recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Κωνσταντίνος (Κωστής) Βαΐτσος** (γενν. 1942) είναι Έλληνας οικονομολόγος, πανεπιστημιακός και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1942 στην Αθήνα. Πήρε πτυχίο Οικονομικών από το Πανεπιστήμιο Γέιλ στις ΗΠΑ και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων του πανεπιστημίου Χάρβαρντ (Ηarvard Business School). Από το Χάρβαρντ έλαβε και το διδακτορικό του δίπλωμα.

Δίδαξε στα πανεπιστήμια Χάρβαρντ, Σάσεξ και Αθηνών (όπου κατείχε την έδρα της Πολιτικής Οικονομίας). Το 1979 ανακηρύχθηκε επίτιμος καθηγητής Διεθνούς Εμπορίου του πανεπιστημίου του Εδιμβούργου.

Παράλληλα, υπήρξε σημαντικό στέλεχος διεθνών οργανισμών. Ως εμπειρογνώμονας του ΟΗΕ, διετέλεσε σύμβουλος πολλών κυβερνήσεων αναπτυσσόμενων χωρών σε διαπραγματεύσεις τους με πολυεθνικές εταιρείες σε θέματα επενδύσεων και εργατικού δυναμικού.

Επί σειρά ετών ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Διεθνούς Ανάπτυξης (Society for International Development, SID) στην Ουάσινγκτον, ενώ διετέλεσε και πρόεδρος του Ινστιτούτου Διεθνών Σπουδών στη Βραζιλία.

Στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου διετέλεσε διοικητής της Εμπορικής Τράπεζας από τον Οκτώβριο του 1981 ως τον Ιούλιο του 1982, υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας από τον Ιούλιο του 1982 ως τον Σεπτέμβριο του 1983 και αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Οικονομίας από τον Σεπτέμβριο του 1983 ως τον Ιούλιο του 1985.

Για επτά χρόνια, από το 2001 μέχρι το 2008, διετέλεσε πρόεδρος του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος».

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  TO BHMA, 8 Iουλίου 1982
2. ↑
3. ↑
Ο Κύρις **Κωνσταντίνος Κεφαλάς** (τέλη 9ου-αρχές 10ουαι. μ.Χ.) ήταν Βυζαντινός λόγιος ο οποίος συνέθεσε σημαντικότατο βιβλίο επιγραμμάτων (την Ανθολογία του Κεφαλά) που έγινε η βάση της Παλατινής Ανθολογίας και της Ανθολογίας του Πλανούδη. Είχε το αξίωμα του Πρωτόπαπα της αυλής.

Βιογραφία
---------

Ταυτίζεται ίσως με τον ομώνυμό του «πρωτοπαπά» των ανακτόρων της Κωνσταντινούπολης, που ανήκε στην αριστοκρατική τάξη των Κεφαλάδων , για τον οποίο υπάρχουν αρκετές μαρτυρίες χρονολογούμενες γύρω στο 917. Ο Κεφαλάς είναι γνωστός για τη συγκρότηση μεγάλης συλλογής επιγραμμάτων στα τέλη του 9ου αι. Η συλλογή αυτή παραδίδεται έμμεσα από ένα και μοναδικό χειρόγραφο της Παλατινής Βιβλιοθήκης της Χαϊδελβέργης και ονομάστηκε γι΄αυτό Παλατινή Ανθολογία, χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα στο Βυζάντιο τοσό από το λεξικο Σούδα όσο και από το Μάξιμο Πλανούδη. Ο Κεφαλάς άντλησε από παλαιότερες συλλογές (Στέφανος του Μελεάγρου, Παλλαδάς, Αγαθίας, Θεόδωρος Στουδίτης για να προχωρήσει στη σύνταξη της δικής του, η οποία όσο και αν αποτελεί «εγκυκλοπαίδεια» επιγραμμάτων, ταυτόχρονα είναι και μια προσωπική «εκλογή», καθώς εισάγει τη θεματική διάταξη διασπώντας την ενότητα των παλαιοτέρων συλλογών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κώστας Σταματίου · 2004 - Το Βιβλίο και ο Χρόνος: 1979-1991 - Τόμος 2 - Σελ. 1019
2. ↑  The Oxford Dictionary of Byzantium, N.Y. 1991 σ.112

Πηγές
-----

* Σούδα (λεξικό)
* Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 89104637
* **ΕΒΕ**: 137032
* LCCN: n89147385
* ISNI: 0000 0000 6267 1767
* GND: 1089531664
* SUDOC: 137927401

 |

 |
Ο **Ιπποκράτης ο Γελαίος** (πέθανε το 491 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας τύραννος της Γέλας της Σικελίας, που κυριάρχησε στα σικελικά πράγματα κατά τα έτη της ηγεμονίας του (498 π.Χ. - 491 π.Χ.).

Ο Ιπποκράτης ήταν αδελφός του Κλεάνδρου, τον οποίο και διαδέχθηκε στην εξουσία, το 498 π.Χ.. Μετά από νικηφόρους πολέμους, ο Ιπποκράτης κατέλαβε τις Σικελικές πόλεις-αποικίες Καλλίπολη, Νάξο, Ζάγκλη και Λεοντίνους, τις οποίες κυβέρνησε με τοποτηρητές. Στη συνέχεια πολέμησε κατά των ντόπιων Σικελών και το 493 π.Χ. στράφηκε εναντίον των Συρακουσών, που σκόπευε να τις κάνει πρωτεύουσα του μεγάλου του κράτους. Τελικώς αποδέχθηκε τη μεσολάβηση της Κέρκυρας και της Κορίνθου, και αρκέσθηκε στην κατοχή της Καμαρίνης. Μετά από τις επιχειρήσεις αυτές, ο Ιπποκράτης στράφηκε και πάλι κατά των ιθαγενών ηγεμόνων της νήσου. Σκοτώθηκε πολεμώντας κοντά στην πόλη Μέγαρα Υβλαία το 491 π.Χ.. Ως διαδόχους του προόριζε τους γιους του Ευκλείδη και Κλέανδρο, αλλά σύντομα αυτοί αντικαταστάθηκαν από τον διοικητή του ιππικού, τον Γέλωνα, που έγινε ο πρώτος της δυναστείας των Δεινομενιδών.

Πηγές
-----

* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* (Χάρη Πάτση), τόμος 14, σελ. 252.

  


|  |
| --- |
| Ιπποκράτης ο Γελαίος  **Θάνατος:** 491 π.Χ. |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΚλέανδρος ο Γελαίος | **Τύραννος της Τζέλα**498 π.Χ. - 491 π.Χ. | ΔιάδοχοςΓέλων ο Συρακούσιος |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 137156563487623241520
* LCCN: n2019045427

 |

 |
Ο **Θωμάς ντ' Ωτρεμανκούρ** (Γαλλικά: Thomas d'Autremencourt), συχνά αλλά λανθασμένα αναφερόμενος ως **ντε Στρομονκούρ** (de Stromoncourt), ήταν ο πρώτος Αυθέντης των Σαλώνων (σύγχρονη Άμφισσα) στην Κεντρική Ελλάδα. Ήταν ένας από τους ιππότες της Δ΄ Σταυροφορίας από το Ωτρεμανκούρ (Autremencourt) της Γαλλικής Πικαρδίας. Όταν ο Βονιφάτιος ο Μομφερατικός κατέκτησε τη κεντρική Ελλάδα το 1204, το 1205 του δόθηκε στην περιοχή των Σαλώνων φέουδο μαζί με την ομώνυμη κωμόπολη.

Ο Θωμάς συνέχισε την κατάκτηση εδαφών στη Φωκίδα και το φέουδό του περιλάμβανε σχεδόν όλο τον σημερινό Νομό Φωκίδος και ήταν υποτελής του Πρίγκιπα της Αχαΐας. Το 1210, προσπάθησε να επεκτείνει το φέουδό του προς τα δυτικά και επιτέθηκε στο λιμάνι του Γαλαξειδίου. Οι κάτοικοί του τότε ζήτησαν τη βοήθεια του Δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Α΄ Κομνηνός Δούκας, ο οποίος έσπευσε να τους βοηθήσει. Ο στρατός του Δεσποτάτου επιτέθηκε και κατέλαβε τα Σάλωνα, με τον Θωμά να σκοτώνεται στην μάχη που έγινε το 1212. Ωστόσο ο γιος του Θωμάς Β΄ μετά από τρία χρόνια, το 1215, ανακατέλαβε τα Σάλωνα από το Δεσποτάτο της Ηπείρου.

