recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Κύλων** (7ος αιώνας π.Χ.) ήταν Αθηναίος ευγενής του οποίου η ονομασία συνδέθηκε με την υπόθεση του Κυλώνειου Άγους.

Υπήρξε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του διαύλου κατά τους 35ους (640 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες, και κατόπιν εκμεταλλευόμενος την φήμη που απέκτησε καθώς και την συγγένεια του με τον τύραννο της πόλης των Μεγάρων τον Θεαγένη ο οποίος ήταν πεθερός του, ήρθε σε συμφωνία έτσι ώστε να πραγματοποιήσει πραξικόπημα στην Αθήνα με την υποστήριξη των Μεγάρων και να γίνει τύραννος της πόλης. Συμβουλευόμενος το μαντείο των Δελφών για το ποια θα ήταν η καταλληλότερη στιγμή να επιχειρήσει την δράση του, η απάντηση που του δόθηκε ανέφερε πως θα ήταν η *μεγαλύτερη εορτή του Δία*, κάτι που ο Κύλων ερμήνευσε ως τους Ολυμπιακούς Αγώνες (του 636 π.Χ.).

Το πραξικόπημα απέτυχε, και ο Κύλωνας με τους οπαδούς του κατέφυγαν στον Παρθενώνα ώστε να προφυλαχθούν από τις αρχές της πόλης που τους κατεδίωξαν. Ο Κύλωνας κατάφερε να αποδράσει, οι οπαδοί του ωστόσο εγκλωβίστηκαν στον ναό, και φοβούμενοι για τη ζωή τους ζήτησαν εγγυήσεις από τους καταδιώκτες τους πως δεν θα τους σκότωναν καθώς βρίσκονταν υπό την προστασία της Αθηνάς στον ναό. Οι Αθηναίοι υπό τον Μεγακλή τους υποσχέθηκαν πως δεν θα τους πείραζαν, ωστόσο μόλις βγήκαν από τον ναό τους δολοφόνησαν πάραυτα, μια εξέλιξη η οποία έμεινε από τότε γνωστή ως το Κυλώνειο Άγος βάσει της μη τήρησης της υπόσχεσης των Αθηναίων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.sportolimpico.it/dmdocuments/GO-ANTICHI-2.pdf. Ανακτήθηκε στις 25  Απριλίου 2016.
2. ↑  (Αγγλικά) Golden, Mark (2003). *Sport in the ancient world from A to Z*. London: Routledge. σελ. 46. ISBN 0-203-49732-5.
3. ↑  (Αγγλικά) Ευσέβιος της Καισαρείας. «Παντοδαπή Ιστορία». attalus.org. σελ. 197.  (δεν διασώζεται το ελληνικό κείμενο, και οι πληροφορίες του Ευσέβιου για τους ολυμπιονίκες προέρχονται από τον Ιούλιο Αφρικανό)
4. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Χάρη Πάτση: λήμμα Κύλωνας.
5. ↑  Παυσανίας. «Ἐλλάδος περιήγησης». perseus.tufts.edu. σελ. 1.28.1.

Πηγές
-----

* Pomeroy, S.; & Burstein, S (2004). *A Brief History of Ancient Greece*. Oxford University Press. ISBN 0-19-515681-1

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αρχαίοι ολυμπιακοί αγώνες |
| --- |
|  |
| Αθλήματα | 

|  |  |
| --- | --- |
| Δρόμου | 
Στάδιον • Δίαυλος • Οπλίτης δρόμος • Δόλιχος |
|  |
| Ιππικά | 
Ιππικά αγωνίσματα στην αρχαία Ελλάδα#Κέλης • Κάλπη • Πώλος • Απήνη • Συνωρίς • Τέθριππο • Άρμα |
|  |
| Συμπλοκής | 
Πάλη • Πυγμαχία • Παγκράτιο |
|  |
| Ειδικά | 
Πένταθλον • Κήρυκες και σαλπιγκτές |

 |  |
|  |
| Θέματα | 

|  |  |
| --- | --- |
| Αθλητές | 
Κατάλογος αρχαίων ολυμπιονικών • Περιοδονίκες • Τριαστές |
|  |
| Διοργανώσεις | 
Αρχαίοι ολυμπιακοί αγώνες • Αρχαίοι ολυμπιακοί αγώνες σε διάφορες περιοχές • Ολύμπια (19ος αιώνας) • Σύγχρονοι ολυμπιακοί αγώνες |
|  |
| Άλλα | 
Ολυμπία • Ακονιτί • Κότινος • Ολυμπιακή εκεχειρία • Ελλανοδίκες • Ζάνες |

 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία ο **Θειοδάμας** ή **Θειοδάμαντας** ήταν ένας ήρωας, ο οποίος εμφανίζεται σε διάφορες παραδόσεις που συνδέονται με τον μυθικό κύκλο του Ηρακλή. Ο Θειοδάμαντας άλλοτε αναφέρεται (π.χ. στα *Αργοναυτικά*) ότι έδρασε στη χώρα των Δρυόπων, την άγονη περιοχή ανάμεσα στα βουνά Οίτη και Παρνασσός, όπου τον έσφαξε ανελέητα ο Ηρακλής στον πόλεμό του κατά των Δρυόπων, και άλλοτε αναφέρεται ότι έδρασε στην Κύπρο. Ο Θειοδάμας πήρε ως σύζυγό του τη Νεαίρα, κόρη του Έρμου, και απέκτησαν μαζί ένα γιο, τον Δρησαίο, ή κατ' άλλους και τον Ύλα.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Στην ελληνική μυθολογία ο **Ερμοχάρης** ήταν Αθηναίος που κατά τη νεαρή του ηλικία ερωτεύθηκε σφοδρά την Κτήσυλλα, μία κόρη από την Κέα, κόρη του Αλκιδάμαντα, όταν την είδε να χορεύει από το ιερό του Πυθίου Απόλλωνα.

Ο Ερμοχάρης σκέφθηκε το εξής τέχνασμα: Χάραξε ένα όρκο πάνω σε ένα μήλο και περίμενε πότε η Κτήσυλλα θα πήγαινε στον ναό της Αρτέμιδας. Μόλις η κόρη βρέθηκε εκεί, ο Ερμοχάρης πέταξε μέσα το μήλο. Εκείνη το πήρε και διάβασε μεγαλόφωνα ό,τι ήταν γραμμένο επάνω του: «Ορκίζομαι να μην πάρω για σύζυγό μου άλλην εκτός από την Κτήσυλλα.» Η Κτήσυλλα ντράπηκε και πέταξε μακριά το μήλο. Ο Ερμοχάρης όμως πήγε κατευθείαν στον πατέρα της, του ανεκοίνωσε το συμβάν και τη ζήτησε σε γάμο. Ο Αλκιδάμας δέχθηκε, αλλά ο Ερμοχάρης του ζήτησε να ορκισθεί στον Απόλλωνα και να αγγίξει και την ιερή του δάφνη.

Πέρασε από τότε αρκετός καιρός. Ο Αλκιδάμας όχι μόνο καταπάτησε τον όρκο του, αλλά ξεχνώντας τον αρραβώνιασε την Κτήσυλλα με άλλο. Ενώ λοιπόν η Κτήσυλλα θυσίαζε στην Άρτεμι για να τιμήσει τη μνηστεία της, ο Ερμοχάρης έτρεξε στον ναό. Αυτή τον είδε, τον ερωτεύθηκε και εγκαταλείφθηκε σε μία εκούσια απαγωγή. Το ζεύγος έφθασε στην Αθήνα και τέλεσε τους γάμους του. Η Κτήσυλλα γέννησε ένα παιδί, αλλά η ίδια πέθανε κατά τον τοκετό. Εξιλεώθηκε έτσι η επιορκία του πατέρα της προς τον Απόλλωνα. Κατά την κηδεία της, ένα περιστέρι πέταξε πάνω από το φέρετρο και το σώμα της Κτήσυλλας εξαφανίσθηκε. Οι κάτοικοι της Κέας και ο Ερμοχάρης ρώτησαν το Μαντείο των Δελφών τι έπρεπε να κάνουν και εκείνο τους απάντησε ότι έπρεπε να αποδώσουν λατρεία στην «Αφροδίτη Κτήσυλλα», δηλαδή στη νεκρή γυναίκα που είχε θεοποιηθεί.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Κύλιξ λευκού βάθους με απεικόνιση του Απόλλωνα, που αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά εκθέματα του Αρχαιολογικού Μουσείου Δελφών

