recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 12°15′29″S 76°54′00″W﻿ / ﻿12.2581°S 76.9°W﻿ / -12.2581; -76.9
Στη μυθολογία των Ίνκας, ο **Πατσακάμακ** (Κέτσουα *Pacha Kamaq*, ισπ. *Pachacámac*), που σημαίνει *Δημιουργός του Κόσμου*, ήταν θεότητα της γης, που λατρευόταν από ιθαγενείς λαούς του Περού κι αργότερα υιοθετήθηκε και από τους Ίνκας. 

Ο **Πάτσα Κάμακ** πιστεύεται ότι δημιούργησε τον κόσμο, καθώς και τον πρώτο άνδρα και την πρώτη γυναίκα. Ξέχασε, όμως, να τους εφοδιάσει με φαγητό κι ο άνδρας πέθανε. Η γυναίκα καταράστηκε τον Πάτσα Κάμακ, επειδή τους αμέλησε, κι εκείνος την έκανε να μείνει έγκυος. Όταν γέννησε ένα γιο, ο θεός τον σκότωσε και διαμέλισε το πτώμα του, απ' όπου φύτρωσαν τα φρούτα και τα λαχανικά στη φύση. Ο δεύτερος γιος της κατάφερε να ξεφύγει, οπότε ο θεός σκότωσε τη γυναίκα. Ο γιος της, όμως, εκδικήθηκε το θάνατό της, ρίχνοντας τον Πάτσα Κάμακ στη θάλασσα. 

Αργότερα, όταν η θεότητα υιοθετήθηκε από τους Ίνκας, ο Πατσακάμακ λατρευόταν ως γιος του θεού Ίντι και της Μάμα Κίγια, σύζυγος της Μάμα Πάτσα. Μαζί με τα αδέρφια του, Βιρακότσα και Μάνκο Κάπακ, έφεραν τον πολιτισμό στη γη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Encyclopedia Mythica

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Μυθολογία Ίνκα |
| --- |
|  |
| Θεότητες | 
* Μάνκο Κάπακ
* Βιρακότσα
* Ίντι
* Καβιγιάσε
* Μάμα Ζάρα
* Μάμα Κίγια
* Κούκα Μάμα
* Μάμα Όκλιο
* Μάμα Πάτσα
* Πατσακάμακ
* Σουπάι
 |  |
|  |
| Τοποθεσίες | 
* Κούσκο
* Ούκα Πάτσα
* Άναν Πάτσα
 |
|  |
| Γιορτές | 
Ίντι Ράιμι |
|  |
| Σύμβολα | 
Τσακάνα |

 |
Ο **Αντρέι Ζελεζτσόφ** (ρωσικά: *Андрей Железцов*, ήταν Ρώσος πολιτικός και ο πρώτος ιστορικά δήμαρχος της πόλης της Οδησσού την περίοδο 1796-1797. 

Ο Ζελεζτσόφ ήταν έμπορος κρασιών και μόνιμα εγκατεστημένος στην πόλη, απαραίτητη προϋπόθεση για να θέση υποψηφιότητα για δήμαρχος. Οι πρώτες εκλογές για την ανάδειξη δημάρχου της Οδησσού έγιναν στις στις 14 Ιανουαρίου 1796, δικαίωμα ψήφου είχαν μόλις 150 άρρενες μόνιμοι κάτοικοι της πόλης. 

Αναφέρεται ότι ήταν από τους πρώτους κατοίκους της πόλης όταν αυτή δημιουργήθηκε. Απεβίωσε στις 10 Σεπτεμβρίου 1801 σε ηλικία μόλις 40 ετών. Κηδεύτηκε στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου της Οδησσού και τάφηκε στο νεκροταφείο της παλιάς πόλης.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. 1 2  Мания к избиранию - Чисто Одесский сайт[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Первые городские головы: забытые и заброшенные[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Αντρέι Γκόσαρ** (*σλοβενικά : Andrej Gosar*) (30 Νοέμβριου 1887 , Λόγκατετς - 21 Απρίλιος 1970 Λιουμπλιάνα) ήταν Γιουγκοσλάβος, σλοβενικής καταγωγής, νομικός, πολιτικός, κοινωνιολόγος και παιδαγωγός.

Σπούδασε στη σχολή δικαίου της Βιέννης και το 1916 έλαβε το διδακτορικό του. Το 1920 διετέλεσε ειδικός σύμβουλος κοινωνικής πρόνοιας στην κυβέρνηση της επαρχίας της Σλοβενίας και εξελέγη με τις στην Γιουγκοσλαβική συντακτική συνέλευση και επανεξελέγη το 1926. Το 1927 και 1928 διετέλεσε Υπουργός κοινωνικής πολιτικής της Λ.Δ. Σλοβενίας, 1929-1931 ήταν μέλος του Ανωτάτου νομοθετικού συμβουλίου στο υπουργικό συμβούλιο. Στο δεύτερο μισό του Μεσοπολέμου ήταν μέλος της γιουγκοσλαβικής αντιπροσωπείας στη γενική συνέλευση της Κοινωνίας των Εθνών στη Γενεύη. Ήδη κατά τη διάρκεια των σπουδών του δημοσίευσε άρθρα σχετικά με κοινωνικά και εκπαιδευτικά θέματα, από το 1921, ήταν ένας από τους εξέχοντες πολιτικούς αρθρογράφους στην "νέα εποχή και Δικαιωμάτων" (1924-1928 επίσημη έκδοση του). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, επίσης, άρχισε να δημοσιεύει σε ένα περιοδικό κοινωνικής σκέψης. Τον Απρίλιο του 1929 έγινε αναπληρωτής καθηγητής έως τον Οκτώβριο του 1935 όπου έγινε καθηγητής οικονομικών και κοινωνιολογίας στο τμήμα τεχνικών επιστημών στη Λιουμπλιάνα, την περίοδος 1936-1939 ήταν πρύτανης.

 Έντυπο εγγραφής του Αντρέι Γκοσάρ ως φυλακισμένου στο στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί Νταχάου
Το 1941, ο ίδιος αρνήθηκε να συμμετάσχει στη πολιτική γιατί απέρριψε τον κομμουνισμό και την ηγεσία του. Το φθινόπωρο του 1941 ο ίδιος και οι οπαδοί του, άρχισε να ασχολήται ε την πολιτική με μία ομάδα με την επωνυμία "Ενωμένοι Σλοβένοι". Το 1944 ήταν φυλακισμένος στο Νταχάου.

Μετά τον πόλεμο, μέχρι το 1958 δίδαξε στη σχολή τεχνικών επιστημών στη Λιουμπλιάνα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  *The Fine Art Archive*. cs.isabart.org/person/146464. Ανακτήθηκε στις 1  Απριλίου 2021.
2. ↑  plus.si.cobiss.net/opac7/conor/5317475.

Πηγές
-----

* Maksimiljan Fras, Mariborski župan dr. Alojzij Juvan in njegov čas, Maribor, 2013.
* Gosar Andrej. Slovenski biografski leksikon 1925–1991. Elektronska izdaja. Ljubljana: SAZU, 2009

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 47571291
* LCCN: no95002767
* ISNI: 0000 0000 4398 6245
* GND: 119424878
* NKC: jx20130628002

 |

 |
Συντεταγμένες: 16°3′22″S 23°45′8″E﻿ / ﻿16.05611°S 23.75222°E﻿ / -16.05611; 23.75222

Η **Δυτική Επαρχία** (αγγλικά: *Western Province*) είναι μια από τις 9 επαρχίες της Ζάμπιας. Πρωτεύουσα είναι η Μόνγκου. Έχει πληθυσμό 1.306.873 κατοίκων (απογραφή 2000). Έχει έκταση 126.386 τ.χλμ.. Βρίσκεται δυτικά της Ζάμπια, εξ ου και το όνομα. 

Η Δυτική Επαρχία διαιρείται σε 7 συνοικίες: Καλάμπο, Καόμα, Λουκουλού, Μονγκού, Σενάνγκα, Σεσέκε και Σανγκόμπο.

Γεωγραφία
---------

Η Δυτική Επαρχία είναι η δυτικότερη επαρχία της Ζάμπιας, εξ ου και το όνομα. Καλύπτει όλη την δυτική πλευρά της χώρας. Συνορεύει στα βόρεια με τη Βορειοδυτική Επαρχία, στα βορειοανατολικά με την Κεντρική Επαρχία, στα νοτιοανατολικά με τη Νότια Επαρχία, στα δυτικά με την Ανγκόλα και στα νοτιοδυτικά με τη Ναμίμπια. 

Έχει συνολική έκταση 126.386 τ.χλμ..

Συνοικίες
---------

Οι συνοικίες της Δυτικής Επαρχίας
Η Δυτική Επαρχία διαιρείται σε 8 συνοικίες:

1. Καλάμπο
2. Καόμα
3. Λουκουλού
4. Μονγκού
5. Σενάνγκα
6. Σεσέκε
7. Σανγκόμπο

Δημογραφία
----------

Σύμφωνα με την απογραφή του 2000, η Δυτική Επαρχία έχει 765.088 κατοίκους.

