recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Φασολάδα
Η **φασολάδα** ή **φασουλάδα** είναι ένα από τα δημοφιλέστερα παραδοσιακά πιάτα της ελληνικής κουζίνας. Καθιερώθηκε ως το εθνικό φαγητό των Ελλήνων, την εποχή της δικτατορίας Μεταξά.  Πρόκειται για σούπα από φασόλια και διάφορα λαχανικά ή και κρέας. Η φασολάδα είναι επίσης συνηθισμένο πιάτο και σε άλλες χώρες της Μεσογείου, όπως στην Κύπρο, την Ιταλία, την Ισπανία, την Τουρκία, την Αίγυπτο και αλλού. 

Στην Ελλάδα ανάλογο φαγητό συναντάμε από την αρχαιότητα. Ως φαγητό και θυσία στον θεό Απόλλωνα ήταν βασικό στοιχείο του εθίμου των πυανοψίων (που σήμαινε κυριολεκτικά «ημέρα της φασολάδας») και είχε δώσει το όνομα στον αντίστοιχο μήνα του αττικού ημερολογίου. Στην Ευρώπη η έλευσή της φασολιάς (επιστημονική ονομασία: ***Φασίολος ο κοινός*, *Phaseolus vulgaris)*** συντελέστηκε το 16ο αιώνα, έπειτα από την ανακάλυψη της Αμερικής. Το φυτό που ονομαζόταν κατά τους αρχαίους χρόνους φασίολος, φάσηλος ή φασήολος, πιθανολογείται ότι ήταν ένα είδος λούπινου.

Παρασκευή
---------

Βασικά συστατικά της φασολάδας είναι εκτός από τα φασόλια, το κρεμμύδι (σωταρισμένο σε ελαιόλαδο) και ο πελτές ντομάτας, ενώ κατά βούληση στη σούπα προστίθενται σέλινο, καρότα και αλάτι. Συνήθως συνδυάζεται με πιπεριές (αποξηραμένες καυτερές πιπεριές, μπούκοβο ή τουρσί), οι οποίες της προσδίδουν ιδιαίτερη ελαφρώς πικάντικη γεύση. Σε πολλές περιοχές συνδυάζεται κατά το μαγείρεμα ή το σερβίρισμα με κρέας ή ψάρια (συνήθως καπνιστά ή διατηρημένα σε αλάτι), όπως λουκάνικο (ειδικά στο Πήλιο), καπνιστή ρέγγα ή ταραμοσαλάτα, ώστε η φασολάδα εμπλουτίζεται με λιπαρά και ζωικές πρωτεΐνες. Είναι περισσότερο συνηθισμένη το χειμώνα και συνοδεύεται από ελιές, διάφορα τουρσιά ή άλλη σαλάτα εποχής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  August Mommsen

Πηγές
-----

* Ν. Μάρκου, *Ελληνική Οικογενειακή Κουζίνα*, Φυτράκης, Αθήνα
* August Mommsen (1898). «Feste der Stadt Athen im Altertum, geordnet nach attischem Kalender» (στα Γερμανικά). B. G. Teubner. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2009.
Ο **Φρειδερίκος ΙΒ΄**, γερμ. Friedrich III (πριν το 1401 - 1443) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν-Σουαβίας ήταν κόμης του Χοεντσόλερν (1401-1443).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου ΙΑ΄ κόμη του Χοεντσόλερν και της Αδελαΐδας, κόρης του Χούγκο κόμη του Φύρστενμπερκ-Τσίνντελσταϊν.

Η κομητεία είχε οικονομικές δυσχέρειες και είχε πωλήσει περιοχές, όμως έτσι μειώθηκε η πολιτική της σημασία. Η υπόλοιπη κομητεία είχε διαιρεθεί σε πολλά μέλη του Οίκου. Το 1401 απεβίωσε ο Φρειδερίκος ΙΑ΄ και το επόμενο έτος η κομητεία διαιρέθηκε μεταξύ του αδελφού του Άιτελ-Φρειδερίκου Α΄ και του Φρειδερίκου ΙΒ΄, που ανέλαβε κόμης. Το κάστρο Χοεντσόλερν, η πόλη Χέχινγκεν και ο μύλος ήταν από κοινού. Ο κόμης φιλονικούσε με τον θείο του Άιτελ-Φρειδερίκο Α΄.

Ο Φρειδερίκος ΙΒ΄ αναγκάστηκε να πωλήσει και άλλη περιοχή στον κόμη της Βυρτεμβέργης, αλλά το πρόβλημα δεν λύθηκε και το 1418 η Αυλή της Γερμανίας στο Ρόττβαϊλ κήρυξε βασιλική απαγόρευση επί του Φρειδερίκου ΙΒ΄, ο οποίος έπρεπε να φύγει. Ο Φρειδερίκος ΙΒ΄ ξεκίνησε διαμάχη με την ελεύθερη, βασιλική πόλη του Ρόττβαϊλ. Τότε η "Ομάδα των ελευθέρων Σουαβικών πόλεων", ο θείος του και ο κόμης της Βυρτεμβέργης τον πολιόρκησαν στο κάστρο Χοεντσόλερν. Έπειτα από δέκα μήνες αναγκάστηκε να παραδοθεί το 1423. Ο Σιγισμούνδος της Γερμανίας τον τιμώρησε διατάζοντας την καταστροφή του κάστρου του και του απαγόρευσε να το οικοδομήσει πάλι.

Το 1426 συμφιλιώθηκε με τον θείο του. Τα χρέη κινδύνευαν να κάνουν το Χοεντσόλερν υποτελές στη Βυρτεμβέργη. Το 1428/29 η χήρα Ενριέττα, κηδεμόνας του ανήλικου γιου της Λουδοβίκου Α΄ κόμη της Βυρτεμβέργης-Ούραχ, αιχμαλώτισε τον κόμη ως το 1440. Όταν ελευθερώθηκε, ξεκίνησε ταξίδι στους Αγ. Τόπους, αλλά στη διαδρομή απεβίωσε το 1443. Ήταν 42 ετών, άτεκνος και άφησε την κομητεία με σοβαρά οικονομικά προβλήματα.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Άννα του Ζουλτς· δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
-----

* E. G. Johler: Geschichte, Land- und Ortskunde der souverainen teutschen Fürstenthümer Hohenzollern Hechingen und Sigmaringen, Stettin'sche Buchhandlung, Ulm, 1824, Online
* Wolfgang Neugebauer: Die Hohenzollern. Anfänge, Landesstaat und monarchische Autokratie bis 1740, vol. 1, Stuttgart, Berlin and Cologne, 1996
* Gustav Schilling: Geschichte des Hauses Hohenzollern in genealogisch fortlaufenden Biographien aller seiner Regenten von den ältesten bis auf die neuesten Zeiten, nach Urkunden und andern authentischen Quellen, Fleischer, Leipzig, 1843, Online

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 101238444. Ανακτήθηκε στις 14  Αυγούστου 2015.
2. ↑  p4079.htm#i40785.
3. ↑  p4079.htm#i40785. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 49586285
* GND: 101238444

 |

 |
**Τόνιο Κρέγκερ**, *(γερμανικά: "Tonio Kröger")*, είναι ο τίτλος της νουβέλας του Γερμανού λογοτέχνη Τόμας Μαν. Η νουβέλα γράφτηκε τον χειμώνα του 1902 και εκδόθηκε σε βιβλίο το 1913 απο τον γερμανικό εκδοτικό οίκο "S. Fischer" του Βερολίνου. Ωστόσο το έργο πρωτοδημοσιεύτηκε στο φιλολογικό περιοδικό "Die neue Rundschau" τον Φεβρουάριο του 1903.  

Η νουβέλα (που ο Μαν την έγραψε σε ηλικία 25 ετών) περιέχει αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία από τη μέχρι τότε καλλιτεχνική πορεία του συγγραφέα. Ο ήρωας της, ο συγγραφέας Τόνιο Κρέγκερ, προερχόμενος από Γερμανό πατέρα και μητέρα μεσογειακής καταγωγής προσπαθεί να συμβιβάσει τη ζωή της αστικής τάξης με την καλλιτεχνική δημιουργία.

*...Όπως όλα τα βιβλία του Μαν, κι αυτό είναι μια νουβέλα ιδεών. Με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία και πολλές από τις σκέψεις που θα στοιχειώσουν τον Μαν σε όλη του ζωή. Οι κρυφές ομοφυλοφιλικές του τάσεις, η αγάπη για κείνον που δεν σε αγαπά, οι σχέσεις ενός ατόμου που διαφέρει με τους υπολοίπους. Τελικά η ίδια η διαφορετικότητα. Πώς μπορείς να είσαι ο εαυτός σου όταν οι άλλοι δεν σε αποδέχονται....*

Η νουβέλα διασκευάστηκε για τον κινηματογράφο το 1968 με τον ίδιο τίτλο, από τον (τότε δυτικογερμανό) Rolf Thiele και παρουσιάστηκε στο 14ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Επίσης, στη Γερμανία έχει διασκευαστεί για το θέατρο και το ραδιόφωνο.  

Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Ύψιλον» το 1985 σε μετάφραση του Αλέξανδρου Ίσαρη, σε έκδοση 107 σελίδων. Επίσης από τις εκδόσεις «Ίνδικτος» το 2000 σε μετάφραση Αλέξανδρου Κυπριώτη ISBN 960-518-094-4

Δείτε επίσης
------------

* «Τόνιο Κρέγκερ,ένας αμφίθυμος πρίγκιπας: Το πορτραίτο του καλλιτέχνη στον Thomas Mann» της Καλλιόπη Μακαρόνη

Παραπομπές
----------

1. ↑

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 309265982
* GND: 4065373-0
* BNF: cb155250470 (data)

 |

 |
Η **φασματοφιλία** είναι η σεξουαλική έλξη προς τα φαντάσματα ή η σεξουαλική διέγερση από εικόνες σε καθρέφτες, καθώς και το υποτιθέμενο φαινόμενο των σεξουαλικών συνευρέσεων μεταξύ φαντασμάτων και ανθρώπων.

Η φασματοφιλία ως φετίχ
-----------------------

Η φασματοφιλία είναι ένα φετίχ το οποίο ταξινομείται στις παραφιλίες, κατά την οποία κάποιος έλκεται από φαντάσματα ή πνεύματα. Οι φασματοφιλικοί φαντασιώνονται φαντάσματα, ενώ συχνά φαντάζονται σενάρια στα οποία περιλαμβάνονται σεξουαλικά γεγονότα μεταξύ των ίδιων και πνευμάτων.

Σούκουμπους και Ίνκουμπους
--------------------------

Στη δυτική λαογραφία, η Σούκουμπους είναι ένας δαίμονας ή ένα κακόβουλο πνεύμα, η οποία παίρνει μία ανθρώπινη θηλυκή μορφή για να αποπλανήσει τους άνδρες. Η Σούκουμπους αποπλανεί τους άνδρες κυρίως μέσω της σεξουαλικής επαφής. 

Το αντίστοιχο της Σούκουμπους είναι ο Ίνκουμπους. Ο Ίνκουμπους είναι ένας δαίμονας που λέγεται ότι παίρνει μία αρσενική ανθρώπινη μορφή. Ο Ίνκουμπους, όπως και η Σούκουμπους, λέγεται ότι απολπανεί γυναίκες για σεξουαλική επαφή, με σκοπό να γονιμοποιήσει τη γυναίκα με το σπέρμα του. Η πεποίθηση ότι η Σούκουμπους και ο Ίνκουμπους είναι πνεύματα ή φαντάσματα τα οποία έχουν σεξουαλικές επαφές με άνδρες και γυναίκες, κατατάσσει το φαινόμενο της φασματοφιλίας.

Η φασματοφιλία στη λαογραφία
----------------------------

Πολλές κουλτούρες έχουν λαογραφίες που περιλαμβάνουν πνεύματα να έχουν σεξουαλικές σχέσεις με ανθρώπους, όπως η ελληνική, η αραβική, η ινδική και η κέλτικη.

Απόδειξη
--------

Δεν έχουν τεκμηριωθεί επιστημονικές αποδείξεις για το φαινόμενο της φασματοφιλίας, αν και έχει γίνει ένα συχνό πολυσυζητημένο θέμα μεταξύ των κυνηγών φαντασμάτων, περιλαμβανομένου των εκπομπών Ghost Adventures και Travel Channel, με τίτλο "Ghostly Lovers".

Στη σύγχρονη φαντασία
---------------------

Αρκετές ταινίες έχουν ασχοληθεί με το θέμα, μεταξύ των οποίων είναι: *Ghostbusters* (1984), *The Entity* (1981), *Star Trek: The Next Generation* (Season 7), *Ghost* (1990), *Dusk Maiden of Amnesia* (2008) και *It Follows* (2014).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Karen Stollznow. «CSI | Paranormal Paramours». Csicop.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2012.
2. ↑  «Who are these ghostly lovers? : Video». Travel Channel. Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2012.
Ο **Τόνσος**, γνωστός και ως **Τόνζος** (βουλγαρικά: Тунджа· τουρκικά: Tunca), είναι ποταμός στη Βουλγαρία και την Τουρκία και ο σημαντικότερος παραπόταμος του Έβρου, ο οποίος εκβάλλει σε αυτόν σε τουρκικό έδαφος κοντά στην Αδριανούπολη.

Ο ποταμός πηγάζει από τα κεντρικά μέρη του Αίμου βόρεια του Καλόφερ, στη συνέχεια ρέει ανατολικά και κάνει μια απότομη στροφή προς τα νότια πριν από την Υάμπολη, προς την οποία κατεύθυνση ρέει μέχρι να φτάσει στον ποταμό Έβρο. Το μήκος του Τόνσου είναι περίπου 365 χλμ, εκ των οποίων τα 328 χλμ βρίσκονται σε βουλγαρικό έδαφος (συμπεριλαμβανομένων των συνόρων). Έχει περίπου 50 παραπόταμους, οι σημαντικότεροι από τους οποίους είναι οι Μοτσούριτσα, Πόποβσκα και Σινάποβσκα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Statistical Yearbook 2017, National Statistical Institute (Bulgaria), p. 17
Ο ***Φύλαρχος*** ήταν ιστορικός και μυθογράφος του 3ου π.Χ. αιώνα. Ως γενέτειρά του αναφερόταν άλλοτε η Ναύκρατις της Αιγύπτου, άλλοτε η Αθήνα και άλλοτε η Σικυών. Το σίγουρο πάντως είναι ότι έζησε στην Αθήνα· ίσως όμως να γεννήθηκε στη Ναύκρατι.
 

Έγραψε, σύμφωνα με την Σούδα, τα εξής έξι έργα: 
  

- *"Ιστορίαι"* (αποτελούμενο από 28 βιβλία, το σημαντικότερο και εκτενέστερο έργο του) στο οποίο εξιστορούσε τα γεγονότα που συνέβηκαν από το 272 έως το 220 π.Χ. δηλαδή από την εκστρατεία του Ηπειρώτη Πύρρου εναντίον της Πελοποννήσου μέχρι τον θάνατο του βασιλιά της Σπάρτης Κλεομένη του Γ'.  

- *"Τα κατά Αντίοχον και Περγαμηνόν Ευμένη"*, ιστορικό επίσης έργο στο οποίο παρέθετε τα γεγονότα και τις διαμάχες από την εποχή του Ευμένη του Α΄ και του Αντιόχου Σωτήρος μέχρι την εποχή του Ευμένη του Β΄ και του Αντιόχου του Μεγάλου.  

- *"Επιτομή μυθική"* και *"Περί της του Διός επιφανείας"*.
  

- *"Περί ευρημάτων"*.  

- *"Παρεμβάσεις"* (αποτελούμενο από εννιά βιβλία).  
 
Ένα έβδομο έργο με τίτλο *"Άγραφα"*, μυθολογικού επίσης περιεχομένου, αναφέρεται από τον **Σχολιαστή του Αίλιου Αριστείδη**.

Ο Πολύβιος κατέκρινε τον Φύλαρχο για το ρητορικό και παθιασμένο ύφος του και τον κατηγόρησε για έλλειψη αντικειμενικότητας, μεροληψία υπέρ του Κλεομένη και εχθρότητα εναντίον των Αχαιών. Τις κατηγορίες αυτές υιοθέτησε και ο Πλούταρχος,
 
παρότι ο ίδιος δανείστηκε και ενσωμάτωσε στα δικά του έργα πολλές από τις πληροφορίες του Φυλάρχου (όπως αργότερα και ο Ιουστίνος).

