recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ηλίας Μ. Κουλουκουντής** (1856-1926) ήταν Έλληνας εφοπλιστής και τραπεζίτης του 19ου - 20ού αιώνα, μέλος της γνωστής ελληνικής εφοπλιστικής οικογένειας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Κάσο το 1858. Αφού αποπεράτωσε εκεί τις εγκύκλιες σπουδές του, φοίτησε στη Ναυτική Εμπορική Σχολή, όπου έλαβε δίπλωμα πλοιάρχου. Ακολούθησε τις επαγγελματικές ενασχολήσεις του πατέρα του στη ναυτιλία, ο οποίος ήταν καπετάνιος και καραβοκύρης.

Ο Κουλουκουντής, όπως και πολλοί άλλοι Έλληνες εφοπλιστές του καιρού του, απέκτησε σημαντική περιουσία κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Έχοντας, έτσι, σημαντικά ποσά στην κατοχή του, αποφάσισε τον Οκτώβριο του 1917 να ιδρύσει τράπεζα, διαθέτοντας για το σκοπό αυτόν 5 εκ. δραχμές, η οποία έλαβε το όνομα *Τράπεζα Ηλία Μ. Κουλουκουντή*. Ένα χρόνο αργότερα, μέσω αυτής, συνέστησε την *Ελληνικήν Τράπεζαν Εμπορίου, Βιομηχανίας και Ναυτιλίας*, με μετοχικό κεφάλαιο 15 εκ. δραχμές. Ίδρυσε επίσης μια ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία *Ποσειδών*.

Ο Ηλίας Κουλουκουντής απεβίωσε το 1926. Ο (τέταρτος) γιος του, Μανώλης Κουλουκουντής, υπήρξε ένας από τους «πατριάρχες» του ελληνικού εφοπλισμού, ιδρυτής -μαζί με τον Μηνά Ρεθύμνη- της ναυτιλιακής εταιρείας *Rethimnis-Kulukundis Ltd.* το 1921 στο Λονδίνο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Κουλουκουντής Ηλίας». *Πανδέκτης. Νεοελληνική Εικονιστική Προσωπογραφία*. Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών - Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών. Ανακτήθηκε στις 18 Μαΐου 2018.
2. 1 2  N. Σηφάκης και Ιωάννης Χρ. Χατζηιωάννου, επιμ. (1922). *Πανελλήνιον λεύκωμα εθνικής εκατονταετηρίδος, 1821-1921. Η «χρυσή βίβλος» της Ελλάδος*. **Α΄**. Αθήνα. σελ. 217. Ανακτήθηκε στις 18 Μαΐου 2018. CS1 maint: Uses editors parameter (link)
3. ↑  Σηφάκης και Χατζηιωάννου, επιμ. (1922), σελ. 215.
4. ↑  Μιχάλης Κ. Σκουλιός (24 Μαρτίου 2013). «Μανώλης Ηλία Κουλουκουντής (1898-1988)». *Kasos News*. Ανακτήθηκε στις 18 Μαΐου 2018.
Συντεταγμένες: 38°12′43″N 21°43′07″E﻿ / ﻿38.211844°N 21.718527°E﻿ / 38.211844; 21.718527

Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Ιτεών** είναι σιδηροδρομικός σταθμός στις Ιτιές, συνοικία της Πάτρας στο νότιο δημοτικό διαμέρισμα. Ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 29 Φεβρουαρίου 2020 και εξυπηρετείται από τα τοπικά τρένα ανάμεσα στην Πάτρα και την Κάτω Αχαΐα του Προαστιακού Σιδηροδρόμου Πάτρας. Οι συνοικίες που εξυπηρετεί είναι οι Ιτιές, ο Κόκκινος Μύλος, η Λεύκα, τα Αναπηρικά, οι εργατικές κατοικίες «ΠΑΤΡΑ VIII» στον Γλαύκο και η Κρύα Ιτεών.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Σε παρακείμενη θέση του σταθμού, επί της οδού Σουνίου προς τα Αναπηρικά Ιτεών, βρίσκονται τα ερείπια του εγκαταλελειμμένου κτίσματος της παλιάς σιδηροδρομικής στάσης Ιτεών της μετρικής γραμμής προς την Κυπαρισσία. Ο παλιός σταθμός λειτούργησε για πρώτη φορά στις 15 Δεκεμβρίου 1888. Άγνωστο πότε έπαψε να λειτουργεί. Επίσης, μέχρι το 1917 οι Ιτιές ήταν ο τερματικός σταθμός του τραμ Πατρών, όταν ο τροχιόδρομος καταργήθηκε, ωστόσο η γραμμή του τραμ τερμάτιζε επί της παραλιακής οδού (τότε: Οδός Ιτεών, νυν: Ακτή Δυμαίων), στο ύψος της νυν Πλατείας Ιτεών, ακολουθώντας άλλη χάραξη από αυτή της προϋπάρχουσας σιδηροδρομικής γραμμής.

Άποψη του σταθμού «Άγιος Γεώργιος - Ιτιές» του Προαστιακού Σιδηρόδρομου Πάτρας.
Το εγκαταλελειμμένο κτίριο του παλιού Σ.Σ. στις Ιτιές Πάτρας παρακείμενο της εκεί νέας σιδηροδρομικής στάσης του Προαστιακού Πάτρας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Έμπροσθεν των πρώην εγκαταστάσεων του ΑΣΟ και του ενοριακού ναού Αγίου Γεωργίου Ιτεών και Κόκκινου Μύλου και όπισθεν των εργατικών κατοικιών «ΠΑΤΡΑ II».
2. ↑  Προαστιακός Πάτρας. trainose.gr. Ανακτήθηκε: 29/2/2020.
3. ↑  Ξεκινούν, στις 29 Φεβρουαρίου, τα νέα δρομολόγια του Προαστιακού από-προς την Κάτω Αχαΐα. metaforespress.gr. Ανακτήθηκε: 29/2/2020.
4. ↑  *Φορολογούμενος*, φύλλο 720 (16 Δεκεμβρίου 1888), σελ. 4.

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σταθμοί προαστιακού σιδηροδρόμου Πάτρας |
| --- |
|  |
| Π1 | 
Άγιος Ανδρέας | Πάτρα | Παναχαϊκή | Αγυιά | Μποζαΐτικα | Καστελόκαμπος | Ρίο | Ακταίο | Άγιος Βασίλειος |
|  |
| Π2 | 
*Κάτω Αχαΐα* | *Αλισσός* | Καμίνια | Τσουκαλαίικα | Βραχναίικα | Μιντιλόγλι | Παραλία | Ιτιές | Ανθείας | Άγιος Ανδρέας | |

 |
Η **Γιάνα Σιμάνκοβα** (γεννημένη στις 6 Απριλίου 1980) είναι Τσέχα πρώην διεθνής πετοσφαιρίστρια. Έχει ύψος 180εκ και αγωνιζόταν στη θέση της πασαδόρου.

Καριέρα
-------

Η Γιάνα Σιμάνκοβα υπέγραψε το πρώτο της επαγγελματικό συμβόλαιο με την Κράλοβο Μπρνο, ομάδα της πατρίδας της, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2004.

Το 2004 άφησε την Τσεχία και ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Παναθηναϊκού, στον οποίο παρέμεινε για τρία χρόνια κατακτώντας τρία πρωταθλήματα και δύο κύπελλα Ελλάδος. Το 2007 μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.

Το 2008 ταξίδεψε στην Ισπανία για λογαριασμό της Λας Πάλμας, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Το 2009 επέστρεψε στην Ελλάδα όπου αγωνίστηκε αρχικά για τον Ηρακλή Κηφησιάς (2009-10) κι έπειτα για το Μαρκόπουλο (2010-11).

Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2010-11, η Σιμάνκοβα ταξίδεψε στη Γαλλία για λογαριασμό της Σεντ Κλοντ Παρί, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2014, όταν και αποφάσισε να τερματίσει την επαγγελματική της καριέρα.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Η Γιάνα Σιμάνκοβα ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών της Τσεχίας από το 2000 έως το 2009 έχοντας πραγματοποιήσει δεκάδες συμμετοχές.

