recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο όρος **Διάκριση σημαίας** (flag discrimination) αποτελεί διεθνή ναυτιλιακό όρο.

Σύμφωνα με ορισμό που έχει δοθεί από τον ΟΟΣΑ: Ως "Διάκριση σημαίας" χαρακτηρίζεται κάθε πράξη εκ μέρους οποιουδήποτε κράτους, που περιορίζει την ελευθερία του εμπορίου και η οποία έχει σαν συνέπεια να μη μπορεί να γίνει ελεύθερη επιλογή πλοίου με το οποίο θα μπορούσε να μεταφερθεί ένα εμπόρευμα ή φορτίο από τον φορτωτή, που δικαιούται σ΄ αυτό, αλλά μετά από κρατική παρέμβαση τα εμπορεύματα υποχρεωτικά να φορτώνονται μόνο σε πλοία που φέρουν τη σημαία του κράτους.

Τα μέτρα διάκρισης σημαίας διακρίνονται σε *άμεσα* και σε *έμεσα*.

**Α.** Άμεσα μέτρα διάκρισης σημαίας: Αυτά διακρίνονται σε τρεις επιμέρους κατηγορίες:

1. Στα "καθ΄ ολοκληρίαν": Που υπαγορεύουν υποχρεωτική φόρτωση μόνο με πλοία της σημαίας του κράτους.
2. Στα "φίφτυ-φίφτυ": (δηλαδή ανά 50%) Που μετά από διμερείς συμβάσεις η κατανομή των φορτώσεων είναι 50% του φορτίου υποχρεωτικά σε πλοία σημαίας του κράτους και το υπόλοιπο 50% σε ελεύθερη επιλογή πλοίων, και
3. Στα "φόρτυ-φόρτυ-τουέντυ" (δηλαδή 40%-40%-20%) όπου στα πλοία της κάθε συμβαλλόμενης Χώρας φορτώνονται ανά 40% εκ του συνόλου του εμπορεύματος και το υπόλοιπο 20% αυτού σε ελεύθερη επιλογή πλοίων.

**Β.** Έμμεσα μέτρα διάκρισης σημαίας: Που αφορούν ιδιαίτερα οικονομικά κυρίως μέτρα όπως χορήγηση αδειών εισαγωγής ή εξαγωγής αγαθών, (υπό τον όρο της μεταφοράς τους με πλοία σημαίας του κράτους), χορήγηση κρατικών πιστώσεων, (σε περιπτώσεις χρησιμοποίησης αυτών των πλοίων), παροχές άλλων προνομίων ή απαλλαγών (υπό ίδια παραπάνω περίπτωση) κ. ά.

Γεγονός πάντως είναι πως η πολιτική αυτή, της διάκρισης σημαίας, έχει ως συνέπεια να νοθεύεται ο ελεύθερος ναυτιλιακός ανταγωνισμός γι΄ αυτό και έχει καταδικασθεί κατ΄ επανάληψη από τον ΟΟΣΑ καθώς και από τις παραδοσιακές ναυτιλιακές Xώρες (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα).

Σήμερα (κατά περιπτώσεις) διάκριση σημαίας εφαρμόζουν οι ΗΠΑ, κράτη της Λατινικής Αμερικής, όπως η Βραζιλία, η Αργεντινή, η Χιλή, η Κολομβία κ.ά. κράτη του Αραβικού Συνδέσμου, όπως η Αίγυπτος και το Μαρόκο, κράτη της Άπω Ανατολής, όπως οι Φιλιππίνες, η Βόρειος Κορέα, η Ινδονησία, και παλαιότερα τα κράτη του λεγόμενου ανατολικού συνασπισμού.
Η **Αλεξάνδρα Μακκαβαία**, κόρη του Υρκανού ΙΙ ήταν σύζυγος του Αλεξάνδρου της Ιουδαίας. Ήταν μητέρα της συζύγου του Ηρώδη του Μεγάλου Μαριάμης και του νεαρού αρχιερέα Αριστόβουλου..

Δολοφονίες των παιδιών της Αλεξάνδρας
-------------------------------------

Η Αλεξάνδρα είχε καταφέρει να επιβάλει μέσω της φιλίας της με την Κλεοπάτρας Ζ΄ που μισούσε τον Ηρώδη την εκλογή του νεαρού γιου της ως αρχιερέα. Η εκλογή αυτή υπήρξε μοιραία για τον Αριστόβουλο καθώς δολοφονήθηκε το 35 π.Χ. στην Ιεριχώ ..

Η Αλεξάνδρα είχε ζητήσει εκδίκηση για τον φόνο του γιου της από την Κλεοπάτρα και τον Μάρκο Αντώνιο. Πράγματι ο Μάρκος Αντώνιος συνάντησε τον Ηρώδη στη Λαοδίκεια της Συρίας (34 π.Χ.) ενώ επέστρεφε από την αποτυχημένη εκστρατεία του εναντίον των Πάρθων που αποτέλεσε μεγάλο πλήγμα για το γόητρό του. Ο Μάρκος Αντώνιος για να μην δημιουργηθεί νέα πολιτική αναστάτωση στην περιοχή εκείνη την κρίσιμη στιγμή δεν έλαβε κανένα μέτρο εναντίον του και ο Ηρώδης επέστρεψε στο βασίλειο του.

Εκεί ξέσπασε σκάνδαλο όταν η αδελφή του Σαλώμη του αποκάλυψε ότι ο σύζυγος της Ιώσηπος που είχε λάβει μυστική εντολή από τον Ηρώδη να δολοφονήσει τη Μαριάμη αν δεν επέστρεφε από τη Λαοδίκεια της είχε αποκαλύψει την αποστολή του. Ο Ηρώδης συγχώρησε τελικά τη Μαριάμη, η Αλεξάνδρα όμως φυλακίστηκε προσωρινά καθώς τη θεώρησε υπεύθυνη για το σκάνδαλο αυτό.

Η Αλεξάνδρα στράφηκε εναντίον της κόρης της όταν ένα νέο παρόμοιο σκάνδαλο ξέσπασε την εποχή που ο Ηρώδης γύρισε από τη Ρόδο (30 π.Χ.) όπου είχε συναντηθεί με τον μοναδικό πλέον ισχυρό άνδρα της Ρώμης Οκταβιανό. Το σκάνδαλο αποκαλύφθηκε και πάλι από τη Σαλώμη. Ο Ηρώδης που ήταν γνωστός πολιτικός φίλος του Μάρκου Αντώνιου είχε ζητήσει τότε από τον αυλικό του Σόαιμο να δολοφονήσει την Αλεξάνδρα και τη σύζυγό του αν δεν επέστρεφε από τη συνάντηση.

Ο Σόαιμος είχε αποκαλύψει όλα αυτά στη Μαριάμη η οποία θα επιχειρούσε να δηλητηριάσει τον Ηρώδη. Η αποκάλυψη στάθηκε μοιραία γι αυτήν καθώς καταδικάστηκε σε θάνατο (29 π.Χ.)  .

Το τέλος της Αλεξάνδρας
-----------------------

Το επόμενο έτος ο Ηρώδης βρέθηκε στη Σαμάρεια. Τότε κυκλοφόρησαν φήμες ότι πέθανε. Η Αλεξάνδρα επιχείρησε να καταλάβει την εξουσία ο Ηρώδης όμως τη συνέλαβε και την εκτέλεσε (28 π.Χ.) .

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Александра, дочь Гиркана II» (Ρωσικά)
2. ↑  «Мариамна» (Ρωσικά)
3. ↑  Jewish Encyclopedia. *ALEXANDRA:*
4. 1 2  Jewish Encyclopedia .*HERODES I (surnamed the Great) Enmity of Alexandra.*
5. ↑  Jewish Encyclopedia. *MARIAMNE: Left in Charge of Joseph*
6. 1 2 3  Jewish Encyclopedia .*HERODES I (surnamed the Great) Execution of Mariamne.*

Πηγές
-----

* Jewish Encyclopedia  *ALEXANDRA:*
* Jewish Encyclopedia *MARIAMNE*
* Jewish Encyclopedia **HERODES I (surnamed the Great)**
Η **Διεύθυνση Σούπερ Λιγκ Μπάσκετ Ισραήλ** (εβραϊκά: מנהלת ליגת העל בכדורסל, αγγλικά: *Israeli Basketball Super League Administration Ltd*, *BSL*) αποτελεί αθλητικό μη κερδοσκοπικό οργανισμό που ιδρύθηκε το 2002 με πρωτοβουλία των συλλόγων του Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης Ισραήλ (Basketball Super League), οι οποίοι επέλεξαν να δημιουργήσουν ένα ανεξάρτητο οργανισμό, με σκοπό να επιβλέπουν και να ρυθμίζουν την οργάνωση, ανάπτυξη και διαχείριση του πρωταθλήματος, αντί της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης του Ισραήλ.

