recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **ιατρομάντης** είναι τίτλος που συναντάται στην αρχαία ελληνική και ασιατική παράδοση. Η λέξη είναι σύνθετη και προέρχεται από τις λέξεις ιατρός και μάντης. Είναι η ελληνική εκδοχή του σαμάνου και σχετίζεται με μυθικές φιγούρες όπως οι Άβαρις Υπερβόρειος, Αριστέας, Επιμενίδης και Ερμότιμος Κλαζομενές.

Κατά την αρχαιότητα η μαντική ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιατρική η οποία ήταν αποκλειστικό προνόμιο των ιερέων μέχρι και την εποχή του Ιπποκράτη. Η κύρια διαλογιστική πράξη του ιατρομάντη ήταν η *ἐγκοίμησις*, η οποία του επέτρεπε να βρεθεί στην τέταρτη κατάσταση συνειδητότητας, κάτι περισσότερο από αυτό που αντιλαμβανόμαστε σαν κατάσταση ύπνου, ονείρου και αφύπνισης.

Ο μύθος του Μελάμποδα
---------------------

Χαρακτηριστικός είναι ο μύθος του Μελάμπους ο οποίος γεννήθηκε στην Πύλο. Ήταν γιος του Αμυθάονος και της Ειδομένης και σύμφωνα με την παράδοση πήρε το όνομα του επειδή όταν ήταν βρέφος τον άφησε η μητέρα του στην σκιά ενός δένδρου, εκτός των ποδιών του, τα οποία έμειναν εκτεθειμένα στον ήλιο και μαύρισαν. Σύμφωνα με τα λεγόμενα, σε μετέπειτα ηλικία, φίδια τα οποία ο ίδιος είχε προστατέψει και αναθρέψει, καθάρισαν με την γλώσσα τους τα αυτιά του κι έτσι απέκτησε την ιδιότητα να προλέγει τα μέλλοντα. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, την μαντική τέχνη την διδάχθηκε από τον ίδιο τον Απόλλωνα. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο Κάδμος είναι αυτός που τον μύησε στα μυστήρια του θεού.

Δείγμα της θεραπευτικής του ιδιότητας είναι η θεραπεία των Προιτίδων ή σύμφωνα με τον Παυσανία η θεραπεία των Αργείων γυναικών, που τιμωρήθηκαν με την πάθηση της μανίας  από τους θεούς. Αυτό το συμβάν συντέλεσε στο να να γίνει ένας από τους τρεις βασιλείς του Άργους και με την θεραπεία του για τη μανία με τον *μέλανα ελλέβορο* κατέκτησε την λαϊκή και επιστημονική ιατρική. Όπως τονίζει ο Απολλόδωρος, ο Μελάμπους, *«μάντης ων, και δια φαρμάκων και καθαρμών θεραπείαν πρώτος ευρηκώς»*.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  ρήμα: *ἐγκοιμάω*, η τελετουργία του ύπνου για αποκάλυψη θείου οράματος
2. ↑  Με την έννοια που την αντιλαμβανόταν στην Αρχαία Ελλάδα
3. ↑  Βότανο (λτνκ: Helleborus officinalis)

Παραπομπές
----------

1. ↑  
Koowon Kim (2011). «Introduction». *Incubation as a Type-Scene in the Aqhatu, Kirta, and Hannah Stories*. Leiden, The Netherlands: BRILL. σελ. 7. ISBN 9789004202399.
2. ↑  
Sir Robert Christison. *A Dispensatory, Or Commentary on the Pharmacopoeias of Great Britain: Comprising the Natural History, Description, Chemistry, Pharmacy, Actions, Uses, and Doses of the Articles of the Materia Medica*. Λονδίνο. σελ. 487.
3. ↑  Αγλαΐα Μπιμπή – Παπασπυροπούλου (7 Ιουνίου 2010). «Μελάμπους, ο μέγας θεραπευτής του Άργους». argolikivivliothiki.gr. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2016.
Συντεταγμένες: 36°52′29.17″N 31°28′24.38″E﻿ / ﻿36.8747694°N 31.4734389°E﻿ / 36.8747694; 31.4734389

 Η Αγορά της Λύρβης
Η **Λύρβη** (η οποία αναφέρεται ως **Λύρβα** στην *Καθολική Εγκυκλοπαίδεια* του 1910, αρχαία ελληνικά: Λύρβη) ήταν αρχαία πόλη και μετέπειτα επισκοπική έδρα στη ρωμαϊκή επαρχία Pamphylia Prima και τώρα είναι έδρα τιτουλάριου επισκόπου. 

 Ένα κτίσμα στα ανατολικά της αγοράς
 Γέφυρα Νάρας στη Λύβρη
Η τοποθεσία της πόλης Λύρβη βρίσκεται περίπου 1 χλμ βόρεια του σύγχρονου Μπουτζακσεϊχλέρ.

Ιστορία
-------

Το όνομά της είναι γνωστό μόνο από τα νομίσματά της και την αναφορά, που έγινε γι' αυτήν από τον Διονύσιο Περιηγητή,  τον Πτολεμαίο,  και τον Ιεροκλή ως μία των 47 πόλεων της επαρχίας Παμφυλίας. Ο Διονύσιος τοποθετεί την πόλη στην Πισιδία, ενώ ο Γουίλιαμ Σμιθ ταυτίζει τη Λύρβη με τη **Λυρόπη**, που αναφέρει ο Πτολεμαίος και τοποθετήθηκε από τον αρχαίο γεωγράφο στην Κιλικία Τραχαία. 

Οι *Notitiae episcopatuum* αναφέρουν τη Λύρβη ως έδρα βοηθού επισκόπου της αρχιεπισκοπής της Σίδης, μέχρι τον 12ο και 13ο αιώνα. Δύο από τους επισκόπους της πόλης είναι γνωστοί: ο Κάιος, ο οποίος παρευρέθηκε στην Α' Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 381, και ο Ταυριανός στην Α' Σύνοδο της Εφέσου το 431 (Le Quien, *Oriens christianus*, I, 1009). Ο Ζεύξιος δεν ήταν Επίσκοπος της Λύρβης, όπως αναφέρει ο Le Quien, αλλά της Σύεδρας.

Ο αρχαιολογικός χώρος
---------------------

Υπάρχουν εκτεταμένα ερείπια μιας αγοράς, που περιέχει μια σειρά από διώροφες και τριώροφες προσόψεις κτηρίων, μια πύλη, ένα μαυσωλείο, ένα ρωμαϊκό λουτρό, μια νεκρόπολη, καθώς και αρκετούς ναούς και εκκλησίες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Annuario Pontificio 2013* (Libreria Editrice Vaticana 2013 (ISBN 978-88-209-9070-1)), p. 918
2. ↑  (Αγγλικά) Lund University. «Digital Atlas of the Roman Empire». *Digital Atlas of the Roman Empire*. .
3. ↑  J. Nollé, "Forschungen in Selge und Ostpamphylien", *Araştırma* 6 (1988), pp. 257–59.
4. ↑  Dionysius Periegetes 858,
5. ↑  (Αρχαία Ελληνικά) Πτολεμαίος. «Γεωγραφική Υφήγησις». *Γεωγραφική Υφήγησις*. **5.5.5**.
6. 1 2  Sophrone Pétridès, "Lyrba" in *Catholic Encyclopedia* (New York 1910)
7. ↑  «Βρέθηκε η αρχαία ελληνική πόλη-φάντασμα Λυρόπη! Όπου κατασκευάζονταν οι ιερές λύρες του Ορφέως...». *ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ*. Ανακτήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2022.
8. ↑  (Αρχαία Ελληνικά) Πτολεμαίος. «Γεωγραφική Υφήγησις». *Γεωγραφική Υφήγησις*. **5.5.9**.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λύρβη** |

* Το συγκεκριμένο λήμμα περιλαμβάνει περιεχόμενο από πηγή, η οποία αποτελεί, πλέον, κοινό κτήμα:   
(Αγγλικά) Smith, William, επιμ. (1854–1857). «Lyrbe». *Dictionary of Greek and Roman Geography*. Λονδίνο: John Murray.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Τουρκία
 |

 |
Ο **Λαζάρ Βούκοβιτς**, σερβ.: Лазар Вуковић (απεβ. 12 Ιουλίου 1410) από τον Οίκο Μπράνκοβιτς ήταν knez (πρίγκιπας) στη Σερβία.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Βουκ Μπράνκοβιτς gospodin (κυρίου) μέρους της Σερβίας και της Μάρας Λαζάρεβιτς, κόρης του Λαζάρου πρίγκιπα της Σερβίας. 

