recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Αρχή της Συμφωνίας της Οχρίδας
Η **Συμφωνία Πλαίσιου της Οχρίδας** (αλβανικά: Marrëveshja e Ohrit‎, σλαβομακεδονικά: Охридски рамковен договор‎, *Όχριντσκι ράμκοβεν ντόγκοβορ*) ήταν η συμφωνία ειρήνης που υπεγράφη από την κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας και των εθνοτικών αλβανών αντιπροσώπων στις 13 Αυγούστου 2001. Η συμφωνία έληξε την ένοπλη σύγκρουση μεταξύ του Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού και των βορειομακεδονικών δυνάμεων ασφαλείας και έθεσε τις βάσεις για τη βελτίωση των δικαιωμάτων των Αλβανών.

Η Συμφωνία περιλάμβανε επίσης διατάξεις για την τροποποίηση των επίσημων γλωσσών της χώρας, με κάθε γλώσσα που ομιλείται από πάνω από το 20% του πληθυσμού να είναι συνεπίσημη με τη σλαβομακεδονική γλώσσα στο δημοτικό επίπεδο. Επί του παρόντος, μόνο η αλβανική γλώσσα, που ομιλείται κατά προσέγγιση το 25% του πληθυσμού πληροί αυτό το κριτήριο. Σύμφωνα με το έγγραφο, η έκδοση στην αγγλική γλώσσα είναι το μόνο αυθεντικό κείμενο της Συμφωνίας Πλαισίου της Οχρίδας. Η Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας έπρεπε να προσαρμόσει το Σύνταγμα της Βόρειας Μακεδονίας για να δώσει το αλβανικής μειονότητας που ζουν στη Βόρεια Μακεδονία δεκαπέντε βασικά δικαιώματα. Ο βασικός διαπραγματευτής για λογαριασμό των Ηνωμένων Πολιτειών στη Συμφωνία της Οχρίδας, ήταν ο Τζέιμς Ο. Πάρντιου, που είχε αποσταλεί από τον τότε Υπουργό Εξωτερικών Κόλιν Πάουελ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Brunnbauer, Ulf (2002). «The implementation of the Ohrid Agreement: Ethnic Macedonian resentments» (PDF). *Journal on Ethnopolitics and Minority Issues in Europe* (1/2002). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2015-09-23.. Ανακτήθηκε στις 2015-05-18.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ohrid Framework Agreement Text in English Αρχειοθετήθηκε 2017-05-16 στο Wayback Machine.
* Ohrid Framework Agreement Text in Macedonian
* Ohrid Framework Agreement Text in Albanian
* Florian Bieber et al. *Power Sharing and the Implementation of the Ohrid Framework Agreement*, Friedrich Ebert Stiftung - Office Macedonia, Skopje, 2008.
* Marija Risteska and Zhidas Daskalovski (eds), *One decade after the Ohrid Framework Agreement: Lessons (to be) learned from the Macedonian experience*, Friedrich Ebert Stiftung, Center for research and policy making, 2011.
* Blerim Reka (ed.), *Ten years from the Ohrid Framework Agreement*, South East European University, Tetovo, 2011.
Η **Νήσος του Βόρειου Σέντινελ** είναι ένα από τα νησιά Ανταμάν στον Κόλπο της Βεγγάλης. Το νησί ανήκει στην διοικητική περιφέρεια της Νότιας Ανταμάν, μέρος του εδάφους της Ινδικής Ένωσης Ανταμάν και Νικομπάρ.

Γεωγραφία
---------

Το Βόρειο Σέντινελ αποτελεί ένα μέρος των Νήσων Σέντινελ, βρίσκεται 36 χιλιόμετρα (22 μίλια) δυτικά της πόλης της Βαντούρ στη Νότιο Ανταμάν, 50 χιλιόμετρα (31 μίλια) δυτικά του Πορτ Μπλερ, και 59,6 χιλιόμετρα (37,0 μίλια) βόρεια από αντίστοιχο του νότιο Σέντινελ. Έχει έκταση περίπου 47,5 τ.χλμ. και ένα περίπου τετράγωνο περίγραμμα.

Δημογραφία
----------

Μια ομάδα αυτοχθόνων πληθυσμών, οι Σεντινελέζοι, ζουν στο νησί Βόρειο Σέντινελ. Ο πληθυσμός τους εκτιμάται ότι κυμαίνεται από 50 έως 400 άτομα. Οι Σεντινελέζοι έχουν απορρίψει οποιαδήποτε επαφή με άλλους ανθρώπους, και είναι από τους τελευταίους ανθρώπους που παραμένουν σχεδόν ανέγγιχτοι από τον σύγχρονο πολιτισμό.

| Απογραφή | Εκτίμηση του πληθυσμού |
| --- | --- |
| 1901 | 117 |
| 1911 | 117 |
| 1921 | 117 |
| 1931 | 50 |
| 1961 | 50 |
| 1991 | 23 |
| 2001 | 39 |
| 2011 | 39 |

Πολιτικό καθεστώς
-----------------

Η διοίκηση του Ανταμάν και Νικομπάρ έχει δηλώσει το 2005, ότι δεν έχουν καμία πρόθεση να παρέμβει στον τρόπο ζωής και τον βιότοπο των Σεντινελέζων και δεν ενδιαφέρεται για την επιδίωξη περαιτέρω επαφών μαζί τους. Η νήσος του Βόρειου Σέντινελ δεν είναι νομικά μια αυτόνομη διοικητική διαίρεση της Ινδίας. Ωστόσο, οι μελετητές έχουν αναφέρει ότι οι άνθρωποί της θεωρούνται ως αυτόνομοι, ή «ανεξάρτητοι».

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Village Code Directory: Andaman & Nicobar Islands» (PDF). Census of India. Ανακτήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2011.
2. 1 2 3  Weber, George. «Chapter 8: The Tribes; Part 6. The Sentineli». *The Andamanese*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2017.
3. ↑  Goodheart, Adam (Φθινόπωρο 2000). «The Last Island of the Savages». *American Scholar*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Σεπτεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2017.
4. ↑  Bhaumik, Subir (5 Μαρτίου 2005). «Extinction threat for Andaman natives». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Σεπτεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2017.
5. 1 2  Dr. V.R. Rao, *Tsunami in South Asia: Studies of Impact on Communities of Andaman and Nicobar Islands*, Allied Publishers Private Limited, 2007, chapter 8.
6. ↑  Claire Wintle, *Colonial Collecting and Display*, Berghahn Books, 2013, p. 9.
7. ↑  Ed. Aruna Ghose et al, *DK Eyewitness Travel Guide: India*, 2014, p. 627.
Ο **Νικόλαος Απέργης** είναι καθηγητής στο τμήμα Χρηματοοικονομικής και Τραπεζικής Διοίκησης στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 25 Νοεμβρίου του 1962 και είναι παντρεμένος με δύο παιδιά.

Σταδιοδρομία
------------

Το 1980 αποφοιτά από το Λύκειο Ελευσίνας και το 1984 αποκτά πτυχίο οικονομικών από το Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνεχίζει για μεταπτυχιακές σπουδές. Το 1986 αποκτά τον τίτλο του και αναχωρεί για Αμερική. Το 1992 αποκτά το διδακτορικό του τίτλο στα οικονομικά από το Fordham University της Νέας Υόρκης. Δίδαξε εκεί για την περίοδο 1988-92 ενώ παράλληλα για την περίοδο 1990-91 δίδαξε στο Manhattan College. Το 1991-94 υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία όπου επέστρεψε στην Ελλάδα. Για την περίοδο 1994-99 εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Ακολούθως, εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων για την περίοδο 1999-2001. Επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη για να διδάξει στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας για την περίοδο 2002-2006. Από το 2006 είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, ενώ έχει συνεργαστεί με πανεπιστήμια όπως το Curtin University στην Κοινοπολιτεία της Αυστραλίας, το Νorthumbria University, αλλά και το University of Derby στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Καταξίωση
---------

Έχει εκδώσει βιβλία μακροοικονομίας και διατελεί μέλος συντακτικών ομάδων πολλών οικονομικών περιοδικών, ενώ ήταν ο βασικός συντάκτης του Energy Research Letters ως το 2020. Έχει πλούσιο ερευνητικό έργο με 432 ερευνητικές εργασίες εν έτει 2023. Επίσης, για συναπτά εννιά έτη από το 2015 ως σήμερα (2023) έχει τη μεγαλύτερη κατάταξη h-index (δείκτη επιστημονικής ποιότητας) στην Ελλάδα, ενώ κατέχει για το 2023 την 57 κατάταξη στον κόσμο για ενεργούς ακαδημαϊκούς, καθιστώντας τον μοναδικό Έλληνα οικονομολόγο στην παγκόσμια εκατοντάδα. Βρίσκεται στην 65η θέση ποιότητας σε όλην την Ευρώπη για το ίδιο έτος πάνω στο τομέα των οικονομικών καθιστώντας τον τον δεύτερο Έλληνα που εισέρχεται στο πάνθεον των 100 πρώτων.