Η BSL αποτελείται από 13 μέλη του διοικητικού συμβουλίου. 10 μέλη του διοικητικού συμβουλίου είναι οι πρόεδροι και οι ιδιοκτήτες των ομάδων του πρωταθλήματος, εκτός από 3 από τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου. Η BSL διαχειρίζεται επίσης το Κύπελλο, το All-Star Game και την Summer League. Η BSL είναι μέλος της ULEB από το 2005 και συμμετέχει ενεργά σε όλες τις δραστηριότητες της ULEB. Η BSL βοηθά στο συντονισμό και την οργάνωση των ισραηλινών ομάδων που αγωνίζονται στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

Στις 28 Δεκεμβρίου του 2015, ο πρόεδρος της Μακάμπι Τελ Αβίβ παραιτήθηκε για λόγους που αφορούν τις αποφάσεις του οργανισμού, σχετικά με το όριο μη Ισραηλινών παικτών που μπορεί να διαθέτει κάθε ομάδα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  מכתב הפרישה של עו"ד שמעון מזרחי

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα מנהלת ליגת העל בכדורסל  της Εβραϊκής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Συντεταγμένες: 35°2′46.7″N 32°58′21.0″E﻿ / ﻿35.046306°N 32.972500°E﻿ / 35.046306; 32.972500

H **Παναγία της Ασίνου** ή **Παναγία Φορβιώτισσα** είναι χριστιανικός ναός των αρχών του 12ου αιώνα, καθολικό διαλυμένης μονής, κοντά στο Νικητάρι, Κύπρος. Ο ναός είναι μία από τις εννέα τοιχογραφημένες εκκλησίες του Τροόδους οι οποίες έχουν ανακηρυχθεί μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 1985.

Περιγραφή
---------

Η εκκλησία είναι μια από τις εκκλησίες με οροφή από πλάκες στα βουνά του Τροόδους, περίπου πέντε χιλιόμετρα νότια του Νικηταρίου. Το όνομα Φορβιώτισσα μπορεί να προέρχεται από το φυτό ευφόρβια, η οποία αφθονεί στην περιοχή, και το όνομα Ασίνου, μπορεί να προέρχεται από τον αρχαίο οικισμό της Ασίνης στην Αργολίδα. Η εκκλησία ήταν καθολικό μοναστηριού. Η μονή ήταν γνωστή ως μονή Φορβίων και ιδρύθηκε το 1099. Η μονή συνέχισε να λειτουργεί μέχρι την Τουρκοκρατία, και εγκαταλείφθηκε τον 18ο αιώνα. Σήμερα σώζεται μόνο το καθολικό.

Η κοινωνία των Αποστόλων
Ο θολωτός ναός της εκκλησίας με την αψίδα χρονολογείται από τις αρχές του 12ου αιώνα και ο θολωτός νάρθηκας με αψίδες στα νότια και βόρεια από τα τέλη του 12ου αιώνα. Η εκκλησία είχε ξύλινη στέγη εξ αρχής. Η τρέχουσα ξύλινη στέγη χτίστηκε το 1959. Οι τοιχογραφίες χρονολογούνται εν μέρει από τις αρχές του 12ου και εν μέρει από τον 14ο αιώνα. Σε μια θέση στο νότιο τοίχο, σώζεται η κτητορική επιγραφή: «Η εκκλησία του Αγίου Θεοτόκου ζωγραφίστηκε μετά από επείγον αίτημα και μέσω του δικαστή (αξιωματούχου) Νικολάου Ισχύριου όταν ο Αυτοκράτορας ήταν ο Αλέξιος Κομνηνός, το <1105/1106>.»

Οι τοιχογραφίες στο εσωτερικό χρονολογούνται από τις αρχές του 12ου αιώνα και χαρακτηρίζονται από τις νέες τάσεις της κομνήνειας τέχνης. Από τις τοιχογραφίες στην ανατολική αψίδα σώζεται η κοινωνία των αποστόλων, όπου ο Ιησούς παραδίδει στον Ιωάννη ένα χρυσό δοχείο με κρασί, ενώ ο Ιούδας Ικαριώτης γυρίζει για να τον προδώσει. Στη δυτικότερη θέση του βόρειου τείχους απεικονίζονται οι σαράντα μάρτυρες της Σεβάστειας. Στον νάρθηκα, σώζονται τοιχογραφίες της Δευτέρας Παρουσίας περιγράφει τις τιμωρίες των κολασμένων, όπως το ουρλιαχτό και ου βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. Η Αγία Αναστασία η Φαρμακολύτρια κρατά ένα βάζο φαρμάκου στο χέρι της πέρα από ένα σταυρό. Ο κτήτορας είναι ντυμένος με τη βυζαντινή φορεσιά της εποχής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «State of Conservation of World Heritage Properties in Europe: Painted Churches in the Troodos Region» (PDF). UNESCO. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2012.
2. 1 2  «Ιερά Μονή Παναγίας της Ασίνου παρά το Νικητάρι». *www.immorfou.org.cy*. Ιερά Μητρόπολις Μόρφου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιουνίου 2020. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2020.
3. ↑  Christodoulos Hadjichristodoulou και Diomedes Mirianthefs: *Die Kirche Panagia tis Asinou.* 2. Auflage. Bank of Cyprus Cultural Foundation, Nikosia 2011.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 248304333
* GND: 4831065-7

 |

 |
Η **Παναγία του Νίκους** είναι Ορθόδοξο Χριστιανικό Μοναστήρι στη Χώρα της Κύθνου.

Ονομασία
--------

Πήρε το όνομά του από τη βυζαντινή Παναγία *"Νικοποιό''*. Σύμφωνα με τοπική παράδοση, ήταν μία εικόνα που φυγαδεύτηκε στο νησί από την Κωνσταντινούπολη την εποχή της Άλωσης και αργότερα μεταφέρθηκε από τους Βενετούς στην πατρίδα τους.

Θέση και Περιγραφή
------------------

Βρίσκεται έξω από τη Χώρα της Κύθνου σε κοντική απόσταση. Ο ναός χτίστηκε μεταξύ του 16ου και 17ου αιώνα πάνω σε ερείπια αρχαίων ναών. Η αρχιτεκτονική της είναι τρίκλιτη καμαροσκεπής βασιλική μετά τρούλου. Διαθέτει ξυλόγλυπτο τέμπλο με χρονολογία το έτος 1869 και φέρει παραστάσεις παλιών διακοσμητικών θεμάτων όπως κληματίδες, αχιβάδες, κλπ. Στερείται παντελώς τοιχογραφιών. Εντός του ναού φυλάσσεται επίχρυσος επιτάφιος νεότερης εποχής. Χωρίζεται σε δύο σκέλη: του κύριως Ναού και του νάρθηκα - προπύλου.

Ιστορικά Στοιχεία
-----------------

Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, φιλοξένησε από το έτος 1791 ελληνικό σχολείο υπό τη διδασκαλία πρώτα του Σίφνιου μοναχού Παρθένιου Κουλούρη και αργότερα υπό τον πρώην μαθητή του Κύθνιο ιερομόναχο Μακάριο Φιλιππαίο. Γύρω στο 2000 έγιναν εσωτερικές και εξωτερικές εργασίες επισκευής του ναού, από τον πολιτιστικό σύλλογο της Χώρας. Επίσης τοποθετήθηκε στον ναό μαρμάρινη πλάκα προς τιμήν του Μακάριου Φιλιππαίου για το πολύχρονο εκπαιδευτικό του έργο στα παιδιά του νησιού.

Άλλα Στοιχεία
-------------

Στις 15η Αυγούστου διεξάγεται κάθε χρόνο το πανηγύρι του νησιού υπό την προστασία της Θεοτόκου. Εκεί μαζεύονται για να την τιμήσουν ντόπιοι Κύθνοι αλλά και ξένοι διαβούντες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Εκκλησίες και Μοναστήρια». *Κύθνος*. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2023.
2. 1 2  Βασιλειάδης, Δ. (1958). *Από τας εκκλησίας της νήσου Κύθνου*. Επετηρίς Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών (τόμος ΚΗ’): σσ. 344
3. ↑  Αγναντοπούλου, Ευαγγελία Δ. (2020). *Το ξύλο στην πολιτιστική κληρονομιά των Κυκλάδων: είδη, χρήσεις, προστασία*. Θεσσαλονίκη: ΑΠΘ-Διδακτορική Διατριβή. σσ. 384-5.
4. ↑  Βασιλειάδης, Δ. (1958). *Από τας εκκλησίας της νήσου Κύθνου*. Επετηρίς Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών (τόμος ΚΗ’): σσ. 349
5. ↑  Αγναντοπούλου, Ευαγγελία Δ. (2020). *Το ξύλο στην πολιτιστική κληρονομιά των Κυκλάδων: είδη, χρήσεις, προστασία*. Θεσσαλονίκη: ΑΠΘ-Διδακτορική Διατριβή. σσ. 385
6. 1 2  Βασιλειάδης, Δ. (1958). *Από τας εκκλησίας της νήσου Κύθνου*. Επετηρίς Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών (τόμος ΚΗ’): σσ. 359
7. ↑  Βασιλειάδης, Δ. (1958). *Από τας εκκλησίας της νήσου Κύθνου*. Επετηρίς Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών (τόμος ΚΗ’): σσ. 346
8. ↑  Κορδατζή-Πρασσά, Αναστασία. *Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΙΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ (1828-1832)*. National Documentation Centre (EKT), σελ. 28. .
9. ↑  *100 Χρόνια Σύνδεσμος Κυθνίων*. Έκδοση Συνδέσμου Κυθνίων (2011). σελ. 18.
Ο **Παγιάν λε Μπουτεγιέ**, ο οποίος έφερε το όνομα αυτό καθώς είχε διατελέσει αρχιοινοχόος του βασιλιά (bouteille = φιάλη), ήταν Σταυροφόρος του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ, ο οποίος έζησε κατά την διάρκεια του 12ου αιώνα.

