recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 44°46′N 17°11′E﻿ / ﻿44.767°N 17.183°E﻿ / 44.767; 17.183

Η **Σερβική Αυτόνομη Περιφέρεια της Βοσνιακής Κράινα** (σερβικά: Српска aутономна oбласт Босанска Крајина, σερβικά λατινικά: Srpska autonomna oblast Bosanska Krajina) ήταν αυτοανακηρυχθείσα Σερβική Αυτόνομη Περιφέρεια εντός της σημερινής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Μερικές φορές αποκαλούταν ως **Αυτόνομη Περιφέρεια της Κράινα** (σερβικά: Аутономна oбласт Крајина, σερβικά λατινικά: Automna oblast Krajina), ή **Αυτόνομη Περιοχή της Κράινα** (ARK). Η ΣΑΠ Βοσνιακής Κράινα βρίσκεται στη γεωγραφική περιοχή Μποσάνσκα Κράινα. Η πρωτεύουσά της ήταν η Μπάνια Λούκα. Σήμερα, ένα σημαντικό μέρος της αποτελεί μέρος της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας.

Ιστορία
-------

Η ΣΑΠ Βοσνιακής Κράινα αναπτύχθηκε το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1991 στο πλαίσιο της προετοιμασίας για ένα βήμα προς την ανεξαρτησία που θα λάβει η Βοσνία, όπως η Σλοβενία και η Κροατία. Ο στόχος ήταν να υπάρχουν περιοχές στις οποίες οι Σέρβοι είχαν πλειοψηφία ή σημαντικό τμήμα του πληθυσμού, αποτρέποντας αυτή την ανεξαρτησία. Οι Σέρβοι για αυτό δημιούργησαν τρεις Σερβικές αυτόνομες επαρχίες και μία Σερβική αυτόνομη περιφέρεια (η περιφέρεια ήταν ΣΑΠ Βοσνιακής Κράινα).

Η ΣΑΠ Βοσνιακής Κράινα δημιουργήθηκε από την Κοινότητα (Σύνδεσμος) των Δήμων της Βοσνιακής Κράινα, με την εξαίρεση ότι δεν περιλάμβανε την περιοχή που είναι γνωστή ως δήμος Τσαζίνσκα Κράινα ή Πρίγιεντορ αρχικά. Άλλες παρόμοιες καταστάσεις έγιναν σε άλλους Συλλόγους Δήμων (ή Κοινότητα Δήμων) στη Βοσνία, οι οποίες ήταν ένα είδος κυβέρνησης που δημιουργήθηκε σύμφωνα με το Σύνταγμα της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας.

Στις ή γύρω στις 16 Σεπτεμβρίου 1991 η Ένωση των Δήμων της Βοσνιακής Κράινα μετατράπηκε σε αυτόνομη περιφέρεια της Κράινα (ARK), η οποία συμπεριλάμβανε (μεταξύ άλλων) τους ακόλουθους δήμους: Μπάνια Λούκα, Μπίχατς-Ρίπατς, Μποσάνσκα Ντούμπιτσα, Μποσάνσκα Γκράντισκα, Μποσάνσκα Κρούπα, Μποσάνσκι Νόβι, Μποσάνσκι Πέτροβατς, Τσέλινατς, Ντόνγι Βακούφ, Κλιουτς, Κοτόρ Βαρός, Πρίγεντορ, Πρνιαβόουρ, Σάνσκι Μοστ, Σίποβο και Τέσλιτς. Μια ξεχωριστή Συνέλευση του Σερβικού Λαού στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη ιδρύθηκε στις 24 Οκτωβρίου 1991, όπου κυριαρχούσε το Σερβικό Δημοκρατικό Κόμμα. Στις 9 Ιανουαρίου 1992, η Συνέλευση ενέκρινε δήλωση σχετικά με την προκήρυξη της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Η γεωγραφική περιοχή που περιλαμβάνει την Αυτόνομη περιφέρεια της Κράινα έγινε έτσι μέρος της ανακηρυχθείσας Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.

Σε αντίθεση με τις υπόλοιπες ΣΑΠ στη Βοσνία που δημιουργήθηκαν το καλοκαίρι και το φθινόπωρο, η ΣΑΠ Βοσνιακής Κράινα ιδρύθηκε επίσημα στις 25 Απριλίου 1991, αλλά με την επωνυμία ARK (Αυτόνομη Περιφέρεια Κράινα - αναφερόμενη στη Βοσνιακή Κράινα). Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1991 έγιναν προσπάθειες για τη συγχώνευσή της με τη ΣΑΠ Κράινας. Στις 12 Σεπτεμβρίου το όνομά της άλλαξε επίσημα σε ΣΑΠ Βοσνιακής Κράινα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  ICTY - Radoslav Brdjanin verdict
Το **Ligier JS2** ήταν ένα 2-θέσιο σπορ υπεραυτοκίνητο (supercar) υψηλών επιδόσεων, που κατασκευάστηκε από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Ligier (Λιζιέ) μεταξύ του 1970 και του 1975, κυρίως ως αγωνιστικό για ράλλυ, αλλά και ως νόμιμο αυτοκίνητο παραγωγής.

Υπήρξε το δεύτερο χρονολογικά αυτοκίνητο στην ιστορία της εταιρείας, από την ίδρυσή της, το 1968. Είχε προηγηθεί το αποκλειστικά αγωνιστικό Ligier JS1 του 1969 - 1970, πλην όμως το JS2 ήταν το πρώτο μοντέλο της που κατασκευάστηκε και σε πολιτική έκδοση. Συνολικά παρήχθησαν 225 αντίτυπα σειράς JS2, εκ των οποίων τα 80 σε έκδοση δρόμου. Δεν υπήρξε ποτέ διάδοχος του JS2, καθώς λόγω της πρώτης πετρελαϊκής κρίσης, που ξέσπασε ξαφνικά τον Οκτώβριο του 1973, η ​​Ligier στράφηκε από τότε, και μέχρι σήμερα, αποκλειστικά στην παραγωγή μικροσκοπικών αυτοκινήτων πόλης (microcars).

Κινητήρες
---------

Το πίσω μέρος του απέναντι Ligier JS2 του 1973.
Το Ligier JS2 παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού τον Οκτώβριο του 1970. Αρχικά έφερε έναν κινητήρα βενζίνης 2.637 cm³ V6 της Ford - Cosworth, που είχε προέλθει από το Ford Capri RS 2600. Μέσα στο 1971 όμως, η Ligier τον αντικατέστησε με τον βενζινοκινητήρα 2.670 cm³ V6 της Maserati, ισχύος 170 hp, ο οποίος υπήρχε τότε και στο Citroën SM, καθώς η Maserati ανήκε τότε στη Citroën. Επίσης και το κιβώτιο ταχυτήτων του JS2, αποκλειστικά 5-τάχυτο μηχανικό, ήταν κοινό με αυτό του Citroën SM. 

Αγωνιστικό Ligier JS2 του 1975.
Λίγους μήνες μετά, ταυτόχρονα με την εισαγωγή στο SM μιας ακόμα μεγαλύτερης εκδοχής αυτού του βενζινοκινητήρα, κυβισμού πλέον 2.965 cm³, το Ligier JS2 την καθιέρωσε ως στάνταρ. Το μηχανικό αυτό σύνολο είχε ρυθμιστεί να αποδίδει ισχύ 195 hp στο μοντέλο της Ligier και προσέφερε στο JS2 τις περισσότερες από τις διακρίσεις του, στις πίστες όλης της Ευρώπης. Η μέγιστη ταχύτητα κυμαινόταν από 241 χιλιόμετρα την ώρα (150 μίλια την ώρα) έως 246 χιλιόμετρα την ώρα (153 μίλια την ώρα), αναλόγως με το βάρος, και η επιτάχυνση 0-100 km/h (0-62 mph) ερχόταν σε λιγότερο από 7 δευτερόλεπτα.

Αγωνιστικές επιτυχίες
---------------------

* 1η θέση στο Tour de France automobile του 1974, με τους Gérard Larrousse, Jean-Pierre Nicolas και Johnny Rives.
* 2η θέση στο 24 Heures du Mans (24 Ώρες Le Mans) του 1975, με τους Jean-Louis Lafosse και Guy Chasseuil.

Δείτε επίσης
------------

* Ligier
* Citroën SM

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ligier JS2** |

* 1971 Ligier JS2 technical specifications
* 1972 Ligier JS2 technical specifications
* Citroën SM-powered Ligier JS2
* The French Connection: Ligier, by Citroën, by Maserati.
Η **Θεοφανία Παπαθωμά** (Σέρρες, 21 Μαρτίου 1972) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και συγγραφέας παιδικών βιβλίων.

Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Κώστα Καζάκου και Νομική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Έχει δίπλωμα άσκησης δικηγορίας.

Σταδιοδρομία
------------

Το ντεμπούτο της στην ηθοποιία και τη τηλεόραση το έκανε το 1998, ως πρωταγωνίστρια στη σειρά του Μανούσου Μανουσάκη, "Άγγιγμα ψυχής" στον ΑΝΤ1, με συμπρωταγωνιστή τον Σταύρο Ζαλμά. Το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο το έκανε το 2002, στη ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου "Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου". 

