβαίνει σε διάφορες αρχειακές εργασίες όπως: την πρόσκτηση, ταξινόμηση, περιγραφή, ευρετηρίαση, συντήρηση και τέλος στην προβολή των τεκμηρίων ώστε να επιτευχθεί πλήρως η άρτια αξιοποίηση του αρχειακού υλικού.

Βιβλιογραφία
------------

* Μπάγιας, Ανδρέας. 1999."Αρχειονομία: βασικές έννοιες και αρχές". Αθήνα: Κριτική.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85006928
* GND: 4002865-3
* BNF: cb13318403c (data)
* NDL: 00561046
* NKC: ph138712
* BNE: XX4576292

 |

 |
Η **Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου** (αγγλικά: Royal Academy of Dramatic Art‎, συντομογραφία: RADA) είναι δραματική σχολή στο Λονδίνο που παρέχει επαγγελματική εκπαίδευση κονσερβατορίου θεάτρου, κινηματογράφου, τηλεόρασης και ραδιοφώνου. Έχει την έδρα της στην περιοχή Μπλούμσμπερι του Κεντρικού Λονδίνου. Τον Ιούνιο του 2017 συμμετείχε ως ιδρυτικό μέλος στη σύσταση της Ομοσπονδίας Δραματικών Σχολών του Ηνωμένου Βασιλείου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Royal Academy of Dramatic Art». *www.britannica.com* (στα Αγγλικά). Encyclopædia Britannica. Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2023.
2. ↑  «Partner Schools - Federation of Drama Schools». *www.federationofdramaschools.co.uk*. Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 242287019
* LCCN: nb2005012507
* ISNI: 0000 0004 0515 8931
* GND: 1025818-8

 |

 |
Οι Ενενήντα Πέντε Θέσεις.
Οι **Ενενήντα Πέντε Θέσεις για την Αποτελεσματικότητα των Εντρυφήσεων** (λατινικά: *Disputatio pro declaratione virtutis indulgentiarum*), κοινώς γνωστές ως οι *Ενενήντα Πέντε Θέσεις* ή απλά *95 Θέσεις*, γράφτηκαν από τον Μαρτίνο Λούθηρο, εξαιτίας της πρακτικής των συγχωροχαρτίων, και στις 31 Οκτωβρίου 1517 θυροκολλήθηκαν από τον ίδιο στο Καθεδρικό Ναό της Βιτεμβέργης. Με τις 95 θέσεις ο Λούθηρος κατήγγελλε την πρακτική με τα συγχωροχάρτια ως αντιχριστιανική και κάλεσε τους πιστούς σε δημόσια συζήτηση για το θέμα. Οι 95 θέσεις θεωρούνται ευρέως, ένας βασικός καταλύτης για την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση. 

Οι 95 θέσεις του Λούθηρου αναφέρονται σε συγκεκριμένες αντιλήψεις της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, όπου ανασκευάζοντας πολλές από αυτές. Επίσης, σχολιάζουν με μεγάλο κυνισμό την πρακτική των συγχωροχαρτιών προς πώληση, δηλαδή την εξαγορά της άφεσης αμαρτιών, που αντιπροσωπεύει μια οικονομική συναλλαγή παρά μια αυθεντική μετάνοια του πιστού.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουνίου 2009. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **95 Θέσεις** |

* Οι 95 Θέσεις του Λούθηρου στα ελληνικά, από της σελίδα της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας Κατερίνης

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 109152138628310981754
* LCCN: no2016168656
* GND: 4228382-6
* SUDOC: 120743647
* NLA: 56963527
* NKC: aun2015873089

 |

 |
Το **Abahlali baseMjondolo** (Shack Dwellers) -σε ελεύθερη απόδοση: "Κάτοικοι των Παραγκουπόλεων"- είναι ένα οικιστικό κοινό το οποίο δημιουργήθηκε στην πόλη – λιμάνι Ντούρμπαν της Νότιας Αφρικής, στις αρχές του 2005 και είναι η μεγαλύτερη (σε επίπεδο αριθμού ενεργών μελών και υποστηρικτών) ακτιβιστική οργάνωση της Νότιας Αφρικής, στην μετά-Απαρτχάιντ εποχή.