Περιγραφή
---------

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών διαθέτει κεραμικά ευρήματα κυρίως στη νέα αίθουσα του ισογείου, όχι όμως και στον κύριο εκθεσιακό του χώρο.Μεταξύ των λίγων κεραμικών του Μουσείου συγκαταλέγεται μια κύλιξ λευκού βάθους, που προέρχεται από έναν αποθέτη όπου είχαν τοποθετηθεί κτερίσματα τάφων κατά την εκκαρθάρισή τους, καθώς απαγορευόταν να καταστραφούν. Απεικονίζει τον θεό Απόλλωνα με περίτεχνη κόμμωση και δάφνινο στεφάνι στα μαλλιά. Ο θεός είναι καθισμένος σε οκλαδία δίφρο, ένα είδος πτυσσόμενου καθίσματος χωρίς πλάτη. Φορά λευκό χιτώνα, ερυθρό ιμάτιο και σανδάλια. Στο αριστερό του χέρι ένας κόκκινος ιμάντας συγκρατεί μια επτάχορδη λύρα από καύκαλο χελώνας (χέλυς), ενώ τα δάχτυλά του είναι στις χορδές, και με το δεξί σπένδει από φιάλη με κοσμήματα. Απέναντί του αποδίδεται ένα μαύρο πουλί, για το οποίο έχουν δοθεί ποικίλες ερμηνείες. Κάποιοι θεωρούν ότι απεικονίζει απλό μαντικό πουλί, ενώ άλλοι το ταυτίζουν ως το κοράκι που έφερε στον Απόλλωνα το μήνυμα του γάμου της αγαπημένης του Κορωνίδας, κόρης του βασιλιά Φλεγύα. Το αριστουργηματικό αυτό έργο χρονολογείται στη δεκαετία 480-470 π.Χ και αποτελεί έργο αττικού εργαστηρίου. Η παράσταση αποδίδει θαυμάσια με εικαστικό τρόπο τον στίχο από τον β' ύμνο στον Απόλλωνα που βρέθηκε στο νότιο τοίχο του Θησαυρού των Αθηναίων: 
"Τραγουδήστε για τον χρυσόμαλλο Πύθιο που τοξεύει μακριά και παίζει ωραία λύρα" 
(Μέλπετε δε Πύθιον χρυσοχαίταν έκατον εύλυραν).

Βιβλιογραφία
------------

* Κολώνια,Ρ.*Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών*, Αθήνα 2006
* Amandry, P. Chamoux, P. *Guide de Delphes: Le musée,* 1991, 231-233

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

 Αρχειοθετήθηκε 2015-10-12 στο Wayback Machine.
Ο **Ερμοκράτης** (; - 407 π.Χ) ήταν Συρακούσιος αριστοκράτης και στρατηγός που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αντίσταση των Συρακουσίων κατά τη διάρκεια της σικελικής εκστρατείας των Αθηναίων.

Βιογραφία
---------

Η ημερομηνία γέννησης του Ερμοκράτη είναι άγνωστη, αλλά είναι γνωστό ότι ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας και αρχηγός της αριστοκρατικής παράταξης των Συρακουσών. Ο Ερμοκράτης συμμετείχε στις συγκρούσεις των Συρακουσίων και των Καρχηδόνιων, αλλά διακρίθηκε κατά τη διάρκεια της εκστρατείας των Αθηναίων στη Σικελία. Το καλοκαίρι του 424 π.Χ, στη Γέλα, οι εκπρόσωποι των πόλεων της Σικελίας συγκεντρώθηκαν για να λύσουν τις διαφορές τους - παράλληλα, οι Αθηναίοι βρίσκονταν για δύο χρόνια στη Σικελία και εκμεταλλεύονταν τις εμφύλιες συγκρούσεις των Σικελών. Ο Ερμοκράτης έπεισε τους εκπρόσωπους να συνάψουν ειρήνη. Το 415 π.Χ, όταν κυκλοφόρησαν οι πρώτες φήμες για τις προετοιμασίες των Αθηναίων για τη σικελική εκστρατεία, ο Ερμοκράτης προσπάθησε να πείσει τους Συρακούσιους να ετοιμαστούν για άμυνα, αλλά στην αρχή δεν πέτυχε. Όταν οι Αθηναίοι έφθασαν στη Σικελία, ο Ερμοκράτης ανέλαβε το αξίωμα του στρατηγού, αλλά ανακλήθηκε μετά από τις πρώτες αποτυχίες στις συγκρούσεις προ πυλών των Συρακουσών. Ωστόσο, ο Ερμοκράτης βοηθούσε ενεργά τον Γύλιππο στην αντιμετώπιση των αθηναϊκών στρατευμάτων και είχε μεγάλο μερίδιο στην τελική νίκη των Συρακουσών. Μετά την εκστρατεία στη Σικελία, ο Ερμοκράτης συμμετείχε στη ναυμαχία της Κυζίκου, αλλά μετά την ήττα των Σπαρτιατών, ο Ερμοκράτης εκδιώχτηκε. Ενώ έλειπε, οι δημοκρατικοί έλαβαν την εξουσία στις Συρακούσες και τον εξόρισαν. Ωστόσο, μετά την επίθεση των Καρχηδονίων το 409 π.Χ, ο Ερμοκράτης θέλησε να βοηθήσει την πόλη του με δύναμη 5 πλοίων, αλλά οι Συρακούσιοι αρνήθηκαν να του επιτρέψουν την είσοδο. Μια νύχτα, ο Ερμοκράτης μαζί με οπαδούς του προσπάθησε να εισέλθει στην πόλη, αλλά συνάντησε μια ομάδα δημοκρατικών και σημειώθηκε σύγκρουση, στην οποία έχασε τη ζωή του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  διάφοροι συγγραφείς: «Dizionario di Storia» (Ιταλικά) 2011. ermocrate. Ανακτήθηκε στις 9  Σεπτεμβρίου 2020.
2. ↑  (Γερμανικά) *Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους*. hermokrates. Ανακτήθηκε στις 9  Σεπτεμβρίου 2020.
3. 1 2  «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Hermocrates. Ανακτήθηκε στις 9  Σεπτεμβρίου 2020.
4. ↑  Θουκυδίδης (μετάφραση), Δ.61
5. ↑  Θουκυδίδης (μετάφραση), Δ.33-41
6. ↑  Θουκυδίδης (μετάφραση), ΣΤ.103
7. ↑  Θουκυδίδης (μετάφραση), Ζ.1-85
8. ↑  Ξενοφών, Α.1.27
9. ↑  Εφημερίδα «Το Βήμα», άρθρο «ΣΙΚΕΛΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ (415-413 π.X.), ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ», σημείο «Ερμοκράτης»

Πηγές
-----

* Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου (μετάφραση Βενιζέλου)
* ΣΙΚΕΛΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ (415-413 π.X.), ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ, άρθρο του Ζενάκου Αυγουστίνου στην εφημερίδα «Το Βήμα» (15.6.2003)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 55159697808403312533
* GND: 1249491851
* SUDOC: 247194344

 |

 |
Η χημική δομή της θειαμίνης
Η **θειαμίνη**, γνωστή και ως **βιταμίνη Β1**, είναι υδατοδιαλυτή βιταμίνη η οποία βρίσκεται στο φαγητό και επίσης ως συμπλήρωμα διατροφής ή φάρμακο. Τρόφιμα με θειαμίνη περιλαμβάνουν τα δημητριακά ολικής άλεσης, τα όσπρια και κάποια κρέατα και ψάρια. Η επεξεργασία των σπόρων αφαιρεί μεγάλο τμήμα του περιεχομένου τους σε θειαμίνη, οπότε σε πολλές χώρες τα δημητριακά και το αλεύρι εμπλουτίζονται με θειαμίνη. Συμπληρώματα και φάρμακα θειαμίνης είναι διαθέσιμα για τη θεραπεία και πρόληψη της έλλειψης θειαμίνης και των διαταραχών που οφείλονται σε αυτή, όπως το μπέρι μπέρι και η εγκεφαλοπάθεια Βέρνικε. Άλλες χρήσεις περιλαμβάνουν τη θεραπεία της νόσου ούρων δίκην σιροπιού σφενδάμου και του συνδρόμου Leigh. Συνήθως λαμβάνεται από το στόμα, αλλά μπορεί να δοθεί ενδοφλέβια ή με ενδομυϊκή ένεση.

Τα συμπληρώματα θειαμίνης είναι καλά ανεκτά. Οι αλλεργικές αντιδράσεις, συμπεριλαμβανομένης της αναφυλαξίας, μπορεί να προκληθούν από επαναλαμβανόμενες δόσεις που χορηγούνται με ένεση. Η θειαμίνη ανήκει στην οικογένεια Β. Είναι απαραίτητο θρεπτικό συστατικό το οποίο δεν μπορεί να συντεθεί στο σώμα. Η θειαμίνη απαιτείται στον μεταβολισμό της γλυκόζης, των αμινοξέων και των λιπιδίων.

