recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ξενοφών Στεργιάδης** (1943-), του Ιωάννη και της Ευανθίας, είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως νομάρχης το πρώτο μισό της δεκαετίας του '90.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Νέο Γυναικόκαστρο Κιλκίς στις 2 Φεβρουαρίου 1943 και οι γονείς του ήσαν πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη. Ο Ξενοφών Στεργιάδης σπούδασε νομικά στο ΑΠΘ. Εργάζεται σε δικό του δικηγορικό γραφείο στο Κιλκίς.

Ήταν υποψήφιος βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Κιλκίς με τη Νέα Δημοκρατία (της οποίας είναι στέλεχος) στις βουλευτικές εκλογές του Νοεμβρίου του 1989 και συγκέντρωσε 3.402 ψήφους.
Έχει υπηρετήσει και ως πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Κιλκίς.

Τον Μάιο του 1990 διορίστηκε Νομάρχης Καστοριάς και υπηρέτησε εκεί ως τον Οκτώβριο του 1992, οπότε μετατέθηκε στην Πιερία.
Τον Οκτώβριο του 1992 διορίστηκε Νομάρχης Πιερίας και παρέμεινε στη νομαρχία ως την παραίτησή του, τον Μάιο του 1993. Στη διάρκεια της θητείας του, διακήρυξε την ανάγκη να συνενωθούν οι κοινότητες σε δήμους, με στόχο την αναβάθμισή τους και την απορρόφηση κεφαλαίων από την ΕΟΚ.  Ο νομάρχης παραιτήθηκε για να πολιτευτεί στο νομό Κιλκίς, στις εκλογές του 1993, με το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Οι εκλογές της Μεταπολίτευσης στο νομό μας, Kilkis24, 23-4-2012.
2. ↑  Πρώτη Σελίδα[*νεκρός σύνδεσμος*], 19-11-2015.
3. 1 2  "Παραιτήθηκε ο Νομάρχης κ. Στεργιάδης", Ολύμπιο Βήμα, φύλλο 13-5-1993, σελ. 1.
Η **Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Σερβίας** (Σερβοκρoατικά:Социјалистичка Република Србија/Socijalistička Republika Srbija) ήταν μία από τις έξι συνιστώσες δημοκρατίες της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Ήταν η μεγαλύτερη δημοκρατία όσον αφορά τον πληθυσμό και την επικράτεια. Η πρωτεύουσα της, το Βελιγράδι, ήταν επίσης η ομοσπονδιακή πρωτεύουσα της Γιουγκοσλαβίας.

Ιστορία
-------

Από το 1945 έως το 1963, η δημοκρατία ήταν επίσημα γνωστή ως **Λαϊκή Δημοκρατία της Σερβίας** (Σερβο-Κροατικά:Народна Република Србија/Narodna Republika Srbija), και από το 1963 ως το 1990 ως **Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Σερβίας**. Η δημοκρατία είχε δύο επαρχίες, τη Βοϊβοδίνα και το Κοσσυφοπέδιο.

Για το μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξής του στη Σερβία, η Σερβία ήταν πιστή και γενικά υπαγόμενη στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Αυτό άλλαξε μετά το θάνατο του Τίτο το 1980, όταν σημειώθηκε αύξηση του αλβανικού και του σερβικού εθνικισμού στο Κοσσυφοπέδιο. Ένας επιτυχημένος γύρος πραξικοπημάτων στην ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σερβίας καθώς και του Μαυροβουνίου συνέβησαν από το 1988 έως το 1989, υπό την ηγεσία του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς καθώς υποστήριξε τους σέρβους εθνικιστές στο Κοσσυφοπέδιο για να αναχαιτήσει τον αναδυόμενο αλβανικό εθνικισμό.

Το 1989, ο Μιλόσεβιτς εξελέγη πρόεδρος της δημοκρατίας. Ζήτησε η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Γιουγκοσλαβίας να ενεργήσει για τα συμφέροντα της Σερβίας στο Κοσσυφοπέδιο, στέλνοντας στον Γιουγκοσλαβικό Λαϊκό Στρατό τον έλεγχο της επαρχίας. Η Σερβία αντιτάχθηκε σε μια τέτοια ενέργεια και απαίτησε ένα σύστημα στη Γιουγκοσλαβική Ένωση Κομμουνιστών, το οποίο θα έδινε πλειοψηφία στους Σέρβους. 
Μετά το 1990, το κράτος ήταν γνωστό απλώς ως **Δημοκρατία της Σερβίας** (Република Србија/Republika Srbija). Το 1992, όταν σχηματίστηκε η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας η Σερβία έγινε μία από τις δύο δημοκρατίες της. Το 2003 αυτή η κρατική ένωση μετονομάστηκε σε Σερβία και Μαυροβούνιο έως το 2006 όπου το Μαυροβούνιο κήρυξε την ανεξαρτησία του απ τη Σερβία, αφού πρώτα διενεργήθηκε ένα σχετικό δημοψήφισμα.

Διοικητική διαιρέση
-------------------

Μέσα στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Σερβίας υπήρχαν δύο αυτόνομες επαρχίες: η Σοσιαλιστική Αυτόνομη Επαρχία της Βοϊβοδίνας και η Σοσιαλιστική Αυτόνομη Επαρχία του Κοσσυφοπεδίου. Το κεντρικό τμήμα της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Σερβίας που βρίσκεται έξω από τις δύο αυτόνομες επαρχίες ήταν γενικά γνωστό ως "Κεντρική Σερβία" ("Uža Srbija").

Γεωγραφικά η **Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Σερβίας** βρίσκονταν στα νότια της Ουγγαρίας, δυτικά από τη Ρουμανία, βορειοδυτικα της Βουλγαρίας στα ανατολικά και βορειοανατολικά της Αλβανίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Socialist Republic of Serbia στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 151202876
* LCCN: n85195919
* ISNI: 0000 0001 2185 1777
* SUDOC: 029751462
* BNF: cb167209274 (data)

 |

 |
Η **Αν Τζοσέ Μάντελαϊν Ενριέτ Μπέναρντ** ή **Σεσίλ Ωμπρί** (3 Αυγούστου 1928 - 19 Ιουλίου 2010) ήταν Γαλλίδα ηθοποιός, συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης.

Βιογραφία
---------

Η Ωμπρί ξεκίνησε την καριέρα της ως χορεύτρια. Σε ηλικία 20 ετών, είχε υπογράψει συμβόλου με την 20th Century Fox. Η πρώτη της μεγάλη ερμηνεία ήταν με την ταινία του Ανρί Ζορζ Κλουζό, manon (1949), η οποία κέρδισε το Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Αυτό της έδωσε την ευκαιρία να παίξει με τον Τάιρον Πάουερ και τον Όρσον Γουέλς στη ταινία "Αίμα στο Σινικό Τείχος" (The Black Rose - 1950) του Χένρι Χάθαγουέι. Η επόμενη μεγάλη της επιτυχία ήταν στην ταινία "Bluebeard" (1951) του Κριστιάν-Ζακ, μία από τις πρώτες έγχρωμες ταινίες Γαλλικής παραγωγής. Για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, ήταν μια σταρ του Χόλιγουντ, υπoγράφοντας συμβόλαιο με την Fox , εμφανίζοντας τακτικά σε γαλλικά περιοδικά αποτελώντας πρότυπο της γαλλο-αμερικανικής θηλυκότητας.

Η καριέρα της στο κινηματογράφο διακόπηκε σύντομα, μετά από τον μυστικό εξαετή γάμο της με τον Σι Μπραχίμ Ελ Γκλάουι, τον μεγαλύτερο γιος του πασά του Μαρακές. Ανακοίνωσε την αποχώρησή της από το σινεμά το 1959, υποστηρίζοντας ότι είχε μόνο απολαύσει τον κινηματογράφο για ταξίδια που έκανε. Συνέχισε την καριέρα της ως συγγραφέας και σεναριογράφος παιδικών τηλεοπτικών σειρών με μεγάλη επιτυχία. 

Η πρώτη τηλεοπτική σειρά που έκανε ήταν το "poly" (1961), και μετά το "Belle et Sébastien", έχοντας και τα δύο μεγάλη επιτυχία. Ο πρωταγωνιστής και στις δύο σειρές ήταν ο γιο της, Μεχντί Ελ Γκλάουι.

Στις 19 Ιουλίου 2010, η Ωμπρί πέθανε από καρκίνο στους πνεύμονες σε ηλικία 81 ετών.