Η κατάταξη h-index είναι σύμφωνη με την κατάταξη του RePEc η οποία χορηγείται από την Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα του St. Louis και συνεργάζεται με τους εκδοτικούς οίκους Elsevier, Springer και τη βάση δεδομένων της American Economic Association.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Who is Who στην Ελλάδα, 5η έκδοση, 2010, σελ. 96
2. ↑  «Curtin University document» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 25 Μαρτίου 2020.
3. ↑  «Research Gate».
4. ↑  «University of Derby Staff».
5. ↑  «Biblionet».
6. ↑  «Energy Research Letters' editorial board».
7. ↑
8. ↑
9. ↑  «RePEc Economist Rankings».
10. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

1. 
2.
Η **American IG** είναι αμερικανική εταιρεία που χρωστά τη γέννησή της στην γερμανική κοινοπραξία IG Farben. Η οικονομική και βιομηχανική αυτοκρατορία της IG έχει περιγραφεί ως «κράτος εν κράτει».

Το καρτέλ της Farben δημιουργήθηκε το 1925, όταν ο Χέρμαν Σμιτς (Hermann Schmitz), ο κύριος οργανωτής, με την οικονομική υποστήριξη της Γουώλ Στριτ, δημιούργησε την υπεργιγάντια χημική βιομηχανία, ενώνοντας οκτώ - μερικές από αυτές ήδη γιγαντιαίες - γερμανικές εταιρίες χημικών — την Badische Anilin- und Sodafabrik Ludwigshafen (BASF), τη Bayer, την Agfa, τη Hoechst, τη Weiler-ter-Meer, και την Griesheim-Elektron. Αυτές οι επιχειρήσεις ενώθηκαν σχηματίζοντας Internationale Gesellschaft Farbenindustrie AG, γνωστότερη ως IG Farben.

Το 1928 τα Αμερικανικά συμφέροντα της IG Farben, δηλαδή η Αμερικανική παρουσία της Bayer, της General Aniline Works, της Agfa Ansco, και της χημικής βιομηχανίας Winthorp, οργανώθηκαν σε μια Ελβετική εταιρεία που ονομάστηκε Internationale Gesellschaft für Chemische Unternehmungen AG ή IG Chemie. Τον έλεγχο αυτής της εταιρείας είχε η IG Farben στη Γερμανία. Το επόμενο έτος, το 1929, μόνο μια δεκαετία πριν το Δεύτερο Παγκοσμιο Πόλεμο, αυτές οι Αμερικανικές επιχειρήσεις ενώθηκαν για να γίνουν η American IG Chemical Corporation, ή πιο απλά American IG, που αργότερα μετονομάστηκε σε General Aniline & Film.

Όταν ξεκίνησε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος η Γερμανική χημική κοινοπραξία IG Farben ήταν η μεγαλύτερη βιομηχανία στον κόσμο και είχε εξαιρετικά ισχυρή οικονομική και πολιτική επιρροή στη Ναζιστική Γερμανία. Το 1936, η βιομηχανία ήταν η κύρια πηγή του Κυκλώνα Β (Zyklon B), του δηλητηριώδους παρασκευάσματος που χρησιμοποιήθηκε στα Γερμανικά στρατόπεδα εξόντωσης. Από το 1942 ως το 1945, η εταιρεία χρησιμοποίησε καταναγκαστική εργασία χρησιμοποιώντας εργατικά χέρια που προέρχονταν από τους κρατουμένους στα Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μετά το 1945, τρία μέλη του διοικητικού συμβουλίου της American IG δικάστηκαν και καταδικάστηκαν ως εγκληματίες πολέμου. Το 1952 η IG Farben διαλύθηκε σε 12 εταιρείες από τις οποίες γνωστότερες είναι οι σημερινές BASF, Bayer, και Hoechst.

Η General Aniline & Film (ή GAF) αργότερα παρήγαγε το View-Master, ένα παιδικό παιχνίδι, που σήμερα παράγεται από το τμήμα Fisher-Price της Mattel. Η GAF σήμερα υπάρχει ακόμη με το όνομα GAF Materials Corporation, και παράγει άσφαλτο και άλλα υλικά για οικοδομές.

Πηγές
-----

* Η Wall Street ανοίγει το δρόμο στον Χίτλερ Αρχειοθετήθηκε 2006-10-04 στο Wayback Machine.
* Η IG Farben στην Αμερική: Οι τεχνολογίες της General Aniline and Film Αρχειοθετήθηκε 2020-08-04 στο Wayback Machine.
* Mira Wilkins *The history of foreign investment in the United States, 1914-1945*, Harvard University Press.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 169285279

 |

 |
Συντεταγμένες: 36°23′06″N 22°28′58″E﻿ / ﻿36.38500°N 22.48278°E﻿ / 36.38500; 22.48278

Το νοτιότερο άκρο στη δορυφορική φωτογραφία, μεταξύ των δύο κόλπων.
Το **Ακρωτήριο Ταίναρο** ή **Κάβο Ματαπάς** είναι το νοτιότερο άκρο της ηπειρωτικής Ελλάδας και της Βαλκανικής χερσονήσου και βρίσκεται στον Νομό Λακωνίας. 

Πρόκειται για το ακρωτήριο της μεσαίας νότιας χερσονήσου Μάνη της Πελοποννήσου μεταξύ του Λακωνικού και του Μεσσηνιακού Κόλπου..

Πληροφορίες
-----------

Σε μικρό και απομονωμένο σπήλαιο του Ταινάρου αναφέρεται η ύπαρξη νεκρομαντείου του Ποσειδώνα ή ψυχοπομπείου τόσο από τον Παυσανία, όσο και από τον Πλούταρχο. Στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή έγινε η Ναυμαχία του Ταινάρου τον Μάρτιο του 1941.

Στους φυσικούς βράχους του ακρωτηρίου εδράζεται, πάνω σε πλάτωμα, ορθογώνιο λιθόκτιστο κτήριο όπου και φέρεται ο ομώνυμος και σπουδαίος φάρος πελαγοδρομίας

Ακρωτήριο Ταίναρο
Ταίναρο
Ο Φάρος στο Ταίναρο

Λαογραφία
---------

Οι Έλληνες ναυτικοί συνδέουν το όνομα του Ματαπά με το παρακάτω σχετικό μετεωρολογικό στίχο (γνωμικό), προτρεπτικά για τον παράπλου του, που ίσως και να προέρχεται από παλαιότερη περίοδο όταν οι περί αυτόν όρμοι του αποτελούσαν ορμητήρια πειρατών.

"*Από τον Κάβο Ματαπά σαράντα μίλια μακρυά*"

Φωτοθήκη
--------

* Ρωμαϊκό ψηφιδωτό δάπεδο κοντά στο ακρωτήριοΡωμαϊκό ψηφιδωτό δάπεδο κοντά στο ακρωτήριο
* Ο χώρος με τα Ρωμαϊκά ψηφιδωτά κοντά στο ακρωτήριοΟ χώρος με τα Ρωμαϊκά ψηφιδωτά κοντά στο ακρωτήριο
* Ο φάρος του ΤαινάρουΟ φάρος του Ταινάρου
* Τοπίο του ΤαινάρουΤοπίο του Ταινάρου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φάροι της Ελλάδας - Φάρος Ταινάρου, Κάβο Ματαπά Αρχειοθετήθηκε 2013-05-14 στο Wayback Machine.
* Μηχανή του χρόνου - Ακρωτήριο Ταίναρο
* Tainaro Blue - Ακρωτήριο Ταίναρο: Οι Πύλες του Άδη
* Πρώτο Θέμα - Ακρωτήριο Ταίναρο: Ταξίδι στα μυθικά μυστήρια της Μάνης
* Αριστομένης ο Μεσσήνιος - Ταίναρο: Το Νεκρομαντείο του Ποσειδώνα
* Μάνη μου - Ο Ναός του Ποσειδώνα

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Δικαίου Βαγιακάκου, «ΤΑΙΝΑΡΟΝ ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ»». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Ιουνίου 2009. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2009.
2. ↑  «Η πολιτιστική κληρονομιά της Μάνης». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Σεπτεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2009.
3. ↑  «Καθ' οδόν Προς τη Μάνη» 7 ΜΕΡΕΣ ΜΑΖΙ, *εφ. Ριζοσπάστης*
4. ↑  Γ. Μεζεβίρη Αντιναυάρχου ε.α. «Τα πορίσματα του Ναυτικού Πολέμου της Μεσογείου», Αθήναι 1961[*νεκρός σύνδεσμος*].
5. ↑  «Φάρος Ακρωτηρίου "Ταίναρον"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιουνίου 2007. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2009.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
 |

 |
Η **Νουβέιμπα** (αραβικά: نويبع· εβραϊκά: נביעות ***Νεβιότ***) είναι παραθαλάσσια πόλη στο ανατολικό τμήμα της χερσονήσου του Σινά, στην Αίγυπτο, και πρώην ισραηλινός οικισμός, στις ακτές του Κόλπου του Εϊλάτ.

