recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Μέγαρο Νάτσινα
Ανάγλυφη γυναικεία μορφή, τύπου χαμογελαστής καρυάτιδας
Κεφαλή λέοντος
Το Μέγαρο Νάτσινα (Εμνιέτ Χαν) βρίσκεται στη συμβολή της οδού Εδέσσης 3 με την πάροδο Εδέσσης, στον Φραγκομαχαλά της Θεσσαλονίκης. Κατασκευάστηκε το 1896 και είναι ένα από τα ελάχιστα κτίρια που σώθηκαν από την μεγάλη πυρκαγιά του 1917. Αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα εκλεκτικισμού με κύρια γνωρίσματα την γωνιακή διαμόρφωση του κτίσματος που προβάλλει ελαφρά προς τα έξω και στηρίζεται σε κεφαλή λέοντος, καθώς επίσης και τις κατακόρυφες ραβδώσεις που καταλήγουν σε δύο ανάγλυφες γυναικείες μορφές, τύπου χαμογελαστής καρυάτιδας, που υποβαστάζουν το γείσο της στέγης στην όψη της οδού Εδέσσης .

Πηγές
-----

* ΥΑ ΥΠΠΕ/ΔΙΛΑΠ/Γ/1725/33407/19-7-1983 - ΦΕΚ 527/Β/8-9-1983
* http://parallaximag.gr/thessaloniki/o-chartis-tis-polis-megaro-natsina
* https://thessarchitecture.wordpress.com/2015/10/21/%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CF%81%CE%BF-%CE%BD%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%B9%CE%BD%CE%B1/
* https://www.thessalonikiartsandculture.gr/thessaloniki/afieromata/megaro-natsina-apo-ta-oraiotera-ktiria-tis-thessalonikis/

Παραπομπές
----------
Το **Fordson E83W** ήταν φορτηγάκι βαν που παράχθηκε από το βρετανικό παράρτημα της Ford. Η παραγωγή του E83W ξεκίνησε το 1938 και έληξε το 1957. Το φορτηγό αυτό αντικατέστησε τις επαγγελματικές εκδόσεις του Ford Pilot.

Fordson E83W.
Το E83W είχε ως στόχο τις μικρές εμπορευματικές μεταφορές και το λιανεμπόριο, τομείς στους οποίους πούλησε καλά. Κατά τη διάρκεια και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με βάση την πλατφόρμα E83W, κατασκευάστηκαν πολλές εξειδικευμένες εκδόσεις, όπως κινητές καντίνες, φορτηγά παγωτού και ακόμη και πυροσβεστικές αντλίες. Από το 1952, διατέθηκε και με την επωνυμία **Thames E83W***.*

Τελικά αντικαταστάθηκε από το Ford Thames 400E.
Το **Πρυτανείο** ήταν κτίσμα εντός του αρχαιολογικού χώρου της Αρχαίας Ολυμπίας και αποτελούσε το κέντρο της διοικητικής και πολιτικής ζωής του ιερού και το κέντρο διοίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων.

Στοιχεία
--------

Το **Πρυτανείο** βρισκόταν ακριβώς στη βορειοδυτική γωνία του ιερού περιβόλου της Άλτεως και απέναντι από το Γυμνάσιο. Κατασκευάστηκε στο τέλος του 6ου ή στις αρχές του 5ου αι. π.Χ. από τους Ηλείους και ενώ αρχικά ήταν ένα μικρό οικοδόμημα με διάφορες προσθήκες και μετασκευές επεκτάθηκε σημαντικά (βλ. κάτοψη). Ήταν η έδρα των πρυτάνεων, αξιωματούχων του ιερού και υπευθύνων για τις θυσίες στους βωμούς των θεών, που γίνονταν μία φορά κάθε μήνα. Εδώ οι Ηλείοι παρέθεταν τα επίσημα δείπνα προς τιμήν των Ολυμπιονικών.

Σύμφωνα με τον Παυσανία
-----------------------

2|εναλλ.=|αριστερά]]Σύμφωνα με τον Παυσανία, στο Πρυτανείο υπήρχε η ιερή εστία του Κοινού των Ηλείων, όπου έκαιγε το *άσβεστον πυρ* και η οποία ήταν σχηματισμένη από στάχτη που πάνω της έκαιγε φωτιά μέρα και νύχτα. Τη στάχτη αυτή από την εστία τη μετέφεραν στο μεγάλο βωμό του Δία και αυτό συντελούσε στην αύξηση του όγκου του βωμού.

  

>  ***[5-15.9] ἐν δὲ αὐτῷ τῷ πρυτανείῳ παριόντων ἐς τὸ οἴκημα, ἔνθα σφίσιν ἡ ἑστία, Πανός ἐστιν ἐν δεξιᾷ τῆς ἐσόδου βωμός. ἔστι δὲ ἡ ἑστία τέφρας καὶ αὕτη πεποιημένη, καὶ ἐπ' αὐτῆς πῦρ ἀνὰ πᾶσάν τε ἡμέραν καὶ ἐν πάσῃ νυκτὶ ὡσαύτως καίεται: ἀπὸ ταύτης τῆς ἑστίας τὴν τέφραν κατὰ τὰ εἰρημένα ἤδη μοι κομίζουσιν ἐπὶ τὸν τοῦ Ὀλυμπίου βωμόν, καὶ οὐχ ἥκιστα ἐς μέγεθος συντελεῖ τῷ βωμῷ τὸ ἀπὸ τῆς ἑστίας ἐπιφορούμενον.*- Παυσανίου Ἑλλάδος Περιήγησις 5. Ἠλιακῶν Α'** 
> 
> 

>  [5-15.9] Στο ίδιο το πρυτανείο, όταν μπαίνει κανείς εκεί όπου είναι η εστία, βλέπει στα δεξιά της εισόδου βωμό του Πανός. Και η εστία επίσης είναι φτιαγμένη από τέφρα και πάνω σ' αυτή καίει φωτιά μέρα νύχτα. Τη στάχτη από την εστία, όπως ήδη είπα, τη μεταφέρουν στον βωμό του Ολυμπίου και συμβάλλει σε πολύ μεγάλο βαθμό στο μέγεθος του βωμού η τέφρα της εστίας που τοποθετείται πάνω του..
> 
>

Έκθεση φωτογραφιών
------------------

* Πρυτανείο της Αρχαίας Ολυμπίας.**Πρυτανείο της Αρχαίας Ολυμπίας.**
* Πρυτανείο της Αρχαίας Ολυμπίας.**Πρυτανείο της Αρχαίας Ολυμπίας.**
* Πρυτανείο της Αρχαίας Ολυμπίας. **Πρυτανείο της Αρχαίας Ολυμπίας.**
* Σχέδιο της Αρχαίας Ολυμπίας, Το Πρυτανείο στον αριθμό 2Σχέδιο της Αρχαίας Ολυμπίας, Το Πρυτανείο στον αριθμό 2

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Εγκυκλοπαίδεια Δομή*, τομ.12, σελ.95, Αθήνα
2. 1 2  «από τον κόμβο *Οδυσσεύς* του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2016.
3. ↑  Πανεπιστήμιο Αθηνών - Παυσανίου Ἑλλάδος Περιήγησις

Εξωτερικές πηγές
----------------

* Τρισδιάστατη απεικόνιση από το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού
* φωτογραφία του Πρυτανείου από το panoramio.com
* το Πρυτανείο όπως αναφέρεται στη ψηφιακή βιβλιοθήκη Perseus του Tuft University
* Ολυμπία και Ολυμπιακούς Αγώνες - Dēm. G. Papageōrgiou
Συντεταγμένες: 37°37′55″N 22°44′11″E﻿ / ﻿37.6319°N 22.7363°E﻿ / 37.6319; 22.7363

Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Άργους** είναι σιδηροδρομικός σταθμός στο Άργος. Ο σταθμός άνοιξε το 1886 και έκλεισε για τα περισσότερα τρένα το 2010. Προς το παρόν, εξυπηρετείται από τρένα εκδρομικής λειτουργίας, ενώ παραμένει ανενεργός σε άλλα δρομολόγια.

Ιστορικό
--------

Το νεοκλασσικό κτήριο του σταθμού κατασκευάστηκε το 1900, και μέχρι το 1960 αποτελούσε κέντρο μεταφοράς επιβατών και εμπορευμάτων μεταξύ Άργους και Αθήνας. Το κτήριο είναι λιθόκτιστο, με τοξωτά ξύλινα παράθυρα και πόρτες. Το κτήριο είναι διώροφο, ενώ στο χώρο περιλαμβάνονται επίσης η κατοικία του σταθμάρχη και καφενείο. Αποτελεί δείγμα βιομηχανικής αρχιτεκτονικής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Σιδηροδρομικός σταθμός Άργους | Αργολίδα | Terrabook». *Αργολίδα | Terrabook*. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2016.
2. ↑  «Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού | Σιδηροδρομικός σταθμός Άργους». *odysseus.culture.gr*. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2016. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Κάλλιππος** (370-300 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αστρονόμος και μαθηματικός.