Φιλμογραφία
-----------

* *"Une nuit à Tabarin"* (1947)
* "Manon" (1949)
* "Αίμα στο Σινικό Τείχος" ( "The black rose") (1950)
* "Bluebeard" (1951)
* "Voleur malgré lui" (1953)
* *"Tanz in der Sonne" (1954)*
* "Bonjour la chance" (1959)
* *"L'espionne sera à Nouméa" (1960)*

Σεναριογράφος
-------------

* "poly" (Τηλεοπτική σειρά) (1961)
* *"Belle et Sébastien" (Τηλεοπτική σειρά) (1965)*
* *"Sébastien parmi les hommes" (Τηλεοπτική σειρά) (1968)*
* "*Sébastien et la Mary-Morgane" (Τηλεοπτική σειρά) (1970)*
* *"Le Jeune Fabre" (Τηλεοπτική σειρά) (1973)*
* "Coup de foudre" *(Τηλεοπτική σειρά) (1992)*

Παραπομπές
----------

* : Cecile Aybry
* :&[*νεκρός σύνδεσμος*]#x20;l'encyclopédie biographique de l'Homo erectus
* 
* 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 27060198
* LCCN: n50030847
* ISNI: 0000 0001 2125 0912
* GND: 101843562X
* SUDOC: 026695081
* BNF: cb11889433k (data)
* MusicBrainz: 501437cc-9583-4c01-87c7-b7ee019a6afb
* NDL: 00431888
* NKC: jo20000074112
* BNE: XX4972393

 |

 |


1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb11889433k. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
H **Μαρία Σεσίλια Γιολάντα Οτσέλι Γκονσάλες** (*María Cecilia Yolanda Occelli González*, 1949 -) είναι η πρώτη σύζυγος του πρώην Προέδρου του Μεξικού Κάρλος Σαλίνας ντε Γορτάρι.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1949 στη Πόλη του Μεξικού, και είναι κόρη του Αρμάντο Οτσέλι και της Άνα Μαρία Γκονσάλες. Συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον Κάρλος Σαλίνας ντε Γορτάρι το 1958, όταν και οι δύο ήταν περίπου δέκα ετών σε ένα πάρτι. Το 1965, όταν ήταν 16 ετών και ήταν 17 ετών, συναντήθηκαν πάλι σε ένα άλλο πάρτι. Η σχέση έληξε το 1968 όταν ο Κάρλος μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες για να σπουδάσει οικονομικά. Το 1971 επανασυνδέθηκαν όταν και οι δύο βρίσκονταν στο Γουίλιαμσμπεργκ της Βιρτζίνια. 

Παντρεύτηκαν στις 15 Απριλίου 1972 και μαζί απέκτησαν τρία παιδιά, την Σεσίλια, τον Κάρλος Εμιλιάνο και τον Χουάν Κριστόμπαλ. Μετακόμισαν στη Βοστώνη, όπου ο Κάρλος ξεκίνησε το μεταπτυχιακό του στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ.

Ως Πρώτη Κυρία επικεντρώθηκε σε θέματα που αντιμετώπιζαν τα παιδιά, οι νέοι και οι ηλικιωμένοι. Προώθησε πολιτικά προγράμματα και έργα, ιδίως τη δημιουργία του Papalote Museo del Niño, ενός παιδικού μουσείου στο Τσαπουλτεπέκ που άνοιξε το 1993. Επίσης, διετέλεσε Πρόεδρος του Εθνικού Συστήματος Οικογενειακής Ανάπτυξης από το 1988 έως το 1994. Μετά την θητεία του ως Πρόεδρος του Μεξικού ο Σαλίνας ζήτησε διαζύγιο από την Σεσίλια. Το διαζύγιο τους εκδόθηκε επίσημα το 1995.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000, η Σεσίλια έγινε Πρόεδρος του Fundación de Apoyo Infantil A.C. το οποίο συνεργάζεται με το Save the Children. Επίσης, συνέχισε να έχει ρόλο στο διοικητικό συμβούλιο των επιτρόπων για το Papalote Museo del Niño, που βοήθησε να καθιερωθεί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Las damas del poder». *Cuna de Grillos*. 2015-03-07. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-08-16.. Ανακτήθηκε στις 2020-05-21.
2. ↑  Alcauter, Brandon (2017-04-03). «Las esposas de Carlos Salinas de Gotari». *Cuna de Grillos*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2019-03-30.. Ανακτήθηκε στις 2020-05-21.
3. ↑  Gomez Mena, Carolina (2010-03-19). «Presenta Cecilia Occelli libro biográfico». *La Jornada*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-10-17.. Ανακτήθηκε στις 2020-05-21.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σεσίλια Οτσέλι** |


| Επίτιμοι τίτλοι
 |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΠαλόμα Κορδέρο ντε ντε λα Μαντρίντ | **Πρώτη Κυρία του Μεξικού**1988-1994 | ΔιάδοχοςΝίλντα Πατρίσια Βελάσκο ντε Σεντίγιο |
| Προκάτοχος | **Πρόεδρος του Εθνικού Συστήματος Οικογενειακής Ανάπτυξης**1988-1994 | Διάδοχος |
Η **Σεσίλ Νέβιλ, δούκισσα του Γουόρικ** (1425 - 26 Ιουλίου 1450) ήταν κόρη του Ριχάρδου Νέβιλ, 5ου κόμη του Σόλσμπερι και της Αλίκης Μόνταγκιου, 5ης κόμισσας του Σόλσμπερι. Τα αδέλφια της ήταν : o Ριχάρδος Νέβιλ, 16ος κόμης του Γουόρικ, o Τζων Νέβιλ, 1ος μαρκήσιος του Μόνταγκιου, o αρχιεπίσκοπος Τζώρτζ Νέβιλ, η Αικατερίνη Νέβιλ, βαρόνη του Χέιστινγκς, η Αλίκη Νέβιλ και ο Τόμας Νέβιλ. Πήρε το όνομα της θείας της, μικρότερης αδελφής του πατέρα της Σεσίλ Νέβιλ, δούκισσας της Υόρκης. Τα πρώτα ξαδέλφια της ήταν : η Άννα της Υόρκης, δούκισσα του Έξετερ, ο Εδμόνδος, κόμης του Ράτλαντ, η Ελισάβετ της Υόρκης, δούκισσα του Σάφοκ, η Μαργαρίτα της Υόρκης, ο Γεώργιος Πλανταγενέτης, 1ος δούκας του Κλάρενς και οι βασιλείς Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας και Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας.

Γάμοι
-----

Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Ερρίκο ντε Μποσάμπ, 1ο δούκα του Γουόρικ που ήταν ο μοναδικός βασιλιάς στην νήσο Γουάιτ στο Γκέρνσεϊ και στο Τζέρσεϊ, η κόρη τους Άννα Μποσάμπ έγινε 15η κόμισσα του Γουόρικ. Όταν πέθανε η 15η κόμισσα ο τίτλος πέρασε στην από πατέρα θεία της Άννα Μποσάμπ, 16η κόμισσα του Γουόρικ που παντρεύτηκε τον αδελφό της Σεσίλ Ριχάρδο Νέβιλ, 16ο κόμη του Γουόρικ. 
Με τον δεύτερο σύζυγο της Τζων Τίπτοφτ, 1ο κόμη του Γούστερ δεν απέκτησε παιδιά, τάφηκε μαζί με τον πρώτο σύζυγο της τον δούκα του Γουόρικ στο *αβαείο του Τιουκέσμπουρι*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  «Kindred Britain»
2. ↑  p1422.htm#i14213. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  David Baldwin. The Kingmaker’s Sisters: Six Powerful Women in the Wars of the Roses, The History Press; First Edition, 1 August 2009.
4. ↑  G.E. Cokayne; with Vicary Gibbs, H.A. Doubleday, Geoffrey H. White, Duncan Warrand and Lord Howard de Walden, editors, The Complete Peerage of England, Scotland, Ireland, Great Britain and the United Kingdom, Extant, Extinct or Dormant, new ed. 13 volumes in 14 (1910-1959; reprint in 6 volumes, Gloucester, U.K.: Alan Sutton Publishing, 2000), volume XII/2, page 845.

Πηγές
-----

* David Baldwin. The Kingmaker’s Sisters: Six Powerful Women in the Wars of the Roses, The History Press; First Edition, 1 August 2009.
* Michael Hicks. Warwick, the Kingmaker, John Wiley & Sons, 15 April 2008
* G.E. Cokayne; with Vicary Gibbs, H.A. Doubleday, Geoffrey H. White, Duncan Warrand and Lord Howard de Walden, editors, The Complete Peerage of England, Scotland, Ireland, Great Britain and the United Kingdom, Extant, Extinct or Dormant, new ed. 13 volumes in 14 (1910-1959; reprint in 6 volumes, Gloucester, U.K.: Alan Sutton Publishing, 2000)
Η **οικογένεια Μαρκορά** (ιταλικά Marcoran) ήταν μία από τις παλαιότερες αριστοκρατικές οικογένειες της Κέρκυρας, προερχόμενη από την Ιταλία .

Ιστορία
-------

Η οικογένεια έφτασε στην Ελλάδα στα μέσα του 15ου αιώνα και αρχικά εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο. Με την παροδο του χρόνου η οικογένεια εξελληνίστηκε πλήρως, αποκτώντας παράλληλα την ορθόδοξη χριστιανική πίστη.