Πηγές
-----

* Liddell, Robert (1965), *Mainland Greece*, Longmans, σελ. 64–65
* Longnon, Jean (1949), *L'empire latin de Constantinople et la principauté de Morée*, Paris: Payot, σελ. 76, 120
Μαντολίνο
Το **Κοντσέρτο για μαντολίνο** σε Ντο μείζονα, RV 425, γράφτηκε από τον Ιταλό συνθέτη Αντόνιο Βιβάλντι το 1725 και συχνά συνοδεύεται από τις Τέσσερις εποχές (1725). Η μουσική αποτελείται από τη δεξιοτεχνική επεξεργασία του σόλο οργάνου, του μαντολίνου, και την αλληλεπίδραση μεταξύ του σολίστα και της συνοδείας της ορχήστρας. Οι απαιτήσεις θεωρούνται υψηλότερες από άλλα κοντσέρτα του Βιβάλντι και το έργο είναι ένα από τα πιο διάσημα έργα για μαντολίνο. Αυτό το κοντσέρτο έχει μεταγραφεί για κιθάρα

Μουσική από το πρώτο μέρος του κοντσέρτου ακούστηκε στην ταινία του 1979 *Κράμερ εναντίον Κράμερ.*

Μέρη
----

Υπάρχουν τρία μέρη:

1. Allegro
2. Largo (λα ελάσσονα)
3. Allegro

Το πρώτο μέρος είναι μια γρήγορη, χαρούμενη μελωδία που διαρκεί λίγο περισσότερο από τρία λεπτά. Καθ' όλη τη διάρκεια του κομματιού, ο Βιβάλντι δημιουργεί έντονες και χαμηλές αντιθέσεις μεταξύ του μαντολίνου και της υπόλοιπης ορχήστρας, προσελκύοντας την προσοχή σε διάφορα κρεσέντα μέσα στη μουσική.

Το δεύτερο μέρος, διάρκειας λίγο μικρότερης των τριών λεπτών, και σε αντίθεση με την ταχεία και ενθουσιώδη μελωδία του πρώτου μέρους, είναι πιο αργό και στοχαστικό στη σύνθεσή του.

Το τρίτο μέρος χρησιμοποιεί περισσότερο την ορχήστρα εγχόρδων, όπου το μαντολίνο δεν ακούγεται ούτε στην αρχή ούτε στο τέλος του μέρους. Το τμήμα εγχόρδων επαναλαμβάνει το αρχικό τμήμα ως το τέλος αυτού του μέρους.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος συνθέσεων του Antonio Vivaldi

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ελεύθερες παρτιτούρες από τον Vivaldi, Antonio στο International Music Score Library Project
* Mandolin Concerto in C major στο YouTube, played by Avi Avital in 2012

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 176609090
* LCCN: n82108022
* SUDOC: 185046975
* BNF: cb13917386d (data)

 |

 |
Ο **Ιπποκράτης** από τις Συρακούσες ήταν εγγονός ενός Συρακουσίου εξορίστου που κατέφυγε στην Καρχηδόνα επειδή κατηγορήθηκε ότι έλαβε μέρος στη δολοφονία του Αγαθάρχου, γιου του Αγαθοκλή.

Μετά τη μάχη στις Κάννες (216 π.Χ.) και τον θάνατο του τυράννου των Συρακουσών Ιέρωνος Β΄, ο Ιπποκράτης στάλθηκε από τους Καρχηδονίους μαζί με τον αδελφό του για να προσελκύσει τη μεγάλη πόλη των Συρακουσών και να γίνει αρχηγός του φιλοκαρχηδονιακού κόμματος. Το 214 π.Χ. ο Ιπποκράτης, ως στρατηγός πλέον των Συρακουσίων, νίκησε μία μικρή ρωμαϊκή στρατιά επικεφαλής 2.000 ανδρών. Τότε ο Ρωμαίος στρατηγός Μάρκελλος ζήτησε από τις Συρακούσες και τους Λεοντίνους την έκδοση και παράδοση του Ιπποκράτη. Μετά την απόρριψη του αιτήματός του αυτού, επιτέθηκε κατά του Ιπποκράτη, ο οποίος κατόρθωσε να διαφύγει στην Ερβησσό και από εκεί στις Συρακούσες, όπου εκλέχθηκε για δεύτερη φορά στρατηγός. Το 212 π.Χ. ο Ιπποκράτης πέθανε με σχεδόν ολόκληρο τον στρατό του από επιδημία (*λοιμόν*), ενώ ήταν στρατοπεδευμένος κοντά στο μεγάλο λιμάνι των Συρακουσών.

Πηγή
----

* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* (Χάρη Πάτση), τόμος 14, σελίδες 252-253.
Για τον τυπογράφο του 18ου αιώνα, δείτε: Ιωάννης Γλυκής.  
Για τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως του 14ου αιώνα, δείτε: Ιωάννης ΙΓ΄ Γλυκύς.  

Ο **Ιωάννης ο Γλυκύς** ήταν σημαντικός θεωρητικός μουσικός και μελοποιός της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής.

Μελοποίησε τα Θεοτόκια του Ιωάννη του Δαμασκηνού, τα ένδεκα εωθινά του Λέοντα του Σοφού, το «αρχαίον Δύναμις», μια μικρή μουσική προπαίδεια για αρχάριους και άλλα μαθήματα, τα οποία ερμηνεύτηκαν στη νέα μέθοδο της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής. 

Απεβίωσε το 900.

Πηγές
-----

* Θεοδόσιος Β. Γεωργιάδης, Η Νέα Μούσα : Συνοπτική ιστορική και τεχνική μουσική μελέτη, Εν Σταμπουλ, Τύποις Μάρκου Δημητριάδου, 1936.
Ο **Κότυς Γ΄**, Cotys III, ήταν βασιλιάς των Οδρυσών στη Θράκη στις αρχές του 3ου αι. π.Χ. 

Η μία ασφαλής μαρτυρία του είναι μία επιγραφή από τους Δελφούς, που χρονολογείται μεταξύ 276 και 267 π.Χ. (συνήθως 270/269 π.Χ.), στην οποία αναφέρεται ως γιος τού Ραίζδου, πιθανού προκατόχου του.  Η ιστορική έρευνα έχει από καιρό συσχετίσει έναν τύπο νομίσματος, που κόπηκε για έναν βασιλιά Κότυ στη μία όψη και έναν βασιλιά Ρησκούπορι στην άλλη, και επίσης έναν βασιλιά Κότυ, πατέρα ενός Ρησκούπορι, που αναφέρεται σε διάταγμα από την Απολλωνία (Σωζόπολη) με τον Κότυ Γ΄.  Ωστόσο, αυτές οι ταυτοποιήσεις αμφισβητήθηκαν, και ορισμένοι μελετητές έχουν επαναπροσδιορίσει τόσο τον τύπο του νομίσματος, όσο και την επιγραφή, για σχεδόν τρεις αιώνες αργότερα.  Επομένως, είναι αβέβαιο εάν τον Κότυ Γ΄ διαδέχθηκε ένας γιος που ονομαζόταν Ρησκούπορις Α΄ (Οδρυσών).

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Θρακικών φυλών

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Dana 2015: 251.
2. ↑  Werner 1961: 115, 239; Jurukova 1992: 153-157; compare Delev 2015: 62.
3. ↑  For example, Manov 2015.
4. ↑  Mladjov, Rulers of Thrace, University of Michigan

Πηγές
-----

* D. Dana, Inscriptions, στο: J. Valeva et al. (επιμ. ), *A Companion to Ancient Thrace*, Wiley, 2015: 243-264.
* P. Delev, From Korupedion to the Beginning of the Third Mithridatic War (281-73 BCE), στο: J. Valeva et al. (επιμ. ), *A Companion to Ancient Thrace*, Wiley, 2015: 59-74.
* J. Jurukova, *Monetite na trakijskite plemena i vladeteli*, τόμ. 1. Σόφια, 1992.
* M. Manov, «Dekret na Apolonija s novo datirane» *, Numizmatika, Sfragistika i Epigrafika* 11 (2015) 167-173.
* R. Werner, στο: W.-D. von Barloewen (επιμ. ), *Abriss der Geschichte antiker Randkulturen*, Μόναχο, 1961: 83-150, 239-242.

|  |
| --- |
| Κότυς Γ΄ (Οδρυσών) **Βασίλειο των Οδρυσών της Θράκης****Γέννηση:** άγνωστο **Θάνατος:** άγνωστο |
| ΠροκάτοχοςΡαίζδος | **Βασιλιάς της Θράκης** | Διάδοχος(;) Ρησκούπορις Α΄ (Οδρυσών) |
Ο **Θωμάς Μάγιστρος** ή μοναχός Θεόδουλος, που άκμασε κατά τη βασιλεία του Ανδρονίκου Β΄ (1282-1328) ήταν Βυζαντινός λόγιος. Έγινε γραμματικός και έμπιστος σύμβουλος του Ανδρονίκου Β΄ Παλαιολόγου.

Βιογραφία
---------

Το κύριο σύγγραμά του *Εκλογή ονομάτων και ρημάτων αττικών* είναι μία συλλογή επιλεγμένων Αττικών λέξεων και φράσεων ταξινομημένων αλφαβητικά. Συντάχθηκε ως βοήθημα για σύνθεση Ελληνικών κειμένων, από όμοια έργα των Φρυνίχου Αραβίου, Αμμωνίου Γραμματικού, Ηρωδιανού και Αιλίου Μοίρη.

