recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Για άλλα άτομα με το ίδιο όνομα, δείτε: Πολύειδος (αποσαφήνιση).  
Ο **Πολύειδος** ή και **Πολύιδος** ήταν περίφημος μάντης της Κορίνθου, δισέγγονος του Μελάμποδα και γιος του Κοιρανού. Δύο κατορθώματά του είναι πολύ γνωστά: Το ένα είναι ότι βοήθησε τον Βελλεροφόντη να δαμάσει τον Πήγασο και το άλλο ότι ανέστησε τον νεαρό Γλαύκο. Αυτό το τελευταίο θα το κατάφερνε όποιος μπορούσε να περιγράψει το χρώμα μιας αγελάδας του κοπαδιού του Μίνωα, το χρώμα της οποίας άλλαζε τρεις φορές τη μέρα. Ο Μίνωας κάλεσε τότε τους ικανότερους ανθρώπους του και τους ζήτησε να περιγράψουν το χρώμα του θαυμαστού αυτού ζώου. Ο Πολύιδος είπε πως το ζώο αυτό είχε το χρώμα του μούρου: άσπρο στην αρχή (άγουρο), κόκκινο αργότερα και τελικά μαύρο (ώριμο). Ο Μίνωας έκλεισε τότε τον Πολύιδο κάπου μαζί με το πτώμα του Γλαύκου και τον διέταξε να ξαναδώσει τη ζωή στον γιο του. Καθώς ο Πολύιδος καθόταν δίπλα στο πτώμα, είδε να προχωρά προς αυτό ένα φίδι, φοβήθηκε μήπως το φάει ή το βλάψει και το σκότωσε. Λίγο αργότερα όμως φάνηκε δεύτερο φίδι που, βλέποντας το πρώτο νεκρό, έφυγε για να επιστρέψει σε λίγο έχοντας στο στόμα του ένα χόρτο, με το οποίο άγγιξε το νεκρό φίδι και αμέσως αυτό αναστήθηκε. Ο Πολύιδος άρπαξε τότε το χόρτο, άγγιξε με αυτό τον νεκρό Γλαύκο και αυτός αναστήθηκε. Ο Μίνωας όμως δεν έμεινε ευχαριστημένος και πριν αφήσει τον Πολύιδο να επιστρέψει στην πατρίδα του, του ζήτησε να μάθει την τέχνη στον Γλαύκο. Ο Πολύιδος υπάκουσε, αλλά φεύγοντας έφτυσε στο στόμα του Γλαύκου, κάνοντάς τον να ξεχάσει όλα όσα είχε μάθει.

Κόρες του Πολυείδους ήταν η **Μαντώ** και η **Αστυκράτεια**. Οι δύο αδελφές είχαν ενταφιασθεί στα Μέγαρα, στην είσοδο του ναού του θεού Διονύσου που είχε ιδρύσει εκεί ο πατέρας τους. Ορισμένες πηγές ταυτίζουν αυτή τη Μαντώ με την κόρη του Μελάμποδα που αναφέρεται από τον Διόδωρο τον Σικελιώτη.

Γιός του, ήταν ο Ευχήνορας

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315593440
* LCCN: n2015025411

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Η **Περσέπολις** (περσικά: پرسپولیس) είναι ποδοσφαιρική ομάδα του Ιράν με έδρα την πρωτεύουσα Τεχεράνη. Αποτελεί τμήμα του αθλητικού σωματείου Περσέπολις. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάδιο Αζαντί, χωρητικότητας 78.116 θεατών. Είναι μαζί με την Εστεγλάλ οι πολυνίκες του ιρανικού πρωταθλήματος

Ιστορία
-------

Ιδρύθηκε το 1963 από τον Αλί Αμπντού Ιρανό πυγμάχο που ζούσε έως τότε στις ΗΠΑ. Η ονομασία του συλλόγου προέρχεται από την αρχαία πρωτεύουσα της Περσίας, Περσέπολη. Ο Σύλλογος στα πρώτα χρόνια λειτουργίας του αγωνιζόταν στις μικρές κατηγορίες του Ιρανικού πρωταθλήματος. Το 1968 η Ισλαμική Ιρανική κυβέρνηση διέλυσε πολλούς συλλόγους , ένα από αυτούς ήταν και η Σαχίν της Τεχεράνης που όλοι οι παίκτες της εντάχθηκαν στην Περσέπολις που αγωνιζόταν στην Β' κατηγορία. Εκείνη την χρονιά δεν έγινε πρωτάθλημα αλλά ένα τουρνουά με τη συμμετοχή 44 συλλόγων με την Περσέπολις να τερματίζει στις 4 πρώτες. Την επόμενη χρονιά, το 1969, η Περσέπολις εκπροσώπησε το Ιράν στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ασίας χωρίς επιτυχία αφού αποκλείστηκε στην φάση των ομίλων, μάλιστα ήταν ο πρώτος σύλλογος του Ιράν που το εκπροσώπησε σε Διεθνή διοργάνωση. 

Το 1962 επανιδρύθηκε η *Σαχίν* από τον ιδιοκτήτη της ιρανικής αυτοκινητοβιομηχανίας *Universal* με νέα ονομασία *Paykan*, μετά από διαπραγματεύσεις οι περισσότεροι παίκτες, εκτός τον Αζιζ Ασλί, επέστρεψαν πίσω. Η Paykan κατέκτησε το πρωτάθλημα της χρονιάς αλλά πολλοί παίκτες επέστρεψαν στο τέλος στην Περσέπολις. Το 1972 ο σύλλογος κατέκτησε το πρώτο εθνικό της πρωτάθλημα και ο πρόεδρος της ανακοίνωσε ότι ο σύλλογος γίνεται επαγγελματικός, ο πρώτος στο Ιράν. Ο Σύλλογος δεν πήρε μέρος στο πρωτάθλημα και έπαιζε μόνο φιλικά παιχνίδια με ξένους συλλόγους, μετά από λίγους μήνες έγινε ερασιτεχνικός και πάλι. 

Μετά την ισλαμική επανάσταση, ο σύλλογος αναγκάστηκε να αλλάξει πολλά ονόματα. Έπειτα ονομάστηκε επίσημα *Πιρουζί* (پیروزی‎, *Νίκη*), αλλά εξακολουθούσε να αποκαλείται με την παλαιά της ονομασία. Η ομάδα κατάφερε να πετυχαίνει πάντοτε καλά πλασαρίσματα στην πρώτη πεντάδα. Μεγαλύτερη επιτυχία ήταν το 1991, όταν κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων Ασίας και το 1993 που ήταν φιναλίστ της ίδιας διοργάνωσης. Το 2012 μετονομάστηκε πάλι σε *Περσέπολις*.

Επιτυχίες
---------

*Τελευταία ενημέρωση: 11 Οκτωβρίου 2020*.
### Εγχώριες

* **Πρωταθλήματα Ιράν**

Πρωταθλήτρια (15): 1971–72, 1973–74, 1975–76, 1995–96, 1996–97, 1998–99, 1999–2000, 2001–02, 2007–08, 2016–17, 2017–18, 2018-19, 22019-20, 2020/21, 2022/23
* **Κύπελλο Ιράν**

Κυπελλούχος (6): 1987–88, 1990–91, 1998–99, 2009–10, 2010–11,2018\_19
* **Σούπερ Καπ Ιράν**

Νικήτρια (3): 2017, 2018,2019
### Διεθνείς

* **Κύπελλο Κυπελλούχων Ασίας**

Νικήτρια (1): 1991

Παραπομπές
----------

1. ↑  Iran Khodro Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2008-05-05 στο Wayback Machine. Ιστορία] (στα Περσικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Περσέπολις Τεχεράνης (ποδόσφαιρο ανδρών)** |

* Επίσημος ιστότοπος

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 160157949
* LCCN: n2010217570

 |

 |
Ο **Μητροπολίτης Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου Ιερόθεος Β΄**  (κατά κόσμον Γαρύφαλλος) ήταν Έλληνας Θεολόγος και Ιεράρχης της Εκκλησίας της Ελλάδας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Μητροπολίτης Ιερόθεος γεννήθηκε στην Άνδρο το 1934. Σπούδασε στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στην Οξφόρδη. Κληρικός χειροτονήθηκε το 1954 και υπηρέτησε ως Πρωτοσύγγελος, Κατηχητής, Ιεροκήρυκας και Καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης στην Κοζάνη, στο Λονδίνο, στην Ορεστιάδα και στην Αθήνα. Διετέλεσε Γραμματέας της Ιερά Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος (1968-1988) και συμμετείχε σε πολλά συνέδρια ως εκπρόσωπός της.

Εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου το 1988. Στις 24 Αυγούστου 2019 εισήχθη στο Γενικό Νοσοκομείο Λήμνου μετά από λοίμωξη και την επόμενη ημέρα πραγματοποιήθηκε αεροδιακομιδή του στο Νοσοκομείο της Μυτιλήνης, όπου απεβίωσε στις 26 Αυγούστου 2019 σε ηλικία 85 ετών.
Ο **Πολύγνωτος** ήταν αρχαίος Έλληνας ζωγράφος που έζησε στα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ.. Καταγόταν από τη Θάσο και ο πατέρας του ονομαζόταν Αγλαοφών. Ο Πολύγνωτος σταδιοδρόμησε στην Αθήνα, οπότε οι Αθηναίοι τον τίμησαν με την παροχή πολιτικών δικαιωμάτων και έτσι έγινε Αθηναίος πολίτης.

