recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **θεώρημα των Σιμούρα-Τανιγιάμα** δείχνει ότι κάθε ελλειπτική καμπύλη πάνω από τους ρητούς αριθμούς συνδέεται με μια δομοστοιχειωτή μορφή.

Ο Άγγλος μαθηματικός Άντριου Γουάιλς απέδειξε, τη δεκαετία του 1990, το θεώρημα στην περίπτωση των ημιευσταθών ελλειπτικών καμπυλών, το οποίο ήταν αρκετό για να αποδειχθεί το τελευταίο θεώρημα του Φερμά ως πόρισμα. Μια ιδέα που πρωτοδιατύπωσε ο Γερμανός μαθηματικός Γκέρχαρντ Φράι. Οι Μπρόιλ, Μπράιαν Κόνραντ, Φρεντ Ντάιαμοντ, και Ρίτσαρντ Τέιλορ επέκτειναν τη μέθοδο του Ουάλις για να αποδείξουν το θεώρημα για όλες τις ελλειπτικές καμπύλες πάνω από τους ρητούς το 2001.

Από την εικασία στο Θεώρημα
---------------------------

Η εικασία πρωτοδιατυπώθηκε από τον Τανιγιάμα το 1955 σε ένα διεθνές συμπόσιο αλγεβρικής θεωρίας αριθμών στο Τόκιο. Η ολοκληρωμένη μορφή της εικασίας διατυπώθηκε από τους Σιμούρα-Τανιγιάμα από κοινού το 1957. Το 1967 ο Βάιλ επαναδιατύπωσε την εικασία. Το 1986 ο Γκέρχαρντ Φράι παρατήρησε ότι η απόδειξη της εικασίας των Σιμούρα-Τανιγιάμα-Βάιλ θα αποδείκνυε το τελευταίο θεώρημα του Φερμά ως απλό πόρισμα. Πιο συγκεκριμένα παρατήρησε ότι αν δεν ίσχυε το τελευταίο θεώρημα του Φερμά ότι θα μπορούσε να προκύψει μια ρητή καμπύλη που δεν θα συνδεόταν με καμία δομοστοιχειωτή μορφή. Ωστόσο, από το μέθοδο του Φρέι έλειπε μια συνθήκη την οποία συμπλήρωσε ο Σερ το 1987, η εικασία έψιλον, η οποία αποδείχθηκε από τον Ριμπέ το 1990.

Το 1995 ο Άντριου Ουάιλς απέδειξε την εικασία για την περίπτωση των ημιευσταθών ελλειπτικών καμπυλών.

Η απόδειξη του θεωρήματος για όλες τις ελλειπτικές καμπύλες έγινε το 2001.
Ο **Κάσπερ Ρουντ** (*Casper Ruud*, 22 Δεκεμβρίου 1998) είναι Νορβηγός επαγγελματίας τενίστας, φιναλίστ τρεις φορές σε τουρνουά Γκραν Σλαμ, στο Ρολάν Γκαρός του 2022 και του 2023 και στο Αμερικανικό Όπεν του 2022. Βρίσκεται στην θέση νο 4 της παγκόσμιας κατάταξης.

Είναι ο πρώτος Νορβηγός που κέρδισε τίτλο ATP και έφτασε σε τελικό ATP Tour Masters 1000. Έφτασε στην παγκόσμια κατάταξη στο μονό στο Νο. 2 στις 12 Σεπτεμβρίου 2022, και έτσι έγινε ο Νορβηγός παίκτης με την υψηλότερη κατάταξη στην ιστορία (ξεπερνώντας τον πατέρα του, Κρίστιαν Ρουντ). Η κορυφαία του κατάταξη στο διπλό ήταν στο Νο. 133, που επιτεύχθηκε στις 12 Ιουλίου 2021.

Κατέκτησε τον πρώτο τίτλο ATP στο Όπεν της Αργεντινής τον Φεβρουάριο του 2020 και αυτή ήταν η πρώτη φορά που Νορβηγός αντισφαιριστής κατέκτησε τίτλο στο ATP Tour. Το 2021 κατέκτησε πέντε τίτλους (Όπεν Γενεύης, Σουηδικό Όπεν, Ελβετικό Όπεν, Όπεν Κιτζμπούχελ, Όπεν Σαν Ντιέγκο). Οι κατακτήσεις του Σουηδικού Όπεν, του Ελβετικού Όπεν και του Όπεν Κιτζμπούχελ έγιναν σε τρεις εβδομάδες και έτσι ο Ρουντ έγινε ο πρώτος παίκτης μετά τον Άντι Μάρεϊ που κατέκτησε τρεις τίτλους σε ισάριθμες εβδομάδες. Τις 13 Σεπτεμβρίου 2021 έγινε ο πρώτος Νορβηγός που εισήλθε στο Τοπ 10. Το 2022 κατέκτησε ξανά το Όπεν Αργεντινής. Επίσης έγινε ο πρώτος Νορβηγός που έφτασε σε τελικό Γκραν Σλαμ με την πρόκρισή του στο Ρολάν Γκαρός του 2022 όπου έχασε από τον Ραφαέλ Ναδάλ. Τον Σεπτέμβριο του 2022 προκρίθηκε και στον τελικό του US Open όπου ηττήθηκε από τον Κάρλος Αλκαράθ.

Συνολικά κατέχει 9 τίτλους ATP.

Παραπομπές
----------

1. ↑  pantheon.world/profile/person/Casper\_Ruud.
2. ↑  800338263. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2022.
3. ↑  «ATP Rankings | Pepperstone ATP Rankings (Singles) | ATP Tour | Tennis | ATP Tour | Tennis». *ATP Tour*. Ανακτήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2022.
4. ↑  «First-Time Winner Spotlight: Casper Ruud | ATP Tour | Tennis».
5. ↑  «Casper Ruud Seals Clay-Court Hat-Trick with Kitzbuhel Crown | ATP Tour | Tennis».
6. ↑  «Casper Ruud First Norwegian to Crack Top 10 | ATP Tour | Tennis».
7. ↑  AP (4 Ιουνίου 2022). «Casper Ruud tops Marin Cilic; first Norwegian man to reach Grand Slam final». *Business Standard India*. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2022.
8. ↑  Χατζηδημητρίου, Κωνσταντία. *Μελέτη της επίδρασης των στεροειδών των γονάδων στα συνολικά επίπεδα και τα ισομερή της λιπονεκτίνης στην κυκλοφορία*. National Documentation Centre (EKT). .

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 2139165573920837800006
* GND: 1259196097

 |

 |
Το **Κάστρο της Άκαμπα,** **Κάστρο** **των Μαμελούκων** ή **Οχυρό της Άκαμπα** ( αραβικά: قلعة العقبة‎ 'αλ'ατ αλ'Άκαμπα), που βρίσκεται στην Άκαμπα της Ιορδανίας, είναι ένα φρούριο που χτίστηκε αρχικά από τους Σταυροφόρους τον 12ο αιώνα και ονομάστηκε **Χελίμ**. Η Άυλα (αρχαία Άκαμπα) ανακτήθηκε από τον Σαλαντίν το 1187 και το φρούριο καταστράφηκε, έως ότου ανοικοδομήθηκε στις αρχές του 16ου αιώνα υπό τον Μαμελούκο Σουλτάνο Αλ Ασράφ Κανσούχ Α-Γκουρί.

Τον Ιούλιο του 1916, το φρούριο που βρισκόταν υπό οθωμανική κυριαρχία, έπεσε από επίθεση των Αράβων, μια σημαντική νίκη της Αραβικής Επανάστασης. Ο Λόρενς της Αραβίας, ο οποίος είχε ηγηθεί της επίθεσης, πήγε, θριαμβευτής, στο Κάιρο για να αναφέρει τα καλά νέα στον στρατηγό Άλλενμπι. Το λιμάνι της Άκαμπα έγινε σημαντική βάση εφοδιασμού για την προώθηση της Αραβικής Επανάστασης.

 Άποψη του φρουρίου
Το φρούριο βρίσκεται δίπλα στο κοντάρι της Άκαμπα, το οποίο φέρει τη σημαία της αραβικής εξέγερσης εναντίον των Οθωμανών. Δίπλα στο φρούριο βρίσκεται το Αρχαιολογικό Μουσείο της Άκαμπα, το οποίο ήταν κάποτε η κατοικία του Σαρίφ Χουσεΐν, σημαντικού ηγέτη της Αραβικής Επανάστασης.

