recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Αντώνιος Κακαράς** (12 Ιουνίου 1896 - 11 Ιουνίου 1967) του Μιχαήλ, ήταν Έλληνας ιατρός και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Εύβοιας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1896 και ήταν γιος του Μιχαήλ Κακαρά, πολιτευτή και βουλευτή. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και μετά στη Βιέννη. Εργάστηκε ως χειρουργός μαιευτήρας και γυναικολόγος. Το 1932 ανέλαβε διευθυντής σε ιδιωτική κλινική στη Χαλκίδα.

Αρχικά εξελέγη βουλευτής Ευβοίας με το Λαϊκόν Κόμμα το 1932, Χαλκίδας το 1933 και Ευβοίας το 1946 (αργότερα εντάχθηκε στο Νέον Κόμμα) και ως ανεξάρτητος στις εκλογές του 1950 (παραιτήθηκε στις 7 Ιουλίου 1951).

Στις δημοτικές εκλογές του 1951 εξελέγη Δήμαρχος Χαλκίδας και υπηρέτησε στη θέση αυτή από τις 15 Απριλίου 1951 ως τις 21 Νοεμβρίου 1954 και από τις 4 Δεκεμβρίου 1954 ως την 1η Ιανουαρίου 1956, οπότε παραιτήθηκε για να συμμετάσχει στις εκλογές του 1956.

Εξελέγη βουλευτής Εύβοιας με την ΕΡΕ το 1956 και επανεξελέγη ως ανεξάρτητος το 1958 και με την ΕΡΕ το 1961, το 1963 και το 1964.

Ο Κακαράς χρημάτισε υπουργός Υγιεινής στην κυβέρνηση Τσαλδάρη από τις 4 Νοεμβρίου 1946 ως τις 24 Ιανουαρίου 1947.

Πέθανε σε ηλικία 72 ετών το 1967 και κηδεύτηκε στη Χαλκίδα στις 11 Ιουνίου 1967. Ήταν παντρεμένος με τη Ζωή Τζιώτη και είχαν 4 παιδιά (3 γιους και 1 κόρη).

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Ελληνικόν who's who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who 1965, σελ. 206.
2. 1 2  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 131, αρ. 390).(pdf)
3. ↑  «Όλοι οι διατελέσαντες δήμαρχοι της Χαλκίδας». Evia Portal. 2 Μαρτίου 2014.
4. ↑  ««Κυβέρνησις Κωνσταντίνου Τσαλδάρη Από 2.10.1946 έως 24.1.1947»». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2016.
5. ↑  Τα Νέα, 12-6-1967, σελ. 10.
Ο **Αντώνιος Καρανδεινός** (Ιεράπετρα, 7 Φεβρουαρίου 1890 - 3 Μαρτίου 1970) ήταν Έλληνας στρατιωτικός. Υπηρέτησε ως δήμαρχος Ιεράπετρας από το 1947 ως το 1950. Επί των ημερών του θεμελιώθηκε το Νοσοκομείο Ιεράπετρας. Βραβεύτηκε με πολλά μετάλλια και παράσημα για τη στρατιωτική του δράση.

Βιογραφία
---------

### Στρατιωτική καριέρα

Ολοκλήρωσε το σχολαρχείο πριν ξεσπάσουν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και υπηρέτησε αρχικά ως εθελοντής στο Πεζικό το 1912-13. Έλαβε μέρος σε πολλές μάχες και λίγο πριν υπογραφεί εκεχειρία τραυματίστηκε. Στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στην Εθνική Άμυνα, στο Θ' Σύνταγμα Κρητών. Εν συνεχεία σπούδασε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών και το 1918 έλαβε το βαθμό του Ανθυπολοχαγού. Πολέμησε επίσης στις εκστρατείες της Μικράς Ασίας και της Ρωσίας και παραπέμφθηκε σε στρατοδικείο το 1935 για τη συμμετοχή του στο κίνημα του Βενιζέλου. Αν και κρίθηκε αθώος, τέθηκε σε αυτεπάγγελτη αποστρατεία. Μετά το 1939 οπότε κηρύχθηκε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ανακλήθηκε στην υπηρεσία και πολέμησε σε πολλές μάχες με το βαθμό του Ταγματάρχη. Έπειτα ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, πολεμώντας στην Εθνική Αντίσταση. Έναν χρόνο μετά τη λήξη του πολέμου αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Συνταγματάρχη. Ήταν μέλος της Επιτροπής Συμφιλίωσης της Ιεράπετρας, που είχε συσταθεί με στόχο να αποσοβήσει τον εμφύλιο πόλεμο.

### Δημαρχία

Ο Καρανδεινός θήτευσε ως δήμαρχος της Ιεράπετρας από τις 22 Φεβρουαρίου 1947 ως τις 26 Αυγούστου 1950. Επί δημαρχίας του στρώθηκε με άσφαλτο ο δρόμος από τον Ξεροπόταμο μέχρι το Δημαρχείο και ένα μέρος της οδού Στυλιανού Χούτα και κτίστηκε το Πολυϊατρείο (μετέπειτα Νοσοκομείο Ιεράπετρας). Πέθανε την άνοιξη του 1970 και η κηδεία του έγινε με στρατιωτικές τιμές και με δαπάνες του Δήμου (επί δημαρχίας Γεώργιου Κανουπάκη). Το όνομά του δόθηκε σε δρόμο της γενέτειράς του, Ιεράπετρας.

Πηγές
-----

* Τζώρτζης Νίκος, "Τα Οδωνυμικά της Ιεράπετρας", εκδ. Δήμου Ιεράπετρας, Ιεράπετρα 2002 (β΄έκδοση), σελ. 49-50.
Ο **Απόστολος Πίτσος** (29 Ιουνίου 1918 - 1 Ιανουαρίου 2023) ήταν Έλληνας βιομήχανος και επιχειρηματίας.

Πρώτα χρόνια
------------

Γεννήθηκε στους Αμπελοκήπους Αθηνών στις 29 Ιουνίου 1918. Μεγάλωσε και φοίτησε στη Γερμανική Σχολή Αθηνών, όπου στη Γ' Τάξη συμμαθητής του ήταν ο μετέπειτα πρωθυπουργός Γεώργιος Ράλλης. Από μικρός εργαζόταν στην οικογενειακή επιχείρηση Πίτσος. Μετά το σχολείο, το 1937, μετέβη στο Άουε της Γερμανίας, όπου και σπούδασε μηχανολόγος.  Με την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου επέστρεψε στην Ελλάδα και πήγε στο αντιαεροπορικό πυροβολικό με έδρα το Μενίδι.

Επιχειρήσεις
------------

Μετά τη λήξη του πολέμου, έχοντας και γνώσεις στη μηχανολογία, αναβάθμισε τη μικρή βιοτεχνία της οικογένειάς του στη γνωστή βιομηχανία ηλεκτρικών ειδών Πίτσος. Υλοποίησε την ιδέα κατασκευής σύγχρονων εργοστασιακών εγκαταστάσεων στου Ρέντη. Το 1977, ξεκίνησε τη συνεργασία με τη Siemens. Ο όμιλος Bosch-Siemens Hausgeräte GmbH εξαγόρασε το 60% της ελληνικής εταιρίας με τη Siemens Α.Ε. Hellas να εξαγοράζει με τη σειρά της το 20%.
Η έλευση των επενδυτών βάζει σε τροχιά ανόδου την επιχείρηση που έφτασε να έχει πάνω από 1400 εργαζόμενους. Το 1989 ξεκίνησε η παραγωγή ψυγείων No Frost ενώ το 1994 άρχισε εξαγωγή κουζινών σε Σκανδιναβικές χώρες.
Το 1996 ήρθε η μετονομασία της εταιρίας σε BSP Α.Β.Ε. (από τα αρχικά των Bosch, Siemens, Pitsos) και το 2002 σε BSH Οικιακές Συσκευές Α.Β.Ε.