Στα έργα του Φυλάρχου αναφέρονται επίσης ο Αθήναιος (αρκετές φορές), ο Παρθένιος, ο Αιλιανός, ο Διογένης ο Λαέρτιος, ο Απολλώνιος ο Δύσκολος, ο Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος, ο Ιωάννης Τζέτζης, ο Ζηνόβιος, ο Αρποκρατίων, το Λεξικόν του Φωτίου, το Μέγα Ετυμολογικόν κ.ά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Λεξικόν* Σουΐδα, (***Φύλαρχος**, Ἀθηναῖος ἢ Ναυκρατίτης - οἱ δὲ Σικυώνιον, ἄλλοι Αἰγύπτιον ἔγραψαν - ἱστορικός, τὴν ἐπὶ Πελοπόννησον Πύρρου τοῦ Ἠπειρώτου στρατείαν ἐν βιβλίοις κη΄· κατάγει δὲ καὶ μέχρι Πτολεμαίου τοῦ Εὐεργέτου κληθέντος καὶ τῆς Βερενίκης τελευτῆς, καὶ ἕως τοῦ θανάτου Κλεομένους τοῦ Λακεδαιμονίου, ἐπιστρατεύσαντος αὐτῷ Ἀντιγόνου. τὰ κατὰ τὸν Ἀντίοχον καὶ τὸν Περγαμηνὸν Εὐμένη, Ἐπιτομὴν μυθικήν, Περὶ τῆς τοῦ Διὸς ἐπιφανείας, Περὶ εὑρημάτων, Παρεμβάσεων βιβλία θ΄*).
2. ↑  Αν και η Σούδα τα αναφέρει ως ξεχωριστά έργα, επρόκειτο μάλλον για ένα έργο με γενικό τίτλο *Επιτομή μυθική*, κεφάλαιο του οποίου ήταν το *Περί της του Διός επιφανείας*.
3. ↑  William Smith, *A dictionary of Greek and Roman biography and mythology* (1859),Τόμος III, **Phylarchus**.
4. ↑  Πλούταρχος, *Βίοι παράλληλοι, Άρατος*, 38.12* (***Φύλαρχος** […]καὶ καθάπερ ἐν δίκῃ τῇ ἱστορίᾳ τῷ μὲν ἀντιδικῶν διατελεῖ, τῷ δὲ συναγορεύων*).*
5. ↑  W. Smith, ό.π.
6. ↑  C. Müller, *Fragmenta historicorum Graecorum (Αποσπάσματα Ελλήνων ιστορικών)*, Τόμος I, σελ. 334-358, **Phylarchus**.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 103210690
* LCCN: n90715620
* ISNI: 0000 0000 8346 2577
* GND: 10019494X
* SUDOC: 03007276X
* BIBSYS: 95004133
* BNE: XX971083

 |

 |
Η **χημειοπληροφορική** είναι διεπιστημονικό γνωστικό πεδίο, το οποίο ασχολείται με τον σχεδιασμό νέων μορίων με βελτιωμένα χαρακτηριστικά, με την χρήση σύγχρονων υπολογιστικών μεθόδων και συστημάτων. Στόχος της είναι η αυτοματοποίηση της διαδικασίας προσδιορισμού και σχεδιασμού νέων μορίων με επιθυμητές ιδιότητες, ελαχιστοποιώντας, έτσι, τον παράγοντα τύχη και τα χρονοβόρα και δαπανηρά πειράματα.

Ο προσδιορισμός της δραστικότητας, της τοξικότητας και των ιδιοτήτων των ενώσεων από τη δομή τους και χωρίς να είναι απαραίτητη η πειραματική σύνθεσή τους υπήρξε ανέκαθεν μια πρόκληση για την υπολογιστική Χημεία. Οι τιμές της δραστικότητας και των υπόλοιπων ιδιοτήτων είναι χρήσιμες για το σχεδιασμό, τον έλεγχο και την κατανόηση των χημικών αντιδράσεων, την πρόβλεψη της τοξικότητας και τις επιπτώσεις των χημικών ουσιών, τόσο στον ανθρώπινο οργανισμό όσο και στο περιβάλλον. Υπάρχει, λοιπόν, ανάγκη για αξιόπιστες μεθόδους πρόβλεψης της δραστικότητας και των ιδιοτήτων καθώς και ανάγκη σχεδιασμού νέων μοριακών δομών με επιθυμητά χαρακτηριστικά. Στη βιβλιογραφία δεν υπάρχουν διαθέσιμες τιμές δραστικότητας/ιδιοτήτων για όλες τις χημικές ενώσεις, ενώ ο πειραματικός προσδιορισμός τους, τις περισσότερες φορές, απαιτεί υψηλό κόστος και σημαντικό χρόνο. Αυτό σημαίνει πως είναι επιτακτική ανάγκη για κατευθυνόμενη σύνθεση προς συγκεκριμένα μόρια, που έχουν σημαντική πιθανότητα να παρουσιάσουν αξιόλογες τιμές δραστικότητας / ιδιοτήτων. 

Μελετώντας τη δραστικότητα κάποιων ουσιών σε συνάρτηση με τα δομικά τους χαρακτηριστικά μπορούμε να παρατηρήσουμε πως ενώσεις με παρόμοια δομή εμφανίζουν γενικά και παρόμοιες τιμές δραστικότητας/ιδιοτήτων. Οι διαφορές που προκαλούνται στη δραστικότητα/ιδιότητες όταν κάποια δομικά χαρακτηριστικά μεταβάλλονται μπορούν να συσχετιστούν θεωρητικά με κάποιες ποιοτικές σχέσεις δομής – δραστικότητας. Τέτοιου είδους σχέσεις μπορούν να εξαχθούν μελετώντας το βασικό σκελετό ενός μορίου, τη δραστικότητά/ιδιότητές του και τις μεταβολές σε αυτήν που μπορεί να προκληθούν αλλάζοντας κάποια δομικά χαρακτηριστικά όπως για παράδειγμα με την εισαγωγή στο μόριο διαφορετικών υποκαταστατών. Μια τέτοια μελέτη θα μπορούσε να προσδιορίσει για παράδειγμα ποιος υποκαταστάτης ή ποιος συνδυασμός υποκαταστατών είναι υπεύθυνος για την αύξηση ή και μείωση της δραστικότητας και σε τι βαθμό. Μια τέτοια πληροφορία θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμη στο σχεδιασμό ενός νέου φαρμάκου αφού με κατάλληλο σχεδιασμό της δομής θα ήταν δυνατό να επιτύχουμε συνδυασμό μεγιστοποίησης της δραστικότητας και ελαχιστοποίησης των ανεπιθύμητων ενεργειών.

Η προσπάθεια για ποσοτικοποίηση και ερμηνεία των συσχετίσεων αυτών είναι ενδεδειγμένη, προκειμένου για την συστηματικότερη μαθηματική επεξεργασία των δεδομένων, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια επίσης πιο συστηματική αξιοποίηση των αποτελεσμάτων.
Η **Korea Gas Corporation** (**KOGAS**) είναι δημόσια εταιρεία φυσικού αερίου της Νότιας Κορέας που ιδρύθηκε από την κυβέρνηση της Κορέας το 1983. Η KOGAS έχει εξελιχθεί στη μεγαλύτερη εταιρεία εισαγωγής LNG  και λειτουργεί τέσσερις τερματικούς σταθμούς επαναεριοποίησης LNG και 4.945 χιλιόμετρα αγωγών φυσικού αερίου στη Νότια Κορέα. O Hee-Bong Chae είναι Πρόεδρος της KOGAS από το 2019. Η εταιρεία έχει μερίδιο στην πλωτή εγκατάσταση υγροποιημένου φυσικού αερίου Prelude στην Αυστραλία, μαζί με τους επενδυτές Shell, Inpex Corporation και CPC Corporation. Είναι η μεγαλύτερη πλωτή δομή παραγωγής στον κόσμο.  Η παραγωγή ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2018.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Korea Gas Corporation Company Information». *Hoover’s Inc*. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2014.
2. ↑  «World's largest floating LNG platform starts production in Australia» (στα αγγλικά). *Reuters*. 2018-12-26.. Ανακτήθηκε στις 2019-05-16.
3. ↑  «Prelude starts production». *www.shell.com.au* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2019.
Ο **τυφώνας Γκονζάλο** (*Hurricane Gonzalo*) ήταν ένας ισχυρός τυφώνας του Ατλαντικού το 2014. Ήταν ο πιο δυνατός τυφώνας του Ατλαντικού το 2014. Υπολογίζεται ότι 6 άτομα πέθαναν εξαιτίας του τυφώνα και των επακόλουθων πλημμυρών, ενώ το συνολικό κόστος των καταστροφών έφτασε τα 200 εκατομμύρια δολλάρια ΗΠΑ 2014.

Μετεωρολογική ιστορία
---------------------

Επιπτώσεις
----------

### Καραϊβική

### Βερμούδες

### Νέα Γη

### Ευρώπη

Τα εξωτροπικά απομεινάρια του τυφώνα έφτασαν στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 21 Οκτωβρίου με ανέμους εως 110 χλμ/ώρα στην Ουαλία. Μεγάλο μέρος της τοπικής κυκλοφορίας διακόπηκε σε εκείνα τα μέρη. Στο Σάουθγουικ και το Σάσεξ τρεις άνθρωποι τραυματίστηκαν από πτώσεις δέντρων και μια γυναίκα έχασε τη ζωή της στο Λονδίνο. Άλλοι δύο άντρες σκοτώθηκαν σε ατυχήματα στο Μέρσεϊσάιντ και το Έσεξ. Τα απομεινάρια του τυφώνα, ύστερα κατευθύνθηκαν στην κεντρική Ευρώπη. Σφοδροί άνεμοι στη Γερμανία, και χιονοπτώσεις στις Άλπεις ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά του σε εκείνες τις περιοχές. Στις 23 Οκτωβρίου, τα απομεινάρια του τυφώνα, είχαν φτάσει στο Αιγαίο Πέλαγος. Στις 24 Οκτωβρίου, οι ισχυρές βροχές και καταιγίδες από τα απομεινάρια του τυφώνα, προκάλεσαν πλήθος πλημμυρών στην Αθήνα.Τα πληγείσα προάστια ήταν: το Περιστέρι, το Ίλιον, η Νίκαια, ο Πειραιάς, το Χαϊδάρι, το Αιγάλεω, οι Άγιοι Ανάργυροι, το Καματερό, οι Αχαρνές και τα Άνω Λιόσια.