Επίσης έγραψε *Σχόλια* στον Αισχύλο, Σοφοκλή, Ευριπίδη (με μία βιογραφία) και σε τρεις κωμωδίες του Αριστοφάνη. Τα *Σχόλια* στον Πίνδαρο που του αποδίδουν δύο χειρόγραφα, τώρα αποδίδονται στον Δημήτριο Τρικλίνιο. Οι λόγοι και οι επιστολές του αποτελούνται από δημηγορίες με συνήθη σοφιστικά πρότυπα και αναφέρονται σε ιστορικά συμβάντα: μία συζήτηση μεταξύ των πατέρων του Κυναίγειρου και του Καλλίμαχου, Αθηναίων που έπεσαν στον Μαραθώνα, ως προς το ποιος έπρεπε πρώτος να εκφωνήσει επικήδειο. Ο Θωμάς συνέγραψε επίσης ένα *κάτοπτρο ηγεμόνος*, το οποίο έχει ως αποδέκτη του τον Ανδρόνικο Β΄, μίας υπεράσπισης του Ρωμαίου στρατηγού Χανδρηνού προς τον Αυτοκράτορα, μίας επιστολής των ωμοτήτων των Καταλανών και των Τούρκων στη Θεσσαλία και τη Μακεδονία, μίας συγχαρητήριας επιστολής στον Θεόδωρο Μετοχίτη και ενός πανηγυρικού λόγου για τον βασιλιά της Κύπρου.

Πηγές
-----

* Paola Volpe Cacciatore, Toma Magistro. La Regalità. Testo critico, introduzione e indici, Napoli 1997.
* Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Thomas Magister". Encyclopædia Britannica. 26 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 865.

Παραπομπές
----------

1. ↑  books.google.bg/books?id=WtwmAAAAMAAJ&q=%D1%82%D0%BE%D0%BC%D0%B0+%D0%BC%D0%B0%D0%B3%D0%B8%D1%81%D1%82%D1%8A%D1%80&dq=%D1%82%D0%BE%D0%BC%D0%B0+%D0%BC%D0%B0%D0%B3%D0%B8%D1%81%D1%82%D1%8A%D1%80&hl=en&sa=X&ved=0ahUKEwjIp\_b508fTAhXCCBoKHUHbAXcQ6AEIPDAE.
2. 1 2  *Czech National Authority Database*. ola2002161378. Ανακτήθηκε στις 8  Ιουνίου 2022.
3. ↑  Παΐδας, Κωνσταντίνος (2006). *Τα βυζαντινά "κάτοπτρα ηγεμόνος" της ύστερης περιόδου (1254-1403). Εκφράσεις του βυζαντινού βασιλικού ιδεώδους*. Αθήνα: Εκδόσεις Γρηγόρη. σελ. σποράδην.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 3830086
* **ΕΒΕ**: 45838
* **AA**: 48607
* LCCN: n82164759
* ISNI: 0000 0000 7688 8027
* GND: 119483904
* SELIBR: 255510
* SUDOC: 150880626
* BNF: cb103786163 (data)
* BIBSYS: 95005112
* NKC: ola2002161378
* ICCU: TO0V027236
* BNE: XX5336169
* CiNii: DA06293932

 |

 |
Το **Κοντοχώρι** είναι χωριό της Θήρας (Σαντορίνη). Βγαίνοντας από τα Φηρά και με κατεύθυνση την Οία περνάμε από το Κοντοχώρι. Τα δύο χωριά (Κοντοχώρι και Φηρά) ενώθηκαν σιγά σιγά τον τελευταίο αιώνα, ώστε σήμερα τα όρια να είναι δυσδιάκριτα και να θεωρείται από πολλούς ως περιοχή των Φηρών. Λόγω της αποστάσεως από την καλδέρα ή καλντέρα στον οικισμό επικρατεί περισσότερη ησυχία. Στο Κοντοχώρι υπάρχουν πολλές εκκλησίες, όπως του Προφήτη Ηλία, οικοδομηθείσα το 18ο αιώνα από το Καθολικό Τάγμα και μετεξελιχθείσα σε ορθόδοξη χριστιανική εκκλησία , ο Άγιος Ελευθέριος, ο Άγιος Ευστάθιος, η Παναγιά του Λαγκαδιού και ο Άγιος Κωνσταντίνος, όπου στεγάζεται και λαογραφικό μουσείο.
Αναπαράσταση σκηνής κότταβου σε αρχαίο ελληνικό αγγείο.  
Η πλάστιγγα είναι προσαρμοσμένη επάνω σε ένα μακρύ ραβδί, ενώ ο παίκτης σκοπεύει κρατώντας έναν δίσκο
Ο **κότταβος** ήταν παιχνίδι επιδεξιότητας που έπαιζαν οι αρχαίοι Έλληνες στα νυχτερινά συμπόσια για διασκέδαση και για να περνάει η ώρα. Η προέλευσή του τοποθετείται στη Σικελία.

Περιγραφή
---------

Σκοπός του παιχνιδιού αυτού ήταν να πετύχουν ένα στόχο. Σαν βολή χρησιμοποιούσαν κρασί που το εκσφενδόνιζαν με το στόμα ή το πετούσαν με το χέρι κρατώντας ένα ρηχό πιάτο. Στόχος ήταν η *πλάστιγγα*, μια πιατέλα που ήταν προσαρμοσμένη ψηλά σε ένα ραβδί, ή έπλεε σε μια λεκάνη με νερό.

Η πλάστιγγα έπρεπε να πέσει κάτω ή να βυθιστεί ή πέφτοντας να γίνει "καπέλο" σε ένα αγαλματάκι που ήταν στημένο από κάτω. 

Ανάλογα με την περίπτωση το χρησιμοποιούσαν και ως μαντείο, ερμηνεύοντας την τροχιά του κρασιού ή της πλάστιγγας κατά την ελεύθερη πτώση.

Για ανταμοιβή έβαζαν την πλάστιγγα, ή διάφορα άλλα δώρα. Σημασία είχε όχι μόνο να πετύχουν το στόχο, αλλά και η καλαισθησία της κίνησης και της τροχιάς του βλήματος κατά το παιχνίδι. Το παιχνίδι ήταν τόσο δημοφιλές, που κάποιος ονόματι *Αθηναίος* λένε ότι είχε συγκεντρώσει πλούσια συλλογή βραβείων. 

Σε ένα ποίημα ο Έρωτας και ο Υμέναιος παίζουν κότταβο, ενώ ο Γανυμήδης με ένα στεφάνι στα χέρια είναι διαιτητής. Ανταμοιβή είναι ένα αγαλματάκι της Ήβης σε έναν αργυρό δίσκο. Ο Υμέναιος έριξε πρώτος, αλλά δεν πέτυχε. Τότε ο Έρως με την σειρά του σημάδεψε, και πριν ρίξει, έκανε από μέσα του προσευχή στην μητέρα του.

Πηγές
-----

* Dr. Wilhelm Richter, επιμ. (1887). *Die Spiele der Griechen und Römer* (στα Γερμανικά). Λειψία: E. A. Seemann. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2009.

Δείτε επίσης
------------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κότταβος** |
Ο Ζορμπάς στο ζενίθ του
Ο **Κυκλώνας Ζορμπάς** ήταν μεσογειακός τροπικός κυκλώνας ο οποίος σχηματίστηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2018 και διαλύθηκε στις 2 Οκτωβρίου. Ήταν ο πρώτος επίσημα καταγεγραμμένος μεσογειακός κυκλώνας μετά τον Ζήνωνα το 2017. Ο Ζορμπάς αναπτύχθηκε ως εξωτροπικός κυκλώνας στην ανατολική Μεσόγειο Θάλασσα.  Οι υψηλές θερμοκρασίες της επιφάνειας της θαλάσσης επέτρεψαν στο σύστημα να μετεξελιχθεί ταχέως σε τροπικό κυκλώνα. Το φαινόμενο εντάθηκε καθώς κατευθυνόταν βορείως προς την Ελλάδα, φθάνοντας τελικά στην μέγιστη έντασή του με ανέμους ταχύτητας 120 km/h και ελάχιστη κεντρική πίεση 987 mbar στις 29 Σεπτεμβρίου. 

Ισχυρές καταιγίδες και πλημμύρες κόστισαν τη ζωή σε πέντε άτομα στην Τυνησία και ένα άτομο στην Ελλάδα ενώ δύο ήταν αγνοούμενοι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Europe Weather Analysis on 2018-9-27». Free University of Berlin. 27 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2018.
2. ↑  Jeff Masters (29 Σεπτεμβρίου 2018). «Tropical Storm-Like Medicane Hits Greece». Weather Underground. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2018.
Ο **Κότυς Θ΄** (άκμασε τον 1ο αι.) ήταν Θράκας πρίγκιπας και -ως πελάτης των Ρωμαίων- βασιλιάς της Μικρής Αρμενίας.

Βιογραφία
---------

Ο Κότυς Θ΄ ήταν ο δεύτερος γιος του ηγεμόνα -πελάτη των Ρωμαίων- της Θράκης Κότυ Γ΄ (Σαπαίων) και της Αντωνίας Τρύφαινας. Οι γονείς τού πατέρα του ήταν οι πιστοί Ρωμαίοι πελάτες βασιλείς Ροιμητάλκης Α΄ της Θράκης και Πυθοδωρίς Α΄, ενώ οι γονείς της μητέρας του ήταν οι Ρωμαίοι πελάτες βασιλείς Πολέμων Α΄ του Πόντου και Πυθοδωρίδα. Η Πυθοδωρίδα του Πόντου ήταν το πρώτο εγγόνι του Ρωμαίου Mάρκου Αντώνιου, ενός της Τριανδρίας. Έτσι, μέσω της εκ μητρός γιαγιάς του Αντωνίας Υβρίδας, ο Κότυς Θ΄ συνδεόταν με διάφορα μέλη της δυναστείας των Ιουλίων-Κλαυδίων.