Κατά την Οθωμανική μεσοβασιλεία ο πατέρας του πρόδωσε τον Μουσά Τσελεμπή, γιο του Βαγιαζίτ Α΄, που ηττήθηκε τον Ιούνιο του 1410. Τότε ο Στέφανος Λαζάρεβιτς (αδελφός της Μάρας), που συνέχισε να υποστηρίζει τον Μουσά, αποσύρθηκε έπειτα από τη μάχη της Κωνσταντινούπολης, ενώ ο Βουκ και ο γιος του Λαζάρ Βούκοβιτς επέστρεψαν στη χώρα τους. Καθ' οδόν όμως τους συνέλαβαν οι οπαδοί του Μουσά και τους σκότωσαν στις 11 Ιουλίου 1410. Τα Παλαιά Σερβικά χρονικά αναφέρουν λανθασμένα ότι οι Τζούρατζ Γκργκούρεβιτς, Λαζάρ Βούκοβιτς, Βουκ και Λαζάρ Λαζάρεβιτς σκοτώθηκαν το 1410.

Πηγές
-----

* Stanoje Stanojević (1910). Историја српскога народа. Штамп. Давидовић.
* Аполло́н Алекса́ндрович Ма́йков (Apollon Aleksandrovich Maĭkov) (1990) [1857].
Η **Μαγδαληνή-Βιλλεμίνη**, γερμ.: Magdalena Wilhelmine von Württemberg (7 Νοεμβρίου 1677, Στουτγκάρδη - 30 Οκτωβρίου 1742, κάστρο Kάρλσμπουργκ, Ντούρλαχ) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόρη του δούκα της Βυρτεμβέργης και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Μπάντεν. Είχε μία θέση στην επιτροπεία, κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας του εγγονού της το 1738-42.

Βιογραφία
---------

Ήταν η δεύτερη κόρη του Γουλιέλμου-Λουδοβίκου δούκα της Βυρτεμβέργης]] και της Mαγδαληνής-Σιβυλλας, κόρης του Λουδοβίκου Ε΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ. 

Προκειμένου να ενισχυθούν οι δεσμοί μεταξύ του Μπάντεν και της Βυρτεμβέργης, παντρεύτηκε στις 27 Ιουνίου 1697 τον Κάρολο Γ΄ Γουλιέλμο διάδοχο πρίγκιπα και αργότερα μάργραβο του Μπάντεν-Ντούρλαχ. Καθώς η Mαγδαληνή-Βιλεμίνη είχε μεγάλη μύτη και ατέλειες, δεν πληρούσε τα ιδανικά της ομορφιάς που είχε ο Kάρολος Γ΄ Γουλιέλμος, που αγαπούσε τις όμορφες γυναίκες. Αφού του γέννησε γιο και διάδοχο, το ζεύγος έζησε σε διάσταση. Όταν το 1715 ο Κάρολος Γ΄ Γουλιέλμος ίδρυσε τη νέα του κατοικία στην Καρλσρούη, μετακόμισε στο νέο ανάκτορο και έζησε μόνος του, ενώ η σύζυγός του παρέμεινε στο κάστρο του Κάρλσμπουργκ.

Αφού ο Κάρολος Γ΄ Γουλιέλμος απεβίωσε το 1738, η Mαγδαληνή-Βιλελμίνη κατείχε θέση στην κυβέρνηση επιτρόπων για τον εννιάχρονο εγγονό της Κάρολο-Φρειδερίκο. Μετά το τέλος της τάφηκε στον μαργραβικό τάφο στην εκκλησία του Αγ. Μιχαήλ στο Πφόρτσχαϊμ.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1697 τον Κάρολο Γ΄ Γουλιέλμο μάργραβο του Μπάντεν-Ντούρλαχ και είχε τέκνα:

* Kάρολος-Μάγκνους (21 Ιανουαρίου 1701 - 12 Ιανουαρίου 1712), απεβ. 11 ετών.
* Φρειδερίκος (7 Οκτωβρίου 1703 - 26 Μαρτίου 1732), διάδοχος του Μπάντεν-Ντούρλαχ.
* Aυγούστα-Μαγδαληνή (13 Νοεμβρίου 1706 - 25 Σεπτεμβρίου 1709).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p37157.htm#i371565. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  (Αγγλικά) *CERL Thesaurus*. Consortium of European Research Libraries. cnp01417113. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  p37157.htm#i371565. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* Annette Borchardt-Wenzel: *Karl Friedrich von Baden.* *Ο άνθρωπος και ο θρύλος.* Katz, Gernsbach 2006,(ISBN 3-938047-14-3).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Magdalena Wilhelmine of Württemberg στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 220489600
* GND: 1017918082

 |

 |
Το ταφικό μνημείο τού πρίγκιπα Ιβάν.
Ο **Ιβάν Αλεξάντροβιτς Μπαγκρατιόν** (1730 – 1795), γεννημένος **Ιβάνε Μπαγκρατιόνι** γεωργιανά: ივანე ბაგრატიონი, ήταν Γεωργιανός βασιλικός *πρίγκιπας* μπατονισβίλι τού Οίκου Μπαγκρατιόνι, από τον κλάδο Μουχράνι. Ο πρίγκιπας Ιβάν ήταν δεύτερος ταγματάρχης τού ρωσικού στρατού, αν και δεν γνώριζε τη ρωσική γλώσσα και αποσύρθηκε πολύ νωρίς. Υπηρέτησε στο φρούριο Kιζλυάρ.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Ιράν και ήταν γιος τού πρίγκιπα Αλέξανδρου (Ισάκ Μπεγκ) τού Κάρτλι. Ο πατέρας του μετακόμισε στη Ρωσία το 1757 και προήχθη σε αντισυνταγματάρχη τού ρωσικού αυτοκρατορικού στρατού. Ο αδελφός του Κύριλλος ήταν στρατηγός τού ρωσικού στρατού και μέλος της Γερουσίας της Κυβέρνησης.

Το ταφικό μνημείο τού πρίγκιπα Ιβάν βρίσκεται στην εκκλησία Βσεσβυάτσκογιε (Храм Всех Святых во Всехсвятском) στη Μόσχα. Το μνημείο τοποθετήθηκε στον τάφο του, προσωπικά από τον γιο του στρατηγό και πρίγκιπα Πιότρ Μπαγκρατιόν. Το μνημείο είναι μία επιμήκης πυραμίδα σε υψηλό βάθρο. Το μνημείο τού πρίγκιπα Ιβάν άλλαξε θέση επανειλημμένα: τώρα βρίσκεται στα βόρεια τού ναού, κοντά στο μνημείο της «Συμφιλίωσης των Λαών». Η επιτύμβια στήλη τού Iβάν Μπαγκρατιόν αναφέρεται στην "ιστορία των μνημείων" και είναι ομοσπονδιακής σημασίας.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε μία γυναίκα, ευγενή της Γεωργίας και απέκτησε τους πρίγκιπες:

* Πιότρ (1765–1812), στρατηγός του Ρωσικού Στρατού.
* Aλέξανδρος (1771-1820),
* Ρομάν (1778–1834), στρατηγός του Ρωσικού Στρατού.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Петр Долгоруков - "Россииская родословная книга" - ч. II - СПб 1855 - стр.5-14
* Генерал Багратион. Жизнь и война Анисимов, Евгений
* Елена Лебедева. Храм Всех Святых в селе Всехсвятском. Православие.Ru
* Памятники архитектуры Москвы. Окрестности старой Москвы (северо-западная и северная части территории от Камер-Коллежского вала до нынешней границы города) — М.: Искусство — XXI век, 2004. — С. 144—146.
* Храм Всех Святых на Соколе, некрополь Багратионов, крест и плиты погибшим от красного террора Храмы России
**Λυσίας**, ελληνικό αντρικό κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα).