Βιογραφία
---------

Ο Κάλλιππος γεννήθηκε στην Κύζικο της Μικράς Ασίας και σπούδασε με δάσκαλο τον Εύδοξο τον Κνίδιο στην Ακαδημία Πλάτωνος. Εργάστηκε επίσης στο Λύκειο του Αριστοτέλη, πράγμα που σημαίνει ότι ήταν ενεργός στην Αθήνα πριν από τον θάνατο του Αριστοτέλη το 322. Παρατήρησε τις κινήσεις των πλανητών και προσπάθησε να χρησιμοποιήσει το σύστημα Εύδοξος το οποίο αποτελείτο από σφαίρες που συνδέονταν μεταξύ τους για να υπολογίσει τις μετακινήσεις τους. Ωστόσο, βρήκε ότι 27 σφαίρες ήταν ανεπαρκής αριθμός για τις πλανητικές κινήσεις, έτσι και πρόσθεσε επτά έχοντας σύνολο 34. Σύμφωνα με την περιγραφή στο *Μετά τα φυσικά* του Αριστοτέλη, πρόσθεσε δύο σφαίρες για τον Ήλιο, δύο για τη Σελήνη, και από μία για τον Ερμή, την Αφροδίτη και τον Άρη.

Ο Κάλλιππος έκανε προσεκτικές μετρήσεις της χρονικής διάρκειας των εποχών, βρίσκοντας (αρχής γενομένης με την εαρινή ισημερία) να είναι 94 ημέρες, 92 ημέρες, 89 ημέρες και 90 ημέρες. Αυτή η διακύμανση των εποχών συνεπάγεται μεταβολή της ταχύτητας του Ήλιου, που ονομάζεται ηλιακή ανωμαλία. Επίσης, ακολούθησε το έργο του Μέτωνος του Αθηναίου για να μετρήσει το μήκος του χρόνου και να κατασκευάσει ένα ακριβές ηλιοσεληνιακό ημερολόγιο. Ο κύκλος του Μέτωνος διαθέτει 19 τροπικά έτη και 235 συνοδικούς μήνες σε 6940 ημέρες. Ο κύκλος του Καλλίππου συγχρονίζει ημέρες ανά τροχιά και περιστροφές ανά τροχιά εντός του κύκλου του Μέτωνος, επισημαίνοντας τη διαφορά μετά από 4 μετωνικούς κύκλους, να είναι διάρκειας 76 ετών. Η διάκριση των περιστροφών και των ημερών συνάγει γνώση του κύκλου μεταπτώσεως.

Ο Κάλλιππος ξεκίνησε τις παρατηρήσεις του κατά τη διάρκεια του θερινού ηλιοστασίου, 330 π.Χ. (28 Ιουνίου στο ιουλιανό ημερολόγιο). Η αρχική θέση του κύκλου του Καλλίπου, η αστρική θέση και ο αστρικός χρόνος (για το συγχρονισμό μέτρησης της έκλειψης), χρησιμοποιήθηκε από τους μετέπειτα αστρονόμους για τη βαθμονόμηση των παρατηρήσεών τους σε σχέση με τις επόμενες εκλείψεις. Ο κύκλος Καλλίππου των 76 ετών χρησιμοποιείται στο μηχανισμό των Αντικυθήρων, ένα αρχαίο αστρονομικό μηχανικό ρολόι παρατήρησης του 2ου αιώνα π.Χ. (που ανακαλύφθηκαν στα ύδατα της Μεσογείου στην Ελλάδα). Ο μηχανισμός έχει μια επιλογή για τον κύκλο του Καλλίππου και τα 76 χρόνια του αναφέρονται στο ελληνικό κείμενο του εγχειριδίου αυτής της παλιάς συσκευής για τον προσδιορισμό των φάσεων της Σελήνης. 

Τέλος, έχει δοθεί το όνομα του Καλλίπου σε έναν από τους κρατήρες της Σελήνης.

Αναφορές
--------

* Kieffer, John S. "Callippus." *Dictionary of Scientific Biography* 3:21-22.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφία Καλλίπου

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 27871339
* GND: 118974084
* SUDOC: 243193874

 |

 |
***Ο Διθύραμβος του Ρόδου*** είναι η πρώτη τραγωδία του Άγγελου Σικελιανού. Γράφτηκε και εκδόθηκε το 1932. Η πρώτη της παράσταση δόθηκε στον λόφο του Φιλοπάππου στην Αθήνα το 1933 και ήταν η μοναδική που παίχτηκε όσο ο Σικελιανός βρισκόταν εν ζωή. Το έργο αυτό δημιουργήθηκε μέσα από τις αντιλήψεις του Σικελιανού για τους Δελφούς, τη Δελφική Ιδέα, καθώς και τις δύο, ήδη διεξαχθείσες, Δελφικές Εορτές. Μάλιστα, η παράσταση του έργου στην Αθήνα θεωρήθηκε ως συνέχεια των Δελφικών Εορτών.

Πλοκή
-----

Το περιεχόμενο της τραγωδίας είναι εμπνευσμένο από τον αρχαιοελληνικό μύθο του Ορφέα και το συνιστά η αναγγελία του προς τους πιστούς του ακολούθους και συμπολεμιστές ότι θα τελέσει θυσία στον θεό στην κορυφή του Παγγαίου, παρά τον κίνδυνο να θανατωθεί και να διαμελιστεί από τις Μαινάδες του Διονύσου. Τα πρόσωπα που ομιλούν είναι ο Ορφέας, ο Α΄ Κορυφαίος και ο Β΄ Κορυφαίος (οι δύο τελευταίοι ως εκπρόσωποι του πολυάριθμου χορού πιστών-πολεμιστών που ακολουθεί τον Ορφέα). Ειδολογικά, η τραγωδία αυτή έχει τη δομή περισσότερο πρώιμων σταδίων του είδους, εμφανίζοντας μεγαλύτερες αντιστοιχίες με τον διθύραμβο (ανταλλαγή αποκρίσεων, εν μέρει αυτοσχεδιαστικών, μεταξύ κορυφαίου ή κορυφαίων του χορού και υποκριτή αποσπασμένου από αυτόν) που μετεξελίσσεται σε τραγωδία, παρά με την καθ’ αυτό (ως είδος, πλέον, με διακριτές αρχές και δομή) τραγωδία.

Ο Σικελιανός, επηρεασμένος από την ορφική θεολογία και τον ιδρυτή και αρχηγέτη της Ορφέα, τον τοποθετεί ως ιεροφάντη – ιερουργό εντός του μύθου, με σαφείς αντιστοιχίες κι αναφορές στο πρόσωπο του Διονύσου. Όπως μελετητές έχουν αναφέρει, τα επιμέρους σύμβολα (πέρα από τον ίδιο τον Ορφέα-Διόνυσο) του σταχιού (που συμβολίζει τη γη), του κλήματος (που συμβολίζει τη μέθη του έρωτα) και κυρίως του ρόδου (σύμβολο της ζωής της στηριγμένης στην αγάπη) που υπάρχουν στο έργο είναι αλληγορικά με αδιάπτωτο τρόπο εντός της ενότητας της τραγωδίας (δεν χάνουν την κρυπτικότητά τους καθ’ όλη την πορεία του κειμένου) και στοχεύουν στη μετάδοση ενός οικουμενικού μηνύματος ειρήνης, αρμονίας κι ενότητας ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους, μήνυμα που αποτελεί «κλειδί» για την κατανόηση όλων των δημιουργικών εκδηλώσεων του Σικελιανού (λογοτεχνικό του έργο και οργάνωση Δελφικών Εορτών – αφοσίωση στη Δελφική Ιδέα).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ξύδης 1971, σελ. 847.
2. 1 2 3  «Ο Διθύραμβος του Ρόδου». *Ριζοσπάστης*. 19 Αυγούστου 2001. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2023.
3. ↑  Ξύδης 1971, σελ. 847-848.

Πηγές
-----

* *Σικελιανός. Η συνάντηση των Δελφών (τριάντα χρόνια από τον θάνατό του)*, «Ευθύνη»/Κείμενα της Μεθορίου 7, Αθήνα 1982
* Ξύδης, Θεόδωρος (1 Ιουλίου 1971). «Οι τραγωδίες του Σικελιανού». *Νέα Εστία* **90** (1056): 847-853.
* Μαλάμου, Μαντώ (2014). *Τα προσωπεία του Διονύσου. Η «Θυμέλη» του Άγγελου Σικελιανού και το αρχαίο δράμα*. Αθήνα: Εκδόσεις Γρηγόρη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο διθύραμβος του ρόδου -Πύλη της Ελληνικής γλώσσας
* *Ο Διθύραμβος του Ρόδου*
Ο **Δημήτριος**, γεωργιανά: დიმიტრი Ντιμίτρι, ρωσικά: Дмитрий Юлонович Грузинский‎ , *Ντμίτρι Γιουλόνοβιτς Γρουζίνσκι, (*11 Απριλίου 1803 – 14 Ιανουαρίου 1845) ήταν Γεωργιανός *πρίγκιπας* (batonishvili) τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι, ο νεότερος γιος τού πρίγκιπα Ιουλόν της Γεωργίας και της συζύγου του, πριγκίπισσας Σαλώμης Αμιλαχβάρι.