Βίος και έργο του
-----------------

Ο Πολύγνωτος ζωγράφισε την εποχή του Κίμωνα ένα έργο με θέμα τη μάχη του Μαραθώνα πάνω στους τοίχους της Ποικίλης Στοάς, και ένα άλλο με θέμα τον γάμο των θυγατέρων του Λευκίππου. Ο Πλούταρχος γράφει ότι ιστορικοί και ο ποιητής Μελάνθιος βεβαιώνουν πως ο Πολύγνωτος δεν ζωγράφιζε για τα χρήματα, αλλά εξαιτίας των ευγενών αισθημάτων του προς τους Αθηναίους. Στην αίθουσα των Προπυλαίων της Ακροπόλεως υπήρχαν άλλα έργα του. Τα σημαντικότερα πάντως ήταν οι τοιχογραφίες του στον «Θησαυρό των Κνιδίων» στους Δελφούς. Τα θέματά τους ήταν η Νεκυία (επίσκεψη του Οδυσσέα στον Άδη) και η άλωση της Τροίας.

| Αρχαίοι Έλληνες ζωγράφοι |
| --- |
| * Αγάθαρχος
* Αναξάνδρα
* Ανδροκύδης
* Αντίφιλος
* Απελλής
* Απολλόδωρος
* Αριστείδης
* Κίμων
* Εχίων
* Ευφράνωρ
* Εύπομπος
* Μελάνθιος
* Νεάλκης
* Νικόμαχος
* Πάμφιλος
* Πάναινος
* Παρράσιος
* Παυσίας
* Πολύειδος
* Πολύγνωτος
* Πρωτογένης
* Θέων
* Τιμάνθης
* Τιμαρέτη
* Τιμόμαχος
* Ζεύξις
 |
| π • σ • ε
 |

Ο Παυσανίας διέσωσε μια λεπτομερή και προσεκτική περιγραφή αυτών των τοιχογραφιών, μορφή προς μορφή (X 25-31). Τα θεμέλια του κτίσματος έχουν αποκαλυφθεί από τις γαλλικές ανασκαφές στους Δελφούς. Από αυτά τα στοιχεία κάποιοι αρχαιολόγοι έχουν προσπαθήσει να ξαναφτιάξουν τις ζωγραφιές, εκτός φυσικά από τα χρώματά τους. Οι μορφές τους ήταν κεχωρισμένες και σπανίως επικάλυπταν η μία την άλλη, εκτεινόμενες σε δύο ή τρεις σειρές η μία πάνω από την άλλη. Φαίνεται ότι οι ζωγραφικές απεικονίσεις της εποχής γίνονταν με σχεδόν ακριβώς το ίδιο σχέδιο που είχαν και οι σύγχρονές τους ανάγλυφες αναπαραστάσεις.

Ο Πολύγνωτος χρησιμοποιούσε λίγα χρώματα και αυτά απλά. Τεχνικά, η ζωγραφική του ήταν πρωτόγονη. Η υπεροχή του ήταν στην ομορφιά του σχεδιασμού των μορφών του, μία προς μία, και ιδίως στον «ηθικό» και ιδεώδη χαρακτήρα της τέχνης του. Σύγχρονος, και ίσως δάσκαλος, του Φειδία, ο Πολύγνωτος είχε τον ίδιο μεγαλόπρεπο τρόπο. Η απλότητα, το ευγενές συναίσθημα, η εξαιρετική χάρη και γοητεία στην εκτέλεση, χαρακτήριζαν τα έργα του, σε αντίθεση με τα πιο ζωηρά, σύνθετα και τεχνικώς ανώτερα ζωγραφικά έργα της μετέπειτα εποχής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *The Fine Art Archive*. cs.isabart.org/person/60480. Ανακτήθηκε στις 1  Απριλίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Polygnotos of Thasos στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 262616976
* LCCN: n84083900
* ISNI: 0000 0000 9722 2718
* GND: 119385198
* SUDOC: 027779718
* BNF: cb11972944w (data)
* ULAN: 500115803
* NKC: xx0187312

 |

 |
Πυλώνες ηλεκτρικού ρεύματος στο ανατολικό Τέξας των νότιων ΗΠΑ, άποψη τους κατά το ηλιοβασίλεμα.
Ο **πυλώνας ηλεκτρικού ρεύματος** είναι μια ψηλή δομή, αποτελούμενη συνήθως από χαλύβδινο πλέγμα πύργου και χρησιμοποιείται για να υποστηρίξει μια εναέρια γραμμή ρεύματος.

Στα ηλεκτρικά δίκτυα γενικά χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά ρεύματος υψηλής τάσης που μεταφέρουν ηλεκτρική ενέργεια από σταθμούς παραγωγής σε ηλεκτρικούς υποσταθμούς. Οι πόλοι χρησιμότητας χρησιμοποιούνται για να στηρίξουν την υπομετάδοση χαμηλότερης τάσης και τις γραμμές διανομές που μεταφέρουν ρεύμα από υποσταθμούς προς τους πελάτες. Το σύνηθες ύψος τους είναι από 15 με 55 μέτρα, αν και ο υψηλότερος πυλώνας έχει ύψος 380 μέτρων και βρίσκεται μεταξύ των νησιών Τσιντάνγκ και Τσεσί της Κίνας. Η μεγαλύτερη έκταση υδροηλεκτρικής διέλευσης έχει μήκος 5.376 μέτρων και βρίσκεται στο φιόρδ Αμεραλίκ. Εκτός από τον χάλυβα, μπορούν να χρησιμοποιηθούν άλλα υλικά, συμπεριλαμβανομένου του σκυροδέματος και του ξύλου.

Υπάρχουν τέσσερις μεγάλες κατηγορίες των πυλώνων. Κάποιοι πυλώνες συνδυάζουν αυτές τις βασικές λειτουργίες. Συχνά οι πυλώνες με τα καλώδια μετάδοσης θεωρούνται μορφή οπτικής ρύπανσης. Μια από τις μεθόδους για τη μείωση της οπτικής επίδρασης τους είναι η υπογειοποίησή τους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Environmental, Health, and Safety Guidelines for Electric Power Transmission and Distribution» (PDF). International Finance Corporation. 30 Απριλίου 2007. σελ. 21. Ανακτήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2013.
Ο **Ευστράτιος** (ουκρανικά: *Євстратій*, κατά κόσμον *Ιβάν Βολοντίμιροβιτς Ζόρια*, ουκρανικά: *Іван Володимирович Зоря*, Τσερκάσι 21 Οκτωβρίου 1977) είναι Ουκρανός Μητροπολίτης της επισκοπής Μπελοτσερκόβου και Ταράσας της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 1977 στο Τσερκάσι της Ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. Τον Απρίλιο του 1998 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Αρχαγγέλου Μιχαήλ στο Κίεβο. Χειροτονήθηκε διάκονος στις 16 Απριλίου 1998 και πρεσβύτερος στις 4 Ιουνίου 2000. Αποφοίτησε από την Ορθόδοξη Θεολογική Ακαδημία Κιέβου (του Πατριαρχείου Κιέβου).

Τον Φεβρουάριο 2007 έλαβε το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη και στις 25 Μαΐου 2008 χειροτονήθηκε βοηθός επίσκοπος της σχισματικής Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (Πατριαρχείο Κιέβου) και υπηρέτησε ως επικεφαλής του Τμήματος Πληροφοριών της συγκεκριμένης δομής.

Στις 15 Δεκεμβρίου 2018 συμμετείχε στην Ενωτική Σύνοδο του Κιέβου, η οποία ίδρυσε την αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας και εξέλεξε ως προκαθήμενό της τον Μητροπολίτη Επιφάνιο. Ήταν αρχιεπίσκοπος Τσέρνικοβ και Νίζιν ως τις 2 Φεβρουαρίου 2023, οπότε ανυψώθηκε σε μητροπολίτη και τοποθετήθηκε στη νεοσύστατη επισκοπή Μπελοτσερκόβου και Ταράσας .

Παραπομπές
----------

1. ↑  Хрэсны ход ва Ўкраіне: з Богам за мір ці за «русский мир»?
2. ↑  «Кіеўскі аб'яднаўчы Праваслаўны сабор 2018 года. Спроба сістэмнага аналізу». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Φεβρουαρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2023.
3. ↑  «Офіційне повідомлення про засідання Священного Синоду 2 лютого 2023 р». *OCU* (στα Ουκρανικά). 2 Φεβρουαρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2023.
4. ↑  «Предстоятель Православної Церкви України возвів низку архієреїв у сан митрополита та архієпископа». *OCU* (στα Ουκρανικά). 2 Φεβρουαρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας: Μητροπολίτης Μπελοτσερκόβου και Ταράσας Ευστράτιος
Για ομώνυμα λήμματα, δείτε: Μενεκράτης.  
Ο **Μενεκράτης ο Νυσαεύς** ήταν γραμματικός του 2ου π.Χ. αιώνα, μαθητής του Αρίσταρχου του Σαμόθρακος. Ο Στράβων τον αναφέρει ως έναν από τους επιφανέστερους άνδρες της Νύσας (Καρία). Παιδιά του ήταν ο Σώστρατος και ο Αριστόδημος -ο δεύτερος επίσης γραμματικός, μαθήματα του οποίου παρακολούθησε και ο ίδιος ο Στράβων σε νεαρή ηλικία.