Τίτλοι
------

* 3 Πρωταθλήματα Ελλάδος: 2005, 2006, 2007
* 2 Κύπελλα Ελλάδος: 2005, 2006

Ατομικές διακρίσεις
-------------------

* 2006: Πολυτιμότερη Παίκτρια (M.V.P.): Πρωτάθλημα Ελλάδας 2005-06

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 14  Νοεμβρίου 2020.
2. ↑  
Πολυτιμότερες Παίκτριες (M.V.P.) Πρωταθλήματος Ελλάδας 2000 - 2018 Αρχειοθετήθηκε 2018-05-03 στο Wayback Machine. www.volleyball.gr

Πηγές
-----

* Το βιογραφικό της Γιάνα Σιμάνκοβα

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Βραβείο πολυτιμότερης πετοσφαιρίστριας ελληνικού πρωταθλήματος |
| --- |
|  |
| 
2000: Ιορδανίδου | 2001: Ιορδανίδου & Γκαραγκούνη | 2002: Γένσκοβα | 2003: Γένσκοβα | 2004: Βλάχου & Ιορδανίδου | 2005: Γκαραγκούνη | 2006: Σιμάνκοβα | 2007: Γκαραγκούνη | 2008: Ντουμιτρέσκου | 2009: Κόντε | 2010: Μόλναρ | 2011: Χατζηνίκου | 2012: Κάταλιν | 2013: Γιακουμή | 2014: Κονόμη | 2015: Μπραμπόροβα | 2016: Γιώτα | 2017: Χριστοδούλου | 2018: Χίπε | 2019: Χριστοδούλου | 2020: Δεν απονεμήθηκε | 2021: Δεν τελείωσε | 2022: Γκρόθες | 2023: Παπαφωτίου |  |

 |
Ένα τελετουργικό της ιρλανδικής βασιλείας, από τη Βρετανική Βιβλιοθήκη Royal MS 13 B VIII, περί 1220
Αλκυόνες και ένας πελαργός, από τη Βρετανική Βιβλιοθήκη Royal MS 13 B VIII, περί 1220
Η ***Ιουερνική Τοπογραφία*** (λατινικά: ***Topographia Hibernica*** ή ***Topographia Hiberniae***) είναι περιγραφή του τοπίου και του λαού της Ιρλανδίας που γράφτηκε από τον Γεράλδο της Ουαλίας γύρω στο 1188, λίγο μετά τη νορμανδική εισβολή στην Ιρλανδία. Ήταν το μεγαλύτερο και σημαντικότερο έργο για την Ιρλανδία που κυκλοφορούσε στο Μεσαίωνα και η άμεση επιρροή του διήρκεσε εντός της πρώιμης νεότερης περιόδου.

Υπόβαθρο
--------

Ο συγγραφέας γεννήθηκε γύρω στο 1146 μέσα στην αριστοκρατική οικογένεια ΦιτσΖεράλντ/ντε Μπαρρί στο κάστρο Μάνορμπιρ στην Ουαλία με το όνομα γεννήσεως Ζεράλντ ντε Μπαρρί. Ο Γεράλδος πραγματοποίησε την πρώτη του επίσκεψη στην Ιρλανδία το 1183 και επέστρεψε το 1185. Η πρώτη του επίσκεψη, για να δει τα μέλη της οικογένειάς του που είχαν διαδραματίσει εξέχοντα ρόλο στην εισβολή των Ανδεγαυών στη χώρα το 1169, δεν κράτησε περισσότερο από ένα χρόνο. Η δεύτερη επίσκεψή του πραγματοποιήθηκε υπό την εντολή του βασιλιά Ερρίκου Β΄, με τη συνοδεία του νεώτερου γιου του βασιλιά, Πρίγκιπα Ιωάννη, και διήρκεσε από τις 25 Απριλίου 1185 έως το Πάσχα του 1186.

Όλα τα γραπτά του ήταν στα Λατινικά και έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά. Με βάση τα στοιχεία της *Τοπογραφίας*, φαίνεται ότι τα ταξίδια του Γεράλδου στην Ιρλανδία δεν ήταν εκτενείς. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος αυτής της πρώτης επίσκεψης στο Γουότερφορντ και στο Κορκ. Κατά τη διάρκεια της δεύτερής του επίσκεψης, επισκέφθηκε το Δουβλίνο, το Γουίκλοου, το Μιθ, το Κίλντερ και ενδεχομένως το Άθλον και το Λοχ Ντεργκ. Είτε επισκέφτηκε κάποια από τα μέρη που ανέφερε είτε απλώς συνέδεσε ιστορίες που άκουσε από άλλους, είναι αμφισβητήσιμο. Έγραψε για το νησί Ίνισγκλορα, στα ανοικτά των ακτών της χερσονήσου Μούλλετ στο Έρρις, ότι τα πτώματα σε αυτό το νησί δεν αποσυντίθενται και ότι γενεές ανθρώπων όλες σε μια κατάσταση αέναης 'φρεσκάδας' ήταν να φανούν στο νησί αυτό.

Κείμενο
-------

Απεικόνιση που δείχνει την ιστορία ενός ταξιδιώτη ιερέα που συναντά και συνομιλεί με ένα ζευγάρι καλών λυκανθρώπων από το Βασίλειο του Οσράιγκε. Από τη Βρετανική Βιβλιοθήκη Royal MS 13 B VIII.
Το έργο χωρίζεται σε τρία μέρη. Το πρώτο αφορά πρωτίστως το τοπίο, τη χλωρίδα και την πανίδα της χώρας· το δεύτερο τα θαύματα και την αίγλη της Ιρλανδίας και το τρίτο την ιστορία του λαού και τον πολιτισμό του.

Το έργο αντικατοπτρίζει το πλάτος των γνώσεων και των ενδιαφερόντων του Γεράλδου. Ισχυρίζεται ότι το βιβλίο του βασίστηκε κυρίως στις δικές του παρατηρήσεις και στις αξιόπιστες μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων παρά σε γραπτές πηγές. Ανάμεσα στα λίγα γραπτά έργα που χρησιμοποίησε ήταν το ιρλανδικό *Lebor Gabála Érenn*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Wright, T. The Historical Works of Giraldus Cambrensis (1913) London Distinction II Chapter VI p.64
2. ↑  Topography of Ireland
Ο **Ηλίας Καζάκος** (1905 - 5 Ιουνίου 1942) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Λιμενικού Σώματος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στις Άνω Μπουτίνες Μεσολογγίου και κατατάχθηκε στη σχολή Ναυτικών Δοκίμων απ' όπου αποφοίτησε το 1929. Το 1939 τοποθετήθηκε λιμενάρχης Μυτιλήνης, φέροντας τον βαθμό του υποπλοιάρχου. Με την έλευση των Γερμανών, ο Καζάκος συγκρότησε δική του οργάνωση, η οποία κύριο σκοπό είχε την φυγάδευση Ελλήνων και ξένων στο εξωτερικό, και συγκεκριμένα στη Μέση Ανατολή.

Υπολογίζεται ότι κατά τη διάρκεια της δράσης του 1000 άτομα φυγαδεύθηκαν στο εξωτερικό. Η δράση του αυτή προδόθηκε στην Γκεστάπο. Μαζί με τον Γεώργιο Κωτούλα επιχείρησαν να διαφύγουν στο εξωτερικό μέσω Πειραιά. Οι Γερμανοί όμως του συνέλαβαν και τους φυλάκισαν στις φυλακές Αβέρωφ. Παρά τα βασανιστήρια στα οποία υποβλήθηκε δεν αποκάλυψε τους συνεργάτες του. Στη συνέχεια οδηγήθηκε στις φυλακές Βουλιαγμένης, όπου του ανακοινώθηκε λίγες μέρες αργότερα ότι κρατείτο ως όμηρος και ότι σε περίπτωση οποιασδήποτε δολιοφθοράς θα εκτελείτο.

Στις 5 Ιουνίου, αφού είχε πραγματοποιηθεί σαμποτάζ στα Λιόσια, οδηγήθηκε στο σκοπευτήριο Καισαριανής μαζί με άλλα άτομα, συμπεριλαμβανομένου του φίλου και συνεργάτη του, Γεωργίου Κωτούλα, για να εκτελεστεί. Αρνήθηκε να του καλύψουν τα μάτια κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης.

Μεταθανάτια του απονεμήθηκε ο βαθμός του πλωτάρχη και τιμήθηκε με τον πολεμικό σταυρό Γ΄ τάξης. Στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων υπάρχει αναμνηστική πλάκα για να υπενθυμίζει την θυσία του Καζάκου. Επίσης ο δήμος Μυτιλήνης έχει δώσει σε δρόμο της πόλης το το ονοματέπωνυμό του ενώ στο λιμεναρχείο Μυτιλήνης υπάρχει η προτομή του. Το όνομά του έφερε επίσης παλαιότερη μηχανοκίνητη μεταλλική ακταιωρός του Λιμενικού Σώματος. Σήμερα το όνομα του φέρει Περιπολικό Πλοίο τύπου "ABEKING".

Αναφορές
--------

1. 1 2 3 4 5 6  *Ιστορία του Λιμενικού Σώματος*, Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Λιμενικού Σώματος, Πειραιάς, 1999, σελ. 152 - 153
Ο **Σεντρίκ Φωρέ** (γεννημένος στις 14 Φεβρουαρίου 1979 στην Τουλούζ) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του επιθετικού για λογαριασμό της ομάδας της γαλλικής Λιγκ 2, Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ.