Έχει γράψει και σκηνοθετήσει δύο μικρού μήκους ταινίες, το "Φύγε Εσύ - Έλα Εσύ" που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Δράμας το 2008 και την "Επέτειο". 

Έχει συγγράψει τέσσερα παιδικά βιβλία, "Οι Περιπέτειες του Ηρακλή Μπιμπερό", α) Η Σύλληψη, β) Η Κύηση, γ) Η Γέννηση, και το παιδικό μιούζικαλ "Ήρθαν τα Χριστούγεννα". Έχει μεταφράσει τέσσερα θεατρικά έργα, ενώ έχει σκηνοθετήσει και το θεατρικό έργο του Νιλ Σάιμον, "Ο Τελευταίος Εραστής". 

Έχει λάβει δύο βραβεία ως ηθοποιός: αγαπημένης ηθοποιού για το "Άγγιγμα ψυχής" και καλύτερης ηθοποιού για το "Ακροβατώντας".

Τη σεζόν 2022-23 πρωταγωνιστεί στη σειρά του MEGA, "Μαύρο Ρόδο".

Προσωπική ζωή
-------------

Το 2006 παντρεύτηκε με τον ηθοποιό Πασχάλη Τσαρούχα, με τον οποίο την ίδια χρονιά απέκτησε έναν γιό, τον Αχιλλέα. Ο γάμος τους κράτησε μέχρι το 2012, ενώ το διαζύγιό τους βγήκε το 2013. Από το 2013 μέχρι τον Οκτώβριο του 2023, ήταν ζευγάρι με τον μουσικό Γρηγόρη Πετράκο και έχουν αποκτήσει δύο κόρες, την Αγάπη (γενν. 2015) και την Αθηνά (γενν. 2017).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Φωτόπουλος, Άκης (29 Αυγούστου 2022). «Μαύρο Ρόδο: Κακούρης - Παπαθωμά πολεμούν τη νεαρή καλόγρια». *Youfly*. Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2022.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Ιουλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Θεοφανία Παπαθωμά στο www.retrodb.gr

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 256158790511538850539
* **ΕΒΕ**: 286068
* **BiblioNet**: **78538**

 |

 |
Ο **Ρέγκιναλντ Α΄**, ολλανδ.: Reginald I van Gerle (1255 - Μονφόρ, 9 Οκτωβρίου 1326) από τον Οίκο του Βάσενμπεργκ ήταν κόμης του Γκέλρε από τις 10 Ιανουαρίου 1271 μέχρι το τέλος του.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Όθωνα Β΄ κόμη του Χέλρε και της Φιλίππης των Νταμαρτίν, κόρης του Σίμωνα κόμη του Ωμάλ.

Το 1276 νυμφεύτηκε την Ερμενγάρδη του Λίμπουργκ, μόνο τέκνο και κληρονόμο του Βάλεραν Δ΄ δούκα του Λίμπουργκ. Το 1279 έγινε δούκας του Λίμπουργκ και όταν η Ερμενγάρδη απεβίωσε χωρίς παιδιά το 1283, έγινε ο μόνος κυβερνήτης του δουκάτου του Λίμπουργκ. Έχασε αυτόν τον τίτλο, όταν ηττήθηκε στη μάχη του Βέρινγκεν το 1288.

Το 1286 νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα των Νταμπιέρ (1272–1331), κόρη του Γκυ κόμη της Φλάνδρας από τον δεύτερο γάμο του με την Iσαβέλλα του Λουξεμβούργου. Είχαν 5 παιδιά:

* Ρέγκιναλντ Β΄ (1295–1343), κόμης του Χέλρε.
* Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Ντήτριχ Η΄ κόμη της Κλέβης.
* Γκυ, κόμης της Κλέβης.
* Ελισάβετ (απεβ. 1354), ηγουμένη στο αβαείο της Κολωνίας.
* Φιλίππα, μοναχή στην Κολωνία.

Επειδή καταστράφηκε οικονομικά μετά τη μάχη του Βέρινγκεν, οι Γκέρλε ήρθαν υπό την επιρροή του πεθερού του, του κόμη της Φλάνδρας. Από το 1318 αντικαταστάθηκε από τον γιο του, ο οποίος φυλάκισε τον πατέρα του το 1320 στο κάστρο του Μονφόρ. Ο Ρέγκιναλντ Α΄ απεβίωσε εκεί 6 χρόνια αργότερα.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
2. 1 2  p10782.htm#i107811. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 77534639
* GND: 135629152

 |

 |
Ο **Ζερβαί/Γερβάσιος**, Gervais (άκμασε τον 11ο αι.) ήταν Γάλλος αρχιεπίσκοπος του Ρενς (1106) και ευγενής, κόμης του Ρετέλ (1118-1124).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ούγου Α΄ κόμητου Ρετέλ και της Μελισσάνθης, κόρης του Γκυ Α΄ κυρίου του Μονλερύ. Ο επόμενος αδελφός του Βαλδουίνος Β΄ έγινε βασιλιάς της Ιερουσαλήμ.

Υπηρέτησε ως αρχιδιάκονος του Ρενς (Reims), πριν ονομαστεί αρχιεπίσκοπος εκεί από τους υποστηρικτές του βασιλιά, ενάντια στον Ραούλ τον Πράσινο το 1106. Το επόμενο έτος ο πάπας Πασχάλιος Β΄ τον κήρυξε ακατάλληλο και ακύρωσε την εκλογή. Ο Ζερβαί παραιτήθηκε το 1109 και επέστρεψε στην πρότερη θέση του, τού αρχιδιακόνου και τον διαδέχθηκε ο Ραούλ ο Πράσινος.

Όταν το 1115 απεβίωσε ο πρωτότοκος αδελφός του Μανασσής, ο Ζερβαί παραιτήθηκε από κληρικός και νυμφεύτηκε την Ελισάβετ του Ναμύρ. Το 1118 διαδέχθηκε τον πατέρα του. Το 1124 απεβίωσε και η χήρα του έκανε δεύτερο γάμο με τον Ροζέρ Κλαρεμπώ κύριο του Ροζουά. Ο νεότερος αδελφός του Βαλδουίνος Β΄ ήταν στη Παλαιστίνη και έγινε βασιλιάς της Ιερουσαλήμ, έτσι δεν μπορούσε να τον διαδεχθεί: η κομητεία πέρασε στην αδελφή τους Ματίλντα και στον σύζυγό της Όντο καστελάνο του Βιτρύ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ, κόρη του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη του Ναμύρ και είχε, σύμφωνα με το *Χρονικό* του Αλμπερίκ του Τρουά-Φονταίν, τέκνο:

* Μιλισάν/Ελισάβετ, παντρεύτηκε τον Ρομπέρ Μαρμιόν. Απόγονοί τους είναι οι βαρόνοι Μαρμιόν της Αγγλίας.

Αναφορές σε πηγές
-----------------

1. 1 2 3 4 5  Charles Ferrers R. Palmer (1875), *History of the Baronial Family of Marmion, Lords of the Castle of Tamworth, etc.*, Tamworth: J. Thompson, σελ. 49–50
2. ↑  *Kingship, Identity and Name-giving in the Family of Baldwin of Bourcq*, Alan V. Murray, *Knighthoods of Christ: Essays on the History of the Crusades and the Knights Templar*, ed. Norman Housely, (Ashgate Publishing, 2007), 31.
3. ↑  George Edward Cokayne (1893), *Complete Peerage*, London: George Bell & Sons.
4. ↑  Sir Leslie Stephen (1893), Sidney Lee, επιμ. *Dictionary of National Biography*, **36**, London: Smith, Elder & Co


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Gervais, Count of Rethel  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το ***Ακριβώς το τέλος του κόσμου*** (πρωτότυπος τίτλος: ***Juste la fin du monde***) είναι γαλλοκαναδική ταινία του 2016 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Ξαβιέ Ντολάν. Βασίζεται στο ομότιτλο θεατρικό έργο του Ζαν-Λικ Λαγκάρς.

Πλοκή
-----

Ο Λουί είναι ένας συγγραφέας που ζει στην πόλη. Μία μέρα, αποφασίζει να πάει να συναντήσει την οικογένειά του που έχει να δει 12 χρόνια για να τους ανακοινώσει ότι θα πεθάνει. Όταν φτάνει, η μητέρα του τον υποδέχεται εγκαρδίως, η μικρή του αδερφή Σουζάν τον θυμάται ελάχιστα, ενώ ο αδερφός του Αντουάν είναι νευρικός απέναντί του. Ο Λουί γνωρίζει για πρώτη φορά τη σύζυγο του αδερφού του, Κατρίν, καθώς δεν είχε παραστεί στον γάμο τους.

