recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 35°18′26.65″N 33°21′19.34″E﻿ / ﻿35.3074028°N 33.3553722°E﻿ / 35.3074028; 33.3553722

Το αββαείο Μπελαπάις
Το **Αββαείο Μπελαπάις** ή **Πέλλαπαϊς** ή **Πέλλα Πάις** είναι γοτθικό μοναστήρι στο Μπέλλα-Πάις της επαρχίας Κερύνεια της Κύπρου. Βρίσκεται περίπου 6 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από την Κερύνεια σε μέσο υψόμετρο 220 μέτρα. 

Το όνομα του προέρχεται από το Γαλλικό "Abbaye de la paix", που σημαίνει *Το Μοναστήρι της Ειρήνης*. Χτίστηκε ανάμεσα 1198 και του 1205 από τους ιππότες του τάγματος του Αυγουστίνου που ήρθαν από τη Ιερουσαλήμ μετά την πτώση της στους Άραβες και επεκτάθηκε αποκτώντας την σημερινή του μορφή στα 1267 με 1284. Το μοναστήρι ήταν αφιερωμένο στον Άγιο Αυγουστίνο. Σταδιακά γύρω από το μοναστήρι χτίστηκε χωριό που ονομάζεται σήμερα Μπελαπάις. 

Η μονή σήμερα είναι στο μεγαλύτερο μέρος της κατεστραμμένη. Κατά την τουρκική εισβολή του 1974 τα υπόγειά της χρησιμοποιήθηκαν ως νοσοκομείο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Πέλλαπαϊς
2. ↑  Το Αβαείο του Πέλλα Πάις[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  «iKypros.com - All about Cyprus - Όλη η Κύπρος με ένα κλίκ!». *web.archive.org*. 9 Οκτωβρίου 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Οκτωβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2019. CS1 maint: Unfit url (link)
4. ↑  Bellapais Abbey

Πηγές
-----

* Το Αβαείο του Πέλλα Πάις[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Bellapais Monastery στο Wikimedia Commons
* Αββαείο Μπελαπαΐς
* ΑΒΒΑΕΙΟ ΠΕΛΛΑ ΠΑΪΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΙ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΙ ΧΩΡΟΙ ΚΑΙ ΜΝΗΜΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ ΚΥΠΡΟ

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316649976
* SUDOC: 033993556
* BNF: cb12479405k (data)

 |

 |
Ο **Αθλητικός Σύλλογος Ολυμπιακός Ζαχάρως** είναι αθλητικό σωματείο με έδρα τη Ζαχάρω της Ηλείας και διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου, ενώ στο παρελθόν διέθετε τμήμα καλαθοσφαίρισης και τμήμα στίβου, αμφότερα ανενεργά σήμερα. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1932. 

Ο Ολυμπιακός Ζαχάρως αποτελούσε πάντα μια υπολογίσιμη δύναμη για το τοπικό ποδόσφαιρο της Ηλείας. Το σωματείο τα τελευταία χρόνια είχε κάποιες δύσκολες στιγμές και το 2013 διαλύθηκε, για να επαναλειτουργήσει το 2014 με νέο όνομα, ως "Νέος Ολυμπιακός Ζαχάρως".

Ιστορία
-------

Ο Ολυμπιακός από την επίσημη ίδρυσή του το 1932 ανήκε στην δικαιοδοσία της Ε.Π.Σ. Πατρών όπου ανήκαν όλα τα αθλητικά σωματεία, τότε, του Νομού Ηλείας. Δεν αγωνίστηκε ποτέ σε κάποια διοργάνωση της ΕΠΣ Πατρών, παρόλο που είχε το δικαίωμα, πιθανότατα λόγω της αδυναμίας για μετακινήσεις και ως το 1969 που ιδρύθηκε η ΕΠΣ Ηλείας έδινε μόνο φιλικά παιχνίδια.

Με την ίδρυση της ΕΠΣ Ηλείας συμμετείχε στο πρώτο πρωτάθλημα Γ΄κατηγορίας όπου τερμάτισε τρίτος στον Α΄όμιλο, πρωταθλήτρια την επόμενη περίοδο. Πρώτη φορά στην Α΄κατηγορία αγωνίστηκε την περίοδο 1973-74. Την περίοδο 2000-01 γνώρισε την μεγαλύτερη επιτυχία του, στέφθηκε πρωταθλητής Ηλείας, την περίοδο 2002-03 θα συμμετάσχει στον 9ο όμιλο του πρωταθλήματος της Δ εθνικής, όπου θα τερματίσει 15ος (στην τελευταία θέση) με 28 βαθμούς (29 τέρματα υπέρ 66 κατά) και θα υποβιβασθεί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΖΑΧΑΡΩΣ ΗΛΕΙΑΣ», Καταγραφή αθλητικών σωματείων, ιστότοπος ΓΓΑ
2. ↑  Τάσσος Σταθόπουλος, *Αχαϊκό Ποδόσφαιρο. Εκατόν είκοσι χρόνια (1891-2010)*, Εκδόσεις «Γιάννης Πικραμένος», Πάτρα 2010. ISBN 978-960-6628-27-6 , σελ. 217
3. ↑  «patris news-». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2018. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2019.
4. ↑  Ε.Π.Σ. Ηλείας Ιστορική Αναδρομή

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
*
**Αβγή** ήταν λογοτεχνικό περιοδικό της Κύπρου, το οποίο εκδιδόταν από το 1924 μέχρι το 1925

Ιστορία
-------

Η **Αβγή** ήταν το πρώτο λογοτεχνικό περιοδικό της Κύπρου. Άρχισε να εκδίδεται στη Λεμεσό από τον Απρίλιο του 1924 μέχρι τον Μάρτιο του 1925.
Η εκδοτική ομάδα του ήταν οι Αντώνης Ιντιάνος, Γιάννης Λέυκης, Αιμίλιος Χουρμούζιος, Χριστόδουλος Χριστοδουλίδης. Ήταν μηνιαίο, μονόστηλο.
Όλα τα κείμενα ήταν γραμμένα στη δημοτική γλώσσα.
Το περιοδικό αποσκοπούσε στην προβολή της λογοτεχνικής παραγωγής του νησιού, στην παρακολούθηση της κίνησης του ελληνικού και ξένου βιβλίου και στην επικοινωνία με λογοτεχνικούς κύκλους της Αλεξάνδρειας, του Παρισιού και του ελλαδικού χώρου.

Η ύλη του
---------

Η ύλη του απηχεί επιρροές από τον Γιάννη Ψυχάρη και τις γλωσσικές απόψεις του. Δημοσιεύονται ποιήματα νεορομαντικά νεοσυμβολιστικά, αφηγήματα με έμμεσο κοινωνικό καταγγελτικό τόνο, ενώ μεταφράζονται και ξένοι λογοτέχνες. Τέλος στις βιβλιοκρισίες δεσπόζουν οι αρχές του δημοτικισμού, κι ενός πρώιμου αδιαμόρφωτου σοσιαλισμού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Λευτέρης Παπαλεοντίου, «Αβγή», στο :Εγκυκλοπαίδεια του Ελληνικού Τύπου, τομ.1ος, Ινστιτούτο Νεολληνικών Ερευνών-Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, 2008, σελ.85
2. ↑  Λευτέρης Παπαλεοντίου, «Αβγή», στο :Εγκυκλοπαίδεια του Ελληνικού Τύπου, τομ.1ος, Ινστιτούτο Νεολληνικών Ερευνών-Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, 2008, σελ.86

Πηγές
-----

* Λευτέρης Παπαλεοντίου, «Αβγή», στο :Εγκυκλοπαίδεια του Ελληνικού Τύπου, τομ.1ος, Ινστιτούτο Νεολληνικών Ερευνών-Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, 2008, σελ.85-86
**Ζώνες ώρας της Ευρώπης**:  

|  |  |
| --- | --- |
| Γαλάζιο | Ώρα Δυτικής Ευρώπης (WET) (GMT) (UTC±00:00) |
| Μπλε | Ώρα Δυτικής Ευρώπης (WET) (GMT) (UTC±00:00) Θερινή Ώρα Δυτικής Ευρώπης (WEST, BST) (UTC+01:00) |
| Κόκκινο | Ώρα Κεντρικής Ευρώπης (CET) (UTC+01:00) Θερινή Ώρα Κεντρικής Ευρώπης (CEST) (UTC+02:00) |
| Μπεζ | Ώρα Ανατολικής Ευρώπης (EET) (UTC+02:00) Θερινή Ώρα Ανατολικής Ευρώπης (EEST) (UTC+03:00) |
| Κίτρινο | Ώρα Ανατολικής Ευρώπης (EET) Ώρα Καλίνινγκραντ (UTC+02:00) |
| Πράσινο | Ώρα Μόσχας (MSK), Ώρα Τουρκίας (TRT) (UTC+03:00) |

Με ανοιχτά χρώματα σημειώνονται οι χώρες που δεν εφαρμόζουν θερινή ώρα: Αλγερία, Λευκορωσία, Ισλανδία, Μαρόκο, Ρωσία, Τυνησία και Τουρκία.