Πάρκα και Προστατευμένες Περιοχές
---------------------------------

Τα κυριότερα πάρκα της Δυτικής Επαρχίας είναι τα ακόλουθα:

* Ζαμβέζης
* Εθνικό Πάρκο Πεδιάδας Λιούγουα
* Εθνικό Πάρκο Σιόμα Νγκουέζι
* Δυτικός Ζαμβέζης

Δείτε επίσης
------------

* Επαρχίες της Ζάμπιας

Παραπομπές
----------

1. ↑  VVAA; *Fertilizer use on smallholder farms in Western Province, Zambia*. Ed. Intl Food Policy Res Inst (1993). ISBN 978-0-89629-097-6.

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επαρχίες της Ζάμπιας |
| --- |
|  |
| 
* Ανατολική
* Βόρεια
* Βορειοδυτική
* Δυτική
* Κεντρική
* Κόππερμπελτ
* Λουαπούλα
* Λουσάκα
* Νότια
 |

 |
Στη στερεομετρία, **πενταδεκάεδρο** λέγεται ένα πολύεδρο που έχει δεκαπέντε έδρες. Δεν υπάρχουν κανονικά πενταδεκάεδρα, συνεπώς η ονομασία αυτή είναι διφορούμενη. Υπάρχουν πολυάριθμες τοπολογικώς διακριτές μορφές ενός πενταδεκάεδρου, για παράδειγμα, η τετραδεκαγωνική πυραμίδα και το τριδεκαγωνικό πρίσμα.

Κυρτά πενταδεκάεδρα
-------------------

Υπάρχουν 23.833.988.129 τοπολογικώς διακριτά κυρτά πενταδεκάεδρα που έχουν τουλάχιστον 10 κορυφές, εξαιρουμένων των καθρεφτισμών τους. Δύο πολύεδρα είναι «τοπολογικώς διακριτά» όταν έχουν εγγενώς διαφορετικές ρυθμίσεις εδρών και κορυφών, έτσι ώστε να είναι αδύνατο να στρεβλωθεί το ένα μέσα στο άλλο απλώς με την αλλαγή του μηκους των ακμών ή των γωνιών μεταξύ των ακμών ή των εδρών τους.

### Οσόεδρο

Υπάρχει ένα ακόμα τοπολογικά πολυεδρικό σχήμα με δεκαπέντε έδρες, που εκφυλίζεται ως πολύεδρο, ενώ υφίσταται ως σφαιρική πλακόστρωση δίγωνων εδρών, το οποίο ονομάζεται πενταδεκαγωνικό οσόεδρο και έχει συμβολισμό Schläfli {2,15}. Το πενταδεκαγωνικό οσόεδρο διαθέτει 2 κορυφές (αντίποδα σημεία), 15 ακμές και 15 έδρες (δίγωνα).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Michon, Gerard. «Counting Polyhedra». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 10 Μαΐου 2016.
2. ↑  Weisstein, Eric W. "Hosohedron" από το MathWorld.

### Πηγές

* «What Are Polyhedra?». members.aol. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Φεβρουαρίου 2005. Ανακτήθηκε στις 10 Μαΐου 2016.  (με ελληνικά αριθμητικά προθέματα)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Self-Dual Pentadecahedra». dmccooey.com.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πολύεδρα |
| --- |
|  |
| 1–10 έδρες | 
* Μονόεδρο
* Δίεδρο
* Τρίεδρο
* Τετράεδρο
* Πεντάεδρο
* Εξάεδρο
* Επτάεδρο
* Οκτάεδρο
* Εννεάεδρο
* Δεκάεδρο
 |
|  |
| 11–20 έδρες | 
* Ενδεκάεδρο
* Δωδεκάεδρο
* Τριδεκάεδρο
* Τετραδεκάεδρο
* Πενταδεκάεδρο
* Εξαδεκάεδρο
* Επταδεκάεδρο
* Οκταδεκάεδρο
* Εννεαδεκάεδρο
* Εικοσάεδρο
 |
|  |
| Άλλα πολύεδρα | 
* Εικοσιδωδεκάεδρο
* Τριακοντάεδρο
* Τετρακοντάεδρο
* Εξηκοντάεδρο
* Εννενηκοντάεδρο
* Απειρόεδρο
 |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Πολιορκία της Πάτρας (αποσαφήνιση).

Η **πολιορκία της Πάτρας το 1205** ήταν ένα πολεμικό γεγονός μετά την κατάλυση της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τους Φράγκους σταυροφόρους. Για την πολιορκία και κατάληψη της πόλης της Πάτρας υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές από διαφορετικά χρονικά.

Η εξέλιξη της μάχης
-------------------

Κατά μία εκδοχή όταν η Κωνσταντινούπολη καταλήφθηκε από τους σταυροφόρους στην Μεθώνη βρισκόταν ο Γοδεφρείδος Βιλλαρδουίνος όπου κατευθυνόμενος στα Ιεροσόλυμα λόγω κακοκαιρίας είχε προσαράξει το πλοίο του και το επισκεύαζε. Εκεί μαθαίνει την κατάληψη της πόλης και πρώτη του σκέψη ήταν ξεκινήσει για την πόλη αλλά κάποιος Έλληνας πρόκριτος τον έπεισε να ξεκινήσει την κατάληψη εδαφών στην Πελοπόννησο, όπως κι έγινε. Ο Βιλλαρδουίνος άρχισε να καταλαμβάνει πόλεις και χωριά κατευθυνόμενος προς την Πάτρα. 

Κατά το *Ελληνικόν χρονικόν* το γεγονός δεν ήταν τυχαίο αλλά ο Γοδεφρείδος Βιλλαρδουίνος ξεκίνησε με πλοία και στρατό για την κατάκτηση εδαφών στην Πελοπόννησο.

Τον Απρίλιο του 1205 στην πόλη της Πάτρας επικρατούσε ανησυχία μεγάλη, συνεχώς έρχονται ειδήσεις ότι πλησιάζουν ο Φράγκικος στρατός, γίνονταν συγκεντρώσεις από τον λαό στις αυλές των προυχόντων και ετοιμάζονταν για να προβάλλουν αντίσταση. Την 1η Μαΐου 1205 αποβιβάστηκαν φράγκικα στρατεύματα στην Αχαγιά κι έστησαν εκεί στρατόπεδο, κυρίως Γάλλοι από την Βουργουνδία. Στην Πάτρα ο λαός κλείστηκε στην πόλη και στο κάστρο περιμένοντας τους Φράγκους ενώ κατασκευάστηκαν κι χαρακώματα για ενίσχυση της άμυνας. 

Στις 4 Μαΐου οι Φράγκοι φτάνουν έξω από τα τείχη της Πάτρας έχοντας μαζί τους πολιορκητικές μηχανές και καταπέλτες. Η πρώτη γραμμή άμυνας ήταν στον Άγιο Ανδρέα όπου είχαν κατασκευαστεί και χαρακώματα αλλά οι Φράγκοι έτρεψαν σε φυγή τους Έλληνες που δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τους καταπέλτες και την ορμή των Φράγκων. Οι υποχωρούντες Έλληνες μπήκαν και κλείστηκαν στην πόλη όπου όμως μετά από λίγο η πόλη έπεσε με έφοδο των φράγκων και η άμυνα επικεντρώθηκε στο φρούριο της που πρόβαλε ακόμα αντίσταση μεγάλη. Οι πολιορκημένοι βλέποντας όμως τους καταπέλτες να γκρεμίζουν τα τείχη ζήτησαν ανακωχή όπως κι έγινε, έδωσαν το φρούριο στους Φράγκους κι επέστρεψαν στην πόλη κρατώντας τις περιουσίες τους. Ο Σταμπλίτης διόρθωσε τα τείχη από τις ζημιές που είχαν πάθει, άφησε φρουρά στην πόλη και έφυγε για την Κάτω Αχαία.

Πηγές
-----

* Στέφανου Θωμοπούλου, *Ιστορία της Πόλεως Πατρών από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821*, Τόμος Α΄, επιμέλεια Βασίλειου Λάζαρη, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1998, ISBN 960-7960-4
* Το Χρονικόν του Μωρέως
* Επι τα πρόσω , φύλο 16 Οκτωβρίου 1899, χρονογράφημα
Σχεδιάγραμμα της πολιορκίας
Η **Πολιορκία του Βελιγραδίου το 1806** (*σερβικά : Опсада Београда 1806*) ήταν μία πολεμική σύγκρουση στην διάρκεια της πρώτης Σερβικής επανάστασης ανάμεσα στους επαναστατημένους Σέρβους και τους Οθωμανούς.

