recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Γοδεφρείδος Α΄**, γαλλ. Geoffrey/Gauzfred I (απεβ. μετά το 985) από τον Οίκο του Σατωντάν, ήταν υποκόμης του Σατωντάν, πιθανώς γιος του Ζοφρουά υποκόμη του Σαρτρ.

Βιογραφία
---------

Ο Γοδεφρείδος διορίστηκε υποκόμης από τον Θεοβάλδο Α΄ κόμη του Μπλουά, στη θέση του κόμη του Σατωντάν. H εγγονή του Μελισσάνθη υποκόμισσα του Σατωντάν & κόμισσα του Περς και ο σύζυγός του Φούλκων ήταν οι ιδρυτές του Οίκου του Σατωντάν & Περς, του οποίου πλάγιοι κλάδοι είναι ο κλάδος του Σατωντάν και ο κλάδος του Ούγου. Ο τελευταίος, από τότε που ο γιος του νυμφεύτηκε τον κόμισσα του Ανζού (του Οίκου του Ινζελζέ), ονομάστηκε Οίκος του Ανζού. 

Πιστεύεται, αλλά δεν επαληθεύεται, ότι ο Γοδεφρείδος κατάγεται από τον Ροργκόν Α΄ κόμη του Μαιν, και ως εκ τούτου μέρος της δυναστείας των Ρο(ρ)γκονιδών. Λίγα είναι γνωστά για τον Γοδεφρείδο, εκτός από το ότι είχε στενή σχέση με τον Αρντουίν, αρχιεπίσκοπο του Τουρ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Ερμενγάρδη από μία άγνωστη οικογένεια και απέκτησε ένα παιδί:

* Ούγος Α΄ απεβ. 989, υποκόμης του Σατωντάν. Νυμφεύτηκε τη Χίλντεγκαρντε κόμισσα του Περς.
	+ Μελισσάνθη, υποκόμισσα του Σατωντάν & κόμισσα του Περς, παντρεύτηκε τον Φούλκωνα κόμη του Μορτάν. Είναι οι γενάρχες του Οίκου του Σατωντάν & Περς.

Τον Γοδεφρείδο Α΄ διαδέχθηκε, μετά το τέλος του, ο γιος του ως υποκόμης του Σατωντάν. Υπάρχουν διαφορετικές αναφορές για τον Γοδεφρείδο και τους απογόνους του. Μία διαδεδομένη θεωρία είναι ότι ο Γοδεφρείδος Α΄ και ο Ούγος Α΄ ήταν το ίδιο άτομο, και ότι η Eρμενγάρδη ήταν η πρώτη σύζυγός του και η Χίλντεγκαρντε (σύζυγος του Ούγου Α΄) η δεύτερη.

Πηγές
-----

* Boussard, Jacques, *L'origine des familles seigneuriales dans la région de la Loire moyenne*, Cahiers de Civilization Médiévale 5, 1962
* Phalle, Édouard de Saint, *Comtes de Troyes et de Poitiers au IXe siècle: histoire d'un double échec*. Στο Christian Settipani and Katharine SB Keats-Rohan, *Onomastique et Parenté dans l'Occident médiéva* l. 2000
* Kerrebrouck, Patrick van. Nouvelle histoire généalogique de l'auguste maison de France, τόμος. 1: La Préhistoire des Capétiens. 1993.
* Tout, Thomas Frederick, *The Empire and the Papacy: 918-1273, Περίοδοι Ευρωπαϊκής Ιστορίας*, Λονδίνο: Rivingtons, 1928
* Μεσαιωνικό Έργο, Vicomtes de Châteaudun

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. 1 2 3  Ανακτήθηκε στις 30  Ιουλίου 2019.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 30  Ιουλίου 2019.
Η **ΚΣ Μαρίτιμο** (πορτογαλικά: *CS Marítimo*) είναι Πορτογαλική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τα Νησιά Μαδέρα. Έχει 8 συμμετοχές στο Γιουρόπα Λιγκ, έχει φτάσει 2 φορές στην 2η θέση του πρωταθλήματος ενώ είναι διάσημη και έξω από την Πορτογαλία, όπως για παράδειγμα στη Βραζιλία λόγω των ποδοσφαιρικών ακαδημιών που διαθέτει εκεί.

Ιστορία
-------

Η ομάδα ιδρύθηκε το 1910 και είχε ως χρώματα αυτά της σημαίας της Πορτογαλίας. Επειδή η ομάδα βρισκόταν σε νησιά είχε ως πρώτο έμβλημά της την άγκυρα, το κουπί, την μπάλα και το σωσίβιο. Το 1925 ήρθε ο πρώτος τίτλος στην ομάδα χωρίς όμως να υπάρξει άνθιση στον σύλλογο επειδή το 1930 αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα, εξ αιτίας των οποίων η ομάδα έπεσε το 1938 στη δεύτερη κατηγορία ποδοσφαίρου. Το 1967 η ομάδα ανεβαίνει στην πρώτη εθνική κατηγορία όπου παρέμεινε για τρεις σεζόν. Το 1990 ο νέος προπονητής Πάουλο Οτορι εγκαινιάζει μια νέα αρχή για την ομάδα και μία νέα πορεία, κερδοφόρα και επιτυχημένη που κρατάει μέχρι σήμερα.

Τίτλοι
------

Έχει κερδίσει 35 φορές το τοπικό πρωτάθλημα των Νήσων Μαδέρα και 25 φορές το τοπικό κύπελλο.

Αξιοσημείωτοι ποδοσφαιριστές
----------------------------

* Γκουστάβο Μαντούκα (πρώην ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ και νυν του ΑΠΟΕΛ)
* Φερνάντο Σάντος (ομοσπονδιακός τεχνικός Εθνικής Ελλάδος)
* Πέπε (παίκτης Ρεάλ Μαδρίτης)
* Νούνο Μοράις (πρώην ποδοσφαιριστής της Τσέλσι και νυν του ΑΠΟΕΛ)
* Νούνο Βαλέντε (πρώην ηγετικό στέλεχος της εθνικής Πορτογαλίας)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Επίσημη ιστοσελίδα
* contra.gr


|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **ΚΣ Μαρίτιμο** |
Ο **Γιώργης Βιτσώρης** (1899-1954) ήταν Έλληνας τροτσκιστής-αρχειομαρξιστής, ηθοποιός και μέλος της Γαλλικής Αντίστασης.

Βιογραφικό
----------

Ήταν το πρώτο παιδί του Αλέξανδρου Βιτσώρη (1860–1911) και της Αικατερίνης Βιτσώρη το γένος Βανδή (1873–1943). Ο πατέρας του είχε γεννηθεί στην Μάντοβα της Ιταλίας, όπου κατείχε εργοστάσιο οινοποιίας. Η μητέρα του είχε γεννηθεί στην Καβάλα και ήταν μοναχοκόρη καπνεμπόρου. Αδέλφια του Γιώργη Βιτσώρη ήταν η Έμμα Βιτσώρη (γεν. 1900), ο ζωγράφος και γλύπτης Μίμης Βιτσώρης (1902–1945), ο ηθοποιός και ποιητής Τίμος Βιτσώρης (1904–1941), η Μαίρη Βιτσώρη (γεν. 1908) και η Θηρεσία Βιτσώρη (γεν. 1911). Το 1911, μετά το θάνατο του πατέρα του, η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα.

Η πολιτική σταδιοδρομία του Βιτσώρη ξεκινά στη δεκαετία του 1920 με τη συγκρότηση της ομάδας "Εργασία" και την έκδοση του περιοδικού "Αρχείο Μαρξισμού". Ο Βιτσώρης έπαιξε, επίσης πρωταγωνιστικό ρόλο στη συγκρότηση της Ένωσης Κομμουνιστών Διεθνιστών αρχικά και αργότερα της τροτσκιστικής Κομμουνιστικής Οργάνωσης Μπολσεβίκων Λενινιστών Ελλάδας- Αρχειομαρξιστών (ΚΟΜΛΕΑ). Το 1934 ο Βιτσώρης συγκρότησε πιστή στον Τροτσκισμό εσωκομματική τάση, η οποία ήρθε σε σύγκρουση με την κυρίαρχη, παραδοσιακή αρχειομαρξιστική τάση του Δημήτρη Γιωτόπουλου- Witte, ο οποίος είχε έρθει σε ρήξη με τον Λέοντα Τρότσκι. Ύστερα από τη διάσπαση της ΚΟΜΛΕΑ την ίδια χρονιά, ο Βιτσώρης συγκρότησε την οργάνωση *Μπολσεβίκος* που σύντομα διασπάστηκε σε δύο αντιμαχόμενες ομάδες, την ομάδα *Νέος Δρόμος* και την Κομμουνιστική Διεθνιστική Ένωση Ελλάδας. 

Όταν εγκαθιδρύθηκε η δικτατορία του Μεταξά, ο Βιτσώρης συνελήφθη και εξορίστηκε ως αντιφρονούντας στο ολοκληρωτικό καθεστώς. Απελευθερώθηκε πριν ξεσπάσει ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και κατέφυγε στη Γαλλία, όπου πήρε μέρος στη Γαλλική Αντίσταση ως σαμποτέρ-δυναμιτιστής. Για τη δράση του παρασημοφορήθηκε από τις γαλλικές αρχές μετά το τέλος του πολέμου.
Πέθανε στη Γαλλία το 1954.

