recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Σταμάτιος Χατζήμπεης** (1895 – 7 Νοεμβρίου 1963), του Στεφάνου ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Τσεσμέ της Μικράς Ασίας. Πολέμησε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και στο μέτωπο της Μακεδονίας, τραυματίστηκε και έμεινε ανάπηρος από το ένα μάτι.
Ήταν μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της ΠΕΕΑ και γραμματέας Εθνικής Οικονομίας στην κυβέρνηση του βουνού, το 1944. Την ίδια περίοδο ήταν και πρόεδρος του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς (ΟΛΠ).
Αποστρατεύτηκε με το βαθμό του συνταγματάρχη σε πολεμική διαθεσιμότητα και ασχολήθηκε με τα κοινά. Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής Πειραιώς το 1932 και το 1933 και επανεξελέγη βουλευτής Πειραιώς και Νήσων το 1936 με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Στις εκλογές του 1950 εξελέγη βουλευτής Πειραιώς και Νήσων με το Κόμμα Αριστερών Φιλελευθέρων (ανήκε στην Δημοκρατική Παράταξη).

Πέθανε στην Αθήνα το 1963 και κηδεύθηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 8 Νοεμβρίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σταμάτης Χατζήμπεης ο Τσεσμελής Αρχειοθετήθηκε 2016-03-02 στο Wayback Machine. mikrasiatis.gr, 18-3-2015.
2. 1 2  Μακεδονία, φύλλο 9-11-1963, σελ. 4.
3. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 41, αρ. 481)(pdf)
4. ↑  Ελευθερία, φύλλο 8-11-1963, σελ. 6.
Ο θυρεός των Ιμπελέν.
Η **Ισαβέλλα**, γαλλ. Isabella d'Ibelin (1252 - 1282) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν κόρη του κυρίου της Βηρυτού, που τον διαδέχθηκε το 1264-82. Με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Κύπρου· έκανε και άλλους τρεις γάμους με ιππότες.

Βιογραφία
---------

Ήταν η πρώτη κόρη του Ιωάννη Β΄ κυρίου της Βηρυτού και της Αλίκης ντε Λα Ρος, κόρης του Γκυ Α΄ ντε Λα Ρος δούκα των Αθηνών. Μικρότερη αδελφή της ήταν η Εσίβα, σύζυγος πρώτα του κυρίου της Τύρου και μετά του κοντόσταυλου της Κύπρου.

Το 1264 κληρονόμησε τον πατέρα της και έγινε κυρία της Βηρυτού και ιδιοκτήτρια του ανακτόρου των Ιμπελέν εκεί. Το φέουδο ήταν υποτελές στο βασίλειο της Ιερουσαλήμ, ωστόσο είχε κάνει ιδιαίτερη συμφωνία το 1261 με τον Μπαϊμπάρς ηγέτη των Μαμελούκων. Η Ισαβέλλα κυβερνούσε ανεξάρτητα και είχε φιλικές σχέσεις με τους Μαμελούκους: το 1269 διαπραγματεύθηκε μία νέα, 10ετή ειρήνη με τον Μπαϊμπάρς. 

Αρραβωνιάστηκε τον Ούγο Β΄ της Κυπρου, αλλά αυτός απεβίωσε πριν ολοκληρωθεί ο γάμος. Η Ισαβέλλα είχε μία σχέση με τον ορμητικό Ζουλιάν Γρανιέ κόμη της Σιδώνας και μάλλον αυτή η "διαβόητη έλλειψη αγνότητας" προκάλεσε την επίσημη επιστολή "Audi filia et" από τον πάπα Κλήμη Δ΄ προτρέποντάς την να παντρευτεί. Έτσι στα 20 έτη της παντρεύτηκε τον Αμό λε Στρανζ, έναν πλούσιο άρχοντα από τις μαρκιωνίες της Ουαλίας, ίσως ακόλουθο του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας. Όμως το επόμενο έτος (1273) ο Αμό απεβίωσε. Στην επιθανάτιο κλίνη του έθεσε την Ισαβέλλα και τη Βηρυτό υπό την ασυνήθιστη προστασία του Μπαϊμπάρς σουλτάνου των Μαμελούκων. 

Τότε ο Ούγος Α΄ της Κύπρου θέλησε να βρει στην πλούσια κληρονόμο έναν ιππότη, που θα πολεμήσει για τους Αγίους Τόπους. Με τη βία την πήρε στην Κύπρο για να κανονίσει τον γάμο, όμως η Ισαβέλλα αντιστεκόταν· έλαβε τη βοήθεια του Μπαϊμπάρς και των Ναΐτών. Το θέμα ήλθε στη Συνέλευση των βαρόνων (Haute Cour) της Ιερουσαλήμ, όπου έγινε συζήτηση για το ποιος έχει την επικυριαρχία στην κυρία της Βηρυτού, ο βασιλιάς ή ο σουλτάνος. Η απόφαση βγήκε υπέρ του Μπαϊμπάρς και έτσι Μαμελούκοι φρουροί τέθηκαν για την προστασία της Ισαβέλλας. Το 1277 απεβίωσε ο σουλτάνος και η Ισαβέλλα παντρεύτηκε τον Νικολά ντ'Αλεμάν κύριο της Καισαρείας και μετά τον Γουλιέλμο Μπαρλαί.

Το 1282 απεβίωσε η Ισαβέλλα σε ηλικία 30 ετών και το 1304 ο Γουλιέλμος Μπαρλαί. Η κυριότητα της Βηρυτού περιήλθε στη μικρότερη αδελφή της Εσίβα, που απεβίωσε το 1312.

Οικογένεια
----------

Το 1265 μνηστεύθηκε με τον Ούγο Β΄ των Λουζινιάν βασιλιά της Κύπρου. Αυτός όμως απεβίωσε το 1267, 14 ετών, πριν ολοκληρωθεί ο γάμος.

Το 1272 έκανε δεύτερο γάμο με τον Αμό λε Στρανζ (Αμό τον Ξένο), που όμως απεβίωσε το 1273.

Το 1277 η Ισαβέλλα παντρεύτηκε για τρίτη φορά, με τον Νικόλαο ντ'Αλεμάν κύριο της Καισάρειας, ο οποίος φονεύθηκε το ίδιο έτος.

Έπειτα από αυτό η Ισαβέλλα έκανε τέταρτο γάμο με τον Γουλιέλμος Μπαρλαί. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους της.

Πηγές
-----

* Tyerman, Christopher. God's War. pp. 728–729.
* Nicolle, David (2001). The Crusades. Osprey Publishing. p. 73. ISBN 978-1-84176-179-4.

1. ↑  p56829.htm#i568285. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
Ο **Σταμπίλης** (ιταλικά :Stabile) (... - Μιλάνο, 13 Δεκεμβρίου 744) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το 742 έως το 744.

Βιογραφία
---------

Η ζωή του Σταμπίλη είναι πρακτικά άγνωστη, το έτος γέννησής του και το κοινωνικό του υπόβαθρο είναι άγνωστα μέχρι σήμερα.

Είναι γνωστό ότι ανέβηκε στην έδρα του Μιλάνου στις 12 Αυγούστου 742.

Υποστήριξε τη συμφιλίωση μεταξύ του Πάπα Ζαχαρία και του Λομβαρδού βασιλιά Λιουτπράντου.

Πέθανε στο Μιλάνο στις 13 Δεκεμβρίου 744, μετά από μόλις δύο χρόνια θητείας στην αρχιεπισκοπική έδρα.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΑριφρέντος | **Αρχιεπίσκοπος Μιλάνου** | ΔιάδοχοςΛέτο Μαρκελλίνος |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Arcivescovi di Milano

Βιβλιογραφία
------------

* *Dizionario di erudizione storico-ecclesiastica* di Gaetano Moroni, 1879, Venezia, Tip. Emiliana
* *Dizionario Biografico degli Italiani* di Alberto Maria Ghisalberti, Massimiliano Pavan, Istituto della Enciclopedia italiana - 1960, Milano
* Francesco Antonio Zaccaria, Gesuiti, *Raccolta di dissertazioni di storia ecclesiastica*, Roma, Tip. Ferretti, 1841
Η **Κονικλίγκε Σπορτ Κλαμπ Τόνγκερεν** ( *Koninklijke Sport Klub Tongeren*) είναι βελγικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Τόνγκερεν, που επί του παρόντος αγωνίζεται στη δεύτερη ερασιτεχνική κατηγορία. Ιδρύθηκε το 1908 ως *Cercle Sportif Tongrois.* Ο σύλλογος συγχωνεύτηκε με την *K. Patria FC Tongeren* για να γίνει ΚΣΚ Τόνγκερεν το 1969. Στη δεκαετία του 1970 ήταν ένας σημαντικός σύλλογος στη δεύτερη κατηγορία έχοντας ανέβει από την τέταρτη με προπονητή το Γιόζεφ Μπίτσαν. Η Τόνγκερεν κατάφερε μάλιστα να παίξει δύο συνεχόμενες σεζόν στην πρώτη κατηγορία (1981 έως 1983). Το 1996 ο σύλλογος υποβιβάστηκε στην τρίτη κατηγορία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «VOORBESCHOUWING BOCHOLT VV – KSK TONGEREN». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Φεβρουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2022.
2. ↑  «KSK Tongeren » Historical squads». Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Belgium - Final Tables 1895-2008
Ο **Γιώργος Μυρογιάννης** (1919-1991) ήταν συνθέτης της ελαφρής μουσικής και μουσικής επένδυσης οπερέτων και κωμωδιών.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
----------

Ο Γιώργος Μυρογιάννης γεννήθηκε το 1919 στη Μυτιλήνη και πέθανε το 1991. Οι μουσικές σπουδές του Μυρογιάννη υπήρξαν άριστες .Κατ’ αρχήν σαν δάσκαλο είχε τον πατέρα του Κλεάνθη Μυρογιάννη που εκείνη την εποχή ήταν καθηγητής βιολιού στη Μυτιλήνη .Στην συνέχεια πήρε μαθήματα στο Ελληνικό Ωδείο Αθηνών, είχε δασκάλα την περίφημη Ιταλίδα πιανίστρια κυρία Μπελίνι.