Ιστορία
-------

Το κάστρο χτίστηκε αρχικά ως κάστρο σταυροφόρων, και ξαναχτίστηκε σε μεγάλο βαθμό τον 14ο αιώνα π.Χ. από τους Μαμελούκους, συγκεκριμένα το 1587 π.Χ. κατά τη διάρκεια της βασιλείας του τελευταίου Μαμελούκου σουλτάνου. Αργότερα, το φρούριο ξαναχτίστηκε πολλές φορές. Στις αρχές του 16ου αιώνα, η Άκαμπα βρέθηκε υπό τον έλεγχο της οθωμανικής κυριαρχίας. Η πόλη έμεινε σε παρακμή και παρέμεινε ένα μικρό και ασήμαντο ψαροχώρι για περίπου 400 χρόνια. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1917, οι Οθωμανικές δυνάμεις αποχώρησαν από την πόλη αφού ο αραβικός στρατός του Σαρίφ Χουσεΐν μπιν Αλί, αρχηγού της Μεγάλης Αραβικής Επανάστασης, βοήθησε τον Λόρενς της Αραβίας να τους επιτεθεί. Έτσι έγινε ένα από τα κύρια προπύργια της επανάστασης ενάντια στους Τούρκους. Το κάστρο πέρασε στην κυριαρχία της Αιγύπτου μέχρι το έτος 1892, όταν παραδόθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Με την έναρξη της Μεγάλης Αραβικής Επανάστασης, οι Ιορδανικές φυλές το κατέλαβαν και το κατέστησαν αρχηγείο τους και σημείο εκκίνησης για την απελευθέρωση της Μέσης Ανατολής από την οθωμανική κυριαρχία, η οποία διήρκεσε 400 χρόνια.

Αναφορές
--------

1. ↑  «PBS - Laurence of Arabia - Arab revolt». PBS. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
*

Φωτογραφίες
-----------

* Εσωτερικό του φρουρίου της ΆκαμπαΕσωτερικό του φρουρίου της Άκαμπα
* Είσοδος στο φρούριο της ΆκαμπαΕίσοδος στο φρούριο της Άκαμπα
* Άποψη του φρουρίουΆποψη του φρουρίου
* ΦρούριοΦρούριο
* Εσωτερικό του φρουρίου της ΆκαμπαΕσωτερικό του φρουρίου της Άκαμπα
Η **Ιωάννα της Έσσης και του Ρήνου** (*Ιωάννα Μαρίνα Ελεονώρα*, 20 Σεπτεμβρίου 1936 - 14 Ιουνίου 1939) ήταν το τρίτο παιδί και η μοναδική κόρη του Γεώργιου Δονάτου της Έσσης και της Καικιλίας της Ελλάδας. Έμεινε ορφανή σε ηλικία δεκατεσσάρων μηνών, όταν οι γονείς της, τα μεγαλύτερα αδέλφια της Λουδοβίκος και Αλέξανδρος και η εκ πατρός γιαγιά της Ελεονώρα σκοτώθηκαν σε αεροπορικό δυστύχημα στο δρόμο τους για έναν οικογενειακό γάμο στο Λονδίνο. Τα ερείπια του ανώνυμου θνησιγενούς αδελφού της βρέθηκαν επίσης ανάμεσα στα συντρίμμια.

Μετά το ατύχημα, ο πατρικός θείος της Λουδοβίκος της Έσσης παντρεύτηκε τη Μάργκαρετ Γκέντες. Το ζευγάρι υιοθέτησε την Ιωάννα, την ορφανή ανιψιά τους, και σχεδίαζαν να την μεγαλώσουν ως τη δική τους κόρη, αλλά αρρώστησε από μηνιγγίτιδα και πέθανε είκοσι μήνες αργότερα σε ηλικία δυόμισι ετών. Η εκ μητρός γιαγιά της, η Αλίκη του Μπάττενμπεργκ, δήλωσε αργότερα ότι η ασυνείδητη Ιωάννα έμοιαζε τόσο πολύ με τη μητέρα της στην ίδια ηλικία που ένιωθε ότι έχασε την κόρη της, Καικιλία, ξανά. Η Ιωάννα θάφτηκε με τους γονείς και τους αδελφούς της.

Πηγές
-----

* Duff, David (1967). *Hessian Tapestry*. London, Frederick Muller.
* Vickers, Hugo (2003). *Alice: Princess Andrew of Greece*. St. Martin's Griffin. (ISBN 0-312-30239-8)

Παραπομπές
----------

1. ↑   Duff (1967)
2. ↑   Duff (1967)
3. ↑   Vickers (2003)

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Princess Johanna of Hesse and by Rhine  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο λόγος πλάτους προς ύψος στις οθόνες υπολογιστών
**Λόγος** είναι μια ποσότητα που υποδηλώνει αναλογία.

Οι λόγοι είναι μονόμετρα μεγέθη όταν συσχετίζουν ποσότητες με ίδιες μονάδες μέτρησης. Όταν χρησιμοποιούνται διαφορετικές μονάδες λέμε την πρώτη ανά την δεύτερη, π.χ. η ταχύτητα μετράται σε μέτρα ανά δευτερόλεπτο.
Οι αριθμοδείκτες είναι ειδική περίπτωση λόγων δια 100 και λέμε επί τοις εκατό.

Ο λόγος 2:3 ("δυο προς τρία") σημαίνει ότι το όλον περιλαμβάνει 2 από ένα μέρος και 3 από άλλο, π.χ. σε ένα καλάθι όταν περιέχονται 2 μήλα και 3 πορτοκάλια λέμε ότι ο λόγος μήλων προς πορτοκάλια είναι 2:3. Αν προστεθούν άλλα τόσα, τότε ο λόγος θα γίνει 4:6 που είναι ισοδύναμο με τον πρώτο λόγο 2:3. Με άλλα λόγια στην αρχή ήταν 2/5 ή 40% μήλα από τα φρούτα και μετά 4/10 δηλαδή πάλι 40%.

Σημειώστε ότι στο παράδειγμά μας μήλα προς πορτοκάλια είναι 2:3 ή "δυο προς τρία", ενώ μήλα από φρούτα είναι 2/5 ή "δυο πέμπτα" ή 40% των φρούτων. Η αναλογία λοιπόν συγκρίνει το μέρος με το όλον ενώ ο λόγος τα δυο μέρη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **λόγος**  |
Συντεταγμένες: 37°43′3.36″N 21°59′17.16″E﻿ / ﻿37.7176000°N 21.9881000°E﻿ / 37.7176000; 21.9881000

To **Κάστρο της Άκοβας** είναι μεσαιωνική οχύρωση στη Γορτυνία της Αρκαδίας, στην Ελλάδα. Το συγκεκριμένο μεσαιωνικό κάστρο, επίσης γνωστό ως Ματεγκριφόν, είναι χτισμένο επί απόκρημνου λόφου, η μορφολογία του οποίου καθιστά αδύνατη την πρόσβαση από τρεις πλευρές.

Το συγκεκριμένο κάστρο αποτέλεσε έδρα της Βαρωνίας της Άκοβας, εκ των σημαντικότερων ηγεμονιών του φραγκικού Πριγκιπάτου της Αχαΐας, το οποίο ιδρύθηκε στην περιοχή του Μωριά μετά το πέρας της Δ΄ Σταυροφορίας. Εντός του υπεδάφους του κάστρου βρίσκονται κατάλοιπα μη ταυτοποιημένης αρχαίας ακροπόλεως, η οποία πιθανολογείται πως είναι η αρχαία πόλη της Τεύθιδος.

Επί χρονικό διάστημα, περίπου, 40 ετών, η Άκοβα αποτελεί την τοποθεσία θερινού φεστιβάλ, το οποίο περιλαμβάνει θεατρικές παραστάσεις, καθώς και άλλα πολιτισμικά δρώμενα, υπό τη διοργάνωση του γειτονικού χωριού του Βυζικίου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Bon 1969, σελίδες 104, 393-394.
2. ↑  Miller 1921, σελίδες 71-72.
3. ↑  Bon 1969, σελίδες 104, 394.

Πηγές
-----

* (Γαλλικά) Bon, Antoine (1969). *La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d’Achaïe*. Παρίσι: De Boccard.
* (Αγγλικά) Miller, William (1921). *Essays on the Latin Orient*. Κέιμπριτζ: Cambridge University Press.
Ο **Μανώλης Κεραμιδάς** είναι παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του Άρεως Θεσσαλονίκης, που αγωνιζόταν ως μέσος και επιθετικός. 

Πρωτοεμφανίστηκε τη σεζόν 1966/67 στην Α' Εθνική κατηγορία και μέχρι το 1973 πέτυχε 19 γκολ για την ομάδα του Άρη. Έμεινε στην ιστορία για το γκολ που πέτυχε στον τελικό του κυπέλλου του 1970 εναντίον του ΠΑΟΚ με το οποίο ο Άρης κατέκτησε τον τίτλο. Επίσης, αγωνίστηκε σε 9 ευρωπαϊκά ματς με την ομάδα του Άρη.

Καριέρα
-------

Ο Κεραμιδάς ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα του Οδυσσέα Κορδελιού και αφού μεταγράφηκε στον Κιλκισιακό, επέστρεψε στην γενέτειρα του για να αγωνιστεί στον Άρη στα 22 του χρόνια. Παρέμεινε στους "κίτρινους" μέχρι το 1973, όντας αναντικατάστατο στέλεχος της ομάδας.