Οικογένεια
----------

Γεννήθηκε στον πρώην βασιλικό οίκο της Γεωργίας ήδη μετά τη ρωσική προσάρτηση της χώρας του. Ο πατέρας του, Ιουλόν, ήταν γιος τού Ηράκλειου Β΄, τού προτελευταίου βασιλιά τού Κάρτλι και τού Καχέτι (κεντρική και ανατολική Γεωργία) και διεκδικητής τού θρόνου της Γεωργίας.  Το 1805, ο Iουλόν και η οικογένειά του, με εξαίρεση τον επαναστατημένο μεγαλύτερο αδελφό τού Δημητρίου, Λέοντα, απελάθηκαν από τις ρωσικές αρχές στην Τούλα. Αργότερα, τους επετράπη να εγκατασταθούν στην Αγία Πετρούπολη, την αυτοκρατορική πρωτεύουσα.

Πολιτική δραστηριότητα
----------------------

Στη δεκαετία του 1820 ο Δημήτριος και ο εξάδελφός του πρίγκιπας Oκροπίρ, γιος τού Γεωργίου ΙΒ΄ της Γεωργίας, έγιναν κύριοι ηγέτες των Γεωργιανών φιλοβασιλικών στην Αγία Πετρούπολη και τη Μόσχα αντίστοιχα. Διοργάνωσαν συγκεντρώσεις Γεωργιανών φοιτητών και αξιωματικών στις ρωσικές πόλεις και προσπάθησαν να τους πείσουν, ότι η Γεωργία έπρεπε να είναι ανεξάρτητη υπό τη δυναστεία των Μπαγκρατιόνι. Το 1826 ο Δημήτριος βοήθησε στην ίδρυση μίας μυστικής εταιρείας, η οποία συνέλαβε την ιδέα μίας αντιρωσικής εξέγερσης της Γεωργίας.   Το πιο ενεργό κέντρο των συνωμοτών, με έδρα τη γεωργιανή πρωτεύουσα της Τιφλίδας —στο οποίο έπαιξε ρόλο η μεγαλύτερη αδελφή τού Δημητρίου, Tάμαρ, κυρία των τιμών της αυτοκράτειρας— προδόθηκε από ένα από τα μέλη του, τον πρίγκιπα Iασέ Παλαβαντισβίλι, το 1832. Η συνωμοσία κατέρρευσε και ο Δημήτριος στερήθηκε τον τίτλο τού *βασιλικού πρίγκιπα* (*τσαρέβιτς*) και στάλθηκε εξόριστος στο Σμολένσκ. Στη συνέχεια, εισήλθε βαθμιαία στη ρωσική δημόσια υπηρεσία, φτάνοντας στον δευτερεύοντα βαθμό τού *συλλογικού γραμματέα* (Коллежский регистратор). Στις 6 Μαΐου 1833 αναγνωρίστηκε από το ρωσικό στέμμα με τον τίτλο τού *πρίγκιπα της Γεωργίας* (*knyaz* Gruzinsky). Απεβίωσε άγαμος, χωρίς απογόνους, το 1845 στην Αγία Πετρούπολη και ενταφιάστηκε στη Λαύρα Aλεξάντερ Νέβσκι.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  Montgomery, Hugh, επιμ. (1980). *Burke's Royal Families of the World, Volume 2*. London: Burke's Peerage. σελ. 66. ISBN 0850110297.
2. ↑  Lang, David Marshall (1962). *A Modern History of Georgia*. London: Weidenfeld and Nicolson. p. 68.
3. ↑  Rayfield, Donald (2012). *Edge of Empires: A History of Georgia*. London: Reaktion Books. σελ. 281. ISBN 978-1780230306.
Συντεταγμένες: 40°46′52″N 22°34′34″E﻿ / ﻿40.78104°N 22.57622°E﻿ / 40.78104; 22.57622

Νόμισμα των Ιχνών, που χρονολογείται μεταξύ 479-465 π.Χ.
Η **Ίχναι** ή **Ίχνες** (αρχαία ελληνικά: Ἴχναι) ήταν αρχαία πόλη της Βοττιαίας στη Μακεδονία κοντά στο Θερμαϊκό κόλπο και στον ποταμό Λουδία, δίπλα από την σημερινή πόλη Κουφάλια. Χτίστηκε από τους αρχαίους Μακεδόνες κατά τον Hazlitt, αν και οι Ιχναίοι εμφανίζονται ανεξάρτητοι στην επιγραφή. Αναφέρεται από τον Ηρόδοτο, σε συνδυασμό με την Πέλλα.

Η Ίχναι ονομαζόταν πόλις με την αστική έννοια στον Ηρόδοτο (7.123.3) και με την πολιτική έννοια σε μια αποσπασματική και αχρονολόγητη συνθήκη μεταξύ της πόλης και της Δίκαιας. Νομίσματα Ιχναίων, που χρονολογούνται στο 520-480 π.Χ. φέρουν ταύρο και τροχό με μισοφέγγαρες πλευρικές ράβδους  και κατηγοριοποιούνται στον Θρακομακεδονικό τύπο. Σύμφωνα με τον Μόγκενς Χέρμαν Χάνσεν, οι Ίχνες μπορεί να ήταν αρχικά ένας οικισμός της νότιας Παιονίας, που ήδη στους αρχαϊκούς χρόνους δέχτηκε μια εισροή νότιων Ελλήνων αποίκων. Μετά τη μακεδονική κατάκτηση, προστέθηκαν άποικοι από το Παλαιό βασίλειο και Ιχναίοι μπορεί να συμμετείχαν στον μακεδονικό αποικισμό της Αμφίπολης. Δύο Ιχναίοι του 3ου αιώνα π.Χ. που αναφέρονται είναι ο: Αντίγονος του Ασάνδρου, Δελφικός προξένος, και ο Δίης γιος του Αλκέτα, Θεωροδόκος. Υπάρχει και αχρονολόγητος επιτάφιος στην Αθήνα της Ευρυδίκης, κόρης του Δαδά, Ιχναϊανού.

Η τοποθεσία των Ιχνών βρίσκεται εντός των ορίων της σύγχρονης δημοτικής ενότητας Κουφαλίων.

Πηγές
-----

* Hazlitt, The Classical Gazetteer, σελίδα 181
* Μια απογραφή αρχαϊκών και κλασικών πόλων Από τον Mogens Herman Hansen, Thomas Heine Nielsen Σελίδα 802 (ISBN 978-0-19-814099-3) (2004)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ηρόδοτος. «Ιστορίαι». *Ιστορίαι*. **7.123**.
2. ↑   MDAI(A) 27 (1902) 309,14/15
3. ↑  Ancient Coinage of Thraco Macedonian Tribes, Ichnae. See also .
4. ↑  (cf. the mythological Amydon)
5. ↑  Meletemata 22, Epig. App. 91, 10. witness named, Neon son of Ichnaios,
6. ↑  FD III 3:207 252/1 BC?
7. ↑  BCH 1921:1 line 63 230-220 BC
8. ↑  (Αγγλικά) Lund University. «Digital Atlas of the Roman Empire». *Digital Atlas of the Roman Empire*. .
9. ↑  (Αγγλικά) Talbert, Richard, επιμ. (2000). *Barrington Atlas of the Greek and Roman World*. Princeton University Press. σελ. 50, καθώς και συνοδευτικές σημειώσεις καταλόγου.
Τεστόν του Λουδοβίκου ΙΒ΄, εμπροσθότυπος και οπισθότυπος, 1499 και 1514, Μουσείο Καλών Τεχνών της Λυών.
Το τεστόν του Φραγκίσκου Α΄, το λεγόμενο του δελφίνου, ζύγιζε 9,32 γραμ. (γύρω στο 1540).
Το **τεστόν**, γαλλ.: *teston*, ιταλ. *testone*  είναι ένα παλαιό Γαλλικό αργυρό νόμισμα, που δημιουργήθηκε από τον Λουδοβίκο ΙΒ΄  με διάταγμα της 6ης Απριλίου 1514 και επιβεβαιώθηκε από τον Φραγκίσκο Α΄ με διάταγμα το 1540. Το τεστόν είναι το πρώτο βαρύ αργυρό νόμισμα, που κόπηκε στη Γαλλία  .

Σύμφωνα με τον λεξικογράφο Σ.-Π. Ρισελέ , το τεστόν είναι ένα αργυρό νόμισμα, που ισοδυναμεί με 10 σολδία (sou) και μερικά δηνάρια και του οποίου η ιδιαιτερότητα είναι να παρουσιάζει σε μία από τις πλευρές του το πορτρέτο του βασιλιά, εξ ου και το όνομά του (από το ιταλικό *testone* που σημαίνει "κεφάλι"). Το βάρος του είναι 9,54 γραμ.

