recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Μερική άποψη του αιολικού πάρκου, όπου διακρίνονται οι 5 από τις 10 συνολικά ανεμογεννήτριες.
Το **αιολικό πάρκο «Ημεροβίγλι»** βρίσκεται στα όρια των Δήμων Αργοστολίου και Πυλάρου του Νομού Κεφαλληνίας.

Αποτελείται από 10 ανεμογεννήτριες της δανικής εταιρείας *VESTAS* ονομαστικής ισχύος 3 MW η κάθε μια, αποδίδοντας στο Εθνικό Δίκτυο Ηλεκτροδότησης συνολική ισχύ 30 MW. Η εταιρεία εκμετάλλευσης «ΑΙΟΛΙΚΗ ΕΛΛΑΣ Α.Ε.» ανήκει στην ελληνική εταιρεία «ΕΕΝ Hellas S.A.», θυγατρική της γαλλικής «EDF Energies Nouvelles».

Οι ανεμογεννήτριες του πάρκου είναι τριών πτερυγίων, με μήκος πτερυγίου 45 m και ύψος πύργου 85 m.
Το πάρκο απασχολεί 5 άτομα ως μόνιμο προσωπικό (1 ηλεκτρολόγος μηχανικός - 1 τεχνικός ανεμογεννητριών - 3 τεχνικοί της εταιρείας VESTAS), ενώ η τηλεπικοινωνιακή του σύνδεση με το δίκτυο του ΟΤΕ μέσω καλωδίου οπτικών ινών επιτρέπει τη συλλογή δεδομένων και τον έλεγχο από απόσταση μέσω του εγκατεστημένου συστήματος SCADA, που περιλαμβάνει τον εξυπηρετητή «Vestas Online Powerplant Server» και την αντίστοιχη εφαρμογή λογισμικού.

Το αιολικό πάρκο βρίσκεται σε εμπορική λειτουργία από το 2008.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «EDF EN HELLAS S.A». *www.eenhellas.gr*. Ανακτήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 2017.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* EDF Energies Nouvelles Αρχειοθετήθηκε 2010-03-26 στο Wayback Machine.
* Vestas Online[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Ατενόλφος Γ΄** , που ονομαζόταν *Ατενούλφος της Καρινόλα*, (άκμασε 939 - 943) από τον Οίκο των Λαντουλφιδών ήταν ο συγκυβερνήτης της Κάπουα και του Μπενεβέντο από το 933, όταν ο πατέρας του, Λανδούλφος Α΄, και ο θείος του, Ατενόλφος Β΄, τον έκαναν έτσι.

Bιογραφία
---------

Ο μικρότερος αδελφός του Λανδούλφος Β΄ ο *Ερυθρός* διαδέχθηκε τον συγκυβερνήτη Ατενόλφος Γ΄ το 939 ή το 940. Όταν ο μεγαλύτερος Λανδούλφος Α΄ απεβίωσε στις 10 Απριλίου 943, ο νεότερος Λανδούλφος Β΄ μετέφερε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ατενόλφος Γ΄ στο Μπενεβέντο και τον γιο τού θείου του Ατενόλφος Β΄, τον Λανδούλφος της Κόντσα στην Κάπουα. Φοβούμενοι για τη ζωή τους, οι δυο τους κατέφυγαν στον Γουαϊμάρος Β΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο και ο Λανδούλφος Β΄ ο *Ερυθρός* έγινε μοναδικός πρίγκιπας.

Οικογένεια
----------

Ο Ατενόλφος Γ΄ νυμφεύτηκε τη Ροτίλντα, κόρη του Γουαϊμάρος Β΄ ως πρώτη σύζυγό του. Ήταν ένας διπλωματικός γάμος.

Πηγές
-----

* Caravale, Mario (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: IV Arconati – Bacaredda*. Ρώμη, 1962.
Το **Πάρκο Ασγκαμπάτ** (τουρκμενικά: Aşgabat seýilgähi) είναι ένα από τα παλαιότερα δημόσια πάρκα στο κέντρο της Ασγκαμπάτ στο Τουρκμενιστάν. Βρίσκεται μεταξύ των οδών Κουλίγιεφ και Αζάντι και των λεωφόρων Μαχγκιμγκούλι και Σαπαρμουράτ Τουρκμένμπασι. Σήμερα καλύπτει έκταση 7 στρεμμάτων.

Ιστορία
-------

Εγκαινιάστηκε το 1887 και αρχικά ονομαζόταν Καλοκαιρινός Κήπος της Πόλης. Ιδρύθηκε το 1890 ως Πάρκο των Αξιωματικών, το πάρκο στο οποίο βρισκόταν το κτίριο της Συνέλευσης της Αριστοκρατίας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Στην ΕΣΣΔ ονομαζόταν Πάρκο Λένιν, και οι άνθρωποι το έλεγαν Πρώτο Πάρκο. Στην εποχή του σημερινού Τουρκμενιστάν του δόθηκε το όνομα Ασγκαμπάτ. Το 2014 άνοιξε μετά από ανακαίνιση.

Σχέδιο
------

Στο πάρκο υπάρχουν δέντρα ηλικίας 100 ετών ή και περισσότερο. Κατά μήκος της κεντρικής λεωφόρου, και στις δύο πλευρές υπάρχουν διάφορα αξιοθέατα, κιόσκια και περίπτερα. Το πάρκο εγκατέστησε μεγάλες φιγούρες δεινοσαύρων. Οι επισκέπτες μπορούν να φάνε σε διάφορα εστιατόρια, καφετέριες και κινητά καταστήματα πώλησης τροφίμων. Το πάρκο έχει ένα πολιτιστικό κέντρο του πάρκου χτισμένο αμφιθεατρικά, όπου διεξάγονται συναυλίες κλασικής, λαϊκής και ποπ μουσικής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «История города». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2018.
2. ↑  «Monument-symbol of city and amusement park inaugurated in Ashgabat». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2018.
3. ↑  «President of Turkmenistan attends the opening ceremonies of the Monument «My White Ashgabat City» and Ashgabat amusement park». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2018.
4. ↑  «Парки и скверы – «легкие» Ашхабада». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Μαΐου 2014. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2018.
5. ↑  «Президент Туркменистана принял участие в церемониях открытия Монумента «Мой белый город Ашхабад» и парка культуры и отдыха». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Νοεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2018.
Το **βούνευρο** ή **βούρδουλας** είναι είδος μαστιγίου.

Προέλευση
---------

Η προέλευση του βούρδουλα είναι το γεννητικό μόριο του βοδιού μαζί με το δέρμα του.

Ιστορία
-------

Ιερογλυφικά σχήματα απεικονίζουν αρχαίους Αιγυπτίους να το χρησιμοποιούν ώστε να τιμωρούν και να επιβάλουν την τάξη στους ανθρώπους που θεωρούσαν κατώτερους, δηλαδή ως ένα εργαλείο μαζικού ελέγχου μέσω του πόνου. Κάποιες φορές στην άκρη του βούνευρου προσάρμοζαν καρφιά ή και μεταλλικές μικρές μπίλιες με σκοπό να σκίζουν τη σάρκα των ανθρώπων.

Κατασκευή
---------

Χρησιμοποιώντας την τεχνική των βυρσοδεψίων το τοποθετούν το νεύρο για ένα διάστημα σε νερό για να μαλακώσει. Κατά την ίδια τεχνική στεγνώνεται από το νερό, τεντώνεται σε ειδική ξύλινη κατασκευή με βαρίδια. Αποξηραίνεται με αλάτι και σόδα έως ότου έχει στεγνώσει εντελώς το λίπος επιτυγχάνοντας την τελική του σκλήρυνση.

Χρήση
-----

Οι άνθρωποι που ασχολούνταν με τις κτηνοτροφικές εργασίες σε Αμερική αλλά και σε Αυστραλία το χρησιμοποιούσαν για να τιθασεύουν και να οδηγήσουν τα μεγαλόσωμα ζώα τους (άλογα,βόδια κτλ).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ο βυρσοδέψης». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2015.
*Για το τοπωνύμιο "Αράχωβα", δείτε Αράχωβα (αποσαφήνιση).*
Η **Αράχωβα** είναι παλιό χωριό της επαρχίας Πατρών του νομού Αχαΐας. Το χωριό σήμερα δεν υπάρχει, η θέση του ήταν νοτιοανατολικά της Πάτρας πλησίον του σημερινού Ρωμανός. 