Το Γιβραλτάρ χρησιμοποιεί τη *Χειμερινή Ώρα* ή την Ώρα Κεντρικής Ευρώπης (UTC+01:00) και θερινή ώρα την Θερινή Ώρα Κεντρικής Ευρώπης (UTC+02:00).

Πριν από το 1982
----------------

Μέχρι το 1982, το Γιβραλτάρ χρησιμοποιούσε την GMT+1 για όλο το χρόνο. Έτσι είχε την ίδια ώρα με την Ισπανία για 5 μήνες και είχε για 7 μήνες την ίδια ώρα με το Ηνωμένο Βασίλειο με τη Βρετανική Θερινή Ώρα. Το 1982, το Γιβραλτάρ άλλαξε την ίδια ζώνη ώρας για να χρησιμοποιήσει την Κεντρική Ευρωπαϊκή Ώρα, όλο το χρόνο, συγχρονίζοντας το εξολοκλήρου με την Ισπανία.

Βάση δεδομένων ζώνης ώρας IANA
------------------------------

Η βάση δεδομένων ζώνης ώρας IANA περιέχει μια ζώνη ώρας για το Γιβραλτάρ στο αρχείο zone.tab, που λέγεται Europe/Gibraltar.

Αυτή η ζώνη αναφέρεται στην περιοχή που έχει το κωδικό χώρας ISO 3166-1 άλφα-2 "GI".

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ζωνών ώρας

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Interpretation and General Cluases Act» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2018.
2. ↑  Countries using Central European Time Αρχειοθετήθηκε 2014-01-04 στο Wayback Machine. Σφάλμα στο πρότυπο webarchive: Ελέγξτε την τιμή `|url=`. Empty
3. ↑  Jersey considers CET
Με τον όρο **αντίδραση Φρίντελ-Κραφτς** περιγράφεται μια αντίδραση της οργανικής χημείας που αναπτύχθηκε από τους Τσαρλς Φρίντελ και Τζέιμς Κραφτς το 1877 και με την οποία επιτυγχάνεται η αντικατάσταση ενός υδρογόνου αρωματικού δακτυλίου από μια αλκυλομάδα -R (αλκυλίωση) ή από μια ακυλομάδα -COR (ακυλίωση). Και οι δύο μορφές ανήκουν στην κατηγορία αντιδράσεων **ηλεκτρονιόφιλης αρωματικής υποκατάστασης**.

Αλκυλίωση Φρίντελ-Κραφτς
------------------------

Πρόκειται για την αλκυλίωση ενός αρωματικού δακτυλίου με ένα αλκυλαλογονίδιο χρησιμοποιώντας ένα ισχυρό οξύ κατά Λιούις ως καταλύτη. 

Ο γενικός μηχανισμός της αντίδρασης περιλαμβάνει την αρχική απόσπαση αλογόνου από το αλκυλαλογονίδιο για να σχηματιστεί το κατιόν αλκυλίου, και την συνακόλουθη πυρηνόφιλη προσβολή του αρενίου στο καρβοκατιόν.

Το βασικό μειονέκτημα της αντίδρασης είναι ότι το προϊόν είναι ισχυρότερο πυρηνόφιλο απ' ό,τι το αντιδρόν, εξαιτίας του θετικού επαγωγικού φαινομένου του αλκυλίου. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μην μπορεί να σταματήσει η αντίδραση στην μία υποκατάσταση, αλλά να συνεχίζεται εφόσον υπάρχουν διαθέσιμα υδρογόνα στον δακτύλιο. Συνέπεια του γεγονότος αυτού είναι να λαμβάνονται πολλαπλά αλκυλιωμένες ενώσεις. Για τον περιορισμό του αριθμού των αλκυλιώσεων μπορεί να χρησιμοποιηθεί η τεχνική της **στερεοχημικής παρεμπόδισης**, όπου το μέγεθος μιας οργανικής ομάδας εμποδίζει την εισαγωγή επιπλέον αλκυλίου στον δακτύλιο:

Ακυλίωση Φρίντελ-Κραφτς
-----------------------

Πρόκειται για την ακυλίωση ενός αρωματικού δακτυλίου με ένα ακυλοχλωρίδιο χρησιμοποιώντας ένα ισχυρό οξύ κατά Λιούις ως καταλύτη, σε συνθήκες όμοιες με αυτές της αλκυλίωσης. Η αντίδραση είναι επίσης εφικτή με οξικούς ανυδρίτες. Η ακυλίωση Φρίντελ-Κραφτς εμφανίζει σημαντικά πλεονεκτήματα έναντι της αλκυλίωσης, διότι λόγω του αρνητικού επαγωγικού φαινομένου του καρβονυλίου το προϊόν της αντίδρασης (η κετόνη) είναι πάντοτε λιγότερο δραστικό από το αρχικό αντιδρόν, με αποτέλεσμα να μην παρατηρούνται πολλαπλές ακυλιώσεις της αρχικής ένωσης. 

Η αποτελεσματικότητα της ακυλίωσης Φρίντελ-Κραφτς εξαρτάται από την σταθερότητα του ακυλοχλωριδίου που χρησιμοποιείται ως αντιδραστήριο. Για παράδειγμα, το φορμυλοχλωρίδιο είναι πολύ ασταθής ένωση, με συνέπεια η κατά Φρίντελ-Κραφτς σύνθεση της βενζαλδεΰδης να απαιτεί την «επί τόπου» (*in situ*) σύνθεση του φορμυλοχλωριδίου μέσω της αντίδρασης Γκάτερμαν-Κοχ.

Το πρώτο βήμα της αντίδρασης είναι η απόσπαση ενός ατόμου χλωρίου προς σχηματισμό του κατιόντος ακυλίου:

Ακολουθεί η πυρηνόφιλη προσβολή του αρενίου στο ακύλιο:

Τέλος, ένα άτομο χλωρίου αντιδρά προς σχηματισμό HCl και αναγέννηση του καταλύτη AlCl3:

Παραπομπές
----------

1. ↑  Friedel, C.; Crafts, J. M. *Compt. Rend.* **1877**, *84*, 1392 & 1450,
2. ↑  Groves, J. K. (1972). «The Friedel–Crafts acylation of alkenes». *Chem. Soc. Rev.* **1**: 73. doi:10.1039/cs9720100073. .

Πηγές
-----

* Α. Βάρβογλη (1991): *Χημεία Οργανικών Ενώσεων*. Παρατηρητής.
* Τζ. ΜακΜάρρυ (2005): *Οργανική Χημεία*. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης.
Ο **Α.Σ. Παγγαίο** είναι αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου, με έδρα τη Νικήσιανη του δήμου Παγγαίου στο νομό Καβάλας. Οι εντός έδρας αγώνες του συλλόγου διεξάγονται στο Δημοτικό Γήπεδο Νικήσιανης. Η ομάδα μετέχει στις τοπικές κατηγορίες της ΕΠΣ Καβάλας.

Ιστορία
-------

### Μ.Α.Ε. Παγγαίο 90

Η ομάδα **Μ.Α.Ε. Παγγαίο 90** προήλθε από τη συγχώνευση της Νίκης Νικήσιανης με τον Μ.Α.Σ. Αστήρ Γεωργιανής το 1990. Σημαντική επιτυχία για την ομάδα υπήρξε η συμμετοχή της επί 5 συναπτά έτη στη Δ΄ Εθνική κατηγορία.

Την πρώτη περίοδο στη Δ΄ Εθνική, 1990–91, με τριπλή ισοβαθμία, συγκεντρώνοντας 39 βαθμούς τερμάτισε στη 15η θέση του βαθμολογικού πίνακα του 1ου Ομίλου, παραμένοντας έτσι στην κατηγορία. Την αμέσως επόμενη περίοδο, 1991–92, κατέλαβε την 7η θέση του 12ου Ομίλου, με 39 βαθμούς, ενώ την περίοδο 1992–93, τερμάτισε 5η με 59 βαθμούς.

Η πορεία της ομάδας την περίοδο 1993–94 ήταν η πλέον επιτυχημένη, καθώς κατέλαβε τη 2η θέση με 72 βαθμούς, φτάνοντας έτσι πολύ κοντά στην άνοδο. Η περίοδος 1994–95 έμελε να είναι και η τελευταία της ομάδας στη Δ΄ Εθνική, καθώς τερμάτισε στην 11η θέση με 49 βαθμούς, με αποτέλεσμα τον υποβιβασμό στις τοπικές κατηγορίες της ΕΠΣ Καβάλας.

### Α.Σ. Παγγαίο

Η ομάδα «Παγγαίο 90», έπειτα από διοικητικά προβλήματα, πήρε την ονομασία «Παγγαίο». Στις αρχές της δεκαετίας του '10, η ομάδα έφτασε ως την πρώτη κατηγορία της ΕΠΣ Καβάλας, ενώ έκτοτε η πορεία ήταν καθοδική.