Η ιδρυτική του εκδήλωση ήταν ο αποκλεισμός μιας οδικής αρτηρίας, από τους κατοίκους της παραγκούπολης Κένεντι Ρόουντ, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για το γεγονός ότι ένα γειτονικό κομμάτι γης, το οποίο ο οικείος δημοτικός σύμβουλος είχε υποσχεθεί ότι θα διατεθεί για την κάλυψη των οικιστικών αναγκών τους, τελικά πωλήθηκε σε έναν ντόπιο βιομήχανο.

Το κίνημα βρήκε άμεσα πολύ μεγάλη αποδοχή, με αποτέλεσμα πολύ σύντομα να φτάσει να αριθμεί δεκάδες χιλιάδες υποστηρικτές, από τουλάχιστον 64 οικισμούς σε διάφορες πόλεις. Μέχρι σήμερα έχει καταφέρει να αποτρέψει μεγάλο αριθμό επαπειλούμενων εξώσεων και κατεδαφίσεων, έχει οργανώσει την κατάληψη ανεκμετάλλευτων κρατικών εκτάσεων, έχει συνδέσει μεγάλο αριθμό κατοικιών με τα δίκτυα ύδρευσης, αποχέτευσης και ηλεκτρικού ρεύματος και εξακολουθεί να είναι σταθερά προσανατολισμένο στην οικιστική αναβάθμιση των οικισμών που το υποστηρίζουν. Παράλληλα έχει αναπτύξει ένα πλέγμα δράσεων σε σχέση με την εκπαίδευση, την ισότητα, τα ατομικά δικαιώματα και την προστασία των πιο ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων, όπως τα ορφανά και οι πάσχοντες από AIDS.

Το κοινό λειτουργεί ανεξάρτητα από κόμματα και άλλες πολιτικές οργανώσεις, χωρίς ιεραρχία, με τις αποφάσεις να λαμβάνονται με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Ωστόσο δεν διστάζει να λαμβάνει πολιτικές θέσεις ή να δέχεται υποστήριξη, με την προϋπόθεση ότι προωθούνται οι διεκδικήσεις και οι στόχοι του, χωρίς όμως να αλλοτριώνεται ο χαρακτήρας του. Επίσης συνεργάζεται με άλλα -εγχώρια και μη- κινήματα, που δρουν ενάντια στη φτώχεια και τον αποκλεισμό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The Abahlali baseMjondolo Shack Dwellers Movement and the Right to the City in South Africa». *www.citego.org*. Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2021.
2. 1 2  «Abahlali baseMjondolo | Umhlaba Izindlu neSithunzi Land Housing Dignity» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Abahlali baseMjondolo στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 169760669
* LCCN: no2011036204

 |

 |
Ο **Αμπούντιος** (λατινικά : Abundius) ήταν ο τέταρτος επίσκοπος του Κόμο, αρχές πέμπτου αιώνα έως το 469, που τιμάται στην Καθολική εκκλησία ως Άγιος.

Βιογραφία
---------

Ο Αμπούντιος σύμφωνα με την παράδοση γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Γύρω στο 448 ο Αμπούντιος έγινε ο τέταρτος επίσκοπος του Κόμο, διαδεχόμενος τον Αμάντιο. Ήταν παρών στη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 448 και έλαβε ενεργό μέρος κατά της αίρεσης του Ευτύχιου στη Χαλκηδόνα (451), όπου ήταν εκπρόσωπος του Πάπα Λέοντος του Μεγάλου. Το 452 πήρε μέρος και στη Σύνοδο των Μεδιολάνων, που συγκλήθηκε για να αντικρούσει την ίδια αίρεση. Ο Αμπούντιος είναι ένας από αυτούς στους οποίους αποδίδεται η πατρότητα του *Te Deum*.