Παραπομπές
----------
Ο **Τερματικός σταθμός υγροποιημένου φυσικού αερίου Ρεβυθούσας** είναι ο μοναδικός τερματικός σταθμός υγροποιημένου φυσικού αερίου στην Ελλάδα. Βρίσκεται στο νησάκι Ρεβυθούσα, στον Κόλπο των Μεγάρων, δυτικά της Αθήνας. Ολοκληρώθηκε το 1999 και χρήστης της εγκατάστασης είναι η ΔΕΣΦΑ Α.Ε. η οποία ανήκει εξολοκλήρου στην ΔΕΠΑ. Το φυσικό αέριο παρέχεται με σύμβαση από την αλγερινή Sonatrach, η οποία παραδίδει 0.51 με 0.68 δισ. κυβικά μέτρα ετησίως μέχρι το 2021. Υπάρχει συμβόλαιο για την προμήθεια φυσικού αερίου από την ιταλική Eni, αν και δεν χρησιμοποιείται επί του παρόντος.

Ικανότητα
---------

Το 2007 ολοκληρώθηκαν έργα αναβάθμισης του τερματικού σταθμού, αυξάνοντας την ικανότητά του σε 185 Bcf/y (5.2-5.3 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα ετησίως). Το υγροποιημένο φυσικό αέριο είναι αποθηκευμένα σε δύο δεξαμενές, συνολικής χωρητικότητας 130.000 κυβικών μέτρων. Έχει προγραμματιστεί η κατασκευή τρίτης δεξαμενής αποθήκευσης και εργοστασίου ηλεκτρικής ενέργειας.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2011-07-21 στο Wayback Machine. page 16
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2019.
3. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2011-07-21 στο Wayback Machine. page 40
4. ↑
5. 1 2
6. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2019.
Η **τυρόπιτα** είναι πίτα από ζύμη (π.χ. ζύμη σφολιάτας) ή φύλλο και γέμιση με τυρί. Το τυρί που περιέχει της δίνει αλμυρή γεύση, η οποία πολλές φορές συνοδεύεται από πικάντικη σε συνδυασμό με διάφορα μπαχαρικά (π.χ. πιπέρι).

Ελλάδα
------

Στην Ελλάδα η γέμισή της έχει συνήθως σαν βάση τυρί φέτα και αυγό και αποτελεί πολύ δημοφιλές πρόχειρο φαγητό. Τυρόπιτες παρασκευάζουν και συνοικιακοί φούρνοι, αν και κυρίως πωλούνται σε μικροκατάστημα το οποίο προσφέρει και άλλα είδη ή κομμάτια πίτας στο χέρι (π.χ πεϊνιρλί, σπανακόπιτα και μπουγάτσα), το λεγόμενο *τυροπιτάδικο*, μαζί με διάφορα είδη καφέ και αναψυκτικά. 

### Βασικά είδη τυρόπιτας

Υπάρχουν διάφορα είδη ανάλογα με το φύλλο που χρησιμοποιείται, το σχήμα και τον τρόπο παρασκευής της.

#### Παραδοσιακή τυρόπιτα

Παραδοσιακή τυρόπιταΦτιάχνεται σε ταψί, κατόπιν κόβεται σε κομμάτια και ψήνεται σε παραδοσιακό ή ηλεκτρικό φούρνο. Στην παραδοσιακή τυρόπιτα χρησιμοποιούνται λεπτά φύλλα ζύμης που γίνονται με την βοήθεια του πλάστη, ή με τα χέρια, πράγμα που απαιτεί αρκετή δεξιοτεχνία και πείρα. Η παρασκευή της απαιτεί αρκετό χρόνο προετοιμασίας, ενώ στο ελληνικό τραπέζι, ιδιαίτερα σε σπίτια της υπαίθρου, η τυρόπιτα (όπως και άλλου είδους πίτες) μπορεί να αποτελεί και το κυρίως γεύμα.

#### Σπανακόπιτα

Έχει ως γέμιση σπανάκι, ενδεχομένως χόρτα και τυρί φέτα.

#### Κασερόπιτα

Η γέμισή της περιέχει κασέρι αντί για φέτα.

Άλλες δημοφιλείς παραλλαγές της τυρόπιτας, ανάλογα με τη γέμιση, αποτελούν η *ζαμπονοτυρόπιτα* (με τυρί και ζαμπόν) και η *ζαμπονοκασερόπιτα* (με κασέρι και ζαμπόν). Σε φούρνους και τυροπιτάδικα πωλούνται διάφορες παραλλαγές, κυρίως ως προς το σχήμα:

#### Τρίγωνη τυρόπιτα

Είναι και το πιο συνηθισμένο είδος και συνήθως έχει φύλλο σφολιάτας. Παραλλαγή της αποτελεί η τυρόπιτα κουρού, η οποία έχει πιο χοντρό φύλλο.

#### Στριφτή τυρόπιτα

Στριφτή τυρόπιτα
Άλλα ονόματα: *σκοπελίτικη*, *γιαννιώτικη*. Συναντάται συχνά στις Βόρειες Σποράδες. Είναι τυρόπιτα σε φύλλο που έχει τυλιχτεί σπειροειδώς και στη συνέχεια τηγανιστεί. Στη Μακεδονία η μικρή στριφτή τυρόπιτα είναι γνωστή ως κοζανίτικο "κιχί" και ψήνεται στον φούρνο. Το μεγαλύτερο κιχί στον κόσμο παρασκευάστηκε στην Ελλάδα με βάρος 862 κιλά.

#### Τυρόπιτα ταψιού

Φτιάχνεται επίσης σε ταψί, έχει όμως μικρότερο συνήθως μέγεθος. Πουλιέται στα τυροπιτάδικα και οπτικά μοιάζει με μπουγάτσα με τυρί.

Τουρκία
-------

Στην Τουρκία, η τυρόπιτα λέγεται *πεϊνίρ μπουρέκ*, αλλά και *πογάτσα πεϊνίρ*, σε αναλογία της μπουγάτσα με τυρί, όπως αποκαλείται ένα είδος τυρόπιτας, η τυρόπιτα ταψιού στη Βόρειο Ελλάδα. Η τυρόπιτα απαντάται και σε άλλες χώρες των Βαλκανίων, όπως στη Βουλγαρία και στη Σερβία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Μικροβαλτινό Γλωσσάρι* – (mikrovalto.gr).
2. ↑  Ελληνικά χορταστικά ρεκόρ, *Τα Νέα* Δευτέρα 21 Ιουνίου 2010, έντυπη έκδοση.

Δείτε επίσης
------------

* Πλακούντας (γλυκό)
Ο τυφώνας Κατρίνα στις 28 Αυγούστου 2005, όταν είχε φτάσει στη μέγιστη ισχύ του.
Ο **τυφώνας Κατρίνα** (*hurricane Katrina*) ήταν ο πιο πολύνεκρος και καταστρεπτικός τυφώνας του Ατλαντικού το 2005. Προκάλεσε τις ακριβότερες καταστροφές από οποιαδήποτε φυσική καταστροφή στις Ηνωμένες Πολιτείες και ήταν ο πέμπτος πιο θανατηφόρος τυφώνας που έχει πλήξει ποτέ τις ΗΠΑ. Επίσης, ήταν και ένας από τους ισχυρότερους τυφώνες που έχουν παρατηρηθεί στον Ατλαντικό. Υπολογίζεται ότι περισσότερα από 1.833 άτομα πέθαναν εξαιτίας του τυφώνα και των επακόλουθων πλημμυρών, ενώ το συνολικό κόστος των καταστροφών έφτασε τα 81 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ με την ισοτιμία του 2005.