Οι συζητήσεις είναι έντονες και οι υπόλοιποι κάνουν σχόλια για το γεγονός ότι ο Λουί είναι ομοφυλόφιλος. Σε μία ιδιωτική συζήτηση, η Κατρίν λέει στον Λουί ότι ο Αντουάν θεωρεί πως δεν ενδιαφέρεται για την οικογένειά του. Επίσης, η μητέρα του μαθαίνει ότι ο Λουί έχει αλλάξει σπίτι και δεν της έχει πει που μένει τώρα. Ύστερα, ο Λουί ζητά να πάει στο παλιό σπίτι, όπου μεγάλωσε. Πηγαίνει στο δωμάτιό του και θυμάται τον πρώτο του έρωτα, τον Πιερ.

Όταν γυρίζουν, ο Λουί και ο Αντουάν έχουν ένα διαπληκτισμό στο αμάξι και ο Αντουάν του λέει ότι δεν ασχολείται μαζί του. Στο σπίτι, ο Λουί τους λέει πως θα έρχεται να τους βλέπει πιο συχνά. Ο Αντουάν εξοργίζεται και η Μαρτίν με τη Σουζάν του ζητάνε να μην είναι τόσο άγριος κι εκείνος αισθάνεται θιγμένος. Στο τέλος, ο Λουί φεύγει χωρίς να έχει ανακοινώσει στην οικογένειά του ότι θα πεθάνει.

Διανομή
-------

| Ηθοποιός | Ρόλος |
| --- | --- |
| Γκασπάρ Ουλιέλ | Λουί |
| Βενσάν Κασέλ | Αντουάν |
| Ναταλί Μπαγέ | Μαρτίν |
| Μαριόν Κοτιγιάρ | Κατρίν |
| Λέα Σεϊντού | Σουζάν |

Βραβεία/Διακρίσεις
------------------

Στα Βραβεία Σεζάρ του 2017, κέρδισε το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας και μοντάζ (Ξαβιέ Ντολάν) και Α' Ανδρικού ρόλου (Γκασπάρ Ουλιέλ). Επίσης, έλαβε υποψηφιότητα στις κατηγορίες: Β' Ανδρικού ρόλου (Βενσάν Κασέλ), Β' Γυναικείου ρόλου (Ναταλί Μπαγέ) και καλύτερης ξένης ταινίας.

Στο Φεστιβάλ των Καννών του 2016 κέρδισε το Μέγα Βραβείο της Επιτροπής για την πιο πρωτότυπη ταινία, ενώ ήταν η πρόταση του Καναδά για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα 89α βραβεία Όσκαρ φτάνοντας στην τελική εννεάδα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Γαλλικά) *CineTV*.
2. ↑  «*It's Only the End of the World*». *British Board of Film Classification*. Ανακτήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 2017.
3. ↑  «Juste La Fin Du Monde». *JP's Box-Office*. Ανακτήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2017.
4. ↑  «It's Only the End of the World (Juste la fin du monde)». *Box Office Mojo*. Ανακτήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2017.
5. ↑  «Σεζάρ 2017: Οι νικητές». Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2017.
6. ↑  «Και σοσιαλισμός και μεγαλοαστική επιτήδευση: Χρυσός Φοίνικας στον Λόουτς, Μέγα Βραβείο στον Ντολάν». Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2017. [*νεκρός σύνδεσμος*]
7. ↑  «Oscars 2017: Αυτές είναι οι 9 ταινίες που θα διεκδικήσουν το Οσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας». Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Ακριβώς το τέλος του κόσμου*   στην IMDb
* *Ακριβώς το τέλος του κόσμου* στο AllMovie (rating 2.5/5)
Ο **Όντο**, γαλλ. *Odo (Eudes) de Vitry* (απεβ. το 1158) από τον Οίκο του Βιτρύ ήταν Γάλλος ευγενής, καστελάνος του Βιτρύ (Châtelain de Vitry), και λόγω του γάμου του έγινε κόμης του Ρετέλ (Rethel).

Βιογραφία
---------

Η πατρότητά του είναι ασαφής. Μερικές φορές αναφέρεται ότι ήταν γιος του Aντρέ, καστελάνου του Βιτρέ και της Aγνής ντε Μορταίν, αλλά αυτό φαίνεται να βασίζεται σε μία σύγχυση μεταξύ του Βιτρέ (Vitré) στη Βρετάνη και του Βιτρύ (Vitry) στην Καμπανία. Μετά το τέλος τού κουνιάδου του Γερβάσιου, έλαβε την κομητεία του Ρετέλ.

Οικογένεια
----------

Ήταν νυμφεμένος με τη Mατθίλδη των Ρετέλ (απεβ. 1151), τη μεγαλύτερη κόρη του Ούγου Α΄ κόμη του Ρετέλ.  Είχαν τουλάχιστον τέσσερα παιδιά:

* Γκυτιέ/Ιτιέ απεβ. 1171, κόμης του Ρετέλ.
* Ανώνυμη κόρη, παντρεύτηκε τον Eτιέν-Στραμπό ντε Νεσατέλ-συρ-Αιν.
* Ανώνυμη κόρη, παντρεύτηκε τον κύριο του Εναλμόν.
* Υβέτ, παντρεύτηκε πρώτα τον Mιλό, και μετά τον Βιλιάν ντ'Αρζιλιέρ.

Από το 1124 μέχρι το τέλος της συζύγου του το 1151, κυβέρνησε το Ρετέλ από κοινού μαζί της. Μετά το τέλος της κυβέρνησε μόνος. Ο Όντο απεβίωσε το 1158, και τον διαδέχθηκε ο γιος του Γκουτιέ.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  Housley 2007, σελ. 31.
2. ↑  Housley 2007, σελ. 33.

Πηγές
-----

* Housley, Norman, επιμ. (2007). *Knighthoods of Christ: Essays on the History of the Crusades and the Knights*. Ashgate Publishing Limited.
Η διεθνής σήμερα έκφραση **Σερσέ λα φάμ** είναι γαλλική (cherchez la femme) και σημαίνει «αναζητήστε τη γυναίκα». 

Η έκφραση αυτή χρησιμοποιείται κυρίως στο χαρακτηρισμό περίεργων γεγονότων ή συμπεριφοράς ανθρώπων αιτία των οποίων είναι κάποια γυναίκα (σύζυγος, ερωμένη, ή παράνομη σχέση κ.λπ.), που αφήνεται εύκολα να εννοηθεί χωρίς όμως να κατονομάζεται. 
Πολλές φορές συμβαίνει αντίθετα να λέγεται και για λόγους σκοπιμότητας και περισσότερο εντυπωσιασμού υπέρ μιας γυναίκας, ιδιαίτερα συζύγου, ως καλής συντρόφου.

Η έκφραση αυτή στο λογοτεχνικό χώρο φέρεται να χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Αλέξανδρο Δουμά στο μυθιστόρημά του «Οι Μοϊκανοί των Παρισίων» το 1854.

Λαογραφία
---------

Σημειώνεται ότι η έκφραση αυτή αποτέλεσε τίτλο λαϊκού τραγουδιού τους στίχους και τη μουσική του οποίου έγραψε και πρώτος ερμήνευσε ο Βασίλης Τσιτσάνης και αργότερα τραγούδησε και ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Πρόκειται για το γνωστό κλασικό πλέον τραγούδι, με πολύ επιτυχή σημασιολογία, η πρώτη στροφή του οποίου είναι.

*Κι αν γυρίζουμε ξενύχτηδες τα βράδια,*
*κι αν ρομάντζες τραγουδάμε στα σκοτάδια,*
*κι αν τα νιάτα μας τα κάναμε ρημάδια,*
*και με πόνο τα ποτήρια μας ρουφάμ,*
*Σερσέ λα φαμ, σερσέ λα φαμ*.
Επίσης το 1994 προβλήθηκε από ελληνικό ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό τηλεοπτική σειρά με ομώνυμο τίτλο.
Τα ***Φλογισμένα Νιάτα*** (Πρωτότυπος τίτλος: *Le Diable au corps*) είναι γαλλική δραματική ταινία του 1947 σε σκηνοθεσία Κλωντ Ωτάν-Λαρά με πρωταγωνιστές τη Μισελίν Πρελ και τον Ζεράρ Φιλίπ. Η ταινία είναι μεταφορά στην οθόνη του μυθιστορήματος του Ραϊμόν Ραντιγκέ *Με τον διάβολο στο κορμί* (1923)*,* από το οποίο προέρχεται ο γαλλικός τίτλος*.*

Πλοκή
-----

Στη Γαλλία κατά τη διάρκεια του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου, η όμορφη νοσοκόμα σε στρατιωτικό νοσοκομείο Μαρτ (Μισελίν Πρελ) περιμένει τον αρραβωνιαστικό της Ζακ, που βρίσκεται στο μέτωπο, πολεμώντας για την πατρίδα. Η Μαρτ μπλέκεται σε μια θυελλώδη σχέση με τον 17χρονο Φρανσουά (Ζεράρ Φιλίπ), μαθητή και πολύ νέο για να καταταχθεί στο στρατό, με τον οποίο ζει τον απόλυτο έρωτα πριν παντρευτεί τον Ζακ. Ο ζηλότυπος Φρανσουά παλεύει με το γεγονός ότι η Μαρτ παντρεύτηκε, ενώ αυτή προσπαθεί να αποδείξει την αφοσίωσή της στον νεαρό, φλογερό εραστή της. Τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο περίπλοκα όταν η Μαρτ μένει έγκυος με το μωρό του Φρανσουά.