Ετυμολογία του ονόματος Λυσίας
------------------------------

Αρχαιοελληνικό όνομα που προέρχεται από το θέμα *λυσι-* του ρήματος *λύω*, και είναι συγκεκομμένος τύπος αρχαιοελληνικών ονομάτων όπως *Λύσανδρος* «αυτός που απελευθερώνει τους ανθρώπους», *Λυσίμαχος* «αυτός που παύει οριστικά τη μάχη», *Λύσιππος* «αυτός που λύνει τους ίππους» κτλ.

Ονομαστική εορτή
----------------

Το όνομα *Λυσίας* δεν καταγράφεται στα συναξάρια και τα αγιολόγια, επομένως μπορεί να γιορτάζει τη γιορτή των αγίων Πάντων.

Διάδοση του ονόματος Λυσίας
---------------------------

Ύστερα από αιώνες το βαφτιστικό επανήλθε στο ελληνικό ονοματολόγιο τις παραμονές της επανάστασης του 1821 μαζί με άλλα αρχαιοελληνικά ονόματα σαν σύμβολο της συνέχειας του ελληνισμού και της επιθυμίας του έθνους να ζήσει ελεύθερο.

Το όνομα Λυσίας άλλες γλώσσες
-----------------------------

* αγγλικά: *Lysias*
* βουλγαρικά: *Лизий*
* γαλλικά: *Lysias*
* γερμανικά: *Lysias*
* ισπανικά: *Lisias*
* ιταλικά: *Lisia*
* καταλανικά: *Lísies*
* ουγγρικά: *Lüsziasz*
* ουκρανικά: *Лісій*
* πολωνέζικα: *Lizjasz*
* πορτογαλικά: *Lísias*
* ρουμανικά: *Lysias*
* ρωσικά: *Ли́сий*
* κροάτικα: *Lizija*
* σλοβένικα: *Lizias*
* σουηδικά: *Lysias*

Πρόσωπα με το όνομα Λυσίας
--------------------------

* Λυσίας, αρχαίος Συρακούσιος ρήτορας (445 π.Χ.–380 π.Χ.), ο οποίος έζησε στην Αθήνα και συνέγραψε πλήθος δικανικών λόγων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Λυσίας**  |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γεώργιος Μπαμπινιώτης, *Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας*, Κέντρο Λεξικολογίας, Αθήνα, δεύτερη έκδοση, ανατύπωση, 2005
Ο **Ιβάν (Ιωάννης) Αμβροσίεβιτς Αμβρόσιος** (ρωσικά: Иван Амвросиевич Амвросий‎)(?- 1852) ήταν Έλληνας έμπορος της Οδησσού, κληρονομικός επίτιμος δημότης και δύο φορές δήμαρχος της πόλης την περίοδο 1806 - 1809 και 1821-1824 όταν η πόλη ανήκε στην Ρωσική Αυτοκρατορία και την επαρχία της Νοβορωσίας.

Ο Αμβρόσιος διατηρούσε στην Οδησσό τέσσερα καταστήματα όπου τα έσοδα σε δύο από αυτά πήγαιναν για την συντήρηση της Εμπορικής σχολής της Οδησσού. Ήταν σημαίνον πρόσωπο της ελληνικής κοινότητας της πόλης και φιλάνθρωπος. Έδωσε χρήματα για την κατασκευή του Δημοτικού νοσοκομείου και ελληνικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, υπό την επίβλεψή του δημιουργήθηκε το πρώτο σύστημα ύδρευσης της πόλης.

Το 1808 ίδρυσε μια από τις πρώτες ασφαλιστικές εταιρείες της πόλης, μέλος της Φιλικής Εταιρείας από το 1820. Μέλος της Αθηναϊκής Εταιρείας διάδοσης της εκπαίδευσης και των επιστημών στην Ελλάδα, τιμήθηκε με το μετάλλιο του Ελληνικού Τάγματος του Σωτήρος.

Ήταν παντρεμένος με την Σοφία, ή Έλενα, και απέκτησαν δέκα γνωστά παιδιά, την Έλενα, τον Κωνσταντίνο, τον Ελευθέριο, τον Βασίλι, τον Αντρέι, τον Γκριγκόρι , τον, επίσης, Γρηγόριο, την Ναντέζντα , την Ναταλία και τον Αναστάσιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πώς ο "Έλληνας πειρατής" έγινε ο δήμαρχος της Οδησσού
2. ↑  «Греки Одессы: бургомистры и городские головы к.XVIII–XIX в». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιανουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2022.
3. 1 2 3 4 5 6 7  odessa1-Иван Амвросиевич Амвросий[*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  Dominik Gutmeyr, Europe and the Black Sea Region: A History of Early Knowledge Exchange (1750 ...σελ. 297
5. ↑  Вот те, кто был у истоков избрания первыми городскими ..
6. ↑  Иван Андросов (1809-1812 гг.)
Ο **Ηρακλής και Τήλεφος** είναι πολύχρωμη τοιχογραφία που φιλοξενείται σήμερα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολι.

Περιγραφή
---------

Εικονίζει σκηνή από την Ελληνική μυθολογία. Ο Ηρακλής επισκέπτεται την Νύμφη Αρκαδία που επιβλέπει τον γιό του Τήλεφο ως βρέφος ο οποίος είχε εγκαταλειφθεί σε ένα βουνό, όπου τον θήλαζε μια ελαφίνα. Ο αετός και το λιοντάρι είναι σύμβολα της ισχύος, ενώ ο σάτυρος είναι βουκολικό σύμβολο. 

Η τοιχογραφία βρέθηκε στην Ηράκλεια (Herculaneum) το 1739, και αποτελούσε ζευγάρι μια άλλη τοιχογραφία που παριστάνει τον Θησέα που σκοτώνει τον Μινώταυρο. Έχει διαστάσεις 1,71 Χ 2,02 μ. Κατασκευάστηκε κατά την εποχή του αυτοκράτορα Βεσπασιανού. Έχει προκαλέσει μεγάλο ενδιαφέρον για την πολυπλοκότητα και τα νοήματά του. Ο Γκαίτε είχε εκφράσει τον θαυμασμό του για την τοιχογραφία.
Οι ιστορικοί της τέχνης πιστεύουν ότι η γυναίκα που εικονίζεται καθισμένη είναι προσωποποίηση της Αρκαδίας, εκεί όπου εγκαταλείφθηκε ο Τήλεφος. Κατά μία ερμηνεία η όλη σκηνή σχετίζεται με τη λατρεια του αυτοκράτορα Βεσπασιανού ο οποίος ισχυριζόταν ότι κατάγεται από τους Ετρούσκους, οι οποίοι ήταν απόγονοι του Τήλεφου, και επομένως του Ηρακλή. Για το λόγο αυτό ο Βεσπασιανός ήθελε να θεωρείται απόγονος του Ηρακλή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Francis Kelsey, CODRUS'S CHIRON AND A PAINTING FROM HERCULANEUM, Archaeological Inst. of America, τ. ΧΙΙ, Νο. 1 (1908) σ. 34
2. ↑  Nancy Swift Furlotti, Erel Shalit "The Dream and Its Amplification", Fisher King Press, 2013 σ. 75-79

Πηγές
-----

* *Jahrbuch des Kaiserlich Deutschen Archäologischen Instituts, Band XXXVIII/IX*. Berlin: Georg Reimer. 1887. σελίδες 116-117. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2012.

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:τέχνη
 |

 |
Ο **Λουδοβίκος Γκρούνο**, γερμ. (15 Ιανουαρίου 1705 - 23 Οκτωβρίου 1745) από τον Οίκο της Έσσης-Ντάρμστατ ήταν διάδοχος του λαντγραβάτου της Έσσης-Χόμπουργκ. Έγινε στρατάρχης στον ρωσικό στρατό.

Βιογραφία
---------

Ο Λουδοβίκος Ιωάννης Γουλιέλμος Γκρούνο ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου Γ΄, λαντγράβου της Έσσης-Χόμπουργκ και της Ελισάβετ Δωροθέας, κόρης του Λουδοβίκου ΣΤ΄, λαντγράβου της Έσσης-Ντάρμστατ.