Ο τυφώνας σχηματίστηκε στις Μπαχάμες στις 23 Αυγούστου 2005 και εν συνεχεία διέσχισε τη Φλόριντα ως τυφώνας κατηγορίας 1. Στη συνέχεια πάνω από τα ζεστά νερά του Κόλπου του Μεξικού ενισχύθηκε ραγδαία και έφτασε στην κατηγορία 5, το μέγιστο επίπεδο της Κλίμακας Σαφίρ-Σίμπσον, με ταχύτητες ανέμων που έφταναν έως και 280 χλμ./ώρα. Στις 29 Αυγούστου, έφτασε στη Λουιζιάνα ως τυφώνας κατηγορίας 3 και προκάλεσε καταστροφές και πλημμύρες από την Φλόριντα μέχρι το Τέξας. Η μεγαλύτερη καταστροφή συνέβη στην πόλη της Νέας Ορλεάνης, το 80% της οποίας πλημμύρισε όταν το σύστημα αναχωμάτων που προστάτευε την πόλη καταστράφηκε, σε κάποιες περιπτώσεις αρκετές ώρες μετά την αποχώρηση του τυφώνα. Συνοικίες της πόλης έμειναν πλημμυρισμένες για εβδομάδες. Η κατάρρευση των αναχωμάτων θεωρείται η μεγαλύτερη πολιτική μηχανική καταστροφή που έχει συμβεί στις ΗΠΑ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Knabb, Richard D· Rhome, Jamie R.· Brown, Daniel P (20 Δεκεμβρίου 2005). «Tropical Cyclone Report: Hurricane Katrina: 23–30 August 2005» (PDF). National Hurricane Center. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2006.
2. ↑  Swenson, Dan D· Marshall, Bob (14 Μαΐου 2005). «Flash Flood: Hurricane Katrina's Inundation of New Orleans, August 29, 2005». Times-Picayune. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (SWF) στις 17 Οκτωβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2012.
3. ↑  «Letter from Ray Seed, Professor of Civil and Environmental Engineering to the President, American Society of Civil Engineers» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 23 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τυφώνας Κατρίνα** |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh2005006058
* GND: 7515869-3
* NKC: ph898517

 |

 |
Ο **Χετί Α΄** ήταν αρχαίος Αιγύπτιος νομάρχης της 13ης νομός της Άνω Αιγύπτου, κατά τη Δέκατη Δυναστεία (περ. 21ος αιώνα π.Χ. Πρώτη μεταβατική περίοδος). Όπως πολλοί άλλοι τοπικοί κυβερνήτες, ήταν επίσης ιερέας της τοπικής θεότητας, στην περίπτωση αυτή του Ουεπουαουέτ. 

Πιστεύεται ότι ο Χετί Α΄ ο παλιότερος από τρεις νομάρχες που είχαν σχέση μεταξύ τους, της περιόδου της Ηρακλεοπόλεως. Πιθανόν τον διαδέχτηκε ο γιος του Τεφιμπί και κατόπιν ο εγγονός του, Χετί Β΄.

Βιογραφία
---------

Ήταν μέλος μια μακράς γραμμής νομαρχών στο Ασιούτ με ισχυρούς δεσμούς με τη βασιλική οικογένεια και φιλική σχέση με τη 10η, Ηρακλεοπολιτική δυναστεία: ως παιδί ανατράφηκε μαζί με τους βασιλικούς πρίγκιπες της Ηρακλεοπόλεως, και ο πατέρας τους, ο φαραώ, διόρισε τον Χετί νομάρχη και συμμετείχε επίσης στο πένθος του θανάτου του παππού του Χετί. 

Ο Χετί διοίκησε το νομό του σε ειρηνική περίοδο, και είναι γνωστό ότι διέταξε την κατασκευή πολλών νέων αρδευτικών καναλιών, καθώς και τη συντήρηση υπαρχόντων, επεκτείνοντας έτσι την καλλιεργήσιμη γη. Κατά τη διάρκεια μιας περιόδου λιμού που προκλήθηκε από ιδιαιτέρως χαμηλή πλημμύρα του Νείλου, έδωσε στο λαό της περιοχής του σιτάρι, αν και αρνήθηκε να δώσει και στους ανθρώπους των γειτονικών νομών που είχαν επηρεαστεί επίσης από το λιμό, κλείνοντας τα σύνορα του νομού του. Αν και η θητεία του ήταν κατά τη διάρκεια ειρηνικής περιόδου, ο Χετί καυχιόταν την ικανότητά του ως πολεμιστή και είχε διατάξει την οργάνωση πολιτοφυλακής για άμυνα. 

Μετά το θάνατό του ο Χετί θάφτηκε στο Ασιούτ (Τάφος V) και οι τίτλοι του πέρασαν στον γιο του Ταφιμπί, που πιθανόν έζησε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ουακαρέ Χετί και του Μερικαρέ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Donald B. Spanel, in Donald B. Redford (ed), *The Oxford Encyclopedia of Ancient Egypt* vol. 1, Oxford University Press, 2001, pp. 154-6.
2. ↑  William C. Hayes, in *The Cambridge Ancient History*, vol 1, part 2, 1971 (2008), Cambridge University Press, (ISBN 0-521-077915), p. 469.
3. ↑  Hayes, op. cit. p. 468-469.

Βιβλιογραφία
------------

* Donald B. Spanel, "The Herakleopolitan Tombs of Kheti I, Jt(.j)jb(.j), and Kheti II at Asyut", *Orientalia*, 58, 1989, pp. 301–14.
Η **Bayer AG** (προφέρεται: [ˈbaɪ̯ɐ]) είναι χημική και φαρμακευτική εταιρία που ιδρύθηκε στο Μπάρμεν της Γερμανίας το 1863. Σήμερα έχει την έδρα της στο Λεβερκούζεν, Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, Γερμανία. Είναι γνωστή για το σήμα κατατεθέν της ασπιρίνης.

Το σημαντικότερο προϊόν της Bayer αρχικά ήταν το ακετυλοσαλικυλικό οξύ (που εφευρίσκεται αρχικά από Γάλλο χημικό Charles Frederic Gerhardt στο 1853), η τροποποίηση του σαλικυλικού οξέος ή σαλικίνης. Μέχρι το 1899 η ασπιρίνη έγινε το διεθνώς γνωστότερο προϊόν από ακετυλοσαλικυλικό οξύ. Σήμερα η «ασπιρίνη» έχασε την ιδιότητα της ως σήμα κατατεθέν (trade mark) στις Ηνωμένες Πολιτείες, στη Γαλλία και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ωστόσο, σε περισσότερες από 80 άλλες χώρες, όπως ο Καναδάς, το Μεξικό, η Γερμανία και η Ελβετία, εξακολουθεί να αποτελεί σήμα κατατεθέν της Bayer. Το 1904, η εταιρεία Bayer παρουσιάζει το σταυρό της Bayer ως εταιρικό λογότυπο της.

Στο πλαίσιο της επανόρθωσης μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Bayer αντιμετώπισε την κατάσχεση σε πολλά περιουσιακά της στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων στο όνομά της και τα εμπορικά σήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και πολλές άλλες χώρες. Στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, περιουσιακά στοιχεία και τα εμπορικά σήματα της Bayer αποκτήθηκαν από την Sterling Drug, προκατόχου της Sterling Winthrop. Η εταιρεία Bayer στη συνέχεια αποτέλεσε μέλος της κοινοπραξίας IG Farben, μιας συσπείρωσης της γερμανικής βιομηχανίας χημικών, που αποτελούσε μέρος τους οικονομικού πυρήνα του γερμανικού ναζιστικού καθεστώτος. Όταν οι Σύμμαχοι διέσπασαν την IG Farben σε επιμέρους εταιρείες μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο λόγω συμμετοχής της στα ναζιστικά εγκλήματα πολέμου, (κατασκευάστρια του Κυκλώνα Β και εκμετάλλευση της καταναγκαστικής εργασίας των κρατουμένων), η Bayer εμφανίζεται εκ νέου ως μεμονωμένη επιχείρηση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bayer AG. «History of Bayer: 1863-1881 - Bayer». *bayer.com*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Bayer AG** |

* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 134841299
* LCCN: n97053225
* ISNI: 0000 0004 0374 4101
* GND: 2002513-0
* SUDOC: 028179455
* BNF: cb12362679m (data)
* BIBSYS: 90388550
* NDL: 001184298
* NKC: ko20010093696
* BNE: XX142660
* CiNii: DA03427737

 |

 |
Ο **Χένρι Σόμερσετ, 2ος δούκας του Μπωφόρ** (Μόνμουθ, 2 Απριλίου 1684 - 24 Μαΐου 1714) Άγγλος ευγενής, 2ος Δούκας του Μπωφόρ και πολιτικός ήταν μοναδικό παιδί του Καρόλου Σόμερσετ, μαρκήσιου του Γούστερ και της Ρεβέκκας Τσάιλντ. Έγινε *κόμης του Γκλάμοργκαν* (1698) και μαρκήσιος του Γούστερ από το 1698 μέχρι τον θάνατο του παππού του Χένρι Σόμερσετ, 1ου δούκα του Μπωφόρ στις 21 Ιανουαρίου του 1700 που τον διαδέχθηκε σαν 2ος δούκας του Μπωφόρ. Τον Αύγουστο του 1702 διασκέδασε έντονα στο Μπάντμιντον την βασίλισσα Άννα της Μεγάλης Βρετανίας και τον σύζυγο της πρίγκιπα Γεώργιο της Δανίας. Έμεινε μακριά από τις πολιτικές υποθέσεις μέχρι την πτώση του Σάντερλαντ που είχε σαν αποτέλεσμα την κατάρρευση της εξουσίας των Ουίγων (1710), τότε ακούγεται ότι είπε στην Άννα ότι από δω και πέρα είναι βασίλισσα στην πραγματικότητα. Μετά από μια σύγκρουση με τον Τζόναθαν Σουίφτ έγινε στις 21 Φεβρουαρίου 1711 μέλος των *Μπράδερς Κλαμπ*, Καπετάνιος των κυρίων Συνταξιούχων (1712) και διορίστηκε τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας.
Πέθανε στις 24 Μαΐου 1714 πρόωρα σε ηλικία 30 ετών και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Χένρι, τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ και Αρχαγγέλων στο Μπάντμιντον.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την Μαρία Σάκβιλ, κόρη του Τσάρλς Σάκβιλ, 6ου κόμη του Ντόρσετ που πέθανε στις 18 Ιουνίου 1705 χωρίς να αποκτήσει παιδιά.

Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ραχήλ Νοέλ (26 Φεβρουαρίου 1706), κόρη του Ουριοθέσλι Βαπτιστή Νοέλ, 2ου κόμη του Γκαίνσμπορω που πέθανε στις 13 Σεπτεμβρίου 1709 πάνω στην γέννα, μαζί της απέκτησε :

* Χένρι Σκουνταμόρ, 3ος δούκας του Μπωφόρ
* Κάρολος Σόμερσετ, 4ος δούκας του Μπωφόρ

Παντρεύτηκε σε τρίτο γάμο την Μαρία Όζμπορν (14 Σεπτεμβρίου 1711) κόρη του Περεγκρίν Όζμπορν, 2ου δούκα του Ληντς, πέθανε στις 4 Φεβρουαρίου 1722 χωρίς να αποκτήσουν παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *SNAC*. w6521t9d. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p1378.htm#i13778. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2 3 4 5 6 7  «Kindred Britain»
4. 1 2  p1378.htm#i13778. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
5. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
6. ↑  "Somerset, Henry". Dictionary of National Biography. London: Smith, Elder & Co. 1885–1900.
7. ↑  "Somerset, Henry". Dictionary of National Biography. London: Smith, Elder & Co. 1885–1900.

Πηγές
-----

* "Somerset, Henry". Dictionary of National Biography. London: Smith, Elder & Co. 1885–1900.

  


|  |
| --- |
| Χένρι Σόμερσετ, 2ος δούκας του Μπωφόρ **Οίκος των Μπωφόρ****Γέννηση:** 2 Απριλίου 1684 **Θάνατος:** 24 Μαΐου 1714 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΧένρι Σόμερσετ | **Δούκας του Μπωφόρ**1700 - 1714 | ΔιάδοχοςΧένρι Σκουνταμόρ |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 39282478
* LCCN: nr97014285
* ISNI: 0000 0000 5306 1975
* GND: 1084603969

 |

 |
Ο **Πέτρος Βαγιόπουλος** (7 Σεπτεμβρίου 1949) είναι Έλληνας συνθέτης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 1949 στους Σοφάδες Καρδιτσας. Σπούδασε Μαθηματικός στη Θεσσαλονίκη και ήταν επί δεκαετία ιδιοκτήτης και διευθυντής φροντιστηρίων Ανωτάτων Σχολών. Παράλληλα, από μαθητής ασχολήθηκε με τη σύνθεση. Το 1977 συνεργάστηκε με τον ποιητή Δημήτρη Χριστοδούλου. Το 1983 γνώρισε τον Μανώλη Ρασούλη και συνεργάστηκαν για 30 χρόνια σε πολλούς δίσκους και συναυλίες. Μερικές από τις επιτυχίες που έγραψαν μαζί είναι τα Νιώσε με, Πότε Βούδας, πότε Κούδας, Το βαλς, Ρωσικά μου μάτια, Γειά σου κυρ Εισαγγελέα, Τα πάντα ρει, Το καλύτερο μπεγλερι, Όνειρό μου και ζωή μου, Βαλκανιζατέρ, Τίποτα δε χανεται, Κακοί ντυθήκανε καλοί.

Συνεργάστηκε με τους Γιάννη Λογοθέτη (ΛΟΓό), Λευτέρη Παπαδόπουλο, Ηλία Κατσούλη, Γ. Κλεφτογιώργο, Π. Αμπαζη, Ησαια Παπαδοπούλου, Αντ. Παπαιωαννου, Γ.Βρουβα, Μ.Γραμμενου,Βασ. Παπαδοπουλο, Δημητρη Τσιακα.

Τραγούδια του έχουν ερμηνεύσει οι Νίκος Παπάζογλου, Γλυκερία, Ελένη Βιτάλη, Ορφέας Περίδης, αδελφοί Κατσιμίχα, Νένα Βενετσάνου, Μανώλης Μητσιάς, Κώστας Μακεδόνας, Δημήτρης Μπάσης, Πασχάλης Τερζής, Λεωνιδας Βελής, Λάμπρος Καρελάς, Ναταλία Ρασούλη, Γιώργος Μαργαρίτης, Μπαμπης Τσέρτος, Χριστίνα Μαραγκόζη, Ελένη Λεγάκη, Αγάθωνας, Νίκος Ζιωγαλας, Φοίβος Δεληβοριάς, Ελένη Τσαλιγοπούλου, ΣΟΥΑΡέ, Οπισθοδρομικοι, Θοδ. Παπαδοπουλος, Γιαννης Εμμανουηλιδης, Ανθη Κουφουδακη, Μαρίζα Κωχ, Τάκης Λιβανός, Χριστιανα Γαλιατσου και Μανώλης Λιδάκης.

Παραπομπές
----------


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* MusicBrainz: a807d308-6041-4500-9db4-76482f20a45c

 |

 |
Συντεταγμένες: 32°48′55.39″N 35°2′1.11″E﻿ / ﻿32.8153861°N 35.0336417°E﻿ / 32.8153861; 35.0336417

Τα **Ναυπηγεία του Ισραήλ** είναι μία από τις μεγαλύτερες εγκαταστάσεις ναυπήγησης και επισκευής στην Ανατολική Μεσόγειο. Η εταιρεία διαχειρίζεται επίσης το πρώτο και μοναδικό ιδιόκτητο λιμάνι στο Ισραήλ. Οι εγκαταστάσεις της εταιρείας, οι οποίες βρίσκονται στο λιμάνι Κίσον (μέρος του συγκροτήματος του λιμανιού της Χάιφας) περιλαμβάνουν μια πλωτή δεξαμενή με 20.000 τόνους ανυψωτική ικανότητα, και προβλήτα μήκους 900 μέτρων με βάθος 12 μέτρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Moving Up to Warships? Israel Shipyards Hopes for Big Step in Technology"[*νεκρός σύνδεσμος*], Defense News, 20 July 2009

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Israel Shipyards Αρχειοθετήθηκε 2019-05-06 στο Wayback Machine.
Ο **Ταρσανάς της Σύρου** είναι σημαντικός ιστορικός τόπος της Ερμούπολης στο νησί της Σύρου, όπου διατηρείται η παραδοσιακή τεχνική της ξυλοναυπηγικής.

Ιστορία
-------

### Οι πρώτοι αρχιμάστορες στη Σύρο

Στο εργαστήριο των Μαυρίκων (παραδοσιακή οικογένεια ναυπηγών) διατηρείται η «σάλα», ένα ξύλινο δάπεδο στο οποίο σχεδιάζονταν σε φυσικό μέγεθος τα χνάρια των στραβόξυλων. Πρόκειται για μια νέα μέθοδο σχεδιασμού και τυποτεοίησης των σκαφών που άρχισε να εφαρμόζεται στα μεγάλα ναυπηγεία στο τέλος του 18ου αιώνα. Τη μέθοδο αυτή μετέφερε στους προεπαναστατικούς ναυπηγικούς χώρους της Χίου και των Ψαρών ο Χιώτης πρωτομάστορας Σταμάτιος Κουφουδάκης, ο οποίος είχε υπηρετήσει στον ναύσταθμο της Τουρκίας που διευθυνόταν από ευρωπαίους ναυπηγούς.

Η παρουσία των πρώτων Χίων αρχιμαστόρων στη Σύρο μαρτυρείται από το 1823. Ήταν οι Παντελής Ι. Μάσχας, Φραγκούλης Σέχας, Ευστάθιος Σωτηράκης, Ιωάννης Κουφουδάκης και ο μαστρο-Σταμάτης Κουφουδάκης. Μετά την καταστροφή των Ψαρών (1824) έφθασαν ο Μικές Πουτούς και από το 1827/1828 0 Ιωάννης Παγίδας και ο γιος του Νικόλαος, ο πιο ονομαστός ναυπηγός του οποίου η φήμη του είχε ξεπεράσει τα όρια του ελληνισμού. Το 1859 ο Γάλλος συγγραφέας Αλέξανδρος Δουμάς (ο πρεσβύτερος) ήρθε στη Σύρο για 15 μέρες και μέσω του Γεωρ. Κ. Ράλλη παράγγειλε στον Παγίδα μια γολέτα. Της έδωσε μάλιστα το όνομα της εφημερίδας του, «Monte-Cristo».