Αναφέρεται σαν "Ciracova" σε ενετική κατάσταση των χωριών των Πατρών. Πιστεύεται ότι δημιουργήθηκε από τους κατοίκους του κοντινού Κυνηγού. Αναφέρεται το 1851 με 54 κατοίκους, μετά την επανάσταση του 1821 οι κάτοικοι της σταδιακά την εγκατέλειψαν. 

Κατά την Τουρκοκρατία στην περιοχή είχε εκτάσεις ο Σεκήρ Αγάς, μεταεπαναστατικά έγιναν εθνικές γαίες που πουλήθηκαν στον Κάρολο Δρακόπουλο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Τριανταφύλλου 1995, λήμμα Αράχωβα.

Βιβλιογραφία
------------

* Θεόδωρος Η. Λουλούδης, *Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση*, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
* Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, *Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών*, Τόμος Α', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Αράχωβα.
Οι Βούλγαροι είναι μια αναγνωρισμένη εθνική μειονότητα στη Σερβία.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Απογραφές:

* 1948: 59.472
* 1953: 60.146 (Βουλγαρική μητρική γλώσσα: 59.166)
* 1961: 58.494
* 1971: 53.800 (Βουλγαρική μητρική γλώσσα: 49.942)
* 1981: 33.455 (Βουλγαρική μητρική γλώσσα: 35.269)
* 1991: 26.698 (Βουλγαρική μητρική γλώσσα: 25.408)
* 2002: 20.497 (Βουλγαρική μητρική γλώσσα: 16.459)
* 2011: 18.543 (Βουλγαρική μητρική γλώσσα: 13.337)

Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, υπήρχαν 18.543 Βούλγαροι στη Σερβία. Βρίσκονται κυρίως σε δύο δήμους, κοντά στα σύνορα της Σερβίας με τη Βουλγαρία: στο Μποσίλεγκραντ υπάρχουν 5.839 Βούλγαροι, που αποτελούν το 71,9% του πληθυσμού του δήμου, και στο Ντιμίτροβγκραντ υπάρχουν 5.413 Βούλγαροι, που αποτελούν το ή 53,5% του πληθυσμού.

Η κυρίαρχη θρησκεία μεταξύ των Βουλγάρων της Σερβίας είναι ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός. Το Ισλάμ δεν έφτασε ποτέ σε περιοχές όπως το Μποσίλεγκραντ, λόγω του ορεινού εδάφους και του γεγονότος ότι οι περισσότεροι κάτοικοι διέμεναν σε ψηλά ορεινά χωριά, όπου ήταν δύσκολο να προσεγγιστούν. Αυτοί, χρησιμοποιούν εκκλησίες της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, λόγω του μικρού αριθμού των Βουλγάρων κληρικών που είναι παρόντες στην περιοχή. Σε κάθε χωριό γύρω από το Μποσίλεγκραντ υπάρχει μια εκκλησία, με τις παλαιότερες να χρονολογούνται στον 11ο αιώνα.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Τα σύνορα της περιοχής έχουν μετατοπιστεί αρκετές φορές, πριν ακόμα από την οθωμανική κατάκτηση, μεταξύ Βυζαντινών, Βουλγάρων και Σέρβων αρχόντων. Ένας ταξιδιώτης από τη Σιλεσία, δήλωσε το 1596, ότι ο δρόμος του ταξιδιού του από τη Σόφια προς το Νις ήταν γεμάτος με πτώματα και χαρακτήρισε τις πύλες του Νις να στέκονται μπροστά σε φρεσκοκομμένα από τον οθωμανικό στρατό κεφάλια φτωχών Βουλγάρων αγροτών. Σύμφωνα με τις οθωμανικές στατιστικές κατά τη διάρκεια του Τανζιμάτ, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού μέχρι το Σαντζάκι του Νις αντιμετωπιζόταν ως βουλγαρικό. Σύμφωνα με όλους τους συγγραφείς, μεταξύ του 1840-72, η οριοθέτηση μεταξύ Βουλγάρων και Σέρβων είναι αδιαμφισβήτητη και εκτεινόταν ακόμα και βόρεια του Νις. Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τα εδάφη θα ενσωματωθούν στο Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η Βουλγαρία ανέκτησε τον έλεγχο αυτών των περιοχών, οι οποίες επεστράφησαν μεταπολεμικά στη Γιουγκοσλαβία.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 21 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2018.
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑  *Kultur der Nationen* (στα Γερμανικά). σελ. 110.
10. ↑  Light, Andrew· Smith, Jonathan M. *Philosophy and Geography II: The Production of Public Space*. Rowman & Littlefield. σελίδες 240, 241. ISBN 9780847688104.
11. ↑  «Istorii︠a︡ na bŭlgarskii︠a︡ narod». *google.bg*.
*Για τον αγωνιστή του 1821, δείτε Γεώργιος Αστερίου*
Ο **Γεώργιος Ν. Αστερίου** (1890 - 24 Μαρτίου 1950) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής και ως αντιπρόεδρος του ελληνικού κοινοβουλίου.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1890, γιος του Νικολάου Αστερίου. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε ως δικηγόρος. Ήταν υποψήφιος βουλευτής Φθιωτιδοφωκίδος με τη σύμπραξη των Συντηρητικών στις εκλογές του 1926 χωρίς να εκλεγεί, καθώς έλαβε 918 ψήφους.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Φθιωτιδοφωκίδος στις εκλογές του 1936 με το Λαϊκό Κόμμα. Επανεξελέγη το 1946 με ον Συνδυασμό Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων (Λαϊκό Κόμμα) με 8.004 ψήφους. Διετέλεσε αντιπρόεδρος της Βουλής από τις 6 Οκτωβρίου 1948 ως τις 31 Οκτωβρίου 1949.

Ήταν γνωστός ως ανεκδοτολόγος, καθώς συνήθιζε να διηγείται ανέκδοτα με πρωταγωνιστές πολιτικούς.

Σύζυγός του ήταν η αδερφή του δικηγόρου της Λαμίας και τελευταίου απογόνου της οικογένειας Τσάλλη, Κωνσταντίνου Τσάλλη.

Ο Γεώργιος Αστερίου πέθανε στις 24 Μαρτίου 1950.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 23, αρ. 35 (pdf)
2. ↑
3. ↑  Εφημερίδα Εμπρός Αρχειοθετήθηκε 2018-11-05 στο Wayback Machine. 31-3-1946 (ΕΚΛΟΓΕΣ 1946 – ΟΙ 1.538 ΠΟΛΙΤΕΥΤΕΣ), ανάκτηση 7-10-2015.
4. ↑  Δημοσθένη Κούκουνα, Οι Έλληνες πολιτικοί 1926-1949, εκδόσεις Μέτρον 1999, σελ. 23.
5. ↑  Νίκος Μακρυγιάννης, "Οι Πρωθυπουργοί της Ελλάδας 1843-1979", Εκδοτική Εστία 1979, σελ. 211.
6. ↑  Λαμιακός Τύπος, 11-12-7-2015, σελ. 6(pdf)
7. ↑  Καθημερινή, Κοινωνικά, 25-3-1950, σελ.2.
Ο **Γεράσιμος Παπαδόπουλος** (1763 - 1844) ήταν Έλληνας μοναχός και πολιτικός που έδρασε κατά την επανάσταση του 1821.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο κτήτορας, το 1796, της γυναικείας μονής του Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης στην Καλαμάτα όπου βρίσκεται και ο τάφος του. Στην μονή αυτή οι μοναχές ύφαιναν μεταξωτά μαντίλια τα γνωστά καλαματιανά μαντίλια. Είχε γράψει πολλά συγγράμματα τα οποία εκδόθηκαν μετά τον θάνατο του το 1897 στο βιβλίο «Τα ευρεθέντα Εκκλησιαστικά και λοιπά συγγράμματα του διδασκάλου ιερομονάχου Γεράσιμου Παπαδοπούλου ιδρυτού της εν Καλάμαις Ιεράς των Γυναικών Μονής, βιβλίον ψυχωφελέστατον».

Χρημάτισε πληρεξούσιος στην Β' Εθνοσυνέλευση Άστρους το 1823.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ιερά μονή Κωνσταντίνου και Ελένης Καλογραιόν Καλαμάτας  Αρχειοθετήθηκε 2012-04-30 στο Wayback Machine.
Το  **ασημένιο γκολ**  (αγγλικά .: *silver goal*) στο ποδόσφαιρο είναι ένας τρόπος ανάδειξης νικητή σε παιχνίδια που οδηγούνταν στην παράταση. Η διαδικασία αυτή προτάθηκε από την UEFA το 2002 ως εναλλακτική του χρυσού γκολ και καταργήθηκε στο τέλος της σεζόν 2003-04.