Σπούδασε στo Πανεπιστήμιο του Γκίσεν και το 1723 ο πατέρας του τον έστειλε στη Ρωσία. Έγινε υποστράτηγος στη Ρίγα και διοικητής του Συντάγματος *Νάρβα*. Ήλπισε να διαδεχθεί τον μεγάλο θείο του Φερδινάνδο Κέττλερ, δούκα της Κουρλάνδης, αλλά αυτό δεν έγινε. Η Άννα των Ρομανόφ, αυτοκράτειρα της Ρωσίας τον μετακίνησε στην Αγία Πετρούπολη, όπου προήχθη σε αντιστράτηγο και διοικητή της φρουράς της πόλης.

Οδήγησε μια εκστρατεία εναντίον των Τατάρων του Καυκάσου με επιτυχία το 1732 και ξανά το 1734-35, όπως και εναντίον των Τούρκων το 1736-37 υπό τις διαταγές του φον Μύνιχ. Αμείφθηκε με τον βαθμό του αρχιστρατήγου και διορίστηκε κυβερνήτης του Άστραχαν και των περσικών επαρχιών της Ρωσίας. Η Άννα απεβίωσε το 1740 και από το 1741 τσαρίνα ήταν η εξαδέλφη της Ελισάβετ των Ρομανόφ, με την οποία επίσης είχε καλές σχέσεις. Τον έκανε γενικό διοικητή του στρατού και του έδωσε μία οικία στη Μόσχα και μία ιδιοκτησία στη Λιβονία.

Σε ένα ταξίδι προς το Βερολίνο το 1745 ασθένησε και απεβίωσε σε ηλικία 40 ετών. Τάφηκε στην οικογενειακή κρύπτη στο κάστρο Χόμπουργκ. Ο πατέρας του ετελεύτησε το επόμενο έτος και μια και ο άλλος γιος του είχε προαποβιώσει από το 1728 στα 22 του έτη, τον κληρονόμησε ο ανιψιός του Φρειδερίκος Δ΄.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1738 την Αναστασία Τρουμπέτσκαγια, κόρη του στρατάρχη Ιβάν Τρουμπετσκόι και εξαδέλφη του Νικίτα Τρουμπετσκόι, υπουργού εξωτερικών της Ρωσίας και χήρα του Δημητρίου Καντεμίρ, πρίγκιπα (βοεβόδα) της Μολδαβίας. Δεν απέκτησαν τέκνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00008923.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 52779863
* ISNI: 0000 0000 1681 6507
* GND: 129858595

 |

 |
Η **Μαγδαληνή-Ελισάβετ**, γερμ.: Magdalena Elisabeth von Hanau-Münzenberg (28 Μαρτίου 1611 - 26 Φεβρουαρίου 1687) από τον Οίκο του Χάναου ήταν κόρη του κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ και με τον γάμο της έγινε σύζυγος του (κόμη;) του Λίμπουργκ-Σπέκφελντ, αυτοκρατορικού Οινοχόου.

Βιογραφία
---------

Ήταν η τρίτη κόρη του Αλβέρτου κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ-Σβάρτσενφελς (1579-1635) και της Έρενγκαρντ (1577-1637), κόρης του κόμη του Ίζενμπουργκ.

Στις 28 Μαρτίου 1636 παντρεύτηκε τον αυτοκρατορικό Οινοχόο Γεώργιο-Φρειδερίκο Σενκ του Λίμπουργκ-Σπέκφελντ (27 Ιουνίου 1596 - 5 Δεκεμβρίου 1651). Ήταν γιος του Έμπερχαρντ Σενκ του Λίμπουργκ-Σπέκφελντ (1560-1622) και της Αικατερίνης του Χάναου-Λίχτενμπεργκ. Κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου ο Γεώργιος-Φρειδερίκος υπηρέτησε στα στρατεύματα του Ερνστ φον Μάνσφελντ και του Γουστάβου Β΄ Αδόλφου της Σουηδίας.

Οικογένεια
----------

Η Mαγδαληνή-Ελισάβετ και ο Γεώργιος-Φρειδερίκος είχαν τουλάχιστον τρία παιδιά: 

* Φραγκίσκος (1637-1673).
* Βόλρατ (1641-1713), το τελευταίο μέλος του κλάδου Λίμπουργκ-Σπέκφελντ.
* Γεώργιος-Έμπερχαρντ (1643-1705).

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Reinhard Dietrich: *Die Landesverfassung στο dem Hanauischen*, στη σειρά *Hanauer Geschichtsblätter*, vol. 34, Χάναου, 1996,(ISBN 3-9801933-6-5)
* Reinhard Suchier: *Genealogie des Hanauer Grafenhauses*, σε: *Festschrift des Hanauer Geschichtsvereins zu seiner fünfzigjährigen Jubelfeier am 27.* *Αύγουστος 1894*, Χάναου, 1894
* Gerd Wunder, Max Schefold και Herta Beutter: *Die Schenken von Limpurg und ihr Land*, στη σειρά *Forschungen aus Württembergisch Franken*, vol. 20, Sigmaringen, 1982
* Ernst J. Zimmermann: *Hanau Stadt und Land*, 3rd ed. Hanau, 1919, επανεκτύπωση 1978

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
2. ↑  Complete data is not available: Wunder et al. only show male family members they consider genealogically significant

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 315074091

 |

 |
Ένα **μανίκι δαχτύλων** φοριέται από ορισμένους καλαθοσφαιριστές για να υποστηρίξουν και να προστατεύσουν τα δάχτυλά τους, καθώς και για να βελτιώσουν τη λαβή της μπάλας κατά τη διάρκεια ενός σουτ.  Είναι προτίμηση του παίκτη σε ποιο δάχτυλο θα φοριέται το μανίκι. Πολλοί επιλέγουν να φορούν περισσότερα από ένα μανίκια, όπως ο Ρέτζι Μίλερ. Η χρήση του μανικιού δακτύλων είναι εξουσιοδοτημένη και εγκεκριμένη από το NBA. Σε πολλές περιπτώσεις, το μανίκι δακτύλου φοριέται για προστασία αντί να γίνει κάποιου είδους συγκόλληση στο δάχτυλο.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  «Nike Basketball Finger Sleeves». *ACA Sports*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Δεκεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2012.
Ο **Ηρακλείδης ο Ερυθραίος** ήταν αρχαίος Έλληνας ιατρός που γεννήθηκε στις Ερυθρές της Ιωνίας και άκμασε περί τον 1ο αίώνα π.Χ.. Αναφέρεται ότι ανήκε στη σχολή του Ηροφίλου και ότι συνέγραψε τρία σημαντικά έργα:

1. "*Περί της Ηροφιλίου αιρέσεως*", έργο σε 7 βιβλία.
2. "*Περί κοινών νόσων"* και
3. Υπομνήματα και σχόλια γαι το Γ΄ και ΣΤ΄ βιβλίο των έργων *"Περί επιδημιών"* του Ιπποκράτη.
Ο Στράβων τον αναφέρει ως *«Ηροφίλιον ιατρόν σχολιαστήν του Απολλωνίου του Μυός»* και ορισμένοι μελετητές ότι υπήρξε μαθητής του Χρυσέρμου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή*. Αθήνα: Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 246, τομ. 13.
2. ↑  Lorentēs, Nikolaos (1 Ιανουαρίου 1837). *Lexikon tōn archaiōn mythologikōn: historikōn kai geōgraphikōn kyriōn onomatōn chrēsimeuon hōs parartēma pantos hellēnikou lexikou pros meletēn tōn palaiōn poiētōn kai logographōn*. typ. Antōniou Benkou.

Δείτε επίσης
------------

* *"Γαληνού τέχνη Ιατρική"*
Ο μελανόμορφος αμφορέας με θέμα τον Ηρακλή και τα βόδια του Γηρυόνη είναι αρχαιολογικό εύρημα από το Βούλτσι.

Ιστορία του ευρήματος
---------------------

Βρέθηκε στο Βούλτσι της Κάτω Ιταλίας και δωρίστηκε στην Εθνική βιβλιοθήκη της Γαλλίας, όπου και φιλοξενείται σήμερα στη Νομισματική Συλλογή (Cabinet des Médailles).