Ο πρώτος Μαρκοράς ο οποίος αναφέρεται, κατείχε το αξίωμα του ιππότη. Επίσης αναφέρονται ο Ιωαννίκιος Μαρκοράς, ο οποίος ήταν μεταφραστής των έργων του Αριστοτέλη, και ο πατέρας του Γερασίμου Μαρκορά, Γεώργιος ο οποίος υπηρέτησε το κράτος των Επτανήσων σαν εισαγγελέας και οποίος ήταν γιός του Δονάτου Μαρκορά και της Μαρίνας Βλασοπούλου κόρης του Στυλιανού Βλασόπουλου (1748 - 1822). Επίσης ο Γεώργιος Μαρκοράς εκτός απο τον Γεράσιμο είχε άλλα δυο παιδιά, τον Σπυρίδωνα Μαρκορά οποίος ήταν ο πρωτότοκος και ζούσε ως πρόξενος στο Λονδίνο και τον Στυλιανό, το μικρότερο παιδί της οικογένειας, ο οποίος υπηρετούσε από νεαρή ηλικία τις τέχνες και τα γράμματα.

Η οικογένεια Μαρκορά είχε συνάψει επιγαμίες με άλλες αριστοκρατικές οικογένεις της Κέρκυρας όπως με την πριγκιπικής καταγωγής οικογένεια Βασιλάκη-Δούσμανη καθως και την αριστοκρατική οικογένεια Βλασοπούλου.

Η οικογένεια ήταν γραμμένη στο Libro d'Oro της Κέρκυρας, διαθέτοντας οικόσημο και τον τίτλο του κόμη.

Πηγές
-----

Αναφορά του corfutv.gr στο έργο και την ζωή του Γεράσιμου Μαρκορά Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.

www.corfuhistory.eu/file.php?11696
Ο **Στέφανος** (πέθανε το 907), από την οικογένεια των Σεργίων, ήταν Επίσκοπος της Νάπολης από το 898 έως to 907.

Βιογραφία
---------

Ο Στέφανος κατά κάποιους ερευνητές ταυτίζεται με τον Στέφανος Γ΄ του Σορέντο και από άλλους σαν διαφορετικό πρόσωπο. Ένας κατάλογος με τα ονόματα των επισκόπων της Νάπολης, αναφέρεται ως 47ος επίσκοπος της Νάπολης, διαδέχθηκε τον Αθανάσιο Β΄ στον επισκοπικό θρόνο και κατείχε την θέση για 8 χρόνια και 10 μήνες. Αναφέρεται ότι επιβεβαίωσε τα προνόμια της μονής του Σαν Σεβερίνο. Διάδοχος του στον επισκοπικό θρόνο αναφέρεται ο Αθανάσιος Γ΄.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΑθανάσιος Β΄ | **Επίσκοπος Νάπολης**898 - 907 | ΔιάδοχοςΑθανάσιος Γ΄ |

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Southern Italy, Medieval Lands
Ο **Στέφανος** ήταν Βυζαντινός δουξ της Νάπολης την περίοδο 821 – 832. 

Ο Στέφανος έγινε δουξ της Νάπολης όταν σε μία εξέγερση οι αριστοκράτες της πόλης έδιωξαν τον Θεόδωρο και εξέλεξαν τον Στέφανο για την θέση του. Ήταν εγγονός του Στέφανου Β΄, τελευταίος δουξ από την συγκεκριμένη οικογένεια, είχε παντρευτεί την κόρη του προκατόχου του Θεόδωρου. Μετά από 11 χρόνια θητείας δολοφονήθηκε έπειτα από συνωμοσία όπου συμμετείχε και ο διάδοχός του Μπόνος.

Το 831 το Δουκάτο είχε δεχτεί επίθεση από τους Λομβαρδούς του πριγκιπάτου του Μπενεβέντο, οι οποίοι έκλεψαν και τα λέιψανα του Αγίου Τζενάρο προστάτη της πόλης. Η δυσαρέσκεια από αυτό το γεγονός ήταν έντονη στην Νάπολη, συνωμότες έλαβαν ακόμη και υποστήριξη από τους Λομβαρδούς που έφτασαν στη Νάπολη για να λάβουν επιβεβαίωση της εκεχειρίας από τον ίδιο τον δούκα. Ως αποτέλεσμα, τη στιγμή που ο κυβερνήτης της Νάπολης διάβαζε από τα σκαλοπάτια της Βασιλικής του Αγίου Restituta, που ήταν τότε καθεδρικός ναός, το κείμενο της ειρηνευτικής συμφωνίας με τους Λομβαρδούς, οι συνωμότες επιτέθηκαν στον δούκα και τον σκότωσαν.

παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Dizionario Biografico degli Italiani». (Ιταλικά) *Dizionario Biografico degli Italiani*. 1960. stefano-iii. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2021.
2. ↑  Venance Grumel, *Traité d'études byzantines*, « 1, La chronologie », coll. « Bibliothèque byzantine », Paris, Presses universitaires de France, 1958, p. 424
3. 1 2  Treccani Enciclopedia-Stefano iii Duca di Napoli
4. ↑   (Γαλλικά) Settipani, Christian (2006). *Continuité des élites à Byzance durant les siècles obscurs. Les princes caucasiens et l'Empire du VIe au IXe siècle*. Παρίσι: de Boccard. ISBN 978-2-7018-0226-8.
Το στερεό του Τζόνσον επιμήκης τετραγωνικός γυροδιτρούλος (*J*37)
Στη γεωμετρία, το **στερεό του Τζόνσον** είναι ένα αυστηρώς κυρτό πολύεδρο που η κάθε έδρα του είναι κανονικό πολύγωνο, και δεν είναι ομοιόμορφο, π.χ. δεν είναι Πλατωνικό στερεό, ούτε Αρχιμήδειο στερεό, ούτε πρίσμα ή αντιπρίσμα. Δεν υπάρχει απαίτηση η κάθε έδρα του να είναι ιδίου είδους πολύγωνο, ή γύρω από κάθε κορυφή του να εντάσσονται ιδίου είδους πολύγωνα. Ένα παράδειγμα στερεού Τζόνσον είναι η πυραμίδα με βάση τετραγωνική και πλευρές ισόπλευρα τρίγωνα (τετραγωνική πυραμίδα, *J*1), δηλαδή, έχει μία έδρα τετράγωνο και τέσσερις έδρες τρίγωνα.

Όπως σε κάθε αυστηρώς κυρτό στερεό, συναντώνται σε κάθε κορυφή τουλάχιστον τρεις έδρες, και το σύνολο των γωνιών τους είναι μικρότερο από 360 μοίρες. Δεδομένου ότι ένα κανονικό πολύγωνο έχει γωνίες τουλάχιστον 60 μοιρών, συνεπάγεται ότι το πολύ πέντε έδρες συναντώνται σε κάθε κορυφή (π.χ. η πενταγωνική πυραμίδα, *J*2).

Αν και δεν υπάρχει προφανής περιορισμός στο ότι το κάθε δεδομένο κανονικό πολύγωνο να μην μπορεί να είναι έδρα ενός στερεού του Τζόνσον, αποδεικνύεται ότι οι έδρες των στερεών του Τζόνσον έχουν πάντοτε 3, 4, 5, 6, 8, ή 10 πλευρές.

Το 1966, ο μαθηματικός Νόρμαν Τζόνσον δημοσίευσε μια λίστα που περιελάμβανε όλα αυτά τα 92 στερεά, τα οποία αρίθμησε και τους έδωσε ονόματα. Δεν απέδειξε ότι υπήρχαν μόνο 92, αλλά έκανε την εικασία ότι δεν υπάρχουν άλλα. Το 1969, ο μαθηματικός Βίκτορ Ζαλγκαλλέρ απέδειξε ότι ο κατάλογος του Τζόνσον ήταν πλήρης.

Το στερεό του Τζόνσον επιμήκης τετραγωνικός γυροδιτρούλος (*J*37), που ονομάζεται επίσης ψευδο-ρομβοκυβοκτάεδρο, είναι μοναδικό στο να είναι τοπικά ομοιόμορφο στις κορυφές: υπάρχουν 4 έδρες σε κάθε κορυφή, και η διάταξή τους είναι πάντα η ίδια: 3 τετράγωνα και 1 τρίγωνο. Ωστόσο, δεν είναι μεταβατικές οι κορυφές του, καθώς έχει διαφορετική ισομετρία σε διάφορες από τις κορυφές, καθιστώντας το έτσι, στερεό του Τζόνσον αντί για στερεό του Αρχιμήδη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Virtual polyhedra: Pseudo-rhombicuboctahedra». George Hart's website.