Βιογραφία
---------

Ο Παγιάν λε Μπουτεγιέ εμφανίζεται στις πηγές το 1120 ως Αρχιοινοχόος του Βασιλείου, αξίωμα το οποίο κατείχε έως, τουλάχιστον, το 1136.

Το 1132, ο Βασιλέας Φούλκων της Ιερουσαλήμ του παραχώρησε ως φέουδο την Αρχοντεία της Υπεριορδανίας, την οποία είχε κατάσχει από τον Ρομαίν ντυ Πουί και τον γιο του, οι οποίοι ήσαν κατηγορούμενοι για προδοσία

Με στόχο την προστασία του βόρειου τμήματος του τιμαρίου του, ο Παγιάν λε Μπουτεγιέ προχώρησε στην ανέγερση, το 1142, του κάστρου του «Αλ-Καράκ», ή «Κρακ των Μωαβιτών», φρούριο ακόμη επιβλητικότερο του Κρακ του Μονρεάλ, πρωτεύουσας του τιμαρίου του. Επίσης γνωστό ως «Βράχος της Ερήμου», το Κρακ των Μωαβιτών, χτισμένο επί μιας επίκαιρης τοποθεσίας από τον Παγιάν μεταξύ της Δαμασκού και της Ερυθράς Θάλασσας, επέτρεπε τον έλεγχο των μουσουλμανικών καραβανιών μεταξύ της Αιγύπτου και της Συρίας.
Το «Αλ-Καράκ» έγινε η κύρια πόλη των εδαφών του Παγιάν, καθώς και η κατοικία του Αρχιεπισκόπου του Ραμπάχ

Ο θάνατος του Παγιάν λε Μπουτεγιέ τοποθετείται μεταξύ του 1148, ημερομηνία κατά την οποίαν ο Παγιάν έλαβε μέρος στην σύνοδο των βαρόνων των Αγίων Τόπων, οι οποίοι είχαν κληθεί στον Άγιο Ιωάννη της Άκρας από τον Αυτοκράτορα Κορράδο Γ΄ των Χοενστάουφεν και τον Βασιλέα Λουδοβίκο Ζ΄, και του 1152, ημερομηνία κατά την οποίαν ο τίτλος του Ηγεμόνα της Υπεριορδανίας περιήλθε στον ανιψιό του, Μωρίς

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Jack Bocar. «Les Seigneurs du Crac de Montréal» (στα Γαλλικά). templierscroisades.free.fr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαρτίου 2014. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2014. CS1 maint: Unfit url (link)
2. 1 2  Maxime Goepp. «Forteresses d'Orient: le Kerak de Moab» (στα Γαλλικά). www.orient-latin.com. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2014.
3. ↑  René Dussaud (1941). «L'histoire du royaume de Jérusalem en fonction de ses forteresses, d'après un livre récent» (στα γαλλικά). *Syria* (22): σελ. 271-283.. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2014.
4. ↑  «Seigneurie de Krak et de Montréal» (στα Γαλλικά).. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2014.  Unknown parameter `|citation=` ignored (βοήθεια); Εξωτερικός σύνδεσμος στο `|publisher=` (βοήθεια)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΡομαίν ντυ Πουί | **Αρχοντεία της Υπεριορδανίας** | Διάδοχος*βασιλική κτήση*, ενώ στην συνέχειαΦιλίπ ντε Μιγί |
|

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Σταυροφορίες
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Payen le Bouteiller  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Δημήτριος Ζαγοριανάκος** ήταν Έλληνας αξιωματικός (1918- Σεν Κεντέν, Γαλλία, 21 Σεπτεμβρίου 1977) ο οποίος κατείχε ανώτατες θέσεις του Στρατού κατά τη διάρκεια της Χούντας.

Στην περίφημη Δίκη της Χούντας, καταδικάσθηκε σε 25ετή κάθειρξη κατά συγχώνευση, με τις κατηγορίες δολοφονιών και ηθικές αυτουργίες σε δολοφονίες αντιφρονούντων.

Σταδιοδρομία
------------

Γεννήθηκε στο Γύθειο το 1918. Φοίτησε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και ονομάστηκε ανθυπολοχαγός Πυροβολικού στις 28 Ιανουαρίου 1939. Το 1943 προήχθη σε υπολοχαγό, το 1946 σε λοχαγό, το 1948 σε ταγματάρχη, το 1955 σε αντισυνταγματάρχη, το 1959 σε συνταγματάρχη, το 1968 σε ταξίαρχο, το 1969 σε υποστράτηγο, το 1970 σε αντιστράτηγο και το 1973 σε στρατηγό. Ως αξιωματικός συμπλήρωσε την στρατιωτική του εκπαίδευση στην Σχολή Πυροβολικού, στην Σχολή Πυροβολικού Αγγλίας, στην Σχολή Πεζικού και στην Σχολή Γενικής Μόρφωσης. Αποφοίτησε επίσης από την Ανωτέρα Σχολή Πολέμου.

Συμμετείχε στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο 1940-41. Μετά την κατάρρευση του μετώπου διέφυγε στην Μέση Ανατολή, όπου έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις από το 1942 μέχρι και το 1944. Στη διάρκεια του Εμφυλίου συμμετείχε στις πολεμικές επιχειρήσεις κατά την περίοδο 1948-49. Μετά το 1949 υπηρέτησε σε διάφορες επιτελικές θέσεις και διατέλεσε Διοικητής πολλών Μονάδων Πυροβολικού.

Ως ανώτατος αξιωματικός διατέλεσε Διοικητής της Χ Μεραρχίας, Επιτελάρχης και Διοικητής του Γ' Σώματος Στρατού, καθώς και Αρχηγός του Στρατού από τις 4 Ιουνίου 1972 έως τις 16 Αυγούστου 1973, οπότε ανέλαβε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Αποστρατεύθηκε στις 25 Νοεμβρίου 1973 με το Πραξικόπημα Ιωαννίδη.

Τιμήθηκε με το Αριστείο Ανδρείας και πολλά άλλα παράσημα και μετάλλια, αντίστοιχα του βαθμού του και των θέσεων που κατείχε. Ήταν έγγαμος και πατέρας ενός παιδιού. Σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στη βόρεια Γαλλία το 1977, σε ηλικία 59 ετών. Ο στρατηγός είχε χάσει τον έλεγχο του οχήματός του, το οποίο προσέκρουσε σε κιγκλίδωμα γέφυρας. Ο Ζαγοριανάκος πέθανε στο νοσοκομείο, όπου μεταφέρθηκε μαζί με τη σύζυγό του και τον εικοσάχρονο γιο του, οι οποίοι διέφυγαν τον κίνδυνο. Κηδεύτηκε την 1η Οκτωβρίου 1977 στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  εφ. Μακεδονία, *Ο Ζαγοριανάκος σκοτώθηκε σε δυστύχημα αυτοκινητικό", φύλλο 22/9/1977, σελ.1.*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Έναρξη δίκης των κατηγορουμένων για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου στις Φυλακές Κορυδαλλού (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Ο **Αλφόνσο Β΄ Πικκολόμινι** (ιταλικά : Alfonso II Piccolomini) ήταν ευγενής του Βασιλείου της Νάπολης και Δoύκας του Αμάλφι την περίοδο 1498 – 1559.

Ήταν γιος του Αλφόνσο Α΄ Πικκολόμινι και εγγονός του Αντωνίου Πικολομίνι ο οποίος τον είχε διορίσει σε διάφορες διοικητικές θέσεις του Βασιλείου. Έγινε δούκας του Αλμάφι το 1498. Ο Κάρολος Ε΄ τον διόρισε εκπρόσωπο του λαού της Σιένα τα έτη 1528-1530 και 1531-1541. Αργότερα έχασε την εμπιστοσύνη του αυτοκράτορα, ο οποίος τον υποπτεύτηκε για σχέσεις με τους Γάλλους και επιρροής τους στην πόλη και αποσύρθηκε από την πολιτική.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Амальфи» (Ρωσικά)
2. ↑  The Duchess of Malfi, John Webster
3. ↑  "The Duchess of Amalfi", *The Home Friend*, SPCK, 1854, pp.452 ff.