Άλλες πηγές μνημονεύουν κάποιον άλλον (επίσης από τη Νύσα) **Μενεκράτη**, ιστορικό και συγγραφέα ενός συγγράμματος για τη Νίκαια της Βιθυνίας (*Περί Νικαίας*).   

Είναι όμως πολύ πιθανόν τα δύο αυτά πρόσωπα (ο γραμματικός Μενεκράτης και ο ιστορικός) να ταυτίζονταν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στράβων, *Γεωγραφικά*, 14.1.48.
2. ↑  Κ. Müller, *Fragmenta historicorum graecorum (1841)*, «Menecrates Nysaensis», τόμ. II, σελ. 344.
Το **πυραζόλιο** είναι αζωτούχος αρωματική ετεροκυκλική οργανική ένωση με τον τύπο (CH)3N(NH). Ανήκει στην τάξη των αλκαλοειδών και έχει τη μορφή άχρωμου στερεού. Έχει δύο γειτονικά άτομα αζώτου στον πενταμελή δακτύλιό της (θέσεις 1 και 2) και είναι ισομερής ένωση του ιμιδαζολίου, το οποίο έχει δύο άτομα αζώτου στις θέσεις 1 και 3. Με τον γενικό όρο *πυραζόλια* χαρακτηρίζονται ενώσεις που περιέχουν τον δακτύλιο του πυραζολίου στο μόριό τους.

Σύνθεση
-------

Μια κλασική σύνθεση του πυραζολίου είναι η σύνθεση Pechmann (Πέχμαν), με αντίδραση μεταξύ διαζωμεθανίου και ακετυλενίου. Με ανάλογες αντιδράσεις τύπου Pechmann (1,3-διπολική κυκλοπροσθήκη διαζωνιακού άλατος σε ένωση με ακόρεστο δεσμό άνθρακα–άνθρακα) παρασκευάζονται υποκατεστημένα παράγωγα του πυραζολίου.

Μια εναλλακτική συνθετική μέθοδος περιλαμβάνει την αντίδραση α,β-ακόρεστων αλδεϋδών με υδραζίνη: πρόκειται για αντίδραση συμπύκνωσης, κατά την οποία πρώτα σχηματίζεται ο πενταμελής δακτύλιος με απώλεια ενός μορίου νερού και στη συνέχεια το πυραζόλιο λαμβάνεται με αφυδρογόνωση του ενδιάμεσου προϊόντος.

Χρήσεις
-------

Ο πυραζολικός δακτύλιος είναι τμήμα πολλών φαρμάκων, όπως αναλγητικά, αντιφλεγμονώδη, κλπ.

Στη συνθετική χημεία, και ειδικότερα στην χημεία ενώσεων συναρμογής, το πυραζόλιο αποτελεί συστατικό του τρις(πυραζολυλο)βορικού συναρμοτή (συντομογραφικά **Tp**):

Struktur des Tris(pyrazol)borat-Anions

Παραπομπές
----------

1. ↑  H. v. Pechmann (1898) *Ber. Deutsch. Chem. Gesellschaft* **31** (3), 2950–2951.
2. ↑  Comprehensive Organic Name Reactions and Reagents (2010) Wiley, σελ. 2147–2150.
3. ↑  A. Schmidt, A. Dreger (2011) *Curr. Org. Chem* **15** (9), 1423–1463.
4. ↑  Π. Δ. Ακρίβος, Δ. Κεσίσογλου (2013) *Χημεία Ενώσεων Συναρμογής*, Εκδόσεις ΖΗΤΗ.
5. ↑  S. Trofimenko (1993) "Recent advances in poly(pyrazolyl)borate (scorpionate) chemistry", *Chem. Rev.* **93**, 943-980.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **πυραζόλιο**  |

Δείτε επίσης
------------

* Ιμιδαζόλιο
{{WikidataCoord}} – missing coordinate data

 Καρτ ποστάλ απ τις πηγές Μπιλιάνινι ό το 1930 
Οι **Πηγές Μπιλιάνινι** είναι μια πηγή νερού στην Οχρίδα της Βόρειας Μακεδονίας, η οποία είναι πιο γνωστή για τους θρύλους που σχετίζονται με αυτόν. 

Οι πηγές Μπιλιάνινι είναι στην πραγματικότητα η υπερχείλιση του νερού στην πισίνα που βρίσκεται πάνω από τα ανοίγματα όπου καταλήγει. Ένα μέρος του νερού της πισίνας χρησιμοποιείται για τις ανάγκες της ύδρευσης στην Οχρίδα, ένα μέρος χρησιμοποιείται για τις ανάγκες του Υδρολογικού Ινστιτούτου που διεξάγει τεχνητή αναπαραγωγή απογόνων ψαριών και για την παροχή καθαρού νερού. Μόλις ικανοποιηθούν αυτές οι ανάγκες, η ροή του άχρηστου νερού διαχέεται στα ανοίγματα των πηγών Μπιλιάνινι. 

Η περιοχή των πηγών Μπιλιάνινι και οι ίδιες οι πηγές αποτελούν δημοφιλή τουριστικό προορισμό, καθώς το καλοκαίρι το επισκέπτονται έως και εκατό χιλιάδες εγχώριοι και ξένοι τουρίστες.

Θρύλοι
------

Για το καθαρό νερό των πηγών της Μπιλιάνινα, ο λαός των σλαβομακεδόνων έχει φτιάξει πολλά τραγούδια. Για παράδειγμα, μια φορά στο παλάτι κάτω από τη λίμνη κοντά στο Στουντεντσίστα, ζούσε η βίλα Εζέρκα, κόρη του παππού Καραόρμαν. Η βίλα του Εζέρκα βασίλευε πάνω στη λίμνη και ταλαιπωρούσε συνεχώς τους ψαράδες, ανατρέποντας τα σκάφη τους και επιστρέφοντας τα αλιεύματα ψαριών στη λίμνη. Ήταν πολύ ζηλιάρης και μια μέρα άρπαξε την όμορφη κοπέλα Μπιλιάνα, εγγονή του Τσουν. Τη πήρε στο κάστρο της για να παίξει μαζί της. Η όμορφη Μπιλιάνα φώναξε όλη τη νύχτα με θλίψη και τα δάκρυά της μετατράπηκαν σε πηγές, οι οποίες ονομάζονταν επιπλέον πηγές Μπιλιάνινι. Ο Τσουν, για να νικήσει τη Εζέρκα, δημιούργησε μια μεγάλη βάρκα. Από τη μια πλευρά έκαναν κουπί 6-7 άτομα και μόνο ένας περιπλανιώταν. Η Βίλα Εζέρκα δεν μπορούσε να ανατρέψει αυτό το μεγάλο σκάφος και με αυτό ο Τσουν έσωσε την όμορφη Μπιλιάνα. Έτσι, μετά τον παππού Τσουν, το μεγάλο σκάφος ονομάστηκε βάρκα που είναι μοναδική στον κόσμο. 

### Ο καμβάς της Μπιλιάνα ήταν λευκός

Στην αρχαία εποχή, στην αρχαία πόλη της Οχρίδας ζούσε η όμορφη μητέρα Μπιλιάνα. Ήταν τόσο όμορφη που όλοι σταματούσαν για να δουν την ομορφιά της. Μια μέρα η μαμά της Μπιλιάνα πήγε στις πηγές για να ζωγραφίσει τον καμβά. Αφού λεύκανε τον καμβά στα καθαρά νερά της πηγής, επέτρεψε να στεγνώσει η λευκή άμμος. Στη συνέχεια, από εδώ, πέρασε το καραβάνι με 20 οινοποιεία. Ο οδηγός του καραβανιού παρακολουθούσε τη Μπιλιάνα κάτω από τα μάτια του. Έκπληκτος με αυτή τη θεϊκή ομορφιά, σταμάτησε το καραβάνι μπροστά από τον λευκό καμβά. Στη συνέχεια η μητέρα Μπιλιάνα είπε στους οινοποιούς: "Πάρτε ένα πενιχρό καραβάνι, ώστε να μην μπορείτε να με χωνέψετε".

Παραπομπές
----------

1. ↑  *ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΠΗΓΩΝ ΧΩΡΩΝ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΟΥ ΙΣΟΛΑΜΟΥ ΝΕΡΟΥ ΝΕΡΟΥ* Αρχειοθετήθηκε 2019-04-20 στο Wayback Machine.  Αρχειοθετήθηκε 2019-04-20 στο Wayback Machine.
Το **Μουσείο Στρατηγού Γεώργιου Γρίβα Διγενή** είναι μουσειακός χώρος που βρίσκεται στην Λεμεσό πλησίον της πόλης της Πάφου στην Κύπρο. Το μουσείο αφορά τον Γεώργιο Γρίβα και τον απελευθερωτικό αγώνα των Κυπρίων κατά των Βρετανών την περίοδο 1954-1959.