Αποτέλεσε μέρος του τρίδυμου των χαφ του Άρη μαζί με τον Στέφανο Δεμίρη και τον Βαγγέλη Συρόπουλο στο πρώτο μισό της καριέρας του με τον Άρη. Το 1967 σκόραρε δύο φορές με απευθείας εκτέλεση κόρνερ. Αρχικά στο 2-2 με τον Ολυμπιακό (εκτός έδρας) στις 19 Φεβρουαρίου και μετέπειτα στο 3-1 επί του Εθνικού (εντός έδρας) στις 5 Μαρτίου .

Μεγαλύτερη στιγμή της καριέρας του υπήρξε το γκολ που πέτυχε στον τελικό του κυπέλλου του 1970, δίνοντας τον τίτλο στην ομάδα του. Υπήρξε ιδιαίτερα δημιουργικός, αφού από τα πόδια του ξεκίνησαν τα έξι από τα εννέα γκολ που πέτυχαν οι συμπαίκτες του στις νίκες εναντίον του Αιγάλεω με 1-5 και του Βύζαντα Μεγάρων με 4-0, τον Οκτώβριο του 1971.

Το 1973, ένας τραυματισμός στο γόνατο του στέρησε την συμμετοχή του στους περισσότερους αγώνες της σεζόν 1972-73. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, μεταγράφηκε στον Π.Ο. Μουδανιών, ο οποίος παρέμεινε στην Β΄ Εθνική ως το 1975.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Κεραμιδάς Μανώλης | aris.re». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2016.
2. ↑  Το αντίπαλο δέος του Χατζηαποστόλου στο Κιλκίς - Grandsport.gr[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Ο Πάμπλο Γκαρσία σε ρόλο... Χατζηπαναγή
4. ↑  Οι ποδοσφαιριστές του Άρεως που έχουν σκοράρει από κόρνερ στην Α΄ Εθνική Κατηγορία
5. ↑  «Ένα ντέρμπι μία ιστορία - Κύπελλο Ελλάδας - SPORT 24». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2016.
6. ↑  Greece - List of Second Level Final Tables

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Η Ιστορία του ΑΡΗ 1914-2000, *Κωνσταντίνος Ίντος*
* *"Αθλητικός Σύλλογος Άρης • 1914-2004"*, συλλογικό έργο (επιστημονική τεκμηρίωση Αν. Στεφανίδης - Ελ. Τσιομπανούδη - Δ. Κυρίτσης), έκδοση *Κέντρο Ιστορίας Δήμου Θεσσαλονίκης*, Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-8734-48-7
Η **θεωρία γενικής ισορροπίας** είναι κλάδος των θεωρητικών οικονομικών. Παραδοσιακά (ιστορικά) εντάσσεται στην μικροοικονομική θεωρία, αν και εδώ και δεκαετίες γίνεται προσπάθεια για τη λεγόμενη "μικροοικονομική θεμελίωση της μακροοικονομικής" και έχουν αναπτυχθεί αρκετά, απλοποιημένα, μακροοικονομικά μοντέλα γενικής ισορροπίας.

Εντάσσεται άλλωστε στη λεγόμενη κλασική οικονομική θεωρία, η οποία ως γνωστόν τέθηκε υπό γενική αμφισβήτηση από τον Κέυνς και τη Γενική Θεωρία του και τα γεγονότα της οικονομικής κρίσης του 1929. Η οικονομία στην πραγματικότητα είναι δυνατόν να βρίσκεται για παρατεταμένα χρονικά διαστήματα σε θέση ισορροπίας μακριά από το δυνητικό προϊόν (οικονομική ύφεση).

Το θέμα της είναι η ύπαρξη θέσης ισορροπίας σε μια ελεύθερη αγορά. Επίσης μελετώνται τα χαρακτηριστικά αυτής της θέσης ισορροπίας. Είναι το αποτέλεσμα Παρέτο αποτελεσματικό; Είναι η θέση σταθερή; Υπάρχει σύγκλιση προς αυτήν την θέση αν ξεκινούμε σε μια θέση εκτός ισορροπίας; Είναι η θέση ισορροπίας μοναδική;

Το μεγάλο αποτέλεσμα της θεωρίας ισορροπίας είναι ότι υπό αρκετά χαλαρές προϋποθέσεις, η θέση ισορροπίας είναι μοναδική και Παρέτο αποτελεσματική.

Αν και ακούγεται τεχνική η συζήτηση (και η θεωρία είναι όντως αρκετά τεχνική), τα αποτελέσματα είναι πολύ σημαντικά. Για παράδειγμα η μοναδικότητα της θέσης ισορροπίας οδηγεί σε ένα αναπάντεχο συμπέρασμα. Αν αφεθεί η αγορά ελεύθερη θα καταλήξουμε σίγουρα αργά ή γρήγορα σε μια δεδομένη θέση ισορροπίας. Αυτό σημαίνει για παράδειγμα ότι οι πολιτικές ενισχύσεων κάποιων βιομηχανικών τομέων είναι εντελώς άχρηστες! Αφού οι βιομηχανίες με ή χωρίς ενισχύσεις θα καταλήξουν στο ίδιο τελικό αποτέλεσμα, στην ίδια θέση ισορροπίας!

Κριτική
-------

Η κλασική θεωρία γενικής ισορροπίας έχει κάποιες αδυναμίες:

α) Αγνοεί ένα σημαντικό πρόβλημα των οικονομικών. Το πρόβλημα της πληροφορίας. Τι γίνεται αν η παραγωγή ενός προϊόντος εξαρτάται από τυχαία γεγονότα; Τι γίνεται αν ο κάθε παραγωγός έχει διαφορετική πληροφόρηση για το πως τελικά θα κινηθεί η συνολική παραγωγή; Για να απαντηθεί αυτό το ερώτημα χρησιμοποιήθηκαν αρκετές, κυρίως στατιστικές θεωρίες. Μια από τις σημαντικότερες είναι η θεωρία ορθολογιστικών προσδοκιών όπως διατυπώθηκε από τον John F. Muth (1961).

β) Οι συναρτήσεις παραγωγής είναι κυρτές. Αυτό σημαίνει ότι διπλασιασμός όλων των συντελεστών παραγωγής φέρνει το πολύ διπλάσιο αποτέλεσμα. Αυτό είναι σε σύγκρουση με τις οικονομίες κλίμακας που παρατηρούμε στην πραγματική ζωή, όπου ένα μεγάλο εργοστάσιο είναι πιο παραγωγικό από ένα μικρό. Σε περίπτωση που έχουμε κοίλες συναρτήσεις παραγωγής η θέση ισορροπίας δεν είναι μοναδική!

Όλες αυτές οι αδυναμίες έχουν μελετηθεί αρκετά τα τελευταία 30 χρόνια.
Ο **Μάρκος Γιάντσης** ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος στις ομάδες της Νάουσας, του Άρη Θεσσαλονίκης και της Καστοριάς. Κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδος του 1969-70 με τους "κίτρινους".

Καριέρα
-------

Ο Γιάντσης ξεκίνησε να αγωνίζεται στη Νάουσα, στην ομάδα της γενέτειρας του και το 1968 μεταγράφηκε στον Άρη για 250.000 δραχμές, μετά από προτροπή του τότε προπονητή της Νάουσας και παλαίμαχου άσου του Άρη, Ηλία Κεμαλίδη.

Με τους "κίτρινους" αγωνίστηκε στα δύο παιχνίδια με την Ούιπεστ το Νοέμβριο του 1968, όπου ο Άρης ηττήθηκε δύο φορές και αποκλείστηκε από τη συνέχεια του κυπέλλου Διεθνών Εκθέσεων. Ενδιάμεσα, είχε αγωνιστεί στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ, όπου ο Άρης επιβλήθηκε με 2-0. Σε κάποιες περιπτώσεις ο προπονητής Σεβεριάνο Κορέιρα τον χρησιμοποίησε και στη θέση του σέντερ-φορ. Την επόμενη χρονιά, πέτυχε γκολ στην εκτός έδρας νίκη του Άρη επί του Ολυμπιακού Βόλου με 0-3.

Στο τέλος εκείνης της χρονιάς οι "κίτρινοι" κατέκτησαν το κύπελλο Ελλάδος, νικώντας τον ΠΑΟΚ με 1-0 στο Καυτατζόγλειο. Το καλοκαίρι του 1970 μεταγράφηκε στην Καστοριά, όπου κατέλαβε την δεύτερη θέση του τρίτου ομίλου της Β' εθνικής, χάνοντας την άνοδο για δύο βαθμούς.