Η διαχρονική πορεία
-------------------

* 1990–91: Δ΄ Εθνική
* 1991–92: Δ΄ Εθνική
* 1992–93: Δ΄ Εθνική
* 1993–94: Δ΄ Εθνική
* 1994–95: Δ΄ Εθνική

Αξιοσημείωτοι πρώην ποδοσφαιριστές
----------------------------------

* Ελλάδα Στέλιος Σφακιανάκης
* Ελλάδα Θεοφύλακτος Νικολαΐδης
* Ελλάδα Γεώργιος Σαραφούδης

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σωματεία Α Β και Γ Κατηγορίας 2015-2016 epskavalas.gr
2. ↑  Η βροχή διέκοψε το φιλικό Παλαιμάχων Παγγαίου και Ορφέα Ελ. proininews.gr
3. ↑  AOK: Με Παγγαίο στο κύπελλο, φιλικό με Ορφέα Ξάνθης! Αρχειοθετήθηκε 2017-10-26 στο Wayback Machine. kavalawebnews.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σελίδα[*νεκρός σύνδεσμος*] στο Facebook
Ο **Α**θλητικός **Σ**ύλλογος **Ο** **Μινώταυρος** ήταν αθλητικός σύλλογος της Πάτρας στην χειροσφαίριση και αγωνίστηκε από το 2002 έως το 2008 στην Α2 Εθνική κατηγορία και το 2009 στην Α1 Εθνική.

Ιστορία
-------

Ιδρύθηκε το 1992 με χρώματα το μπλε και άσπρο και έμβλημα την κεφαλή ενός ταύρου. Έχει αγωνιστεί μέχρι την Α1 εθνική κατηγορία. Το 2006 συγχωνεύτηκε με -ουσιαστικά απορρόφησε- το τμήμα χειροσφαίρισης του Ολυμπιακού Πατρών που είχε κερδίσει την άνοδο στην Α2 Εθνική, καθώς τα δύο σωματεία είχαν καλές σχέσεις και συνεργάζονταν αρκετές φορές. 

Την αγωνιστική περίοδο 2007-08 συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής κατακτώντας και τον τίτλο. Την επόμενη αγωνιστική περίοδο 2008-09 αγωνίστηκε στην Α1 Εθνική κατηγορία τερματίζοντας στις τελευταίες θέσεις. Το 2009 απορροφήθηκε τον Γ.Σ. Ελπίδες Πάτρας .

Τίτλοι
------

* Πρωτάθλημα Α2 εθνικής: 2008

Πηγές
-----

* ΑΟ Μινώταυρος minotayros-ac.gr επίσημη ιστοσελίδα

Αναφορές
--------

1. ↑  Ελληνική Ομοσπονδία Χειροσφαίρισης Δελτίο τύπου[*νεκρός σύνδεσμος*]
Οι Νήσοι Φώκλαντ επίσημα χρησιμοποιούν την Χειμερινή Ώρα Νήσων Φώκλαντ (UTC−3) όλο το χρόνο από τις 5 Σεπτεμβρίου 2010. Ωστόσο, πολλοί κάτοικοι του Καμπ χρησιμοποιούν τη UTC−4, που είναι γνωστή στα Φώκλαντ ως "Ώρα Καμπ" (σε αντιδιαστολή με την "ώρα Στάνλεϊ" ή "Κυβερνητικά ρολόγια").

Τα Φώκλαντ χρησιμοποιούσαν την ώρα Στάνλεϊ (UTC−3:51:24) μέχρι τις 11 Μαρτίου 1912, όταν η ώρα Νήσων Φώκλαντ (FKT, UTC−4) τέθηκε σε ισχύ. Η FKT χρησιμοποιούταν όλο το χρόνο μέχρι τις 25 Σεπτεμβρίου 1983, όταν η Θερινή Ώρα Νήσων Φώκλαντ (FKST, UTC−3) εισήχθη για πρώτη φορά για τη θερινή περίοδο του έτους. Η FKT χρησιμοποιούταν κατά τη χειμερινή περίοδο (Απρίλιος-Σεπτέμβριος) και η FKST κατά τη θερινή περίοδο (Σεπτέμβριος-Απρίλιος) έως τον Απρίλιο του 2011 όταν οι Νήσοι Φώκλαντ Κυβέρνηση αποφάσισε να μην γυρίσει πίσω και να παραμείνει στη θερινή ώρα όλο το χρόνο, με την ελπίδα να κερδίζει περισσότερο χρόνο για επικοινωνία με το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρώπη κατά τη διάρκεια της ημέρας και φωτεινότερα βράδια τον χειμώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Time zone in Stanley (2010s)». *www.timeanddate.com*. Ανακτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2012.
2. ↑  «Essentials A-Z - Falklands». *Foot Printtravel Guides*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2012.
3. ↑  «Time change dates in 1912». *www.timeanddate.com*. Ανακτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2012.
4. ↑  «Time zone in Stanley (1980s)». *www.timeanddate.com*. Ανακτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2012.
5. ↑  Juanita Brock (1 April 2011). «Falklands not to fall back in April». *Falkland Islands News Network*.. Ανακτήθηκε στις 4 February 2012.
6. ↑  «Falkland Islands Trial All Year DST in 2011». timeanddate.com. 4 Απριλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2012.
7. ↑  «Falkland Islands will remain on summer time throughout 2011». *MercoPress*. 31 March 2011.. Ανακτήθηκε στις 4 February 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «FKST – Falkland Islands Summer Time». timeanddate.com. Ανακτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2012.
* «FKT – Falkland Islands Time». timeanddate.com. Ανακτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2012.
Το **Α΄ Νεκροταφείο Πατρών** βρίσκεται στην περιοχή του Ζαβλανίου, βορειοανατολικά του κέντρου της πόλης.

Ιστορία του νεκροταφείου
------------------------

Το Α' Νεκροταφείο Πατρών θεμελιώθηκε στις 17 Φεβρουαρίου του 1880 και δόθηκε για χρήση την 1η Αυγούστου του ίδιου χρόνου. Η απόφαση για την κατασκευή του λήφθηκε από τον τότε δήμαρχο, Αθανάσιο Κανακάρη - Ρούφο το 1879. Για τον λόγο αυτό συστάθηκε ειδική επιτροπή με πρόεδρο τον ίδιο το δήμαρχο και μέλη τους: Παπαθεοδώρου, Διονύσιο Φραγκόπουλο, Κυριάκο Λάππα, Ανδρέα Κόλλα, Αθανάσιο Αθανασόπουλο και Αλφρέδο Κρωβ.

Ύστερα από έρευνες γιατρών επιλέχθηκε ως καταλληλότερο μέρος η περιοχή του Ζαβλανίου. Αρχικά αγοράστηκαν 79 στρέμματα, ενώ το 1928 επεκτάθηκε κατα 4 στρέμματα για να κατασκευαστεί ο ναός των Αγγέλων, ύστερα από δωρεά του Αντώνιου Παπαγεωργακόπουλου. Ο Δήμος Πατρέων διέθεσε για την κατασκευή του νεκροταφείου 35.000 δραχμές, ενώ προστέθηκαν και τα έσοδα από τους προπωλημένους τάφους. Το έργο ανατέθηκε στον ταγματάρχη του Μηχανικού Παπαγεωργίου, μετατέθηκε όμως και τον αντικατέστησε ο μηχανικός Σπυρίδων Τζέτζος. Ο ναός των Αγγέλων σχεδιάστηκε από τον καθηγητή Μιχελή και ολοκληρώθηκε το 1954 επι Λαλάκη Ρούφου. Ο αρχικός ναός της Αγίας Παρασκευής, που χτίστηκε παράλληλα με το νεκροταφείο, κατεδαφίστηκε από τους ισχυρούς σεισμούς του 1993 και ανεγέρθηκε καινούριος στην ίδια θέση. Επίσης υπάρχει και εκκλησία Διαμαρτυρομένων. Την διακόσμηση των ιερών ναών με διάφορα σκεύη την ανέλαβαν εξέχοντα μέλη της πατραϊκής κοινωνίας, όπως οι Αθανάσιος Κανακάρης - Ρούφος, Τζέτζος, Ασπασία Κρεμμύδη, Καλλιόπη Γκρήν, Ιουλία Τζέτζου κ.α.

Εκτός από ορθόδοξο τμήμα, υπάρχει και τμήμα καθολικών, διαμαρτυρομένων και εβραίων. Μέσα στο νεκροταφείο υπάρχουν τέσσερις λόφοι. Ο λόφος των Αγωνιστών, που ονομάζεται έτσι γιατί έχουν ταφεί πολλοί αγωνιστές του 1821 όπως Χαραλάμπης, Λόντος κ.α. του Ρούφου, όπου βρίσκεται το οικογενειακό μνήμα του Μπενιζέλου Ρούφου, της Αγίας Παρασκευής, όπου βρίσκεται η εκκλησία και των Γερμανικών, όπου την περίοδο της κατοχής τάφηκαν Γερμανοί. Ο πρώτος που ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Πατρών ήταν ο εκ Πάργας έμπορος Αναγνώστης Πετσάλης.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η αλέα των τραπεζιτών και εμπόρων, στην οποία υπάρχουν οι τάφοι των πλουσιότερων οικογενειών της Πάτρας της περιόδου 1880-1920. Ενδεικτικά ξεχωρίζουν τα ταφικά μνήματα της οικογένειας Κόλλα, της οικογένειας Κόγκου-Τριάντη, Καραμανδάνη, Καλαμογδάρτη, Ρούφου, Λάγγουρα κ.α.