Το μουσείο βρίσκεται στο σημείο όπου ο Γρίβας είχε το κρησφύγετο του και διεύθυνε τον αγώνα. Δίπλα από το μουσείο υπάρχει αίθουσα όπου εκτίθεται το πλοιάριο "Σειρήν" , το πρώτο που μετέφερε όπλα και πυρομαχικά στην παραλία του Χλώρακα το 1954 και με αυτό ήρθε ο Γρίβας στην Κύπρο. Στο ίδιο κτίριο το 1974 απεβίωσε ο Γρίβας και τάφηκε στην αυλή του όπου και ο τάφος του σήμερα.

Στα εκθέματα του μουσείου περιλαμβάνονται προσωπικά αντικείμενα του Γρίβα, φωτογραφικό υλικό, ο τάφος του αλλά και το υπόγειο κρησφύγετο του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  terrabook, Μουσείο Γρίβα Διγενή Αρχειοθετήθηκε 2020-04-07 στο Wayback Machine.
2. ↑  «Μουσείο Στρατηγού Γεώργιου Γρίβα Διγενή». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2020.
Το **Πραιτώριο της Κωνσταντινούπολης**, γνωστό και σαν **Πραιτώριο το Μέγα** υπήρξε δημόσιο κτίριο στην βυζαντινή Κωνσταντινούπολη. Το Πραιτώριο ήταν η έδρα του Πραίτορα, του έπαρχου του Πραιτορίου, του Λογοθέτη που ήταν βοηθός του έπαρχου, και οι κρατικές φυλακές,  στις οποίες κρατήθηκαν αντικυβερνητικοί, εικονομάχοι και Άραβες αιχμάλωτοι. Βρίσκονταν κοντά στον ιππόδρομο και σε σημείο ψηλότερα του λιμανιού των Σοφίων, το σημερινό Κάτεργα λιμανί. Στους βυζαντινούς χρόνους το όνομα «πραιτώριο» έγινε συνώνυμο της φυλακής.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Από δύο επιγράμματα που σώζονται μαθαίνουμε ότι επί Ιουστινιανού του Θρακός επισκευάστηκε και διακοσμήθηκε το Πραιτώριο. Επί Ιουστινιανού και στην Στάση του Νίκα πυρπολήθηκε από τον λαό. Μαθαίνουμε επίσης από πολλούς βυζαντινούς συγγραφείς ότι έγινε δεσμωτήριο. Στις φυλακές αυτές κρατήθηκε το 644 ο Πάπας Μαρτίνος Α΄ που έγινε αργότερα Άγιοςμαζί με άλλους ομοφρόνους του. Όταν στα τέλη του έβδομου αιώνα ο Ιουστινιανός Β' διώχτηκε από τον θρόνο, διέταξε τον Πατρίκιο Λεόντιο να αναλάβει την στρατηγεία της Ελλάδος. Αυτός προσποιήθηκε ότι εγκαταλείπει την πόλη, επέστρεψε όμως τη νύχτα και μπήκε στο Πραιτώριο αποφυλακίζοντας και οπλίζοντας τους εκεί δέσμιους στρατιώτες. Το 764 περίπου, επί αυτοκράτορα Λέοντα του Πορφυρογέννητου, φυλακίστηκαν εδώ ορισμένοι Πατρίκιοι που κατηγορήθηκαν ότι προσκυνούσαν τις εικόνες, ενώ το 765 φυλακίστηκαν εδώ η γυναίκα και τα παιδιά του Ελπίδιου, επειδή αυτός κατηγορήθηκε για ανταρσία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αθηνά Στεφανή· Σοφία Τεκτονίδου· Ελένη Χαραλαμπίδη. «Παρουσίαση βιβλίου: "Η αρχιτεκτονική στο Βυζάντιο"». Ανακτήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 2012.
2. ↑  Kostenec Jan. «Παλάτι Μαγναύρας». Μτφρ. Πέτρακα Ελένη. Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού - Κωνσταντινούπολη. Ανακτήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 2012.
3. 1 2  Martindale, John R.· Jones, A.H.M.· Morris, John (1992). *The Prosopography of the Later Roman Empire*. III AD 527–641. Cambridge University Press. σελ. 632. ISBN 0521201608.  & (ISBN 9780521201605)

Πηγές
-----

* Αλέξανδρος Πασπάτης, επιμ. (1877). *Βυζαντιναί μελέται Τοπογραφικαί και ιστορικαί*. Κωνσταντινούπολη: Τυπογραφείο Αντωνίου Κορομηλά, Βιβλιοπωλείο των Αδελφών Δεσπάστα. σελίδες 371-372. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2009.
Συντεταγμένες: 41°50′19″N 44°44′2″E﻿ / ﻿41.83861°N 44.73389°E﻿ / 41.83861; 44.73389

Το **Μοναστήρι του Τζβάρι** (γεωργιανά: *ჯვრის მონასტერი*) είναι γεωργιανό ορθόδοξο μοναστήρι του έκτου αιώνα, μεταξύ 585 και 604, κοντά στη Μτσχέτα, στην ανατολική Γεωργία. Μαζί με άλλα ιστορικά κτίσματα της Μτσχέτα, έχει καταχωρηθεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO. Το Τζβάρι είναι μια σπάνια περίπτωση της πρώιμης μεσαιωνικής γεωργιανής εκκλησίας που επέζησε μέχρι σήμερα σχεδόν αναλλοίωτο. Η εκκλησία έγινε ο ιδρυτής του τύπου της, της εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής τύπου Τζβάρι, που επικρατούσε στη Γεωργία και την Αρμενία. Το μοναστήρι είναι κτισμένο στην κορυφή του όρους Τζβάρι (656 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας) και αποτελεί παράδειγμα αρμονικής σύνδεσης με το φυσικό περιβάλλον, χαρακτηριστικό της γεωργιανής αρχιτεκτονικής.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Advantour/Джвари, Мцхета

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Γεωργία
 |

 |
Η **Ποδοσφαιρική Ένωση Ομοσπονδίας Βοσνίας και Ερζεγοβίνης** (βοσνιακά: *Nogometni savez Federacije Bosne i Hercegovine*, NSFBIH) είναι αρμόδια για το άθλημα στην Ομοσπονδία Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Αποτελεί συστατικό στοιχείο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των πρωταθλημάτων Α΄ Κατηγορίας και Β΄ Κατηγορίας, όπως και του θεσμού του κυπέλλου της Ομοσπονδίας Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.

Ιστορία
-------

Η ιδρυτική συνέλευση της NS FBiH πραγματοποιήθηκε στο Σεράγεβο στις 20 Ιανουαρίου 2002.

Παραπομπές
----------

1. ↑  O savezu Αρχειοθετήθηκε 2019-11-22 στο Wayback Machine. nsfbih.ba, preuzeto 24. listopada 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Ο **Ράινο**, γερμ.: *Raino*, επίσης *Rayno*, *Ranulf* ή *Reginulf*, (απεβ. μετά το 1179), ήταν ο τελευταίος κόμης του Tούσκολου από άγνωστη ημερομηνία, όταν συνδέθηκε για πρώτη φορά με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωνάθαν, μέχρι το τέλος του. Ο πατέρας του Πτολεμαίος Β΄, απεβίωσε το 1153. Μητέρα του ήταν η Μπέρτα, νόθη κόρη του Ερρίκου Ε΄ της Γερμανίας.

Εμφανίζεται πρώτα το 1147, υποθηκεύοντας το Κάστρουμ Αλγκίντι στον πάπα Ευγένιο Γ΄ για 200 λίρες.

Ο πάπας Aδριανός Δ΄ παραχώρησε το φρούριο Tούσκουλο -του οποίου είχε αγοράσει την υποθήκη από τον Όντο Φραντζιπάνι, ο οποίος με τη σειρά του την είχε αγοράσει από τον Όντο Κολόννα όταν ο Πτολεμαίος Β΄ αναγκάστηκε να το υποθηκεύσει- στον Ιωνάθαν το 1155. Ωστόσο η Σύγκλητος της Ρώμης αρνήθηκε να επικυρώσει την παραχώρηση τού φρουρίου στον κόμη. Το 1167 ο Ράινο εμφανίζεται για πρώτη φορά ως μοναδικός κόμης. Ο πάπας Αλέξανδρος Γ΄ προσπάθησε εκείνη την εποχή να αποτρέψει τους πολίτες να επιτεθούν στο Tούσκουλο, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ο Ράινο κάλεσε σε βοήθεια τον Ράιναλντ του Ντάσελ, αρχικαγκελάριο της Ιταλίας και αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας. Ο Ράινo και ο Ράιναλντ πολιορκήθηκαν από τους Ρωμαίους στο παλαιό φρούριο Tούσκουλο. Ζητήθηκε βοήθεια από τον Χριστιανό αρχιεπίσκοπο του Μάιντς, που ήταν τότε στην Ανκόνα. Με 1.300 Γερμανούς και Βραβαντίνους, και τους άνδρες του Ροβέρτου Β΄ της Μπασουνβίλα, ο Χριστιανός στρατοπέδευσε δίπλα στο Μόντε Πόρτσιο έξω από την πόλη.