Τα πρώτα τεστόν κατασκευάστηκαν το 1450 στο Μιλάνο από τους Σφόρτσα, οι οποίοι αποκατέστησαν έτσι τη συνήθεια -που είχε ξεκινήσει από την αρχαία Ρώμη- να απεικονίζεται το πορτραίτο του ηγεμόνα στο νόμισμα. Με το να γίνει και δούκας του Μιλάνου το 1504, ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ οικειοποιήθηκε αυτή τη χρήση για τα Γαλλικά νομίσματα, καθώς τα τεστόν του Μιλάνου κυκλοφορούσαν ήδη στην Προβηγκία και στο Ντοφινέ.

Τα τεστόν κόπηκαν υπό τον Ερρίκο Β΄, τον Κάρολο Θ΄ (όπου η τιμή του ανέβηκε στα 14 σολδία (sol)) και τον Ερρίκο Γ΄, ο οποίος ανέστειλε την παραγωγή τους το 1577, για να αντικατασταθούν με 1/4 και 1/8 τού *εσκούδου* (écu), αλλά και αργυρά φράγκα. Αποσύρθηκαν από τον Λουδοβίκο ΙΓ΄ το 1641· η τιμή του τότε ισοδυναμούσε με 19,5 σολδία (sol).

Τεστόνε κόπηκαν στη Λωρραίνη, την Ελβετία, το δουκάτο της Σαβοΐας, την Πορτογαλία, τη Βραζιλία, στη Σκωτία, κ.λπ.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Définitions lexicographiques et étymologiques de « teston » du *Trésor de la Langue Française Informatisé*, sur le site du Centre National de Ressources Textuelles et Lexicales (consulté le 21 mai 2016).
2. ↑  Entrée «teston» (html). *Dictionnaires de français (en ligne)* (στα Γαλλικά). Larousse. Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2016. .
3. ↑  Gildas Salaün (Μάρτιος–Απρίλιος 2021). «Les testons de Louis XII» (στα Γαλλικά). *Monnaie magazine*: 48-53. ISSN 1626-6145.
4. ↑  Jean Babelon, *Portraits en médaille*, Paris, Alpina, 1946.
5. ↑  Pierre Richelet, *Dictionnaire de la langue française, ancienne et moderne*, édition de 1759, t. 3, p. 716.
6. ↑  Michel Amandry (1998). *2000 ans de monnaies*. Éditions Gérard Louis. σελ. 179.

Δείτε επίσης
------------

* Νομισματική της Λωρραίνης
* Αρχαιότητα και πρώιμος Μεσαίωνας : Aureus, Solidus και Nomisma
* Μεσαίωνας και Παλαιό Καθεστώς : Livre, Livre parisis, Livre tournois, Sol or Sou et Denier
* Μοντερνα εποχη : Φράγκο, Γαλλικό Φράγκο και Centime

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παραδείγματα γαλλικών τεστόν (1514-1577) Αρχειοθετήθηκε 2021-12-27 στο Wayback Machine.
Ο **Τζέρεμι Χαντ**, γεννημένος στις 19 Σεπτεμβρίου 1983 στο Μέμφις του Τενεσί, είναι Αμερικανός καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του σούτινγκ γκαρντ.

Καριέρα
-------

Ο Χαντ αγωνίστηκε στο πανεπιστήμιο του Μέμφις από το 2002 ως το 2007, παρατείνοντας την φοίτηση του κατά ένα έτος μετά την αποβολή του το 2005 όταν έσπασε το χέρι του σε διαπληκτισμό εκτός γηπέδων. Τον Αύγουστο του 2006, επανήλθε στην πανεπιστημιακή ομάδα, μετά από έλεγχο της ακαδημαϊκής επιτροπής και αγωνίστηκε για άλλον ένα χρόνο ολοκληρώνοντας την κολεγιακή του καριέρα έχοντας παίξει σε 103 αγώνες με μέσο όρο 11,1 πόντων και 3,4 ριμπάουντ.

Αφού αγωνίστηκε στην NBA D-League με τους Μπουτ Ντέρντέβιλς, συνέχισε στο πρωτάθλημα Πολωνίας με την Στάρογκραντ Γκντάνσκι για την σεζόν 2007-08. Ακολούθησε η μεταγραφή του στην Καϊζερσλάουτερν, πριν μεταγραφεί στους 99ers της Κολωνίας για την σεζόν 2008-09. Υπέγραψε στην πορτογαλική Φερπίντα Πόρτο το 2009, όπου είχε 12,3 πόντους, 3,5 ριμπάουντ και 3,3 ασίστ ανά αγώνα.

Το καλοκαίρι του 2010, συμφώνησε με την Τέλεκομ Βόννης, με την οποία κατέλαβε την 13η θέση στην Μπουντεσλίγκα. Την σεζόν 2011-12 ξεκίνησε στην Αργεντινή και την Κουίμσα Σαντιάγο ντελ Εστέρο, αλλά το Νοέμβριο του 2011 μεταγράφηκε στον ΚΑΟΔ, με τον οποίο αγωνίστηκε σε 16 αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος, πετυχαίνοντας 7,9 πόντους και μαζεύοντας 4,4 ριμπάουντ ανά αγώνα.

Την επόμενη χρονιά, μεταγράφηκε στον Άρη, στον οποίο παρέμεινε για δύο χρόνια. Με την φανέλα των "κίτρινων", αγωνίστηκε σε 38 αγώνες πετυχαίνοντας 205 πόντους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Memphis Senior Jeremy Hunt Dismissed. - Google News
2. ↑  «Hunt Reinstated to Memphis Tiger Basketball Team». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2015.
3. ↑  Jeremy Hunt Stats | College Basketball at Sports-Reference
4. ↑  «Jeremy Hunt - BGbasket.com». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2015.
5. ↑  Jeremy Hunt reforça equipa do FC Porto
6. ↑  BONN VERSTÄRKT SICH MIT JEREMY HUNT[*νεκρός σύνδεσμος*]
7. ↑  Jeremy Hunt, la nueva cara de Quimsa de Santiago del Estero[*νεκρός σύνδεσμος*]
8. ↑  Στέλνει το συμβόλαιο ο Χαντ - ΚΑΟΔ - SPORT 24
9. ↑  Ο Τζέρεμι Χαντ στον ΑΡΗ για τα επόμενα δύο χρόνια - ArisBC[*νεκρός σύνδεσμος*]

Πηγές
-----

* Jeremy Hunt Basketball Player Profile
* Jeremy Hunt - DraftExpress
* Jeremy Hunt (Τζέρεμι Χαντ) #5 » BASKETBALL ARIS Αρχειοθετήθηκε 2017-06-26 στο Wayback Machine.
Η **Ευαγγελία (Λίτσα) Λιακούλη** είναι Ελληνίδα δικηγόρος και πολιτικός. Από το 2019 είναι εκλεγμένη βουλευτής Λάρισας με το Κίνημα Αλλαγής.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

### Προσωπική ζωή και σπουδές

Η Ευαγγελία Λιακούλη γεννήθηκε στον Πλατύκαμπο Λάρισας. Σπούδασε νομική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με μεταπτυχιακό στο Ποινικό Δίκαιο και Εξαρτήσεις. Είναι δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω, ενώ εργάστηκε για χρόνια και ως δημοσιογράφος.

Είναι παντρεμένη με τον Χρήστο Τσιάτα, με τον οποίον έχει αποκτήσει δύο παιδιά.

Ομιλεί, εκτός από ελληνικά, και αγγλικά.

### Πολιτική σταδιοδρομία

Η Ευαγγαλία Λιακούλη ασχολήθηκε αρχικά με την τοπική αυτοδιοίκηση. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 1994 εκλέχθηκε νομαρχιακή σύμβουλος Λάρισας. Επανεξελέγη το 1998, το 2002 και το 2006. Στις περιφερειακές εκλογές του 2010 εξελέγη περιφερειακή σύμβουλος Θεσσαλίας, καθώς επίσης και στις περιφερειακές του 2014.

Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 εξελέγη βουλευτής Λάρισας με το Κίνημα Αλλαγής. Ως βουλευτής, συμμετέχει στην Διαρκή Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης, καθώς και στην Ειδική μόνιμη Επιτροπή Περιφερειών

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Βιογραφικά στοιχεία: Λιακούλη Θεοφάνη Ευαγγελία
2. ↑  «Λιακούλη Ευαγγελία – Βιογραφικό». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Νοεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2021.
3. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Βιογραφικά στοιχεία: Λιακούλη Θεοφάνη Ευαγγελία

Πηγές
-----

* Βουλή των Ελλήνων, Βιογραφικά στοιχεία: Λιακούλη Θεοφάνη Ευαγγελία
* Vouliwatch: Λιακούλη Ευαγγελία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προσωπικός ιστότοπος
Συντεταγμένες: 37°35′36″N 26°10′23″E﻿ / ﻿37.59333°N 26.17306°E﻿ / 37.59333; 26.17306

Το **Κάστρο του Κοσκινά** ή **Κάστρο της Μεσαριάς** ή **Κάστρο της Νικαριάς**, βρίσκεται στην Ικαρία, στην κορφή του όρους Κοσκινάς, βόρεια του νησιού, στο χωριό Κοσοίκια του Ευδήλου. Αποτέλεσε το ισχυρότερο οχυρό του νησιού κατά τη Βυζαντινά χρόνια κι αργότερα επί Φραγκοκρατίας.