Σήμερα γίνονται ενέργειες έτσι ωστε το Α΄ Νεκροταφείο Πατρών να ανακηρυχθεί επισήμως ως προστατευόμενο και διατηρητέο μνημείο.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Α΄ Νεκροταφείο Πατρών** |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Καΐκα-Μαντανίκα 2004, σελ. 14.
2. ↑  Καΐκα-Μαντανίκα 2004, σελ. 15-16.
3. ↑  Τριανταφύλλου 1995, σελ. 1396.
4. ↑  «Επίσκεψη Φούρα στο Α΄ Νεκροταφείο», Επίσημη ιστοσελίδα δήμου Πατρέων.

Πηγές
-----

* Γιώτα Καΐκα-Μαντανίκα, *Η αστική τάξη στη γειτονιά των αγγέλων*, Πάτρα 2004. ISBN 960-6628-00-0.
* Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, *Ιστορικόν λεξικόν των Πατρών*, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση.
Συντεταγμένες: 14°14′30″N 40°18′00″E﻿ / ﻿14.2417°N 40.3°E﻿ / 14.2417; 40.3

Περιοχή της ερήμου Ντανακίλ
Η **έρημος Ντανακίλ** είναι έρημος στη βορειοανατολική Αιθιοπία, την Νότια Ερυθραία και το ΒΔ Τζιμπουτί. Βρίσκεται στο Τρίγωνο Αφάρ και έχει έκταση 100.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα (10.000.000 εκτάρια) άγονου εδάφους. Η περιοχή είναι γνωστή για τα ηφαίστεια της και την υπερβολική ζέστη, με θερμοκρασίες ημέρας που ξεπερνούν τους 50°C (122°F). Όντας στο Βύθισμα Ντανακίλ, είναι ένα από τα χαμηλότερα και θερμότερα μέρη στη Γη. Κατοικείται από λίγους Αφάρ, που ασχολούνται με την εξόρυξη αλατιού.

Γεωλογία
--------

Η τοπική γεωλογία χαρακτηρίζεται από ηφαιστειακή και τεκτονική δραστηριότητα, διάφορους κλιματικούς κύκλους και ασυνεχή διάβρωση. Η έρημος περιλαμβάνει σειρά από λίμνες που σχηματίστηκαν από ροές λάβας. Ανάμεσά τους διακρίνεται η λίμνη Αφρέρα, με αποθέσεις αλατιού στις όχθες της. Η περιοχή πλαισιώνεται ανατολικά από τις Άλπεις Ντάνκαλ, σύστημα ορέων με λίγους ηφαιστειακούς κώνους που κορυφώνονται σε υψόμετρο 2.130 μέτρα, στο όρος Ράμλο. Αποθέσεις αλατιού με πάχος μέχρι 800 μέτρα (2.600 πόδια) πάχους βρίσκονται στο Σαλτ Πλέιν. Άλλες τοπικές λίμνες περιλαμβάνουν τη λίμνη Ασάλε 116 μέτρα (381 πόδια) κάτω από το επίπεδο της θάλασσας και τη λίμνη Τζουλέττι/Αφρέρα (80 μέτρα (260 πόδια) κάτω από το επίπεδο της θάλασσας). Αμφότερες διαθέτουν κρυπτοβυθίσματα στο κοίλωμα Ντανακίλ. 

Στην περιοχή περιλαμβάνονται πολλά ενεργά ηφαίστεια, συμπεριλαμβανομένων των Μαράχο, Νταμπάχου, Αφντέρα και Έρτα Άλε.

Εξόρυξη αλατιού
---------------

Το αλάτι εξορύσσουν οι Αφάρ φορτώνοντας στις καμήλες τους έως και 30 πλίνθους αλατιού με βάρος 4 κιλά η καθεμία. Στη συνέχεια, μετά από ταξίδι δύο ημερών φθάνουν στην κοντινότερη πόλη, χρησιμοποιώντας φρουρούς για τη φύλαξη του εμπορεύματος.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  Marco Stoppato, Alfredo Bini (2003). *Deserts*. Firefly Books. σελίδες 160–163. ISBN 1552976696. Ανακτήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 2014.
2. ↑  Facts On File, Incorporated (2009). *Encyclopedia of the Peoples of Africa and the Middle East*. Infobase Publishing. σελ. 7. ISBN 143812676X. Ανακτήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 2014.
3. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ζυρίνης, Κώστας (15 Νοεμβρίου 2008). «ΑΙΘΙΟΠΙΑ 3 - ΒΥΘΙΣΜΑ ΝΤΑΝΑΚΙΛ, ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΑΡΗΣ». Γεωτρόπιο (τεύχος αρ. 448). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2016. .
* «Αιθιοπία: Oι αρχαίοι δρόμοι του αλατιού». naftemporiki.gr. 17 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2016. .
* «Ισχυρή σεισμική δραστηριότητα χωρίζει την Αφρική στα δύο». 29 Ιουλίου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2016. .
* Morell, Virginia. «Africa's Danakil Desert». National Geographic. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2016. .
Στην ελληνική μυθολογία ο δαίμονας **Ασκάλαφος** ήταν γιος του Αχέροντα και της Γοργύρας (κατά τον Απολλόδωρο) ή της Όρφνης (κατά τον Οβίδιο), ενώ τρίτη εκδοχή τον αναφέρει ως γιο της Στυγός. Ο Ασκάλαφος ήταν «χθόνιος δαίμων» (δαίμονας της γης). Κατέδωσε στον θεό Πλούτωνα ότι η Περσεφόνη είχε φάει σπόρια από το ρόδι, οπότε η θεά Δήμητρα τον τιμώρησε βάζοντας πάνω του ένα τεράστιο βράχο. Από αυτόν τον βράχο τον απάλλαξε ο Ηρακλής όταν κατέβηκε στον Άδη, οπότε ο Ασκάλαφος μεταμορφώθηκε από τη Δήμητρα στο ομώνυμο πουλί (του γένους βύας).

Οι περισσότεροι ερευνητές θεωρούν την παράδοση για αυτό τον Ασκάλαφο μεταγενέστερη και τον ταυτίζουν με τον Ασκάλαβο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «MANTO» (Αγγλικά) 8187830. Ανακτήθηκε στις 18  Απριλίου 2022.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 201
**Αίτηση Διεθνούς Προστασίας** είναι η αίτηση παροχής προστασίας από το ελληνικό κράτος που υποβάλλει αλλοδαπός ή ανιθαγενής, με την οποία ζητά την αναγνώριση στο πρόσωπο του, της ιδιότητας του πρόσφυγα, σύμφωνα με τη σύμβαση της Γενεύης, ή την χορήγηση καθεστώτος επικουρικής προστασίας. Η αίτηση διεθνούς προστασίας μπορεί να περιλαμβάνει και τα μέλη της οικογένειας του αιτούντος που βρίσκονται στην Ελληνική επικράτεια.

Αρμόδιες Αρχές παραλαβής και εξέτασης του αιτήματος διεθνούς προστασίας είναι τα κατά τόπον Περιφερειακά Γραφεία Ασύλου καθώς και τα Αυτοτελή Κλιμάκια των Περιφερειακών Γραφείων Ασύλου.

Σχετικοί νόμοι
--------------

* Ν.4540/2018 Τροποποίηση Διαδικασιών Ασύλου, Ν.4375 Ενσωμάτωση της Οδηγίας 2013/32/ΕΚ "Σχετικα με τις κοινές διαδικασίες για τη χορήγηση και ανάκληση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας (αναδιατύπωση)", πδ 141/2013 Ενσωμάτωση της Οδηγίας 2011/95/ΕΚ σχετικά με τις απαιτήσεις για την αναγνώριση και το καθεστώς των αλλοδαπών και των ανιθαγενών ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας
Ο  **Αλέξανδρος Καλούδης ή Καλλούδης**  (Κρήτη ή Αθήνα, 1853 – Αθήνα , 1923) ήταν Έλληνας ζωγράφος.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1853 στην Κρήτη ή στην Αθήνα και σπούδασε ζωγραφική στο Παρίσι (1875-1885) όπου υπήρξε μαθητής στο ατελιέ του Αλεξάντρ Καμπανέλ. Κατά την πολυετή παραμονή του στη γαλλική πρωτεύουσα πήρε ενεργό μέρος στα καλλιτεχνικά δρώμενα παρουσιάζοντας επί σειρά ετών δημιουργίες του στο Σαλόνι της Εταιρείας Ζώντων Καλλιτεχνών, της οποίας ήταν μέλος. Το 1881 συμμετείχε στην ίδρυση του Συλλόγου των Ωραίων Τεχνών μαζί με άλλους καλλιτέχνες όπως ο Πολυχρόνης Λεμπέσης, ο Γεώργιος Βρούτος, ο Λάζαρος Φυτάλης κ.ά. Το 1885 παρουσίασε έργα του στην πρώτη έκθεση του φιλολογικού συλλόγου Παρνασσός και τον επόμενο χρόνο επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα όπου διορίστηκε άμισθος καθηγητής στο Σχολείο των Τεχνών. Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε σε διάφορες εκθέσεις όπως των Ολυμπίων (1888), στην έκθεση της Εταιρείας των Φιλοτέχνων (1899), στην έκθεση της Καλλιτεχνικής Ενώσεως (1900) αλλά και στην μπιενάλε της Αλεξάνδρειας το 1903. Μαθητής του υπήρξε ο Σπύρος Βασιλείου. Απεβίωσε το 1923 στην Αθήνα.