Οι Ρωμαίοι απέρριψαν κάθε προσπάθεια διπλωματικής επίλυσης και βάδισαν με έναν στρατό 40.000 στο Tούσκουλο. Αυτός ήταν ο μεγαλύτερος στρατός των Ρωμαίων εδώ και πολλούς αιώνες, που βάδισαν προς το πεδίο. Αρχηγός μπορεί να ήταν ο Όντο Φραντζιπάνι. Η βαρυσήμαντη μάχη του Μόντε Πόρτσιο έλαβε χώρα στις 29 Μαΐου 1167. Οι Ρωμαίοι ηττήθηκαν και το Tούσκουλο διατηρήθηκε.

Το 1169 ο Ράινo αντάλλαξε με τον έπαρχο Ιωάννη το Τούσκουλο για τα Mόντε Φιαζόνε και Σ. Φλαβιάνο. Όταν ο Ιωάννης έφυγε από την πόλη, ο Ράινo προσπάθησε να ξαναμπεί, αλλά τον αρνήθηκαν οι πολίτες, οι οποίοι έδωσαν την πόλη στον πάπα στις 8 Αυγούστου 1170. Το 1171 ο Ράινο τελικά απαρνήθηκε την πόλη υπέρ του πάπα. Έτσι ο τελευταίος κόμης του Τούσκουλου απομακρύνθηκε από τη θέση του και του αρνήθηκαν ακόμη και την είσοδο στις νεοαποκτηθείσες πόλεις του. Η πτώση του Οίκου του ήταν γρήγορη και απότομη.

Μετά την εξουσία του στο Tούσκουλο, ο Ράινo συνέχισε να είναι ενεργός στις εδαφικές συναλλαγές. Παραχώρησε το Λαριάνo στον πάπα Αλέξανδρο Γ΄ με αντάλλαγμα τη Nόρμα και τον Βίκολο στις 11 Οκτωβρίου 1179. Με μία συνθήκη με τους Τσέντσιο και Oντόνε των Φραντζιπάνι, απέκτησε την Tερατσίνα και το Τσιρτσέγκιο σε αντάλλαγμα για το Tούσκουλο και το Mόντε Κάβο.

Πηγές
-----

* Γκρηγορόβιους, Φερδινάνδος. *Η Ρώμη στον Μεσαίωνα Τόμ.* *IV Μέρος 1*. 1905.
Το **Δ΄ Πρωτάθλημα Αθηνών βόλεϊ γυναικών** που διοργάνωσε ο Πανιώνιος με την άδεια του ΣΕΓΑΣ διεξήχθη από 25 Μαΐου ως 9 Ιουνίου 1929 στο γυμναστήριο του Εθνικού Γ.Σ. Τον τίτλο κατέκτησε αήττητος ο διοργανωτής **Πανιώνιος Γ.Σ.** για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Το σχολικό πρωτάθλημα ανέλαβε να διοργανώσει ο Σύνδεσμος Γυμναστών αλλά ενώ διεξήχθη πρωτάθλημα αρρένων μάλλον δεν έγινε η διοργάνωση των παρθεναγωγείων.

Η διοργάνωση
------------

Η διοργάνωση αναφέρεται και ως "Πρωτάθλημα νεανίδων βόλεϋ-μπωλ". Διεξήχθη από 25 Μαΐου ως 9 Ιουνίου 1929, μετά τη λήξη του αντίστοιχου ανδρικού πρωταθλήματος. Είναι γνωστές ελάχιστες λεπτομέρειες. Αναφέρεται η συμμετοχή οκτώ ομάδων αλλά πιθανόν μετείχαν και άλλες. Οι αγώνες έγιναν στο γυμναστήριο του Εθνικού Αθηνών. Στον τελικό, που έγινε στις 9 Ιουνίου, ο **Πανιώνιος** επικράτησε του ΑΟ Νεανίδων έπειτα από αμφίρροπο αγώνα. Την τρίτη θέση πήρε ο Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου που νίκησε την Χ.Ε.Ν.

Με την ομάδα του Πανιωνίου που παρέμεινε αήττητη αγωνίζονταν οι αθλήτριες του στίβου: Λιλή Καραμπάτη (αρχηγός), Σοφία Μπεναρδή, Καραΐσκου, Παναγιωτοπούλου, Κουλουριώτου, Ειρήνη Αρμάου, Γεωργία Στεργίου, Καββασινού και Περίδου.

* **Προκριματική φάση**
	+ *Α΄ όμιλος*: ΑΟ Νεανίδων, Α.Ο. Παλαιό Φάληρο, Παναθηναϊκός Α.Ο. Α.Ο. Νέοι Βύρωνος.
	+ *Β΄ όμιλος*: Πανιώνιος, Χ.Ε.Ν. Εθνικός Γ.Σ. Ατρόμητος Αθηνών.
* **Τελικός**: **Πανιώνιος** - Α.Ο. Νεανίδων: 13-15, 16-14, 15-12.
* **3η θέση**: Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου - Χ.Ε.Ν.: νίκησε το Π. Φάληρο "κατόπιν πείσμονος αγώνος".

### Τελική κατάταξη

| Θέση | Πρωτάθλημα Αθήνας 1929 βόλεϊ γυναικών |
| --- | --- |
| 1. | **Πανιώνιος** |
| 2. | Α.Ο. Νεανίδων |
| 3. | Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου |
| 4. | Χριστιανική Ένωσις Νεανίδων |

Πηγή
----

* Θ. Μπελίτσος, "Κυανέρυθρη ιστορία: Ο Πανιώνιος εισάγει το γυναικείο βόλεϊ στην Ελλάδα το 1926", εφ. "Κυανέρυθρη πλατεία", φ. 60 (26/1/2013).

### Παραπομπές

1. ↑  «"Σκριπ", 24/5/1929». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2013.
2. ↑  «"Σκριπ", 25/5/1929». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2013.
3. ↑  «"Eμπρός", 3/6/1929». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2013.
4. ↑  "Εμπρός", 10/6/1929.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πρωτάθλημα Αθήνας πετοσφαίρισης |
| --- |
|  |
| Πρωτάθλημα Ανδρών | 
* 1925
* 1926
* 1927
* 1928
* 1929
* 1930
* 1931
* 1932
* 1933
 |  |
|  |
| Πρωτάθλημα Γυναικών | 
* 1926
* 1927
* 1928
* 1929
* 1930
 |

 |
Ο **Ράιναλντ του Ούρσλινγκν**, γερμ.: *Rainald von Urslingen* ήταν δούκας του Σπολέτo από το 1223 έως το 1230.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Κορράδου Α΄ βικάριου (του Γερμανού βασιλιά) στο Σπολέτο. Ο Ράιναλντ αρχικά διορίστηκε από τον πάπα για να εναντιωθεί στον Ντήπολντ κόμη της Ατσέρα και το 1228 του παραχωρήθηκαν απεριόριστες εξουσίες, τις οποίες δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει, ως βασιλικός βικάριος στη μαρκιωνία της Ανκόνα. Έτσι εκείνο το έτος εισέβαλε στη μαρκιωνία και παραχώρησε προνόμια στους Oζίμo, Σαν Τζινέζιο, Ριπατρανσόνε και Ρεκανάτι. Αυτή η ενέργεια πυροδότησε τον πόλεμο των κλειδιών.

Πηγές
-----

* Jordan, E. *Les origines de la domination Angevine en Italie*. Παρίσι, 1909.
Ο **Μαργαρίτης Φραγκογιάννης** από τη Λήμνο υπήρξε σεμνός αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Πολέμησε σε πολλές μάχες (Εύριππος, Τρίκερι, πολιορκία Ακρόπολης κ.ά.), στις περισσότερες μαζί με τον συμπατριώτη του, Τριαντάφυλλο Τζουρά, ο οποίος ήταν καπετάνιος, μίσθωνε στρατιωτικό σώμα "εξ ιδίων" και παρασημοφορήθηκε. Έφτασε έως το βαθμό του υποχιλίαρχου. Πέθανε αγνοημένος από την πολιτεία.

Η δράση του
-----------

Ο Μαργαρίτης Φραγκογιάννης μετείχε στην Επανάσταση από το ξεκίνημά της, στις χερσαίες επιχειρήσεις στην Ανατολική Στερεά και στην Εύβοια. Το Μάρτιο του 1822 με δικές του δαπάνες συγκροτεί σώμα που μετέχει στο μπλόκο του Ευρίππου και στην εκστρατεία Καρύστου. Την περίοδο του εμφυλίου υπηρέτησε υπό τις διαταγές του Βάσου Μαυροβουνιώτη μαζί με τους συμπατριώτες του Τριαντάφυλλο και Κωνσταντίνο Τζουρά, στην Πελοπόννησο και στην Ύδρα. Το 1824 βρισκόταν στο Ναύπλιο πληρώνοντας εξ ιδίων για τη σίτιση των 17 στρατιωτών του σώματός του, έως ότου η Κυβέρνηση αποφάσισε να του χορηγήσει σιτηρέσιο στις 19 Ιουνίου:

*"Διατάττεται το Υπουργείον να δώση εις τον Μαργαρίτην Φραγκογιάννην, Λήμνιον, Διαταγήν δια 17 στρατιώτας και καθημεριν'ον σιτηρέσιον από την σήμερον. Εν Ναυπλίω τη 19η Ιουνίου 1824".*

Στις 1 Ιουλίου 1824 του δίνεται ο βαθμός της υποχιλιαρχίας με διάταγμα του πρωθυπουργού Γεωργίου Κουντουριώτη, το οποίο ενέκρινε το βουλευτικό σώμα στις 2 Ιουλίου. Παραμένει στο Ναύπλιο αλλά αδυνατεί να συντηρήσει τους στρατιώτες του σώματός του αφού δεν τον πληρώνει η διοίκηση και τους ταΐζει ο ίδιος δανειζόμενος χρήματα. Σε αλλεπάλληλες αναφορές του προς τη διοίκηση ζητά να λυθεί το πρόβλημα, διότι τον πιέζουν οι δανειστές του και ζητά τουλάχιστον η διοίκηση να καλύψει το χρέος του που είχε φθάσει στα 500 γρόσια. Το Οκτώβριο του 1824 εμπλέκεται σε ταραχές στο Άργος, συλλαμβάνεται και φυλακίζεται στο Μπούρτζι. Ελευθερώνεται στις 18 Νοεμβρίου για να λάβει μέρος στις εκστρατείες κατά του Ιμπραήμ.

