recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Βέρα Νίκολιτς** (*Вера Николић*, 23 Σεπτεμβρίου 1948 -28 Ιουνίου 2021) είναι Σέρβα προπονήτρια και πρώην δρομέας μεσαίων αποστάσεων, η οποία αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 και του 1972.

Το 1966 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, σε ηλικία 17 ετών και 346 ημερών, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 800 μ. (2.02.8) και έγινε η νεαρότερη πρωταθλήτρια Ευρώπης. Την ίδια χρονιά, στους Βαλκανικούς Αγώνες, νίκησε και πάλι στα 800 μ. με χρόνο 2.05.5. 

Στις 20 Ιουλίου του 1968, στο Λονδίνο, έκανε παγκόσμιο ρεκόρ στα 800 μ. με χρόνο 2.00.5 και έγινε η πρώτη Γιουγκοσλάβα κάτοχος παγκοσμίου ρεκόρ. Την ίδια χρονιά, στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου, νίκησε στα 400 μ. και 800 μ. με χρόνο 54.1 και 2.01.5 αντίστοιχα. Ήταν το μεγάλο φαβορί για το χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Πόλη του Μεξικού αλλά εγκατέλειψε στα 300 μ.

Το 1969 στην Αθήνα ήταν 3η (2.020.6). Στους Βαλκανικούς Αγώνες του 1970 νίκησε στα 800 μ. και 1500 μ. με χρόνο 2.02.3 και 4.20.4 αντίστοιχα. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που διοργανώθηκε στο Ελσίνκι το 1971 κατέκτησε και πάλι το χρυσό μετάλλιο στα 800 μ. (2.00.0), ενώ στους Βαλκανικούς Αγώνες της ίδιας χρονιάς νίκησε στα 1500 μ. με χρόνο 4.16.9.

Απεβίωσε από σε ηλικία 72 ετών στις 28 Ιουνίου 2021

Παραπομπές
----------

1. ↑  Οι αναμνήσεις από τα 19 Ευρωπαϊκά ξαναγυρίζουν... Contra
2. ↑  *Τα ρεκόρ του 1968*, Ιστορικό Λεύκωμα 1968, σελ. 160, Καθημερινή (1998)
3. ↑  TEAM, ΦΩΣ. «Πέθανε σε ηλικία 72 ετών η Βέρα Νίκολιτς». *Fosonline.gr*. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2021.

| Ρεκόρ |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΤζούντιθ Πόλοκ | **Κάτοχος παγκοσμίου ρεκόρ στα 800 μ. γυναικών**20 Ιουλίου 1968 - 11 Ιουλίου 1971 | ΔιάδοχοςΧίλντεγκαρντ Φαλκ |
|
Η **Λίλιαν Μπόουρντ** (*Lillian Barbara Board*, 13 Δεκεμβρίου 1948 - 26 Δεκεμβρίου 1970) ήταν Βρετανή αθλήτρια. Κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στα 400 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 στην Πόλη του Μεξικού και δύο χρυσά μετάλλια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 1969 στην Αθήνα. Η καριέρα της διακόπηκε σύντομα, το 1970, όταν ανέπτυξε καρκίνο του εντέρου εξαιτίας του οποίου πέθανε μέσα σε λίγους μήνες.

Η ζωή της
---------

Η Λίλιαν Μπόουρντ γεννήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου του 1948 στο Ντέρμπαν της Νοτίου Αφρικής. Υπήρξε αργυρή ολυμπιονίκης το 1968 (2η στα 400 μ. με χρόνο 52.1, μόλις 0.09 δευτερόλεπτα πίσω από τη Γαλλίδα Κολέτ Μπεσόν). Στους ίδιους αγώνες τερμάτισε 7η στη σκυταλοδρομία 4x100 μ. (43.7), ενώ δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικά των 200 μ. (23.4). Το 1969, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου της Αθήνας, αναδείχθηκε πρωταθλήτρια 800 μέτρα (2.01.4) και στη σκυταλοδρομία 4x400, που διεξήχθησαν στο Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης στο Νέο Φάληρο του Πειραιά. Στη σκυταλοδρομία, μάλιστα, ως μέλος της ομάδας του Ηνωμένου Βασιλείου, κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ, με χρόνο 3.30.82. Η Μπόουρντ ξεπέρασε πάνω στο νήμα τη Γαλλίδα Μπεσόν.

Η Μπόουρντ πέθανε στο Μόναχο στις 25 Δεκεμβρίου του 1970 από καρκίνο, στα 22 της χρόνια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Τα ρεκόρ του 1969*, Ιστορικό Λεύκωμα 1969, σελ. 161, Καθημερινή (1998)

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Lillian\_Board (έκδοση 784769827) της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο Πράσινος Χριστός
Ο **Πράσινος Χριστός** (γαλλικά: **Le Christ vert**) ή *Βρετονική Αναπαράσταση της Σταύρωσης* είναι ζωγραφικός πίνακας του Γάλλου μεταϊμπρεσιονιστή ζωγράφου Πωλ Γκωγκέν. Ο πίνακας ζωγραφίστηκε το φθινόπωρο του 1889 στην Ποντ-Αβέν. Μαζί με τον Κίτρινο Χριστό, θεωρείται ένα από τα μείζονα έργα του κινήματος του Συμβολισμού στη ζωγραφική.

Τοποθεσία και Εικόνα
--------------------

Τοπογραφικά, ο χώρος που απεικονίζεται βρίσκεται στην ακτή του Ατλαντικού Λε Πουλντύ (*Le Pouldu*). Η αναπαράσταση της σταύρωσης όμως απεικονίζεται να λαμβάνει χώρα χιλιόμετρα μακρυά, σε χώρο εγγύς της εκκλησίας στο κέντρο της Νεβέζ, κοινότητα που βρίσκεται κοντά στην Πονt-Αβέν (Pont-Aven) και αρκετά χιλιόμετρα μακρυά από την ακτή. 

Για το έργο αυτό ο Γκωγκέν επηρεάστηκε από την αναπαράσταση της Σταύρωσης του Χριστού της Νιζόν (*Nizon*).

Το έργο
-------

Το έργο είναι λάδι σε καναβάτσο και έχει διαστάσεις 92 × 73 εκατοστά. Ανήκει στη Μοντέρνα περίοδο και στο ρέυμα του Μεταϊμπρεσιονισμού, ενώ χαρακτηρίζεται ως ζωγραφικό έργο-κλειδί του Συμβολισμου..

Σήμερα ο πίνακας βρίσκεται στα Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου, στις Βρυξέλλες του Βελγίου.
***Οι Χαρτοπαίκτες*** είναι σειρά ελαιογραφιών του Γάλλου Μεταϊμπρεσιονιστή καλλιτέχνη Πωλ Σεζάν που δημιουργήθηκαν την τελευταία περίοδο του Σεζάν στις αρχές της δεκαετίας του 1890. Η σειρά αποτελείται από πέντε πίνακες. Οι διάφορες εκδόσεις διαφέρουν στο μέγεθος και στον αριθμό των παιχτών που απεικονίζονται.Ο Σεζάν ολοκλήρωσε επίσης πολυάριθμα σκίτσα και μελέτες ενώ προετοίμαζε τη σειρα. Σύμφωνα με το Vanity Fair το 2011 η βασιλική οικογένεια του Κατάρ αγόρασε μία από τις εκδοχές των Χαρτοπαιχτών από την ιδιωτική συλλογή του Γιώργου Εμπειρίκου έναντι ποσού που εκτιμάται ότι κυμαίνεται μεταξύ $250.000.000 και $300.000.000, και πλέον ο πίνακας αποτελεί το πιο ακριβά αγορασμένο έργο στην ιστορία της τέχνης.