Η Νουβέιμπα βρίσκεται σε μια μεγάλη πλημμυρική πεδιάδα, εκτάσεως περίπου 40 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ανάμεσα στα όρη του Σινά και τον κόλπο του Εϊλάυ, περίπου 150 χλμ. βόρεια του Σαρμ ελ Σέιχ, 465 χλμ. νοτιοανατολικά από το Κάιρο και 70 χλμ. νότια των συνόρων Ισραήλ-Αιγύπτου που χωρίζουν την Τάμπα και το Εϊλάτ. Ο λιμένας της Νουβέιμπα χτίστηκε το 1985 στον Κόλπο του Εϊλάτ και χρησιμεύει επίσης ως λιμάνι πορθμείων, διευκολύνοντας τις μεταφορές μεταξύ Ιορδανίας και Αιγύπτου.

Παραπομπές
----------
Ο **Γιάννης Αγγελόπουλος** (γενν. Νίκαια, 1969) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν κυρίως ως αμυντικός. Από το 2007 μέχρι και σήμερα, είναι τεχνικός διευθυντής στην Π.Α.Ε. Ατρόμητος Αθηνών.

Ποδοσφαιρική καριέρα
--------------------

Ο Γιάννης Αγγελόπουλος ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τις ακαδημίες της Προοδευτικής, σε ηλικία 13 χρονών, έπειτα από παρότρυνση του πατέρα του, χρόνια φίλαθλος της ομάδας, ο οποίος τον έπερνε μαζί του από πολύ μικρό στο γήπεδο. Ξεκίνησε το 1982 από το παιδικό και με την ενηλικίωση του το 1987, ο προπονητής του όλο αυτό το διάστημα στις ακαδημίες Βασίλης Τερκεσίδης, τον προώθησε σε ηλικία 18 ετών στην ανδρική ομάδα. Με την Προοδευτική αγωνίστηκε σε όλη τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής καριέρας του, επί πολλά έτη ως αρχηγός, αγωνιζόμενος σε Γ', Β' και Α' Εθνική, μέχρι το 2004 που σταμάτησε το ποδόσφαιρο. Το 2002, σύμφωνα με τα Ποδοσφαιρικά βραβεία ΠΣΑΠ, αναδείχθηκε καλύτερος ποδοσφαιριστής στη Β' Εθνική. Το 1992, ο προπονητής της ΑΕΚ, Ντούσαν Μπάγεβιτς, έδειξε ενδιαφέρον, αλλά ο ίδιος ποτέ δεν αποχώρησε από την Προοδευτική, όπου με τα χρώματά της είχε συνολικά 341 συμμετοχές, αποτελώντας έναν από τους ποδοσφαιριστές με τις περισσότερες συμμετοχές στην ιστορία του συλλόγου.

Ως ποδοσφαιριστής διακρίθηκε για το πάθος και την φυσική του κατάρτιση, ενώ εκτός από αμυντικός, αγωνίστηκε και σε άλλες θέσεις όταν το είχε ανάγκη η ομάδα. Η εξαιρετική του φυσική κατάσταση τον βοηθούσε να αντεπεξέλθει, ενώ ήταν γρήγορος στις αντιδράσεις του, αφοσιωμένος και πάντα με πνεύμα αγωνιστικότητας.

Μετά το ποδόσφαιρο
------------------

Με το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας το 2004, συνέχισε στην Προοδευτική από το πόστο του τεχνικού διευθυντή και μάνατζερ της Π.Α.Ε. Προοδευτικής. Τον Ιούλιο του 2007 ανέλαβε τεχνικός διευθυντής της Π.Α.Ε. Ατρομήτου Αθηνών, έπειτα από πρόταση του προέδρου της Γιώργου Σπανού, θέση την οποια διατηρεί μέχρι σήμερα.

Παράλληλα, δραστηριοποιείται και με τον Σύλλογο Βετεράνων Ποδοσφαιριστών Προοδευτικής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γιάννης Αγγελόπουλος[*νεκρός σύνδεσμος*], atromitosfc.gr
2. ↑  Αγγελόπουλος|Που είναι τώρα[*νεκρός σύνδεσμος*], balleto.gr
3. ↑  *"Σε ό,τι αφορά τον Γιάννη Αγγελόπουλο, που μετά από 15 χρόνια καριέρας στην Προοδευτική αποφάσισε να κρεμάσει τα παπούτσια του, ανέλαβε το πόστο του μάνατζερ και του τεχνικού διευθυντή της κορυδαλλιώτικης ομάδας, όπως ανέφερε η επόμενη ανακοίνωση που εκδόθηκε χθες: «Η ΠΑΕ Προοδευτική ανακοινώνει επίσης την ανάθεση του Γιάννη Αγγελόπουλου στη θέση του μάνατζερ και του τεχνικού διευθυντή της ομάδας.»"*, εφ. Αθλητική Ηχώ, 25/5/2004, σελ. 20
4. ↑  Μάνατζερ ο Αγγελόπουλος Αρχειοθετήθηκε 2017-02-20 στο Wayback Machine. sentragoal.gr

Πηγές
-----

* Συνεντεύξεις Γιάννη Αγγελόπουλου στην εφημερίδα *"Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗΣ"*, του Σ.Φ. Προοδευτικής
Οι εγκαταστάσεις πριν τις εργασίες αποκατάστασης

Το **Τεχνολογικό-Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου** (ΤΠΠΛ) λειτουργεί στους χώρους των πρώην μεταλλείων του Λαυρίου της πρώην Γαλλικής Εταιρείας Μεταλλείων Λαυρίου (Compagnie française des mines de Laurium) το οποίο κτίστηκε εκεί το 1875-1876. Το πάρκο έχει έκταση 245 στρεμμάτων και περιλαμβάνει 41 κτίρια. Είναι κηρυγμένο διατηρητέο μνημείο σε όλη του την έκταση με τον εξοπλισμό του in situ. Παραχωρήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο το 1992 και ως το 2000 έγιναν οι πρώτες αποκαταστάσεις κτιρίων. Παράλληλα προχώρησαν εκτεταμένες απορρυπάνσεις εδαφών και κτιρίων από τα υπολείμματα της βιομηχανικής δραστηριότητας. Στο ΤΠΠΛ σήμερα φιλοξενούνται εταιρείες και εργαστήρια υψηλής τεχνολογίας, εκπαιδευτικά και ερευνητικά προγράμματα και εκδηλώσεις πολιτισμού.

Πολλά από τα διατηρητέα κτίρια του ΤΠΠΛ είναι εξαιρετικά σημαντικά μνημεία της βιομηχανικής κληρονομιάς. Το κτίριο του Μηχανουργείου είναι ένα από τα πρώτα κτίρια τα οποία κτίστηκαν σε εκείνη τη θέση μεταξύ των ετών 1875-1895. Στο εσωτερικό του σώζεται ακέραιος ο ιστορικός μηχανολογικός εξοπλισμός όλης της περιόδου λειτουργίας των μεταλλείων. Το Μηχανουργείο ανήκει στο Υπουργείο Πολιτισμού και μετασχηματίζεται σε Μουσείο Μεταλλείας-Μεταλλουργίας Λαυρίου από το ΕΜΠ. Ο Ηλεκτρικός Σταθμός κτίστηκε το 1900-1905 και είναι μία από τις πρώτες μονάδες παραγωγής ενέργειας που κατασκευάστηκαν στην Ελλάδα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τεχνολογικό-Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου. Μελέτες και Έργα 1994-1997. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις ΕΜΠ, 1998. 960-254-526-3
2. ↑  Αρχιτεκτονικά αποτυπώματα βιομηχανικής αρχαιολογίας στο Λαύριο-Από την τεκμηρίωση στην επανάχρηση. (Συλλογικό) (επιμέλεια Γιάννης Τσίλης). Εκδόσεις, Σχολή Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ, 2010
Για άλλα πρόσωπα με το όνομα Γιοχάνες Μπαχ, δείτε: Γιοχάνες Μπαχ (αποσαφήνιση).

Ο **Γιοχάνες (Χανς) Μπαχ** (γερμ. *Johannes Bach*, γεν. περ. 1580 - Βαϊμάρη, 26 Δεκεμβρίου 1626), ήταν Γερμανός μουσικός, αρτοποιός και κατασκευαστής χαλιών. Ήταν γιος του Φάιτ Μπαχ και το πρώτο μέλος της οικογένειας Μπαχ που ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη μουσική. Σύμφωνα με τη Γενεαλογία της οικογένειας που έγραψε ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, ο Γιοχάνες έδειξε ιδιαίτερη κλίση στη μουσική και σπούδασε ως μαθητευόμενος στη Γκότα της Θουριγγίας. Δάσκαλός του εκεί ήταν ο μουσικός της πόλης (Stadtpfeifer) Ματς Τσίζεκε και ο προκάτοχός του. Αργότερα εγκαταστάθηκε στο Βέχμαρ και ταξίδευε συχνά ως μουσικός σε διάφορες πόλεις της Θουριγγίας, μεταξύ αυτών η Γκότα, το Άρνσταντ, το Έρφουρτ, το Άιζεναχ, κ.ά. Στο Βέχμαρ παντρεύτηκε την Άννα Σμιντ (Anna Schmied) και ανέλαβε την περιουσία και τις εμπορικές επιχειρήσεις του πατέρα του. Στο επίσημο αρχείο αποθανόντων του Βέχμαρ καταχωρήθηκε το 1626 με το όνομα Χανς Μπαχ και με την ιδιότητα του οργανοπαίχτη μουσικού («Hanss Bach ein Spielmann»).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 135754992. Ανακτήθηκε στις 13  Αυγούστου 2015.

