recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Λόρενς Ρόμπερτς** (*Lawrence Edward Roberts III*, 20 Οκτωβρίου 1982) είναι Αμερικανός καλαθοσφαιριστής. 

Έχει ύψος 2.06 μ. και αγωνίζεται στη θέση του πάουερ φόργουορντ. Κύρια προσόντα του είναι το εκπληκτικό του άλμα και η μεγάλη του ταχύτητα.

Καριέρα
-------

Το 2005 αποφοίτησε από το κολλέγιο του Μισσισίπι με μέσο όρο 16,9 πόντους και 11 ριμπάουντ. Στη συνέχεια, επιλέχθηκε στο νούμερο 55 του ντραφτ από τους Σιάτλ Σούπερσονικς, με τους οποίους, όμως, δεν αγωνίστηκε ποτέ.

Η ομάδα με την οποία αγωνίστηκε για δύο χρόνια στο NBA ήταν οι Μέμφις Γκρίζιλς. Την πρώτη χρονιά είχε 1,5 πόντους και 1,5 ριμπάουντ κατά μέσο όρο σε 33 αγώνες. Τη δεύτερη χρονιά είχε μέσο όρο 5,2 πόντους και 4,8 ριμπάουντ σε 54 παιχνίδια, καθώς προς το τέλος της σεζόν έχασε κάποια παιχνίδια, αντιμετωπίζοντας πρόβλημα με τα γόνατά του.

Στις 12 Ιουλίου 2007 ο Ρόμπερτς υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την ομάδα του Ολυμπιακού, ως αντικαταστάτης του Άντρια Ζίζιτς, ο οποίος αφέθηκε ελεύθερος. Ύστερα από 3 μήνες, και χωρίς να έχει αγωνιστεί ούτε σε ένα επίσημο παιχνίδι με τη φανέλα του Ολυμπιακού, ο παίκτης αποδεσμεύτηκε και στη θέση του αποκτήθηκε ο Μαρκ Τζάκσον.

Διακρίσεις
----------

Τη σεζόν 2003/04 ανακηρύχθηκε πολυτιμότερος παίκτης της νοτιοανατολικής περιφέρειας των ΗΠΑ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Αγγλικά) Πληροφορίες για τον Λόρενς Ρόμπερτς στο NBA.com





1. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
2. ↑  *College Basketball at Sports-Reference.com*. Ανακτήθηκε στις 28  Ιουλίου 2020.
3. ↑  *RealGM*. 146. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
**Μαλλιόπουλος (Περιπολικό) Αρχικελευστής / Ρ-290, A-476**

Πρώην ‘KW 8’, γερμανική ακταιωρός, (παράκτιο περιπολικό). Παραχωρήθηκε στο ελληνικό πολεμικό ναυτικό στα πλαίσια της στρατιωτικής βοήθειας. Ονομάστηκε προς τιμή του εκτελεσθέντος από του Γερμανούς στις 04/01/1943, Αρχικελευστής Β. Μαλλιόπουλος. Εκτόπισμα : 80 τόνοι. – Διαστάσεις : ολικό μήκος 21,4 μ. μέγιστο πλάτος 6,4 μ. και βύθισμα 2,5 μ. η δε ταχύτητά του ήταν πολύ μικρή. Ιδίου τύπου πλοίο ήταν το Στάσσης.

Στις 28 Σεπτεμβρίου 1975 φορτώθηκαν και έφθασαν στην Ελλάδα ατμοπλοϊκώς όπου στη συνέχεια καθελκύσθηκαν και παραδόθηκαν στη Διοίκηση Ναυστάθμου Σαλαμίνος, υπαχθέντα στη Δ.Δ.Μ.Ν.. Από τις 20 Ιανουαρίου 1977 το περιπολικό "Μαλλιόπουλος" διατέθηκε για την κάλυψη αναγκών της Υδρογραφικής Υπηρεσίας, όπου και μετατράπηκε και υδρογραφικό σκάφος.  
 
Το Π/Π Μαλλιόπουλος έφερε στο πρόστεγο αρχικά ένα υπερυψωμένο πυροβόλο. Παροπλίστηκε στις 14 Μαΐου 1987.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------
Η **αναιτιοκρατία** είναι η ιδέα ότι τα γεγονότα (ή ορισμένα γεγονότα ή γεγονότα ορισμένων τύπων) δεν προκαλούνται ή δεν προκαλούνται αιτιολογικά. Είναι το αντίθετο της αιτιοκρατίας και σχετίζεται με την τύχη.

Η αναιτιοκρατία είναι ιδιαίτερα συναφής με το φιλοσοφικό πρόβλημα της ελεύθερης θέλησης, ιδιαίτερα με τη μορφή μεταφυσικής ελευθεριαρχίας. Στην επιστήμη, και πιο συγκεκριμένα στη κβαντική θεωρία της φυσικής, η αναιτιοκρατία είναι η πεποίθηση ότι κανένα γεγονός δεν είναι σίγουρο και ολόκληρο το αποτέλεσμα είναι πιθανό. Οι σχέσεις αβεβαιότητας του Χάιζενμπεργκ και ο «κανόνας των γεννημένων», που προτάθηκε από τον Μαξ Μπορν συχνά αποτελούν σημεία εκκίνησης για να υποστηρίξουν την αναιτιοκρατική φύση του σύμπαντος. Η αναιτιοκρατία υποστηρίζεται επίσης από τον Σερ Άρθουρ Έντινγκτον και τον Μάρεϊ Γκελ-Μαν. Η αναιτιοκρατία έχει προωθηθεί από το βιβλίο του Γάλλου βιολόγου Ζακ Μονό με τίτλο "H τύχη και η αναγκαιότητα". Ο φυσικός-χημικός Ιλιά Πριγιόγκιν ισχυρίστηκε αναιτιοκρατία σε σύνθετα συστήματα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  The Born rule itself does not imply whether the observed indeterminism is due to the object, to the measurement system, or both. The ensemble interpretation by Born does not require fundamental indeterminism and lack of causality.
Η **Λιμναία** (αρχαία ελληνικά: Λιμναία) ή **Λιμναίο** (Λιμναίον) ήταν μια πόλη της Ιστιαιώτιδας στην αρχαία Θεσσαλία, η οποία κατελήφθη από τους Ρωμαίους το 191 π.Χ.

Η θέση της πόλης βρίσκεται εντός των ορίων του Βλοχού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Λίβιος. «Ab Urbe Condita Libri (Ιστορία της Ρώμης)». *Ab Urbe Condita Libri (Ιστορία της Ρώμης)*. **36.13**.
2. ↑  (Αγγλικά) Lund University. «Digital Atlas of the Roman Empire». *Digital Atlas of the Roman Empire*. .
3. ↑  (Αγγλικά) Talbert, Richard, επιμ. (2000). *Barrington Atlas of the Greek and Roman World*. Princeton University Press. σελ. 55, καθώς και συνοδευτικές σημειώσεις καταλόγου.
 Το συγκεκριμένο λήμμα περιλαμβάνει περιεχόμενο από πηγή, η οποία αποτελεί, πλέον, κοινό κτήμα:   
(Αγγλικά) Smith, William, επιμ. (1854–1857). «Limnaea». *Dictionary of Greek and Roman Geography*. Λονδίνο: John Murray.
Η **Μάχη του ποταμού Μάργου** διεξήχθη τον Ιούλιο του 285 μεταξύ των στρατών των Ρωμαίων αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Καρίνου στην κοιλάδα του ποταμού Μάργου (του σημερινού Μεγάλου Μοράβα) στη Μοισία (σημερινή Σερβία ). Η μάχη αποδείχθηκε το σημείο καμπής που οδήγησε στην τελική επίλυση της κρίσης του τρίτου αιώνα και στην επιστροφή της σταθερότητας στην Αυτοκρατορία.

Ο Καρίνου ηγήθηκε της μεγαλύτερης δύναμης, αλλά η πίστη του στρατού του σίγουρα αμφισβητείται. Ο Καρίνος φέρεται να είχε αποξενωθεί από άνδρες, των οποίων η υποστήριξη ήταν κρίσιμη για την επιτυχία του, συμπεριλαμβανομένης της κακομεταχείρισης της Συγκλήτου και των γυναικών της και την αποπλάνηση των συζύγων των αξιωματικών του. Οι ακριβείς συνθήκες της μάχης είναι αμφίβολες, αλλά είναι γνωστό ότι ο Καρίνος σκοτώθηκε κατά τη διάρκειά της, πιθανότατα από έναν από τους δικούς του αξιωματικούς.