Κανονισμός
----------

Σύμφωνα με τον κανονισμό του ασημένιου γκολ, αν μπει γκολ στο πρώτο ημίχρονο της παράτασης δεν διακόπτεται ο αγώνας αλλά συνεχίζεται ως το τέλος του πρώτου ημιχρόνου. Τότε, εφόσον υπάρχει νικητής, σημειώνεται η λήξη του αγώνα. Αν το πρώτο ημίχρονο λήξει ισόπαλο, τότε το δεύτερο ημίχρονο παίζεται ολόκληρο ανεξάρτητα από το αν μπει γκολ ή όχι.

Με τον κανονισμό του χρυσού γκολ οι ομάδες απέφευγαν να ρισκάρουν στην παράταση, αφού δεν είχαν την ευκαιρία να ανταποδώσουν όταν δέχονταν γκολ. Με το ασημένιο γκολ θεωρήθηκε ότι οι ομάδες δεν είχαν λόγο πλέον να παίζουν παθητικά ή αμυντικά στην παράταση, αφού είχαν την ευκαιρία να ισοφαρίσουν. Παράλληλα, αν έμπαινε γκολ νωρίς δεν παρατεινόταν ο αγώνας και η κούραση των παικτών μετά το 105΄.

Ιστορία
-------

Το ασημένιο γκολ προτάθηκε το 2002 από την UEFA ως συμπληρωματικό ή βελτιωτικό του χρυσού γκολ, το οποίο όσο διάστημα εφαρμόστηκε απέτυχε να προάγει την επιθετικότητα. Υιοθετήθηκε παράλληλα με το χρυσό γκολ, το οποίο δεν απαγορεύτηκε εφόσον κάποια ομοσπονδία ήθελε να συνεχίσει να το εφαρμόζει. Έτσι τη διετία 2002-2004 παρατηρήθηκε το φαινόμενο άλλες διοργανώσεις να διεξάγονται με χρυσό γκολ κι άλλες με το ασημένιο.

Το πρώτο σημαντικό τρόπαιο που κρίθηκε στο ασημένιο γκολ ήταν ο τελικός του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 2003: ΦΚ Πόρτο - Σέλτικ Γλασκώβης: 3-2. Ο αγώνας και το πρώτο ημίχρονο της παράτασης έληξαν 2-2. Το νικητήριο γκολ πέτυχε ο Ντερλέι στο 115΄ αλλά ο αγώνας συνεχίστηκε κανονικά ως το 120΄, ενώ με τον κανονισμό του χρυσού γκολ έπρεπε να λήξει μόλις μπήκε το γκολ.

Κατάργηση
---------

Το Φεβρουάριο 2004 αποφασίστηκε μετά το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα 2004 στην Πορτογαλία και οι δύο θεσμοί, ασημένιο γκολ και χρυσό γκολ, να καταργηθούν και να επανέλθει το παλιό σύστημα διεξαγωγής της παράτασης επί 30 λεπτά ανεξάρτητα από την επίτευξη γκολ ή όχι.

Το τελευταίο ματς που κρίθηκε με ασημένιο γκολ ήταν ο ημιτελικός του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος που διεξήχθη την 1η Ιουλίου 2004 μεταξύ Ελλάδας και Τσεχίας: 1-0. Το τελευταίο ασημένιο γκολ της ιστορίας πέτυχε ο Τραϊανός Δέλλας στο 105΄, λίγο πριν σφυρίξει ο διαιτητής τη λήξη του ημιχρόνου της παράτασης που μετά την επίτευξη του γκολ ήταν και το τέλος του αγώνα.

Δες επίσης
----------

* Παράταση
* Πέναλτι
* Εκτός έδρας γκολ
* Χρυσό γκολ
Ο **Γεράσιμος Λαϊνάς** (1937-2005) ήταν Έλληνας κτηνίατρος, αγρότης, επιχειρηματίας και πολιτικός. Υπηρέτησε ως Νομάρχης Λευκάδας από το 1991 ως το 1992.

Σπουδές και επιχειρηματική δραστηριότητα
----------------------------------------

Γεννήθηκε στο Αγρίνιο και ορφάνεψε σύντομα από πατέρα, καθώς ο τελευταίος εκτελέστηκε από τους Ναζί στη διάρκεια της Κατοχής. 
Ο Γεράσιμος σπούδασε κτηνιατρική στο Πανεπιστήμιο της Νάπολι στην Ιταλία. Εν συνεχεία συνέχισε τις σπουδές του στις ΗΠΑ αποκτώντας μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Ο Λαϊνάς δημιούργησε την μεγαλύτερη χοιροτροφική μονάδα στα Βαλκάνια, μερίμνησε για την προστασία του άγριου λαγού από το κυνήγι (με τη σύσταση του πρώτου στην Ελλάδα εκτροφείου για το ζώο αυτό), και ήταν ο άνθρωπος που εισήγαγε την καλλιέργεια ακτινιδίου στην Αιτωλοακαρνανία.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Ήταν υποψήφιος δήμαρχος Αγρινίου στις δημοτικές εκλογές του 1990 και συγκέντρωσε ποσοστό 47,6% στον 2ο γύρο και ήρθε 2ος. Διορίστηκε Νομάρχης Λευκάδας το 1991 και υπηρέτησε ως το 1992, οπότε παραιτήθηκε προκειμένου να πολιτευτεί στις εκλογές του 1993.

Απεβίωσε σε ηλικία 68 ετών στις 31 Δεκεμβρίου 2005. Ήταν παντρεμένος με την Αλεξάνδρα Λαϊνά και κουμπάρος τους ήταν ο πρώην υπουργός Χριστόφορος Στράτος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Στη μνήμη του Αιτωλοακαρνάνα ευπατρίδη Γεράσιμου Λαϊνά, που έφυγε νωρίς». *kathimerini.gr*. 4 Φεβρουαρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 2020.
2. ↑  «Δημοτικές εκλογές». *eetaa.gr*. 31 Δεκεμβρίου 2020.
Ο **Ανδρέας Παναγόπουλος** (1883 - 1952) υπήρξε σπουδαίος δήμαρχος του Αγρινίου που σημάδεψε την πορεία της πόλης κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα.

Γενήθηκε στο Αγρίνιο το 1883 και ήταν γιος του Αναστάση, εμπόρου της πόλης με καταγωγή από τα Καλάβρυτα. Φοίτησε στο γνωστό εκείνη την εποχή *Εκπαιδευτήριο Βλάχου* της Κέρκυρας και από νωρίς ανέπτυξε έντονη επιχειρηματική, φιλανθρωπική και πολιτιστική δράση. Ασχολήθηκε με το εμπόριο καπνού και ανέδειξε την εταιρεία **Αδελφοί Παναγόπουλου** σε έναν από τους κυριότερους εξαγωγείς καπνού στην Ελλάδα.

Εκλέχθηκε δήμαρχος της πόλης για τρεις θητείες το 1925 έως 1934 και από το 1951 έως το 1952 που πέθανε. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους δημάρχους και μεταξύ των έργων που έκανε ήταν η συμπλήρωση της ρυμοτομίας της πόλης, η ασφαλτόστρωση των κεντρικών δρόμων, η κατασκευή σύγχρονου υδραγωγείου το 1930, η χρηματοδότηση των ανασκαφών για τον εντοπισμό του αρχαίου Αγρινίου, η οικοδόμηση της δημοτικής αγοράς το 1932 ενώ επί των ημερών του ηλεκτροφωτίστηκε για πρώτη φορά η πόλη. Για τη δράση του γενικά σαν δημοτικός άρχοντας παρασημοφορήθηκε και ήταν ένας από τους πέντε ιδρυτές της *Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων της Ελλάδας*. Διετέλεσε και βουλευτής μετά το 1935 και πριν από τη γερμανική κατοχή.

Το όνομά του έχει δοθεί σε κεντρικό δρόμο της πόλης και στην πλατεία με το συντριβάνι που βρίσκεται μπροστά από το δημαρχείο. Εκεί υπάρχει ακόμα το διατηρητέο αρχοντικό της οικογένειάς του.