### Πηγές

* Pugh, Anthony (1976). *Polyhedra: A visual approach*. California: University of California Press Berkeley. ISBN 0-520-03056-7.  Chapter 3 Further Convex polyhedra

  

*Εργασία που περιέχει την αρχική αρίθμηση των 92 στερεών και την εικασία ότι δεν υπάρχουν άλλα:*

* (Αγγλικά) Johnson, Norman W. (1966). «Convex Solids with Regular Faces». *Canadian Journal of Mathematics* **18**: 169–200. doi:10.4153/cjm-1966-021-8. ISSN 0008-414X. Zbl 0132.14603. .

  

*Η πρώτη απόδειξη ότι υπάρχουν μόνο 92 στερεά του Τζόνσον:*

* (Αγγλικά) Zalgaller, Victor A. (1969). *Convex Polyhedra with Regular Faces*. Consultants Bureau. Zbl 0177.24802. No ISBN.
* (Ρωσικά) Zalgaller, Victor A. (1967). «Convex Polyhedra with Regular Faces». *Zap. Nauchn. Semin. Leningr. Otd. Mat. Inst. Steklova* **2**: 1–221. ISSN 0373-2703. Zbl 0165.56302.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Weisstein, Eric W. "Johnson Solid" από το MathWorld.
Ο όρος **Συμμαχία** κατά το Διεθνές Δίκαιο, και με τη στενή ερμηνεία του όρου, σημαίνει συμφωνία μεταξύ δύο ή περισσοτέρων Κρατών περί κοινής πολεμικής, αμυντικής ή επιθετικής, δράσης (military assistance) έναντι τρίτου εκ των προτέρων καθορισμένου Κράτους ή άνευ προσδιορισμού, μελλοντικού κράτους που θα επιχειρούσε πολεμική αναμέτρηση με ένα εκ των συμβαλλομένων Κρατών. Η συμφωνία αυτή επισημοποιείται με σχετική συνθήκη καλούμενη *συνθήκη συμμαχίας*.

Οι συνθήκες συμμαχίας αποτελούν διεθνείς συνθήκες και υπόκεινται στις γενικές περί ΄συνθηκών διατάξεις, όπου διατυπώνονται οι όροι βάσει των οποίων οι συμβαλλόμενες χώρες συνομολογούν αφενός το αντικείμενο αυτών καθώς και τις μεταξύ τους υποχρεώσεις. Στη πράξη πολλές φορές ο σκοπός αυτών δεν είναι πάντοτε σαφής, παρά ταύτα όλες κατά κανόνα παρουσιάζουν αμυντικό χαρακτήρα. Σημαντικότερη διάκριση των συμμαχιών είναι οι φανερές και οι μυστικές συμμαχίες.
Σημειώνεται όμως ότι, για να ΄συνομολογηθεί μια συμμαχία απαιτείται προηγουμένως αμοιβαία συγκατάθεση. Πλείστα όμως είναι τα παραδείγματα της μονομερούς κατάργησης μιας συνθήκης ιδίως τον τελευταίο αιώνα.

Στη διπλωματική ιστορία απαντάται απειρία συνθηκών συμμαχίας από τους αρχαιότατους χρόνους. Μάλιστα οι αρχαίοι Έλληνες είχαν αναπτύξει τη συμμαχία ακόμα και σε θεσμό όχι πάντα για πολεμικούς σκοπούς αλλά και για ειρηνικούς (περισσότερο εμπορικούς). Στη συνέχεα οι Ρωμαίοι φέρονται να οργάνωσαν το σύστημα συμμαχιών κατά θαυμάσιο τρόπο καταφέρνοντας έτσι να κυριαρχήσουν. Με την εμφάνιση των πολλών Ευρωπαϊκών Βασιλείων οι συμμαχίες απέκτησαν κύριο σκοπό την οποιαδήποτε παρεμπόδιση ενός Βασιλείου σε όλη την Ευρώπη. 

Η Μεγάλη Συμμαχία όπως ονομάστηκε η τριπλή συμμαχία του 1689 είχε συναφθεί κατά του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Αργότερα η Τετραπλή Συμμαχία του 1814 συνάφθηκε κατά του Μ. Ναπολέοντα. Νεότερα με τη χρήση αυτού του όρου υπήρξε η Τριπλή Συμμαχία (1879-1882 που αποτελούσε διεθνή συνασπισμό μεταξύ Γερμανίας, Αυστρίας και Ιταλίας για την αντιμετώπιση, από κοινού, τυχόν Γαλλικής ή Γαλλορωσικής επίθεσης. Αυτή η επώνυμη συμμαχία διαλύθηκε επίσημα τον Μάιο του 1915 όταν η Ιταλία εισήλθε στον πόλεμο στο πλευρό των συμμάχων.  

Ακόμα δε νεότερα υπήρξε η λεγόμενη συμμαχία του Άξονα μεταξύ Γερμανίας και Ιταλίας στην οποία εισήλθε αργότερα και η Ιαπωνία.

Τέλος κατά τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ νόμιμες σήμερα υπάρχουσες Συμμαχίες θεωρούνται μόνον οι υφιστάμενες αμυντικού χαρακτήρα καλούμενες και *Περιφερειακά Σύμφωνα* όπως για παράδειγμα είναι το ΝΑΤΟ, το ΣΕΑΤΟ, το ΣΕΝΤΟ κ.ά.

* Ανεξάρτητα όμως των παραπάνω, σήμερα, στη διεθνή πολιτική σκηνή ο όρος συμμαχία αποδίδεται εναλλακτικά ως συνασπισμός, παρότι θεωρείται άτυπος ως προς την ερμηνεία της συμμαχίας αφού δεν προσδιορίζεται εχθρός αλλά ούτε και προέκταση εμπόλεμης κατάστασης αλλά με την ερμηνεία της *συνεργασίας* σε ενδεχόμενη αντίθεση (ή αντιπαράθεση). Έτσι ο όρος συμμαχία περιπλέκεται στη πολιτική καθώς και στο εμπόριο, στην οικονομία κ.λπ. με ξεχωριστό νόημα για τις κοινωνικές επιστήμες.

Δείτε επίσης
------------

* Ιερά Συμμαχία
Ο βαρυτικός φακός G 2237+0305
Ο λεγόμενος **Σταυρός του Αϊνστάιν** (*Einstein Cross*) είναι ένα παράδειγμα της επενέργειας βαρυτικού φακού. Σε αυτή την περίπτωση, το βαρυτικό πεδίο του γαλαξία *Zwicky 2237+030* κάμπτει το φως που προέρχεται από τον κβάζαρ *QSO 2237+0305* ή QSO 2237+030 και που κατευθύνεται προς το μέρος μας, με τρόπο ώστε να εμφανίζεται στα τηλεσκόπια των αστρονόμων ένα τετραπλό είδωλο του κβάζαρ που σχηματίζει ένα σχεδόν τέλειο σταυρό (με τον γαλαξία στο κέντρο του), από όπου και η ονομασία (οι βαρυτικοί φακοί προβλέπονται από τη γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν). Το καθένα από τα 4 «υποείδωλα» μπορεί να μεταβάλλει για λίγο τη φωτεινότητά του ως αποτέλεσμα επιπρόσθετης προσωρινής βαρυτικής μικροεστιάσεως (*microlensing*) από μεμονωμένους αστέρες του γαλαξία.

Ο κβάζαρ που σχηματίζει τον σταυρό απέχει περί τα 8 δισεκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη, ενώ ο γαλαξίας μόνο 400 εκατομμύρια έτη φωτός. Αμφότεροι βρίσκονται στον αστερισμό Πήγασο, σε ορθή αναφορά 22h40m30s και απόκλιση +3°21’30". Ο Σταυρός του Αϊνστάιν είναι γνωστός και ως *Huchra's Lens*, ονομασία που φέρει το όνομα του Αμερικανού αστρονόμου *John Huchra* (1948-), ο οποίος τον ανακάλυψε.

Δείτε επίσης
------------

* Δακτύλιος του Αϊνστάιν
* Βαρυτικός φακός
* Κβάζαρ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σχετικές πληροφορίες
* Φωτογραφία του Σταυρού του Αϊνστάιν
Ο **Ντιντιέ Κουεκού**, γεννημένος στις 25 Ιουλίου 1944 στο Κωντεράν, είναι πρώην Γάλλος διεθνής ποδοσφαιριστής.

Καριέρα
-------

### Συλλογική Καριέρα

Προερχόμενος από τις ακαδημίες των Ζιροντέν Μπορντό, παρέμεινε στις τάξεις της ομάδας έως το πέρας της σεζόν 1968-69. Την αμέσως επόμενη σεζόν βρέθηκε να αγωνίζεται για λογαριασμό της ΟΖΚ Νις, υπό την μορφή δανεισμού από τους Ζιροντέν, ωστόσο ολοκλήρωσε την σεζόν αγωνιζόμενος με τα χρώματα της Ολιμπίκ Μαρσέιγ. Κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή Γαλλίας το 1971 και το 1972, πετυχαίνοντας 24 τέρματα σε 37 αναμετρήσεις σε όλες τις διοργανώσεις. Κατέκτησε, επίσης, το Κύπελλο Γαλλίας του 1972, πετυχαίνοντας το πρώτο από τα δύο συνολικά τέρματα των Μασσαλών, στη διάρκεια του τελικού απέναντι στην ομάδα της ΣΕΚ Μπαστιά.