Η θειαμίνη ανακαλύφθηκε το 1897 από τον Κρίστιαν Άικμαν, ο οποίος αντιλήφθηκε ότι το μπέρι μπέρι προκαλείται από τη διατροφή, και ήταν η πρώτη βιταμίνη που απομονώθηκε το 1926 και η πρώτη που παρασκευάστηκε το 1936. Ανήκει στον κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Π.Ο.Υ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Office of Dietary Supplements - Thiamin». *ods.od.nih.gov*. 11 Φεβρουαρίου 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Δεκεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2016.
2. ↑  «Thiamine: MedlinePlus Drug Information». *medlineplus.gov*. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2018.
3. ↑  *Guidelines on food fortification with micronutrients* (PDF). WHO and FAO. 2006. σελίδες 13–14. ISBN 92-4-159401-2. Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2018.
4. 1 2 3  American Society of Health-System Pharmacists. «Thiamine Hydrochloride». Drugsite Trust (Drugs.com). Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2018.
5. ↑  «Thiamine». *www.drugbank.ca*. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2018.
6. 1 2  Kliegman RM, Stanton B (2016). *Nelson Textbook of Pediatrics*. Elsevier Health Sciences. σελ. 322. ISBN 9781455775668. There are no cases of adverse effects of excess thiamine... A few isolated cases of puritis...
7. ↑  Squires VR (2011). *The Role of Food, Agriculture, Forestry and Fisheries in Human Nutrition - Volume IV*. EOLSS Publications. σελ. 121. ISBN 9781848261952. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Δεκεμβρίου 2016.
8. ↑  World Health Organization (2019). *World Health Organization model list of essential medicines: 21st list 2019*. Geneva: World Health Organization. hdl:10665/325771 Ελεύθερα προσβάσιμο. WHO/MVP/EMP/IAU/2019.06. License: CC BY-NC-SA 3.0 IGO.
Ο **Ερμογένης** (περ. 160- 230) ήταν ρήτορας από την Ταρσό Κιλικίας, ο σημαντικότερος, στην περιοχή της ρητορικής θεωρίας, συγγραφέας της αυτοκρατορικής εποχής. Η πρώιμη ικανότητά του στην ευγλωττία κίνησε και τον ενδιαφέρον του Ρωμαίου αυτοκράτορα Μάρκου Αυρήλιου να τον ακούσει, όταν ο Ερμογένης ήταν μόλις δεκαπέντε χρονών. Φαίνεται ότι τα σημαντικότερα έργα του τα έγραψε σε νεανική ηλικία, γιατί κατόπιν περιέπεσε σε κατάσταση διανοητικής ανικανότητας «εξέστη των φρενών» και πέθανε περιφρονημένος.

Το κύριο έργο του Ερμογένη είναι μια τριλογία που αποτελεί ένα σύνολο διαδακτικών εγχειριδίων και θα μπορούσε να ονομαστεί «ρητορική τέχνη»:

* Περί των στάσεων νομικά θέματα
* Περί ιδεών
* Περί ευρέσεως.

Κυρίως συνόψισε με επιτυχία τις μελέτες των προγενεστέρων ρητοδιδασκάλων και, συνδέοντας τη ρητορική με τη φιλοσοφία, επηρέασε τη διδασκαλία των μεταγενεστέρων και ιδιαίτερα των βυζαντινών σχολών. Εύστοχες είναι οι επισημάνσεις διαφορών στο ύφος που διαπίστωσε ανάμεσα στα λογοτεχνικά είδη. Πραγματεύτηκε συστηματικά τις διάφορες μορφές και κατηγορίες λόγου και διακρίθηκε για την αίσθηση του μέτρου και την καλαισθησία. Οι υφολογικές παρατηρήσεις του στηρίζονται στην ανάλυση λόγων ρητόρων της κλασικής εποχής (ιδιαίτερα του Δημοσθένη). Στους αττικούς ρήτορες βρήκε τα στοιχεία της τελειότητας του ύφους «αρεταί λέξεως», όπως τα εξέθεσε στο έργο του «Περί μεθόδων δεινότητος». Πολύ μικρότερη σημασία έχει και το αποδιδόμενο σ΄αυτόν έργο τα *Προγυμνάσματα* (ρητορική σχεδιογραφία), που η γνησιότητά του αμφισβητείται.

Το έργο του, ενώ δεν εκτιμήθηκε από τους συγχρόνους του, χρησιμοποιήθηκε και υπομνηματίσθηκε πολύ από τους μεταγενεστέρους και η γραπτή παράδοσή του αντιπροσωπεύεται από πολυάριθμα χειρόγραφα, ενώ η επίδρασή του ήταν αισθητή ως την Αναγέννηση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εκπαιδευτική Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό», σ. 360, τόμ. 3, 1985
2. ↑  Σούδα (λεξικό), 3046 - Suda On Line Διαδικτυακή έκδοση της Άντλερ με μεταφράσεις και σχόλια. Αρχειοθετήθηκε 2007-03-06 στο Wayback Machine.
3. ↑  A.Lesky, Ιστορία της Αρχαιοελληνικής Λογοτεχνίας (μτφρ. Αγάπιος Τσομπανάκης, Θεσσαλονίκη 1990, σ. 1153)

Βιβλιογραφία
------------

* M. Pattilon, Ερμογένης, L΄Art thetorique, L΄ Home Age, Παρίσι 1997

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Διαδικτυακή Πύλη[*νεκρός σύνδεσμος*]

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Δεύτερη σοφιστική |
| --- |
|  |
| Δεύτερη σοφιστική | 
* Αίλιος Αριστείδης
* Δίων ο Κάσσιος
* Δίων ο Χρυσόστομος
* Ερμογένης ο Ταρσεύς
* Ηρώδης ο Αττικός
* Λουκιανός ο Σαμοτεύς
* Πολέμων
* Φλάβιος Φιλόστρατος
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 27035216
* **ΕΒΕ**: 45423
* **AA**: 160036
* LCCN: n85260452
* ISNI: 0000 0001 1809 7638
* GND: 118703765
* SELIBR: 190572
* SUDOC: 028921518
* BNF: cb12065723g (data)
* BIBSYS: 90206706
* NLA: 36022052
* ICCU: BVEV014857
* BNE: XX1724821
* CiNii: DA02978236

 |

 |
Η **Ερμιόνη** είναι ένα θηλυκό όνομα που προέρχεται από τον Έλληνα θεό Ερμή. Η Ερμιόνη ήταν κόρη του Μενέλαου και της Ελένης σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία. Η Ερμιόνη της Εφέσου μαρτύρησε για την Χριστιανική θρησκεία τον 2ο αιώνα, το 117 μ.Χ. Επίσης Ερμιόνη λέγεται ένας χαρακτήρας σε έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Η χρήση του ονόματος στον αγγλοσαξωνικό κόσμο έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια εν μέρει λόγω ενός χαρακτήρα που εμφανίζεται σε βιβλία του Χάρι Πότερ.

Η Ερμιόνη είναι το 171ο πιο χρησιμοποιούμενο ελληνικό γυναικείο όνομα, καθώς χρησιμοποιείται σε 31 άτομα σε ένα δείγμα 97.072 ατόμων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hanks, Patrick· Hardcastle, Kate (2006). *Oxford Dictionary of First Names*. Oxford University Press. σελ. 122. ISBN 0-19-861060-2.
2. ↑  Gamerman, Ellen (29 Δεκεμβρίου 2021). «Harry Potter and the Children Whose Parents Named Them After Wizards». *wallstreetjournal.com*. Wall Street Journal. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2022.
3. ↑  «Ελληνικά Ονόματα Ελλήνων και Ελληνίδων, Στατιστική Συχνότητα». *www.foundalis.com*. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2022.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Ερμούπολη (αποσαφήνιση).
Η **Ερμούπολις** ήταν αρχαία ελληνική αποικία στην Καρμανία του νοτίου Ιράν.

Η μοναδική αναφορά οφείλεται στον Αμμιανό Μαρκελλίνο (23.6,49) που την αναφέρει μαζί με τις επίσης ελληνικές Αλεξάνδρεια και Τραγονίκη. Τίποτε άλλο δεν είναι γνωστό για την πόλη αυτή. Αν δεν ιδρύθηκε από τον ίδιο τον Ερμή ή τουλάχιστον κάποιον άλλο ομώνυμο, τότε ίσως να ιδρύθηκε από τον **Αλέξανδρο** ή τους Διαδόχους του, ή ακόμη και από τους Θράκες ακολούθους του που έτρεφαν ιδιαίτερη εκτίμηση στον Ερμή, όπως άλλωστε και στον Διόνυσο.