Καριέρα
-------

Μεγαλωμένος στο χωριό Μιρμόν της Ωτ-Γκαρόν, ο Φωρέ αγωνιζόταν ως ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής, ενώ ταυτόχρονα εργαζόταν για μία εταιρεία ηλεκτρονικών ειδών, προτού πραγματοποιήσει το επαγγελματικό του ντεμπούτο με την Τουλούζ το 2002. Στην πρώτη του σεζόν με την ομάδα, πέτυχε 20 τέρματα (κάνοντάς τον τον κορυφαίο σκόρερ της Λιγκ 2 εκείνης της σεζόν), βοηθώντας έτσι την ομάδα να κατακτήσει το πρωτάθλημα και μαζί την άνοδο για την Λιγκ 1. Την επόμενη σεζόν, αν και αγωνιζόταν ελάχιστα, κατάφερε να πετύχει συνολικά 10 τέρματα.

Στην συνέχεια μεταγράφηκε στην Γκανγκάμπ, όπου ήλπιζε να πάρει περισσότερα λεπτά συμμετοχής. Παρά μια καλή σεζόν (13 γκολ σε 32 αγώνες πρωταθλήματος), αποχώρησε για την ΦΚ Ιστρ και, έξι μήνες αργότερα, δόθηκε δανεικός στην Λε Μαν, όπου ήταν αλλαγή του Βραζιλιάνου επιθετικού Γκραφίτε.

Στη συνέχεια αποκτήθηκε από την Ρενς το καλοκαίρι του 2006. Σε σύντομο χρονικό διάστημα προσαρμόστηκε και τα πολλά του γκολ τον έκαναν ιδιαίτερα αγαπητό στις τάξεις των οπαδών της ομάδας. Παρόλα αυτά, ο ομάδα απέτυχε να πάρει την άνοδο για την Λιγκ 1. Τον Απρίλιο του 2008, ανακοίνωσε πως αποχωρούσε με προορισμό την Χάβρη, η οποία είχε μόλις προβιβαστεί στην Λιγκ 1. Στις 19 Δεκεμβρίου 2008, η Χάβρη ανακοίνωσε πως ο Φωρέ θα επέστρεφε στην Ρενς για διάρκεια 3,5 ετών.

Διακρίσεις
----------

* Τουλούζ ΦΚ
	+ Λιγκ 2 (2003)

### Ατομικές

* Πρώτος σκόρερ της Λιγκ 2 (2003)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Crumley, Bruce (2003-04-27). «Major player: Soccer watch». *Time*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2012-11-04.. Ανακτήθηκε στις 2012-11-01.
2. ↑  Lepidi, Pierre (2003-05-18). «Toulouse décroche enfin son billet pour la Ligue 1» (στα γαλλικά). *Le Monde*. .
3. ↑  Kostoff, Marie Ange (23 Ιουλίου 2007). «Cédric Fauré - "Je suis heureux à Reims"» (στα Γαλλικά). La Page des Sports. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Προφίλ του παίκτη - L'Equipe.fr
Η Γιάνα Γιαζόβα (βουλγ.: **Яна Язова** (1912 - 1974), πραγματικό όνομα Λιούμπα Τοντόροβα Γκαντσέβα (**Люба Тодорова Ганчева**) ήταν Βουλγάρα διανοούμενη και συγγραφέας.

Γεννήθηκε στο Λομ το 1912. Σπούδασε Σλαβική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας από όπου αποφοίτησε το 1935. Ήδη είχε εκδώσει την πρώτη της ποιητική συλλογή το 1931. Ως διανοούμενη έσπασε αρκετά ταμπού σχετικά με το ρόλο της γυναίκας διανοούμενης στην προπολεμική Βουλγαρία, ταξιδεύοντας σε αρκετές χώρες όπως στην Τουρκία, την Ελλάδα, τη Γιουγκοσλαβία, τη Συρία, την Αίγυπτο, τη Γερμανία και αλλού, με τη χρηματική υποστήριξη γυναικείων οργανώσεων ή της Διεθνούς Ένωσης Συγγραφέων. Μαζί με το μέντορα και εραστή της Αλεξάντερ Μπαλαμπάνοφ, διάσημο κλασικιστή και εκδότη εξέδωσαν το παιδικό περιοδικό Μπλοκ τα έτη 1942-3. Το 1943 παντρεύτηκε με άλλον άντρα χωρίς όμως να διακόψει τη σχέση της με τον Μπαλαμπάνοφ. Μετά την επικράτηση του κομμουνιστικού καθεστώτος στη Βουλγαρία, η Γιαζόβα πιέστηκε να αποκηρύξει τα προηγούμενα γραπτά της και να ακολουθήσει την επίσημη κρατική κατεύθυνση για την τέχνη. Η Γιαζόβα όμως δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με αυτήν την πίεση και από το 1952 αποτραβήχτηκε από την κοινωνία, γράφοντας έργα που εκδόθηκαν μετά το θάνατό της. Τον Αύγουστο του 1974 βρέθηκε δολοφονημένη στην κατοικία της χωρίς να γίνει δυνατόν να εξακριβωθεί η ακριβής ημερομηνία θανάτου της, ούτε να εξιχνιαστεί ποτέ η δολοφονία της. 

Η Γιαζόβα τη δεκαετία του '30
Ασχολήθηκε με τη συγγραφή ιστορικών μυθιστορημάτων. Το 1940 εξέδωσε το ιστορικό θεατρικό έργο *ο Τελευταίος των Παγανιστών* και το μυθιστόρημα *ο Καπετάνιος*, που ήταν το πρώτο έργο στα βουλγάρικα σχετικά με το θέμα της διακίνησης ναρκωτικών. Και τα δυο έργα έγιναν δημοφιλή. Τα πιο αξιόλογα έργα της δημοσιεύτηκαν μετά το θάνατό της. Στο ιστορικό μυθιστόρημα *Αλέξανδρος ο Μακεδὀνας* περιγράφει με αυθεντικότητα την εποχή και τις ιστορικές τοποθεσίες που είχε επισκεφτεί και η ίδια. Στα χρόνια της απομόνωσης της συνέγραψε την ιστορική τριλογία *Βαλκάνια* με θέμα τη Βουλγαρική Εθνική Αναγέννηση του 19ου αιώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb131767206. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: «BnF catalogue général». (Γαλλικά) *general catalog of BnF*. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας. Παρίσι. Ανακτήθηκε στις 27  Μαρτίου 2017.
3. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb131767206. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
4. ↑  «Ιστοσελίδα του δήμου του Λομ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2016.
5. 1 2  Liliana V. Simeonova, **Women and Medieval Scholarship in Bulgaria** στο *Women Medievalists and the Academy*, Jane Chance (ed,) University of Wisconsin Press 2005. σελ. 502–503.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 19817917
* LCCN: no91007691
* ISNI: 0000 0003 6854 6870
* GND: 12003834X
* SUDOC: 035305576
* BNF: cb131767206 (data)
* NKC: js20020805154

 |

 |
Ο **Ηλίας Λυμπερόπουλος** (1921 - 23 Μαΐου 1984) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας, επιθεωρησιογράφος και στιχουργός.

Βιογραφία
---------

Έγραψε πολλές επιθεωρήσεις και σενάρια για ταινίες, όπως "Αδέλφια μου, αλήτες πουλιά", "Λόλα" (1964), "Χαρούμενοι αλήτες[*νεκρός σύνδεσμος*]" (1958), "Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας" (1955), "Καπετάνιος για κλάματα" (1961), "Ο Θύμιος τάχει 400" (1960), "Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες" (1966) και "Το πιο γρήγορο μπουζούκι" (1973). Ως στιχουργός βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης. Γνωστά τραγούδια που έγραψε είναι "Αδέρφια μου αλήτες, πουλιά", "Του χωρισμού η ώρα" , "Εκείνη" και "Ξανθή αγαπημένη Παναγιά" για τον Τόλη Βοσκόπουλο, "Αν είναι η αγάπη αμαρτία", "Σε βλέπω στο ποτήρι μου", "Χίλιες βραδιές" για την Τζένη Βάνου και άλλα. ΤΟ 1972 έγραψε το σενάριο για την τηλεοπτική σειρά του ΕΙΡΤ "Χαρούμενη Κυριακή" και το 1973 για την εκπομπή "Δώδεκα μήνες τραγούδι", που προβλήθηκε από τον ίδιο τηλεοπτικό σταθμό.