Θάνατος
-------

Απεβίωσε στις 1 Ιανουαρίου 2023 σε ηλικία 104 ετών

Μακροζωία
---------

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του διέμενε στο Παλαιό Ψυχικό, όντας υπεραιωνόβιος. Έκανε και τις δύο δόσεις του εμβολίου ενάντια στον covid-19.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.makthes.gr/efyge-apo-ti-zoi-o-patriarchis-tis-ellinikis-viomichanias-ilektrikon-syskeyon-apostolos-pitsos-622377. Ανακτήθηκε στις 5  Ιανουαρίου 2023.
2. ↑  |ex-dsathen.gr
3. ↑  «Βόμβα»: Κλείνει κορυφαία ελληνική εταιρεία – Στο δρόμο εκατοντάδες εργαζόμενοι | xristika.gr
4. ↑  «Έφυγε στα 104 ο Απόστολος Πίτσος». *www.zougla.gr*. Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2023.
5. ↑  ‘Οταν η Ελλάδα έβγαζε βιομήχανους | kathimerini.gr

Πηγές
-----
Ο **Αναπληρωτής Πρόεδρος της Γερουσίας των ΗΠΑ** (αγγλικά: *President pro tempore*) είναι ο δεύτερος υψηλόβαθμος αξιωματούχος της Γερουσίας των ΗΠΑ. Σύμφωνα με το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ είναι και Πρόεδρος της Γερουσίας, στου οποίου την απουσία ο Αναπληρωτής Πρόεδρος ενεργεί στη θέση του.

Οι εξουσίες του Αναπληρωτή Προέδρου είναι σχετικά περιορισμένες. Μερικές από αυτές περιλαμβάνουν τον διορισμό διαφόρων αξιωματούχων του Κογκρέσου, επιτροπές και συμβουλευτικές ομάδες. Είναι, επίσης, ο καθορισμένος παραλήπτης διαφόρων αναφορών προς τη Γερουσία και μαζί με άλλους αξιωματούχους διατηρεί την τάξη στα τμήματα της Γερουσίας στο Καπιτώλιο και τα διάφορα κτίρια της Γερουσίας.

Ο Αναπληρωτής Πρόεδρος είναι τρίτος στη γραμμή διαδοχής της προεδρίας των ΗΠΑ, έπειτα από τον Αντιπρόεδρο και τον Πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων. Επί του παρόντος με την ανυπαρξία Προέδρου της Βουλής, η Αναπληρώτρια Πρόεδρος είναι δεύτερη στη γραμμή διαδοχής.

Η σημερινή Αναπληρώτρια Πρόεδρος της Γερουσίας των ΗΠΑ, είναι η Δημοκρατική Γερουσιαστής από την πολιτεία της Ουάσινγκτον, **Πάτι Μάρεϊ**, η οποία ανέλαβε το αξίωμα αυτό τον Ιανουάριο του 2023.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Σεπτεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2015.
7. ↑
8. ↑  «Sen. Patty Murray is second in line to the presidency... for now». *ABC 10 News San Diego KGTV* (στα Αγγλικά). 4 Ιανουαρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2023.
9. ↑  Press, MARY CLARE JALONICK Associated (4 Ιανουαρίου 2023). «Patty Murray becomes first female Senate president pro tem, third in line to presidency». *Los Angeles Times* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2023.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ηγέτες του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών |
| --- |
|  |
| 
**Πρόεδρος της Γερουσίας: Κάμαλα Χάρις (Δ)** ‧ **Πρόεδρος της Βουλής: Κέβιν ΜακΚάρθι (Ρ)  *Αναπληρώτρια Πρόεδρος της Γερουσίας: Πάτι Μάρεϊ (Δ)***  |
|  |
| Ηγέτες της Γερουσίας των ΗΠΑ | 
* **Ηγέτης της Πλειοψηφίας: Τσακ Σούμερ (Δ)**
* **Ηγέτης της Μειοψηφίας: Μιτς ΜακΚόννελ (Ρ)**
 |  |
|  |
| Ηγέτες της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ | 
* **Ηγέτης της Πλειοψηφίας: Στιβ Σκαλίζ (Ρ)**
* **Ηγέτης της Μειοψηφίας: Χακίμ Τζέφρις (Δ)**
 |

 |
Αρτηρία: εμφάνιση της αθηροσκλήρωσης και λιποπρωτεΐνες (VLDL).
Η **αθηροσκλήρωση** είναι συχνή βλάβη η οποία προοδευτικά δημιουργείται, όταν τα τοιχώματα των αρτηριών και των αγγείων του κυκλοφορικού συστήματος του οργανισμού αρχίζουν να υφίστανται βλάβες. Αυτές οι βλάβες με αργό ρυθμό προκαλούν τη δημιουργία αθηρωματικών πλακών στην εσωτερική πλευρά, κυρίως των αρτηριών, κάτι σαν μια μορφή εκτεταμένων συσσωματωμάτων τα οποία αποτελούνται από λιπώδεις ενώσεις.

Οι ενώσεις αυτές είναι γνωστές ως "χοληστερόλη χαμηλής πυκνότητας" (LDL). Η αθηροσκλήρωση είναι μια "ύπουλη" ασθένεια που δεν έχει καθόλου συμπτώματα στα αρχικά της στάδια και εξελίσσεται με έναν μη αντιστρεπτό τρόπο. Το αθήρωμα που συγκεντρώνεται έχει ουσιαστικά την εμφάνιση ενός κίτρινου υλικού, και όσο αυξάνεται και μεγαλώνει, καταλήγει να είναι μία συσσωρευμένη πλάκα, της οποίας η χημική σύνθεση είναι πλούσια σε χοληστερόλη. Με την πάροδο του χρόνου, η αθηρωματική πλάκα διογκώνεται, μειώνει έτσι την εσωτερική διάμετρο των αρτηριών (που είναι και το πλέον επικίνδυνο), δύναται να μειώνει και αυτή των αγγείων (ιδίως στα άκρα του ανθρωπίνου σώματος) και προκαλεί έτσι μια ευρεία στένωση.

Αυτή η προοδευτικά αρνητική εξέλιξη θα οδηγήσει στην εμφάνιση τόσο καρδιακών εμφραγμάτων, όσο και ισχαιμικών εγκεφαλικών επεισοδίων, επικίνδυνων για τη ζωή. Τα συμπτώματα θα αρχίσουν να εμφανίζονται, όταν η αρτηρία ή τα αγγεία έχουν ήδη στενέψει και πιθανά να έχουν δημιουργηθεί θρόμβος ή θρόμβοι. Τυπικά συμπτώματα της αθηροσκλήρωσης, σε προχωρημένο βέβαια στάδιο, είναι ο πόνος στο στήθος (στηθάγχη), το μούδιασμα, δύσπνοια και εφίδρωση. Η πιο επικίνδυνη μορφή της είναι όταν έχει συμβεί είτε στην καρωτίδα, είτε στα αγγεία του εγκεφάλου. 

Τα καρδιαγγειακά νοσήματα, εξαιτίας και της αθηροσκλήρωσης, είναι η σημαντικότερη αιτία θανάτου στους άνδρες (ηλικίας 35-55) και μία από τις σημαντικότερες αιτίες θανάτου στις γυναίκες στη Δύση. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εκτιμά ότι το 2020 τα καρδιαγγειακά νοσήματα θα ευθύνονται για τον θάνατο σχεδόν 25 εκατομμυρίων ανθρώπων στον κόσμο. Τα τελευταία 30 έτη, οι στατίνες έχουν αποδειχθεί ως τα πλέον αποτελεσματικά φάρμακα για την αθηροσκλήρωση.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
Η **Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία**, ή όπως είναι ο επίσημος τίτλος της, **Διεύθυνση Αντιμετώπισης Ειδικών Εγκλημάτων Βίας** (ΔΑΕΕΒ) είναι μία ειδική υπηρεσία της Ελληνικής Αστυνομίας. Η Αντιτρομοκρατική υπάγεται απευθείας στον Αρχηγό της ΕΛΑΣ και έχει εδαφική αρμοδιότητα σε όλη την επικράτεια της χώρας.

Αποστολή της είναι η καταπολέμηση *«ειδικών εγκλημάτων βίας»*, όρος που σύμφωνα με το νόμο 2800/2000 περιλαμβάνει *«τρομοκρατικές και εξτρεμιστικές εγκληματικές ενέργειες που στρέφονται κατά της ασφάλειας του κράτους και του δημοκρατικού πολιτεύματος»*. Συνεργάζεται στενά με την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ) και την Κρατική Ασφάλεια. Η Αντιτρομοκρατική ήταν υπεύθυνη για την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη και του ΕΛΑ το 2002, και για την εξάρθρωση του Επαναστατικού Αγώνα το 2010. Δημιουργήθηκε το 1987 επί κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου, όταν Αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας ήταν ο Νίκων Αρκουδέας.
Περιλαμβάνει τα ακόλουθα τμήματα:

* Τμήμα Αντιμετώπισης Εσωτερικής Τρομοκρατίας
* Τμήμα Αντιμετώπισης Διεθνούς Τρομοκρατίας
* Τμήμα Αντιμετώπισης Λοιπών Εγκλημάτων Βίας (Είναι υπεύθυνο για την αντιμετώπιση των εξτρεμιστικών εγκληματικών ενεργειών)
* Τμήμα Επιχειρήσεων και Ειδικών Ελέγχων
* Τμήμα Διοικητικής Υποστήριξης
* Τμήμα Τεχνικής Υποστήριξης

Αναφορές
--------

1. ↑  Επίσημος ιστότοπος ΕΛΑΣ
2. ↑  Intelligence Services in the National Security System: the case of EYP
Η **Αντιγόνεια** ήταν μια ελληνιστική πόλη στην Παιονία, της βόρειας Μακεδονίας, που τοποθετείται στον πίνακα του Πόιτινγκερ μεταξύ των Στενών και των Στόβων. 