Ο Διοκλητιανός έμεινε τότε αποκλειστικός κυρίαρχος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η μάχη μπορεί να είχε κλίνει προς τον Καρίνο στην αρχή, αλλά γύρισε προς όφελος του Διοκλητιανού μετά την απομάκρυνση του Πρετωριανού του Καρίνου, του Αριστόβουλου. Μερικοί μελετητές υποπτεύονται ότι ο Αριστόβουλος ήταν ο αξιωματικός που ήταν υπεύθυνος για τη δολοφονία του Καρίνου, μια εκδοχή που κερδίζει έδαφος λόγω του γεγονότος ότι ο Διοκλητιανός επιβράβευσε αργότερα τον Αριστόβουλο, διατηρώντας τον στο αξίωμα του Πρετωριανού και Υπάτου για το υπόλοιπο του 285.

Μετά τη νίκη του, ο Διοκλητιανός ζήτησε όρκο πίστης από τα πρώην στρατεύματα του Καρίνου, και έπειτα έστρεψε την προσοχή του στα σύνορα του Δούναβη, όπου οι Μαρκομάνοι και οι Κάδοι διεξήγαγαν επιδρομές σε όλο το μήκος τους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Middle Imperial Romans (193-324 AD)(DBA II/65ab)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Οκτωβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2009.
2. ↑  «Roman Emperors - DIR Carinus». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Μαΐου 2009. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2009.
3. ↑  Barnes, T.D. "Constantine and Eusebius" *Harvard University Press* (1981), p.5
4. ↑  Nischer, E. C. "The Army Reforms of Diocletian and Constantine and Their Modifications up to the Time of the Notitia Dignitatum" *Journal of Roman Studies, The*. Vol. 13, (1923), p.1
5. ↑  Southern, P "Roman Empire from Severus to Constantine" (2001), p.135
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Μαλλός.

Η **Μαλλός** ήταν πόλη της Πεδινής Κιλικίας προς τις εκβολές του ποταμού Πυράμου. Ο κάτοικος της πόλης Μαλλού ονομαζόταν Μαλλώτης.

Ο Στέφανος ο Βυζάντιος στα *Εθνικά* του αναφέρει (430.5-430.5):

*Μαλλός, πόλις Κιλικίας. Καλλίμαχος Αἰτίων πρώτῳ. ἀπὸ Μάλλου κτίσαντος αὐτήν. ὁ πολίτης Μαλλώτης καὶ θηλυκὸν Μαλλῶτις*. 

Ο Στράβων μιλά για αυτή στα *Γεωγραφικά* του, αναφέροντας (12.5.16) ότι:

*... Μετὰ δὲ τὸν Κύδνον ὁ Πύραμος ἐκ τῆς Καταονίας ῥέων͵ οὗπερ καὶ πρότερον ἐμνήσθημεν· φησὶ δ᾽ Ἀρτεμίδωρος ἐντεῦθεν εἰς Σόλους εὐθυπλοίαι σταδίους εἶναι πεντακοσίους. πλησίον δὲ καὶ Μαλλὸς ἐφ᾽ ὕψους κειμένη͵ κτίσμα Ἀμφιλόχου καὶ Μόψου τοῦ Ἀπόλλωνος καὶ Μαντοῦς...τὸν γὰρ Μόψον φασὶ καὶ τὸν Ἀμφίλοχον ἐκ Τροίας ἐλθόντας κτίσαι Μαλλόν· ...*

Αναφορές
--------

1. ↑  Λήμμα *Μαλλός* στην Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαιδεία του Δρανδάκη, τόμ. 16, σελ. 384.
2. ↑  Βλ. Στέφανος ο Βυζάντιος, *Εθνικά*, 430.3-430.5. Πρβλ. με μικρές διαφορές στη στίξη: σελ. 490 της έκδοσης Stephani Byzantii Ethnicorvm quae svpersvnt ex recensione Avgvsti Meinekii. Tomus prior. Εκδ. 1849 Reimeri, Berolini
3. ↑  Στράβων: *Γεωγραφικά*, ΙΔ΄
Η **Μαλούσα** ή **Μαλφρίντα** ιστορικά είναι γνωστή ως υπηρέτρια της Αγίας Όλγας και σύζυγος του Σβιατοσλάβ Α΄ του Κιέβου. Σύμφωνα με τα σλαβικά χρονικά, ήταν η μητέρα του Βλαδίμηρου Α' του Κιέβου και η αδερφή του Ντομπρίνια. Τα νορβηγικά έπη περιγράφουν η μητέρα του Βλαδίμηρου ως προφήτισσα που έζησε μέχρι την ηλικία των 100 και την έφεραν από το σπήλαιο στο παλάτι για να προβλέψει το μέλλον. Η Μαλούσα θάφτηκε στο Κόροστεν, στην Ουκρανία, με τον μικρό της γιο Βλαδίμηρο.

Προέλευση
---------

Καθώς τα χρονικά σιωπούν σχετικά με το θέμα της γενεαλογίας της Μαλούσα, Ρώσοι και Ουκρανοί ιστορικοί από τον 19ο αιώνα επινόησαν διάφορες θεωρίες για να εξηγήσουν τους πρόγονους και το όνομά της. 
Ο Αλεξέι Σακματώβ θεωρεί ότι η Μαλούσα είναι κόρη του Μστίσα Σβενελντοβίτς, γιου του Σβελντ, ενός Βαράγγου πολέμαρχου. Πίστευε ότι το όνομα Μαλούσα είναι η σλαβική εκδοχή για το σκανδιλαβικό όνομα Μάλφριντ. Σε αυτήν την περίπτωση, η Μαλούσα είχε νορβηγική προέλευση.
Ο ιστορικός Ντμίτρι Ιλοβάισκι κατάφερε να σχεδιάσει ένα αντίθετο συμπέρασμα: ότι η σλαβική ονομασία Μαλούσα έχει μετατραπεί στο σκανδιλαβικό όνομα Μάλφριντ. Ο ισχυρισμός αυτός δεν είχε καμία ευρύτερη υποστήριξη. Ο Ντμίτρι Προζορόβσκι πίστευε ότι η Μαλούσα ήταν η κόρη του Μαλ, ενός Δρεβλιανού ηγέτη, του ίδιου που ήθελε να παντρευτεί την Αγία Όλγα όταν χήρεψε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Andrey Ekzemplyarsky: «Владимир Святославич» (Ρωσικά) 1892.
2. ↑  Andrey Ekzemplyarsky: «Добрыня» (Ρωσικά)
3. ↑  «Добрыня Малкович» (Ρωσικά)
4. ↑  Vladimir Plougin: Russian Intelligence Services: The Early Years, 9th-11th Centuries , Algora Publ. 2000
5. ↑  Vladimir Plougin: Russian Intelligence Services: The Early Years, 9th-11th Centuries , Algora Publ. 2000
6. ↑  Harvard Ukrainian studies, Volumer 12-13 , Harvard Ukrainian Research Institute, 1990
7. ↑  С. Н. Азбелев. Устная история в памятниках Новгорода и Новгородской земли. ISBN 9785860075351. Page 90.
8. ↑  ^ Dixon-Kennedy, Mike (1998).Encyclopedia of Russian and Slavic Myth and Legend .US: ABC\_CLIO. p.210. ISBN 1-57607-063-8 .
Ο **Μαλτέζικος γύπας** είναι είδος προϊστορικού γύπα του Παλαιού Κόσμου. Είναι γνωστό μόνο από απολιθωμένα λείψανα από το Μέσο μέχρι το Ύστερο Πλειστόκαινο σε τοποθεσίες σε όλη τη κεντρική και ανατολική Μεσόγειο (σε Μεσογειακά νησιά αλλά και σε σπηλιές της ηπειρωτικής Ευρώπης). Το *παλαιοείδος* (*paleospecies*) περιγράφηκε από τον Ρίτσαρντ Λιντέκερ (Richard Lydekker, 1849-1915) το 1830, βασισμένος σε απολιθωμένα οστά από σπηλιές στη Μάλτα. Διαφέρει από το Όρνιο, λόγω του διαφορετικού του μεγέθους κι επειδή τα οστά του ήταν πιο εύρωστα.