Το 1971, η Νάουσα κέρδισε την άνοδο της στην Β΄ Εθνική και ο Γιάντσης, όπως και άλλοι ποδοσφαιριστές που ξεκίνησαν από την περιοχή, επέστρεψε στην ομάδα απ' όπου είχε ξεκινήσει, παραμένοντας εκεί ως το τέλος της καριέρας του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Markos Giantsis - Spielerprofil | Transfermarkt
2. ↑  "Έφυγε" ο "Τόρες" του Κορέιρα! - www.aris.re
3. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 7/11/1968, Σελίδα: 9
4. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 21/11/1968, Σελίδα: 1
5. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 19/11/1968, Σελίδα: 7
6. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 31/3/1970, Σελίδα: 6
7. ↑  Όταν ο Άρης πήρε το κύπελλο Ελλάδας! - PRESSARIS
8. ↑  Greece - List of Second Level Final Tables - RSSSF
9. ↑  Η χρυσή ομάδα της Νάουσας[*νεκρός σύνδεσμος*]

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Η **Ιωάννα Παναγιώτου** (γενν. Λεμεσός, 1 Ιανουαρίου 1962) είναι ελληνοκύπρια βιολόγος, πολιτικός. Διετέλεσε Επίτροπος Περιβάλλοντος στην κυβέρνηση Αναστασιάδη από το 2013 έως το 2019.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

### Προσωπική ζωή και σπουδές

Η Ιωάννα Παναγιώτου γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1962. Είναι Βιολόγος – Οινοποιός, απόφοιτος του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης με μεταπτυχιακό δίπλωμα στο Marketing από το Mediterranean Institute of Management .

Εργάστηκε ως διευθύντρια της εταιρείας Ι.Π Γαία Οινοτεχνική Λτδ η οποία βρίσκεται στον Άγιο Αμβρόσιο Λεμεσού και της οποίας είναι και δημιουργός. Βιοκαλλιεργεί τους αμπελώνες τους οποίους κληρονόμησε από τους γονείς της από το 1986. Tο 1ο βιοκαλλιεργούμενο κτήμα της Κύπρου υπήρξε ο δικός της αμπελώνας από τα σταφύλια του οποίου παρήχθη το 1ο Κυπριακό κρασί που έφερε την ανάλογη σήμανση σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή νομοθεσία.

### Πολιτική σταδιοδρομία

Η Ιωάννα Παναγιώτου είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών. Η ίδια, ήταν υποψήφια βουλευτής Λεμεσού στις βουλευτικές εκλογές του 1996, του 2001 και του 2006, και υποψήφια ευρωβουλευτής στις ευρωεκλογές του 2004 και του 2009.

Επίσης, διετέλεσε γενική γραμματέας του Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών από το 2009 μέχρι το 2013.

Το 2013 διορίστηκε Επίτροπος Περιβάλλοντος στην κυβέρνηση Αναστασιάδη, θέση στην οποία επαναδιορίστηκε και στη νέα κυβέρνηση Αναστασιάδη, το 2018.

Άλλες δραστηριότητες
--------------------

Είναι μέλος του Συνδέσμου Βιοκαλλιεργητών Κύπρου, περιβαλλοντικών οργανώσεων και της Συντακτικής Επιτροπής της εφημερίδας ΟΙΚΟλόγος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  SigmaLive. «Ανακοινώθηκε ο ανασχηματισμός: Αυτά είναι τα νέα πρόσωπα της κυβέρνησης | News». *www.sigmalive.com*. Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημο ιστολόγιο Ιωάννας Παναγιώτου
**Ισόβια κάθειρξη** είναι μια από τις μεγαλύτερες ποινές για σοβαρά ποινικά αδικήματα. Ο όρος ισόβια (ίσος+βίος) σημαίνει ότι είναι ίση με τον βίο, το χρονικό διάστημα ζωής του ανθρώπου. Στο ελληνικό ποινικό δίκαιο είναι πλέον η υψηλότερη μεμονωμένη ποινή που μπορεί να επιβληθεί, μετά την κατάργηση της θανατικής ποινής. Σύμφωνα όμως με το άρθρο 105 του ελληνικού Ποινικού Κώδικα, η έννοια είναι πλασματική, δηλαδή καταδικασμένοι σε ισόβια κάθειρξη μπορούν να αποφυλακιστούν αν έχουν εκτίσει τουλάχιστον είκοσι (20) έτη της ποινής τους, ή δεκαοκτώ (18) έτη, σύμφωνα με νέο νόμο που ψηφίστηκε το 2021, αν έχουν υπερβεί το 70ό έτος της ηλικίας τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ποινικός Κώδικας». Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρώπινων Δικαιωμάτων. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουνίου 2012.
Ο **Μένιππος** (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν κυνικός φιλόσοφος και σατιρικός συγγραφέας που γεννήθηκε στα Γάδαρα, αρχαία Ελληνική πόλη της Συρίας (*Μένιππος εκ Γαδάρων*). Τα έργα του, τα οποία δεν σώζονται σήμερα, επηρέασαν σημαντικά τα έργα του Βάρρωνα και του Λουκιανού. Η Μενίππεια σάτιρα πήρε το όνομα της από αυτόν.

Βιογραφία
---------

Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του Μένιππου. Γεννήθηκε στα Γάδαρα στην Κοίλη Συρία. Οι πηγές συμφωνούν πως υπήρξε δούλος, για κάποιον κάτοικο του Πόντου, τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Παρόλα αυτά κατόρθωσε με κάποιον τρόπο να εξασφαλίσει την ελευθερία του και έζησε στη Θήβα. Ο Διογένης Λαέρτιος αναφέρει μία αμφισβητήσιμη ιστορία σχετικά με τη ζωή του Μένιππου, υποστηρίζοντας πως κατάφερε να αποκτήσει μεγάλη περιουσία ως τοκογλύφος, την έχασε, κατέρρευσε ψυχολογικά και αυτοκτόνησε.Ο Λουκιανός συγκαταλέγει τον Μένιππο μαζί με τον Αντισθένη, τον Διογένη, και τον Κράτη ως έναν από τους πιο σημαντικούς Κυνικούς της εποχής.

Έργα
----

Αν και δεν σώζεται κανένα έργο του, γίνονται πολλές αναφορές σε αυτά από άλλους φιλοσόφους.

Σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο τα ακόλουθα έργα αποδίδονται στον Μένιππο:

* Νέκυια
* Διαθῆκαι
* Ἐπιστολαὶ κεκομψευμέναι ἀπὸ τῶν θεῶν προσώπου
* Πρὸς τοὺς φυσικοὺς καὶ μαθηματικοὺς καὶ γραμματικοὺς
* Γονὰς Ἐπικούρου
* Τὰς θρησκευομένας ὑπ' αὐτῶν εἰκάδας

Δείτε επίσης
------------

* Χάρωνος και Μενίππου
* Μενίππου και Χείρωνος

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2019.
2. ↑  Stephanus Byz.; Strabo, xvi.
3. ↑  Διογένης Λαέρτιος, στ. 99, 100
4. ↑  Donald Dudley, (1937) *A History of Cynicism*, σελ 70
5. ↑  Διογένης Λαέρτιος, στ. 101

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Διογένης Λαέρτιος, *Η ζωή του Μένιππου*.
* *Menippus* - Ο διάλογος του Λουκιανού στον οποίο ο Μένιππος πάει στον Άδη.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 106974905
* LCCN: no2008183769
* GND: 102399301
* BIBSYS: 90790527
* BNE: XX1029607

 |

 |

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Κυνικοί φιλόσοφοι |
| --- |
|  |
| Ελληνική περίοδος | 
* Αντισθένης
* Βίων ο Βορυσθενίτης
* Διογένης ο Κυνικός
* Διόδωρος
* Ζωΐλος
* Κράτης ο Θηβαίος
* Κερκίδας
* Μένιππος
* Μελέαγρος
* Μητροκλής
* Ονησίκριτος
* Τέλης
* Φιλίσκος της Αίγινας
* Φοίνικας ο Κολοφώνιος
 |
|  |
| Ρωμαϊκή περίοδος | 
* Θεαγένης
* Δίων ο Χρυσόστομος
* Περεγρίνος
* Σαλλούστιος
 |

 |
Συντεταγμένες: 47°22′58″N 0°39′38″E﻿ / ﻿47.38278°N 0.66056°E﻿ / 47.38278; 0.66056

Το **Κάστρο του Πλεσσί-λε-Τουρ** (γαλλικά: *Château de Plessis-lez-Tours*) είναι ό,τι έμεινε από ένα υστερογοτθικό κάστρο στην πόλη Λα Ρις στον νομό Αντρ-ε-Λουάρ. Περί τα 3/4 του αρχικού οικοδομήματος κατεδαφίστηκε κατά τη Γαλλική Επανάσταση, το 1796. Βρίσκεται νοτιο-δυτικά του Τουρ, μεταξύ των ποταμών Αντρ και Λίγηρα (γαλλ. Λουάρ).