Τα έργα της σειράς *Οι Χαρτοπαίκτες*
------------------------------------

* Οι Χαρτοπαίκτες, 1890–92, Barnes Foundation, Φιλαδέλφεια, ΠενσυλβάνιαΟι Χαρτοπαίκτες, 1890–92, Barnes Foundation, Φιλαδέλφεια, Πενσυλβάνια
* Οι Χαρτοπαίκτες, ελαιογραφία, 1890–92, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, Νέα ΥόρκηΟι Χαρτοπαίκτες, ελαιογραφία, 1890–92, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, Νέα Υόρκη
* Οι Χαρτοπαίκτες, 47.5 × 57 cm, ελαιογραφία, 1894–1895, Μουσείο Ορσέ, ΠαρίσιΟι Χαρτοπαίκτες, 47.5 × 57 cm, ελαιογραφία, 1894–1895, Μουσείο Ορσέ, Παρίσι
* Οι Χαρτοπαίκτες, ελαιογραφία, 60 x 73 cm, 1892–95, Ινστιτούτο Τέχνης Κουρτώ, ΛονδίνοΟι Χαρτοπαίκτες, ελαιογραφία, 60 x 73 cm, 1892–95, Ινστιτούτο Τέχνης Κουρτώ, Λονδίνο
* Οι Χαρτοπαίκτες, ελαιογραφία, 97 × 130 cm, 1892–93, ιδιωτική σλλογήΟι Χαρτοπαίκτες, ελαιογραφία, 97 × 130 cm, 1892–93, ιδιωτική σλλογή

Παραπομπές
----------

1. ↑  Peers, Alexandra (Ιανουαρίου 2012). «Qatar Purchases Cézanne's The Card Players for More Than $250 Million, Highest Price Ever for a Work of Art». *Vanity Fair*. Ανακτήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2012.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα The Card Players  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Madonna Sistina, 1513-1514, Πινακοθήκη της Δρέσδης
Η **Παναγία του Αγίου Σίξτου** (Madonna Sistina) είναι έργο του Ραφαήλ (1513-1514). Βρίσκεται στην Πινακοθήκη της Δρέσδης.
Εικονίζονται η Παναγία με το Θείο Βρέφος, την Αγία Βαρβάρα και τον Άγιο Σίξτο (γύρω στο 1513).  

Η μορφή της Παναγίας έχει ομοιότητες με την ερωμένη του Ραφαήλ, Μαργαρίτα, γνωστή ως La Fornarina. Ο Άγιος Σίξτος έχει το πρόσωπο του πάπα Ιουλίου Β΄.  

Οι δύο Άγιοι βρίσκονται ανάμεσα στην Παναγία και στους πιστούς, μεσολαβώντας μεταξύ των δύο πλευρών.  

Προαναγγέλλεται έτσι η μέθοδος αναπαράστασης των θείων προσώπων κατά την εποχή της Αντιμεταρρύθμισης. Αυτό πάντως στο οποίο κυρίως οφείλει την μεγάλη δημοτικότητά του ο πίνακας, είναι τα δύο αγγελάκια στην βάση του, αναπαραχθέντα απειράριθμες φορές.  

Πιθανώς κατόπιν παραγγελίας του πάπα Ιουλίου Β΄, ο Ραφαήλ δημιούργησε το 1513 ή 1514 το έργο αυτό για την κεντρική αγία τράπεζα του ναού του Αγίου Σίξτου, στην Πιατσέντζα. Στον ναό φυλάσσονταν τα λείψανα των δύο αγίων, της Αγίας Βαρβάρας και του Αγίου Σίξτου. Ο πάπας αισθανόταν ευγνωμοσύνη για την Πιατσέντζα, επειδή η πόλη στάθηκε στο πλευρό του κατά τη διαμάχη του το 1512 με τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΒ΄ της Γαλλίας.   

Ο πίνακας παρέμεινε στην εκκλησία του Αγίου Σίξτου μέχρι το 1754. Τότε τον αγόρασε ο Αύγουστος Γ΄ της Σαξωνίας. Όταν το 1945 ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε την περιοχή, έστειλε τον πίνακα στη Μόσχα. Αργότερα, όμως, επέστρεψε και πάλι στην Πινακοθήκη της Δρέσδης.

Πηγή
----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μαντόννα Σιστίνα** |

* Οι Μεγάλοι Ζωγράφοι (εκδόσεις Μέλισσα, 2ος τόμος)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 173902535
* LCCN: n98092744
* GND: 4115691-2
* SUDOC: 080755585

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
La Velata
Ο πίνακας **La Velata** είναι έργο του Ραφαήλ, ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 82 x 60,5 εκατοστών. Φιλοτεχνήθηκε το 1515-16 και βρίσκεται στο Παλάτσο Πίτι της Φλωρεντίας.

Πολλοί τεχνοκριτικοί πιστεύουν ότι η γυναίκα του πίνακα είναι η Margherita Luti, ερωμένη του ζωγράφου. Άλλοι (οι περισσότεροι) θεωρούν ότι η Margherita Luti είναι εκείνη που απεικονίζεται στον πίνακα La Fornarina. Και όντως αν κρίνουμε από όσα λέει η παράδοση για τη Margherita, μάλλον πρέπει να είναι η La Fornarina.

Ο τίτλος La Velata οφείλεται στο ότι φέρει στο κεφάλι πέπλο, το οποίο φορούσαν γυναίκες παντρεμένες με παιδιά. Είναι γυρισμένη κατά τα 3/4 προς τα αριστερά. Στην απεικόνιση του προσώπου έχει εφαρμοστεί η τεχνική του σφουμάτο, προερχόμενη από τον ντα Βίντσι. Το δεξί χέρι είναι ανασηκωμένο στο στήθος, κάτι που υποδηλώνει θρησκευτική ευλάβεια.

Τον πίνακα αυτόν τον είδε ο Τζόρτζιο Βαζάρι στο σπίτι του εμπόρου Matteo Botti, στη Φλωρεντία. Το 1519 περιήλθε στην κατοχή της οικογένειας των Μεδίκων.

Πηγές
-----

* «Ραφαήλ» (έκδοση «Καθημερινής», σελ. 148)
* Web Gallery of Art-Raffaello Sanzio

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  La Velata by Raffaello Sanzio στο Wikimedia Commons

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
**Η Στέψη του Καρλομάγνου** είναι μία νωπογραφία από το εργαστήριο του Ιταλού ζωγράφου της Αναγέννησης Ραφαήλ. Αν και πιστεύεται ότι ο Ραφαήλ έκανε τα σχέδια για τη σύνθεση, η τοιχογραφία μάλλον εκτελέστηκε από τον Τζιανφραντσέσκο Πέννι.

*H Στέψη του Καρλομάγνου*, τοιχογραφία από τις *Αίθουσες του Ραφαήλ'* στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού.

Περιγραφή
---------

Το έργο ήταν μέρος μίας παραγγελίας που δόθηκε στον Ραφαήλ: η διακόσμηση των ιδιαιτέρων διαμερισμάτων του πάπα, στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού. Τώρα τα τέσσερα δωμάτια λέγονται Αίθουσες του Ραφαήλ. Το έργο βρίσκεται στην *Αίθουσα της Πυρκαγιάς του Μπόργκο*, η οποία ονομάστηκε έτσι από μία άλλη τοιχογραφία της αίθουσας. Η νωπογραφία δείχνει πώς ο Καρλομάγνος στέφθηκε "Ρωμαίος αυτοκράτορας" από τον πάπα Λέοντα Γ΄ (ποντίφηκας το διάστημα 795-816) το απόγευμα των Χριστουγέννων του 800. Είναι πιθανό ότι η τοιχογραφία αναφέρεται στη συμφωνία (concordat) της Μπολόνια, που συνομολογήθηκε μεταξύ της Αγίας Έδρας και του βασιλείου της Γαλλίας το 1515, μια και ο Λέων Γ΄ έχει τα χαρακτηριστικά του πάπα Λέοντα Ι΄ και ο Καρλομάγνος αυτά του Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας.

Πηγές
-----

* Joannides, Paul (1992). The Drawings of Raphael: With a Complete Catalogue. Berkeley, CA: University of California Press. ISBN 0-520-05087-8.
* Müntz, Eugène (1888). Raphael: His Life, Works, and Times. New York: A.C. Armstrong and Son. Raphael: his life, works and times.
* Crowe, J.A. (2009). Raphael: His Life and Works. With Particular Reference to Recently Discovered Records, and an Exhaustive Study of Extant Drawings and Pictures Volume 2 (1882-85). Ithaca, NY: Cornell University Library. ISBN 1-112-00369-X.
Τα γένη της αρχαίας ελληνικής μουσικής (5ος-1ος αι. π.Χ.)
---------------------------------------------------------

Οι Έλληνες είχαν ένα μουσικό σύστημα που βασιζόταν στην ακουστική δική τους μουσική σημειογραφία και μια ιδιαίτερη μουσική αισθητική.