### Οργάνωση των εργατών

Οι ναυπηγοί μεταφέρθηκαν το 1870 στην περιοχή στα νότια της Ερμούπολης («Νέο Ναυπηγείο») που απλωνόταν σε πολύ μεγαλύτερη από τη σημερινή της έκταση.

Οι εργάτες του ναυπηγείου πρωτοστάτησαν στους εργατικούς αγώνες της Ερμούπολης. Μαζί με τους βυρσοδέψες, οργάνωσαν την απεργία του 1879, που θεωρείται η πρώτη οργανωμένη απεργία στην ελληνική εργατική ιστορία.

### Περιορισμός κατασκευών

Η γενίκευση των σιδηρών ατμοπλοίων περιόρισε τις κατασκευές αλλά ώς τον μεσοπόλεμο o Ταρσανάς εξακολούθησε να «σκαρώνει» διαφόρων τύπων σκάφη.

Τη χαριστική βολή στην ξυλοναυπηγική θα τη δώσει η επικράτηση του πλαστικού στην κατασκευή σκαριών. Τελευταίοι παραδοσιακοί ναυπηγοί, οι Μαυρίκοι και ο Ευάγ. Τζώρτζης που συνεχίζουν σήμερα την παράδοση με νέο εξοπλισμό.

Δείτε επίσης
------------

* Νεώριο Σύρου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δήμος Σύρου-Ερμούπολης Αρχειοθετήθηκε 2013-05-24 στο Wayback Machine.
Παλιό Τελωνείο Θεσσαλονίκης
Το κτήριο του Παλιού Τελωνείου Θεσσαλονίκης είναι έργο του Ελί Μοδιάνο, του αρχιτέκτονα που μετά τις σπουδές του στην Ecole Centrale στο Παρίσι, επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη και έθεσε τις αρχιτεκτονικές του ιδέες στα σχέδια της πόλης. Το κτήριο κατασκευάστηκε το 1912 και η συνολική επιφάνεια του είναι 5.000 τ.μ. Αποτελεί δείγμα εκλεκτικιστικής αρχιτεκτονικής, με νέο-αναγεννησιακά στοιχεία και έντονα στοιχεία γαλλικής επιρροής. Το Παλιό Τελωνείο αποτέλεσε καινοτομία για την εποχή του, αφού εδώ χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το μπετόν αρμέ στη Θεσσαλονίκη. Σήμερα φιλοξενεί τον Επιβατικό σταθμό, ενώ έξω από το κτίριο γυρίστηκαν σκηνές από την ταινία του μεγάλου Θεόδωρου Αγγελόπουλου "Μια αιωνιότητα και μια μέρα".

Πηγές
-----

* Αρχειοθετήθηκε 2020-10-29 στο Wayback Machine.
* 
* 
*

Παραπομπές
----------
Συντεταγμένες: 35°14′25.1″N 23°52′59.9″E﻿ / ﻿35.240306°N 23.883306°E﻿ / 35.240306; 23.883306

Η **Ποικιλασσός** ή **Ποικιλάσιο** ήταν πόλισμα με λιγοστή καλλιεργητική έκταση της αρχαϊκής, κλασικής και ελληνιστικής περιόδου στη νότια ακτή της δυτικής Κρήτης, στον μυχό του φαραγγιού της Τρυπητής, μεταξύ της Σούγιας και της Αγίας Ρουμέλης. Είναι προσεγγίσιμη από τη θάλασσα, καθώς τα Λευκά Όρη αποκόπτουν την επικοινωνία της με την ενδοχώρα. Αναφέρεται μόνο από τον Πτολεμαίο (3.15.3), που την τοποθετεί λανθασμένα ανατολικά της Τάρρας και από τον *Σταδιασμό*, παρ. 329, ως πολίχνη με αγκυροβόλιο και νερό. Η έλλειψη νομισματικής μαρτυρίας υποδεικνύει ότι δεν ήταν ανεξάρτητη πόλη. Λίγα ερείπια κατοικιών επιβιώνουν σήμερα σε απόσταση περίπου 1,6 χλμ από τη θάλασσα και δεν υπάρχει ασφαλές αγκυροβόλιο, αλλά δεδομένου ότι η στάθμη της θάλασσας ήταν περίπου 6 μ υψηλότερη στην αρχαιότητα, είναι πολύ πιθανό ότι υπήρχε ασφαλές αγκυροβόλιο στο στόμιο του ποταμού. 

Στην πόλη ανακαλύφθηκαν επιγραφές που μαρτυρούν την ύπαρξη ναού αφιερωμένου στον Σέραπι. Ανακαλύφθηκαν επίσης λαξευμένοι τάφοι στα βράχια. Στον *Κώδικα* 918 της Μαρκιανής Βιβλιοθήκης αναφέρεται ως *Pecilasio overo Pescalio*.

Τον 3ο αιώνα π.Χ. αποτέλεσε μέλος του κοινού των Ορείων, μιας ομοσπονδίας ορεινών πόλεων, που τα μέλη της απολάμβαναν ανεξαρτησία αλλά είχαν κοινή εσωτερική και εξωτερική πολιτική. Την ομοσπονδία αυτή αποτελούσαν οι πόλεις Λισός, Συία, Ποικιλασσός, Τάρρα, Υρτακίνα και Έλυρος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ANONYMOUS STADIASMUS OF THE GREAT SEA». ToposText.
2. ↑  (Αγγλικά) Spratt, T.A.B. (1865). *Travels and Researches in Crete II 244-46*. Λονδίνο: John van Voorst, Paternoster Bow. σελ. 244-246.
3. ↑  Δήμος Πελεκάνου [*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  Υπουργείο Πολιτισμού  Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine.
5. ↑  Αρχαία Λισός
Ο Χετί στο Σατ ερ-Ριγκάλ. 

|  |
| --- |
|  |
| **Χετί*ẖtj(j)* σε ιερογλυφικά** |

Ο **Χετί** ήταν αρχαίος Αιγύπτιος Θησαυροφύλακας της 11ης Δυναστείας, υπό το φαραώ Μεντουχοτέπ Β΄(ή υπό του προκατόχου του, Ιντέφ Γ'). Ο Χετί εμφανίζεται σε αρκετές πηγές και ήταν μία μορφή με τη μεγαλύτερη επιρροή στη βασιλική αυλή. Αναπαριστάται σε δύο ανάγλυφα σε βράχο στο Σατ ερ-Ριγκάλ (Gebel el-Silsila) όπου στέκεται μπροστά στο βασιλιά. Σε μία αναπαράσταση ο βασιλιάς φοράει την ενδυμασία για τη Γιορτή Σεντ. Μπορεί να υποτεθεί ότι ο Χετί είχε εμπλοκή στις προετοιμασίες για τους εορτασμούς. Το όνομά του και ο τίτλος του εμφανίζονται στο ταφικό ναό του φαραώ στο Ντέιρ ελ Μπάχρι, και ο τάφος του ήταν κοντά σε αυτόν το ναό. Είναι ο τάφος ΤΤ311 (ΜΜΑ 508) ο οποίος βρέθηκε πολύ κατεστραμμένος, αλλά υπάρχουν ακόμα πολλά υπολείμματα ανάγλυφων που μαρτυρούν ότι ήταν διακοσμημένος. Ο διάδοχός του ήταν ο Μεκετρέ .

Παραπομπές
----------

1. ↑  James P. Allen: *Some Theban Officials of the Early Middle Kingdom.* In: *Studies in Honor of William Kelly Simpson.* Boston 1996, 6
2. ↑  James P. Allen: *The high officials of the Early Middle Kingdom.* In: Nigel Strudwick, John H. Taylor: *The Theban Necropolis: Past, Present and Future.* London 2003, 18
3. ↑  Herbert Eustis Winlock: *Excavations at Deir el Bahri: 1911–1931.* New York 1942, 41
4. ↑  Wolfram Grajetzki: *Die höchsten Beamten der ägyptischen Zentralverwaltung zur Zeit des Mittleren Reiches.* Berlin 2000, 45
Ο **Χουάν Ντομίνγκο Περόν** (*Juan Domingo Perón*, 8 Οκτωβρίου 1895 - 1 Ιουλίου 1974) ήταν στρατηγός και πολιτικός της Αργεντινής, ο οποίος εκλέχθηκε τρεις φορές Πρόεδρος της χώρας από το 1946 ως το 1955 και από το 1973 ως το 1974.