Πηγές
-----

* Wolff, C.; Emery W.; Helm, E. E.; Warburton E. & Derr, E. S. (1993). *Die Bach-Familie*. Stuttgart; Weimar: Metzler
* Wolff, Christoph (1998). David, H. T. & Mendel, A.. επιμ. *The New Bach Reader.* New York: W. W. Norton & Company, σελ. 283

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 11071352
* GND: 135754992

 |

 |
Ένα καπέλο ΦεντόραΤο καπέλο **Φεντόρα** είναι τσόχινο καπέλο με φαρδύ γείσο, το οποίο διπλώνεται προς τα κάτω κατά μήκος της κορώνας και τσιμπημένο μπροστά και στις δύο πλευρές.

Ιστορία
-------

Το 1882, η ηθοποιός του θεάτρου Σάρα Μπερνάρ, στον ρόλο της πριγκίπισσας Φεντόρα (Θεοδώρα) Ρομανώφ, έκανε μόδα το καπέλο αυτό, το οποίο από τότε έγινε γνωστό σε όλο τον κόσμο ως Φεντόρα και ιδιαίτερα αρεστό στους φεμινιστικούς κύκλους. Με την πάροδο του χρόνου, η Φεντόρα έγινε και ανδρική μόδα, και το φορούσαν υψηλόβαθμοι εκπρόσωποι οργανώσεων γκάνγκστερ, κατά τη διάρκεια της ποτοαπαγόρευσης στις ΗΠΑ. Γνωστή ως trilby με μικρότερο γείσο, αυτή η παραλλαγή κέρδισε ξανά τη δημοτικότητα τη δεκαετία του 1960. Ο Σον Κόνερυ φορούσε το trilby στις ταινίες του στον ρόλο του James Bond. Η Φεντόρα και το trilby είναι από τα πιο δημοφιλή καπέλα του 19ου και 20ού αιώνα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Back the Hat, από τους Brett & Kate McKay την 1η Μαρτίου 2008: The Fedora
* Τα κοστούμια του James Bond: The Lock Trilby
Το λογότυπο της Durex.
**Durex** είναι εμπορικό σήμα γκάμας προφυλακτικών, που δημιουργήθηκε από τη βρετανική εταιρεία SSL International. Από το 2010 πωλήθηκε στην Reckitt Benckiser. Η γκάμα της εταιρείας περιέχει εννέα τύπους προφυλακτικών, μεταξύ αυτών τα *Sheik* και *Ramses*, που κυκλοφορούν στη Βόρεια Αμερική, καθώς και τα *Avanti*.

Το 2006, τα προφυλακτικά Durex ήρθαν στη δεύτερη θέση, με τις περισσότερες πωλήσεις στις ΗΠΑ, ενώ την πρώτη θέση κατέλαβε η Trojan. Αν και δεν ήταν επίσημος χορηγός της των Ολυμπιακών Αγώνων του 2012, η εταιρεία δώρισε 150.000 προφυλακτικά σε 10.000 αθλητές, που συμμετείχαν στη διοργάνωση. Γενικότερα, πρόκειται για ένα από τα δημοφιλέστερα σήματα προφυλακτικών παγκοσμίως, ενώ το Durex Extra Sensitive, ένα από τα καλύτερα προφυλακτικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «First plastic condom for men becomes available next year». 14 Οκτωβρίου 1993. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Απριλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2008.
2. ↑  «What's the best-selling condom in America?». *By Brendan I. Koerner - Slate Magazine*. 29 Σεπτεμβρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2008.
3. ↑  Boyle, Matthew. «Top Secret: Durex's Olympic Condoms». Bloomberg Businessweek. Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2012.
4. ↑  «Top 10 Best Condom Brands in the World». freshwebpost. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2017.
5. ↑  «Top 10 Best Condom Brands in the World». BestTopNow.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2017.
6. ↑  CHRISTA MILLER (14 Αυγούστου 2017). «Top 10 Best Condoms». Livestrong.com. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Global Company website
Η **σειρά Bedford M** είναι μια σειρά επαγγελματικών οχημάτων, οι πρώτες παραλλαγές της οποίας κατασκευάστηκαν το 1939 από την Bedford. Είναι ένα "μουρωτό" φορτηγό 4 τροχών σχεδιασμένο να μεταφέρει φορτία 2-3 τόνων. Προσφέρονταν δύο μήκη μεταξονίου – 10' 0" ή 11' 11" - και το καθένα ήταν εξοπλισμένο με τον τυπικό 6 κύλινδρο 76 βενζινοκινητήρα ιππών. Ένα κιβώτιο ταχυτήτων 4 ταχυτήτων με συμπλέκτη μονής ξηρής πλάκας παρείχε ισχύ σε έναν πλωτό πίσω άξονα με σπειροειδή λοξότμητη τελική μετάδοση κίνησης. Τα φρένα ήταν υδραυλικού τύπου Lockheed και με υποβοήθηση κενού που λειτουργούσαν και στους τέσσερις τροχούς. Η σειρά M αντικατέστησε την προηγούμενη σειρά W, η οποία ήταν μια αντιγραφή του Αμερικάνικου Chevrolet LQ, και αν και είχε ένα τελείως νέο αμάξωμα για τότε, χρησιμοποιούσε πολλά εσωτερικά εξαρτήματα από το προηγούμενο όχημα.

Διάφορες άλλες εκδόσεις της σειράς M με διαφορετικά μεταξόνιο και συνολικά βάρη επίσης παράχθηκαν ως σειρές K και O, εκτός από την συνηθισμένη M.

Παραλλαγές
----------

Bedford MLZ φορτηγό μεταφοράς του 1947
Bedford M Series φορτηγό του 1952
### Φορτηγό

Προσφέρθηκαν επτά παραλλαγές του πλαισίου της σειράς M. Οι ονομασίες τους ήταν:

MS - κοντό (10'0") μεταξόνιο
* MSZ : μόνο σασί
* MSC : πλαίσιο και καμπίνα
* MSD : φορτηγό
* MST : ανατρεπόμενο φορτηγό

ML - μακρύ (11'11") μεταξόνιο
* MLZ : μόνο σασί
* MLC : πλαίσιο και καμπίνα
* MLD : φορτηγό

### Λεωφορείο

Στα χρόνια μεταξύ της διαγραφής του μικρού λεωφορείου WHB στα μέσα της δεκαετίας του 1930 και της εισαγωγής του Bedford CA, η περιορισμένη ζήτηση λεωφορείων 12-16 θέσεων καλύφθηκε από παραδείγματα της σειράς M, είτε MLC είτε MLZ. Η Plaxton μετέτρεψε μερικά από τα τελευταία σε "χωρίς μούρη" λεωφορεία στη δεκαετία του 1950 χρησιμοποιώντας το ίδιο μειωμένο σώμα Consort όπως τοποθετήθηκε σε παρόμοια λεωφορεία Austin ή Karrier, ενώ ένα MLC που μετατράπηκε σε σχολικό λεωφορείο 12 θέσεων από τη Lee Motors για το Συμβούλιο της κομητείας του Ντόρσετ διατηρείται.

Παραπομπές
----------

1. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Bedford M Series στο Wikimedia Commons
* The Bedford Truck Legend Register
Ο **Αμύνανδρος** (αρχ. ελλ. *Ἀμύνανδρος*, στον Πολύβιο απαντάται και ως **Αμύνας**) ήταν βασιλιάς των Αθαμάνων στην αρχαία Ήπειρο. Προκάτοχός του στον θρόνο αυτόν ήταν ο Θεόδωρος. Η αδελφή του Αμυνάνδρου είχε παντρευτεί τον Σκερδιλαΐδα, βασιλιά των Ιλλυριών.

Επί μία εικοσαετία, από το 208 π.Χ. μέχρι το 189 π.Χ. ο Αμύνανδρος εκμεταλλεύθηκε επιδέξια τους πολέμους ανάμεσα στους Ρωμαίους και τους Μακεδόνες. Αν και ο ίδιος ήταν μάλλον επιπόλαιος, η θέση του μικρού βασιλείου του, που βρισκόταν μεταξύ των Μακεδόνων και των Αιτωλών, συνέτεινε στο να διαδραματίσει σπουδαίο ρόλο στα γεγονότα της τελευταίας περιόδου πριν από την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους.