Ο Γιώργης Βιτσώρης ήταν ο πρώτος σύζυγος της ηθοποιού Νίτσας Τσαγανέα. Κόρη τους ήταν η ηθοποιός Λιάνα Βιτσώρη.

Πηγές
-----

* Ο Γιώργος Βιτσώρης για το ΕΑΜ και τους Έλληνες Τροτσκιστές
* "Έφυγε" η Νίτσα Τσαγανέα[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Ο άγνωστος Βιτσώρης»: ο αρχειομαρξιστής ηθοποιός που συνάντησε τον Τρότσκι
Το Infantes of Aragon (δεξιόστροφα από την κορυφή): Αλφόνσο, Χουάν, Μαρία, Ενρίκε, Λεονόρ, Πέδρο.
Ο όρος **Ινφάντες της Αραγωνίας** (ισπανικά: Infantes de Aragón, καταλανικά: Infants d'Aragó) περιλαμβάνει τα τέκνα του γάμου του μονάρχη της δυναστείας των Τραστάμαρα που βασίλεψε στο Στέμμα της Αραγωνίας, Φερδινάνδου Α΄ της Αντεκέρα και της συζύγου του, Ελεονόρας της Αλμπουκέρκης. Αποτέλεσαν μια ισχυρή ομάδα στα εσωτερικά πράγματα του Στέμματος της Καστίλης, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιωάννη Β΄. Αυτοί ήταν οι:

* Αλφόνσος (1396-1458), μετέπειτα Αλφόνσος Ε΄ της Αραγώνας

* Ιωάννης (1398-1479), μετέπειτα Ιωάννης Β΄ της Αραγώνας

* Μαρία της Αραγώνας (1403-1445), παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ της Καστίλλης

* Ερρίκος της Τραστάμαρα (1400-1445), δούκας της Μπιγιένα, κόμης της Αλμπουκέρκης, του Εμπούριες και μάγιστρος του τάγματος του Σαντιάγο

* Ελεονόρα της Αραγώνας, σύζυγος του βασιλιά Εδουάρδου Α΄ της Πορτογαλίας

* Πέδρο (1406-1438), κόμης της Αλμπουρκέκης και δούκας του Νότο.

Μετά τον θάνατο του πατέρα τους το 1416 και την ανάδειξη του Αλφόνσου ως μονάρχη του Στέμματος της Αραγώνας, οι δύο εναπομείναντες γιοι του Φερδινάνδου έβαλαν ως στόχο την επιβολή τους στα εσωτερικά της Καστίλης, δεδομένου ότι και οι δύο ήταν καστιλιανοί και η περιουσία και τα συμφέροντά τους εντοπίζονταν στην Καστίλη. Ο εύπιστος και αδύναμος καστιλιανός μονάρχης, πρώτος εξάδελφός τους Ιωάννης Β' της Καστίλης δεν στάθηκε ιδιαίτερο εμπόδιο, τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του. Το 1420, ο Ερρίκος είχε ήδη υπό τον έλεγχό του την κυβέρνηση της Καστίλης, μετά από το λεγόμενο «πραξικόπημα της Τορδεσίγιας» το 1420. Τον ίδιο χρόνο, η αδελφή των ινφαντών παντρεύτηκε τον καστιαλιανό βασιλιά. Η αντίδραση των καστιλιανών ευγενών, που συντάχθηκαν γύρω από τον Άλβαρο δε Λούνα, υποχρέωσε τον καστιλιανό βασιλιά να αποπέμψει τους Ινφάντες και το 1429 προκάλεσε τον Πόλεμο των Ινφαντών.

Ο Ιωάννης Β' χρησιμοποίησε τις στρατηγικές ικανότητες του ευγενή Άλβαρο δε Λούνα. Μετά από μια πρώτη ανεπιτυχή εκστρατεία, οι Ινφάντες κατανικήθηκαν από τον ίδιο στη μάχη του Ολμέδο το 1445 που έληξε τον πόλεμο. Ωστόσο ο Άλβαρο δε Λούνα έμεινε για λίγο στην εξουσία. Η επιβολή της αραγονικής πλευράς των Τραστάμαρα ολοκληρώθηκε με το γάμο της κόρης του Ιωάννη Β΄, Ισαβέλλας με τον Φερδινάνδο Β΄ της Αραγώνας και τον απόλυτο σχεδόν έλεγχο που αυτός άσκησε στην Καστίλη μέχρι τον θάνατό του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «guerra dels Infants d'Aragó | Enciclopèdia.cat». *www.enciclopedia.cat*. Ανακτήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2015.

Πηγές
-----

* McKaye, A. "Infantes of Aragon", in E.M. Gerli (editor) (2003), *Medieval Iberia: an encyclopedia*, Λονδίνο: Routledge
Ο  **Γιώργος Αγορογιάννης**  (Λάρισα, 3 Μαΐου 1966) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής αμυντικός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στη Λάρισα, την ΑΕΚ και ολοκλήρωσε την καριέρα του στον Πανιώνιο, κατά τις δεκαετίες του ’80 και ’90.

Καριέρα
-------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Τοξότη Λάρισας και το 1984 πήγε στη Λάρισα, με την οποία έκανε ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική στις 7 Απριλίου 1985. Καθιερώθηκε σταδιακά ως βασικός και αγωνίστηκε για οκτώ χρόνια, κατά τα οποία κατέκτησε ένα πρωτάθλημα (1987-88) και ένα κύπελλο (1984-85), αν και δεν αγωνίστηκε στον τελικό. Το 1989 κλήθηκε στην εθνική ομάδα.

Το 1992 συμφώνησε με την ΑΕΚ, όπου παρέμεινε τρεις περιόδους, κατακτώντας δύο ακόμα πρωταθλήματα (1992-93 και 1993-94), ενώ ήταν φιναλίστ του κυπέλλου το 1994 (δεν αγωνίστηκε) και το 1995.

Την περίοδο 1995-96 αγωνίστηκε στον Πανιώνιο, όπου έκλεισε την καριέρα του.

### Στις εθνικές ομάδες

Ο Γιώργος Αγορογιάννης αγωνίστηκε 7 φορές με την εθνική Ελλάδας από το 1989 ως το 1992. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1989 στον φιλικό αγώνα εκτός έδρας με την Πολωνία (0-3). Αγωνίστηκε επίσης στις 20/9/1989 με Γιουγκοσλαβία εκτός έδρας (0-3), 11/10/1989 με Βουλγαρία εκτός έδρας (0-4), 5/9/1990 με Αλβανία εντός έδρας (1-0), 10/10/1990 με Αίγυπτο εντός έδρας (6-1), 12/2/1992 με Ρουμανία εντός έδρας (1-0) και 25/3/1992 με Κύπρο εκτός έδρας (3-1), που ήταν ο τελευταίος του διεθνής αγώνας.

Επίσης, το 1987 συμμετείχε σε δυο αγώνες με την ολυμπιακή ομάδα, στις 28/10 σε φιλικό με την Ιταλία (ήττα 0-2) και στις 2/12 με την Πολωνία (ήττα 0-1) σε αγώνα της προκριματικής φάσης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 στη Σεούλ.

Προηγουμένως, το 1984, υπήρξε μέλος της εθνικής Νέων που προκρίθηκε στην τελική φάση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος καθώς και στην προκριματική φάση του 1985.

Τίτλοι
------

* Πρωταθλήματα Ελλάδας (3): 1988, 1993 και 1994.
* Κύπελλο Ελλάδας (1): 1985.

Πηγές
-----

* «Όλα για το ποδόσφαιρο ’91», περιοδικό Εικόνες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

*
Ο **Στέλιος Σεραφείδης** (Αιγάλεω, 6 Αυγούστου 1935 - 4 Ιανουαρίου 2022) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα. Ήταν ο μικρότερος αδερφός του επίσης διεθνή ποδοσφαιριστή Λάμπη Σεραφείδη, με τον οποίον συνυπήρξαν αγωνιστικά τόσο στον Απόλλωνα Αθηνών όσο και στην ΑΕΚ. Απεβίωσε σε ηλικία 86 ετών στις 4 Ιανουαρίου του 2022 μετά από χρόνια μάχη με τον καρκίνο.

Ποδοσφαιρική καριέρα
--------------------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε από τους Παίδες Αιγάλεω της γειτονιάς όπου μεγάλωσε φτωχικά, με τον πατέρα του να είναι τραμβαγέρης και στη συνέχεια βρέθηκε για έναν χρόνο (1950-51) στον Απόλλωνα Αθηνών. Το 1951 σε ηλικία 16 ετών εντάχθηκε στην ΑΕΚ, ακολουθώντας τον μεγαλύτερο αδερφό του Λάμπη, όπου παρέμεινε επί μία και πλέον εικοσαετία, έως το 1972, όταν και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, σε ηλικία 37 ετών. Με την κιτρινόμαυρη φανέλα αγωνίστηκε συνολικά σε περισσότερους από 300 αγώνες.