Στην Ελλάδα θεωρείται ότι υπήρχε πριν από 2.000.000 χρόνια.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Wikispecies logoWikispecies logo | Τα Βικιείδη έχουν πληροφορίες για το θέμα:   **Gyps melitensis** |

1. 1 2  Marco, Antonio Sánchez (2007-01-01). «New Occurrences of the Extinct Vulture Gyps melitensis (Falconiformes, Aves) and a Reappraisal of the Paleospecies». *Journal of Vertebrate Paleontology* **27** (4): 1057–1061. .
2. ↑  «Διαφάνεια 1» (PDF).
Συντεταγμένες: 35°10′3.11437″N 32°44′6.48956″E﻿ / ﻿35.1675317694°N 32.7351359889°E﻿ / 35.1675317694; 32.7351359889

Ο **Λιμνίτης** είναι συνοικία της κοινότητας Ξερόβουνος της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η διοικητική έκταση της συνοικίας και γενικότερα της κοινότητας Ξερόβουνος δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκουν στο μη αναγνωρισμένο ψευδοκράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου, με το όνομα Γεσίλιρμακ.

Τοποθεσία
---------

Στα δυτικά συνορεύει με τις Αμμαδιές, στα νότια με τη Μούττη και στα ανατολικά με τον Λουτρό. Το βόρειο τμήμα της διοικητικής του έκτασης είναι παραθαλάσσιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΟΙ ΚΩΔΙΚΟΙ ΔΗΜΩΝ/ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΕΝΟΡΙΩΝ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, 2015». Στατιστική Υπηρεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2018.

Πηγές
-----

* «Limnitis». *www.prio-cyprus-displacement.net*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λιμνίτης** |
Η **Μαλούλα** (αραμαϊκά: ܡܥܠܘܠܐ‎ σε συριακή γραφή ανατολικών αραμαϊκών, מעלולא σε γραφή Μααλούλι δυτικών αραμαϊκών· αραβικά: معلولا)‎ είναι κωμόπολη στο Κυβερνείο Ριφ Ντιμάσκ στη Συρία. Η κωμόπολη βρίσκεται 56 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Δαμασκού και είναι χτισμένη στην τραχιά πλαγιά του βουνού, σε υψόμετρο άνω των 1500 μέτρων. Είναι γνωστή ως ένας από τους τέσσερις εναπομείναντες οικισμούς όπου ομιλούνται τα δυτικά νεοαραμαϊκά, οι άλλοι τρεις είναι οι κοντινοί οικισμοί Σαϊντνάγια, Τζουμπάντιν και Μπαχά. Σύμφωνα με την απογραφή του 2004 είχε πληθυσμό 2.762 κατοίκους.

Η ονομασία Μαλούλα βγαίνει από την αραμαϊκή λέξη maʿʿəlā (ܡܥܠܐ), που σημαίνει 'είσοδος'.

Στη Μαλούλα υπάρχουν δύο σημαντικά μοναστήρια: το Ανατολικό Καθολικό Μαρ Σαρκίς και η Ελληνορθόδοξη Μονή της Αγίας Θέκλας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  General Census of Population and Housing 2004. Syria Central Bureau of Statistics (CBS). Rif Dimashq Governorate. (in Arabic)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Maaloula στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 145528574
* LCCN: n88213454
* GND: 4037263-7

 |

 |
Η **Αλίκη**, γαλλ. Alice (1182 - 1252) από τον Οίκο του Βερζύ γεννήθηκε ως κόρη του κυρίου του Βερζύ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βουργουνδίας. Κυβέρνησε το δουκάτο ως επίτροπος του ανήλικου γιου της (1218-28).

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Ούγου κυρίου του Βερζύ και της Ζιγιέτ του Τραινέλ.

Ο γάμος της κανονίστηκε ως μέρος της ειρήνης του πατέρα της με τον Εύδη Γ΄, οι οποίοι είχαν εμπλακεί σε μακροχρόνια διένεξη. Ως προίκα έλαβε αρκετές γαίες του πατέρα της, ενώ ο Εύδης Γ΄ χορήγησε αδιαμφισβήτητη κυριότητα στα εδάφη του πεθερού του. Το 1218 απεβίωσε ο Εύδης Γ΄ και τον διαδέχθηκε ο γιος τους Ούγος Δ΄, που ήταν 5 ετών. Τότε η Αλίκη ανέλαβε την επιτροπεία και κυβέρνησε τη Βουργουνδία με τον τίτλο *ducissa mater ducis Bourgogne*. Προσπάθησε να διασφαλίσει την κληρονομία του γιου της και έλαβε, στη θέση αυτού, τον όρκο από τους υποτελείς για την πίστη τους. Το 1225 κατάφερε να αποτρέψει μία σύγκρουση με το Δελφινάτο. Απέκτησε το Μπων και το Σαλόν μέσω αγοράς. Το 1227 υπέγραψε μία συμφωνία με την Καμπανία εναντίον του Νεβέρ.

Το 1228 ο γιος της δηλώθηκε νομίμως ενηλικιωθείς. Η Αλίκη παραιτήθηκε από επίτροπος και αποσύρθηκε στις προικώες γαίες της. Το 1231 ενήργησε ως αντιπρόσωπος του γιου της και έλυσε επιτυχώς τη διαφωνία με τον υποκόμη του Ντιζόν και το αββαείο του Σιτώ. Πέρασε τον μακρό χρόνο της απόσυρσή της ως μεγάλη ευεργέτης θρησκευτικών κοινοτήτων.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1199 τον Εύδη Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας και είχε τέκνα:

* Ιωάννα 1200-1223, παντρεύτηκε τον Ραούλ Β΄ των Λουζινιάν κύριο του Ισσουντύν και κόμη του Ε & του Γκιν.
* Αλίκη 1204-1266, παντρεύτηκε τον Ροβέρτο Α΄ κόμη του Κλερμόν & δελφίνο του Ωβέρν.
* Ούγος Δ΄ 1213-1272, δούκας της Βουργουνδίας.
* Βεατρίκη γενν. 1216, παντρεύτηκε τον Ουμβέρτο Γ΄ του Τουάρ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00020176. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p372.htm#i3715. Ανακτήθηκε στις 26  Οκτωβρίου 2022.
3. ↑  p372.htm#i3715. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

Πηγές
-----

* Constance Brittain Bouchard, Sword, Miter, and Cloister: Nobility and the Church in Burgundy, 980-1198, (Cornell University Press, 1988), 459.
Η **Μπελλόνα (Bellona)** είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό σύστημα) 7,09. Ανακαλύφθηκε το 1854 από τον Καρλ Τέοντορ Ρόμπερτ Λούτερ, που παρατηρούσε από τo Ντίσελντορφ, και έλαβε το όνομα της ρωμαϊκής θεάς του πολέμου, προς ανάμνηση της ενάρξεως του Πολέμου της Κριμαίας.

Η μέση διάμετρος της Μπελλόνας υπολογίσθηκε σε 120,9 χλμ. ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 1,9 τετράκις εκατομμύριο τόνους περίπου, με μέση υποτιθέμενη πυκνότητα 2 γραμμάρια ανά κυβικό cm. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Μπελλόνας εκτιμάται σε 3,4 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 288 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 64 m/sec.

Ο φασματικός τύπος της Μπελλόνας είναι **S** (λιθώδης). Το άλβεδό της είναι 0,176 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Η Μπελλόνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 15 ώρες και 42 λεπτά, μια μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000028.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προσομοίωση τροχιάς (Java Applet) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 27 Ευτέρπη | 28 Μπελλόνα | 29 Αμφιτρίτη |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Συντεταγμένες: 35°8′31.27″N 25°28′57.76″E﻿ / ﻿35.1420194°N 25.4827111°E﻿ / 35.1420194; 25.4827111

Άποψη του Λιμνάκαρου κατά τα τέλη του καλοκαιρίου από το βορρά.
Η Βυζαντινή εκκλησία του Αγ. Πνεύματος.
Το **Λιμνάκαρο** ή ο **Λιμνάκαρος** είναι ένα μικρό (περίπου 1000μ κατά την κατεύθυνση από ανατολή προς δύση και 600μ από βορρά προς νότο) οροπέδιο που βρίσκεται νότια του οροπεδίου Λασιθίου, κοντά στα χωριά  Άγιος Γεώργιος και Αβρακόντες στην ανατολική Κρήτη.
Το Λιμνάκαρο βρίσκεται περίπου 1120 m πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, στους πρόποδες της κορυφής Σπαθί που υψώνεται στα 2148 μ. Εξαιτίας του μεγάλου του υψομέτρου, το οροπέδιο χρησιμοποιείται κυρίως ως βοσκοτόπος αιγοπροβάτων. Έχει πλούσια άγρια χλωρίδα και σ'αυτό ευδοκιμούν δέντρα όπως καρυδιές, αχλαδιές, μηλιές και καστανιές. Παρά ένα πολύ μικρό αριθμό κατοικιών, στο Λιμνάκαρο δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι. Στο δυτικό μέρος του οροπεδίου υπάρχει ένα δίκλιτο εκκλησάκι αφιερωμένο στο Άγιο Πνεύμα που χρονολογείται από τη δεύτερη Βυζαντινή περίοδο (961-1204). Η εκκλησία επεκτάθηκε το 1875 και έχει ανακαινιστεί πρόσφατα. Το Λιμνάκαρο είναι πάνω στην Ευρωπαϊκή διαδρομή πεζοπορίας Ε4. Νοτιοδυτικά του οροπεδίου στην περιοχή Ανεστάση και σε ύψος 1350μ υπάρχει ένα ορειβατικό καταφύγιο.