Το μουσικό τους σύστημα είχε τρία γένη: 

* **Διατονικό**: Αντιστοιχεί πάνω κάτω με το δικό μας
* **Χρωματικό**: Κυριαρχούν τα ημιτόνια
* **Εναρμόνιο**: Ανατολικής προέλευσης, ολότελα διαφορετικό από το δικό μας

Κλίμακες-Τρόποι των αρχαίων Ελλήνων (5ος-1ος αι. π.Χ.)
------------------------------------------------------

Αντίθετα με τις δικές μας, οι σκάλες αυτές ήταν κατιούσες. Οι κυριότερες ήταν:

* ο **Δώριος** (μι-φα-σολ-λα-σι-ντο-ρε-μι)
* ο **Φρύγιος** (ρε-μι-φα-σολ-λα-σι-ντο-ρε)
* ο **Λύδιος** (ντο-ρε-μι-φα-σολ-λα-σι-ντο)
* ο **Μιξολύδιος** ή **Υπερδώριος** (σι-ντο-ρε-μι-φα-σολ-λα-σι)

Οι τρόποι που είχαν αφετηρία τους φθόγγους λα, σολ και φα θεωρούνταν ότι παρλαγονται από τους πρώτους και ονομάζονταν:

* **Υποδώριος** ή **Υπερφρύγιος** (λα-σι-ντο-ρε-μι-φα-σολ-λα)
* **Υποφρύγιος** ή **Υπερλύδιος** (σολ-λα-σι-ντο-ρε-μι-φα-σολ)
* **Υπολύδιος** (φα-σολ-λα-σι-ντο-ρε-μι-φα)

Η έννοια της αρμονίας για τους Αρχαίους Έλληνες
-----------------------------------------------

Η Ελληνική Μουσική ήταν πολύ πιο πλούσια σε τρόπους από την δική μας. Οι αρχαίοι, όμως, τρόποι δεν αποτελούσαν μια βάση για την αρμονία, όπως οι σημερινοί. Καθόριζαν μόναζα την έκταση και τα πλαίσια όπου μπορούσε να κινείται η μελωδία. Η αρμονία, με τη σημερινή της έννοια, ήταν άγνωστη στους Έλληνες. Η λέξη αρμονία, που συχνά συναντάμε στους αρχαίους συγγραφείς, σημαίνει για αυτούς μελωδία, μια διαδοχή δηλαδή από φθόγγους με ρυθμική διάταξη.

Η έννοια της συμφωνίας για τους Αρχαίους Έλληνες
------------------------------------------------

Οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν συμφωνία τη συνήχηση δύο φθόγγων. Η θεωρία τους, βασισμένη στη Φυσική, παραδεχόταν για συμφωνίες μόνον την όγδοη, την πέμπτη και την τέταρτη. Η τρίτη και η έκτη θεωρούνταν διαφωνίες.

Βασικά χαρακτηριστικά ελληνικής μουσικής (5ος-1ος αι. π.Χ.)
-----------------------------------------------------------

Η ελληνική μουσική είναι μονόφωνη και ουσιαστικά φωνητική.

Παραπομπές
----------
Η **μάχη της Πτολεμαΐδας** αναφέρεται σε δύο ξεχωριστά περιστατικά, το πρώτο κοντά από το χωριό Σωτήρη βόρεια της Πτολεμαΐδας και το δεύτερο κοντά στο χωριό Προστάσιος νότια της Πτολεμαΐδας. Και τα δύο γεγονότα έλαβαν χώρα στις 13 Απριλίου 1941 κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Ελλάδα. Η μάχη της Πτολεμαΐδας έδωσαν χρόνο ώστε να υπάρξει θετική έκβαση στις ενέργειες που διεξήχθησαν από τις συμμαχικές μονάδες υπό τη γενική διοίκηση της βρετανικής πρώτης θωρακισμένης ταξιαρχίας κατά της γερμανικής 9ης μεραρχίας, ώστε να καλύψουν την αποχώρηση των συμμάχων από τις θέσεις τους στο Κλειδί Ημαθίας και στο Βέρμιο προς τη νέα αμυντική γραμμή του Όλυμπου - Αλιάκμωνα - Άσκιο.
Η **Γαλλική Σχολή Αθηνών** (Γαλλικά: *École Française d'Athènes (EfA)*) είναι ένα από τα 17 ξένα αρχαιολογικά ινστιτούτα που βρίσκονται στην Αθήνα.

Ιστορία
-------

Η γαλλική σχολή, που ιδρύθηκε το 1846, δεν είναι μόνο το παλαιότερο ξένο ινστιτούτο που ιδρύθηκε στην Αθήνα, μα επίσης το πρώτο ακαδημαϊκό γαλλικό ινστιτούτο εκτός Γαλλίας. Η ίδρυσή του συνδέεται με το γαλλικό φιλελληνισμό, αλλά και με την πολιτική της Γαλλίας στην ανατολική μεσόγειο, την εποχή εκείνη.

Υπηρεσίες
---------

Διευθύνει προγράμματα έρευνας σε όλους τους τομείς των Ελληνικών Σπουδών, αλλά κυρίως στην αρχαιολογία, στη μελέτη των επιγραφών και στις Κλασσικές Σπουδές. Το EfA έχει επίσης ένα εκτεταμένο πρόγραμμα υποτροφιών. Η βιβλιοθήκη του περιλαμβάνει 80.000 βιβλία, 550.000 φωτογραφίες, και 35.000 χάρτες.

Εκπαιδευτικό Ινστιτούτο
-----------------------

Αντίθετα από τα περισσότερα ξένα ινστιτούτα, το ΕfA μοιάζει περισσότερο με σχολή μεταπτυχιακών σπουδών παρά με ένα απλό ινστιτούτο ερευνών. Μερικές από τις υποτροφίες που προσφέρει μπορούν να ανανεωθούν έως και τέσσερα χρόνια, προσφέροντας έτσι στους σπουδαστές που το επιθυμούν να διεξάγουν μέρος ή και ολόκληρη τη διδακτορική τους διατριβή στην Αθήνα.

Ανασκαφές
---------

Στα 160 χρόνια από την ίδρυσή της η γαλλική σχολή έχει συμμετάσχει σε πολλές ανασκαφές, όπως στους Φιλίππους, στους Δελφούς, στη Θάσο , στο Άργος, στη Δήλο, στα Μάλια και στον Ιτάνο (Κρήτη), αλλά και στην Αμαθούντα της Κύπρου.

Βιβλιογραφία
------------

* G. Radet, *L'histoire et l'œuvre de l'École française d'Athènes* (*History and the Works of École française d'Athènes*), Paris, 1901.
* R. Étienne et al. *L'Espace grec. Cent cinquante ans de fouilles de l'École française d'Athènes* (*Greek Space, A Hundred and Fifty Years of Excavation of the École française d'Athènes*), Fayard, 1996.
* Κόρκα, E. κ.α. *Ξένες αρχαιολογικές σχολές στην Ελλάδα: 160 χρόνια*, Αθήνα 2005

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη Ιστοσελίδα του EfA
* Λίστα με όλα τα μέλη του EfA

Παραπομπές
----------

1. ↑  grid.468890.b.
2. ↑  «ROR Data» 16  Φεβρουαρίου 2023.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 135527218
* **ΕΒΕ**: 43997
* LCCN: n50080073
* ISNI: 0000 0004 0622 3328
* GND: 1004632-X
* SUDOC: 030913020
* BNF: cb118634629 (data)
* BIBSYS: 90064815
* ULAN: 500204797
* NLA: 35055430
* NKC: ko2010536033
* ICCU: RAVV056286
* BNE: XX82663
* CiNii: DA0381836X

 |

 |
Η **Μούχα** (αραβικά: المُخا *αλ-Μούχα*) είναι πόλη-λιμάνι στην ακτή της Ερυθράς Θάλασσας της Υεμένης. Η Μούχα ήταν ο κύριος λιμένας για την πρωτεύουσα της Υεμένης, τη Σαναά, μέχρι που το Άντεν και η Αλ Χουντάιντα την επισκίασαν τον 19ο αιώνα. Γνωστή από παλιά για το εμπόριο καφέ της, η πόλη έδωσε το όνομά της στον καφέ Μόκα.

Βάσει του Περίπλου της Ερυθράς Θαλάσσης, πολλοί πιστεύουν ότι ο σημαντικός αρχαίος εμπορικός σταθμός γνωστός ως *Μούζα*, *Μούσα* ή *Μύζα*, βρισκόταν κοντά στην Μούχα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Eschner, Kat. «Your Mocha is Named After the Birthplace of the Coffee Trade». *Smithsonian*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουλίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Mocha στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 242079393

 |

 |
Τα «πέντε μεγάλα» θηράματα της Αφρικής
Τα «5 μεγάλα» σε ζωγραφικό «γκράφιτι»
Τα **πέντε μεγάλα θηράματα** (αγγλ. *Big Five game*) είναι χαρακτηρισμός που δόθηκε από κυνηγούς μεγάλων ζώων και αναφέρεται στα πέντε μεγάλα θηλαστικά της Αφρικής που είναι δυσκολότερο να κυνηγήσει ένας κυνηγός ως πεζός. Αυτά είναι: το λιοντάρι, η λεοπάρδαλη, ο μαύρος ρινόκερος, ο αφρικανικός ελέφαντας της σαβάνας και ο αγριοβούβαλος (ή αφρικανικός βούβαλος).