Η επίθεση των επαναστατών στο Βελιγράδι είχε προγραμματιστεί πολύ προσεκτικά. Παρόλο που ο Καραγιώργης Πέτροβιτς ήταν από τον Μάιο το 1804 στην περιοχή του Βελιγραδίου με τον επαναστατικό στρατό για τις πρώτες συγκρούσεις με τους Τούρκους δεν κινήθηκε κατά του Βελιγραδίου παρά δύο χρόνια αργότερα. Όταν οι Σέρβοι επαναστάτες οργανώθηκαν και ήσαν έτοιμοι πήραν θέσεις κοντά στο Βελιγράδι.

Για την πολιορκία της πόλης είχαν σπεύσει εκτός του Καραγιώργη, με τα στρατιωτικά τους σώματα οι Σίμα Μάρκοβιτς, ο Γιάνκο Κάτιτς, ο Μλάντεν Μιλοβάνοβιτς, ο Μιλένκο Στοΐκοβιτς, ο Στάνιογε Γκλαβά, ο Βούλε Κόλαρατς, ο Ματέια Νενάντοβιτς, και ο Λούκα Λαζάρεβιτς.

Στα μέσα Νοεμβρίου 1806 κοντά στο Βελιγράδι είχαν προσέλθει περίπου 25.000 Σέρβοι στρατιώτες με 40 κανόνια, ενώ ο αριθμός των όπλων από την τουρκική πλευρά που βρίσκονταν μέσα από τα τείχη του Βελιγραδίου ήταν περίπου 300. Στην υπεράσπιση του Βελιγραδίου συμμετείχαν και χριστιανοί, κάποιοι από αυτούς έχουν εγκαταλείψει τη σερβική πλευρά, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο Μπουλούμπασης Κόντα.

Η κύρια επίθεση ξεκίνησε στις 30 Νοεμβρίου 1806, οι επαναστάτες κατάφεραν και εισήλθαν στην πόλη από την πύλη του ποταμού Σάβα. Οι Τούρκοι βλέποντας τους έριξαν έναν πυροβολισμό, ο οποίος ήταν το σήμα κινδύνου για την πόλη. Η μάχη κράτησε όλη τη νύχτα, κάποια στιγμή και γύρω στο 10 π.μ. το Βελιγράδι έχει στα χέρια των επαναστατών. Στην πόλη παρέμεινε ο Σουλεϊμάν Πασάς, εκπρόσωπος της τουρκικής κυβέρνησης, αλλά στις 27 Δεκεμβρίου 1806 έφυγε από την πόλη με τη συνοδεία του.

Αναφορές
--------

* «Политичка историја Београда од 1804. до 1914. године». *Историја Београда*. Београд: Балканолошки институт САНУ, Драганић. 1995. σελίδες 152–154. ISBN 86-7179-021-5.
Συντεταγμένες: 11°08′N 42°43′E﻿ / ﻿11.133°N 42.717°E﻿ / 11.133; 42.717

Η **Περιφέρεια Ταντζουρά** (αραβικά: تجورة, γαλλικά: Tadjourah) είναι μια περιφέρεια του Τζιμπουτί. Έχει έκταση 7.100 τ.χλμ. και πληθυσμό 89.567 κατοίκων (2012). Πρωτεύουσα είναι η Ταντζουρά.

Γεωγραφία
---------

Η Περιφέρεια Ταντζουρά βρίσκεται βορειοδυτικά του Τζιμπουτί. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με την Περιφέρεια Ομπόκ και την Ερυθραία, στα νοτιοδυτικά με την Περιφέρεια Άρτα και την Περιφέρεια Ντικίλ και στα δυτικά με την Αιθιοπία. Έχει έκταση 7.100 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση η δεύτερη μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί..

Δημογραφία
----------

Η Περιφέρεια Ταντζουρά έχει πληθυσμό 89.567 κατοίκων (2012). Είναι σε πληθυσμό η τρίτη μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί μετά την Περιφέρεια Ντικίλ και την Περιφέρεια Αλί Σαμπί. Έχει πυκνότητα 12,6 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι ανά πυκνότητα η τρίτη μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί μετά την Περιφέρεια Αλί Σαμπί και την Περιφέρεια Άρτα.

Επαρχίες
--------

Η Ταντζουρά συμπεριλαμβάνει τέσσερις επαρχίες: Μπαλό, Ντορρά, Ραντά και Ταζουρά.

Χωριά
-----

* Αιρολάφ
* Αμπαμπό
* Ανταιλού
* Ασσά Γκαιλά
* Γκιρραρί
* Μαλαό
* Μαντγκούλ
* Μπαλό
* Μπανκουάλ
* Ντεμπν
* Ντορρά
* Ραντά
* Ριμπτά
* **Ταντζουρά**

Μεταφορές
---------

Το κυριότερο αεριδρόμιο είναι το Ταντζουρά.

Δείτε επίσης
------------

* Περιφέρειες του Τζιμπουτί

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κατάλογος περιφερειών του Τζιμπουτί ανά έκταση
2. ↑  Κατάλογος περιφερειών του Τζιμπουτί ανά πληθυσμό
3. ↑  Κατάλογος περιφερειών του Τζιμπουτί ανά πυκνότητα

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Περιφέρειες του Τζιμπουτί |
| --- |
|  |
| 
* Αλί Σαμπί
* Άρτα
* Ντικίλ
* Ομπόκ
* Ταντζουρά
 |

 |

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Περιφέρεια Ταντζουρά |
| --- |
|  |
| 
**Πρωτεύουσα:** Ταντζουρά |
|  |
| 
* Αιρολάφ
* Αμπαμπό
* Ανταιλού
* Ασσά Γκαιλά
* Γκιρραρί
* Μαλαό
* Μαντγκούλ
* Μπαλό
* Μπανκουάλ
* Ντεμπν
* Ντορρά
* Ραντά
* Ριμπτά
 |  |

 |
Συντεταγμένες: 16°25′48″N 81°05′24″E﻿ / ﻿16.430°N 81.090°E﻿ / 16.430; 81.090

Ο **Νομός Δυτικό Γκοντάβαρι** είναι ένας από τους επιμέρους 23 νομούς - διοικητικές περιφέρειες - της ομόσπονδης πολιτείας Άντρα Πραντές της Ινδίας. Η συνολική του έκταση είναι 7.700 τ.χλμ (ή 3.000 τετρ. μίλια), και ο πληθυσμός του 3.934.782 κάτοικοι (2011). Βρίσκεται στο βόρειο-ανατολικό τμήμα της πολιτείας, στη περιφέρεια Άντρα, ΝΔ. του Ανατολικού Γκοντάβαρι και είναι παράλιος νομός στον οποίο περιλαμβάνεται το μεγάλο Δέλτα που σχηματίζουν οι ποταμοί Γκοντάβαρι και Κρίσνα μετά τις μεγάλες διώρυγες που έχουν κατασκευαστεί. Πρωτεύουσα του νομού είναι η Ελούρου, ή Ελάπουν, αποτελώντας έδρα και της μίας εκ των 2 επαρχιών του νομού. Το κλίμα είναι τροπικό. Κυρίαρχη γλώσσα είναι η Τελούγκου.

Το Δυτικό Γκοντάβαρι είναι ένας από τους πλέον αγροτικούς παραγωγικούς νομούς της πολιτείας. Περιλαμβάνει 2 επαρχίες (ζώνες), στις οποίες κατανέμονται 46 δημοτικά διαμερίσματα με 7 δήμους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *2011 census of India*. www.censusindia.gov.in/pca/DDW\_PCA0000\_2011\_Indiastatedist.xlsx.

Πηγές
-----

"Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica"

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Δυτικό Γκοντάβαρι** |

* Επίσημη ιστοσελίδα

|  |  |
| --- | --- |
| WikiVoyage logoWikiVoyage logo | Στο Wikivoyage υπάρχει ταξιδιωτικός οδηγός σχετικός με το λήμμα:   **Δυτικό Γκοντάβαρι** |

* Προφίλ του νομού από Άντρα Πραντές Online.
* Χάρτης με τους ναούς στο νομό Γκοντάβαρι Αρχειοθετήθηκε 2010-01-24 στο Wayback Machine.
* Άρθρο των Times της Ινδίας Αρχειοθετήθηκε 2012-08-29 στο Wayback Machine.
* papikondalu.net.in

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 145518052
* LCCN: n88001437
* GND: 4502866-7

 |

 |
Γεωγραφία του Δυτικού ΠακιστάνΤο **Δυτικό Πακιστάν** (ούρντου: مغربی پاکستان‬‎, *Mag̱ẖribī Pākistān*, ΔΦΑ: [məɣrɪbiː pɑːkɪstɑːn]; Βεγγαλικά: পশ্চিম পাকিস্তান‎, *Pôśchim Pākistān*) ήταν ένας από τους δύο θύλακες που δημιουργήθηκαν στο σχηματισμό του σύγχρονου Κράτους του Πακιστάν μετά την Διχοτόμηση της Ινδίας το 1947. Τα σύνορα του Δυτικού Πακιστάν αντιστοιχεί με τα σύνορα του σημερινού Πακιστάν.