### Στην εθνική Ελλάδας

Χρίστηκε 1 φορά διεθνής με την Ελλάδα, όταν αγωνίστηκε στις 22 Μάη 1963 στην εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Πολωνίας.

Προπονητική καριέρα
-------------------

Μετά την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής του καριέρας ασχολήθηκε με την προπονητική, εργαζόμενος κυρίως στα τμήματα υποδομής της ΑΕΚ. Για αρκετά χρόνια υπήρξε ο προπονητής τερματοφυλάκων της ΑΕΚ, θέση από την οποία αποχώρησε το 1995, συνέχισε στις ακαδημίες του συλλόγου, ενώ πρόσφατα ασχολήθηκε με την ομάδα ποδοσφαίρου σάλας του σωματείου. Υπήρξε επίσης πρόεδρος του Συνδέσμου Παλαιμάχων Ποδοσφαιριστών της ΑΕΚ.

Τίτλοι
------

Με την ΑΕΚ:

* Πρωταθλήματα Ελλάδας: 3 (1963, 1968, 1971)
* Κύπελλα Ελλάδας: 3 (1956, 1964, 1966)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Θλίψη στην ΑΕΚ: Πέθανε ο Στέλιος Σεραφείδης». *Athens magazine*. 4 Ιανουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2022.
2. ↑  Η τελευταία συνέντευξη του Στέλιου μας στον Φ.Κ.
3. ↑  Στέλιος Σεραφείδης, www.epo.gr
4. ↑  Πολωνία - Ελλάδα 22.5.1963, www.epo.gr

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Ο Στέλιος Σεραφείδης στην επίσημη ιστοσελίδα της ΑΕΚ
* 90 χρόνια ΑΕΚ - Η ιστορία της ΑΕΚ, Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Συνέντευξη των αδελφών Στέλιου και Λάμπη Σεραφείδη για το ποδόσφαιρο της εποχής τους στο δημοσιογράφιο Ανδρέα Μπόμη (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Η **Στέλλα Κουκουλάκη** είναι Ελληνίδα εικαστικός. Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της  Κρήτης. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών – (Accademia di belle Arti στη Φλωρεντία (1981-1985) στο εργαστήριο του Φερνάντο Φαρούλι.  Παράλληλα σπούδασε Γραφικές Τέχνες  και Διαφήμιση  στην Accademia Cappiello.  Έπειτα (1986 – 87) ειδικεύτηκε στην μεταξοτυπία σε χαρτί και ύφασμα και στην τεχνική του μπατίκ, Accademia Italiana Moda. Το 1987 σπούδασε χαρακτική με την υποτροφία Angelo Badiani. Η διαμονή της στη Φλωρεντία  διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην καλλιτεχνική της ταυτότητα. Από το 1987 έως το 2005 εργάστηκε σαν καθηγήτρια εικαστικής παιδείας στη μέση εκπαίδευση.

Συνεργάστηκε με τη Βικελαία Βιβλιοθήκη Ηρακλείου σε εκδοτικά της προγράμματα. Έργα της έχουν εκτεθεί σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έχει εκπροσωπήσει δύο φορές την Ελλάδα στην διεθνή μπιενάλε τέχνης του Πεκίνου με τα έργα της «η *Πολλαπλή Ανάκλαση»* και το «*338-71-1305-354»*, το 2010 και το 2012.

Τα τελευταία χρόνια έχει εντάξει στην τέχνη της την τεχνολογία, που άλλαξε ριζικά τον τρόπο ζωής του ανθρώπου. Χρησιμοποιεί το βίντεο, τον ήχο, την εικόνα, σα συντελεστές του εικαστικού αποτελέσματος.

Τα barcodes, QR Codes και οι επιλογές υλικών και χρωμάτων έχουν μεγάλη σημασία για την τέχνη της, καθώς αποτελούν ξεχωριστά σύμβολα του σήμερα και λειτουργούν ως συνεκτικοί κρίκοι στην εποχή μας.

Το 2018 παρουσίασε στη Θεσσαλονίκη, στην Artion Galleries, την έκθεση 'Art Code'.  Το 2019 στη Βασιλική Αγίου Μάρκου, στο Ηράκλειο, παρουσίασε, έπειτα από μακρόχρονη έρευνα, την έκθεση 'Curriculum Chromae', μια εννοιακή ενότητα για το χρώμα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  www.nikias.gr/eng/product/Koukoulaki-Stella. Ανακτήθηκε στις 7  Νοεμβρίου 2020.
2. ↑  «Στέλλα Κουκουλάκη».
3. ↑  «Μια Ηρακλειώτισσα στη Μπιενάλε του Πεκίνου».
4. ↑  «Όταν τα χρώματα συναντούν την τέχνη».
5. ↑  «Art Code». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Αυγούστου 2018.
6. ↑  «Γιατί η Στέλλα Κουκουλάκη βάζει barcodes».
7. ↑  «Εγκαινιάζεται η έκθεση 'Curriculum Chromae'».
Η **γνωσιακή επιστήμη** (cognitive science) είναι το διεπιστημονικό πεδίο / αντικείμενο που ασχολείται με τη μελέτη του νου και των διαδικασιών του. Εξετάζει τη φύση και τις λειτουργίες της νόησης. Μελετά τη νοημοσύνη και τη συμπεριφορά, με εστίαση στο πως το νευρικό σύστημα αναπαριστά, επεξεργάζεται και μετασχηματίζει τις πληροφορίες. Αντλεί γνώσεις και ερευνητική μεθοδολογία από τις γνωστικές νευροεπιστήμες, τη γνωστική ψυχολογία, την τεχνητή νοημοσύνη, τη γλωσσολογία, τη φιλοσοφία του νου και την ανθρωπολογία. Η έρευνα στη γνωσιακή επιστήμη εστιάζεται κυρίως στη μελέτη της αντίληψης, της προσοχής, της νόησης, της δράσης, της γλώσσας, της μνήμης, της αιτιολόγησης, της μάθησης, της γνωστικής ανάπτυξης και του συναισθήματος. 

Η τυπική ανάλυση της γνωσιακής επιστήμης περιλαμβάνει πολλά οργανωτικά επίπεδα, από τη μάθηση μέχρι τη σχεδίαση ή από τα νευρωνικά κυκλώματα μέχρι την αρθρωτή οργάνωση του εγκεφάλου. Μία από τις θεμελιώδεις αντιλήψεις της γνωσιακής επιστήμης, είναι ότι η σκέψη γίνεται πιο κατανοητή με όρους αναπαράστασης δομών του νου και υπολογιστικών διαδικασιών που λειτουργούν πάνω σε αυτές τις δομές.

Ιστορία
-------

Η γνωσιακή επιστήμη άρχισε να αναδύεται ως αυτόνομο επιστημονικό πεδίο στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Σε αυτό συνετέλεσαν διάφοροι παράγοντες εκείνης της εποχής όπως η εγκατάλειψη του  συμπεριφορισμού στη μελέτη του νου, η ανάπτυξη των υπολογιστών και της  τεχνητής νοημοσύνης ειδικότερα, και ο φορμαλισμός στη γλωσσολογία που εισήγαγε ο Νόαμ Τσόμσκι.

Εκπαίδευση
----------

Τα πρώτα τμήματα γνωσιακής επιστήμης δημιουργήθηκαν στις ΗΠΑ το 1986 (MIT, Brown, UCSD). Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ακόμη κάποιο πρόγραμμα προπτυχιακών σπουδών στη γνωσιακή επιστήμη αλλά λειτουργεί από το 1998 το Διαπανεπιστημιακό Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών στη Βασική και Εφαρμοσμένη Γνωσιακή Επιστήμη, το οποίο συνδιοργανώνεται από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Επίσης, λειτουργούν και τα ακόλουθα μεταπτυχιακά προγράμματα που έχουν σχετικό αντικείμενο σπουδών:

* Εγκέφαλος και Νους
* Γνωστική Ψυχολογία
* Νευροεπιστήμες Αρχειοθετήθηκε 2020-07-10 στο Wayback Machine.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ελληνική Έταιρεία Γνωσιακής Επιστήμης
* Ιστορικό της Γνωσιακής Επιστήμης και η σχέση της με την Ψυχολογία και τις Νευροεπιστήμες
* Γλωσσάρι Γνωσιακής Επιστήμης
* Γνωσιακή Επιστήμη blog

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh88006179
* GND: 4193780-6
* BNF: cb12117451h (data)
* NDL: 00577049
* NKC: ph121697
* BNE: XX4583643

 |

 |
{{WikidataCoord}} – malformed coordinate data

Η πόλη ιδρύθηκε -σύμφωνα με την παράδοση- από τον Ηρακλή περίπου 400 χρόνια πριν την ίδρυση της Ρώμης. Στα μεταγενέστερα χρόνια η θρακο-ιβηρική φυλή των Λαιαίων ή Λαιετανών ίδρυσε την πόλη **Λαίη**. 