Πηγές
-----

* Γεράσιμος Σπ. Γερολυμάτος - *Αγρίνιο - Δρόμοι που γράφουν ιστορία*, εκδόσεις Μπακής, 2004

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Δήμαρχοι Αγρινίου |
| --- |
|  |
| 
* Αθανάσιος Καστάνης
* Γρηγόρης Στάικος
* Μιχαήλ Μπέλλος
* Ανδρέας Σκαλτσοδήμος
* Σπύρος Σπυρόπουλος – Καρακίτσος
* Σπύρος Σαμιώτης
* Ευστάθιος Στάικος
* Γεώργιος Μπαϊμπάς
* Βασίλειος Μπέλλος
* Ανδρέας Παναγόπουλος
* Δημήτριος Βότσης
* Μιλτιάδης Τζάνης
* Νικόλαος Καρμανίδης
* Θανάσης Κακογιάννης
* Σεβαστιανός Καρβούνης
* Αθανάσιος Τζιάκας
* Ηλίας Σαγεώργης
* Γεώργιος Παπαϊωάννου
* Αναστάσιος Παναγόπουλος
* Κωνσταντίνος Βεργώνης
* Μάνθος Βεργώνης
* Γεώργιος Χλαμπουτάκης
* Στέλιος Τσιτσιμελής
* Γιάννης Βαϊνάς
* Θύμιος Σώκος
* Παύλος Μοσχολιός
* Γιώργος Παπαναστασίου
 |
|  |
| 
1. 1 2  Τοποθετημένος δήμαρχος κατά τη διάρκεια της Κατοχής
2. 1 2  Δικαστικός που διετέλεσε δήμαρχος για μικρό χρονικό διάστημα
3. 1 2  Τοποθετημένος δήμαρχος κατά τη διάρκεια της Χούντας
 |

 |
Ο **Γεράσιμος Μεταξάς** (1821-1888) ήταν Έλληνας επαναστάτης στην εξέγερση της Κεφαλλονιάς το 1848.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Κεφαλλονιά το 1821. Αδέλφια του ήταν ο Γεώργιος και ο Σταύρος. 

Ήταν Ριζοσπάστης κι υπέρ της ένωσης των Επτανήσων με την Ελλάδα, από τους πρωτεργάτες και αρχηγούς της επανάστασης της Κεφαλλονιάς το 1848. Κυνηγήθηκε και αιχμαλωτίστηκε από τους Άγγλους, και εξορίστηκε στα Αντικύθηρα, όπου παρέμεινε για μια ολόκληρη διετία μαζί με τους Δημ. Καλλίνικο και Φραγκ. Δομενεγίνη, ενώ έξω από το νησί περιπολούσε ατμόπλοιο μην επιτρέποντας καμία συγκοινωνία. 

Αργότερα υπηρέτησε ως ανώτερος τελωνειακός υπάλληλος.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 11 Ιουνίου 1888 και ετάφη στην Κεφαλλονιά.

Πηγές
-----

* Γεράσιμος Μεταξάς συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
* Ιωάννης Αρσένης (1888). *Ποικίλη Στοά: Εθνική εικονογραφημένη επετηρίς*. Αθήνα: Επί του Τυπογραφείου Αττικού Μουσείου. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2010.
Ο **Γεράσιμος Παγώνης** (1792-1867) από τη Δυτική Μάνη ήταν επίσκοπος Αργολίδος και αγωνιστής του 1821.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1792 στη Μεγάλη Μαντινεία της Δυτικής Μάνης και το λαϊκό του όνομα ήταν Γεώργιος Παγώνης ή Παγωνόπουλος. Ήταν ανιψιός του Χρύσανθου Παγώνη, μητροπολίτη Μονεμβασίας και Καλαμάτας (1769-1821). Φοίτησε στη Σχολή Μελέ της Τσερνίτσας (Αρτεμισίας) και σε ηλικία 17 ετών διορίστηκε γραμματικός του μητροπολίτη θείου του. Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. 
Με την έναρξη της επανάστασης του 1821 ανέλαβε γραμματέας του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, με τον οποίο αργότερα συγγένεψε μιας και η αδερφή του Χρυσηίς παντρεύτηκε τον Αναστάσιο Μαυρομιχάλη, δευτερότοκο υιό του Πετρόμπεη. 
Αρχικά ασπάσθηκε το μοναχικό τάγμα μετά το θάνατο του θείου του χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος με το όνομα Γεράσιμος. Κατά την Επανάσταση βρέθηκε αρχικά στην Καλαμάτα όπου εμψύχωνε τους στρατιώτες και ιδίως στην οικογένεια των Μαυρομιχαλαίων, η οποία τον σέβονταν και τον άκουγε. Μεσολάβησε στις διαμάχες μεταξύ των Μανιατών και τους καθησύχαζε αποτρέποντας μεγαλύτερη πολιτική αναταραχή. Στην πολιορκία της Τριπολιτσάς συντηρούσε στρατιωτικό σώμα από 200 άτομα με δικά του έξοδα.

Κατά τα έτη 1830-1831 μετείχε της αντικαποδιστριακής στάσης των φίλων των Μαυρομιχαλαίων και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει προσωρινά τη θέση του ως τοποτηρητού της Μητρόπολης Καλαμάτας. Μετά την έλευση του Όθωνα, το 1833 τοποθετήθηκε πρωτοσύγκελος στην επισκοπή Τριφυλίας και το 1835 στη μητρόπολη Καλαμάτας. Από το 1844 ανέλαβε τοποτηρητής του επισκοπικού θρόνου της Μεσσήνης. Το 1848 του απονεμήθηκε ο Χρυσός Σταυρός του τάγματος Σωτήρος. Το 1852 χειροτονήθηκε επίσκοπος Άργους. Επί των ημερών του κατεδαφίστηκε ο ημιυπόγειος ναός του Αγίου Νικολάου στο Άργος και στη θέση κτίστηκε ο ναός του Αγίου Πέτρου.  

Πέθανε στις 30 Μαρτίου 1867 στην Αθήνα, όπου νοσηλευόταν λόγω σοβαρής ασθένειας, σε ηλικία 77 ετών. Μετά θάνατον του απενεμήθη ο τίτλος του αγωνιστή Β' τάξεως, δηλ. αντιστρατήγου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Νέο βιβλίο: *Ανέκδοτα χειρόγραφα του Γεράσιμου Παγώνη*». *ROMFEA*.. Ανακτήθηκε στις 2018-03-26.
2. ↑  "Ο Αργολίδος Γεράσιμος (Γεώργιος) Παγώνης", στο Σταύρου Γ. Καπετανάκη "Οι Μαντίνειες της Μάνης", Αθήνα 1996, σσ. 162-164.

Πηγές
-----

* Φώτιος Χρυσανθόπουλος, επιμ. (1888). *Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως*. Αθήνα: Σταύρος Ανδρόπουλος, Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.

* Εγκυκλοπαίδεια "Πάπυρος - Λαρούς", λήμμα "Γεράσιμος Παγώνης".
* Γεράσιμος (Παγώνης) Μητροπολίτης Άργολίδος. Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας & Πολιτισμού
Η **γάγγραινα** είναι μια ασθένεια που προκύπτει απο την νέκρωση ενός ιστού, συνήθως λόγω μειωμένης αιματικής παροχής. Συμβαίνει πιο συχνά στα κάτω άκρα αλλά αφορά οποιοδήποτε μέρος του σώματος. Όταν έχει εξασθενήσει η παροχή αίματος σε οποιοδήποτε ιστό, περιορίζεται και η παροχή οξυγόνου και θρεπτικών συστατικών. Αν η ροή του αίματος δεν αποκατασταθεί, ο ιστός μπορεί σταδιακά να νεκρωθεί. Την λέξη γάγραινα την χρησιμοποίουμε και μεταφορικά όταν αναφερόμαστε σε δυσάρεστες καταστάσεις που χειροτερεύουν.