Αναφέρεται από πολλούς αρχαίους γεωγράφους (Σκύμνος, 631, Πλίνιος IV 10 s. 17?..... και Κλαύδιος Πτολεμαίος Γ 13 § 36). Κατά τον Πλίνιο η πόλη ήταν κοντά στον Αξιό ποταμό, πλησίον της Ευρωπού. Ιδρύθηκε το 272 π.Χ. από τον Μακεδόνα βασιλιά **Αντίγονο**, όταν απέκτησε τον πλήρη έλεγχο της Μακεδονίας. Από τον Ρωμαίο ιστορικό Τίτο Λίβιο (59 π.Χ. - 17 μ.Χ) μαθαίνουμε ότι στην μάχη της Πύδνας, έλαβαν μέρος στο Μακεδονικό ιππικό ο **Πατροκλής** και ο **Μένων** από την εν λόγω πόλη και ο Παίων Δίδας. Από αυτό συνεπάγεται ότι η ελληνιστική Αντιγόνεια, προμήθευε με σοβαρές δυνάμεις ιππικού το αντιγονιδικό βασίλειο. Ήταν επίσης και έδρα της επαρχίας της ελληνιστικής Παιονίας. Μετά την ήττα αυτή (22 Ιουνίου 168 π.Χ.), ο Αιμίλιος Παύλος, λεηλάτησε με βαρβαρότητα την μακεδονική ύπαιθρο. Ίσως θύμα να υπήρξε και η Αντιγόνεια. Παρά τις λεηλασίες η πόλη φαίνεται ότι επέζησε και στους χρόνους του Κλαυδίου Πτολεμαίου, αλλιώς δεν θα την ανέφερε. 

Στα ερείπιά της βρίσκεται η σημερινή Νεγκότινο των Σκοπίων.
Κατανομή των ανατολικών θρησκειών (κίτρινο), συγκριτικά με τις Αβραμικές θρησκείες (ιώδες).
Με τον όρο **ανατολικές θρησκείες** εννοούνται εκείνες οι θρησκείες που προέρχονται από τον κόσμο της Ανατολής, δηλαδή την Ανατολική, τη Νότια και τη Νοτιοανατολική Ασία -και ως εκ τούτου έχουν διαφορές με τις δυτικές θρησκείες. Στο συγκεκριμένο πλαίσιο περιλαμβάνεται ο Ταοϊσμός και ο Κομφουκιανισμός, ο Ινδουισμός και ο Βουδισμός ως θρησκευτικές παραδόσεις, καθώς και ανιμιστικές αυτόχθονες θρησκείες.

Η θρησκευτική διάκριση μεταξύ Ανατολής και Δύσης, όπως ακριβώς και η πολιτιστική διάκριση, καθώς και οι επιπτώσεις που προκύπτουν από αυτόν τον διαχωρισμό, είναι ευρεία και δεν είναι ακριβής. Η γεωγραφία υπήρξε βασικό μέσο ταξινόμησης των θρησκειών δεδομένου ότι παρατηρούνται πολλές θρησκείες και τύποι θρησκειών αποκλειστικά σε ορισμένες γεωγραφικές περιοχές. Επιπλέον, ενώ οι δυτικοί ερευνητές προσπαθούν να διακρίνουν μεταξύ της ανατολικής φιλοσοφίας και θρησκείας, κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν σε ορισμένες παραδόσεις της Ανατολής.

Μείζονες οικογένειες ανατολικών θρησκειών
-----------------------------------------

Στις ανατολικές θρησκείες διακρίνονται δύο μεγάλες οικογένειες θρησκειών, οι Ινδικές και οι Ταοϊστικές. Σε αυτές τις μείζονες οικογένειες υπάρχουν μικρότερες ομάδες ή σέκτες που δραστηριοποιούνται σε ειδικές μορφές των ανατολικών θρησκειών. Πέρα από αυτές τις δύο μείζονες οικογένειες υπάρχουν ανιμιστικές λατρείες ενεργές ακόμη σε απομονωμένες περιοχές της Ασίας και στην Ιαπωνία.

Ο Βουδισμός, ο Ινδουισμός, ο Σιχισμός και ο Ζαϊνισμός ανήκουν στην ευρύτερη οικογένεια των ινδικών θρησκειών και διαθέτουν κοινά χαρακτηριστικά. Ιδιάζουσα περίπτωση αποτελεί ο Ζωροαστρισμός ως θρησκεία της Μέσης Ανατολής. Ο Ζωροαστρισμός θεωρείται ενίοτε ενδιάμεση κατάσταση στις δυτικές και ανατολικές θρησκείες και παρέχει τόσο το όριο, όσο και τη γέφυρα ανάμεσά τους, γεωγραφικά και ιδεολογικά.

Στις ταοϊστικές θρησκείες περιλαμβάνεται ο Κομφουκιανισμός, ο Σιντοϊσμός και ο Ταοϊσμός. Ιδιαίτερη περίπτωση θα μπορούσε να θεωρηθεί η αλληλεπίδραση Ταοϊσμού και Βουδισμού.

Οι ανιμιστικές λατρείες τέλος εμφανίζονται κυρίως στην Ιαπωνία και τη Νοτιοανατολική Ασία.

Παραπομπές - σημειώσεις
-----------------------

1. ↑  Partin, Harry B. (1987). «Classification of Religions». Στο: Lindsay Jones, επιμ. *Encyclopedia of Religion*. Thomson Gale, σσ. 1817–1822. ISBN 0-02-865733-0. .
2. ↑  Morgan, Diane (2001). *The Best Guide to Eastern Philosophy and Religion*. ΝΥ: St. Martin's Griffin. σελίδες 9–11. ISBN 1-58063-197-5.
3. ↑  Leaf, Murray J. (2014). *The Anthropology of Eastern Religions: Ideas, Organizations, and Constituencies*. NY: Lexington Books. σελ. 18. ISBN 978-0-7391-9240-5.
4. ↑  «Taoism and Buddhism». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Μαΐου 2012. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2016.
5. ↑  «What are the Eastern Religions?». Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Comparison of Religions» (PDF). Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2016.
* «Eastern Religions and Beliefs». Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2016.
Το Zumwalt κατά τη διάρκεια θαλάσσιων δοκιμών
Η **κλάση αντιτορπιλικών *Zumwalt*** (Ζάμουολτ) περιλαμβάνει τρία αντιτορπιλικά κατευθυνόμενων βλημάτων που ναυπηγήθηκαν για το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ. Έχουν σχεδιαστεί ως πλοία τεχνολογίας στελθ πολλαπλών αποστολών με επίκεντρο την επίθεση από ξηράς. Είναι τύπος πολλαπλών ρόλων που σχεδιάστηκε για δευτερεύοντες ρόλους αντιαεροπορικής άμυνας και πολέμου επιφανείας και αρχικά σχεδιάστηκε με πρωταρχικό ρόλο ναυτικής υποστήριξης πυροβολισμών. Ο σχεδιασμός του τύπου προέκυψε από το πρόγραμμα DD-21 «αντιτορπιλικό επίθεσης ξηράς» ως «DD(X)» και προοριζόταν να αναλάβει το ρόλο των θωρηκτών στην εκπλήρωση εντολής του Κογκρέσου για ναυτική υποστήριξη πυρός. Το πλοίο έχει σχεδιαστεί γύρω από τα δυο του Advanced Gun Systems, τους πυργίσκους και τους γεμιστήρες τους και τα μοναδικά πυρομαχικά βαλλιστικής επίθεσης ξηράς μεγάλης εμβέλειας (LRLAP). Η προμήθεια των LRLAP ακυρώθηκε, καθιστώντας τα όπλα άχρηστα, και έτσι το Ναυτικό επαναχρησιμοποίησε τα πλοία για πόλεμο επιφανείας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Section 1011 of the National Defense Authorization Act for Fiscal Year 1996 (Public Law 104-106; 110 Stat. 421)
2. 1 2  LaGrone, Sam (11 Ιανουαρίου 2018). «No New Round Planned For Zumwalt Destroyer Gun System; Navy Monitoring Industry». *USNI News*. U.S. Naval Institute. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2018. Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2018.
3. ↑  Eckstein, Megan (4 Δεκεμβρίου 2017). «New Requirements for DDG-1000 Focus on Surface Strike». *USNI News*. U.S. Naval Institute. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2018. Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2018.
Ο **Βέλιμιρ Ράντμαν** (γεννημένος 28 Μαΐου 1983) είναι Κροάτης ποδοσφαιριστής και αγωνίζεται ως τερματοφύλακας.

