recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Βιετναμέζοι Μοναχοί φορώντας το χαρακτηριστικό τους ένδυμα 
Οι **Κιστερκιανοί** (αγγ: **Cistercian**) είναι μικτό θρησκευτικό, μοναστικό τάγμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας γνωστό αλλιώς και ως «Οι Λευκοί Μοναχοί» ή «Οι Βερναρδίνοι». Ιδρύθηκε το 1098 μ.Χ.

Ίδρυση
------

Το 1098 μ.Χ. ο αββάς της Μολέμ της Βουργουνδίας Ροβέρτος του τάγματος των Βενεδικτίνων μαζί με ομάδα μοναχών, διαφώνησαν με τη χαλαρότητα των μοναστικών κανόνων του Τάγματος και αποσχίστηκαν από το σχήμα τους. Μετά από περιηγήσεις καταλήγουν σε μία απομονωμένη και ελώδη περιοχή της Ντιζόν, στην Cistercium, (σημερινή Citeaux) της Γαλλίας, όπου ιδρύουν Μονή από την οποία το Τάγμα πήρε το όνομά του.

Ιστορικό
--------

Με οδηγό τους την αυστηρή ερμηνεία των αρχικών κανόνων τού Αγίου Βενέδικτου, ορίζουν αυστηρή νηστεία και χειρωνακτική εργασία, επιβάλλοντας ταυτόχρονα μεγάλες περιόδους σιωπής στα μέλη τους. Την πιστή εφαρμογή στον κανόνα την συνεχίζουν και οι διάδοχοι του Ροβέρτου, προεξέχοντος του Αγίου Βερνάρδου του Κλαιρβώ, με αποτέλεσμα την εξάπλωση του Τάγματος σε όλη την Ευρώπη. Με την αδιάκοπη εργασία τους στην ανάπτυξη μεθόδων καλλιέργειας, οι μοναχοί επιδρούν θετικά στην οικονομική πρόοδο και με τον χαρακτηριστικά όμορφο, αλλά και λιτό αρχιτεκτονικό τους ρυθμό στην κατασκευή των ναών, γίνονται παράδειγμα για την κατασκευή πολλών καθεδρικών στις πόλεις της Ευρώπης. Φτάνουν στο απόγειο της δόξας τους περίπου τον 12ο αιώνα με καταγεγραμμένα 350 μοναστήρια

Η συνέχεια
----------

Αποτέλεσμα της πειθαρχημένης και αδιάκοπης εργασίας των μοναχών ήταν η συσσώρευση πλούτου στα μοναστήρια. Ταυτόχρονα όμως επήλθε και χαλαρότητα των κανόνων, διότι λόγω της μεγάλης εξάπλωσης του Τάγματος στην Ευρώπη, με τα μέσα της εποχής δεν ήταν δυνατόν να πραγματοποιούνται οι ετήσιες σύνοδοι–επιθεωρήσεις (γεγονός που προβλεπόταν στον Κανόνα του Τάγματος). Η χαλαρότητα αυτή, αλλά και η Μεταρρύθμιση, έφεραν αλλαγές στον θρησκευτικό κόσμο με αποτέλεσμα αποσχίσεις μοναχών και δημιουργία νέων αδελφοτήτων. Η κυριότερη απόσχιση είναι αυτή των Τραπιστών.
Σήμερα μονές του Τάγματος υπάρχουν σε όλο τον κόσμο και παρατηρείται μεγάλη εξάπλωση των κοινοτήτων στην Αφρική και την Ασία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  
Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα (1988). «Τόμος 34, σελίδα 41,». *Κιστερκιανοί*. Αθήνα: Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος. σελ. 477.
2. ↑  
Encyclopædia Britannica. «Cistercian».
3. ↑  .
Catholic Encyclopedia. «Cistercian, The formation (1098-1134)».
4. ↑  
Catholic Encyclopedia. «Cistercian, The restoration (after 1790)».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τάγμα των Κιστερκιανών** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 133609618
* LCCN: n81025943
* ISNI: 0000 0001 2287 7426
* GND: 1008453-8
* SELIBR: 231396
* SUDOC: 026416115
* BNF: cb11866718c (data)
* HDS: 011712
* NDL: 01024648
* NKC: ko2002148860

 |

 |
O **Δημήτριος Στέργιος Λάλας** ήταν σημαντικός Έλληνας συνθέτης και μουσικός.

Βιογραφία
---------

Εγεννήθη το 1844 ή το 1848 στο Μαγκάρεβο, τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία (νυν Σκόπια).   Σπούδασε στο Μοναστήρι, στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα και αργότερα τα έτη 1868-70 στο Πανεπιστήμιο Μουσικής και Παραστατικών Τεχνών στο Μόναχο.  Το 1870 γνώρισε τον μεγάλο Γερμανό συνθέτη Ρίχαρντ Βάγκνερ, ενώ το 1876 έγινε μαθητής και συνεργάτης του.  

Σε σύντομο χρονικό διάστημα, έγινε διευθυντής ορχήστρας στο Σάλτσμπουργκ, ενώ στο Πρέσμπουργκ έγινε ο αντικαταστάτης του μαέστρου Χανς Ρίχτερ σε μια συναυλία έργων του Βάγκνερ, στην οποία παρευρέθει και ο ίδιος ο Βάγκνερ.   Το 1877-1881 δίδαξε μουσική στη Χάλκη και αργότερα εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ήταν δάσκαλος του Αιμίλιου Ριάδη.  

Έκανε παρέα με Μακεδόνες, με τους οποίους συνεργάστηκε και οργάνωσαν τη « *Μακεδονική Άμυνα* » στα τέλη του 1902. Τοπικές επιτροπές της τελευταίας έκανα την εμφάνισή τους σε πόλεις και χωριά της Μακεδονίας, προετοιμάζοντας τους κατοίκους αυτών για τον επερχόμενο Μακεδονικό Αγώνα.  Κάποια στιγμή, πριν το 1906, ο Λάλας συνέθεσε ένα μουσικό έργο για τον Μακεδονικό Αγώνα, με τίτλο « *Μακεδονικός Παιάν* ».  

Απεβίωσε από χολέρα το έτος 1911 στο Μοναστήρι, ενώ τα έργα του εξαφανίστηκαν το 1927.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  Stoukas, Michalis (20 Απριλίου 2019). «Δημήτριος Λάλλας (1844 - 1911): Ένας μεγάλος Μακεδόνας συνθέτης και πατριώτης». Proto Thema.
2. 1 2 3 4  Sagiaxis, G. Th. (26 Φεβρουαρίου 2012). «Δημήτριος Στ. Λάλλας - Εξαίρετος συνθέτης και πιανίστας με καταγωγή από το Μεγάροβο Πελαγονίας».
3. ↑  Samson, Jim (2013). *Music in the Balkans*. BRILL. σελ. 322. ISBN 978-9004250383.
Άλμπρεχτ Ντύρερ, Παναγία Δεομένη
Δεομένη, του Giovanni Battista Salvi da Sassoferrato
**Δεομένη** ονομάζεται εικονογραφικό θέμα της Θεοτόκου η οποία απεικονίζεται αυτοτελώς.

Προέλευση εικονογραφικού θέματος
--------------------------------

Στις κατακόμβες πρωτοεμφανίζεται το θέμα ως σύμβολο της δεομένης ψυχής. Αναλογοι τύποι υπάρχουν στην μινωική εποχή.

Τρόποι απεικόνισης
------------------

Η Δεοεμένη Παναγία απεικονίζεται όρθια, κατ΄ενώπιον με υψωμένα πλάγια τα χέρια σε δεητική στάση. Φορώντας το μαφόριο από το κεφάλι και κάτω από αυτό το οράριο με τα δύο άκρα αυτού κρεμασμένα μπροστά. Δεομένη απεικονίζεται και πλάγια σε παραστάσεις της Αναλήψεως από την παλαιοχριστιανική εποχή ήδη. Στραμένη πλαγίως προς τον Χριστό ιστορείται κυρίως στις παραστάσεις της λεγόμενης Δεήσεως εκπροσοπώντας την Εκκλησία και τους πιστούς.
Ολόσωμη και κατ' ενώπιον εικονίζεται και κατ' ενώπιον με τα χέρια υψωμένα έναντι αλλήλων, όχι όμως πλάγια, αλλά μπροστά στο στήθος με τις παλάμες στραμένες προς τα έξω. Είναι μια διπλή χειρονομία της Δεομένης και συνιστά τον τύπο της *Ευχής* ή της *οξείας (ισχυράς)παρεμβολής* της Παναγίας. Τα χέρια της είναι ισοϋψή. Άλλοτε εικονίζεται στραμμένη δεξιά με το κεφάλι της να κάνει κίνηση νεύματος, με τοι αριστερό χέρι μπροστά στο στήθος της σε στάση δέησης, ενώ με το δεξί κρατάει μεγάλο ειλητάριο με την επιγραφή της ικεσίας της προς τον Χριστό. Άλλοτε η Παναγία προσάγει προς τον Υιό της κάποιον πιστό ή δωρητή.