Περιγραφή
---------

Πανοραμικό ανάπτυγμα της αγγειογραφίας, εμπρόσθια όψη (επάνω) και όπισθεν όψη (κάτω)
Είναι μελανόμορφος αμφορέας. Στην έμπροσθεν όψη εικονίζει μια μεγάλη σκηνή μάχης από τον δέκατο άθλο του Ηρακλή, για την κατάκτηση των βοδιών του Γίγαντα Γηρυόνη. Ο Γηρυόνης εικονίζεται στην δεξιά άκρη της εικόνας. Είναι πάνοπλος με δόρυ, ασπίδες, θώρακα και περικεφαλαίες. Είναι τρισώματος στο επάνω σώμα και έχει φτερούγες. Ο Ηρακλής τον πολεμάει με το τόξο του, ενώ η Αθηνά τον βοηθάει, προστατεύοντάς τον με το δόρυ της και με τα φίδια της αιγίδας της που ελίσσονται στον αέρα. Στην αριστερή άκρη της εικόνας βλέπουμε το κοπάδι του Γηρυόνη, για το οποίο γίνεται η μάχη. Ο σκύλος φύλακας του κοπαδιού, ο Όρθος κείται νεκρός στο έδαφος, μαζί με τον βοσκό Ευρυτίωνα που τους σκότωσε ο Ηρακλής στη μάχη.

Στην όπισθεν όψη βλέπουμε ένα τέθριππο.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Ο αμφορέας συμπεριλαμβάνεται στους λεγόμενους Χαλκιδαίους αμφορείς. Το τέθριππο είναι σύνηθες θέμα των αμφορέων αυτών, ενώ η Αθηνά συναντάται πανομοιότυπα και σε άλλον αμφορέα που φυλάγεται στο Deepdene της Αγγλίας. Είναι έργο του ζωγράφου των επιγραφών, όπως λέγεται συμβατικά ο άγνωστος αγγειογράφος αυτός. Χρονολογείται στο 540 π.Χ.

Πηγές
-----

* Henry Beauchamp Walters (1867-1944) και Samuel Birch (1813-1885) (1905). *History of ancient pottery : Greek, Etruscan, and Roman, Τόμος Α'*. New York: Scribner. σελίδες 321-323 και πίνακας ΧΧΙΙ. Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ηρακλής και τα βόδια του Γηρυόνη (Εθνική βιβλιοθήκη της Γαλλίας αρ. 202)** |


|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο αρχαιολογία | Πύλη αρχαιολογία |

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο τέχνη | Πύλη τέχνη |

* Ο αμφορέας σε ιστοσελίδα της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  «amphore à col,». *medaillesetantiques.bnf.fr* (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2022.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Θανάσης Παπαγεωργίου.

Ο **Αθανάσιος (Θανάσης) Παπαγεωργίου** (1957) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1957 στην Αθήνα, όπου και μεγάλωσε. Η καταγωγή του είναι από το Θέρμο Αιτωλοακαρνανίας. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, εκλέχθηκε πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής με την στήριξη της ΠΑΣΠ.

Το 1981, με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, διορίστηκε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΡΤ, σε ηλικία μόλις 24 ετών.

Για τρία χρόνια, από το 1984 μέχρι το 1987, ο Θανάσης Παπαγεωργίου διετέλεσε γραμματέας της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. (διαδέχτηκε τον Στέφανο Μανίκα και τον διαδέχτηκε ο Φώτης Χατζημιχάλης). Στα τελευταία χρόνια του Ανδρέα Παπανδρέου κατείχε τη θέση του γραμματέα Οργανωτικού του ΠΑΣΟΚ, θέση από την οποία τον απομάκρυνε ο Κώστας Σημίτης το 1996.

Από το 2000 μέχρι το 2004 χρημάτισε γενικός διευθυντής Διοικητικού - Οικονομικού στην Οργανωτική Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων (ΟΕΟΑ) «Αθήνα 2004» και ήταν από τους πιο στενούς συνεργάτες της Γιάννας Αγγελοπούλου, με την οποία συνεργάστηκε και στην εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος».

Στην κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου, από το 2009 έως το 2011, ήταν πρόεδρος της ΕΡΤ.

Για να ξεχωρίζει από τον βουλευτή Πιερίας του ΠΑΣΟΚ που επίσης ονομάζεται Θανάσης Παπαγεωργίου, οι δημοσιογράφοι τον αποκαλούσαν «ο Παπαγεωργίου του Οργανωτικού», λόγω της κομματικής θέσης του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Οι στενές σχέσεις του παραιτηθέντος προέδρου της ΕΡΤ με τη Δυτική Ελλάδα και την Πάτρα». *THE BEST*. 18 Νοεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2020.
2. 1 2  Γιάννης Λάμψας, Η Ελληνική νομενκλατούρα: οι προνομιούχοι της εξουσίας, 1985, βιογραφικό Θανάση Παπαγεωργίου
3. ↑  Αυριανή, 30 Ιουνίου 1996
4. 1 2  «Νέα διοίκηση στην ΕΡΤ και... αποχωρήσεις». *Ελευθεροτυπία*. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2020.
Η **Λυχνία βενζίνης** ή **λάμπα πετρελαίου** ή **λάμπα αερίου** πρόκειται γενικά για λυχνίες που χρησιμοποιούνται σε σημεία που δεν παρέχεται ηλεκτρική ενέργεια, όπως στην ύπαιθρο, στο κάμπινγκ, στο ψάρεμα (πυροφάνι) κ.λπ.

Η λυχνία αυτή έχει μεγάλη φωτιστική ικανότητα και δίνει λευκό φως. Με φλόγα εξαερωμένης βενζίνης ή ασετυλίνης ή υγραερίου πυρακτώνεται ένα σφαιρικό πλέγμα αμιάντου που περιέχει οξείδια σπάνιων γαιών Θόριο και Δημήτριο και που όταν αυτά θερμανθούν ακτινοβολούν έντονα.

Το πλέγμα αυτών είναι γνωστό ως **θρυαλίς** Aeur και στο εμπόριο ως **αμίαντος για λάμπα**.

* Οι λυχνίες αυτές ανήκουν στη κατηγορία των πηγών πυράκτωσης.

Δείτε επίσης
------------

* Λαμπτήρας
* Φωτεινή πηγή
Τα **Μανδαρινικά** (απλοποιημένα κινέζικα: 官话· παραδοσιακά κινέζικα: 官話· πινγίν: Guānhuà· κυριολεκτικά: «ομιλία των επισήμων») είναι ομάδα σχετικών ποικιλιών των κινεζικών που ομιλείται στις περισσότερες περιοχές της βόρειας και νοτιοδυτικής Κίνα. Η ομάδα περιλαμβάνει τη διάλεκτο του Πεκίνου, τη βάση των Επίσημων Μανδαρινικών ή των Επίσημων Κινεζικών. Επειδή οι περισσότερες διάλεκτοι των Μανδαρινικών βρίσκονται στο βορρά, η ομάδα αναφέρεται μερικές φορές ως οι **Βόρειες διάλεκτοι** (北方话· běifānghuà). Πολλές τοπικές ποικιλίες των Μανδαρινικών δεν είναι αμοιβαία κατανοητές. Παρ 'όλα αυτά, τα Μανδαρινικά είναι συχνά τοποθετημένα πρώτα στις λίστες γλωσσών κατά αριθμό γηγενών ομιλητών (με σχεδόν ένα δισεκατομμύριο).