Αποδοχή
-------

Η ταινία, γυρισμένη το 1947, είναι μεταφορά στην οθόνη του μυθιστορήματος του Ραϊμόν Ραντιγκέ *Με τον διάβολο στο κορμί* (1923), και σηματοδότησε την άμεση μεταπολεμική περίοδο. Όταν προβλήθηκε στο Μπορντώ τον Σεπτέμβριο 1947, η ταινία θεωρήθηκε σκανδαλώδης, επέσυρε τη δημόσια κατακραυγή και επικρίθηκε τόσο για το προκλητικό για την εποχή θέμα της μοιχείας όσο και για το αντιμιλιταριστικό της πνεύμα. Δημοσιογράφοι ζήτησαν ακόμη και την απόσυρση της ταινίας. Κατά την προβολή στο φεστιβάλ των Βρυξελλών στις 29 Ιουνίου 1947, ο Γάλλος πρέσβης αποχώρησε.

Παρόλα αυτά, η ταινία επαινέθηκε από τους καλλιτεχνικούς κύκλους και την κινηματογραφική κριτική και ο Ζεράρ Φιλίπ έλαβε το βραβείο ανδρικού ρόλου στο φεστιβάλ των Βρυξελλών 1947 και η Μισελίν Πρελ το βραβείο καλύτερης ηθοποιού στα βραβεία *Victoires du cinéma français*.

Ο κριτικός κινηματογράφου Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου αναφέρει τα *Φλογισμένα Νιάτα* ανάμεσα στις «22 κορυφαίες ταινίες για τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο».

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «allocine.fr/film/fichefilm\_gen\_cfilm/Le Diable au corps».
2. ↑ . «imdb.com/title/Le Diable au corps».
3. ↑ . «moncinemaamoi.blog/2018/06/17/le-diable-au-corps-claude-autant-lara-1947/».
4. ↑ . «kathimerini.gr/culture/books/773532/mythistorima-diplis-mathiteias/».
5. ↑ . «frenchfilms.org/review/le-diable-au-corps-1947».
6. ↑ . «kemes.wordpress.com/2019/22 κορυφαίες ταινίες για τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο». [*νεκρός σύνδεσμος*]
Xειρουργός καρδιολόγος εκτελεί αντικατάσταση μητροειδών βαλβίδων στο ιατρικό κέντρο στρατού *Fitzsimons*.
Η **Εγχείρηση** (ή χειρουργική επέμβαση) είναι η άμεση επέμβαση του γιατρού πάνω στο ανθρώπινο σώμα, με σκοπό την εκτομή παθολογικών ιστών ή οργάνων του σώματος, την ένωση ιστών που χωρίστηκαν, την αφαίρεση ξένου σώματος από όργανο που πάσχει ή μέρους του σώματος, την αποκατάσταση ενός οργάνου ή μέλους του σώματος που πάσχει ή λείπει.
Η εγχείρηση γίνεται με ειδικά χειρουργικά εργαλεία με τα οποία ανοίγεται το μέρος εκείνο του αρρώστου που χρειάζεται θεραπεία. 

Τα χειρουργικά εργαλεία είναι ποικίλα: μαχαίρια, ψαλίδια, κλωστές (μη απορροφήσιμες μεταξωτές ή νάυλον, και απορροφήσιμες) για το ράψιμο του τραύματος ή εσωτερικών ιστών, κατασκευασμένα από ειδικό ανοξείδωτο μέταλλο. Πριν τη χειρουργική επέμβαση ο ασθενής υποβάλλεται σε διάφορες εξετάσεις, ώστε να περιοριστούν οι πιθανότητες κακών συνεπειών από την εγχείρηση. Οι πιο συνηθισμένες εξετάσεις είναι οι εξής: εξέταση ούρων, εξέταση χρόνου ροής και πήξης αίματος, εξέταση για ζάχαρο και άλλες βιοχημικές εξετάσεις, εξέταση αίματος για την εξακρίβωση του αριθμού των ερυθρών και λευκών αιμοσφαιρίων κ.ά.

Για να είναι λιγότερο οδυνηρή η εγχείρηση και περισσότερο ήρεμος ο άρρωστος και ο γιατρός μαζί, επιβάλλεται η νάρκωση του εγχειρούμενου με ειδικά αναισθητικά φάρμακα. Τα σύγχρονα χειρουργεία είναι εφοδιασμένα με άριστες από κάθε άποψη εγκαταστάσεις.
Η αγωγή που εφαρμόζεται μετά την εγχείρηση είναι ανάλογη με τη σοβαρότητα της εγχείρησης, την ασθένεια απ' την οποία πάσχει ο άρρωστος και τη γενική κατάσταση του αρρώστου.
Εγχείρηση στο Durak
Η **Ματθίλδη**, γερμ. Matilda von Andechs (απεβ. 1245) από τον Οίκο του Άντεχς ήταν κόρη του μαργράβου της Ίστρια και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Γκορίτσια.

Βιογραφία
---------

Ήταν η τρίτη κόρη του Μπέρτολντ Α΄ μαργράβου της Ίστρια και της πρώτης συζύγου του Χέντβιχ των Βίττελσμπαχ, κόρης του Όθωνα Δ΄ παλατινού κόμη του Σάιερν. 

Από τον γάμο της με τον Ένγκελμπερτ Γ΄ κόμη της Γκορίτσια απέκτησε έναν γιο, τον Μάινχαρντ Α΄, που θα κληρονομούσε τον τίτλο του δούκα της Μερανίας έπειτα από το τέλος τού μικρανιψιού της Όθωνα Β΄, που ήταν άτεκνος. Ωστόσο τότε αυτός ο τίτλος έγινε χωρίς νόημα, καθώς οι μαρκιωνίες της Ίστρια και της Καρνιόλα περιήλθαν στο Πατριαρχείο της Ακουιλέια και οι αρχικές ιδιοκτησίες των Άντεχς κατελήφθησαν από τους δούκες της Βαυαρίας.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Ένγκελμπερτ Γ΄ κόμη της Γκορίτσια (απεβ. 1220) και είχε τέκνο:

* Μάινχαρντ Α΄ π.1200-1205, κόμης της Γκορίτσια-Τυρόλου.

Αναφορές σε πηγές
-----------------

1. 1 2 3  Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2019.
2. ↑  (Γερμανικά) *Κατάλογος της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γερμανίας*. 137399286. Ανακτήθηκε στις 13  Φεβρουαρίου 2023.
3. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

Πηγές
-----

* Marek, Miroslav. "german/diessen1.html". genealogy.euweb.cz

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81595558
* GND: 137399286

 |

 |
Ο **Όθων Γ΄** (περί το 1218 - 19 Ιουνίου 1248) από τον Οίκο των Άντεχς, ήταν κόμης της Βουργουνδίας (1231 - 1248) και, ως Όθων Β΄, ο τελευταίος δούκας της Μερανίας (1234 - 1248).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Όθωνα Α΄ δούκα της Μερανίας και της Βεατρίκης Β΄ των Χοενστάουφεν κόμισσας της Βουργουνδίας. Διαδέχθηκε την μητέρα του ως κόμης της Βουργουνδίας (1231) και τρία χρόνια αργότερα τον πατέρα του ως δούκας της Μερανίας (1234). Την εποχή που ήταν ανήλικος, παρέμεινε ως το 1236 υπό την κηδεμονία του θείου του Έκμπερτ των Άντεχς, επισκόπου του Μπάμπεργκ. 

Όταν ενηλικιώθηκε, παρέδωσε τη διοίκηση της κομητείας της Βουργουνδίας στον Θεοβάλδο Α΄ της Ναβάρρας και ενεπλάκη σε συγκρούσεις με τον Οίκο του Βίττελσμπαχ σχετικά με τα εδάφη του στη Βαυαρία. Έχασε την έδρα των προγόνων του, το Άντεχς, αλλά κατάφερε να διατηρήσει το Ίνσμπρουκ, το οποίο προβίβασε σε πόλη (1239) υπό τη διοίκηση τού πεθερού του Αλβέρτου κόμη του Τιρόλου. Το 1242 έδωσε το Φρανς-Κοντέ σαν δώρο στον Ούγο Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Όθων Γ΄ διεκδίκησε τα εδάφη του στις οικογενειακές του κτήσεις στη Φραγκονία. Στη σύγκρουση που ξέσπασε ανάμεσα στον Φρειδερίκο Β΄ της Γερμανίας και στον πάπα Ιννοκέντιο Δ΄, ο Όθων πήγε με το μέρος του πρώτου, με αποτέλεσμα να αφοριστεί από τον επίσκοπο του Μπάμπεργκ και να υποστεί μεγάλη απώλεια των κτήσεών του. 