Όταν ήταν 19 χρονών βρέθηκε στη Μυτιλήνη και ο μουσικός θίασος είχε ανάγκη από έναν πιανίστα. Ο νεαρός τότε Γιώργος Μυρογιάννης δοκιμάζεται από τον επικεφαλής του θιάσου και αμέσως προσλαμβάνεται σαν μαέστρος .Όταν ο θίασος φεύγει από τη Μυτιλήνη ο Μυρογιάννης τον ακολουθεί. Αυτά συνέβησαν το 1938. Το 1939 ο Μυρογιάννης διευθύνει την ορχήστρα του ίδιου του θιάσου στο θέατρο «Περοκέ» της Αθήνας. Στην περίοδο της κατοχής 1940 προσλαμβάνεται σαν μαέστρος και συνθέτης στο βαριετέ του Ζάππειου Όασης. Ο Μυρογιάννης συνθέτει και τη μουσική πολλών επιθεωρήσεων και θαυμάζεται από κοινό και κριτικούς η ποιότητα της μουσικής του. Το 1970 ο Μυρογιάννης εγκαταλείπει οριστικά το θέατρο και το τραγούδι και δουλεύει σαν μαέστρος ή πιανίστας σε πολυτελέστερα ξενοδοχεία της Αθήνας.

ΕΡΓΟ
----

Ο Γιώργος Μυρογιάννης ήταν εκλεκτός συνθέτης της ελαφράς μουσικής, έγραψε μουσική σε οπερέτες και κωμωδίες. Ο Γιώργος Μυρογιάννης υπήρξε ο συνθέτης που με τη μουσική του και τα τραγούδια του, έδινε έντονο καλλιτεχνικό «παρόν» επί μια τριακονταετία από το 1939 ως το 1970. Η ακμή του τοποθετείται στο τέλος του Μεσοπολέμου-αρχή των μεταπολεμικών χρόνων και περίπου την ίδια εποχή ονομάστηκε ο βασιλιάς της ρούμπας για τον εξαίρετο χειρισμό αυτού του κουβανέζικου χορευτικού ρυθμού. Το 1945 τη μουσική της ταινίας «Η ανθοπώλις των Αθηνών» και το 1954 τη μουσική της ταινίας « Τρεις δραπέτες του Φρενοκομείου». Το πασίγνωστο τραγούδι του « Να τι θα πει Ελλάδα» ξεπέρασε σε δημοτικότητα το επίσης δικό του «Μαρί ας μπορούσα μια νύχτα Μαρί» και ως τις μέρες μας έχει πουλήσει πάνω από 800.000 δίσκους. Άλλα γνωστά τραγούδια του είναι « Τι τα θες τι τα γυρεύεις» , «Αν μ’ αγαπάς, μη μ’ αφήνεις «, «Χάθηκα χάθηκα», « Όταν θα κλάψεις τότε θα με ζητήσεις», « Είσαι ένας άγγελος» κ.α. Το αν συνεργάστηκε με κάποιον άλλον συνθέτη ή τραγουδιστή δεν το ξέρουμε. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι έγραψε μουσική πάνω σε κείμενα του Ν. Κιούση και Σώτου Πετρά. Επίσης αυτό που δεν ξέρουμε είναι αν έκανε κάποια συναυλία εκτός Ελλάδας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Εφημερίδα «Δημοκράτης»
Ο **Γιώργος Τουρσουνίδης** (Θεσσαλονίκη, 21 Αυγούστου 1970) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος.

Καριέρα
-------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1988 στον ΠΑΟΚ όπου και παρέμεινε για δώδεκα ολόκληρα χρόνια, έχοντας συνολικά 261 συμμετοχές και 35 τέρματα στο πρωτάθλημα με την ομάδα του "Δικεφάλου του Βορρά".

Το 1999 μεταπήδησε στην Ξάνθη, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε μέχρι το 2001, όταν και σε ηλικία 31 ετών "κρέμασε" τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια.

### Με την εθνική Ελλάδας

Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 31 Μαΐου 1990, στην εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Ιταλίας (0-0), μερικές ημέρες πριν από την έναρξη του Μουντιάλ 1990, που διοργάνωσε τότε η Ιταλία. Με τη γαλανόλευκη φανέλα αγωνίστηκε από το 1990 μέχρι και το 1995, καταγράφοντας 22 συνολικά παρουσίες και 1 τέρμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γιώργος Τουρσουνίδης, www.paokfc.gr
2. ↑  Μεγάλα ταλέντα που δεν ωρίμασαν ποτέ, www.tovima.gr
3. ↑  Γιώργος Τουρσουνίδης, www.epo.gr

Πηγές
-----

* Η καριέρα του Γιώργου Τουρσουνίδη στο National Football Teams
* Το προφίλ του Γιώργου Τουρσουνίδη στο transfermarkt[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Ο Γιώργος Τουρσουνίδης στο soccerway
Αυτό το λήμμα αφορά μια μεταφορική εννοια.  Για περισσότερες πληροφορίες ως προς το εμπόδιο που δεν επιτρέπει τις μειονότητες να φτάσουν ανώτερα επίπεδα ιεραρχίας, δείτε: Μισθολογικό χάσμα μεταξύ των φύλων.  

  

Με τον όρο **"γυάλινη οροφή"** αναφερόμαστε στο αόρατο χέρι-τροχοπέδη, που εμποδίζει τις γυναίκες και γενικότερα τις μειονοτικές ομάδες να ανελιχθούν στον τομέα της εργασίας τους, να κατακτήσουν ηγετικές θέσεις-θέσεις ευθύνης, να λάβουν προαγωγές και μισθολογικές αυξήσεις.

  

  

Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1986, σε έκθεση της Wall Street Journal, για να περιγράψει τα **εμπόδια** που αντιμετωπίζουν οι φιλόδοξες γυναίκες στην προσπάθεια τους για άνοδο στην ιεραρχία. Το φαινόμενο αυτό συναντάται συχνά στην βιβλιογραφία και με τους όρους *"sticky floor","glass escalator", "glass cliff"*.

Έρευνες αποδεικνύουν ότι δεν είναι η έλλειψη προσόντων που δυσχαιραίνει αυτή την άνοδο, αλλά η επικρατούσα κουλτούρα και νοοτροπία, εμποτισμένη με τα έμφυλα στερεότυπα και προκαταλήψεις, που επικρατούν στον επιχειρησιακό-οικονομικό κλάδο, στις επιστήμες, στην έρευνα, και θεωρούν τις γυναίκες ως το "αδύναμο φύλο". Έτσι, δεκάδες γυναίκες στερούνται θέσεις εργασίας λόγω της σωματοδομής τους (πχ οικοδομικές εργασίες, οδηγοί φορτηγών κα), λόγω του φόβου των εργοδοτών για τα συζυγικά-μητρικά καθικόντα (εκτενείς άδειες) και άλλα.

Αποτέλεσμα του φαινομένου είναι η δημιουργία ενός "υποτιμημένου και αναξιοποίητου ανθρώπινου κεφαλαίου" με την περιορισμένη -ή την καθόλου- εκπροσώπηση των γυναικών (και άλλων μειονοτικών ομάδων) σε σημαντικούς κλάδους εργασίας. Για παράδειγμα όλο και σπανιότερα βλέπουμε γυναίκες mananger, CEO, κεντρικούς ερευνητές.