Απεικονίσεις στους ναούς
------------------------

Η Δεομένη εικονίζεται στον τρούλλο των ναών (σκηνή Αναλήψεως του Χριστού), στους πλάγιους τοίχους και στην κόγχη του Ιερού Βήματος.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Δεομένη** |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κωνσταντίνος Καλοκύρης, Η Θεοτόκος εις την εικονογραφίαν ανατολής και δύσεως, εκδ.Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, Θεσσαλονίκη, 1972, σελ.53
2. ↑  Κωνσταντίνος Καλοκύρης, Η Θεοτόκος εις την εικονογραφίαν ανατολής και δύσεως, εκδ.Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, Θεσσαλονίκη, 1972, σελ.53-54
3. ↑  Κωνσταντίνος Καλοκύρης, Η Θεοτόκος εις την εικονογραφίαν ανατολής και δύσεως, εκδ.Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, Θεσσαλονίκη, 1972, σελ.55
4. ↑  Κωνσταντίνος Καλοκύρης, Η Θεοτόκος εις την εικονογραφίαν ανατολής και δύσεως, εκδ.Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, Θεσσαλονίκη, 1972, σελ.54

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Καλοκύρης, Η Θεοτόκος εις την εικονογραφίαν ανατολής και δύσεως, εκδ.Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, Θεσσαλονίκη, 1972
Κρατήρας του Δερβενίου, ύψος: 90,5 εκ. στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης.
Στο σημερινό Δερβένι (αρχαία Λητή) βρέθηκε ο μόνος πάπυρος στην Ελλάδα, γνωστός ως Πάπυρος του Δερβενίου, ίσως ο αρχαιότερος ελληνικός πάπυρος (μέσα 4ου αι. π. Χ.) 
Το **Δερβένι** είναι τοποθεσία μεταξύ της Ευκαρπίας και των Λαγυνών, σε απόσταση περίπου δέκα χιλιομέτρων στα βορειοανατολικά της Θεσσαλονίκης. Στο Δερβένι ευρίσκεται αρχαιολογικός τόπος, εντός του οποίου μια νεκρόπολη ανασκάφηκε, μέρος νεκροταφείου της αρχαίας πόλης της Λητής. Αρχαιολογικά ευρήματα αξίας ανασκάφηκαν στη συγκεκριμένη τοποθεσία, συμπεριλαμβανομένων του παπύρου του Δερβενίου και του κρατήρα του Δερβενίου.

Μακεδονικοί Τάφοι Δερβενίου
---------------------------

Ένας αρχαίος δρόμος μήκους 15 μέτρων οδηγεί στον διθάλαμο μακεδονικό τάφο με την μνημειακή ιωνική πρόσοψη. Το ταφικό μνημείο της Θεσσαλονίκης (τέλος 4ου - αρχές 3ου αι. π.Χ.) ταυτισμένο με την αρχαία Λητή, μία από τις σπουδαιότερες πόλεις του μακεδονικού βασιλείου. Ο μακεδονικός τάφος εντοπίστηκε το 1910 και είναι γνωστός ως «τάφος του Μακρίδη Μπέη», από το όνομα του πρώτου ανασκαφέα, Έλληνα αρχαιολόγου Θεόδωρου Μακρίδη. Ο Μακεδονικός Τάφος Δερβενίου είναι πλήρως αποκατεστημένος, μετά τις εργασίες που διήρκεσαν τέσσερα χρόνια, και σήμερα είναι επισκέψιμος.

Ακόμη στην ίδια περιοχή ήλθαν στο φως έξι κιβωτιόσχημοι τάφοι, ένας λακκοειδής και ένας μονοθάλαμος μακεδονικού τύπου. Η αποκάλυψη των πλούσια κτερισμένων αυτών τάφων, άμεσα συσχετιζόμενων με την αρχαία μυγδονική πόλη της Λητής, αποτέλεσε σταθμό για την αρχαιολογική έρευνα της αρχαίας Μακεδονίας και εμπλούτισε τις γνώσεις για τα εργαστήρια τορευτικής στο μακεδονικό χώρο. Στην ίδια θέση, το 1997, ανασκάφηκε ένας διθάλαμος μακεδονικός τάφος (συμβατικά τάφος ΙΙΙ), κτισμένος σε όρυγμα, λαξευμένο στον φυσικό βράχο. Ο τάφος είναι επισκέψιμος. Μεταξύ των μακεδονικών τάφων Γ και ΙΙΙ τον Φεβρουάριο του 1986 αποκαλύφθηκε ένας λαξευτός μονοθάλαμος καμαροσκεπής τάφος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Η τοποθεσία του Δερβενίου στο wikimapia
2. ↑  Betegh, Gábor (19 Νοεμβρίου 2007). *The Derveni Papyrus: Cosmology, Theology and Interpretation*. Cambridge University Press. σελ. 56. ISBN 978-0-521-04739-5. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2012.
3. ↑  Σπουδαίο μακεδονικό ταφικό μνημείο - 16.12.2016 εφημερίδα *Η Καθημερινή*
4. ↑  «Υπουργείο Πολιτισμού - Mακεδονικός τάφος Μακρίδη Μπέη». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιανουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2019.

Συντεταγμένες: 40°43′13″N 22°58′17.2″E﻿ / ﻿40.72028°N 22.971444°E﻿ / 40.72028; 22.971444
Ο **Δημήτριος Βασιλειάδης** (3 Ιουνίου 1939 - 1 Μαΐου 2016), ήταν Έλληνας οικονομολόγος, πολιτικός και συγγραφέας, ο οποίος υπηρέτησε ως Νομάρχης Πιερίας από το 1987 ως το 1989.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στα Ποταμούδια, μια καπνεργατική γειτονιά της Καβάλας.
Τελείωσε το οικονομικό γυμνάσιο της πόλης του και αμέσως μετά πήρε το δρόμο -όπως δεκάδες χιλιάδες έλληνες- για τη Γερμανία και εν συνεχεία για τις ΗΠΑ, όπου και διέμεινε για δύο χρόνια, κυνηγώντας ένα καλύτερο μέλλον.
Αφού περιπλανήθηκε και σε άλλες χώρες, επέστρεψε στην πατρίδα του και υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία.
Αμέσως μετά ξαναπήρε το δρόμο της ξενιτιάς και εγκαταστάθηκε αυτή τη φορά στη Σουηδία όπου παράλληλα εργαζόμενος σπούδασε πολιτική οικονομία και οικονομική γεωγραφία (αμφότερα σε επίπεδο masters) στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης.
Η δικτατορία του 1967 τον βρήκε στη Σουηδία, όπου και ηγήθηκε του αντιδικτατορικού αγώνα.
Επέστρεψε στην Ελλάδα αμέσως μετά την πτώση της δικτατορίας και εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου ασχολήθηκε με διάφορα ελεύθερα επαγγέλματα (διατηρούσε γραφείο τουρισμού τη δεκαετία του ' 80).
Την περίοδο 1987-1989 διατέλεσε νομάρχης Πιερίας και το 1990-1991, γενικός γραμματέας του Δήμου Καλαμαριάς.
Ασχολήθηκε με την συγγραφή μυθιστορημάτων, διηγημάτων και παιδικών βιβλίων, εκ των οποίων τα πιο γνωστά του είναι τα "Έγκλημα στο Κέλυφως" (αστυνομικό μυθιστόρημα), "Σελειπονούς", "Περιμένοντας Τον Τζακ" και το "Ένας αλλιώτικος κόσμος: Ταξίδι στο Σινσινάτι". 
Ήταν παντρεμένος από το 1979 με την Μαρία Παυλίδου - Βασιλειάδου, και απέκτησαν δυο παιδιά, την Ελπίδα Νικολέτα και τον Νίκο.

Πηγές
-----

* Βιογραφικά στοιχεία

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τριήμερη απεργία πείνας για το κατοχικό δάνειο[*νεκρός σύνδεσμος*], aftodioikisi.gr, 17-12-2014.
2. 1 2  Τοποθετήσεις νομαρχών, Ολύμπιο Βήμα, 17-6-1987, σελ. 1.
3. ↑
Ο **Σύλλογος προς Διάδοσιν της Εθνικής Μουσικής** ιδρύθηκε το 1929 από τον Σίμωνα Καρά με σκοπό, όπως προκύπτει και από την επωνυμία του, να καταγράψει και να διαδώσει την εθνική ελληνική μουσική, όπως την αντιλαμβανόταν ο ιδρυτής του. Ο σύλλογος εστιάστηκε τόσο στη δημοτικη μουσική, όσο και στους εκκλησιαστικούς ύμνους, τη βυζαντινή μουσική.