Ο Αμύνανδρος εμφανίζεται πράγματι για πρώτη φορά στην ιστορία ως διαμεσολαβητής ανάμεσα στον βασιλιά Φίλιππο Ε΄ της Μακεδονίας και τους Αιτωλούς. Αλλά καθώς οι Ρωμαίοι ετοιμάζονταν να κηρύξουν πόλεμο εναντίον του Φιλίππου, απέστειλαν πρέσβεις στον Αμύνανδρο προκειμένου να τον πληροφορήσουν για την πρόθεσή τους αυτή. Μόλις άρχισε ο πόλεμος, ο Αμύνανδρος πήγε στο στρατόπεδο των Ρωμαίων και υποσχέθηκε να τους βοηθήσει: ανέλαβε τον ρόλο να πείσει τους Αιτωλούς να συμμαχήσουν με τους Ρωμαίους.

Το 198 π.Χ. ο Αμύνανδρος κατέλαβε τις πόλεις Φώκη και Γόμφους, και λεηλάτησε τη Θεσσαλία. Συμμετέσχε στο συνέδριο-συνάντηση του Φιλίππου με τον Ρωμαίο Φλαμινίνο, και κατά τη διάρκεια της σύντομης εκεχειρίας στάλθηκε από τον δεύτερο στη Ρώμη. Και πάλι ήταν παρών στο συνέδριο με τον Φίλιππο μετά τη Μάχη των Κυνός Κεφαλών (197 π.Χ.). Με τη σύναψη της ειρήνης, επιτράπηκε στον Αμύνανδρο να κρατήσει υπό την κατοχή του όλα τα φρούρια του Φιλίππου που είχε καταλάβει.

Στον πόλεμο των Ρωμαίων εναντίον του Αντιόχου του Μέγα, ο Αμύνανδρος πείσθηκε από τον συγγενή του εξ αγχιστείας Φίλιππο τον Μεγαλοπολίτη να υποστηρίξει τον Αντίοχο. (Ο Αμύνανδρος είχε πάρει ως σύζυγό του την Απάμα, θυγατέρα του μακεδονικής καταγωγής Αλεξάνδρου του Μεγαλοπολίτου και αδελφή του Φιλίππου του Μεγαλοπολίτου.) Ο Αμύνανδρος πράγματι παρείχε σημαντική βοήθεια στον Αντίοχο. Αλλά το 191 π.Χ. εκδιώχθηκε από το βασίλειό του από τον Φίλιππο Ε΄ της Μακεδονίας και κατέφυγε με τη σύζυγο και τα τέκνα τους στην Αμβρακία. Οι Ρωμαίοι απαίτησαν να τους παραδοθεί ο Αμύνανδρος, αλλά η απαίτησή τους δεν εισακούσθηκε, αντιθέτως με τη βοήθεια των Αιτωλών ο Αμύνανδρος ανακατέλαβε το βασίλειό του. Τότε απέστειλε πρέσβεις στη Ρώμη και στους Ρωμαίους στρατηγούς Σκιπίωνα τον Αφρικανό και Λεύκιο Κορνήλιο Σκιπίωνα, που ακόμα πολεμούσαν τον Αντίοχο στην Ασία, προκειμένου να συνάψει ξεχωριστή ειρήνη μαζί τους, πράγμα που επέτυχε (189 π.Χ.). Κατόπιν αυτού, ο Αμύνανδρος έπεισε τους Αμβρακείς να παραδοθούν στους Ρωμαίους.

Σχετικώς με τον μετέπειτα βίο και τον θάνατο του Αμυνάνδρου δεν σώζεται καμιά πληροφορία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χ. Πάτση», τόμ. 5, σελ. 196

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 196


|  |  |
| --- | --- |
|  | *Αυτό το λήμμα βασίζεται ή περιλαμβάνει κείμενο από λήμμα στo Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας του Ουίλλιαμ Σμιθ (1870) που αποτελεί κοινό κτήμα.* |
Συντεταγμένες: 18°24′22″N 76°56′53″W﻿ / ﻿18.4060643°N 76.9481154°W﻿ / 18.4060643; -76.9481154
Η **Παραλία Τζέιμς Μποντ** (αγγλικά: James Bond Beach) είναι μια παραλία της Τζαμάικα. Είναι από τις ωραιότερες της Αγίας Μαρίας. Βρίσκεται στην πόλη Οκαραμπέσσα. Βρίσκεται 16 χιλιόμετρα μακρυά της Ότσο Ρίος. Στην Τζέιμς Μποντ Μπιτς έρχονται τουρίστες για να κολυμπήσουν, να φάνε, να πιουν και να κάνουν ηλιοθεραπεία. Η Τζέιμς Μποντ Μπιτς είναι κατάλληλη για ψάρεμα. Τα νερά της είναι καθαρά. Η άμμος της είναι λευκή.

Η παραλία έγινε ευρέως γνωστή απο την ταινία Δόκτορ Νο, αφού μια σκηνή τις ταινίας διαδραματίζεται σε αυτό το σημείο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Laughing Waters».

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Περιγραφή της Παραλίας της Τζέιμς Μποντ
* Η Τζέιμς Μποντ Μπιτς
* Η Τζέιμς Μποντ Μπιτς
* Η Τζέιμς Μποντ Μπιτς
* Αερογραφία
Το **σιδηροδρομικό δυστύχημα στη Γουαδαλαχάρα** συνέβη στις 22 Ιανουαρίου 1915 στο Μεξικό και είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο πάνω από 600 ανθρώπων.

Η Μεξικανική Επανάσταση βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη μέχρι το 1915. Μετά τη δολοφονία του Φρανσίσκο Μαδέρο δύο χρόνια νωρίτερα, την προεδρία της χώρας ανέλαβε ο Βικτοριάνο Χουέρτα, αλλά οι επαναστατικές δυνάμεις με επικεφαλής τους Βενουστιάνο Καρράντζα (Venustiano Carranza) και Πάντσο Βίγια τον ανέτρεψαν και ο Καρράντζα έγινε πρόεδρος το 1914. Ωστόσο, ο Βίγια ήθελε να συνεχίσει την επανάσταση και ακολούθησε ένοπλος αγώνας. Στις 18 Ιανουαρίου 1915 τα στρατεύματα του Καρράντζα κατέλαβαν τη Γουαδαλαχάρα στο νοτιοδυτικό Μεξικό. Διέταξε αμέσως να μεταφερθούν οι οικογένειες των στρατευμάτων του με τρένο από την Κολίμα στην ακτή του Ειρηνικού στο πρόσφατα κατειλημμένο προπύργιο του.

Γύρω στις 22 Ιανουαρίου 1915, ένα ειδικό τρένο με είκοσι βαγόνια ξεκίνησε από την Κολίμα. Ήταν κατάμεστο, με τον κόσμο να έχει κολλήσει ακόμη και στις στέγες και στα συστήματα των τροχών. Εκείνη την περίοδο οι αναχωρήσεις των τρένων δεν ήταν συχνές, το τροχαίο υλικό δεν είχε την απαιτούμενη συντήρηση και οι γραμμές είχαν παραμείνει σε κακή κατάσταση.

Κάπου μεταξύ Κολίμα και Γουαδαλαχάρα, ο μηχανικός έχασε τον έλεγχο, λόγω βλάβης στο σύστημα πέδησης σε μεγάλη, απότομη κατωφέρεια. Καθώς αυξανόταν η ταχύτητα, πολλοί άνθρωποι πετάχτηκαν από το τρένο καθώς αυτό έπαιρνε τις στροφές. Τελικά ολόκληρο το τρένο ξέφυγε από τις γραμμές και κατέληξε σε βαθύ φαράγγι, ενώ λιγότεροι από 300 από τους 900 επιβαίνοντες επέζησαν από την καταστροφή.. Μερικοί από τους στρατιώτες του Καρράντζα, Ινδιάνοι Yaqui αυτοκτόνησαν όταν άκουσαν τον θάνατο των οικογενειών τους. Άλλοι ορκίστηκαν να εκδικηθούν το πλήρωμα του τρένου, αλλά αυτό είχε επίσης σκοτωθεί στην καταστροφή.