Πώς μπορούμε όμως να συνθλίψουμε την "γυάλινη οροφή";
-----------------------------------------------------

Η διάσπαση αυτή δεν γίνεται σε μια μέρα, αλλά απαιτεί **μακροχρόνια προσπάθεια** από όλους μας. Γυναίκες, άνδρες, παιδία, κράτος, εκπαιδευτικό σύστημα. Είναι μια προσπάθεια τόσο συλλογική, όσο και ατομική. Συγκεκριμένα:

* Τον σημαντικότερο ρόλο διαδραματίζει η παιδεία, η οποία "πηγαίνει στο βάθος της ανθρώπινης ψυχής και των αντιθέσεων της", ασκώντας σημαντική επιρροή στην διαμόρφωση της παιδικής ψυχολογίας και ιδιοσυγκρασίας.
* Απαραίτητη βέβαια είναι και η δράση ενός κράτους πρόνοιας και δικαίου, όπου με κατάλληλες νομοθετικές διατάξεις εξασφαλίζει την ισοδύναμη εκπροσώπηση όλων των εργαζομένων ανεξάρτητα από φύλο, εθνικότητα, θρησκευμα κτλ.
* Παράλληλα καταλυτική είναι και η ενεργοποίηση της ίδιας της επιχείρησης, όπου μέσω σεμιναρίων-workshops, θα γίνει προσπαθεια αλλαγής νοοτροπίας εκ των έσω.

  

Εικόνες

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΠΑΠΑΛΕΞΑΝΔΡΗ, Α. ΝΑΝΣΥ (2018). *ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΗΓΕΣΙΑ ΕΜΠΟΔΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ*. ΨΥΧΟΓΙΟΣ. σελ. 226. ISBN 9786180126822.
2. ↑  Schemerhorn, Bachrach. *Εισαγωγή στο Management*. Broken Hill Publishers. σελ. 27. ISBN 978-9925-563-09-8.
3. ↑  Συρεγγέλα, Μαρία (Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2020). «Για να σπάσουμε τη «γυάλινη οροφή» Έμφυλα στερεότυπα κλείνουν ακόμα τον δρόμο των γυναικών στα Κέντρα Λήψης Αποφάσεων». *Aueb* **Τεύχος 36**: 6. .
4. ↑  Δελμούζος, Αλέξανδρος. *ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΜΟΡΦΩΣΗ*.
5. ↑
Ο **Γκέρχαρντ Ζ΄**, γερμ.: Gerhard VII, Δούκας του Jülich-Berg (π. 1416 - 19 Αυγούστου 1475) από τον Οίκο του Γύλιχ ήταν δούκας του Γύλιχ-Μπεργκ (1437-75) και κόμης του Ράβενσμπεργκ (1428-75).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Γουλιέλμου Η΄ του Γύλιχ κόμη του Ράβενσμπεργκ και της Αδελαΐδας του Tέκλενμπουργκ. Ο Γκέρχαρντ ήταν ο 2ος δούκας του ενοποιημένου δουκάτου Γύλιχ-Μπεργκ, αλλά ο 7ος Γκέρχαρντ στον Οίκο του Γύλιχ. 

Μετά το τέλος του πατέρα του το 1428, ο Γκέρχαρντ έγινε κόμης του Ράβενσμπεργκ. Το 1437 ο θείος του Aδόλφος απεβίωσε χωρίς άρρεν τέκνο και ο Γκέρχαρντ κληρονόμησε τον τίτλο τού δούκα τού Γύλιχ-Μπεργκ. Ο Γκέρχαρντ συνέχισε τον αγώνα τού θείου του για το δουκάτο του Χέλρε, υποστηριζόμενος από τον Aλβέρτο Β΄ της Γερμανίας. Το 1444 κέρδισε τη μάχη του Λίνιχ, αλλά δεν μπόρεσε να επικρατήσει στον αγώνα του για το Χέλρε και τελικά πώλησε τη διεκδίκησή του στη Βουργουνδία και απέκτησε τα Μπλάνκενχαϊμ-Λέβενμπεργκ και Χάινσμπεργκ από το Χέλρε. Ήταν όλο και περισσότερο ανίκανος να κυβερνά τα εδάφη του μετά το 1461. Έστι, η σύζυγός του Σοφία της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ ανέλαβε την επιτροπεία γι' αυτόν.

Οικογένεια και παιδιά
---------------------

Το 1444 νυμφεύτηκε τη Σοφία των Ασκάνια (1428 - 9 Σεπτεμβρίου 1473), κόρη του Βενάρδου Β΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Είχαν τα ακόλουθα παιδιά:

* Γουλιέλμος Δ΄ (1455–1511), δούκας του Γύλιχ-Μπεργκ.
* Aδόλφος (1458–1470)
* Γκέρχαρντ (απεβ. νέος).
* Άννα, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γ΄, κόμη του Μερς και του Ζάαρβερντεν.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 24  Απριλίου 2014.
2. ↑  p343.htm#i3429. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  Walther Möller, *Stammtafeln westdeutscher Adelsgeschlechter im Mittelalter* (Darmstadt, 1922, reprint Verlag Degener & Co. 1995), Vol. 1, page 14.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 50381172
* GND: 132210835

 |

 |
Ο **Γιώργος Μποσγανάς**, γεννημένος στις 20 Μαΐου 1968 στο Σύδνεϋ της Αυστραλίας, είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής. Διαθέτει ύψος 2,01 και αγωνιζόταν στη θέση του σούτινγκ γκαρντ.

Καριέρα
-------

Ξεκίνησε την καριέρα του από τόν Χαραυγιακό Ηλιούπολης και στήν συνέχεια αποκτήθηκε από το Παγκράτι. Μετά από την μεταγραφή του στον Πανιώνιο καταξιώθηκε και είχε τις καλύτερες στιγμές στη σταδιοδρομία του κατακτώντας το κύπελλο Ελλάδας το 1991. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στις ομάδες Παπάγου, Σπόρτιγκ και Ιωνικό Ν.Φ. Σήμερα εργάζεται ως προπονητής.

Εθνική Ελλάδος
--------------

Με την Εθνική Ελλάδος συμμετείχε σε 7 αγώνες και σημείωσε 31 πόντους. Ήταν μέλος της εθνικής στο Ευρωμπάσκετ 1993 και στο τουρνουά Ακρόπολις την ίδια χρονιά. Έχει αγωνιστεί και με τις εθνικές ομάδες ελπίδων και εφήβων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Μποσγανάς: «Έχουμε ακόμα δρόμο»». *Ιστότοπος Superbasket.gr*. 26 Απριλίου 2010. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γιώργος Μποσγανάς, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
Η **Ιρένε Τζένα** (ιταλικά: *Irene Genna*) (4 Ιανουαρίου 1931 - 6 Φεβρουαρίου 1986) ήταν Ιταλίδα, γεννημένη στην Ελλάδα, ηθοποιός κινηματογράφου και τηλεόρασης.

Ζωή και καριέρα
---------------

Η Τζένα γεννήθηκε στην Αθήνα από Ιταλό πατέρα και Ελληνίδα μητέρα. Έκανε τις σπουδές της στο λύκειο στην Ελλάδα και μετά μετακόμισε στην Ιταλία με την οικογένειά της. Στη Ρώμη εγγράφηκε στη σχολή της Όπερας της Ρώμης και παρακολούθησε τα μαθήματα υποκριτικής που διοργάνωσε η ηθοποιός Τερέζα Φρανκίνι.

Η Τζένα έκανε το ντεμπούτο της σε πολύ νεαρή ηλικία στο *The Two Orphans* του Μάριο Ματόλι. Είχε τον πρώτο της σημαντικό ρόλο το 1949, με το νεορεαλιστικό μεταπολεμικό δράμα του Ρενάτο Καστελάνι *Είναι για Πάντα Άνοιξη*. Παρά την καλή κριτική που έλαβε, η καριέρα της Τζένα συνεχίστηκε κυρίως σε λιγότερο φιλόδοξες παραγωγές, συμπεριλαμβανομένων αρκετών τηλεοπτικών σειρών της RAI. Το 1957, η Τζένα παντρεύτηκε τον Αμεντέο Νατζάρι με τον οποίο απέκτησε μια κόρη, την Εβελίνα, επίσης ηθοποιό και στη συνέχεια αποσύρθηκε από το χώρο του θεάματος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*. nm0312891. Ανακτήθηκε στις 19  Ιουλίου 2016.
2. 1 2  Ενρίκο Λάντσια, Ρομπέρτο Πόπι. *Dizionario del cinema italiano - Le Attrici*. Gremese Editore, 2003. ISBN 888440214X.
3. ↑  Τζουζέπε Γκουμπιτόζι. *Amedeo Nazzari*. Il mulino, 1998. ISBN 8815067140.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιρένε Τζένα στην IMDb
Συντεταγμένες: 16°16′00″N 0°03′00″W﻿ / ﻿16.2667°N 0.05°W﻿ / 16.2667; -0.05

Το **Γκαό** είναι μια πόλη στο Μάλι στη Δυτική Αφρική, επί του ποταμού Νίγηρα με 86.633 κατοίκους (2009). Είναι η πρωτεύουσα της Περιφέρειας Γκαό.
Το Γκάο διαθέτει ένα διεθνές αεροδρόμιο και συνδέεται με τις άλλες πόλεις επί του Νίγηρα -όπως η Τομπουκτού- μέσω μιας υπηρεσίας φέρρυ.