Ιστορία
-------

Το Πλεσσί-λε-Τουρ ήταν η κατοικία που προτιμούσε ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας, ο οποίος απεβίωσε εκεί στις 39 Αυγούστου 1483. Έγινε το μέρος της συνάντησης το 1589 τού Ερρίκου Γ΄ των Βαλουά της Γαλλίας με τον μέλλοντα Ερρίκο Δ΄ των Βουρβόνων, η οποία κατέληξε σε συμμαχία ενάντια στην Καθολική Ένωση.

Το τωρινό κτήριο είναι ένα μικρό μόνο κομμάτι του κάστρου, που αρχικά κτίστηκε από τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ στον 15ο αι. Το αρχικό κάστρο είχε τρεις πτέρυγες σε σχήμα Π. Το δωμάτιο όπου απεβίωσε ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ είναι επισκέψιμο: έχει ξύλινα πλεκτά πλέσια των τελών του 15ου αι. Ο πρώτος όροφος έχει ζωγραφιές και γλυπτά αφερωμένα στον Άγ. Φραγκίσκο της Πάολα, τον οποίο ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ κάλεσε να ζήσει κοντά του ως το τέλος εκείνου. Μέσα στο κάστρο είναι μία έκθεση σιδηρών κλουβιών, κρεμασμένων από την οροφή, που εχρησιμοποιούντο για να βάζουν μέσα τους φυλακισμένους Τα κλουβιά είναι τόσο μικρά, που οι φυλακισμένοι δεν μπορούσαν να σταθούν όρθιοι.

Η υπόλοιπη πτέρυγα, που εδώ και πολύ καιρό χρησιμοποιείται ως γαλακτοπαραγωγικό αγρόκτημα και εργοστάσιο παραγωγής ποτών, συναριθμείται στα ιστορικά Μνημεία από το 1927 από το Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.

Πηγές
-----

* Châteaux de la Loire, Michelin Guide de Tourisme, 1987 Edition
* French Ministry of Culture database entry

Δείτε επίσης
------------

* Κάστρα του Λίγηρα

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 311473385
* LCCN: no2014141431

 |

 |
Ο **Μάρκος Διάδοχος** ή **Μάρκος Ζύγρων** ήταν Χριστιανός συγγραφέας του 4ου αιώνα μ.Χ. και επίσκοπος της πόλης Ζυγρίς της Μαρμαρικής. Λίγα είναι γνωστά για εκείνον, όπως το γεγονός ότι βρέθηκε στο στενό περιβάλλον του Πατριάρχη Αθανασίου της Αλεξάνδρειας. Κατά τη διάρκεια της τρίτης εξορίας του Αθανασίου, στον πατριαρχικό θρόνο ανήλθε ο αρειανός Γεώργιος ο Καππαδόκης (356-361 μ.Χ.). Εκείνο το διάστημα ο Μάρκος, όπως και άλλοι επίσκοποι, καθαιρέθηκε και εξορίστηκε.

Σώζεται έργο, με τίτλο *Λόγος κατά Αρειανών*, στο οποίο περιλαμβάνεται το όνομα του Μάρκου. Εκδόθηκε το 1694 στη Βασιλεία από τον Ιωάννη Ρουδόλφο Βετεστένιο και αποτελεί ευρύτερο μέρος του χειρόγραφου κώδικα του Αγίου Αθανασίου. Ο χειρόγραφος κώδικας φυλάσσεται στη Βιβλιοθήκη της Βιέννης. Η Ζυγρίς υπαγόταν διοικητικά στο Πατριαρχείο της Αλεξάνδρειας και για το λόγο αυτό ο Μάρκος συμμετείχε στη Σύνοδο που συγκάλεσε ο Αθανάσιος το 362 κατά την βασιλεία του Αυτοκράτορα Ιουλιανού.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *Catholic Encyclopedia*. 1995. 09650c. Ανακτήθηκε στις 19  Ιανουαρίου 2021.
2. ↑  Κωνσταντίνος Κοντογόνης, *Φιλολογική και κριτική ιστορία των κατά τας τρεις πρώτας της εκκλησίας εκατονταετηρίδας ακμασάντων Αγίων Πατέρων και των συγγραμάτων αυτών*
3. ↑
4. ↑  Michel Le Quien, *Oriens christianus in quatuor Patriarchatus digestus*, (Paris, 1740), vol.II, coll. 635-636.
Συντεταγμένες: 32°42′00″N 51°43′00″E﻿ / ﻿32.7°N 51.7167°E﻿ / 32.7; 51.7167

Η **Ισφαχάν** η **Εσφαχάν** (περσ.: اصفهان, αποδίδεται ιστορικά και **Ισπαχάν**) είναι σημαντική πόλη και παλιά πρωτεύουσα της Περσίας, του σημερινού Ιράν. Είναι η Ασπάδανα της αρχαιότητας. Βρίσκεται σχεδόν στο κέντρο της χώρας και σε ίση σχεδόν απόσταση από την Κασπία θάλασσα και τον Περσικό κόλπο. Είναι η τρίτη παλαιότερη πόλη της χώρας, στην οποία μια εβραϊκή αποικία εγκαταστάθηκε πριν από περίπου 2.500-2.700 χρόνια.

Ιστορία
-------

Κατά τη περίοδο της μεγάλης της ακμής, στα τέλη του 16ου και αρχές του 17ου αιώνα αποτελούσε μια από τις σημαντικότερες ασιατικές πόλεις με πληθυσμό που προσέγγιζε τότε το ένα εκατομμύριο και με μεγαλοπρεπή ανάκτορα και άλλα δημόσια κτίρια από τα οποία μερικά σώζονται μέχρι σήμερα. Την περίοδο της ακμής της ονομαζόταν και Νεσφ-ι-Τζαχάν, δηλαδή «μισός κόσμος» και εικάζεται πως διέθετε 163 τζαμιά, 48 θρησκευτικές σχολές, 1.801 μαγαζιά και 263 δημόσια λουτρά, έχοντας πληθυσμό περίπου 600.000 κατοίκους.

Το 1772 η Ισφαχάν καταστράφηκε από τους Αφγανούς. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου περιήλθε αρχικά στους Ρώσους (1915) και αργότερα το 1917 από τους συμμάχους από τους οποίους και αποδόθηκε στη Περσία.

Οικονομία και δημογραφικά στοιχεία
----------------------------------

Στην περιοχή αυτή υπάρχει σημαντική βιομηχανία μεταξωτών, χαλιών, οπλουργίας κ.ά. που την καθιστούν αξιόλογο εμπορικό κέντρο. Το 1950 οι κάτοικοί της αριθμούσαν περί τους 220.000. Το 1976 αριθμούσαν 661.510 και ήταν η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη μετά την σύγχρονη πρωτεύουσα Τεχεράνη, από την οποία απέχει περίπου 350 χλμ. Σήμερα είναι η τρίτη σε πληθυσμό πόλη, μετά την Τεχεράνη και το Μασχάντ.

Η Ισφαχάν αποτελεί πρωτεύουσα και του ομώνυμου διοικητικού διαμερίσματος της χώρας με έκταση 104.650 τ.χλμ.

Η σύγχρονη πόλη διακρίνεται για την παρουσία σημαντικής βιομηχανίας, ειδικότερα στη κλωστοϋφαντουργία, στη χαλυβουργία και στις χειροτεχνίες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mohammad Moin: *Mo'in Encyclopedic Dictionary*. Amirkabir (publisher). 1972.
2. ↑  en.unesco.org/creative-cities/isfahan. Ανακτήθηκε στις 9  Ιουνίου 2021.
3. ↑  www.citypopulation.de/Iran-MajorCities.html.
4. 1 2 3  *Historical Dictionary of Iran*, The Scarecrow Press, β' εκδ. 2007, σελ. 13

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τομ.ΙΓ΄, σελ.264

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Ισφαχάν**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ισφαχάν** |

* Δήμος Ισφαχάν Αρχειοθετήθηκε 2007-04-30 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 144268987
* LCCN: n82083647
* GND: 4072937-0
* SUDOC: 02727960X
* NDL: 00901982
* NKC: ge394586

 |

 |
Μήκων η ροιάς (*Papaver rhoeas*), Ακρόπολη Τειχών Θεσσαλονίκης 25-5-2022
Η **Μήκων η ροιάς** ή αλλιώς Παπάβερ η ροιάς (επιστ. ονομ. *Papaver rhoeas*) με κοινή ονομασία παπαρούνα κατανέμεται στην Ευρώπη, στη Βόρεια Αφρική και στη νοτιοδυτική Ασία, καθώς και σ΄ όλη την Ελλάδα. Συναντάται ως αυτοφυές είδος των αγρών, καθώς και ως ζιζάνιο κυρίως των σιτηρών, ενώ απαντά επίσης σε κήπους, αρχαιολογικούς χώρους, άκρες δρόμων, βοσκότοπους, ελαιώνες, παραλίες, σε υψόμετρο συνήθως μεταξύ 0-700, σπάνια μέχρι τα 1800μ.Το όνομα του γένους «Παπάβερ» προέρχεται από το λατινικό «Papa» που σημαίνει βρασμένος, επειδή ήταν σύνηθες να μαγειρεύουν τους σπόρους της παπαρούνας με αυτόν τον τρόπο. Αναφορικά με το όνομα του είδους, το «ροιάς» προέρχεται από το αρχαιοελληνικό «ῥοιάς» δηλαδή «ροή» κάνοντας αναφορά στον γαλακτώδη χυμό που ρέει όταν τραυματίζεται το στέλεχος ή ακόμη στο γεγονός ότι τα πέταλα του άνθους πέφτουν πολύ εύκολα (φυλλορροούν). 