Μετά την κατάκτηση αυτού του νταμπλ, μεταγράφηκε στην ΦΚ Ναντ, με την οποία και κατέκτησε τον τρίτο του συνολικά τίτλο πρωταθλητή Γαλλίας. Εκείνη την χρονιά, η ΦΚΝΑ έλαβε μέρος στον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας, όπου και αντιμετώπισε την Ολιμπίκ Λυών. Ο Κουεκού σκόραρε εκ νέου, ωστόσο η ομάδα του ηττήθηκε στη συγκεκριμένη αναμέτρηση με τελικό σκορ 2-1.

Επέστρεψε, τότε, για να αγωνιστεί στην Μαρσέιγ για μία σεζόν κι έπειτα έβαλε τέλος στην αγωνιστική του καριέρα το 1976, αγωνιζόμενος με τα χρώματα των Ζιροντέν Μπορντό, σε μια περίοδο κατά την οποία η ομάδα δεν έδειχνε σε πολύ καλή κατάσταση.

### Προπονητική Καριέρα

Ανέλαβε για διάστημα τεσσάρων μηνών, το 1989, την τεχνική ηγεσία της Μπορντό, αντικαθιστώντας τον Αιμέ Ζακέ, τον οποίον είχε απολύσει ο Κλοντ Μπεζ, αφήνοντας, στην συνέχεια, την θέση του ως υπηρεσιακός τεχνικός στον Ρεϊμόν Γκετάλ.

### Διεθνής Καριέρα

Υπήρξε μέλος της αποστολής της Εθνικής Γαλλίας, η οποία, το 1966, συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο, χωρίς ωστόσο ο ίδιος να αγωνιστεί σε κάποια αναμέτρηση. Δεν αγωνίστηκε συνολικά στην καριέρα παρά μονάχα σε μία αναμέτρηση με τα χρώματα της Γαλλίας, και πιο συγκεκριμένα στη νίκη με σκορ 3-1 απέναντι στο Λουξεμβούργο. Σε αυτή την αναμέτρηση έδωσε την ασίστ για το δεύτερο τέρμα της Γαλλίας, το οποίο σημείωσε ο Σαρλί Λουμπέ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γαλλικά)*« 1972 - L'OM entre dans l'histoire »* article sur la finale de la Coupe de France 1972 sur http://www.fff.fr/[*νεκρός σύνδεσμος*].
2. ↑  (Γαλλικά) Historique du FCNA sur http://www.ouest-france.fr/.
3. ↑  (Γαλλικά) Fiche de carrière sur http://www.fff.fr/ Αρχειοθετήθηκε 2006-12-09 στο Wayback Machine..
4. ↑  (Γαλλικά) Résultat de Luxembourg-France de 1967 sur http://www.fff.fr/ Αρχειοθετήθηκε 2006-12-08 στο Wayback Machine..

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Προφίλ του Ντιντιέ Κουεκού στο footballdatabase.eu
* Βιογραφικό του Ντιντιέ Κουεκού στο afterfoot.fr
* Προφίλ ως προπονητής των Ζιροντέν Μπορντό στο legendedesgirondins.com
Η **ΦΚ Ντιναμό** (αλβανικά: *FK Dinamo*) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Αλβανίας. Ιδρύθηκε το 1950 και η έδρα της είναι τα Τίρανα. Αγωνίζεται στο στάδιο «Κεμάλ Στάφα» και η χωρητικότητα του είναι στις 16.147. Η Μεγαλύτερη της αντιπαλότητα είναι με την ΚΦ Τίρανα, επειδή χρησιμοποιούν το ίδιο γήπεδο και ιδρύθηκαν στην ίδια πόλη.

Ιστορία
-------

Η Ντιναμό Τιράνων ιδρύθηκε το 1950 από το Υπουργείο Άμυνας όπου ίδρυσε όλες τις ομάδες που βρίσκονται στην Αλβανία, ώστε να αναπτυχθεί ο αθλητισμός στην χώρα τους. Η Ντιναμό μέχρι το 1995 χρησιμοποιούσε το όνομα αυτό ενώ από το ´95 και μετά μετονομάστηκε σε Ολίμπικ Τιράνων. Όμως το 1997 μετονομάστηκε σε Ντιναμό και από τότε λέγεται έτσι. Η Ντιναμό έχει στο δυναμικό της συνολικά 18 τίτλους στο πρωτάθλημα και 13 συνολικά τα κύπελλα Αλβανίας. 

Η Πρώτη έξοδος στην Ευρώπη ήρθε το 1971 στο ΟΥΕΦΑ Καπ, με αντίπαλο την Αούστρια Βιέννης με σκορ (1-1) και (0-1). Η επόμενη της έξοδο έγινε εννέα χρόνια μετά, πιο συγκεκριμένα το 1980/81 με μεγαλύτερο αντίπαλο, αυτόν του Άγιαξ. Η Τελευταία έξοδος ήταν το 2010 στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ χάνοντας από τη Σερίφ Τιράσπολ (1-0) και (1-3).

Υποστηρικτές
------------

Οι μόνοι υποστηρικτές της Ντιναμό είναι οι «Ντιναμοβίτετ» (Dinamovitët) που ιδρύθηκαν το 2008 και έχουν προκαλέσει διάφορα επεισόδια σε ντέρμπι, κυρίως αυτά με τη Βλάζνια. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια παραμένει ένα μεγάλο γκρουπ από οπαδούς και είναι ήσυχοι και κατά την διάρκεια αλλά και μετά το τέλος κάθε αγώνα.

Επιτυχίες
---------

* Πρωτάθλημα Αλβανίας (18): 1950, 1951, 1952, 1953, 1955, 1956, 1960, 1966-67, 1972-73, 1974-75, 1975-76, 1976-77, 1979-80, 1985-86, 1989-1990, 2001-2002, 2007-08, 2009-10.
* Κύπελλα Αλβανίας (13): 1950, 1951, 1952, 1953, 1954, 1960, 1971, 1974, 1978, 1982, 1989, 1990, 2003.

Διακεκριμένοι ποδοσφαιριστές
----------------------------

Επίσης, αρκετοί Αργεντίνοι ποδοσφαιριστές έχουν κάνει καριέρα στην Ντιναμό. Τέλος, ο μέχρι στιγμής προπονητής της, είναι Αργεντίνος και αυτός είναι ο Λουίς Μανουέλ Μπλάνκο. Ποδοσφαιριστές που κατάγονται από την Αργεντινή και αγωνίζονται η αγωνίζονταν στην Ντιναμό είναι οι:

* Λούκας Μαλακάρνε
* Νέστορ Μαρτινένα
* Εστέμπαν Γκαρσία
* Αλεσάντρο Παλαντίνο
* Αγουστίν Γκονσάλες
* Ντάνιελ Μπετρόγια
* Μαρσέλο Χαβιέρ Σουλέτα
* Κρίστιαν Καμποσάνο

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.transfermarkt.com/fk-dinamo-tirana/mitarbeiterhistorie/verein/588.
2. ↑  fshf.org Αρχειοθετήθηκε 2015-09-24 στο Wayback Machine. FK Dinamo
3. ↑  uefa.com Tirana take derby honours in Albania
4. ↑  antenna.gr Πρωτοφανή επεισόδια στην Αλβανία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Προφίλ στο uefa.com
Ο **Ντάνι Σάλιβαν** (πλήρες όνομα: *Daniel John Sullivan III*, 9 Μαρτίου 1950 - ...) είναι Αμερικανός παλαίμαχος οδηγός αγώνων αυτοκινήτου. 

Γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου 1950 στο Λούισβιλ (Κεντάκι). Σχεδόν ολόκληρη την καριέρα του (δεκαετία '80 και αρχές '90) την πέρασε οδηγώντας για διάφορες ομάδες του αμερικανικού πρωταθλήματος μονοθεσίων, με μεγαλύτερη διάκριση τη νίκη στο *Indy 500* της Ινδιανάπολης (1985).

Αγωνίσθηκε επίσης για μία χρονιά στη Φόρμουλα 1 (σαιζόν 1983) με τη βρετανική Τίρελ. Η επιλογή του είχε γίνει με εμπορικά κριτήρια - τον επέβαλε ο βασικός χορηγός της Τίρελ, η βιομηχανία Μπένετον, πιστεύοντας ότι τα προϊόντα της θα αποκτούσαν μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα στις ΗΠΑ, εάν με την ομάδα αγωνιζόταν κάποιος γνωστός Αμερικανός οδηγός. Στα 15 γκραν-πρι που συμμετείχε, καλύτερη επίδοσή του ήταν η 5η θέση στο Μονακό.