Όπως όλοι οι πρόγονοί του από τον Οίκο του Άντεχς, έκανε δωρεά στο Κιστερκιανό αββαείο στο Λάνγκχαϊμ της Φραγκονίας, όπου τάφηκε (1248). Με τον θάνατό του το δουκάτο της Μερανίας, όπως και ο Οίκος του Άντεχς, εξέλιπαν. Την κομητεία της Βουργουνδίας κληρονόμησε η αδελφή του Αδελαΐδα και ο σύζυγός της Ούγος των Ιβρέα κόμης του Σαλόν, έτσι η κομητεία επέστρεψε στον Οίκο των Ιβρέα.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ τού Οίκο τού Τυρόλου, κόρη τού Αλβέρτου Δ΄ κόμη τού Τιρόλου, χωρίς να αποκτήσουν παιδιά.

Παραπομπές
----------

  


|  |
| --- |
| Όθων Γ΄ της Βουργουνδίας **Οίκος του Άντεχς****Γέννηση:** περί το 1218 **Θάνατος:** 19 Ιουνίου 1248 |
| ΠροκάτοχοςΒεατρίκη Β΄ | **Κόμισσα της Βουργουνδίας1231 - 1248** | ΔιάδοχοςΑδελαΐδα |
***Ο Αόρατος Επισκέπτης*** ( ισπανικά: Contratiempo‎, κ. γρ. Setback‎ </link> ) είναι μια ισπανική ταινία θρίλερ μυστηρίου του 2016 σε σκηνοθεσία και σενάριο από τον Oriol Paulo. Πρωταγωνιστεί ο Mario Casas μαζί με τους Bárbara Lennie, José Coronado και Ana Wagener. Κυκλοφόρησε στην Ισπανία στις 6 Ιανουαρίου 2017. Η ταινία άνοιξε με χλιαρή κριτική και τελείωσε με ένα μέτριο εγχώριο box office, αλλά αργότερα βρήκε τη δημοτικότητά της στη διεθνή αγορά της Κίνας, όπου ξεπέρασε τα 25 εκατομμύρια δολάρια στο box office. Η ταινία σημείωσε εμπορική επιτυχία, με εισπράξεις 31 εκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως έναντι προϋπολογισμού 4 εκατομμυρίων ευρώ. 

Η ταινία απέφερε έσοδα €3.68 million στην Ισπανία.  Εκτός Ισπανίας, η ταινία γνώρισε έκπληξη στην Κίνα. Αρχικά, η ταινία δεν κυκλοφόρησε στην Κίνα, αλλά παραλήφθηκε από παράνομους ιστότοπους κοινής χρήσης αρχείων και συγκέντρωσε τεράστιες λήψεις. Η θετική από στόμα σε στόμα ώθησε έναν τοπικό διανομέα ταινιών να επικοινωνήσει με τον σκηνοθέτη Oriol Paulo και να συζητήσει για την κυκλοφορία του στις κινεζικές αίθουσες.  Η ταινία έκανε το ντεμπούτο της σε 7.000 οθόνες στην Κίνα στις 15 Σεπτεμβρίου 2017, οκτώ μήνες μετά την κυκλοφορία της στην Ισπανία. Τελικά κέρδισε πάνω από CN¥172.4 million ( €26 million ),   και έγινε η πιο επιτυχημένη ισπανική ταινία ποτέ στην Κίνα. Το 70% των δέκα κριτικών είναι θετικές για τη συλλογή κριτικών Rotten Tomatoes και η μέση βαθμολογία είναι 7,00/10. 



1. 1 2  «The Invisible Guest (2016)». *Box Office Mojo*. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2023.
2. ↑  «Contratiempo». *Catálogo de Cinespañol*. ICAA. Ανακτήθηκε στις 15 Απριλίου 2023.
3. ↑  «¿Por qué los chinos se han vuelto locos con 'Contratiempo'?». *El Periódico de Catalunya* (στα Spanish). Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2023. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
4. ↑  «看不见的客人». *Cbooo* (στα Chinese). Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2017. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
5. ↑  «The Invisible Guest». *Rotten Tomatoes*. Fandango Media, LLC. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2021.
Ο **Μιχάλης Βιολάρης** (Αγία Βαρβάρα Λευκωσίας, 9 Ιανουαρίου 1944) είναι Ελληνοκύπριος τραγουδιστής.

Με τις μουσικές του σπουδές να έχουν προηγηθεί στο Εθνικό Ωδείο της Λάρνακας, ο Μιχάλης Βιολάρης τελειώνει τη Φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στις μπουάτ ο Γιάννης Σπανός, ήταν ο πρώτος που πίστεψε στη φωνή του και του στάθηκε.

Μια συμμετοχή στα "Άσπρα καράβια", του έδωσε την ευκαιρία να συμμετάσχει αμέσως μετά, στην πρώτη Ανθολογία, και αργότερα στη δεύτερη. "*Το λεγόμενο Νέο Κύμα στο ελληνικό τραγούδι αρχίζει σιγά-σιγά να γίνεται γνωστό. Ήταν ένα νέο άκουσμα  με πολύ ωραίο στίχο, με μια μουσική επένδυση απλή, με ένα σημαντικό χαρακτηριστικό την αλήθεια του, από ανθρώπους που αγαπούσαν πολύ το καλό ελληνικό τραγούδι. Και μιλώ για όλους τους συντελεστές, ποιητές-στιχουργούς, και τραγουδιστές*".

Από τα τραγούδια της εποχής αυτής ξεχωρίζουν αυτά στο δίσκο *Θαλασσινό τριφύλλι* του Οδυσσέα Ελύτη και Λίνου Κόκοτου, το *Αν βουληθώ να σ' αρνηθώ* του Μίμη Πλέσσα, *Τα* *μάτια σου Κατερινιώ* και *Μια ξανθιά απ' τη Μιτυλήνη* σε μουσική Γιώργου Κοντογιώργου και στίχους Γιάννη Κακουλίδη, και αρκετά τραγούδια του Γιώργου Κριμιζάκη (*Τι Λωζάννη τι Κοζάνη*, *Ας πούμε αν θες*, και άλλα).

Άλλη μια ιδιαίτερη θέση στη δισκογραφία του, κατέχουν τα κυπριακά. Από τα «Κυπριώτικα του Βιολάρη» (1970) ως το «Καιρών και ηρώων μνήμη» (1996).

> Αν βουληθώ, αν βουληθώ
> 
> 
> να σ’ αρνηθώ
> 
> 
> να σ’ απολησμονήσω
> 
> 
> να μην εβρώ νερό να πιω
> 
> 
> μη ρούχο να φορήσω
> 
> 
> Αν βουληθώ, αν βουληθώ
> 
> 
> να σ’ αρνηθώ
> 
> 
> να σ’ απολησμονήσω
> 
> 
> να μην μπορώ φιλί να βρω
> 
> 
> 
> μη δάκρυ να δακρύσω!
> 
>

Ενδεικτική δισκογραφία
----------------------

* *Μιχάλης Βιολάρης* (1967)
* *Τα τραγούδια του Βιολάρη* (1969)
* *Οι ώρες* (1969)
* *Βιολάρης 3 (1970)*
* *Τα Κυπριώτικα του Βιολάρη* (1970)
* *Το θαλασσινό τριφύλλι* (1972)
* *Τι Λωζάννη τι Κοζάνη* (1973)
* *Παράθυρο στη Θάλασσα (1975)*
* *Κι όμως αγαπιόμαστε* (1977)
* *Τα ωραιότερα τραγούδια του* (1978)
* *Το γαϊτανάκι της ζωής* (1981)
* *Τρέχουμε, τρέχουμε* (1986)
* *Όταν ο έρωτας μιλάει* (1990)
* *Μια φορά θυμάμαι* (1993)
* *Ήρθες εψές στον ύπνο μου* (1995)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Ιουνίου 2019.
Ως παραφιλία, **ο φετιχισμός του μαστού** (επίσης γνωστός ως **μερικισμός** του **μαστού** ή **μαστοφιλία**)  είναι το εξαιρετικά παράτυπο σεξουαλικό ενδιαφέρον που επικεντρώνεται στα στήθη (βλέπε **μερικισμός**).  Ο όρος *φετιχισμός του μαστού* χρησιμοποιείται επίσης με μη παραφιλική έννοια, για να αναφερθεί κάποιος στην πολιτισμική προσοχή των γυναικείων μαστών και στη σεξουαλικότητα που αντιπροσωπεύουν. 

Οι επιστήμονες υποθέτουν ότι η μη παραφιλική σεξουαλική έλξη στους μαστούς είναι το αποτέλεσμα της λειτουργίας τους ως δευτερεύων χαρακτηριστικό του φύλου. Τα στήθη παίζουν σημαντικό ρόλο τόσο στη σεξουαλική ηδονή όσο και στην αναπαραγωγή.