Πηγές
-----

* Elisa Novi Chavarria, PICCOLOMINI, Alfonso II, Dizionario Biografico degli Italiani - Volume 83 (2015)
Ο **Ανδρέας** ή **Αναγνώστης Κουντουριώτης** (;-31 Δεκεμβρίου 1801) ήταν Έλληνας έμπορος και πλοιοκτήτης από την Ύδρα. Τέκνα του ήταν ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Γεώργιος Κουντουριώτης και ο γερουσιαστής και σημαντικός οικονομικός παράγοντας Λάζαρος Κουντουριώτης. Αν και οι περισσότερες πηγές τον αναφέρουν ως Ανδρέα, σύμφωνα με άλλη εκδοχή ονομαζόταν Αναγνώστης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Ύδρα κατά το πρώτο μισό του 18ου αιώνα και ήταν γιος του Χατζη-Γιώργου Ζέρβα, ο οποίος λόγω της παραμονής του στα Κούντουρα της Δυτικής Αττικής ή λόγω της χρήσης της τοπικής κουντουριώτικης ενδυμασίας, έλαβε το επίθετο Κουντουριώτης. 

Ο Ανδρέας Κουντουριώτης ασχολήθηκε με το εμπόριο και τη ναυτιλία καταφέρνοντας να αποκτήσει σημαντικό πλούτο αλλά και επιρροή, που αύξησε μέσω του γάμου του με την κόρη του εύπορου και ευυπόληπτου Υδραίου πλοιοκτήτη Λάζαρου Κοκκίνη, Μαρία. Από το γάμο του με τη Μαρία Κοκκίνη απέκτησε έξι παιδιά: τον Λάζαρο, την Σκεύω Τζάνη, την Ελένη Δρίτσα, την Αικατερίνη Βώκου, την Φλωρού Ορλάνδου, σύζυγο Ιωάννη Ορλάνδου, και τον Γεώργιο. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, είχε αποκτήσει άλλες δύο κόρες: μια που ονομαζόταν επίσης Σκεύω και άλλη μια με το όνομα Κονδύλω. Το 1783 εγκαταστάθηκε για εμπορικούς λόγους στη Γένοβα και μετά από μερικά χρόνια επέστρεψε στη γενέτειρά του, έχοντας επιτύχει να αυξήσει σημαντικά την περιουσία της οικογένειάς του. 

Δολοφονήθηκε τη νύχτα της 31ης Δεκεμβρίου του 1801 μέσα στην οικία του από τους Ατέση και Νικολοδήμο, κατά τη διάρκεια των προετοιμασιών για το γάμο του μεγαλύτερου γιου του Λάζαρου με την Σταματία Ευαγγελίδη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Αντωνίου Λιγνού, *Ιστορία της νήσου Ύδρας*, τ. Α', Αθήναι 1946, σ. 47.
2. 1 2 3 4 5 6  ΚΕΝΙ Παντείου: Λάζαρος Κουντουριώτης.[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. 1 2 3  Αγαπητού Σ. Αγαπητού, *Οι ένδοξοι Έλληνες του 1821 ή οι πρωταγωνισταί της Ελλάδος*, τ. Α', Εν Πάτραις, 1877, σ. 102.
4. ↑  Τάκη Λάππα, *Καραβοκύρηδες στο Εικοσιένα*, εκδόσεις Πεχλιβανίδης, Αθήναι, σ. 40.
5. ↑  Αγαπητού Σ. Αγαπητού, 1877, σ. 104.
6. ↑  Τάκη Λάππα, σ. 37-40.
Ο **Ανδρέας Αναστασίου** (Λάρνακα, 12 Μαΐου 1992) είναι Ελληνοκύπριος συνθέτης. Προέρχεται από μουσική οικογένεια, καθώς ο πατέρας του είναι επίσης μουσικός. Παρακολούθησε μαθήματα πιάνου και θεωρίας. Σε ηλικία 13 χρόνων κέρδισε το πρώτο του βραβείο στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό Σύνθεσης στην κατηγορία για νεαρούς συνθέτες με το τραγούδι "Hand in hand" (Από χέρι σε χέρι). 

Σε ηλικία 18 χρονών, στις 20 Ιανουαρίου 2011 ανακοινώθηκε από το Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου ότι το τραγούδι του με τίτλο "Σαν Άγγελος Σ' Αγάπησα" σε μουσική δική του και στίχους του Μιχάλη Αντωνίου θα εκπροσωπήσει την Κύπρο στον 56ο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Γιουροβίζιον. Το τραγούδι είχε ερμηνεύσει ο Χρίστος Μυλόρδος. Το τραγούδι κατέλαβε την 18η θέση με 16 βαθμούς. 

Τον Αύγουστο του 2011 μετά και την επίσημη ανακοίνωση του ΡΙΚ ότι την Κύπρο θα εκπροσωπήσει η νεαρή Κύπρια τραγουδίστρια Ήβη Αδάμου, του προτάθηκε να παρουσιάσει τις δικές του προτάσεις. Επίσης για τον 57ο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Γιουροβίζιον συμμετείχε σε 2 εθνικούς τελικούς της Μολδαβίας και της Λιθουανίας. Στη Μολδαβία συμμετείχε με το τραγούδι "I am with you now" σε στίχους του Alexandru Busa που ερμήνευσε ο γνωστός Μολδαβός καλλιτέχνης El Radu και στη Λιθουανία αντίστοιχα το τραγούδι "Superman" σε στίχους του Έλληνα συνθέτη Γιώργου Καλπακίδη. 

Επίσης συμμετείχε στην ομάδα παραγωγής των δυο παγκόσμιων φεστιβάλ τραγουδιού Golden Melody που έγιναν στην Κύπρο το 2010 και 2011.

Τραγούδια
---------

* Σαν Άγγελος Σ' αγάπησα (Κυπριακή συμμετοχή 2011 για Γιουροβίζιον)
* I am with you now
* Superman
* Sweetest Escape
* Here I stand
* Reggae Nights

Πηγές
-----

* Επίσημη ιστοσελίδα
**Ανδορρανοί** (καταλανικά: andorrañs‎) αποκαλούνται οι κάτοικοι ή όσοι έχουν τόπο γέννησης  την Ανδόρρα. Οι Ανδορρανοί μιλούν την βορειοδυτική διάλεκτο της καταλανικής γλώσσας. Οι Ανδορρανοί είναι οι απόγονοι των Καταλανών αγροτών που εγκαταστάθηκαν σε ορεινές κοιλάδες κατά τα αρχαία χρόνια. Ο συνολικός αριθμός των αυτόχθονων Ανδορρανών ανέρχεται στα 34.989 άτομα. 

Ο ανδορρανός πολιτισμός μοιάζει πολύ με τον καταλανικό. Ωστόσο οι Ανδορρανοί έχουν μια έντονα εκφρασμένη εθνική ταυτότητα, η οποία βασίζεται στις ιστορικές παραδόσεις αιώνων. Η επαφή του ανδορρανού με τον καταλανικό πολιτισμό έχει ενταθεί στις τελευταίες δεκαετίες λόγω της μαζικής μετανάστευσης. 

Στα τελευταία χρόνια η δημογραφική σύνθεση της χώρας έχει αλλοιωθεί σημαντικά λόγω της εισροής χιλιάδων μεταναστών από την Ισπανία και την Πορτογαλία κατά κύριο λόγο. Γι'αυτό η κυβέρνηση της Ανδόρρας έχει κάνει μερικές τροποποιήσεις στο νόμο περί απόκτησης της ανδορρανής ιθαγένειας, περιπλέκοντας το πλαίσιο για την απόκτησή της. 

Θρησκευτική επισκόπηση: Οι περισσότεροι Ανδορρανοί είναι ρωμαιοκαθολικοί. Η πολιούχος αγία της Ανδόρρας είναι η Παναγία της Μεριτσέλ. Το αρχικό άγαλμα της Παναγίας της Μεριτσέλ κάηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1972. Ο αρχιτέκτοντας Ρικάρντο Μποφίλ σχεδίασε ένα αντίγραφο της το 1976. Το όνομα Μεριτσέλ είναι κάπως δημοφιλές όνομα στην Ανδόρρα και την Καταλονία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «АНДОРРЦЫ • Большая российская энциклопедия - электронная версия». bigenc.ru. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουνίου 2020. Ανακτήθηκε στις 26 Μαΐου 2020.
2. ↑  «Андоррцы (Андорра) — Etnolog.ru». etnolog.ru. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2019.
3. ↑  «Andorra migration rate».
Χάρτης του Πάμπαν το 1955
To **Πάμπαν** (ταμίλ: பாம்பன் தீவு pāmpaṉ tīvu) γνωστό και ως νησί Ράμεσβαραμ (Rameswaram), είναι ένα νησί που βρίσκεται μεταξύ της χερσονήσου της Ινδίας και της Σρι Λάνκα, στο αρχιπέλαγος Ράμα Σέτου. Το δεύτερο μεγαλύτερο νησί του αρχιπελάγους, το νησί Πάμπαν ανήκει στην πολιτεία Ταμίλ Ναντού της Ινδίας. Είναι το μεγαλύτερο νησί στο Ταμίλ Ναντού. Οι δύο κύριες πόλεις στο νησί Πάμπαν είναι το Πάμπαν και το Ράμεσβαραμ. Υπάρχουν επίσης μικρότεροι οικισμοί στο νησί όπως το Thangachimadam.