Επισήμως η καριέρα του έληξε το 1993, αλλά συνέχισε να συμμετέχει περιστασιακά σε αγώνες χαμηλότερων απαιτήσεων για μια δεκαετία. Ζει μόνιμα στη Γαλλία και ασχολείται με την ανεύρεση νέων ταλέντων για τους αγώνες αυτοκινήτου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
2. ↑  (Αγγλικά) *Driver Database*. www.driverdb.com. Ανακτήθηκε στις 7  Ιουνίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Danny Sullivan στο Wikimedia Commons
* Βιογραφία από το Grandprix.com

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 171555612
* LCCN: no2011097237

 |

 |
Ο **Ντάνι Παρέχο** (16 Απριλίου 1989) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για λογαριασμό της Βιγιαρεάλ και της εθνικής ομάδας της Ισπανίας. 

Ο Παρέχο ξεκίνησε την καριέρα του από τη Ρεάλ Μαδρίτης, πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του με τη δεύτερη ομάδα το 2006. Το 2008 δόθηκε δανεικός για τέσσερις μήνες στην Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς. Το 2009 αποκτήθηκε από την Χετάφε. Το 2011 αποκτήθηκε από τη Βαλένθια έναντι 6 εκατομμυρίων ευρώ, όπου παρά μια δύσκολη πρώτη σαιζόν σύντομα έγινε βασικός και πραγματοποίησε 383 επίσημες εμφανίσεις με το σύλλογο, κερδίζοντας το Κόπα ντελ Ρέι το 2019. Το 2020 αποκτήθηκε από τη Βιγιαρεάλ ως ελεύθερος παίκτης. Ήταν μέλος της ομάδας της χρονιάς του Γιουρόπα Λιγκ για τη σαιζόν 2020-21.

Σε όλα τα νεανικά επίπεδα ο Παρέχο πραγματοποίησε 43 εμφανίσεις για την Ισπανία σκοράροντας εννιά γκολ. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική αντρών το 2018, σε ηλικία 28 ετών. Έχει πραγματοποιήσει 4 εμφανίσεις με το εθνόσημο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 59561. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «As» (Ισπανικά) Grupo PRISA. Μαδρίτη. parejo/17802.
3. ↑  «QPR sign Real's Parejo on loan». *Sport* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2021.
4. ↑  «VALENCIA C.F.». *web.archive.org*. 17 Ιουνίου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2021. CS1 maint: Unfit url (link)
5. ↑  «Valencia end Barcelona's double dream» (στα αγγλικά). *BBC Sport*.. Ανακτήθηκε στις 2021-05-25.
6. ↑  Ayuso, Javier. «Web oficial del Villarreal CF - Welcome Parejo!». *Web oficial del Villarreal CF* (στα Ισπανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Οκτωβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2021.
7. ↑  UEFA.com (28 Μαΐου 2021). «UEFA Europa League Squad of the Season 2020/21». *UEFA.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2021.
Οι **σημαίες των Αυστριακών κρατιδίων** εμφανίζουν δύο (ή τρεις) ρίγες με βάση τα κύρια χρώματα των αντίστοιχων θυρεών. Αυτές οι σημαίες είναι οι κρατικές σημαίες και εμφανίζονται με τους θυρεούς, αν και η εμφάνιση των σημαιών χωρίς τους θυρεούς είναι συνηθισμένη. Χωρίς τους θυρεούς, μερικές σημαίες είναι πολύ παρόμοιες με μερικές ανεξάρτητες χώρες, όπως αυτές του Τιρόλου και της Άνω Αυστρία (επίσης σχεδόν πανομοιότυπη με τη σημαία της Πολωνίας), ενώ η σημαία της Κάτω Αυστρίας είναι πανομοιότυπη με αυτή της Ουκρανίας. Συχνά, οι σημαίες χρησιμοποιούνται σε κάθετη παραλλαγές με ή χωρίς τον θυρεό. Επίσης, εμφανίζονται και οι θυρεοί.

| State | Σημαία χωρίς τους θυρεούς | Σημαία με τους θυρεούς | Θυρεοί |
| --- | --- | --- | --- |
| Μπούργκενλαντ (Burgenland) |  |  |  |
| Καρινθία (Kärnten) |  |  |  |
| Κάτω Αυστρία (Niederösterreich) |  |  |  |
| Σάλτσμπουργκ (Salzburg) |  |  |  |
| Στυρία (Steiermark) |  |  |  |
| Τιρόλο (Tirol) |  |  |  |
| Άνω Αυστρία (Oberösterreich) |  |  |  |
| Βιέννη (Wien) |  |  |  |
| Φόραρλμπεργκ (Vorarlberg) |  |  |  |

Δείτε επίσης
------------

* Σημαία της Αυστρίας
* Θυρεός της Αυστρίας
Το λογότυπο της Συμμαχίας
Η **Συμμαχία Ανανεωμένων Εκκλησιών** (αγγλ.: *Alliance of Renewal Churches*) είναι σύνδεσμος Χαρισματικών Λουθηρανικών εκκλησιών, από τις οποίες οι περισσότερες προέρχονται από την Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία στην Αμερική. Η κίνηση αυτή προέκυψε από το Χαρισματικό κίνημα και επικεντρώνεται στις μεσοδυτικές πολιτείες (ιδίως στη Μινεσότα) και στην Καλιφόρνια, αν και υπάρχουν μέλη σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στην Συμμαχία μπορούν να ενταχθούν κοινότητες και μεμονωμένοι ηγέτες εκκλησιών. Οι κοινότητες που συνεργάζονται με την Συμμαχία, μπορούν να είναι επίσης ενταγμένες σε ευρύτερα εκκλησιαστικά δόγματα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Alliance of Renewal Churches
Ο **Ροδρίγο** (**Ρούι**) **Λόπεθ ντε Σεγούρα** (ισπανικά: *Rodrigo (Ruy) López de Segura*, περ. 1530 – περ. 1580) ήταν Ισπανός ιερέας και αργότερα επίσκοπος της Σεγούρα, του οποίου το βιβλίο *«Libro de la invención liberal y arte del juego del Axedrez»*, που έγραψε το 1561, ήταν ένα από τα πρώτα θεωρητικά βιβλία για το σύγχρονο σκάκι στην Ευρώπη, λίγο μετά το βιβλίο που είχε γράψει ο Πέδρο Νταμιάνο το 1512.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Ρούι Λόπεθ γεννήθηκε σε ένα χωριό (που ονομάζεται Zafra) κοντά στην Μπαδαχόθ και ήταν πιθανώς εβραϊκής καταγωγής (Κονβέρσο). Πήγε στην Σαλαμάνκα για τις σπουδές του και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε εκεί.

Θεωρήθηκε ως ο ισχυρότερος σκακιστής στον κόσμο το 1559, και πήρε μια θέση ανάμεσα στους ανεπίσημους παγκόσμιους πρωταθλητές σκακιού, μιας και δεν υπήρχε επίσημος τίτλος την εποχή εκείνη. Διατήρησε την φήμη αυτή του παγκοσμίου πρωταθλητή μέχρι το 1575, καθώς την περίοδο 1574–1575 κατά το πρώτο γνωστό Διεθνές Τουρνουά Σκακιού, που πραγματοποιήθηκε μετά από πρόσκληση του βασιλιά Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας, στη Βασιλική Αυλή της Ισπανίας στο Ελ Εσκοριάλ, κοντά στη Μαδρίτη, έχασε από τον Λεονάρντο ντα Κούτρι, έναν δικηγόρο της Καλαβρίας, καθώς και τον Πάολο Μπόι, και τελικά κατατάχθηκε τρίτος μπροστά από τον Αλφόνσο Κερόν που τερμάτισε τέταρτος και τελευταίος.

Ο Ρούι Λόπεθ πέθανε λίγα χρόνια αργότερα, γύρω στο 1580.

Συνεισφορές στο σκάκι
---------------------

Κάποια ανοίγματα στο σκάκι πήραν το όνομα του Λόπεθ (ή συχνά το παραφρασμένο Λοπέζ), όπως το γνωστό Άνοιγμα Ρούι Λοπέζ (σε αλγεβρική σκακιστική γραφή):

1.ε4 ε5 2.Ιζ3 Ιγ6 3.Αβ5
Πολύ γνωστή είναι επίσης η βαριάντα "Λοπέζ" της Ρωσικής άμυνας:

1.ε4 ε5 2.Ιζ3 Ιζ6 3.Ι:ε5 Βε7

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *chessgames.com*. www.chessgames.com.
2. 1 2  (Πολωνικά) *MAK*. 9810554428005606.
3. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb121082301. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.
5. ↑  Hooper & Whyld (1992), "López de Segura, Ruy".