Στη συνέχεια χάνονται τα ίχνη του.

Πηγές
-----

* Τάσος Καψιδέλης, "Η Λήμνος στην επανάσταση του 1821", Αθήνα 1986.
Στη θεωρία υπολογιστικής πολυπλοκότητας και τη θεωρία υπολογισιμότητας, ένα **πρόβλημα απαρίθμησης** είναι ένα είδος υπολογιστικού προβλήματος. Έστω ότι το *R* είναι ένα πρόβλημα αναζήτησης. Τότε το

{\displaystyle c\_{R}(x)=\vert \{y\mid R(x,y)\}\vert \,}
είναι η αντίστοιχη συνάρτηση απαρίθμησης και το

{\displaystyle \#R=\{(x,y)\mid y\leq c\_{R}(x)\}}
υποδηλώνει το αντίστοιχο πρόβλημα απαρίθμησης.

Να σημειωθεί ότι το *cR* είναι ένα πρόβλημα αναζήτησης, ενώ το #*R* είναι ένα πρόβλημα απόφασης. Παρ' όλα αυτά, το *cR* μπορεί να αναχθεί κατάCook στο #*R* με τη χρήση δυαδικής αναζήτησης (ο λόγος που το #*R* ορίζεται με αυτό τον τρόπο, αντί να αποτελεί απλώς το γράφο του *cR*, είναι για να επιτραπεί αυτή ακριβώς η δυαδική αναζήτηση).

Μετρώντας την τάξη πολυπλοκότητας
---------------------------------

Αν το *NC* είναι μια τάξη πολυπλοκότητας που συνδέεται με μη-ντετερμινιστικές μηχανές, τότε το *#C* = {*#R* | *R* ∈ *NC*} είναι το σύνολο των προβλημάτων απαρίθμησης που σχετίζονται με κάθε πρόβλημα αναζήτησης στο *NC*. Ειδικότερα, η #P είναι η τάξη των προβλημάτων απαρίθμησης που σχετίζονται με NP προβλήματα αναζήτησης.
Η **Μαρία**, βουλγαρ. Мария (άκμασε το 850/896) έγινε με τον γάμο της πριγκίπισσα της Βουλγαρίας.

Βιογραφία
---------

Δεν γνωρίζουμε τους γονείς της. Αναφέρεε σε ένα καταστατικό του 850/896.

Παντρεύτηκε τον Βόρι Α΄ κνιάζο (πρίγκιπα) της Βουλγαρίας. Ο σύζυγός της είχε πολιτική υπέρ της Κωνσταντινούπολης, βαπτίστηκε χριστιανός με το όνομα Μιχαήλ και αποσύρθηκε σε μοναστήρι (889). Όμως ο πρώτος του γιος που τον διαδέχθηκε, κνιάζος Βλαντιμίρ, θεώρησε ότι ο χριστιανισμός είναι όργανο επηρεασμού της Βουλγαρίας από τη Ρωμανία και άρχισε να γκρεμίζει τους ναούς και να εξοντώνει τους ιερείς. Τότε ο Βόρις Α΄ βγήκε από το μοναστήρι του, εκτόπισε τον γιο του, τον τύφλωσε και τον έβαλε φυλακή, όπου εκείνος απεβίωσε. Έκανε κνιάζο τον Συμεών Α΄ και επέστρεψε στο μοναστήρι του. Ο νέος κνιάζος επέκτεινε τη Βουλγαρία στη μέγιστη έκτασή της και διεκδίκησε τον τίτλο του "τσάρου". Στην εποχή του άνθισε η καλλιέργεια των γραμμάτων, έγινε ανεξάρτητη η Βουλγαρική Εκκλησία και δημιουργήθηκε το Κυριλλικό αλφάβητο. Οι δύο κόρες της Μαρίας έγιναν μοναχές στην Πρέσλαβ, μάλιστα η Άννα έγιναν μάλλον η κτήτωρ δύο εκκλησιών.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Βόρι Α΄ κνιάζ (πρίγκιπα) των Βουλγάρων και είχε τέκνα:

* Βλαδίμηρος άκμασε 889-893, κνιάζος της Βουλγαρίας.
* Γαβριήλ.
* Συμεών Α΄ 864/5-927, τσάρος της Βουλγαρίας.
* Ιακώβ.
* Ευπραξία.
* Άννα 9ος-10ος αι. , παντρεύτηκε τον Συμεών τάρκαν.

Πηγές
-----

* A. P. Péchayre (1936). Histoire et littérature slaves, Échos d'Orient.
* Zlatarski, Vasil (1971) [1927]. "2 Ot slavjanizacijata na dǎržavata do padaneto na Pǎrvoto carstvo (852–1018): 4 Borba s Vizantija za političesko nadmoštie". Istorija na bǎlgarskata dǎržava prez srednite vekove. Tom I. Istorija na Pǎrvoto bǎlgarsko carstvo (in Bulgarian) (2 ed.). Sofia: Nauka i izkustvo. OCLC 67080314.
Η **πρόβλεψη πληθυσμού**, στον τομέα της δημογραφίας, είναι μια εκτίμηση του μελλοντικού πληθυσμού. Σε αντίθεση με τις διααπογραφικές εκτιμήσεις και απογραφές, οι οποίες συνήθως περιλαμβάνουν κάποιο είδος τομέα συλλογής δεδομένων. Οι προβλέψεις συνήθως περιλαμβάνουν μαθηματικά μοντέλα που βασίζονται μόνο σε προϋπάρχοντα στοιχεία. Μια τέτοια πρόβλεψη μπορεί να γίνει από ένα κυβερνητικό οργανισμό ή από εκείνους που δεν συνδέονται με κάποια κυβέρνηση.

Δείτε επίσης
------------

* Απογραφή
* Αύξηση πληθυσμού
* Προβλέψεις αύξησης του πληθυσμού
* Συνολικό ποσοστό γονιμότητας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Directorate, OECD Statistics. «OECD Glossary of Statistical Terms – Population projections Definition». *stats.oecd.org*.
2. ↑  «Definition of INTERCENSAL». *www.merriam-webster.com*.
Η **Μαργαρίτα**, γερμ.: Margarete von Braunsweig-Wolfenbüttel von Welfen (1516 ή 1517 - 28 Οκτωβρίου 1580, Στάουφενμπουργκ) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Mύνστερμπεργκ, Ελς και Μπέρνστατ.

Βιογραφία
---------

Ήταν η πρώτη κόρη του Ερρίκου Ε΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ (1489–1568) από τον πρώτο γάμο του με τη Μαρία της Βυρτεμέργης (1496–1541), κόρη του Ερρίκου κόμη του Μονμπελιάρ και μετά της Βυρτεμβέργης.

Παντρεύτηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1561 στην Ολεσνίτσα τον Ιωάννη δούκα του Μύνστερμπεργκ και Ελς (1509–1565) ως δεύτερη σύζυγός του. Με άδεια από τη Συνέλευση Ευγενών, το κάστρο και η κυριαρχία του Φράνκεσταϊν προορίζοντο για τη Μαργαρίτα ως ιδιοκτησία χηρείας της (wittum). Όμως μετά από τέσσερα χρόνια γάμου χωρίς παιδιά, ο Ιωάννης απεβίωσε και ο γιος του (από τον πρώτο του γάμο με τη Χριστίνα-Αικατερίνη του Σύντλοβιτς) Κάρολος-Χριστόφορος πώλησε το Φράνκενσταϊν. Αυτό προκάλεσε μία διαμάχη μεταξύ της Μαργαρίτας και του Καρόλου-Χριστοφόρου και των κληρονόμων του, η οποία διευθετήθηκε στις 25 Απριλίου 1577 με την παρέμβαση του αυτοκράτορα Ροδόλφου Β΄ των Αψούργων υπό την ιδιότητά του ως βασιλιά της Βοημίας.

Εν τω μεταξύ η Μαργαρίτα επέστρεψε στο Μπράουνσβαϊγκ. Έζησε στην Αυλή του αδελφού της Ιουλίου μέχρι το 1569. Αυτός της έδωσε την κυριότητα και το κάστρο του Στάουφενμπουργκ,  όπου αφιερώθηκε στη φροντίδα των πενήτων, των ασθενών και των ενδεών. 