Γεωγραφία
---------

Το Γκαό βρίσκεται νοτιοανατολικά του Μαλί, νοτιοδυτικά της Περιφέρειας Γκαό και νότια της Επαρχίας Γκαό. Βρίσκεται στην ανατολική όχθη του Ποταμού Νίγηρα, στην περιοχή του οποίου μεγαλώνουν πολλά λαχανικά. Η πόλη βρίσκεται σε συνταγμένες 16°16′Β 0°03′Δ.

Ιστορία
-------

Ιδρύθηκε κατά τον 7ο αιώνα ως *Κάουκαου*, και ο πρώτος της μονάρχης ήταν ο Κάντα, ο οποίος δημιούργησε την δυναστεία Ζα που αργότερα θα κυβερνούσε την αυτοκρατορία των Σονγκάι. Συνέβαλε στην ανάπτυξη της πόλης, επιτρέποντας σε εμπόρους που διέσχιζαν την έρημο της Σαχάρας και σε Βερβέρους να εγκατασταθούν.
Το εμπόριο άνθισε αφότου ο Ζα Κοσσόι προσηλυτίστηκε στο Ισλάμ το 1009.

Η αυτοκρατορία του Μάλι κατέκτησε το Γκάο το 1325, αλλά ο Αλί Γκολόν αποκατέστησε την κυβέρνηση των Σονγκάι. Στα τέλη του 15ου αιώνα, υπό τον Αλί το Μέγα, η πόλη κατέστη κέντρο μιας ισχυρής αυτοκρατορίας, με περίπου 70.000 κατοίκους και στόλο 1000 πλοίων.
Η μαροκινή εισβολή του 1591 κατέστρεψε το Γκάο και παρέμεινε μια μικρή πόλη μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα, όταν οι Γάλλοι επέβαλε την εξουσία της, επεκτείνοντας το λιμάνι και εγκαθιδρύοντας μια αποικιοκρατική βάση.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επαρχίες και Διαμερίσματα της Περιφέρειας Γκαό |
| --- |
|  |
| Επαρχίες | 
* Ανσονγκό
* Γκαό
* Μενακά
* Μπουρέμ
 |
|  |
| Διαμερίσματα | 
* Αλατά
* Ανσονγκό
* Αντεραμπουκάν
* Αντσαουαντί
* Γκαμπρό
* Γκαό
* Γκουνζουρέιγ
* Ινκάρ
* Μενακά
* Μπαμπά
* Μπαρά
* Μπουρέμ
* Μπουρρά
* Ν'Τιλλίτ
* Ουατταγκουνά
* Σονί Αλιμπέ
* Ταλατάιγ
* Ταμπόιγ
* Ταρκίντ
* Τεμερά
* Τεσσίτ
* Τιλεμσί
* Τιν-Χαμά
* Τιντρμέν
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 151339617
* LCCN: n85210421
* GND: 4237904-0
* BNF: cb131751251 (data)
* BNE: XX4743973

 |

 |
Η **Γκέρτρουντ Ράσμους Σκόμαγκερς** (δανικά: *Gertrud Rasmus Skomagers*) ήταν Δανή η οποία εκτελέστηκε το 1556 ως κατηγορούμενη για μαγγανεία. Η δίκη της οδήγησε σε τροποποίηση του σχετικού με τις δίκες των μαγισσών νόμου στη Δανία.

Βιογραφία
---------

Η Γκέρτρουντ Σκόμαγκερς κατηγορήθηκε από τον Χανς Ίπσεν, ενώπιον του τοπικού δικαστηρίου στο Ρούντκεμπινγκ, πως είχε προξενήσει κακό στον ίδιο, καθώς και στην περιουσία του, μέσω της χρήσης μαγείας. Η συγκεκριμένη καταγγελία υποστηρίχθηκε από 16 μάρτυρες και βασίστηκε σε προϋπάρχουσες φημολογίες, σύμφωνα με τις οποίες επρόκειτο για μάγισσα. Η Σκόμαγκερς ουδέποτε έπαυσε να διακηρύσσει την αθωότητά της, ακόμη και κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων που υπέστη. Τελικώς, κηρύχθηκε ένοχη και καταδικάστηκε σε θάνατο στην πυρά. Η Σκόμαγκερς εκτελέστηκε χωρίς ουδέποτε να αποδεχθεί την ενοχή της.

Κατά τη διάρκεια του αμέσως επόμενου έτους, ο σύντροφός της κατέθεσε μήνυση ενώπιον του μονάρχη. Καθώς η τελευταία έγινε αποδεκτή, η προηγούμενη δικαστική απόφαση ακυρώθηκε. Ως αποτέλεσμα, οι μάρτυρες κατηγορίας της δίκης καταδικάστηκαν στην καταβολή προστίμου. Στη συνέχεια, η υπόθεση της Γκέρτρουντ Σκόμαγκερς οδήγησε στην υιοθέτηση νέου νόμου, ο οποίος, πλέον, απαγόρευε στους τοπικούς δικαστές να καταδικάζουν σε θάνατο οποιοδήποτε πρόσωπο με την κατηγορία της μαγγανείας, προτού οι σχετικές αποφάσεις τους, προηγουμένως, επικυρωθούν από το Ανώτατο Δικαστήριο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Σουηδικά) Harrison, Dick (11 Ιανουαρίου 2021). *Häxprocesserna*. Svenska Historiska Media Förlag. ISBN 978-91-7789-090-4. Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2021.
2. ↑  (Δανικά) Kiilsgaard, Chr.· Mollerup, Jens (1974). *Rudkøbing : topografi og bystyre : 1287-1974*. **4**. σελ. 10-11.
3. ↑  (Δανικά) «Gertrud». *web.archive.org*. 20 Μαΐου 2007. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Μαΐου 2007. Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2021. CS1 maint: Unfit url (link)
4. ↑  (Δανικά) Lundbye, Vagn (1997). *Kvinde og natur: barnlige optegnelser om livet, døden og kærligheden*. Ny Carlsberg Glyptotek. ISBN 978-87-21-00685-3. Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2021.
5. ↑  (Δανικά) *Kursiv*. Dansklærerforeningen. 1982. Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2021.
6. ↑  (Δανικά) *Børnevennen*. H.J. Schou. 1898. Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Θρησκεία
* Πύλη:Αναγέννηση
* Πύλη:Δανία
* Πύλη:Γυναίκες
 |

 |
Τα Βυζαντινά θέματα το 1025
Η **Στρατηγίς Ματζικέρτ** ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν μικρό σε έκταση Θέμα, γι΄ αυτό λεγόταν Στρατηγίς, και περιλάμβανε την πόλη του Ματζικέρτ και τα περίχωρα της.

Δημιουργήθηκε μετά το 990 έως το 1001 που εντάχτηκε στο Καπετανάτο της Ιβηρίας, το 1019 περίπου που αποτέλεσε τμήμα του Κατεπανάτου της Βαασπρακανίας, το 1070 λεηλατήθηκε και καταλήφθηκε η πόλη από τους τουρκομάνους.

Γνωστοί διοικητές της Στρατηγίδος ήταν οι :

* Νικηφόρος, αρχές 11ου αιώνα
* Βασίλειος Αποκάπης, 1054

Παραπομπές
----------

1. ↑  Λεβενιώτης, σελ. 187
2. ↑  Λεβενιώτης, σελ. 189
3. ↑  Νικόλαος Σ. Ακριτίδης, Η εκκλησιαστική γεωγραφία του Οικουμενικού Πατριαρχείου από τον 9ο αιώνα έως το 1453, σελ. 184
4. ↑  Λεβενιώτης, σελ. 492 έως

Πηγές
-----

* Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, *Η πολιτική κατάρρευση του Βυζαντίου στην ανατολή*, Θεσσαλονίκη 2007
Τραπιστές μοναχοί στο μοναστήρι της Saint Mary Rawaseneng¨στην Ινδονησία
Οι **Τραπιστές** (αγγ: *Trappists*) είναι μικτό θρησκευτικό μοναστικό τάγμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και αναφέρεται συχνά ως: «Τάγμα των Μεταρρυθμισμένων Κιστερκιανών του Αυστηρού Κανόνα».