Η αλυσίδα νησιών και υφάλων που σχηματίζεται από το νησί Πάμπαν, τη γέφυρα του Αδάμ και το νησί Μανάρ της Σρι Λάνκα χωρίζουν τον κόλπο του Παλκ και τον πορθμό του Παλκ στα βορειοανατολικά από τον κόλπο του Μανάρ στα νοτιοδυτικά. Το νησί Πάμπαν εκτείνεται για περίπου 30 χλμ. σε πλάτος από την πόλη Πάμπαν στα δυτικά μέχρι τα ερείπια του Ντανουσκόντι προς τα νοτιοανατολικά.

Το Ράμεσβαραμ με πληθυσμό 44.856 (απογραφή 2011) είναι η μεγαλύτερη και πιο πυκνοκατοικημένη πόλη του νησιού. Είναι ένας από τους πιο ιερούς ινδουιστικούς θρησκευτικούς χώρους και προορισμός προσκυνήματος για χιλιάδες Ινδουιστές κάθε χρόνο. Ο ναός Ramanathaswamy στο Ράμεσβαραμ έχει τον μεγαλύτερο διάδρομο στην Ασία. Το Ράμεσβαραμ βρίσκεται στο κέντρο του νησιού, περίπου 11 χιλιόμετρα από την πόλη Πάμπαν και 18 χιλιόμετρα από το Ντανουσκόντι (Dhanushkodi).

Το Πάμπαν, που βρίσκεται στο δυτικό άκρο του νησιού Πάμπαν, είναι ψαροχώρι και λιμάνι και κύριο σημείο εισόδου για το κέντρο προσκυνήματος του Ράμεσβαραμ. Έχει πληθυσμό περίπου 9.000 κατοίκους. Η σημασία του έχει ενισχυθεί γιατί βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της γέφυρας Πάμπαν μέσω της οποίας εισέρχονται οι προμήθειες στο νησί. Το Πάμπαν απέχει 11 χιλιόμετρα από το Ράμεσβαραμ, 30 χιλιόμετρα από την άκρη του Ντανουσκόντι και περίπου 7 χιλιόμετρα από το Mandapam στην ηπειρωτική χώρα της Ινδίας. Χωρίζεται από την ηπειρωτική χώρα της Ινδίας με μια στενή λωρίδα θάλασσας.

Στο ανατολικό άκρο του νησιού βρίσκεται η τοποθεσία Ντανουσκόντι, λιμάνι και κέντρο προσκυνήματος, που παρασύρθηκε από τον κυκλώνα του Δεκεμβρίου του 1964. Πριν από την καταστροφή του ήταν μια ακμάζουσα πόλη και ένας εξέχων τόπος προσκυνήματος. Στην ακμή του, συναγωνιζόταν το Ράμεσβαραμ σε μέγεθος και πληθυσμό. Ωστόσο, ο κυκλώνας του Δεκεμβρίου του 1964 κατέστρεψε την πόλη στο σύνολό της σκοτώνοντας πάνω από 2.000 ανθρώπους. Σπίτια, ναοί, εκκλησίες και ιατρεία καταστράφηκαν αφήνοντας τίποτα άλλο παρά μια πόλη φάντασμα. Το Ντανουσκόντι ήταν καλά συνδεδεμένο σιδηροδρομικώς και οδικώς με το Πάμπαν και την ηπειρωτική χώρα μέχρι να χτυπήσει ο κυκλώνας. Τα ερείπια του σταθμού και της σιδηροδρομικής γραμμής έχουν μείνει ανέγγιχτα, καθιστώντας έτσι την πόλη φάντασμα δημοφιλή τουριστικό προορισμό.
Ο **Πάμπλο Μεάνα** (γεννημένος στις 10 Ιουνίου 1975) είναι Αργεντίνος παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 187εκ και αγωνιζόταν στη θέση του λίμπερο.

Καριέρα
-------

Ο Πάμπλο Μεάνα υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την Λους Φουέρσα, ομάδα της Αργεντινής. Στη συνέχεια μεταπήδησε στην Κογιότε Σάλτα, στην οποία παρέμεινε για αρκετά χρόνια, με εξαίρεση ένα σύντομο πέρασμά του από την Ελλάδα αγωνιζόμενος με τη φανέλα της ΑΕΚ.

Επόμενος σταθμός στην καριέρα του Μεάνα ήταν η Λοκομοτίβ Μπελγκοροντ, ομάδα της Ρωσίας, με την οποία πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις, καταφέρνοντας μάλιστα να κατακτήσει ένα Τσάμπιονς Λιγκ (2004), ενώ την αμέσως επόμενη χρονιά κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στην ίδια διοργάνωση.

Το 2005 επέστρεψε στην Ελλάδα για δεύτερη φορά στην καριέρα του, επιλέγοντας να αγωνιστεί αυτήν τη φορά με τα χρώματα του Ολυμπιακού Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για ένα χρόνο, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.

Μετά το πέρασμά του από τον Ολυμπιακό, ο Πάμπλο Μεάνα επέστρεψε στην πατρίδα του και μετεγγράφη στη Ντριν Μπόλιβαρ, η οποία έμελλε να αποτελέσει και την τελευταία ομάδα της καριέρας του.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Πάμπλο Μεάνα ήταν διεθνής για πολλά χρόνια με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Αργεντινής, με την οποία πραγματοποίησε περισσότερες από 100 συμμετοχές.

Τίτλοι
------

* 1 Τσάμπιονς Λιγκ: 2004

Πηγές
-----

* Το βιογραφικό του Πάμπλο Μεάνα
Η **Πάμελα Μάρτιν** (αγγλικά: *Pamela Martin*) είναι Αμερικανίδα μοντέρ του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, η οποία έχει συμμετάσχει σε πάνω από πενήντα ταινίες. Περισσότερο γνωστή είναι για τη δουλειά της στο *Little Miss Sunshine* (2006) και το *The Fighter* (2010), με τα οποία υπήρξε και υποψήφια για βραβείο. Στο πρώτο υπήρξε υποψήφια από το American Cinema Editors, για *βραβείο Eddie*, ενώ στο δεύτερο υπήρξε υποψήφια από την Αμερικανική Ακαδημία, για Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ (καθώς και βραβείο Eddie). Εκτός από τον κινηματογράφο, έχει κάνει μοντάζ και σε τηλεοπτικές σειρές όπως το *Weeds*.

Επιλεκτική φιλμογραφία (ως μοντέρ)
----------------------------------

* *Bubble Boy* (2001)
* *How to Kill Your Neighbor's Dog* (2002)
* *Saved!* (2004)
* *Little Miss Sunshine* (2006)
* *Youth in Revolt* (2009)
* *The Fighter* (2010)
* *Ruby Sparks* (2012)
* *Χίτσκοκ* (2012)
* *Alexander and the Terrible, Horrible, No Good, Very Bad Day* (2014)
* *Free State of Jones* (2016)
* *Battle of the Sexes* (2017)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Nominees for the 83rd Academy Awards». oscars.org. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2011.
2. ↑  «American Cinema Editors Unveil Awards Nominees». hollywoodreporter.com. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2011.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Goldman, Michael (January 2011). «Editor Martin Goes the Distance on *The Fighter* and Scores a TKO». *Editors Guild Magazine* **32** (1). .  Feature article about Martin and her editing of *The Fighter*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Πάμελα Μάρτιν στο IMDb

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Συντεταγμένες: 37°56′42″N 27°20′21″E﻿ / ﻿37.945°N 27.3392°E﻿ / 37.945; 27.3392

Η **Δεύτερη Σύνοδος της Εφέσου**, επονομαζόμενη και **Ληστρική Σύνοδος της Εφέσου**, **Ληστρική Σύνοδος** ή, στα λατινικά, **Latrocinium** από τους αντιτιθέμενους σε αυτήν, ήταν μια εκκλησιαστική σύνοδος η οποία διεξάχθηκε στην Έφεσο. Η σύνοδος αυτή συνήλθε την 1η Αυγούστου 449.