Η ελληνική μουσική δεν είχε ικανοποιητική θεωρητική επιστημονική υποδομή, ούτε ολοκληρωμένο τρόπο γραφής (σημειογραφία). Τα θεωρητικά βιβλία δεν έδιναν ικανοποιητικές απαντήσεις σε όλες τις απορίες των μουσικών εκτελεστών. Από τις εκκλησιαστικές ακολουθίες ένα μέρος μόνο είχε γραφεί μουσικά αλλά και αυτές όχι με ολοκληρωμένο τρόπο. Από τα τραγούδια ελάχιστα μόνο είχαν γραφεί με τη βυζαντινή μουσική σημειογραφία (η οποία μπορεί να αποδώσει πιστά τη μελωδία τους), αλλά και αυτά επίσης δεν ήταν γραμμένα πλήρως.

Το κενό αυτό θέλησε να συμπληρώσει ο Σίμων Καράς, ο οποίος με την ίδρυση του Συλλόγου διέθεσε όλη τη ζωή του στην έρευνα της ελληνικής μουσικής. Πηγές της έρευνάς του αποτέλεσαν τα μουσικά χειρόγραφα (βιβλιοθηκών Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, Αγίου Όρους, Πετρουπόλεως, Παρισίων κλπ.), τα ιστορικά, θεωρητικά και λαογραφικά βιβλία και άλλα στοιχεία και η ζωντανή παράδοση από τα δημοτικά τραγούδια και τους εκκλησιαστικούς ύμνους. Στα πλαίσια της πραγμάτωσης των σκοπών του συλλόγου ο Καράς ίδρυσε μουσικη σχολή, στην οποία η μαθητεία ήταν δωρεάν, καθώς και δύο χορωδίες, μια εκκλησιαστική και την *Μεικτή Χορωδία Εθνικών Τραγουδιών*', και τέλος χορευτική ομάδα. 

Ο σύλλογος στα πρώτα του βήματα στηρίχτηκε από την Εύα Πάλμερ-Σικελιανού, μαθήτρια και συνεργάτρια του Καρά. Το 1930 ο σύλλογος αναγνωρίστηκε ως «Σωματείο μη Κερδοσκοπικού Χαρακτήρα» και το 1957 η σχολή του αναγνωριστηκε επίσημα ως Σχολή Εθνικής Μουσικής. Από τις 29 Μαΐου 1932 ο Σύλλογος ξεκίνησε το ετήσιο δημόσιο μνημόσυνο για την άλωση της Κωνσταντινούπολης με βυζαντινό τελετουργικό, παράδοση που συνεχίζεται.

Το 2009, δέκα χρόνια μετά το θάνατο του Καρά, η χήρα και στενή συνεργάτιδα του Αγγελική Καρά ίδρυσε τοΚέντρο Ερεύνης και Προβολής της Εθνικής Μουσικής ως συνέχεια του Συλλόγου. Δώρισε στο Κέντρο το αρχείο του Καρά καθώς και το σπίτι τους στον Λόφο του Στρέφη για να στεγαστούν οι δραστηριότητες του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Διονυσοπουλος, Νίκος (1999). «Σίμων Καράς - Ο τελευταίος των μεγάλων δασκάλων του Γένους, ο τελευταίος των Βυζαντινών». *Δίφωνο*. .
2. ↑  Σπυρίδης, Χαράλαμπος. «Σίμων Καράς – 10 Χρόνια από τον θάνατόν του ( Παιδευτική και παιδαγωγική η σημασία του συνόλου έργου και της ζωής του Σίμωνος Καρά) Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine.» Επέτειοι. Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Αθήνα. 12 Νοεμβρίου 2008. 
Διάλεξη.
3. ↑  Καραντζή, Νεκταρία (2 Ιουνίου 2003). «Σίμων Καράς». musicheaven,gr.
4. ↑  Γκιώνης, Δημήτρης (30 Μαΐου 2009). «Πληρώνεται το καθήκον;». *Ελευθεροτυπία*. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Επίσημη ιστοσελίδα του Κέντρου Ερεύνης και Προβολής της Εθνικής Μουσικής
Ο **Σύλλογος Μηχανημάτων Υπολογισμού** - **ACM** (*αγγλι.* Association for Computing Machinery) είναι μια παγκόσμια κοινότητα που ειδικεύεται στην πληροφορική. Ιδρύθηκε το 1947 και αποτελεί τη μεγαλύτερη ερευνητική και εκπαιδευτική κοινότητα πληροφορικής. Είναι μια μη-κερδοσκοπική οργάνωση που προσφέρει επι πληρωμή συμμετοχή. Ο σύλλογος έχει την βάση του στη Νέα Υόρκη.  

Η **ACM** μαζί με την IEEE αποτελούν τις μεγαλύτερες κοινότητες που ασχολούνται με ακαδημαϊκά θέματα και ζητήματα στο τομέα της πληροφορικής. Εν αντιθέσει με την IEEE η ACM ασχολείται αποκλειστικά με τον τομέα της πληροφορικής.

Δραστηριότητες
--------------

Ο σύλλογος χωρίζεται σε 171 τοπικά τμήματα και 37 τμήματα ειδικού ενδιαφέροντος (Special Interest Groups, **SIGs**). Μέσω των τμημάτων εκτελούνται οι περισσότερες δραστηριότητες. Παράλληλα με τα τμήματα του συλλόγου υπάρχουν και παραπάνω απο 500 φοιτητικά τμήματα. Το πρώτο φοιτητικό τμήμα ιδρύθηκε το 1961 στο Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα.

Ελληνική Παρουσία
-----------------

Στην Ελλάδα η ACM δραστηριοποιείται μέσω των παραρτημάτων. Το μοναδικό επαγγελματικό παράρτημα βρίσκεται στην Αθήνα.  

Υπάρχουν και φοιτητικά παραρτήματα με έδρες δημόσια πανεπιστήμια.  

Τα δημόσια πανεπιστήμια με ενεργό παράρτημα είναι:

* Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
* Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου

Αναφορές
--------

1. ↑  «ACM web portal». Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2015.
2. ↑  «ACM SIGs». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιουλίου 2010. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2015.
3. ↑  «ACM Student Chapters». Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2015.
4. ↑  «AUTh student chapter». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Ιουνίου 2020. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2015.
5. ↑  «UoP student chapter». Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2015.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 133611413
* LCCN: n78096869
* ISNI: 0000 0001 2153 4974
* GND: 1222-1
* SUDOC: 029253195
* BNF: cb120919241 (data)
* BIBSYS: 90608209
* NLA: 35754645
* NDL: 00275766
* NKC: nlk20050161926
* CiNii: DA00190868

 |

 |
Ο **συμπεριφορικός καταποντισμός** ή **συμπεριφορική κατάπτωση** είναι όρος που επινοήθηκε από τον ηθολόγο John B. Calhoun για να περιγράψει την κατάρρευση της συμπεριφοράς που μπορεί να προκύψει από τον υπερπληθυσμό. Ο όρος και η έννοια προέρχονται από μια σειρά πειραμάτων υπερπληθυσμού που δεξήγαγε ο Calhoun με καστανούς αρουραίους της Νορβηγίας (*Rattus norvegicus*) στην περίοδο 1958- 1962. Στα πειράματα, ο Calhoun και οι ερευνητές του δημιούργησαν μια σειρά από ουτοπίες αρουραίων, δηλαδή κλειστούς χώρους στους οποίους οι αρουραίοι είχαν απεριόριστη πρόσβαση σε τροφή και νερό, επιτρέποντας την απεριόριστη αύξηση του πληθυσμού. Ο Calhoun επινόησε τον όρο συμπεριφορικός καταποντισμός την 1η Φεβρουαρίου, σε Έκθεση του 1962 σε άρθρο με τίτλο «Πυκνότητα πληθυσμού και κοινωνική παθολογία» στο *Scientific American* για το πείραμα με τους αρουραίους. Αργότερα έκανε παρόμοια πειράματα σε ποντίκια, από το 1968 έως το 1972, καταλήγοντας πάντα στο ίδιο αποτέλεσμα. Στα πειράματα στα οποία αναπτύχθηκε συμπεριφορικός καταποντισμός, η βρεφική θνησιμότητα έφτασε το 96% μεταξύ των πλέον αποπροσανατολισμένων ομάδων του πληθυσμού. Η δουλειά του Calhoun χρησιμοποιήθηκε ως ζωικό μοντέλο κοινωνικής κατάρρευσης και η μελέτη του έγινε σημαντική για την αστική κοινωνιολογία και την ψυχολογία γενικότερα. Ο Calhoun αποσύρθηκε από το National Institute of Mental Health το 1984, αλλά συνέχισε να διερευνά το θέμα μέχρι τον θάνατό του στις 7 Σεπτεμβρίου 1995.