Άγνωστη η σημερινή της τοποθεσία, αλλά σίγουρα βρίσκεται στο νότιο Ιράν της επαρχίας Κερμάν. Ωστόσο δεν αποκλείεται να υπάρχει κάποια συσχέτιση της Ερμουπόλεως με την σημερινή πόλη Κερμάν του Ιράν (Κερμάν <Ερμού πόλις).

Πηγές
-----

* "The Hellenistic Settlements in the East from Armenia and Mesopotamia to Bactria and India", του Getzel M. Cohen.
Ο **Λάμπρος Ζαβός** (1791-1850) ήταν αρχιτέκτονας και πολιτικός μηχανικός.

Βίος
----

Ο **Λάμπρος Ζαβός** γεννήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου του 1791 στην Ιθάκη. Προερχόταν από μία σημαντική οικογένεια του νησιού από την οποία προερχόταν πολιτικοί, καλλιτεχνές και επιστήμονες. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών στην ιδίαίτερη πατρίδα του στάλθηκε από τους γονείς του στην Ιταλία για να σπουδάσει τεχνικές επιστήμες. Αφού έλαβε δύο διπλώματα, του αρχιτέκτονα και του πολιτικού μηχανικού, (ingenieur civil), επέστρεψε στην ιδαίτερη πατρίδα του. Μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία, αλλά επειδή οι Βρετανικές αρχές άρχισαν να τον υποψιάζονται, κατέφυγε στην Ιταλία.
Λίγο πριν από την έναρξη της Επανάστασης επέστρεψε στην Ιθάκη, παντρεύτηκε και οργάνωσε την δράση του για την βοήθεια της Επανάστασης. Έχοντας σημαντική κτηματική περιουσία στο νησί, την πούλησε με σκοπό την ενίσχυση σε πολεμοφόδια των Επανασταστημένων Ελλήνων: συγκεκριμένα τα έστελνε στο πολιορκημένο Μεσολόγγι, ενώ αλληλογραφούσε συστηματικά με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο.
Με την άφιξη του Ιωάννη Καποδίστρια ο Ζαβός θα κληθεί να συνεργαστεί με τον Κυβερνήτη πάνω σε θέματα μηχανικών και αρχιτεκτονικών εργασιών. Μετά τη δολοφονία του πρώτου κυβερνήτη, μετέβη για σύντομο χρονικό διάστημα στα Επτάνησα κι έπειτα ξαναγύρισε στην Ελλάδα με τον ερχομό του Όθωνα.

Έργα του
--------

Αποπεράτωσε διδακτήριο στο Άργος, τον μεγάλο στρατώνα του ιππικού στην ίδια πόλη. Ακόμη ανοικοδόμησε πολλά κτίρια στην Ερμούπολη της Σύρου, όπως το λοιμοκαθαρτύριο, τον ναό του Αγίου Νικολάου, του οποίου ήταν ο αρχικός αρχιτέκτονας φτιάχνοντας ξύλινη μακέτα του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βασίλης Δωροβίνης, «Συμβολές στην ιστορία της Κτιριοδομίας της Καποδιστριακής εποχής (1828-1833) ΜΕΡΟΣ 4ο Το κτίριο του Αλληλοδιδακτικου Σχολείου Άργους», Αρχαιολογία, τ/χ.33 (Δεκέμβριος 1989), σελ.80-82
2. ↑  «Ερμούπολη - Ι.Ν. Αγίου Νικολάου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Σεπτεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2012.

Πηγές
-----

* Ιπποκράτης Καραβίας, «Λάμπρος Ζαβός. Ο εθνικός αγωνιστής και διαπρεπής αρχιτέκτων (1791-1850)», στο: Συλλογικό, Πρώτοι Έλληνες τεχνικοί επιστήμονες περιόδου απελευθέρωσης, εκδ.Τεχνικό Επιμελλητήριο Ελλάδος, Αθήνα, 1976, σελ.101-108
Λάβαρο με το χριστιανικό σύμβολο ΧΡ μέσα σε στεφάνι.
Το **λάβαρο** ήταν σημαία του ρωμαϊκού στρατού από την εποχή του αυτοκράτορα Μέγα Κωνσταντίνου και μετά.

Όπως μας μεταφέρει ο χριστιανός ιστοριογράφος Λακτάντιος, πριν την μάχη της Μιλβίας γέφυρας το 312 ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄ έδωσε διαταγή στους στρατιώτες να βάλουν έναν σταυρό στις ασπίδες τους. Επίσης ο Ευσέβιος γράφει στην επισκόπηση του βίου του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου, ότι ο Κωνσταντίνος Α΄ έδωσε εντολή να φτιάξουν λάβαρο με το μονόγραμμα του Χριστού. Πιστεύεται όμως, ότι τα λάβαρα πρωτοεμφανίστηκαν το 320 στους πολέμους του Ρωμαίου συναυτοκράτορα Λικίνιου. Η ετυμολογία του όρου είναι ανατολίζουσα προρωμαϊκή.

Περιγραφή
---------

Το λάβαρο ήταν χρυσό ακόντιο με πλευρικά προσαρμοσμένη ορθογώνια δοκό, από την οποία κρεμόταν πορφυρό ύφασμα. Στην κορυφή του δόρατος ήταν το χριστιανικό μονόγραμμα (ΧΡ) και τρία αγάλματα: του Αυτοκράτορα και των δύο μεγαλύτερων γιων του. 

Η φύλαξη του λαβάρου ήταν επιφορτισμένη σε πενήντα εκ των πλέον ικανών πολεμιστών του στρατού, οι οποίοι και ονομάζονταν λαβάριοι.

Πηγές
-----

* Rudolf Egger: *Das Labarum. Die Kaiserstandarte der Spätantike*. Verlag Rohrer, Wien 1960.
* Gerhard Wirth: *Labarum*. In: Lexikon des Mittelalters, Bd. 5, Sp. 1601
Η **Λα Μπερισόν ντε Σατορού** (πιο γνωστή ως **ΛΜ Σατορού** ή απλώς **Σατορού**) είναι μια γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Σατορού. Η ποδοσφαιρική ομάδα ανήκει σε ένα αθλητικό σύλλογο, ο οποίος περιλαμβάνει και άλλα τμήματα, τα οποία δραστηριοποιούνται σε άλλα αθλήματα, και του οποίου το έτος ίδρυσης είναι το 1883. Η ομάδα αυτό τον καιρό αγωνίζεται στην Λιγκ 2, την δεύτερη κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου, έχοντας τερματίσει 14η την σεζόν 2011-12. Η ομάδα έχει αγωνιστεί μονάχα μία σεζόν στην Λιγκ 1: την σεζόν 1997–98.

Το 2004, η Σατορού έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας. Η ομάδα ηττήθηκε εκεί με σκορ 1–0 από την Παρί Σεν Ζερμέν, αλλά κατάφερε πάραυτα να εξασφαλίσει την πρόκριση για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της επόμενης περιόδου, καθώς η Παρί Σεν Ζερμέν είχε τερματίσει στην δεύτερη θέση της Λιγκ 1 εκείνης της σεζόν. Η Σατορού τελικά αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο της διοργάνωσης από την βελγική Κλαμπ Μπρυζ.

Η Σατορού δίνει τους εντός έδρας αγώνες της στο, χωρητικότητας 17,173 θέσεων, Σταντ Γκαστόν Πετί ενόπιον κοινού που αγγίζει τις 6,000–7,000 κατά μέσον όρο. Οι οπαδοί των φιλοξενούμενων συνήθως οδηγούνται στην κερκίδα Credit Agricole. Η εμφάνιση της ομάδας είναι κόκκινη και μπλε με μια κάθετη ριγέ φανέλα και μπλε σορτσάκι. Πρόεδρος της ομάδας είναι ο Μισέλ Ντενιζό, θέση την οποία προς το παρρόν κατέχει ο Πατρίκ Λε Σεγιέκ, ενώ προπονητής της είναι ο Ντιντιέ Τολό. Χορηγός αθλητικού υλικού της Σατορού είναι η Nike.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* (Γαλλικά) Επίσημη Ιστοσελίδα
Συντεταγμένες: 29°4′30″N 110°57′30″W﻿ / ﻿29.07500°N 110.95833°W﻿ / 29.07500; -110.95833

Το **Ερμοσίγιο** (ισπανικά: *Hermosillo*, προφορά: [eɾmoˈsiʝo]) είναι η πρωτεύουσα του κράτους και η μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας Σονόρα, που βρίσκεται στο κέντρο της βορειοδυτικής πολιτείας. Είναι το κύριο οικονομικό κέντρο για την πολιτεία και την περιοχή. 