Ο Κότυς Θ΄ μεγάλωσε και εκπαιδεύτηκε στη Ρώμη μαζί με τον μακρινό συγγενή του τον μελλοντικό Ρωμαίο Αυτοκράτορα Καλιγούλα (2ου εξαδέλφου τού Κότυ Γ΄ και εγγονού της Αντωνίας της Νεότερης). Ο Κότυς Θ΄ μεγάλωσε στην οικία της Ρωμαίας αυτοκράτειρας Λιβίας Δρουσίλλας και της Aντωνίας της Νεότερης (ετεροθαλής αδελφή της Αντωνίας Υβρίδας). Ο Κότυς Θ΄ μεγάλωνε ως μέλος της περίφημης Αυλής της Aντωνίας της Νεότερης. Αυτή ήταν μια γυναίκα με μεγάλη επιρροή και διατηρούσε έναν κύκλο από διάφορους πρίγκιπες και πριγκίπισσες. Ο κύκλος της βοήθησε στην πολιτική διατήρηση των συνόρων τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και τις υποθέσεις των πελατειακών κρατών.

Το 38 ο Ροιμητάλκης Γ΄ έγινε Ρωμαίος πελάτης βασιλιάς της Θράκης και είχε νυμφευτεί την αδελφή του Κότυ Θ΄, Πυθοδωρίδα Β΄. Επίσης το 38 ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Καλιγούλας με τη συμφωνία της Ρωμαϊκής Συγκλήτου διόρισε τον Κότυ Θ΄ ως Ρωμαίο πελάτη βασιλιά της Μικρής Αρμενίας. Ο Καλιγούλας και η Ρωμαϊκή Σύγκλητος τού έδωσαν ένα μέρος τού βασιλείου της Μικρής Αρμενίας και ορισμένα μέρη της Αραβίας για να κυβερνήσει. Αυτά τα μέρη της Αραβίας έγιναν αργότερα η ρωμαϊκή επαρχία της Πετραίας Αραβίας.

Ο Κότυς Θ΄ κυβέρνησε στη Μικρή Αρμενία από το 38 έως τουλάχιστον το 47. Λίγο μετά το 48, ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Κλαύδιος ζήτησε από τον Κότυ Θ΄ να παραιτηθεί από τον θρόνο και τον αντικατέστησε εκεί με έναν πρώην Αρμένιο βασιλιά, τον Μιθριδάτη της Αρμενίας. Στην αρχή ο Κότυς Θ΄ αντιστάθηκε επιτυχώς στο αίτημα του Κλαύδιου, με την υποστήριξη Ρωμαίων και εντόπιων Αρμένιων ευγενών. Ωστόσο, με εντολή του Κλαύδιου, ο Κότυς Θ΄ αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τον θρόνο του, για να μπορέσει να τον αντικαταστήσει ο Μιθριδάτης. Η μετέπειτα μοίρα του Κότυ Θ΄ είναι άγνωστη.

Δείτε επίσης
------------

* Κότυς
* Μιθριδάτης της Αρμενίας

Πηγές
-----

* Tάκιτος, Χρονικά της Αυτοκρατορικής Ρώμης
* Γαλλική έκδοση της Wikipedia
* Γερμανική έκδοση της Wikipedia
*
Παρουσίαση δέντρου Μπονσάι σε έκθεση: Μπονσάι κινέζικης φτελιάς (Ulmus parvifolia) σιτακούσα με μινιατούρα του φυτού Χόστα (Hosta) και κακεμόν,ο κρεμαστό διακοσμητικό
Ένα κουσαμόνο από φυτά από το Κονέκτικατ, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού
Κουσαμόνο με νάρκισσο
Το **κουσαμόνο** (**Kusamono**, ιαπωνικά: 草もの, απόδοση στα ελληνικά: κατασκευή από γρασίδι) και το **σιτακούσα** (**Shitakusa**, ιαπωνικά: 下草, απόδοση στα ελληνικά: υπόχλοο) είναι σύγχρονες βοτανικές συνθέσεις με καταγωγή από την Ιαπωνία, που αναπτύχθηκαν στο πλαίσιο της τέχνης του Μπονσάι, ακολουθώντας τις ίδιες τεχνοτροπία.

Η τεχνική *σιτακούσα*, που είναι και η πιο παλιά, αναπτύχθηκε στην Ιαπωνία σαν έκθεμα φυσικού περιβάλλοντος σε μικρογραφία, το οποίο προοριζόταν να συνοδεύει τα μπονσάι, που παρουσιάζονταν στις εκθέσεις..

Συν τω χρόνω, αυτονομήθηκε υπό το όνομα *κουσαμόνο* και πλέον αποτελεί ξεχωριστή βοτανική σύνθεση. Για την κατασκευή χρησιμοποιούνται διάφορα φυσικά αντικείμενα, όπως κεραμικές γλάστρες, θαλασσόξυλα, πέτρες, κ.α. μέσα ή γύρω από τα οποία φυτεύονται συνήθως βρύα, γρασίδι, λειχήνες, μικρά λουλούδια, μπαμπού ή βολβοί, που παραπέμπουν σε διάφορα φυσικά περιβάλλοντα.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Kusamono and shitakusa στο Wikimedia Commons

*
Στην ελληνική μυθολογία η **Κυμοπόλεια** ήταν μία Νύμφη, και πιο συγκεκριμένα μία *αλιάς* (Νύμφη της θάλασσας). Η Κυμοπόλεια ήταν θυγατέρα της Αμφιτρίτης και του θεού της θάλασσας, του Ποσειδώνα, και παντρεύτηκε τον Βριάρεω, έναν από τους Εκατόγχειρες. Πιθανότατα η Κυμοπόλεια και ο Βριάρεως απέκτησαν και μία κόρη, την Οιολύκα.

Η Κυμοπόλεια είναι πιθανώς μία προσωποποίηση των βίαιων κυμάτων της θάλασσας, το όνομά της εξάλλου σημαίνει «αυτή που καβαλάει τα κύματα». Φαίνεται ότι, όπως και ο σύζυγός της, είχε τεράστιες διαστάσεις.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Κυμοπόλεια στο «Theoi.com»

Πηγές
-----

* Ησιόδου *Θεογονία*, στ. 817 κ.ε.
Ο **Κότυς Ε΄**, γνωστός σαν **Σαπαίος**, ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής, βασιλιάς των Οδρυσών της Θράκης και της Μικράς Αρμενίας στον Πόντο από το 12 έως το 19 ή 27 μ.Χ.

Βιογραφία
---------

Γιος του Σαδάλα και της Πολεμοκρατείας, στον θρόνο των Οδρυσών ήταν διάδοχος του Κότυος Δ΄ και συμβασίλευσε με τον θείο του Ρησκούπορι γιο του Ροιμητάλκη Α΄. Μέχρι να ενηλικιωθεί, διοικούσαν το βασίλειό του οι Ρωμαίοι· όταν ενηλικιώθηκε, τού έδωσαν και το βασίλειο της Μικράς Αρμενίας στον Πόντο. Στο υπόλοιπο βασίλειο τού Πόντου, βασίλισσα ήταν η Πυθοδωρίδα, που είχε διαδεχθεί τον άνδρα της Πολέμωνα Α΄. Ο Κότυς νυμφεύτηκε την κόρη τους Αντωνία Τρύφαινα, που ήταν και δισεγγονή του πρώτου υπάτου της Ρώμης Μάρκου Αντωνίου και αδελφή του Αρταξία Γ΄ βασιλιά της Αρμενίας. Είχε τρεις γιους: τον Ροιμητάλκη Γ΄, τον Πολέμωνα και τον Κότυ ΣΤ΄. 

Στο βασίλειό του είχε εξοριστεί και ο Ρωμαίος ποιητής Οβίδιος, που αναφέρει για τον Κότυ ότι ήταν γενναίος, πράος και γλυκύς, ενώ τού έγραψε και ένα έμμετρο σύγγραμμα. Το παλάτι του Κότυως ήταν τόπος συνάντησης για πολλούς Έλληνες και Λατίνους ποιητές. Ο Κότυς Ε΄ δολοφονήθηκε από τον θείο του το 19 ή 27 μ.Χ. 

Έγραψε έμμετρα συγγράμματα, από τα οποία δεν διεσώθη κανένα.

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Κουρτίδης: *Ιστορία της Θράκης από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 54 μ.Χ.*, Τυπογραφείο Αλευρόπουλου, Εν Αθήναις 1932
* A companion to ancient Thrace, Julia Valeva, Emil Nankov, Denver Graninger, John Wiley & Sons, 15 Jun 2015, σελ. 278
* A companion to ancient Thrace, Julia Valeva, Emil Nankov, Denver Graninger, John Wiley & Sons, 15 Jun 2015, σελ. 280
Ο **Κώστας Σολέας** ήταν Κύπριος ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στην θέση του αμυντικού. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους αμυντικούς στο κυπριακό ποδόσφαιρο της δεκαετίας του '30. Ήταν μέλος της πρώτης ομάδας της ΑΕΛ. Αγωνίστηκε στην ΑΕΛ από το 1930 έως τα μέσα της δεκαετίας του '40, όντας και αρχηγός της ομάδας. Με την ΑΕΛ κατέκτησε 1 πρωτάθλημα και 2 κύπελλα.