Παραπομπές-σημειώσεις
---------------------

1. ↑  Hall, Edward, T. (1966). *The Hidden Dimension: An Anthropologist Examines Humans' Use of Space in Public and in Private*. Anchor Books. σελ. 25. ASIN B0006BNQW2.
2. ↑  «Population Density and Social Pathology» (PDF). *Scientific American*. Ανακτήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2015.
3. ↑  Calhoun, John B. (1962). «Population density and social pathology». *Scientific American* **206** (3): 139–148. PMID 13875732. .
4. ↑  Calhoun, J. B. (1970). «Population density and social pathology». *California Medicine* **113** (5): 54. PMID 18730425.
5. ↑  Hock, Roger R. (2004). *Forty Studies that Changed Psychology : Explorations into the History of Psychological Research (5th Edition)*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή. Prentice Hall. ISBN 978-0-13-114729-4.
6. ↑  NLM Announces the Public Release of the Papers of John B. Calhoun, U.S. National Library of Medicine, 2013-10-13.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Fessenden, Marissa 2015, How 1960s Mouse Utopias Led to Grim Predictions for Future of Humanity, *Smisthonian Magazine*.
* What Humans Can Learn From Calhoun's Rodent Utopia, *Victor*.
Συντεταγμένες: 32°47′47.76″N 35°32′8.58″E﻿ / ﻿32.7966000°N 35.5357167°E﻿ / 32.7966000; 35.5357167

Πανοραμική άποψη της σημερινής πόλης
Η **Τιβεριάδα** (εβραϊκά: טְבֶרְיָה‬, *Tverya*, (audio) (βοήθεια·πολυμέσα); αραβικά: طبرية‎, *Ṭabariyyah*) είναι πόλη στις δυτικές όχθες της θάλασσας της Γαλιλαίας (η οποία είναι γνωστή και ως λίμνη Τιβεριάδα), στο βόρειο Ισραήλ. Κτισμένη σε υψόμετρο 200 μέτρων κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας είναι η πόλη του Ισραήλ κτισμένη σε χαμηλότερο υψόμετρο. Η πόλη το 2009 υπολογίζεται ότι είχε 41.300 κατοίκους. Η πόλη πήρε το όνομά της από το Ρωμαίο Αυτοκράτορα Τιβέριο, ο οποίος βρισκόταν στην εξουσία την εποχή που ιδρύθηκε η πόλη.

Ιστορία
-------

Η πόλη ιδρύθηκε περίπου 18 μ.Χ. από τον Ηρώδη Αντίπα και την έκανε πρωτεύουσα της Γαλιλαίας. Η πόλη αναπτύχθηκε γύρω από 17 θερμές πηγές, οι οποίες ήταν γνωστό ότι είχαν θεραπευτικές ιδιότητες. Η πόλη κατά το 2ο αιώνα μ.Χ. μετατράπηκε σε σημαντικό κέντρο της εβραϊκής παράδοσης, μετά την απομάκρυνση των Εβραίων από την Ιερουσαλήμ. Στη πόλη μετακινήθηκε το Σανχεντρίν (εβραϊκό δικαστήριο), όπου και παρέμεινε μέχρι τους πρώτους βυζαντινούς χρόνους. Η πόλη κατακτήθηκε από τους Άραβες το 634 μ.Χ. Η πόλη κατακτήθηκε από τους Σταυροφόρους το 1099 και οι Άραβες την ανακατέλαβαν με τον Σαλαντίν το 1187. Ο φιλόσοφος Μαϊμωνίδης τάφηκε στη Τιβεριάδα το 1204. Η σημασία της μειώθηκε όταν οι Άραβες επέλεξαν τη Σαφέντ για πρωτεύουσα της Γαλιλαίας. Η πόλη καταστράφηκε από σεισμό το 1837 και στη συνέχεια ανοικοδομήθηκε ως εβραϊκός αγροτικός οικισμός. Το 1948 ο αραβικός πληθυσμός της πόλης απομακρύνθηκε από αυτή με τη δική του θέληση ύστερα από επίθεση των ισραηλινών δυνάμεων.

Σήμερα
------

Η πόλη σήμερα είναι σημαντικός τουριστικός προορισμός στο Ισραήλ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Šnatôn statîstî le-Yisra'el». (πολλαπλές γλώσσες) *Statistical Yearbook for Israel*. Κεντρικό Γραφείο Στατιστικής του Ισραήλ. Ανακτήθηκε στις 3  Μαΐου 2020.
2. ↑  «Table 3 - Population of Localities Numbering Above 2,000 Residents and Other Rural Population» (PDF). Israel Central Bureau of Statistics. 30 Ιουνίου 2010. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2010.
3. ↑  Jewish Encyclopedia
4. ↑  Health and Wellness Tourism: Spas and Hot Springs, Patricia Erfurt-Cooper and Malcom Cooper
5. ↑  Tiberias *Encyclopædia Britannica*
6. ↑  Tiberias Αρχειοθετήθηκε 2014-04-18 στο Wayback Machine. www.goisrael.com

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τιβεριάδα** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 141911949
* LCCN: n82032212
* GND: 4361435-8
* SUDOC: 134434021
* BNF: cb13735580g (data)

 |

 |
Το **Καμαμπέρ** (γαλλικά: *Camembert*) είναι χωριό του Νομού Ορν (Orne) της Νορμανδίας στη Βορειοδυτική Γαλλία. Είναι γνωστό από την παρασκευή του ομώνυμου τυριού. Το χωριό αποκαλείται "το μεγαλύτερο μικρό χωριό της Γαλλίας" καθώς το μικρό κέντρο του περιλαμβάνει μόνο το Μουσείο Τυριού (σε σχήμα τυριού Καμαμπέρ), το Δημαρχείο, την εκκλησία της Αγίας Άννας (προστάτιδας του χωριού), το Μουσείο "Ferme Président", το Μπεμονσέλ (Beamoncel, το σπίτι στο οποίο ζούσε η Μαρί Αρέλ - Marie Harel, δημιουργός του τυριού Καμαμπέρ το 1791) και τρία ακόμη σπίτια. Τα υπόλοιπα σπίτια του χωριού είναι διεσπαρμένα σε λοφώδη έκταση 10 χλμ2. 
Το χωριό βρίσκεται πολύ κοντά στις όχθες του ποταμού Βιέτ (Viette), στον οποίο υπάρχουν πέστροφες.

Το χωριό φαίνεται να δημιουργήθηκε την εποχή της Νορμανδικής απόβασης στην Αγγλία, γύρω στο 1066. Κάποιος ονόματι Μαμπέρ (Mambert), Φραγκικής καταγωγής, απέκτησε εκεί μεγάλη έκταση γης, η οποία σύντομα έγινε γνωστή ως "Champ de Mambert" (το κτήμα του Μαμπέρ), όνομα που έφερε κατά το Μεσαίωνα. Τα εκκλησιαστικά αρχεία του 16ου αιώνα αναφέρουν το χωριό με την επωνυμία "Campo Mauberti", ονομασία που με την πάροδο του χρόνου εξελίχθηκε στο σημερινό όνομα "Καμαμπέρ". Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή (2007), είναι 217 κάτοικοι. Απέχει 4 χιλ. από το Βιμουτιέ, 22 χλμ από το Αρζαντάν, 50 χλμ. από την Καν και 160 χλμ. από το Παρίσι.

Κάθε Απρίλιο διεξάγεται το ποδηλατικό τουρνουά "Paris–Camembert Trophée Lepetit" ή "Paris–Camembert Lepetit". Η διαδρομή έχει μήκος 200 χιλιόμετρα, εκκίνηση δίνεται από το Μανιανβίλ (Magnanville) κοντά στο Παρίσι, ενώ ο τερματισμός γίνεται στο Βιμουτιέ.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Καμαμπέρ (Ορν)** |

1. ↑  «Base officielle des codes postaux» La Poste. 1  Οκτωβρίου 2018.
2. ↑  (Γαλλικά) *Code INSEE*.
3. ↑  «Populations légales 2020» Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών. 29  Δεκεμβρίου 2022.
4. ↑  *répertoire géographique des communes*. Institut national de l'information géographique et forestière. Ανακτήθηκε στις 26  Οκτωβρίου 2015.
5. ↑  «Επίσημη ιστοσελίδα Camembert-France». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Μαΐου 2011. Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2010.
6. ↑  INSEE

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* BNF: cb15268006f (data)