Τεχνοτροπία
-----------

Ο Καλλούδης απέκτησε κατά τη διάρκεια της μαθητείας του κοντά στον Αλεξάντρ Καμπανέλ την αίσθηση του συνόλου και την τάση για λιτές και προσεγμένες συνθέσεις. Ειδικεύτηκε στην απόδοση της νεκρής φύσης δίνοντας έμφαση στη χρωματική ποιότητα και στην υφή των πραγμάτων ενώ καταπιάστηκε και με την προσωπογραφία, παραμένοντας πιστός  στον ακαδημαϊκό ρεαλισμό.

Γκαλερί
-------

* Προσωπογραφία του Τιμολέοντα Φιλήμωνα.Προσωπογραφία του Τιμολέοντα Φιλήμωνα.
* Προσωπογραφία του Ανάργυρου Πετράκη.Προσωπογραφία του Ανάργυρου Πετράκη.
* Ρόδια.Ρόδια.
* Νεκρή φύση με σύκα.Νεκρή φύση με σύκα.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3 4 5  «Εθνική Πινακοθήκη: Αλέξανδρος Καλούδης». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Απριλίου 2014.
2. ↑  *Εθνική Πινακοθήκη /100 χρόνια, Τέσσερις αιώνες Ελληνικής Ζωγραφικής, Από τις Συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης και του Ιδρύματος Ευριπίδη Κουτλίδη*. Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου: Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου. 1999. σελ. 157.
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Απριλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2014.
4. ↑  *Εθνική Πινακοθήκη /100 χρόνια, Τέσσερις αιώνες Ελληνικής Ζωγραφικής, Από τις Συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης και του Ιδρύματος Ευριπίδη Κουτλίδη*. Αθήνα: Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου. 1999. σελ. 86.
5. ↑  *Εθνική Πινακοθήκη /100 χρόνια, Τέσσερις αιώνες Ελληνικής Ζωγραφικής, Από τις Συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης και του Ιδρύματος Ευριπίδη Κουτλίδη*. Αθήνα: Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου. 1999. σελ. 342.
Ο **Αλέξανδρος-Κάρολος**, πολων. Aleksander Karol Waza (4 οεμβρίου 1614 - 19 Νοεμβρίου 1634) από τον Οίκο των Βάσα ήταν πρίγκιπας της Πολωνίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πέμπτος γιος (4ος από τον 2ο γάμο) του Σιγισμούνδου Γ΄ της Πολωνίας και της 2ης συζύγου του Κωνσταντίας των Αψβούργων, κόρης του Καρόλου Β΄ αρχιδούκα της Έσω Αυστρίας.

Αδέλφια του ήταν ο Βλαδίσλαος Δ΄ της Πολωνίας, ο Ιωάννης Β΄ Καζιμίρ της Πολωνίας, ο Ιωάννης-Αλβέρτος καρδινάλιος, πρίγκιπας-επίσκοπος Βαρμίας & Κρακοβίας, ο Κάρολος-Φερδινάνδος δούκας του Οπόλε, επίσκοπος Βρότσλαφ & Πλοτσκ και η Άννα-Αικατερίνη-Κωνσταντία σύζυγος του εκλέκτορα του Παλατινάτου.

Κατά τις εκλογές του 1632 υποστήριξε τον ετεροθαλή αδελφό του Βλαδίσλαο Δ΄ ώστε να εκλεγεί βασιλιάς της Πολωνίας. Έπειτα από το ταξίδι του στην Ιταλία και τη Γερμανία το 1634, ο Αλέξανδρος υποστήριξε την κίνηση για τον πόλεμο με την Οθωμανική αυτοκρατορία, αλλά απεβίωσε πριν επιφέρει κάποια σημαντική επιρροή στα γεγονότα. Το τέλος του επήλθε από ευλογιά στο Λβοβ ή στην κώμη Βιέλκιε κοντά στη Βαρσοβία σε ηλικία 20 ετών.

Πηγές
-----

* Janusz Tazbir: Historia kościoła katolickiego w Polsce 1460–1795. Warsaw: 1966, p. 91.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 311388056

 |

 |
Ο **Aσοτάν Α΄,** γεωργιανά: აშოთან I მუხრანბატონი *Aσοτάν Α΄ Μουχρανμπατόνι* (απεβ. το 1561) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας (*tavadi*) τού Οίκου τού Μουχράνι, κύριου κλάδου τού βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι, και συν-πρίγκιπας (*batoni*) τού Mουχράνι από το 1539 έως το 1561.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Βαγράτ Α΄, γιου τού Κωνσταντίνου Β΄ της Γεωργίας, από τη σύζυγό του Ελένη. Μετά την παραίτηση τού Βαγράτ Α΄ το 1539, ο Ασοτάν έγινε συν-πρίγκιπας με τον μεγαλύτερο αδελφό του Βαχτάνγκ Α΄.  Ταυτόχρονα, ήταν διοικητής τού μπανάτου τού Σίντα (Έσω) Κάρτλι, μίας από τις βασικές επαρχίες τού βασιλείου τού Κάρτλι, διαδόχου τού βασιλείου της Γεωργίας, που διοικούνταν από τους βασιλικούς εξαδέλφους του.  Ο Ασοτάν ακολούθησε την παράδοση των Γεωργιανών βασιλικών να προστατεύουν τη μονή Ιβήρων στο Άγιο Όρος.  Μία τραπεζαρία στην Ιβήρων, που ανέθεσε ο Aσοτάν Α΄ στέγαζε τον τάφο τού Καθολικού Νικολάου Ε΄ της Γεωργίας. Κατά τη διάρκεια της εισβολής των Σαφαβιδών στη Γεωργία το 1554, ο Aσοτάν ενώθηκε με τους αδελφούς του Βαχτάνγκ και Aρτσίλ, στο καταφύγιό τους στην αυλή της αδελφής τους, Dedisimedi, στο Σάμτσχε. Επιστρέφοντας στο χωριό του, ο Aσοτάν υπερασπίστηκε επιτυχώς το Μουχράνι ενάντια στην επίθεση από τους ορεσίβιους τού Πχόβι το 1561, αλλά ο ίδιος απεβίωσε στη μάχη. 

Η ταυτότητα της συζύγου τού Ασοτάν Α΄ δεν είναι γνωστή. Είχε μία κόρη, την Κετεβάν (π. 1560 – 13 Σεπτεμβρίου 1624), η οποία παντρεύτηκε με τον βασιλιά Δαβίδ Α΄ τού Καχέτι. Αυτή βασανίστηκε μέχρι θανάτου με εντολή τού σάχη Αμπάς Α΄ της Περσίας, επειδή αρνήθηκε να ασπαστεί το Ισλάμ και στη συνέχεια αγιοποιήθηκε ως αγία από τη Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 28  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
3. ↑  Toumanoff, Cyrille (1990). *Les dynasties de la Caucasie Chrétienne: de l'Antiquité jusqu'au XIXe siècle: tables généalogiques et chronologique* (στα French). Rome. σελ. 556. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
4. 1 2  Jamburia, M. (1984). «აშოთან მუხრანბატონი [Ashotan Mukhranbatoni]». *ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7* (στα Georgian). Tbilisi. σελ. 230. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
5. ↑  Davitashvili (2010). «ორი აშოთან მუხრანბატონის მოღვაწეობის კვალი ათონის წმ. მთაზე [Traces of activity of the two Ashotan Mukhranbatoni on the holy Mount Athos]» (στα Georgian). *Christian Researches* (Tbilisi State University) **5**: 9–17. ISSN 1987-7129.. Ανακτήθηκε στις 27 October 2013.
6. ↑  Avalishvili, Zurab (1937). «T'eimuraz I and his poem "the Martyrdom of Queen K'et'evan"». *Georgica* **4–5**: 17.
Γενικά ο όρος **αδρανής**, ή **αδρανές** χαρακτηρίζει οτιδήποτε που υπό κανονικές συνθήκες δεν παρουσιάζει καμία δράση, ενέργεια. Ο όρος χρησιμοποιείται ευρύτατα ως προσδιορισμός ή ιδιότητα σχεδόν απ΄ όλες τις επιστήμες και όχι μόνο, όπως π.χ. στη Χημεία, τη Φυσική, τα Μαθηματικά, την Ηφαιστειολογία, την Τεχνολογία μέχρι ακόμα και στις Κοινωνικές ή Συμπεριφορικές επιστήμες και την πολιτική. Χαρακτηριστικά παραδείγματα χρήσης του όρου είναι:

* Αδρανή αέρια
* Αδρανή κράματα
* Αδρανή υλικά
* Αδρανή φυτοφάρμακα
* Αδρανής μάζα
* Αδρανής νόμος
* Αδρανής ατμόσφαιρα
* Αδρανής πληθυσμός
* Αδρανές ηφαίστειο
* Αδρανές σύστημα πλοήγησης
* Αδρανή πυρομαχικά κ.ά.