Καριέρα
-------

### Κροατία

Ξεκίνησε την ερασιτεχνική του καριέρα από τα τμήματα υποδομής της Ριτζέκα, από πολύ νεαρή ηλικία. Προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα το 2002 και έμεινε εκεί ως το 2010, ενώ την σεζόν 2002-03 δόθηκε δανεικός στην Οπατίγια.

### Ελλάδα

Το 2010 τον απέκτησε ο Πανσερραϊκός. Έκανε μια εξαιρετική σεζόν στις Σέρρες και το όνομά του ακούστηκε για πολλές ομάδες, όταν ο ομάδα υποβιβάστηκε και εκείνος έμεινε ελεύθερος. Ο Ατρόμητος τον απέκτησε το καλοκαίρι του 2011 για εναλλακτική λύση. Στις λίγες συμμετοχές (8) που έκανε την πρώτη του χρονιά στο Περιστέρι, ήταν σταθερός και με καλή απόδοση. Την σεζόν 2012-13, στο δεύτερο μισό, γίνεται βασικός γκολκίπερ του συλλόγου, όμως το συμβόλαιό του τελειώνει και δεν ανανεώνεται, μένοντας ελεύθερος από τον Ιούλιο του 2013.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* 
* transfer market
Ο **Αμράτιος πολιτισμός** ήταν ένας πολιτισμός της προϊστορίας της Άνω Αιγύπτου. Διήρκησε περίπου από το 4000 ως το 3500 π.Χ..

Περιγραφή
---------

Οβάλ βάζο από τερακότα με μαυρισμένο πάνω μέρος της Αμράτιας περιόδου (περ. 3800-3500 π.Χ.).
Αμράτιος πολιτισμός is located in ΑίγυπτοςΕλ ΆμραΕλ ΆμραΧάρτης της Αιγύπτου που δείχνει τη τοποθεσία του Ελ Άμρα κατά την προϊστορική Αίγυπτο
Μοντέλο από πυλό με τέσσαρα βοοειδή που βρέθηκε στο Ελ Άμρα (περ. 3500 π.Χ.).
Ο Αμράτιος πολιτισμός πήρε το όνομά του από τον αρχαιολογικό χώρο στο Ελ Άμρα, που βρίσκεται περίπου 120 χιλιόμετρα νότια του Μπαντάρι στην Άνω Αίγυπτο. Το Ελ Άμρα είναι η πρώτη τοποθεσία που αυτή η πολιτιστική ομάδα έχει βρεθεί χωρίς να είναι αναμεμειγμένη με τον επόμενο Γκερζέριο πολιτισμό (Νακάντα ΙΙ). Όμως, ο πολιτισμός αυτός μαρτυρείται καλύτερα στον αρχαιολογικό χώρο της Νακάντα, γι’ αυτό και αποκαλείται επίσης και πολιτισμός Νακάντα Ι. Συνεχίζονται να κατασκευάζονται κεραμικά με μαύρο πάνω μέρος, αλλά αυτή την περίοδο αρχίζουν να κατασκευάζονται κεραμικά με διάκοσμο λεπτές άσπρες παράλληλες γραμμές που τέμνουν άλλες άσπρες γραμμές. Η Αμράτια περίοδος βρίσκεται μεταξύ του S.D. 30 και 39 στο σύστημα χρονολόγησης του Φλίντερς Πέτρι. 

Το εμπόριο μεταξύ των φορέων του αμράτιου πολιτισμού στην Άνω Αίγυπτο με πληθυσμούς στην Κάτω Αίγυπτο μαρτυρείται σε αυτή την περίοδο μέσω νέων αντικειμένων από ανασκαφές. Ένα βάζο από πέτρα έχει βρεθεί από το βορρά στο Ελ Άμρα, και επίσης χαλκός, ο οποίος δεν υπάρχει στην Αίγυπτο, που προφανώς εισήχθη από το Σινά ή ίσως τη Νουβία. Οψιανός και μια ελάχιστη ποσότητα χρυσούέχει ανακαλυφθεί ότι σίγουρα εισήχθησαν από τη Νουβία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Το εμπόριο με τις οάσεις επίσης ήταν πιθανό. 

Νέες καινοτομίες όπως σπίτια από πλίνθους, για τα οποία είναι γνωστός ο Γκερζέριος πολιτισμός, αρχίζουν να εμφανίζονται αυτή την περίοδο, μαρτυρώντας πολιτιστική συνέχεια. Όμως, δεν έφτασαν ούτε καν τη διαδεδομένη χρήση που των επόμενων περιόδων. Επίσης, αυτή την περίοδο αρχίζει να κάνει την εμφάνισή της η χρήση οβάλ ζωόμορφων χρωματοτριπτών. Όμως, η τέχνη ακόμα ήταν πολύ πρωτόλεια, η τέχνη των ανάγλυφών τους για τα οποία είναι γνωστοί αργότερα δεν υπάρχει ακόμα.

Δείτε επίσης
------------

* Αιγυπτιακή προϊστορία και πρωτοϊστορία
	+ Πολιτισμός Νακάντα
		- Γκερζέριος πολιτισμός
		- Νακάντα ΙΙΙ

Παραπομπές
----------

1. ↑  Shaw, Ian, επιμ. (2000). *The Oxford History of Ancient Egypt*. Oxford University Press. σελ. 479. ISBN 0-19-815034-2.
2. 1 2 3  Grimal, Nicolas (1992). *A History of Ancient Egypt*. Blackwell. σελ. 28. ISBN 0-631-17472-9.
3. 1 2  Gardiner, Alan (1964). *Egypt of the Pharaohs*. Oxford: University Press. σελ. 390.
4. ↑  Newell, G.D. (2012). *The relative chronology of PNC I. A new chronological synthesis for the Egyptian Predynastic*. ex.cathedra Press.
5. ↑  Redford, Donald B. (1992). *Egypt, Canaan, and Israel in Ancient Times*. Princeton: University Press. σελ. 7. ISBN 0-691-03606-3.
6. ↑  Gardiner, Alan (1964). *Egypt of the Pharaohs*. Oxford: University Press. σελ. 393.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αμράτιος πολιτισμός** |
Ο **Ασκλεττίνο Β΄ Ντρένγκοτ** ήταν Νορμανδός στην καταγωγή, κόμης της Αβέρσα και Δούκας της Γκαέτα, μέλος της οικογένειας Ντρέγκοτ.

Μετά τον θάνατο του θείου του, Ράινουλφ Ντρένγκοτ αδελφός του πατέρα του επίσης Ασκλεττίνο, ο Άσλεττιν είχε ορισθεί διάδοχός του, αλλά δεν ανέλαβε αμέσως το το κομητάτο της Αμβέρσα και το δουκάτο του Γκαέτα, το οποίο ο Ράνουλφ είχε αποφανθεί ως υποτελής του Γουαϊμάρος Δ΄ του Σαλέρνο. Το 1045 εκλέχτηκε από τον λαό της Αμβέρσα κόμης, στην Γκαέτα όμως έκλεξαν τον Ατενούλφο κόμη του Ακουΐνο ως δούκα. Ο Γουαϊμάρος τον επιτέθηκε και τον νίκησε και διόρισε τον Άσκλεττίνο δούκα στην Γκαέτα.

Η Ασκλεττίνο κυβέρνησε μόνο λίγους μήνες πριν πεθάνει πρόωρα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *The Norman Commanders: Masters of Warfare, 911–1135*. Paul Hill, 2015, fig. 5
2. ↑  *"Sicily/Naples, Nobility (Conti d'Aversa)*
Η **Αμυζών** ήταν μικρή αρχαία πόλη της Καρίας, στη Μικρά Ασία, που βρισκόταν βορείως του Λάτμου. Κατά τον Γ΄ αιώνα π.Χ. ήταν μέλος του Χρυσαορικού συστήματος, δηλαδή της ομοσπονδίας εννέα πόλεων της Καρίας. Από τα νομίσματα της Αμυζώνος που βρέθηκαν φαίνεται ότι κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους ήταν αυτόνομη. Κατά τη βυζαντινή περίοδο αποτελούσε έδρα επισκοπής.