Διάγνωση και εξέλιξη ασθένειας
------------------------------

Η πάθηση μπορεί να προχωρήσει πολύ γρήγορα. Αυτό μπορεί να συνεχίζεται για εβδομάδες ή και για μήνες. Η μη έγκαιρη διάγνωση μπορεί να οδηγήσει τον ασθενή σε σηπτικό σοκ. Η εμβολή μεγάλων αρτηριών σε οποιαδήποτε περιοχή του οργανισμού μπορεί να προκαλέσει γάγγραινα της περιοχής που εκτείνεται περιφερικά του σημείου αυτού. Η πάθηση αποτελεί συχνά επιπλοκή λοιμώξεων, κρυοπαγημάτων συνθλιπτικών κακώσεων ή παθήσεων, όπως ο σακχαρώδης διαβήτης. Συχνά η γάγγραινα συνέβαινε στα πόδια στρατιωτών οι οποίοι πολεμούσαν στα χιόνια και πάθαιναν **κρυοπαγήματα**. Πρόκειται για τοπικές βλάβες, συνήθως των κάτω άκρων, από το ψύχος. Παγοκρύσταλλοι σχηματίζονται στον μεσοκυττάριο χώρο και η προκαλούμενη αφυδάτωση σε συνδυασμό με την ισχαιμία λόγω αγγειοσύσπασης μπορεί να οδηγήσει σε γάγγραινα. Η πάθηση μπορεί να περιορίζεται σε μια μικρή περιοχή π.χ. σε ένα δάκτυλο αλλά είναι δυνατό να καταλαμβάνει σημαντικό τμήμα του ποδιού. Υπάρχουν περιπτώσεις που η ροή αίματος στα πόδια μπορεί να σταματήσει απότομα ή σταδιακά. Και στις δύο περιπτώσεις το πόδι γίνεται ωχρό και παγωμένο ενώ ο πόνος ποικίλλει. 

Οι πιθανότητές για την ανάπτυξη γάγγραινας είναι υψηλότερες, εάν ο ασθενής έχει διαγνωσθεί με διαβήτη ή αθηροσκλήρωση τα οποία μπορούν να επηρεάσουν την ροή του αίματος.

Θεραπεία
--------

Θεραπείες για την γάγγραινα είναι:

1. χειρουργική επέμβαση για την απομάκρυνση των νεκρών ιστών,
2. τα αντιβιοτικά και άλλες προσεγγίσεις.

Η πρόγνωση για ανάρρωση είναι καλύτερη αν η γάγγραινα εντοπίζεται νωρίς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Γάγγραινα - gangrene - Ιατρικό Λεξικό». *www.iatronet.gr*. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2016.
2. 1 2  «Γάγγραινα». *elobot.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2016.
Ο **Γενούζης** ή **Ιανούζης** (*Γενούζ*) ήταν αρνησίθρησκος Οθωμανός ναύαρχος, που έδρασε κατά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453). Είχε αποκτήσει την εξαιρετική εύνοια του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ και διορίσθηκε παρά τη μικρή του ηλικία αρχιναύαρχος του οθωμανικού στόλου. Ως τέτοιος, ανέλαβε το 1455 να τιμωρήσει τους Λατίνους που κατοικούσαν στα νησιά Νάξος, Πάρος, Ρόδος, Κως και άλλα, επειδή τροφοδοτούσαν τους Ισπανούς πειρατές. Στην αποστολή του όμως αυτή απέτυχε, παρά το γεγονός ότι κατέλαβε χωρίς μάχη τη Νέα Φώκαια. Για τον λόγο αυτό περιέπεσε στη δυσμένεια του Μωάμεθ Β΄ και μετά από λίγο καιρό θανατώθηκε.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 9 (1972), σελ. 405
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Βερενίκη.

Η **Βερενίκη** ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Ερυθρά Θάλασσα.

Την αναφέρουν οι συγγραφείς Στέφανος ο Βυζάντιος, ο Στράβων και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος. Υπήρξε πτολεμαϊκή εμπορική αποικία. Βρισκόταν στην παραλιακή Αιθιοπία, της οποίας ήταν και σπουδαίο λιμάνι. Ήταν κοντά στην πόλη Σάβαι και στην επαρχία της *Τρωγλοδυτικής*. Έφερε τις ονομασίες **Βερενίκη η κατά Σαβάς** ή **Βερενίκη Πάγχρυσος**. Το τελευταίο προσωνύμιο όφειλε στα ορυχεία χρυσού που υπήρχαν στην περιοχή Jebel Allaki του σημερινού Σουδάν. Από τα ορυχεία αυτά οι Πτολεμαίοι λάμβαναν τις απαραίτητες προμήθειές τους σε χρυσό, στα οποία ορυχεία εργάζονταν οι εγκληματίες και οι αιχμάλωτοι πολέμου.
Η **ανοσία** (ετυμ.: *α*- στερητικό + *νόσος*· βλ. ανοσία) είναι η ικανότητα ενός οργανισμού να αμύνεται ενάντια σε κάποιον εξωτερικό βλαπτικό παράγοντα και να μην υφίσταται τις συνέπειές του. Την ικανότητα αυτή την αποκτά ο οργανισμός με τη βοήθεια ενός πολύπλοκου και πολύ σημαντικού συστήματος, που λέγεται ανοσοποιητικό σύστημα.

Στον άνθρωπο, η ανοσία διακρίνεται σε εγγενή ή σύμφυτη και σε επίκτητη.

Σύμφυτη ονομάζεται η ανοσία που διαθέτει ο άνθρωπος από τη γέννησή του και οφείλεται σε διάφορους αμυντικούς μηχανισμούς που αναπτύσσει το έμβρυο κατά την ενδομήτρια ζωή ή αποκτά κατά τη διάρκεια του θηλασμού, μέσω των αντισωμάτων που λαμβάνει από το μητρικό γάλα.

Επίκτητη είναι η ανοσία που αναπτύσσεται κατά τη διάρκεια της ζωής. Με τον μηχανισμό αυτόν ο οργανισμός, κάθε φορά που έρχεται σε επαφή με κάποιο βλαπτικό παράγοντα, τον «εντυπώνει» στην ανοσοποιητική μνήμη του και αναπτύσσει μηχανισμούς αυτοπροστασίας σε ενδεχόμενη επόμενη επαφή. Σε αυτή τη διαδικασία στηρίζονται και οι εμβολιασμοί. Με τον εμβολιασμό εισάγουμε τον βλαπτικό παράγοντα ειδικά επεξεργασμένο, το εμβόλιο, σε ελεγχόμενες ποσότητες στον οργανισμό ώστε αυτός να «μάθει» να τον αναγνωρίζει στο μέλλον και να αμύνεται ενάντια σε αυτόν.

Οι μηχανισμοί άμυνας του οργανισμού αποτελούν αντικείμενο μιας ειδικής βιοεπιστήμης που λέγεται Ανοσολογία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Janeway CA Jr, Travers P, Walport M, et al. Immunobiology: The Immune System in Health and Disease. 5th edition. New York: Garland Science; 2001».
Οι πολιτείες του Βόρειου Ινδικού Ζωνικού Συμβουλίου είναι με πορτοκαλί
Το **Βόρειο Ζωνικό Συμβούλιο** είναι διοικητική περιοχή (ζωνικό συμβούλιο) της Ινδίας που αποτελείται από τις πολιτείες και ενωσιακές επικράτειες του Τσαντίγκαρ, την επικράτεια της Εθνικής Πρωτεύουσας του Δελχί, τις πολιτείες Χαρυάνα, Χιμάτσαλ Πραντές, Τζαμού και Κασμίρ, Παντζάμπ και Ρατζαστάν.

Οι πολιτείες έχουν ομαδοποιηθεί σε έξι ζώνες, έχοντας ένα Συμβουλευτικό Συμβούλιο για την προώθηση της συνεργασίας μεταξύ των πολιτειών αυτών. Πέντε Ζωνικά Συμβούλια δημιουργήθηκαν από τον Νόμο Αναδιοργάνωσης των Πολιτειών το 1956.

Δείτε επίσης
------------

* Δυτικό Ζωνικό Συμβούλιο
* Βορειοανατολικό Ζωνικό Συμβούλιο
* Κεντρικό Ζωνικό Συμβούλιο
* Ανατολικό Ζωνικό Συμβούλιο
* Νότιο Ζωνικό Συμβούλιο

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  «Archived copy». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 25 Μαρτίου 2012.
4. ↑
5. ↑
Η **Αγγέλητος Αθηνά** ή **Αθηνά του Αγγέλητου** είναι αρχαίο γλυπτό από μάρμαρο, το οποίο χρονολογείται τη περίοδο 480-470 π.Χ. Η μορφή αυτή, η παλαιότερη γνωστή απεικόνιση της Αθηνάς με οπλισμό, είναι παράδειγμα του αυστηρού ρυθμού, δηλαδή του μεταβατικού ρυθμού μεταξύ της Αρχαϊκής και της Κλασικής γλυπτικής η οποία αναπτύχθηκε μετά τους Περσικούς Πολέμους. Σήμερα εκτίθεται στο Μουσείο Ακρόπολης με αριθμό καταλόγου 140. Έχει ύψος 0,77 μέτρα περίπου.