Ιστορία
-------

Κατασκευάστηκε από Βυζαντινούς στην κορυφή ενός κωνικού λόφου τον 10ο αι. και, λόγω καλής ορατότητας, προοριζόταν για την εγκατάσταση μικρής στρατιωτικής μονάδας που παρατηρούσε από την προνομιακή του θέση ολόκληρη την περιοχή και τους θαλάσσιους δρόμους. Το Κάστρο ενισχύθηκε όταν η Ικαρία περιήλθε στην κατοχή των Γενουατών (1362-1481), ερημώθηκε όμως, όταν οι Γενουάτες εγκατέλειψαν το νησί και αποσύρθηκαν στη Χίο. Η Ικαρία, στη συνέχεια, περιήλθε στην εξουσία των Ιωαννιτών Ιπποτών της Ρόδου έως τα μέσα του 16ου, όταν, πλέον, κυριάρχησαν οι Τούρκοι.

Μορφολογία/Γνωρίσματα
---------------------

Σώζεται σε κατάσταση αποσπασματική. Το τείχος που περιβάλλει την κορυφή του λόφου έχει είσοδο στη βόρεια πλευρά του, ενώ στο εσωτερικό του λόφου, ο ναός του Αγίου Γεωργίου του Δοργανά διατηρείται ακόμα, στο εσωτερικό του οποίου υπάρχουν ακόμα κίονες αρχαίων κτισμάτων. Στη βορειοδυτική, ομαλή, πλευρά του λόφου, κάτω από το κάστρο, διατηρούνται υπολείμματα οικισμού.

Παράδοση
--------

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Ρίβα του Κάστρου της Νικαριάς** |

Η ιστορία του Κάστρου είναι αποτυπωμένη σε θρύλους και μεσαιωνικά δημοτικά τραγούδια που μέχρι και σήμερα διατηρούνται στην Ικαρία, με γνωστότερη τη «ρίβα του Κάστρου της Νικαριάς», στην οποία περιγράφεται η άλωση των κάστρων του νησιού από τους Γενουάτες.

### Τοπικοί μύθοι

Η παράδοση λέει, πως το κάστρο ήταν απόρθητο, εκτός από μια φορά, όπου κατακτήθηκε από προδοσία.

### Το Κάστρο σήμερα

Το Κάστρο δεν έχει πολλούς επισκέπτες λόγω της θέσης του, αν και, πλέον, υπάρχει μονοπάτι και γίνεται προσβάσιμο. Στη γιορτή, όμως, του Αγίου Γεωργίου, της εκκλησίας του, η οποία λειτουργεί εκείνη τη μέρα, μαζεύονται οι ντόπιοι για να τιμήσουν τον Άγιο και να θαυμάσουν την υπέροχη θέα.

Πηγές
-----

1. Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού Αρχειοθετήθηκε 2021-12-03 στο Wayback Machine.
2. Nikaria.gr
3. Ikariamag.gr

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Kastra.eu - Φωτογραφικό υλικό
* Ikariada.com - Φωτογραφικό υλικό[*νεκρός σύνδεσμος*]



1. ↑  www.arxaiologikoktimatologio.gov.gr/el/monuments\_info?id=165443&type=Space.
**«Το σφαγείο»** είναι τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη. Είναι επίσης γνωστό ως το «μεσημέρι».

Η ιστορία
---------

Είναι μέρος του έργου του *Τα τραγούδια του Ανδρέα*, έργο αφιερωμένο στον αγωνιστή του αντιδικτατορικού αγώνα Ανδρέα Λεντάκη. Αναφέρεται σε πραγματικά γεγονότα και κυρίως στα βασανιστήρια που υποβάλλονταν τόσο ο μουσικοσυνθέτης, τον είχαν τοποθετήσει σε κελί κοντά σε χώρους βασανισμού, όσο και τα βασανιστήρια που είχε υποστεί ο ίδιος ο Ανδρέας Λεντάκης, στο κτήριο της Ασφάλειας της Μπουμπουλίνας. Είναι ένα από τα πιο σημαντικά έργα του αγώνα ενάντια στην Χούντα των Συνταγματαρχών το οποίο συμπεριλαμβάνει με τη σειρά τα τραγούδια 

1. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΗΣΟΥΝ ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΞΑΝΑ
2. ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΥΟ
3. ΣΟΥ ΕΙΠΑΝ ΨΕΜΑΤΑ ΠΟΛΛΑ
4. ΤΟ ΣΦΑΓΕΙΟ

Δισκογραφία
-----------

Στη δισκογραφία ο κύκλος τραγουδιών "Τα τραγούδια του Ανδρέα" συμπεριλαμβάνεται στο "Θεοδωράκης Διευθύνει Θεοδωράκη Νο 2" σε ερμηνεία Μαρίας Φαραντούρη-Αντώνης Καλογιάννης. Το τραγούδι, επίσης, έχει ερμηνευτεί και από τον ίδιο, από την Μαρία Φαραντούρη και τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, ενώ σε πρώτη ερμηνεία εμφανίζεται το 1971 από τον Ζωρζ Μουστακί. Επίσης το τραγούδι παρουσιάζεται και στην ταινία του Νίκου Κούνδουρου «Τα τραγούδια της φωτιάς».

Στίχοι (ενδεικτικά)
-------------------

Το μεσημέρι χτυπάνε στο γραφείο

μετρώ τους χτύπους τον πόνο μετρώ

είμαι θρεφτάρι μ’ έχουν κλείσει στο σφαγείο

σήμερα εσύ αύριο εγώ

Χτυπούν το βράδυ στην ταράτσα τον Ανδρέα

μετρώ τους χτύπους το αίμα μετρώ

πίσω απ’ τον τοίχο πάλι θα `μαστε παρέα

τακ τακ εσύ τακ τακ εγώ

Που πάει να πει

σ’ αυτή τη γλώσσα τη βουβή

βαστάω γερά, κρατάω καλά

Μες στις καρδιές μας αρχιναέι το πανηγύρι

τακ τακ εσύ τακ τακ εγώ

τακ τακ εσύ τακ τακ εγώ

Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι

και το κελί μας κόκκινο ουρανό

Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι

και το κελί μας κόκκινο ουρανό

Χτυπούν το βράδυ στην ταράτσα τον Ανδρέα

μετρώ τους χτύπους το αίμα μετρώ

πίσω απ’ τον τοίχο πάλι θα `μαστε παρέα

τακ τακ εσύ τακ τακ εγώ

Που πάει να πει

σ’ αυτή τη γλώσσα τη βουβή

βαστάω γερά, κρατάω καλά

Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι

και το κελί μας κόκκινο ουρανό

Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι

και το κελί μας κόκκινο ουρανό

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος Ιστοχώρος Αρχειοθετήθηκε 2021-09-02 στο Wayback Machine.
* Αναφορά του βιρτουόζου του μπουζουκιού Κ. Παπαδόπουλου στα "Τραγούδια του Ανδρέα"
Ως **αμφιφανείς αστέρες** και κατ΄ επέκταση **αμφιφανείς αστερισμοί**, χαρακτηρίζονται αντίστοιχα οι αστέρες και οι αστερισμοί που κατά τη διάρκεια του 24ώρου μπορούν περιορισμένα να παρατηρηθούν, δηλαδή μόνο για κάποιο χρόνο που βρίσκονται πάνω από τον ορίζοντα του τόπου παρατήρησης. Οι κύκλοι απόκλισής των τέμνουν αυτόν και επομένως παρουσιάζουν ημερινό και νυκτερινό τόξο. Οι αμφιφανείς αστέρες αποτελούν την ενδιάμεση κατάσταση των χαρακτηριζομένων αειφανών και αφανών αστέρων. 
Συνεπώς **αμφιφανείς αστέρες** είναι όσοι έχουν ομώνυμη ή ετερώνυμη απόκλιση **δ**, αλλά όμως μικρότερη των **90° - φ**.

Έτσι από μεν το Ζενίθ θα διέρχονται οι αστέρες των οποίων η απόκλιση (δ) είναι ομώνυμη του πλάτους (φ), του παρατηρητή, και ίση προς αυτό, ενώ από το Ναδίρ, λόγω συμμετρίας, θα διέρχονται οι αστέρες των οποίων η απόκλιση (δ) είναι ίση και ετερώνυμη του πλάτους (φ).