Ίδρυση
------

Το 1664 μ.Χ. ο Αρμάν Ζαν ντε Μπουτιγιέ ντε Ρανσέ, Αββάς στο μοναστήρι των Κιστερκιανών στην περιοχή «Soligny-la-Trappe» της Νορμανδίας, βλέποντας τη χαλαρότητα στην εφαρμογή των Κανόνων της Μοναστικής ζωής, αποφασίζει να αποσχιστεί από το Τάγμα του για να εφαρμόσει επακριβώς τον Κανόνα διαβίωσης του Αγίου Βενέδικτου (θεμελιωτή του δυτικού μοναχισμού). Δημιουργεί νέο Τάγμα και οι μοναχοί ονομάζονται Τραπιστές από το όνομα της τοποθεσίας του μοναστηριού. Το 1892 μ.Χ. αναγνωρίζεται το Τάγμα επίσημα από τον Πάπα και αποκτά τον δικό του Κανόνα.

Οι Κανόνες της μοναστικής ζωής
------------------------------

Το Τάγμα αποφάσισε να θεσπίσει τις αρχές για τη μοναστική ζωή του τηρώντας επακριβώς τον Κανόνα του Αγίου Βενέδικτου. 
Η σταθερότητα, η πίστη στη μοναστική ζωή, η υπακοή και η εντολή να μιλούν μόνο όταν είναι απαραίτητο είναι ο οδηγός για τη μοναστική ζωή των μοναχών. Κατά τη διάρκεια των γευμάτων επικρατεί στοχαστική σιωπή ενώ ακούγεται ανάγνωσμα ιερού κειμένου. Η διατροφή τους είναι κυρίως χορτοφαγική αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις τρέφονται με ψάρια.
Ακολουθώντας το άρθρο 48 του Κώδικα που επιβάλει στον μοναχό να ζει με την εργασία των χεριών του, οι μοναχοί παράγουν αγαθά της γης τα οποία ανταλλάσσουν με προμήθειες για τα Μοναστήρια τους.

Το Τάγμα σήμερα
---------------

Μοναστήρια του Τάγματος με μοναχούς και μοναχές έχουν ιδρυθεί σε όλες τις ηπείρους. Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο παρατηρείται αύξηση των κοινοτήτων κυρίως σε Γαλλία και Ηνωμένες Πολιτείες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  
Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα (1993). «Τόμος 58,σελίδα 43». *Τραπιστές*. Αθήνα: Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος. σελ. 509.
2. ↑  
Catholic Encyclopedia. «Cistercian, The restoration (after 1790)».
3. ↑  
Project Gutenberg. «St. Benedict's Rule for Monasteries by Benedict of Nursia».
4. ↑  
Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα. «Trappist».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τάγμα των Τραπιστών** |

* Η επίσημη ιστοσελίδα του Τάγματος
Η **γρύπαινα που θηλάζει** φιλοξενείται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Ολυμπίας.

Περιγραφή
---------

Είναι χάλκινο έλασμα, περίτμητο σφυρήλατο μνημειακών διαστάσεων. Εικονίζει θηλυκό φανταστικό όν, τη Γρύπαινα που θηλάζει στοργικά το μικρό της. Ήταν ίσως προσαρμοσμένο σε ξύλινο πυρήνα. Ο οφθαλμός ήταν ένθετος από ελεφαντοστό.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Είναι έργο κορινθιακού καλλιτέχνη και χρονολογείται στο 630-620 π.Χ.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο αρχαιολογία | Πύλη αρχαιολογία |

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο τέχνη | Πύλη τέχνη |

Γεωργία Χατζή  (2008). *Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας*. Αθήνα: ΟΛΚΟΣ, ISBN 978-960-89339-3-4. σελίδες 81. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Δεκεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2012.
Ο **δήμος Ανθεμίων** ήταν δήμος του νομού Ημαθίας. Με την εφαρμογή το σχεδίου Καλλικράτης εντάχθηκε στον νέο Δήμο Νάουσας. Βρισκόταν στο βόρειο τμήμα του νομού. Ο δήμος περιλάμβανε 6 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 74,6 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 8147 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν ο Κοπανός. 

Κατά την επανάσταση του 1821 οι κάτοικοι της περιοχής του δήμου Ανθεμίων αγωνίστηκαν κατά των Οθωμανών. Σπουδαίοι αγωνιστές της επανάστασης του 1821 ήταν οι οπλαρχηγοί Τσέρνο-Πέτρης (ή Τσέρνυ-Πέτρης), Αργύριος Καραμπατάκης και ο Κωνσταντίνος Αθανασίου (γενν. 1798) από τον Κοπανό.

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001).

 **Δ.δ. Κοπανού**  -- ο Κοπανός [ 2.144 ]
 **Δ.δ. Επισκοπής Νάουσας**  -- η Επισκοπή [ 1.916 ]
 **Δ.δ. Λευκαδίων**  -- τα Λευκάδια [ 967 ]
 **Δ.δ. Μαρίνης**  [ 1.340 ] 
* η Μαρίνα [ 1.076 ]
* τα Πολλά Νερά [ 154 ]

 **Δ.δ. Μονοσπίτων**  -- τα Μονόσπιτα [ 916 ]
 **Δ.δ. Χαριέσσης**  -- η Χαρίεσσα [ 974 ]

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Υπουργείο εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.

Αναφορές
--------

1. ↑  Γενικά Αρχεία του Κράτους, Φάκελοι Αγωνιστών του 1821
2. ↑  Γενικά Αρχεία του Κράτους, Αριστεία Αγωνιστών του 1821

Σημειώσεις
----------

1. 1 2  Από το ιστολόγιο του αρχαιολόγου Νικόλαου Παπαοικονόμου: doumbia-istoria.blogspot.com

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Ημαθίας |
| --- |
|  |
| 
Βέροιας · Αλεξάνδρειας · Ανθεμίων · Αντιγονιδών · Αποστόλου Παύλου · Βεργίνας · Δοβρά · Ειρηνούπολης · Μακεδονίδος · Μελίκης · Νάουσας · Πλατέος |

 |
Η **Ιρίνα Βορόνινα** (*Ирина Вадимовна Воронина*, 19 Δεκεμβρίου 1977) είναι Ρωσίδα φωτομοντέλο και ηθοποιός. 

Γεννήθηκε στο Τζερζίνσκ (μικρή πόλη στο Νίζνι Νόβγκοροντ) της Ρωσίας. Το περιοδικό *Playboy* την επέλεξε σαν πλέιμεϊτ για το μήνα Ιανουάριο του 2001, ενώ έχει εμφανιστεί σε πολλά βίντεο του περιοδικού και σε άλλα ανδρικά περιοδικά, μεταξύ των οποίων το *Perfect 10*.

Το 2005, φωτογραφήθηκε για το εναρκτήριο τεύχος της σειράς ημερολογίων *Playmates at Play*, με τίτλο *Playmates at Play at the Playboy Mansion*. Η φωτογράφιση έγινε στην έπαυλη του Χιού Χέφνερ και ήταν η πρώτη προσπάθεια του περιοδικού σε παραδοσιακό (χωρίς γυμνό) φωτογραφικό ημερολόγιο, με στυλ παρόμοιο με αυτό του γνωστού αθλητικού περιοδικού *Sports Illustrated Swimsuit Issue*. Η Ιρίνα έχει επίσης φωτογραφηθεί γυμνή από τον δήμαρχο του Λας Βέγκας, Όσκαρ Γκούντμαν, στα πλαίσια ενός αφιερώματος σε φωτογραφίες τραβηγμένες από διάσημα πρόσωπα που παρουσίασε η δικτυακή έκδοση του περιοδικού Playboy, Playboy Cyber Club.

To 2007, συμμετείχε στις ταινίες *Reno 911!: Miami* και *Epic Movie*. Εμφανίζεται επίσης τακτικά στο σόου του καναλιού Adult Swim, *Saul of the Mole Men*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Irina Voronina στο Wikimedia Commons
* Επίσημη σελίδα
* Ιρίνα Βορόνινα στο Playboy Online
* Irina Voronina στην IMDb
* Irina Voronina, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
* Irina Voronina, επίσημος λογαριασμός στο Twitter.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 3439147665817960670009
* LCCN: no2016123320

 |

 |
Η **Στρατηγική ουσιοκρατία**, μια βασική έννοια της μετα-αποικιοκρατικής θεωρίας, εισήχθηκε από την ινδή κριτικό και θεωρητικό λογοτεχνίας Gayatri Chakravorty Spivak. Αναφέρεται σε στρατηγικές που μπορούν να χρησιμοποιήσουν διάφορες εθνικότητες, εθνοτικές ομάδες ή μειονοτικές ομάδες για να παρουσιαστούν προς τα έξω. Παρότι οι άνθρωποι που απαρτίζουν τις εν λόγω ομάδες μπορεί να διαφέρουν σε μεγάλο βαθμό μεταξύ τους και να μη μοιράζονται τα ίδια χαρακτηριστικά, ορισμένες φορές θεωρείται επωφελές για την ομάδα ως σύνολο προσωρινά να αναδείξει ομαδικά χαρακτηριστικά ως σταθερές, αμετάβλητες ιδιότητες "που είναι στη φύση τους" (ουσιοκρατία) με απλουστευτικό τρόπο, προκειμένου να πετύχει συγκεκριμένους στόχους.