Το άγαλμα υπέστη σοβαρές φθορές ενώ έχει χαθεί η κεφαλή του. Όπως και σε πρωιμότερες απεικονίσεις της Αθηνάς, αυτή φορά τον αρχαϊκό πέπλο, αλλά επίσης έχει και αιγίδα στους ώμους της, με ένα γοργόνειο στη μέση του στήθους της. Το υψωμένο δεξί της χέρι διασώζεται μέχρι τον καρπό της, ενώ κάποτε κρατούσε ένα δόρυ και μία ασπίδα. Το αριστερό της χέρι απουσιάζει εντελώς, εκτός από τμήμα στον ώμο της ενώ υπάρχουν ίχνη του αριστερού της χεριού στη μέση της. 

Το άγαλμα αυτό πιστεύεται, όχι πλήρως επιβεβαιωμένα πάντως, πως στεκόταν στην κορυφή ενός διατηρημένου κίονα δωρικού ρυθμού, στον οποίον αναγράφεται το εξής:

Ἀνγέλιτός μ' ἀνέθε[κε]
[πότνι'] Ἀθεναία χεχ[αρίσθο σοι τόδε δορον].
Εὐένορ ἐποίεσεν.

> *Ο Αγγέλητος με αφιέρωσε. Σεβάσμια Αθηνά, είθε αυτό το δώρο να σε ευχαριστήσει. Το φιλοτέχνησε ο Ευήνωρ*
> 
> 

Βρέθηκε στην Περσική τάφρο στην Ακρόπολη Αθηνών, κοντά στα γλυπτά *Παις του Κριτίου* και *Μοσχοφόρος*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Εικόνα του γλυπτού

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ισμήνη Τριάντη, *Το Μουσείο Ακροπόλεως', 1998, σ. 240*
2. 1 2  Παντερμαλής, Δημήτριος· Ελευθεράτου, Σταματία (2014). *Οδηγός Μουσείου Ακρόπολης*. Βλασσοπούλου Χριστίνα. Αθήνα: Μουσείο Ακρόπολης. σελ. 180.
3. 1 2  «Sculptures - Athena Euenor». *www.goddess-athena.org*. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουνίου 2016.
Ο **Βίκτωρ Δούσμανης** (1861-1949) ήταν αξιωματικός του ελληνικού στρατού, που έφτασε έως το αξίωμα του αρχηγού ΓΕΣ (1914-15, 1915-16, 1921, 1922-23).

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα και καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια ηπειρώτικης καταγωγής, η οποία συγγένευε με βασιλικούς και πριγκηπικούς οίκους. Παππούς του ήταν ο Αντώνιος Λευκόχειλος - Δούσμανης, διαπρεπής πολιτικός, ενώ μικρότερος αδερφός του ήταν ο ναύαρχος Σοφοκλής Δούσμανης. 

Συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους με το βαθμό του αντιστράτηγου. Επίσης διετέλεσε υπασπιστής του βασιλιά Κωνσταντίνου, υπαρχηγός και αρχηγός του Γενικού επιτελείου (ΓΕΣ) το 1914-16 και ξανά το 1921, καθώς και καθηγητής γεωδαισίας στη Σχολή Ευελπίδων.
Το 1917 εξορίστηκε από τους βενιζελικούς στην Κορσική και στη συνέχεια (1922) καταδικάστηκε σε θάνατο από το Ειδικό Στρατοδικείο, αλλά η ποινή δεν εκτελέστηκε τελικά. Αποστρατεύτηκε το 1923. 

Πέθανε σε στρατιωτικό νοσοκομείο στην Αθήνα στις 12 Ιανουαρίου 1949 σε ηλικία 88 ετών και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Συγγραφικό έργο
---------------

Πολυγραφότατος, συνέγραψε τα έργα "Γεωδαισία", "Στρατηγικαί τακτικαί οδηγίαι", «Ιστορία του πολέμου του 1913», "Η εσωτερική όψη της μικρασιατικής εμπλοκής", "Ιστορία και Γεωγραφία της Θεσσαλίας", "Απομνημονεύματα", κ.ά. Διάσημος για την ευρυμάθειά του, διετέλεσε διευθυντής σύνταξης της εγκυκλοπαίδειας του Πυρσού.

Αποτίμηση
---------

Ο Δούσμανης υπήρξε ικανότατος επιτελικός αξιωματικός και σε αυτόν οφείλεται εν πολλοίς η νίκη στον Β' Βαλκανικό Πόλεμο καθώς διατελούσε αρχηγός του Επιτελείου. Εν τούτοις ήταν διαβόητος για την αλαζονική του συμπεριφορά ενώ, αν και υπήρξε απολύτως αφοσιωμένος προς τον βασιλιά Κωνσταντίνο, δεν δίστασε να γράψει άσχημα λόγια για τους παλαιούς του συντρόφους Ιωάννη Μεταξά και Ξενοφώντα Στρατηγό.

Πηγές
-----

1. 1 2  «Αρχηγοί ΓΕΣ-Ονομαστική κατάσταση». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Νοεμβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 14 Αυγούστου 2015.
2. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδόσεις Τεγόπουλου - Μανιατέα, τόμος 10, λήμμα Δούσμανης, σελ. 244.
3. 1 2  Ε΄ Ιστορικά, *Βαλκανικοί Πόλεμοι*, τεύχος 24, σελ. 19.
4. ↑  Απέθανε ο Βίκτωρ Δούσμανης, εφ. Εθνικός Κήρυξ, φύλλο 14ης Ιανουαρίου 1949, σελ. 1.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 65061047
* **ΕΒΕ**: 138652
* LCCN: nr96026384
* ISNI: 0000 0000 8251 1111
* GND: 128503955

 |

 |
Ο **Γιάννης Κασιμάτης** (θάν. 1961) ήταν λόγιος και εκδότης από την Αλεξάνδρεια.

Σπουδές-εκδόσεις
----------------

Σπούδασε νομικά και υπήρξε ένας από τους ιδρυτές του αλεξανδρινού περιοδικού *Γράμματα*. Ο ίδιος συνέγραψε μόνο μερικά ποιήματα και ελάχιστα πεζά κείμενα, όλα δημοσιευμένα σε περιοδικά της Αλεξάνδρειας. Το πλέον ενδιαφέρον από τα δεύτερα είναι μία μελέτη του για τη νεοελληνική ποίηση, δημοσιευμένη στα τεύχη 1 και 2 του έκτου τόμου του περιοδικού *Νέα Ζωή*. Εκεί ο Κασιμάτης ελέγχει το *«ελεεινόν οργίασμα της Παρασχικής τεχνοτροπίας»*.

Ο Γιάννης Κασιμάτης, προτού αναμιχθεί στην κίνηση του περιοδικού *Γράμματα*, όπου η θητεία του υπήρξε μικρή, ήταν μέλος του σωματείου της *Νέας Ζωής*, που εξέδιδε το ομώνυμο περιοδικό: Διετέλεσε γραμματέας του και μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού, το οποίο διεδραμάτισε καίριο ρόλο στην εξέλιξη των ελληνικών γραμμάτων στην Αίγυπτο. Αργότερα ανέπτυξε ο ίδιος εκδοτική και δημοσιογραφική δραστηριότητα. Υπήρξε ο εκδότης των αλεξανδρινών εφημερίδων *Τα Nέα* (1915-1924), *Εβδομάς* (1916-1917), *Φωνή* (1931) και *Εφημερίς* (1939-1961).