Σήμερα ο όρος χρησιμοποιείται πολύ από τα γραφεία που διοργανώνουν σαφάρι. Και τα πέντε είδη αποτελούν παραδείγματα της «χαρισματικής μεγαπανίδας», με πολλές αναφορές στην παράδοση και τον λαϊκό πολιτισμό, όντας ανάμεσα στα γνωστότερα μεγάλα ζώα της Αφρικης. Εκδόσεις των χαρτονομισμάτων του νοτιοαφρικανικού ραντ το 1990 και αργότερα απεικονίζουν από ένα διαφορετικό ζώο των «πέντε» σε κάθε αξία χαρτονομίσματος.

Αρκετές είναι οι χώρες όπου μπορεί ακόμα κάποιος να βρει στη φύση και τα 5 μεγάλα θηραματα, μεταξύ των οποίων οι Ανγκόλα, Μποτσουάνα, Ζάμπια, Νότια Αφρική, Κένυα, Τανζανία, Ζιμπάμπουε, Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, Ουγκάντα, Ναμίμπια, Ρουάντα και το Μαλάουι. Παρά το γεγονός αυτό, και τα πέντε έχουν καταστεί αντικείμενο ανησυχίας για τους υπέρμαχους της διατηρήσεως της άγριας ζωής μέσα στον 21ο αιώνα. Το λιοντάρι και η λεοπάρδαλη κατατάσσονται σήμερα αμφότερα από την IUCN στην κατηγορία των «τρωτών» ή «εκτεθειμένων στον κίνδυνο αφανισμού» ειδών. Ο αφρικανικός ελέφαντας της σαβάνας είναι στον κατάλογο των ειδών που κινδυνεύουν (2021). Ακόμα χειρότερα, ο μαύρος ρινόκερος ταξινομείται στα «κρισίμως κινδυνεύοντα» είδη, οπότε το κυνήγι του απαγορεύεται σχεδόν παντού. Μόνο ο αγριοβούβαλος χαρακτηρίζεται ως «είδος ελάχιστης ανησυχίας» και για αυτόν τον λόγο είναι σήμερα το προτιμώμενο από τους κυνηγούς ζώο από τα «μεγάλα πέντε».

Δείτε επίσης
------------

* Χαρισματική μεγαπανίδα
* Καταφύγιο θηραμάτων

Παραπομπές
----------

1. 1 2  
Zijlma, Anouk. «The Big Five: Index». *Africa for Visitors*. About.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Φεβρουαρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 2006.
2. ↑  Capstick, Peter H. (1983). *Death in the Dark Continent*. St. Martin's Press. σελ. 13. ISBN 978-0-312-18615-9. No human being could begin to outrun any of the big five, nor would he last more than a few seconds in any contest of strength.
3. ↑  Du Toit, Richard (2001). *Africa's Big Five*. Struik Publishers. ISBN 978-1-86872-582-3.
4. ↑  «Understanding and Protecting the Big Five in South Africa». *goeco.org*. Ανακτήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2018.
5. ↑  Nelson, Marsea. «Ten Wild Facts about the "Big Five"». *www.worldwildlife.org*. worldwildlife.org. Ανακτήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2018.
6. ↑  Planet, Lonely (28 Οκτωβρίου 2013). «Lonely Planet's Best in Travel 2014 - top 10 countries». *lonelyplanet.com*.
7. ↑  «Rhinos Return to Rwanda's Akagera National Park after 10 Years». *ugandatravelblog.com*. 2 Μαΐου 2017. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιουλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2017.
8. ↑  «Diceros bicornis».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μέγεθος, δίαιτα, διάρκεια ζωής και άλλα δεδομένα για τα «πέντε μεγάλα»
* 50+ ζώα του αφρικανικού σαφάρι (πληροφορίες, φωτογραφίες και πού να τα βρείτε)
Το ***Digger*** είναι ελληνική δραματική ταινία του 2020 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Τζώρτζη Γρηγοράκη. Πρωταγωνιστούν οι Βαγγέλης Μουρίκης, Αργύρης Πανταζάρας, Σοφία Κόκκαλη, Τεό Αλεξάντερ, Βασίλης Μπισμπίκης και Μιχάλης Ιατρόπουλος.

Έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο πλαίσιο του τμήματος Πανόραμα στο 70ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, όπου κέρδισε το βραβείο Art Cinema για το Πανόραμα 2020 της ανεξάρτητης κριτικής επιτροπής International Confederation of Art Cinemas (CICAE). Η ταινία έχει προβληθεί και ήταν υποψήφια σε διεθνή φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο, κερδίζοντας 19 βραβεία. Ήταν υποψήφια για 14 βραβεία στα Βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και κέρδισε δέκα, μεταξύ των οποίων Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Καλύτερης Φωτογραφίας. Επιλέχθηκε ως η ελληνική συμμετοχή για την καλύτερη διεθνή ταινία στα 94α Όσκαρ.

Στην Ελλάδα έκοψε 24.353 εισιτήρια.

Πλοκή
-----

Ο Νικήτας είναι ένας πατέρας που ζει στην επαρχία της Βόρειας Ελλάδας, όπου μια εταιρεία εξόρυξης απειλεί το φυσικό τοπίο και αναστατώνει την καθημερινότητά του. Ο γιος του, Τζόνι, τον επισκέπτεται απροσδόκητα μετά από 20 χρόνια απουσίας, φέρνοντας μια διαφορετική ένταση στη ζωή του Νικήτα, όταν ανακαλύπτει ότι η γυναίκα του έχει πεθάνει. Ο γιος του απαιτεί πλέον τη μισή του κληρονομιά, προκαλώντας ένταση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Digger». *Cineuropa*. Ανακτήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2020.
2. ↑  «Digger». *Berlinale*. Ανακτήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2020.
3. ↑   *Digger by Georgis Grigorakis Wins the Art Cinema Award at the Berlinale Panorama 2020*, ανακτήθηκε στις 4 March 2020
4. ↑  «Digger proposes EAK for Greek representation at the Oscars». *Athina984*. 6 Οκτωβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2021.
5. ↑  «Οι 10 πιο εμπορικές ταινίες του 2021 στην Ελλάδα | LiFO». *www.lifo.gr*. 12 Ιανουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2023.
6. ↑   *Cineuropa: Digger by Georgis Grigorakis*, ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2020
Το **Μπορσαλίνο και Σία** (γαλλικά: Borsalino & Co‎‎) είναι Γαλλική αστυνομική δραματική ταινία του 1974, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ζακ Ντερέ. Πρωταγωνιστούν ο Αλέν Ντελόν και ο Ρικάρντο Κουτσιόλα.

Η ταινία είναι το σικουέλ του *Μπορσαλίνο* του 1970, χωρίς όμως την συμμετοχή του Ζαν Πολ Μπελμοντό για ευνόητους λόγους.

Πλοκή
-----

Ο Ροκ Σιφρεντί ένας εξέχων γκάνγκστερ του 1930 στη Μασσαλία, μαθαίνει ότι η δολοφονία του συνεργάτη του και στενού του φίλου Φρανσουά Καπελά, διατάχθηκε από έναν νέο γκάνγκστερ στην πόλη, ονόματι Βολπόνε. Για εκδίκηση, ο Σιφρεντί σκοτώνει τον δίδυμο αδελφό του Βολπόνε ριχνόντας τον από ένα κινούμενο τρένο.

Ένας πόλεμος συμμοριών θα ξεκίνησει, όπου άνδρες του Βολπόνε για να κερδίσουν θα συλλάβουν τον Σιφρεντί και αφού τον ταπεινώσουν μπροστά στην συμμορία του θα τον μετατρέψουν στη συνέχεια σε ένα αλκοολικό θύμα, όπου θα τον κλείσουν σε ψυχιατρικό νοσοκομείο. Επίσης την ερωμένη του Σιφρεντί, την Λόλα θα την ρίξουν σε έναν οίκο ανοχής.

Ένα μέλος όμως της συμμορίας του Σιφρεντί, ο Φερνάντ θα αποδειχθεί ο σωτήρας για τον Σιφρεντί, αφού θα καταφέρει να τον εντοπίσει και στη συνέχεια θα τον βοηθήσει να δραπετεύσει από το ψυχιατρείο, φυγαδευόντας τον με μια βάρκα στη Ιταλία.

Τρία χρόνια μετά ο Σιφρεντί αφού καταφέρει να σταθεί πάλι στα πόδια του και μαζέψει κάποια χρήματα θα επιστρέψει πίσω στη Μασσαλία με τον Φερνάντ, και αφού ελευθερώσει την Λόλα από τον οίκο ανοχής θα ετοιμαστεί για την τελική μάχη εναντίον του Βολπόνε, ο οποίος εν τω μεταξύ έχει γίνει ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης του υπόκοσμου.