Αργότερα κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. Φωκαείς ναυτικοί ίδρυσαν την **Καλλίπολη** κοντά στις όχθες του ποταμού Λοβραγάτ. Κατά τον 5ο και 4ο αιώνα π.Χ. αναδείχθηκε σε μεγάλο εμπορικό κέντρο και σύντομα έγινε στόχος των Καρχηδονίων, οι οποίοι την κατέλαβαν το έτος 236 με αρχηγό τον Αμίλκα Βάρκα και την μετονόμασαν σε **Βάρκινο** (σημερινή Βαρκελώνη). 

Η Καλλίπολις απελευθερώθηκε αργότερα από τους Ρωμαίους και γνώρισε νέα μεγάλη ακμή και ευημερία υπό το όνομα Julia Augusta Favencia Paterna Barcino. Κατά τον Μεσαίωνα χρησιμοποιήθηκε ως πρωτεύουσα των Βησιγότθων.

Παραπομπές
----------


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Ισπανία
 |

 |
Ο **Στέλιος Σπανός** ή **Καρδάρας** (1926-1944) ήταν Έλληνας αντιστασιακός, μαχητής του ΕΛΑΣ και ομαδάρχης της ΟΠΛΑ, εκτελέστηκε στις 18-8-1944 από τα τάγματα ασφαλείας.

Βιογραφία
---------

Ο Στέλιος Σπανός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926 σε μια φτωχή οικογένεια προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Έμεναν οικογενειακώς στην Αγία Σοφία Πειραιά. Από μεροκάματο σε μεροκάματο, ο Στέλιος ζούσε "μεροδούλι μεροφάι" όπως λένε μέχρι την εποχή της Κατοχής που όρθωσε το ανάστημά του στον Γερμανό κατακτητή.

Η δράση του στην Εθνική Αντίσταση ξεκινά ως σαλταδόρος. Από εκείνα τα παιδιά που πήδαγαν σε γερμανικά καμιόνια και πέταγαν στους συντρόφους τους ότι πολύτιμο έβρισκαν, ενώ ακόμα το όχημα ήταν εν κινήσει. Αργότερα θα οργανωθεί στο ΕΑΜ Κοκκινιάς και στο ΚΚΕ. 

Στη διάρκεια της Κατοχής έγινε μέλος του ΕΑΜ Κοκκινιάς του εφεδρικού ΕΛΑΣ Αθήνας και του ΚΚΕ. Ξεκίνησε τη δράση του ως *σαλταδόρος*, κλέβοντας όπλα για λογαριασμό του ΕΛΑΣ και τρόφιμα, τα οποία μοίραζε στον κόσμο. Θα δράσει ως σαμποτέρ, οπλισμένος μόνο με ένα "Parabellum". Διακρίθηκε για τη δράση του και έγινε ομαδάρχης της ΟΠΛΑ.

Διακρίθηκε ιδιαιτέρως για τη γενναιότητα που επέδειξε στη Μάχη της Κοκκινιάς στις 7 Μαρτίου 1944. Παρά το νεαρό της ηλικίας του (ήταν μόλις 18 ετών το 1944) είχε μεγάλη φήμη στους συναγωνιστές και στους εχθρούς του. Συνελήφθη μια μέρα μετά το Μπλόκο της Κοκκινιάς από τα τάγματα ασφαλείας, βασανίστηκε φρικτά και εκτελέστηκε στον Άγιο Διονύσιο της Δραπετσώνας.

Για τον Σπανό έχει γραφεί τραγούδι από τον Μιχάλη Γενίτσαρη που διηγείται το τέλος του το οποίο παρουσιάστηκε στις εκδηλώσεις του ΕΑΜ για την Απελευθέρωση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στέλιος Καρδάρας. Ο 18χρονος ήρωας της αντίστασης που δολοφόνησαν οι ταγματασφαλίτες, αφού πρώτα του έκοψαν τα γεννητικά όργανα...
2. ↑   Το τιμωρό χέρι του λαού Η δράση του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στην κατεχόμενη πρωτεύουσα 1942-1944 Συγγραφέας: Ιάσονας Χανδρινός, σελ 236-237
3. ↑  "Στέλιος Καρδάρας-Μιχάλης Γενίτσαρης"
4. ↑  «"Ρεμπέτης" φ.37». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Αυγούστου 2011. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2012.
Η **πριγκίπισσα** Ιρίνα Παύλοβνα Πάλεϊ (21 Δεκεμβρίου 1903 - 15 Νοεμβρίου 1990) ήταν η κόρη του Μεγάλου Δούκα Παύλου Αλεξάντροβιτς της Ρωσίας και της δεύτερη συζύγου του, Όλγκα Βαλεριάνοβνα Κάρνοβιτς.

Νεαρή ηλικία
------------

Η Ιρίνα γεννήθηκε στο Παρίσι, επειδή οι γονείς της είχαν εξοριστεί γιατί παντρεύτηκαν χωρίς την άδεια του Τσάρου Νικολάου Β'. Ο γάμος των γονιών της θεωρήθηκε μοργανατικός, που σημαίνει ότι ο πατέρας της δεν είχε παντρευτεί μια γυναίκα ίσης τάξεως και τα παιδιά τους πήραν το βαθμό της μητέρας τους παρά του πατέρα τους. Η μητέρα της Ιρίνα έλαβε αργότερα τον τίτλο της Πριγκίπισσας Πάλεϊ από τον Τσάρο Νικόλαο Β'. Στην οικογένεια επετράπη να επιστρέψει στη Ρωσία κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

 Οι πριγκίπισσες Ιρίνα (δεξιά) και η Ναταλία Πάλεϊ
Μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917, ο Μεγάλος Δούκας Παύλος, ο οποίος ήταν πολύ άρρωστος για να καταγραφεί μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια Ρομανώφ, ήταν υπό στενή παρακολούθηση από τη νέα κυβέρνηση. Η Ιρίνα θυμόταν αργότερα πώς ο πατέρας της περπατούσε μαζί της και της μικρότερης αδερφής της στον κήπο και μίλησε για το τι σήμαινε ο γάμος του:

> Μας μιλούσε επί μακρόν για όλα όσα οφείλει στη μητέρα μας, όλα όσα είχε φέρει σε αυτόν που δεν είχε γνωρίσει ποτέ στη ζωή του και για όλα όσα ήταν η ίδια για εκείνον. Μιλούσε ενώ περπατούσε, και αυτό του επέτρεψε να ξεπεράσει την επιφυλακτικότητα του και την έντονη ντροπή του. Ένιωσε τότε ότι δεν είχε καιρό να ζήσει. Είμαι στον πειρασμό να το πιστέψω και να σκεφτώ ότι μας ζητούσε να φροντίσουμε τη μητέρα μας όταν δεν θα μπορούσε πλέον να είναι μαζί της. 
> 
> 

Τόσο ο πατέρας της Ιρίνα όσο και ο αδερφός της, ο Βλαντιμίρ Παύλόβιτς Πάλεϊ, σκοτώθηκαν από τους Μπολσεβίκους. Η Ιρίνα, η μητέρα της και η αδερφή της Ναταλία απέδρασαν αργότερα στη Γαλλία το 1920.

Γάμοι
-----

Η Ιρίνα παντρεύτηκε τον πρώτο ξάδερφό της, ο πρίγκιπας Φεόντορ Αλεξάντροβιτς της Ρωσίας (1898-1968), γιος του Μεγάλου Δούκα Αλεξάνδρου Μιχαϊλόβιτς της Ρωσίας, στις 21 Μαΐου 1923 στο Παρίσι. Αργότερα απέκτησαν έναν γιο, τον Πρίγκιπα Μιχαήλ Φεοντορόβιτς της Ρωσίας, στις 4 Μαΐου 1924.

Ξεκίνησε μια σχέση με τον Κόμη Χούμπερτ ντε Μόμπρισον (15 Αυγούστου 1892 - 14 Απριλίου 1981) κατά τη διάρκεια του γάμου της με τον Φέοντορ και απέκτησε με τον Χούμπερτ μία κόρη, την Ειρήνη Ρομανώφ, στις 7 Μαΐου 1934, ενώ ήταν ακόμη παντρεμένη με τον Φεοντόρ. Αυτή και ο Φέοντορ χώρισαν στις 22 Ιουλίου 1936. Η Ιρίνα παντρεύτηκε τον Χούμπερτ στις 11 Απριλίου 1950 στο Παρίσι. 

Η Ιρίνα πέθανε στο Παρίσι στις 15 Νοεμβρίου 1990. Ήταν το τελευταίο επιζών εγγόνι του Αλέξανδρου Β' της Ρωσίας. Και ο γιος και η κόρη της έχουν απόαπογόνους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p10200.htm#i102000. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  p10200.htm#i102000. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  Zeepvat, Charlotte, *The Camera and the Tsars: A Romanov Family Album,* 2004, Sutton Publishing, p. 207
Ο **Ιωάννης-Ερνέστος**, γερμ.: Johann Ernst, Count of Hanau-Münzenberg (13 Ιουνίου 1613 - 12 Ιανουαρίου 1642) από τον Οίκο του Χάναου ήταν κόμης του Χάναου-Μύντσενμπεργκ το διάστημα 1641-1642.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μόνος (επιζήσας) γιος του Αλβέρτου πρύτανη του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης και της Έρενγκαρντ (1577-1637), κόρης του Φιλίππου Β΄ κόμη του Ίζενμπουργκ-Μπύντινγκεν (!526-1596).