Η Αμυζών καταστράφηκε από επιδρομή Τούρκων και τα ερείπιά της σώζονται μέχρι σήμερα.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελίδα 176

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 242307500
* GND: 4727882-1

 |

 |
Η **Αικατερίνη**, γερμ. Katharina (24 Ιουλίου 1468 - 10 Φεβρουαρίου 1524) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα αρχιδούκισσα της Αυστρίας και μετά δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Κάλενμπεργκ.

Βιογραφία
---------

Ήταν η πρώτη κόρη του Αλβέρτου Γ΄ δούκα της Σαξονίας και της Σιδωνίας των Ποτιέμπραντυ, κόρης του Γεωργίου της Βοημίας.

Γεννήθηκε στη Γκρίμμα και ήταν 16 ετών όταν πήγε στην Αυλή του Ίννσμπουργκ, όπου παντρεύτηκε τον Σιγισμούνδο δούκα της Πέραν Αυστρίας, 55 ετών, που έδειχνε γέρος. Ο Σιγισμούνδος είχε πιο πριν νυμφευτεί την Ελεονώρα Στιούαρτ, αλλά δεν είχε απογόνους. Αλλά και αυτός ο γάμος δεν έφερε απογόνους. Η Αικατερίνη έπαιξε μικρό ρόλο στη πολιτική του Τυρόλου. Το 1487 μία πρώην ερωμένη του Σιγισμούνδου έκανε δολοπλοκίες εναντίον της: την κατηγόρησε ότι προσπάθησε να δηλητηριάσει τον άνδρα της. Ο δούκας, που δεν μπορούσε πια να υποστηρίξει το Τυρόλο, έχανε τον έλεγχο της κομητείας από τον εξάδελφό του Φρειδερίκο Γ΄. Όταν ο Σιγισμούνδος επέβαλε περιορισμούς, οι τοπικοί ευγενείς διαφώνησαν σταθερά. Ο δούκας παραιτήθηκε το 1490 και απεβίωσε το 1496.

Έπειτα η Αικατερίνη έκανε 2ο γάμο με τον Ερρίκο Α΄ των Γουέλφων, δούκα του Κάλενμπεργκ. Η Αικατερίνη απεβίωσε 56 ετών και τάφηκε στον ναό του Αγ. Βλασίου στο Μύντεν. Την επιτύμβια πλάκα έκανε ο Λόυ Χέρινγκ.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε πρώτα το 1484 τον Σιγισμούνδο των Αψβούργων δούκα της Πέραν Αυστρίας & κόμη του Τυρόλου. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Το 1497 η Αικατερίνη έκανε δεύτερο γάμο, με τον Ερρίκο Α΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ δούκα του Κάλενμπεργκ. Η κόρη τους Άννα-Μαρία έζησε λίγο. Όταν η Αικατερίνη απεβίωσε, ο Ερρίκος Α΄ ξανανυμφεύτηκε, με την Ελισάβετ των Χοεντσόλερν και απέκτησε 4 τέκνα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  p10826.htm#i108257.
2. ↑  «Habsburg, Katharina von Sachsen» (Γερμανικά) σελ. 402.
3. 1 2  p10826.htm#i108257. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* Constantin von Wurzbach (1860). Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich: enthaltend die Lebensskizzen der denkwürdigen Personen, welche 1750 bis 1850 im Kaiserstaate und in seinen Kronländern gelebt haben. Guadagni - Habsburg (Agnes - Ludwig). 6 (in German). Zamarski. pp. 402–.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 265314378
* LCCN: n96113332
* ISNI: 0000 0003 8260 3878
* GND: 136068863

 |

 |
Η **αραβική λεοπάρδαλη** (Panthera pardus nimr) είναι υποείδος λεοπάρδαλης ιθαγενές στην Αραβική Χερσόνησο. Το 1996 η IUCN κατέταξε το υποείδος ως κρισίμως κινδυνεύον, με λιγότερα από 200 άτομα ζωντανά (σύμφωνα με καταγραφές του 2006). 

Η αραβική λεοπάρδαλη είναι ο μικρότερο από τα υποείδη της λεοπάρδαλης. Μάλιστα, έπειτα από γενετικές αναλύσεις πάνω σε μια λεοπάρδαλη από την νότια Αραβία, τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι λεοπαρδάλεις της Αραβίας είναι γενετικά πολύ κοντά στις λεοπαρδάλεις της Νότιας Αφρικής.

Ταξινόμηση
----------

Felis pardus nimr ήταν η ονομασία που προτάθηκε από τον Wilhelm Hemprichand Christian Gottfried Ehrenberg το 1830 για λεοπάρδαλη από την Αραβία. Η ονομασία Panthera pardus jarvisi προτάθηκε από τον Reginald Innes Pocock το 1932 .

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, διεξήχθη μια φυλογεγραφική ανάλυση με βάση δείγματα ιστών από λεοπαρδάλια της Ασίας και της Αφρικής. Το Ρ. Ρ. το jarvisi ομαδοποιήθηκε προσωρινά με την περσική λεοπάρδαλη, καθώς δεν υπήρχαν δείγματα ιστών.

Χαρακτηριστικά
--------------

Η γούνα της αραβικής λεοπάρδαλης ποικίλλει από ανοιχτό κίτρινο έως βαθύ χρυσαφί, ή γκρίζο. Τα αρσενικά έχουν μήκος σώματος 182-203 cm και ζυγίζουν περίπου 30 κιλά. Τα θηλυκά έχουν μήκος 160-192 cm και ζυγίζουν περίπου 20 κιλά .Η αραβική λεοπάρδαλη είναι μικρότερη από τις αφρικανικές και τις περσικές λεοπαρδάλεις. Είναι όμως το μεγαλύτερο αιλουροειδές στην Αραβική Χερσόνησο.
Η **Αραβισσός**, αναφερόμενη και ως **Τριπόταμος**, ήταν πόλη στην αρχαία Καταονία στην Καππαδοκία και αργότερα στη ρωμαϊκή επαρχία της Μικρής Αρμενίας (*Armenia Secunda*). Εκεί γεννήθηκε το 539 ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Μαυρίκιος.

Τοποθεσία
---------

Η πόλη αντιστοιχεί στο σημερινό Afşin, πρώην Yarpuz, στην επαρχία Καχραμάνμαρας της Τουρκίας.

Εκκλησιαστική ιστορία
---------------------

Η Αραβησσός ήταν επισκοπική έδρα, υπαγόμενη στην Μελιτηνή.

Επίσκοποί της αναφέρονται ο Οτρέας, που συμμετείχε στην Α' Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 381, ο Αδόλιος που συμμετείχε στη Σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451, ο Αδέλφιος, ο οποίος υπέγραψε επιστολή 458 επισκόπων της επαρχίας της Μικράς Αρμενίας προς τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Λέοντα για να διαμαρτυρηθούν για τη δολοφονία του Προτέριου Αλεξανδρείας, και ο Γεώργιος, ο οποίος συμμετείχε στην εν Τρούλλω Πενθέκτη Σύνοδο του 692. Ο Μιχαήλ ο Σύρος αναφέρει αρκετούς Ιακωβίτες επισκόπους Αραβισσού τον 7ο έως 10ο αιώνα.

Ο τίτλος της Αραβισσού αποδίδεται σε τιτουλάριους επισκόπους του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και σήμερα φέρει τον τίτλο ο Κασσιανός (Νότης).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) Lund University. «Digital Atlas of the Roman Empire». *Digital Atlas of the Roman Empire*. . 
Lund University. *Digital Atlas of the Roman Empire*.
2. ↑  Titular Sees ('A')
3. ↑  Pius Bonifacius Gams, *Series episcoporum Ecclesiae Catholicae*, Leipzig 1931, p. 441
4. ↑  Michel Lequien, *Oriens christianus in quatuor Patriarchatus digestus*, Paris 1740, Vol. I, coll. 449-450
Ο **Αμρουλάχ Σαλέχ** (ορθή προφορά: **Αμρουλά Σαλέχ**, Νταρί/Παστού: امرالله صالح, γεννηθείς στις 15 Οκτωβρίου 1972) είναι Αφγανός πολιτικός, πρώτος Αντιπρόεδρος του Αφγανιστάν από τον Φεβρουάριο του 2020 έως τον Αύγουστο του 2021, στην κυβέρνηση του Προέδρου Ασράφ Γκανί.  

Άλλες σημαντικές θέσεις που κατείχε ήταν του Υπουργού Εσωτερικών (2018 - 2019) και του επικεφαλής της Εθνικής Διεύθυνσης Ασφάλειας (2004 - 2010).