Στις 23 Μαΐου 1984 σκοτώθηκε από τη σύγκρουση του οχήματος που οδηγούσε με άλλο, το οποίο έκανε όπισθεν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στίχοι του Ηλία Λυμπερόπουλου, stixoi.info, ανάκτηση 23-8-2015.
2. ↑  RetroDB
3. ↑  "Πέθανε ο συγγραφέας Ηλίας Λυμπερόπουλος", Καθημερινή, φύλλο 24-5-1984.
Συντεταγμένες: 49°27′18″N 2°32′10″W﻿ / ﻿49.455°N 2.536°W﻿ / 49.455; -2.536

Το κάστρο Cornet
Η εκκλησία
Το **Σεντ Πίτερ Πορτ** (αγγλικά: *Saint Peter Port*) είναι η πρωτεύουσα του Γκέρνζι καθώς και το κύριο λιμάνι. Το Σεντ Πίτερ Πορτ έχει πληθυσμό 18.207 κατοίκων (2014), δηλαδή περίπου το 29% του συνολικού πληθυσμού της νήσου.

Στα Guernésiais και στα γαλλικά, ιστορικά την επίσημη γλώσσα του Γκέρνζι, το όνομα της πόλης και της γύρω κοινότητας είναι St Pierre Port.
Εκτός του οτι είναι ενορία, το Σεντ Πίτερ Πορτ είναι μια μικρή πόλη που αποτελείται κυρίως από απότομα στενά δρομάκια και βαθμίδες στις καταπράσινες πλαγιές. Είναι γνωστό ότι στην περιοχή υπήρχε εμπορικός σταθμός - πόλη από πριν από τους Ρωμαϊκούς χρόνους, το προχριστιανικό όνομα του οποίου δεν επιβίωσε στη σύγχρονη εποχή.
Ο ταχυδρομικός κώδικας για διευθύνσεις σε αυτήν την ενορία ξεκινάει με GY1.
Άνθρωποι από το Σεντ Πίτερ Πορτ, αποκαλούνταν «les Villais» (οι κάτοικοι της πόλης) ή «cllichards» στην Guernésiais.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Saint Peter Port στο Wikimedia Commons
* Επίσημη ιστοσελίδα της ενορίας του Σεντ Πίτερ Πορτ

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 156008012
* LCCN: n85207876
* SUDOC: 094615152

 |

 |
Ο **Θεόδωρος Καρυστηνός** ήταν Έλληνας λόγιος του 15ου αιώνα και αγωνιστής στην Άλωση της Κωνσταντινούπολης.

Πήρε μέρος στην σύνοδο της Φλορεντίας στο πλευρό του Ιωάννη Παλαιολόγου. Οι επιστολές του Λουκά Νωταρά όσες σώζονται δείχνουν ότι ο Θεόδωρος ήταν άνθρωπος από τους αξιόλογους λογίους.

Επί πολιορκίας του Βυζαντίου τάχθηκε να φρουρεί στα Καλυγάρια. Ως πολεμιστής ήταν άνδρας δραστήριος και επιτήδιος τοξότης. 

Πέθανε μάλλον κατά την άλωση.

Πηγές
-----

Κωνσταντίνος Σάθας (1868). *Νεοελληνική Φιλολογία: Βιογραφία των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων, από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής εθνεγερσίας (1453-1821)*. Αθήνα: Τυπογραφείο των τέκνων Ανδρέου Κορομηλά. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2009. }
Η **Ιουδήθ**, γερμαν.: *Judith of Baden* (απεβ. 1162) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν κόρη του μαργράβου του Μπάντεν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Καρινθίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Ερμάνος Β΄ μαργράβου του Μπάντεν από τη σύζυγό του Ιουδήθ του Μπάκνανγκ. 

Όπως συνηθιζόταν για τα παιδιά ενός κυβερνώντος μαργράβου εκείνη την εποχή, την αποκαλούσαν «μαργκραβίνη». Παντρεύτηκε τον Ούλριχ Α΄ των Σπόνχαϊμ δούκα της Καρινθίας, με τον οποίο απέκτησε πέντε παιδιά. Απεβίωσε το 1162 και τάφηκε σε μία λίθινη σαρκοφάγο στο παρεκκλήσιο του Αυγουστίνου στο μοναστήρι του αβαείου Μπάκνανγκ. Ο τάφος της άνοιξε το 1513 από τον Χριστόφορο Α΄ μάργραβο του Μπάντεν και στη συνέχεια το λείψανό της μεταφέρθηκε σε έναν γλυπτό τάφο στον χώρο της χορωδίας της εκκλησίας.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Ούλριχ Α΄ των Σπόνχαϊμ δούκα της Καρινθίας, με τον οποίο απέκτησε πέντε παιδιά:

* Ερρίκος Ε΄, δούκας της Καρινθίας, διαδέχθηκε τον πατέρα του ενώ ήταν ακόμη νέος. Απεβίωσε άτεκνος το 1161.
* Ερμάνος της Καρινθίας, διαδέχθηκε τον αδελφό του Ερρίκο Ε΄.
* Ούλριχ, κόμης του Λάιμπαχ (Λουμπλιάνας), αλλά απεβίωσε πριν τον μεγαλύτερο αδελφό του.
* Γοδεφρείδος έγινε μοναχός. Απεβίωσε πριν τον πατέρα του.
* Πελεγρίνος Α΄ έγινε πατριάρχης της Ακουιλέια.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  p49175.htm#i491748.
2. ↑  p49175.htm#i491748. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  «Die Zähringer». *www.landeskunde-online.de*.
4. ↑  «Das Fürstenhaus Baden». *www.landeskunde-online.de*.
Ο **Ιούστος Σιγισμούνδος** (1851-1876) ήταν Γερμανός αρχαιολόγος και επιγραφολόγος.

Βίος
----

Ο **Ιούστος Σιγισμούνδος**, εξελληνισμένη απόδοση του Justus Siegismund, γεννήθηκε το 1851 στην Λειψία. Σπούδασε κλασική φιλολογία στο πανεπιστήμιο της γενέτειρας του και υπήρξε μαθητής του Γκέοργκ Κούρτιους. Η Κυβέρνηση της Σαξονίας του ανέθεσε δύο φορές να μεταβεί στην Κύπρο προκειμένου να πραγματοποιήσει αρχαιολογικές έρευνες.
Η πρώτη του επιστημονική αποστολή πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 1875. Στην διάρκειά της συναντήθηκε με τον πρόξενο της Αμερικής στο νησί ο οποίος του παρουσίασε δύο ενεπίγραφα χρυσά βραχιόλια από την τοποθεσία ‘’Κούριο’’, και τα οποία έφεραν την ονομασία του βασιλιά της Πάφου Ετεάνδρου. Ο Σιγισμούνδος βοήθησε στην ανάγνωση των επιγραφών των δύο αυτών κοσμημάτων.
Μετά την Κύπρο, ταξίδεψε και σε άλλα μέρη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ενώ επισκέφθηκε και την Αθήνα.

Τον Φεβρουάριο του 1876 επισκέπτεται ξανά την Κύπρο. Στο πρόγραμμα των επισκέψεών του περιλαμβανόταν τοποθεσίες του νησιού όπου βρίσκονταν αρχαία κυπριακά βασίλεια. Πηγαίνοντας να επισκεφθεί την Αμαθούντα προκειμένου να βρει επιγραφές,μπήκε σε έναν σκαμμένο κτιστό τάφο, αλλά κατά την έξοδό του κι ενώ επιχείρησε να κρατηθεί από μια πέτρα εκείνη υποχώρησε και τελικά τον χτύπησε στο κεφάλι και σκοτώθηκε.

Το περιστατικό συνέβη στις 3 Μαρτίου (παλαιό ημερολόγιο) της χρονιάς εκείνης.

Ο Σιγισμούνδος επειδή ήταν Ευαγγελιστής δεν θάφτηκε στο κοιμητήριο των καθολικών της Λεμεσού-υπήρξε αντίδραση εκ μέρους των μοναχών και του γερμανού ηγουμένου του εκεί καθολικού μοναστηριού-και τελικά μετά από πίεση των ορθόδοξων πολιτών θάφτηκε κατά το ορθόδοξο τυπικό στο κοιμητήριο του Αγίου Νικολάου στη Λεμεσό.