Μετά την ανεξαρτησία από τους Βρετανούς το 1947, το Κράτος του Πακιστάν χωρίστηκε σε δύο θύλακες, τον δυτικό και τον ανατολικό που χωρίζονταν από τη Δημοκρατία της Ινδίας. Η δυτική πτέρυγα του Πακιστάν αποτελούταν από τρεις επαρχίες με κυβερνήτη (Βορειοδυτικά σύνορα, Δυτικό Παντζάμπ και Επαρχία Σιντ), μια επαρχία με Επικεφαλής Επίτροπο (Επαρχία Μπαλουχιστάν) και την Ένωση Κρατών του Βελουχιστάν, μαζί με αρκετά άλλα ανεξάρτητα πριγκιπικά κράτη (κυρίως τα Μπαχαβαλπούρ, Τσιτράλ, Ντιρ, Χούνζα, Χαϊρπούρ και Σβατ), την Ομοσπονδιακή Περιφέρεια Πρωτεύουσας γύρω από το Καράτσι και τις φυλετικές περιοχές. Η ανατολική πτέρυγα της νέας χώρας, το νέο Ανατολικού Πακιστάν – σχημάτιζε την ενιαία επαρχία Ανατολική Βεγγάλη (συμπεριλαμβανομένης της πρώην Ασσαμέζικης περιοχής Σιλέτ).

Το Δυτικό Πακιστάν ήταν πολιτικά κυρίαρχο, παρόλο που το Ανατολικό Πακιστάν είχε πάνω από το μισό του πληθυσμού. Ωστόσο είχε δυσανάλογα μικρό αριθμό εδρών στη Συντακτική Συνέλευση. Αυτή η ανισότητα των δύο τμημάτων και η γεωγραφική απόσταση μεταξύ τους πιστεύεται ότι ήταν η αιτία για τη καθυστέρηση στην υιοθέτηση ενός νέου συντάγματος. Για την μείωση των διαφορών μεταξύ των δύο περιφερειών, η κυβέρνηση αποφάσισε να αναδιοργανώσει τη χώρα σε δύο διαφορετικές επαρχίες κάτω από τη πολιτική Μία Μονάδα που ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός Τσόντρι Μουχαμάντ Αλί στις 22 Νοεμβρίου 1954.

Το 1970, ο Πρόεδρος-Συνταγματάρχης Γιαχία Χαν θέσπισε μια σειρά από εδαφικές, συνταγματικές και στρατιωτικές μεταρρυθμίσεις. Αυτές οι αλλαγές καθιέρωσαν τις επαρχιακές συνελεύσεις, το κρατικό κοινοβούλιο και τα σημερινά σύνορα των τεσσάρων επαρχιών του Πακιστάν.. Την 1η Ιουλίου 1970, το Δυτικό Πακιστάν μετονομάστηκε σε "**Πακιστάν**" κάτω από το Νόμο αρ. 1970, όπου διαλύθηκε το σύστημα "Μία Μονάδα" και αφαιρέθηκε ο όρος "Δυτικό", μετονομάζοντας το σε Πακιστάν. Η σειρά δεν είχε καμία επίδραση στο Ανατολικό Πακιστάν, το οποίο διατήρησε το όνομα από το 1955. Η επόμενη χρονιά χαρακτηρίστηκε από τις σκηνές του εμφυλίου πολέμου που είχε ως αποτέλεσμα την απόσχιση του Ανατολικού Πακιστάν ως Μπαγκλαντές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Story of Pakistan. «West Pakistan Established as One Unit [1955]». *Story of Pakistan (Note: One Unit continued until General Yahya Khan dissolved it on July 1, 1970)*. Story of Pakistan, West Pakistan. Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2012.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 143666109

 |

 |
Ο **απογραφεύς** ([αρχ.: ἀπογραφεύς) ήταν δημοσιονομικός υπάλληλος τους τελευταίους αιώνες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Το αξίωμα εμφανίστηκε για πρώτη φορά την περίοδο των Κομνηνών, είτε επί Αλέξιου Α΄ Κομνηνού (1081–1118) ή ούτως ή άλλως μέχρι το τρίτο τέταρτο του 12ου αιώνα, και προφανώς αντικατέστησε τον *αναγραφέα*. Το αξίωμα συνέχισε να υπάρχει μέχρι το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το 1453.  Ο απογραφεύς ήταν υπεύθυνος για την απογραφή του πληθυσμού που χρησίμευσε ως βάση για τον υπολογισμό του φόρου που όφειλαν οι ιδιώτες, καθώς και για τον σκοπό της αναδιανομής των γαιών και την εκτίμηση των αυτοκρατορικών επιχορηγήσεων εσόδων ενός κτήματος σε κατόχους πρόνοιας ή σε ιδρύματα όπως μοναστήρια και άλλα ευσεβή ιδρύματα.  Τη θέση του απογραφέα κατείχε συχνά ο κυβερνήτης (ο δουξ ή η κεφαλή) μιας επαρχίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Kazhdan 1991, σελ. 134.

Πηγές
-----

* Kazhdan, Alexander (1991). «Apographeus». Στο: Kazhdan, Alexander, επιμ. *The Oxford Dictionary of Byzantium*. New York and Oxford: Oxford University Press, σελ. 134. ISBN 978-0-19-504652-6.
Συντεταγμένες: 18°22′13″N 76°53′25″W﻿ / ﻿18.3702474°N 76.8903065°W﻿ / 18.3702474; -76.8903065

Η **Πορτ Μαρία** (αγγλικά: Port Maria) είναι κωμόπολη της Τζαμάικα και πρωτεύουσα της Ενορίας της Αγία Μαρίας. Έχει πληθυσμό 7.500 κατοίκων (2001).

Γεωγραφία
---------

Η Πορτ Μαρία βρίσκεται βορειοανατολικά της Τζαμάικα και βόρεια-κεντρικά της Αγίας Μαρίας. Βρίσκεται νοτιοανατολικά του νησιού Καμπαρίτα.

Δημογραφία
----------

Η Πορτ Μαρία έχει σύμφωνα με την απογραφή του 2001 7.500 κατοίκους.

Προέλευση του ονόματος
----------------------

Η Πορτ Μαρία ονομάστηκε έτσι από τον ποταμό Πορτ Μαρία, που βρίσκεται στην Αγία Μαρία.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος πόλεων της Τζαμάικα
Το Εθνικό Πάρκο της κοιλάδας Valbonë στην βόρεια Αλβανία.
Το **περιβάλλον της Αλβανίας** χαρακτηρίζεται από μοναδική πανίδα και χλωρίδα και από ποικιλία εδαφών που περιλαμβάνονται στα σύνορα ενός μικρού κράτους. Περιλαμβάνει επίσης διαφορετικές οικολογικές περιοχές, που εκπροσωπούν τα διάφορα γεωγραφικά οικοσυστήματα, τα συστήματα νερού, τον καιρό, τις ανανεώσιμες πηγές και τις επιδράσεις σε αυτά.

Από τους τομείς που προκαλεί η ανθρώπινη παρέμβαση και μπορούν να επηρεάσουν το περιβάλλον, οι δραστηριότητες που καθιστούν βιώσιμη την οικονομία της Αλβανίας, όπως η εξόρυξη και η δασοκομία, είναι αρκετά σημαντικές. Το περιβάλλον επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την δημόσια υγεία στην Αλβανία, καθώς η μόλυνση του αέρα και η αιθαλομίχλη στις αστικές περιοχές όπως στα Τίρανα μπορούν να προκαλέσουν μεγάλη δυσφορία σε άτομα με αναπνευστικά προβλήματα όπως άσθμα.

Γεωγραφία
---------

Η Αλβανία είναι μια μικρή ορεινή χώρα, που βρίσκεται στη νοτιοανατολική Ευρώπη και βρέχεται από την Αδριατική Θάλασσα και το Ιόνιο Πέλαγος. Έχει συνολική έκταση 28.748 τετραγωνικά χιλιόμετρα (11.100 τετραγωνικά μίλια) και συνορεύει με το Μαυροβούνιο στα βορειοδυτικά, με το Κοσσυφοπέδιο στα βορειοανατολικά, με τη Βόρεια Μακεδονία στα ανατολικά και με την Ελλάδα στα νότια. Το μήκος της ακτογραμμής της είναι 476 χλμ (296 μίλια) και εκτείνεται κατά μήκος της Αδριατικής Θάλασσας και του Ιονίου Πελάγους.

Κλίμα
-----

Με την ακτογραμμή της Αλβανίας να έχει πρόσβαση στην Αδριατική Θάλασσα και το Ιόνιο Πέλαγος, τα υψίπεδα της χώρας στηρίζουν την χερσαία μάζα της Βαλκανικής Χερσονήσου και η χώρα βρίσκεται σε γεωγραφικό πλάτος που υπόκειται σε ποικίλες καιρικές συνθήκες κατά την χειμερινή και την θερινή περίοδο. Η Αλβανία διαθέτει έναν μεγάλο αριθμό κλιμάτων για μια τόσο μικρή περιοχή. Οι παράκτιες πεδινές περιοχές έχουν συνήθως μεσογειακό κλίμα, οι ορεινές περιοχές έχουν ηπειρωτικό κλίμα. Τόσο στις πεδινές περιοχές όσο και στο εσωτερικό της χώρας, ο καιρός ποικίλει σημαντικά από τον βορρά μέχρι τον νότο.