Η Spivak έχει δηλώσει ότι δεν είναι ικανοποιημένη με τον τρόπο που ο όρος έχει υιοθετηθεί και χρησιμοποιηθεί από τότε που τον εισήγαγε. Σε συνεντεύξεις της τον έχει αποκηρύξει, παρότι δεν έχει αποποιηθεί την έννοιά του ολοκληρωτικά. Η ιδέα της στρατηγικής ουσιοκρατίας ανακύπτει συχνά στην κουήαρ θεωρία και τη φεμινιστική θεωρία, ειδικά δε στο έργο της Luce Irigaray, η οποία τον αναφέρει ως μίμηση.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Glossary of Key Terms in the Work of Gayatri Chakravorty Spivak by Michael Kinburn
Μερική άποψη του μοναστηριού του Σαν Λατζάρο ντέγκλι Αρμένι στην Βενετία.
Το Μεχιταριστικό Μοναστήρι της Βιέννης στην Αυστρία.
Το **Τάγμα των Μεχιταριστών Πατέρων** είναι Αρμένικο Καθολικό μοναστικό τάγμα το οποίο ιδρύθηκε από τον Μεχιτάρ της Σεβαστείας το 1700.

Το τάγμα εδρεύει στο μοναστήρι του Αγίου Λαζάρου (*Σαν Λατζάρο ντέγκλι Αρμένι*) στη νήσο του ιδίου ονόματος της Βενετίας. Ένα άλλο μοναστήρι υφίσταται στην Βιέννη της Αυστρίας. Επίσης, αριθμός ιδιωτικών σχολείων τα οποία διευθύνονται από τους Μεχιταριστές Πατέρες υπάρχουν ανά τον κόσμο, μεταξύ αυτών και στη Γαλλία και πιο συγκεκριμένα το *Κολέγιο Σαμουέλ Μουρά* στην Σεβρ (Ω-ντε-Σεν).

Το τάγμα διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην διατήρηση και αναγέννηση της αρμένικης πολιτισμικής κληρονομιάς.

Ιστορία
-------

Το τάγμα ιδρύθηκε το 1700 στην Κωνσταντινούπολη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τον Μεχιτάρ της Σεβαστείας.

Πολιτισμική και εκπαιδευτική δράση
----------------------------------

Σε αντίθεση με την πλειοψηφία των Χριστιανικών μοναστικών ταγμάτων που πραγματοποιούν σε καθημερινή βάση χειρωνακτικές και βιοτεχνικές εργασίες, οι Μεχιταριστές Πατέρες έχουν την υποχρέωση να πραγματοποιούν πνευματικού περιεχομένου εργασίες. Ως αποτέλεσμα, η συγγραφή, η ανάγνωση και η έρευνα αποτελούν τις κύριες ασχολίες των μοναχών αυτών.

Το μοναστήρι του Αγίου Λαζάρου φιλοξενεί μία συλλογή λογοτεχνικών και καλλιτεχνικών έργων μοναδική στον κόσμο. Μεταξύ άλλων, είναι δυνατό να ειδωθούν εντός αυτής ορισμένες από τις πρώτες τυπωμένες Βίβλους, αυθεντικά χειρόγραφα τα οποία δεν υφίστανται πλέον παρά μόνο στην αρμένικη γλώσσα (καθώς τα υπόλοιπα στα λατινικά ή τα αρχαία ελληνικά έχουν χαθεί ή καταστραφεί), πίνακες σημαντικών Αρμενίων ζωγράφων (Σαρτ, Ζαν Καρζού, Σαριάν...), καθώς και άλλες λιθογραφίες και πίνακες ζωγραφικής. 

Ένα μουσείο δίνει την δυνατότητα στον επισκέπτη να ανακαλύψει παλιά αρμένικα και ουραρτιάνικα αντικείμενα, με ορισμένα εκ των οποίων να χρονολογούνται έως τα 2000 χρόνια. Μία αιγυπτιακή μούμια και η σαρκοφάγος της αποτελούν, επίσης, μέρος των εκθεμάτων. Όλα τα εκθέματα αυτά αποτελούν προϊόντα είτε δωρεών προς το τάγμα είτε ευρήματα των ίδιων των Πατέρων στη διάρκεια ταξιδιών τους.

Ταυτόχρονα, αριθμός κολεγίων υφίσταντο ανά τον κόσμο (Παρίσι, Βιέννη, Βενετία, Βηρυτός...). Η πλειοψηφία αυτών είναι σήμερα κλειστά ή δεν παραδίδουν παρά μονάχα μαθήματα αρμένικης γλώσσας σε εβδομαδιαία βάση. Τα κολέγια, και ειδικότερα αυτό της Σεβρ, φιλοξένησαν αριθμό προσωπικοτήτων όπως ο σκηνοθέτης Ραφί Σαρτ, ο παραγωγός Κριστιάν Αρντάν, ο συνθέτης Αρμέν Μπεντροσιάν, καθώς και ο κωμικός Σαρλ Ζεράρ.

Δείτε επίσης
------------

* Αρμένικη Καθολική Εκκλησία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τάγμα των Μεχιταριστών Πατέρων** |

* Επίσημη Ιστοσελίδα

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 144954927
* LCCN: n82075479
* ISNI: 0000 0001 1302 4480
* GND: 1009037-X
* BNF: cb11866716p (data)

 |

 |
Η **Στρατηγίς Moψουεστίας**, ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν ένα από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούνταν στρατηγίδες.

Βρισκόταν στην Κιλικία και περιελάμβανε την οχυρωμένη Μοψουεστία με την γύρω περιοχή. Η Moψουεστία επανακαταλήφθηκε από τον Νικηφόρο Φωκά στις 13 Ιουλίου 965 κι έγινε έδρα στρατηγού υφιστάμενος στον Δούξ Αντιόχειας. Από το 11ο αιώνα διοικούνταν μαζί με τα Ανάβραζα, και αργότερα μαζί και με τα Άδανα. Στα τέλη του 11ου και αρχές του 12ου αιώνα αναφέρεται η διοίκηση της περιοχής σε κατεπάνω ή δούξ. Το 1083 καταλήφθηκε από τους Τούρκους. Το 1103 ανακαταλήφθηκε από τους Βυζαντινούς κι έγινε το Δουκάτο Λογγινιάδος, Ταρσού, Αδάνων, Μοψουεστίας και Κιλικίας.

Γνωστοί διοικητές ήταν οι :

* Λέων
* Μιχαήλ, 1055-1075
* Νικόλαος Βαλτζερής, - 1069
* Συμβάτιος, κατεπάνω, 1071
* Απνελγαρίπης, 1072-
* Βασίλειος Τρικλίνιος, στρατηγός Αναβράζων

Παραπομπές
----------

1. ↑  Λεβενιώτης, σελ. 376
2. 1 2  Λεβενιώτης, σελ. 377
3. ↑  Λεβενιώτης, σελ. 383
4. ↑  Λεβενιώτης, σελ. 385
5. ↑  Λεβενιώτης, σελ. 551,
6. ↑  Dumbarton Oaks, σελ. 4
7. ↑  Dumbarton Oaks, σελ. 2

Πηγές
-----

* Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, *Η πολιτική κατάρρευση του Βυζαντίου στην ανατολή*, Θεσσαλονίκη 2007
* Catalogue of Byzantine Seals at Dumbarton Oaks and in the Fogg Museum of Art
Ο **Κάρλος Μόγια** (*λατινικό αλφάβητο : Carlos Moyà Llompart*), γεννημένος στην Πάλμα ντε Μαγιόρκα στις 27 Αυγούστου, 1976, είναι Ισπανός πρώην πρωταθλητής της αντισφαίρισης και προπονητής. Πρώην αρχηγός της Ισπανίας στο κύπελλο Ντέιβις, έφτασε στο νούμερο 1 στην παγκόσμια κατάταξη στην ATP για 2 εβδομάδες τον Μάρτιο του 1999.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, κέρδισε το Ρολάν Γκαρός το 1998 και ήταν φιναλίστ στο Αυστραλιανό όπεν το 1997 και στον τελικό του ATP World Tour το 1998. Επίσης κέρδισε τρία Masters Series, στο Μόντε Κάρλο το 1998, στο Σινσινάτι το 2002 και στη Ρώμη το 2004, τρεις ATP τίτλους 500 Series, και δεκατρία ATP Series 250. Ως διεθνής ήταν μέλος της Ισπανικής ομάδας που κέρδισε το κύπελλο Ντέιβις.