Η τραγωδία παραμένει το πιο θανατηφόρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην ιστορία της Βόρειας Αμερικής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Railway Technology: *The world's worst train disasters*». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιουλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2022.
2. ↑  MEMIM Encyclopedia: *Guadalajara train disaster*
3. ↑  Stanley Linn Robe, *Azuela and the Mexican Underdogs*, University of California Press, σελ. 69
4. ↑  The New Yoork Times: *600 KILLED IN TRAIN DISASTER.; Twenty Cars Packed with Mexicans Plunged Into an Abyss*

Πηγές
-----

* Haine, Edgar A. (1993). *Railroad Wrecks*. σελ. 175. ISBN 0-8453-4844-2.
Η **μυριάδα** είναι αριθμητική μονάδα που ισούται με 10.000. Χρησιμοποιήθηκε στους αρχαίους Έλληνες. Ετσι, σε άλλες γλώσσες, όπως τα αγγλικά, χρησιμοποιείται αποκλειστικά σε κυριολεκτικές μεταφράσεις κειμένων από τα αρχαία ελληνικά, τα λατινικά, τα κινεζικά, τα ιαπωνικά ή τα κορεατικά, ή σε κείμενα για το ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

Η ελληνική λέξη **εκατομμύριο** προέρχεται από τη μαθηματική σύνδεση των λέξεων **εκατό** (100) και **μυριάδα** (100 Χ 10.000 = 1.000.000) **.**

Πιο γενικά, ο όρος μυριάδα χρησιμοποιείται και στην καθημερινή γλώσσα υποδηλώνοντας ένα μεγάλο αριθμό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Λεξικό της κοινής νεοελληνικής». *www.greek-language.gr*. Ανακτήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2023.
2. ↑  *Oxford English Dictionary*, Third Edition, June 2003, *s.v.* 'myriad'
Ως **Δικαστική Αστυνομία**, (Judicial Police), χαρακτηρίζεται ιδιαίτερη διοικητική υπηρεσία ενός κράτους που φέρει αστυνομικό χαρακτήρα.

Κύριο αντικείμενο της Δικαστικής Αστυνομίας είναι η εξιχνίαση και η δίωξη εγκληματικών πράξεων, παραπέμποντας στη Δικαιοσύνη τους υπαίτιους προς δίκη, καθώς και η μελέτη των παρατηρουμένων εγκλημάτων (στατιστική), ως και της ψυχολογίας του εγκληματία, βάσει των οποίων υποβάλλει προτάσεις εφαρμογής μέτρων καταστολής.

Η Δικαστική Αστυνομία αποτελεί τον σημαντικότερο αρωγό στο έργο των δικαστικών και κυρίως των Εισαγγελικών Αρχών υπό τη διοίκηση των οποίων και τελεί.

Στην Ελλάδα δεν υφίσταται ιδιαίτερη τέτοια αστυνομία με οργανική αυτοτέλεια, αλλά και περιγράφεται στην υφιστάμενη νομοθεσία, (π.χ. στον Κώδικα Δημοσίου Ναυτικού Δικαίου, κ.α.). Τα κατ΄ αντικείμενο καθήκοντα αυτής ασκούν σήμερα, παράλληλα με τα διοικητικά τους καθήκοντα, οι υφιστάμενες αστυνομικές αρχές, Ελληνική Αστυνομία, το Λιμενικό Σώμα και παλαιότερα η Αστυνομία Πόλεων και η Χωροφυλακή. Αντίθετα, Δικαστική Αστυνομία οργανικά αυτοτελής, υφίσταται σε άλλες χώρες ακόμα και της Ευρώπης όπως π.χ. στην Πορτογαλία και την Ιταλία.

Σε κάποιες χώρες της Ευρώπης τη Δικαστική Αστυνομία ασκούν ειδικά σώματα που τους έχουν ανατεθεί προανακριτικά καθήκοντα παρόμοια με αυτά που ασκούν οι ελληνικές αστυνομικές αρχές, όπως π.χ. συμβαίνει στο Βέλγιο, στη Γαλλία, τη Γερμανία, κ.ά.

Σημειώσεις
----------

Τελευταία πολλές συζητήσεις γίνονται (επίσημες και ανεπίσημες) για την αναγκαιότητα της ίδρυσης Δικαστικής Αστυνομίας με οργανική αυτοτέλεια και στην Ελλάδα, της οποίας το κύριο αντικείμενο θα είναι περισσότερο το προκαταρκτικό στάδιο της πληθώρας των υποθέσεων που βαρύνουν τις Εισαγγελικές Αρχές, η εκτέλεση ενταλμάτων σύλληψης, προσωρινής κράτησης κ.ά.  

Ήδη έχει ολοκληρωθεί από την νομοπαρασκευαστική επιτροπή του Υπουργείου Δικαιοσύνης σχετικό σχέδιο νόμου (βασιζόμενο σε διάταξη του ν.2145/1993), που αναφέρεται στη σύσταση Δικαστικής Αστυνομίας με τις προβλεπόμενες αρμοδιότητες, στο προσωπικό και την υπηρεσιακή του κατάσταση, με προτιθέμενη έναρξη ισχύος στις Εισαγγελίες Πρωτοδικών της Αθήνας, του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης.

Σημαντικότερος ανασταλτικός παράγοντας της δημιουργίας αυτοτελούς Δικαστικής Αστυνομίας είναι αφενός η έλλειψη οικονομικών πόρων, (κτιριακών εγκαταστάσεων, εξοπλισμών εργαστηρίων και μέσων) όσο βέβαια και η απροθυμία των συναρμόδιων υπουργείων. Σημειώνεται τέλος ότι στις 27 Ιανουαρίου 2010 πραγματοποιήθηκε ειδική εκδήλωση - ομιλία, από τον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών, την «Εταιρεία Δικαστικών Μελετών» και το Τμήμα Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών με θέμα την ίδρυση Δικαστικής Αστυνομίας. Σε αυτή έλαβαν μέρος εξέχουσες προσωπικότητες του χώρου με κατάληξη την ευχή της ίδρυσής της.
Η **αλλοτριοφαγία**  περισσότερο γνωστή με τον όρο **πίκα**  είναι μια ψυχολογική διαταραχή. Τα άτομα που πάσχουν από πίκα έχουν την τάση να καταναλώνουν μη βρώσιμες ουσίες όπως χώμα, μέταλλο, τρίχες, γυαλί, πέτρες, πάγο, χαρτί, αιχμηρά αντικείμενα, κόπρανα κλπ.

Η πίκα εμφανίζεται στο 1/3 των παιδιών ηλικίας από 1 έως και 6 ετών , στις εγκυμονούσες, καθώς και σε άτομα με αυτισμό. Επίσης, η διαταραχή αυτή εμφανίζεται και σε άτομα που έχουν δεχθεί κάποιο σημαντικό συναισθηματικό τραύμα κατά την διάρκεια της ζωής τους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά)
2. ↑  Πίκα. Από την ιστοσελίδα της Παιδιατρικής Εταιρείας Κύπρου. Ανάκτηση 29/04/2020.
3. ↑  Τι είναι η αλλοτριοφαγία ή πίκα. Ανάκτηση 29/04/2020.
4. ↑  Pika στην ιστοσελίδα medlineplus.gov. Ανάκτηση 29/04/2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85101913

 |

 |
Η **βένα** (ιταλικά *Vena*), λέξη-δάνειο από την Ιταλική γλώσσα, είναι λέξη σπάνια απαντώμενη στην ελληνική γλώσσα, που σημαίνει *φλέβα* ή *φυσική γραμμή*. Δηλώνει, μεταφορικά, τις φλέβες, δηλ. τις φυσικές γραμμές (κύματα ή νερά) της πέτρας, του μαρμάρου, ή συχνότερα του ξύλου. Μπορεί όμως να έχει και τη σημασία της εγχάραξης πάνω σε ένα στερεό σώμα ή ακόμα και της φυσικὴς κλίσης.

Στην ξυλουργική και την επιπλοποιία, η βένα χρησιμοποιείται ευρέως. *Βένες* λέγονται, έτσι, οι έντονες ραβδώσεις που παρουσιάζουν τα ξύλα, ή τα λεγόμενα «νερά» του ξύλου. Η προέλευση της λέξης, ιδίως για το ξύλο, είναι λατινοϊταλική, διότι Vena σημαίνει φλέβα. Συγκεκριμένα για το ξύλο, η έννοια είναι κυριολεκτική και όχι μεταφορική, άλλωστε οι ίνες του ξύλου (=βένες) αντιπροσωπεύουν τις φλέβες του δένδρου που μεταφέρουν τους χυμούς από τις ρίζες προς τον κορμό, τα κλαδιά και τα φύλλα.

Από τη λέξη αυτή πηγάζουν και οι τεχνικές έννοιες, *«ισόβενο»* και *«φαρδύβενο»*, που έχουν άμεση σχέση με τις βένες του ξύλου. *Ισόβενο* είναι αυτό το ξύλο που φέρει ίσια και παράλληλα νεύρα (βένες). Το δεύτερο (*φαρδύβενο*) σημαίνει ότι οι βένες του ξύλου είναι φαρδιές.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  Σιμωνέτης, Γιάννης Θ. (2001). *Γλωσσάρι της Μαστοράντζας*. Αθήνα: Εκδόσεις Ξύλο-Έπιπλο. σελ. 58.
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Φεβρουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2021.
Στην ελληνική μυθολογία ο **Βίστωνας' *ή και*** *Βίστονας* (αρχ. ελλ. ***Βίστων*** ή *Βιστών*) ήταν γιος του θεού του πολέμου Άρεως και της Καλλιρρόης, της κόρης του ποτάμιου θεού Νέστου. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, ο Βίστωνας ήταν γιος του Παίονα και εγγονός του Άρεως, ενώ σε κάποιες πηγές αναφέρεται ως μητέρα του, αντί της Καλλιρρόης, μια από τις Μούσες: είτε η Τερψιχόρη, είτε η Καλλιόπη.