Η συμβολή στην αρχαιολογία της Κύπρου
-------------------------------------

Ο Ιούστος Σιγισμούνδος συμπεριλαμβάνεται στους επιστήμονες εκείνους που συνέβαλαν στην αποκρυπτογράφηση του κυπριακού συλλαβαρίου. Αν οι προηγούμενες έρευνες κινούνταν στο επίπεδο του ερασιτεχνισμού και προέρχονταν από μη αρχαιολόγους ή μη επιγραφολόγους,η δική του συμβολή βελτίωνε την προηγούμενη αποκρυπτογραφική έρευνα αφού «έγινε ταύτιση ενός μεγάλου αριθμού συμβόλων»

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γιάννης Βιολάρης, «Iustus Siegismund: Ένας σκαπανέας της αρχαιολογίας της Κύπρου», Κυπριακαί Σπουδαί-Δελτίον της Εταιρείας Κυπριακών Σπουδών, τομ. ΞΣΤ’ (2002), σελ .167
2. ↑  Γιάννης Βιολάρης, «Iustus Siegismund: Ένας σκαπανέας της αρχαιολογίας της Κύπρου», Κυπριακαί Σπουδαί-Δελτίον της Εταιρείας Κυπριακών Σπουδών, τομ. ΞΣΤ’ (2002), σελ.164

Πηγές
-----

* Γιάννης Βιολάρης, «Iustus Siegismund: Ένας σκαπανέας της αρχαιολογίας της Κύπρου», Κυπριακαί Σπουδαί-Δελτίον της Εταιρείας Κυπριακών Σπουδών, τομ. ΞΣΤ’ (2002), σελ.163-172.
Ο **Θεόδωρος Βώκος** ήταν αγωνιστής του 1821.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Ύδρα. Ήταν εμποροπλοίαρχος και διακρίθηκε για την γενναιοψυχία του και την ναυτική του εμπειρία. Το έτος 1824 πυρπόλησε και κατέκαψε εχθρικό πλοίο μεταξύ Χίου και Μυτιλήνης. Στα Ερημονήσια της Αστυπαλαίας περιπλέχτηκε μεταξύ πολλών και μεγάλων εχθρικών πλοίων με σκοπό να προσκολλήσει το πυρπολικό του. Εκτέθηκε σε μεγάλο κίνδυνο και παραλίγο να καταστραφεί, κατόρθωσε να ρίξει στην θάλασσα τους Τούρκους που εισπήδησαν στο πλοίο του. 

Το έτος 1825 απέναντι από το Μεσολόγγι περιπλέχτηκε μεταξύ των μεγαλύτερων εχθρικών πλοίων (Ιργιάλας, Καπετάνιας και ένα άλλο) και τραυματίστηκε από τις εχθρικές βολές, ενώ του κόπηκαν και τα δυο τα χέρια. Παρέμεινε στο πλοίο του για να κρατήσει το πυρ και έγινε ολοκαύτωμα του πυρός προξενώντας μεγάλη ζημιά στα εχθρικά πλοία.

Στο ναυτικό μητρώο του 1833 αποκαλείται ήρωας.

Πηγές
-----

* Γεώργιος Φωτόπουλος (1871). *Ιστορία των κατά θάλασσαν αγωνιστών του Ιερού Ελληνικού Αγώνος του 1821*. Αθήνησι: Τυπογραφείο "Ο Κάδμος" Γ. Μελισταγούς Μακεδόνος. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2010.
Ο **Θεόδωρος Δοδόπουλος** του Χρήστου (1904-1989) ήταν Έλληνας πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Υπολοίπου Αττικής από το 1958 ως το 1964.

Σταδιοδρομία
------------

Γεννήθηκε το 1904 και ήταν γεωργός. Στις εκλογές του 1946 ήταν υποψήφιος βουλευτής Αττικοβοιωτίας με το Εθνικόν Κόμμα Ελλάδος του Ζέρβα χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί, καθώς συγκέντρωσε 265 ψήφους.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με το κόμμα των Φιλελευθέρων το 1958. Τον Φεβρουάριο του 1961 μαζί με άλλα στελέχη του κόμματος των Φιλελευθέρων, προσχώρησε στην ΕΡΕ .

Εξελέγη βουλευτής Υπολοίπου Αθηνών με την ΕΡΕ το 1961 και το 1963.

Πέθανε σε ηλικία 85 ετών στην Αθήνα και κηδεύτηκε στις 31 Μαΐου 1989 στο Νεκροταφείο Καλλιθέας. Άφησε πίσω του τη σύζυγό του, Εύα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 63, αρ. 281).(pdf)
2. ↑  ΕΚΛΟΓΕΣ 1946 - ΟΙ 1.538 ΠΟΛΙΤΕΥΤΕΣ, αέρα, 7 Μαΐου 2012, ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2019.
3. ↑  Το αστικό πολιτικό σύστημα μετά το 1949 Αρχειοθετήθηκε 2016-05-29 στο Wayback Machine. Ριζοσπάστης, 22 Ιουλίου 2012, ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2019.
4. 1 2  Τα Νέα, Κοινωνικά, 31 Μαΐου 1989, σελ. 56.
Ο **Ιωάννης Βογάς** ήταν Βυζαντινός στρατηγός τού 10ου αι. Το 917 στάλθηκε στους Πετσενέγους για να σχηματίσει συμμαχία εναντίον της Βουλγαρίας κατά τη διάρκεια τού Πολέμου του 913–927, αλλά παρόλο που μπόρεσε να δωροδοκήσει μερικούς από τους αρχηγούς των φυλών τους, ο βυζαντινός *μέγας δούκας* (ναύαρχος) Ρωμανός Λεκαπηνός δεν κατάφερε να τους μεταφέρει με πλοία στον Δούναβη. Την ίδια περίοδο ολόκληρος ο βυζαντινός στρατός καταστράφηκε στη μάχη τού Αχελώου από τους Βούλγαρους υπό τον τσάρο Συμεών Α΄. Μετά την επιστροφή τους στην Κωνσταντινούπολη, ο Βογάς και ο Ρωμανός ήταν μεταξύ των ευγενών, που κατηγορήθηκαν για την ήττα.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Συνεχιστής τού Θεοφάνη, ed. Bekker, σ. 388–90.
Η **Σκαμάνδρεια** ήταν αρχαία πόλη της Τρωάδας η οποία κατοικήθηκε κατά την κλασσική, ελληνιστική και ρωμαϊκή περίοδο. Βρίσκεται στη θέση Adatepe, στην επαρχία Τσανάκκαλε της Τουρκίας, βορειοδυτικά του χωριού Akköy.

Η Σκαμάνδρεια βρισκόταν στα νοτιοανατολικά της Τροίας, λίγο βορειότερα της Σκαμάνδρου. Το όνομά της το οφείλει στον ποταμό Σκάμανδρο που διέρρεε την Τροία. Η πόλη αναφέρεται από τον ιστορικό Πλίνιο ( 5, 30, 33, § 124). Νομίσματα της περιόδου 350 -300 π.Χ. φέρουν προσωποποίηση της Ίδης και στην άλλη όψη έλατο, κεφαλή αγριόχοιρου και επιγραφή «ΣΚΑ».

Έχει διατυπωθεί η πιθανότητα ο πληθυσμός της αργότερα να μεταφέρθηκε εξ ολοκλήρου, μαζί με πληθυσμούς άλλων γειτονικών οικισμών, στη νέα πόλη Ίλιον που ίδρυσε ο Λυσίμαχος. Κατά άλλη εκδοχή, ίσως συμμετείχε σε συμπολιτεία με επικεφαλής το Ίλιον.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Talbert, Richard (επιμ.). *Barrington Atlas of the Greek and Roman World*, Princeton University Press, 2000, ISBN 0-691-03169-X, χάρτης 56 C2 και Map-by-map Directory, σελ. 848.
2. ↑  Skamandreia στο πρότζεκτ Pleiades
3. ↑  Νομίσματα της Σκαμάνδρειας στο www.wildwinds.com.
4. ↑  Getzel M. Cohen, *The Hellenistic Settlements in Europe, the Islands, and Asia Minor*, University of California Press, 1995, ISBN 0-520-08329-6, σ.154.

Συντεταγμένες: 39°50′10″N 26°21′49″E﻿ / ﻿39.836133°N 26.363492°E﻿ / 39.836133; 26.363492
Ο **Ιωάννης Βονασέρας** (1862- 1931) ήταν ηθοποιός που διακρίθηκε κυρίως σε κωμικούς ρόλους.

Βιογραφία
---------

Γιος της Πίπινας και του Φραγκίσκου Βονασέρα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1862. Στο θέατρο πρωτοβγήκε το 1877 στο θίασο του Δημοσθένη Αλεξιάδη και της μητέρας του, Πιπίνας Βονασέρα. Με το θίασο του Αλεξιάδη πέρασε όλα τα θεατρικά του χρόνια.

Κωμικός ηθοποιός, αναλάμβανε με μεγάλη επιτυχία, αυτούς τους ρόλους του θιάσου. Διακρίθηκε ιδιαίτερα στο ρόλο του Ζακ Σεππάρ στο έργο «Ιππότες της ομίχλης», τον οποίο αυτός διέπλασε και έπαιξε πολλές φορές.

Παντρεύτηκε την επίσης ηθοποιό Φωτεινή Δημητρακοπούλου- Βονασέρα, και έκανε 2 παιδιά, τα οποία έγιναν και αυτά ηθοποιοί. Η Νίνα Νικολάου Σίλβα και η Μαρίκα Νικολάου Δελούδη.

Πηγή
----

* Εφημερίδα «Ελληνικό θέατρον», φύλλο της 1ης Δεκέβρη 1931, σελ.3. Η νεκρολογία του.
Ο **Θεόδωρος Κασάπης** (τουρκ.: *Teodor Kasap*, 10 Νοεμβρίου 1835 – 1905) ήταν Οθωμανός εκδότης εφημερίδων και συντάκτης ελληνικής καταγωγής.