Ξεκίνησε να παίζει σε ηλικία έξι ετών με τον αδελφό του Αντρές Μόγια. Το 1996 ήταν στους κορυφαίους 20 της ATP για πρώτη φορά και τελείωσε το 1997 ως ο καλύτερος Ισπανός και στο top 10 για πρώτη φορά στη ζωή του. Επιπλέον, έγινε ο πρώτος Ισπανός που έπαιξε στον τελικό του Αυστραλιανού όπεν το 1969. Το 1998 κέρδισε τον πρώτο τίτλο του Γκραντ σλαμ, νικώντας τον Alex Corretja στον τελικό του Ρολάν Γκαρός. Στις 15 Μαρτίου 1999, έγινε ο πρώτος Ισπανός που κατέλαβε την πρώτη θέση στην κατάταξη ATP από το 1973, κι έμεινε για δύο εβδομάδες.
Ήταν μέρος της ισπανικής ομάδας που κέρδισε το Κύπελλο Ντέιβις το 2004 στον τελικό που παίχτηκε στο Estadio de La Cartuja στην Σεβίλλη, στην οποία έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο, κερδίζοντας δύο από τα τρία παιχνίδια για την Ισπανία.

Στους Ολυμπιακούς αγώνες το 2004 έφτασε στα προημιτελικά του απλού και στο διπλό αποκλείστηκε από τον Α΄γύρο με συμπαίκτη τον Ραφαέλ Ναδάλ.Μετά το τέλος της καριέρας του έγινε προπονητής της εθνικής Ισπανίας και διάφορων παικτών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Bud Collins: «The Bud Collins History of Tennis» (Αγγλικά) New Chapter Press. Νέα Υόρκη. 2010. σελ. 701. ISBN-13 978-0-942257-70-0.
2. ↑  (Αγγλικά) *Olympedia*.
3. ↑  Carlos Moyá, nuevo capitán del equipo español de Copa Davis de tenis RTVE.es, (Ισπανικά)
4. ↑  Moyá acapara los grandes titulares, (Ισπανικά)
5. ↑  Ο Μόγια στους Ολυμπιακούς αγώνες Αρχειοθετήθηκε 2009-07-05 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)
Ο **Στυλιανός Πετροπουλάκης** (1895-1949) ήταν Έλληνας στρατιωτικός Αντισυνταγματάρχης Πυροβολικού.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Ράχη Γυθείου Μάνης το 1895. 
Καταγόταν από ισχυρή και πολυμελή οικογένεια της Μάνης με μέλη πολιτικούς και στρατιωτικούς.
Το 1912 αποφοίτησε από το Βαρβάκειο Πρακτικό Λύκειο. 
Το 1916 φοίτησε από την Σχολή Ευελπίδων ως Ανθυπολοχαγός Πυροβολικού. 
Πήρε μέρος στην επιστράτευση του 1915 και μετά την επάνοδό του στη σχολή στασίασε με άλλους Ευέλπιδες, με αιτία την κατάργηση της αρχαιότητας. 
Το 1918 θα έγινε απόπειρα δολοφονίας από οπαδούς του Ελευθέριου Βενιζέλου, λόγω των Βασιλικών του φιλοφρονημάτων.

Το 1920 συμμετείχε στην Μικρασιατική εκστρατεία με τον βαθμό του Λοχαγού ως αξιωματικός επί του οπλισμού και πυρομαχικών του Αρχηγείου Πυροβολικού της Στρατιάς Μικράς Ασίας, θέση που κατείχε μέχρι το τέλος των επιχειρήσεων. 

Την περίοδο 1925 - 1933 παντρεύτηκε με την ανηψιά του πρωθυπουργού Παναγή Τσαλδάρη, Μαρία Αναστασοπούλου. Μετά τις εκλογές του 1933 αποσπάστηκε στο Γενικό Επιτελείο Στρατού ως υπασπιστής του υπουργού Στρατιωτικών. 
Από τη θέση αυτή συμμετείχε στην καταστολή του κινήματος του 1935 ως συντονιστής των στρατιωτικών επιχειρήσεων του Ναυτικού Επιτελείου .

Το 1937 ως αντισυνταγματάρχης, υποδιοικητής στο 3ο Σύνταγμα Ορειβατικού Πυροβολικού, συνέβαλε στην μεταστάθμευση του Συντάγματος από την Πάτρα στην Κόρινθο. Τον ίδιο χρόνο έγινε και διοικητής του.

Διακρίσεις
----------

Τιμήθηκε με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας (1933), το Γ' Τάξεως (1935) και το Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Γεωργίου του Α' (1936)

Πηγές - εξωτερικοί σύνδεσμοι
----------------------------

* Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Αναμνήσεις του Στρατηγού Τρικούπη

1. ↑  registries.dyas-net.gr/gr/collection/3087.
2. ↑  "όταν διορίσθηκε ο Στρατηγός Χατζηανέστης Διοικητής της ΣΣΕ με κάκιστες επιδόσεις, στασίασαν εξ αιτίας του οι αξιωματικοί του πυροβολικού"
Ο **Δημήτριος Βάρης** (;-1821) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821 και μέλος της Φιλικής Εταιρείας, με καταγωγή από την Σωζόπολη της σημερινής Βουλγαρίας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Σωζόπολη στα τέλη του 18ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια των Σφαγών στην Κωνσταντινούπολη το 1821, μαζί με τον αδερφό του Μητροπολίτη Σωζοπόλεως Παΐσιο Πρικαίο, οργάνωσε μια εξέγερση και συνεργαζόμενος με τον Βούλγαρο βοεβόδα Αντόνοφ κατάφεραν να συγκεντρώσουν μερικές χιλιάδες συμμετέχοντες. Η εξέγερση, που πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο του 1821, απέτυχε καθώς οι μάχες εναντίον των Οθωμανών ανάμεσα στην Αγαθούπολη και την Σωζόπολη ήταν ανεπιτυχείς, με αποτέλεσμα ο Βάρης να πέσει στο καθήκον και να σφαγιαστούν μερικοί κάτοικοι της περιοχής, συμπεριλαμβανομένου του Έλληνα κοτζαμπάση Χατζή-Ασλάνη και του ιερέα Αντωνάκη Σκουλόγλου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Avramea, Anna (1994). *Thrace*. Idea Advertising-Marketing SA. σελ. 220. ISBN 9608560918.
2. 1 2  Mavrovitis, Jason (2017). *Out of the Balkans*. σελ. 14. ISBN 978-1-365-89016-1.
3. ↑  Avramea, Anna (1993). *Thrakika: syggramma periodikon ekdidomenon hypo tou en Athēnais "Thrakikou Kentrou" kai tēs "Hetairias Thrakikōn Meletōn*. To Kentro. σελ. 70.
Ο **Στυλιανός Πιστολάκης** (1897 – 3 Νοεμβρίου 1971) ήταν Έλληνας δικηγόρος από τα Χανιά και βενιζελικός βουλευτής.

Βιογραφία
---------

Καταγόταν από σημαντική οικογένεια αγωνιστών της Κρητικής Επανάστασης (1897, 1905) από το Ακρωτήρι Χανίων και έκανε νομικές σπουδές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Εξελέγη βουλευτής Χανίων με το Κόμμα Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1932 και του 1933. Το 1928 διορίστηκε Νομάρχης Σερρών και υπηρέτησε επίσης στη θέση του γενικού γραμματέα του υπουργείου Γεωργίας.Υπήρξε ένας εκ των συμβούλων του Ελευθερίου Βενιζέλου.

Έπειτα από το κίνημα του 1935 συνελήφθη και καταδικάστηκε σε ισόβια. Εξελέγη ξανά βουλευτής στις εκλογές του 1936 και μετά πήγε στις ΗΠΑ. Έζησε εκεί για μερικά χρόνια.

Για τελευταία φορά εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1952 και μετά τη λήξη της θητείας του, το 1956 δεν ασχολήθηκε ξανά με την πολιτική και αποσύρθηκε στην ιδιωτική ζωή στην ιδιαίτερη πατρίδα του.

Η ρήξη με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη
-----------------------------------

Στις αρχές Σεπτεμβρίου 1958 εκδικάστηκε στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Ηρακλείου η μήνυση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη για συκοφαντική, διά του τύπου δυσφήμηση. Στις 6 Ιανουαρίου 1957 από τις στήλες της εφημερίδας Παρατηρητής , με τίτλο *Η καίουσα αλήθεια* υπαινισσόταν πως ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης πλούτισε με αθέμιτα μέσα. Παράλληλα τον κατηγορούσε για τον επιλήψιμο τρόπο διαχείρισης της υπόθεσης της ΤΑΕ που επιβάρυνε το δημόσιο. Ο Πιστολάκης με τον Μητσοτάκη, συγγενείς εξ αγχιστείας αλληλομηνύθηκαν και μετά την μη εκλογή του Πιστολάκη, και την αυτόματη απώλεια της βουλευτικής ασυλίας του, ξεκίνησε η δικαστική του δίωξη.Τελικά ο Πιστολάκης ανακάλεσε το κατηγορητήριο εναντίον του Μητσοτάκη, λόγω των καταθέσεων των μαρτύρων κατηγορίας και της μη προσέλευσης αρκετών μαρτύρων υπεράσπισης, γεγονός που επιτάχυνε τη λήξη της δίκης.