Σημειώνεται ότι αστέρες μηδενικής απόκλισης λέγονται εκείνοι που κινούνται επί του ουράνιου ισημερινού (όπως ο Ήλιος στις ισημερίες) που ανατέλλουν ακριβώς στην Ανατολη και δύουν ακριβώς στη Δύση με ίσο ημερινό και νυκτερινό τόξο δηλαδή 12 ώρες υπέρ και 12 ώρες υπό τον ορίζοντα. Εξ αυτού γίνεται αντιληπτό ότι οι αμφιφανείς που έχουν απόκλιση ομώνυμη του πλάτους του παρατηρητή, παρουσιάζουν ημερινό τόξο μεγαλύτερο του νυκτερινού και αντίθετα με ετερώνυμο πλάτος μεγαλύτερο το νυκτερινό έναντι του ημερινού.
Το **Τιεμενγκουάν** ή **Μπασεγκίμ** (Ουιγουρικά: Башәгйм) είναι πόλη νομαρχιακού επίπεδου στο Σιντζιάνγκ της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Η πόλη βρίσκεται 50 χιλιόμετρα δυτικά της Κόρλα και 500 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της περιφερειακής πρωτεύουσας Ουρούμτσι.

Παλαιότερα, η πόλη είχε καλλιεργούμενες και κατοικημένες περιοχές της Δεύτερης Γεωργικής Διοίκησης του Σώματος Παραγωγής και Κατασκευής του Σιντζιάνγκ (ΣΠΚΣ), οι οποίες μετατράπηκαν σε μία πόλη το Δεκέμβριο του 2012, όταν το Κρατικό Συμβούλιο της Κίνας ενέκρινε την δημιουργία της πόλης Τιεμενγκουάν. Είναι η έκτη πόλη στο Σιντζιάνγκ η οποία μετατράπηκε σε γη του ΣΠΚΣ, μετά από το Σιχεζί, το Αράλ, το Τουμσούκ, το Γουτζιατσού και το Μπεϊτούν. Όπως και οι άλλες προαναφερθείσες πόλεις, είναι πόλη κομητειακού επιπέδου άμεσα διοικούμενη από την Αυτόνομη Περιφέρεια του Σιντσιάνγκ και όχι με την μεσολάβηση της νομαρχιακής διοίκησης. Το όνομα της πόλης προέρχεται από το Πέρασμα της Πύλης του Σιδήρου (Τιεμέν Γκουάν στα Κινέζικα).

Το Τιεμενγκουάν έχει έκταση 590.27 τ.χλμ. και πληθυσμό 200.000 κατοίκων. Η θέση της πόλης είναι στον οικισμό του 29ο Συντάγματος της Δεύτερης Μεραρχίας του ΣΠΚΣ. Ο οικισμός του 28ου Συντάγματος ονομάζεται Πόλη Μπογκουτσί (κινεζικά: 博古其镇), ενώ ο οικισμός του 30ου Συντάγματος ονομάζεται Πόλη Σουανγκφένγκ (κινεζικά: 双丰镇). Και οι δύο οικισμοί είναι υπό την διοίκηση του Τιεμενγκουάν.

Παραπομπές
----------

1. ↑   (στα Chinese)*Xinhua News Agency*. 2012-12-29.. Ανακτήθηκε στις 2013-02-20.
2. ↑  铁门关市概况地图 [Overview and map of Tiemenguan City] (στα Chinese). xzqh.org. 16 Φεβρουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2013. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
Ο **Ιγκόρ Βασίλιεβιτς Ιβάνοβ** (ρωσικά: Игорь Васильевич Иванов‎, 8 Ιανουαρίου 1947, Λένινγκραντ - 17 Νοεμβρίου 2005, Σεντ Τζορτζ, Γιούτα) ήταν καναδός παίκτης σκακιού ρωσικής καταγωγής. 

Ο Ιβάνοφ έμαθε σκάκι σε ηλικία πέντε ετών. Ήδη στα 14 έπαιζε σε πρωταθλήματα σκακιού. 

Αργότερα, σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης (τότε Λένινγκραντ), αλλά σύντομα έφυγε από το πανεπιστήμιο για να γίνει επαγγελματίας παίκτης σκακιού. Κατά καιρούς εργάστηκε ως προπονητής στο σκάκι του στρατού. Στο σοβιετικό πρωτάθλημα του 1979 νίκησε τον τότε παγκόσμιο πρωταθλητή Ανατόλι Κάρποφ. 

Το 1980 έπαιξε ως μέρος μιας σοβιετικής αντιπροσωπείας στο μνημείο Καπαμπλάνκα Αβάνα. Όταν το αεροσκάφος προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο Γκάντερ του Καναδά στην πτήση επιστροφής για ανεφοδιασμό, πήρε την ευκαιρία και έμεινε στον Καναδά. Φορούσε μόνο τα ρούχα του και λίγα άλλα πράγματα. Αν και η σοβιετική πλευρά κατέβαλε σημαντικές προσπάθειες για να επιτύχει την επιστροφή του (μέσω της KGB), ο Ιβάνοφ έγινε Καναδός πολίτης και κέρδισε πολλά τουρνουά τα επόμενα χρόνια, συμπεριλαμβανομένου του εθνικού πρωταθλήματος τρεις φορές (1981, 1986 και 1987). Κατά τη διάρκεια του αγώνα παγκόσμιου πρωταθλήματος το 1981 ήταν δεύτερος μετά από τον Βίκτορ Κορτσνόι. Στο διαζωνικό τουρνουά το 1982 ο Ιβάνοφ πήρε την τέταρτη θέση. Έπαιξε επίσης για τον Καναδά στις Ολυμπιάδες Σκακιού 1982 και το 1988. 

Από το 1990 έζησε με τη σύζυγό του Ελίζαμπεθ στη Γιούτα και εργάστηκε ως εκπαιδευτής σκακιού. Μόνο λίγο πριν από τον θάνατό από καρκίνο έλαβε τον τίτλο γκρανμαίτρ το 2005, καθυστερημένο από γραφειοκρατικά εμπόδια. 

Στην τελευταία αξιολόγηση ΕΛΟ του, είχε βαθμολογία ύψους 2.424 βαθμών. Έφτασε την υψηλότερη βαθμολογία ΕΛΟ του με 2.550 βαθμούς, τον Ιανουάριο του 1984.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Τα αποτελέσματα του Ιγκόρ Ιβάνοφ στις Σκακιστικές Ολυμπιάδες στο olimpbase.org
2. ↑   Βαθμολογίες του Ιβάνοφ στην αξιολόγηση ΕΛΟ στην ιστοσελίδα της ΔΣΟ (Αγγλικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Zwei Artikel zum Nachruf auf ChessBase.com, 3. Januar 2006 (englisch)
* Erinnerungswebsite über Igor Wassiljewitsch Iwanow (Memento vom 1. April 2009 im *Internet Archive*) (englisch)
* Nachspielbare Schachpartien von Igor Wassiljewitsch Iwanow auf chessgames.com (englisch)
* Elohistorie bis 2001 auf olimpbase.org (englisch)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 251145542568996641593
* LCCN: no2015170691

 |

 |
Συντεταγμένες: 40°11′53.11″N 19°38′20.27″E﻿ / ﻿40.1980861°N 19.6389639°E﻿ / 40.1980861; 19.6389639

Τα **Κεραύνια Όρη** (και Όρη Χειμάρας) είναι παράκτια οροσειρά της νοτιοδυτικής Αλβανίας. Η υψηλότερη κορυφή τους έχει υψόμετρο 2.012 μέτρα και βρίσκεται στο μέσο περίπου της οροσειράς. Βορειότερα της υψηλότερης κορυφής μία χαράδρα χωρίζει τα Κεραύνια σε δύο τμήματα. Το βόρειο τμήμα ονομάζεται Ακροκεραύνια Όρη και καταλήγει βορειοδυτικά στο Ακροκεραύνιο ακρωτήριο, το οποίο χωρίζει το Ιόνιο Πέλαγος από την Αδριατική Θάλασσα.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Η οροσειρά αυτή κατά την αρχαιότητα ήταν το όριο του ελληνικού κόσμου καθώς αποτελούσε το όριο μεταξύ των Ελληνικών φύλων της Ηπείρου και των Ιλλυρικών φύλων. Στην περιοχή των Κεραυνίων ήταν εγκατεστημένοι οι Χάονες και νοτιότερα οι Θεσπρωτοί. Στους πρόποδες τους βρίσκονταν οι πόλεις των Χαόνων: Φοινίκη, Χιμαίρα, Εκατόμπεδον, Πάνορμος και Ογχησμός.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στράβωνος Γεωγραφία, βιβλιο IV Χάονες μὲν οὖν καὶ Θεσπρωτοὶ καὶ μετὰ τούτους ἐφεξῆς Κασσωπαῖοι ( καὶ οὗτοι δ' εἰσὶ Θεσπρωτοὶ) τὴν ἀπὸ τῶν Κεραυνίων ὀρῶν μέχρι τοῦ Ἀμβρακικοῦ κόλπου παραλίαν νέμονται, χώραν εὐδαίμονα ἔχοντες
Ο **Δημήτριος Γ. Ντάγγας** (Κωνσταντινούπολη, 1905 - Νέα Υόρκη, 15 Ιανουαρίου 2002) ήταν Έλληνας δικηγόρος και βουλευτής. 

