recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ορειβατικός σύλλογος Πάτρας** είναι ο αρχαιότερος σύλλογος ορειβασίας στην Ελλάδα μαζί με αυτόν της Αθήνας. Είναι μέλος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ορειβασίας και Αναρρίχησης (ΕΟΟΑ) και της Ελληνικής Ομοσπονδίας Χιονοδρομίας (ΕΟΧ). Είναι ο πρώτος σύλλογος στην Ελλάδα που κατασκεύασε καταφύγιο και ο πρώτος που διοργάνωσε αγώνες χιονοδρομιών.

Ιστορία
-------

Ιδρύθηκε στις 27 Ιουνίου 1928, λίγες ημέρες μετά την ίδρυση του ΕΟΣ Αθηνών με τον οποίο συνεργάστηκαν τα πρώτα χρόνια και διοργάνωσαν πολλές κοινές ορειβατικές εξορμήσεις. Οι 2 αυτοί σύλλογοι ίδρυσαν στις 20 Φεβρουαρίου 1930 τον Ελληνικό Ορειβατικό Σύνδεσμο. Πρώτος πρόεδρος του ΕΟΣ ήταν ο Ανδρέας Οικονομόπουλος και ιδρυτικά μέλη, μεταξύ άλλων: ο Επαμεινώνδας Πετραλιάς, ο Ιωάννης Διακίδης, ο Παναγιώτης Κωτσάκης, ο Σωτήριος Γεροκωστόπουλος, και ο Τέλης Λομβάρδος. Τα πρώτα πανελλήνια πρωταθλήματα χιονοδρομίας διοργανώθηκαν από τον ΕΟΣ Πατρών στο Παναχαϊκό και συμμετείχαν και γυναίκες, πρώτος μάλιστα πρωταθλητής Ελλάδας στις χιονοδρομίες ήταν ο Επαμεινώνδας Πετραλιάς, ο οποίος ήταν και από τους ιδρυτές του. Σήμερα, ο σύλλογος διαθέτει σχολές εκμάθησης αρχαρίων στην αναρρίχηση, ορειβασία και χιονοδρομία. Στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αθλητές του ΕΟΣ Πατρών και Αθηνών συγκρότησαν το Τάγμα Χιονοδρόμων. Αθλητές του ΕΟΣ Πατρών έχουν συμμετάσχει σε πολλές ορειβατικές αποστολές, όπως στα Ιμαλάια, στις Άλπεις και αλλού. 

Μεγάλοι αθλητές του ΕΟΣΠ είναι οι: Επαμεινώνδας Πετραλιάς, Ιωάννης Διακίδης, Σωτήρης Γεροκωστόπουλος. Ο Βασίλης Παπαχρηστόπουλος ήταν μέλος της Εθνικής ομάδας και σημαιοφόρος στη χειμερινή Ολυμπιάδα του Σαράγεβο το 1983, η Ράνια Παπαχρηστοπούλου, πρωταθλήτρια Ελλάδας το 1981. Ο Αριστομένης Θανόπουλος 7 φορές πρωταθλητής Ελλάδας, 6 φορές κυπελλούχος Ελλάδας και δύο φορές Βαλκανιονίκης στην αναρρίχηση.

Καταφύγια
---------

Διαθέτει δύο καταφύγια στο Παναχαϊκό όρος. Το ένα καταφύγιο λέγεται *Σωτήρης Γεροκωστόπουλος*, είναι το παλιότερο στην Ελλάδα μαζί με αυτό της Πάρνηθας. Βρίσκεται στα 1500 μέτρα, κατασκευάστηκε το 1930 στην θέση Ψάρθι και φιλοξενεί περίπου 50 άτομα. Το δεύτερο καταφύγιο, στη θέση Πρασούδι, *Ιωάννης Διακίδης*, κατασκευάστηκε το 1938 ενώ ανακατασκευάστηκε το 2014 και φιλοξενεί περίπου 25 άτομα. Τα δύο καταφύγια υπέστησαν μεγάλες ζημιές στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Ορειβατικών και Αναρριχητικών Συλλόγων της Ελλάδας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ε.Ο.Σ. Πάτρας
* Ελληνική Ομοσπονδία Ορειβασίας-Αναρρίχησης
O **Ιωάννης Κομνηνός Παλαιολόγος Συναδηνός** (άκμασε 1328) ήταν ευγενής στη Ρωμανία και στρατιωτικός αρχηγός στις αρχές του 14ου αι. που κατείχε τον Αυλικό τίτλο του *μεγάλου κονοσταύλου*.

Βιογραφία
---------

Ήταν (μάλλον ο πρωτότοκος) γιος του Ιωάννη Συναδηνού μεγάλου στρατοπεδάρχη και της Θεοδώρας Παλαιολογίνας, κόρης του Κωνσταντίνου Καίσαρος και σεβαστοκράτορος. Αδελφός του ήταν ο Θεόδωρος Συναδηνός πρωτοστράτωρ και μεγιστάνας.

Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του: κατά τον πρώτο εμφύλιο (1321-28) εστάλη προς το τέλος του πολέμου, μαζί με τον Ιωάννη Απλησφάρη, ως απεσταλμένος του Ανδρονίκου Γ΄ Παλαιολόγου προς τον πάππο αυτού Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Θωμαΐδα, απόγονο των Λασκάρεων και Παλαιολόγων. Δεν γνωρίζουμε αν απέκτησαν τέκνα.

Πηγές
-----

* Guilland, Rodolphe (1967). Recherches sur les Institutions Byzantines, Tome I (in French). Berlin, Germany: Akademie-Verlag. pp. 473, 505.
* Polemis, Demetrios I. (1968). The Doukai: A Contribution to Byzantine Prosopography. London, United Kingdom: The Athlone Press. pp. 179–180.
Το **θηκόγραμμα** είναι ένας γραφικός τρόπος παρουσίασης πέντε περιληπτικών μέτρων μιας κατανομής ομαδοποιημένων δεδομένων, με συνδυασμό των οποίων είναι δυνατή η άντληση περισσότερων πληροφοριών από αυτήν που περιέχεται στα πέντε αυτά μέτρα.

Πρόκειται για ένα χρήσιμο διάγραμμα, ειδικά όσον αφορά τη σύγκριση συνεχών κατανομών σε διαφορετικούς πληθυσμούς (π.χ. το εισόδημα μεταξύ ανδρών -γυναικών). Για τη κατασκευή του δημιουργείται ένα ορθογώνιο πλαίσιο με βάσεις το πρώτο και το τρίτο τεταρτημόριο. Ενδιάμεσα τοποθετείται η διάμεσος (το 2ο τεταρτημόριο). Από τα μέσα των βάσεων αναπτύσσονται γραμμές οι οποίες συνδέουν τις οριακές τιμές της μεταβλητής. Ο υπολογισμός των οριακών τιμών γίνεται βάσει ενός μαθηματικού τύπου που δε θα αναφερθεί. Απλώς επισημαίνουμε ότι καλύπτει αρκετή απόσταση προς τις δύο πλευρές των δεδομένων. Αν υπάρχουν και άλλες τιμές εκτός των οριακών τιμών, αυτές δηλώνονται επιπλέον, συνήθως με αστερίσκους ή κουκκίδες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Στατιστική Γ Λυκείου». Ψηφιακό Σχολείο, ebooks.edu.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2014.
Σφραγίδα με το θυρεό του Ιωάννη Σαιντ-Ομέρ
Ο **Ιωάννης του Σαιντ-Ομέρ** (Jean de Saint-Omer) (απεβ. 1311) από τον Οίκο του Σαιντ-Ομέρ ήταν γαλλικής καταγωγής μαρεσάλος του πριγκιπάτου της Αχαΐας και κύριος του ενός τρίτου της βαρονίας της Άκοβας.

Ο Ιωάννης ήταν γιος του Μπέλα του Σαιντ-Ομέρ και της Μπόννης των Λα Ρος, αδελφής του Γκυ Α΄ μεγακύρη των Αθηνών. Στον γάμο τους το 1240, ο Γκυ δώρισε στον Μπέλα την μισή καστελλανία της Θήβας. Όπως και οι μεγαλύτεροι αδελφοί του, Νικόλαος Β΄ και Όθων, ο Ιωάννης έλαβε μέρος στον Πόλεμο της Ευβοϊκής Διαδοχής στις τάξεις των συνασπισμένων Φράγκων ηγεμόνων, που αντιτίθεντο στις κυριαρχικές βλέψεις του Γουλιέλμου Β΄ Βιλλεαρδουίνου πρίγκιπα της Αχαΐας.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1276 τη Μαργαρίτα ντε Νεϊγύ, κυρία του Πασσαβά, η οποία διεκδικούσε από τον πρίγκιπα την κληρονομιά της, που είχε κατασχεθεί μετά τον θάνατο του βαρώνου Βαλθέρου ντε Ροζιέρ. Παρά την υποστήριξη προς το ζεύγος από τον αδελφό τού Ιωάννη, τον Νικόλαο, τελικά ο Ιωάννης και η Μαργαρίτα έλαβαν μόνο το ένα τρίτο (οκτώ τιμάρια) της βαρονίας της Άκοβας, καθώς και τον τίτλο του κληρονομικού μαρεσάλη του πριγκιπάτου.