Μετά την ανακατάληψη του Αφγανιστάν από τους Ταλιμπάν και την φυγή του Προέδρου Γκανί από τη χώρα, ο Σάλεχ εγκαταστάθηκε στην κοιλάδα του Παντζσίρ, ως προσωρινός Πρόεδρος (δικαίωμα που του δίνει το Σύνταγμα της χώρας). και ηγείται της αντίστασης εναντίον των Ταλιμπάν.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Πριν ηγηθεί της αφγανικής υπηρεσίας πληροφοριών, ήταν μέλος της Βόρειας Συμμαχίας υπό τον Αχμάντ Σαχ Μασούντ. Το 1997, ο Σαλέχ διορίστηκε από τον Μασούντ για να υπηρετήσει στο Γραφείο Διασύνδεσης της Βόρειας Συμμαχίας στην Πρεσβεία του Αφγανιστάν στο Ντουσάνμπε του Τατζικιστάν, ασχολούμενος με τις επαφές της Βόρειας Συμμαχίας με διεθνείς μη κυβερνητικές (ανθρωπιστικές) οργανώσεις και υπηρεσίες πληροφοριών. Μετά την παραίτησή του από την ηγεσία της εθνικής υπηρεσίας πληροφοριών της χώρας το 2010, ο Σαλέχ δημιούργησε ένα φιλοδημοκρατικό και αντιταλιμπανικό κίνημα, το Μπασέζ-ε Μιλλί (Εθνική κινητοποίηση) και τη Πράσινη Τάση.

Τον Μάρτιο του 2017, διορίστηκε Υπουργός Εσωτερικών για τις μεταρρυθμίσεις στον τομέα της ασφάλειας από τον Πρόεδρο Ασράφ Γανί. Τον Δεκέμβριο του 2018 διορίστηκε Υπουργός Εσωτερικών από τον Γανί. Παραιτήθηκε από τη θέση του Υπουργού Εσωτερικών στις 19 Ιανουαρίου 2019 για να ενταχθεί στην εκλογική εκστρατεία του Ασράφ Γανί και διορίστηκε πρώτος Αντιπρόεδρος του Αφγανιστάν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2022.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2022.
3. ↑  «Afghan officials resign over attack». Central and South Asia: AlJazeera. 6 June 2010.. Ανακτήθηκε στις 17 October 2014.
4. ↑  Landay, Jonathan; Macfie, Nick; Boyle, John (17 August 2021). «Afghan vice president says he is "caretaker" president». *Reuters*.. Ανακτήθηκε στις 17 August 2021.
5. ↑  «The Spy Who Quit». PBS – Frontline. 17 Ιανουαρίου 2011.
6. ↑  «Amrullah Saleh Interview». BBC. 2008. .
7. ↑  Gall, Sandy (2012). *War Against the Taliban: Why it All Went Wrong in Afghanistan*. Bloomsbury. σελ. 284. ISBN 978-1-4088-0905-1.
8. ↑  «Saleh Appointed As State Minister For Security Reforms». Tolonews. 12 Μαρτίου 2017.
9. ↑  «Afghan interior minister resigns to join President Ghani's election...» (στα αγγλικά). *Reuters*. 19 January 2019.. Ανακτήθηκε στις 28 January 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Amrullah Saleh στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 235145858084923021887
* LCCN: n2016210199
* GND: 1239822251
* SUDOC: 236803611

 |

 |
Συντεταγμένες: 44°32′N 15°14′E﻿ / ﻿44.533°N 15.233°E﻿ / 44.533; 15.233

Το **Βέλεμπιτ** (*κροατικά: Velebit*) είναι το μεγαλύτερο βουνό στην Κροατία, με 145 χλμ. μήκος και από 10 έως 30 χλμ. πλάτος. Η έκτασή του είναι περίπου 2.200 τετραγωνικά χλμ. και η υψηλότερη κορυφή του είναι η Βαγκάνσκι με 1.757 μέτρα ύψος, Αποτελεί τμήμα των Δειναρικών Άλπεων.

Εκτείνεται κατά μήκος του καναλιού Βέλεμπιτ μέρος της Αδριατικής, από το Βράτνικ πάνω από το Σένια, βορειοδυτικά της κοιλάδας του ποταμού και το φαράγγι προς τα νοτιοανατολικά. Από την άλλη πλευρά έως και γύρω από το Γκάσκο, Λίκα και το Γρκατσάσκι. Το βουνό χωρίζεται σε τρία τμήματα, το Βόρειο Βέλεμπιτ, το Μέσο Βέλεμπιτ και Νότιο Βέλεμπιτ. Η κατανομή αυτή είναι γεωγραφική, μορφολογική με τις βιολογικές ιδιαιτερότητες ορισμένων περιοχών. 

Όλη η περιοχή του βουνού προστατεύεται ως φυσικό πάρκο, με το Βόρειο Βέλεμπιτ και την Πακλένιτσα που κηρύχθηκαν ξεχωριστά εθνικά πάρκα. Το Βέλεμπιτ έχει πολλά σπήλαια με μεγαλύτερο το "Λίμα" με 1.392 μήκος. Για τους πεζοπόρους στο Βέλεμπιτ υπάρχουν πολλά σημασμένα μονοπάτια που συνδέουν τις διαμήκεις και τα γύρω χωριά και ορεινά καταφύγια στο βουνό. Το βουνό είναι ένα σημαντικό εμπόδιο στην επικοινωνία της βόρειας και νότιας Κροατίας και πέρασμα αρκετών εθνικών οδών.

Αναφορές
--------

* *Мала енциклопедија Просвета*, Треће издање (1985); Београд: „Просвета"; ISBN 86-07-00001-2
* Јован Ђ. Марковић (1990): *Енциклопедијски географски лексикон Југославије* Сарајево: „Свјетлост"; ISBN 86-01-02651-6

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Velebit στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 231145542510496640669
* LCCN: sh85142567
* GND: 4391649-1
* SUDOC: 069367035
* NKC: ge1184034

 |

 |
Συντεταγμένες: 36°52′32.89″N 27°15′25.18″E﻿ / ﻿36.8758028°N 27.2569944°E﻿ / 36.8758028; 27.2569944

Το **ασκληπιείο Κω** είναι κτισμένο στις πλαγιές ενός λοφίσκου με πλούσια βλάστηση και θέα στη θάλασσα και τις μικρασιάτικες ακτές. Αποτελεί το σπουδαιότερο αρχαιολογικό μνημείο του νησιού, αλλά και ένα από τα πιο φημισμένα ασκληπιεία της αρχαιότητας. Στους αρχαίους χρόνους αποτελούσε χώρο λατρείας του θεού Ασκληπιού και χώρο θεραπείας αλλά και διδασκαλίας της ιατρικής. Εκεί δίδαξε ο Ιπποκράτης, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ιατρικής κατά την αρχαιότητα, στη σχολή που είχε ιδρύσει ο ίδιος στον χώρο του Ασκληπιείου. Σε αντίθεση με το ιερό του Ασκληπιού στην Επίδαυρο, στην Κω αναπτύχθηκε ιδιαίτερα η επιστημονική ιατρική.

Ιστορία
-------

Το ασκληπιείο στην Κω
Τα ασκληπιείο της Κω, του οποίου τα σωζόμενα ερείπια χρονολογούνται μετά τον 4ο αιώνα π.Χ, βρίσκεται νοτιοδυτικά της σημερινής πόλης της Κω σε απόσταση περίπου 3,4 χιλιομέτρων. Χρονολογείται στην ελληνιστική εποχή, άποψη που ενισχύεται από την εκμετάλλευση του χώρου που παρουσιάζουν τα τρία αλλεπάλληλα επίπεδα - στοιχείο ανατολίτικης αρχιτεκτονικής που εισχώρησε στην ελληνική αρχιτεκτονική με τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Ένα καθοριστικό γεγονός που συνέβη στην Κω κατά την περίοδο της βασιλείας των Πτολεμαίων, το 260 π.Χ. ήταν η πανελλήνια αναγνώριση του δικαιώματος της ασυλίας του ιερού χώρου του Ασκληπιού για την καθιέρωση του πανηγυρικού εορτασμού την Μεγάλων Ασκληπιείων. Η επιδίωξη από τους Κείους της παραχώρησης ασύλου σε κάθε καταδιωγμένο που ζήταγε προστασία στο Ασκληπιείο φανερώνει πόσο περήφανοι ένοιωθαν οι Κείοι για την ύπαρξή του, θεωρώντας συνάμα τον ναό κέντρο της πόλης τους.