Θάνατος
-------

Απεβίωσε από συγκοπή καρδιάς το 1970 και κηδεύτηκε στα Χανιά, στις 5 Νοεμβρίου.

Πηγές
-----

* Τηλεγράφημα Σ. Βενιζέλου, Στ. Πιστολάκη και Κανέλου Κανελλόπουλου προς τον Εμμανουήλ Τσουδερό , Εθνικό Ίδρυμα "Ελευθέριος Βενιζέλος"
* Φωτογραφία του Πιστολάκη (1946) μαζί με άλλους πολιτικούς.
* Δημήτρης Δημητράκος, Κώστας Μητσοτάκης. Πολιτική βιογραφία,τομ. Α, εκδ.Παπαζήση, Αθήνα, χ.χ. σελ.375 κ.εξ

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δημήτρης Δημητράκος, Κώστας Μητσοτάκης. Πολιτική βιογραφία,τομ. Α, εκδ.Παπαζήση, Αθήνα, χ.χ. σελ.375
2. ↑  Μητρώο πληρεξουσίων, γερουσιαστών και βουλευτών 1822-1935, Αθήνα 1986, Βουλή των Ελλήνων, σελ. 134 (αριθμ. 1311)
3. 1 2  Κηδεύεται αύριο ο Στ. Πιστολάκης, Το Βήμα , 4/11/1970, σελ. 14
4. ↑  Δημήτρης Δημητράκος, Κώστας Μητσοτάκης. Πολιτική βιογραφία,τομ. Α, εκδ.Παπαζήση, Αθήνα, χ.χ. σελ.375
5. ↑  Δημήτρης Δημητράκος, Κώστας Μητσοτάκης. Πολιτική βιογραφία,τομ. Α, εκδ.Παπαζήση, Αθήνα, χ.χ. σελ.376-377
6. ↑  Δημήτρης Δημητράκος, Κώστας Μητσοτάκης. Πολιτική βιογραφία,τομ. Α, εκδ.Παπαζήση, Αθήνα, χ.χ. σελ.386
Το **σύνδρομο του Πρωτέα** είναι μία εξαιρετικά σπάνια και πολύπλοκη διαταραχή που χαρακτηρίζεται από δυσμορφία και δυσπλασίες του σώματος, προοδευτική υπερανάπτυξη του σκελετού, του δέρματος, του λιπώδους ιστού και του κεντρικού νευρικού συστήματος. Ο επιπολασμός εκτιμάται ότι είναι λιγότερο από 1/1.000.000 γεννήσεις ζώντων νεογνών. Συνήθως τα νεογνά φαίνονται φυσιολογικά κατά τη γέννηση. Η έναρξη εμφανίζεται συνήθως στους 6 έως 18 μήνες με ασύμμετρη υπερανάπτυξη που είναι εμφανής στα χέρια ή στα πόδια. Η διάγνωση των ασθενών που πάσχουν από το προαναφερθέν σύνδρομο μπορεί να καταστεί δύσκολη. Το συγκεκριμένο σύνδρομο αποτελεί όπως αναφέραμε μια πολύ σπάνια διαταραχή και η θεραπεία απαιτεί μια διεπιστημονική προσέγγιση.
Ιστορικό παράδειγμα αποτελεί ο Τζόζεφ Μέρικ, 5 Αυγούστου 1862 ο όποιος γεννήθηκε στο Leicester, στην Αγγλία. Σύμφωνα με μελέτες οι γονείς του δεν είχαν κάποια σωματική πάθηση και όσον αφορά τον ίδιο, μέχρι την ηλικία των 2 χρόνων η πάθησή του του ήταν σε πολύ πρώιμο στάδιο. Ήταν μέλος ενός περιοδεύοντος τσίρκου για να μπορέσει να επιβιώσει. Οι κοινωνικές συνθήκες της εποχής εκείνης ήταν τέτοιες που πιθανότατα αυτός ήταν ο μόνος τρόπος επιβίωσης για εκείνον. Με πολλή δυσκολία μπόρεσε να κοινωνικοποιηθεί λόγω της δυσπλασίας που είχε καθώς ζούσε υπό αντίξοες συνθήκες κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα να έχει υποστεί ακόμα και σωματικές επιθέσεις. Ο θάνατός του επήλθε ύστερα από αναπνευστική ανακοπή σε νοσοκομειακό ίδρυμα στο Whitechapel του Λονδίνου στις 5 Απριλίου του 1890. Σύμφωνα με μαρτυρίες ήταν φοβισμένος και δεν είχε πλήρη κατανόηση των συμβάντων που σχετίζονταν με τη διαταραχή. Είχε ψυχική δύναμη καθώς και ικανότητα αντίληψης. Σύμφωνα με έρευνες δεν είχε ορθή γλωσσική ικανότητα αλλά ήξερε να διαβάζει, είχε γνώσεις για πολλά πράγματα και έδειχνε επίσης να είχε επιθυμία για μάθηση.

Στο σύνδρομο οφείλονται οι σημαντικές, εν τω βάθει, δυσπλασίες των αγγείων, τα δερματικά αιμαγγειώματα, και οι κιρσοί των φλεβών.
Ο **Στόγιαν Πρότιτς** (*σερβικά : Стојан Протић*) (Κρούσεβατς 28 Ιανουαρίου 1857 - Βελιγράδι 28 Οκτωβρίου 1923) είναι Σέρβος πολιτικός, συγγραφέας και ένας από τους ιδρυτές του Ριζοσπαστικού κόμματος της Σερβίας. Πολλές φορές ήταν υπουργός Οικονομικών και εσωτερικών. Μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο σχημάτισε την πρώτη κυβέρνηση του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, και ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός της Γιουγκοσλαβίας.

Βιογραφία
---------

Για την ηγεσία του Ριζοσπαστικού κόμματος συγκρούστηκε με τον Πάσιτς, αλλά έχασε και έγινε αρχηγός του κόμματος ο Πάσιτς. Για έναν χρόνο ήταν επικεφαλής της εθνικής βιβλιοθήκης της Σερβίας (1900-1901). Δημοσίευσε και εξέδωσε το περιοδικό "Дело" και την εφημερίδα "Одјек" και έγραψε την απάντηση στο Αυστροουγγρικό τελεσίγραφο στη Σερβία το 1914 .

Το 1887 εκλέγεται μέλος του κοινοβουλίου , το 1893 προσωρινός δήμαρχος του Βελιγραδίου. Από τις 29 Μαΐου 1903 έως τις 16 Μαΐου 1905 χρημάτισε υπουργός εσωτερικών και ξανά από τις 17 Απριλίου 1906 έως τις 30 Μαΐου 1907. Υπουργός Οικονομικών από τις 11 Φεβρουάριου 1909 έως τις 8 Μαΐου 1912. Εκπρόσωπος του υπουργού εσωτερικών από τις 12 Σεπτεμβρίου 1910 έως τις 25 Ιουνίου 1911 κι έπειτα για τρίτη φορά υπουργός εσωτερικών από τις 30 Αυγούστου 1912 έως τις 22 Νοεμβρίου 1914. Εκ νέου υπουργός οικονομικών από τις 10 Ιουνίου 1917 έως τις 20 Δεκεμβρίου 1918 και έπειτα αναπληρωτής υπουργός εξωτερικών έως τις 20 Δεκεμβρίου 1918.

Από τις 20 Δεκεμβρίου 1918 έως τις 16 Αύγουστος 1919 πρόεδρος της πρώτης κυβέρνησης του Βασιλείου Σέρβων Κροατών και Σλοβένων και από τις 19 Φεβρουαρίου έως τις 17 Μαΐου 1920 πρωθυπουργός του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας.

Έργα του
--------

* "О Македонији и Македонцима"
* „Албански проблем и Србија и Аустроугарска"
* „Срби и Бугари у Балканском рату"
* „Тајна конвенција између Србије и Аустроугарске"

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb115492132. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2  «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Stojan-Protic. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  Dalibor Brozović, Tomislav Ladan: «Hrvatska enciklopedija» (Κροατικά) Ινστιτούτο Λεξικογραφίας «Μίροσλαβ Κρλέζα». 1999. 50754. ISBN-13 978-953-6036-31-8. ISBN-10 953-6036-31-2.
4. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 25  Ιουνίου 2015.

Πηγές
-----

* Проф. др Дејвид Мекензи, Стојан Протић српски новинар и државник, Службени гласник, Београд, 2008.
* *Мала енциклопедија Просвета - Општа Енциклопедија (М-Ш). Издавачко предузеће „Просвета", Београд 1959.*

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 50024733
* LCCN: n88208921
* ISNI: 0000 0000 8015 9222
* GND: 118929062
* SUDOC: 057175519
* BNF: cb115492132 (data)
* NLA: 36203551
* NKC: js2008439277

 |

 |