Ο Βίστωνας ήταν ο μυθικός γενάρχης του ομώνυμου λαού των Βιστώνων. Αδελφοί του ήταν ο Οδόμας και ο Ηδωνός, επίσης ονοματοδότες δύο άλλων θρακικών φύλων, των Οδομάντων και των Ηδωνών αντιστοίχως.

Δράσεις
-------

Ο Βίστωνας έκτισε την πόλη Βιστωνία στην όχθη της ομώνυμης (και σήμερα) Λίμνης Βιστωνίδας στη Θράκη. Επίσης εισήγαγε τη θρακική συνήθεια της δερματοστιξίας (τατουάζ), τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες, με σχέδια στο σχήμα ματιού ως μαγικό αποτροπαϊκό. Ο λόγος ήταν ότι ο Βίστωνας είχε πάρει έναν χρησμό, ο οποίος εγγυόταν τη νίκη ενάντια στους Ηδωνούς, τον άμεσο γειτονικό λαό των Βιστώνων, αν οι Βίστωνες ήταν διακοσμημένοι με τον τρόπο αυτόν. Ο Βίστωνας θέσπισε τη λατρεία του πατέρα του, του θεού Άρη, στον λαό του, με τη μορφή ενός σπαθιού που στεκόταν όρθιο.

Δείτε επίσης
------------

* Βίστωνες

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πρβλ. τα λήμματα «Βίστονες», «Βιστονία» και «Βιστονίς» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 8, σελ. 585
2. 1 2  Smith, The Rev. T.· Lempriere, D.D. (1833). *A Classical Dictionary*. Λονδίνο: T. Allman. σελ. 119. ark:/13960/t6154g56x.
3. ↑  *Μέγα Ετυμολογικόν*, 197. 59 s.v. «Bistoniē»
4. ↑  Στεφ. Βυζαντίου *Εθνικά*, λήμμα «Βιστονία», B171.8

Πηγές
-----

* Στεφάνου του Βυζαντίου: *Stephani Byzantii Ethnicorum quae supersunt*, επιμ. August Meineike, έκδοση του 1849, λήμμα «Βιστονία» (B171.8)
Ο **Σολομόν Νικρίτιν** (1898-1965) ήταν Σοβιετικός καλλιτέχνης, κριτικός τέχνης και θεωρητικός, αναγνωρισμένος για τη συνεισφορά του στο ρωσικό κίνημα της πρωτοπορίας. Γεννημένος στο Τσερνίχιβ της Ουκρανίας, σπούδασε στη Σχολή Τέχνης του Κιέβου και αργότερα στη Μόσχα και την Πετρούπολη. Το 1920, μετά από μια σύντομη περίοδο στο Κίεβο, μετακόμισε στη Μόσχα και γράφτηκε στα Ανώτερης Τέχνης και Τεχνικής Στούντιο (VKhUTEMAS).

Ο Νικρίτιν ήταν πρωτοπόρος του κινήματος του «Προβολικτισμού» στην τέχνη, το οποίο ανέπτυξε γύρω στο 1922. Ίδρυσε επίσης το «Θέατρο Προβολής», επηρεασμένος από την εμβιομηχανική. Η ομάδα του κέρδισε εξέχουσα θέση στην «Πρώτη Έκθεση Συζήτησης Ενεργής Επαναστατικής Τέχνης» στη Μόσχα το 1924.

Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1920 και του 1930, ο Νικρίτιν εργάστηκε σε διάφορα έργα, συμπεριλαμβανομένου του σχεδιασμού της Κόκκινης Πλατείας για το Τρίτο Συνέδριο της Κομιντέρν και ηγήθηκε του «Αναλυτικού Γραφείου» στο Μουσείο Ζωγραφικής Πολιτισμού στη Μόσχα. Ο πιο διάσημος πίνακας του, «Δίκη Λαού», φιλοξενείται στην Πινακοθήκη Τρετιακόφ.

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, συνέβαλε στις προπαγανδιστικές αφίσες «Παράθυρα ΤΑΣΣ». Μεταπολεμικά αναγνωρίστηκε με μετάλλια για την προσφορά του.

Η κληρονομιά του Νικρίτιν στη σοβιετική τέχνη χαρακτηρίζεται από την καινοτόμο προσέγγισή του και τη σημαντική συνεισφορά του στο κίνημα της πρωτοπορίας. Πέθανε το 1965 και κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Βοστριακόφσκι στη Μόσχα.
**Γκούσταβ Γκουστάβοβιτς Κλούτσις** ( λετονικά: Gustavs Klucis‎, ρωσικά: Густав Густавович Клуцис‎, 4 Ιανουαρίου 1895 – 26 Φεβρουαρίου 1938) ήταν πρωτοπόρος Λετονός φωτογράφος και σημαντικό μέλος της κονστρουκτιβιστικής πρωτοπορίας στις αρχές του 20ού αιώνα. Είναι γνωστός για τη σοβιετική επαναστατική και σταλινική προπαγάνδα που παρήγαγε με τη σύζυγό του Βαλεντίνα Κουλαγίνα και για την ανάπτυξη τεχνικών φωτομοντάζ.

*Κατασκευή*, 1921.
Γεννημένος το 1895 στη Λετονία, ο Γκούσταβ Κλούτσις ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Παιδαγωγική Σχολή του Βόλμαρ το 1912 και συνέχισε την εκπαίδευσή του στη Σχολή Καλών Τεχνών της Ρίγας από το 1913 έως το 1915. Ακολούθησε μια περίοδος στην Πετρούπολη όπου εργάστηκε ως σκηνογράφος. Υπηρέτησε στο στρατό ως προσωπική φρουρά του Λένιν στο Σμόλνι, και στην φρουρά του Κρεμλίνου.

Στη Μόσχα σπούδασε στα ΣΒΟΜΑΣ και στα ΒΧΟΥΤΕΜΑΣ μέχρι το 1921, συνδέοντας τον εαυτό του με καλλιτέχνες όπως οι Μαλέβιτς, Γκάμπο και Πέβσνερ. Έγινε μέλος της ομάδας ΟΥΝΟΒΙΣ και αργότερα του ΙΝΧΟΥΚ, μετακινούμενος από τον Σουπρεματισμό στον Κονστρουκτιβισμό.

Ο Κλούτσις και η Κουλάγίνας το 1922, φωτομοντάζ του Κλούτσις
Έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος και το 1922 ο Κλούτσις δημιούργησε μια σειρά προπαγανδιστικών έργων για την εορταστική πενταετία της Επανάστασης και το Τέταρτο Συνέδριο της Κομιντέρν. Αναγνωρίστηκε ως κορυφαίος καλλιτέχνης της πρωτοπορίας, με ευρύ φάσμα δημιουργικής δραστηριότητας που περιελάμβανε γραφιστική, σχεδιασμό αφισών, τυπογραφία, φωτομοντάζ, κατασκευές και οργάνωση μαζικών φεστιβάλ. Από το 1923 έως το 1925 εργάστηκε για το περιοδικό ΛΕΦ και δίδαξε στα ΒΧΟΥΤΕΜΑΣ για έξι χρόνια από το 1924, προτείνοντας τη δημιουργία του "Εργαστηρίου της Επανάστασης". Το 1928 συνέβαλε στην ίδρυση της ομάδας "Οκτώβρης" και το 1937 συμμετείχε στο σχεδιασμό του Σοβιετικού Περιπτέρου στην Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού. Συνελήφθη και εκτελέστηκε το 1938, και αποκαταστάθηκε το 1956.

Παραπομπές
----------

1. ↑  КЛУЦИС ГУСТАВ ГУСТАВОВИЧ. Tretyakov Gallery
2. ↑  Gustav Klutsis. Grove Art Online at MoMA, 2013. Retrieved 6 May 2013.
3. ↑  Энциклопедия Всемирная история - КЛУЦИС ГУСТАВ ГУСТАВОВИЧ Αρχειοθετήθηκε 8 November 2021 στο Wayback Machine. [World History Encyclopedia: KLUCIS, GUSTAV GUSTAVOVICH]
4. ↑  Густав Клуцис, латышский стрелок [Gustavs Klucis, the Latvian Rifleman] - Lenta.ru
5. ↑  База данных "ЖЕРТВЫ МАССОВОГО ТЕРРОРА, расстрелянные на Бутовском полигоне НКВД в 1937–1938 гг."