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Γαλλία
 |

 |

Συντεταγμένες: 48°53′38″N 0°10′42″E﻿ / ﻿48.89389°N 0.17833°E﻿ / 48.89389; 0.17833
Ο **Δημήτριος Βαρδουνιώτης** (1847-1924) ήταν Έλληνας νομικός, δημοσιογράφος, ποιητής και ιστορικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1847 στο Άργος, και καταγόταν από φτωχή οικογένεια. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στην πατρίδα του μέχρι το τέλος της ζωής του. Ασχολήθηκε επίσης με το συγγραφικό έργο και ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Συλλόγου Αργείων «Ο Δαναός». Αποχώρησε από τον σύλλογο το 1900 όταν διαφώνησε για την τακτική του συλλόγου με τον τότε πρόεδρο του Χρήστο Παπαοικονόμου. Θέλοντας λοιπόν να ενημερώσει το κοινό για την ιστορία του Άργους, ίδρυσε τον «Λαϊκό Σύλλογο Ίναχο», χωρίς όμως να έχει επιτυχία. Πραγματοποιούσε διάφορες εκδηλώσεις και εκδρομές σε διάφορες περιοχές της Πελοποννήσου. Ασχολήθηκε με την πολιτική, και την περίοδο 1883-1887 διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος Άργους. Τότε ήταν οπαδός του Θεοδώρου Δηλιγιάννη. Αργότερα όμως, έγινε υποστηρικτής του Χαριλάου Τρικούπη. Παράλληλα, την περίοδο 1885-1889 αρθρογραφούσε στην εφημερίδα «Άργος» του Σπήλιου Καλμούχου. Βασικό του έργο υπήρξε η μονογραφία του για την κατά το 1822 εκστρατεία και καταστροφή του Μαχμούτ-πασά Δράμαλη. Κατά την διάρκεια του Κινήματος του Γουδίου και στη συνέχεια, ανήκε στους μετριοπαθείς αντιβενιζελικούς. Αργότερα όμως, όταν ξέσπασε η ένταση μεταξύ Ελευθερίου Βενιζέλου και του βασιλιά Κωνσταντίνου τάχθηκε με τους αντιβενιζελικούς και έτσι τον Φεβρουάριο του 1918 εξορίστηκε στην Μυτιλήνη. Πέθανε το 1924 στο Άργος.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Συγγραφέας:Δημήτριος Βαρδουνιώτης** |

1. ↑  Βαρδουνιώτης, Δημήτριος Γ. (1913). *Η καταστροφή του Δράμαλη*. Τρίπολη Πελοποννήσου: Εφημερίδα "Μορέας".
2. ↑  «Βαρδουνιώτης Δημήτριος (1847-1924)». *argolikivivliothiki.gr*. Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας και Πολιτισμού. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουλίου 2017.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 226043
* **BiblioNet**: **135542**

 |

 |
Το **σύνδρομο Πλάμερ-Βίνσον** (αγγλικά: Plummer-Vinson) ή όπως αλλιώς ονομάζεται **σύνδρομο Πάτερσον-Μπράουν-Κέλι** (Patterson-Brown-Kelly) ή **σιδηροπενική δυσφαγία** παρουσιάζεται με την τριάδα συμπτωμάτων: δυσφαγία, γλωσσίτιδα και σιδηροπενική αναιμία.

Αίτια
-----

Τα αίτια του συνδρόμου είναι άγνωστα. Ωστόσο φαίνεται ότι γενετικοί παράγοντες και διατροφικές ανεπάρκειες παίζουν κάποιον ρόλο στην παθογένεσή του. Το σύνδομο είναι πιο συχνό στις γυναίκες, ιδιαίτερα της μέσης ηλικίας. Σε αυτές τις ασθενείς το ρίσκο για ανάπτυξη οισοφαγικού καρκινώματος εκ πλακωδών κυττάρων είναι αυξημένο.

Συμπτώματα
----------

Οι ασθενείς που πάσχουν από το σύνδρομο συχνά αναφέρουν αίσθημα καύσου στη γλώσσα και στον στοματικό βλεννογόνο. Επίσης οι γλωσσικές θηλές ατροφούν και έτσι η ραχιαία επιφάνεια της γλώσσας είναι λεία και γυαλιστερή. Επίσης έχουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης καρκινώματος.

Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν:

* Δυσφαγία (δυσχέρεια στην προώθηση τροφών μετά από φυσιολογική κατάποση)
* Πόνο
* Αδυναμία
* Οδυνοφαγία
* Ατροφική γλωσσίτιδα
* Γωνιακή χειλίτιδα
* Κοιλονυχία
* Σπληνομεγαλία

Διάγνωση
--------

Η αξονική τομογραφία με σκιαγραφικό ή η οισοφαγογαστροσπόπηση του ανώτερου πεπτικού μπορεί να αποκαλύψει το οισοφαγικό πλέγμα. Στη γενική εξέταση αίματος βλέπουμε υπόχρωμη μικροκυτταρική αναιμία που είναι σύμφωνη με σιδηροπενική αναιμία. Βιοψία του προσβεβλημένου βλεννογόνου δείχνει επιθηλιακή ατροφία και χρόνια υποβλεννογόνια φλεγμονή. Επίσης μπορεί να υπάρχει επιθηλιακή ατυπία ή δυσπλασία.

Θεραπεία και πρόγνωση
---------------------

Η θεραπεία αρχικά στοχεύει στην αποκατάσταση της σιδηροπενικής αναιμίας. Αυτό μπορεί να βελτιώσει τη δυσφαγία. Επίσης μπορούν να γίνουν διαστολές κατά τη διάρκεια ενδοσκοπήσεων. Οι ασθενείς συνήθως ανταποκρίνονται στη θεραπεία.

Επιπλοκές
---------

Κίνδυνος διάτρησης κατά τη διάρκεια των διαστολών και αυξημένος κίνδυνος ανάπτυξης καρκινώματος του οισοφάγου, της στοματικής κοιλότητας και του υποφάρυγγα.

Βιβλιογραφία
------------

* Novacek G (2006). "Plummer-Vinson syndrome". Orphanet J Rare Dis 1: 36. doi:10.1186/1750-1172-1-36. PMID 16978405. PMC 1586011. .

* Enomoto M, Kohmoto M, Arafa UA, et al. (2007). "Plummer-Vinson syndrome successfully treated by endoscopic dilatation". J. Gastroenterol. Hepatol. 22 (12): 2348–51. doi:10.1111/j.1440-1746.2006.03430.x. PMID 18031398.
* .
Η **Καμίλα Λιτσφίνκο** (πολωνικά: Kamila Lićwinko, το γένος **Στεπάνιουκ** [Stepaniuk]) (γενν. 22 Μαρτίου 1986) είναι Πολωνή πρώην αθλήτρια του στίβου, η οποία ειδικευόταν στο άλμα εις ύψος.

Καριέρα
-------

Οι ατομικές καλύτερές της επιδόσεις ήταν 1,99 μέτρο σε ανοιχτό στίβο (2013, 2015, 2016) και 2,02 μέτρα σε κλειστό στίβο (2015). Και οι δύο επιδόσεις είναι τρέχοντα πολωνικά εθνικά ρεκόρ. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου του 2014, σε ισοβαθμία με την Μαρία Κούχινα.

Το 2015, τερμάτισε 4η στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα με άλμα 1,99 μ. ισοφαρίζοντας το δικό της εθνικό ρεκόρ. Η Ρωσίδα Μαρία Κούχινα πήρε το χρυσό (2,01 μ.), η Κροάτισσα Μπλάνκα Βλάσιτς το αργυρό (2,01 μ.) και η συμπατριώτισσά της Κούχινα, Άννα Τσιτσέροβα, το χάλκινο (2,01 μ.).

Τον Μάρτιο του 2016, δεν μπόρεσε να διατηρήσει τον παγκόσμιο τίτλο της στον κλειστό στίβο, παίρνοντας το χάλκινο μετάλλιο, πίσω από την Αμερικανίδα Βάστι Κάνιγκχαμ (χρυσό) και την Ισπανίδα Ρουθ Μπεϊτία (αργυρό). Στις 18 Ιουνίου, η Λιτσφίνκο έκανε άλμα, που αποτελούσε κορυφαίο της χρονιάς, στο 1,99 μ. στο Στσέτσιν, πριν κάνει τρεις άκυρες προσπάθειας στα 2,01 μ.

Ως αρχηγός της πολωνικής ομάδας, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Ομαδικό Πρωτάθλημα Στίβου του 2021.

Προσωπική ζωή
-------------

Το 2013 παντρεύτηκε τον Μίχαου Λιτσφίνκο, ο οποίος ήταν και προπονητής της. Στις 12 Φεβρουαρίου 2015, της απονεμήθηκε ο Χρυσός Σταυρός της Αξίας από τον Πρόεδρο Μπρονίσουαφ Κομορόφσκι. Τον Φεβρουάριο του 2018 ανακοίνωσε την αναστολή της καριέρας της λόγω εγκυμοσύνης.