Από το γάμο, ο Ιωάννης απέκτησε έναν γιο:

* Νικόλαος Γ΄.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Lognon (1969), σ. 244
3. 1 2 3 4  PLP 24701
4. ↑  Lognon (1969), σ. 246
5. ↑  Bon (1969), σ. 147, 149
6. ↑  Bon (1969), σ. 167, 706

Πηγές
-----

* Bon, Antoine (1969). *La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d’Achaïe* (στα Γαλλικά). Παρίσι: De Boccard.
* Longnon, Jean (1969). «The Frankish States in Greece, 1204–1311». Στο: Wolff, Robert Lee· Hazard, Harry W. *A History of the Crusades, Volume II: The Later Crusades, 1189–1311* (στα Αγγλικά). University of Wisconsin Press. σελίδες 234–275.
* Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Kaplaneres, Sokrates; Leontiadis, Ioannis (1990). «24701. Σαῖντ ̓Ομέρ, Ντζὰν ντὲ» (στα γερμανικά). *Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit*. **10**. Βιέννη: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-1.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα John of Saint Omer  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Θηρεσία** (γερμ. *Therese Natalie von Braunschweig-Wolfenbüttel-Bevern vn Welfen*, 4 Ιουνίου 1728, Βόλφενμπυτελ - 26 Ιουνίου 1778, Αββαείο Γκάντερσχαϊμ, Μπαντ Γκάντερσχαϊμ) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν Γερμανίδα ευγενής, κόρη του Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ, που έγινε Πριγκίπισσα-Ηγουμένη του αυτοκρατορικά ελεύθερου, κοσμικού Αββαείου στο Γκάντερσχαϊμ.

Βιογραφία
---------

Η *Θηρεσία Ναταλία* ήταν η έκτη κόρη του Φερδινάνδου Αλβέρτου Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Μπέβερν (1680-1735) και της Αντουανέττας των Γουέλφων (1696-1762), κόρης του Λουδοβίκου Ροδόλφου του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ. Η Θηρεσία Ναταλία ήταν εξαδέλφη της Mαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων, Αρχιδούκισσας της Αυστρίας, Βασίλισσας της Ουγγαρίας και της Βοημίας. Ήταν κουνιάδα του Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας.

Οι προσπάθειες να παντρέψουν τη Θηρεσία Ναταλία με έναν αρχιδούκα της Αυστρίας ή έναν Γάλλο πρίγκιπα απέτυχαν, επειδή δεν ήταν πρόθυμη να μεταστραφεί στην καθολική πίστη. Το 1747 έγινε μέλος του Συλλόγου στο Αββαείο Χέρφορντ. Περίπου εκείνη την εποχή, αποφασίστηκε ότι θα διαδεχόταν την Ελισάβετ της Σαξονίας-Μάινινγκεν (1681-1766) ως ηγουμένη του Αββαείου Γκάντερσχαϊμ. Τον Νοέμβριο του 1750 διορίστηκε canoness στο Γκάντερσχαϊμ. Η Ελισάβετ απεβίωσε στις 24 Δεκεμβρίου 1766, μετά από 53 χρόνια στην ηγουμενία. Όπως είχε αποφασιστεί, η Θηρεσία Ναταλία εξελέγη διάδοχός της. Ανέλαβε στις 3 Δεκεμβρίου 1767.

Κατά τη διάρκεια της θητείας της, η Θηρεσία Ναταλία έμενε συχνά στην Αυλή του μεγαλύτερου αδελφού της Καρόλου Α΄ στο Μπράουνσβαϊγκ. Απεβίωσε στο Γκάντερσχαϊμ στις 26 Ιουνίου 1778 και τάφηκε στη δουκική κρύπτη, κάτω από τον Καθεδρικό Ναό του Μπράουνσβαϊγκ. Την διαδέχτηκε ως ηγουμένη η ανιψιά της Αυγούστα Δωροθέα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ (1749-1810), η οποία θα ήταν η τελευταία πριγκίπισσα-ηγουμένη του Γκάντερσχαϊμ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 24  Απριλίου 2014.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p751.htm#i7504.
3. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Martin Hoernes και Hedwig Röckelein (εκδόσεις ): *Gandersheim und Essen.* *Vergleichende Untersuchungen zu sächsischen Frauenstiften*, στη σειρά *Essener Forschungen zum Frauenstift*, vol. 4, Έσσεν, 2006
* C. Römer: *Braunschweig-Bevern, Ein Fürstenhaus als europäische Dynastie 1667–1884*, Brunswick, 1997
* Kurt Kronenberg: *Äbtissinnen des Reichstiftes Gandersheim*, 1981
* Hans Goetting: *Germania Sacra*, Νέα σειρά, τόμος. 7: *Die Bistümer der Kirchenprovinz Mainz, Das Bistum Hildesheim*, μέρος 1: *Das reichsunmittelbare Stift Gandersheim*, ed. από τον Max- Planck- Ινστιτούτο Ιστορίας, Βερολίνο και Νέα Υόρκη, 1973

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Dukes of Brunswick-Wolfenbüttel-Bevern (in German)
* ThePeerage.com - Theresa Natalie του Brunswick-Wolfenbüttel

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 3661864
* GND: 133419878

 |

 |
Ο **Ιωάννης**, δανικά: Johann prins af Slesvig-Holsten-Sonderburg-Glücksburg (5 Δεκεμβρίου 1825 - 27 Μαΐου 1911) από τον Οίκο του Σ.Χ.Σ.Γκλύξμπουργκ ήταν πρίγκιπας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο έκτος γιος του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου δούκα του Σ.Χ.Σ.Γκλύκσμπουργκ και της Λουίζας-Καρολίνας, κόρης του Καρόλου πρίγκιπα της Έσσης-Κάσσελ. Ονομάστηκε από τον πρόγονό του Ιωάννη Β΄ δούκα του Σ.Χ.Σόντερμπουργκ.  

Σύμφωνα με τις επιθυμίες του εξαδέλφου του Χριστιανού Η΄, ο Ιωάννης εισήλθε στον Πρωσικό στρατό το 1842 και μετά την αποφοίτησή του διορίστηκε ανθυπολοχαγός του 27ου Πρωσικού Συντάγματος Πεζικού στο Μαγδεμβούργο. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βόννης πριν από την ένταξή του στο Σύνταγμα Φρουρών Δραγώνων στο Βερολίνο. Συμμετείχε στις Γερμανικές Επαναστάσεις των ετών 1848-1849 και στον Πρώτο Πόλεμο του Σλέσβιχ εναντίον της Δανίας. Αυτή η σύγκρουση καθηκόντων μεταξύ της Πρωσίας και της Δανίας, τον ώθησε να ζητήσει απαλλαγή από την Πρωσική υπηρεσία.  Έπειτα υπηρέτησε σε διάφορα τμήματα και προήχθη σε ίλαρχο το 1854. Τον επόμενο χρόνο διορίστηκε ταγματάρχης *à la suite* (δηλ. επί τιμή) και πήγε στη Δανία, όπου εγκαταστάθηκε στην Κοπεγχάγη. 

Όταν ξέσπασε ο Δεύτερος Πόλεμος του Σλέσβιχ το 1864, ο Ιωάννης παραιτήθηκε από τον Πρωσικό στρατό και στις 29 Φεβρουαρίου ο αδελφός του, τώρα Χριστιανός Θ΄ της Δανίας, τον διόρισε αντισυνταγματάρχη *à la suite* στον Δανικό στρατό. Συνέχισε να εκπροσωπεί τη Δανία σε διπλωματικές επισκέψεις στο εξωτερικό και ήταν παρών στο Λονδίνο κατά τη βάπτιση τού γιου τού Εδουαρδου (Ζ΄) πρίγκιπα της Ουαλίας, του μελλοντικού Γεωργίου Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Προήχθη σε συνταγματάρχη το 1865 και μετά σε υποστράτηγο το 1867. 

Από τον Μάρτιο έως τον Νοέμβριο του 1867 υπηρέτησε ως αντιβασιλιάς για τον ανιψιό του, τον Γεώργιο Α΄ της Ελλάδας κατά τη διάρκεια της Κρητικής Επανάστασης, όταν ο τελευταίος έλειπε σε μία περιοδεία στην Ευρώπη για να αναζητήσει σύζυγο. 

Ο Ιωάννης πέθανε άγαμος το 1911, έχοντας επιζήσει από τα υπόλοιπα αδέλφια του. Ενταφιάστηκε στον καθεδρικό ναό του Ρόσκιλντε.