Εκπαιδεύτηκε στο σχολείο της πρώην μονής Σλύχτερν, που λεγόταν Ούλριχ-φον-Χούτεν-Γκυμνάζιουμ και στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας. Έπειτα από τη συμπλη΄ρωση των σπουδών του ξεκίνησε τη ΜΕγάλη Περιήγηση στη Γαλλία. Επέστρεψε σπίτι το 1633. Ο Τριακονταετής Πόλεμος ανα΄γκασε αυτόν και την οικογένειά του να καταφύγουν στη Βορμς και μετά στο Στρασβούργο, όπου αντιμετώπισαν μεγάλες οικονομικές δυσκολίες. Αφού ο πατέρας του απεβίωσε εκεί, ακολούθησε τη μητέρα του στη Φραγκφούρτη.

Ανόμοια από τον πατέρα του, δεν διεκδίκησε το δικαίωμα του ανιψιού του να εξουσιάσει το Χάναου-Μύντσενμπεργκ μόνος του και δεν ζήτησε μία θέση ως συγκυβερνήτης. Τα πήγαινε καλά με τον κόμη, τον ανιψιό του Φίλιππο-Μαυρίκιο και τη σύζυγο εκείνου Σίβυλλα-Χριστίνα του Άνχαλτ-Ντέσαου.

Πηγές
-----

* Rudolf Bernges: *Johann Ernst, der letzte Graf von Hanau-Münzenberg*, in: *Hanauer Anzeiger* of 5 May 1928
* Fr. W. Cuno: *Philipp Ludwig II. Graf zu Hanau und Rieneck, Herr zu Münzenberg. Ein Regentenbild nach archivalischen und anderen Quellen gezeichnet für unsere Zeit*, Prague, 1896
* Reinhard Dietrich: *Die Landesverfassung in dem Hanauischen* = *Hanauer Geschichtsblätter*, vol. 34, Hanau, 1996, (ISBN 3-9801933-6-5)
* Funeral sermon in *Katalog der Leichenpredigten und sonstiger Trauerschriften im Hessischen Staatsarchiv Marburg* = *Marburger Personalschriften-Forschungen* vol. 14, Sigmaringen, 1992
* Reinhard Suchier: *Genealogie des Hanauer Grafenhauses*, in: *Festschrift des Hanauer Geschichtsvereins zu seiner fünfzigjährigen Jubelfeier am 27. August 1894*, Hanau, 1894
* Ernst J. Zimmermann, *Hanau Stadt und Land*, 3rd ed. Hanau, 1919, reprinted: 1978

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. 1 2  (Αγγλικά) *CERL Thesaurus*. Consortium of European Research Libraries. cnp01272973. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 149699174
* GND: 1015518605

 |

 |
Ο **Στέλιος Σπανός** ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, παίζοντας από το 1948 μέχρι το 1955.

Καριέρα
-------

Ο Σπανός έπαιξε για πρώτη φορά με την φανέλα του Άρη την σεζόν 1948-49, όταν αγωνίστηκε ως αναπληρωματικός στον χώρο του κέντρου. Διακρινόταν για τα αμυντικά του καθήκοντα και συνέχισε ως αλλαγή μέχρι την σεζόν 1951-52, όταν πήρε περισσότερο χρόνο συμμετοχής.

Την επόμενη χρονιά, κατέκτησε το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, διακρινόμενος στους δύο αγώνες μπαράζ εναντίον του Ηρακλή, όπου μετά το ισόπαλο 0-0 στις 19 Απριλίου, οι "κίτρινοι" κέρδισαν με γκολ του Στεργιώτη λίγο πριν την λήξη στον επαναληπτικό της 2 Μαΐου 1953. Ο Σπανός αγωνίστηκε στα ματς της τελικής φάσης, όπου ο Άρης κατέλαβε την τρίτη θέση.

Την επόμενη σεζόν αγωνίστηκε, κατά κύριο λόγο, στον πρώτο γύρο του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης, ενώ την τελευταία του χρονιά, το 1954-55, έπαιξε μόλις σε δύο αγώνες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «1953: Πρωταθλητές μετά από δύο μπαράζ | aris.re». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2015.
2. ↑  Greece - Final Tables 1906-1959

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
* Σπανός Στέλιος | aris.re
Ο **Στέργιος Δελιαλής** ήταν Έλληνας σχεδιαστής και γραφίστας. 

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, και μεγάλωσε στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη. Σε ηλικία 15 ετών έφυγε από το σπίτι των γονέων του και εγκατέλειψε το σχολείο, έχοντας ήδη αρχίσει την επαγγελματική του πορεία ως σχεδιαστής. Έχει σχεδιάσει αφίσες, εξώφυλλα δίσκων και ταινιών, λογότυπα. Για κάποιο διάστημα εργάστηκε στο Λονδίνο ως σχεδιαστής σε διαφημιστικές εταιρείες.

Δημιούργησε μια μεγάλη προσωπική συλλογή με αντικείμενα με σχεδιαστικό ενδιαφέρον. Το 1993 ιδρύεται το Μουσείο Design Θεσσαλονίκης στη Μητροπόλεως, μετά από προσωπική πρωτοβουλία του Δελιαλή, όπου εκτείθεται η συλλογή του. Το 1998, το μουσείο μένει χωρίς στέγη, αλλά εξακολουθεί να εκτίθεται σε προσωρινές εκθέσεις, και να συμμετέχει σε φεστιβάλ και παρουσιάσεις στο εσωτερικό και εξωτερικό μέχρι και το 2016. Το 2016, διοργανώθηκε έκθεση προς τιμήν του έργου του Στέργιου Δελιαλή με τίτλο "Στέργιος Δελιαλής, Designer. 55 Χρόνια Graphics – Χώροι – Κατασκευές – και ένα Μουσείο Design". Απεβίωσε στις 22 Μαρτίου 2019 σε ηλικία 77 ετών..

Παραπομπές
----------

1. ↑   *Ο Στέργιος Δελιαλής "Μέσα Στην Πόλη Των Άλλων"*, 2017-04-21, ανακτήθηκε στις 2019-05-28
2. ↑  «Γιατί η Θεσσαλονίκη δεν απέκτησε ποτέ, ενώ θα μπορούσε, ένα από τα πρώτα Μουσεία Design στον κόσμο…». *popaganda.gr*. Ανακτήθηκε στις 28 Μαΐου 2019.
3. ↑  «Έκθεση «Στέργιος Δελιαλής, Designer. 55 Χρόνια Graphics - Χώροι - Κατασκευές - και ένα Μουσείο Design»». *ΠΕΕΒΕ - Πολιτιστική Εταιρεία Επιχειρηματιών Βορείου Ελλάδος - Θεσσαλονικέων Πόλις*. Ανακτήθηκε στις 28 Μαΐου 2019.
4. ↑  «Έφυγε από τη ζωή ο Στέργιος Δελιαλής». *designmag.gr*. 22 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 28 Μαΐου 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 60146029572435821912
* **BiblioNet**: **53872**
* SUDOC: 191810150

 |

 |
O **Καλλιόπιος** (Calliopius) ήταν πολιτικός και στρατιωτικός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επί αυτοκράτορα Αναστασίου Α΄. 

Ήταν συγγενής με τον Πραίτωρ της Ανατολής Ιέριο που τον διόρισε περίπου το 494 ως κόμη της της Ανατολής. Σε αυτήν τη θέση, όταν βρισκόταν στην έδρα του στην Αντιόχεια, δέχτηκε επίθεση από την Πράσινη φατρία του ιπποδρομίου και εφυγε από την πόλη εγκαταλείποντας και το αξίωμα, αντικαταστάθηκε από τον Κωνσταντίνο. Πιθανώς μπορεί να ταυτιστεί με τον πραίτωρα με το ίδιο όνομα που έζησε την ίδια περίοδο

Παραπομπές
----------

1. ↑  Martindale 1980, p. 251

Πηγές
-----

* Martindale, J. R.; Jones, Arnold Hugh Martin; Morris, John (1980). The prosopography of the later Roman Empire - Volume 2. A. D. 395 - 527. Cambridge e Nova Iorque: Cambridge University Press
Ο **Στόγιαν Αμπράς** (*σερβικά : Стојан Абраш*) ήταν Σέρβος επαναστάτης της πρώτης Σερβικής Εξέγερσης. 

Γεννήθηκε στο Μπούκοβτσε της Νεγκοτίνα άγνωστο ακριβώς πότε, άγνωστες είναι και πολλές λεπτομέρειες της ζωής του. 