Η ανακάλυψη του ασκληπιείου έγινε το 1902 από τον Γερμανό αρχαιολόγο Ρούντολφ Χέρζογκ και τον Κείο ιστοριοδίφη Ιάκωβο Ζαρράφτη, ο οποίος μάλιστα υπολόγισε και υπέδειξε την ορθή θέση του ιερού. Αφορμή για να να εντατικοποιηθούν οι έρευνες για την ανεύρεσή του ήταν ο τέταρτος μίμος του Ηρώνδα «Γυναίκες με τάματα και θυσίες στο Ασκληπιείο», στον οποίο ο συγγραφέας αφήνει να φανούν ο θαυμασμός και η λατρεία του προς την Κω, αλλά και περιγράφει τις εικόνες και τα αγάλματα από το ασκληπιείο. Οι ανασκαφές συνεχίστηκαν από τους Λουτσιάνο Λαουρέντζι (1930) και Λουίτζι Μορικόνε (1937-38), μαζί με εργασίες αναστήλωσης και αποκατάστασης. Αξίζει να αναφερθεί πως πολλά αντικείμενα από τις ανασκαφές φυγαδεύτηκαν στη Ρώμη και την Κωνσταντινούπολη.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ασκληπιείο Κω** |

Παραπομπές
----------

1. ↑  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. 315826.
2. ↑  «Η ανακάλυψη του Ασκληπιείου του Ιπποκράτη στην Κω». *www.rodiaki.gr*. 18 Ιουνίου 2023. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2023.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 120158790623038851599
* **ΕΒΕ**: 173401
* LCCN: sh2017003585

 |

 |
Ο **Αλεξάντρ Ιλίτς Μπίμπικοφ** (ρωσική γραφή: **Александр Ильич Бибиков**), (10 Ιουνίου 1729, Μόσχα – 20 Απριλίου 1774, Μπουγκούλμα του Ταταρστάν) υπήρξε Ρώσος πολιτικός άνδρας και στρατηγός.
Καταγόταν από παλιά οικογένεια ευγενών και είχε κουνιάδο τον μετέπειτα αρχιστράτηγο του τσαρικού στρατού τον καιρό των ναπολεόντειων πολέμων και της γαλλικής εισβολής στη Ρωσία, τον περίφημο Μιχαήλ Ιλαριόνοβιτς Κουτούζοφ.

Ο Μπίμπικοφ ξεκίνησε τη στρατιωτική του σταδιοδρομία το 1746 και συμμετείχε στον Επταετή Πόλεμο (1756-1763). Ήταν διοικητής τάγματος στη μάχη του Τσόρντορφ (τότε χωριό της Πρωσίας, σήμερα λέγεται Σαρμπίνοβο και ανήκει στην Πολωνία) στην οποία η μονάδα του έχασε 60 αξιωματικούς και τους μισούς στρατιώτες της αλλά δεν υποχώρησε. Προάχθηκε σε συνταγματάρχη από την αυτοκράτειρα της Ρωσίας Ελισάβετ. Πήρε μέρος επίσης στη μάχη του Κούνερσντορφ και αμέσως μετά διορίστηκε στρατιωτικός διοικητής της υπό ρωσικά όπλα κατεχόμενης Φρανκφούρτης. 

Ο Μπίμπικοφ έδρασε κατά της Ομοσπονδίας του Μπαρ, συμμαχίας Πολωνών και Λιθουανών ευγενών που έλαβε χώρα στο κάστρο της πόλης Μπαρ της Ουκρανίας για την προστασία της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας από την επιρροή των Ρώσων και Πολωνών ρεφορμιστών που επιδίωκαν να περιορίσουν τη δύναμή τους (εκείνα τα χρόνια η Πολωνία και η Λιθουανία αποτελούσαν ομόσπονδο κράτος με μεγάλη έκταση και πολιτισμική ακμή το οποίο οι Ρώσοι επιδίωκαν να ελέγξουν αποδυναμώνοντας τους τοπικούς φεουδάρχες και ενισχύοντας το ρόλο του Πολωνού βασιλιά, ο οποίος βρισκόταν υπό τη ρωσική επιρροή - η Ομοσπονδία αυτή είχε το καλύτερο ιππικό στον κόσμο, με τους ουσάρους του πολωνικού ιππικού να γράφουν ανεξίτηλα το όνομά τους στις λαμπρότερες σελίδες της ιστορίας των πολέμων).

Το 1773 ο Μπίμπικοφ στάλθηκε προς καταστολήν της εξέγερσης των Κοζάκων του Εμελιάν Πουγκατσιόφ. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας αυτής ασθένησε από χολέρα και πέθανε, σε ηλικία 45 ετών. Η αυτοκράτειρα Ελισάβετ δώρισε μεγάλες εκτάσεις γης στην οικογένειά του για τις έξοχες υπηρεσίες που προσέφερε στην πατρίδα. Όλα τα ιστορικά δεδομένα συγκλίνουν στο ότι ήταν άντρας με σπουδαίες στρατιωτικές και διοικητικές ικανότητες, έξοχος διπλωμάτης και πρόμαχος υψηλών ηθικών αξιών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  M. Polievktov: «Бибиков, Александр Ильич» (Ρωσικά)
2. 1 2  «Бибиков, Александр Ильич» (Ρωσικά)
3. 1 2  «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Η Μεγάλη Ρωσική Εγκυκλοπαίδεια. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 28  Σεπτεμβρίου 2015.
4. 1 2 3  M. Polievktov: «Бибиков, Александр Ильич» (Ρωσικά)
5. ↑  «Бибиков, Александр Ильич» (Ρωσικά)
6. ↑  Ανακτήθηκε στις 17  Ιουνίου 2019.
7. ↑  «Бибиков, Александр Александрович» (Ρωσικά)
8. ↑  «Бибиков, Александр Александрович» (Ρωσικά)
9. ↑  «Бибиков, Александр Александрович» (Ρωσικά)
10. ↑  «Бибиков, Александр Ильич» (Ρωσικά)

Πηγές
-----

* *Αγγλική Βικιπαίδεια*
* *Ιστορία του Ευρωπαϊκού Πνεύματος* του Παναγιώτη Κανελλόπουλου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Aleksandr Ilich Bibikov στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 14605499
* LCCN: no2009012561
* ISNI: 0000 0000 5066 2505

 |

 |
Διάγραμμα των αστρονομικών θέσεων
Στην αστρονομία **αντίθεση** ονομάζεται η θέση των πλανητών κατά την περιφορά τους περί τον Ήλιο, όταν η αποχή τους φθάνει τις 180°. Για παράδειγμα, όταν ο Ήλιος δύει και την ώρα εκείνη ανατέλλει κάποιος πλανήτης, τότε ο παρατηρούμενος αυτός πλανήτης βρίσκεται σε αντίθεση και η Γη βρίσκεται μεταξύ του Ηλίου και του πλανήτη αυτού. Τα δύο ουράνια σώματα, δηλαδή Ήλιος και πλανήτης απέχουν γωνιακά ως προς τη Γη 180° ή επιστημονικότερα η ορθή αναφορά τους διαφέρει κατά 12 ώρες.  

Μεταξύ των πλανητών καθίσταται αντιληπτό ότι ο Ερμής και η Αφροδίτη καλούμενοι και εσωτερικοί πλανήτες, ευρισκόμενοι σε τροχιές κοντύτερα του Ήλιου από της Γης, ουδέποτε μπορούν να έρθουν σε αντίθεση με τον Ήλιο, ενώ οι καλούμενοι εξωτερικοί πλανήτες είναι οι μόνοι που έρχονται σε αντίθεση με τον Ήλιο.

Κατά τη στιγμή της αντίθεσης το προς τη Γη στραμμένο ημισφαίριο του πλανήτη φωτίζεται ολόκληρο από τον Ήλιο τότε και ονομάζεται "πλησιφαής" ή ολοφώτιστος. Τότε ακριβώς είναι που φαίνεται πολύ λαμπρός, ενώ διέρχεται από τον μεσημβρινό του τόπου ή ουράνιο μεσημβρινό κατά το μεσονύκτιο. 

Η εποχή της αντίθεσης των πλανητών είναι η πλέον κατάλληλη για τις παρατηρήσεις τους. Περί του χρόνου που έκαστος εξωτερικός πλανήτης βρίσκεται σε αντίθεση αναφέρεται στις αστρονομικές εφημερίδες.