Ο Κασάπης γεννήθηκε στην Καισάρεια. Σε ηλικία 11 ετών πέθανε ο πατέρας του, οπότε ο Θεόδωρος εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έπιασε δουλειά ως παραγιός σε έναν Ρωμιό έμπορο και πήγε σε ελληνικό σχολείο.

Κατόπιν σπούδασε στο Παρίσι και εργάσθηκε για περίπου επτά χρόνια ως προσωπικός γραμματέας του Γάλλου μυθιστοριογράφου Αλεξάνδρου Δουμά. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Πόλη και δίδαξε γαλλικά σε διάφορα σχολεία της και αργότερα στην Αυτοκρατορική Σχολή Πυροβολικού. Εργάσθηκε επίσης ως συντάκτης στη γαλλόφωνη εφημερίδα *Étoile d'Orient* (= «Αστήρ της Ανατολής»).

Τον Φεβρουάριο του 1870 ο Κασάπης εξέδωσε την εβδομαδιαία γαλλόφωνη σατιρική εφημερίδα/περιοδικό *Le Diogene*, την οποία σύντομα μετέτρεψε διαδοχικά σε ελληνόφωνη ως *Ο Διογένης* και στις 24 Νοεμβρίου 1870 την κυκλοφόρησε ως τουρκόφωνη (με τον ομώνυμο τίτλο *Diyojen*). Αυτή υπήρξε το πρώτο χιουμοριστικό/σατιρικό έντυπο στην ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η καυστική του σάτιρα οδήγησε την κυβέρνηση να διατάξει το προσωρινό κλείσιμό του μετά από μόλις 4 τεύχη. Ο Κασάπης όμως κατόρθωσε να εκδώσει τελικώς 183 τεύχη του *Diyojen* πριν διαταχθεί το οριστικό του κλείσιμο το 1873.

Δύο άλλες περιοδικές εκδόσεις που εξέδωσε ο Κασάπης, το 1873, ήταν η δίγλωσση *Çingirakli Tatar*, στην τουρκική και την ελληνική γλώσσα, και η τουρκόφωνη *Hayal* (= «`Οραμα»). Ακολούθησε η έκδοση του ελληνόγλωσσου περιοδικού *Μώμος* και, τον Αύγουστο του 1875, της τουρκόφωνης ημερήσιας πολιτικής εφημερίδας *İstikbal* (= «Μέλλον»). Σκοπός της τελευταίας ήταν να προετοιμάσει το έδαφος για την αποδοχή του καθεστώτος της συνταγματικής μοναρχίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Το 1877 ο Κασάπης καταδικάσθηκε σε τριετή φυλάκιση για μία γελοιογραφία στη *Hayal* που σατίριζε τη λογοκρισία του τύπου. Απελευθερώθηκε από τη φυλακή υπό τον όρο ότι θα σταματούσε την έκδοση των *Hayal* και *Istikbal*. Αμέσως μετά την απελευθέρωσή του έφυγε σε αυτοεξορία στην Ευρώπη. Μετά από αρκετά χρόνα ο σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ τού έδωσε χάρη και τού επέτρεψε να επιστρέψει στην Πόλη, όπου του έδωσε δουλειά στην ιδιωτική βιβλιοθήκη του.

Εκτός από την εκδοτική του δραστηριότητα, ο Κασάπης έγραψε και θεατρικά έργα. Το πρώτο του, με τίτλο *Pinti Hamit*, ανέβηκε στο Θέατρο Gedikpaşa το 1873, ενώ άλλα έργα του ήταν τα *Iskilli Memo* (1874) και *Para Meselesi* (1875).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι - πηγές
----------------------------

* Σχετικό άρθρο στο *Answers.com*

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 17144410
* LCCN: nr99027099
* GND: 1103568353

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Theodoros Kasapis  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Γιάννης Μηταράκης** (1897/98- 23 Φεβρουαρίου 1963) ήταν Έλληνας ζωγράφος του εικοστού αιώνα. Παρουσίασε διάφορα έργα σε εκθέσεις στη χώρα του και στο εξωτερικό. Είχε επηρεαστεί έντονα από τον κυβισμό και κυρίως τον Πολ Σεζάν. Το 1937 βραβεύτηκε στην Διεθνή Έκθεση του Παρισιού. Δυο χρόνια αργότερα τιμήθηκε με το Βραβείο Πανελληνίου.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1897 ή το 1898 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από οικογένεια Ελλήνων. Σπούδασε γεωπονική στο Παρίσι από το 1915 ως το 1921 και παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής στις ακαδημίες A. Lhote και La Palette. Η εκθεσιακή του δραστηριότητα ξεκίνησε από το 1922 όπου παρουσίασε τοπία της Γαλλίας, γυμνά και πορτραίτα. Το 1929 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα και συμμετέχει στις καλλιτεχνικές ομάδες Τέχνη και Στάθμη. Συμμετείχε σε αρκετές ομαδικές και ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό όπως στην Μπιενάλε της Βενετίας (1934, 1936 και 1940), της Αλεξάνδρειας και του Σάο Πάολο (1958), στο διαγωνισμό Guggenheim της Νέας Υόρκης το 1958 ως αντιπρόσωπος της Ελλάδας μαζί με Σπύρο Βασιλείου, Παναγιώτη Τέτση και Γιάννη Σπυρόπουλο κλπ. Πέθανε το 1963 στην Αθήνα.

Έργο
----

Ο Μηταράκης ασχολήθηκε κυρίως με την τοπιογραφία με τα τοπία της Ελλάδας να αποτελούν σημαντική πηγή έμπνευσης για το έργο του. Επίσης διαμόρφωσε ένα ιδιαίτερο στυλ εξπρεσιονισμού με κυρίαρχα τα ζωντανά χρώματα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Μηταράκης, Γιάννης». BiblioNet. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουλίου 2015.
2. ↑  «Γιάννης Μηταράκης». Δήμος Χίου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουλίου 2015.
3. 1 2 3 4 5 6  *Ελληνική Τοπιογραφία 19ος - 20ός αιώνας*. Αθήνα: Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου. 1998. σελ. 180.
4. ↑  Perpinioti-Agazir Katherina, Le "Groupe Techni", διδακτορική διατριβή, Παρίσι 2002.
5. ↑  *Catalogo / XXIIa Esposizione Biennale Internazionale d'Arte*. χ.χ. 1940. σελίδες 255–257.

Βιβλιογραφία
------------

* Συλλογικό έργο, *Ελληνική Τοπιογραφία 19ος - 20ός αιώνας*. Αθήνα: Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου. 1998.
* Συλλογικό έργο, *Νέα Εγκυκλοπαιδεία", εκδ. Μαλλιάρης- Παιδεία, 2006,, τ. 16, σελ. 91.*
* Φερεντίνου, Έφη, "Στο εργαστήρι του Μηταράκη", περ. *Ζυγός*, τχ. 98, Ιανουάριος 1964.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Εθνική Πινακοθήκη: Μηταράκης Γιάννης (1898 Αλεξάνδρεια - 1963 Αθήνα)
Η σημαία του Τζέρσεϊ από το 1981. Λόγος σημαίας: 3:5
 Σημαία πριν από το 1981. Λόγος: 3:5
Η **σημαία της Υερσέης** καθιερώθηκε από τη Βουλή του νησιού στις 12 Ιουνίου 1979, και επισημοποιήθηκε από τη Βασίλισσα Ελισάβετ στις 10 Δεκεμβρίου του 1980. Υψώθηκε επίσημα την 1η Απριλίου του 1981.

Είναι λευκή με δύο κόκκινες διαγώνιες ταινίες που δημιουργούν κόκκινο χιαστί σταυρό. Στο μέσον του επάνω τεταρτημορίου φέρει τον εστεμμένο θυρεό των Πλανταγενετών, το εθνόσημο του Τζέρσεϊ, που συγκροτείται από εστεμμένο κόκκινο θυρεό με τρεις λεοπαρδάλεις επ΄ αυτού, η μία ύπερθεν της άλλης, σε κάθετη διάταξη.

Ιστορία
-------

Η νέα σημαία άρχισε να χρησιμοποιείται επίσημα από το 1981 και έχει το έμβλημα με τα όπλα του Τζέρσεϊ και το στέμμα των Πλανταγενέτηδων. Πριν από αυτήν τη σημαία, η κτήση χρησιμοποιούσε μια απλή κόκκινη σημαία σε λευκό φόντο.

Η ιστορική έρευνα απέτυχε να εντοπίσει την προέλευση της σημαίας. Κάποιος θρύλος κάνει λόγο για λανθασμένη μετάφραση από τη γερμανική γλώσσα της λέξης *Erse* («Ιρλανδικός») σε κατάλογο που έγραφε *Ierse* (*Jersey*) με το σταυρό του Αγίου Πατρικίου από λάθος.