Πηγές
-----

* Hooper, David Vincent; Whyld, Kenneth (1992), «López de Segura, Ruy», *The Oxford Companion to Chess* (2η έκδοση), Oxford University Press, ISBN 0-19-280049-3
* *The works of Damiano, Ruy-Lopez, and Salvio on the game of chess*. London: Printed for T. Boosey. 1813. OCLC 2538417. Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2014.
* Ρούι Λόπεθ ντε Σεγούρα, ο πρώτος πρωταθλητής

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ρούι Λόπεθ ντε Σεγούρα** |

* «Ruy López de Segura (player profile and games)». chessgames.com. Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2014.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 36948534
* LCCN: no98096559
* ISNI: 0000 0000 6632 7314
* GND: 1055534695
* SUDOC: 068527535
* BNF: cb121082301 (data)
* ICCU: CFIV078159
* BNE: XX1387714

 |

 |
Η Ρούμελη και η Ανατολία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1481–1683)
Με την ονομασία **Ρούμελη** (τούρκικα: Rumeli), ενίοτε **Ρωμυλία**, φερόταν μεγάλη διοικητική περιφέρεια κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης και καθ' όλη την περίοδο της Τουρκοκρατίας, μέχρι λίγο πριν την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Κάλυπτε τη νότια Βαλκανική χερσόνησο εκτός από τις παραδουνάβιες επαρχίες της Βοσνίας, της Κρήτης, της Κύπρου και κάποιων νήσων του Αιγαίου. Ουσιαστικά επρόκειτο για την ηπειρωτική μείζονα περιοχή του Ελληνισμού.

Ανώτατος διοικητής της περιφέρειας αυτής ήταν ο Μπεηλέρμπεης (ή Αρχίμπεης) που αρχικά είχε έδρα τη Σόφια και από το 1836, όταν πλέον είχε δημιουργηθεί το Βασίλειο της Ελλάδας, μεταφέρθηκε στο Μοναστήρι. 

Η Οθωμανική Ρούμελη.
Κατά το μέσον του 17ου αιώνα το «Μπεηλερπεηλήκι» της Ρούμελης περιλάμβανε 27 Σαντζάκια τα οποία και ήταν από ανατολή προς δύση τα εξής: 

* της Βιζύης,
* των Σαράντα Εκκλησιών,
* της Σηλυβρίας,
* της Νικόπολης,
* του Βιδινίου,
* της Σόφιας,
* της Καλλίπολης,
* της Θεσσαλονίκης,
* της Κιουστεντήλ,
* των Σκοπίων,
* των Τρικάλων,
* της Χαλκίδας,
* της Αθήνας,
* του Μορέως,
* της Ναυπάκτου,
* του Κάρλελι (Βραχώρι),
* των Ιωαννίνων,
* του Δελβίνου,
* της Αυλώνας,
* του Ελμπασάν,
* της Σκόδρας,
* της Αχρίδας,
* της Πρεσρένης,
* του Βούτσιτου,
* της Δουκαγίν,
* του Κρούσεβατς και
* του Σμεντέρεβο.

Ετυμολογία
----------

Το όνομα Ρούμελη προέρχεται από παραφθορά της σύνθετης τουρκικής λέξης **Ρουμ + ιλή** που σημαίνει «χώρα των Ρουμς , δηλ. χώρα των Ρωμαίων ή Ρωμιών)» καλούμενη και Ρωμανία. Εξ αυτού ήταν και ο οθωμανικός διοικητικός τίτλος **Ρούμελη Βαλεσή** (= Βαλής της Ρούμελης), που έφερε επιμέρους ο τοπάρχης της περιοχής της σημερινής Στερεάς Ελλάδας μέχρι περίπου την περιοχή της Θεσσαλονίκης στις αρχές της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

Πηγές
-----

* «Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου» τομ. 16ος, σελ. 706
* Ρούμελη, Συγγραφέας: Patrick Leigh Fermor, ISBN: 978-618-03-2380-1

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Rumelia στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 247634869
* GND: 4050949-7
* BNF: cb12403714g (data)

 |

 |
Ο **Ρούμπεν Καν** (Ruben Kun, γενν. στις 30 Μαρτίου 1942) είναι πολιτικός από το Ναουρού, που υπηρέτησε ως πρόεδρος της χώρας από τις 19 Δεκεμβρίου 1996 ως τις 13 Φεβρουαρίου 1997.

Προφίλ
------

Ο Κουν εκπαιδεύτηκε για δικηγόρος. Έχει υπηρετήσει ως πρόεδρος του Κοινοβουλίου.
Υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών, προτού αναλάβει πρόεδρος της χώρας.

Έγινε πρόεδρος αντικαθιστώντας τον Κέναν Αντέανγκ το Δεκέμβριο του 1996 και η θητεία του ήταν βραχύβια. Έπειτα από 2 μήνες τον διαδέχθηκε στο αξίωμα ο Κίνζα Κλοντούμαρ.

Μετά την προεδρία
-----------------

Έπειτα από την αποχώρησή του από την προεδρία ο Κουν εκπροσώπησε ως δικηγόρος εκπροσωπώντας ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου κρατουμένους που ζητούσαν άσυλο στην Αυστραλία. Με βάση τη Λύση του Ειρηνικού για την πολιτική περί ασύλου, η Αυστραλία έχει κανονίσει με το Ναουρού να επιτρέπει τους αιτούντες άσυλο που φτάνουν στην Αυστραλία να τίθενται υπό κράτηση στο νησί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  rulers.org/indexk3.html.
2. ↑  Europa World Year book 1985

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πρόεδροι του Ναουρού |
| --- |
|  |
| 
* Χάμερ ντε Ρομπίρτ
* Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο
* Λάγκουμοτ Χάρις
* Χάμερ ντε Ρομπίρτ
* Κέναν Αντέανγκ
* Χάμερ ντε Ρομπίρτ
* Κέναν Αντέανγκ
* Χάμερ ντε Ρομπίρτ
* Κένας Αρόι
* Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο
* Λάγκουμοτ Χάρις
* Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο
* Κέναν Αντέανγκ
* Ρούμπεν Καν
* Κίνζα Κλοντούμαρ
* Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο
* Ρενέ Χάρις
* Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο
* Ρενέ Χάρις
* Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο
* Ρενέ Χάρις
* Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο
* Ντέρογκ Γκιούρα
* Λούντβιχ Σκόττι
* Ρενέ Χάρις
* Λούντβιχ Σκόττι
* Μάρκους Στίβεν
* Φρέντερικ Πίτσερ
* Σπρεντ Νταμπουίντο
* Μπάρον Γουάκα
* Λάιονελ Αϊνγκιμέα
* Ρας Καν
 |

 |
Νούτουκ (*Ο Λόγος)*
 Ο Μουσταφά Κεμάλ παρουσιάζει το Nutuk (την ομιλία του) στη Συνέλευση του 1927  
</br> Ιστορικό (Καλλιγραφία): حاكميت ملتكدر *Hakimiyet Milletindir* σημαίνει "Κυριαρχία που ανήκει στον λαό"
Το ***Nutuk*** (Σύχρονη Τουρκική : Söylev; *Ο λόγος*) ήταν μια ομιλία του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ από τις 15 έως τις 20 Οκτωβρίου 1927, στο δεύτερο συνέδριο του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος. Η ομιλία κάλυψε τα γεγονότα μεταξύ της έναρξης του τουρκικού πολέμου της ανεξαρτησίας στις 19 Μαΐου 1919 και της ίδρυσης της Τουρκικής Δημοκρατίας, το 1923. Είναι μια σημαντική πηγή για τη μελέτη του Κεμαλισμού. Χρειάστηκαν τριάντα έξι ώρες (σε διάστημα 6 ημερών) για να διαβαστεί από τον Ατατούρκ.

Περίπου τα δύο τρίτα αυτής της ομιλίας αποτελείται από μια σειρά έντονης κριτικής εναντίον των ακόλουθων ατόμων: Καζίμ Καραμπεκίρ Πασά, Χουσεΐν Ραούφ Μπέη, Ρεφέτ Πασά, Μερσινλί Τζεμάλ Πασά, Νουρεντίν Πασά, Καραβασίφ Μπέη, Ζεκί Μπέη, Τζελαλεντίν Αρίφ Μπέη, Τζαφέρ Ταγιάρ Πασά, Αλί Ιχσάν Πασά, Μπεκίρ Σαμί Μπέη, Ριζά Νουρ Μπέη, Εντχέμ Μπέη και τα αδέρφια του, Σελαχαντίν Μπέη, Χουσεΐν Αβνί Μπέη, Αλί Ριζά Πασά, Σερίφ Πασά, Αχμέτ Ιζέτ Πασά και Τσουρουκσουλού Μαχμούντ Πασά.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

Nutuk - Ο Μέγας Ρητορικός, Μ.Κ. Ατατούρκ, Εκδόσεις Παπαζήσης, Αθήνα 2009 (δίτομο έργο)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πλήρες κείμενο στα Οθωμανικά Τουρκικά
* Κέντρο Ερευνών Ataturk, Άγκυρα, Τουρκία Αρχειοθετήθηκε 2012-09-08 στο Wayback Machine.
* Μετάφραση του Atatürk Society, Καναδάς Αρχειοθετήθηκε 2021-03-01 στο Wayback Machine.
Η **Σαλώμη Β΄** (γενν. π. 14 π.Χ.) από τη Ηρωδιανή Δυναστεία ήταν πριγκίπισσα της Ιουδαίας.