Στη σύνοδο αυτή που κατά την άποψη των Ορθοδόξων είναι από κανονικής και δογματικής άποψης αποβλητέα, οι Αλεξανδρινοί Μονοφυσίτες, με αρχηγό τον Διόσκορο, που ήταν πρόεδρος της συνόδου, ανάγκασαν όσα από τα μέλη δεν συμφωνούσαν, να αναγνωρίσουν τη διδασκαλία του Ευτυχή ως ορθόδοξη και να καταδικάσουν όσους ήταν αντίθετοι στο νέο δόγμα.

Ο αυτοκράτορας επικύρωσε τις αποφάσεις τής συνόδου, αναγνωρίζοντας την επισήμως ως Οικουμενική.

Μια ταραγμένη περίοδος ακολούθησε τη «ληστρική» σύνοδο, κατά τη διάρκεια τής οποίας, το 450, πέθανε ο Θεοδόσιος, αφήνοντας για τους διαδόχους του τη λύση τού προβλήματος τού Μονοφυσιτισμού, το οποίο έχει μεγάλη σημασία για την ιστορία τού Βυζαντίου.

Στη σύνοδο αυτή, επιδιώχθηκε επικύρωση της αιρετικής κατά την ορθόδοξη πίστη διδασκαλίας, που εμφανίστηκε στην Αντιόχεια στα τέλη του 4ου αιώνα και αναφέρει ότι δεν υπήρξε πλήρης η ενότητα των δύο φύσεων τού Χριστού, ενώ σύμφωνα με το ορθόδοξο δόγμα, ο Ιησούς υφίσταται σε ένα μόνο πρόσωπο και τις δύο φύσεις, την ανθρώπινη και τη θεία ως «διακεκριμένες και μη διηρημένες, ενωμένες και μη συγχεόμενες».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δέσποινα Κοντοστεργίου, Αι Οικουμενικαί Σύνοδοι, εκδ. Π. Πουρναρά, Θεσσ/ίκη, 1997, σελ.89

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικουμενικές Σύνοδοι |
| --- |
|  |
| Πρώτες επτά Οικουμενικές Σύνοδοι | 
Α΄ Νίκαιας (325) · Α΄ Κωνσταντινούπολης (381) · Εφέσου (431) · Χαλκηδόνας (451) · Β΄ Κωνσταντινούπολης (553) · Γ΄ Κωνσταντινούπολης (680-81) · Β΄ Νίκαιας (787) |
|  |
| Μερικώς αναγνωρισμένες από την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία | 
*Οι πρώτες επτά και επιπλέον:* Πενθέκτη (692) · Δ΄ Κωνσταντινούπολης (879-80) · Ε΄ Κωνσταντινούπολης (1341-51) · Ιασίου (1642) · Ιεροσολύμων (1672) · Κωνσταντινούπολης (1872) · Πανορθόδοξη (2016) |
|  |
| Αναγνωρισμένες από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία | 
*Οι πρώτες επτά και επιπλέον:* Δ΄ Κωνσταντινούπολης (869-70) · Α΄ Λατερανού (1123) · Β΄ Λατερανού (1139) · Γ΄ Λατερανού (1179) · Δ΄ Λατερανού (1215) · Α΄ Λυών (1245) · Β΄ Λυών (1274) · Βιέννης (1311-12) · Κωνσταντίας (1414-18) · Φλωρεντίας (1431-45) · Ε΄ Λατερανού (1512-14) · Τρέντο (1545-63) · Α΄ Βατικανού (1869-70) · Β΄ Βατικανού (1962-65) |
|  |
| Αναγνωρισμένες από τις Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες | 
*Οι πρώτες τρεις και επιπλέον:* Β΄ Εφέσου (449) · Γ΄ Εφέσου (475) · Αντίς Αμπέμπα (1965) |
|  |
| Αναγνωρισμένες από την Εκκλησία της Ανατολής | 
*Οι πρώτες δύο και επιπλέον:* Σελευκείας-Κτησιφώντος (410) · Μπεθ Λαπάτ (484) |

 |
Οι **δευτερογενείς πηγές** είναι γραπτές ιστορικές μαρτυρίες βασισμένες σε στοιχεία πρωτογενών πηγών. Αυτές είναι πηγές, οι οποίες συνήθως είναι αφηγήσεις, τα έργα, ή έρευνα που αναλύει, αφομοιώνει, αξιολογεί, ερμηνεύει ή/και συνθέτει πρωτογενείς πηγές. Είναι συμπληρωματικές για την εξέταση κάποιου θέματος. Τα έγγραφα ή συγγραφείς συνοψίζουν άλλο, συνήθως πρωτογενές υλικό. Χρησιμοποιούνται από ακαδημαϊκούς ερευνητές, δημοσιογράφους και άλλους ερευνητές, καθώς και στα έγγραφα και τα βιβλία που παράγουν. Περιλαμβάνουν δημοσιευμένες αφηγήσεις, δημοσιευμένες εργασίες ή δημοσιευμένη έρευνα. Για παράδειγμα, ένα ιστορικό βιβλίο που αντλεί στοιχεία από κάποιο ημερολόγιο και αρχεία εφημερίδων. 

Οι **δευτερογενείς πηγές** νοούνται όλες οι αναφορές (άρθρα, βιβλία, κινηματογραφικές ταινίες κλπ.) που αναφέρονται στα υπό μελέτη θέματα και δημιουργήθηκαν σε ύστερο χρόνο κυρίως από ιστορικούς. Για να τις διακρίνουμε μας βοηθά το όνομα του μελετητή ή η χρονολογία έκδοσης, αλλά πολύ συχνά και το περιεχόμενο και η γλώσσα του κειμένου.

Οι δευτερογενείς πηγές αναλύουν, περιγράφουν και αξιολογούν πληροφορίες από προηγούμενες έρευνες που διεξήχθησαν. Αυτές μπορεί να παρέχουν θεωρία ή σχόλια. Μερικά παραδείγματα είναι:

* Ένα επιστημονικό άρθρο για ένα πρόγραμμα πρόληψης

* Μια μονογραφία στις θεωρίες προσκόλλησης

* Ένα εκπαιδευτικό βίντεο για τους τύπους μάθησης

* Μια βιογραφία ενός διάσημου κοινωνικού λειτουργού.

Μια δευτερεύουσα πηγή μπορεί να οριστεί με δύο τρόπους: πρόκειται για ένα ιστορικό συμβάν το οποίο δημιουργήθηκε με πρωτογενείς πηγές ή/και το οποίο ήταν ένα ή περισσότερα στάδια που αφαιρέθηκαν από την χρονική περίοδο και το συμβάν.

Ένα δεύτερο στοιχείο. Για παράδειγμα, τα σχολικά εγχειρίδια σας λένε για μια χρονική περίοδο, αλλά είναι όλες δευτερεύουσες πηγές όπως γράφτηκαν αργότερα, συνήθως από ανθρώπους που δεν ήταν εκεί και συζητούν τις πρωταρχικές πηγές που χρησιμοποίησαν όταν δημιουργούνταν. Οι δευτερεύουσες πηγές συχνά αναφέρουν ή αναπαράγουν πρωτογενείς πηγές, όπως ένα βιβλίο που χρησιμοποιεί μια φωτογραφία.

Το βασικό σημείο είναι ότι οι άνθρωποι που έκαναν αυτές τις πηγές στηρίζονται σε άλλες μαρτυρίες παρά στη δική τους. 

Οι δευτερεύουσες πηγές μπορούν να περιλαμβάνουν βιβλία ιστορίας, άρθρα, ιστότοπους όπως αυτό (άλλοι ιστότοποι μπορεί να αποτελούν κύρια πηγή της «σύγχρονης ιστορίας»). 

Δεν είναι πάντα παλιά η ιστορική πηγή: πολλά μεσαιωνικά ή αρχαία έργα είναι δευτερεύουσες πηγές βασισμένες στις πλέον απολεσθείσες πρωτογενείς πηγές, παρά το γεγονός ότι ήταν μεγάλης ηλικίας.
Το Liston, χτίστηκε το 1807 όταν τα επτάνησα ήταν μέρος της Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Ο σχεδιασμός εμπνεύστηκε από τη Rue de Rivoli στο Παρίσι.
Η **δεύτερη γαλλοκρατία στα Επτάνησα** ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1807, όταν η Επτάνησος Πολιτεία (ρωσικό προτεκτοράτο το οποίο καταλάμβανε την περιοχή των Επτανήσων) προσαρτήθηκε από την Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία, σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης του Τίλσιτ. Οι Γάλλοι προσάρτησαν την πολιτεία, ωστόσο διατήρησαν τις περισσότερες υπηρεσίες της τοπικής αυτοδιοίκησης των νησιών. Το 1809-10 οι Βρετανοί κατέλαβαν τα νότια Επτάνησα, αφήνοντας μόνο την Κέρκυρα, τους Παξούς και την Πάργα σε γαλλικά χέρια. Οι Βρετανοί επέβαλαν ναυτικό αποκλεισμό στα υπόλοιπα νησιά, τα οποία λόγω του αποκλεισμού άρχισαν να υποφέρουν από λιμό. Τέλος, οι Βρετανοί κατέλαβαν τους Παξούς στα τέλη του 1813 και τη Πάργα τον Μάρτιο του 1814. Μετά την Παραίτηση του Ναπολέοντα, ο Γάλλος γενικός κυβερνήτης των Ιονίων Νήσων, Φρανσουά-Χαβιέ Ντονσελό, συνθηκολόγησε και η γαλλική φρουρά εκκενώθηκε. Το 1815 ιδρύθηκε το βρετανικό προτεκτοράτο των Ηνωμένων Πολιτειών των Ιονίων Νήσων.