Καταγωγή
--------

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p10937.htm#i109361. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «Dansk Biografisk Lexikon». (Δανικά) *Dansk Biografisk Leksikon*. Hans,\_f.\_1825.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.
4. ↑  «Hof- und Staats-Handbuch für das Herzogthum Anhalt». *Court and State Manual for the Duchy of Anhalt*. 1894. σελ. 16.
5. ↑  Bramsen, p. 105
6. 1 2 3 4   *Dansk Biografisk Leksikon*, **6** (1 έκδοση), 1892, σελ. 568–569, ανακτήθηκε στις 3 July 2020
7. ↑  Bramsen, p. 106

### Βιβλιογραφία

* Bramsen, Bo (1993). *Huset Glücksborg. Europas svigerfader og hans efterslægt* (στα Δανικά) (2 έκδοση). Copenhagen: Rosinante & Co. ISBN 87-553-1843-6.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 297040096
* ISNI: 0000 0004 0204 7523
* GND: 1033448524

 |

 |
Ο **Ιωάννης Κίνιας** (Δίστομο, 1881 - Αθήνα, 18 Φεβρουαρίου 1963) του Σπυρίδωνος ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως γερουσιαστής και ως βουλευτής Αττικής και Βοιωτίας.

Βιογραφία
---------

### Σταδιοδρομία

Μετά τις νομικές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, ειδικεύτηκε στην ποινικολογία. Στην αρχή εργάστηκε στη Βοιωτία και έπειτα στην Αθήνα.

Εξελέγη βουλευτής Αττικοβοιωτίας και Αττικής το 1920 και το 1926 με το Λαϊκόν Κόμμα, καθώς και το 1946 με το Εθνικόν Κόμμα Ελλάδος του Ναπολέοντα Ζέρβα λαμβάνοντας 1.882 ψήφους. Στις 16 Σεπτεμβρίου 1947 προσχώρησε στο Δημοκρατικόν Σοσιαλιστικόν Κόμμα.

Η τελευταία του βουλευτική θητεία ξεκίνησε στις 15 Αυγούστου του 1957 με το Κόμμα Φιλελευθέρων μετά τον θάνατο του Λουκά Κουτσοπέταλου, καθώς τον διαδέχθηκε στην χηρεύουσα έδρα και ολοκληρώθηκε το 1958. Ήταν επίσης γερουσιαστής Αττικής και Βοιωτίας (1929, 1932) και αντιπρόεδρος της Γερουσίας από τις 4 Νοεμβρίου 1932 ως τις 30 Ιανουαρίου 1934. Η θητεία του στη Γερουσία διήρκεσε από τις 21 Απριλίου 1929 ως την 1η Απριλίου 1935. 

Ως πρόεδρος επιτροπής αποτελούμενης από βουλευτές, ο Ιωάννης Κίνιας συνέταξε το Σύνταγμα του 1952.

Τον Μάρτιο του 1922 πρωταγωνίστησε σε λογομαχία εντός του κοινοβουλίου, όταν απευθυνόμενος προς τους βενιζελικούς βουλευτές της Θράκης, που επεσήμαναν την απειλή σφαγής των Ελλήνων της Τουρκίας από τον Μουσταφά Κεμάλ, απάντησε: «*Καλλίτερα να σας σφάξη εσάς ο Κεμάλ παρά να σφάξη εμάς ο Γύπαρης*», αναφερόμενος στη δράση των βενιζελικών παρακρατικών κατά τα προηγούμενα χρόνια, που είχαν ως αποτέλεσμα την απρόκλητη εκτέλεση του βασιλικού βουλευτή Ίωνα Δραγούμη.

Πέθανε στις 18 Φεβρουαρίου 1963 σε ηλικία 82 ετών και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό των Αγίων Θεοδώρων, στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

### Προσωπική ζωή

Ήταν παντρεμένος με την Κρυσταλλία Κίνια. Ο γιος του, Δημοσθένης Κίνιας, που τον διαδέχτηκε στην πολιτική, εκλέχτηκε, επίσης, βουλευτής Βοιωτίας, με την Ένωση Κέντρου, το 1961, 1963 και το 1964, ο δε εγγονός του Γιάννης Δημοσθ. Κίνιας, πολιτεύθηκε με το Κόμμα της Πολιτικής Άνοιξης στην Α΄ Αθηνών, κατά τις εκλογές του 1993 και 1996, και διετέλεσε Πρόεδρος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού (Ε.Ε.Σ.) , από τον Σεπτέμβριο 2014 έως τον Φεβρουάριο 2015.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Δημοσθένη Κούκουνα, Οι Έλληνες πολιτικοί 1926-1949, εκδόσεις Μέτρον 1999, σελ. 92.
2. ↑  Εφημερίδα Εμπρός Αρχειοθετήθηκε 2018-11-05 στο Wayback Machine. 31-3-1946 (ΕΚΛΟΓΕΣ 1946 – ΟΙ 1.538 ΠΟΛΙΤΕΥΤΕΣ), ανάκτηση 19-9-2015.
3. ↑  Διονύσης Μπερερής, Ναπολέων Ζέρβας:Η ζωή του και η δράση του, Αιτωλοακαρνανικός Τύπος, 2007 σ. 222.
4. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 71, αρ. 484).(pdf)
5. ↑  Γιώργος Θ. Μαυρογορδάτος, *1915. Ο Εθνικός Διχασμός*, εκδόσεις Πατάκη, ζ΄έκδοση, Αθήνα 2016, σελ. 228.
6. ↑  Ελευθερία, Κοινωνικά, φύλλο 19-2-1963, σελ. 6
Ευθύτονος καταπέλτης (σχέδιο ανακατασκευής)
Σύγχρονη ανακατασκευή ευθύτονου καταπέλτη
Ο **ευθύτονος καταπέλτης** ήταν πολεμική καταπελτική μηχανή των αρχαίων Ελλήνων.

Η ιστορία του ευθύτονου
-----------------------

Οι καταπελτικές μηχανές αποτελούσαν πολεμικό εξάρτημα του στρατού από τον 4ο αι. π.Χ.. Για πρώτη φορά μνημονεύεται οτι ο Διονύσιος ο Πρεσβύτερος χρησιμοποίησε καταπέλτες.

Περιγραφή του ευθύτονου
-----------------------

Η ακριβής περιγραφή του ευθύτονου καταπέλτη δεν έχει διασωθεί. Λίγες αναφορές έχουμε που παριστάνουν κυρίως την μπροστινή όψη, έτσι όπως την έβλεπε ο εχθρός. Από ανακατασκευαστικές εργασίες έχουμε κάποιες τεχνικές περιγραφές, που θέλουν το ευθύτονο να είναι ως εξής. 
Το ευθύτονο λειτουργεί όπως και το τόξο, είναι όμως πιο σύνθετο στην κατασκευή και χρήση του. 
Η χορδή ήταν κατασκευασμένη από ανθρώπινα μαλλιά ή ζωικές ίνες, ενώ τον ρόλο της ελαστικής βέργας αναλάμβαναν δύο σιδερένια άκρα που ήταν προσαρμοσμένα σε γερό πλαίσιο. 
Με την βοήθεια γρύλων, τα μεταλλικά άκρα τεντώνονταν, ενώ γερά σχοινιά αποθήκευαν την ενέργεια, έτσι ώστε, η απελευθέρωσή τους να εκτινάζει το βέλος, το οποίο ήταν τοποθετημένο επάνω σε μια οριζόντια θέση. Από την οριζόντια αυτή θέση και την εκτόξευση του βέλους πήρε το ευθύτονο την ονομασία του.
Το πλαίσιο ήταν προσαρμοσμένο πάνω σε μια σταθερή βάση και έστριβε σε όλες τις κατευθύνσεις. Το βέλος του ευθύτονου είχε διάφορα μήκη, και η βολή είχε βεληνεκές πάνω από 400 μέτρα. Η δύναμη κρούσης του ήταν ολέθρια. Σύμφωνα με τον Αρριανό, ο Μέγας Αλέξανδρος είχε πληγωθεί στην μάχη της Γάζας από το βέλος ενός ευθύτονου, το οποίο τρύπησε και διαπέρασε την ασπίδα και την πανοπλία του. Σε μια άλλη μάχη ένας Σκύθης σκοτώθηκε από βέλος ευθύτονου, ενώ βρίσκονταν στην απέναντι όχθη ενός φαρδιού ποταμού και φορούσε την πανοπλία του. Επίσης ο βασιλιάς Πώρος που πολέμησε εναντίον του Μεγάλου Αλέξανδρου στην Μάχη του Υδάσπη λένε ότι είχε τόση δύναμη που εξακόντιζε το δόρυ του λες και ήταν βέλος από ευθύτονο.

Πηγές
-----

* Martin Fickelscherer, επιμ. (1888). *Das Kriegswesen der Alten* (στα Γερμανικά). Λειψία: A. Seemann. Ανακτήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 2009.
Ο **Ιωάννης**, γερμ. Jan von Stirum (1567 - 1613) από τον Οίκο του Λίμπουργκ-Στίρουμ ήταν μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού της Κολωνίας και κυβερνήτης του Γκρολ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος του Χέρμαν-Γεωργίου κόμη του Λίμπουργκ και Μπρόνκχορστ και της Μαρίας κόμισσας της Χόυα και Μρούχχαουζεν.