Ορισμένοι συγγραφείς συζήτησαν το σύγχρονο έντονο ενδιαφέρον για τους μαστούς μεταξύ των ετεροφυλόφιλων ανδρών στις δυτικές κοινωνίες, ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο πλαίσιο του σεξουαλικού φετιχισμού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hickey, Eric W. (2003). Encyclopaedia of Murder and Violent Crime. Sage Publications Inc. (ISBN 0-7619-2437-X)
2. ↑  Association, American Psychiatric (2013). *Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders American Psychiatric Association - 5th edition* (5th έκδοση). Arlington: American Psychiatric Publishing. ISBN 978-0890425558.
3. ↑  Lehmiller, Justin (2018). *The Psychology of Human Sexuality* (Second έκδοση). John Wiley & Sons Ltd. σελ. 74–75. ISBN 9781119164739.
4. ↑  *Pornography and Sexual Representation: A Reference Guide* (2000) by Slade, Joseph W. Greenwood Publishing Group. (ISBN 978-0-313-31520-6), p. 402.
5. ↑  Miller, Laura. (2006). *Beauty Up: Exploring Contemporary Japanese Body Aesthetics*. p. 74. University of California Press. (ISBN 978-0-520-24509-9)
6. ↑  Latteier 1998
Συντεταγμένες: 49°45′34.9″N 6°39′6.5″E﻿ / ﻿49.759694°N 6.651806°E﻿ / 49.759694; 6.651806

Το **Αββαείο Αγίου Μαξιμίνου** (γερμανικά: Reichsabtei St. Maximin‎‎) ήταν μοναστήρι Βενεδικτίνων στην Τρίερ, στην Ρηνανία-Παλατινάτο της Γερμανίας.

Ιστορία
-------

Αββαείο Αγίου Μαξιμίνου. Χαρακτικό
Το αββαείο, που παραδοσιακά θεωρείται ένα από τα παλαιότερα μοναστήρια στη Δυτική Ευρώπη, θεωρήθηκε ότι ιδρύθηκε από τον Άγιο Μαξιμίνο της Τρίερ τον 4ο αιώνα. Ο Μαξιμίνος (πέθανε το 346) και άλλοι πρώιμοι επίσκοποι της Τρίερ θάφτηκαν στην κρύπτη της εκκλησίας στην περιοχή, ένα πρώιμο χριστιανικό νεκροταφείο, και η εκκλησία, αρχικά αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη τον Ευαγγελιστή, αργότερα πήρε το όνομα του Μαξιμίνου. Ένα μοναστήρι Βενεδικτίνων ιδρύθηκε εδώ τον 6ο αιώνα, ενδεχομένως αντικαθιστώντας μια παλαιότερη κοινότητα. Καταστράφηκε από τους Νορμανδούς το 882 και ξαναχτίστηκε από το 942 έως το 952. Τον 13ο αιώνα καταστράφηκε από πυρκαγιά και ξαναχτίστηκε και πάλι σύμφωνα με το σχέδιο των προηγούμενων κτιρίων.

Ο Αλμπέρο ντε Μοντρέιγ απέτυχε να υποβάλει τη μονή στη δικαιοδοσία της Τρίερ στις αρχές του 12ου αιώνα, αλλά το ζήτημα αυτοκρατορικής αμεσότητας (γερμανικά: Reichsunmittelbarkeit) της μονής ήταν για αιώνες ένα θέμα σύγκρουσης, αμφισβητούμενη από την Τρίερ, στην οποία το 1669 ο ηγούμενος αποκήρυξε όλους τους ισχυρισμούς της για το καθεστώς, υποβάλλοντας υποταγή στον αρχιεπίσκοπο υπό την ιδιότητά του ως πρίγκιπα-εκλέκτορα.

Το 1674 η μονή καταστράφηκε ολοσχερώς από γαλλικά στρατεύματα. Ξαναχτίστηκε μεταξύ 1680 και 1684, αλλά, ασυνήθιστα για την περίοδο, ακόμα σε γοτθικό ρυθμό.

Η μονή εκκοσμικεύτηκε το 1802. Τα μοναστικά κτίσματα τέθηκαν σε διάφορες κοσμικές χρήσεις - στρατώνες, φυλακές, σχολείο - και καταστράφηκαν ολοσχερώς στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, εκτός από την ανεξάρτητη πύλη. Ένα σχολείο βρίσκεται στο χώρο.

Η εκκλησία του Αγίου Μαξιμίνου διασώθηκε από τον πόλεμο, αλλά αποϊεροποιήθηκε, και μεταξύ 1979 έως 1995 μετατράπηκε για κοσμικές χρήσεις. Το 1995 λειτούργησε ως αίθουσα συναυλιών και σήμερα είναι γνωστή για την εξαιρετική ακουστική της.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 11877. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
2. ↑  "Nortmanni Treverim cum monasterio sancti Maximini vastantes Galliam cremaverunt", *Annales S. Maximini Trevirensis* in *Monumenta Germaniae Historica*, Scriptorum series, II:213 (noted by Warren Sanderson, "The Early Mediaeval Crypts of Saint Maximin at Trier", *The Journal of the Society of Architectural Historians* **24**.4 (December 1965:303-310) p. 304 note 1.
3. ↑  Λεπτομερή αναφορά με βιβλιογραφία βλ. Sanderson 1965.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 168247112
* LCCN: n86038452
* ISNI: 0000 0001 2202 4896
* GND: 4230512-3
* SUDOC: 029998832
* BNF: cb121505888 (data)
* NKC: ko20211122131

 |

 |
Ο **Αρσένιος Μενεξές** ήταν Έλληνας ιερέας, ο οποίος έδρασε υπέρ των Μικρασιατών κατά τον πρώτο διωγμό του 1917 και κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Γεννήθηκε στη Δοβίστα (Εμμανουηλ Παππας) της Μακεδονίας. Διετέλεσε πρωτοσύγκελλος της Μητροπόλεως Κυδωνιών Μικράς Ασίας και συνεργάτης του αγίου Γρηγορίου Ωρολογά, Μητροπολίτη Κυδωνιών. Συμμετείχε μάλιστα μαζί με τον Μητροπολίτη και στην έκδοση της ελληνικής εφημερίδα *Κήρυξ Κυδωνιών*. Η Μητρόπολη Κυδωνιών είχε ως έδρα το Αϊβαλί (Κυδωνίες) της Μικράς Ασίας.

Στις 15 Μαρτίου 1917 εισέβαλε ο τουρκικός στρατός στην πόλη των Κυδωνίων και συγκέντρωσε με τη βία όλους τους άνδρες άνω των 15 ετών με εντολή του Ταλαάτ πασά. Μερικά ορφανά παιδιά έμειναν να περιφέρονται στην πόλη. Καθώς ο Μητροπολίτης ήταν φυλακισμένος από τους Τούρκους, τη μέριμνα για τα 36 παιδιά - που ήταν από 6 μηνών έως 12 ετών - ανέλαβε ο πατήρ Αρσένιος. Όταν ο τούρκος αξιωματικός διέταξε να τα πάρει στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας ο πατήρ Αρσένιος δεν τα εγκατέλειψε και περπάτησε μαζί τους την υποχρεωτική πορεία 35 ημερών μέχρι την πόλη Μπιλετζίκ της Βιθυνίας. Εκεί υποχρεώθηκαν από τους Τούρκους να μείνουν επί 22 μήνες σε στάβλο. Εκεί ο Αρσένιος έθρεψε με πολλούς κόπους τα παιδιά, από τα οποία επέζησαν τα 22 από τις κακουχίες και τις ασθένειες.
Τα 22 παιδιά από την εξορία επέστρεψαν με μέριμνα και συνοδεία του Αρσενίου και εγκαταστάθηκαν και πάλι στο ελληνικό ίδρυμα του ορφανοτροφείου Κυδωνιών.

Για την ανθρωπιστική του δράση αλλά και τις ενέργειές του για την πρόληψη νέων σφαγών τιμήθηκε από την Ελληνική Πολιτεία με τον αργυρούν σταυρό των ιπποτών του τάγματος του Σωτήρος.

Ο Αρσένιος Μενεξές συνόδευσε όσους Μικρασιάτες ξέφυγαν από τις σφαγές έως τη Λέσβο και απεβίωσε το επόμενο έτος, τον Οκτώβριο του 1923, στο Προσφυγικό Νοσοκομείο Μυτιλήνης. Ετάφη με μέριμνα της Επιτροπής Προσφύγων Κυδωνιών-Μοσχονησίων.

Στη μνήμη του υπάρχει οδός που φέρει το όνομά του στη Μυτιλήνη, όπου πολλοί Μικρασιάτες από το Αϊβαλί εγκαταστάθηκαν μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Κυδωνιατικός Αστήρ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Νοεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 2021.
2. ↑  Αποστολική Διακονία
3. ↑  anemi.lib.uoc.gr
4. ↑  anemi.lib.uoc.gr
5. ↑
Οι **Ουνρουοχίδες**, γερμ.: *Unruochinger*, ιταλ.: Unrochingi, γαλλ.: Unrochides, ήταν Φραγκική οικογένεια ευγενών, που εγκαταστάθηκαν στην Ιταλία. Η οικογένεια πήρε το όνομά της από το πρώτο μέλος της που έγινε γνωστό, τον Ούνρυοχ Β΄ μάργραβο του Φρίουλι (άκμασε στις αρχές του 9ου αι.).