Ετυμολογικά ο όρος προέρχεται από το "*α*" (στερητικό) + το ρήμα "*δραίνω*" (δρω), παράγωγο του οποίου είναι η *αδράνεια* και *αδρανώ*. Στην αρχαία ελληνική γλώσσα ο όρος αυτός προσδιόριζε τον αδύναμο, τον ασθενικό. Στις νεοελληνικές εκφράσεις π.χ. "*έμεινε αδρανής*", αποδίδεται με τις έννοιες του άπρακτου, ακίνητου, ανύπαρκτου, νωχελικού, ακόμα και του πλασματικού.

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **αδρανής**  |

* Αδρανοποίηση
Συντεταγμένες: 51°7′8″N 3°5′28″E﻿ / ﻿51.11889°N 3.09111°E﻿ / 51.11889; 3.09111

Το **Ααρτράικε** (*Aartrijke*), είναι κωμόπολη του BΔ Βελγίου, στην επαρχία Δυτική Φλάνδρα (West-Vlaanderen). Έχει έκταση 21,52 χμ² και πληθυσμό 4.533 κατοίκους (2006). Από το 1977 ανήκει στο δήμο Ζέντελχεμ (Zedelgem).

Ο κάτοικος της πόλης ονομάζεται Ααρτράικενααρ (πληθ. Ααρτράικενααρς) (Aartrijkenaar-s).

Ιστορία
-------

Το όνομα Ααρτράικε εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε έγγραφο του 893 μ.Χ. ως *Artiriacum*, με την περιοχή να ανήκει στον κόμη της Φλάνδρας. Στο κενό εξουσίας που είχε δημιουργηθεί κατά τη διάρκεια των επιδρομών των Βίκινγκς, ο κόμης κατέλαβε το χώρο παράνομα από τον επίσκοπο του Ντόρνικ-Νογιόν (Doornik-Noyon). Στην εποχή του Παλαιού Καθεστώτος (Ancien Regime), το Ααρτράικε ανήκε κατά τα δύο τρίτα, περίπου στο Φρέιε (Vrije) και, κατά το ένα τρίτο στο Βέινεντάλε (Wijnendale). Μικρό ποσοστό, 2% περίπου ανήκε στο φέουδο Κανούνικσε (Kannunikse) και μερικά εκτάρια στο φέουδο Χάουτσε (Houtse).

Μεγάλο μέρος από το αρχειακό υλικό του Ααρτράικε φυλάσσεται στο Κρατικό και το Αρχείο OCMW της Μπρυζ, αλλά και στο αρχείο του δήμου Ζέντελχεμ (Zedelgem). Επίσης, στοιχεία σχετικά με την ιστορία της πόλης γράφηκαν από τον Ζυλ Πολέ (Jules Pollet): «Συμβολή στην ιστορία του Ααρτράικε». Τέλος ο Ντάνιελ Γιάνσενς (Daniel Janssens) δημοσιεύει περιστασιακά άρθρα στο περιοδικό "Agenda" για την ιστορία του Ααρτράικε.

Αξιοθέατα
---------

Ο Άγ. Ανδρέας στο Ααρτράικε
* Ο *Άγιος Ανδρέας* (*Sint Andreas*): εκκλησία νεο-γοτθικού ρυθμού, κατασκευασμένη μεταξύ 1894-1900. Βρίσκεται στην Πλατεία της Αγοράς της πόλης.
* Το *Κάστρο* (*Het Kasteel d'Aertrycke*): βρίσκεται σε κοντινή απόσταση, στο δρόμο προς το Τόρχαουτ (Torhout). Κτίστηκε μεταξύ 1868-71, σε σχέδια του διάσημου αρχιτέκτονα Γιόζεφ Σχάντε (Joseph Schadde) από την Αμβέρσα. Λειτουργεί ως ξενοδοχειακή μονάδα πολυτελείας.
* Η ζυθοποιία *Λέων* (*Brouwerij de Leeuw*): λειτουργούσε από το 1871 και σήμερα στεγάζει το αρχείο της πόλης.
* Το *Μνημείο Πολέμου* (*Het Oorlogsmonument*): μνημείο των πεσόντων κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Σε αντίθεση με άλλα ηρώα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου στο Βέλγιο, εδώ αναγράφεται: «Ποια (ανόητη) βούληση κείται πάνω στο αίμα μας;». Αυτό καθιστά το μνημείο του Ααρτράικε μοναδικό επειδή δεν δοξάζει τον ηρωισμό του πολέμου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Les communes" sur le portail des services publics belges [archive]
2. ↑  VRTtaal.net - Aartrijke
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιανουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2014.

Πηγές
-----

* Doorbraak.be (Meer dan een mening): Etienne Vermeersch over ‘Meester Pol’ van Aartrijke
* Aartrijke leeft.be
Ο **Έβρικ Γκρέι** (γεννήθηκε 13 Δεκεμβρίου 1969) είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,01 μ. και αγωνιζόταν ως σμολ φόργουορντ και ως πάουερ φόργουορντ.

Κολλεγιακή καριέρα
------------------

Ο Έβρικ Γκρέι εισήχθη στο Πανεπιστήμιο του Λας Βέγκας, της πολιτείας της Νεβάδα το 1987 και φοίτησε σε αυτό μέχρι το 1991.

Μοναδική εξαίρεση στη τετραετή παρουσία του Γκρέι στο Πανεπιστήμιο του Λας Βέγκας ήταν η σεζόν 1988-99 κατά τη διάρκεια της οποίας φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, το Ριβερσάιντ.

Επαγγελαμτική καριέρα
---------------------

Ο Έβρικ Γκρέι συμμετείχε στα Ντραφτς του ΝΒΑ το 1993, ωστόσο δεν κατάφερε να διακριθεί.

Το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το υπέγραψε το 1993 με την ιταλική Καζέρτα, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο.

Την περίοδο 1994-95 αγωνίστηκε αρχικά στη γαλλική Βιλερμπάν-Λυόν κι έπειτα στην Ολίμπια Βενάδο Τουέρτο, ομάδα της Αργεντινής.

Την περίοδο 1995-96 αγωνίστηκε στο CBA αρχικά με την ομάδα του Πανεπιστημίου του Σαν Ντιέγκο κι έπειτα με τους Φορτ Γουέιν Φιούρι.

Το 1996 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τους Φοίνιξ Σανς, στους οποίους όμως δεν αγωνίστηκε ποτέ, καθώς λίγο καιρό μετά την μεταγραφή του έμεινε ελεύθερος από την ομάδα.

Η αρχή της περιόδου 1996-97 τον βρήκε να αγωνίζεται και πάλι στους Φορτ Γουέιν Φιούρι στο πρωτάθλημα του CBA, ωστόσο το Δεκέμβριο του 1996 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τους Νιου Τζέρσεϊ Νετς και αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην καριέρα του στο ΝΒΑ.

Τον Ιανουάριο του 1997 ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς. Στην ελληνική ομάδα έμεινε για λίγους μόνο μήνες καθώς βρέθηκε θετικός σε έλεγχο ντόπινγκ κατά τη διάρκεια της Ευρωλίγκας για χρήση απαγορευμένης ουσίας, με αποτέλεσμα η ομάδα του Πειραιά να του σπάσει το συμβόλαιο και τον παίκτη να αφήνεται ελέυθερος.

Από το καλοκαίρι του 1997, μέχρι και τον Ιανουάριο του 1999, ο Γκρέι αγωνίστηκε στην Ιαπωνία (Νταΐουα) και την Κροατία (ΚΚ Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ).

Τον Ιανουάριο του 1999 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τους Ουάσινγκτον Ουίζαρντς, στους οποίους όμως δεν πραγματοποίησε καμία συμμετοχή λόγω τραυματισμού. Το τέλος της σεζόν 1999-2000 τον βρήκε να αγωνίζεται για τρίτη φορά στους Φορτ Γουέιν Φιούρι στο πρωτάθλημα του CBA.

Μετά τους Φόρτ Γουέιν Φιούρι, ο Έβρικ Γκρέι αγωνίστηκε στη Χιμνάσια Εσγκρίμα (Αργεντινή), στη Σολέ Μπασκέτ (Γαλλία) και στη Λιμπερτάδ ντε Σουντσάλες (Αργεντινή).

Το 2001 αγωνίστηκε αρχικά στην Ατλέτικο Ουέλκαμ (Ουρουγουάη) κι έπειτα στη Λιμπερτάδ ντε Σουντσάλες (Αργεντινή).

Την περίοδο 2002-03 αγωνίστηκε στη Γκαιτέρος ντελ Ζούλια (Βενεζουέλα), ενώ τη διετία 2003-05 αγωνίστηκε στην Κίλμες Μαρ ντελ Πλάτα (Αργεντινή).