Μερικοί πιστεύουν ότι ο σταυρός στη σημαία έχει νορμανδική προέλευση, όπως και το κόκκινο χρώμα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σημαία του Τζέρσεϊ** |

* Σημαία του Τζέρσεϊ (Αγγλικά)

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σημαίες των χωρών της Ευρώπης |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα κράτη | 
* Άγιος Μαρίνος
* Αζερμπαϊτζάν
* Αλβανία
* Ανδόρρα
* Αρμενία
* Αυστρία
* Βατικανό
* Βέλγιο
* Βόρεια Μακεδονία
* Βοσνία και Ερζεγοβίνη
* Βουλγαρία
* Γαλλία
* Γερμανία
* Γεωργία
* Δανία
* Ελβετία
* Ελλάδα
* Εσθονία
* Ηνωμένο Βασίλειο
* Ιρλανδία
* Ισλανδία
* Ισπανία
* Ιταλία
* Κροατία
* Κύπρος
* Λετονία
* Λευκορωσία
* Λιθουανία
* Λίχτενσταϊν
* Λουξεμβούργο
* Μάλτα
* Μαυροβούνιο
* Μολδαβία
* Μονακό
* Νορβηγία
* Ολλανδία
* Ουγγαρία
* Ουκρανία
* Πολωνία
* Πορτογαλία
* Ρουμανία
* Ρωσία
* Σερβία
* Σλοβακία
* Σλοβενία
* Σουηδία
* Τουρκία
* Τσεχία
* Φινλανδία
 |
|  |
| Κτήσεις | 

|  |  |
| --- | --- |
| Ηνωμένο Βασίλειο | 
* Γιβραλτάρ
* Γκέρνσεϊ
* Τζέρσεϊ
* Νήσος Μαν
 |
|  |
| Δανία | 
Νήσοι Φερόες |
|  |
| Φινλανδία | 
Ώλαντ |
|  |
| Νορβηγία | 
Σβάλμπαρντ |

 |
|  |
| Μη αναγνωρισμένα κράτη | 
* Αμπχαζία
* Αρτσάχ
* Βόρεια Κύπρος
* Κόσοβο
* Νότια Οσετία
* Υπερδνειστερία
 |

 |
Ο **Ηλίας Κεχαγιάς** ήταν Έλληνας επιχειρηματίας της νεοσύστατης Ελλάδας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Άμφισσα το 1810 και καταγόταν από σημαντική οικογένεια. Πατέρας του ήταν ο Ευστάθιος, ο οποίος τροφοδότησε τους άνδρες του Ανδρούτσου στο Χάνι της Γραβιάς για να μπορέσουν να κρατήσουν την άμυνα. Ο Ηλίας βρίσκονταν και αυτός εκεί δεκαεξαετής στην ηλικία. 

Ο πατέρας του τον έστειλε στην Τεργέστη για να μορφωθεί. Εκεί έμαθε τα γράμματα και τις ξένες γλώσσες. Με το τέλος της επανάστασης επέστρεψε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στη Σύρο, όπου ασχολήθηκε με το εμπόριο και τη ναυτιλία. Υπήρξε μέλος του πρώτου διοικητικού συμβουλίου της "ελληνικής εταιρείας ατμοπλοΐας", ένας εκ των διευθυντών του καταστήματος αυτής στη Σύρο καθώς και διευθυντής της τοπικού πρακτορείου της ασφαλιστικής εταιρείας "Φοίνιξ". Υπήρξε έμπιστος της Εθνικής Τράπεζας καθώς ήταν ξάδερφος του Ευθύμιου Κεχαγιά, οι σχέσεις τους όμως επήλθαν σε τέλμα το 1861. Ο βασιλιάς Όθων, του απένειμε αυτοπροσώπως κατά τη μετάβαση του στη Σύρο το παράσημο του Σταυρού του Σωτήρος.

Ως διευθυντής της Ατμοπλοϊκής Εταιρείας ίδρυσε το 1860 το Νεώριο της Ερμούπολης, ένα από τα παλαιότερα μηχανουργεία της Ελλάδας που δημιουργήθηκε στη θέση ενός παλαιού λοιμοκαθαρτηρίου, που κατεδαφίστηκε στα 1857-58.

Απεβίωσε τον Δεκέμβριο του 1885.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κωνσταντίνος Παπαθανασόπουλος, *Εταιρεία Ελληνικής Ατμοπλοΐας (1855 - 1872), Αθήνα 1988, ΜΙΕΤ, σελ. 61*
2. ↑  Κωνσταντίνος Παπαθανασόπουλος, *Εταιρεία Ελληνικής Ατμοπλοΐας (1855 - 1872), Αθήνα 1988, ΜΙΕΤ, σελ. 150*
3. ↑  Κωνσταντίνος Παπαθανασόπουλος, *Εταιρεία Ελληνικής Ατμοπλοΐας (1855 - 1872), Αθήνα 1988, ΜΙΕΤ, σελ. 156*
4. ↑  Νεώριο Αρχειοθετήθηκε 2012-05-26 στο Wayback Machine. Δήμος Ερμούπολης

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Σκόκος (1887). *Ημερολόγιον Σκόκου*. Εν Αθήναις: Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων Ανέστη Κωνσταντινίδου.
Ο **Σίμος Καφταντζής** ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας το πρώτο μεταπολεμικό πρωτάθλημα.

Καριέρα
-------

Ο Καφταντζής αγωνίστηκε για πρώτη σεζόν με την ομάδα του Άρη το 1945, κατακτώντας το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης και συμμετέχοντας στα δύο εντός έδρας παιχνίδια της τελικής φάσης του πρωταθλήματος Ελλάδας, όπου ο Άρης κατέβαλε τον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ και κατέκτησε τον πρώτο μεταπολεμικό τίτλο.

Αγωνιζόταν σαν δεξί χαφ, διακρινόμενος για τα αμυντικά του καθήκοντα. Στις 2 Μαρτίου 1947, ο τερματοφύλακας Κώστας Βελλιάδης απουσίασε από τον αγώνα του Άρη εναντίον του Ηρακλή, με τον επιθετικό Άγγελο Βασιλειάδη να τον αντικαθιστά αρχικά, αλλά όταν στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου οι "κυανόλευκοι" προηγούνταν με 3-1, Βασιλειάδης ανέλαβε χρέη επιθετικού με τον Καφταντζή να φοράει τα γάντια του τερματοφύλακα.

Την σεζόν 1948-49, ο Καφταντζής υπήρξε βασικό στέλεχος της ομάδας των "κίτρινων" στην κατάκτηση του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης, παίζοντας και στους τέσσερις αγώνες της τελικής φάσης του πανελλήνιου πρωταθλήματος, όπου ο Άρης κατέλαβε την τρίτη θέση.

Ο Άρης έφθασε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας του 1950, με τον Καφταντζή στην ενδεκάδα που ηττήθηκε από την ΑΕΚ στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Ο μέσος των "κίτρινων" κρέμασε τα παπούτσια του μετά την εμφάνιση του κατά του ΠΑΟΚ για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, στις 26 Νοεμβρίου 1950.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Το πρώτο μεταπολεμικό | AllAboutARIS.com[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Greece - Final Tables 1906-1959
3. ↑  «Οι οκτώ τελικοί Κυπέλλου του Άρη - Άρης - SPORT 24». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2015.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
* Καφταντζής Σίμος | aris.re
Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Κατοχής** ήταν σταθμός των Σιδηροδρόμων Βορειοδυτικής Ελλάδος, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Αιτωλικού - Κατοχής, στη χιλιομετρική θέση 10,010 από το σταθμό Αιτωλικού, και της οποίας αποτελούσε τερματικό σταθμό. Βρισκόταν στην Κατοχή Αιτωλοακαρνανίας και πήρε το όνομά του από τον οικισμό που εξυπηρετούσε.

Εγκαινιάστηκε το 1912 και έκλεισε το 1943, μαζί με τη γραμμή Αιτωλικού - Κατοχής. Διέθετε πλευρική αποβάθρα.