Οι θερμοκρασίες στο εσωτερικό της χώρας επηρεάζονται περισσότερο από τις διαφορές στο υψόμετρο παρά από το γεωγραφικό πλάτος ή οποιονδήποτε άλλο παράγοντα. Οι χαμηλές θερμοκρασίες του χειμώνα στα βουνά προκαλούνται από τις μάζες του αέρα που κυριαρχούν στην ηπειρωτική ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια. Βόρειοι και βορειοανατολικοί άνεμοι φυσούν κατά το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου. Η μέση θερμοκρασία το καλοκαίρι είναι χαμηλότερη στο εσωτερικό της χώρας από ότι στις παράκτιες περιοχές και πολύ χαμηλότερη στα υψηλότερα υψόμετρα, όμως οι καθημερινές διακυμάνσεις της θερμοκρασίας είναι συχνό φαινόμενο. Οι μέγιστες θερμοκρασίες κατά την διάρκεια της ημέρας στις κοιλάδες και στα ποτάμια είναι πολύ υψηλές αλλά οι νύχτες είναι πάντα δροσερές.

Παραπομπές
----------
Ο  **Αχιλλέας Αθανασούλας**  (1 Ιουλίου 1940 – 18 Μαΐου 2016) ήταν παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκε την 1η Ιουλίου 1940 στην Πλατανούσσα του νομού Ιωαννίνων. Αγωνίστηκε ως επιθετικός μέσος όλη τη δεκαετία του ’60 στην Α΄ Εθνική στoν Πανιώνιο, με τον οποίο έπαιξε σε δύο τελικούς του Κυπέλλου Ελλάδος το 1961 και το 1967. 

Ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία 16 ετών, το 1956, στην Β' ομάδα της Δάφνης. Το 1960 άρχισε να παίζει στην Α' ομάδα του Πανιωνίου δίπλα στους Σαραβάκο, Χρονόπουλο.  Στις 3 Οκτωβρίου 1960 πέτυχε το παρθενικό του γκολ στην Α΄ εθνική, στη νίκη με 4-1 επί του Εθνικού κατά την 3η αγωνιστική του πρωταθλήματος. Τη σεζόν 1963-64 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της ομάδας του με 11 γκολ. 

Τον Απρίλιο του 1961 αγωνίστηκε με την Εθνική Νέων στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στη Λισαβόνα. Τον Ιούλιο 1961 στρατεύτηκε και εντάχθηκε στην Εθνική Ενόπλων.

Το 1971-72 έκλεισε την καριέρα του στην Α΄ Εθνική. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με εμπορικές επιχειρήσεις, χωρίς όμως ποτέ να σταματήσει να παίζει μπάλα με τους Παλαιμάχους του Πανιωνίου.

Πέθανε στις 18 Μαΐου του 2016 από επιπλοκές της νόσου Πάρκινσον.

Καριέρα
-------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1960-61 | Πανιώνιος | 27 | 6 |
| 1961-62 | Πανιώνιος | 23 | 3 |
| 1962-63 | Πανιώνιος | 13 | 1 |
| 1963-64 | Πανιώνιος | 27 | 11 |
| 1964-65 | Πανιώνιος | 5 | 1 |
| 1965-66 | Πανιώνιος | 10 | 2 |
| 1966-67 | Πανιώνιος | 24 | 0 |
| 1967-68 | Πανιώνιος | 28 | 4 |
| 1968-69 | Πανιώνιος | 18 | 0 |
| 1969-70 | Πανιώνιος | 2 | 0 |
| 1970-71 | ; |  |  |
| 1971-72 | Πανιώνιος | 11 | 0 |
| **ΣΥΝΟΛΟ** | **Α΄ Εθνική** |  |  |
| Χρονιές | Εθνικές ομάδες | Συμμετοχές | Γκολ |
| 1961 | Ελλάδα Ελλάδα (νέων) | 2 |  |
| 1961-1962 | Ελλάδα Ελλάδα (ενόπλων) |  |  |

* **Σημείωση** : τα στοιχεία προέρχονται από  και από την εφ. Αθλητική Ηχώ.

Τίτλοι - Διακρίσεις
-------------------

* Φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδος (2): 1961, 1967.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Οικογενειακό αρχείο Αχιλλέα Αθανασούλα

Πηγές
-----

*
Ο **Παύλος Δελλαπόρτας** (1905 - 7 Απριλίου 1980) ήταν Έλληνας δικαστικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στα Κουβαλάτα  Ληξουρίου. Κατά το διάστημα 1921-1925 σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αμέσως μετά, δικηγορούσε στο πρωτοδικείο Κεφαλλονιάς. Εισήλθε στο δικαστικό σώμα το 1931 και το 1933 διορίστηκε ειρηνοδίκης στον Παπάδο Γέρας Λέσβου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1938. Υπηρέτησε ως πρωτοδίκης στο Γύθειο (1945 - 1946) και τη Ζάκυνθο (1947 - 1951) και ως εισαγγελέας πρωτοδικών στο Μεσολόγγι. Το 1961 έγινε εισαγγελέας εφετών στη Θεσσαλονίκη. Από τη θέση αυτή αναμείχθηκε το 1963 στην υπόθεση Λαμπράκη, καθώς είχε τη γενική εποπτεία των ανακρίσεων, που διεξάγονταν από τον ανακριτή Χρήστο Σαρτζετάκη και τους εισαγγελείς Δημήτριο Παπαντωνίου και Νίκο Αθανασόπουλο. Μαζί με τον Σαρτζετάκη αντιστάθηκαν στις πιέσεις του τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνου Κόλλια, να κλείσει γρήγορα και χωρίς έρευνα η υπόθεση. Αργότερα στη δίκη ως εισαγγελέας έδρας πρότεινε την καταδίκη των περισσοτέρων, πρόταση που δεν έγινε δεκτή από το δικαστήριο. Με τον ερχομό της Χούντας των Συνταγματαρχών εκδιώχθηκε μαζί με άλλους είκοσι εννέα από το δικαστικό σώμα με απόφαση της τότε κυβέρνησης (1968). Μετά την πτώση της χούντας επανήλθε στην υπηρεσία και προβιβάστηκε στο βαθμό του επίτιμου εισαγγελέα Εφετών, με τον οποίο και συνταξιοδοτήθηκε λόγω ορίου ηλικίας. 

Είχε συγγράψει δύο βιβλία αυτοβιογραφικού χαρακτήρα: *το σημειωματάριο ενός Πιλάτου* (1978, εκδόσεις Θεμέλιο) και *το Λιθάρι του Σισύφου* (1981, εκδόσεις Θεμέλιο)

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1980. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει δύο παιδιά, ανάμεσά τους την Αικατερίνη Δελλαπόρτα, διευθύντρια επί σειρά ετών του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου.

Πηγές
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7  Βιογραφικό Δελλαπόρτα[*νεκρός σύνδεσμος*], από άρθρο του Σπ. Ασδραχά
2. 1 2 3 4 5  Οι δικαστές που στάθηκαν όρθιοι Αρχειοθετήθηκε 2012-05-07 στο Wayback Machine. από την εφημερίδα "Το Έθνος"
3. ↑  «Ο πατέρας μου ήταν σίγουρος γι’ αυτά που υπηρετούσε» *Η Καθημερινή*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παύλος Δελλαπόρτας στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 16125300
* **ΕΒΕ**: 17516
* LCCN: n82153714
* ISNI: 0000 0000 6346 5148
* NLA: 36516314

 |

 |
**Πηγή ενέργειας** ή **ενεργειακή πηγή** ονομάζουμε κάθε φυσικό πόρο που μας δίνει ενέργεια.Οι πηγές αυτές χωρίζονται σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και σε μη ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας δεν εξαντλούνται ποτέ και υπάρχουν απεριόριστα μες το περιβάλλον, όπως είναι η αιολική ενέργεια και η ηλιακή ενέργεια και άλλες. Ενώ οι μη ανανεώσιμες κάποια στιγμή(μπορεί αυτή να αργήσει)θα εξαντληθούν, όπως είναι το πετρέλαιο, ο γαιάνθρακας, το φυσικό αέριο και άλλες.

Ανανεώσιμες πηγές
-----------------

### Ηλιακή ενέργεια

Ηλιακή ονομάζουμε την ενέργεια που μας δίνει ο ήλιος. Μερικές από τις βιολογικές ανάγκες του ανθρώπου καλύπτονται από αυτήν την πηγή ενέργειας. Το κακό όμως είναι πως αξιοποιούμε την ηλιακή ενέργεια σε ελάχιστο βαθμό και δεν υπάρχουν ακόμη συσκευές, οι οποίες να χρησιμοποιούν όλην την ενέργεια του ήλιου.