Απεβίωσε στις 28 Οκτωβρίου 1580 στο Στάουφενμπουργκ.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1561 τον Ιωάννη των Ποντιέμπραντυ δούκα του Μύνστερμπεργκ και Ελς. Δεν απέκτησαν παπογόνους.

Βιβλιογραφία
------------

* Johann Samuel Ersch: *Allgemeine Encyklopädie der Wissenschaften und Künste*, μέρος 2, τομ. 21, Gleditsch, 1842, σελ. 350

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  p766.htm#i7656.
2. ↑  p766.htm#i7656. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  Karl Friedrich Bege: *Geschichten einiger der berühmtesten Burgen und Familien des Herzogthums Braunschweig*, Holle, 1844, p. 192
5. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γυναίκες στην εξουσία 1540-1570

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 2222159248163204870000
* GND: 1211887081

 |

 |
Ο **Μαργαρίτης Αποστολίδης** (1921-2005) ήταν Έλληνας μοντερνιστής αρχιτέκτονας. Γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου του 1921 στην Αθήνα. Αποφοίτησε από το Lycee Leonin της οδού Σίνα. Το Δεκέμβρη του 1945 έφυγε από τον Πειραιά με πρωτοβουλία του Οκταβίου Μερλιέ (Octave Merlier) για σπουδές στη Γαλλία, ως υπότροφος του Γαλλικού Ινστιτούτου, με το πλοίο Ματαρόα και με συνεπιβάτες άλλους 200 περίπου Έλληνες φοιτητές και διανοούμενους όπως οι Κορνήλιος Καστοριάδης, Κώστας Αξελός, Τάκης Ζενέτος, Μέμος Μακρής, Νίκος Σβορώνος κ.α. Σπούδασε αρχιτεκτονική στην περίφημη *École des Beaux-Arts* του Παρισιού, στο atelier του Otello Zavaroni, όπου και ολοκλήρωσε τη διπλωματική του εργασία με ελληνικό τίτλο *Ενυδρείο εν Αθήναις*.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα άνοιξε με τον Τάκη Ζενέτο κοινό γραφείο και συνεργάστηκε σε όλα τα μεγάλα έργα της περιόδου 1956 - 1965 που έφεραν την υπογραφή τους, όπως την *Πολυκατοικία στην λεωφόρο Αμαλίας 34* (1959), το *εργοστάσιο ζυθοποιίας ΦΙΞ* (1957-1963) στην λεωφόρο Συγγρού, το *εργοστάσιο πλαστικών της APCO* (1959) στην οδό Πειραιώς, το *Μονόσπιτο στο Καβούρι* (1960),το *εργοστάσιο της ΒΙΑΝΙΛ Α.Ε.*(1964) στον Αγ. Ιωάννη Ρέντη κ.α. Άλλα έργα του είναι πολυκατοικίες στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας και στην Πλάκα, μοντέρνες μονοκατοικίες στα βόρεια προάστια της Αθήνας κ.α. Ακόμη, ήταν ο αρχιτέκτονας που σχεδίασε και συντηρούσε, μέχρι και τα τελευταία χρόνια της ζωής του, τον τάφο του Οκταβίου Μερλιέ στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Μέρος του αρχείου των έργων του Μαργαρίτη Αποστολίδη βρίσκεται στα αρχεία Νεοελληνικής Αρχιτεκτονικής του Μουσείου Μπενάκη. Υπήρξε παντρεμένος με την ηθοποιό Άννα Κυριακού με την οποία απέκτησε ένα γιο, τον Πολιτικό Μηχανικό Χρήστο Αποστολίδη. Παράλληλα επί 40 συναπτά έτη προσέφερε τις υπηρεσίες του ως Τεχνικός σύμβουλος στο «Άσυλον Ανιάτων».

Ο Μαργαρίτης Αποστολίδης απεβίωσε στις 16 Ιανουαρίου του 2005 στην Αθήνα και κηδεύτηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.

Βιβλιογραφία
------------

* Νέλλη Ανδρικοπούλου *ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΜΑΤΑΡΟΑ. 1945* ISBN 978-960-05-1348-6 Αθήνα:2007 Βιβλιοπωλείον της ΕΣΤΙΑΣ
* Αντώνης Κιτσίκης *ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ* *1963-1964* Θ.Μακρής & ΣΙΑ (*Νο39,Νο40*)
* Αντώνης Κιτσίκης *ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ* *1964* Εκδοτική Αθηνών Α.Ε. (*Νο41,Νο45*)
* Ντόρα Θεοδωροπούλου *ΦΙΞFIX 120+ ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΑΚΗΣ Χ.ΖΕΝΕΤΟΣ - ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΜΗΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΤΙΡΙΟΥ* ISBN 978-960-458-827-5 Εκδόσεις Επίκεντρο 2018
* Συλλογικό *ΜΑΤΑΡΟΑ, 1945 ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΥΘΟ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ* ISBN 978-618-5346-06-5 Εκδόσεις ΑΣΙΝΗ 2018

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μουσείο Μπενάκη
* Γαλλικό Ινστιτούτο[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Νέλλη Ανδρικοπούλου *ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΜΑΤΑΡΟΑ. 1945* ISBN 978-960-05-1348-6 Αθήνα:2007 Βιβλιοπωλείον της ΕΣΤΙΑΣ
Ο **Ουίλιαμ Μπρέντ Ανγκερ** (William Brent "Billy" Unger) είναι ηθοποιός που γεννήθηκε στις 15 Οκτωβρίου του 1995, στην περιοχή Palm Beach County, στη Φλόριντα. Μαζί με την οικογένειά του, μετακινήθηκαν στο Χόλιγουντ το 2006 (σε ηλικία 11 ετών).

Τα χόμπι του είναι η ηλεκτρική κιθάρα, το skateboard, ο χορός hip hop, το τραγούδι, το surfing και οι μηχανές. Όπως λέει και ο ίδιος η κιθάρα είναι το παν για εκείνον. Λατρεύει επίσης τη ροκ μουσική. Άρχισε το motocross riding μόλις μετακόμισε με τους γονείς του και τα αδέρφια του, τη μεγαλύτερή του αδερφή Erin και τον μικρότερο Eric Unger, στο Χόλιγουντ δηλαδή στην ηλικία 11 ετών. Το surfing το αγαπάει από τότε που ήταν ακόμα παιδί.

Έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές τηλεοπτικές σειρές αλλά και ταινίες όπως είναι το *Sonny with a Chance* και το *Opposite Day.*

Φιλμογραφία
-----------

### Χρόνος 2007

Seven's Eleven: Sweet Toys Ρόλος :Frankie

National Treasure: Book of Secrets Ρόλος :Charles Gates

Changeling Ρόλος : Screaming Boy

Rock Slyde Ρόλος : Young Rock Slyde

Crank: High Voltage Ρόλος :Young Chev Chelios

### Χρόνος 2008

Cop Dog Ρόλος :Robby North

Opposite Day Ρόλος : Sammuel "Sammy" Benson

Children of the Corn Ρόλος : AΠρόσθετες φωνές

Alabama Moon Ρόλος :Πρόσθετες φωνές

Jack and the Beanstalk Ρόλος :Prince Charming

Monster Mutt Ρόλος :Zack Taylor

### Χρόνος 2010

The Invited Ρόλος :Πρόσθετες φωνές

Sammy's Adventures: The Secret Passage Ρόλος : Sammy

You Again Ρόλος : Ben Olsen

### Χρόνος 2011

Tumbling Ρόλος :Josh 

The Love Forever Ρόλος : Joseph

### Χρόνος 2012

Sammy 2 Ρόλος :Sammy

Το Χαμένο Μενταγιόν:Οι περιπέτειες του Billy Stone Ρόλος : Billy Stone 

Τηλεοπτικές σειρές
Χρόνος 2007

Scrubs 

Ρόλος: Devin

Cold Case Ρόλος: Jeff Reed

Το σόου του Jay Logano Ρόλος : Kid #2

Desperate Housewives 

Ρόλος :Chad
Χρόνος 2008

Medium Ρόλος : Jeremy McMullin

Can You Teach My Alligator Manners? Ρόλος : Eric

Terminator: Tα χρονικά της Σάρα Κόνορ Ρόλος :Martin "Marty" Bedell

Family Guy Ρόλος :School Kid

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Μαΐου 2019.
2. ↑  Η ταινία ***Rock Slyde είναι 1 κωμωδία παραγωγής 2009***
3. ↑  "**Children of the Corn "είναι μια σύντομη ιστορία του** Stephen King
Συντεταγμένες: 41°21′36″N 20°25′48″E﻿ / ﻿41.36000°N 20.43000°E﻿ / 41.36000; 20.43000

Χιόνι επί της Μπίστρα
Η **Μπίστρα** (σλαβομακεδονικά: Бистра) είναι ορεινός όγκος στη Βόρεια Μακεδονία. Έχει πολλές κορυφές πάνω από 2.000 μέτρα, με υψηλότερη την Μεντένιτσα στα 2.163 μέτρα.