Το Μανδαρινικά είναι μακράν η μεγαλύτερη από τις επτά ή δέκα κινέζικες ομάδες διαλέκτων, που μιλιούνται από το 70% όλων των κινέζων ομιλητών σε μια μεγάλη γεωγραφική περιοχή, που εκτείνεται από τη Γιουνάν στα νοτιοδυτικά, στο Σιντσιάνγκ στα βορειοδυτικά και τη Χεϊλονγκτσιάνγκ στα βορειοανατολικά. Αυτό γενικά αποδίδεται στη μεγαλύτερη ευκολία των ταξιδιών και της επικοινωνίας στην Πεδινή Βόρεια Κίνα, σε σύγκριση με τον ορεινότερο νότο, σε συνδυασμό με τη σχετικά πρόσφατη εξάπλωση των Μανδαρινικών στις παραμεθόριες περιοχές.
Ο **Λουκάς Κορδάλης** (γερμ. *Lucas Cordalis*) (1972 - ) είναι Γερμανός τραγουδιστής, συνθέτης και μουσικοπαραγωγός ελληνικής καταγωγής.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Φρανκφούρτη στις 7 Αυγούστου 1972. Πατέρας του είναι ο μουσικός Κώστας Κορδαλής, ή Κορδάλης (γερμ. *Cordalis*) όπως προσάρμοσε τον τονισμό του στη Γερμανία. Από παιδί 4ων χρονών άρχισε να βοηθάει τον πατέρα του τραγουδώντας χορωδία στις ηχογραφήσεις των τραγουδιών του. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1997 ως μέλος του *Trio Cordalis* το οποίο απαρτούσε ο πατέρας του, αυτός, και η αδελφή του, Κική Κορδάλη. Γνώρισε μεγάλη επιτυχία και εμφανίστηκε αρκετές φορές στη γερμανική τηλεόραση. Το 2002 μετακόμισε στη Μαγιόρκα και ίδρυσε τη δισκογραφική εταιρεία *SUPERSONIC ENTERTAINMENT Mallorca*. Πούλησε πάνω από 10 εκατομμύρια δίσκους και τιμήθηκε με χρυσούς και πλατινένιους δίσκους. Παντρεύτηκε την τραγουδίστρια Γιασμίν Βάγκνερ το 1997, με την οποία χώρισε μετά από τέσσερα χρόνια γάμου.

Ενδεικτική δισκογραφία
----------------------

* 1992 - *Satellite*
* 1996 - *Magic Summernight*

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Discogs*. 759646. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 31  Μαρτίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Offizielle Homepage Lucas Cordalis
* Λουκάς Κορδάλης στο Internet Movie Database

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 79776782
* GND: 134780620
* MusicBrainz: efc45605-78a8-4992-9420-2adfd321a3c5

 |

 |
Ο **Λυσίμαχος Γρηγ. Σαραφιανός** (12 Μαρτίου 1916 - 8 Οκτωβρίου 2002) ήταν Έλληνας ιατρός και πολιτικός. Ήταν κλινικάρχης και βουλευτής Χαλκιδικής.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αρναία Χαλκιδικής και σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας.
Το 1956 ίδρυσε στη Θεσσαλονίκη την ιδιωτική κλινική που φέρει το όνομά του, με στόχο τη φροντίδα των αρρώστων "με ανθρώπινο πρόσωπο", σε ένα περιβάλλον με υψηλή τεχνογνωσία.

Κατήλθε ως υποψήφιος στις εκλογές του 1946 με τον Συνδυασμό Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως (Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα) και πήρε 1093 ψήφους χωρίς να εκλεγεί.

Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου το 1950 και με τον Ελληνικό Συναγερμό στις εκλογές του 1952.

Επανεξελέγη βουλευτής Χαλκιδικής με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1956, του 1958 και του 1961.

Απεβίωσε το 2002. Ήταν παντρεμένος με τη Χρυσάνθη Πολυμέρη και είχαν 1 γιο και 1 κόρη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ελληνικόν Who is Who 1965, Έκδοση Ελληνικών who is who, 1965, σελ. 537
2. ↑  Δικτυακός τόπος Γενικής Κλινικής Λυσίμαχος Σαραφιανός Αρχειοθετήθηκε 2015-01-03 στο Wayback Machine.- Ιστορία.
3. ↑  Εφημερίδα Εμπρός Αρχειοθετήθηκε 2018-11-05 στο Wayback Machine. 31-3-1946 (ΕΚΛΟΓΕΣ 1946 – ΟΙ 1.538 ΠΟΛΙΤΕΥΤΕΣ), ανάκτηση 27-4-2014.
4. ↑  Εκείνοι που έφυγαν Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. σελ. 5. (pdf)
Συντεταγμένες: 37°30′25.398″N 21°57′51.070″E﻿ / ﻿37.50705500°N 21.96418611°E﻿ / 37.50705500; 21.96418611

Το **Κάστρο της Αγίας Ελένης** είναι φράγκικο κτίσμα του 13ου αιώνα όπου ερείπια του σήμερα σώζονται στο χωριό Θεισόα Ηλείας στα σύνορα των νομών Ηλείας - Αρκαδίας. Ήταν ένα από τα κάστρα του Βαρώνου της Καρύταινας κτισμένο στον τότε "δρόγω των Σκορτών" για έλεγχο της περιοχής και των ανυπότακτων κατοίκων της.

Ήταν χτισμένο πάνω σε αρχαία ερείπια, ο λόφος στην αρχαιότητα ήταν η οχυρωμένη ακρόπολη της κοντινής αρχαίας Θεισόας. Οι Φράγκοι ανασκεύασαν το αρχαίο τείχος και πρόσθεσαν πύργους κι άλλα οχυρωματικά έργα. Χτίστης του αναφέρεται ο Ούγκο ντε Μπρυγέρ πρώτος βαρώνος της Καρύταινας που κατέλαβε τον οικισμό που υπήρχε εκεί το 1209. Στο εσωτερικό του έκτισαν και την λατινική εκκλησία της Αγίας Ελένης (Sainte-Hellène) από την οποία ονομάστηκε και το κάστρο. 

Το 1302 επαναστάτησαν οι κάτοικοι της περιοχής και ήρθε προς βοήθεια τους ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος όπου πολιόρκησε το κάστρο το κατέλαβε και έπειτα το κατέστρεψε. Αναφέρεται ότι το βρήκαν με μικρή φρουρά και αφού πρώτα έβαλαν φωτιά έπειτα το κατέστρεψαν εντελώς.

Πηγές
-----

* Ιστορία της Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι (1204-1566) / Ουΐλλιαμ Μίλλερ, μετάφρ. Σπυρ. Π. Λάμπρου, μετά προσθηκών και βελτιώσεων, Εν Αθήναις Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία, 1909-1910
* Θεισόα - Λάβδα, ανακτήθηκε 14 Μαΐου 2013
* *Ολυμπιακά Χρονικά" τόμος Γ΄, συλλογικό έργο, Έκδοσις συλλόγου Ολυμπίων, Αθήνα 1972, σελ 243-244*
Ο **Μάριο Φρικ** (*Mario Frick*, γεννήθηκε 7 Σεπτεμβρίου 1974) είναι ελβετικής καταγωγής επαγγελματίας πρώην ποδοσφαιριστής από το Λίχτενσταϊν και νυν προπονητής. Έχει 125 συμμετοχές με την Εθνική Λίχτενσταϊν και είναι κάτοχος του εθνικού ρεκόρ με 16 γκολ.

Καριέρα
-------

Ξεκίνησε την καριέρα του από τη χώρα του το 1990 αγωνιζόμενος ως επιθετικός με τη Μπάλτσερς και το ταλέντο του τράβηξε την προσοχή των ομάδων της Ελβετίας από τα 20 του χρόνια, όταν ήρθε η πρώτη μεταγραφή στην Ζανκτ Γκάλεν. Η παρουσία του στο πρωτάθλημα Ελβετίας ήταν επιτυχημένη και το 2000 η πρώτη ιταλική ομάδα τον μετέφερε στην γειτονική χώρα, στην τρίτη κατηγορία του πρωταθλήματος. Το 2001 ήρθε η μεταγραφή του στην Ελλάς Βερόνα της Σέριε Α, στην οποία καθιερώθηκε αμέσως αλλά η κακή χρονιά του συλλόγου που υποβιβάστηκε τον οδήγησαν σε μία ακόμη μεταγραφή στην Σιένα, τρίτο και τελευταίο σταθμό της σχεδόν δεκαετούς παραμονής του στην Ιταλία. Μετά από μικρή παραμονή στην Ελβετία επανήλθε στην πρώτη του ομάδα στο Λιχτενστάιν, όπου και τελείωσε την καριέρα του αγωνιζόμενος ως αμυντικός στα 42 του χρόνια. Τέσσερις φορές αναδείχθηκε κορυφαίος ποδοσφαιριστής της χώρα του.

Έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα στις 26 Οκτωβρίου 1993 σε φιλικό αγώνα με αντίπαλο την Εσθονία και καθιερώθηκε σχεδόν αμέσως ως βασικός παίκτης. Σκόραρε το πρώτο του γκολ για την εθνική ομάδα σε αγώνα για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998 με αντίπαλο τη Ρουμανία τον Σεπτέμβριο του 1997. Ένα από τα καλύτερα παιχνίδια του ήταν το 2006 με αντίπαλο την Αυστρία, όπου το γκολ που σημείωσε δεν ήταν αρκετό για μία εντυπωσιακή νίκη (1–2). Κατά τη διάρκεια προκριματικού αγώνα για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2008 με αντίπαλο τη Λετονία, σημείωσε το μοναδικό γκολ του αγώνα που έφερε στο Λιχτενστάιν την πρώτη του νίκη επί μιας ομάδας που είχε προκριθεί σε μεγάλη διοργάνωση. Η διεθνής του σταδιοδρομία τελείωσε στις 12 Οκτωβρίου 2015 σε αγώνα με την Αυστρία σε ηλικία 41 ετών.

Τίτλοι και διακρίσεις
---------------------

**Μπάλτσερς**

* Κύπελλο ποδοσφαίρου Λίχτενσταϊν (2) : 1990–91, 1992–93

**ΦΚ Ζυρίχη**

* Κύπελλο Ελβετίας : 1999–2000

**Ατομικές διακρίσεις**

* Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς του Λίχτενσταϊν (4) : 1993–94, 1998–99, 2001–02, 2006–07

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Mario Frick - Century of International Appearances». Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2022.
2. ↑  «International Caps : Players with a Century of Caps». Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2022.
3. 1 2  «UEFA : Century just reward for Liechtenstein's Frick». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιανουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2022.
4. ↑  «Mario Frick: Liechtenstein's unsung hero». Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2022.
5. ↑  «"Fussballer des Jahres"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Οκτωβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2022. CS1 maint: Unfit url (link)
6. ↑  «Mario Frick (Player)». Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2022.
7. ↑  «The Paths Less Travelled». Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2022.
8. ↑  «Frick, il "10" dei record si ritira: il Liechtenstein saluta il capitano». Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2022.
Ο **Μανώλης Καρνασόπουλος** γεννήθηκε στο Τουρκολίμανο του Πειραιά το 1936. 

Έπαιξε ποδόσφαιρο στα ανεξάρτητα σωματεία του Πασαλιμανιού και εγγράφηκε στον Εθνικό το 1952. Σε ηλικία 16 ετών αγωνίστηκε στην πρώτη ομάδα του Συλλόγου μέχρι το 1961 οπότε και αναχώρησε για τη Νοτιοαφρικανική Ένωση. Εκεί αγωνίστηκε για πολλά χρόνια στην ελληνική ομάδα του Κέιπ Τάουν, αλλά και στην Εθνική Ομάδα της χώρας αυτής.

Την περίοδο 1959 και μέχρι το 1961 αγωνίστηκε πολλές φορές με την Εθνική Ομάδα των Ενόπλων Δυνάμεων αλλά συμμετείχε και σε αποστολές της Εθνικής Ομάδας των Ανδρών χωρίς ποτέ όμως να αγωνιστή σε επίσημη αναμέτρηση.

Υπήρξε μέλος της μεγάλης ομάδας του Εθνικού και ήταν ένας αναγνωρισμένος από συμπαίκτες και αντιπάλους άριστος δεξιός χαφ.
Ο **Μάριος Βατζιάς** (1926-2008) ήταν Έλληνας ζωγράφος και ποιητής.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1926 στο Μεταξοχώρι Λάρισας και σε μικρή ηλικία συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση ως μέλος του ΕΑΜ με αποτέλεσμα να υποστεί διώξεις τα επόμενα χρόνια. Από το 1948 έως το 1953 σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με καθηγητή τον Ανδρέα Γεωργιάδη. Στη διάρκεια της σταδιοδρομίας του πραγματοποίησε με αφετηρία το 1957 μια σειρά ατομικών εκθέσεων συμμετέχοντας παράλληλα σε δεκάδες ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Σοβιετική Ένωση, Γαλλία, Βραζιλία, Γερμανία κλπ). Επίσης ήταν δραστήριος συνδικαλιστής ως ιδρυτικό στέλεχος της Ένωσης Πτυχιούχων της ΑΣΚΤ (1964), συνιδρυτής της *Πανελλήνιας Πολιτιστικής Κίνησης* και επί σειρά ετών μέλος τους Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος, του οποίου υπήρξε και πρόεδρος το διάστημα 1981-1984. Επίσης ασχολήθηκε από το 1960 με την αγιογραφία ενώ το 2001 εξέδωσε ποιητική συλλογή. Πέθανε το 2008 στην Αθήνα.

Ως ζωγράφος ο Βατζιάς συνδύαζε στοιχεία της μεταβυζαντινής τέχνης και του σουρεαλισμού ενώ η θεματολογία του πήγαζε από την αποξένωση του ανθρώπου αλλά και τα γεγονότα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3 4 5  «ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΤΖΙΑΣ: Πολύπλευρος δημιουργός, σπουδαίος άνθρωπος». Ριζοσπάστης. 8 Φεβρουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015.
2. 1 2 3  «Βατζιάς Μάριος (1926 Μεταξοχώρι Αγιάς Λάρισας - 2008 Αθήνα)». Εθνική Πινακοθήκη. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Μάρκο Σάμαρτζιτς** είναι Σέρβος διεθνής πετοσφαιριστής, ο οποίος γεννήθηκε στο Βελιγράδι στις 22 Φεβρουαρίου 1983 και αγωνίζεται ως λίμπερο.

Καριέρα
-------

Ο Σάμαρτζιτς ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα του Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου, σε ηλικία δεκαεπτά ετών. Το 2004, κατέκτησε το νταμπλ στο πρωτάθλημα Σερβίας και Μαυροβουνίου, ενώ την επόμενη σεζόν κατέκτησε το κύπελλο.

Το καλοκαίρι του 2005, μεταγράφηκε στη Βοϊβοντίνα, με την οποία κατέλαβε τη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος, αλλά στη δεύτερη του χρονιά στην ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα. Παράλληλα, αναδείχθηκε δευτεραθλητής κόσμου το 2005 με την εθνική ομάδα της Σερβίας, ενώ την ίδια χρονιά κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, κάτι που επαναλήφθηκε δύο χρόνια αργότερα.

Το 2007-2008 αγωνίστηκε στη γαλλική Τουρ, ενώ την επόμενη σεζόν συνέχισε στην Πολωνία και την Τρεφλ Γκναντσκ. Με την εθνική ομάδα της χώρας του κατέκτησε άλλα δύο ασημένια μετάλλια σε παγκόσμια πρωταθλήματα, όπως και το χάλκινο του 2010.

Το καλοκαίρι του 2009, μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης, στον οποίο παρέμεινε μέχρι τον Δεκέμβριο του 2011, κατακτώντας την τρίτη θέση τη σεζόν 2009-10 και παίζοντας στο κύπελλο Κυπελλούχων της επόμενης χρονιάς, όπου οι "κίτρινοι" απέκλεισαν την εσθονική Σέλβερ Τάλιν στο χρυσό σετ, για να αποκλειστούν από την πολωνική Ζάκσα Κεντζιέρζιν-Κόζλε στον δεύτερο γύρο.

Τον Ιανουάριο του 2012, μεταγράφηκε στην Ανβάρ από τον Λίβανο και συνέχισε στην Τόμις Κονστάντα από τη Ρουμανία, ενώ το 2014-15 αγωνίστηκε στη γαλλική Ρεν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Marko Samardzić w Treflu Gdańsk - Sport - WP.PL
2. ↑  «Μάρκο Σάμαρτζιτς: «Είμαι ευτυχισμένος στον ΑΡΗ»». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2015.
3. ↑  Παρελθόν από τον Άρη ο Σάμαρτζιτς - Βόλεϊ - SPORT 24
4. ↑  ««Χρυσή» πρόκριση για ΑΡΗ Μαρμούρη». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2015.
5. ↑  «Με 3-2 ηττήθηκε ο Άρης από τη Ζάκσα Κεντζιέρζιν-Κόζλε και αποκλείστηκε από τα προημιτελικά του CEV Cup». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2015.
6. ↑  «Marko Samardzic in Rennes - France». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2015.