Από το 2015, η πόλη έχει πληθυσμό 812.229, καθιστώντας την τη 16η μεγαλύτερη πόλη στο Μεξικό. Η πρόσφατη αύξηση του πληθυσμού της πόλης οφείλεται στην εκτεταμένη εκβιομηχάνιση, ειδικά στην αυτοκινητοβιομηχανία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -1670493.
2. ↑  www.inafed.gob.mx/work/enciclopedia/EMM26sonora/municipios/26030a.html.
3. 1 2  *Instituto Nacional de Estadística y Geografía*. www.inegi.org.mx/programas/ccpv/2020/.
4. ↑  micodigopostal.org/sonora/hermosillo/.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Μεξικό
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 145406494
* LCCN: n79115516

 |

 |
Ο **Χοσέ Λουίς Αρίλλα ι Λόπεθ** (λατινικό αλφάβητο : *Josep Lluís Arilla i López*), γεννημένος στη Βαρκελώνη στις 5 Μαρτίου 1941, ήταν Ισπανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Αδελφός του ήταν ο Αλμπέρτο Αρίλλα.

Ο Αρίλλα γεννήθηκε στις εγκαταστάσεις της *Ρεάλ Κλαμπ ντε Τένις ντε Μπαρσελόνα* το 1941, ο πατέρας του ανήκε στο προσωπικό του γηπέδου, ήταν φύλακας και συντηρητής, και η οικογένεια έμενε σε οίκημα μέσα στις εγκαταστάσεις. Το 1958 σε ηλικία 17 ετών μετέβη στην Αυστραλία κι έμεινε έξι μήνες, μαζί με τον Αντρές Χιμένο για να προπονηθεί από τον Χάρι Χόπμαν.

Στο πρωτάθλημα Ισπανίας ήταν φιναλίστ στο μονό το 1967, νικητής στο διπλό το 1959, 1962, 1963, 1966, και το 1967, στο μεικτό ήταν νικητής το 1969.

Με την Ισπανία έχει αγωνιστεί στο κύπελλο Ντέιβις σε 10 διοργανώσεις από το 1959 έως το 1969 με ρεκόρ 21 νίκες και 19 ήττες, ήταν φιναλίστ με την εθνική το 1965 και το 1967. Το 1960 ήταν φιναλίστ στο διπλό του Γαλλικού όπεν με συμπαίκτη τον Αντρές Χιμένο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *ITF website*.
2. ↑  «Enciclopèdia de l'esport català» (Καταλανικά) Grup Enciclopèdia. 2012. 447.
3. ↑  José Luis Arilla: «En Les Corts se forjó el brillante futuro del tenis que disfrutamos», Εl Ρeriodico, (Ισπανικά)
4. ↑  Marca-José Luis Arilla: "La admiración que la gente siente por Andrés Gimeno está más que justificada", (Ισπανικά)
5. ↑  palmares, (Ισπανικά)
6. ↑  Ο Αρίλλα στο κύπελλο Ντέιβις, (Αγγλικά)
Η **χειραφέτηση** (από τα: "χέρι" και "αφήνω") είναι οποιαδήποτε ενέργεια που επιτρέπει σε ένα άτομο ή μια ομάδα ανθρώπων να έχουν πρόσβαση σε μια κατάσταση αυτονομίας με την παύση της υπαγωγής σε κάποια εξουσία, όπως η χειραφέτηση των γυναικών ή η χειραφέτηση των αποικιών ώστε να αποκτήσουν ανεξαρτησία.

Σε μερικές περιοχές του κόσμου ο χειραφετημένος ανήλικος μπορεί να εκτελέσει μόνος του και χωρίς την παρέμβαση εκείνων που ασκούν τη γονική εξουσία κάθε είδους πράξεις και συμβάσεις, εκτός από εκείνα για τα οποία απαιτείται η έγκριση ενός αρμόδιου δικαστή. Επίσης δεν μπορεί να εμφανιστεί στο δικαστήριο χωρίς ειδικό κηδεμόνα.

Νομοθεσία
---------

Στο σύγχρονο δίκαιο, ο όρος χρησιμοποιείται συγκεκριμένα με την έννοια της απονομής σε ανήλικο από τους γονείς ή τους κηδεμόνες του όλα, ή τα περισσότερα από τα αστικά δικαιώματα και εξουσίες, που συνήθως συνεπάγεται η ηλικία ενηλικίωσης. Επιπλέον, κάποιες νομοθεσίες παρέχουν την ηλικία ενηλικίωσης στον ανήλικο που έχει παντρευτεί.

Κατά μία ευρεία έννοια, η χειραφέτηση αποκτά τα δικαιώματα της ενηλικίωσης ακόμη και χωρίς να είναι 18 ετών. Στην ελληνική νομοθεσία, οι έγγαμοι ανήλικοι απολαμβάνουν αυτά τα επιπλέον δικαιώματα.

Δείτε επίσης
------------

* Εφηβεία

Παραπομπές
----------

1. ↑  Garfias, Galindo (2000). *Derecho civil* (στα Ισπανικά). México DF: Porrúa. σελ. 417.
2. ↑  «Τι ισχύει για τα δικαιώματα των παντρεμένων ανηλίκων;». *KavalaWebNews.gr*.
Ο **Ερμόδωρος ο Σαλαμίνιος** ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας καταγόμενος από τη Σαλαμίνα της Κύπρου, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στη Ρώμη κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 2ου αιώνα π.Χ..

Βιογραφία
---------

Δραστηριοποιούμενος στη Ρώμη μεταξύ του 146 π.Χ. και του 102 π.Χ. περίοδο έντονης ελληνοποίησης , ο Ερμόδωρος ήταν ένας εκ των πρώτων Ελλήνων αρχιτεκτόνων οι οποίοι εργάστηκαν στην πόλη. Συνεισέφερε στην ανέγερση κτιρίων η οποία σημάδεψε την απαρχή της μνημειοποίησης του Πεδίου του Άρεως, όπως τον Ναό του Γιούπιτερ Στάτορ ή τον Ναό του Μαρς. Το έργο του ενέπνευσε τον Βιτρούβιο στη συγγραφή της πραγματείας του με τίτλο *De architectura*, όπου βασίζεται στα σχέδια του Ερμόδωρου για την πρόταση μιας ιδανικής εκ νέου κατασκευής ενός περίπτερου ναού. Ο Ερμόδωρος εργάστηκε συνεργαζόμενος κυρίως με Έλληνες νεοαττικούς γλύπτες, όπως ο Διόνυσος και ο Πολυκλής, δημιουργοί του λατρευτικού αγάλματος του ναού του Γιούπιτερ Στάτορ, καθώς και ο Σκόπας ο Νεώτερος, στον οποίον αποδίδεται το σύμπλεγμα αγαλμάτων του ναού του Μαρς.

Έργα
----

Ο Ερμόδωρος ο Σαλαμίνιος διηύθυνε την ανέγερση του Ναού του Γιούπιτερ Στάτορ, τον οποίον αφιέρωσε ο Κουίντος Καικίλιος Μέτελλος, Ύπατο το 143 π.Χ.. Ο ναός, ο οποίος ήταν ο πρώτος που χτίστηκε εξ'ολοκλήρου με τη χρήση μαρμάρου, ανεγέρθηκε στο μέσον πλατείας περιτριγυρισμένης από κιονοστοιχία (το Περιστύλιο του Μετέλλου το οποίο χτίστηκε εκ νέου αργότερα και μετονομάστηκε σε Περιστύλιο της Οκταβίας). Επρόκειτο για ένα από τα πρώτα παραδείγματα θρησκευτικών κτιρίων τα οποία αποτελούσαν τμήμα ενός αρχιτεκτονικού συμπλέγματος μεγαλύτερου μεγέθους.

Σχεδίασε τα αρχιτεκτονικά σχέδια του Ναού του Μαρς, τον οποίον αφιέρωσε ο Δέκιμος Ιούνιος Βρούτος, Ύπατος το 138 π.Χ. και ο οποίος ευρισκόταν κατά μήκος του *Circus Flaminius*. Ήταν, επίσης, ο αρχιτέκτονας ο οποίος διηύθυνε την ανέγερση ή επέκταση των *Ναβαλίων*, ποταμίσιου λιμένα της Ρώμης.

Σχετικά Λήμματα
---------------

* Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική, ρωμαϊκός ναός
* Βιτρούβιος, *De architectura*

Παραπομπές
----------

* Παραπομπές προς σύγχρονους συγγραφείς:

1. 1 2 3 4  Pailler 2001, σελ. 16.
2. ↑  Gros 1973, σελ. 155.
3. ↑  Gros 1973, σελ. 137-161.
4. ↑  Gros 1973, σελ. 158.
5. ↑  Gros 1973, σελ. 156.
6. 1 2  Grenier 1969, σελ. 283.
7. ↑  Van Wonterghem 1988.