Το 2005 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα. Στην ομάδα της Χιλής παρέμεινε για περίπου δύο χρόνια.

Το 2008 επέστρεψε στην Αμερική και αγωνίστηκε στο ΑBA με τους Σολτ Λέικ Σίτι Σεντς.

Μετά το πέρας της περιόδου 2008-09, ο Έβρικ Γκρέι αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση και να βάλει τέλος στην καριέρα του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *College Basketball at Sports-Reference.com*. Ανακτήθηκε στις 28  Ιουλίου 2020.
2. ↑  *RealGM*. 1467. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.

Πηγές
-----

*
Ερείπια του Αδριάνειου Υδραγωγείου στην Νέα Ιωνία
Φρεάτειο του Αδριάνειου Υδραγωγείου στο Δήμο Ηρακλείου
Το **Αδριάνειο Υδραγωγείο** στην Αθήνα κατασκευάστηκε από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αδριανό, και αποπερατώθηκε από τον διάδοχό του, Πίο Αντωνίνο τον 2ο αιώνα μ.χ. με στόχο την ύδρευση της πόλης των Αθηνών από τα βρόχινα νερά της Πεντέλης και της Πάρνηθας. Τμήμα των ερειπίων του μεγαλοπρεπούς Αδριάνειου υδραγωγείου διακρίνονται σήμερα στην Νέα Ιωνία στην συνοικία Ελευθερούπολη, στα όρια με την Καλογρέζα.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Κατασκευάστηκε στους ρωμαϊκούς χρόνους και ο κύριος λόγος της κατασκευής του ήταν η ανάγκη να υδροδοτηθεί η ρωμαϊκή συνοικία της Αθήνας η οποία περιελάμβανε τον χώρο που καταλαμβάνει σήμερα το πάρκο του Ζαππείου από την βουλή έως και το Καλλιμάρμαρο. Οι εργασίες για την κατασκευή του υδραγωγείου ξεκίνησαν το 134 μ.Χ. και ολοκληρώθηκαν το 140 μ.Χ. Η σήραγγα μήκους 25 χιλιομέτρων που κατασκευάσθηκε ξεκινούσε από την περιοχή του Τατοΐου και μετέφερε το νερό με την βαρύτητα έως και τους πρόποδες του Λυκαβηττού όπου αποθηκευόταν σε λιθόκτιστη δεξαμενή χωρητικότητας 500 περίπου κυβικών μέτρων. Το υδραγωγείο συνέχισε να λειτουργεί μέχρι και στα χρόνια της τουρκοκρατίας, οπότε και καταστράφηκε από τον Χατζή-Aλή Χασεκή. Καθαρίστηκε και ξαναμπήκε σε λειτουργία στους νεώτερους χρόνους από τους δημάρχους Κυριακό και Σούτσο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αδριάνειο υδραγωγείο

Πηγές
-----

* Ανδρέας Κορδελλάς· Ηλίας Αγγελόπουλος· Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης (1899). *Συνοπτική μελέτη περί υδρεύσεως Αθηνών και Πειραιώς: και προτάσεις περί αναλήψεως της υδρεύσεως Αθηνών, υποβληθείσαι προς τον κύριον επί των εσωτερικών Υπουργόν και τον κύριον Δήμαρχον Αθηναίων*. Εν Αθήναις. σελίδες 17-20. Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2012.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Ύδρευση της Aθήνας / ιστορική αναδρομή Αρχειοθετήθηκε 2012-10-22 στο Wayback Machine.. Από την ιστοσελίδα της ΕΥΔΑΠ. Aνάκτηση 16/03/2011
Το **«Αδρίας Ι» (L-67)** ήταν αντιτορπιλικό του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, τύπου *Hunt III*.

Καθελκύστηκε ως HMS *Border* (L67). Η έναρξη ναυπήγησής του έγινε στα ναυπηγεία UK – Swan Bunter & Wigham Richardson Ltd. Wallsend–on-Tyne την 1η Μαΐου 1941. Η καθέλκυσή του έγινε στις 3 Φεβρουαρίου 1942. Στις 20 Ιουλίου 1942 παραλήφθηκε από τον αντιπλοίαρχο Ιωάννη Τούμπα στο Νιούκασλ της Αγγλίας. Στις 26 Αυγούστου 1942, με τη συμπλήρωση της εκπαίδευσης και ενώ έπλεε κάτω από ομίχλη μόνον με την αριστερή μηχανή σε λειτουργία, προσάραξε κοντά στην περιοχή Σκάπα Φλόου. Χρειάστηκαν τέσσερις μήνες για επισκευές.

Στις 27 Ιανουαρίου 1943 πιθανότατα βύθισε το γερμανικό υποβρύχιο U-553 κοντά στην περιοχή του ακρωτηρίου Φινίστερο (στη ΒΔ Ισπανία). Στις 20 προς 21 Ιουλίου 1943 σε συνεργασία με το HMS *Quantock* (L58) επιτυχώς αντιμετώπισε 3 τορπιλακάτους κατά τη διάρκεια νυχτερινής συμπλοκής, βυθίζοντας 2 από αυτές. Στις 20 Σεπτεμβρίου 1943 μετά την συνθηκολόγηση της Ιταλίας ο Ιταλικός Στόλος του Τάραντα έπλευσε στη Μάλτα και παραδόθηκε σε συμμαχική μοίρα 4 πλοίων. Ένα από αυτά ήταν ο *Αδρίας*.

Στις 22 Οκτωβρίου 1943 και ενώ βρισκόταν κοντά στην Κάλυμνο με το βρετανικό A/T HMS *Hurworth*, το *Αδρίας* προσέκρουσε σε νάρκη και από την έκρηξη αποκόπηκε η πλώρη του. Το *Hurworth*, στην προσπάθειά του να πλεύσει προς βοήθεια του *Αδρία*, προσέκρουσε επίσης σε νάρκη και βυθίστηκε, παρασύροντας στον βυθό 143 άνδρες. Ο *Αδρίας* παρά τις ζημιές κατόρθωσε και έφθασε στην κοντινή τουρκική ακτή της Μύνδου (σημερινὸ Γκιουμουσλούκ, Gümüşlük). Οι απώλειες ήταν 21 νεκροί και 30 τραυματίες.

Την 1η Δεκεμβρίου 1943, μετά από μικρές επισκευές αλλά χωρίς πλώρη απέπλευσε για την Αλεξάνδρεια. Στις 6 Δεκεμβρίου κατέπλευσε στην Αλεξάνδρεια, όπου έγινε δεκτό μέσα σε κλίμα ενθουσιασμού από τον συμμαχικό Στόλο. Δεν πραγματοποιήθηκε η επισκευή του λόγω της λήξεως του πολέμου στην περιοχή της Μεσογείου. Το 1945 επιστράφηκε στην Αγγλία, όπου και πουλήθηκε για παλιοσίδερα.

Βιβλιογραφία
------------

1. ↑  Στ. Πολίτης, «O θριαμβευτικός επανάπλους του Α/Τ ΑΔΡΙΑΣ στην Αλεξάνδρεια», ηλεκτρoνική εφημερίδα *Ελεύθερη Ζώνη* (www.elzoni.gr), 30 Μαρτίου 2013. (Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2013.)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αδρίας Ι (αντιτορπιλικό)** |

* Το Α/Τ Αδρίας, L-67 στην επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού
* UBoat net σελίδα
Ο **Ααρόν Λεγιά Ιζεκά** (γεννημένος στις 15 Νοεμβρίου 1997) είναι Βέλγος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για λογαριασμό της Άντερλεχτ στην Προ Λιγκ Βελγίου. Είναι, επίσης, κονγκολέζικης εθνικότητας.

Συλλογική Καριέρα
-----------------

Ο Λεγιά Ιζεκά αναδείχτηκε ποδοσφαιρικά στα τμήματα υποδομής της Άντερλεχτ. Πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα του συλλόγου στις 3 Δεκεμβρίου 2014, σε αναμέτρηση για το Κύπελλο Βελγίου με αντίπαλο την ΚΡΚ Μέχελεν, στην διάρκεια της οποίας εισήλθε στον αγωνιστικό χώρο ως αλλαγή στην θέση του Σιριάκ, έπειτα από 75 λεπτά παιχνιδιού, σε μία εντός έδρας νίκη της ομάδας του με σκορ 4–1.

Προσωπική Ζωή
-------------

Ο Λεγιά Ιζεκά είναι αδερφός του ποδοσφαιριστή Μισί Μπατσουαγί, οποίος αγωνίζεται για λογαριασμό της Τσελσι στη γαλλική Λιγκ .