Γεννήθηκε στο Μπόρκουλο και ήταν μία μορφή της Ολλανδίας στον Ογδοηκονταετή Πόλεμο (1566-1648). Αρχικά ήταν μέλος του Συλλόγου (canon) του καθεδρικού της Κολωνίας, αλλά αργότερα άλλαξε σταδιοδρομία και υπηρέτησε στον στρατό της Ισπανικής αυτοκρατορίας, όπου ανήλθε τους βαθμούς και έγινε κυβερνήτης του Γκρολ (στην Ολλανδία) το διάστημα 1592-1597, περιλαμβανομένης της πολιορκίας του 1595.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1612 τη Βάλμπουργκ-Άννα του Ντάουν, κόμισσα του Φάλκενσταϊν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

Πηγές
-----

* Genealogische Handbuch des Adels, Gräfliche Häuser A Band II, 1955
* W. Gf v. Limburg Stirum, "Stamtafel der Graven van Limburg Stirum", 's Gravenhage 1878
Ο **Ιωάννης Κ. Βολιώτης** (1924 – Θεσσαλονίκη, 20 Ιουνίου 1978) ήταν Έλληνας νομάρχης. Σκοτώθηκε το 1978 κατά τον μεγάλο σεισμό της Θεσσαλονίκης.

Βιογραφία
---------

Ήταν παντρεμένος με την Αθηνά Βολιώτη και είχαν 2 μικρά παιδιά. 

Από τον Ιούνιο του 1968 έως τον Μάρτιο του 1971 ήταν Νομάρχης Χαλκιδικής (διορισμένος). Κατόπιν ήταν διορισμένος Νομάρχης Καβάλας έως το 1974. Κατά τη θητεία του έγιναν έργα, όπως το Αρχαιολογικό Μουσείο, το Γυμνάσιο Πολυγύρου και το Κέντρο Νεότητας.

Όταν πέθανε ήταν διευθυντής στην κλινική «Παναγία» της συμπρωτεύουσας. Ολόκληρη η οικογένειά του (ο Ιωάννης, η σύζυγός του, οι 2 γιοι του και η μητέρα του) σκοτώθηκαν στον μεγάλο σεισμό της Θεσσαλονίκης το 1978.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Περιοδικό Πολύγυρος Αρχειοθετήθηκε 2014-11-12 στο Wayback Machine. έκδοση Λαογραφικού Ομίλου Πολυγύρου, σελ. 15
2. ↑  Κώστας Παπακοσμάς, Η Ιστορία της Νομαρχίας Καβάλας Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Kavala Press.gr, 4-8-2013, ανάκτηση 1-5-2015.
3. ↑  εφ. Μακεδονία, φύλλο 24/6/1978, σελ. 1
Η Μπαούρια, ένα εξελιγμένο θηροκεφάλιο
Τα **θηροκεφάλια** είναι μια εξαφανισμένη υπόταξη σαρκοφάγων θηριαψιδωτών που έζησε από το μέσο και το τέλος της πέρμιας περιόδου ως την Τριασική περίοδο (265 – 245 εκατομμύρια χρόνια πριν).

Τα θηροκεφάλια έχουν ονομαστεί έτσι εξαιτίας των μεγάλων κρανίων τους, τα οποία, μαζί με τη δομή των δοντιών τους, δείχνουν ότι ήταν επιτυχημένα σαρκοφάγα. Όπως και άλλα μη θηλαστικά συνάψιδα χαρακτηρίζονται ως θηλαστικόμορφα ερπετά, αν και στην πραγματικότα τα θηροκεφάλια είναι η ομάδα που είναι πιο συγγενική με τα κυνοδόντια, από τα οποία εξελίχθηκαν τα θηλαστικά. Αυτή η σχέση προκύπτει από μια ποικιλία ανατομικών χαρακτηριαστικών, που μπορεί να συμπεριλαμβάνει μουστάκια και γούνα. Υπάρχουν αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με τη φυλογενία, την ανατομία και τη φυσιολογία των θηροκεφάλιων.

Τα απολιθώματα των θηροκεφάλιων είναι πολυάριθμα στη Νότια Αφρική, αλλά έχουν επίσης βρεθεί και στη Ρωσία, την Κίνα και την Ανταρκτική. Τα πρώτα θηροκεφάλια ανακαλύφθηκαν στο μέσο της Πέρμιας περιόδου στη Νότια Αφρική που υποστηρίζουν την ιδέα ότι η ομάδα προέρχεται από την Γκοντβάνα, απ’όπου και επεκτάθηκαν γρήγορα. Αν και σχεδόν κάθε εξελικτική γραμμή των θηροκεφάλιων σταμάτησε στο συμβάν εξαφάνισης στο τέλος της Πέρμιας περιόδου, κάποιοι αντιπρόσωποι της υπομάδας, που ονομάζεται Ευθηροκεφάλια επέζησαν και άεχισαν να διαφοροποιούνται. Όμως τα τελευταία θηροκεφάλια εξαφανίστηκαν στο μέσο της τριασικής περιόδου, κυρίως εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής και τον ανταγωνισμό με τα κυνοδόντια και διάφορες ομάδες ερπετών.

Ταξινόμηση
----------

Ρεγκίσαυρος
Τάξη **θηριαψιδωτά**

* Υπόταξη **Θηροκεφάλια**
* *Θηριόδεσμος*
	+ Οικογένεια Λυκοσουχίδες
	+ Σκυλακοσαύρια
		- Οικογένεια Σκυλακοσαυρίδες
		- Ενδόταξη **Ευθηροκεφάλια** 
			* Οικογένεια Ακιδνογναθίδες(ή Ανναθηραψιδίδες,Μοσχορινίδες,Ευχαμπέρσιδες)
			* Οικογένεια Χοφμεγιεριίδες
			* Οικογένεια Γουαϊτσιίδες
			* Υπεροικογένεια Μπαουριείδες
				+ Οικογένεια Μπαουριίδες
					- Υποοικογένεια Νοθογομφοδοντίνες
					- Υποοικογένεια Μπαουριίνες
				+ Οικογένεια Ερισιολασερτίδες
				+ Οικογένεια Ικτιδοσουχοίδες
				+ Οικογένεια Ρεγκισαυρίδες
					- *Ρεγκίσαυρος*
Ο **Ιωάννης**, γαλλ.: Jean de Bar (1380 - 21 Οκτωβρίου 1415, Aζενκούρ) από τον Οίκο του Μονμπελιάρ ήταν κύριος του Πυιζάγ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο έκτος γιος του Ροβέρτου Α΄ κόμη του Μπαρ και της Μαρίας του Βαλουά, κόρης του Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας. 

Αδέλφια του ήταν η Γιολάντα σύζυγος του Ιωαννη Α΄ της Αραγωνίας, ο Ερρίκοςκύριος του Μαρλ, η Μαρία σύζυγος του Γουλιέλμου Β΄ μαρκησίου του Ναμύρ, ο Εδουάρδος Γ΄ κόμης του Μπαρ, ο Λουδοβίκος Α΄ κόμης του Μπαρ, η Γιολάντα σύζυγος του Αδόλφου δούκα του Γύλιχ-Μπεργκ, η Μπόνη σύζυγος του Βάλεραν Γ΄ κόμη του Λινύ και η Ιωάννα σύζυγος του Θεόδωρου Β΄ Παλαιολόγου μαρκησίου του Μομφερράτου.

Σκοτώθηκε 35 ετών στη μάχη του Aζενκούρ μαζί με τον αδελφό του Eδουάρδο Γ΄ κόμη του Μπαρ και τον εξάδελφό του Ροβέρτο κύριο του Μαρλ και Σουασόν.

Πηγές
-----

* (in French) Georges Poull, *La Maison souveraine et ducale de Bar*, 1994
* Barbara Tuchman, *A Distant Mirror*, 1978, Alfred A. Knopf, Νέα Υόρκη

Παραπομπές σ επηγές
-------------------

1. 1 2 3 4 5  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*. Ανακτήθηκε στις 10  Φεβρουαρίου 2016.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*. Ανακτήθηκε στις 9  Φεβρουαρίου 2016.
Ο **Ευθύμιος Μασσαράς** (1924-2016) ήταν Έλληνας γεωπόνος, δασολόγος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως Νομάρχης Αργολίδας από το 1982 έως το 1983 και για πολλά χρόνια ως διευθυντής Εγγείων Βελτιώσεων Αχαΐας. Μεταξύ άλλων, υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εταιρίας Προστασίας Περιβάλλοντος Αχαΐας και μέλος του Δ.Σ. επιστημόνων του νομού.

Σπουδές και δραστηριότητα
-------------------------

Γεννήθηκε στο Μεσόλογγο Κοζάνης και ολοκλήρωσε τα πρώτα του γράμματα στο Τσοτύλι.
Σπούδασε στη Γεωπονική Σχολή του ΑΠΘ και αργότερα στο εξωτερικό.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Διορίστηκε Νομάρχης Αργολίδας το 1982 και υπηρέτησε έως το 1983. Εκτός από την Αχαΐα, εργάστηκε στον τομέα του στη Δράμα και στην Άρτα.

Απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών και κηδεύτηκε στις 11 Αυγούστου 2016 από τον ιερό ναό Αγίων Πάντων στα Καλάβρυτα.. Ήταν παντρεμένος με την Μαρία Δαφαλιά, πρόεδρο του Ιδρύματος Στήριξης Ογκολογικών Ασθενών "Η Ελπίδα" και πρώην στέλεχος της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Αχαΐας. Απέκτησαν μία κόρη, τη Θεοδώρα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Οι Νομάρχες της Αλλαγής, Τα Νέα, φύλλο 3ης Μαΐου 1982, σελ. 12.
2. ↑  «Συγγενείς και φίλοι "αποχαιρέτησαν" τον πρώην Διευθυντή Ευθ. Μασσαρά - Ποιοι βρέθηκαν στην κηδεία του στα Καλάβρυτα». *tempo24.news*. 11 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2022.
3. ↑  «Αχαΐα: Θλίψη για τον γεωπόνο Ευθύμιο Μασσαρά που έφυγε από την ζωή». *patrasevents.gr*. 11 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2022.
Το **Κάστρο Βλοχού** είναι βυζαντινό κάστρο στην Αιτωλοακαρνανία κοντά στο χωριό Καινούριο. Βρίσκεται χτισμένο σε υψόμετρο 688 μέτρων στο πρόβουνο του Παναιτωλικού Αραποκέφαλα, πάνω στα ερείπια της ακρόπολης των αρχαίων Θεστιών. Λόγω της ιδιαίτερα οχυρής θέσης και των γκρεμών που περιβάλουν τον λόφο είχε τείχη μόνο στην νότια και δυτική πλευρά του. Σήμερα διασώζονται ερείπια των αρχαίων αλλά και βυζαντινών τειχών ενώ στον αρχαιολογικό χώρο βρίσκεται χτισμένη η ιερά μονή Βλοχού. 

Χτίστηκε από τους Βυζαντινούς κι μετά την λατινική κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης πέρασε στην κατοχή του Δεσποτάτου της Ηπείρου. Το 1294 κύριος του κάστρου έγινε ο Φίλιππος του Τάραντα που του δόθηκε προίκα. Οι Οθωμανοί το κατέλαβαν το 1450.

Πηγές
-----

* Δήμος Αγρινίου, Βλοχός (Το φρούριο των Θεσπιέων).
* 29 Δυτικά, Κάστρα.
Η **Ιωάννα**, ολλανδ.: Johanna van Polanen (γράφτηκε επίσης ως *Jehenne*, 10 Ιανουαρίου 1392 - 15 Μαΐου 1445) ήταν ολλανδή ευγενής από τον Οίκο του Πολάνεν, κλάδου τού Οίκου του Βάσεναερ, τού οποίου απόγονοι υπάρχουν ως σήμερα. Ήταν κόρη του κυρίου του Πολάνεν και κυρίου της Μπρέντα. Η ίδια ήταν κυρία της Μπρέντα. Με τον γάμο της η Μπρέντα περιήλθε στον σύζυγό της.

Βιογραφία
---------

Παντρεύτηκε την 1η Αυγούστου 1403, σε ηλικία 11 ετών στη Μπρέντα, με τον Ένγκλμπερτ Α΄ του Οίκου του Νάσσαου, ο οποίος έγινε έτσι κύριος της Breda *jure uxoris* (συζυγικώ δικαιώματι). Η Ιωάννα και ο Ένγκελμπερτ κατοικούσαν στη Μπρέντα. Είχαν επίσης κατοικίες στις Βρυξέλλες και στο Μέχελεν. Είχαν παιδιά:

Η Ιωάννα κληρονόμησε πολλές κυριότητες (heerlijkheden) και κτήματα στην Ολλανδία, Bραβάντη, Αινώ, Ουτρέχτη, Zηλανδία. Κληρονόμησε επίσης το δυτικό τμήμα του Kρίμπενερβααρντ, συμπεριλαμβανομένων των χωριών Kρίμπεν άαν ντε Λεκ, Kρίμπεν άαν ντεν Ίσελ, Λέκερκερκ και Oύντερκερκ άαν ντεν Ίσελ. Τα περισσότερα από αυτά τα αγαθά είχαν αγοραστεί από τον Γουλιέλμο του Ντούιβοορντε. Με την κληρονομιά της, ο Οίκος του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ έγινε μία από τις πλουσιότερες και πιο ισχυρές ευγενείς οικογένειες στις Βουργουνδικές Κάτω Χώρες.

Η Ιωάννα απεβίωσε το 1445 στη Μπρέντα, όπου τάφηκε στο μαυσωλείο που είχε κατασκευαστεί για τον σύζυγό της στην εκκλησία της Παναγίας στην πλατεία της αγοράς.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1403 με τον Ένγκελμπερτ Α΄ των Νάσσαου (που έγινε κύριος της Μπρέντα συζυγικώ δικαιώματι) και είχε τέκνα:

* Ιωάννης Δ΄ 1410-1475, κόμης του Nάσσαου-Μπρέντα.
* Ερρίκος Β΄ 1414-1451, κόμης του Nάσσαου-Ντίλενμπουργκ.
* Μαργαρίτα (γενν. 1415).
* Γουλιέμος (γενν. 1416).
* Μαρία (γενν. 1418).
* Φίλιππος (γενν. 1420).

Παραπομπές
----------

1. ↑  p64651.htm#i646503. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Johanna van Polanen στο Wikimedia Commons
* Παιδιά του Ένγκελμπερτ Α΄ του Νασάου
Οι **Καθολικές Επιστολές** είναι οι επιστολές Ιακώβου, Α΄Πέτρου, Β΄Πέτρου, Α΄Ιωάννου, Β΄Ιωάννου, Γ΄Ιωάννου, Επιστολή Ιούδα οι οποίες περιλαμβάνονται στον Κανόνα της Καινής Διαθήκης.

Ονομασία
--------

Ονομάζονται ‘’καθολικές’’ επειδή απευθύνονται όχι προς ένα συγκεκριμένο πρόσωπο ή κύκλο παραληπτών αλλά επειδή το περιεχόμενό τους αναφέρεται σε όλη την Εκκλησία ως σύνολο (καθολικός=καθ’ όλου). Από τον προσδιορισμό αυτό εξαιρούνται οι Β΄Ιωάννου και Γ΄Ιωάννου επειδή απευθύνονται σε συγκεκριμένα πρόσωπα. Επίσης, ο προσδιορισμός τους ως ‘’καθολικών’’ σημαίνει την αποδοχή αυτών εκ μέρους της Ορθόδοξης Καθολικής Εκκλησίας και τη συμπερίληψή τους στον Κανόνα της Καινής Διαθήκης. Ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον χαρακτηρισμό ‘’καθολική επιστολή’’ ήταν ο μοντανιστής Θεμίσων. Άρα η ονομασία αυτή εντοπίζεται από τα μέσα του 2ου αιώνα μ.Χ. Αναφέρεται επίσης, για μεμονωμένες επιστολές ή άλλα κείμενα εκτός αυτών των επτά και στους Ωριγένη (για την Α΄Πέτρου, Α΄Ιωάννου, Επιστολή Ιούδα αλλά και Επιστολή Βαρνάβα), Διονύσιο Αλεξανδρείας ( για τηνΑ΄Ιωάννου). Στη Δύση ονομάζονται ‘’canonicae’’, ‘’επιστολές της Εκκλησίας’’ από τους Γερμανούς, και ‘’ Γενικές επιστολές’’ από άγγλους υπομνηματιστές.

Η σειρά στον Κανόνα
-------------------

Στους καταλόγους των βιβλίων της Καινής Διαθήκης της αρχαίας ανατολικής Εκκλησίας και στους μεγαλογράμματους κώδικες Σιναϊτικό και Βατικανό, στη συριακή μετάφραση Πεσίττα,στην 39η Πασχάλια επιστολή του 367 μ.Χ. του Μεγάλου Αθανασίου, τίθενται μετά τις Πράξεις των Αποστόλων και πριν τις επιστολές του Παύλου. Η τοποθέτησή τους σε αυτήν την σειρά προφανώς σχετίζεται με το ότι οι συντάκτες τους προέρχονταν από τον κύκλο των δώδεκα μαθητών ή των αδελφών του Ιησού και άρα πρέπει να προηγηθούν του Παύλου.  Στην Δύση υπάρχει διαφορετική ιεράρχηση των ίδιων των επιστολών, δηλαδή πρώτα τοποθετούνται οι δύο επιστολές του Πέτρου και μετά ακολουθούν οι Α΄Ιωάννου, Β΄Ιωάννου, Γ΄Ιωάννου,  Ιακώβου και Επιστολή Ιούδα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Παναγόπουλος, σελ. 344.
2. ↑  Αγουρίδης, σελ. 343, Καραβιδόπουλος, σελ. 418.
3. ↑  Παναγόπουλος, σελίδες 344–345.
4. ↑  Καραβιδόπουλος, σελ. 418.
5. ↑  Καραβιδόπουλος, σελ. 417.
6. ↑  Παναγόπουλος, σελ. 345.