* Παραπομπές προς αρχαίους συγγραφείς:

1. ↑  Vitruve, *De l'architecture*, Livre III
2. ↑  Cicéron, *De l'orateur*, I, 14, 62

Πηγές
-----

* Gros, Pierre (1973). «Hermodoros et Vitruve». *Mélanges de l'École française de Rome* **85** (1): σελ. 137-161. .
* Grenier, Albert (1969). *Le Génie romain dans la religion, la pensée, l'art*. Albin Michel.
* Pailler, Jean-Marie (2001). *Les mots de la Rome antique*. Presses Universitaires du Mirail.
* (Ιταλικά) Van Wonterghem, Frank (1988). *Topografia romana*. Ricerche e discussioni. Firenze: Leo S. Olschki.
Ο **Χοσέ Μαρία Αλόνσο** (*λατινικό αλφάβητο : José María Alonso de Areyzaga*), (αν Σεμπαστιάν, 28 Μαρτίου του 1890 - Κόρδοβα (Αργεντινή), 4 Δεκεμβρίου 1979), ήταν Ισπανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης.

Το 1920 πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αμβέρσας. Στο απλό αποκλείστηκε από τον Α΄γύρο. Στο διπλό με συμπαίκτη τον αδελφό του Μανουέλ Αλόνσο αποκλείστηκαν στον Α΄γύρο. Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1924 στο Παρίσι συμμετείχε μόνο στο διπλό, και πάλι με συμπαίκτη τον αδελφό του έφτασαν στους προημιτελικούς.

Με τον αδερφό του έφτασε στον προημιτελικό στο διπλό του Γουίμπλεντον του 1924.

Στο κύπελλο Ντέιβις έχει αγωνιστεί για την Ισπανία το 1924 και 1925 με ρεκόρ 2 νίκες και 2 ήττες, το 1925 έφτασε στα ημιτελικά του παγκοσμίου πρωταθλήματος. Μετανάστευσε στην Αργεντινή όπου και πέθανε το 1979.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 16683989g.
2. 1 2  Bud Collins: «The Bud Collins History of Tennis» (Αγγλικά) New Chapter Press. Νέα Υόρκη. 2010. σελ. 542. ISBN-13 978-0-942257-70-0.
3. 1 2  Ο Αλόνσο στους Ολυμπιακούς αγώνες Αρχειοθετήθηκε 2009-07-04 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)
4. ↑  Wimbledon players archive – Jose Maria Alonso, (Αγγλικά)
5. ↑  Ο Αλόνσο στο κύπελλο Ντέιβις, (Αγγλικά)
Το **ποτάμι Χούμπολτ** είναι ποταμός στις δυτικές ΗΠΑ στην Πολιτεία της Νεβάδα. Έχει μήκος 480 χιλιόμετρα και είναι ο μακρύτερος των βόρειων ΗΠΑ. Πήρε το όνομα του από τον Γερμανό φυσιοδίφη Αλεξάντερ φον Χούμπολτ. Ο Χούμπολτ εκβάλλει στη λεκάνη της ξηρής λίμνης Χούμπολτ, όπου τα νερά του εξατμίζονται: Είναι το σημαντικότερο ποτάμι των ΗΠΑ από άποψη εκτάσεως της λεκάνης απορροής που δεν εκβάλλει σε κάποιο ωκεανό. Με τους παραποτάμους του ο ποταμός Χούμπολτ συλλέγει τα νερά του μεγαλύτερου μέρους της αραιοκατοικημένης βόρειας Νεβάδα, διασχίζοντάς την χονδρικά από την ανατολή προς τη δύση και περνώντας μέσα από ανοίγματα στις οροσειρές, οι οποίες έχουν γενική διεύθυνση στον άξονα βορρά-νότου. Αποτελεί τη μοναδική φυσική οδό επικοινωνιών στην περιοχή του και οι δίοδοί του στις οροσειρές απετέλεσαν μέρος των ιστορικών διαδρομών της προς δυσμάς μεταναστεύσεως, σιδηροδρόμων και σύγχρονων αυτοκινητοδρόμων.

Ο ποταμός πηγάζει από το βόρειο άκρο της Ανατολικής Οροσειράς Χούμπολτ, σε υψόμετρο 1.713 μέτρων, κοντά στην πόλή Γουέλς της Νεβάδα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Humboldt River στο Wikimedia Commons

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ηνωμένες Πολιτείες
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 246965846
* LCCN: sh85062925
* GND: 4629697-9
* SUDOC: 243267827

 |

 |
Ο **Ερμογένης** (αρχαία ελληνικά: Ἑρμογένης; fl. 5ος–4ος αιώνας ΠΚΕ) ήταν αρχαίος αθηναίος φιλόσοφος περισσότερο γνωστός ως καλός φίλος του Σωκράτη, όπως παρουσιάζεται από τον Πλάτωνα και τον Ξενοφώντα.

Βιογραφία
---------

Ο Ερμογένης ήταν γιος του Ιππόνικου, αδελφός του εύπορου Καλλία, και κάτοικος του δήμου Αλωπεκής, όπως και ο Σωκράτης. Αν και ανήκε στην ευρύτερη οικογένεια του Καλλία, αναφέρεται από τον Ξενοφώντα ότι είχε πολύ μικρή περιουσία, υποδεικνύοντας ότι ενδεχομένως να ήταν νόθος γιος του Ιππόνικου. Ο Πλάτων από την άλλη αναφέρει ότι η περιουσία του είχε αρπαχτεί αδίκως από τον αδερφό του, Καλλία.

Ο Ερμογένης είναι συνομιλητής στον *Κρατύλο* του Πλάτωνα, όπου εκφράζει την άποψη ότι όλες οι λέξεις μίας γλώσσας σχηματίζονται από την συμφωνία των ανθρώπων μεταξύ τους. Ο Ξενοφών αναφέρει τον Ερμογένη ως την πηγή του για τη δίκη του Σωκράτη στο έργο του *Απολογία Σωκράτους*, ενώ ο Πλάτων τον αναφέρει στον κατάλογο των ατόμων που ήταν παρόντα στην εκτέλεση του Σωκράτη. Ο Διογένης Λαέρτιος αναφέρει ότι ήταν ένας από τους δασκάλους του Πλάτωνα, όμως αυτός ο ισχυρισμός δεν εμφανίζεται πουθενά αλλού στην επιζώσα βιβλιογραφία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ξενοφών, *Απομνημονεύματα*, ii. 10. § 3, *Συμπόσιον*, i. 3, *Απολογία Σωκράτους*, 2
2. ↑  Debra Nails, *The People of Plato*, Hackett Publishing: 2002; σσ. 163
3. ↑  Πλάτων, *Κρατύλος*
4. ↑  Διογένης Λαέρτιος, iii. 6
Συντεταγμένες: 34°12′8″N 36°17′54″E﻿ / ﻿34.20222°N 36.29833°E﻿ / 34.20222; 36.29833

Το **Κυβερνείο Μπάαλμπεκ-Χερμέλ** (αραβικά: *محافظة بعلبك - الهرملمحافظة*) είναι ένα κυβερνείο του Λιβάνου, που περιλαμβάνει τους Νομούς Μπάαλμπεκ και Χερμέλ, οι οποίοι με τη σειρά τους υποδιαιρούνται σε συνολικά 74 Δήμους. Η πρωτεύοσα-έδρα του είναι η ιστορική πόλη του Μπάαλμπεκ (αρχαία *Ηλιούπολις*). Το κυβερνείο καλύπτει μια έκταση 3.009 χλμ2 και οριοθετείται από το Κυβερνείο Ακάρ στα βορειοδυτικά, το Βόρειο Κυβερνείο στα δυτικά, το Κυβερνείο της Οροσειράς του Λιβάνου στα νοτιοδυτικά, το Κυβερνείο Μπεκάα στα νότια και τα συριακά κυβερνεία της Χομς και Ριφ Ντιμάσκ στα βορειοανατολικά και νοτιοανατολικά αντίστοιχα. Το Κυβερνείο Μπάαλμπεκ-Χερμέλ καταλαμβάνει το βόρειο τμήμα της Κοιλάδας Μπεκάα, που αποτελεί τη σημαντικότερη γεωργική περιοχή του Λιβάνου.

Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες εκτίμησε το 2015 ότι ο πληθυσμός του κυβερνείου είχε 416.427 κατοίκους, συμπεριλαμβανομένων 137.788 εγγεγραμμένων προσφύγων του Συριακού Εμφυλίου Πολέμου και 8.117 Παλαιστινίων. Οι Λιβανέζοι υπήκοοι που κατοικούν στο κυβερνείο είναι κυρίως Μουσουλμάνοι Σιίτες και σε μικρότερο ποσοστό Χριστιανοί και Σουνίτες, ενώ ο πληθυσμός των προσφύγων είναι κυρίως Σουνίτες.