Είναι γνωστό ότι με τον Βέλικο Πέτροβιτς υπερασπίστηκαν το Νεγκοτίν από τους Τούρκους το 1813. Σύμφωνα με μία θεωρία, η οποία βασίζεται σε δημοφιλή μύθο, όταν οι Τούρκοι κατέλαβαν την Νεγκοτίν σκοτώθηκε μαχόμενος. Μια άλλη θεωρία λέει ότι μετά την πτώση της Νεγκοτίνα κατέφυγε στη Βλαχία, όπου θεωρούνταν παράνομος, συνελήφθη και στάλθηκε στα ορυχεία αλατιού. Δραπέτευσε από τα ορυχεία και προσπάθησε να ξεφύγει με τους φίλους του, κοντά στο χωριό Valjmare της Βλαχίας προδόθηκε από έναν φίλο του και δολοφονήθηκε το 1813.

Παραπομπές
----------

* *Српска породична енциклопедија*


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Стојан Абраш  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Γιώργος Ξενίδης** (6 Δεκεμβρίου 1974 - 3 Ιουνίου 2019) αποτέλεσε Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως αμυντικός. Είχε αγωνιστεί το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του στον Ηρακλή, όπου το φθινόπωρο του 2011 ανέλαβε το ποδοσφαιρικό τμήμα ως υπεύθυνος του.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 6 Δεκεμβρίου του 1974 και ξεκίνησε την καριέρα του από τους ερασιτέχνες του Ηρακλή για να προωθηθεί στην επαγγελματική ομάδα το καλοκαίρι του 1994. Στο *γηραιό* παρέμεινε επί μια δεκαετία, φορώντας το περιβραχιόνιο του αρχηγού, με μια μικρή διακοπή για ένα εξάμηνο το 2002 όταν και αγωνίστηκε στην ΑΕΚ κατακτώντας το Κύπελλο Ελλάδος, για να επιστρέψει τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς στον Ηρακλή.

Το 2004 άφησε το ελληνικό πρωτάθλημα για να αγωνιστεί στην Κύπρο με τα χρώματα της Ανόρθωσης. Κατά την διετή του παρουσία στην κυπριακή ομάδα πανηγύρισε την κατάκτηση του Πρωταθλήματος του 2005 καθώς και την ιστορική πρόκριση επί της τουρκικής Τραμπζονσπόρ στο πλαίσιο των προκριματικών του Τσάμπιονς Λιγκ τη σεζόν 2005/06.

Το 2006 πήρε μεταγγραφή Ιωνικού. Παρά το γεγονός ότι η ομάδα ξεκίνησε με φιλοδοξίες, διοικητικά προβλήματα και αφαιρέσεις βαθμών την οδήγησαν στον υποβιβασμό. Παρ' όλα αυτά ο Ξενίδης παρέμεινε στον Ιωνικό και αγωνίστηκε και στη Β' Εθνική. Το καλοκαίρι του 2008 έμεινε ελεύθερος από την ομάδα της Νικαίας και από τότε έμεινε χωρίς ομάδα. Είχε συνολικά 224 συμμετοχές σε επίπεδο Α' Εθνικής (195 με Ηρακλή, 20 με Ιωνικό και 9 με ΑΕΚ) και έχει σημειώσει 20 τέρματα.

Τον Δεκέμβριο του 2005 είχε προσπαθήσει μαζί με τον Βασίλη Μπορμπόκη να αποκτήσει το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών του Απόλλωνα Καλαμαριάς.

Πέθανε από ανακοπή καρδιάς στις 3 Ιουνίου 2019 σε ηλικία 45 ετών.

Στατιστικά
----------

| Έτος | Σύλλογος | Εμφανίσεις (Γκολ) |
| --- | --- | --- |
| 1994-01 |  Ηρακλής | 161 (14) |
| 2001-02 |  ΑΕΚ | 9 (0) |
| 2002-04 |  Ηρακλής | 34 (4) |
| 2004-06 |  Ανόρθωση | 40 (2) |
| 2006-07 |  Ιωνικός | 20 (2) |

Τίτλοι
------

* Κύπελλο Ελλάδος: 2002
* Πρωτάθλημα Κύπρου:2005

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 15444.
2. ↑  Βλέπε

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Προφίλ ποδοσφαιριστή στο insports.gr
* Σύνθεση της Ανόρθωσης (2005)
* Προφίλ ποδοσφαιριστή στο transfermarkt.de[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Μπορμπόκης - Ξενίδης τον θέλουν![*νεκρός σύνδεσμος*]
Στην ελληνική γλώσσα υφίστανται γενικά τρία **γραμματικά γένη**, το *αρσενικό γένος*, το *θηλυκό γένος* και το *ουδέτερο γένος*. (Όταν αναφερόμαστε σε μέρος του λόγου που έχει πάνω από ένα γένος, αναγράφουμε τα γένη με την σειρά αρσενικό - θηλυκό - ουδέτερο).

Τα άρθρα έχουν τρία γένη. Το οριστικό άρθρο είναι ο - η - το. Το αόριστο άρθρο είναι ένας - μία - ένα.

Κάθε ουσιαστικό έχει ένα γένος, π.χ. ο ουρανός, η θάλασσα, το δέντρο. Όταν το ουσιαστικό αναφέρεται σε αρσενικό άνθρωπο, έχει αρσενικό γένος, π.χ. ο ξυλουργός. Όταν το ουσιαστικό αναφέρεται σε θηλυκό άνθρωπο, έχει θηλυκό γένος, π.χ. η δασκάλα. Όταν το ουσιαστικό αναφέρεται σε άνθρωπο χωρίς να είναι σημαντικό το φύλο του ή χαϊδευτικά, μπορεί να είναι ουδέτερο, π.χ. το αγόρι, το κορίτσι, το παιδί, το εγγονάκι.

Υπάρχουν μερικά ουσιαστικά με δύο γένη, που μπορεί να έχουν ίδια σημασία, (π.χ. ο πλάτανος - το πλατάνι), ή διαφορετική σημασία, (π.χ. η σκάφη - το σκάφος).

Για ορισμένα ζώα υπάρχουν ουσιαστικά που καθορίζουν το φύλο τους, π.χ. ο σκύλος, η σκύλα. Όταν το φύλο είναι αδιάφορο, μπορεί να υπάρχει και ουσιαστικό σε ουδέτερο γένος, π.χ. το σκυλί. Για κάποια ζώα υπάρχουν διαφορετικά ουσιαστικά για το αρσενικό και το θηλυκό, χωρίς να είναι απαραίτητα αρσενικού και θηλυκού γένους αντίστοιχα, π.χ. ο τράγος - η γίδα, το κριάρι - η προβατίνα. Για κάποια ζώα υπάρχει μόνο ένα ουσιαστικό κάποιου γένους (λέγεται *επίκοινο* όνομα) και για να προσδιοριστεί το φύλο του ζώου χρησιμοποιείται το επίθετο *αρσενικό* ή *θηλυκό*, π.χ. ο θηλυκός πάνθηρας, η αρσενική καμήλα, το αρσενικό καναρίνι.

Τα επίθετα έχουν μέχρι τρία γένη. Τα γένη μπορεί να έχουν διαφορετικές καταλήξεις, (π.χ. ο καλός - η καλή - το καλό), ή μπορεί το αρσενικό και το θηλυκό να έχουν την ίδια κατάληξη, (π.χ. ο διαυγής - η διαυγής - το διαυγές, επίθετο *τριγενές και δικατάληκτο*).

Οι αντωνυμίες, (π.χ. ο άλλος - η άλλη - το άλλο), και οι μετοχές που κλίνονται, (π.χ. ο θυμωμένος - η θυμωμένη - το θυμωμένο), έχουν γένη όπως τα ονόματα που συνοδεύουν : η άλλη ημέρα, ο θυμωμένος πελάτης.
Ο Αντιναύαρχος **Στυλιανός Πετράκης** είναι ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού από το 2020.

Γεννήθηκε στην Επισκοπή Ρεθύμνου με καταγωγή από την Ασή Γωνιά Χανίων. Εισήχθη στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1981, από την οποία αποφοίτησε και ονομάσθηκε Μάχιμος Σημαιοφόρος το 1985. Ο Αντιναύαρχος Στυλιανός Πετράκης έχει διέλθει όλα τα σταδιοδρομικά σχολεία του Πολεμικού Ναυτικού και των Ενόπλων Δυνάμεων συμπεριλαμβανομένης της Διακλαδικής Σχολής Επιτελών Άμυνας, της Ναυτικής Σχολής Πολέμου (ΝΣΠ) και της Σχολής Εθνικής Άμυνας (ΣΕΘΑ). Κατέχει όλα τα προβλεπόμενα από το βαθμό του Μετάλλια των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων καθώς και Μετάλλιο συμμετοχής στην ειρηνευτική αποστολή της Ευρωπαϊκής Ένωσης ATALANTA.

Η επιχειρησιακή του εμπειρία περιλαμβάνει υπηρεσία άνω των 15 ετών σε μονάδες κρούσης του στόλου, εκ των οποίων τα 7 έτη συνολικά ως Κυβερνήτης στο ΤΠΚ ΒΛΑΧΑΒΑΣ (Ρ-74), στο ΤΠΚ ΒΟΤΣΗΣ (Ρ-72) και στη Φ/Γ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΦΩΚΑΣ (F-466). Έχει υπηρετήσει στη Διοίκηση Ταχέων Σκαφών (ΔΤΣ) και τη Διεύθυνση Διοικήσεως και Σταδιοδρομίας Στρατιωτικού Προσωπικού στο Γενικό Επιτελείο Ναυτικού (ΓΕΝ/Β3) ως Επιτελής και στο Κέντρο Εκπαίδευσης ΠΑΛΑΣΚΑΣ ως Διοικητής. Έχει διατελέσει Ναυτικός Ακόλουθος της Ελλάδας στη Ρώμη καθώς και Ακόλουθος Άμυνας της Ελλάδας στην Αίγυπτο.