Τα μέλη της οικογένειας είχαν διάφορους τίτλους στη βόρεια Ιταλία, συμπεριλαμβανομένου του μαργράβου και του δούκα του Φρίουλι, ενός φέουδου που ιδρύθηκε στις ανατολικές μαρκιωνίες του Φραγκικού βασιλείου. Η μαρκιωνία του Φρίουλι ήταν σημαντικά μεγαλύτερη από το σύγχρονο Φρίουλι: κάλυπτε μεγάλο μέρος του σύγχρονου Βένετο και δυτικά μέχρι την επαρχία της Μπρέσια στη Λομβαρδία.

Οι κύριες γαίες της οικογένειας, ωστόσο, ήταν στη σύγχρονη Γαλλία, βόρεια του ποταμού Σηκουάνα και στο νότιο Βέλγιο. Το οικογενειακό μοναστήρι, το κέντρο της εξουσίας τους, ήταν στο Συζουάν (Cysoing), κοντά στο Τουρναί.

Σε αυτή την οικογένεια ανήκε ο βασιλιάς Βερεγγάριος Α΄ της Λομβαρδίας ("Ιταλίας"). Ο Bερεγγάριος Α΄ δεν άφησε άρρενες κληρονόμους, αλλά οι απόγονοι της κόρης του Γκίζελας και του συζύγου της Άνταλμπερτ Α΄ μαργράβου της Ιβρέας, συμπεριλαμβανομένου του γιου τους Bερεγγάριου Β΄ της Λομβαρδίας, τού γιου τού Bερεγγάριου Β΄ Άνταλμπερτ της Λομβαρδίας και τού γιου τού άνταλμπερτ, Όθωνα-Γουλιέλμου δούκα της Βουργουνδίας, συγκαταλέγονται στους εκ θηλυγονίας απογόνους των Ουνρουοχιδών.

Αξιοσημείωτα μέλη της οικογένειας στην απευθείας γραμμή περιλάμβαναν:

* Ούνρουοχ Β΄ του Φρίουλι (άκμασε στις αρχές του 9ου αι.).
* Βερεγγάριος ο Σοφός (απεβ. το 835).
* Εβεράρδος του Φρίουλι (απεβ. το 866).
* Ούνρουοχ Γ΄ του Φρίουλι (απεβ. γύρω στο 874).
* Bερεγγάριος Α΄ της Λομβαρδίας (απεβ. το 924).

Γενεαλογία των Ουνρουοχιδών
---------------------------

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  | Ούνρουοχ Β΄μάργραβος του Φρίουλι**ΟΙΚΟΣ ΟΥΝΡΟΥΟΧΙΔΩΝ** |
|
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |
|  |  |  |  | Εβεράρδοςμάργραβος του Φίουλισύζ. Γκίζελα των Καρολιδών(κόρη Λουδοβίκου Α΄ Ευσεβή) |  | Βερεγγάριος ο Σοφόςμάργραβος της Σεπτιμανίας |
|
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |
| Ούνρουοχ Γ΄μάργραβος του Φρίουλι |  | Βερεγγάριος Α΄βασ. της Λομβαρδίαςσύζ. Μπερτίλα του Σπολέτο |
|
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|
|  |  |  |  | Γκίζελα του Φρίουλι |  | Άνταλμπερτ Α΄μάργραβος της ΙβρέαςΟΙΚΟΣ ΙΒΡΕΑΣ |
|  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|
|  |  |  |  |  |  |  |  | Βερεγγάριος Β΄βασ. της Λομβαρδίαςσύζ. Βίλλα της Τοσκάνης |
|
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|
|  |  |  |  |  |  |  |  | Άνταλμπερτβασ. της Λομβρδίαςσύζ. Ζερμπέργκα του Μακόν |
|
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|
|  |  |  |  |  |  |  |  | Όθων-Γουλιέλμοςκόμης της Βουργουνδίας |
|

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Riché, Pierre, *Les Carolingiens.* *Une famille qui fit l'Europe.* Παρίσι: Hachette/Pluriel, 1997.(ISBN 2-01-278851-3)
Ο **Λουδοβίκος της Λωρραίνης** (γαλλ.: *Louis de Lorraine*, 21 Οκτωβρίου 1527 - 29 Μαρτίου 1578) ήταν ο τέταρτος γιος του Κλαύδιου, δούκα του Γκιζ, και της Αντουανέτας των Βουρβόνων, και ο μικρότερος αδελφός του Καρόλου, καρδινάλιου της Λωρραίνης, και της Μαρίας του Γκιζ, βασιλικής συζύγου του Ιάκωβου Ε' της Σκωτίας. Προερχόταν από τον Οίκο της Λωρραίνης-Γκιζ και ήταν καρδινάλιος, αρχιεπίσκοπος του Μετς και του Σανς και επίσκοπος των Τρουά και Αλμπί.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Ζουενβίλ της Καμπανίας και ήταν ο τέταρτος γιος του Κλαύδιου δούκα του Γκιζ και της Αντουανέττας των Βουρβόνων, κόρης του Φραγκίσκου κόμη του Βαντόμ. Μεγαλύτερα αδέλφια του ήταν η Μαρία, σύζυγος του Ιακώβου Ε΄ της Σκωτίας και ο καρδινάλιος Κάρολος του Γκιζ.

Το 1545 έγινε επίσκοπος του Τρουά· επειδή ήταν μόλις 18 ετών, έπρεπε να κρατήσει τη θέση ως διοικητής ως τα 27 έτη του, ηλικία για έναν επίσκοπο σύμφωνα με το Κανονικό Δίκαιο. Το 1550 μεταφέρθηκε στην επισκοπή του Αλμπί, όπου διαδέχθηκε τον θείο του καρδινάλιο Ιωάννη της Λωρραίνης. Έγινε καρδινάλιος το 1553 από τον πάπα Ιούλιο Γ΄. Έλαβε την αρχιεπισκοπή του Σαν το 1561, αλλά το επόμενο έτος την παραχώρησε στον καρδινάλιο Νικόλαο ντε Πελεβέ. Το 1568 έγινε επίσκοπος του Μετς. Έστεψε τον Ερρίκο Γ΄ της Γαλλίας στο Ρεν.

Δεν έπεξε ηγετικό ρόλο στις δολοπλοκίες του Οίκου του, όπως ο αδελφός του Κάρολος. Ανιψιός του ήταν ο καρδινάλιος Λουδοβίκος Β΄ του Γκιζ και μικρανιψιός του ο καδρινάλιος Λουδοβίκος Γ΄ του Γκιζ.

Οικογένεια
----------

Από μία μη νόμιμη σχέση του είχε ένα φυσικό τέκνο:

* (νόθη) Άννα ντ' Αρν, παντρεύτηκε τον Καρλ φον Γιάνοβιτς.

Πηγές
-----

* Carroll, Stuart (2009). Martyrs and Murderers: The Guise Family and the Making of Europe. Oxford University Press.
* Evennett, H. Outram (1930). The Cardinal of Lorraine and the Council of Trent: A Study in the Counter. Cambridge at the University Press.
* Konnert, Mark W. (2016). Local Politics in the French Wars of Religion: The Towns of Champagne, the Duc de Guise, and the Catholic League, 1560-95. Routledge.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Cardinals of the Holy Roman Church: Louis I de Guise

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 86139333
* GND: 13798118X

 |

 |
Συντεταγμένες: 23°45′44″N 90°22′2″E﻿ / ﻿23.76222°N 90.36722°E﻿ / 23.76222; 90.36722

Το **Ανώτατο Λύκειο του Αγίου Ιωσήφ** (αγγλικά: St. Joseph Higher Secondary School, βεγγαλικά: সেন্ট যোসেফ উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়‎‎), γνωστό και ως **SJC**, είναι αμερικανικό καθολικό ανώτερο λύκειο στην Ντάκα του Μπαγκλαντές. Θεωρείται ευρέως ως ένα από τα σπουδαιότερα κολέγια στο Μπαγκλαντές. Το 2023, η σχολή έλαβε τον βαθμό «A+» από την κυβέρνηση του Μπαγκλαντές. Είναι αποκλειστικά σχολείο αρρένων, που προσφέρει εκπαίδευση από την 3η τάξη έως τη 12η, με μέσο όρο ηλικίας 8–18 ετών. Το σχολείο είναι μονοθέσιο (πρωινό) με πάνω από δύο χιλιάδες μαθητές.