Δείτε επίσης
------------

* Δίκτη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ανακαλύπτοντας το οροπέδιο Λιμνάκαρο, cretazine.com

Αναφορές
--------

1. ↑  Harriet Blitzer, Pastoral Life in the Mountains of Crete. An Ethnoarchaelogical Perspective, in *Expedition*, vol. 32, No 3, 1990, pp. 34-41; archived
2. ↑  «Oropedio Limnakaro from CretanBeaches.com». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2018.
Η **αλεπού του Δαρβίνου** (*Lycalopex fulvipes*) είναι ένα απειλούμενο κυνοειδές από το γένος *Λυκαλώπηξ*. Είναι γνωστό ως ***zorro chilote*** ή ***zorro de Darwin*** στα ισπανικά και ζει στο Εθνικό Πάρκο Ναγουελβούτα (Περιοχή Αρακουανία), η Παράκτια Οροσειρά της Βαλδίβια (Περιοχή Λος Ρίος) στην ηπειρωτική Χιλή και τη Νήσο Τσιλοέ. Αυτό το μικρό, σκουρόχρωμο κυνοειδές ζυγίζει 1,8 έως 3,95 κιλά, έχει μήκος κεφαλής και σώματος 48 έως 59 εκατοστών και ουρά που είναι 17,5 έως 25,5 εκατοστά.

Η αλεπού του Δαρβίνου συλλέχθηκε για πρώτη φορά από το νησί Σαν Πέδρο στα ανοικτά των ακτών της Χιλής από τον φυσιοδίφη Κάρολο Δαρβίνο το 1834. Για καιρό θεωρούταν ότι η αλεπού του Δαρβίνου ήταν υποείδος της νοτιοαμερικανικής γκρίζας αλεπούς (*L. griseus*)· ωστόσο, η ανακάλυψη ενός μικρού πληθυσμού αλεπούδων του Δαρβίνου στην ηπειρωτική χώρα στο Εθνικό Πάρκο Ναγουελβούτα το 1990 και η επακόλουθη γενετική ανάλυση διευκρίνισαν την ιδιότητα της αλεπούς ως ένα μοναδικό είδος. Το 2012 και το 2013 επιβεβαιώθηκε η παρουσία της αλεπούς του Δαρβίνου στο Πάρκο Όνκολ, στο Εθνικό Πάρκο Αλέρσε Κοστέρο και στην Παράκτια Προστατευόμενη Περιοχή της Βαλδίβια μέσω καμερών-παγίδων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Silva-Rodríguez, E; Farias, A.; Moreira-Arce, D.; Cabello, J.; Hidalgo-Hermoso, E.; Lucherini, M.; Jiménez, J. (2016). «*Lycalopex fulvipes*». *IUCN Red List of Threatened Species* (IUCN) **2016**: e.T41586A85370871. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2019-05-17.. Ανακτήθηκε στις 1 July 2016.
2. 1 2  Farías, A.A. M.A. Sepúlveda, E.A. Silva-Rodríguez, A. Eguren, D. González, N.I. Jordán, E. Ovando, P. Stowhas. 2014. A new population of Darwin’s fox (*Lycalopex fulvipes*) in the Valdivian Coastal Range. *Revista Chilena de Historia Natural* 87:3.
3. ↑  Jiménez, J.E. & McMahon, E. *Canids: Foxes, Wolves, Jackals and Dogs. Status Survey and Conservation Action Plan* (PDF). International Union for Conservation of Nature and Natural Resources/Species Survival Commission Canid Specialist Group. σελίδες 50–55. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 1 Ιουλίου 2013.
4. ↑  Medel, R.G. et al. 1990. Discovery of a continental population of the rare Darwin fox, *Dusicyon fulvipes* (Martin, 1839) in Chile. *Biological Conservation* 51:71-77
5. ↑  Yahnke, C.J. et al. 1996. Darwin's Fox: A Distinct Endangered Species in a Vanishing Habitat. *Conservation Biology* 10:366-375
Ενήλικο που τρέφεται με μια φραγκόκοτα στον Εθνικό Δρυμό Ετόσα
Αλεπουδάκια του ακρωτηρίου
Η **αλεπού του ακρωτηρίου** (*Vulpes chama*) είναι μικρή αλεπού, που προέρχεται από τη νότια Αφρική.

Έχει μαύρη ή ασημόγκριζη γούνα με τα πλευρά και το κάτω μέρος στο ανοικτό κίτρινο. Η άκρη της ουράς της είναι πάντα μαύρη.

Η αλεπού του ακρωτηρίου τείνει να έχει μήκος 45 έως 61 εκατοστά, μη περιλαμβάνοντας την ουρά των 30 έως 40 εκατοστών. Έχει ύψος 28 έως 33 εκατοστών ως τον ώμο και συνήθως ζυγίζει από 3,6 έως 5 κιλά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Udo Gansloßer· Claudio Silleo-Zubiri· Jan A. J. Nel (2006). «Der Kapfuchs». *Wilde Hunde*. Filander Verlag. σελίδες 69ff. ISBN 3-930831-63-5.
Η **Φορτούνα (Fortuna)** είναι ένας πολύ μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,13. Ανακαλύφθηκε το 1852 από τον Τζον Ράσελ Χιντ, που παρατηρούσε από το Λονδίνο, και έλαβε το όνομα της θεάς της τύχης στη ρωμαϊκή μυθολογία.

Η μέση διάμετρος της Φορτούνας είναι 225 χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 12 τετράκις εκατομμύρια τόνους (μέση πυκνότητα 2,0 gr/cm). Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Φορτούνας εκτιμάται σε 6,29 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 156 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 119 m/sec.

Ο φασματικός τύπος της Φορτούνας είναι **G**, δηλαδή η σύστασή της είναι παρόμοια με εκείνη του μεγαλύτερου αστεροειδή της Κύριας Ζώνης, της Δήμητρας, και φέρει ίχνη σκούρων οργανικών χημικών ενώσεων (θολίνες). Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 92 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Το μέσο άλβεδο της επιφάνειας είναι μόλις 0,028 ως 0,037, πράγμα που την καθιστά έναν από τους σκοτεινότερους αστεροειδείς διαμέτρου > 150 χλμ.

Η Φορτούνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 27 λεπτά. Η μέση ταχύτητά της καθώς περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο ανέρχεται σε 18,94 km/sec (68.180 χιλιόμετρα την ώρα).

Η Φορτούνα παρατηρήθηκε από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ το 1993, οπότε έγινε ορατή ως δίσκος, και όχι ως απλό σημείο φωτός (μέγιστη γωνιακή διάμετρος 0,25 δευτερόλεπτο του τόξου). Δεν ανιχνεύθηκε κάποιος δορυφόρος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φωτογραφίες του τηλεσκοπίου Χάμπλ από την παρακολούθηση αστεροιδών Αρχειοθετήθηκε 2008-10-30 στο Wayback Machine. 1998

  


Αστεροειδείς| 18 Μελπομένη | 19 Φορτούνα | 20 Μασσαλία |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Το **Αμφιθέατρο του Νέρωνα** ήταν ξύλινο αμφιθέατρο, που κτίστηκε από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Νέρωνα γύρω στο 64 μ.Χ.

Τοποθεσία
---------

Το αμφιθέατρο βρισκόταν στο Άρεως Πεδίον (Campus Martius) , αν και η ακριβής τοποθεσία του παραμένει άγνωστη. Αρχικά πιστευόταν ότι κατασκευάστηκε στη θέση του κατεδαφισμένου αμφιθεάτρου του Στατιλίου Ταύρου, αλλά τώρα φαίνεται πιο πιθανό, ότι κτίστηκε κοντά στο κατεδαφισμένο αμφιθέατρο του Καλιγούλα στα βόρεια της Saepta Jullia (κτήριο ψηφοφορίας, του Ιουλίου Καίσαρα).