### Αιολική ενέργεια

**Αιολική** ονομάζουμε την ενέργεια που μας δίνει ο άνεμος. Την αιολική ενέργεια την προσλαμβάνουμε με τις ανεμογεννήτριες. Οι ανεμογεννήτριες έχουν ως σκοπό να μετατρέψουν το ρεύμα στην σε ηλεκτρική και σε ηλεκτρικό ρεύμα.

### Βιομάζα

Οι μονάδες παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος που λειτουργούν με **βιομάζα**, καίνε μεγάλες ποσότητες σε ξύλο και σε απόβλητα. Σε μερικές περιοχές της Γης (όπως είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής), οι άνθρωποι καλύπτουν ένα μέρος των αναγκών τους με τη βιομάζα.

### Γεωθερμική ενέργεια

Τη **γεωθερμική ενέργεια** τη βρίσκουμε στη λιθόσφαιρα της Γης και χρησιμοποιείται για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος.

Μη ανανεώσιμες πηγές
--------------------

### Γαιάνθρακας

Οι **γαιάνθρακες** δημιουργούνται στο υπέδαφος από πλούσιο οργανικό υλικό. Τα είδη των γαιανθράκων είναι: ο λιγνίτης, ο γραφίτης, ο λιθάνθρακας και η τύρφη. Η εξόρυξη του γαιάνθρακα έγινε στον 13ο αιώνα. Το κακό όμως με το γαιάνθρακα είναι ότι είναι δύσκολη η εξόρυξη του, είναι πολύ ακριβή η μεταφορά του, καθώς και ρυπαίνει το περιβάλλον.

### Πετρέλαιο

Το **πετρέλαιο** σχηματίστηκε πάνω από εκατομμύρια χρόνια από νεκρούς φυτικούς και ζωικούς μικροοργανισμούς. Μόλις ανακαλύφθηκε η σημασία του και η χρήση του, αμέσως αντικατέστησε τους γαιάνθρακες και τις ατμομηχανές, γιατί είναι ευκολότερη η μεταφορά του και οι μηχανές είναι περισσότερο αποδοτικές. Σήμερα, η σημασία του πετρελαίου είναι τεράστια και γι' αυτό το αποκαλούμε *μαύρο χρυσό, λόγω της απόχρωσης του χρώματός του.*

### Φυσικό αέριο

Το **φυσικό αέριο** είναι ένα καύσιμο, το οποίο το βρίσκουμε σε υπόγειες κοιλότητες με υψηλή πίεση, καθώς δε χρειάζεται πολύ επεξεργασία, για να πραγματοποιηθεί η χρήση του. Και ως προς τη ρύπανση στο περιβάλλον, το φυσικό αέριο είναι φιλικότερο από τις άλλες μη ανανεώσιμες πηγές που προαναφέραμε.
Ο **αποδεκατισμός** ήταν μία από τις σκληρότερες ρωμαϊκές στρατιωτικές ποινές, η οποία επιβαλλόταν κυρίως σε περιπτώσεις μαζικής απειθαρχίας ή απροθυμίας των στρατιωτών να πολεμήσουν. Ως όρος προέρχεται από τη λατινική λέξη «decimatio» (απομάκρυνση του δεκάτου, από το λατινικό decem = δέκα) και οι γραπτές μαρτυρίες εντοπίζουν την εφαρμογή του από το 471 π.Χ. μέχρι το το 17 ή το 20 μ.Χ. Στις μέρες μας, το αντίστοιχο ρήμα *αποδεκατίζω* χρησιμοποιείται με διαφορετική έννοια, ως συνυποδηλωτικό μαζικής εξόντωσης ανθρώπων.

Ο αποδεκατισμός βασιζόταν στο πνεύμα της συλλογικής ευθύνης και εφαρμοζόταν σε επίπεδο κοόρτεως, ρωμαϊκής μονάδας αντίστοιχης του σημερινού τάγματος, όμως λόγω της σκληρότητάς του διατασσόταν πολύ σπάνια. Σύμφωνα με τον ιστορικό Πολύβιο, η εκτέλεση της ποινής γινόταν ως εξής: Οι άνδρες της τιμωρημένης κοόρτεως χωρίζονταν σε δεκάδες και από κάθε δεκάδα κληρωνόταν ένας, ο οποίος έπρεπε να λιθοβοληθεί ή να ξυλοκοπηθεί με ρόπαλα μέχρι θανάτου από τους υπολοίπους εννέα. Αλλά και οι εννέα «τυχεροί» έπρεπε μετά να κοιμηθούν απροστάτευτοι εκτός λεγεώνας, εκτεθειμένοι στον κίνδυνο μιας εχθρικής καταδρομικής επίθεσης.

Σκοπός της ποινής ήταν να εμπνεύσει φόβο στο ρωμαίο στρατιώτη για τα αποτελέσματα πιθανής λιγοψυχίας στη μάχη, καθιστώντας τον υπόλογο όχι μόνο για τη δική του ολιγωρία, αλλά και για του συμπολεμιστή του. Στην πραγματικότητα όμως, παρήγε τα αντίθετα αποτελέσματα: η θέα ενός στρατιώτη που κακοποιείται βάναυσα μέχρι θανάτου από τους συντρόφους του, καθώς και το συναίσθημα ότι ο καθένας θα μπορούσε να βρεθεί σε αυτή τη θέση (είτε ως θύμα είτε ως εκτελεστής), είχε αρνητική επίπτωση τόσο στο ηθικό των ανδρών όσο και στην εμπιστοσύνη τους προς τους ηγήτορές τους. Ο πολύ μεταγενέστερος βυζαντινός αυτοκράτορας Μαυρίκιος επικρίνει τις τιμωρίες αυτού του είδους ότι προκαλούν περισσότερη ζημιά από καλό.

Μαρτυρίες από τη σύγχρονη εποχή αναφέρουν *αποδεκατισμό* στον Τριακονταετή Πόλεμο και στον Α' Παγκόσμιο. Επίσης στο βιβλίο του με τίτλο «Στάλινγκραντ» ο Βρετανός ιστορικός Antony Beevor αναφέρει τον αποδεκατισμό που διέταξε σοβιετικός αξιωματικός.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Λίβιος, «Ab urbe condita», 2.59
2. ↑  Σουητόνιος, «De vita Caesarum: Augustus», 24
3. ↑  Τάκιτος, «Annales», 3
4. ↑  Πολύβιος, «Ιστορίες», 6.38
5. ↑  Μαυρίκιος, «Στρατηγικόν»
6. ↑   Antony Beevor: *Stalingrad*. Εκδόσεις Goldmann, 2001, ISBN 3-442-15101-5 (σελίδα 117).
*"Ζήτω, ζήτω, ούρα!" (*1888)
Η λεγόμενη **«Αποικία του Σκάγκεν»** ή **«οι Ζωγράφοι του Σκάγκεν»** (*Δανικά*: Skagensmalerne) ήταν μια ομάδα Δανών και Σκανδιναβών καλλιτεχνών που συγκεντρώνονταν στην πόλη Σκάγκεν, από τα τέλη της δεκαετίας του 1870 μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα. Η Σκάγκεν ήταν καλοκαιρινός προορισμός που προσελκούσε βόρειους καλλιτέχνες που ήθελαν να ζωγραφήσουν τα ηλιόλουστα τοπία της, μιμούμενοι τους Γάλλους ιμπρεσιονιστές, αν και τα μέλη της αποικίας Σκάγκεν είχαν επιρροές από κινήματα του Ρεαλισμού, όπως της Σχολής της Μπαρμπιζόν. Επαναστάτησαν κατά των αυστηρών παραδόσεων της Βασιλικής Ακαδημία Καλών Τεχνών της Δανίας και την Βασιλική Ακαδημία Τεχνών της Σουηδίας, ενστερνίζοντας κινήματα και τεχνικές που είδαν στο Παρίσι. Μεταξύ των μελών της ομάδας ήταν: η Άννα και ο Μίκαελ Άνκερ, ο Πέτερ Σεβερίν Κρέιερ, ο Καρλ Μάντσεν, ο Λόριτς Τάξεν, η Μαρί Κρέιερ, ο Καρλ Λόκερ, ο Βίγκο Γιοχάνσεν, ο Θόρβαλντ Νις, ο Όλιβερ Μπιόρκ, ο Γιόχαν Κράουθεν, ο Κρίστιαν Κρογκ και ο Έιλιφ Πέτερσεν. Η ομάδα συγκέντρωνόταν τακτικά στο ξενοδοχείο Μπρόντουμς (*Δανικά*: Brøndums)