Το Κυβερνείο Μπάαλμπεκ-Χερμέλ δημιουργήθηκε με την ψήφιση του Νόμου 522 στις 16 Ιουλίου 2003, μέσω του διαχωρισμού των Νομών Μπάαλμπεκ και Χερμέλ από το Κυβερνείο Μπεκάα. Η έναρξη ισχύος του νέου κυβερνείου ξεκίνησε το 2014, με τον διορισμό του πρώτου και νυν κυβερνήτη, Μπαχίρ Χοντρ. Η περιοχή που ήταν ήδη μια από τις φτωχότερες του Λιβάνου, επιβαρύνθηκε περαιτέρω με την πρόσφατη εισροή Σύρων προσφύγων, οι οποίοι άσκησαν πρόσθετη πίεση στις εύθραυστες υποδομές και υπηρεσίες του κυβερνείου. Το κυβερνείο έχει επηρεαστεί από τη διάχυση του Συριακού Εμφυλίου Πολέμου σε περιοχές του, ειδικά στην περιοχή γύρω από το Αρσάλ και το Ρας Μπάαλμπεκ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Mohafazah de Baalbek-Hermel». Localiban. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2017.
2. 1 2 3  «Baalbek-Hermel Governorate Profile» (PDF). UNHCR. Ιουνίου 2015. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2017.
3. 1 2 3  «Bekaa and Baalbek/Hermel Governorates Profile» (PDF). UNHCR. 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2017.
4. ↑  «Territorial administration of Lebanon». Localiban. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2017.
5. ↑  «Cabinet Appoints 5 New Governors, Accepts Qaloush's Resignation». Naharnet. 2 Μαΐου 2014.. Ανακτήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2017.
6. ↑  Norton, Augustus (2009). *Hezbollah: A Short History*. Princeton University Press. σελ. 6. ISBN 0-691-13124-4.
7. ↑  al-Solh, Nidal (16 Μαΐου 2016). «Why Hezbollah is sweating in Baalbek». The Daily Star.. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Baalbek-Hermel Governorate στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
 Κυβερνεία του Λιβάνου |
| --- |
|  |
| 
* Ακάρ
* Μπάαλμπεκ-Χερμέλ
* Βηρυτού
* Μπεκάα
* Οροσειράς Λιβάνου
* Ναμπατίγιε
* Βορρά
* Νότου
 |

 |
Χανς Μπολλόνχιερ, *Μπουκέτο με λουλούδια*, Μουσείο Φρανς Χαλς, 1644. Το κορυφαίο λουλούδι ήταν πάντα το πιο ακριβό και σε αυτό το μπουκέτο είναι η τουλίπα *Semper augustus* .
**Ο Χανς Μπολλόνχιερ** (Hans Gillisz. Bollongier ή Boulenger, 1600 – 1645) ήταν Ολλανδός ζωγράφος ανθέων και νεκρών φύσεων της Χρυσής ολλανδικής Εποχής .

Βιογραφία
---------

 Χανς Μπολλόνχιερ, Μπουκέτο με λουλούδια, Ρέικσμουζεουμ 1639.
 Χανς Μπολλόνχιερr, *Λουλούδια σε γυάλινο βάζο*, Μόναχο, 1640.
Ο Μπολλόνχιερ γεννήθηκε και απεβίωσε στο Χάαρλεμ. Σύμφωνα με το RKD λίγα είναι γνωστά για την πρώιμη ζωή του. Έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά του Χάαρλεμ το 1623 και το 1675 ο μικρότερος αδελφός του Οράτιος ονομάστηκε κληρονόμος του.  Ήταν ειδικός στα μπουκέτα λουλουδιών.  Οι πίνακες που του αποδίδονται και δεν είναι νεκρές φύσεις με λουλούδια ή φρούτα είναι πιθανότατα έργα του αδελφού του Οράτιου.  Άσκησε σημαντική επιρροή στους μεταγενέστερους ζωγράφους λουλουδιών, γνωστούς ως "μονογραμμιστής JF" και Άντονι Κλες ΙΙ.  Ζωγράφιζε κατά την περίοδο μεγάλης παραγωγικότητας για τους ζωγράφους του Χάαρλεμ, κατά τις δεκαετίες μετά τη δημοσίευση του *Schilderboeck* του Κάρελ φαν Μάντερ εκεί. Στο βιβλίο του φαν Μάντερ υπήρχε ένα σύνολο κανόνων που έπρεπε να ακολουθηθούν για να δημιουργηθούν καλοί πίνακες και καλά σχέδια. Ο Μπολλόνχιερr ανέπτυξε το δικό του ύφος, αλλά εξακολουθούσε να τηρεί όλους αυτούς τους κανόνες. Οι πίνακές του ήταν πολύ δημοφιλείς, αλλά το έργο του δεν θεωρήθηκε ως τέτοιο από τους σύγχρονους ζωγράφους του Χάαρλεμ. Ως είδος, η ζωγραφική νεκρής φύσης θεωρούνταν κατώτερη από τις ιστορικές αλληγορίες .

Το έργο του σήμερα θεωρείται μέρος της απόδειξης ότι έλαβε χώρα η *"Tulip Mania"* (τρέλα για τουλίπες), αν και υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι αυτό είναι μόνο μέρος της πρώιμης τουριστικής προβολής του Χάαρλεμ. Ήδη από τον 17ο αιώνα, ευγενείς από το Άμστερνταμ, το Λειντεν και πιο μακρινά μέρη, απολάμβαναν να επισκέπτονται τους αγρούς με τουλίπες του Χάαρλεμ την άνοιξη, και οι ζωγραφιές με τουλίπες ήταν τόσο δημοφιλείς όσο και οι βολβοί του φυτού.

Δείτε επίσης
------------

* Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής
* Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Hans Bollongier in the RKD

* Ο Hans Bollongier στο Artnet

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 56883813
* **Europeana**: agent/base/2952
* ISNI: 0000 0000 0225 4187
* BNF: cb149700550 (data)
* BPN: 43123568
* ULAN: 500017169
* KulturNav: id
* RKD: 10161

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
Συντεταγμένες: 39°28′54″N 21°37′01″E﻿ / ﻿39.48167°N 21.61694°E﻿ / 39.48167; 21.61694

Η **Λίμνη του Αγίου Βησσαρίωνα** είναι μία  τεχνητή λίμνη στην περιοχή της  Πύλης Τρικάλων, 600 μέτρα από το ομώνυμο χωριό Άγιος Βησσαρίωνας Τρικάλων από το οποίο πήρε και το όνομά της.
Αίτιο δημιουργίας της αποτέλεσε η ανάγκη  άρδευσης των καλλιεργειών της ευρύτερης περιοχής. Η διάμετρος της λίμνης είναι 150 μέτρα, ενώ το μέγιστο βάθος της βρίσκεται στα 10 μέτρα. 

Η τεχνητή αυτή λίμνη βρίσκεται στις ρίζες του βουνού  Κόζιακα του νομού Τρικάλων. Παράλληλα, αποτελεί και  υδροβιότοπο, αφού φιλοξενεί δεκάδες πτηνά, όπως  κύκνους και  αγριόπαπιες, γεγονός που προσελκύει το ενδιαφέρον των διάφορων επισκεπτών, καθιστώντας την *λίμνη του Αγίου Βησσαρίωνα* και **αξιοθέατο** της περιοχής. Απέναντι από τη λίμνη έχει, επίσης, χτιστεί και ένα ξύλινο κιόσκι με σκοπό την εξυπηρέτηση των επισκεπτών και τη βελτίωση της λίμνης ως τουριστικό προορισμό. 

  
Λίμνη Αγ. Βησσαρίωνα στον χάρτη

Λίμνη Αγίου Βησσαρίωνα

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Η τεχνητή λίμνη του Αγίου Βησσαρίωνα».
2. ↑  «Χαρακτηριστικά».
3. ↑  «Η λίμνη ως αξιοθέατο».
4. ↑  «Κιόσκι».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δήμος Πύλης
Συντεταγμένες: 49°35′S 72°30′W﻿ / ﻿49.583°S 72.500°W﻿ / -49.583; -72.500

Η **Λίμνη Βιέδμα** (ισπανικά: *Lago Viedma*,  προφορά ΔΦΑ: [laɣo ˈβjeðma]) είναι λίμνη στη νότια Παταγονία, κοντά στα σύνορα μεταξύ Χιλής και Αργεντινής, και έχει μήκος περίπου 80 χλμ.. Πήρε το όνομά της από τον Ισπανό εξερευνητή Αντόνιο δε Βιέδμα, ο οποίος το 1783 ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που έφτασε στις όχθες της.