Ιστορία
-------

Σύμφωνα με τον ιστορικό Τάκιτο, οι εργασίες για το αμφιθέατρο ξεκίνησαν το 57 μ.Χ. το έτος της δεύτερης υπατείας του Νέρωνα (ήταν μαζί με τον Λούκιο Καλπούρνιο Πίσωνα). Άλλοι υποστηρίζουν ότι κτίστηκε μετά τη Μεγάλη πυρκαγιά της Ρώμης το 64, αφού ο Νέρωνας ήθελε να αντικαταστήσει το αμφιθέατρο του Στατίλιου Ταύρου, τότε το μοναδικό πέτρινο αμφιθέατρο στη Ρώμη, το οποίο είχε καταστραφεί από τη φωτιά. Χρειάστηκε μόνο ένας χρόνος για να ολοκληρωθεί και ο Νέρωνας έκανε παραστάσεις μονομάχων, για να το εγκαινιάσει. Σύμφωνα με τον *Βίο του Νέρωνα* του Σουητώνιου (XII, 2-3): «στις μάχες μονομάχων που έδωσε [ο Νέρων] σε ένα ξύλινο αμφιθέατρο, το οποίο είχε κτιστεί στο Άρεως Πεδίον σε λιγότερο από ένα χρόνο, κανείς δεν είχε μείνει να σκοτώσει, ούτε εγκληματίες. Έτσι έβαλε 400 συγκλητικούς και 600 Ρωμαίους ιππείς να πολεμήσουν». Ωστόσο η ξύλινη κατασκευή του κτηρίου σήμαινε, ότι δεν διατηρήθηκε πολύ και πιθανότατα καταστράφηκε στην πυρκαγιά του 80.

Περιγραφή
---------

Οι μαρτυρίες του αμφιθεάτρου το περιγράφουν ως μετρίου μεγέθους και κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από ξύλο.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ρωμαϊκών αμφιθεάτρων
* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Suetonius, *The Twelve Caesars*, Caligula, XXI
2. ↑  Tacitus. *Annales, XIII*. σελ. 31.

Πηγές
-----

* Samuel Ball Platner and Thomas Ashby, *A topographical dictionary of Ancient Rome*, Oxford University Press, 1929
Ο πρίγκιπας **Αλεσάντρο "Ντάντο" Ρουσπόλι** (9 Δεκεμβρίου 1924 - 11 Ιανουαρίου 2005) ήταν Ιταλός ευγενής και playboy που υποστηρίζεται πως ενέπνευσε τον Φελίνι να γυρίσει την ταινία "La Dolce Vita".

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1924 στο παλάτι της οικογένειάς του στη Ρώμη και ήταν γιος του πρίγκιπα Φρανσεσκο Ρουσπόλι, ποιητή, και της Κλαούντι Ματαρατζο, μέλους πλούσιας οικογένειας βιομηχάνων της Βραζιλίας. Η οικογενειακή του περιουσία ήταν τεράστια και περιελάμβανε μεταξύ άλλων ένα κάστρο του 9ου αιώνα, αναγκάστηκε όμως να πουλήσει μεγάλο μέρος αυτής στις αρχές του 1990. Ο Ντάντο έγινε γνωστός στις δεκαετίες του 1950 και 1960 για την άστατη και κοσμοπολίτικη ζωή του. Μεταξύ των φίλων του συγκαταλέγονταν οι Ρόμαν Πολάνσκι, Τρούμαν Καπότε, Σαλβαδόρ Νταλί, Μπριζίτ Μπαρντό κ.α.

Από την δεκαετία του 1990 ξεκίνησε να παίζει σε κινηματογραφικές ταινίες.

Κινηματογράφος
--------------

* Ο Νονός III (1990)
* Απλά πες ξέρεις (2002)
* Τα χρονικά του νεαρού Ιντιάνα Τζονς (ένα επεισόδιο, 1993)

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 1947, στη Ρώμη, με την ευγενή Francesca dei Baroni Blanc, με την οποία χώρισαν χωρίς να αποκτήσουν παιδιά. Τον Μάϊο του 1964 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά με την Nancy de Girard de Charbonnières αποκτώντας έναν γιο, τον Φρανσεσκο Ρουσπόλι, 10ο πρίγκιπα του Σερβετέρι. Από την σχέση του με την ηθοποιό Debra Berger απέκτησε δύο γιους μεταξύ των οποίων τον σκηνοθέτη και φωτογράφο Τάο Ρουσπόλι, πρώην σύζυγο της ηθοποιού Ολίβιας Γουάιλντ. Το 1993 παντρεύτηκε για τρίτη και τελευταία φορά με την Teresha Patricia Genest αποκτώντας έναν γιο και μία κόρη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p46511.htm#i465107. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2019.
3. 1 2 3  p46511.htm#i465107. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. 1 2 3 4 5 6  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
5. 1 2 3 4 5  Νεκρολογία για τον Ρουσπόλι, από την εφημερίδα "Telegraph"

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 87598329
* LCCN: no2010031870
* ISNI: 0000 0000 7690 1578
* GND: 1022350293
* SUDOC: 08328933X
* BNE: XX1798708

 |

 |
Η **1UP.com** ήταν αμερικάνικη ιστοσελίδα ψυχαγωγίας σχετική με τα βιντεοπαιχνίδια, που ξεκίνησε να λειτουργεί το 2003. Παρείχε τα δικά της αυθεντικά χαρακτηριστικά, δηλαδή ειδήσεις, κριτικές βιντεοπαιχνιδιών και συνεντεύξεις, καθώς και ευρύ περιεχόμενο για τους υπολογιστές. Η 1UP.com παρείχε επίσης και "online cover stories" που διαρκούσαν μία εβδομάδα, τα οποία παρουσίαζαν καθημερινά μια νέα σε βάθος ιστορία, συνέντευξη με τους δημιουργούς, γκαλερί στιγμιότυπων και βίντεο του εκάστοτε παιχνιδιού ή εταιρίας που ανέπτυξε το παιχνίδι.

Ιστορικό
--------

Η 1UP.com δημιουργήθηκε από την εταιρία Ziff Davis, ως μια επέκταση του *Electronic Gaming Monthly*. Πωλήθηκε αργότερα το 2009 στην Hearst Corporation της UGO Networks, την οποία απέκτησε η IGN το 2011. Τον Φεβρουάριο του 2013, η Ziff Davis απέκτησε την IGN, ενώνοντας εκ νέου την 1UP.com με τους αρχικούς ιδιοκτήτες της. Ωστόσο, λίγο μετά την εξαγορά, η Ziff Davis ανακοίνωσε ότι, σε μια προσπάθεια να επικεντρωθεί στην IGN, θα κλείσει περισσότερες από τις δευτερεύουσες θέσεις της, συμπεριλαμβανομένης και της 1UP.com. Τα υπόλοιπα μέλη του προσωπικού της 1UP.com μεταφέρθηκαν στην IGN.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «1up.com Site Info». Alexa Internet. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2015.
2. ↑  Kennedy, Sam (5 Μαΐου 2011). «1UP.com Joins Forces With IGN Entertainment». *1UP.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Οκτωβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2011.
3. ↑  «UGO Entertainment Acquires 1UP». *1UP.com*. 1 Ιουνίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Σεπτεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2011.
4. ↑  «News Corp.'s IGN Poised to Sell to J2's Ziff Davis». Wall Street Journal. Ανακτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2013.
5. ↑  «IGN Entertainment sold by News Corp to publisher Ziff Davis». Digital Spy. Ανακτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2013.
6. ↑  «IGN hit with layoffs; 1UP, Gamespy and UGO shutting down». Joystiq. 21 Φεβρουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2016.
Η **Μαρία-Κωνσταντίνα (Μακώ) Γεωργιάδου** (1946 - 1992) υπήρξε παρουσιάστρια της ελληνικής τηλεόρασης. Παρουσίαζε κυρίως μουσικά και πολιτιστικά γεγονότα, ανάμεσα στα οποία ο διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του μουσικοσυνθέτη Αλέκου Γεωργιάδη. Γεννήθηκε στην Νότιο Αφρική όπου τελείωσε και το σχολείο και εν συνεχεία παρακολούθησε μαθήματα δακτυλογραφίας. Μιλούσε αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά. Τον πρώτο καιρό της λειτουργίας της κρατικής τηλεόρασης η διοίκηση του ΕΙΡΤ προκήρυξε διαγωνισμό για εκφωνήτριες του τηλεοπτικού προγράμματος. Στο διαγωνισμό συμμετείχαν περίπου 800 υποψήφιες και επιλέγησαν τρεις, μεταξύ των οποίων ήταν και η Μακώ Γεωργιάδου. 