Κρατικά βραβεία
---------------

* **2015** Ribbon Χρυσός Σταυρός της Αξίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  *World Athletics Database*. 201422.
2. ↑  (Αγγλικά) *All-Athletics.com*. 140872. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2022.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 9  Ιανουαρίου 2022.
4. ↑  Kacper Suchecki, Tadeusz Kądziela (8 Μαρτίου 2014). «Kamila Lićwinko mistrzynią świata! "Poprosiłam sędziego o uznanie ex-aequo"». *sport.pl*. Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2018.
5. ↑  «Kamila Lićwinko zawiesza karierę z powodu ciąży». *interia.pl*. 22 Φεβρουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Καμίλα Λιτσφίνκο στην World Athletics
* Καμίλα Λιτσφίνκο στην Πολωνική Ομοσπονδία Στίβου (πολωνικά)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 315535778

 |

 |
Νόμισμα της Κίου
Η **Κίος** (σήμερα *Gemlik* στη τουρκική γλώσσα) ήταν αρχαία πόλη της Μικράς Ασίας.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Χτίστηκε από τους Μιλήσιους τον 8ο - 7ο αιώνα π.Χ. στις ακτές της Βιθυνίας, στον κόλπο της Προποντίδας. Αποτέλεσε ένα σπουδαίο εμπορικό κέντρο για πάρα πολλά χρόνια και η πόλη έμεινε γνωστή για την εξαιρετική δημοκρατική οργάνωσή της. Ο Αριστοτέλης στο βιβλίο του *Κιανών Πολιτεία* περιγράφει την πολιτική και οικονομική οργάνωση της πόλης, με έξυπνη οργάνωση της φορολογίας και του εμπορίου. Κατά την περίοδο 4ου - 3ου π.Χ. αιώνα η πόλη διέθετε στην κυκλοφορία νομίσματα που βρέθηκαν σε λιμάνια απομακρυσμένων χωρών και διασώζονται σήμερα σε πολλές συλλογές. Αργότερα ο Βιθυνός βασιλιάς Προυσίας Α΄ την μετονόμασε σε **Προυσιάδα**. Κατά την Ρωμαϊκή και Βυζαντική περίοδο συνέχισε την πολιτιστική παρουσία της στον τότε γνωστό κόσμο και ακόμη στα χέρια των Οθωμανών Τούρκων υπήρξε σπουδαίο λιμάνι ναυπήγησης του Οθωμανικού στόλου από έμπειρα χέρια Κιανών. 

Το 1919 η πόλη είχε περίπου 5000 κατοίκους εκ των οποίων 4620 Έλληνες, 242 Τούρκοι, 107 Αρμένιοι και 178 διάφοροι. Ύστερα από τη Μικρασιατική καταστροφή oι πρόσφυγες της Κίου ίδρυσαν την Παραλία Πιερίας και την Νέα Κίο στην Αργολίδα.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Σία Αναγνωστοπούλου, *Μικρά Ασία 19ος αι. - 1919: Οι Ελληνορθόδοξες κοινότητες. Από το Μιλλέτ των Ρωμιών στο Ελληνικό Έθνος*, Αθήνα, 1997. Βλ. πίνακας *Βιλαγιέτ Χιουνταβεντικιαρ σαντακ Προύσας: Καζας Γκεμλικ*. Σύμφωνα με την ίδια ερευνήτρια το 1906 οι Ρωμιοί της Κίου ήταν 6500.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* musesnet.gr
* Κίου μαρτυρία (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 235061899
* GND: 4103321-8

 |

 |
Ο **Δημήτριος Μπατσάκος** ήταν ένας φτωχός ιερέας, ο οποίος θέλησε να συμμετάσχει στα αγωνίσματα δρόμου κατά τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, το 1896.

Στην τοπική κοινωνία της Στερεάς Ελλάδας διεξάχθηκαν προκριματικοί αγώνες για την ανάδειξη των αθλητών που θα συμμετείχαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. Στα πλαίσια αυτών των προκριματικών αγώνων, νικητής αναδείχθηκε ο ιερέας Δημήτριος Μπατσάκος ..

Οι συντοπίτες του παπά-Δημήτρη με έρανο συγκέντρωσαν χρήματα και τα έδωσαν σε αυτόν, για να καλύψει τα έξοδα μεταβάσεως και παραμονής στην Αθήνα, ελπίζοντας ότι θα στεφόταν Ολυμπιονίκης. . 

Δυστυχώς, η οργανωτική επιτροπή των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων δεν δέχθηκε τη συμμετοχή του, παραπέμποντάς τον στην Ιερά Σύνοδο, για να λάβει άδεια. Η Ιερά Σύνοδος δεν του επέτρεψε να συμμετάσχει, οπότε αυτός αναγκάσθηκε να γυρίσει πεζός στο χωριό του. Πέραν της απογοητεύσεως από τη μη συμμετοχή του, ο παπα-Δημήτρης αντιμετώπισε πειθαρχική δίωξη ως "παρεκτραπείς"  .

Παραπομπές
----------

1. ↑   Καϊμακάμης Β. : Ειδικά θέματα Ολυμπιακών Αγώνων (2012), σ. 167
2. ↑   Καϊμακάμης Β. : Ειδικά θέματα Ολυμπιακών Αγώνων (2012), σ. 167
3. ↑   Καϊμακάμης Β. : Ειδικά θέματα Ολυμπιακών Αγώνων (2012), σ. 168

Βιβλιογραφία
------------

* Καϊμακάμης Βασίλειος: *Ειδικά θέματα Ολυμπιακών Αγώνων*, Θεσσαλονίκη 2012.
Η **δεντρογαλιά** (λέγεται και **ζαμενής**, επιστημονική ονομασία "τυρία η δάλειος", *Hierophis gemonensis*) είναι ανιοβόλο φίδι της οικογένειας κολουβρίδες της τάξης Λεπιδωτά.

Περιγραφή
---------

Φθάνει σε μήκος τα 120 εκ και έχει μικρό κεφάλι, χρώμα λαδί με μαύρα στίγματα στη ράχη του και άσπρο στην κοιλιά. Η ουρά του είναι πολύ λεπτή και φτάνει τα 30 εκ. Κατά τους φθινοπωρινούς και χειμερινούς μήνες. 

Δεντρογαλιά στον Εθνικό Δρυμό Σαμαριάς

Βιότοπος
--------

Ζει σε δάση και ξηρές περιοχές της νότιας Ευρώπης, της Μικράς Ασίας, της Δαλματίας και της Νοτιοδυτικής Ασίας. Ειδικότερα στην Ευρώπη, απαντάται στην Αλβανία, στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, στην Ιταλία, στο Μαυροβούνιο, στη Σλοβενία, στην Ελλάδα (σε νησιά όπως στην Κρήτη, την Εύβοια, στα Κύθηρα και στα Επτάνησα) και στην Κροατία.

Τροφή και επικινδυνότητα
------------------------

Η τροφή του περιλαμβάνει μικρά ερπετά και τρωκτικά αλλά και πτηνά. Ο ζαμενής δεν θεωρείται επικίνδυνο φίδι από την άποψη ότι δεν έχει δηλητήριο, ωστόσο μπορεί να επιτεθεί στον άνθρωπο εάν απειληθεί άμεσα, η αρπαχτεί.

Αναφορές
--------

* Λυμπεράκης, Π. & Ajtic, R. 2009 Η δεντρογαλιά στην Κόκκινη Λίστα των Ειδών, ανάκτηση 1-7-2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φωτογραφίες

Παραπομπές
----------

1. ↑  Συλλογικό έργο, Εγκυκλοπαίδεια. "2002", τ. 7 σελ. 104
2. ↑  Πληροφορίες για τη δεντρογαλιά Αρχειοθετήθηκε 2013-05-30 στο Wayback Machine. mani.org, ανάκτηση 1-7-2013.
Ο **Κιντέλ Ντεόν Γουντς** (*Qyntel Deon Woods*, γενν. 16 Φεβρουαρίου 1981) είναι Αμερικανός καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,03 μ. και αγωνίζεται τόσο ως σμολ φόργουορντ όσο και ως σούτινγκ γκαρντ.

Καριέρα
-------

Ο Κιντέλ Γουντς ξεκίνησε το μπάσκετ παίζοντας στη λυκειακή ομάδα του Λυκείου Κάρβερ. Στη συνέχεια, εισήχθη αρχικά στο πανεπιστήμιο Μόμπερλι Έρεα Κομιούνιτυ κι έπειτα στο Νόρθιστ Μισσισίπι Κομιούνιτυ Κόλετζ.

Το 2002, σε ηλικία 21 ετών, ο Γουντς υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς, στους οποίους αγωνίστηκε για δυόμιση χρόνια.

Τον Ιανουάριο του 2005, ο Γούντς μεαπήδησε στους Μαϊάμι Χιτ, στους οποίους παρέμεινε για λιγότερο από ένα χρόνο, καθώς στις 6 Δεκεμβρίου του 2005 μετεγγράφη στους Νιου Γιορκ Νικς.

Το 2007 είχε ένα σύντομο πέρασμα από τη Μπέικερσφιλντ Τζαμ, ενώ το καλοκαίρι του ίδιου έτους ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς. Με την ελληνική ομάδα υπέγραψε διετές συμβόλαιο, το οποίο ωστόσο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ μιας και το 2008 αφέθηκε ελεύθερος από την ομάδα.
Το 2008 μεταπήδησε στην ιταλική Φορτιτούντο Μπολόνια, στην οποία αγωνίστηκε για μία σεζόν.

Την τριετία 2009-2012 αγωνίστηκε στην Ασέκο Πρόκομ Γκντίνια της Πολωνίας, στην Κράσνιε Κριλία της Ρωσίας, τη Μακάμπι Χάιφα του Ισραήλ και την Ντίνπρο της Ουκρανίας.