Πηγές
-----

* Αγουρίδης, Σάββας (1991). *Εισαγωγή εις την Καινήν Διαθήκην*. Αθήνα: εκδόσεις Γρηγόρης. σελίδες 342–343.
* Καραβιδόπουλος, Ιωάννης (2004). *Εισαγωγή στην Καινή Διαθήκη*. Θεσσαλονίκη: Π.Πουρναράς. σελίδες 416–418. ISBN 978-960-242-162-8.
* Παναγόπουλος, Ιωάννης (1994). *Εισαγωγή στην Καινή Διαθήκη*. Αθήνα: Ακρίτας. σελίδες 344–345.
Ο **Ερνστ Χάπελ** (*Ernst Happel*, 29 Νοεμβρίου 1925 -14 Νοεμβρίου 1992) ήταν Αυστριακός ποδοσφαιριστής και προπονητής. Θεωρούμενος ως ένας από τους κορυφαίους προπονητές όλων των εποχών ψηφίστηκε 9ος καλύτερος από το France Football το 2019.

Βιογραφία
---------

### Ποδοσφαιριστής

Ως ποδοσφαιριστής έπαιξε στις Ραπίντ Βιέννης και Ρασίνγκ Παρί. Αγωνίστηκε 51 φορές με την Εθνική Αυστρίας (1947-58). Αγωνίστηκε στα Παγκόσμια Κύπελλα Ποδοσφαίρου του 1954 και του 1958.

### Προπονητής

Διετέλεσε προπονητής της Εθνικής Ολλανδίας, οδηγώντας την στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1978. Εργάστηκε επίσης στις Ραπίντ Βιέννης, ΑΝΤΟ Ντεν Χάαχ, Φέγενορντ (με την οποία κέρδισε το Κύπελλο Πρωταθλητριών το 1970), Φ.Κ. Σεβίλλη, Κλαμπ Μπρυζ (με την οποία έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου πρωταθλητριών 1978), ενώ το 1983 Κύπελλο πρωταθλητριών κατέκτησε το τρόπαιο με το Αμβούργο ΣΦ.

Στη Φέγενορντ άρχισε να κάνει το όνομά του στην παγκόσμια σκηνή. Σε μια εποχή που επικράτησε ο σχηματισμός 4-2-4, ο Χάπελ ήταν ένας από τους πρώτους προπονητές που επέλεξαν τρία ατόμα στη μέση γραμμή για να επιτρέψουν στην πλευρά του να υπαγορεύσει το παιχνίδι από το κέντρο. Αυτό αποδείχθηκε αμέσως επιτυχημένο, καθώς οδήγησε τον ολλανδικό σύλλογο στη νίκη στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο.

Πέθανε από καρκίνο, σε ηλικία 66 ετών, στις 14 Νοεμβρίου 1992. Μετά το θάνατό του, δόθηκε το όνομά του στο μεγαλύτερο στάδιο της Αυστρίας, το Στάδιο Ερνστ Χάπελ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The 50 Greatest Football Managers of All Time» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 10 Μαΐου 2020.
2. ↑  «Los 50 mejores entrenadores de la historia del fútbol» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 9 Μαΐου 2020.
3. ↑  «Ernst Happel - International Appearances». Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2020.
4. 1 2  «Ernst Happel: The 'Weird Man' Who Conquered European Football and Helped Shape the Modern Game». Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2020.
5. ↑  «Σαν σήμερα» (PDF). *Αθλητισμός (σελ. 24)*. Χαραυγή. 14 Νοεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2012. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Η **Ιωάννα του Λάνκαστερ** ή **Ιωάννα Πλανταγενέτη** (1312 - 7 Ιουλίου 1349) ήταν τρίτη κόρη και τέταρτο παιδί του Ερρίκου, 3ου κόμη του Λάνκαστερ και της συζύγου του Ματθίλδης Τσάουορθ. Ο πατέρας της ήταν μικρότερος γιος του Εδμόνδου Κράουτσμπακ και της Λευκής του Αρτουά, εγγονός του Ερρίκου Γ' της Αγγλίας και της Ελεονώρας της Προβηγκίας, οι προπάτορες της ήταν ο Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας και η Ελεονώρα της Ακουιτανίας.

Η μητέρα της Ιωάννας ήταν ετεροθαλής αδελφή του ερωμένου του Εδουάρδου Β΄ της Αγγλίας Ούγου Ντεσπένσερ του Νεώτερου αφού η μητέρα της Ματθίλδης Ισαβέλλα του Μποσάμπ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Ούγο Ντεσπένσερ, 1ο κόμη του Γουίντσεστερ. Τα αδέλφια της ήταν : Λευκή του Λάνκαστερ, βαρόνη των Γουέικ του Λίντελ, Ερρίκος, δούκας του Λάνκαστερ, Ματθίλδη του Λάνκαστερ, κόμισσα του Όλστερ, Ελεονώρα του Λάνκαστερ και η Μαρία του Λάνκαστερ. Η ανιψιά της Ιωάννας Ελισάβετ Μπεργκ, 4η κόμισσα του Όλστερ παντρεύτηκε τον Λάιονελ της Αμβέρσας, δεύτερο γιο του Εδουάρδου Γ' της Αγγλίας και της Φιλίππης του Αινώ. Χάρη στον γάμο αυτό ο Οίκος της Υόρκης διεκδίκησε τον θρόνο της Αγγλίας όταν ξέσπασε ο Πόλεμος των Ρόδων. Η άλλη ανιψιά της Ιωάννας Λευκή του Λάνκαστερ παντρεύτηκε σαν πρώτη σύζυγος τον τρίτο γιο του Εδουάρδου Γ΄ Ιωάννη της Γάνδης, γιος τους ήταν ο Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας ο γενάρχης του Οίκου του Λάνκαστερ.

Οικογένεια
----------

Η Ιωάννα του Λάνκαστερ παντρεύτηκε (1327) τον Τζων Μάουμπραι, 3ο βαρόνο του Μάουμπραι με τον οποίο απέκτησε :

* Λευκή του Μάουμπραι (πέθανε το 1409) που παντρεύτηκε πέντε φορές, σε πρώτο γάμο τον Τζων του Σεγκραβ, σε δεύτερο τον Ρόμπερτ Μπέρτραμ, σε τρίτο τον Τόμας Πόινινγκς, σε τέταρτο τον Σερ Τζων Γουόρθ και σε πέμπτο τον Σερ Τζων Γουιλσάιρ.
* Ελεονώρα του Μάουμπραι, παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Ρογήρο Λα Γουάρρε, λόρδο του Λα Γουάρρε και σε δεύτερο γάμο τον Σερ Λιούις του Κλίφορντ
* Τζων Μάουμπραι, 4ος βαρόνος του Μάουμπραι (25 Ιουνίου 1340 - 1368), παντρεύτηκε την Ελισάβετ του Σεγκραβ

Η Ιωάννα του Λάνκαστερ πέθανε στο Γιορκσάιρ από την επιδημία πανώλης και τάφηκε στο *αβαείο το Μπάιλαντ* στο βόρειο Γιορκσάιρ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p10688.htm#i106877. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  Weir 2008, p. 79.
4. ↑  Armitage-Smith, Sir Sydney, John of Gaunt: king of Castile and Leon, duke of Aquitaine and Lancaster, (Archibald Constable and Co. Ltd. 1904), pg 197.
5. ↑
6. ↑  Cambrian Archaeological Association, Archaeologia cambrensis, Volume 3, (W.Pickering:London, 1852), 15.
7. ↑
8. ↑
9. ↑  Weir 2008, p. 79.
10. ↑  Archer 2004.

Πηγές
-----

* Archer, Rowena E. (2004), *"Mowbray, John (II), third Lord Mowbray (1310–1361)"*, Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press.
* Weir, Alison (2008), *Britain's Royal Families, The Complete Genealogy*, Vintage Books.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ματθίλδη του Τσάουορθ
* Ελισάβετ του Μπεργκ
* Λευκή του Λάνκαστερ
Η **επαρχία Μπαλόντα Μπαζάρ** είναι μια επαρχία στη Ινδική πολιτεία του Τσατίσγκαρ με έδρα το Μπαλόντα Μπαζάρ. Πριν από τη δημιουργία της, αποτελούσε μέρος της επαρχίας Ραϊπούρ.

Διοίκηση
--------

Η επαρχία υποδιαιρείται σε έξι αναπτυξιακά μπλοκ που ονομάζονται τεχσίλ, τα Παλάρι, Μπαλόντα Μπασάρ, Κασντόλ, Μπιλαϊγκάρ, Μπαταπάρα και Σίμγκα, και 3 υποδιαιρέσεις, τις Μπαλόντα Μπαζάρ, Μπαταπάρα κα Μπιλαϊγκάρ.