Το 1970 έγινε η πρώτη  εκφωνήτρια της μετάδοσης του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision για την Ελλάδα.  Η Γεωργιάδου καθιερώθηκε με τη γνώριμη φωνή της στη μετάδοση του διαγωνισμού για λογαριασμό της ΕΡΤ για τα επόμενα 16 χρόνια, ως το 1986, ενώ την επόμενη χρονιά αντικαταστάθηκε από τη Δάφνη Μπόκοτα. 

Η αντικατάστασή της έγινε, σύμφωνα με τον Τύπο της εποχής, επειδή ζήτησε να πάρει το ποσό των 100.000 δραχμών για τα πρόσθετα έξοδα του ταξιδιού.  Μέχρι το 1976, ο σχολιασμός του διαγωνισμού γινόταν από το στούντιο της ΕΡΤ, ενώ τα επόμενα χρόνια η παρουσιάστρια ταξίδευε στην εκάστοτε διοργανώτρια πόλη για την επιτόπου ζωντανή μετάδοση.

Από το 1985 μέχρι το 1987 παρουσίασε (ως παρουσιάστρια επί σκηνής) το Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης.  Πέθανε στις 12 Νοεμβρίου του 1992 από καρκίνο, σε ηλικία 46 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ελευθεροτυπία[*νεκρός σύνδεσμος*], 18 Μαΐου 2003.
2. ↑  EUROVISIE SONGFESTIVAL 1970[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Αναλυτική περιγραφή της Γιουροβίζιον του 1986
4. ↑  «Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης 1981-1990». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Αυγούστου 2009. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2009.
Το ρωμαϊκό **αμφιθέατρο της Αρλ** (γαλλικά: **Arènes d'Arles**) στην πόλη της νότιας Γαλλίας έχει συμπεριληφθεί από το 1981 μαζί με τα Ρωμαϊκά και Ρωμανικά Μνημεία της Αρλ στον Κατάλογο με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.

Κατασκευάστηκε το 90 μ.Χ. και χωράει 20.000 θεατές. Έχει μήκος 136 μ. πλάτος 109 μ. και ύψος 21 μ. Η αρένα του έχει ωοειδές σχήμα και περιβάλλεται από τις κερκίδες, που με τη σειρά τους περιβάλλονται από 60 στοές κατασκευασμένες σε δύο επίπεδα, και από μια περιμετρική στοά. Υπάρχει επίσης ένα σύστημα από γαλαρίες, αποχετευτικό δίκτυο και σκάλες για εύκολη και γρήγορη έξοδο των θεατών. Στο αμφιθέατρο της Αρλ διεξάγονταν ιπποδρομίες και μονομαχίες. Πρότυπο για την κατασκευή του ήταν το Κολοσσαίο. 

Έχουν επίσης διασωθεί τρεις από τους τέσσερις αμυντικούς πύργους που κατασκευάστηκαν στο μνημείο στον Μεσαίωνα, όταν αυτό είχε μετατραπεί σε φρούριο και στο εσωτερικό του είχε χτιστεί μια μικρή πόλη με 200 σπίτια, μια δημόσια πλατεία και δύο εκκλησίες. Τα κτίσματα αυτά κατεδαφίστηκαν τελικά ύστερα από πρωτοβουλία του συγγραφέα Προσπέρ Μεριμέ και το 1830 στο αμφιθέατρο διοργανώθηκαν ταυρομαχίες για τον εορτασμό της κατάληψης του Αλγερίου.

Στις μέρες μας στο Αμφιθέατρο της Αρλ διεξάγονται ταυρομαχίες στη διάρκεια της *Γιορτής της Αρλ* (*Feria d'Arles*) καθώς και θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες το καλοκαίρι.

Φωτογραφίες
-----------

* Ένας από τους πύργους που προστέθηκαν τον ΜεσαίωναΈνας από τους πύργους που προστέθηκαν τον Μεσαίωνα
* Το εσωτερικό του αμφιθεάτρουΤο εσωτερικό του αμφιθεάτρου
* Το αμφιθέατρο τον 18ο αιώναΤο αμφιθέατρο τον 18ο αιώνα
* Το αμφιθέατρο κοιτώντας βόρειο -ανατολικάΤο αμφιθέατρο κοιτώντας βόρειο -ανατολικά

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.
2. ↑  www.abc.es/viajar/loultimo/anfiteatros-romanos-convertidos-plazas-toros-20220804125034-nt.html.
3. 1 2  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 13058. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* 

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αμφιθέατρο της Αρλ** |
Αλεπού της Βεγγάλης στο Εθνικό Πάρκο της Ερήμου, Τζαϊσαλμέρ, Ινδία
Η **αλεπού της Βεγγάλης** (*Vulpes bengalensis*), επίσης γνωστή ως **ινδική αλεπού**, είναι αλεπού ενδημική στην ινδική υποήπειρο και βρίσκεται από τους πρόποδες των Ιμαλαΐων και τα Τεράι του Νεπάλ διά μέσου της νότιας Ινδίας και από το νότιο και ανατολικό Πακιστάν έως την ανατολική Ινδία και το νοτιοανατολικό Μπανγκλαντές.

Διασπορά
--------

Θηλυκή αλεπού της Βεγγάλης στο μέρος όπου βρίσκεται η φωλιά της στο Μικρό Ρανν του Κατς
Αρσενική αλεπού της Βεγγάλης
Το είδος βρίσκεται σε ολόκληρη την Ινδική υποήπειρο, με εξαίρεση τα βροχερά δάση και την ακραία άνυδρη ζώνη. Η διασπορά οριοθετείται από την περιοχή των Ιμαλαΐων και την κοιλάδα του ποταμού Ινδού. Ο προτιμώμενος βιότοπος είναι μικροί ανοικτοί γρασιδότοποι, θαμνότοποι ή ακανθώδη δάση. Φαίνεται να αποφεύγουν τα επικλινή εδάφη, τους ψηλούς γρασιδότοπους. Οι ινδικές αλεπούδες θεωρούνταν γενικευτές ενδιαιτημάτων, αλλά πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει μεγάλη προτίμηση για τα ημιάνυδρα, με κοντούς γρασιδότοπους ενδιαιτήματα σε πολλαπλές κλίμακες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Vanak, A.T. (2005). «Distribution and status of the Indian fox *Vulpes bengalensis* in southern India». *Canid News* **8** (1). .
2. 1 2  Gompper, ME; A.T. Vanak (2006). «*Vulpes bengalensis*». *Mammalian Species* **795**: 1–5. doi:10.1644/795.1. .
3. ↑  Wozencraft, W. C. (2005). «Order Carnivora». Στο: Wilson, D. E.· Reeder, D. M. *Mammal Species of the World* (3rd έκδοση). Johns Hopkins University Press. σελίδες 532–628. ISBN 978-0-8018-8221-0. OCLC 62265494.
4. ↑  Mivart, St George (1890). *Dogs, jackals, wolves and foxes: A monograph of the Canidae*. R H Porter, London, σελ. 126–131. .
5. ↑  Vanak, A.T.; Gompper, M.E. (2010). «Multiscale resource selection and spatial ecology of the Indian fox in a human-dominated dry grassland ecosystem». *Journal of Zoology* **281** (2): 140–148. doi:10.1111/j.1469-7998.2010.00690.x.
Ο **Μαλάρικ** ή **Αμαλάρικ**, λατιν.: *Malaric, Amalaric*, (άκμασε το 585) ήταν ο τελευταίος άνθρωπος που διεκδίκησε τη βασιλεία των Σουηβών της Γαλικίας.

Βιογραφία
---------

Το 585, αφότου ο τελευταίος βασιλιάς, ο Αυδέκα ηττήθηκε και αιχμαλωτίστηκε από τους Βησιγότθους, ο Mαλάρικ, ο οποίος ισχυριζόταν ότι ήταν συγγενής του βασιλιά Mίρο, ξεσηκώθηκε σε εξέγερση. 

Σύμφωνα με τον Ιωάννη του Μπίκλαρ, «νικήθηκε από τους στρατηγούς του βασιλιά Λιουβιγγέλδ και συνελήφθη και παρουσιάστηκε αλυσοδεμένος στον Λιουβιγγέλδ».

Πηγές
-----

* Arias, Jorge C. "Identity and Interactions: The Suevi and the Hispano-Romans." University of Virginia: Spring 2007.

1. ↑  978-84-460-3648-7. ISBN-13 978-84-460-3648-7.
Ο **Αμφιλόχιος** της Κυζίκου (9ος αιώνας) ήταν επίσκοπος Κυζίκου και μεταγενέστερα επίσκοπος Νικαίας.