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, με καταγωγή από το Λόγγο της Άνω Δρόπολης Βορείου Ηπείρου. Φοίτησε στη Ροβέρτειο Σχολή της Πόλης έως την οικογενειακή αναχώρηση ως πρόσφυγες στον Πειραιά το 1922. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε ως δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω και Συμβουλίω Επικρατείας στην Αθήνα και στον Πειραιά.

Πολιτεύτηκε με επιτυχία για πρώτη φορά στις εκλογές του 1950 με το Σοσιαλιστικό Κόμμα ΕΛΔ και εξελέγη βουλευτής Πειραιώς και Νήσων με τη Δημοκρατική Παράταξη. Επανεξελέγη βουλευτής Β΄ Πειραιώς το 1961 και το 1963 με την Ένωση Κέντρου.

Ήταν επίσης πρόεδρος της Εθνικής Μνημοσύνης και πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Βορειοηπειρωτών.

Πέθανε σε ηλικία 97 ετών στο Μανχάταν των ΗΠΑ στις 15 Ιανουαρίου 2002 και κηδεύτηκε την επομένη ημέρα στον Αρχιεπισκοπικό Καθεδρικό Ναό Αγίας Τριάδας στη Νέα Υόρκη. Η ταφή του έγινε στις 17 Ιανουαρίου στο νεκροταφείο της Κηφισιάς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 164, αρ. 780) (pdf)
2. 1 2  Τα Νέα, Πένθη, 21-1-2002, σελ. 70.
Συντεταγμένες: 09°39′53″N 80°01′00″E﻿ / ﻿9.66472°N 80.01667°E﻿ / 9.66472; 80.01667

Η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Τζάφνα. Η κατασκευή της ξεκίνησε το 1933.
Η είσοδος του οχυρού της Τζάφνα, το οποίο έχτισαν οι Πορτογάλοι, και το οποίο οι Ολλανδοί ξαναέχτισαν το 1680.
Η **Τζάφνα** (σιναλέζικα: යාපනය, ταμίλ: யாழ்ப்பாணம்) είναι πρωτεύουσα της Βόρειας Περιφέρειας της Σρι Λάνκα και πρωτεύουσα της Επαρχίας της Τζάφνα που βρίσκεται στην ομώνυμη χερσόνησο. Με πληθυσμό 88.138 κάτοικοι το 2012, η Τζάφνα είναι η 12η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της Σρι Λάνκα. Η Τζάφνα απέχει περίπου 9,7 χιλιόμετρα από το Κανταροντάι, σημαντικό εμπορικό κέντρο στη χερσόνησο της Τζάφνα από την κλασική αρχαιότητα. Το προάστιο Ναλλούρ της Τζάφνα, ήταν πρωτεύουσα, για τέσσερις αιώνες, του μεσαιωνικού Βασιλείου της Τζάφνα.

Πριν από τον εμφύλιο πόλεμο της Σρι Λάνκα, ήταν η δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της Σρι Λάνκα μετά το Κολόμπο. Η εξέγερση των ανταρτών, την δεκαετία του 1980, οδήγησε σε εκτεταμένες ζημιές, απέλαση μέρους του πληθυσμού και στρατιωτική κατοχή. Από το τέλος του εμφυλίου πολέμου το 2009, πρόσφυγες και εσωτερικά εκτοπισμένοι άρχισαν να επιστρέφουν στα σπίτια τους, ενώ άρχισε να πραγματοποιείται ανοικοδόμηση του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.  Το 1619 μετατράπηκε σε μια αποικιακή πόλη κατά τη διάρκεια της Πορτογαλικής κατοχής της χερσονήσου της Τζάφνα και κατόπιν κατακτήθηκε από τους Ολλανδούς, και το 1796 κατελήφθη από τους Βρετανούς. Το 1986, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, οι επαναστάτες Τίγρεις για την Απελευθέρωση του Ταμίλ Ιλάμ (LTTE) κατέλαβαν την Τζάφνα. Η Ινδική Δύναμη Διατήρησης της Ειρήνης (IPKF) κατέλαβε για λίγο την πόλη το 1987. Το LTTE κατέλαβε ξανά την πόλη από το 1989 έως το 1995, όταν ο στρατός της Σρι Λάνκα ανέκτησε τον έλεγχο της.

Η πλειοψηφία του πληθυσμού της πόλης είναι Ταμίλ της Σρι Λάνκα με σημαντικό αριθμό Μουσουλμάνων της Σρι Λάνκα, Ινδών Ταμίλ και άλλων εθνοτικών ομάδων που υπήρχαν στην πόλη πριν από τον εμφύλιο πόλεμο. Οι περισσότεροι Ταμίλ της Σρι Λάνκα είναι Ινδουιστές και ακολουθούν οι Χριστιανοί, οι Μουσουλμάνοι και μια μικρή βουδιστική μειονότητα. Η πόλη φιλοξενεί αρκετά εκπαιδευτικά ιδρύματα που ιδρύθηκαν κατά την αποικιακή και μεταποικιακή περίοδο. Έχει επίσης εμπορικά ιδρύματα, μικρές βιομηχανικές μονάδες, τράπεζες, ξενοδοχεία και άλλα κυβερνητικά ιδρύματα. Επιπλέον έχει πολλά ιστορικά μνημεία, όπως η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Τζάφνα που κάηκε και ξαναχτίστηκε και το οχυρό της Τζάφνα που ξαναχτίστηκε κατά την ολλανδική αποικιακή περίοδο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Sri Lanka: largest cities and towns and statistics of their population». World Gazetteer. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιουνίου 2012. Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2012.
2. ↑  «Improving Urban Services and Livability Across Sri Lanka» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τζάφνα** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 168085174
* LCCN: n81063327
* GND: 4436804-5
* BNF: cb131774271 (data)
* NKC: ge445117

 |

 |
Το **Σύνταγμα της Ιταλικής Δημοκρατίας** (ιταλικά: *Costituzione della Repubblica italiana*) ψηφίστηκε από τη Συντακτική Συνέλευση της Ιταλικής Δημοκρατίας στις 22 Δεκεμβρίου 1947, με 453 ψήφους υπέρ και 62 κατά. Το κείμενο, το οποίο μετέπειτα αναθεωρήθηκε 15 φορές, δημοσιεύθηκε στην έκτακτη έκδοση της Γκατσέτα Ουφισιάλε στις 27 Δεκεμβρίου 1947. Το Σύνταγμα τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 1948, έναν αιώνα μετά την υιοθεσία του Στατούτο Αλμπερτίνο του 1848.

Το Σύνταγμα αποτελείται από 139 άρθρα (πέντε εκ των οποίων καταργήθηκαν αργότερα), που τοποθετούνται σε τρία κύρια μέρη. Στις θεμελιώδεις αρχές του συντάγματος περιλαμβάνεται ο δημοκρατικός χαρακτήρας της Δημοκρατίας, στην οποία η κυριαρχία ανήκει στο λαό. Οι αρχές αναγνωρίζουν την αξιοπρέπεια του ατόμου, τόσο σε ατομικό επίπεδο όσο και σε κοινωνικές ομάδες, εκφράζουν τις έννοιες της αλληλεγγύης και της ισότητας, χωρίς διάκριση φύλου, φυλής, γλώσσας, θρησκείας, πολιτικών πεποιθήσεων, προσωπικών και κοινωνικών συνθηκών. Για το σκοπό αυτό, αναγνωρίζεται επίσης το δικαίωμα στην εργασία, η οποία θεωρείται θεμέλιο της Δημοκρατίας και μέσο για την επίτευξη ατομικής και κοινωνικής ανάπτυξης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 22 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2016.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 23 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2016.
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2016.
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Συντάγματα της Ευρώπης |
| --- |
|  |
|  | 
* Άγιος Μαρίνος
* Αζερμπαϊτζάν
* Αλβανία
* Ανδόρρα
* Αρμενία
* Αυστρία
* Βατικανό
* Βέλγιο
* Βόρεια Μακεδονία
* Βοσνία και Ερζεγοβίνη
* Βουλγαρία
* Γαλλία
* Γερμανία
* Γεωργία
* Δανία
* Ελβετία
* Ελλάδα
* Εσθονία
* Ηνωμένο Βασίλειο
* Ιρλανδία
* Ισλανδία
* Ισπανία
* Ιταλία
* Κροατία
* Κύπρος
* Λετονία
* Λευκορωσία
* Λιθουανία
* Λίχτενσταϊν
* Λουξεμβούργο
* Μάλτα
* Μαυροβούνιο
* Μολδαβία
* Μονακό
* Νορβηγία
* Ολλανδία
* Ουγγαρία
* Ουκρανία
* Πολωνία
* Πορτογαλία
* Ρουμανία
* Ρωσία
* Σερβία
* Σλοβακία
* Σλοβενία
* Σουηδία
* Τουρκία
* Τσεχία
* Φινλανδία
 |

 |
Συντεταγμένες: 35°13′58.109″N 23°57′38.246″E﻿ / ﻿35.23280806°N 23.96062389°E﻿ / 35.23280806; 23.96062389

Η **Τάρρα** ήταν αρχαία αυτόνομη πόλη της Κρήτης που βρισκόταν μεταξύ των πόλεων Φοίνικος και Ποικιλασσού και κοντά στην Έλυρο της οποίας και αποτελούσε επίνειο.