Η επαρχιακή διοίκηση έχει επικεφαλής τον επαρχιακό δικαστικό συλλέκτη. Ο παρών συλλέκτης και Επαρχιακός Δικαστής για να αναλάβει την νεοσυσταθείσα επαρχία είναι ο Ρατζές Σινγκ Ράνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑
Ο **Μητροπολιτικός Καθεδρικός Ναός του Αγίου Σεβαστιανού** (πορτογαλ. *Catedral Metropolitana de São Sebastião*) γνωστότερος απλώς ως η **Μητρόπολη του Ρίο ντε Τζανέιρο** (*Catedral Metropolitana do Rio de Janeiro*) ή και ως **Νέος Καθεδρικός Ναός**, είναι χριστιανικός ναός και έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής του Αγίου Σεβαστιανού του Ρίο ντε Τζανέιρο. Βρίσκεται στο κέντρο της πόλεως Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας. Ο ναός τιμάται στο όνομα του Αγίου Σεβαστιανού, του πολιούχου του Ρίο ντε Τζανέιρο.

Αρχιτεκτονική
-------------

Το εσωτερικό του καθεδρικού ναού
Ο ναός σχεδιάσθηκε από τον Εντγκάρ ντε Ολιβέιρα ντα Φονσέκα (Edgar de Oliveira da Fonseca) σε μοντέρνο στιλ, εμπνευσμένο από τις πυραμίδες των Μάγια. Ανεγέρθηκε μεταξύ του 1964 (θεμελίωση) και του 1979, οπότε έγιναν και τα θυρανοίξια (στις 18 Ιουλίου) και αντικατέστησε ως έδρα της Αρχιεπισκοπής μία σειρά παλαιότερων ναών, που υπήρξαν καθεδρικοί ναοί από το 1676 και μετά, με τελευταίο από αυτούς τον ναό της Παναγίας της Καρμήλου, γνωστό σήμερα ως *Παλαιό Καθεδρικό*, έργο του 18ου αιώνα.

Ο Νέος Καθεδρικός έχει κωνικό σχήμα, με εσωτερική διάμετρο 96 μέτρα και εξωτερική 106 μέτρα. Το ύψος του φθάνει τα 75 μέτρα και το εσωτερικό εμβαδόν του τα 8.000 τετραγωνικά μέτρα.

Στο εσωτερικό του ναού υπάρχουν 5.000 καθίσματα για τους πιστούς, ενώ ο χώρος μπορεί να φιλοξενήσει 20 χιλιάδες όρθιους ανθρώπους. Τα 4 ορθογώνια παράθυρα με βιτρώ έχουν ύψος 64 μέτρα, φθάνοντας από το δάπεδο μέχρι την οροφή.  

Πανόραμα του κάτω μέρους του εσωτερικού του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Σεβαστιανού

Δειτε επίσης
------------

* Παλαιός Καθεδρικός Ναός του Ρίο ντε Τζανέιρο

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 13973. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
2. ↑  (Αγγλικά) *GeoNames*. 2005. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2015.
3. ↑  Official cathedral website

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Καθεδρικός ναός του Ρίο ντε Τζανέιρο** |

* Επίσημος ιστότοπος

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 1877150325570010090004

 |

 |
Η **Κάθριν Λούσι Σμιθ,** είναι βρετανίδα διπλωμάτισσα και ήταν (2017-2021) πρέσβειρα της Βρετανίας στην Ελλάδα.

Η Σμιθ εντάχθηκε στο υπουργείο Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας το 1987, υπηρετώντας αρχικά στην Λουσάκα και στη συνέχεια στο Κεντρικό Τμήμα Αφρικής του Λονδίνου. Στη συνέχεια έκανε περιοδεία στην Αθήνα το 1991 και, στη συνέχεια, μπήκε στην αντιτρομοκρατική Υπηρεσία για τα Χημικά και Βιολογικά Όπλα. Αργότερα υπηρέτησε στον ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη και σε θέσεις σχετιζόμενες με την ασφάλεια στο Λονδίνο. Το 2005 διορίζεται Αναπληρώτρια Επικεφαλής της Αποστολής στην Βρετανική Πρεσβεία στην Τεχεράνη, θέση την οποία κράτησε μέχρι το 2007. Διορίστηκε Σύντροφος του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου στις διακρίσεις για το 2008.

Επιστρέφοντας από την Τεχεράνη, η Σμιθ προσελήφθη στην εταιρεία πετρελαιοειδών Shell, όπου υπηρέτησε ως σύμβουλος για διεθνή θέματα από το 2008. Το 2009 διορίστηκε επικεφαλής των κυβερνητικών σχέσεων του Ηνωμένου Βασιλείου, θέση που κράτησε μέχρι το 2012. Αργότερα επέστρεψε στο Υπουργείο Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας ως Διευθύντρια θεμάτων περί Αμερικής. Το 2017 διαδέχθηκε τον Τζον Κίτμερ ως πρέσβειρα του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ελληνική Δημοκρατία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Κατάλογος Βρετανών Διπλωματών (1820-2005)*. Υπουργείο Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασίλειου.
2. 1 2  «Change of Her Majesty's Ambassador to Greece». *www.gov.uk*. Press releases (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2017.
3. 1 2 3  «Ms Kate Smith CMG - GOV.UK». *www.gov.uk* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2017.
4. ↑  «The London Gazette». Supplement 58557. HM Government. 29 Δεκεμβρίου 2007. σελ. 3. Ανακτήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2017.
Για άλλες χρήσεις, δείτε:  Κάστρο Αετού.
Το **Κάστρο Αετού** είναι κάστρο βυζαντινών χρόνων στην Αιτωλοακαρνανία κοντά στο χωριό Αετός στην περιοχή του Ξηρομέρου. Βρίσκεται χτισμένο στην κορυφή λόφου σε 443 μέτρα ύψος που ελέγχει τον κάμπο του Ξηρομέρου. Είναι προσβάσιμο μόνο από τα βόρεια, στις υπόλοιπες πλευρές του περιβάλλεται από γκρεμό. Σήμερα διασώζεται ερειπωμένο το τείχος του, δεξαμενές νερού και ερείπια εκκλησίας.

Το κάστρο χτίστηκε από τους βυζαντινούς τον 4ο-6ο αιώνα για την προστασία του τοπικού πληθυσμού από τις βαρβαρικές επιδρομές. Όταν πέρασε στην κατοχή του Δεσποτάτου της Ηπείρου ανακαινίστηκε και συντηρήθηκε εκ νέου. Αργότερα και τον 14ο αιώνα πέρασε στην κατοχή του Γκίνη Μπούα Σπάτα όπου έκανε το κάστρο έδρα της μικρής ηγεμονίας του. Το 1492 πολιορκήθηκε από τον Κάρολο Τόκο και το κατέλαβε, αναφέρεται ότι μπήκαν νύχτα στο κάστρο τρεις άντρες του Τόκου όπου συνέλαβαν τον διοικητή του κάστρου αναγκάζοντας την φρουρά του να παραδοθεί. Έπειτα κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς και το 1684 πολιορκήθηκε και καταστράφηκε από τον Μοροζίνι.

Πηγές
-----

* Το κάστρο του Αετού[*νεκρός σύνδεσμος*]

Συντεταγμένες: 38°42′35″N 21°06′04″E﻿ / ﻿38.7097°N 21.1011°E﻿ / 38.7097; 21.1011
Η **Κέιτλιν Τίφανι Γκλας** (Αγγλικά: *Caitlin Tiffany Glass*) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός φωνής, σκηνοθέτης και σεναριογράφος των εταιριών όπως Funimation, New Generation Pictures & Bang Zoom! Entertainment όπου δίνει τη φωνή της σε σειρές, ταινίες και βιντεοπαιχνίδια στη αγγλική μεταγλώττιση.

Βιογραφία
---------

Η Κέιτλιν γεννήθηκε στις 16 Νοεμβρίου του 1981 στην Ουάσιγκτον.Είναι η κόρη της Χέλεν Γκλας. Μεγάλωσε στην περιοχή του Σαν Ντιέγκο. Φοίτησε στο γυμνάσιο και το λύκειο στην πόλη Εσκοντίντο της Καλιφόρνια. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Άρλινγκτον με πτυχίο Καλών Τεχνών στις Θεατρικές Τέχνες το 2004. Ενώ ήταν ακόμα φοιτήτρια η Γκλας πήγε σε μια περιοδεία στο στούντιο της Funimation και προσλήφθηκε την ίδια μέρα από τον φωνητικό σκηνοθέτη Έρικ Βέιλ. Οι πρώτοι της ρόλοι ήταν στο Case Closed μέχρι που πήρε το ρόλο της Hiyono Yuizaki στο Spiral. Στη συνέχεια, η Γκλας συνέχισε να δίνει την φωνή της στη Triela στο Gunslinger Girl.