Η ομάδα στο Ξενοδοχείο Μπρόντουμς το 1891-1892
Η Σκάγκεν βρίσκετε στο βόρειο τμήμα της Γιουτλάνδης, είχε την μεγαλύτερη αλιευτική κοινότητα στη Δανία, με περισσότερο από το ήμισυ του πληθυσμού της να είναι ψαράδες. Οι ψαράδες ήταν μακράν το πιο διαδεδομένο θέμα για τους ζωγράφους της Σκάγκεν. Επίσης διαδεδομένο θέμα ήταν και οι μεγάλες παραλίες της Σκάγκεν. Ο Πέτερ Σέβεριν Κρέιερ, ένα από τα πιο γνωστά πρόσωπα της ομάδας, εμπνεύστηκε από το φαινόμενο «Μπλε ώρα» ("Blue Hour") που συμβαίνει στις παραλίες της Σκάγκεν, και κάνει οπτικά την θάλασσα και τον ουρανό να ενώνονται, να κάνει τον πίνακα «Καλοκαιρινή Βραδιά στην παραλία της Σκάγκεν - Ο καλλιτέχνης και η σύζυγός του» (1899). Αν και ο κάθε ζωγράφος της ομάδας ακολουθούσε το δικό του προσωπικό στιλ, χωρίς να εμμένουν σε μια κοινή προσέγγιση, ένα από τα κοινά τους χαρακτηριστικά ήταν να ζωγραφίζουν σκηνές από τις δικές τους κοινωνικές εκδηλώσεις, παίζοντας χαρτιά, γιορτάζοντας ή απλά τρώγοντας μαζί.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Skagen Painters στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 136750595
* **Europeana**: agent/base/36597
* GND: 5043607-7

 |

 |
Η **Αρμενική κοινότητα στη Σερβία** χρονολογείται από την περίοδο του Μεσαίωνα. Το 1218 ο Άγιος Σάββας προσκάλεσε Αρμένιους τεχνίτες να χτίσουν ένα Σερβικό Ορθόδοξο μοναστήρι, έπειτα από ταξίδι του στην Αρμενία και αφού είδε την εκεί όμορφη αρχιτεκτονική. Οι Αρμένιοι έχτισαν την Ιερά Μονή Βιτόβνιτσα, η οποία διατήρησε ένα δίγλωσσο ιερό κείμενο σε σερβικά και αρμενικά.

Οι Αρμένιοι ήταν ένα μικρό μέρος του οθωμανικού στρατού όταν αυτοί εισέβαλαν στη Σερβία, πριν από τη Μάχη του Κοσόβου (1389). Ωστόσο στο άκουσμα ότι θα επιτεθούν ένα χριστιανικό λαό, εγκατέλειψαν τους Οθωμανούς για να πολεμήσουν στο πλευρό των Σέρβων. Μετά τη μάχη οι επιζώντες Αρμένιοι εγκαταστάθηκαν στους λόφους της Σοκόμπανια, όπου έκτισαν το Μοναστήρι Γέρμεντσιτς.

Ο Εβλιγιά Τσελεμπή, Τούρκος χρονογράφος και περιηγητής, έχει καταγράψει μια αρμενική παρουσία στο Ούζιτσε, κατά τον 17ο αιώνα.

Τα απομεινάρια ενός αρμενικού νεκροταφείου υπάρχουν στο φρούριο Καλεμέγκνταν, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για τελευταία φορά τον 17ο αιώνα οπότε και το κατέστρεψαν οι Οθωμανοί. Μόνο μερικοί τάφοι μένουν σε καλή κατάσταση. Το 1810 οι Τούρκοι κατέστρεψαν το Μοναστήρι του Τσέλιε, με τους Σέρβους να το ξανακτίζουν το 1811 έχοντας τη βοήθεια πλούσιων Αρμενίων. Ένας από τους ευεργέτες είχε την ιδέα ανέγερσης ενός αρμενικού τρούλου που συμπεριλήφθηκε στο έργο, έτσι ώστε το μοναστήρι σήμερα να αποτελεί ένα μείγμα βυζαντινής, σερβικής και αρμενικής αρχιτεκτονικής.

Τη δεκαετία του 1880 έμποροι από την περιοχή Κάμαχα της Αρμενίας εγκαταστάθηκαν στο Βάλιεβο. Μεταξύ αυτών ήταν και ο πατέρας του Σογομών Τεχλιριάν, Αρμένιου που δολοφόνησε τον δήμιο των Αρμενίων Ταλαάτ Πασά. 

Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου πολλοί Αρμένιοι μετακόμισαν στη Βόρεια Αμερική και τη Γαλλία. Στη σερβική απογραφή του 2011, μόλις 222 δήλωσαν ότι ήταν Αρμένιοι.

Η Αρμενία και η Σερβία καθιέρωσαν διπλωματικές σχέσεις το 1992. Η Αρμενία εκπροσωπείται στη Σερβία μέσω της πρεσβείας της στην Αθήνα. Η Σερβία εκπροσωπείται και αυτή στην Αρμενία μέσω της πρεσβείας της στην Αθήνα. Ο σύλλογος Αρμενίων της Σερβίας, που ασχολείται με τις κοινωφελείς υποθέσεις και πολιτιστικά θέματα, έχει επικεφαλής την Γκοχάρ Χαρουτουνιάν-Σέκουλιτς.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Parastos kod Krsta u kamenu ГЛАС JАВНОСТИ
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑  «Попис становништва, домаћинстава и станова 2011. у Републици Србији: Становништво према националној припадности - „Остали" етничке заједнице са мање од 2000 припадника и двојако изјашњени» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 17 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2018.
6. ↑
7. ↑
Ο **Αρμάντο Γκούφας** (*Armando Goufas*, 2 Φεβρουαρίου 1995, Αθήνα), είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ελληνικής και νικαραγουανής καταγωγής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για τον Ηρόδοτο.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους
-------------------------

Γεννημένος στην Αθήνα από Έλληνα πατέρα και Νικαραγουανή μητέρα, ο Γκούφας αγωνίστηκε στις ομάδες νέων της Α.Ε. Μοσχάτου και του Παναιγιάλειου, πριν μετακινηθεί στην πρώτη ομάδα του τελευταίου.

Επίσης, έχει αγωνιστεί στον Απόλλωνα Σμύρνης, στην πολωνική Ραντόμιακ Ράντομ και στην Α.Ο. Παλαιοχώρας.

Στις 26 Ιανουαρίου 2019, υπέγραψε συμβόλαιο 6 μηνών με τον Ηρόδοτο.

Διεθνής σταδιοδρομία
--------------------

Έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Νικαράγουας στις 3 Μαρτίου 2019, σε φιλικό αγώνα εναντίον της Βολιβίας, σκοράροντας το πρώτο του γκολ στην ισοπαλία με 2-2.

Επιλέχθηκε στην αποστολής της Εθνικής ομάδας για το ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2019, η οποία συμμετείχε στο Β΄ όμιλο με αντιπάλους την Κόστα Ρίκα, την Αϊτή και τις Βερμούδες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 396510.
2. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *FBref.com*. b2a0ef92.
3. ↑  «Απέκτησε τους Γκούφα και Παπαγγελή ο Ηρόδοτος». *www.patris.gr*. 26 Ιανουαρίου 2019.
4. ↑  «Bolivia v Nicaragua game report». ESPN. 3 Μαρτίου 2019.
5. ↑  Θέμελης, Μανώλης (18 Ιουνίου 2019). «Από τον Ηρόδοτο στο "Gold Cup 2019"». *www.athleticradio.gr*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ στο Transfermarkt.com
Ο **Αρμίν Χαλίτοβιτς** (γεννήθηκε το 1970, βοσνιακά: Armin Halitović) είναι πολιτικός από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Είναι ο σημερινός δήμαρχος της Μποσάνσκα Κρούπα. 

Γεννήθηκε στην Μποσάνσκα Κρούπα, έλαβε πτυχείο από την Οικονομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Σαράγιεβο από το οποίο αποφοίτησε το 1999, αφού ανέστειλε την εκπαίδευσή του για να πολεμήσει στον Πόλεμο της Βοσνίας για την Πατριωτική Ομάδα, την οποία διαδέχτηκε η Εδαφική Άμυνα της Δημοκρατίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και, στη συνέχεια, ο Στρατός της Δημοκρατίας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.

Στην Μποσάνσκα Κρούπα διαδέχτηκε τον Χάμντιγια Γκρόσιτς στο δημαρχιακό αξίωμα. Ο Χαλίτοβιτς κατέβηκε ως ανεξάρτητος, αλλά είχε την υποστήριξη του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ο Χαλίτοβιτς εξελέγη με 53.03% των ψήφων κατά τη διάρκεια των τοπικών εκλογών του 2008 στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη σε σύγκριση με το 39.51% για τον Χάμντιγια Γκρόσιτς του Κόμματος της Δημοκρατικής Δράσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «About Armin Halitovic». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Δεκεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2017.
2. ↑  «ArminHalitovic.ba». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2017.
Ατμοσφαιρική φωταύγεια πάνω από τον ορίζοντα όπως φαίνεται από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.
Η **ατμοσφαιρική φωταύγεια** είναι η ασθενής εκπομπή φωτός από την ατμόσφαιρα ενός πλανήτη.