Συγκεκριμένα, ο Αμφιλόχιος χειροτονήθηκε επίσκοπος Κυζίκου το 858 από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Φώτιο Α΄ τον Μέγα, που μόλις είχε ανέλθει στον πατριαρχικό θρόνο. Καθαιρέθηκε όμως το 867 (ή το 868), όταν ο Φώτιος εξορίσθηκε και Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως έγινε ο Ιγνάτιος. Μετά την επάνοδο του Φωτίου στον οικουμενικό θρόνο, το 877, αποκαταστάθηκε και ο Αμφιλόχιος, τοποθετούμενος αυτή τη φορά επίσκοπος της Νίκαιας Βιθυνίας.

Μάλιστα ο Φώτιος είχε αφιερώσει στον Αμφιλόχιο το έργο του *Λόγων ιερών και ζητημάτων ιερολογίαι*, που εξ αυτού είναι γνωστό ως **«Αμφιλόχια»** (τα Αμφιλόχια): Απευθύνεται αυτό το έργο «προς Αμφιλόχιον τον οσιώτατον Μητροπολίτην Κυζίκου» και σε αυτό ο Μέγας Φώτιος απαντά σε διάφορα ερωτήματα που τού είχε υποβάλει ο «άριστος φίλος» Αμφιλόχιος, τον οποίο επιπλέον χαρακτηρίζει «ανδρών ιερών σεμνολόγημα». Εκτός αυτού σώζονται και 6 επιστολές του Φωτίου προς τον Αμφιλόχιο.

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 237
Βιβλίο του Πικοβολίνι
Ο **Αλεσσάντρο Πικκολόμινι** (*Alessandro Piccolomini*, 13 Ιουνίου 1508 – 12 Μαρτίου 1579) ήταν Ιταλός ανθρωπιστής, αστρονόμος και φιλόσοφος από τη Σιένα, ο οποίος προώθησε την εκλαΐκευση στην καθομιλουμένη των λατινικών και ελληνικών επιστημονικών και φιλοσοφικών πραγματειών. Ήταν επίσης καθολικός επίσκοπος της Πάτρας από το 1574 έως το 1578.

Οι εργασίες του περιλαμβάνουν το *creanza bella della* του *IL Dialogo delle donne*, το *ο Raffaella* (1539) και τις κωμωδίες *Amor costante*, και το *Alessandro* (άλλοι τίτλοι αποδίδονται λανθασμένα σε αυτόν), που υποστηρίχθηκαν και εκδόθηκαν από το *degl'Intronati Sienese Accademia*, του οποίου ήταν μέλος και ανώτερος υπάλληλος.

Ένα μεγάλο μέρος των λογοτεχνικών έργων του χάθηκε κατά τις μεταφράσεις από τους μεταγενέστερους συγγραφείς που μετέφραζαν τα έργα του, παραδείγματα τα βιβλία του *ΧΙΙΙ Ovid* *VI του Aeneid*. Το 1540, ενώ ήταν σπουδαστής στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, έδωσε διαλέξεις στη φιλοσοφία στην *ακαδημία Infiammati*. (Δεν δίδαξε ποτέ στο πανεπιστήμιο της Πάδοβας, όπως δηλώνεται συχνά ανακριβώς.) Έγραψε ποιήματα τα οποία δημοσιεύθηκαν σε βιβλίο με τον τίτλο *Cento sonetti* («100 σονέτα»). Αργότερα μετέφρασε Αριστοτέλη, στον οποίο έγραψε σχόλια που εκδόθηκαν το 1575. Το ενδιαφέρον του για τον Αριστοτέλη περιέλαβε τη δημοσίευση μιας παράφρασης της ρητορικής του Αριστοτέλη με τα σχόλια. Στο *Αcqua terra ε dell della grandezza della Trattato* του (1558), αντέταξε την άποψη του Αριστοτέλη και του Πτολεμαίου ότι το ύδωρ ήταν πιο εκτενές από το έδαφος. Οι πραγματείες *Sfera del mondo ε Delle stelle fisse*  ("η σφαίρα του κόσμου και των σταθερού αστεριών") (1540) ήταν μερικές από τις σημαντικές συνεισφορές του στον τομέα της αστρονομίας. 

Ο Πάπας Ιννοκέντιος Ι΄ τον διόρισε το 1574 τιμητικά καθολικό επίσκοπο Πάτρας. Ο μεγάλος κρατήρας Πικολομίνι στο νότιο ημισφαίριο και στην ορατή από τη Γη πλευρά της Σελήνης ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  treccani, *Alessandro Piccolomini*, Franco Tomasi, Dizionario Biografico degli Italiani, Volume 83, 2015
2. 1 2  Alessandro Piccolomini - Oxford Reference
3. ↑  [Lettere di Alessandro Piccolomini: arcivescovo di Patrasso ]
4. ↑  CATHOLIC ENCYCLOPEDIA: Alessandro Piccolomini

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 68983534
* **ΕΒΕ**: 161614
* LCCN: n83150548
* ISNI: 0000 0001 2138 0952
* GND: 118792075
* SELIBR: 302918
* SUDOC: 031131980
* BNF: cb12240709n (data)
* NLA: 35988348
* NDL: 00833424
* NKC: ola2011652739
* ICCU: CFIV111974

 |

 |
Ο **Λόρενς Μόρις Λάμπε** (*Lawrence Morris Lambe*, 1863-1919) ήταν Καναδός γεωλόγος και παλαιοντολόγος μέλος του *Geological Survey of Canada* (*GCS*). Το δημοσιευμένο έργο του στο οποίο περιέγραφε πολλές και ποικίλες ανακαλύψεις δεινοσαύρων από τα αποθέματα απολιθωμάτων στην Αλμπέρτα, συνέβαλλαν πολύ στην προβολή των δεινοσαύρων στην κοινή γνώμη και αποτέλεσαν προπομπό της *Χρυσής Εποχής των Δεινοσαύρων* της περιοχής. Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, μεταξύ της δεκαετίας του 1880 και του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, κυνηγοί δεινοσαύρων από όλο τον κόσμο συνέρρεαν στην Αλμπέρτα. Ο λαμπεόσαυρος, ένας καλά γνωστός αδρόσαυρος, ονομάστηκε προς τιμήν του το 1923.

Εκπαίδευση
----------

Ο Λάμπε σπούδασε στο Βασιλικό Στρατιωτικό Κολέγιο του Καναδά (*Royal Military College of Canada*) στο Κίνγκστον του Οντάριο την περίοδο 1880-1883.

Καριέρα
-------

Το έργο του Λάμπε στον δυτικό Καναδά ξεκίνησε στο 1897. Ανακάλυψε αρκετά νέα γένη και είδη δεινοσαύρων τα επόμενα χρόνια και πέρασε πολύ από τον καιρό του προετοιμάζοντας εκθέσεις απολιθωμάτων για το μουσείο του *Geological Survey of Canada*. Το 1902 περιέγραψε τα πρώτα ευρήματα δεινοσαύρων από τον Καναδά, διάφορα είδη μονοκλώνιου. Περιέγραψε τον κεντρόσαυρο το 1904. Ονόμασε τον ευοπλοκέφαλο το 1910 και τον στυρακόσαυρο το 1913, τον χασμόσαυρο και τον γοργόσαυρο το 1914 και τον Ηωκεράτωψ το 1915. Το 1917 δημιούργησε το γένος εντμοντόσαυρος και το 1919 το πανοπλόσαυρος. Ανακάλυψε επίσης και ονόμασε τον αδροσαυρίδη γρυπόσαυρο.

Δεν ανακάλυψε μόνο δεινόσαυρους. Το 1907 περιέγραψε το κροκοδείλιο είδος *Leidyosuchus canadensis*, το πλέον κοινό κροκοδείλιο που βρίσκεται στα αποθέματα του Ύστερου Κρητιδικού της Αλμπέρτας. Μελέτησε επίσης ψάρια του Δεβόνιου από το Νιου Μπρούνσγουικ, παλαιοζωικά κοράλια, συνέλεξε έντομα και φυτά από το Τεταρτογενές στη Βρετανική Κολούμπια, όμως είναι περισσότερο γνωστός για το έργο του στα σπονδυλωτά από τον δυτικό Καναδά, και ιδίως στους δεινόσαυρους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dodson, Peter (1998). *The Horned Dinausaurs*. Princeton University Press. σελ. 99. ISBN 9780691059006.
2. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2007-12-12 at webarchive.bac-lac.gc.ca Natural Resources of Canada
3. ↑  Lawrence Morris Lambe in Biographical Dictionary of American and Canadian Naturalists and Enviromentalists σ 445-447
4. ↑
5. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2007-12-12 at webarchive.bac-lac.gc.ca Natural Resources of Canada

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 62724853
* **ΕΒΕ**: 252484
* ISNI: 0000 0000 7375 0938
* GND: 133003477
* SUDOC: 101393059

 |

 |
Το **10ο Σύνταγμα Πεζικού** (10ο ΣΠ «Ρούπελ», «Χ ΜΠ») είναι μηχανοκίνητο σύνταγμα πεζικού του Ελληνικού Στρατού. Εδρεύει στις Σέρρες και υπάγεται στο Γ΄ Σώμα Στρατού. Σχηματίστηκε έπειτα από τη μετάπτωση της 10ης Μηχανοποιημένης Ταξιαρχίας Πεζικού (10η Μ/Π ΤΠ).