Το Liston, με τοξωτές βεράντες και μοντέρνα καφέ, χτίστηκε το 1807, Ο σχεδιασμός εμπνεύστηκε από τη Rue de Rivoli, Παρίσι, όταν τα επτάνησα ήταν μέρος της Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα αρχιτεκτονικής από τη Ναπολέοντα περίοδο.
Η **δευτερογενής δηλητηρίαση** ή τοξικότητα αναμετάδοσης είναι η δηλητηρίαση που προκύπτει όταν ένας οργανισμός έρχεται σε επαφή ή καταπίνει έναν άλλο οργανισμό που έχει δηλητήριο στο σύστημά του. Συνήθως συμβαίνει όταν ένα αρπακτικό τρώει ένα ζώο, όπως ποντίκι, αρουραίο ή έντομο, το οποίο έχει προηγουμένως δηλητηριαστεί από ένα εμπορικό φυτοφάρμακο. Εάν το επίπεδο τοξικότητας στο ζώο-θύμα είναι αρκετά υψηλό, θα βλάψει το αρπακτικό.

Στα θηλαστικά που είναι επιρρεπή σε δευτερογενή δηλητηρίαση περιλαμβάνονται οι άνθρωποι, τα κατοικίδια ζώα, όπως οι γάτες και οι σκύλοι, καθώς και τα άγρια πτηνά.

Παρασιτοκτόνα
-------------

Διάφορα φυτοφάρμακα, όπως τα τρωκτικοκτόνα, μπορεί να προκαλέσουν δευτερογενή δηλητηρίαση. Ορισμένα φυτοφάρμακα απαιτούν πολλαπλές τροφοδοσίες που διαρκούν αρκετές ημέρες- αυτό αυξάνει τον χρόνο που ένας οργανισμός-στόχος συνεχίζει να κινείται μετά την κατάποση, αυξάνοντας τον κίνδυνο δευτερογενούς δηλητηρίασης ενός θηρευτή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Rodenticides: Topic Fact Sheet, National Pesticide Information Center
Ο **Ανδρέας Ιδρωμένος** (1764–1843) ήταν Έλληνας λόγιος, ιερέας και δάσκαλος

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1764 στην Πάργα και μαθήτευσε πλάι στους Ακάκιο Δεσύλλα, ο οποίος ήταν θείος του, και Αγάπιο Λεονάρδο, λόγιο μοναχό. Το 1791 χειροτονήθηκε ιερέας και στη συνέχεια μελέτησε κείμενα αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, καταφέρνοντας να καλλιεργήσει τη φιλολογική του μόρφωση. Διορίστηκε αρχειοφύλακας και στη συνέχεια διευθυντής του κοινοτικού σχολείου στην Πάργα. Προσωπικός του βοηθός ήταν ο Χριστόφορος Περραιβός, μέσω του οποίου μυήθηκε στα επαναστατικά σχέδια του Ρήγα Βελεστινλή. Μετά από όλα αυτά ο Ιδρωμένος αναδείχθηκε ο κυριότερος πολιτικός σύμβουλος των κατοίκων της Πάργας και του Σουλίου στον αγώνα τους εναντίον του Αλή Πασά. Ο Αλή Πασάς τον κάλεσε ανεπιτυχώς στα Ιωάννινα, έχοντας απώτερο σκοπό να τον δολφονήσει.

Όταν, το 1797, η Κέρκυρα καταλήφθηκε από τους Γάλλους, ο Ανδρέας Ιδρωμένος παρακάλεσε τον Ναπολέοντα να συμπεριλάβει και την περιοχή της Πάργας υπό την προστασία του. Τα γεγονότα που ακολούθησαν, όπως η Άλωση της Πρέβεζας από τον Αλή Πασά το 1798 και η υποταγή του Σουλίου το 1803, απογοήτευσαν τον Ιδρωμένο, ο οποίος αναγκάστηκε το 1804 να μετακομίσει στην Κέρκυρα, μετά από πρόσκληση του Ιωάννη Καποδίστρια. Εκεί υπήρξε διευθυντής του Ελληνικού Φροντιστηρίου, ενώ από το 1808 υπήρξε μέλος της Ιονίου Ακαδημίας και της Βιβλικής Ακαδημίας. Το 1824 εξελέγη επίτιμος καθηγητής της Ιονίου Ακαδημίας, ενώ παράλληλα συνέγραψε ηθικοδιδακτικά έργα, λόγους, επιστολές, θρησκευτικές ακολουθίες αλλά και ωδές χρησιμοποιώντας αρχαϊκό μέτρο. Πέθανε στις 27 Ιανουαρίου 1843 στην Κέρκυρα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Ιδρωμένος, Ανδρέας». *Εγκυκλοπαίδεια Δομή*.. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2019.
2. 1 2  «Ιδρωμένος Ανδρέας». *www.kapodistrias.info*. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **BiblioNet**: **87859**

 |

 |
Ο **Ανδρέας Καλίνσκης-Ροΐδης** (Αθήνα, 1868) ήταν αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού.

Πατέρας του ήταν ο Ευστράτιος Ροΐδης, ο οποίος ανήκε σε μια από τις παλαιότερες αθηναϊκές αριστοκρατικές οικογένειες. Η μητέρα του ήταν κόρη του Πολωνού φιλέλληνα Άντζεϊ Καλίνσκι (πολωνικά: Andrzej Kallinski, εξελληνισμένος ως Ανδρέας Καλίνσκης), ο οποίος πολέμησε στην Ελληνική Επανάσταση και έγινε γραμματέας των Βασιλέων Όθωνα και Γεωργίου Α΄, και της Ελένης Σέκερη, κόρης του εμπόρου και ηγετικού μέλους της Φιλικής Εταιρείας, Παναγιώτη Σέκερη. Ο Καλίνσκης σπούδασε στη Γερμανία και μπήκε στον Ελληνικό Στρατό το 1887 ως ανθυπασπιστής ιππικού. Συμμετείχε στο εκστρατευτικό σώμα που στάλθηκε στην Κρήτη κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, στους Βαλκανικούς Πολέμους και στη Μικρασιατική Εκστρατεία, όπου, ως στρατηγός, διοικούσε τη μοναδική μεραρχία ιππικού του Ελληνικού Στρατού. Αποστρατεύτηκε με τον βαθμό του αντιστράτηγου.

Ο γιος του, Ανδρέας Καλίνσκης, έγινε επίσης αξιωματικός, φτάνοντας στο βαθμό του υποστράτηγου. Πολέμησε στον Ιερό Λόχο Μέσης Ανατολής κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και στη συνέχεια έπαιξε ηγετικό ρόλο στην ίδρυση των Λόχων Ορεινών Καταδρομών. Η κόρη του, Μαρία, παντρεύτηκε τον Στρατάρχη και πρωθυπουργό Αλέξανδρο Παπάγο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Στρατηγός Ανδρέας Kαλλίνσκης ο ιδρυτής των Δυνάμεων Καταδρομών». *epilekta.com*. 10 Μαΐου 2022.
Ο **Ανδρέας Κοντογούρης** ήταν διπλωμάτης και αγωνιστής της Ελληνικής επανάστασης του 1821. Γεννήθηκε στην Κεφαλλονιά και ήρθε στην Πάτρα το 1786.

Βιογραφία
---------

Ήταν παντρεμένος με την Ζωή Μεσσηνέζη και είχε δύο γιους, τον Στυλιανό και τον Γεώργιο, εγγονός του ήταν ο Αριστομένης.

Διετέλεσε πρόξενος, μέχρι το 1818, της Γαλλίας, της Ισπανίας, της Αμερικής και άλλων κρατών στην Πάτρα. Έκανε μεγάλη περιουσία και όταν κηρύχθηκε η Επανάσταση, συνέστησε Σώμα Κεφαλλονιτών, το οποίο το εξόπλισε με έξοδα δικά του.
Όταν ο Ιουσούφ Πασάς εισέβαλε στην Πάτρα, τον καταδίωξε αλλά διέφυγε στην Κεφαλλονιά. Πριν φύγει, έβαλε φωτιά στις αποθήκες του, οι οποίες ήταν γεμάτες, για να μην πέσουν τα εμπορεύματα στα χέρια των Τούρκων.