Ο Γ. Κασιμάτης ήταν νυμφευμένος με την επίσης λογία Αγλαΐα Κασιμάτη (θαν. 1969), αδελφή του συνιδρυτή του περιοδικού *Γράμματα*, Δημητρού Ζαχαριάδη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μαρία Σ. Ρώτα, «Το περιοδικό "Γράμματα" της Αλεξάνδρειας (1911-1919) Αρχειοθετήθηκε 2017-11-22 στο Wayback Machine.», (διδακτορική διατριβή), Αθήνα 1994, σελ. 51-52.
2. ↑  Έρη Σταυροπούλου, «"Εις γλώσσαν ανθηράν και απέριττον". Ο Α. Τραυλαντώνης και το περιοδικό Γράμματα της Αλεξάνδρειας», σελ. 449-471, σελ. 451 κ.ε. + επιστολές.
3. ↑  Μαρία Σ. Ρώτα, «Το περιοδικό "Γράμματα" της Αλεξάνδρειας (1911-1919) Αρχειοθετήθηκε 2017-11-22 στο Wayback Machine.», (διδακτορική διατριβή), Αθήνα 1994, σελ. 52.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Γιάννης Κασιμάτης** |

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια-Χάρη Πάτση*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Περιοδικό "Γράμματα", από την ιστοσελίδα: "Κοσμόπολις", του Πανεπιστημίου Πάτρας.
Η **βλεννοδερματική ένωση**, ή **βλεννοδερματικό όριο**, είναι οποιαδήποτε περιοχή του σώματος (ανθρώπων και ζώων), στην ο οποία η βλεννογόνος μεμβράνη συναντά και ενώνεται το εξωτερικό δέρμα. Η ένωση εντοπίζεται σε διάφορες περιοχές του σώματος, όπως σε κοιλότητες που επικοινωνούν με το περιβάλλον. Στον άνθρωπο παρατηρούνται στα χείλη, την ρινικές κοιλότητες, τα βλέφαρα, τα γεννητικά όργανα, τον πρωκτό και άλλα. Στην βλεννοδερματική ένωση, ο επιθηλιακός ιστός έρχεται σε επαφή με την επιδερμίδα και ο λείος μυϊκός ιστός επικοινωνεί με τον σκελετικό.

Δείτε επίσης
------------

* Βλεννογόνος

Παραπομπές
----------

1. ↑  Norman Eizenberg, *General Anatomy: Principles and Applications* (2008), p. 96.
2. ↑  Wolfram-Gabel, R; Sick, H (February 2002). "Microvascularization of the mucocutaneous junction of the nose". *Surgical and Radiologic Anatomy*. **24** (1): 27–32.
Τα αγγεία με πλαστική διακόσμηση, συχνά επιχρωματισμένα, έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλή στον 4ο αιώνα π.Χ. Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών περιλαμβάνει μερικά χαρακτηριστικά δείγματα, τόσο στην αίθουσα του Ισογείου όσο και στις αποθήκες. Το συγκεκριμένο βρίσκεται στην αποθήκη κεραμικών, αν και η τυπολογία του το κάνει να ξεχωρίζει.

Περιγραφή
---------

Στην αποθήκη κεραμικών του Αρχαιολογικού Μουσείου Δελφών φυλάσσονται πλήθος κεραμικών αγγείων και αντικειμένων. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγεται πήλινο αγγείο τριφυλλόσχημο στόμιο και πλαστική διακόσμηση. Απεικονίζει ένα σύμπλεγμα Αφροδίτης και Έρωτα, μια σκηνή πολύ αγαπητή στην ύστερη κλασική τέχνη. Η βάση του αγγείου είναι κυλινδρική και η λαβή του κάθετη και ταινιωτή, επιχρισμένη με μελανή βαφή. Οι δυο μορφές εικονίζονται στην πρόσοψη: Η γυναικεία μορφή (Αφροδίτη) απεικονίζεται καθιστή. Φορά ιμάτιο και ένα στεφάνι από φύλλα στα μαλλιά. Πλάι της στέκεται όρθια γυμνή και φτερωτή ανδρική μορφή, που φορά επίσης στεφάνι από φύλλα στο κεφάλι. Το ένα χέρι είναι λυγισμένο στο ύψος του αγκώνα και είναι γυρισμένο προς τη μέση. Το άλλο χέρι ακουμπά στον ώμο της γυναικείας μορφής. Ίχνη χρυσής βαφής διακρίνονται στα μαλλιά και των δύο μορφών. Τα χαρακτηριστικά των προσώπων τους αποδίδονται σχηματικά. Το αγγείο φέρει λευκό επίχρισμα και διατηρεί σε διάφορα σημεία ίχνη πράσινης, γαλαζωπής και ρόδινης βαφής. Χρονολογείται στον 4ο αιώνα π.Χ.

Βιβλιογραφία
------------

Cohen, Β.*The Colors of Clay: Special techniques in Athenian Vases,* L.A. 2014.
Για το μεσογειακό σχίνο, δείτε: Σχίνος.  

Ο **αμερικάνικος σχίνος** (επιστ. ***Σχίνος***, ***Schinus***) είναι γένος αγγειόσπερμων, δικότυλων φυτών που ανήκει στην τάξη των Σαπινδωδών, στην οικογένεια των Ανακαρδιοειδών με 25 περίπου είδη μικρών δέντρων ή θάμνων.

Είναι ιθαγενές της Νοτίου Αμερικής με καταγωγή από το Περού και καλλιεργείται σε πολλές περιοχές της γης ως καλλωπιστικό φυτό σε πάρκα, κήπους και δρόμους για την πλούσια σκιά του. Είναι γνωστό και με την ονομασία **σχινόδεντρο**.
Τα κλαδιά του κρέμονται, τα άνθη του είναι μικρά, λευκά και σχηματίζουν ταξιανθίες και οι καρποί του είναι κόκκινου χρώματος.
Στο Περού από τους καρπούς παρασκευάζεται παραδοσιακό οινοπνευματώδες ποτό. Οι καρποί του σχίνου έχουν δυνατό άρωμα και πιπεράτη γεύση και σε πολλές περιοχές στη νότια Αμερική χρησιμοποιούνται τριμμένοι ως υποκατάστατο του πιπεριού (βλέπε ροζέ πιπέρι). Γι αυτό μία άλλη ονομασία του φυτού είναι πιπερόδεντρο.

*Schinus molle*
Τα πιο γνωστά είδη είναι :

* *Σχίνος ο πλατύφυλλος* (Schinus latifolius)
* *Σχίνος ο μόλλειος* (Schinus molle) - Ψευδοπιπεριά
* *Σχίνος ο τερεβινθόφυλλος* (Schinus terebinthifolius)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αμερικανικός σχίνος** |

* «*Σχίνος*». *Ανθοπωλεία*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Δεκεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2009.
* USDA PLANTS National Database
Ο **Βλαχαρμάτας** ήταν Έλληνας αρματολός του 18ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν από το Μαυρολιθάρι. Γύρω στην δεκαετία 1750 - 1760 μαζί με τους άλλους αρματολούς, τον Χρήστο Μηλιώνη, Λάμπρο και Μήτρο Τσεκούρα, τον Λάμπρο Βουνιχωρίτη και τον Κώστα Ντρίλλου ύψωσε την σημαία και εξεγέρθηκε στην Παρνασσίδα και τη Δωρίδα. 

Τραυματίστηκε θανάσιμα σε κάποια μάχη στο χωριό Δεσφίνα και κατέφυγε στην μονή Ιερουσαλήμ της Δαυλείας στους Δελφούς. Εκεί έπεσε θύμα προδοσίας και αιχμαλωτίστηκε και θανατώθηκε με φρικτό τρόπο.

Πηγές
-----

* *Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαιδεία*. Αθήναι: Έκδοσις Μεγάλης Στρατιωτικής και Ναυτικής Εγκυκλοπαιδείας. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2009.
Συντεταγμένες: 39°43′20″N 6°53′23″W﻿ / ﻿39.72222°N 6.88972°W﻿ / 39.72222; -6.88972

Η **Αλκάνταρα** (Alcántara) είναι μια μικρή παραποτάμια πόλη της Ισπανίας. Βρίσκεται μόλις 7 χλμ. από τα σύνορα της Πορτογαλίας επί του ποταμού Τάγου στο βορειοδυτικό τμήμα της αυτόνομης περιοχής της Εχτρεμαδούρας με πληθυσμό 1.693 κατοίκους (2011). Περίφημη είναι η μεγαλοπρεπής εξάτοξη ρωμαϊκή γέφυρά της επί του ποταμού Τάγου από την οποία και έλαβε η πόλη το όνομά της, που κτίσθηκε το 105 μ.Χ. προς τιμή του Αυτοκράτορα Τραϊανού. Επίσης περίφημες για την ιστορική τους αξία, την μεγαλοπρέπεια, τον πλούτο και την καλλιτεχνική τους αξία θεωρούνται σχεδόν όλες οι εκκλησίες της πόλης.