Ως Ανώτατος Αξιωματικός εκτέλεσε τα καθήκοντα του Διευθυντού του Β΄ Κλάδου στο Γενικό Επιτελείο Ναυτικού (ΓΕΝ/ΔΚΒ), καθώς και αντίστοιχα στο Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας (ΓΕΕΘΑ/ΔΒΚ). Το 2019 προήχθη σε Αντιναύαρχο και ανέλαβε καθήκοντα Αρχηγού Στόλου. Τον Ιανουάριο του 2020, μετά από σχετική απόφαση του ΚΥΣΕΑ, τοποθετήθηκε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού.

Είναι παντρεμένος με τη Νικολέττα Γκαραβέλλα και έχει έναν υιό και μία κόρη. Oμιλεί την Αγγλική γλώσσα.
Ένα **δημοψήφισμα** για την τριακοστή όγδοη τροποποίηση του συντάγματος πραγματοποιήθηκε στις 24 Μαΐου 2019 στην Ιρλανδία. Το περιεχόμενο της τροπολογίας πρότεινε να καταστούν ηπιότερες οι προϋποθέσεις για την απόκτηση διαζυγίου αφαιρώντας από το σύνταγμα το ψήφισμα που επιβάλλει μια ελάχιστη περίοδο χωρισμού τεσσάρων ετών, προτού λθιεί ένας γάμος με δικαστική απόφαση. Οι δημοτικές και οι ευρωεκλογές διεξήχθησαν ταυτόχρονα.

Οι ψηφοφόροι ενέκριναν την τροποποίηση με πολύ μεγάλη πλειοψηφία, με 82,07% των ψηφοφόρων να ψηφίζουν υπέρ, και με ποσοστό συμμετοχής 50,83%.

Αποτέλεσμα
----------

Η πρόταση εγκρίθηκε από το εκλογικό σώμα. 

| 38η Τροποποίηση του Συντάγματος (Διάλυση του Γάμου) Σχέδιο Νόμου 2016 |
| --- |
| Εκλογικό σώμα | 3.397.636 |  |
| Σύνολο ψήφων | 1.727.056 | 100% |
| Άκυρα ψηφοδέλτια | 40.545 | 2,35% |
| Έγκυρα ψηφοδέλτια | 1.686.511 | 97,65% |
|  |
|
|  | Ψήφοι | Ποσοστό |
|
|  **Ναι** | **1.384.192** | **82,07%** |
|
|  **Όχι** | **302.319** | **17,93%** |
|
| Συμμετοχή | 50,83% |
|

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Minister Flanagan announces Government approval for a referendum on divorce». *Department of Justice and Equality* (στα Αγγλικά). 29 Ιανουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2019.
2. ↑  «Minister Flanagan announces publication of text of amendments to be proposed for the referendum on divorce». *Department of Justice and Equality*. 26 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 27 Μαρτίου 2019.
3. ↑  «Current Referendum». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Μαΐου 2018. Ανακτήθηκε στις 26 Μαΐου 2019.
Ο **Στυλιανός Γ. Φωτάκης** (1854 - 1913) ήταν Έλληνας νομικός, βουλευτής της αυτόνομης κυβέρνησης και σπουδαίος οπλαρχηγός της Κρήτης, στη Κρητική Επανάσταση (1895-1898), αντιπρόεδρος της Μεταπολιτευτικής Επιτροπής Κρήτης και νομάρχης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στις Κουρούτες Ρεθύμνης, αλλά ως τόπο καταγωγής του θεωρούσε τις Μέλαμπες Ρεθύμνης.. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μετά την αποφοίτησή του επέστρεψε στη Κρήτη ασκώντας δικηγορία στον Βάμο Αποκορώνου όπου και η τότε έδρα των δικαστικών Αρχών. Υπήρξε κατ΄ επανάληψη βουλευτής της αυτόνομης βουλής της Κρήτης αντιπροσωπεύοντας την επαρχία του μέχρι το 1889. Στη συνέχεια υπήρξε ένας από τους πρωτεργάτες της Κρητικής Επανάστασης (1895-1898) όπου συνεργαζόμενος με τον πρωτοδίκη Μ. Κούνδουρο, Γ. Μυλωνογιάννη και άλλους επιφανείς Κρητικούς εξελέγη αντιπρόεδρος της Μεταπολιτευτικής Επιτροπής η οποία και ανέλαβε την νέα επαναστατική δράση, συντάσσοντας σχετικό υπόμνημα προς τις Μεγάλες Δυνάμεις και την ελληνική κυβέρνηση.
Κατά την επανάσταση που ακολούθησε με αποκορύφωμα την πολιορκία του Βάμου ο Στυλιανός Φωτάκης είχε αναγνωριστεί ως οπλαρχηγός της περιοχής του Αγίου Βασιλείου.

Ακολούθως υπήρξε μέλος της 16μελούς επιτροπής που συνέταξε το σχέδιο του Συντάγματος της Κρητικής Πολιτείας (1899). Αργότερα ανέλαβε νομάρχης Χανίων και στη συνέχεια νομάρχης Ηρακλείου και Λασιθίου, θέση που κατείχε κατά το θάνατό του στον Άγιο Νικόλαο (1913).

Σημειώνεται ότι ο Στυλιανός Φωτάκης ήταν ο πρώτος νομάρχης που απαγόρευσε τη χρήση, κατοχή και καλλιέργεια οπίου εκδίδοντας σχετική αστυνομική διάταξη για κατάσχεση και ποινικό κολασμό των παραβατών, λαμβάνοντας αφορμή από μία τοπική λαϊκή επικίνδυνη αντίληψη που ίσχυε, να χορηγούν οι μανάδες στα μωρά τους όπιο ως υπνωτικό, με ολέθρια αποτελέσματα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Λευτέρη Κρυοβρυσανάκη, Μέλαμπες Αγ. Βασιλείου, Ρεθεμνιώτικα Νέα, 4-8-2015.

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΚΔ΄, σελ.336.
Το **Γυμνάσιο Καλαβρύτων** είναι δευτεροβάθμιο εκπαιδευτικό ίδρυμα της Ελλάδας στην πόλη των Καλαβρύτων. Είναι από τα παλιότερα εκπαιδευτικά ιδρύματα στην χώρα που ιδρύθηκε με Βασιλικό διάταγμα το 1882 αντικαθιστώντας το δημοσυντήρητο Ελληνικό σχολείο. Στα Καλάβρυτα λειτουργούσε Σχολή από το 1711 που την ίδρυσε ο Ηλίας Μηνιάτης εώς την επανάσταση του 1821. Μετά την επανάσταση κατά διαστήματα λειτούργησε γονεοσυντήρητη σχολή και αλληλοδιδακτικό σχολείο.

Το γυμνάσιο είχε πρώτο διευθυντή τον Γ. Παναγιωτόπουλο, αρχικά είχε μόνο μία τάξη και με τον προβιβασμό μαθητών την επόμενη χρονιά λειτούργησε Β' τάξη και την επόμενη Γ' και Δ' τάξη. Την δεκαετία του '30 οι μαθητές του κυκλοφορούσαν το μαθητικό περιοδικό "Μαθητική Ηχώ". To 1943 στο Ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων το σχολείο πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος, αφού εκτελέστηκαν όλοι οι καθηγητές και πολλοί μαθητές του. Οι καθηγητές που εκτελέστηκαν ήταν οι Αντώνης Οικονόμου (διευθυντής), ο Αντώνιος Δημόπουλος, ο Αθανάσιος Κουμάντος, ο Θωμάς Μεγακλής, ο Χρήστος Νικολακόπουλος, ο Αλέξανδρος Παπαδημητρίου, ο Δωρόθεος Παπαδημητρίου, ο Λεωνίδας Παπαχαραλάμπους.

Από το 1937 έως το 1948 το γυμνάσιο λειτουργούσε παράρτημα στο κοντινό χωριό Κέρτεζη σε οίκημα της οικογένειας Στριφτόμπολα. Το 1947 το γυμνάσιο γίνεται οκτατάξιο, το 1959 αλλάζει σε εξατάξιο και από το 1976 χωρίζεται σε γυμνάσιο-Λύκειο. 

Το γυμνάσιο αρχικά στεγάστηκε σε κτίριο στο κέντρο της πόλης όπου κάηκε το 1943 μαζί τα υπόλοιπα Καλάβρυτα, προσωρινά κατά την διάρκεια της Ιταλικής κατοχής είχε μεταφερθεί σε άλλο κτίριο. Μετά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο στεγάστηκε σε ένα μικρό κτίριο με δύο δωμάτια μέχρι το 1946 που απέκτησε δικό του νεόκτιστο κτίριο. Το 1957 φωτιά καταστρέφει το κτίριο που κατασκευάζεται νέο από την αρχή, το 1976 προστίθεται νέα πτέρυγα.