Το καλοκαίρι του 2012, ο Κιντέλ Γούντς μετεγγράφη στην ισπανική Λαγκούν Άρο, ενώ στις 8 Ιουλίου του 2013 πήρε μεταγραφή στη Λε Μαν Σαρτ Μπασκέτ. Το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ο Γούντς αποχώρησε από τη γαλλική ομάδα χωρίς να έχει πραγματοποιήσει κάποια εμφάνιση με τη φανέλα της.

Πηγές
-----

* 






1. ↑  *RealGM*. 449. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
Πιθανή τοποθεσία των Δενθαλητών
Οι **Δενθαλήται**, Δενθελήται και Δενθηλάται ήταν «έθνος Θρακικόν» κατά τον Στέφανο τον Βυζάντιο. Το μεγαλύτερο μέρος της φυλής αυτής κατοικούσε στην βορειότατη Μακεδονία, κοντά στο Στρυμόνα, βορειότερα των Σιντών, καθώς και δυτικά του Αίμου, και μία μοίρα τους στην υπό τον Αίμον ανατολική Θράκη. 

Οι Δανθαλήτες ήταν πολεμικότατη φυλή. Ο Φίλιππος αφού πέρασε δια μέσου της Θράκης εξεστράτευσε κατά των Οδρυσών, των Βησσών και των Δανθαλητών, οι οποίοι ήταν τα μαχιμότερα Θρακικά φύλα της εποχής εκείνης. 
Οι Δανθαλήται ως επί το πλείστον ήταν αργότερα φίλοι και σύμμαχοι των Ρωμαίων.

Ο Κράσσος υποστηρίζε τον τυφλό βασιλιά των Δανθαλητών Σιτάν και φοβούμενος για την τύχη της Μακεδονίας, αντεπεξήλθε κατά των Βασταρνών και Σκυθών, τους συνέτριψε, και τους εξεδίωξε αμαχητί από την Μακεδονία. Ακολούθως εισέβαλε στην Μυσία, την οποία λεηλάτησε. 
Η χώρα των Δανθαλητών, που περιελάμβανε τα δυτικότερα του Αίμου και προς νότο μέρη της άνω και κάτω Μοισίας, αποτέλεσε μία από τις ρωμαϊκές στρατηγίες της Θράκης, την Δανθηλητική 106. 
Παρ'όλα αυτά οι Δανθαλήτες, αν και ήταν συνήθως σύμμαχοι των Ρωμαίων, βοηθούμενοι από τους Σκορδίσκους επαναστάτησαν κατά των Ρωμαίων επί Αυγούστου Καίσαρα και κυρίευσαν και λεηλάτησαν την Μακεδονία.

Πηγές
-----

* Θράκη & Θράκες- θρακικές φυλές.[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Δημήτριος Λεβίδης** (1891 - 9 Φεβρουαρίου 1964), ήταν Έλληνας αξιωματικός του στρατού, αυλάρχης του Βασιλιά Παύλου και πρωταθλητής της αντισφαίρισης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του Νικολάου Λεβίδη και καταγόταν από την παλιά πολιτική οικογένεια Λεβίδη. Σε νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με την αντισφαίριση σαν μέλος του Όμιλου Αντισφαίρισης Αθηνών, ήταν πρωταθλητής Ελλάδος στο απλό αντρών το 1911.
Ήταν διδάκτορας στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Υπήρξε αντισυνταγματάρχης του στρατού καθώς και Μέγας Αυλάρχης του Βασιλιά Παύλου, θέση από την οποία διαδραμάτισε σημαντικό παρασκηνιακό ρόλο. Από την δεκαετία του 1930 ήταν κάτοχος έπαυλης (λόφος Λεβίδη) έκτασης 80 στρεμμάτων στην Παλλήνη, η οποία ήταν γνωστή για τις δεξιώσεις που πραγματοποιούντο κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960.

Ήταν παντρεμένος με την Τούλα Μπότση, αδελφή του Αργύρη Μπότση, με τον οποίο ήταν συνιδιοκτήτες των εφημερίδων Απογευματινή και Ακρόπολις

Το 1964 ασθένησε σοβαρά και εισήχθη στον "Ευαγγελισμό" και πέθανε την ίδια χρονιά. Κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Απέθανε και εκηδεύθη χθες ο Δημ. Λεβίδης, Ελευθερία, φύλλο 11/2/1964, σελ.3.
2. ↑  Ελευθέριου Σκιαδά, *100 χρόνια Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών 1895-1995*, Μικρός Ρωμηός Ε.Π.Ε. ISBN 960-85466-2-1, σελ. 119
3. ↑  Η μυστική συνάντηση Παύλου - Ατσεσον, από την εφημερίδα Το Βήμα
4. ↑  Τα αθηναϊκά ρεβεγιόν Αρχειοθετήθηκε 2013-12-23 στο Wayback Machine. από την εφημερίδα "Πρώτο Θέμα"
5. ↑  49 χρόνια πριν[*νεκρός σύνδεσμος*], από την εφημερίδα Η Καθημερινή

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κηδεία του Μέγα Αυλάρχη και Μέγα Τελετάρχη Δημήτριου Λεβίδη.10/02/1964
**Κίνητρα αντίστασης στην επιθετική εξαγορά**   ονομάζονται στα χρηματοοικονομικά, οι αμυντικές τακτικές που μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τα διοικητικά συμβούλια εταιρειών προκειμένου να αποτραπεί μια επιθετική εξαγορά που κρίνεται ότι θα βλάψει μελλοντικά τους μετόχους. Ο όρος στην καθομιλουμένη συναντάται και ως ***στρατηγική του «δηλητηριώδους χαπιού»***

Συνήθως, ένα τέτοιο σχέδιο δίνει στους μετόχους το δικαίωμα προαίρεσης να αγοράσουν περισσότερες μετοχές με έκπτωση, εάν ένας μέτοχος έχει ήδη αγοράσει ένα συγκεκριμένο ποσοστό από τις μετοχές της εταιρείας (15% ή συνήθως 20%). 

Το σχέδιο θα μπορούσε να ενεργοποιηθεί, για παράδειγμα, εάν κάποιος μέτοχος αγοράσει το 20% των μετοχών της εταιρείας, οπότε κάθε μέτοχος (εκτός από αυτόν που κατέχει το 20%) θα έχει το δικαίωμα να αγοράσει μια νέα έκδοση μετοχών με -σημαντική- έκπτωση. Εάν όλοι οι άλλοι μέτοχοι είναι σε θέση να αγοράσουν περισσότερες μετοχές με έκπτωση, τέτοιες αγορές θα μείωναν το ενδιαφέρον του πλειοδότη (προτιθέμενου επιθετικού αγοραστή) και έτσι το κόστος της προσφοράς θα αυξανόταν σημαντικά. Γνωρίζοντας ότι ένα τέτοιο σχέδιο θα μπορούσε να ενεργοποιηθεί, ο πλειοδότης θα μπορούσε να αρνηθεί να αναλάβει την εταιρεία χωρίς την έγκριση του διοικητικού συμβουλίου. Έτσι θα διαπραγματευόταν πρώτα με το διοικητικό συμβούλιο προκειμένου να ανακαλέσει πίσω την όλη στρατηγική του *δηλητηριώδους χαπιού*.

Το σχέδιο μπορεί να εκδοθεί από το διοικητικό συμβούλιο ως *«δικαίωμα προαίρεσης»* ή ως *«εγγύηση»*, που επισυνάπτεται σε υφιστάμενες μετοχές και μπορεί να ανακληθεί μόνο κατά την κρίση και την σχετική απόφαση του διοικητικού συμβουλίου.

Διαβάστε επίσης
---------------

#### Άρθρα

* Bebchuk, Lucian Arye; Coates, John C.; Subramanian, Guhan (2002). «The Powerful Antitakeover Force of Staggered Boards: Theory, Evidence, and Policy». *Stanford Law Review* **54** (5): 887–951. doi:10.2307/1229689. .
* Kahan, Marcel; Rock, Edward B. (2002). «How I Learned to Stop Worrying and Love the Pill: Adaptive Responses to Takeover Law». *The University of Chicago Law Review* **69** (3): 871–915. doi:10.2307/1600634. .

Παραπομπές
----------

1. ↑  , σελ. 43
2. ↑  «Twitter: Επιστρατεύει το «poison pill» για να μπλοκάρει τον Έλον Μασκ». *Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ*. 15 Απριλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 15 Απριλίου 2022.
3. ↑  For a description of a standard rights plan, see Wachtell, Lipton, Rosen & Katz, *The Share Purchase Rights Plan* in Ronald J. Gilson & Bernard S. Black, The Law and Finance of Corporate Acquisitions (2d ed. Supp. 1999) at 10-18.
4. ↑  Herbst-Bayliss, Svea (March 25, 2020). «Coronavirus-stricken U.S. companies pop poison pills». *Reuters*. .
Χημική δομή: *ακετυλοσαλικυλικό οξύ*.
Χημική δομή: *καφεΐνη*.
Η **καλμαλίνη** (*αγγλ.* *kalmaline*) ήταν φαρμακευτικό σκεύασμα το οποίο παράγονταν στην Ελλάδα από τη δεκαετία του 1960 και είχε πολλαπλές αναλγητικές ιδιότητες. Σήμερα δεν κυκλοφορεί πλέον.