Δείτε επίσης
------------

* Κίνηση πλανητών

Αναφορές
--------

1. ↑  Kenneth. Seidelmann, P.· Office. United States Naval Observatory. Nautical Almanac (1992). *Explanatory supplement to the Astronomical almanac* ([Rev. ed.] έκδοση). Mill Valley, Calif.: University Science Books. ISBN 0935702687. 27204584.
2. ↑  Newcomb, Simon (2009). *Popular Astronomy*. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 9781139097017.
3. ↑  «An Introduction to Astronomy. Forest Ray Moulton». *The Journal of Geology* **14** (5): 458–459. 1906-07. doi:10.1086/621321. ISSN 0022-1376. .
4. ↑  Γαζέας, Κώστας. «Το ηλιακό σύστημα» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 25 Σεπτεμβρίου 2021.
5. ↑  «Νόμοι θέσης-κίνησης πλανητών» (PDF).
Ο ***Αιγίμιος*** ήταν ένα μικρό έπος δύο βιβλίων, που οι αρχαίοι απέδιδαν (σύμφωνα με τον Αθήναιο) άλλοτε στον Ησίοδο και άλλοτε στον Κέρκωπα τον Μιλήσιο. Διασώθηκαν οκτώ μόλις αποσπάσματα, που κάνουν λόγο για τις περιπέτειες της Ιούς, τον Άργο, την Θέτιδα και τον Πηλέα, τον Φρίξο και τους Αργοναύτες.

Οι σύγχρονες φιλολογικές μελέτες αποδεικνύουν ωστόσο ότι τα παραπάνω ήταν απλά εμβόλιμες διηγήσεις και ότι το πρωταρχικό θέμα του έργου ήταν τα κατορθώματα του Ηρακλή, συμμάχου του βασιλιά των Δωριέων Αιγιμίου στον πόλεμο του ενάντια στους Λάπιθες και τους Δρύοπες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αθήναιος, *Δειπνοσοφισταί*, βιβλίον XI. p 503 (*Καὶ ὁ τὸν Αἰγίμιον δὲ ποιήσας εἴθ´ Ἡσίοδός ἐστιν ἢ Κέρκωψ ὁ Μιλήσιος*). Hodoi elektonikai
2. ↑  H.G Evelyn-White, *Hesiod, the Homeric hymns and Homerica (1914)*, "Αιγίμιος", σελ. 270 -274. Internet archive
3. ↑  A. Severyns, *Le cycle épique dans l'école d'Aristarque*, "Aegimios". σελ. 178-182, Droz, 1928.  

- J. Schwartz, *Pseudo- Hesiodeia*, "Aegimios", σελ. 261- 295, Brill , 1960.
Τα **αναγνώσιμα από τη μηχανή δεδομένα** (**machine-readable data**) είναι δεδομένα (ή μεταδεδομένα) που βρίσκονται σε μορφή, η οποία μπορεί να γίνει κατανοητή από έναν υπολογιστή.

Υπάρχουν δύο είδη αναγνώσιμων από τη μηχανή δεδομένων: δεδομένα που είναι και αναγνώσιμα από τον άνθρωπο (human-readable), τα οποία είναι σε μορφή κατάλληλη για τον υπολογιστή (όπως τα microformat και το RDFa) και δεδομένα σε μορφή ειδικά σχεδιασμένη για επεξεργασία από τον υπολογιστή (όπως τα πρότυπα RDF, XML και JSON).

Το Γραφείο Διαχείρισης και Προϋπολογισμού των ΗΠΑ ορίζει ότι μια μορφή δεδομένων που είναι αναγνώσιμη από τον υπολογιστή είναι μια τυπική γλώσσα υπολογιστή που μπορεί να γίνει κατανοητή αυτόματα από έναν φυλλομετρητή ή άλλο υπολογιστικό σύστημα. Επιπλέον σημειώνει ότι τα συνηθισμένα αρχεία επεξεργαστών κειμένου, η γλώσσα σήμανσης HTML και τα αρχεία PDF μπορούν να διαβαστούν εύκολα από τον άνθρωπο αλλά δυσκολα από τον υπολογιστή, ενώ άλλες μορφές αρχείων, όπως η XML και η JSON, ή λογιστικά φύλλα που περιέχουν κεφαλίδες που μπορούν να εμφανιστούν ως τιμές που χωρίζονται από κόμματα (comma-separated values, CSV), είναι αναγνώσιμες από τη μηχανή. Τέλος, σημειώνει ότι οι κλασικές μορφές αρχείων που δεν είναι αναγνώσιμες από τον υπολογιστή, μπορούν να γίνουν, αν προστεθούν σε αυτές ειδικά δεδομένα που να περιγράφουν τη δομή τους.

Η δημοσίευση δεδομένων που ανήκουν στο δημόσιο σε ανοιχτή μορφή, σύμφωνα με κάποιο πρότυπο, που να μπορεί να διαβαστεί από τον υπολογιστή, θεωρείται βέλτιστη πρακτική (best practice).

Αναφορές
--------

1. ↑  "Format in a standard computer language (not English text) that can be read automatically by a web browser or computer system. (e.g.; xml). Traditional word processing documents, hypertext markup language (HTML) and portable document format (PDF) files are easily read by humans but typically are difficult for machines to interpret. Other formats such as extensible markup language (XML), (JSON), or spreadsheets with header columns that can be exported as comma separated values (CSV) are machine readable formats. It is possible to make traditional word processing documents and other formats machine readable but the documents must include enhanced structural elements.", OMB Circular A-11, Part 6 Αρχειοθετήθηκε 2013-12-07 στο Wayback Machine. Preparation and Submission of Strategic Plans, Annual Performance Plans, and Annual Program Performance Reports

Δείτε επίσης
------------

* Μεταδεδομένα
* Linked data
Η **βηταμεθαζόνη** είναι στεροειδές φάρμακο. Χρησιμοποιείται για πολλές ασθένειες περιλαμβάνοντας ρευματικές διαταραχές όπως τη ρευματοειδή αρθρίτιδα και το συστηματικό ερυθηματώδη λύκο, δερματικές παθήσεις όπως τη δερματίτιδα και την ψωρίαση, αλλεργικές παθήσεις όπως το άσθμα και το αγγειοοίδημα· τον πρόωρο τοκετό για την επιτάχυνση της ανάπτυξης των πνευμόνων του μωρού, τη νόσο του Crohn, καρκίνους όπως λευχαιμία, και μαζί με τη φθοριοϋδροκορτιζόνη για την επινεφριδιακή ανεπάρκεια, μεταξύ άλλων. Μπορεί να ληφθεί από το στόμα, να εγχυθεί σε μυ, ή να εφαρμοστεί ως κρέμα. Όταν χορηγείται με ένεση, τα αντιφλεγμονώδη αποτελέσματα αρχίζουν σε περίπου δύο ώρες και διαρκούν επτά ημέρες.

Οι σοβαρές παρενέργειες περιλαμβάνουν αυξημένο κίνδυνο λοίμωξης, μυϊκή αδυναμία, σοβαρές αλλεργικές αντιδράσεις και ψύχωση. Η μακροχρόνια χρήση μπορεί να προκαλέσει ανεπάρκεια των επινεφριδίων. Η ξαφνική διακοπή του φαρμάκου ύστερα από μακροχρόνια χρήση μπορεί να είναι επικίνδυνη. Η κρέμα έχει συχνά ως αποτέλεσμα την αυξημένη ανάπτυξη τριχών και ερεθισμό του δέρματος. Η βηταμεθαζόνη ανήκει στην κατηγορία των γλυκοκορτικοειδών φαρμάκων.

Η βηταμεθαζόνη πατενταρίστηκε το 1958 και εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1961. Η κρέμα βρίσκεται στον Κατάλογο των Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, από τα αποτελεσματικότερα και ασφαλέστερα φάρμακα που χρειάζονται σε ένα σύστημα υγείας. Διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα χάπια και τα ενέσιμα διαλύματα είναι ακριβότερα από την κρέμα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  «Betamethasone». The American Society of Health-System Pharmacists. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 2015.
2. 1 2  «Betamethasone topical». The American Society of Health-System Pharmacists. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 2015.
3. ↑  Fischer, Jnos· Ganellin, C. Robin (2006). *Analogue-based Drug Discovery* (στα Αγγλικά). John Wiley & Sons. σελ. 485. ISBN 9783527607495.
4. ↑  «WHO Model List of Essential Medicines (19th List)» (PDF). *World Health Organization*. Απριλίου 2015. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 13 Δεκεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2016.
5. ↑  Hamilton, Richart (2015). *Tarascon Pocket Pharmacopoeia 2015 Deluxe Lab-Coat Edition*. Jones & Bartlett Learning. σελ. 186,201. ISBN 9781284057560.