Στο σχολείο έχουν διδάξει προσωπικότητες όπως ο συγγραφέας Γεώργιος Παπανδρέου, ο Π. Δολμπαράκης και άλλοι. Επίσης έχουν φοιτήσει ο μετέπειτα Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος, ο λογοτέχνης Αριστόβουλος Μάτεσις, ο θεατρικός συγγραφέας Σπύρος Παρεσιάδης, ο δημοσιογράφος Πάνος Καραγιάννης, ο Πάνος Πόλκας, ο Γιάννης Αγγούρης και άλλοι.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  Παναγιώτα Γ. Κωνσταντοπούλου, Η μετεξέλιξη της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στα Καλάβρυτα: Από την Ελληνική Σχολή στο Γυμνάσιο Καλαβρύτων (1711-2001)
2. 1 2 3 4 5  «Γενικό Λύκειο Καλαβρύτων». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2012.
3. ↑  Θανάσης Τζώρτης, Μερικοί δάσκαλοι και καθηγητές της επαρχίας Καλαβρύτων κατά τα παλαιότερα χρόνια[*νεκρός σύνδεσμος*]
Το **3D στυλό** αποτελεί μικρή «επανάσταση» στον χώρο της τεχνολογίας. Η χρήση του, επιτρέπει στον χρήστη να δημιουργήσει σχέδια όχι στο χαρτί, αλλά αποκλειστικά και μόνο στον αέρα. Για πρώτη φορά το κατασκεύασε η εταιρία παιχνιδιών και ρομποτικής *Wobbleworks* και το ονόμασε *3dDoodler*. Το νέο στυλό επιτρέπει τη δημιουργία γλυπτών από πλαστικό στον αέρα χωρίς τη χρήση τρισδιάστατου εκτυπωτή, ούτε υπολογιστή. Το λεγόμενο μελάνι *ABC* το οποίο χρησιμοποιούν οι τρισδιάστατοι εκτυπωτές είναι το «κλειδί» αυτού του τεχνολογικού ευρήματος.

Λόγω του ότι ζεσταίνεται και παγώνει γρήγορα, μπορεί με αυτό να δημιουργηθούν διάφορες δομές. Προβλέπεται ότι θα χρησιμεύσει και στη δημιουργία έργων τέχνης, παιχνιδιών και κοσμημάτων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ιστοσελίδα ΚillingΤime.eu, Εφευρέθηκε 3D στυλό Αρχειοθετήθηκε 2020-12-30 στο Wayback Machine. 27 Φεβρουαρίου 2013, Ανακτήθηκε 4 Απριλίου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
* 3Doodler: Το πρώτο στυλό 3D παγκοσμίως στο Kickstarter (Αγγλικά)
* 3Doodler: Το πρώτο στυλό 3D παγκοσμίως στο Kicktraq.com (Αγγλικά)
Το **Σταντ Βελοντρόμ** (γαλλικά: *Stade Vélodrome*) είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο στη Μασσαλία της Γαλλίας. Αποτελεί έδρα της ομάδας της Λιγκ 1 Ολιμπίκ Μαρσέιγ, και ήταν γήπεδο του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998 και του παγκοσμίου κυπέλλου Ράγκμπι του 2007. Αποτελεί τη μεγαλύτερη έδρα ποδοσφαιρικής ομάδας στη Γαλλία, με χωρητικότητα 60.031 θεατές. Το στάδιο επίσης χρησιμοποιείται από την εθνική ομάδα Ράγκμπι της Γαλλίας.

Το ρεκόρ προσέλευσης για παιχνίδι της ομάδας στο Σταντ Βελοντρόμ ήταν 58.897 (στον ημιτελικό του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ εναντίον της Νιούκασλ Γιουνάιτεντ το 2004). Επίσης, το στάδιο χρησιμοποιήθηκε για τις ανάγκες του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998. Το πρώτο ματς που παίχτηκε ήταν το 1937 ανάμεσα στη Μαρσέιγ και την Τορίνο. Όσο για το 2011, υπάρχουν σχέδια για αύξηση της χωρητικότητας σε 67.000 θεατές και να κατασκευαστεί οροφή που να καλύπτει και τις τέσσερις κερκίδες, που σχετίζονται με μια ενδεχόμενη πώληση του συλλόγου.

Η εθνική ομάδα ράγκμπι της Γαλλίας ξεκίνησε ένα εντυπωσιακό σερί νικών στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Κέρδισε τη Νέα Ζηλανδία 42–33 το Νοέμβριο του 2000, και το 2001 κέρδισε την Αυστραλία με έναν πόντο. Κέρδισε τη Νότια Αφρική το 2002 και στη συνέχεια την Αγγλία το 2003. Τελικά το σερί τερματίστηκε το 2004 όταν και έχασε 14–24 από την Αργεντινή. Το γήπεδο χρησιμοποιήθηκε το Νοέμβριο του 2009 όταν οι Γάλλοι αντιμετώπισαν τη Νέα Ζηλανδία. Η Γαλλία δεν είναι η μοναδική που έχει χρησιμοποιήσει το Βελοντρόμ τα τελευταία χρόνια. Στις 18 Απριλίου του 2009, η Τουλόν έπαιξε τον αγώνα της για το Τοπ 14 εναντίον της Τουλούζ στο Βελοντρόμ, έχοντας 57.039 θεατές για να δουν τη νίκη της Τουλόν με 14-6, μια νίκη που αποδείχτηκε καθοριστική για την πάλη για την αποφυγή του υποβιβασμού που έδωσε τη σεζόν 2008-09 η Τουλόν. Η Τουλόν έδωσε δύο παιχνίδια στο Βελοντρόμ τα επόμενα δύο χρόνια. Στο Βελοντρόμ έγιναν και οι δύο ημιτελικοί του Τοπ 14 της σεζόν 2010-11.

* Πριν την ανακαίνισηΠριν την ανακαίνιση

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 7328. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
2. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. Ανακτήθηκε στις 30  Ιουλίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Σελίδα του γηπέδου στην επίσημη ιστοσελίδα της ομάδας (Γαλλικά)
* Προορισμός Μαρσέιγ – rugbyworldcup.com

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
**Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1998** |
| --- |
|  |
| 
* **Παρκ Λεσκύρ** (Μπορντό)
* **Σταντ Φελίξ-Μπολέρ** (Λανς)
* **Σταντ ντε Ζερλάν** (Λυών)
* **Σταντ Βελοντρόμ** (Μασσαλία)
* **Σταντ ντε λα Μοσσόν** (Μονπελιέ)
* **Σταντ ντε λα Μπωζουάρ** (Ναντ)
* **Παρκ ντε Πρενς** (Παρίσι)
* **Σταντ ντε Φρανς** (Σαιν-Ντενί)
* **Στάδιο Ζοφρουά Γκισάρ** (Σαιντ-Ετιέν)
* **Σταντιόμ Μυνισιπάλ** (Τουλούζ)
 |

 |
Ο **Στυλιανός Τυπάλδος** (1858 - 23 Οκτωβρίου 1957) ήταν Έλληνας εφοπλιστής, ο οποίος διετέλεσε δήμαρχος Ληξουρίου. Πέθανε εν ενεργεία δήμαρχος, σε ηλικία 99 ετών.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Κεφαλονιά. Εξελέγη δήμαρχος Ληξουρίου το 1951 και επανεξελέγη, στις εκλογές του 1954. Ήταν επίσης πρόεδρος του Δ.Σ. της ατμοπλοϊκής εταιρείας Αιγαίου και πατέρας των εφοπλιστών αδερφών Τυπάλδου.

Το Σεπτέμβριο του 1957, αναφέρεται ως ο γηραιότερος Δήμαρχος στον κόσμο σε ηλικία 98 ετών

Απεβίωσε στην Αθήνα, σε ηλικία 99 ετών, (σύμφωνα με τον Τύπο) τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός" και η σορός του μεταφέρθηκε με το πλοίο "Αιγαίο" στο Ληξούρι την επομένη, όπου έγινε η ταφή. Τον επικήδειο εκ μέρους της Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων εκφώνησε ο Χρήστος Ευαγγελάτος, γενικός γραμματέας της. Την ημέρα του θανάτου του, ο Στυλιανός Τυπάλδος ήταν ο γηραιότερος Έλληνας δήμαρχος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  "Απεβίωσεν ο Δήμαρχος Ληξουρίου Σ. Τυπάλδος Ήτο ο γηραιότερος των Ελλήνων δημάρχων", Μακεδονία, 24/10/1957, σελ. 1
2. ↑  Χρονικό του 20ού αιώνα, εκδόσεις 4Ε, 1990.
3. ↑  "Απέθανεν ο Δήμαρχος Ληξουρίου Στ. Τυπάλδος εις ηλικίαν 99 ετών", Ελευθερία, 24/10/1957, σελ. 6
4. ↑  Τεκμήρια Τ[*νεκρός σύνδεσμος*]