Η Τάρρα κατά την αρχαιότητα αποτελούσε το μεγάλο κέντρο λατρείας του Θεού Απόλλωνα στη Κρήτη που καθορίσθηκε από τον ιερομάντη Καρμάνορα στην οικία του οποίου ο Απόλλωνας "*συνεγένετο τη νύμφη Ακκαλίδι*".

Τα νομίσματα της Τάρρας παρίσταναν επί της μιας όψης κεφαλή κρητικής αιγός και επί της άλλης μέλισσα. Τον 3ο αιώνα π.χ. αποτέλεσε μέλος του κοινού των Ορείων , μια ομοσπονδίας ορεινών πόλεων όπου τα μέλη της απολάμβαναν ανεξαρτησία αλλά είχαν κοινή εσωτερική και εξωτερική πολιτική. Η ομοσπονδία αυτή αποτελούνταν από τις πόλεις Λισό, Συία, Ποικιλασσός, Τάρρα, Υρτακίνα και Έλυρος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «An Inventory of Archaic and Classical Poleis». (Αγγλικά) *Inventory of Archaic and Classical Poleis*. 2004.
2. ↑  «Υπουργείο Πολιτισμού». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2009.
3. ↑  Αρχαία Λισός

Δείτε σχετικά
-------------

* Ταρραίος Απόλλων
Η **Αρετή** ήταν μία από τις κόρες του τυράννου των Συρακουσών Διονυσίου του Πρεσβύτερου με την Αριστομάχη.
Η Αρετή παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Θεαρίδη και μετά τον θάνατο του τον θείο της και αδελφό της Αριστομάχης Δίων των Συρακουσών. Ο Δίων εκδιώχθηκε από τις Συρακούσες όταν ανέλαβε την εξουσία ο ετεροθαλής αδελφός της Διονύσιος ο Νεότερος, της επέβαλλε να παντρευτεί τον φίλο του Τιμοκράτης. Μετά την επιστροφή του Δίωνα και την εκδίωξη του Διονυσίου Β΄ ο θείος της Δίων έκανε ξανά δεκτή την Αρετή ως σύζυγο του. Μετά την δολοφονία του Δίωνα (353 π.Χ.) η Αρετή φυλακίστηκε μαζί με την μητέρα της, αργότερα αποφυλακίστηκαν και έγιναν δεκτοί με ενθουσιασμό από τον Ακέτα των Λεοντίνων, φίλο του Δίωνα. Ο Ακέτας ωστόσο αργότερα ύστερα από πιέσεις των εχθρών του Δίωνα έπνιξε μάνα και κόρη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πλούταρχος, *"Βίοι Παράλληλοι"*, *"Δίων"*, 6, 21, 51, 57, 58
2. ↑  Κλαύδιος Αιλιανός, «Ποικίλη Ιστορία», Βιβλίο 12, 47

Πηγές
-----

* Πλούταρχος, *"Βίοι Παράλληλοι"*, *"Δίων"*
* Κλαύδιος Αιλιανός, «Ποικίλη Ιστορία», Βιβλίο 12
Ο **Απόστολος Πάνας** (Νέα Καλλικράτεια, 22 Μαΐου 1979) είναι Έλληνας βουλευτής.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στις 22 Μαΐου του 1979 στη Νέα Καλλικράτεια Χαλκιδικής. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Εφαρμοσμένης Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας με μεταπτυχιακές σπουδές στην "ειδική αγωγή και εκπαίδευση" και στην "τοπική και περιφερειακή ανάπτυξη" από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Στα φοιτητικά του χρόνια ασχολήθηκε ενεργά στο δήμο του και εκλέχθηκε πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου νεολαίας Νέας Καλλικράτειας. Έχει εργαστεί επί σειρά ετών ως εκπαιδευτικός στη πρωτοβάθμια και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση σε σχολεία ειδικής αγωγής και εργαστήρια ειδικής εκπαίδευσης ατόμων με αναπηρία καθώς και σε ινστιτούτα επαγγελματικής κατάρτισης.

Το 2003 ως μέλος Δ.Σ. της κεντρικής ένωσης δημοτικών και νομαρχιακών συμβουλίων νεολαίας Ελλάδας (ΚΕ.ΔΗ.ΝΟ.ΣΥ.ΝΕ) ανέλαβε τα θέματα κοινωνικής μέριμνας και στη συνέχεια ακολούθησε η εκλογή του ως αντιπρόεδρος της κεντρικής ένωσης συμβουλίων νεολαίας Ελλάδος. Tο 2005 ανέλαβε πρόεδρος της επιτροπής σύστασης των συμβουλίων νεολαίας Ελλάδας και συντονιστής του τομέα πΠαιδείας στην εθνική επιτροπή έμπνευσης και διαλόγου για τη νέα γενιά. Κατά τα έτη 2010-2014 εκλέχθηκε περιφερειακός σύμβουλος κεντρικής Μακεδονίας στην περιφερειακή ενότητα Χαλκιδικής και μέλος των επιτροπών βιομηχανίας, αγροτικής ανάπτυξης και κτηνιατρικής για την κεντρική Μακεδονία.

Στις εθνικές εκλογές του 2012 και του 2015 ήταν υποψήφιος βουλευτής με το ψηφοδέλτιο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης στη Χαλκιδική. Το διάστημα 2012-2015 ήταν σύμβουλος στρατηγικής και τοπικής αυτοδιοίκησης στην αποκεντρωμένη διοίκηση Μακεδονίας - Θράκης. Διετέλεσε διευθυντής και επικεφαλής του κέντρου ευρωπαϊκής πληροφόρησης - Europe Direct Χαλκιδικής.

Στις 7 Ιουλίου 2019 εκλέχθηκε Βουλευτής Χαλκιδικής με το ΚΙΝΑΛ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα Α.Πάνας

Παραπομπές
----------

1. ↑  f5ab8843-e874-4591-a6cc-aa8d00ef12fe. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  «Κοινοβουλευτική Θητεία Βουλευτών Από Τη Μεταπολίτευση Ως Σήμερα». Ανακτήθηκε στις 29  Σεπτεμβρίου 2019.
Ο **Ζαριάρδης** είναι ένα από τα πρόσωπα με τα οποία η ελληνική μυθολογία συνδέεται με τις αρχαίες ασιατικές παραδόσεις και μύθους. Ο Ζαριάρδης ήταν γιος του Βήλου και της θεάς Αστάρτης. Αδελφός του ήταν ο Υστάσπης. Ο ίδιος ο Ζαριάρδης ήταν βασιλιάς της χώρας που βρισκόταν πάνω από τις «Κασπίες Πύλες» και έφθανε μέχρι την Ταναΐδα. Ο Ζαριάρδης ερωτεύθηκε την Οδάτι, τη θυγατέρα του Ομάρτη, και με τεχνάσματα κατάφερε να τον παντρευτεί παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα της. Την ιστορία διηγείται ο Αθήναιος στους *Δειπνοσοφιστές* (ΙΓ΄ 575).

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Ο **δυτικός χιμπατζής** ή **δυτικός αφρικανικός χιμπατζής** (*Pan troglodytes veru*s) είναι υποείδος του κοινού χιμπατζή. Κατοικεί στην δυτική Αφρική. Οι χιμπατζήδες είναι παμφαγα, πολύ ευφυή ζώα που ζουν σε ομάδες.

Ταξινόμηση
----------

Ο δυτικός χιμπατζης είναι υποείδος το κοινού χιμπατζή (Pan troglodytes), μαζί με τον κεντρικό χιμπατζή (P. t. troglodytes), τον χιμπατζή του Καμερούν και της Νιγηρίας (P. t. ellioti) και τον ανατολικό χιμπατζή (P. t. schweinfurthii). Διαφοροποιήθηκαν γενετικά από τα λοιπά υποείδη χιμπατζή πριν από 500.000 έτη περίπου.

Ετυμολογία
----------

Το γένος Παν πήρε το όνομά του από τον αρχαίο έλληνα θεό της φύσης Πάνα. Το όνομα «τρωγλοδύτης» δόθηκε από τον Γιόχαν Φρίντριχ. Το "Blumenbach" στο βιβλίο φυσικής ιστορίας που έγραψε δημοσιεύτηκε το 1779. "Verus" στα Λατινικά σημαίνει «αλήθεια» και δόθηκε σ’αυτο το υποείδος το 1934 από τον Ε.Schwarz. Ο τελευταίος παλι ταξινόμηση το υποείδος σαν Pan satyrus verus.