Ιστορία
-------

Το 1214 η Αλκάνταρα καταλήφθηκε από τον Βασιλέα Αλφόνσο Θ΄ οπότε και κατέστη περίφημο προπύργιο - έδρα του θρυλικού ισπανικού τάγματος της Αλκαντάρα. Για την εξομάλυνση των σχέσεων της Καστίλης με την Πορτογαλία, στη πόλη αυτή έγινε η ιστορική συνάντηση των Βασιλισσών Καστίλης και Πορτογαλίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών της Ισπανίας: «Municipal Register of Spain of 2022» 16  Μαΐου 2022. σελ. 1,235.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Alcántara στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 154918463
* LCCN: n93048055
* GND: 4244286-2
* BNF: cb156177837 (data)

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Ισπανία
 |

 |
Η σημαία του Αφγανιστάν την περίοδο 1992-2001, την οποία χρησιμοποίησε και η οργάνωση
Η **Βόρεια Συμμαχία**, επίσημα γνωστή ως **Ηνωμένο Ισλαμικό Μέτωπο για τη Σωτηρία του Αφγανιστάν** (Περσικά: بهه متحد اسلامی ملی برای نجات افغانستانج‎ Jabha-yi Muttahid-i Islāmi-yi Millī barāyi Nijāt-i Afghānistān), ήταν στρατιωτική συμμαχία ανταρτών ομάδες που δρούσαν από τα τέλη του 1996 έως το 2001 για την αντίσταση ενάντια στους Ταλιμπάν. Συγκροτήθηκε μετά την πτώση της Καμπούλ από το Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν (Ταλιμπάν) τον Σεπτέμβριο του 1996, αρχικά από τους βασικούς ηγέτες του Ισλαμικού Κράτους του Αφγανιστάν, με επικεφαλής τον πρόεδρο Μπουρχανουντίν Ραμπανί και τον πρώην υπουργό Άμυνας Αχμάντ Σαχ Μασούντ. Αρχικά περιελάμβανε κυρίως Τατζίκους.

Έλαβε υποστήριξη από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, τη Ρωσία, την Ινδία, το Ιράν, το Τατζικιστάν, το Ουζμπεκιστάν και το Τουρκμενιστάν,. Οι Ταλιμπάν υποστηρίχθηκαν από το Πακιστάν και τη Σαουδική Αραβία Μέχρι το 2001 η Βόρεια Συμμαχία ήλεγχε λιγότερο από το 10% της χώρας, τη βορειοανατολική πλευρά της, με έδρα την επαρχία Μπανταχσάν. Οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Αφγανιστάν, παρέχοντας υποστήριξη στα στρατεύματα της Βόρειας Συμμαχίας, ανατρέποντας το καθεστώς τον ταλιμπάν σε ένα δίμηνο, τον Δεκέμβριο του 2001. 

Εν μέσω της πτώσης της Καμπούλ το 2021, η οργάνωση επανασυστάθηκε διεξάγοντας ένοπλη αντίσταση κατά των ταλιμπάν, η οποία ονομάζεται Δεύτερη Αντίσταση, Αντίσταση του Πάντζιρ ή Εθνικό Αντιστασιακό Μέτωπο του Αφγανιστάν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Northern Alliance». *fas.org*. Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2020.
2. ↑  «Who are the Northern Alliance?» (στα αγγλικά). 2001-11-13.. Ανακτήθηκε στις 2020-03-03.
3. ↑  «Afghanistan's Northern Alliance». *BBC News*. 2001-09-19.. Ανακτήθηκε στις 2012-12-11. *«Until recently, the alliance's main backers were Iran, Russia and Tajikistan.»*
4. ↑  Coll, Steve (2004). *Ghost Wars: The Secret History of the CIA, Afghanistan, and Bin Laden, from the Soviet Invasion to September 10, 2001*. Penguin Group. σελίδες 289-297. ISBN 9781594200076.
5. ↑  «USATODAY.com - Taliban flees Kandahar». *usatoday30.usatoday.com*. Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2020.
6. ↑  «Northern Afghanistan once kept out the Taliban. Why has it fallen so quickly this time?» (στα αγγλικά). *Washington Post*. ISSN 0190-8286.. Ανακτήθηκε στις 2021-08-18. «Taliban promises not to move to Panshir; Ahmad Massoud says he is ready to give his blood for his land». *asiaplustj.info*. Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2021. «Preparing for a Post-Departure Afghanistan: Changing political dynamics in the wake of the US troop withdrawal announcement». *Afghanistan Analysts Network - English* (στα Πάστο). 4 Ιουνίου 2021. Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2021.
7. ↑  «The mujahideen resistance to the Taliban begins now. But we need help.» (στα αγγλικά). *Washington Post*. ISSN 0190-8286.. Ανακτήθηκε στις 2021-08-18.
Vlogger
Ένα **video blog** ή αλλιώς **video log**, συνήθως συμπτυγμένο σε **vlog**, είναι μία μορφή blog με κύριο χαρακτηριστικό του το βίντεο. Αποτελεί επίσης μία μορφή διαδικτυακής τηλεόρασης. Τα vlog συνδυάζουν βίντεο (ή τον σύνδεσμο κάποιου βίντεο) με υποστηρικτικό κείμενο, φωτογραφίες και άλλα μεταδεδομένα. Οι εγγραφές μπορούν να γίνουν σε μία λήψη ή σε πολλαπλά κομμάτια. Τα vlog είναι περισσότερο διαδεδομένα στην πλατφόρμα κοινής χρήσης βίντεο, το YouTube.

Η χρήση βίντεο από τους blogger αποτελεί σύνηθες φαινόμενο. Τα τελευταία χρόνια όμως καθώς ο εξοπλισμός  γίνεται ολοένα και φθηνότερος και το υποστηρικτικό λογισμικό πιο εύκολα διαθέσιμο, το vlogging αποκτά άλλη διάσταση. Οποιοσδήποτε με πρόσβαση σε συσκευές εγγραφής βίντεο, όπως κινητό τηλέφωνο, βίντεο-κάμερα, τάμπλετ κτλ. σε συνδυασμό με έναν υπολογιστή υψηλής ταχύτητας, είναι σε θέση να δημιουργήσει το δικό του video vlog. Κύριοι υποστηρικτές αυτής της πλέον τόσο διαδεδομένης μόδας είναι η Google και η Yahoo.

Σε αντίθεση με άλλα μέσα, τα vlog έχουν ελεύθερο χαρακτήρα. Αυτό σημαίνει πως οι δημιουργοί τους μπορούν να επιλέξουν ελεύθερα το θέμα που θα παρουσιάσουν, είτε αυτό είναι προσωπικό, είτε κοινωνικού περιεχομένου.

Ιστορία
-------

Στις 2 Ιανουαρίου 2000, ο Adam Kontras δημοσίευσε ένα βίντεο στο blog του προκειμένου να δείξει στους φίλους και τους συγγενείς του το γεγονός ότι μετακόμισε στο Λος Άντζελες, μη γνωρίζοντας τι θα ακολουθούσε και πως η ενέργειά του αυτή θα αποτελούσε τομή στην ιστορία των vlog.

Η μεγάλη δημοτικότητα του vlogging ξεκίνησε το 2005. Τα μέλη της ομάδας του Videoblogging της Yahoo αυξήθηκαν ραγδαία το 2005. Τον Φεβρουάριο της ίδιας χρονιάς ιδρύθηκε και η πιο δημοφιλής πλατφόρμα κοινής χρήσης βίντεο, το YouTube. Ήδη τον Ιούλιο του 2006, είχε αναδειχθεί στην 5η πιο δημοφιλή διαδικτυακή πλατφόρμα, με 100 εκατ. προβολές βίντεο καθημερινά και με 65 χιλιάδες αναρτήσεις βίντεο την ημέρα.

Τύποι
-----

### Προσωπικό βλογκ (Personal vlog)

Το προσωπικό vlog είναι ένα βίντεο, το οποίο καταγράφεται συνήθως από ένα άτομο με σκοπό να προβάλλει πληροφορίες στο κοινό. Το κοινό αυτό δεν είναι τόσο ποικίλο, όσο εκείνο κάποιου οργανισμού ή εταιρείας.

### Απευθείας μετάδοσης βλογκ (Live broadcasting vlog)

Το 2008, το YouTube ανακοίνωσε τη δυνατότητα της απευθείας μετάδοσης, υπό την ονομασία  YouTube Live. Η δυνατότητα αυτή υιοθετήθηκε και από άλλες διαδικτυακές πλατφόρμες όπως το Instagram και το Facebook.

Άλλα
----

Το vlog που έχει καταγραφεί από κάποιον, ενώ οδηγεί μοτοσυκλέτα, ονομάζεται «motovlog».

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Adam Kontras». *YouTube*. Ανακτήθηκε στις 19 Μαΐου 2018.