Δραστικές ουσίες
----------------

Η καλμαλίνη χημικώς αποτελούνταν από δύο δραστικά συστατικά: α) το ***ακετυλοσαλικυλικό οξύ*** (*αγγλ.* acetylsalicylic acid), το οποίο είναι γνωστό ότι συνδυάζει ισχυρή αντιπυρετική, αναλγητική και αντιφλεγμονώδης δράση, β) την ***καφεΐνη*** (*αγγλ.* caffeine), της οποίας η βιοχημική δράση σχετίζεται άμεσα με τις δύο μεθυλοξανθίνες, τη θεοφυλλίνη και τη θεοβρωμίνη, και συνεπώς έχει δραστική φαρμακολογική επίδραση τόσο στο κεντρικό νευρικό σύστημα, όσο και στην περιφέρεια.

Ενδείξεις
---------

Η καλμαλίνη στην Ελλάδα υπήρξε -ιστορικά- ένα φάρμακο παυσίπονο που είχε ευρεία χρήση στην ελληνική αγορά ενώ κυκλοφορούσε και σε χώρες του εξωτερικού. Χρησιμοποιούνταν ευρέως για να εξουδετερώνει: ημικρανίες, οδονταλγίες, νευραλγίες, ρευματισμούς, περιοδικούς πόνους, καθώς επίσης και κρυολογήματα, πυρετό και γρίπη. Αναφέρεται ότι δεν προκαλούσε ενόχληση στο στομάχι.

Η συσκευασία του φαρμάκου αυτού ήταν ένα χαρακτηριστικό μεταλλικό κουτί, με μία ταμπέλα σκούρου γαλανού χρώματος.

Πηγές
-----

* Γαληνός (Οδηγός φαρμάκων),
Το **κίνο** είναι τυχερό παιχνίδι, που παίζεται σε πρακτορεία όσο και σε διαδικτυακά καζίνο. Μοιάζει αρκετά τόσο με το Λόττο όσο και με το Μπίνγκο. Εδώ οι παίχτες πρέπει να επιλέξουν αριθμούς μέσα από ένα δελτίο που έχει 80 νούμερα, με σκοπό η επιλογή που θα κάνουν να είναι σωστή. Τα νούμερα ξεκινάνε από τον αριθμό 1 και φτάνουν μέχρι το 80. Η κλήρωση γίνεται ηλεκτρονικά τόσο στα πρακτορεία όσο και στο διαδίκτυο και ο παίκτης κερδίζει ποσό ανάλογο με το ποσοστό των κληρωμένων αριθμών που έχει πετύχει.

Ιστορία
-------

Το παιχνίδι του Κίνο έχει μεγάλη ιστορία μιας και από πολλούς επιστήμονες αλλά και ιστορικούς θεωρείται το πιο παλιό παιχνίδι τύχης σε σχέση με όλα τα υπόλοιπά. Οι ρίζες του παιχνιδιού ξεκινάνε, όπως και των περισσότερων, στην Κίνα σχεδόν 3000 χρόνια πριν. 

Υπάρχει ένας θρύλος στην Κίνα που λέει ότι η δημοτικότητα του παιχνιδιού έσωσε μια αρχαία πόλη από την καταστροφή, ενώ μια άλλη ιστορία λέει ότι μεγάλο μέρος των χρημάτων που διατέθηκαν για την κατασκευή του Σινικού Τείχους προήλθε από την πώληση λαχνών κίνο αν και στην Κίνα η χρήση του τζόγου για την χρηματοδότηση του κράτους ξεκίνησε πολύ αργότερα. Το κίνο όπως και τότε έτσι και σήμερα στην χώρα αυτή έχει κινεζικούς χαρακτήρες και αντί για 80 νούμερα έχει 80 σύμβολα. 

Προς το τέλος του 19ου αιώνα και μέσω των Κινέζων εργατών που ερχόταν στην Αμερική για την κατασκευή σιδηροδρόμων, το παιχνίδι μεταφέρθηκε στην Αμερική. Στην Αμερική οι κινέζικοι χαρακτήρες αντικαταστάθηκαν από αριθμούς για την διευκόλυνση των παικτών. Το 1930 εισήχθη στα καζίνο της Νεβάδα με το όνομα "Racehorse Keno" σαν παιχνίδι αγώνων, επειδή το κίνο θεωρούταν μορφή λοταρίας, και η λοταρία στις αρχές του 20ού αιώνα δεν ήταν νόμιμη στην Νεβάδα. Στο τέλος της δεκαετίας του ’90 εισήχθη στα διαδικτυακά καζίνο της εποχής εκείνης.

Αποδόσεις
---------

Η κάθε εκταμίευση στο Κίνο βασίζεται στις όσο περισσότερες σωστές προβλέψεις που μπορούν να γίνουν από την μεριά του παίχτη. Έτσι, η πιθανότητα κέρδους αυξάνεται όταν ο παίκτης κυκλώνει περισσότερα νούμερα, αλλά η πολιτική από καζίνο σε καζίνο είναι διαφορετική.

Βέβαια η πιθανότητα ένας παίχτης να έχει 20 στα 20 νούμερα είναι μια 1 προς 3.5 πεντάκις εκατομμύρια.

Το διαδικτυακό Κίνο
-------------------

Οι κανόνες του διαδικτυακού κίνο, το οποίο υπάρχει σε διαδικτυακά καζίνο, είναι ακριβώς ίδιοι με αυτούς του φυσικού κίνο, δηλαδή ο παίχτης επιλέγει από 1 μέχρι 20 αριθμούς και περιμένει για την κλήρωση που θα γίνει. Για τον φόβο μερικών παιχτών να παίξουν το παιχνίδι λόγω ότι μπορεί το κάθε καζίνο να κλέβει, αυτό έχει εξαλειφτεί μιας και όλα έχουν την τεχνολογία RNG, που είναι μια αυτόματη γεννήτρια αριθμών με σκοπό την αυτόματη αναπαραγωγή αριθμών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Keno History - Keno Online». *www.kenoonline.org*. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2023.
2. ↑  Melanie Yap, Dianne Leong Man. Colour, confusion and concessions, Σελ. .240-241

Βιβλιογραφία
------------

1. Tom Collins, Keno Winner: A Guide to Winning at Video Keno, ISBN 9780595763887

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

1. Μεγάλοι Αριθμοί
Ο **Τίτορμος** ήταν θρυλικός βοσκός της Αιτωλίας, γνωστός στην αρχαιότητα για τη νίκη του επί του Μίλωνα του Κροτωνιάτη, ο οποίος με τη σειρά του ήταν ο πιο επιτυχημένος παλαιστής των Αρχαίων Ολυμπιακών Αγώνων. Η μονομαχία μεταξύ του Μίλωνα και του Τίτορμου, ωστόσο, δεν ήταν ένας συνηθισμένος αγώνας πάλης. Σύμφωνα με τον Κλαύδιο Αιλιανό, οι αντίπαλοι σύγκριναν τις δυνάμεις τους σε ένα άγριο Αιτωλικό τοπίο, ενώ σήκωναν ή πετούσαν πέτρες, ή πιάνοντας ταύρους. Νικημένος, ο Μίλωνας επαίνεσε τον νικητή ως «το δεύτερο Ηρακλή». Ο Τίτορμος, που θεωρείται ο ισχυρότερος άνθρωπος που έζησε ποτέ, πιστεύεται ότι κατοικούσε στα πιο απομακρυσμένα μέρη της περιφερειακής Αιτωλίας. Από τον 5ο αιώνα π.Χ. ο θρύλος του χρησίμευσε για την ενίσχυση της εθνοτικής ταυτότητας της Αιτωλίας.

Δείτε επίσης
------------

* Λογότυπο της ομάδας ποδοσφαίρου του Παναιτωλικού, που απεικονίζει τον Τίτορμο, τον *δεύτερο Ηρακλή*.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Varia ιστορία, 12.22.
2. ↑   Ο Ηρόδοτος. *Ιστορίες* , 6.127.
3. ↑   Γιάτσεκ Ζέπκα. Ο Τίτριμος της Αιτωλίας και η μοναξιά του, στο: B. Kratzmüller, M. Marschik, R. Müllner, HD Szemethy, Ε. Trinkl (eds.), *Αθλητισμός και κατασκευή ταυτότητας / Sport und Identitätskonstruktion: Πρακτικά του XI Διεθνούς CESH-Congress* , Βιέννη, 17 και 20 Σεπτεμβρίου 2006 (Wien, Turia + Kant, 2007) σελ. 222-229.