Ο Ηρώδης Α΄ ο *Μέγας*, πατέρας της Σαλώμης Β΄.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Ηρώδη Α΄ του *Μεγάλου* και της 8ης συζύγου του Ελπίδας. 

Είχε 10 ετεροθαλή αδέλφια: Αλέξανδρος, Αριστόβουλος Δ΄, Σαλάμψιο, Ηρώδης Β΄ Φίλιππος, Ηρώδης Αρχέλαος, Ηρώδης Αντίπας, Ολυμπιάδα, Ηρώδης, Φασαήλ Γ΄ και Ρωξάνη, καθώς ο πατέρας της είχε 10 συζύγους.

Πήρε το όνομα της θείας της Σαλώμης Α΄, αδελφής του Ηρώδη. Έδωσε το όνομά της στην ανιψιά της Σαλώμη Γ΄, κόρη του Ηρώδη Β΄ Φιλίππου πρίγκιπα της Ιουδαίας, η οποία έγινε αιτία να αποκεφαλιστεί ο Άγ. Ιωάννης ο Πρόδρομος.

Πηγές
-----

* Kokkinos, Nikos. The Herodian Dynasty: Origins, Role in Society and Eclipse (Sheffield: Sheffield Academic,1998).
* Φλάβιος Ιώσηπος *Ιουδαϊκή Αρχαιολογία*

Aναφορές
--------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
Το **Στρατηγάτο Ταρσού** (*Στρατηγάτον τῆς Ταρσοῦ*), αναφέρεται και σαν Θέμα, ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ήταν ένα από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούνταν στρατηγίδες ή στρατηγάτα.

Έδρα του στρατηγάτου ήταν η οχυρωμένη πόλη, με διπλά τείχη και τάφρο, Ταρσός, που βρισκόταν στην Κιλικία και περιελάμβανε την πόλη και τις γύρω περιοχές. Είχε επανακτηθεί από τους βυζαντινούς τον 10ο αιώνα και έγινε αμέσως έδρα στρατηγού που υπαγόταν στον στρατηγό του Θέματος Σελευκείας. Διατηρήθηκε ξεχωριστή διοικητική διαίρεση έως τον 11ο αιώνα.

Η Άννα Κομνηνή αναφέρει την Ταρσό, στην *Αλεξιάδα* σαν στρατηγάτο και μία από τις περιοχές που αναγνώρισε ο βυζαντινός αυτοκράτορας υπό την εξουσία του Βαλδουίνου της Βουλώνης ως πρώην βυζαντινά εδάφη με την Συνθήκη της Δεαβόλεως το 1108. 

Γνωστοί διοικητές ήταν οι :

* Θεόδωρος Μαρχάψαβος
* Νικήτας
* Απνελγαρίπης
* Μιχαήλ Μοναστράς
* Ασπιέτης

Παραπομπές
----------

1. ↑   
De velitatione bellica, Περί Παραδρομής του κυρίου Νικηφόρου του βασιλέως, 5 : *[...] , ὃς ἐν τοῖς γειτονοῦσι τῇ Ταρσῷ θέμασι, [...]*
2. ↑  Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, σελ. 389
3. ↑  Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, σελ. 390
4. ↑  [...]13.12.21 τὸ στρατηγάτον τῆς Ταρσοῦ πόλεως [...], Άννα Κομνηνή, Αλεξιάς, βιβλίο 13
5. ↑  Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, σελ. 553

Πηγές
-----

* Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, *Η πολιτική κατάρρευση του Βυζαντίου στην ανατολή*, Θεσσαλονίκη 2007
Η κορβέτα **Σαχτούρης ΙΙ / F80, Κ46, K80, Κ89** τύπου "Flower" πρώην ‘HMS Peony’ κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία Harland & Wolf Ltd. Belfast, Ireland. Καθελκύστηκε στις 4 Ιουνίου 1940. Ήταν ένα από τα τέσσερα πλοία του ιδίου τύπου που παραχωρήθηκαν επί δανεισμού από το Αγγλικό ναυτικό στην Ελλάδα κατά την διάρκεια το Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στην Αλεξάνδρεια στις 24 Ιουνίου 1942. Χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά την περίοδο του πολέμου στις επιχειρήσεις της Μεσογείου κυρίως σε αποστολές συνοδείας. Στην συνέχεια χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Επεστράφη το 1959.

Ομοίου τύπου πλοία είναι τα: Αποστόλης ΙΙ, Κριεζής ΙΙ και Τομπάζης ΙΙ.
Ο **Νίκος Αθανασάκης** (1953) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1953 στην Ιεράπετρα Λασιθίου Κρήτης. Σπούδασε οικονομικές επιστήμες στην τότε ΑΣΟΕΕ (σήμερα Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών). Κατά τη διάρκεια της χούντας των συνταγματαρχών συμμετείχε ενεργά στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα. Τον Σεπτέμβριο του 1974 ήταν ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ και της ΠΑΣΠ και αργότερα την ίδια χρονιά εξελέγη πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών ΑΣΟΕΕ καθώς και μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΦΕΕ.

Στο ΠΑΣΟΚ διετέλεσε μέλος της Επιτροπής Νεολαίας και της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων, διευθυντής του περιοδικού της Νεολαίας του ΠΑΣΟΚ *Αγωνιστής*, διευθυντής της εφημερίδας *Εξόρμηση* και υπεύθυνος του Γραφείου Τύπου του Κινήματος (1985-1993). Επί σειρά ετών ήταν επίσης μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ καθώς και γραμματέας της Επιτροπής Δεοντολογίας και Τήρησης Καταστατικού.

Μετά τις εκλογές του 1993 και την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, τοποθετήθηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου γενικός γραμματέας Τύπου και Πληροφοριών και στη συνέχεια, από τον Ιούλιο του 1994 έως τον Σεπτέμβριο του 1995, γενικός γραμματέας του νεοσυσταθέντος υπουργείου Τύπου και ΜΜΕ. Από τον Σεπτέμβριο του 1995 ως τον Ιανουάριο του 1996 χρημάτισε υφυπουργός Τύπου και ΜΜΕ.

Τον Μάρτιο του 1996, επανήλθε ως γενικός γραμματέας του υπουργείου Τύπου και ΜΜΕ, παραμένοντας ως το 2002. Τον Μάιο του 2004,τοποθετήθηκε διευθυντής υπηρεσιών της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ, ενώ από το 2006 ως το 2007 διετέλεσε γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ.

Από τον Οκτώβριο του 2009 ως τον Νοέμβριο του 2011 ήταν γενικός διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2014.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Μαρτίου 2014. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2014.
Ο **Νικόλαος Ματαράγκας** (1918 - 1983) ήταν Έλληνας Νομάρχης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε Νομικά. Εργάστηκε ως δικηγόρος στην ελληνική πρωτεύουσα. Υπηρέτησε ως νομικός σύμβουλος στην Τράπεζα της Ελλάδας.  Αργότερα διορίστηκε ως νομάρχης. Επί εξαετία υπηρέτησε ως Νομάρχης Κεφαλληνίας και Ιθάκης (1961  - 67). Μετά την Κεφαλονιά μετατέθηκε στην Καβάλα στις 4 Απριλίου 1967. Όταν εγκαθιδρύθηκε η δικτατορία των Συνταγματαρχών ο Ματαράγκας έμεινε για λίγο και στις 16 Φεβρουαρίου 1968 αντικαταστάθηκε στη Νομαρχία Καβάλας από τον Παναγιώτη Δεσποτόπουλο και ο ίδιος ανέλαβε για μερικούς μήνες Νομάρχης Ηλείας. Την περίοδο από τις 17 Δεκεμβρίου 1968 έως τις 23 Μαρτίου 1974 υπήρξε Νομάρχης Αχαΐας.

Απεβίωσε το 1983 σε ηλικία 65 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Η ιστορία της Νομαρχίας Καβάλας – Ένα αφιέρωμα του Κώστα Παπακοσμά, 4-8-2013, ανάκτηση 29-8-2015.
2. ↑  Μακεδονία, "Δύο νέοι νομάρχαι", φ. 24-8-1961, σελ. 4
3. ↑  Ετήσιο μνημόσυνο, Καθημερινή, 11-12 -11-1984.