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Iseka's UEFA Youth League profile». UEFA. Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  «Anderlecht vs. RC Mechelen - 3 December 2014 - Soccerway». soccerway.com. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2014.
3. ↑  Anderlecht trusts in Leya Iseka

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Αγγλικά) Προφίλ Ααρόν Λεγιά Ιζεκά στο Soccerway

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Ποδόσφαιρο
 |

 |
Η **Αλ Ουάκρα** (αραβικά: الوكرة‎) είναι η πρωτεύουσα του Δήμου Αλ Ουάκρα στο Κατάρ. Στο ανατολικό άκρο της πόλης είναι οι ακτές του Περσικού Κόλπου, και η πρωτεύουσα του Κατάρ, η Ντόχα, βρίσκεται ακριβώς βόρεια της πόλης. Διοικούνταν από τον Σεΐχη Αμπντουλραχμάν μπιν Τζασσίμ Αλ Θάνι. Αρχικά ήταν ένα μικρό ψαροχώρι στο οποίο γινόταν και αλιεία μαργαριταριών· με τα χρόνια, εξελίχθηκε σε μια μεγάλη κωμόπολη με πληθυσμό άνω των 80.000 κατοίκων και σήμερα θεωρείται ως η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στο Κατάρ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.citypopulation.de/en/qatar/.
2. ↑  «Qatar's growing economy continues to provide high standard of living». Oxford Business Group. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουλίου 2018.
Το **υμενόνημα το ελληνικό** είναι είδος πολυετούς ποώδους φυτού που έχει επιστημονική ονομασία (στη λατινική γλώσσα) ***Hymenonema graecum*** και στην Ελλάδα είναι γνωστό με την κοινή ονομασία **αδραλίδα**. Το είδος είναι ενδημικό της Ελλάδας.

Περιγραφή
---------

Η αδραλίδα είναι ποώδες φυτό, με τραχιά αδενώδη, αλλά καλυπτόμενα με απαλό χνούδι βλαστάρια. Διαθέτει 20 χρωμοσώματα (2 επί 10). Το μέσο ύψος του φυτού είναι 20 έως 70 εκατοστόμετρα. Συνήθως έχει 1 έως 3 κίτρινες ταξιανθίες ανά στέλεχος, η καθεμιά με μίσχο μήκους 10 έως 30 εκατοστόμετρα. Τα μικρά κίτρινα ανθίδια με 5 βραχείς οδοντώσεις στην κορυφή έχουν κάποτε υπόλευκη βάση. Οι καρποί έχουν μήκος 4 έως 5 χιλιοστόμετρα.

Γεωγραφική κατανομή και ενδιαίτημα
----------------------------------

Το *Hymenonema graecum* είναι ενδημικό είδος της Ελλάδας και είναι γνωστό μόνο από τις Κυκλάδες και με αμφιβολία από τη δυτική Κρήτη. Φυτρώνει σε βραχώδη εδάφη, κάτω από θάμνους, σε ξηρά λιβάδια, στα ρείθρα των δρόμων και σε παραλίες. Το είδος είναι ανθεκτικό σε μετρίως αυξημένη αλμυρότητα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hymenonema graecum *The Plantlist*. Retrieved 2016-11-07.
2. ↑  «Hymenonema graecum, Αδραλίδα». *ΒΙΟΠΟΙΚΙΛΟΤΗΤΑ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΟΥΡΙΑΣ [Biodiversity Area Ancient Thourias]*. 16 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2016.
3. ↑  Kamari, G.; Blanché, C.; Siljak-Yakovlev, S. (2014). «Mediterranean chromosome number reports – 24». *Flora Mediterranea*: 273-291. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-11-08.. Ανακτήθηκε στις 2016-11-07.
4. ↑  «Hymenonema graecum (L.) DC». *Global Biodiversity Information Facility*. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2016.
5. 1 2  «Hymenonema graecum (L.) DC». *Χλωρίδα της Σύρου [Flora Syros]*. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2016.
6. ↑  Salonikioti, A.; Petropoulos, S.; Antoniadis, V.; Levizou, E.; Alexopoulos, A. (2015). «Wild Edible Species with Phytoremediation Properties». *Procedia Environmental Sciences* **29**: 98-99. doi:10.1016/j.proenv.2015.07.180.
Ο **Όθων**, πολων. Otto (1000 - 1033) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν πρίγκιπας των Πολωνών.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος τού Μπολέσλαφ Α΄ τού *γενναίου* πρώτου βασιλιά της Πολωνίας και της τρίτης συζύγου του Εμνίλντα της Λουσατίας, κόρης τού Ντομπρομίρ πρίγκιπα των Σλάβων της Λουσατίας.

Έλαβε το όνομα τού Όθωνα Γ΄ της Γερμανίας, που μάλλον ήταν ανάδοχός του. Ήταν παρών κατά τον τέταρτο γάμο τού πατέρα του στο Τσιτσάνι με την Όντα των Εκκαρτιδών, κόρη τού Έκκαρτ Α΄ μαργράβου τού Μάισσεν. Ο Όθων είχε αμφιθαλή αδελφό τον Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ. Ο πατέρας του από πρότερο γάμο είχε πρωτότοκο γιο τον Μπέζπρυμ.

Το 1025 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Όθων περίμενε να λάβει ένα μέρος της πατρικής κληρονομίας κατά το Σλαβικό έθος. Αλλά η Πολωνία είχε γίνει βασίλειο και δεν μπορούσε να διαιρεθεί. Τον Μπολέσλαφ Α΄, όταν γεννήθηκε ο Μπέζπρυμ από τη Γιούντιτ, την έδιωξε και εξαίρεσε τον Μπέζπρυμ από τη διαδοχή, έτσι όταν το 1025 απεβίωσε τον διαδέχθηκε ο Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ.

Αυτός ανάγκασε τους αδελφούς του να φύγουν από τη χώρα. Ο Όθων πήγε στη Γερμανία, ίσως στην Αυλή της αδελφής του Ρεγκελίντας στο Μάισσεν. Ο Μπέζπρυμ κάλεσε τη Γερμανία και το Κίεβο να τον βοηθήσουν, που με τον στρατό τους επιτέθηκαν το 1031 στην Πολωνία και εκτόπισαν τον Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ, ο οποίος διέφυγε στη Βοημία. Τότε την εξουσία ανέλαβε ο Μπέζπρυμ, ως δούκας υποτελής στη Γερμανία. Ο Όθων μάλλον θα μνησικάκησε και θα προσέγγισε τον Μιέσκο Β΄. Το 1032 ο Μπέζπρυμ δολοφονήθηκε, πιθανόν από συνωμοσία οργανωμένη από τους ετεροθαλείς αδελφούς του.

Το 1032 στο Μέρσεμπουργκ ο Κορράδος Β΄ της Γερμανίας διαίρεσε τη χώρα μεταξύ τού Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ, τού Όθωνα και τού εξαδέλφου τους Ντύτρυκ· δεν γνωρίζουμε, πώς ακριβώς μοιράστηκε η Πολωνία. Το 1033 απεβίωσε από φυσικά αίτια ή σκοτώθηκε από τους υποτελείς του βαρόνους. Το σημείο ταφής του είναι άγνωστο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Πολωνικά) *MAK*. 9810585275905606.
2. ↑  dw.30.

Πηγές
-----

* S.Szczur suggests that Otto probably received Silesia ("Historia Polski średniowiecze", Wydawnictwo Literackie 2002, ISBN 83-08-03272-9, p. 80).

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 4920150567619506370003

 |

 |
Ο **Αέτιος** ήταν βυζαντινός πατρίκιος και στρατηγός του 9ου αιώνα, Άγιος της Ορθόδοξης εκκλησίας, ένας από τους 42 Μάρτυρες του Αμορίου. Η μνήμη του εορτάζεται από την ορθόδοξη εκκλησία στις 6 Μαρτίου.

Ο Αέτιος επί αυτοκράτορα Θεόφιλου, ήταν στρατηγός του Θέματος Ανατολικών που είχε την έδρα του στο Αμόριο. Το 838 εισέβαλε στο ανατολικό σύνορο ο Άραβας χαλίφης Μουτασίμ ο οποίος μετά από πολλές επιτυχίες κατευθύνθηκε προς το Αμόριο, ο αυτοκράτορας Θεόφιλος έστειλε ένα σώμα στρατού να υπερασπιστεί την πόλη κι έθεσε τον Αέτιο αρχηγό του.

Κατά την πολιορκία της πόλης ο Αέτιος βλέποντας ότι η άμυνα της δεν θα αντέξει αποφασίσει να κάνει έξοδο και να σωσει όσους περισσότερους μπορεί, έστειλε αγγελιοφόρο στον αυτοκράτορα ο οποίος συνελήφθη από τους Άραβες και το σχέδιο δε πραγματοποιήθηκε. Έπειτα ο Αέτιος με πρεσβεία στον Μουτασίφ πρότεινε την παράδοση της πόλης και την ασφαλή διαφυγή του βυζαντινού στρατού και των κατοίκων αλλά αρνήθηκε.

Η πόλη έπεσε τον ίδιο μήνα, Αύγουστος, και ο Αέτιος πιάστηκε αιχμάλωτος, φυλακίστηκε και εκτελέστηκε αφού πρώτα αρνήθηκε να αλλαξοπιστήσει και να σωθεί.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Η Άλωση του Αμορίου και το μαρτύριο των 42 Μαρτύρων, Πανεπιστήμιο Κρήτης Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας Τομέας Αρχαίας και Μεσαιωνικής Ιστορίας , 2015