Διανομή Ρόλων
-------------

* Αλέν Ντελόν — Ροκ Σιφρεντί
* Ρικάρντο Κουτσιόλα — Βολπόνε
* Καθρίν Ροβέλ — Λόλα
* Λιονέλ Βιτράν — Φερνάντ
* Μιρέιγ Νταρκ — Πόρνη

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.imdb.com/title/tt0071241/. Ανακτήθηκε στις 13  Μαΐου 2016.
2. 1 2 3 4 5  www.allocine.fr/film/fichefilm\_gen\_cfilm=44577.html. Ανακτήθηκε στις 13  Μαΐου 2016.
3. ↑  *filmportal.de*.
4. ↑  (Τσεχικά) *Česko-Slovenská filmová databáze*. 2001.
5. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11  www.imdb.com/title/tt0071241/releaseinfo.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Μπορσαλίνο και Σία*  στην IMDb

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Είσοδος της πολυκατοικίας 
Λεπτομέρεια μωσαϊκού δαπέδου της πολυκατοικίας 
Η πολυκατοικία στη γωνία των οδών Πατησίων 195 και Κνωσσού, γνωστή και ως **«πολυκατοικία Δημητρίου Δεβερίκου»**, αποτελεί αξιόλογο δείγμα του πρώιμου μεταπολεμικού μοντερνισμού, ανήκει δε στο ρεύμα του λεγόμενου «κλασικίζοντος μοντερνισμού». Κατασκευάστηκε το 1950. Βρίσκεται στην περιοχή της πλατείας Αμερικής.

Τα οικοδομήματα τα οποία υπήρχαν προτού κατασκευαστεί η πολυκατοικία

Το κτίριο και η ιστορία του
---------------------------

Η πολυκατοικία ξεκίνησε να κατασκευάζεται σε οικόπεδο επί της διασταυρώσεως των οδών Πατησίων και Κνωσσού. Στη θέση της πολυκατοικίας υπήρχε μικρό ισόγειο κτίσμα χαμηλής αρχιτεκτονικής αξίας. Την κατασκευή ανέλαβε ο Δημήτριος Δεβερίκος, εργολάβος με καταγωγή από τη Μύκονο και έντονη κατασκευαστική παρουσία στην ευρύτερη περιοχή. Αρχιτέκτων του κτιρίου υπήρξε ο διαπρεπής Γεώργιος Βίγκος, ο οποίος σχεδίασε τις όψεις και γενικότερα όλη την οικοδομή. Τα έργα ξεκίνησαν το 1950 και ολοκληρώθηκαν εντός του ίδιου έτους. 

Η οικοδομή διαθέτει καταρχάς εκτεταμένους χώρους υπογείου με κοινόχρηστα πλυντήρια για τις ανάγκες των διαμερισμάτων, διαμέρισμα/κατοικία θυρωρού και τις αποθήκες των συνιδιοκτητών. Ακόμη το κτίριο διαθέτει δύο κλιμακοστάσια υπηρεσίας, ξεχωριστή είσοδο υπηρεσίας από την οδό Κνωσσού και γενικότερα σωστά μελετημένους κοινόχρηστους χώρους. 

Τα διαμερίσματα διακρίνονται για τα ιδιαίτερα δρύινα δάπεδα αυτών, τα επίσης δρύινα εσωτερικά κουφώματα και τα εξαιρετικής ποιότητας μάρμαρα και μωσαϊκά τους. Όλες οι κατοικίες διαθέτουν δωμάτιο και είσοδο υπηρεσίας. Στο παρελθόν υπήρχε επίσης εσωτερικό σύστημα ενδοεπικοινωνίας μεταξύ θυρωρείου και διαμερισμάτων. Η είσοδος αποτελείται από μεγάλο προθάλαμο, ο οποίος χωρίζεται μέσω δρύινων ενδιάμεσων πορτών Windfang, από το χώρο της κυρίας εισόδου και του θυρωρείου. Το δάπεδο της εισόδου είναι χαρακτηριστικό με μοντέρνα σχέδια μαύρου μαρμάρου Βυτίνας εντός πλαισίου από λευκό πεντελικό μάρμαρο.

Εξωτερική άποψη του κτιρίου 
Ο κύριος όγκος της οικοδομής χωρίζεται σε διάφορα τμήματα, αφού διακόπτεται από συνεχόμενους εξώστες. Η γωνία του κτιρίου αναπτύσσεται σε προεξοχή εν σχέσει με την υπόλοιπη πρόσοψη, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο μια υπόνοια των έρκερ τα οποία κατά την περίοδο της κατασκευής είχαν καταργηθεί. Χαρακτηριστικά είναι επίσης τα κιγκλιδώματα της πολυκατοικίας, τα οποία συναντώνται στους εξώστες, στις εξώθυρες των διαμερισμάτων και τους φεγγίτες της οικοδομής. 

Η πολυκατοικία κατοικήθηκε εξαρχής από επιφανείς κατοίκους της πόλης, συγκεντρώνοντας ανά διαστήματα σπουδαία πρόσωπα της πολιτικής και πολιτιστικής ζωής της χώρας εντός αυτής. Υπήρξε κατοικία υψηλόβαθμων πολιτικών, καλλιτεχνών όπως της Μάγιας Λυμπεροπούλου, συγγραφέων, καθηγητών πανεπιστημίου και πολλών άλλων. Το ρετιρέ του κτιρίου κατοικήθηκε στο παρελθόν από γνωστό βουλευτή της Ένωσης Κέντρου.

Σύνδεσμοι
---------

1. ↑  «Ελένη Φεσσά – Εμμανουήλ: Η Αθήνα στις δεκαετίες του '50, '60 και '70: Πολεοδομική μεταμόρφωση και αρχιτεκτονική δημιουργία – Clio Turbata». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιανουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2022.
Σχηματική αναπαράσταση του φυσικού μηχανισμού της παραγωγής των υδρομετεώρων, καλούμενος υδρολογικός κύκλος.
**Υετός** ονομάζεται κάθε πτώση ή εναπόθεση στο έδαφος προϊόντων του ύδατος (σε υγρή ή στερεά μορφή, επιμερισμένη) τα οποία προέρχονται από συμπύκνωση των υδρατμών της ατμόσφαιρας. Κυριότερες μορφές του υετού είναι η βροχή, το χιονόνερο, οι ψεκάδες, το χαλάζι, το χιόνι, οι χιονόκοκκοι, οι παγοβελόνες, οι παγόκοκκοι και ο υαλοπάγος, που δημιουργείται όμως στο έδαφος. Οι παραπάνω μορφές ονομάζονται και υδατώδη μετεωρολογικά κατακρημνίσματα, ή ατμοσφαιρικά υδατώδη κατακρημνίσματα, ή απλά κατακρημνίσματα ή και υδρομετέωρα όταν αναφέρονται στη μετεωρολογία.

Η ποσότητα του ύδατος που πέφτει στο έδαφος υπό οποιαδήποτε μορφή του υετού μετριέται με ειδικό όργανο που λέγεται βροχόμετρο το οποίο και εκφράζει το ύψος που θα αποκτούσε το νερό εάν αυτό δεν εξατμιζόταν ή δεν το απορροφούσε το έδαφος ή δεν διέρρεε στη θάλασσα. Άλλο ένα όργανο, εκτός του βροχόμετρου, είναι και το αυτογραφικό όργανο, ο βροχογράφος.ζ

Η ομίχλη, η πάχνη και η δρόσος δεν ανήκουν στις μορφές του υετού.

Τις μορφές του υετού, δηλαδή τα υδρομετέωρα, εξετάζει η επιστήμη της Μετεωρολογίας, στοχεύοντας στην όσο το δυνατόν πιο ανώδυνη αντιμετώπισή τους: οι γνώσεις, οι εμπειρίες και οι τεχνικές που ακολουθούνται ανάλογα, τόσο κατά τον τόπο που προσβάλουν (ξηρά, θάλασσα ή αέρα), όσο και κατά επιστήμη, τέχνη ή επαγγελματική - αθλητική δραστηριότητα.