Άποψη της λίμνης από το διάστημα τον Οκτώβριο του 1994
Η πόλη του Ελ Τσαϊτέν και οι κορυφές των Άνδεων Σέρρο Τόρρε και Φιτζ Ρόι βρίσκονται κοντά στη λίμνη Βιέδμα. Η λίμνη τροφοδοτείται κυρίως από τον παγετώνα Βιέδμα στο δυτικό άκρο της. Ο παγετώνας Βιέδμα έχει 3 χλμ. πλάτος στο τέρμα του στη λίμνη. Νερό από τη Λίμνη Βιέδμα ρέει στη Λίμνη Αρχεντίνο, μέσω του μήκους 50 χιλιομέτρων ποταμού Λα Λεόνα, και τελικά από εκεί στον Ατλαντικό Ωκεανό μέσω του ποταμού Σάντα Κρους.

Το μεγαλύτερο μέρος της λίμνης βρίσκεται στο έδαφος της Αργεντινής. Ωστόσο, οι δυτικές όχθες της φθάνουν στο Παγοπέδιο της Νότιας Παταγονίας σε μία περιοχή όπου τα ακριβή σύνορα παραμένουν ακαθόριστα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Cuenca del río Santa Cruz - Subsecretaría de Recursos Hídricos (Ισπανικά)
* Lago Viedma - El Calafate Argentina (Ισπανικά)
* Lago y Glaciar Viedma - Patagonia-argentina.com (Ισπανικά)
* Argentinaturismo.com.ar: Lago Viedma (Ισπανικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 243210806

 |

 |
Μνημείο του Αντουάν Βιέρτς, έργο του Ζακ Ζακέ, Ιξέλ, Βρυξέλλες 2011
Ο **Ζακ Ζακέ** (Αμβέρσα 1828 – Σαιν-Ζος-ταν-Νοόντ 1899) ήταν Βέλγος γλύπτης, αδελφός του επίσης γλύπτη Ζαν-Ζοζέφ Ζακέ, με τον οποίο συνεργάστηκε σ’ όλη του τη ζωή. Μαθήτευσε στο εργαστήριο του Βέλγου γλύπτη Λουί Ζεότ (1804 - 1884) στην Ακαδημία Καλών Τεχνών των Βρυξελλών (1843 – 1849). 

Φιλοτέχνησε πολυάριθμα γλυπτά με παιδιά και νεαρά κορίτσια, καθώς και εκπληκτικές προτομές, μεταξύ των οποίων η πιο αξιόλογη είναι της διάσημης Ισπανίδας τραγουδίστριας Μαρία Γκαρθία-Μαλιμπράν (1808-1836). Ανάμεσα στα πιο γνωστά έργα του περιλαμβάνονται και οι ανάγλυφες συνθέσεις του αετώματος στο Χρηματιστήριο των Βρυξελλών, που φιλοτέχνησε το 1871. 

Το αριστούργημα του Ζακ Ζακέ θεωρείται το Μνημείο του Αντουάν Βιέρτς (1881). Ο Αντουάν Ζοζέφ Βιέρτς (Ντινάν 1806 – Βρυξέλλες 1865) ήταν Βέλγος ζωγράφος, με φήμη εθνικού ζωγράφου στο Βέλγιο. Είχε φιλοτεχνήσει μεγάλων διαστάσεων ιστορικούς πίνακες, όπως «Οι Έλληνες και οι Τρώες μαχόμενοι για το σώμα του Πάτροκλου» (1836, Μουσείο Λιέγης). Πολλοί πίνακες του φυλάσσονται στο σπίτι –μουσείο, το οποίο κληροδότησε στην πόλη των Βρυξελλών. 

Το Μνημείο Αντουάν Βιέρτς βρίσκεται στην κοινότητα Ιξέλ της ευρύτερης περιοχής των Βρυξελλών στην πλατεία Raymond Blycaerts. Είναι μια γλυπτική σύνθεση, με δύο αρχαιοπρεπείς γυναικείες μορφές, από τις οποίες η μία αποθέτει το στέφανο της αθανασίας στον τιμώμενο καλλιτέχνη και παράλληλα υψώνει προς τον ουρανό ένα κλαδί δάφνης, σύμβολο αθανασίας και δόξας. Από την άλλη πλευρά του μνημείου, μια καθισμένη γυναίκα κρατά στην αγκαλιά της μια υδρία, με τις τέφρες του διάσημου ζωγράφου. Ανάμεσα στις δύο γυναικείες φιγούρες, υπάρχει σε προφίλ απεικόνιση γλυπτό ανάγλυφο με τη μορφή του Αντουάν Βιέρτς, ενώ στα πόδια τους βρίσκονται τα σύνεργα ζωγραφικής και γλυπτικής του καλλιτέχνη. Στο κέντρο του μνημείου κυριαρχεί μια σπασμένη κολόνα, που συμβολίζει τον πρόωρο, μέσα στο απόγειο της δόξας του, θάνατο του ζωγράφου.

Αρχικά, το μνημείο προοριζόταν να τοποθετηθεί στη γενέτειρα του Αντουάν Βιέρτς, την πόλη Ντινάν του Βελγίου. Οι Αρχές της πόλης αρνήθηκαν την ανέγερση του μνημείου στην πόλη τους, το οποίο θεωρήθηκε πολύ κατώτερο της φήμης του διάσημου ζωγράφου. Τελικά, εγκαινιάστηκε η τοποθέτησή του στις 2 Οκτωβρίου 1881 στο προάστιο Ιξέλ των Βρυξελλών.

Δείτε επίσης
------------

* Αντουάν Βιέρτς

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 500197515. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ζακ Ζακέ** |

* Gwennaelle Gribaumont: "Bruxelles: 200 sculptures se racontent", p. 55, Editions Aparte, Bruxelles, 2008.
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, λήμμα «Βιέρτς, Αντουάν Ζοζέφ», τόμος 14, σελ. 215, Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα, 1996.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 148832382
* ULAN: 500197515

 |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Λάμια (αποσαφήνιση).

Στην ελληνική μυθολογία η **Λάμια** ήταν βασίλισσα της Λιβύης που έγινε δαίμονας. Παίρνοντας τη μορφή φαντάσματος, άρπαζε παιδιά και τα καταβρόχθιζε.

Η Λάμια ήταν κόρη του θεού Ποσειδώνα και της Λιβύης. Η ίδια ήταν βασίλισσα της Λιβύης και σύζυγος του Βήλου. Την αγάπησε ο Δίας και από την ένωση τους γεννήθηκαν πολλά παιδιά τα οποία σκότωσε η Ήρα από τη ζήλια της. Η Λάμια από τη στενοχώρια της μεταμορφώθηκε σε τέρας που σκότωνε παιδιά. Η Ήρα τότε την καταδίκασε να μην κοιμάται ποτέ, ο Δίας όμως την λυπήθηκε και της έδωσε την δυνατότητα να βγάζει τα μάτια της και να τα ξαναβάζει όποτε θελήσει. Κατά τον Στησίχορο από τα παιδιά της επέζησαν η Σκύλλα και ο Τρίτωνας.

Λάμιες στη Βασκική μυθολογία
----------------------------

Οι Λάμιες (*στα Βασκικά,* **lamiak**) στη Βασκική μυθολογία είναι μυθολογικά όντα συχνά συσχετισμένα με τις Σειρήνες, τις Γοργόνες και τις νεράιδες. Περιγράφονται με πόδια και νύχια κάποιου είδους πτηνού και ουρά ψαριού. Ήταν γυναίκες εξαιρετικού κάλλους και κατοικούσαν συνήθως σε ποτάμια. Συνήθιζαν να είναι ευγενικές και ο μόνος τρόπος για να εξαγριωθούν ήταν να τις πειράξουν τα μαλλιά. Πολλές φορές ερωτεύονταν θνητούς και έκαναν παιδιά μαζί τους.
Ακόμα, συγχέονταν με την κύρια Βασκική θεότητα Μάρι.

Δείτε επίσης
------------

* Η Λάμια (εταίρα) περιώνυμη εταίρα στην Αρχαία Ελλάδα.
* Ο αστεροειδής 248 Λάμια, που ανακαλύφθηκε το 1885, πήρε το όνομά του από τη μυθική αυτή μορφή.

Αναφορές
--------

* Robert Graves, Greek Myths, 1955, Penguin London, ISBN 0-14-001026-2, pages=205-06
* Karl Kerényi, 1951. *The Gods of the Greeks* pp 38–40. Edition currently in print is Thames & Hudson reissue, February 1980, ISBN 0-500-27048-1.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λάμια** |

* Η Λάμια στο «Theoi.com»