Η ηλιακή ακτινοβολία σε μεγάλο ποσοστό απορροφάται από τα συστατικά της ατμόσφαιρας. Στα μήκη κύματος που απορροφώνται περιλαμβάνονται κυρίως ακτινοβολίες με μήκος μέχρι 330 nm, που ανήκουν στο υπεριώδες φάσμα του ηλιακού φωτός. Η απορρόφηση αυτή είναι απορρόφηση φωτονίων, δηλαδή ενέργειας, και προκαλεί την διέγερση ηλεκτρονίων των συστατικών της ατμόσφαιρας μορίων και ατόμων, όπως το οξυγόνο και το άζωτο, φαινόμενο που στη συνέχεια συνοδεύεται από άλλα φαινόμενα. Ένα από αυτά είναι η αποδιέγερση των διεγερμένων μορίων, με ταυτόχρονη εκπομπή ισάριθμων φωτονίων, δηλαδή το αντίστοφο φαινόμενο. Έτσι το μεγάλο πλήθος των αποδιεγειρόμενων μορίων συνοδεύεται από εκπομπή μεγάλου πλήθους φωτονίων, το εκλαμβάνεται ως απαλό φως. Η ισχυρότερη εκπομπή προέρχεται από τα άτομα οξυγόνου σε ύψος 90-100 χιλιομέτρων, στη θερμόσφαιρα, τα οποία εκπέμπουν στα 558 nm, και νατρίου, τα οποία εκπέμπουν στα 589 nm, το οποίο αντιστοιχεί στο πράσινο χρώμα. Το φαινόμενο είναι πιο έντονο κατά τη διάρκεια της μέρας, αλλά δεν γίνεται αντιληπτό λόγω του εντονότερου φωτός του Ήλιου.

Προκαλείται επίσης από τη πρόσκρουση κοσμικών ακτίνων στην ατμόσφαιρα και τη χημειοφωταύγεια που προκαλείται από την αντίδραση του οξυγόνου και του αζώτου με ιόντα υδροξυλίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  JASON MAJOR (8 Οκτωβρίου 2011). «What is Airglow?». universetoday.com. Ανακτήθηκε στις 22 Μαΐου 2015.
2. ↑  C. J. Nappo (2013). *An Introduction to Atmospheric Gravity Waves*. Academic Press. σελ. 272. ISBN 9780123852236. ISSN 0074-6142.
3. ↑  «Airglow». Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης στο Όλμπανι. Ανακτήθηκε στις 22 Μαΐου 2015.
Ο **Παύλος Κουζούνης** (γεννημένος στις 13 Αυγούστου 1987) είναι Έλληνας διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 185εκ και αγωνίζεται στη θέση του λίμπερο.

Καριέρα
-------

Ο Παύλος Κουζούνης υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την Α.Ε. Νίκαιας, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2007. Ήταν τότε που έκανε το μεγάλο βήμα στην καριέρα του και μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στον Ολυμπιακό παρέμεινε μέχρι το 2012 με εξαίρεση ένα σύντομο πέρασμά του από τον Φοίνικα Σύρου, στον οποίο παραχωρήθηκε ως δανεικός.

Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στον Ολυμπιακό, ο Κουζούνης κατέκτησε τρία πρωταθλήματα (2009, 2010, 2011) και δύο κύπελλα Ελλάδος (2009, 2011).

Το 2012 μετεγγράφη στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο, καθώς το 2013 μεταπήδησε στον Παμβοχαϊκό. Μέσα στο 2014, ο Κουζούνης ενεπλάκη σε τροχαίο ατύχημα από το οποίο αποκόμισε ένα κάταγμα στη λεκάνη που τον ανάγκασε να μείνει για κάποιο χρονικό διάστημα εκτός δράσης.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Παύλος Κουζούνης έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με το εθνόσημο τόσο ως παίκτης πετοσφαίρισης όσο και ως παίκτης μπιτς βόλει.

Τίτλοι
------

* 3 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 2009, 2010, 2011
* 2 Κύπελλα Ελλάδας: 2009, 2011

Πηγές
-----

* Το βιογραφικό του Κουζούνη[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Στην εντατική ο Κουζούνης
Η **Αροδαφνούσα** είναι ένα από τα πολυτραγουδισμένα δημοτικά τραγούδια της Κύπρου το οποίο διασώθηκε μέχρι τις μέρες μας από στόμα σε στόμα. Το τραγούδι πραγματεύεται το θέμα "έρωτας-θάνατος" και μπορεί να λεχθεί ότι διατηρεί στοιχεία αρχαίας ελληνικής τραγωδίας.

Σύμφωνα με την παράδοση η Αροδαφνούσα ήταν μια πεντάμορφη χωριατοπούλα από το χωρίο Χούλου της Πάφου που θάμπωσε τον ρήγα με την ομορφιά της και την είχε ερωμένη. Από την Χούλου ο μύθος παίρνει την Αροδαφνούσα στο άλλο άκρο του νησιού, στο κάστρο της Καντάρας, στη Κερύνεια, όπου μια από τις Ρήγαινες της Κύπρου, η Ρήγαινα Ελεονώρα αιχμαλωτίζει την Αροδαφνούσα που ο Φράγκος Ρήγας της Κύπρου, Πέτρος, αγάπησε. Η Αροδαφνούσα έμεινε έγκυος, ακριβώς όταν ο Ρήγας έφευγε για να πολεμήσει στους Αγίους Τόπους. Η Ρήγαινα περίμενε έως ότου ο Ρήγας ήταν μακριά και ακίνδυνος, και κατόπι κλείδωσε την Αροδαφνούσα στο κάστρο για να λιμοκτονήσει και τελικά να την σκοτώσει.

Το ποίημα είναι γραμμένο σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο. Το μέτρο τούτο προσδίδει στο ποίημα μιαν ιδιαίτερη χάρη τόσο στην ευφωνία όσο και στη μελοποίηση. Ακόμη η ομοιοκαταληξία που χρησιμοποιεί ο λαϊκός ποιητής, συνταιριασμένη με τις σωστές στην κάθε περίπτωση λέξεις της κυπριακής διαλέκτου, κάνει το ποίημα ιδιαίτερα ελκυστικό.
Φανταστική απόδοση της αρπάγης σε ελαιογραφία του Giulio Parigi
Η **αρπάγη** ήταν πολεμικό όπλο που επινοήθηκε ο Αρχιμήδης για την αντιμετώπιση του ρωμαϊκού στόλου που πολιορκούσε τις Συρακούσες.

Περιγραφή
---------

Δεν υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα ή απεικονίσεις της κατασκευής. Την αναφέρουν οι αρχαίοι ιστορικοί περιγράφοντάς την ως ένα είδος γερανού με αγκύστρι. Φαίνεται ότι ήταν εφαρμογή των μελετών του Αρχιμήδη γύρω από τους μοχλούς και τις τροχαλίες. Στις σημερινές μας ημέρες μια επιστημονική ομάδα το 1999 επειχήρησε ένα πείραμα κατασκευής και χρήσης μιας αρπάγης. Μέσα σε 7 ημέρες σχεδίασαν, κατασκεύασαν και χρησιμοποίησαν με επιτυχία μια αρπάγη που στο πείραμα αυτό τελικά αναποδογύρισε και βύθισε μια τριήρη στο λιμάνι μπροστά στα αρχαία τείχη των Συρακουσών.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Η αρπάγη χρησιμοποιήθηκε στον Δεύτερο Καρχηδονιακό πόλεμο το 214 π.Χ. στην πολιορκία των Συρακουσών. Ο Ρωμαϊκός στόλος είχε περισσότερα από 120 πεντήρεις με ναύαρχο τον Μάρκο Κλαύδιο Μάρκελλο. Οι Ρωμαίοι επιτέθηκαν νύχτα, αλλά αιφνιδιάστηκαν από τους Συρακούσιους και την πρωτόγνωρη αρπάγη, και σε συνδυασμό με κοτρώνες που εκτόξευαν καταπέλτες. Οι απώλειες ήταν πολλές, τα πλοία βυθίστηκαν και πανικός επήλθε. Αυτά μας τα διέσωσαν ο Πολύβιος και ο Τίτος Λίβιος.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Chris Rorres, Harry Harris: «A Formidable War Machine: Construction and Operation of Archimedes’ Iron Hand», *Symposium on Extraordinary Machines and Structures in Antiquity*, Olympia, Greece, August 19–24, 2001, σσ. 1–18
* C.K. Young: «Archimedes's iron hand or claw – a new interpretation of an old mystery», *Centaurus*, τόμος 46, No. 3 (Δεκέμβριος 2004), σσ. 189–207

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Scale models of the Claw's operation
* BBC Secrets of the Ancients: The Claw
* Polybius History