Είναι φυτό ποώδες μονοετές με ύψος μεταξύ 20 έως 80 εκατ. Φύλλα πτεροσχιδή με τμήματα οδοντωτά, τα ανώτερα επιφυή. Οι ανθοφόροι βλαστοί καλύπτονται συνήθως με χοντρές τρίχες που συγκρατούνται σε ορθή γωνία ως προς το στέλεχος. Τα άνθη φέρουν κάλυκα με δύο ελεύθερα, σε σχήμα κυπέλλου σέπαλα που πέφτουν μόλις ανοίξει το άνθος, στεφάνη με 4 στρογγυλεμένα πέταλα και πολυάριθμους μαυριδερούς στήμονες. Τα πέταλα μεγέθους 3-4 εκ, ζωηρού κόκκινου χρώματος, έχουν συνήθως μια μαύρη κηλίδα στη βάση τους, το εξωτερικό ζεύγος είναι μεγαλύτερο από το εσωτερικό και επικαλύπτονται ελαφρώς μεταξύ τους. Το φυτό μπορεί να παράγει έως και 400 άνθη σε μια ζεστή εποχή, τα οποία είναι πολύ εφήμερα, αφού συνήθως διαρκούν μόνο μία ημέρα.

Ο καρπός είναι πορόκαψα (κωδία), μήκους 1-2 εκατ. σχεδόν σφαιρικός ή ευρέως αντωοειδής, λείος. Δίσκος στιγμάτων (που δέχονται τη γύρη) με 5-16 ακτίνες. Περιέχει πολυάριθμους μικρούς σπόρους που όταν ωριμάσουν, διαφεύγουν από τους πόρους που βρίσκονται κάτω από το στίγμα, όταν οι κάψες ανακινούνται από τον άνεμο. Κάθε φυτό παράγει κατά μέσο όρο 10.000 έως 20.000 σπόρους που μπορούν να μείνουν αδρανείς στο έδαφος έως 40-80 χρόνια.

Παραπομπές
----------

Πηγές
-----

* Αξιώτης Μ. & Αξιώτης Β. 2012, Τα φυτά της Ελλάδας, Η έρευνα στη Λέσβο, Εντελέχεια
* Καββαδάς Δ. 1956, Εικονογραφημένον Βοτανικόν – Φυτολογικόν Λεξικόν, Εκδόσεις Πελεκάνος
* Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου, Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
* Strid, A. Tan, Kit, 2003: Flora Hellenica, vol. 2. Nymphaeaceae to Platanaceae. – Ruggell: A.R.G. Ganter Verlag
* Flora d’ Italia (Vol. I-III), Edagricole, Μπολόνια
* Tutin et al. 2005, Flora Europaea Vol (2- 5), Cambridge University Press

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Ο **Ιωακείμ Πάριος** (1730-1810) ήταν Πάριος λόγιος, διδάσκαλος και Σχολάρχης της Μεγάλης του Γένους Σχολής, Μητροπολίτης Αγχιάλου και Μητροπολίτης Κυζίκου.

Βίος
----

Ο **Ιωακείμ Πάριος** γεννήθηκε γύρω στα 1730 στην Πάρο. Τα πρώτα του γράμματα πιθανώς να τα έμαθε κοντά σε κάποιον ιερέα ή σε κάποιο από τα μοναστήρια του νησιού. Στη συνέχεια μεταβαίνει στην Κωνσταντινούπολη για ευρύτερες σπουδές.

Σχολάρχης της Μεγάλης του Γένους Σχολής
---------------------------------------

Γύρω στα 1753 εντάσσεται στο διδακτικό προσωπικό της Μεγάλης του Γένους Σχολής, και στα 1763, κατά τον Μηνά Χαμουδόπουλο στα 1765, αναλαμβάνει της Σχολαρχεία της Σχολής. Υπήρξε οπαδός του Αριστοτέλη και έτσιεισήγαγε τα συγγράμματα του Σταγειρίτη φιλοσόφου στη Σχολή.
Στη Σχολή διδάσκει μέχρι το 1767΄ή μέχρι το 1775, οπότε και έγινε Μητροπολίτης.

Μητροπολίτης Αγχιάλου
---------------------

Στη διάρκεια της ποιμαντορίας του ιδρύει σχολεία και φιλανθρωπικά ιδρύματα, ενώ στις 4 Αυγούστου διορίζεται έφορος της Μεγάλης του Γένους Σχολής.

Μητροπολίτης Κυζίκου
--------------------

Τον Σεπτέμβριο του 1794 τοποθετείται στη Μητρόπολη Κυζίκου, όταν ο Κυζίκου Αγάπιος που πέθανε στο μεταξύ, αποδείχθηκε καταχραστής των οικονομικών της έδρας του και κρίθηκε ως πιο κατάλληλος για να τα διευθετήσει ο Ιωακείμ.

Το 1806 διορίσθηκε Έφορος της Σχολής της Ιεράς Μονής του Προφήτη Ηλία Σαντορίνης. Στις 14 Μαΐου 1806 παραιτείται από τον Μητροπολιτικό θρόνο επικαλούμενος λόγους υγείας αλλά και το προχωρημένο της ηλικίας του. Πηγαίνει στην Κωνσταντινούπολη και αναλαμβάνει την εποπτεία της *Κιβωτού* του λεξικού της Ελληνικής γλώσσας.

Συγγραφικό-εκδοτικό έργο
------------------------

Στα 1774 συντάσσει τον βίο και την ασματική ακολουθία του νεομάρτυρα Αντωνίου και εκδίδεται το 1776 στη Μόσχα με τον τίτλο,*Κανών και βίος του νέου μάρτυρος Αντωνίου του Αθηναίου*.
Για τις διάφορες εκπαιδευτικές ανάγκες συντάσσει και βιβλία φιλοσοφίας,θεολογίας,εγχειρίδια γραμματικής ηθικής,κατηχήσεως.Του ανατίθεται η σύνταξη και διαφόρων σιγιλλίων Πατριαρχικών. Το 1804 του ανατίθεται η εποπτεία του ελληνικού λεξικού της Κιβωτού

Πηγή
----

* Νίκος Αλιπράντης, «Ιωακείμ ο Πάριος (1730-1810)Μέγας Διδάσκαλος του Γένους-Μητροπολίτης Κυζίκου», Επετηρις Εταιρείας Κυκλαδικών Μελετών, τομ.9(1871-1973),σελ.51-73
Η **Μαυρικία Ελεονώρα της Πορτογαλίας** ή **Μαυρικία Ελεονώρα της Πορτογαλίας** (Πορτογαλική γλώσσα : *Mauritia-Eleonora de Aviz*, 10 Μαΐου 1609 - 25 Ιουνίου 1674) από τον Οίκο των Αβίς ήταν κόρη του πρίγκιπα διαδόχου της Πορτογαλίας. Ήταν η πέμπτη κόρη του Εμμανουήλ διαδόχου πρίγκιπα της Πορτογαλίας και της Αιμιλίας των Νάσσαου, κόρης του Γουλιέλμου Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης & κυβερνήτη της Ολλανδίας, Ζηλανδίας, Ουτρέχτης, Φρήσλαντ. Από την εποχή που η μεγαλύτερη αδελφή της Μαυρικίας-Ελεονώρας είχε δραπετεύσει στον βωμό οι πιθανότητες της ίδιας και των υπόλοιπων αδελφών της να παντρευτούν ήταν πολύ μικρές. 