Μετά την ανεξαρτησία του Μπαγκλαντές, άλλαξε από αγγλικά σε μέσο Βεγγαλικής βάσης με βάση το Εθνικό Πρόγραμμα Σπουδών.Προς το παρόν, τα αγγλικά και τα βεγγαλικά χρησιμοποιούνται για διδασκαλία σε ανώτερο επίπεδο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Κάθε χρόνο περίπου 650-700 μαθητές λιποθυμούν από το τμήμα της ανώτερης δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και 170-180 μαθητές από το τμήμα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Οι μαθητές αυτού του ιδρύματος είναι γνωστοί ως «Ιωσηφίτες».

Το σχολείο διαθέτει τη δική του ευρύχωρη παιδική χαρά, γήπεδο καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης, γήπεδο αντιπτέρισης και γήπεδο επιτραπέζιας αντισφαίρισης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 1  Ιουλίου 2019.
2. ↑  «St Joseph's Higher Secondary School admission in XI» (στα bn). *Prothom Alo*. 2022-12-08.. Ανακτήθηκε στις 2023-08-30.
3. ↑  «7 colleges secure A-plus». *bangladeshpost.net* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2023.
4. ↑  «Seven colleges get A-plus ranking». *The Financial Express* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2023.
5. ↑  «About SJHSS». *sjs.edu.bd*. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2023.
6. ↑  «Saint Joseph College - College Review». *Edu News* (στα Αγγλικά). 12 Φεβρουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2023.
7. 1 2  «Welcome to the St.Joseph School and College». *web.archive.org*. 5 Αυγούστου 2013. Ανακτήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 2023.
Ο **Θεοδώριχος Α΄** γαλλικά: Thierry‎‎ Ι, Theodoric I de Montbéliard (π. 1045 - 2 Ιανουαρίου 1105) από τον Οίκο του Μονμπελιάρ ήταν κόμης του Μονμπελιάρ, του Μπαρ, του Βερντέν και κύριος του Μουσόν (ως Θεοδώριχος Β΄).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Λουδοβίκου κόμη του Moνμπελιάρ και της Σοφίας, κόμισσας του Μπαρ και κυρίας του Moυσόν.

Μετά το τέλος τού πατέρα του διεκδίκησε την ιδιοκτησία τού δουκάτου της Λωρραίνης, το οποίο είχε ήδη διεκδικήσει ο πατέρας του. Ο ισχυρισμός απορρίφθηκε από τον Ερρίκο Δ΄ της Γερμανίας, επιβεβαιώνοντας το δουκάτο στον Θεοδώριχο Β΄. Σε αντίποινα ο Θεοδώριχος Α΄ κατέστρεψε την επισκοπή του Μετς, αλλά ηττήθηκε από τον Ανταλμπερόν Γ΄ επίσκοπο του Μετς και τον Θεοδώριχο Β΄ τον *Ανδρείο* δούκα της Λωρραίνης. Αφού συμφιλιώθηκε με την Εκκλησία, ίδρυσε ένα μοναστήρι το 1074 στο Αγκνώ (Haguenau) και ξαναέκτισε την εκκλησία στο Μονμπελιάρ το 1080. Δεν συμμετείχε στο συμβούλιο του Κλερμόν το 1095 ή στις Σταυροφορίες, αλλά έστειλε τον γιο του Λουδοβίκο σε αυτές. Το 1100 ο επίσκοπος του Βερντύέν έδωσε την κομητεία του Βερντέν στον Θεοδώριχο Α΄ για όσο ζούσε, αλλά η σχέση μεταξύ των εκκλησισαστικών και κοσμικών δυνάμεων ήταν τεταραγμένη.

Οικογένεια
----------

Το 1065 ο Θεοδώριχος Α΄ νυμφεύτηκε την Ερμεντρούδη των Ιβρέα (1055-1105), κόρη του Γουλιέλμου Α΄ κόμη της Βουργουνδίας και της Στεφανίας. Είχαν τα εξής τέκνα:

* Θεοδώριχος Β΄ (1081–1163), κόμης του Μονμπελιάρ.
* Λουδοβίκος, έγινε σταυροφόρος. Επέστρεψε το 1102 και δολοφονήθηκε το 1103.
* Φρειδερίκος Α΄ (απεβ. 1160), κόμης του Φερέτ (γερμ.: Pfirt) και Άλτκιρχ (Altkirch).
* Ρενώ/Ρέγκιναλντ Α΄ (1090–1150), κόμης του Μπαρ και κύριος του Μουσόν.
* Στέφανος (απεβ. 1162), επίσκοπος του Μετς.
* Γουλιέλμος (απεβ. πριν το 1105).
* Ούγος, αναφέρεται στο 1105, πιθανώς σταδιοδρόμησε στην Εκκλησία, επειδή δεν μοιράστηκε τα υπάρχοντα τού πατέρα του.
* Γκούντχιλντε (απεβ. 1131), ηγουμένη του αβαείου του Μπίμπλισχαϊμ.
* Αγνή, παντρεμένη το 1104 (απεβ. 1136).

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Georges Poull, *La Maison souveraine et ducale de Bar*, 1994

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*. Ανακτήθηκε στις 9  Φεβρουαρίου 2016.
Η **Ελισάβετ**, γερμ.: Elisabet von Brandenburg von Hohenzollern (1425 - μετά τις 13 Ιανουαρίου 1465) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα της Πομερανίας-Στετίν και μετά δούκισσα της Πομερανίας-Μπαρτ.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Ιωάννη του *Αλχημιστή*, δούκα του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ και της Βαρβάρας των Ασκάνια, κόρης του Ροδόλφου Γ΄ δούκα της Σαξονίας-Βίτενμπεργκ. Ο πατέρας τής Ελισάβετ παραιτήθηκε από τα δικαιώματά του στη διαδοχή του Βραδεμβούργου και αντ' αυτού έλαβε τις ιδιοκτησίες του Οίκου των Χοεντσόλερν στη Φραγκονία. Αδελφές της ήταν η Δωροθέα σύζυγος δύο βασιλέων της Δανίας και η Βαρβάρα σύζυγος του μαρκησίου της Μάντουα.

Παντρεύτηκε στις 27 Αυγούστου 1440 με τον Ιωακείμ Α΄ δούκα της Πομερανίας-Στετίν. Ο γάμος είχε σκοπό να σφραγίσει μία συνθήκη μεταξύ του Βρανδεμβούργου και της Πομερανίας.  Ο Ιωακείμ απεβίωσε από την πανώλη στο Στέτσιν, μετά από 11 έτη γάμου. Είχαν έναν γιο: τον Όθωνα Γ΄ δούκα της Πομερανίας-Στετίν.

Στις 5 Μαρτίου 1454, παντρεύτηκε τον δεύτερο σύζυγό της, τον Βάρτισλαβ Ι΄ δούκα της Πομερανίας-Ρύγκεν. Το 1464 ο πατέρας της και οι τρεις γιοι της απεβίωσαν. Μετά το τέλος του Όθωνα Γ΄ ξεκίνησε ένας πόλεμος μεταξύ της Πομερανίας και του Βραδεμβούργου, σχετικά με την κληρονομία του κλάδου Στετίν του Οίκου.

Ο δεύτερος αυτός γάμος της ήταν πολύ δυστυχισμένος. Ένιωσε ότι ο σύζυγός της "σχεδίαζε να τη σκοτώσει, και να πάρει τα άκρα της και, αν και θα ήταν ανχριστιανικό και αξιολύπητο, να ανακαλέσει τα εισοδήματα και τις εισοδήματά της". Λόγω "της μεγάλης αγωνίας και της φτώχειας", ο θείος της τής έδωσε το Λίπενχνε και το Μπερλίνγκεν, αντί του Άρνσβαλντε που είχε από τον πατέρα της.

Για τον Φρειδερίκο η μοίρα της ανιψιάς του ήταν το κίνητρο να διακόψει τις διαπραγματεύσεις με τον Βάρτισλαβ Ι΄ για το Στετίν και να προωθήσει τους ισχυρισμούς του για την Πομερανία. Μετά τη διαμεσολάβηση του Ερρίκου του Μεκλεμβούργου-Στάργκαρντ, ο Βάρτισλαβ Ι΄ δέχτηκε την Πομερανία ως φέουδο του εκλέκτορα του Βραδεμβούργου.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε πρώτα τον Ιωακείμ Α΄ δούκα της Πομερανίας-Στετίν και είχε τέκνα:

* Όθων Γ΄ 1444–1464, δούκας της Πομερανίας-Στετίν.

Το 1447 απεβίωσε ο Ιωακείμ Α΄ και η Ελισάβετ έκανε δεύτερο γάμο το 1454 με τον Βάρτισλαβ Ι΄ δούκα της Πομερανίας και απέκτησε παιδιά:

* Σβάντιμπορ 1454–1464, δούκας της Πομερανίας.
* Έρτμαρ 1455–1464, απεβ. 9 ετών.

Πηγές
-----

* Friedrich Wilhelm Barthold: Geschichte von Rügen und Pommern, Band 4, F. Perthes, 1843, p. 289 ff.

Εξωτερικές πηγές
----------------

*

Anναφορές
---------

1. ↑  Johann Jakob Sell: *Geschichte des Herzogthums Pommern*, Flittner, 1819, p. 62