Πηγές
-----

* SAMARDZIC MARKO - Greekvolley.com[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Marko Samardžić - OSSRB Αρχειοθετήθηκε 2020-08-12 στο Wayback Machine.
Συντεταγμένες: 54°25′10.28″N 16°24′44.45″E﻿ / ﻿54.4195222°N 16.4123472°E﻿ / 54.4195222; 16.4123472

Το **Κάστρο του Νταρουόβο** (πολωνικά: Zamek w Darłowie), ή **Κάστρο των Πομεράνιων Δούκων** **στο Νταρουόβο** (πολωνικά: Zamek Książąt Pomorskich w Darłowie), είναι κάστρο στο Νταρουόβο της Πολωνίας και το μόνο γοτθικό κάστρο που βρίσκεται στην ακτή της Βαλτικής Θάλασσας. Ο σχηματισμός του κάστρου είναι κοντά σε ένα τετράγωνο, με έναν πύργο ύψους 24 μέτρων. Η κατασκευή του κάστρου ξεκίνησε το 1352, την εποχή του Μπόγκισλαβ Ε΄ της Πομερανίας-Στολπ, του οποίου η βασιλεία ξεκίνησε τη συμμαχία με την Χανσεατική Ένωση. Τον 18ο και τον 19ο αιώνα το κάστρο χρησιμοποιήθηκε ως αποθήκη και φυλακή. Από το 1930, το κάστρο μετατράπηκε σε μουσείο.

Ιστορία
-------

 Άποψη στην αυλή στο Κάστρο των Πομεράνιων Δούκων
Το Κάστρο των Πομεράνιων Δούκων χτίστηκε κατά το δεύτερο μισό του 14ου αιώνα, το 1352. Κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μπόγκισλαβ Ε΄ της Πομερανίας-Στολπ και της Ελζμπιέτα, κόρης του Καζίμιρ Γ΄ του Μέγα. Αν και αυτή ήταν μόνο μια δευτερεύουσα κατοικία του Οίκου της Πομερανίας, το κάστρο διευρύνθηκε και εκσυγχρονίστηκε τον 15ο και τον 16ο αιώνα, και έγινε μια αξιόλογη βασιλική κατοικία. Στην πόλη Νταρουόβο δόθηκε ο τίτλος της *Βασιλικής Πόλης του Νταρουόβο* (*Królewskie Miasto Darłowo*).

Η μεγαλύτερη επέκταση του κάστρου έγινε υπό τη βασιλεία του Ερρίκου της Πομερανίας, ο οποίος ξαναέχτισε το κάστρο σύμφωνα με το σχέδιο της προηγούμενης κατοικίας του, το Κάστρο του Κρόνμποργκ. Είχε επίσης εκσυγχρονίσει τις αμυντικές οχυρώσεις του κάστρου και έχτισε μια δεύτερη αμυντική γραμμή, με τη μορφή αναχωμάτων γύρω από το κάστρο. Η ακόλουθη επέκταση του κάστρου έγινε επί Δούκα Μπόγκισλαβ Ι΄ της Πομερανίας. Όταν χτίστηκε μια νέα πτέρυγα. Οι επόμενες αλλαγές έγιναν από τον Δούκα Μπάρνιμ Θ΄ της Πομερανίας. Μετά από μια μεγάλη πυρκαγιά, που κατέστρεψε το κάστρο το 1624, ο τελευταίος δούκας του Οίκου της Πομερανίας, ο Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ της Πομερανίας, είχε ξαναχτίσει το κάστρο. Ωστόσο, δεν επανέφερε το κάστρο στην αρχική του αρχιτεκτονική. Το κάστρο είχε χάσει πολλές από τις αμυντικές οχυρώσεις του και ένα παρεκκλήσι χτίστηκε μέσα στην αίθουσα του Δούκα. Μετά το θάνατο του δούκα, η χήρα του, η Δούκισσα Ελζμπιέτα, ανέλαβε το κάστρο, η οποία έζησε στο κάστρο μέχρι το θάνατο της.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κάστρο του Νταρουόβο** |

1. ↑  *register of objects of cultural heritage in Poland*. 31  Δεκεμβρίου 2022. www.nid.pl/pl/Informacje\_ogolne/Zabytki\_w\_Polsce/rejestr-zabytkow/zestawienia-zabytkow-nieruchomych/. Ανακτήθηκε στις 31  Μαρτίου 2023.
2. ↑  «Spis Zabytków» (PDF). *NID*. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2015.
3. ↑  «Museum Main Page». *Zamek Darłowo*. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2015.
4. ↑  «Zamek Darłowo». *Zamki*. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2015.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 296843456
* GND: 1182948359

 |

 |
Η **Λαζάρεβατς** (*σερβικά: Лазаревац*) είναι μια πόλη και δήμος που βρίσκεται στη Σερβία κι ένας από τους 17 δήμους της πόλης του Βελιγραδίου. Το όνομά του προέρχεται από το όνομα του μεσαιωνικού πρίγκιπα Λαζάρ Χρεμπελιάνοβιτς. Το 2011 η πόλη έχει συνολικό πληθυσμό 25,526.

Ιστορία
-------

Κοντά στο σημερινό Λαζάρεβατς βρισκόταν το χωριό Σόπιτς όπου το 1846 είχε 95 σπίτια και 578 κατοίκους. Το 1858 ένας κάτοικος του Σπόπιτς εγκαταστάθηκε στην περιοχή του σημερινού Λαζάρεβατς και μέχρι το 1885 είχε αναπτυχθεί σε μεγαλύτερο οικισμό, με το όνομα "Ζμπέγκοβτσου" (Zbegovcu ), από το Σόπιτς, δίπλα στα τότε σύνορα με την Αυστροουγγαρία. Στις 28 Ιουνίου 1889 η εθνοσυνέλευση της Σερβίας για να τιμήσει την επέτειο των 500 χρόνων από τη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου μετενόμασε το χωριό σε "Λαζάρεβατς" από τον πρίγκιπα Λαζάρ Χρεμπελιάνοβιτς. Την ίδια χρονιά χτίζεται το πρώτο σχολείο και το 1895 γίνεται η πρωτεύουσα της Επαρχίας Κολουμπάρα.

Καθώς το Λαζάρεβατς έγινε το διοικητικό και οικονομικό κέντρο ολόκληρης της περιοχής, σταυροδρόμι των δρόμων προς το Βελιγράδι, τα ορυχεία και τον Σάβα γνώρισε μεγάλη αύξηση πληθυσμού. 

Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο Λαζάρεβατς και τα περίχωρα του έγινε η Μάχη της Κολουμπάρα από τις 16 Νοεμβρίου έως 15 Δεκεμβρίου 1914, ανάμεσα στο Σερβικό στρατό και τους Αυστροούγγρους με απώλειες και για τις δύο πλευρές 28.000 νεκρούς. Μετά τη μάχη το Λαζάρεβατς καταλήφθηκε από την Αυστροουγγαρία και απελευθερώθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1918. Το 1941 κατά τον βομβαρδισμό του Βελιγραδίου βομβαρδίστηκε και το Λαζάρεβατς.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το 1955 η περιοχή διοικητικά έγινε μέρος της επαρχίας Βάλιεβο. Το 1968 αναγνωρίζεται πόλη και δήμος και το 1971 ήδη δήμος γίνεται μέρος της πόλης του Βελιγραδίου.

Αθλητισμός
----------

Στον αθλητικό τομέα στο Λαζάρεβατς έχουν έδρα η Φ.Κ. Μπόρατς Λαζάρεβατς και η Κολουμπάρα Λαζάρεβατς με πολλά αθλητικά τμήματα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  lazarevac.rs/o-opstini/geografija/polozaj.html.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  Λαζάρεβατς, ιστορία, στα σερβικά

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Lazarevac στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 129006609
* LCCN: n80123396
* GND: 4843597-1

 |

 |