Όταν πέθανε η μητέρα της που ζούσε στην Ελβετία (1629) δραπέτευσε στον θείο της Φρειδερίκο Ερρίκο της Οράγγης που ήταν οικονόμος στην Ολλανδική Δημοκρατία και την σύζυγο του Αμαλία του Σολμ, έμεινε στο ίδιο δωμάτιο με την μικρότερη αδελφή της Αμαλίας. Η θεία της Αμαλία ήθελε να παντρέψει την κόρη της Λουίζα Ερριέττα του Νάσσαου με τον Κάρολο Β΄ της Αγγλίας αλλά εκείνος αρνήθηκε να πλησιάσει, όταν η υπόθεση έγινε γνωστή έδειξε ενδιαφέρον ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος του Βρανδεμβούργου. Η Μαυρικία Ελεονώρα και η θεία της Αμαλία προσπάθησαν να πείσουν με κάθε τρόπο την Λουίζα να παντρευτεί τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο, τελικά το κατόρθωσαν και έγινε ο γάμος τον Δεκέμβριο του 1646. Η Μαυρικία Ελεονώρα παντρεύτηκε τον Γεώργιο-Φρειδερίκο πρίγκιπα του Νάσσαου-Ζήγκεν (1647), δεν απέκτησαν απογόνους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «l'Allemagne dynastique Tome III: Brunswick-Nassau-Schwarzbourg» 1981. ISBN-13 978-2-402-06707-2. ISBN-10 2-402-06707-1.
2. 1 2 3 4 5  «Genealogie van het Vorstenhuis Nassau» Europese bibliotheek. Zaltbommel. 1970.
3. ↑  «Die Fürstengruft zu Siegen und die darin von 1669 bis 1781 erfolgten Beisetzungen» 2004. σελ. 183-202.
4. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
5. ↑  «De afstammelingen van Juliana van Stolberg tot aan het jaar van de Vrede van Münster» 1968. σελ. 228-303.
6. ↑  Wilhelmus Theodorus Maria Frijhoff Hans de Waardt, Liefde in Holland, Uitgeverij Verloren, 1998, σ. 237
7. ↑  Elizabeth (Queen, consort of Frederick I, King of Bohemia), Briefe der Elisabeth Stuart, Königin von Böhmen, an ihren Sohn, den Kurfürsten Carl Ludwig von der Pfalz: 1650-1662 (Google eBook), Litterarischer Verein in Stuttgart, 1902, σ. 89
8. ↑  Marika Keblusek, Princely display: the court of Frederik Hendrik of Orange and Amalia van Solms, Historical Museum, 1997, σ. 35

Πηγές
-----

* Elizabeth (Queen, consort of Frederick I, King of Bohemia), Briefe der Elisabeth Stuart, Königin von Böhmen, an ihren Sohn, den Kurfürsten Carl Ludwig von der Pfalz: 1650-1662 (Google eBook), Litterarischer Verein in Stuttgart, 1902
* Marika Keblusek, Princely display: the court of Frederik Hendrik of Orange and Amalia van Solms, Historical Museum, 1997
* Wilhelmus Theodorus Maria Frijhoff Hans de Waardt, Liefde in Holland, Uitgeverij Verloren, 1998

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 4950150567619606370000
* GND: 1139873008

 |

 |
Ο **Λουδοβίκος Γ΄ ντε Λα Τρεμουάλ**, γαλλ.: *Louis III de La Trémoille* (1521 – 25 Μαρτίου 1577), 1ος δούκας τού Τουάρ (Thouars), ήταν Γάλλος ευγενής του 16ου αι. από τον Οίκο ντε Λα Τρεμουάλ. Ήταν γιος τού Φραγκίσκου ντε Λα Τρεμουάλ και της συζύγου του Άννας τού Λαβάλ, διεκδικήτριας των βασιλείων Νάπολης, Κύπρου και Ιερουσαλήμ.

Ο Λουδοβίκος Γ΄ συνόδευσε τον διάδοχο (dauphin) σε ένα ταξίδι στο Περπινιάν το 1542, υπηρέτησε στον πόλεμο κατά των Άγγλων στην Πικαρδία και ήταν ένας από τους τέσσερις βαρόνους, που δόθηκε ως όμηρος της Ιεράς Αμπούλας στη στέψη τού Ερρίκου Β΄ και ένας από τους ομήρους της Συνθήκης Ειρήνης, που συνήφθη το 1542 μεταξύ Γαλλίας και Αγγλίας.

Ο Λουδοβίκος υπηρέτησε στην Ιταλία υπό τον Στρατάρχη ντε Κοσέ. Το 1560 ήταν αντιστράτηγος τού Πουατού και τού Σεντόνζ. Τού χρεώθηκε, το 1567, η διοίκηση της κοιλάδας τού Λίγηρα, υπηρέτησε υπό τον δούκα του Ανζού και σκοτώθηκε στην πολιορκία τού Mελλ στις 25 Μαρτίου 1577, τη στιγμή που έπεσε η πόλη.

Οικογένεια
----------

Το 1549 νυμφεύτηκε την Ιωάννα τού Μονμορανσύ (1528–1596), δεύτερη κόρη τού Αν του Μονμορανσύ.  Είχαν παιδιά:

* Λουδοβίκος, κόμης τού Μπενόν.
* Κλωντ, δούκας τού Τουάρ, νυμφεύτηκε την Καρλόττα-Βραβαντίνα των Νάσσαου .
* Καρλόττα-Αικατερίνη (1568–1629), παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ των Βουρβόνων πρίγκιπα τού Κοντέ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 3  Μαΐου 2020.
2. 1 2  Bardet και άλλοι 2000, σελ. 48.

Πηγές
-----

* Bardet, Jean-Pierre, επιμ. (2000). *Etat et société en France aux XVIIe et XVIIIe siècles* (στα French). Presses de l'Universitie de Paris-Sorbonne. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 308183731
* SUDOC: 176951784

 |

 |
Ο **Ματέια Νενάντοβιτς** (*σερβικά: Матија Ненадовић*) (Μπρανκοβίνα, 26 Φεβρουαρίου 1777 - Βάλιεβο, 11 Δεκεμβρίου 1854). Ήταν ιερέας και αγωνιστής της σερβικής ανεξαρτησίας, ο πρώτος πρωθυπουργός της Σερβίας και διπλωμάτης.

Γεννήθηκε στην Μπρακοβίνα της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ήταν γιος του πρίγκιπα Αλέξα Νενάντοβιτς. Έγραψε τα απομνημονεύματα του στη σερβική γλώσσα.

Ήταν από τους ηγέτες της πρώτης σερβικής εξέγερσης στο Βάλιεβο (1804 -1813). Ταξίδεψε στη Ρωσία για βοήθεια στην εξέγερση και κατ 'επανάληψη ταξίδεψε στην Αυστρία για να προμηθευτεί όπλα και πυρομαχικά. Ηγέτης στρατιωτικού σώματος απελευθέρωσε το Βάλιεβο και το Σάμπατς το 1804, το Κράλιεβο και το Ούζιτσε το 1805. Το 1805 ίδρυσε το Διοικητικό συμβούλιο των Σέρβων κι έκανε την πρώτη του συνεδρίαση στο μοναστήρι Βολιάβτσα όπου όρισε τον Νενάντοβιτς πρόεδρο του ουσιαστικά πρώτο πρωθυπουργό. Από το 1805 μέχρι το 1807 ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός της Σερβίας, όσων εδαφών είχαν απελευθερωθεί, καθώς και από το 1807 μέχρι το 1811.

Μετά την πτώση της Σερβίας την περίοδο 1814-1815 μετακόμισε στην Αυστρία όπου προσπάθησε να πείσει τις μεγάλες δυνάμεις για τη βοήθεια τους στην εκ νέου απελευθέρωση της Σερβίας. Μετά το ξέσπασμα της δεύτερης Σερβικής επανάστασης γύρισε στη Σερβία και στο Βάλιεβο όπου ασχολήθηκε με την πολιτική. Λόγω των διαφωνιών με τον πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς αποσύρθηκε το 1832, το 1840 εγκατάλειψε τη Σερβία λόγω διαφωνίας με τον πρίγκιπα Μιχαΐλο Ομπρένοβιτς γιο του Μίλος. Μετά την άφιξη του Αλέξανδρου Καρατζόρτζεβιτς πρίγκιπα της Σερβίας το 1842 επέστρεψε και αναμίχθηκε εκ νέου με την πολιτική έως το 1852 που αποσύρθηκε οριστικά. Πέθανε στο Βάλιεβο στις 11 Δεκεμβρίου 1854 (Στις 29 Νοεμβρίου το 1854 σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο).

Έγραψε ένα βιβλίο με τις αναμνήσεις του, «Απομνημονεύματα», που εκτός από τις λογοτεχνική του αξία αποτελεί ένα πολύτιμο έγγραφο της σερβικής ιστορίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Dalibor Brozović, Tomislav Ladan: «Hrvatska enciklopedija» (Κροατικά) Ινστιτούτο Λεξικογραφίας «Μίροσλαβ Κρλέζα». 1999. 43358. ISBN-13 978-953-6036-31-8. ISBN-10 953-6036-31-2.
2. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 2  Μαΐου 2020.