Συμμετείχε στη Μεικτή Κύπρου (πρόδρομος της Εθνικής Κύπρου) η οποία συστάθηκε το 1933 και έδωσε φιλικούς αγώνες στην Παλαιστίνη (με Χάποελ Ιερουσαλήμ, Μακάμπι Χασμονάιμ, Χάποελ Χάιφα, Χάποελ Τελ Αβίβ) και στον Λίβανο (με Ρενεσάνς και Πανεπιστήμιο Βηρυτού).

Επιπλέον, συμμετείχε στη Μεικτή Κύπρου η οποία συστάθηκε το 1936 και έδωσε δύο φιλικούς αγώνες στην Ελλάδα. Ο πρώτος αγώνας ήταν με αντίπαλο την Εθνική Ελλάδας στις 10 Μαΐου 1936 στο στάδιο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και ο δεύτερος ήταν με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό στις 12 Μαΐου 1936 στο ίδιο στάδιο.

Εκτός από ποδοσφαιριστής, ήταν και δισκοβόλος. Κατείχε το παγκύπριο ρεκόρ στη δισκοβολία με 36,44 μέτρα. Την περίοδο 1933-1935 πέτυχε πέντε νίκες σε παγκύπριους αγώνες.

Ήταν ιδρυτής της Soles Sports η οποία αντίπροσωπεύει τα αθλητικά είδη Adidas στην Κύπρο.

Τίτλοι
------

* Πρωτάθλημα Κύπρου: (1): 1940-41
* Κύπελλο Κύπρου (2): 1938-39, 1939-40

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Μελετίου 2011, σελ. 87
2. ↑  «ΑΕΛ: Πριν 86 χρόνια στο ζαχαροπλαστείο Άγιος Γεώργιος…». 4 Οκτωβρίου 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιουλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2022.
3. 1 2  «Από τη μεικτή στην Εθνική Κύπρου» (PDF). Χαραυγή. 15 Οκτωβρίου 2018. σελ. 14. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2018.
4. 1 2  «Κώστας Σολέας». *www.europeana.eu*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιουλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2022.

Βιβλιογραφία
------------

* Μελετίου, Γιώργος (2011). *Κυπριακό ποδόσφαιρο 1900-1960*. Λευκωσία: Power Publishing. σελ. 87. ISBN 978-9963-688-87-6.
Ο **Κότυς Β΄**, Cotys II, ήταν βασιλιάς των Σαπαίων της Θράκης από το 42 έως περίπου το 15 π.Χ. διαδεχόμενος τον πατέρα του, Ρησκούπορι Α΄ (Σαπαίων).

Μετά τη Β΄ Τριανδρία, το 31 π.Χ. έγινε ο τελευταίος Ρωμαϊκός Εμφύλιος Πόλεμος, όπου ο Κότυς Β΄ μπορεί να πήρε το μέρος τού Μάρκου Αντώνιου εναντίον τού Οκταβιανού. 

Το 15 π.Χ. οι Βησσοί της Θράκης επιτέθηκαν στις θρακικές περιοχές που είχαν συμμαχήσει με τους Ρωμαίους. Ηγέτης τους ήταν ο Βολόγαισος, αρχιερέας τού ιερού τού Διονύσου στον Αίμο. Οι Ρωμαίοι απώθησαν τους βαρβάρους με τη βοήθεια των Θρακών συμμάχων τους: πιθανόν ο Κότυς Β΄ να πέθανε στη μάχη κατά των Βησσών.

Είχε δύο γιους: τον Ροιμητάλκη Α΄ που τον διαδέχθηκε και τον Ρησκούπορι Β΄ (Σαπαίων).

Bιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Thracian Kings, University of Michigan[*νεκρός σύνδεσμος*]

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ηγεμόνων της Θράκης και της Δακίας
Ο **ινδικός λύκος** (*Canis lupus pallipes*) είναι υποείδος του γκρίζου λύκου, που ανήκει στην μεγάλη οικογένεια των Κυνιδών και στο γένος Κύων. Το είδος αυτό ζει σε μία μεγάλη περιοχή μεταξύ του Ισραήλ και της Ινδίας. Το μέγεθός του είναι μικρότερο από αυτό του Θιβετιανού λύκου και του Αραβικού λύκου και δεν διαθέτει πλούσιο τρίχωμα, αφού ζει σε θερμές περιοχές.

Περιγραφή και συμπεριφορά
-------------------------

Ινδικός λύκος στον Ζωολογικό κήπο του Ισλαμαμπάντ, Πακιστάν
Ο Ινδικός λύκος έχει ένα ελαφρύ, κοντό τρίχωμα. Φτάνει σε ύψος τα 60 - 95 cm ύψος και ζυγίζει από 18 έως 27 kg. Όσον αφορά τη δομή του, μοιάζει αρκετά με τον Ευρασιατικό λύκο. Η γούνα του, έχει χρώμα γκρίζο - κόκκινο ή κόκκινο - άσπρο. Το τρίχωμα της πλάτης έχει χρώμα μαύρο - γκρίζο και σχηματίζει ένα χαρακτηριστικό σχήμα V στους ώμους του. Τα άκρα του έχουν λευκό χρώμα. Η περίοδος αναπαραγωγής λαμβάνει χώρα κατά τον Οκτώβριο. Τα κουτάβια γεννιούνται με καφέ χρώμα και ένα λευκό, γαλάζιο σημάδι στο στήθος τους, το οποίο εξαφανίζεται καθώς μεγαλώνουν.

Οι συνήθειές του είναι παρόμοιες με αυτές των άλλων υποειδών του Γκρίζου λύκου, αν και ο Ινδικός λύκος, ζει σε μικρές αγέλες που σπάνια ξεπερνούν τα 6 με 8 άτομα και είναι γνωστό ότι σπάνια ουρλιάζουν. Τα κύρια θηράματα του, είναι οι αντιλόπες, τρωκτικά και λαγοί. Στην περιοχή κατανομής τους ζουν και άλλοι θηρευτές όπως το Χρυσό τσακάλι, οι αρκούδες, η λεοπάρδαλη και η τίγρη.

Ο Ινδικός λύκος είναι προσαρμοσμένος να ζει σε ημιάνυδρες και ξηρές περιοχές και αποτελεί παράδειγμα προσαρμοστικότητας των σαρκοφάγων. Παρά το γεγονός ότι θεωρείται εχθρός με το Ασιατικό αγριόσκυλο, οι έρευνες έχουν δείξει ότι δεν υπάρχει ιδιαίτερος ανταγωνισμός μεταξύ τους και μοιράζονται το ίδιο έδαφος.

Κατανομή
--------

Ινδικός λύκος
Ο χάρτης κατανομής του ινδικού λύκου
Ο ινδικός λύκος είναι το μόνο Κυνοειδές που ζει στην Δυτική Ινδία. Στην Ινδία απαντάται στις επαρχίες Γκουτζαράτ, Ρατζαστάν, Χιριάνα, Ουτάρ Πραντές, Μάντια Πραντές, Μαχαράστα, Καρνατάκα και Άντρα Πραντές. Εμφανίζεται επίσης στην Τουρκία, στο Ιράκ, στο Ιράν, το Πακιστάν, τη Συρία, τον Λίβανο και το Ισραήλ. Σύμφωνα με μελέτες, ο πληθυσμός του είδους υπολογίζεται στα 2000 - 3000 άτομα. Ο ινδικός λύκος έχει χαρακτηριστεί ως «*Απειλούμενο*» σύμφωνα με το άρθρο 1 του Ινδικού νόμου άγριας ζωής.

Στον πολιτισμό
--------------

Οι λύκοι αναφέρονται συχνά στην ινδουιστική μυθολογία και έχουν αμφίσημη φήμη στην Ιρανική μυθολογία. Εμφανίζονται επίσης σε αρκετά διάσημα μυθιστορήματα. Σύμφωνα με το βιβλίο του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ *Το Βιβλίο της Ζούγκλας*, ο κύριος πρωταγωνιστής, Μόγλης, καταδιώκεται από μια αγέλη ινδικών λύκων.

Βιβλιογραφία
------------

* Claus Hilschmann - *Fauna Band 7 Die Orientalische Region*, Novaria-Verlag, 1971. ISBN 2-8270-0869-6

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ινδικός λύκος** |


|  |  |
| --- | --- |
| Wikispecies logoWikispecies logo | Τα Βικιείδη έχουν πληροφορίες για το θέμα:   **Ινδικός λύκος** |
Ο **Κωνσταντίνος Σακελλαρόπουλος** (1884 - 1970) ήταν Έλληνας διπλωμάτης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Καταγόταν από την Κέρκυρα και ήταν γιος του Μιχαήλ Σακελλαρόπουλου. Ακολούθησε σταδιοδρομία στο διπλωματικό σώμα φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του πρέσβη. Υπηρέτησε στη Θεσσαλονίκη, την Καβάλα, το Βουκουρέστι, το Βελιγράδι και τις Βρυξέλλες. Το 1921 υπηρέτησε στην Ύπατη Αρμοστεία Κωνσταντινούπολης, την περίοδο 1927 - 1931 διετέλεσε γενικός πρόξενος Κωνσταντινούπολης ενώ λίγα χρόνια αργότερα διορίστηκε πρέσβης στην Άγκυρα. Το 1945 τοποθετήθηκε πρέσβης στην Οτάβα, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1950. 

Το 1954 εξέδωσε βιβλίο σχετικά με τα γεγονότα της Μικρασιατικής Εκστρατείας με τίτλο *Η σκιά της Δύσεως*. Το ιστορικό αυτό έργο βραβεύθηκε από την Ακαδημία Αθηνών.