Ιστορία
-------

Η 10η Μεραρχία Πεζικού η οποία σχηματίστηκε αρχικά το Μάρτιο του 1913, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για το Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο, όπου συμμετείχε. Μετά το τέλος του πολέμου, εγκαταστάθηκε στη Βέροια. Παρέμεινε πιστή στη βασιλική κυβέρνηση κατά τη διάρκεια του Εθνικού Διχασμού και αποσύρθηκε στη Θεσσαλία. Μετά τα Νοεμβριανά, η 10η Μεραρχία Πεζικού, μετακινήθηκε προς την Τρίπολη της Πελοποννήσου, όπου διαλύθηκε στις αρχές του 1917. Το 1919, μετά την ελληνική απόβαση στη Σμύρνη, η Μεραρχία Σμύρνης που συγκροτήθηκε εκεί, μετονομάσθηκε σε 10η Μεραρχία Πεζικού (X ΜΠ) το Νοέμβριο του 1920. Η μεραρχία διακρίθηκε κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας, ιδιαίτερα στη Mάχη του Αφιόν Καραχισάρ-Εσκί Σεχίρ. Κατά τη διάρκεια της ελληνικής υποχώρησης, τον Αύγουστο του 1922 μεταφέρθηκε στην Ανατολική Θράκη. Κατά τη διάρκεια των επόμενων ετών έδρευε στη Βέροια. Μετείχε στις πολεμικές επιχειρήσεις κατά τη διάρκεια του ελληνοιταλικού πολέμου του 1940–41 και διαλύθηκε μετά από την ελληνική συνθηκολόγηση τον Απρίλιο του 1941.

Ανασυγκροτήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1946 ως 10η Ορεινή Μεραρχία (Χ ΟΜ) και πολέμησε στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο υπό το Γ΄ Σώμα Στρατού. Μετονομάστηκε σε 10η Μεραρχία Πεζικού με έδρα τις Σέρρες, τον Ιούλιο του 1950. Έλαβε τον τιμητικό τίτλο «Ρούπελ» το 2000, στη μνήμη του οχυρού Ρούπελ.

Μετέπεσε σε 10η Ταξιαρχία Πεζικού (10η ΤΠ) την 1η Ιουλίου 2004 και τέθηκε υπό τη διοίηση του Α΄ Σώματος Στρατού, αλλά μετεξελίχθηκε σε μηχανοποιημένη ταξιαρχία πεζικού το Νοέμβριο του 2009, όταν τέθηκε υπό τη διοίηση του Γ΄ Σώματος Στρατού. Έπειτα μετέπεσε σε 10ο Σύνταγμα Πεζικού.

Διάρθρωση
---------

* 10ο Σύνταγμα Πεζικού, με έδρα τις Σέρρες
	+ Λόχος Στρατηγείου (ΛΔ/10ου ΣΠ)
	+ 10ος Λόχος Διαβιβάσεων (10 ΛΔΒ)
	+ 10ος Λόχος Μηχανικού (10 ΛΜΧ)
	+ 567ο Μηχανοποιημένο Τάγμα Πεζικού (567 Μ/Π ΤΠ), με έδρα το Σιδηρόκαστρο
	+ 518ο Μηχανοποιημένο Τάγμα Πεζικού (518 Μ/Π ΤΠ), με έδρα το Κάτω Νευροκόπι
	+ 10ο Τάγμα Υποστηρίξεως (10 ΤΥΠ)

Έμβλημα
-------

Το έμβλημα της απεικονίζει τον Κέρβερο. Στην κορυφή του θυρεού υπάρχει το ρητό *ΦΥΛΑΚΕΣ ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Μεταπίπτει σε Σύνταγμα η 10η Ταξιαρχία Πεζικού στις Σέρρες serresparatiritis.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Συντεταγμένες: 35°10′2″N 32°44′30″E﻿ / ﻿35.16722°N 32.74167°E﻿ / 35.16722; 32.74167

Η **Λιμενία** ήταν αρχαία πόλη στο νησί της Κύπρου. Βρισκόταν επί των βορειοδυτικών ακτών του νησιού, πιο συγκεκριμένα επί των ακτών του σημερινού Κόλπου της Μόρφου, στην τοποθεσία του σημερινού χωριού του Λιμνίτη.

Ιστορία
-------

Λίγα πράγματα είναι γνωστά σχετικά με την ιστορία της Λιμενίας. Η πόλη υφίστατο, τουλάχιστον, από τη ρωμαϊκή περίοδο. Ο Στράβων αναφέρεται στη συγκεκριμένη πόλη, ωστόσο, εσφαλμένα φαίνεται γεωγραφικά να την τοποθετεί εντός της ενδοχώρας του νησιού, πιο συγκεκριμένα νότια των Σόλων. Η κωμόπολη αναφέρεται ως η τοποθεσία μέσω της οποίας ο ευαγγελιστής Μάρκος εγκατέλειψε το νησί, καθώς και ως η τοποθεσία όπου ο τελευταίος, επίσης, χειροτόνησε τον Αυξίβιο ως Επίσκοπο των Σόλων το 52 μ.Χ. Ορισμένες αρχαιολογικές ανασκαφές έλαβαν χώρα εντός της τοποθεσίας της πόλης το 1889.

Κτίρια και αρχαιολογικά ευρήματα
--------------------------------

Λίγα είναι τα αρχαιολογικά ευρήματα από την τοποθεσία των Λιμενίων, χρονολογούμενα, κυρίως, από τη ρωμαϊκή περίοδο. Κατάλοιπα ιερού ανευρέθηκαν πλησίον της παραλίας. Ο γλυπτός διάκοσμός του, καθώς και άλλα τέχνεργα τα οποία ανευρέθηκαν στη συγκεκριμένη τοποθεσία, χρονολογούνται στην αρχαϊκή ελληνιστική περίοδο. Βάσει της ονομασίας της κωμόπολης, καθώς και των έως σήμερα γνωστών πληροφοριών σχετικά με την ιστορία της, εκτιμάται πως διέθετε λιμένα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  (Αγγλικά) Stillwell, Richard; MacDonald, William L.; McAllister, Marian Holland, επιμ. (1976). «LIMENIA (Limnitis) Cyprus». *The Princeton Encyclopedia of Classical Sites*. Πρίνστον, Νιου Τζέρσεϊ: Princeton University Press. .
2. 1 2 3  (Αγγλικά) Smith, William, επιμ. (1854). «Limenia». *Dictionary of Greek and Roman Geography*. Boston: Little, Brown and Company. .
3. ↑  (Αγγλικά) «Limenia?». *Pleiades*. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2018.
Ο **Λιμνογάλακτος** ήταν βυζαντινός στρατηγός του 10ου αιώνα, το όνομα του αναφέρεται και Ιμογάλακτος ή Ιμογάλαπτος.

Είναι άγνωστο εάν αυτό αποτελεί το πραγματικό όνομα του ή ήταν κάποιο παρωνύμιο που το χρησιμοποιούσε και ο ίδιος. Ήταν στρατηγός-κυβερνήτης της Λογγοβαρδίας το 940, από σφραγίδα του που έχει βρεθεί αναφέρεται *Λιμνογάλακτος στρατηγός και πρωτοσπαθάριος*. Αντιμετώπισε σε αμφίρροπη μάχη στην Πούγκλια τους Λομβαρδούς της Κάπουα και του Σαλέρνο. Ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος αναφέρει ότι ήταν υπόχρεος να συνδράμει με οίνο τον βυζαντινό στρατό που θα εκστράτευε στην Καλαβρία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  IN ITALIA PER LA CARRIERA. FUNZIONARI E MILITARI DI ORIGINE ...
2. ↑  François Lenormant, ‎Armando Lucifero - La Magna Grecia, paesaggi e storia: Litorale del Mar Jonio - σελ. 309
3. ↑  Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος-De ceremoniis aulae Byzantinae libri duo, Τόμος 1