Πηγές
-----

* *Мемоари - Прота Матеја Ненадовић* (1 έκδοση). Народна књига. 2009. ISBN 978-86-331-3421-7.  Unknown parameter `|autor=` ignored (`|author=` suggested) (βοήθεια)
* «Илустрована историја Српске православне цркве».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Бранковина - родно место Ненадовића
* Биографија на сајту САНУ

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 27100048
* LCCN: n85289466
* ISNI: 0000 0001 2100 0518
* GND: 120220504
* SUDOC: 058647996
* BNF: cb121283792 (data)
* NKC: jo2002150582

 |

 |
Ο **Μαυρίκιος** ήταν βυζαντινός κυβερνήτης του Δουκάτου της Ρώμης με τον τίτλο του *χαρτουλάριου* και του *δουξ* κατά τον 7ο αιώνα. Λόγω του αξιώματος του, χαρτουλάριος, είναι αμφίβολο εάν ήταν δούκας της Ρώμης ή απλά εκτέλεσε χρέη δούκα.

Στο 639 ο βυζαντινός αυτοκράτορας Ηράκλειος απαίτησε από τον νέο Πάπα Σεβερίνο να υπογράψει μια μονοθελητική διακήρυξη πίστης για να τον αναγνωρίσει. Ο Σεβερίνος αρνήθηκε, ο Ηράκλειος δεν τον αναγνώρισε και έστειλε τον χαρτουλάριο Μαυρίκιο να διαπραγματευτεί με τους παπικούς αξιωματούχους. 

Ο Μαυρίκιος φτάνοντας στη Ρώμη ξεσηκώνει τα στρατεύματα εναντίον του νέου πάπα και πολιορκεί το Ανάκτορο του Λατερανού, έδρα τότε του πάπα, όπου μετά από 3 ημέρες το καταλαμβάνει. Ο Μαυρίκιος άνοιξε και λεηλάτησε το θησαυροφυλάκιο της παπικής κατοικίας και καλεί τον Έξαρχο Ραβέννας Ισαάκ, που ήταν ανώτερος του, να έρθει στην πόλη. Ο Ισαάκ έρχεται στη Ρώμη και εξορίζει πολλούς εκκλησιαστικούς αξιωματούχους ενώ από τον θησαυρό ένα μέρος στέλνει στην Κωνσταντινούπολη και άλλο το κράτησε ο ίδιος.

Το 642 ο Μαυρίκιος ξεσηκώνεται εναντίον του έξαρχου Ισαάκ και καλεί τον στρατό της πόλης να άρη την πίστη του στο έξαρχο. Ο Ισαάκ τότε στέλνει στρατεύματα στην πόλη με διοικητή τον *Ντόνους*, ο στρατός του Δουκάτου και οι αξιωματούχοι του εγκαταλείπουν τον Μαυρίκιο και δίνουν πίστη στον Έξαρχο. Ο Μαυρίκιος συλλαμβάνεται και οδηγείται στη Ραβέννα, αλλά στην πορεία προς την Ραβέννα εκτελείται με αποκεφαλισμό. Το κεφάλι του στήθηκε σε ένα κοντάρι για παραδειγματισμό .

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bavant, σελ. 70
2. 1 2 3 4 5 6 7  Bavant, σελ. 66
3. ↑  Bavant, σελ. 67

Πηγές
-----

* e duché byzantin de Rome. Origine, durée et extension géographique, Bernard Bavant, Mélanges de l'école française de Rome, Année 1979, 91-1, pp. 41-88
Ο **Ματέι Κρούσιτς**, γεννημένος στις 7 Μαΐου 1987 στο Τσέλιε της Σλοβενίας, είναι επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του σέντερ.

Καριέρα
-------

Ο Κρούσιτς ξεκίνησε την καριέρα του το 2004 από την σλοβενική Σεντιούρ, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2007, κατακτώντας δύο φορές την δεύτερη θέση του πρωταθλήματος, το 2005 και το 2006.

Στην συνέχεια, μεταγράφηκε στην Ίλιος Ντομζάλε, κατακτώντας δύο φορές ακόμη την δεύτερη θέση, πριν μεταγραφεί στην Γκέοπλιν Σλόβαν μέχρι το 2011.

Το καλοκαίρι του 2011, υπέγραψε στον Άρη, με τον οποίο κατέλαβε την έβδομη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος, πετυχαίνοντας 86 πόντους σε 22 αγώνες (μ.ο. 3,9).

Μετά την αποδέσμευση του από τους "κίτρινους", μεταγράφηκε στην ισπανική Πένιας Ουέσκα, η οποία κατέλαβε την όγδοη θέση στην δεύτερη κατηγορία του ισπανικού πρωταθλήματος.

Το 2013–14 αγωνίστηκε στην πρώτη κατηγορία της Σλοβενίας με την Γκροσούπλιγιε και συνέχισε στην USK Πράγας, ενώ το καλοκαίρι του 2015 υπέγραψε στην Ζλάτορογκ Λάσκο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Matej Krušič si je že našel nov klub, okrepil bo Geoplin Slovan
2. ↑  Matej Krusic in Aris - ArisBC[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Matej Krusic llega a LOBE Huesca desde Aris - Solobasket
4. ↑  Matej Krušič - USK Praha[*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  Krušič prva okrepitev Zlatoroga - Delo

Πηγές
-----

* Matej Krusic - Eurobasket
* KRUSIC, MATEJ - Welcome to EUROLEAGUE BASKETBALL
Η λίμνη **Ματάνο** (ινδον. *Danau Matano*), γνωστή και ως **Ματάνα**, είναι βαθιά λίμνη στην Επαρχία Νότιο Σουλαουέζι της Ινδονησίας, αξιοσημείωτη για το μοναδικό περιβάλλον που επικρατεί στα βαθύτερα στρώματά της.

Με μέγιστο βάθος 590 μέτρα, η Ματάνα είναι η βαθύτερη λίμνη στην Ινδονησία, η ενδέκατη σε μέγιστο βάθος σε ολόκληρη τη Γη, αλλά και η βαθύτερη σε οποιοδήποτε νησί της Γης. Το υψόμετρο της επιφάνειάς της πάνω από τη μέση στάθμη της θάλασσας είναι 382 μ. κάτι που σημαίνει ότι τα βαθύτερα μέρη του πυθμένα της είναι χαμηλότερα από την επιφάνεια της θάλασσας (κρυπτοβύθισμα). Είναι η μία από τις δύο μεγάλες λίμνες στο σύστημα λιμνών Μαλίλι (η άλλη είναι η λίμνη Τοβούτι). Η Ματάνο θεωρείται λίμνη μεγάλης ηλικίας, καθώς σχηματίσθηκε από μια τεκτονική καθίζηση τεμάχους πριν από περίπου 1 έως 2 εκατομμύρια έτη.

Η λίμνη Ματάνο και η λεκάνη απορροής της διεθέτουν πολλά ενδημικά είδη χλωρίδας και πανίδας. Τα εδάφη της λεκάνης απορροής και τα πετρώματα που τα αποτελούν έχουν σχετικώς μεγάλη περιεκτικότητα σε σίδηρο. Επειδή η λίμνη βρίσκεται στην τροπική ζώνη της Γης και επομένως η θερμοκρασία του τόπου δεν μεταβάλλεται παρά ελάχιστα κατά τη διάρκεια του έτους, το ανώτερο στρώμα του νερού της (το επιλίμνιο) δεν ψύχεται ποτέ αρκετά ώστε να αναμειχθεί με το κατώτερο στρώμα (το υπολίμνιο). Οι συνθήκες περιβάλλοντος στο υπολίμνιο είναι αξιοσημείωτες εξαιτίας της πιθανής ομοιότητάς τους με εκείνες των ωκεανών στους παλαιότερους γεωλογικούς μεγααιώνες, τον Αρχαιοζωικό και τον Προτεροζωικό, προτού λάβει χώρα η Μεγάλη οξυγόνωση της ατμόσφαιρας και των ωκεανών. Η βιογεωχημική δραστηριότητα στο υπολίμνιο έχει μελετηθεί ως πρότυπο για τις συνθήκες εκείνων των ωκεανών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Crowe, Sean A.; O’Neill, Andrew H.; Katsev, Sergei; Hehanussa, Peter; Haffner, G. Douglas; Sundby, Bjørn; Mucci, Alfonso; Fowle, David A. (Ιανουάριος 2008). «The biogeochemistry of tropical lakes: A case study from Lake Matano, Indonesia». *Limnology and Oceanography* **53** (1): 319-331. doi:10.4319/lo.2008.53.1.0319. ISSN 0024-3590.
2. ↑  Hampton, Stephanie E.; McGowan, Suzanne; Ozersky, Ted; Virdis, Salvatore G.P.; Vu, Tuong Thuy; Spanbauer, Trisha L.; Kraemer, Benjamin M.; Swann, George *και άλλοι*. (Σεπτέμβριος 2018). «Recent ecological change in ancient lakes». *Limnology and Oceanography* **63** (5): 2277-2304. doi:10.1002/lno.10938. ISSN 0024-3590.