Απεβίωσε στην Αθήνα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Βιογραφικό Σακελλαρόπουλου Αρχειοθετήθηκε 2012-09-09 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα της Ένωσης Διπλωματικών Υπαλλήλων

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 41655078
* **ΕΒΕ**: 154881
* **AA**: 40235
* **BiblioNet**: **83703**
* LCCN: no2008097188
* ISNI: 0000 0000 7890 2945
* GND: 140584218

 |

 |
Η Διόκλεια και οι γειτονικές περιοχές της Σερβίας κατά τον 11ο και 12ο αιώνα
Ο **Κότσαπαρ** (**Kočapar**) ήταν *knez* (βασιλιάς) ή *župan / ζουπάνος* της Διόκλειας, ενός σερβικού κράτους, για λίγο το 1102–03 υπό την αιγίδα του Μέγα Πρίγκιπα Βούκαν της Ράσκας. Ήταν ο γιος του Μπράνισλαβ, του πρίγκιπα της Διόκλειας. Μετά τον θάνατο του Μπόντιν το 1108, ο αδελφός του Μποντέν Ντόμπροσλαβ Β΄ τον διαδέχθηκε ως βασιλιάς της Διόκλειας. Ο Κότσαπαρ, παιδί του πρώτου ξαδέλφου του Μπόντιν, ταξίδεψε από το Δυρράχιο στη Ράσα, δημιουργώντας συμμαχία με τον Βούκαν. Αυτή η συμμαχία θα αποδειχθεί χρήσιμη με την επιτυχή εισβολή τους στη Διόκλεια το 1102. Η μάχη που ακολούθησε στη Μόραχα οδήγησε στην ανατροπή του Ντόμπροσλαβ Β΄ και στη στέψη του Κότσαπαρ στο θρόνο. Στη συνέχεια, ο Ντόμπροσλαβ εξορίστηκε στη Ρασκία και ένα μεγάλο μέρος της Δαλματίας λεηλατήθηκε στη διαδικασία. Ο Βούκαν έδωσε στον Κότσαπαρ τη Διόκλεια ως φέουδο Οι δύο σύντομα σταματούν, με τον Βούκαν, να στέλνει μια ομάδα στην Διόκλεια, την πόλη, αναγκάζοντας τον Κότσαπαρ να φύγει στη Βοσνία και μετά στη Ζαχλουμία όπου και πέθανε.

Δείτε επίσης
------------

* Διόκλεια
* Δυναστεία Vojislavljević
* Δυναστεία Vukanović
* Μεγάλο Πριγκιπάτο της Σερβίας

Αναφορές
--------

 

1. ↑  Živković 2008.
Ο **Θεμιστοκλής Μπαμίχας** (1875-1930) ήταν Έλληνας πολιτικός και εκπρόσωπος της Βορείου Ηπείρου στη Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού το 1919.

Ο Μπαμίχας γεννήθηκε στο Δέλβινο στη σύγχρονη νότια Αλβανία (Βόρεια Ήπειρος) της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μετά την ολοκλήρωση των βασικών σπουδών του στο Δέλβινο, πήγε στη Γενεύη, όπου σπούδασε νομικά. Πίσω στο Δέλβινο, συμμετείχε σε διάφορες πατριωτικές πρωτοβουλίες και το 1914 μετακόμισε στη κοντινή Κέρκυρα. Ωστόσο, την ίδια χρονιά επέστρεψε και συμμετείχε στον αγώνα για την ίδρυση της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Βορείου Ηπείρου. Στις εκλογές του 1915, ενώ η Βόρεια Ήπειρος βρισκόταν προσωρινά υπό ελληνικό έλεγχο, εξελέγη μέλος του ελληνικού Κοινοβουλίου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου συνεργάστηκε στενά με τον αντιβενιζελιστή Ίωνα Δραγούμη. Το 1919 ταξίδεψε στη Σύνοδο Ειρήνη του Παρισιού, ως μέρος της Βορειοηπειρώτικης αντιπροσωπείας υπό τον Αλέξανδρο Καραπάνο. Ο Μπαμίχας έζησε το υπόλοιπο της ζωής του στην Κέρκυρα.

Στην Κέρκυρα εξέδωσε το βιβλίο Κώδιξ του Ναού της Πόλεως του Δελβίνου, το οποίο περιέχει σημαντικές ιστορικές πληροφορίες σχετικά με τους αναγκαστικούς εξισλαμισμούς τον 17ο αιώνα και τους διωγμούς Χριστιανών στο Δέλβινο και την ευρύτερη περιοχή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Εργαστήρι Ερευνών Νεοελληνικής Φιλοσοφίας». *University of Ioannina*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Φεβρουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2012.
2. 1 2  Σούλης, Χ. Ι. (1930). «Θεμιστοκλής Β. Μπαμίχας». *Ηπειρωτικά Χρονικά* **5** (Α, Β): 186–187. . [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Rathberger, Hrsg. von Oliver-Jens Schmitt. Red.: Andreas (2010). *Religion und Kultur im albanischsprachigen Südosteuropa* (1. Aufl. έκδοση). Frankfurt am Main: Lang. σελ. 85. ISBN 978-3-631-60295-9.
4. ↑  Vakalopoulos, Apostolos Euangelou (1970). *Origins of the Greek nation: the Byzantine period, 1204-1461*. Rutgers University Press. σελ. 301.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Θεμιστοκλής Μπαμίχας, Κώδιξ του Ναού της Πόλεως του Δελβίνου Ἠπειρωτικὰ Χρονικά, 5 (1930), σσ. 56-75 (ελληνικά)
Η **Λαίς Ριμπέιρο** (γενν. Λαίς Περέιρα ντε Ολιβέιρα, πορτογαλικά: Laís Pereira de Oliveira, 5 Οκτωβρίου 1989) είναι Βραζιλιάνα μοντέλο. Έγινε γνωστή κυρίως από τη συμμετοχή της στις επιδείξεις μόδας της εταιρείας εσωρούχων Victoria's Secret, ως ένα από τα «αγγελάκια» της (Victoria's Secret Angels).

Ζωή και καριέρα
---------------

Γεννήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1989 στην Τερεζίνα και μεγάλωσε σε ένα χωριό της Βραζιλίας. Ως παιδί δεν είχε σκεφτεί ποτέ να γίνει μοντέλο αλλά κάποιοι φίλοι της την παρότρυναν να το κάνει λόγω του ύψους της. Έτσι, το 2009 ξεκίνησε να εργάζεται ως μοντέλο, αρχικά στη Βραζιλία, κάνοντας φωτογραφήσεις και πασαρέλες. Το 2010, εγκαταστάθηκε με την οικογένεια της στη Νέα Υόρκη, για να ακολουθήσει μεγαλύτερη καριέρα.

Έχει φωτογραφηθεί για την αμερικανική, τη γερμανική, την ιταλική και τη βραζιλιάνικη Vogue και έχει λάβει μέρος σε διαφημιστικές καμπάνιες για τους Ralph Lauren, Christian Dior, Tom Ford, GAP και American Eagle.

Σε ηλικία μόλις 17 ετών περπάτησε για πρώτη φορά για τη Victoria's Secret σε πασαρέλα και ακολούθησαν οι εμφανίσεις της τα έτη 2011, 2013, 2014, 2015 και 2016 μαζί με τις Αντριάνα Λίμα και Κάντις Σουάνπολ. Το 2012, ενώ είχε προγραμματιστεί να λάβει μέρος στο fashion show της VS, δεν μπόρεσε τελικά λόγω τραυματισμού στον αστράγαλο. Από το 2015, είναι και επίσημα «άγγελος» της Victoria's Secret.

Προσωπική ζωή
-------------

Στις 17 Μαΐου 2008, γέννησε τον γιο της, Αλεξάντρε. 

Τον Σεπτέμβριο του 2018, ξεκίνησε τη σχέση της με τον πρώην καλαθοσφαιριστή του NBA, Τζόακιμ Νόα, ο οποίος τότε αγωνιζόταν στους Νιου Γιορκ Νικς. Αρραβωνιάστηκαν έναν χρόνο αργότερα και παντρεύτηκαν στις 13 Ιουλίου 2022 στη Βραζιλία.

  


1. ↑  pro.imdb.com/name/nm4202715/.
Ο **Κιροάδας**, ήταν βασιλιάς του βασιλείου των Οδρυσών της Θράκης, που βασίλευσε πιθανώς στα έτη 212 έως 200 π.Χ.

Βιογραφία
---------

Σύμφωνα με ένα ανώνυμο ποίημα της *Ελληνικής Ανθολογίας* (εν προκειμένω η *Ανθολογία του Πλανούδη*), ηττήθηκε από τον βασιλιά Φίλιππο Ε΄ της Μακεδονίας, ο οποίος αφιέρωσε τη λεία του στη θεά Εκάτη.  Αυτό μπορεί να συνέβη το έτος 205 ή 200 π.Χ. ως οι πιο πιθανές ημερομηνίες, ή σε άλλο έτος της βασιλείας τού Φιλίππου Ε΄. Ο Κιροάδας, που κερδίζει το επίθετο τού *Τολμηρού* από τον ποιητή, απεικονίζεται ως σημαντικός βασιλιάς των Οδρυσών. Μπορεί να ήταν ο νικητής στον πόλεμο εναντίον τού Καβάρου το 212 π.Χ. και ο καταστροφέας του κελτικού βασιλείου της Τύλης. Σύμφωνα με την αφιέρωση, είχε αρκετούς γιους, αλλά τίποτε περισσότερο δεν είναι γνωστό για την οικογένειά του.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Θρακικών φυλών

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  *Ανθολογία του Πλανούδη*, XVI, 6.
Ο **Κόροιβος ο ήρωας** ήταν ο ιδρυτής της αρχαίας κωμόπολης Τριποδίσκοι στη Μεγαρίδα (Παυσανίας Α΄ 43, 7).