Ετυμολογία
----------

Η λέξη **υετός** παράγεται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα *ὕω* ("στέλνω βροχή, βρέχω"). Παράγωγα: *ὑετός*, *ὑέτιος,–ία,–ον*, καθώς και *ὑετώτατος*. Σημειώνεται ότι τόσο το ρήμα *ὕω* όσο το παράγωγό του *ὑετός* συναντώνται στα ομηρικά έπη και δηλώνουν ιδίως την καταρρακτώδη, διαρκή, συνεχόμενη βροχή, τη νεροποντή, σε αντίθεση με τους όρους *ὄμβρος* ("βροχή") και *ψεκάς* ή *ψακάς* ("ψιλόβροχο"). Συνήθως χρησιμοποιείτο το γ' ενικό πρόσωπο *ὕει*, το οποίο κατά την ελληνιστική εποχή οδηγήθηκε σε ιωτακισμό, με συνέπεια την εξαφάνισή του από τον προφορικό λόγο (είχε μεταβληθεί σε δυσπρόφερτο τύπο [íi]).


|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **υετός**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Υετός** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85106217
* GND: 4132260-5
* BNF: cb119329860 (data)

 |

 |
|  |
| --- |
| 
Καλλιτεχνική γραφήΜέγα Ετυμολογικόν, 1499 |
| Ελληνικό αλφάβητο |
| Αα | Άλφα | Νν | Νι |
| Ββ | Βήτα | Ξξ | Ξι |
| Γγ | Γάμμα | Οο | Όμικρον |
| Δδ | Δέλτα | Ππ | Πι |
| Εε | Έψιλον | Ρρ | Ρω |
| Ζζ | Ζήτα | Σσς | Σίγμα |
| Ηη | Ήτα | Ττ | Ταυ |
| Θθ | Θήτα | Υυ | Ύψιλον |
| Ιι | Ιώτα | Φφ | Φι |
| Κκ | Κάππα | Χχ | Χι |
| Λλ | Λάμδα | Ψψ | Ψι |
| Μμ | Μι | Ωω | Ωμέγα |
| Ιστορία |
| Αρχαϊκές τοπικές παραλλαγές* Δίγαμμα
* Ήτα
* Σαν
* Τσαν
* Κόππα
* Σαμπί
 |
| Σημεία στίξης Συμπλέγματα |
| Αριθμοί ϛ (6) ϟ (90) ϡ (900) |
| Σε άλλες γλώσσες |
| * Βακτριανά
* Μυσικά
* Λυκιακά
* Καρικά
* Γοτθικά
* Ελληνοϊβηρικά
* Κοπτικά
* Παλαιονουβικά
* Καραμανλήδικα
 |
| Σχετικά λήμματα |
| * Πολυτονική γραφή
* Μικρογράμματη γραφή
* Ελληνικός κώδικας Μπράιγ
* Κώδικας Μορς
* Επιστημονικά σύμβολα
 |
| 

---

* **Κατηγορία Κατηγορία**
* **Commons page Κοινά**

---

π • σ • ε |

Το γράμμα **ήτα** (κεφαλαίο **Η**, πεζό **η**) είναι το έβδομο γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου. Στο ευκλείδειο αλφάβητο κατείχε την όγδοη θέση.

Στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης έχει αριθμητική αξία η´=**8**.

Προέλευση
---------

Προέρχεται από το φοινικικό γράμμα *χεθ*  και σε ορισμένα τοπικά αλφάβητα της αρχαίας Ελλάδας διατήρησε και την μορφή αυτήν. Στα περισσότερα αλφάβητα συμβόλιζε τον δασύ ήχο του πνεύματος της δασείας και προφερόταν ως ἦτα *(ēta)*. Στο ιωνικό αλφάβητο όμως, επειδή η ιωνική διάλεκτος απώλεσε τον αρχικό δασύ φθόγγο στις λέξεις («ψίλωση»), κατέληξε να προφέρεται ως ἦτα *(ēta)* και να συμβολίζει το μακρόχρονο φωνήεν [ē]. Όταν όμως καθιερώθηκε το ιωνικό αλφάβητο σε πολλές περιοχές της αρχαίας Ελλάδας, προέκυψε η ανάγκη να αποδίδεται με κάποιον τρόπο ο δασύς φθόγγος, μια και το ήτα ήταν πλέον [ē]. Έτσι κατέληξαν να χρησιμοποιούνται τα δύο μισά του Η, το μεν αριστερό **ἧτα** (├) ως δασύς φθόγγος, το δε δεξιό για να αποδώσει την έλλειψη δασύτητας **ἦτα** (┤). Τα πνεύματα δασεία ( **῾** ) και ψιλή (**᾿**) όπως τα ξέρουμε σήμερα προέκυψαν από το αριστερό και το δεξί μισό του **Η** αντίστοιχα.

Προφορά
-------

Στη σύγχρονη προφορά ταυτίζεται με το **ι.** Η εξέλιξη αυτή στην προφορά πραγματοποιήθηκε κατά την περίοδο της κοινής ελληνικής και ονομάστηκε ιωτακισμός).

Το **Η** αντιστοιχεί στο λατινικό **H h,** όταν συμβολίζει τον ήχο της δασείας (π.χ.  **῾**Ελλάς → **H**ellas), αλλά στο **E e** (π.χ. Άρ**η**ς → Ar**e**s) ή στο **I i,** όταν συμβολίζει φωνήεν (π.χ. Αθ**ή**να → Ath**i**na).

Το **Η** συμβόλιζε σε ένα αρχαιότερο ελληνικό σύστημα αρίθμησης, το ακροφωνικό σύστημα αρίθμησης, τον αριθμό 100, από το πρώτο γράμμα της λέξης ἑκατό που γράφονταν **ΗΕΚΑΤΟΝ** → ἑκατόν (όπου το αρχικό **Η** αντικαταστάθηκε τελικά από το πνεύμα της δασείας).

Πηγές
-----

1. ↑  Jeffery, Lilian H. (1961). *The local scripts of archaic Greece.* Oxford: Clarendon, p. 28.
2. ↑  G. Horrocks (1997): *Greek: A History of the Language and Its Speakers.* London: Addison Wesley

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **ήτα**  |
Αποστάσεις από την Τοπική Ομάδα για επιλεγμένες ομάδες και σμήνων στο Τοπικό Υπερσμήνος.
Το **Υπερσμήνος της Παρθένου** ή το **Τοπικό Υπερσμήνος** είναι μια μαζική συγκέντρωση γαλαξιών που περιέχει το Σμήνος της Παρθένου συμπεριλαμβανομένης της Τοπικής Ομάδας, το οποίο με τη σειρά του περιέχει τον γαλαξία της Ανδρομέδας και τον Γαλαξία μας. Τουλάχιστον 100 ομάδες γαλαξιών και σμήνη βρίσκονται μέσα στο σμήνος, το οποίο έχει διάμετρο 33 μεγαπαρσέκ (110 εκατομμύρια έτη φωτός). Είναι ένα από τα περίπου 10 εκατομμύρια υπερσμήνη στο παρατηρήσιμο σύμπαν.

Μελέτη του 2014 έδειξε ότι το Υπερσμήνος της Παρθένου είναι μόνο μια κουκίδα ενός ακόμα μεγαλύτερου υπερσμήνους, η Λανιακέα - μια μεγαλύτερη, συναγωνιζόμενη αναφορά του Τοπικού Υπερσμήνους - η οποία βρίσκεται στο κέντρο του Μεγάλου Ελκυστή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  R. Brent Tully; Hélène Courtois; Yehuda Hoffman; Daniel Pomarède (2 September 2014). «The Laniakea supercluster of galaxies». *Nature* **513** (7516): 71–73. doi:10.1038/nature13674. PMID 25186900. Bibcode: 2014Natur.513...71T.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Τοποθεσία της Γης στο Σύμπαν |
| --- |
|  |
| Ταξινόμηση | 
Γη → Ηλιακό σύστημα → Τοπικό Διαστρικό Νέφος → Τοπική Φυσαλίδα → Ζώνη Γκουλντ → Βραχίονας του Ωρίωνα → Γαλαξίας → Υποομάδα γαλαξιών του Γαλαξία → Τοπική ομάδα γαλαξιών → Τοπικό φύλλο ομάδων γαλαξιών → Υπερσμήνος της Παρθένου → Υπερσμήνος της Λανιακέα → Παρατηρήσιμο σύμπαν → Σύμπαν |
|  |
| Σχετικά | 
* Ωχρή κυανή κουκκίδα
* Χρυσός δίσκος του Βόγιατζερ
* Χρυσή πλάκα του Πάιονηρ
* Κατάλογος πλησιέστερων γαλαξιών
* Κατάλογος των πιο απομακρυσμένων αστρονομικών αντικειμένων
* Κατάλογος των μεγαλύτερων κοσμολογικών σχηματισμών
 |
|  |
| 
**Πύλη Πύλη:Αστρονομία** |

 |
Η **Föreningen Svensk Elitfotboll** (SEF) εκπροσωπεί τα συμφέροντα των σουηδικών ομάδων ποδοσφαίρου που αγωνίζονται στις δύο υψηλότερες κατηγορίες της χώρας, την Άλσβενσκαν (Allsvenskan) και την Σούπερεταν (Superettan). Έδρα της οργάνωσης είναι το Μάλμε.