Η καθολική εκκλησία του Σαν Αμπούντιο στο Κόμο, που καθαγιάστηκε το 1095 από τον Πάπα Ουρβανό Β', είναι αφιερωμένη σε αυτόν και τα λείψανά του διατηρούνται κάτω από τον κύριο βωμό της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Saints.SQPN: Saint Abundius
2. ↑  Rabenstein, Katherine (April 1999). "Abundius of Como, Hermit (RM)". Saints O' the Day for April 2. Archived from the original on 29 April 2018. Retrieved 4 March 2007
3. ↑  Sant' Abbondio Vescovo di Como

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Abundius στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΑμάντιος | **Επίσκοπος Κόμο** | ΔιάδοχοςΚονσόλος |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 34843535
* GND: 102386331
* SUDOC: 25636866X

 |

 |
Κυκλαδικό ειδώλειο που αναπαριστά γυναίκα από μάρμαρο.
Η λέξη **είδωλο** προκύπτει από τη λέξη "είδος", δηλαδή αυτό που φαίνεται, και σημαίνει κάτι που μπορεί να γίνει αισθητό με τις αισθήσεις μας.

Στην καθημερινή ζωή, "είδωλο" ονομάζεται η αντανάκλαση ενός αντικειμένου. Όσον αφορά τη θρησκευτική της έννοια, η λέξη αναφέρεται σε ένα αντικείμενο λατρείας, που απεικονίζει κάποια θεότητα.

Θρησκευτική έννοια
------------------

### Ορθόδοξη Εκκλησία

Σε αντίθεση με τους λαούς που θεωρούν τον Θεό ***ενδοσυμπαντικό***, ο Ιουδαϊκός λαός, αλλά και οι Χριστιανοί που κληρονόμησαν την ίδια αντίληψη για τον Θεό, ότι δηλαδή ο Θεός ως άκτιστος, είναι και εξωσυμπαντικός, άρα ανόμοιος με κάθε τι κτιστό και απερίγραπτος, γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο απαγορεύουν στη λατρεία τους ομοιώματα του Θεού, καθώς είναι εντελώς ανόμοια, τόσο στην όψη, στο είδος, όσο και στην ουσία. Η δε Αγία Γραφή χρησιμοποιεί τη λέξη: "είδωλο" και την απαγόρευση γι' αυτό αυστηρά με αυτή την έννοια, του αντικειμένου απεικόνισης θεού, ή του Θεού.

### Προτεσταντισμός

Ο Προτεσταντισμός θεωρεί είδωλα ακόμα και απεικονίσεις αγίων, γι' αυτό και απαγορεύει τη χρήση τους στη λατρευτική ζωή των πιστών τους. Αυτό εν μέρει οφείλεται σε μανιχαϊστικές δογματικές καταβολές, δεδομένου ότι οι Μανιχαίοι θεωρούσαν την ύλη ως κάτι κακό, ως δημιούργημα ενός κατώτερου θεού, ενώ το πνεύμα κάτι καλό, ως δημιούργημα ενός καλού Θεού. Από τη στιγμή λοιπόν που κάποιος θεωρεί την ύλη ως κάτι κακό, είναι επόμενο να θεωρεί και τη λατρεία μέσω υλικών αντικειμένων απαγορευμένη. Γι' αυτό και η λατρεία των προτεσταντικών θρησκειών είναι κυρίως εστιασμένη στη γνώση και τη διδασκαλία και λιγότερο σε υλικά στοιχεία, όπως στις παραδοσιακές Χριστιανικές θρησκείες, που χρησιμοποιούν κεριά, θυμίαμα, εικόνες, άμφια κλπ).

Καθαρότερη και συνεπέστερη προς αυτή τη θέση, εμφανίζεται η λατρεία θρησκειών όπως οι Κουάκεροι, οι οποίοι προχωρούν ένα βήμα ακόμα, απορρίπτοντας κυριολεκτικά οτιδήποτε υλικό στη λατρεία τους, ακόμα και το εν ύδατι βάπτισμα και η Θεία Κοινωνία, ως κάτι που δεν έχει θέση σε μια καθαρά πνευματική λατρεία, στην οποία η ύλη είναι κάτι αποφευκτέο.

### Ισλάμ

Το Ισλάμ, επίσης, για τους ίδιους λόγους έχει διαφορετική αντίληψη για την έννοια του ειδώλου. Θεωρεί είδωλα ακόμα και απεικονίσεις αγίων, γι' αυτό και απαγορεύουν τη χρήση τους στη λατρευτική ζωή των πιστών τους.