Ένας από τους πιο αξιοσημείωτους ρόλους της είναι η Winry Rockbell στην αγγλική μεταγλώττιση της σειράς άνιμε Fullmetal Alchemist. Η Γκλας επιλέχτηκε ως Γουίνρι, παρόλο που δεν σκέφτηκε ποτέ να περάσει από οντισιόν για τον ρόλο καθώς η ίδια είχε δοκιμάσει να περάσει από οντισιόν για τους ρόλους του Αλφόνς,της Λάγνειας,της Ρόουζ και της Ρίζα Χόκαι. Η Κέιτλιν επανέλαβε το ρόλο της ως Γουίνρι Ρόκμπελ για τη σειρά άνιμε Fullmetal Alchemist Brotherhood.

Άλλοι αξιόλογοι ρόλοι της περιλαμβάνουν τη Νεφερτίτη Βίβη στη μεταγλώττιση της Funimation του One Piece,την Έβεργκριν από το Fairy Tail,την Ριγιόκο από το Date a live,την Νάτσουμε από το Tokyo Ravens,την Μάτσι Κουραγκί από το Fruits Basket κλπ.

Το 2008,ανέλαβε τη σκηνοθεσία για την αγγλική μεταγλώττιση της σειράς Ouran High School Host Club και έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Haruhi Fujioka. Μαζί με τη σκηνοθεσία,έχει τραγουδήσει τα θεματικά τραγούδια για μεταγλωττίσεις της Funimation.

Προσωπική Ζωή
-------------

Ζει στο Ντάλας.Εκτός από τη μεταγλώττιση έχει εργαστεί ως καθηγήτρια στην Ισπανία.Η Κέιτλιν είναι παντρεμένη με τον επίσης ηθοποιό φωνης τον Τόνι Πάτερσον.

Σύνδεσμοι και Παρομπές
----------------------

1. 
2. 

1. ↑  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*. nm1708798. Ανακτήθηκε στις 22  Ιουλίου 2016.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 21  Μαΐου 2019.
Το **ημιτόνιο** είναι μουσικό διάστημα ίσο με το ήμισυ του συνολικού τόνου. Το ημιτόνιο είναι το μικρότερο διάστημα στην παραδοσιακή και ακαδημαϊκή μουσική της Ευρώπης. Το "μουσικο-θεωρητικό" ημιτόνιο, το οποίο είναι κατανοητό ως δομικό στοιχείο διατονικής και χρωματικής κλίμακας, δεν μπορεί να περιοριστεί σε μία μόνο μαθηματικοακουστική αξία. Το γεγονός ότι οι μουσικοί σε διαφορετικές εποχές χρησιμοποιούσαν τη λέξη "ημιτόνιο" δεν αντιπροσωπεύει μια ποσότητα, αλλά μια ομάδα διαφορετικών ποσοτήτων (αριθμητικές τιμές).

Το πρόβλημα υπολογισμού του μεγέθους ενός ημιτονίου είναι ένα από τα πιο συζητημένα θέματα σε θεωρητικές πραγματείες για τη μουσική από την εποχή της αρχαιότητας μέχρι την καθιέρωση ενός ομοιόμορφα μετριασμένου συστήματος (όταν έχασε τη σημασία του).

Βιβλιογραφία
------------

* Полутон - Музыкальная энциклопедия. — М.: Советская энциклопедия, 1978. — Т. 4. — С. 370. — 976 с.
Συντεταγμένες: 35°07′47″N 32°49′51″E﻿ / ﻿35.129798°N 32.830904°E﻿ / 35.129798; 32.830904

Το **Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο της Λεύκας** είναι ίδρυμα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, που βρίσκεται στην τουρκοκυπριακή επαρχία Λευκωσίας, στην πόλη της Λεύκας, με θέα στον Κόλπο Μόρφου. Ιδρύθηκε το 1989 από το Κυπριακό Ίδρυμα Επιστημών και το πανεπιστήμιο άνοιξε το 1990 ως μέλος του Δικτύου Βαλκανικών Πανεπιστημίων. Προσφέρει 77 προπτυχιακά και σχολικά προγράμματα και 38 μεταπτυχιακά και διδακτορικά προγράμματα σπουδών που έχουν εγκριθεί από το Συμβούλιο Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης στη Τουρκίας. Η πανεπιστημιούπολη βρίσκεται σε απόσταση 45 λεπτών από την πρωτεύουσα Λευκωσία, 60 λεπτά από το Αεροδρόμιο Ερτσάν και την πόλη της Κερύνειας και 80 λεπτά από την πόλη της Αμμοχώστου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Λεύκας στο *Cyprusive — Διαδικτυακός Οδηγός Βόρειας Κύπρου*». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2018.
2. ↑  «History of EUL». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2013.
3. ↑  «Location & Campus of EUL». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2013.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 155150539
* LCCN: n2006092784
* ISNI: 0000 0001 2298 8695
* GND: 6073224-6
* BNF: cb150634645 (data)

 |

 |
Το **Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών 1950** ήταν το 2ο περιφερειακό πρωτάθλημα που διοργάνωσε η FIBA Europe για τις γυναίκες. Ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε στη Βουδαπέστη, πρωτεύουσα της Ουγγαρίας και πραγματοποιήθηκε από τις 14 Μάιου - 20 Μάιου του 1950. Η Σοβιετική Ένωση κέρδισε το χρυσό μετάλλιο, με την Ουγγαρία και την Τσεχοσλοβακία να κερδίζουν το ασημένιο και το χάλκινο αντίστοιχα.

Προκριματικός Γύρος
-------------------

Οι ομάδες χωρίστηκαν σε τρία γκρουπ των τεσσάρων ομάδων, αλλά μόνο οι δύο πρώτες θα μπορούσαν να προκριθούν στον όμιλο των μεταλλίων. Οι υπόλοιπες ομάδες θα τοποθετούνταν στον όμιλο των θέσεων 7η-12η.

### Όμιλος Α

| Ομάδα | Βαθμοί | Αγώνες | Νίκες | Ήττες | Διαφορά |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1.  Σοβιετική Ένωση | **6** | 3 | 3 | 0 | +162 |
| 2. Γαλλία Γαλλία | **5** | 3 | 2 | 1 | -34 |
| 3. Ρουμανία Ρουμανία | **4** | 3 | 1 | 2 | -55 |
| 4. Βέλγιο Βέλγιο | **3** | 3 | 0 | 3 | -73 |

Τελική κατάταξη
---------------

| Κατάταξη | Ομάδα | Αγώνες |
| --- | --- | --- |
|  | Σοβιετική Ένωση | 7–0 |
|  | Ουγγαρία | 6–1 |
|  | Τσεχοσλοβακία | 5–2 |
| 4η | Γαλλία | 4–3 |
| 5η | Ιταλία | 3–4 |
| 6η | Πολωνία} | 2–5 |
| 7η | Ρουμανία | 5–2 |
| 8η | Βέλγιο | 4–3 |
| 9η | Ελβετία | 2–5 |
| 10η | Αυστρία | 2–5 |
| 11η | Ισραήλ | 1–6 |
| 12η | Ολλανδία | 1–6 |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* FIBA Archive
**Ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα** (*Idiopathic Thrombocytopenic Purpura - ITP*) ονομάζεται η νόσος κατά την οποία έχουμε χαμηλό αριθμό αιμοπεταλίων και σχετιζόμενες κλινικές εκδηλώσεις, λόγω αυτοάνοσης αντίδρασης που δεν μπορεί να αποδοθεί σε άλλη συνυπάρχουσα νοσολογική οντότητα. Ουσιαστικά λοιπόν πρόκειται για πρωτοπαθή θρομβοπενία αγνώστου αιτιολογίας. Παραδοσιακά αναγνωρίζονται δύο βασικές υποκατηγορίες, η οξεία και η χρόνια ITP που αφορούν σε διαφορετικές ηλικιακές ομάδες και έχουν διαφορετική αντιμετώπιση και πρόγνωση.

Η οξεία ΙΤΡ ακολουθεί ιογενή, συνήθως εξανθηματική νόσο και εμφανίζεται κατά κανόνα σε παιδιά και εφήβους. Αντίθετα η χρόνια ΙΤΡ εμφανίζεται σε ενήλικες, συνηθέστερα γυναίκες, ηλικίας 20-40 επί το πλείστον. Σπάνια θρομβοπενία σε ενήλικα οφείλεται σε οξεία ΙΤΡ.

Αίτια/ Παθοφυσιολογία
---------------------

Στην οξεία ΙΤΡ ανευρίσκονται ανοσοσυμπλέγματα ιϊκών αντιγόνων και αιμοπεταλίων που παγιδεύονται από μονοκύτταρα/φαγοκύτταρα μέσω των Fc υποδοχέων ή αντισώματα έναντι του ιού που δρούν και ενάντια στα αιμοπετάλια.

Αναφορές
--------

1. ↑  Ρούσσος, Π.. ««Ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα»». *Ημέρες Παθολογίας '07* (Αθήνα) (Μάρτιος 2007).