Ιστορία
-------

Η Svensk Elitfotboll ιδρύθηκε το 1928. Η οργάνωση, έργο της οποίας είναι η περαιτέρω του σουηδικού ποδοσφαίρου σε επίπεδο συλλόγων από αθλητική, οικονομική, εμπορική και διοικητική άποψη, εκπροσωπείται σε όλα τα μεγάλα συμβούλια και τις επιτροπές της Σουηδικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (SvFF). Λαμβάνει μέρος στην κατανομή των τηλεοπτικών δικαιωμάτων των πρωταθλημάτων. Από το 2006, τα δικαιώματα δώθηκαν στην Kentaro Group, ενώ στις αρχές του 2010 η σύμβαση παρατάθηκε.

Έπειτα από τη δημιουργία της Σούπερεταν το 2000, η SEF έχει 32 μέλη (16 σύλλογοι για κάθε κατηγορία). Με το μέσο δημοσίευσης SEF-Aktuellt η οργάνωση παρέχει πληροφορίες σχετικά με τις τρέχουσες εξελίξεις και ζητήματα. Το περιοδικό είναι προσανατολισμένο προς τα μέλη και τους εταίρους συνεργασίας, όπως οι διαιτητές, περιφερειακές ενώσεις, κ.λπ.

Από το 1992, η SEF έχει δεσμευτεί μαζί με τη Σουηδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, το Elitserieföreningen Damfotboll και την κρατική εταιρεία λοταρίας Svenska Spel, στο έργο με την ονομασία Tipselit για την προώθηση των ποδοσφαιρικών τμημάτων υποδομής. Κατά την ίδρυση του Συνδέσμου Ευρωπαϊκών Επαγγελματικών Ποδοσφαιρικών Ενώσεων το 1997 ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  mah.se: „Svensk Elitfotboll – hur ser framtiden ut?" (S. 20) Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine. (abgerufen am 26. April 2011)
2. ↑  new-business.de: „Kentaro verlängert mit schwedischen Fußballverbänden bis 2015" (abgerufen am 26. April 2011)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Svensk Elitfotboll  της Γερμανικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Φράνκο Ντάνιελ Χάρα** (γεννημένος στις 15 Ιουλίου) είναι Αργεντινός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός.

Καριέρα
-------

Ο Φράνκο Χάρα έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στις ακαδημίες της Αρσενάλ Σαραντί, ομάδα της Αργεντινής με τη φανέλα της οποίας μάλιστα πραγματοποίησε και την πρώτη του επίσημη συμμετοχή στο εγχώριο πρωτάθλημα όταν στις 23 Μαϊου 2008 αγωνίστηκε στον εντός έδρας αγώνα της Σαραντί εναντίον της Αρχεντίνος Τζούνιορς, από την οποία τελικά και ηττήθηκε (0-1 σκορ). 

Το πρώτο του γκολ στο πρωτάθλημα Αργεντινής το πέτυχε στις 10 Απριλίου 2009, στον ισόπαλο εντός έδρας αγώνα με την Κλαμπ Ατλέτικο Κολον (1-1 το σκορ).

Τον Ιανουάριο του 2010, ο Χάρα άφησε για πρώτη φορά την πατρίδα του για να ταξιδέψει στην Ευρώπη και συγκεκριμένα για λογαριασμό της πορογαλικής Μπενφίκα η οποία απέκτησε τα δικαιώματά του έπειτα από πρόταση ύψους 5.500.000 ευρώ. Το πρώτο του γκολ με τη φανέλα της Μπενφίκα το πέτυχε στις 15 Αυγούστου 2010 στην εντός έδρας ήττα από την Ακαδέμικα Κοίμπρα (1-2 το σκορ). Το 2011, ο Χάρα κατέκτησε με τη Μπενφίκα το Λιγκ Καπ Πορτογαλίας.

Τα επόμενα τρία χρόνια, ο Χάρα τα πέρασε αγωνιζόμενος ως δανεικός. Αρχικά μετεγγράφη στην ισπανική Γρανάδα, με την οποία πέτυχε τρία γκολ σε 31 εμφανίσεις. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Αργεντινή όπου αγωνίστηκε αρχικά με τη Σαν Λορένσο Αλμάγρο (2012-13) κι έπειτα με την Εστουδιάντες (2013-14).

Το καλοκαίρι του 2014 επέστρεψε στην Πορτογαλία και τη Μπενφίκα, ωστόσο κατά τη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου του 2015, ο Χάρα αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό Πειραιώς μετά από πρόταση της ελληνικής ομάδας ύψους 1.500.000 ευρώ. Με την ομάδα του Πειραιά κατάφερε να κατακτήσει το ελληνικό πρωτάθλημα του 2015.Από το 2016 αγωνίζεται με την φανέλα της Πατσούκα στο Μεξικό.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Φράνκο Χάρα πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τη φανέλα της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Αργεντινής το 2010 όταν και αγωνίστηκε στο διεθνές φιλικό παιχνίδι εναντίον της Κόστα Ρίκα (3-2 νίκη της Αργεντινής) με τον Χάρα να πετυχαίνει το νικητήριο γκολ της Αργεντινής. 

Συνολικά, έχει πραγματοποιήσει μέχρι στιγμής τέσσερις συμμετοχές.

Τίτλοι
------

* 1 Λιγκ Καπ Πορτογαλίας: 2011
* 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 2015
* 1 Κύπελλο Ελλάδας: 2015

Πηγές
-----

* Το προφίλ του Χάρα στο transfermarkt.co.uk
* Το προφίλ του Χάρα στο national-football-teams.com
Ο **Έθελμπερτ** (*Æthelberht*, *Æthelbert*, *Aethelberht*, *Aethelbert* ή *Ethelbert*, π. 550 - 24 Φεβρουαρίου 616) ήταν Βασιλιάς του Κεντ από περίπου το 589 μέχρι τον θάνατό του το 616. Ο μοναχός του 8ου αιώνα, Βέδας, στο έργο του «*Εκκλησιαστική Ιστορία του αγγλικού λαού»*, τον κατατάσσει ως τον τρίτο βασιλιά που εξουσίαζε επί αυτοκρατορίας (*imperium*) σε σχέση με άλλα αγγλοσαξονικά βασίλεια. Στo *Αγγλοσαξονικό Χρονικό* του τέλους του 9ου αιώνα αναφέρεται ως *bretwalda*, ή «Βρετανο-άρχων». Ήταν ο πρώτος Άγγλος βασιλιάς που ασπάστηκε τον Χριστιανισμό.

Ο Έθελμπερτ ήταν γιος του Εορμένρικ (*Eormenric*), τον οποίο και διαδέχτηκε ως βασιλιάς, σύμφωνα με το *Χρονικό*. Παντρεύτηκε την Μπέρθα, χριστιανή κόρη του Χαριβέρτου, βασιλιά των Φράγκων, οικοδομώντας έτσι μια συμμαχία με το πιο ισχυρό κράτος στην τότε Δυτική Ευρώπη. Ο γάμος πιθανότατα πραγματοποιήθηκε προτού ανέλθει στον θρόνο. Η επιρροή της Μπέρθα μπορεί να οδήγησε στην απόφαση του Πάπα Γρηγορίου Α΄ να στείλει τον Αυγουστίνο ως ιεραπόστολο από την Ρώμη. Ο Αυγουστίνος έφτασε στο νησί Thanet στο ανατολικό Κεντ το 597. Λίγο αργότερα, ο Έθελμπερτ ασπάστηκε τον Χριστιανισμό, ιδρύθηκαν εκκλησίες και άρχισε στο βασίλειο μια ευρύτερης κλίμακας μετατροπή στον Χριστιανισμό. Παρείχε στη νέα εκκλησία γη στο Κάντερμπερι, δημιουργώντας έτσι έναν από τους θεμέλιους λίθους αυτού που τελικά έγινε η Αγγλικανική Κοινωνία.

Ο νόμος του Έθελμπερτ για το Κεντ, ο πρώτος γραπτός κώδικας σε οποιαδήποτε γερμανική γλώσσα, θέσπισε ένα περίπλοκο σύστημα προστίμων. Ο κωδικάς του τηρείται στο *Textus Roffensis*. Το Κεντ ήταν πλούσιο, με ισχυρούς εμπορικούς δεσμούς με την Ηπειρωτική Ευρώπη, και ο Έθελμπερτ θεωρείται πως θέσπισε βασιλικό έλεγχο στο εμπόριο. Πιθανότατα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του τέθηκε σε κυκλοφορία στο Κεντ νόμισμα, για πρώτη φορά μετά τον αγγλοσαξονικό εποικισμό. Αργότερα ανακηρύχθηκε άγιος για τον ρόλο του στην εδραίωση του Χριστιανισμού μεταξύ των Αγγλοσαξώνων.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά την μνήμη του στις 24 Φεβρουαρίου, ενώ οι Δυτικές άλλαξαν την ημερομηνία σε 25 Φεβρουαρίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 75. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
2. 1 2  p15026.htm#i150255. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
Το **Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας** (αραβικά: الحزب الشيوعي السوري) ήταν πολιτικό κόμμα στη Συρία που ιδρύθηκε το 1944. Έγινε μέλος του Εθνικού Προοδευτικού Μετώπου το 1972. Το κόμμα χωρίστηκε το 1986 με δύο κόμματα που ισχυρίζονται ότι αντιπροσωπεύουν το αρχικό Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας. το Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας (Ενιαίο) και το Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας (Μπακντάς).