  

  


| **Προηγούμενος σταθμός** | **Σιδηροδρομικές γραμμές** | **Επόμενος σταθμός** |
| --- | --- | --- |
| Οδός Μαγούλας |   | Αιτωλικό - Κατοχή
(κατηργημένη) |   | *Τερματικός* |
Ο **Ηλίας Δ. Κριμπάς** (Μερόπη Μεσσηνίας, 1894 - 28 Απριλίου 1981) ήταν Έλληνας πολιτικός, που χρημάτισε υπουργός Υγιεινής επί κυβέρνησης Ιωάννη Μεταξά από το 1939 ως το 1941. Υπήρξε ιδρυτής και πρόεδρος του ΕΛΚΕΠΑ. Τιμήθηκε μεταξύ άλλων με το Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου Α΄ και τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Φοίνικα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Σπούδασε στο Παρίσι στη Σχολή Καλών Τεχνών και Κατασκευών. Το 1927 ανέλαβε διευθυντής τεχνικών υπηρεσιών στο Δήμο Πειραιά και 7 χρόνια αργότερα επικεφαλής της διεύθυνσης τεχνικών υπηρεσιών του Δήμου Αθηναίων. Ήταν επίσης μέλος του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Παραγωγικότητας και πρόεδρος της Ελληνογαλλικής Ενώσεως Επιστημόνων και της Κεντρικής Επιτροπής Τεχνικής Βοήθειας.
.
Διορίστηκε υπουργός Υγιεινής, Προνοίας και Αντιλήψεως στις 4 Σεπτεμβρίου 1939 στην κυβέρνηση Μεταξά. Παρέμεινε στο υπουργικό αξίωμα ως υπουργός Εθνικής Προνοίας και στην επόμενη Κυβέρνηση Κορυζή ως τις 20 Απριλίου 1941.

Το 1971 διορίστηκε διοικητής της Κτηματικής Τράπεζας, της οποίας ήταν διευθυντής από το 1946.

Λίγο πριν πεθάνει ήταν πρόεδρος της εταιρείας ΑΕΕΧ Π. και Λιπασμάτων

Παραπομπές
----------

1. ↑  Υπουργεία της Ελλάδας rulers.org
2. ↑  εφ. Το Βήμα, 3/5/1981, Νεκρολογία, σελ. 2.
3. ↑  ««Κυβέρνησις Ιωάννου Μεταξά, Από 13.4.1936 έως 29.1.1941»». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2011.
4. ↑  «Γιατί ο τάφος της Βεργίνας ανήκει στον βασιλέα της Μακεδονίας Φίλιππο Β'». tovima.gr. 10 Ιανουαρίου 1999. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2013.
Ο **Θεόδωρος Ι. Λέκας** (γράφεται και **Λέκκας** , 1911-1991) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Αττικής από το 1952 ως το 1956.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1911 στην Αθήνα και ήταν γιος του Ιωάννη Λέκα. Ήταν εγγονός του Θεόδωρου Λέκα, δικηγόρου και βουλευτή Αττικοβοιωτίας. Σπούδασε νομικά και άσκησε τη δικηγορία. Στις εκλογές του 1952 εξελέγη βουλευτής Αττικής με τον Ελληνικό Συναγερμό. Στις 15 Νοεμβρίου 1954 δήλωσε την ανεξαρτητοποίησή του. Το 1955 προσχώρησε στο κόμμα του Μαρκεζίνη.

Πέθανε σε ηλικία 80 ετών στην Αθήνα και κηδεύτηκε στις 24 Ιουλίου 1991 από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών. Κατέλιπε τη σύζυγό του, Μαρίκα, παιδιά και εγγόνια.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 75, αρ. 594).(pdf)
2. ↑  Το «Κόμμα των Προοδευτικών» του Σπύρου Μαρκεζίνη, 15 Μαΐου 2019, ανακτήθηκε στις 18 Ιουλίου 2020.
3. 1 2  "Κοινωνικά", Η Καθημερινή, φύλλο 24ης Ιουλίου 1991, σελ. 2.
Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Καβασίλων** ήταν σταθμός του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδας, επί των σιδηροδρομικών γραμμών Πάτρας - Κυπαρισσίας και Καβασίλων - Λιμένος Κυλλήνης.

Βρίσκεται στα Καβάσιλα Ηλείας και οφείλει την ονομασία του στην κωμόπολη που εξυπηρετεί. Εγκαινιάστηκε στις 29 Αυγούστου 1891, ενώ αποτελούσε την αφετηρία της γραμμής Βαρθολομιού - Λουτρών Κυλλήνης από την 1η Ιουνίου 1892 μέχρι το 1969, οπότε και έκλεισε η γραμμή. Ο σταθμός Βαρθολομιού έκλεισε το 1993 μαζί με τη γραμμή Καβασίλων - Λιμένος Κυλλήνης. Διέθετε μία πλευρική και μία κεντρική αποβάθρα και βοηθητικές εγκαταστάσεις.

Σήμερα χρησιμοποιείται από τον Ο.Σ.Ε. για την εναπόθεση παλαιών υλικών των μετρικού εύρους γραμμών.
Συντεταγμένες: 37°15′08″N 21°40′13″E﻿ / ﻿37.2521°N 21.6702°E﻿ / 37.2521; 21.6702

Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Κυπαρισσίας** είναι σιδηροδρομικός σταθμός στην Κυπαρισσία. Ο σταθμός άνοιξε το 1892 και έκλεισε για τα περισσότερα τρένα το 2010. Προς το παρόν, εξυπηρετείται από τρένα εκδρομικής λειτουργίας, ενώ παραμένει ανενεργός για άλλα δρομολόγια.

Στο χώρο του σταθμού λειτουργεί το *«Μουσειακό Εκθετήριο Κυπαρισσίας»* του ΟΣΕ, όπου εκτίθεται ατμομηχανή της γραμμής Κυπαρισσίας - Πάτρας των Σιδηροδρόμων Πειραιώς – Αθηνών – Πελοποννήσου (ΣΠΑΠ) με αριθμό *Ζς 7.536*, τύπου Krauss, της σειράς *Ζς 531-555*, με περίοδο κατασκευής στο Μόναχο, μεταξύ των ετών 1911-1925.

Μέχρι τις 18/10/1990 ήταν λεωφορειακός σταθμός του ΟΣΕ ανταπόκρισης με τα Φιλιατρά, Γαργαλιάνους, Χώρα, Πύλο και Μεθώνη.

Yπηρεσίες
---------

| Προηγούμενος σταθμός |   | ΤΡΑΙΝΟΣΕ |   | Επόμενος σταθμός |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Καλό Νερό*προς Πύργο* |  | ΟΣΕ |  | *Τερματικός* |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Μουσειακό Εκθετήριο Κυπαρισσίας - ΟΣΕ». *www.ose.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιουλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2016.
Ο **Γιόχαν Μπέρνχαρντ Μπαχ** (*Johann Bernhard Bach*, Ερφούρτη, 25 Νοεμβρίου 1676 - Άιζεναχ, 11 Ιουνίου 1749) ήταν Γερμανός οργανίστας και συνθέτης. Γεννήθηκε στην Ερφούρτη της Θουριγγίας και σπούδασε μουσική δίπλα στον πατέρα του, Γιόχαν Εγκίντιους Μπαχ. Η πρώτη επαγγελματική θέση που ανέλαβε ήταν αυτή του οργανίστα στην εκκλησία Κάουφμανσκιρχε της Ερφούρτης το 1695. Τέσσερα χρόνια αργότερα ταξίδεψε στο Μαγδεβούργο και το 1703 ανέλαβε θέση οργανίστα και τσεμπαλίστα στο Άιζεναχ, αντικαθιστώντας τον θείο του, Γιόχαν Κρίστοφ Μπαχ. Υπήρξε δάσκαλος του Γιόχαν Γκότφριντ Βάλτερ.

Διασώζονται κυρίως έργα ορχηστρικής μουσικής που συνέθεσε, καθώς και ορισμένα αντίγραφα έργων του για εκκλησιαστικό όργανο. Ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ διέθετε πέντε ορχηστρικές σουίτες του Γ. Μ. Μπαχ, τις οποίες θα πρέπει να είχε σε μεγάλη εκτίμηση. Τόσο ο Καρλ Φίλιπ Εμάνουελ Μπαχ στη Νεκρολογία, όσο και ο Γιόχαν Νίκολαους Φόρκελ, στη βιογραφία του Γ. Σ Μπαχ, αναφέρονται στις περίφημες ουβερτούρες του Γιόχαν Μπέρνχαρντ, που κινούνταν στο ύφος του Γκέοργκ Φίλιπ Τέλεμαν ή στα πρότυπα της Γαλλικής ουβερτούρας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *SNAC*. w6ms447n. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  *International Music Score Library Project*. Category:Bach,\_Johann\_Bernhard. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb139656158. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
4. ↑  Wolff et al. (1993), σελ. 54
5. ↑  Wolff, Christoph (1998). David, H. T. & Mendel, A.. επιμ. *The New Bach Reader.* New York: W. W. Norton & Company, σελ. 298, 424

Πηγές
-----

* Wolff, C.; Emery W.; Helm, E. E.; Warburton E. & Derr, E. S. (1993). *Die Bach-Familie*. Stuttgart; Weimar: Metzler

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 46953141
* LCCN: n81129524
* ISNI: 0000 0000 8125 5996
* GND: 128911026
* SELIBR: 209880
* BNF: cb139656158 (data)
* MusicBrainz: 05b85504-1057-47ea-8ca5-7099f4960633
* NKC: xx0040899
* ICCU: UBOV368461
* CiNii: DA12266854

 |

 |