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Gustav Klutsis στο Wikimedia Commons
* Έργα του Γκούσταβ Κλούτσις στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη
* Gustav Klutsis and Valentina Kulagina: Photography and Montage After Constructivism
* The International Museum of Collage, Assemblage and Construction – Gustav Klutsis
* Essay "Photomontage as a new form of agitation art" by Gustav Klutsis

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 103612525
* **Europeana**: agent/base/160356
* LCCN: n86058387
* ISNI: 0000 0000 8070 4657
* GND: 118994484
* SUDOC: 077935012
* BNF: cb15037307d (data)
* ULAN: 500015350
* NKC: jx20091222005
* BNE: XX988296
* RKD: 314921

 |

 |
Το **Φυσικό Πάρκο Σητείας** αποτελεί διαθνές γεωπάρκο της UNESCO που βρίσκεται στην ανατολική Κρήτη, κοντά στον δήμο Σητείας.

Το πάρκο περιλαμβάνει τα βουνά της Σητείας, τα φαράγγια της περιοχής, καθώς και την παράκτια οροσειρά των λόφων. Ωστόσο, μεγάλο μέρος της οροσειράς της Θρυπτής στα νοτιοδυτικά δεν περιλαμβάνεται στο πάρκο. Οι κορυφαίες δραστηριότητες που προσφέρει το πάρκο στο κοινό είναι η σπηλαιοεξερεύνηση και πεζοπορία.

Διοικητική ιστορία
------------------

Το πάρκο δημιουργήθηκε το 2015 και είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου Γεωπάρκων, που είναι ένας περιφερειακός οργανισμός του Παγκόσμιου Δικτύου Γεωπάρκων της UNESCO. Η διαχείριση του γεωπάρκου προστέθηκε στις αρμοδιότητες ενός κυβερνητικού φορέα, του Δημοτικού Οργανισμού Κοινωνικοπολιτιστικής Ανάπτυξης Σητείας.  Συγκροτήθηκε το 2011 στο πλαίσιο του προγράμματος Καλλικράτης από τη συγχώνευση πολλών μικρότερων οργανισμών.

Για το γεωπάρκο, ο ΔΟΚΑΣ εκτελεί διοικητικά καθήκοντα. Η άμεση διαχείριση του πάρκου ανατίθεται σε επιτροπή που διορίζεται από τον ΔΟΚΑΣ, αποτελούμενη από ένα μέλος το καθένα επιλεγμένο από 11 ενδιαφερόμενους φορείς, χωρίς να υπάγονται όλοι στο Δημόσιο. Συγκεκριμένα: 

* Δήμος Σητείας αντιπολίτευση Δήμου Σητείας ΔΟΚΑΣ
* Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Κρήτης
* Εφορεία Αρχαιοτήτων
* Δ/νση Δασαρχείου
* Οργανισμός Ανάπτυξης Σητείας
* Σύλλογος Ξενοδόχων Σητείας
* ΚΠΕ Ιεράπετρας
* Ιερά Μονή Τοπλού
* Ορειβατικός Σύλλογος Σητείας

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Meet our Geoparks». European Geopark Network. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2022.
2. 1 2  «Sitia Nature Park». Sitia Geopark. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Μαΐου 2023. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2022.
3. ↑  «The Municipal Organization for Socio-Cultural Development of Sitia (DOKAS)». *National Register of Proceedings*. Government of the Hellenic Republic. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Μαρτίου 2023. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φυσικό Πάρκο Σητείας
Ο **Ζιβέλμιος** ήταν βασιλιάς των Οδρυσών και της Θράκης , 139 - 134 π.Χ.

Βίος
----

Ήταν γιος του Διήγυλι και βασίλεψε με μεγαλύτερη ωμότητα και σκληρότητα από τον πατέρα του. Αν κάποιος πολίτης έκρινε ότι έκανε παρανομία ή λάθος τιμωρούσε όλη την πόλη, για ασήμαντη αφορμή διαμέλιζε σταύρωνε ή έκαιγε πολίτες. Έσφαζε παιδιά μπροστά στους γονείς τους, μετά τα κομμάτιαζε και, αφού τα μαγείρευε, υποχρέωνε τους συγγενείς να τα φάνε. Τέλος οι Θράκες επαναστάτησαν, τον συνέλαβαν και τον σκότωσαν.

Αναφορές
--------

1. 1 2  Κωνσταντίνος Κουρτίδης, *Ιστορία της Θράκης από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 54 μ.Χ.*, Τυπογραφείο Αλευρόπουλου, Εν Αθήναις 1932, σελ. 70

Πηγές
-----

[...] [34-35,32] Ὅτι ὁ τοῦ Διηγύλιος υἱὸς Ζιβέλμιος, ἐζη λωκὼς τὰς τοῦ πατρὸς μιαιφονίας, μνησικακῶν δὲ ὑπὲρ τῶν εἰς Διήγυλιν τοῖς Θρᾳξὶ πραχθέντων, ἐπὶ τοσοῦτον προῆλθεν ὠμότητος καὶ παρανομίας ὥστε τοὺς προσκόψαντας πανοικίους τιμωρεῖσθαι. Ἐπὶ γὰρ ταῖς τυχούσαις αἰτίαις τοὺς μὲν διεμέλιζε, τοὺς δὲ ἀνεσταύρου, τοὺς δὲ καὶ ζῶντας ἐνεπύριζε. Γονέων δὲ ἐν ὄμμασι καὶ κόλποις ἐγκατέσφαζε τέκνα, καὶ κρεανομῶν τὰ σώματα παρετίθει τοῖς συγγενεστάτοις, ἀνανεούμενος τὰς παλαιὰς ἐκείνας Τηρέως ἢ Θυέστου θοινάς. Οἱ δὲ Θρᾶᾶκες συλλαβόντες τὸν Ζισέλμιον, τὸ μὲν καθ' ἓν αὐτὸν ἀντιδιατιθέναι σχεδὸν ἀδύνατον ὑπῆρχε· πῶς γὰρ ἐνδεχόμενον ἦν ἓν σῶμα τὴν εἰς ὅλον ἔθνος παρανομίαν γενομένην ἀναδέξασθαι; ὅμως δ' ἐκ τῶν ἐνδεχομένων ἐφιλοτιμήθησαν πᾶσαν ὕβριν καὶ τιμωρίαν προσαγαγεῖν τῷ σώματι [...] Διόδωρος Σικελιώτης
Χερσαία Σύνορα Ελλάδας-Τουρκίας. Ο χάρτης απεικονίζει προς τα κάτω τα δύο εδάφη ανατολικά του ποταμού Έβρου τα οποία ανήκουν στην Ελλάδα, και το ένα δυτικά του ποταμού το οποίο ανήκει στην Τουρκία. Προς τα πάνω φαίνεται ο συνοριακός φράχτης στο δεύτερο έδαφος της Τουρκίας ανατολικά του ποταμού.
Τα **Σύνορα Ελλάδας-Τουρκίας** έχουν μήκος περίπου 200 χιλιόμετρα και χωρίζουν τη Δυτική Θράκη στην Ελλάδα από την Ανατολική Θράκη στην Τουρκία.

Πορεία
------

Ακολουθούν κυρίως τον ποταμό Έβρο. Σε ορισμένα σημεία, τα σύνορα δεν ακολουθούν την κύρια πορεία του ποταμού, κυρίως επειδή ο ποταμός έχει ισιώσει.

Εμπόδιο
-------

Αποτελούν τα εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το 2012, ανεγέρθηκε ένας ψηλός συνοριακός φράκτης κατά μήκος των χερσαίων συνόρων, εκεί όπου δεν χωρίζονται από τον ποταμό, λόγω της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής κρίσης. Επιπλέον, υπάρχει ένα θαλάσσιο σύνορο που μερικές φορές περνά από πορθμούς πλάτους λίγων χιλιομέτρων.

Συνοριακές διελεύσεις
---------------------

Υπάρχουν τρεις συνοριακές διελεύσεις σε ολόκληρα τα σύνορα, δύο για την κυκλοφορία οχημάτων και μία για την κυκλοφορία οχημάτων και τρένων. Η πιο πολυσύχναστη από τις τρεις, τα Ύψαλα, είναι από τα πιο πολυσύχναστα συνοριακά σημεία ελέγχου στον κόσμο.

|  Τουρκικό σημείο ελέγχου | Επαρχία |  Ελληνικό σημείο ελέγχου | Νομός | Άνοιξε | Διαδρομή στην Τουρκία | Διαδρομή στην Ελλάδα | Κατάσταση |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Παζάρκουλε | Αδριανουπόλεως | Καστανιές | Έβρου | 20 Απριλίου 1952 |  |  | Ανοικτό |
|
| Ύψαλα | Αδριανουπόλεως | Κήποι | Έβρου | 10 Ιουλίου 1961 |  |  | Ανοικτό |
| Ουζούν Κιοπρού | Αδριανουπόλεως | Πύθιο | Έβρου | 4 Σεπτεμβρίου 1953 |  |  | Ανοικτό |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Why Greece Shut The Shortest, Safest Route For Migrants And Refugees. The Huffington Post. Published on 09/24/2015.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σύνορα της Ελλάδας |
| --- |
|  |
| 
* Αλβανία
* Βόρεια Μακεδονία
* Βουλγαρία
* Τουρκία
 |

 |