Ξεκίνημα
--------

Το κόμμα εξελίχθηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας και Λιβάνου, το οποίο ιδρύθηκε στη Βηρυτό το 1924. Καταστάλθηκε λίγο αργότερα, αλλά επαναδραστηριοποιήθηκε μετά από πολλά χρόνια. Το 1936, ο Χαλίντ Μπακντάς, ένας Δαμασκηνός που προσχώρησε στο κόμμα το 1930 και αργότερα σπούδασε στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο των Τοίχων της Ανατολής στη Μόσχα, ανέλαβε τον έλεγχο ως γραμματέας του κόμματος και προχώρησε στην οικοδόμηση της οργάνωσής του.

Χρονοδιάγραμμα
--------------

* 1924: Δημιουργείται το Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας και Λιβάνου.
* 1954: Ο Χαλίντ Μπακντάς είναι ο πρώτος κομμουνιστής που εκλέγεται σε αραβικό κοινοβούλιο.
* 1973: Η ομάδα «Πολιτικό Γραφείο» διαχωρίζεται και σχηματίζει ξεχωριστό κόμμα.
* 1986: Διαχωρισμός μεταξύ Μπακντάς και Φαϊσάλ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Οι κομμουνιστές στην πρωτοπορία του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα rizospastis.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Syrian Communist Party στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 4282153895180802410002
* GND: 5100616-9

 |

 |
Η **Αθάνατη Ψυχή** (γερμ. *Das unsterbliche Herz*) είναι ηθικό κοινωνικό δράμα του 1939 της εποχής της ναζιστικής Γερμανίας σε σκηνοθεσία και σενάριο του Φάιτ Χάρλαν. Πρωταγωνιστούν η Κριστίνα Σέντερμπαουμ, ο Χάινριχ Γκεόργκε και άλλοι.

Πλοκή
-----

Η ιστορία διαδραματίζεται στην μεσαιωνική εποχή. Ο Μάρτιν Μπέχαϊμ διασχίζει τις θάλασσες σε εξερευνητική αποστολή, όταν κατά την διάρκεια σφοδρής θαλασσοταραχής οι ναύτες του ανταρτούν και το καράβι βουλιάζει. Ο Μπέχαϊμ επιστρέφει στην Νυρεμβέργη και δικάζεται, αλλά αθωώνεται. Το πρόβλημα της εποχής του ήταν, ότι τα μηχανικά ρολόγια τότε λειτουργούσαν μόνο στην ξηρά, επειδή χρησιμοποιούσαν βαρίδια. Έτσι οι ναυτικοί είχαν στη διάθεσή τους μόνο τα ουράνια σώματα για να κάνουν τους απαραίτητους υπολογισμούς και να εξακριβώσουν την ταχύτητα και την γεωγραφική τους θέση. Ο ωρολογοποιός Χένλαϊν αντιλαμβάνεται ότι η εφεύρεση ενός ωρολογιακού μηχανισμού ικανού να λειτουργεί και στα ταλαντούμενα καράβια, θα ωφελούσε πολύ την ναυτιλία και ιδίως τις εξερευνητικές αποστολές. Δεν έχει όμως πολύ χρόνο στην διάθεσή του, διότι ένα ατύχημα στο εργαστήριό του προ ημερών τον έβλαψε σοβαρά στην υγεία του. Αποφασίζει να ασχοληθεί μόνο με αυτή την εφεύρεση και να αξιοποιήσει τις λίγες ημέρες που του έμειναν να ζήσει, για να πετύχει τον σκοπό του. Τελικά εφευρίσκει το ελατήριο και κατασκευάζει ένα ρολόι μικρών διαστάσεων που λειτουργεί παντού, ακόμα και μέσα στην τσέπη του γιλέκου. Με την ολοκλήρωση της εφεύρεσης θα αφήσει την τελευταία του πνοή.

Ιστορικό υπόβαθρο
-----------------

Η ταινία κυκλοφόρησε την εποχή της ναζιστικής Γερμανίας, λίγο πριν την έκρηξη του Β'ΠΠ. Μέσα από το σενάριο προωθείται ο γερμανικός πατριωτισμός και γενικά η υπεροχή του πνεύματος μέσα από τα επιτεύγματα της τεχνολογίας. Η ιστορία που διηγείται το σενάριο αν και χρησιμοποιεί υπαρκτά ιστορικά πρόσωπα δεν αληθεύει σε πολλά σημεία, και είναι φανταστική. Ο Χένλαϊν δεν υπήρξε ο εφευρέτης του φορητού ρολογιού, ούτε πέθανε από την αιτία που αναφέρει το έργο. Επίσης, η ομιλία του Λούθηρου που παρουσιάζεται στο έργο δεν είναι ιστορικό γεγονός.

Περαιτέρω βιβλιογραφία
----------------------

* Hans-Jürgen Tast *Zwischen Kunst und Propaganda - Vor 70 Jahren drehte Veit Harlan ‚Das unsterbliche Herz’ in Hildesheim*; in „Hildesheimer Allgemeine Zeitung", Samstag, 3. Mai 2008, 9 Abb.; abgedruckt in Sven Abromeit (Red.) *Aus der Heimat - Jahrgang 2008*, Verlag Gebrüder Gerstenberg (Hildesheim 2008), Sonderdruck ohne ISBN, EUR 8,95, S. 35 - 42, 9 Farb-/SW-Abb.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Αθάνατη Ψυχή στην IMDb (Αγγλικά)Edit on Wikidata

* Η Αθάνατη Ψυχή στο AllMovie (Αγγλικά)Edit on Wikidata
* Παρουσίαση της ταινίας στο Filmportal.de - Das unsterbliche Herz[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Παρουσίαση της ταινίας στο murnau-stiftung.de Das Unsterbliche Herz[*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
* Πύλη:Γερμανία
 |

 |
Συντεταγμένες: 38°2′7.8″N 23°39′19.1″E﻿ / ﻿38.035500°N 23.655306°E﻿ / 38.035500; 23.655306

Το **Ποικίλο Όρος** είναι χαμηλό βουνό (446 μ.) της Αττικής. Εκτείνεται σε μήκος 11 χλμ. με κατεύθυνση από ΝΔ προς ΒΑ, μεταξύ του Όρους Αιγάλεω (χωρίζονται απ' τη Λεωφόρο Αθηνών) και της Πάρνηθας, και αποτελεί το φυσικό όριο ανάμεσα στο Λεκανοπέδιο Αθηνών και το Θριάσιο Πεδίο.

Κατά το παρελθόν το Ποικίλο διέθετε αρκετή βλάστηση, κυρίως αμπέλια και ελιές. Αυτά περιορίζονταν σταδιακά από τη δεκαετία του '20 μέχρι που εξαφανίστηκαν εντελώς, ως συνέπεια της γιγάντωσης των οικισμών που βρίσκονται στην πλευρά του λεκανοπεδίου (Χαϊδάρι, Περιστέρι, Πετρούπολη, Καματερό). Στην περιβαλλοντική υποβάθμισή του συνετέλεσε επίσης η εγκατάσταση των Διυλιστηρίων Ασπροπύργου στους πρόποδές του απ' την πλευρά του Θριασίου. 

Χαρακτηριστικό γνώρισμα της σημερινής μορφής του είναι τα πολλά εγκαταλελειμένα νταμάρια, καθώς και οι εγκατάστασεις κεραιών τηλεπικοινωνιών και παρανόμου κέντρου εκπομπής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης στα υψώματά του, συμφωνα με την ΕΕΤΤ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ποικίλο Όρος - ιστοσελίδα Αναπτυξιακού Συνδέσμου Δυτικής Αθήνας

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Βουνά της Αττικής |
| --- |
|  |
| 
* Αιγάλεω
* Βουνό Φυλής
* Γεράνεια
* Διονυσοβούνι
* Κιθαιρώνας
* Μερέντα
* Όλυμπος
* Πάνειο
* Πάρνηθα
* Πάστρα
* Πατέρας
* Πεντέλη
* Ποικίλο
* Υμηττός
 |

 |