Πηγές
-----

* *Πελοποννήσιοι αγωνιστές του 1821, Νικηταρά απομνημονεύματα*, Φωτάκου, εκδόσεις Βεργίνα, Αθήνα 1996.
* Γιώτα Καΐκα-Μαντανίκα, "Το πτερόν είς τον πίλον", τόμος Α΄, εκδόσεις Γιάννης Πικραμένος, Πάτρα 2009, ISBN 978-960-6628-20-7

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Γιώτα Καΐκα-Μαντανίκα, "Το πτερόν είς τον πίλον", τόμος Α΄, εκδόσεις Γιάννης Πικραμένος, Πάτρα 2009, ISBN 978-960-6628-20-7 σελίδες 168-405
Ο **Ανδρέας Π. Καμπάς** (1851 - Μάρτιος 1924) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας. Διέκοψε τις σπουδές του για να πολεμήσει στην Κρητική Επανάσταση. Το 1918 ίδρυσε την ανώνυμη εταιρεία Καμπάς Α.Ε.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά η καταγωγή του ήταν από τη Μεσσήνη και είχε άλλα 4 αδέρφια. Σε νεαρή ηλικία το 1869 νοίκιασε κτήματα στα Μεσόγεια και στη Λαυρεωτική, παρατηρώντας ότι το έδαφος ήταν κατάλληλο για την καλλιέργεια αμπελιών. Μαζί με τον αδερφό του, Αλέξανδρο, στις 22 Μαρτίου 1875 αγόρασαν από την Πουλχερία Αργυροπούλου το κτήμα Κάντζα έκτασης γύρω στα 5.000 στρέμματα και φύτεψαν αμπέλια. Η παραγωγή του μούστου αυξήθηκε και οι περίοικοι μιμήθηκαν τους αδερφούς, ενώ το 1880 ο Καμπάς μετέφερε στην Ελλάδα από τη Γαλλία την τεχνογνωσία της απόσταξης με τη μεταφορά του πρώτου μηχανήματος για απόσταξη, από το Μπορντώ. Η παραγωγή μπράντι ενθάρρυνε τους αδερφούς, οι οποίοι διέθεσαν το ποτό τους για τις ανάγκες του στρατού. Από το 1890 και μετά έκαναν άνοιγμα και στο εξωτερικό, ταξιδεύοντας στην Αίγυπτο, τη Συρία, τη Ρωσία , την Ουγγαρία και τα Βαλκάνια. Από το 1904 εκτός από μπράντι, φτιάχνουν πλέον και κρασί. Τα δύο αδέρφια ίδρυσαν την αρχαιότερη οινοποιητική εταιρεία της Αττικής, το 1918. Δύο χρόνια μετά, η εταιρεία εισήχθη στο Χρηματιστήριο. Στο οινοποιείο του Καμπά οφείλεται κατά πολύ η αναγνώριση του φημισμένου κρασιού "Μαντίνεια". Το 1991 η εταιρεία περιήλθε στον Μπουτάρη.

Πέθανε το Μάρτιο του 1924 σε ηλικία 73 ετών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Νίκος Μπακουνάκης, Ο μύθος του Καμπά, 19-2-2012, Το Βήμα, ηλεκτρονική έκδοση, ανάκτηση 16-9-2014.
2. ↑  Οίκος Καμπά, δικτυακός τόπος Κτήματος Καμπά.
3. ↑  Εμμανουέλα Νικολαΐδου, Ζέτα Παπαγεωργοπούλου, Ανδρέας Π. Καμπάς, Ο «πατριάρχης» της Μεσογαίας και η τέχνη του κρασιού, Ελευθερουδάκης, 2012, 206 σελ. ISBN 978-960-200-165-3.
4. ↑  Παναγιώτης Μήλας, Στην υγειά του «πατριάρχη». Ένα ιστορικό βιβλίο - αφιέρωμα στον Ανδρέα Π. Καμπά Αρχειοθετήθηκε 2014-04-28 στο Wayback Machine. 4-3-2012, ανάκτηση 16-9-2014.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 258902487
* **ΕΒΕ**: 241847
* GND: 1024339394

 |

 |
Ο **Παναθηναϊκός αμφορέας του Κλεοφράδη** που φιλοξενείται στη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στην Νέα Υόρκη με αριθμό ευρετηρίου 56.171.3 είναι έπαθλο των αρχαίων Παναθηναίων.

Περιγραφή
---------

Η έμπροσθεν όψη εικονίζει την Πολιάδα Αθηνά που κραδαίνει το δόρυ της. Στο αριστερό χέρι κρατάει ασπίδα με αετό. Η Αθηνά πλαισιώνεται από δύο κίονες με αλέκτορες στην κορυφή. Η όπισθεν όψη εικονίζει σκηνή ιπποδρόμου. Ένα τέθριππο καλπάζει προς τα δεξιά.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Ο αμφορέας είναι έργο του εργαστηρίου της ομάδας Copenhagen 99. Χρονολογείται στο έτος 530 π.Χ.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Παρουσίαση του αμφορέα από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης
Ο **Παναθηναϊκός αμφορέας του Νικία** που φιλοξενείται στη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στη Νέα Υόρκη με αριθμό ευρετηρίου 1978.11.13 είναι έπαθλο των αρχαίων Παναθηναίων.

Περιγραφή
---------

Η έμπροσθεν όψη εικονίζει τη θεά Αθηνά. Στα αριστερά υπάρχει η επιγραφή «ΤΟΝ ΑΘΕΝΕΘΕΝ ΑΘΛΟΝ», και στα δεξιά η υπογραφή «ΝΚΙΑΣ ΕΠΙΕΣΕΝ». Στην όπισθεν όψη τρεις αθλητές του αγώνα δρόμου τρέχουν προς τα δεξιά. Επάνω από τους αθλητές η επιγραφή «ΑΝΔΡΟΝ ΣΤΑΔΙΟΝ» μνημονεύει το άθλημα, του οποίου έπαθλο είναι ο αμφορέας ετούτος.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Ο παναθηναϊκός αμφορέας ετούτος είναι ο αρχαιότερος της συλλογής του Μητροπολιτικού Μουσείου. Συγκαταλέγεται επίσης στους αρχαιότερους των χρόνων μεταξύ 566 και 550 π.Χ. εποχή στην οποία σχηματίστηκε η οριστική μορφή των παναθηναϊκών αμφορέων. Χαρακτηριστικό γνώρισμα της εξέλιξης είναι η έμπροσθεν όψη, στην οποία αργότερα εικονίζονται κίονες δεξιά και αριστερά της θεάς Αθηνάς. Το έργο ετούτο χρονολογείται περίπου στα έτη 560 - 550 π.Χ. και θεωρείται ότι ζωγραφίστηκε από τον Σικελό. Από την επιγραφή «ΝΚΙΑΣ ΕΠΙΕΣΕΝ» ο παραγωγός του αμφορέα θεωρείται ότι ονομαζόταν Νικίας.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Παρουσίαση του αμφορέα από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης
Ο **Δημοσθένης Γονατάς** (1841 - 1927) ήταν Έλληνας Υποστράτηγος του Στρατού.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι και ήταν γιος του αξιωματικού του Στρατού Στυλιανού Γονατά και της Ευφροσύνης Οικονομίδου, κυπριακής καταγωγής. Φοίτησε στη Στρατιωτική σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε ως αξιωματικός του μηχανικού. Εν συνεχεία πραγματοποίησε σπουδές στη γεφυροποιία στο Παρίσι.

Συμμετείχε στον πόλεμο του 1897 ως αρχηγός του Επιτελείου Στρατού της Ηπείρου και αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του υποστρατήγου.

Διετέλεσε καθηγητής Οδοποιίας και Γεφυροποιίας στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (1887 - 1897), καθηγητής Γεγυροποιίας στο Σχολείο Βιομηχάνων Τεχνών (μετέπειτα ΕΜΠ) κατά την περίοδο 1883 - 1895 καθώς και διευθύντης του Βαρβακείου πρακτικού λυκείου.

Απεβίωσε τον Μάρτιο του 1927 στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με την Αγγελική Ρομπότση και παιδιά τους ήταν οι Γεώργιος Γονατάς, αξιωματικός του Στρατού και Αναστάσιος Γονατάς, Υποναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού. Ανηψιός του ήταν ο Στυλιανός Γονατάς.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3  Φραγκούλης Γεώργιος, Ιστορία και γενεαλογία της μεγάλης κυπριακής οικογένειας Φραγκούδη και των συγγενικών οικογενειών, Αθήνα 1939, σελ. 61
2. 1 2  Ιστορικό Αρχείο Πολιτικών Μηχανικών, από την ιστοσελίδα της Σχολής
3. 1 2 3  Βιογραφικά στοιχεία για τον Δημοσθένη Γονατά[*νεκρός σύνδεσμος*], από την ιστοσελίδα του ΤΕΕ