Ο μύθος
-------

Κατά την παράδοση, η πριγκίπισσα Ψαμάθη, κόρη του Κροτώπου, βασιλιά του Άργους, γέννησε ένα νόθο υιο από τον θεό Απόλλωνα, τον οποίο εγκατέλειψε επειδή φοβήθηκε την οργή του πατέρα της. Αλλά τα σκυλιά του Κροτώπου βρήκαν και κατασπάραξαν το βρέφος. Τότε ο Απόλλων θύμωσε πολύ και έστειλε ένα τέρας, την Ποινή, για να τιμωρήσει το Άργος. Η Ποινή άρπαζε τα παιδιά από τις μητέρες τους. Εδώ εμφανίσθηκε ο Κόροιβος, που κατάφερε να θανατώσει το τέρας και να απαλλάξει τους Αργείους. Αλλά ο Απόλλων, τυφλωμένος ακόμα από την οργή για τον θάνατο του γιου του, τους έστειλε ένα φοβερό λοιμό, ώσπου ο Κόροιβος αναγκάσθηκε να μεταβεί στους Δελφούς για να εξαγνισθεί από τον Απόλλωνα. Η Πυθία τότε του είπε να πάρει τον ιερό τρίποδα και να φύγει. Εκεί όπου το ιερό τούτο σκεύος θα του έπεφτε από τα χέρια του είπε να χτίσει ένα ναό του Απόλλωνα και να μείνει εκεί. Ο τρίποδας του έπεσε από τα χέρια στα Γεράνεια Όρη και εκεί ίδρυσε ο Κόροιβος το ομώνυμο πόλισμα, τους Τριποδίσκους.

Στην αγορά των Μεγάρων υπήρχε ο «Τάφος του Κοροίβου», με γλυπτή απεικόνιση του ήρωα να σκοτώνει την Ποινή. Κατά τη γνώμη του Παυσανία (Α΄ 43, 8) το άγαλμα αυτό ήταν ένα από τα αρχαιότερα έργα της ελληνικής Γλυπτικής.

Τον μύθο του ήρωα Κοροίβου τον επεξεργάσθηκε ο Καλλίμαχος στο πρώτο βιβλίο των «Αιτίων» του.

Παραπομπές
----------

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Σοβιετικό εθνόσημο του Κισελιόφσκ
Το **Κισελιόφσκ**(ρωσικά: Киселёвск‎) είναι μια πόλη στην Περιφέρεια Κεμέροβο στη Ρωσία, η οποία βρίσκεται στη ζώνη των προπόδων της Οροσειράς Σαλάιρ, στην πηγή του Ποταμού Αμπά, 193 χιλιόμετρα νότια του Κεμέροβο. Ο πληθυσμός ήταν 98.365 άτομα στην απογραφή του 2010, μειωμένος από τα 106.341 άτομα στην απογραφή του 2002 και τους 128.083 κατοίκους στην απογραφή του 1989.

Διοικητικές και δημοτικής κατάστασης
------------------------------------

Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, το Κισελιόφσκ μαζί με πέντε αγροτικές περιοχές ενσωματώνονται στην Πόλη υπό την Δικαιοδοσίας της Περιφέρειας του Κισελιόφσκ, διοικητική μονάδα με καθεστώς ίσο με αυτό των επαρχιών. Ως δημοτική διαίρεση, η Πόλη υπό την Δικαιοδοσίας της Περιφέρειας του Κισελιόφσκ έχει ενσωματωθεί ως **Αστικό Οκρούγκ Κισελιόφσκι**.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *OKTMO 179/2016*. 1  Αυγούστου 2016. www.gks.ru/free\_doc/2016/oktmo/tom7\_oktmo.rar. Ανακτήθηκε στις 27  Οκτωβρίου 2016.
2. ↑  «26. Численность постоянного населения Российской Федерации по муниципальным образованиям на 1 января 2018 года». Federal State Statistics Service. Ανακτήθηκε στις 23  Ιανουαρίου 2019.
3. ↑  Law #215-OZ
4. ↑  Law #104-OZ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Kiselyovsk στο Wikimedia Commons
Ο **Ιωάννης Κέλλας** (1908-1966) ήταν Έλληνας αεροπόρος και αξιωματούχος της Πολεμικής Αεροπορίας κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Σταδιοδρομία
------------

Ο Κέλλας γεννήθηκε στα Τρίκαλα, και αποφοίτησε από την Σχολή Πολέμου, στην Αθήνα. Στον Ελληνο-ιταλικό πόλεμο που ακολούθησε (28 Οκτωβρίου 1940 - 7 Απριλίου 1941), τοποθετήθηκε ως διοικητής στην *21η Μοίρα Καταδίωξης*, η οποία είχε αρχικά ως βάση τη Θεσσαλονίκη, αλλά αργότερα μεταφέρθηκε στη Βασιλική, κοντά στη Καλαμπάκα του νομού Τρικάλων.

Κατά το ξέσπασμα του πολέμου, η μοίρα του αποτελούνταν από 12 μαχητικά αεροσκάφη τύπου PZL P.24. Ο Κέλλας ενεπλάκη σε αρκετές αερομαχίες με τα Ιταλικά αεροσκάφη *Regia Aeronautica*. Στις 20 Νοεμβρίου, είχε τη πρώτη του επιτυχία, καταρρίπτοντας ένα βομβαρδιστικό πάνω από τις Πρέσπες. Κατά τον Δεκέμβριο του 1940, και ενώ η Ιταλική πίεση ήταν συνεχής, η *21η Μοίρα Καταδίωξης* εξοπλίστηκε με αεροσκάφη τύπου Gloster Gladiator από τη Βρετανική Βασιλική Αεροπορία. Τον Φεβρουάριο 1941, κατά τη διάρκεια περιοπολίας στον τομέα Πρεμετή-Κελτσύρε, στη νότια Αλβανία, ο Κέλλας κατέρριψε δυο εχθρικά αεροσκάφη.

Στις 15 Απριλίου, κατά τη Γερμανική κατοχή, ο Κέλλας, χτυπήθηκε από ένα αεροσκάφος τύπου Messerschmitt Bf 109 της Γερμανικής Πολεμικής Αεροπορίας *Luftwaffe* και πραγματοποίησε έκτακτη προσγείωση. Κατάφερε να διαφύγει στη Βόρεια Αφρική, όπου υπηρέτησε ως διοικητής της *335ης Ελληνικής Μοίρας*. Στις 28 Οκτωβρίου 1942, 12 αεροσκάφη Hurricanes της *335ης Μοίρας*, υπό τη διοίκηση του Κέλλα πραγματοποίησαν μια εναέρια επίθεση στο διοικητήριο του 20ου Ιταλικού Σώματος Στρατού, μια επιχείρηση η οποία ενίσχυσε το ηθικό των εκπατρισμένων Ελλήνων κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Μάχης του Ελ Αλαμέιν.

Μετά τον πόλεμο ο Κέλλας συνέχισε τη σταδιοδρομία του στη πολιτική αεροπορία, ως κυβερνήτης στις Ολυμπιακές Αερογραμμές.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ζαμπίκος, Βασίλειος. «Σμηναγός Ιωάννης Κέλλας: Ένας ακόμα άσος της Αεροπορίας μας που έδρασε στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο». 4 Τροχοί. Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2016.
2. 1 2  Gustavsson, Hekan. «Biplane fighter pilots: Sminagos Ioannis 'John' Kellas». Hεkans aviation page: Biplane Fighter Aces from the Second World War. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2011.
3. ↑  Thomas, Andrew (2002). *Gloster Gladiator aces*. Oxford: Osprey Publishing. σελίδες 62, 65, 69. ISBN 978-1-84176-289-0.
4. ↑  *Οι Μοίρες της Ερήμου* (PDF). Αθήνα: Πανελλήνιος Σύνδεσμος Βετεράνων Αεροπορίας. 2004. σελ. 53.
Συντεταγμένες: 17°18′00″S 179°24′00″E﻿ / ﻿17.30000°S 179.40000°E﻿ / -17.30000; 179.40000