Η διάβρωση του ασβεστόλιθου στο βουνό έχει δημιουργήσει 14 ασβεστολιθικά πεδία: Τονιβόντα, Γκοβένταρνικ, Μπάρντας, Σουλτάνιτσα, Σολομούνιτσα, Σούβο Πόλε, Μικρό και Μεγάλο Μπρζόβετς, Τσούκνι Τοπάνιτσα, Κάτω και Άνω Πόλτσε, Τρι Μπάρι, Τρι Γκρόμπα και Λαζαροπόλε. Δημοφιλέστερες σπηλιές στο βουνό είναι η Αλιλίτσα και η Καλίνα Ντούπκα.

Μεγάλο μέρος της έκτασης του βουνού βρίσκεται εντός των ορίων του Εθνικού Δρυμού Μαυρόβου.

Παραπομπές
----------


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Βόρεια Μακεδονία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh97008050

 |

 |
Συντεταγμένες: 35°2′32.3″N 65°56′44.9″E﻿ / ﻿35.042306°N 65.945806°E﻿ / 35.042306; 65.945806

Η κοιλάδα του Μουργκάμπ ως στενή πράσινη λωρίδα ανάμεσα σε άγονα βουνά
Ο **Μαργκάμπ** ή **Μο(υ)ρ(γ)κά(μ)π** (περσ. και παστού: مرغاب, = *Morqâb*), ο **Μάργος** των αρχαίων Ελλήνων, είναι ποταμός της Κεντρικής Ασίας, με μήκος 978 χιλιόμετρα.

Πηγάζει από την οροσειρά Σελσελεγιέ Σαφίντ Κουχ, την Παροπαμισσό των αρχαίων Ελλήνων, που βρίσκεται στο κεντρικό Αφγανιστάν, συγκεκριμένα στο ομώνυμο Διαμέρισμα Μαργκάμπ. Η κύρια πηγή του βρίσκεται στη θέση με γεωγραφικές συντεταγμένες 35°02΄42΄΄ Βόρειο πλάτος και 65°56΄17΄΄ Ανατολικό μήκος, και υψόμετρο 2.840 μέτρα. Ο ρους του έχει γενικώς βορειοδυτική κατεύθυνση, προς την πόλη Μπαλα Μουργκάμπ. Στον άνω ρου του ο ποταμός ρέει επί περίπου 300 χιλιόμετρα σε μια πολύ στενή κοιλάδα έως χαράδρα, που έχει εύρος λιγότερο από ένα χιλιόμετρο, σχηματίζοντας στενά φαράγγια σε κάποια μέρη. Μετά το φαράγγι Τζαοκάρ, η κοιλάδα διευρύνεται βαθμιαία, φθάνοντας σε πλάτος τα 2 χιλιόμετρα. Κατόπιν, επί 16 χιλιόμετρα η κοίτη του ορίζει τα σύνορα Αφγανιστάν-Τουρκμενιστάν. Στην πόλη Μάρυ, όαση της ερήμου Καρακούμ στο Τουρκμενιστάν γνωστή στους αρχαίους και ως *Αντιόχεια η Μαργιανή* ή *Αλεξάνδρεια η Μαργιανή*, τα νερά του Μάργου τροφοδοτούν σημερα το Κανάλι Καρακούμ, μια εκτροπή των υδάτων του μεγάλου ποταμού Αμού Ντάρια. Επομένως, όσα από τα νερά του δεν απορροφώνται από την άρδευση, καταλήγουν στη λίμνη Αράλη. Κυριότεροι παραπόταμοι του Μαργκάμπ είναι οι Καϋζάρ, Κατσάν και Κουσκ (γνωστός στο Τουρκμενιστάν ως Γκούσγκυ).

Η λεκάνη απορροής του Μαργκάμπ έχει έκταση 46.880 τετραγωνικά χιλιόμετρα, δηλαδή είναι μεγαλύτερη όλης της Πελοποννήσου και της Στερεάς Ελλάδας μαζί. Ωστόσο, επειδή η περιοχή που καλύπτει είναι ξηρή, η μέση παροχή του είναι μόλις 48,7 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο, όπως μετρείτο ενδελεχώς επί μισό αιώνα (1936-1985) στην τότε Σοβιετική Δημοκρατία του Τουρκμενιστάν, στο ύψος της κωμοπόλεως Ταγκταμπαζάρ, μέχρι το οποίο αντιστοιχεί έκταση λεκάνης απορροής 34.700 τετρ. χιλιόμετρα. Μια μελέτη του 2021 προβλέπει ότι μέχρι το έτος 2040 η παροχή του ποταμού Μαργκάμπ θα μπορούσε να μειωθεί μέχρι και κατά το ένα τρίτο εξαιτίας της παγκόσμιας κλιματικής αλλαγής και έως 40% μέχρι το τέλος του 21ου αιώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Το λήμμα «Μουργκάμπ» στη *Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια*, 3η έκδ. (1969-1978)
2. ↑  «Surface water resources in North Afghanistan». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιουλίου 2011.
3. ↑  Afghanistan Water Management (.pdf)
4. ↑  Didovets, Iulii κ.ά.: «Central Asian rivers under climate change: Impacts assessment in eight representative catchments», *Journal of Hydrology: Regional Studies*, τόμος 34 (Απρίλιος 2021)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο ρους του ποταμού σημειωμένος στο *OpenStreetMap*

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh89001951

 |

 |
Η **Μαργαρίτα**, γερμ.: Margarethe von Hanau (1452 - 14 Μαρτίου 1467) από τον Οίκο του Χάναου ήταν κόρη του κόμη του Χάναου. Απεβίωσε 15 ετών.

Βιογραφία
---------

Ήταν η μόνη κόρη του Ράινχαρντ Γ΄ κόμη του Χάναου (1412-1452) και της συζύγου του Μαργαρίτας των Βίττελσμπαχ (1432-1457), κόρης του Όθωνα Α΄ κόμη του Παλατινάτου-Μόσμπαχ.

Στις 14 Αυγούστου 1459 σε ηλικία επτά ετών, η Μαργαρίτα είχε μνηστευτεί με τον Φίλιππο του Έπσταϊν-Κένιγκσταϊν. Έλαβε προίκα 12.000 φιορίνια, ένα σημαντικό ποσό εκείνη την εποχή. Μία εξήγηση γι' αυτό το μεγάλο ποσό μπορεί να είναι ότι ήταν η μόνη κόρη των γονιών της και, καθώς και οι δύο γονείς της είχαν ήδη αποβιώσει, δεν θα μπορούσε να πληρωθεί άλλη προίκα. Το ποσό μειώθηκε κατά 650 φιορίνια, τα οποία η οικογένεια Έπσταϊν υποτίθεται ότι έπρεπε να κερδίσει ως τόκο, και επρόκειτο να καταβληθεί από τα έσοδα της πόλης Μπούτσμπαχ. 

Ωστόσο η Μαργαρίτα απεβίωσε το 1467 και ο γάμος δεν συνέβη ποτέ.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Reinhard Dietrich: *Die Landesverfassung στο dem Hanauischen*, στη σειρά *Hanauer Geschichtsblätter*, vol. 34, Χάναου, 1996,(ISBN 3-9801933-6-5)
* Reinhard Suchier: *Genealogie des Hanauer GrafenhausesV, σε:* Festschrift des Hanauer Geschichtsvereins zu seiner fünfzigjährigen Jubelfeier am 27. Αύγουστος 1894 *, Χάναου, 1894*
* Ernst J. Zimmermann: *Hanau Stadt und Land — **Margarethe** von Hanau (\* 1452, † 14).* *März 1467) War die Tochter des Grafen Graf Reinhard III von Hanau (1412-1452) und der Pfalzgräfin Margarethe von Pfalz-Mosbach (1432-1457), 3rd ed. Hanau, 1919, επανεκτύπωση 1978*

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Regina Schäfer: *Die Herren von Eppstein*, Wiesbaden, 2000, p. 444, note 480
Η **Μεταβυζαντινή περίοδος** (1453-1821) αρχίζει με την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς Τούρκους, η οποία έβαλε τέλος στη ζωή της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ως κρατικής οντότητας. Ωστόσο, αυτή η βίαιη τομή ήταν η αρχή για ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία του ελλαδικού χώρου, που χαρακτηρίζεται από την επιβίωση της βυζαντινής κληρονομιάς στους υπόδουλους Έλληνες.

Κύριοι εκφραστές αυτής της περιόδου είναι οι Γεννάδιος Σχολάριος, Αδαμάντιος Κοραής, Θεόδωρος Πουλάκης, Ρήγας Φεραίος και άλλοι.

Δείτε επίσης
------------

* Πρωτοχριστιανική περίοδος, έως το 330μ.Χ.
* Παλαιοχριστιανική περίοδος, 4ος-7ος αιώνας μ.Χ.
* Μεσοβυζαντινή περίοδος, 7ος αιώνας έως το 1204, οπότε καταλαμβάνεται η Κωνσταντινούπολη από τους Φράγκους.
* Υστεροβυζαντινή περίοδος, 1204-1453

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Μαΐου 2010. Ανακτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2010.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

Βυζαντινό & Χριστιανικό Μουσείο / Από το Βυζάντιο στη Νεότερη Εποχή