Βίος
----

Ο Χουάν Περόν γεννήθηκε στις 8 Οκτωβρίου του 1895 σε μια μικρή επαρχία του Μπουένος Άιρες, στο Λόμπος. Σε ηλικία 16 ετών μπήκε στη στρατιωτική σχολή και μετά την αποφοίτησή του αναρριχήθηκε γρήγορα στην ιεραρχία. Υπηρέτησε ως στρατιωτικός ακόλουθος της Αργεντινής στην Χιλή. Το 1936 εστάλη στην Ιταλία για να παρακολουθήσει τη στρατιωτική-φασιστική οργάνωση της χώρας από τον Ντούτσε. Το 1943, ως συνταγματάρχης, ήταν μεταξύ των ηγετών στρατιωτικού πραξικοπήματος κατά της εκλεγμένης κυβέρνησης του Ραμόν Καστίγιο.

Ο Χουάν Περόν
Κατέχοντας σημαντικές θέσεις του καθεστώτος, ο Περόν στήριξε την εργατική τάξη και προώθησε κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που τον έκαναν ιδιαίτερα δημοφιλή στο λαό της Αργεντινής. Όταν το 1945 φυλακίστηκε από άλλα μέλη της Χούντας, η στήριξη του κόσμου, σε συνδυασμό με τις οργανωμένες προσπάθειες της συζύγου του, Εβίτας Περόν, συνέβαλαν αποφασιστικά στην αποφυλάκισή του. Το 1946 εξελέγη πρόεδρος της Αργεντινής και αμέσως ξεκίνησε μία τεράστια κοινωνική μεταρρύθμιση.

Στις αρχές της δεκαετίας του '50, λόγω των μεγάλων οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε η χώρα, οι φωνές διαμαρτυρίας άρχισαν να πληθαίνουν. Ο θάνατος της δημοφιλούς συζύγου του, Εβίτας, το 1952, και ο επακόλουθος αφορισμός τους από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, οδήγησαν στην ανατροπή του το 1955 από το στρατό.

Πέντε χρόνια αργότερα, ο Χουάν Περόν μετακόμισε στην Ισπανία, από όπου ήλεγχε την αργεντίνικη κυβέρνηση. Το 1971 του επετράπη να επιστρέψει στη χώρα και το 1973 εξελέγη και πάλι πρόεδρος. Εννέα μήνες αργότερα (1 Ιουλίου 1974) πέθανε και τον διαδέχθηκε με επιτυχία η τρίτη σύζυγός του, Ισαμπέλ Περόν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  McGuire, James W. *Peronism without Peron: Unions, Parties, and Democracy in Argentina*.
2. ↑  Bosca, Roberto. «Una excomunión que no se cumplió». *La Nación*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2017-06-01.. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2013.

Πηγές
-----

* «Δον Χούαν Περόν», Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ.56 (Φβρουάριος 1973), σελ.43

Βιβλιογραφία
------------

* David Cox and Damian Nabot, La Segunda Muerte (Planeta 2007)
* Page, Joseph. Perón: a biography (Random House 1983)
Ο **Φρειδερίκος** ολλανδ.: Frederik van Egmont, graaf van Buren en Leerdam (π. 1440-1521) από τον Οίκο του Έχμοντ ήταν κόμης του Μπούρεν και Λέερνταμ, κύριος του Άισελσταϊν και σύμβουλος του Καρόλου δούκα της Βουργουνδίας και Mαξιμιλιανού Α΄ της Γερμανίας.

Βιογραφία
---------

Ο Φρειδερίκος ήταν ο δεύτερος γιος του Γουλιέλμου Β΄ κόμη του Έχμοντ και της Βάλπουργκα του Μέουρς, κυρίας του Μπάερ & Λάτουμ, κόρης του Φρειδερίκου Δ΄ κόμη του Μόερς.

Μαζί με τα αδέλφια του συμμετείχε στην εκστρατεία του πατέρα του στο δουκάτο του Χέλρε. Όταν η Βουργουνδία κατέκτησε το δουκάτο, ο Φρειδερίκος έλαβε κάποια σημαντικά αξιώματα εκεί. Το 1480 υποστήριξε τις πολιτικές του Mαξιμιλιανού Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας. Ήταν παρών στη στέψη του Μαξιμιλιανού Α΄ ως βασιλιά της Γερμανίας το 1486 και το 1488 ηγήθηκε στρατού ενάντια στην πόλη Μπρυζ, που κρατούσε όμηρο τον Μαξιμιλιανό Α΄.

Το 1492 ο Mαξιμιλιανός Α΄ του έδωσε τους τίτλους του *κόμη του Μπούρεν* και *κόμη του Λέερνταμ*. Το 1499 ορκίστηκε μέλος της Λαμπρότατης Αδελφότητας της Κυρίας Ημών στο 'ς-Χέρτοχενμπος.

Οικογένεια
----------

Το 1464 νυμφεύτηκε την Αλέιντα του Κούλεμποργκ, κυρία του Σιντ-Μάαρτενσνταϊκ (απεβ. 1471) και είχε τέκνα:

* Φλόρις 1470-1539, κόμης του Μπούρεν και Λέερνταμ, κύριος του Άισελσταϊν.
* Βέμερ (απεβ. νέος).

Το 1502 ο Φρειδερίκος έκανε δεύτερο γάμο, με τη Βάλπουργκ του Mάντερσαϊντ (απεβ. 1527).

Είχε επίσης πολλά μη νόμιμα παιδιά: 

* (νόθος) Χριστόφορος, βάιλος του Σιντ Μάαρτενσνταϊκ και Σέρπενισε (άκμασε 1500-05).
* (νόθος) Βίλεμ.
* (νόθη) Αικατερίνη, παντρεύτηκε τον Λόντεβαϊκ φαν Πράετ φαν Μέρκερκεν το 1497.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  *Biografisch Portaal*. www.biografischportaal.nl/persoon/27047362. Ανακτήθηκε στις 9  Ιουνίου 2019.
2. 1 2 3 4  (Αγγλικά, Γερμανικά) *WikiTree*. www.wikitree.com/wiki/Egmond-40. Ανακτήθηκε στις 9  Ιουνίου 2019.
3. 1 2  p61661.htm#i616604. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
5. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
6. ↑  Dek, Dr. W.A.E. Genealogie der Heren en Graven van Egmond. The Hague, 1958; p. 65.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* BPN: 27047362

 |

 |
Η **πουτίγκα τυριού** είναι πουτίγκα φτιαγμένη με τυρί, η οποία, σε αντίθεση με το τσίζκεϊκ, μπορεί να σερβιριστεί σε θερμοκρασία δωματίου ή παγωμένη.

Ιστορία
-------

Ένα πιάτο γνωστό ως πουτίγκα τυριού αναφέρθηκε στο *The Carolina Housewife* το 1874. Ωστόσο, αυτή ήταν μια αλμυρή πουτίγκα που έμοιαζε με σουφλέ. Ένα άλλο αλμυρό πιάτο προσθέτει τυρί σε μια πουτίγκα ψωμιού. Το 1934, η γλυκιά εκδοχή αναφέρθηκε ως νέα προσθήκη στα μενού. Μια εκδοχή θεωρείται λατινικό πιάτο και είναι έντονα γλυκιά.

Μια εκδοχή περιλαμβάνει το βράσιμο τυριού κότατζ, τυριού πανίρ ή κατσικίσιου τυριού, (αντί για τσίζκεϊκ, που βασίζεται στο τυρί κρέμα) με σιρόπι ζάχαρης, και στη συνέχεια προστίθενται επιπλέον συστατικά, όπως φιστίκια ή μαλακά φρούτα, όπως κεράσια ή κράνμπερι και στη συνέχεια παγώνεται. Σε αντίθεση με ένα τσίζκεϊκ, είναι παγωμένη ή σερβίρεται σε θερμοκρασία δωματίου. Το πανίρ κιρ είναι μια ινδική πουτίγκα τυριού, φτιαγμένη με ζάχαρη και γάλα.

Είναι φθηνό και στο παρελθόν το συνιστούσαν σε οικογένειες που ήθελαν τρία γεύματα την ημέρα για μια εβδομάδα, με 3 $, αν έτρωγαν αυτό και ως άλλο γεύμα, μαγειρευτό πατσά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Rutledge, Sarah (Οκτωβρίου 1979). *The Carolina housewife* (Reprint έκδοση). Univ of South Carolina Press. σελ. 7. ISBN 0-87249-383-0. Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2010.
2. ↑  MANNERS, MARIAN (1934-04-02). «Cheese Pudding Novel Addition to Menu Today». *Los Angeles Times*: σελ. a7. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2011-05-25.. Ανακτήθηκε στις 2008-09-28.
3. ↑  CICERO, LINDA (1996-08-08). «A LATIN DESSERT 'TO DIE FOR'». Miami Herald, σελ. 2E.. Ανακτήθηκε στις 2008-09-28.
4. ↑  «Recipe: Goat Cheese Pudding With Poached Cranberries». *New York Times*. 2003-12-31. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις May 4, 2015.. Ανακτήθηκε στις 2008-09-28.
5. ↑  Levine, Susan (16 Μαρτίου 2008). *School lunch politics: the surprising history of America's favorite welfare program*. Princeton University Press. σελ. 7. ISBN 978-0-691-05088-1. Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2010.