Χάρτης των Φίτζι
Το **Κόρο** είναι ένα ηφαιστειογενές νησί των Φίτζι και αποτελεί τμήμα του αρχιπελάγους Λομαϊβίτι. Το Κόρο βρίσκεται 100 χλμ. ανατολικά του Βίτι Λέβου, του μεγαλύτερου νησιού των Φίτζι, και 50 χλμ. νότια του Βανούα Λέβου. Το νησί έχει μήκος περίπου 16 χλμ. και πλάτος έως 9 χλμ. Η Θάλασσα του Κόρο πήρε το όνομά της από αυτό το ηφαιστειακό νησί, το οποίο έχει μια αλυσίδα από βασαλτικούς κώνους που εκτείνονται από βορρά προς νότο κατά μήκος της κορυφής του. Με έκταση 108,9 τετραγωνικά χιλιόμετρα, είναι το έκτο μεγαλύτερο νησί των Φίτζι. Ο πληθυσμός του το 1960 ήταν περίπου 2.500 κάτοικοι. Ενώ το 2007 περίπου 4.500 άνθρωποι ζούσαν στο νησί, σε 14 χωριά. Βόρεια του Νακόντου βρίσκεται το αεροδρόμιο του Κόρο, το μοναδικό αεροδρόμιο στο νησί. Ένα πορθμείο συνδέει δύο φορές την εβδομάδα το Κόρο με την Σούβα και επίσης συνδέει το Κόρο με το Βανούα Λέβου στο Βορρά. Η Northern Air παρέχει μια προγραμματισμένη πτήση την εβδομάδα για το Κόρο, συνήθως το Σάββατο από τη Σούβα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  UNEP Islands Directory Αρχειοθετήθηκε 2012-04-03 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Νησιά των Φίτζι Σημαία των Φίτζι |
| --- |
|  |
| Κύρια Νησιά | 
* Βανούα Λέβου
* Βίτι Λέβου
 |  |
|  |
| Άλλα Μεγάλα Νησιά | 
* Καντάβου
* Κόρο
* Νγκάου
* Οβαλάου
* Ταβεούνι
 |
|  |
| Δευτερεύοντα νησιά | 
* Βανούα Μπαλάβου
* Λακέμπα
* Μοάλα
* Ράμπι
 |
|  |
| Σημαντικά Απομακρυσμένα Νησιά | 
* Ύφαλος Κόνγουεϊ
* Ροτούμα
 |
|  |
| Αρχιπελάγη | 
* Βανούα Λέβου
* Βίτι Λέβου
* Γιασάουα
* Καντάβου
* Λάου
* Λομαϊβίτι
* Μαμανούκα
* Μοάλα
* Ρίνγκολντ
* Ροτούμα
 |

 |
Αυτό το λήμμα αφορά την σύζυγο του Αντίοχου Γ΄.  Για την ομώνυμη αδελφή της, σύζυγο του Σαμψιγέραμου Β΄, δείτε: Ιοτάπα (σύζυγος του Σαμψιγέραμου Β΄).  

Η **Ιοτάπα** (γενν. π. το 20 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών γεννήθηκε πριγκίπισσα της Κομμαγηνής και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Κομμαγηνής.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη τού Μιθριδάτη Γ΄ της Κομμαγηνής (γιού τού Μιθριδάτη Β΄ της Κομμαγηνής) και της εξαδέλφης του Ιοτάπας, κόρης τού Αρταβάσδη Α΄ της Μηδίας Ατροπατηνής. Οι Οροντίδες ήταν η πρώτη δυναστεία της Αρμενίας· ο πατέρας της ήταν δισεγγονός της Λαοδίκης Ζ΄ Θεάς των Σελευκιδών. Έτσι η Ιοτάπα των Οροντιδών είχε καταγωγή Αρμενική, Ελληνική και Μηδική.

Νόμισμα τού Αντίοχου Δ΄, γιου της Ιοτάπας. Επιγραφή ΒΑΣ[ΙΛΕΥΣ] ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΙΟΧΟΣ ΕΠΙ[ΦΑΝΗΣ].
Θα γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Σαμόσατα, πρωτεύουσα της Κομμαγηνής· παντρεύτηκε τον αδελφό της Αντίοχο Γ΄ της Κομμαγηνής. Το 12 π.Χ. απεβίωσε ο πατέρας της και τον διαδέχθηκε ο Αντίοχος Γ΄. Ήταν ο τελευταίος ανεξάρτητος βασιλιάς της χώρας. Απέκτησαν δύο παιδιά, τον Αντίοχο Δ΄ και την Ιουλία Ιοτάπα, που επίσης παντρεύτηκαν μεταξύ τους.

Ο Αντίοχος Γ΄ απεβίωσε το 17 μ.Χ. και από τότε διαταράχθηκε η ειρήνη στη χώρα, καθώς τότε η Κομμαγηνή ήταν σε πολιτικό αναβρασμό. Ο Αντίοχος Δ΄ ήταν το πολύ 5 ετών και έτσι δεν υπήρχε εξουσία, που να αποτρέψει την πολιτική αναταραχή και να ενώσει τους πολίτες. Εμφανίστηκαν δύο μερίδες: οι ευγενείς ήθελαν την ένωση με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και οι πολίτες ζητούσαν τη διατήρηση τού βασιλιά.

Και οι δύο μερίδες έστειλαν ειρηνικά πρεσβείες στη Ρώμη, ζητώντας από τον Τιβέριο να αποφασίσει· αποφάσισαν να σεβαστούν την άποψή του. Τελικά ο Αυτοκράτορας έκανε την Κομμαγηνή μέρος της επαρχίας της Συρίας. Τα τέκνα της Ιοτάπας μεγάλωσαν στη Ρώμη και μορφώθηκαν. Ο Αντίοχος Δ΄ έγινε λόγιος και σύμβουλος τού Αυτοκράτορα. Το 38 ο Καλιγούλας, από εκτίμηση προς εκείνον, τού απέδωσε το βασίλειο τού πατέρα του, ως υποτελές της Ρώμης.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον αδελφό της Αντίοχο Γ΄ της Κομμαγηνής και είχε τέκνα:

* Αντίοχος Δ΄ 17 μ.Χ.-72, βασιλιάς της Κομμαγηνής.
* Ιουλία Ιοτάπα πριν το 17 μ.Χ. - π. 52, παντρεύτηκε τον αδελφό της Αντίοχο Δ΄ της Κομμαγηνής.

Πηγές
-----

* Mavors.org - Commagene
* Tacitus - Annals of Imperial Rome, Part One: Tiberius, Chapter 4, First Treason Trials
* Roller, Duane W. (1998). *The Building Program of Herod the Great*. University of California Press. ISBN 0-520-20934-6.
* Chahin, Mark (2001). *The Kingdom of Armenia*. Routlege. σελίδες 190–191. ISBN 0-7007-1452-9.
Το **Κάστρο Γαλατιανής** είναι οχυρωματικό έργο βυζαντινών χρόνων στην Κάλυμνο, σήμερα αρχαιολογικός χώρος. Βρίσκεται χτισμένο στο όρος Γαλατιανή και σε υψόμετρο 589 μέτρα.

Κατασκευάστηκε τον 7ο αιώνα μ.Χ. για προστασία από τις Αραβικές επιδρομές της εποχής και στο εσωτερικό του υπήρξε ο μεσαιωνικός οικισμός της Γαλατιανής. Τα τείχη του είχαν πάχος από 1,35 και 1,6 έως 2 μέτρα και κάλυπταν την νότια και δυτική πλευρά του οικισμού, οι υπόλοιπες ήταν ατείχιστες και προστατεύονταν από απόκρημνο γκρεμό. Το κάστρο της Γαλατιανής είχε οπτική επαφή με το Καστέλλι και το Κάστρο Αγίου Κωνσταντίνου Τελένδου.

Άγνωστο πότε εγκαταλείφθηκε, οι αρχαιολογικές έρευνες δείχνουν ότι διατηρήθηκε τουλάχιστον έως τον 10ο αιώνα μ.Χ.. Σήμερα διατηρείται το τείχος μέχρι τα 2,6 μέτρα, τμήματα των υδατοδεξαμενών και τα θεμέλια των κατοικιών.

Πηγές
-----

* *CORPUS Αρχαιολογία, ιστορία των πολιτισμών*, τεύχος 72, Ιουνίου 2005, Εκδόσεις Περισκόπιο, Μιχαήλ Ι. Κουτελλάς , σελίδες 65-66, *Τα Βυζαντινά κάστρα της Καλύμνου*.
Τα Κόσα είναι μία γλώσσα Νγκούνι και μία από τις επίσημες γλώσσες της Νότιας Αφρικής και της Ζιμπάμπουε. Η συγκεκριμένη γλώσσα ομιλείται ως πρώτη γλώσσα από περίπου 8,2 εκατομμύρια ανθρώπους και από άλλα 11 εκατομμύρια ως δεύτερη γλώσσα στη Νότια Αφρική, κυρίως στο Ανατολικό Ακρωτήριο, το Δυτικό Ακρωτήριο, το Βόρειο Ακρωτήριο και το Γκαουτένγκ. Έχει ίσως το μεγαλύτερο λειτουργικό φορτίο συμφώνων κλικ σε μια γλώσσα Μπαντού, στην κατηγορία δηλαδή στην οποία κατατάσσονται όλες οι γλώσσες στην κεντρική, νοτιοανατολική και νότια Αφρική. 

Τα Κόσα αναγνωρίζονται και ως μια μειονοτική γλώσσα στην Μποτσουάνα.

Αλφάβητο
--------

Τα Κόσα χρησιμοποιούν το λατινικό αλφάβητο. Ωστόσο, ορισμένα από τα γράμματα έχουν διαφορετική προφορά από τα αγγλικά. Πρόσθετα φωνήματα χρησιμοποιούν ακολουθίες πολλαπλών γραμμάτων.

Παραπομπές
----------

1. ↑

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85148822
* GND: 4120400-1
* SUDOC: 031399762
* BNF: cb122621223 (data)
* NKC: ph631760

 |

 |