recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ακάμηρος** (έδρασε περί το 799 μ.Χ.)—το αρχικό του όνομα πιθανώς να ήταν **Ακαμίρ**—ήταν "άρχων των Σκλαβηνών της Βελζετίας" (ό των Σκλαυινών της Βελζητίας άρχων), μιας αυτόνομης κοινότητας Νότιων Σλάβων (σκλαβηνίας) στη Κεντρική Ελλάδα υπό Βυζαντινή εξουσία, στα τέλη του 8ου αιώνα.

Το όνομά του αναφέρεται μόλις μία φορά, από τον Θεοφάνη Ομολογητή, ως ηγέτη συνωμοσίας στην οποία συμμετείχαν οι υιοί του Κωνσταντίνου Ε΄ (βασίλευσε μεταξύ 741-775) - οι πρώην καίσαρες Νικηφόρος και Χριστόφορος, καθώς και οι νεαρότεροι αδερφοί τους Νικήτας, Άνθιμος και Ευδόκιμος - οι οποίοι είχαν εκθρονιστεί και ακρωτηριαστεί από τον μεγαλύτερο αδερφό τους, τον Αυτοκράτορα Λέοντα Δ΄ τον Χαζάρο (βασίλευσε μεταξύ 775-780). Έπειτα από τον θάνατο του Λέοντα, η σύζυγός του, Ειρήνη η Αθηναία, εκθρόνισε τον υιό της, Κωνσταντίνο ΣΤ΄ το 797, και έστειλε σε εξορία τους θείους του στην Αθήνα, προκειμένου να μην αποτελέσουν απειλή για την βασιλεία της. Τον Μάρτιο του 799, ο Ακάμηρος, σε συνεργασία με στρατεύματα προερχόμενα από το τοπικό Θέμα της Ελλάδος, σχεδίασε να τους αρπάξει και να ανακηρύξει έναν εξ'αυτών ως αυτοκράτορα. Η συνωμοσία, ωστόσο, απέτυχε επειδή διέρρευσε έγκαιρα στην Ειρήνη. Η αυτοκράτειρα απέστειλε έμπιστο συγγενή της στην Αθήνα, ο οποίος προχώρησε στην τύφλωση των αδερφών και την μεταφορά τους στη νήσο Πάνορμο της Θάλασσας του Μαρμαρά. Καμία περαιτέρω πληροφορία δεν είναι γνωστή για τον Ακάμηρο.

Η περιοχή της Βελζετίας έχει ταυτοποιηθεί από ορισμένους ακαδημαϊκούς με την περιοχή εγκατάστασης των Βελεγεζιτών κοντά στη Δημητριάδα της ανατολικής Θεσσαλίας, ωστόσο πιθανώς να πρόκειται για σφάλμα, με την προέλευση του όρου Βελζετία να πρέπει να αναζητηθεί σε έτερη σλαβική φυλή, τους Βερζήτες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mango & Scott (1997), p. 652, n. 5
2. 1 2  Mango & Scott (1997) pp. 651–652
3. 1 2  Curta (2006), p. 110
4. 1 2  Hollingsworth (1991), p. 1476
5. ↑  Koder & Hild 1976, σελίδες 59, 113.

Πηγές
-----

* Curta, Florin (2006), *Southeastern Europe in the Middle Ages, 500–1250*, Cambridge University Press, ISBN 978-0-521-81539-0,
* Hollingsworth, Paul A. (1991), «Nikephoros», στο: Kazhdan, Alexander, επιμ. *Oxford Dictionary of Byzantium*, Oxford University Press, σελ. 1476, ISBN 978-0-19-504652-6
* Koder, Johannes· Hild, Friedrich (1976). *Tabula Imperii Byzantini, Band 1: Hellas und Thessalia*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή (στα Γερμανικά). Βιέννη: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-0182-1.
* Mango, Cyril; Scott, Roger (1997), *The Chronicle of Theophanes Confessor. Byzantine and Near Eastern History, AD 284–813*, Οξφόρδη: Oxford University Press, ISBN 0-19-822568-7

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Lewicki Tadeusz: Akamir. In: Słownik Starożytności Słowiańskich. Vol. 1. 1961, p. 9.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Akameros  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Αλέξανδρος ο Φιλαλήθης** (πολυτονικό: Ἀλέξανδρος ὀ Φιλαλήθης) ήταν αρχαίος Έλληνας ιατρός από την Λαοδίκεια της Φρυγίας,  ο οποίος έζησε ανάμεσα στον 1ο αιώνα π.Χ. και 1ο μ.Χ. καθώς ο γεωγράφος Στράβωνας τον αναφέρει ως σύγχρονο του, και ήταν μαθητής του Ασκληπιάδη του Βιθυνού ο οποίος έζησε κατά τον 1ο αιώνα π.Χ.. Διαδέχτηκε τον Ζεύξι ως επικεφαλής της ιατρικής σχολής που είχε ιδρύσει ο Ηρόφιλος, και ήταν ο δάσκαλος των ιατρών Αριστόξενου και Δημοσθένη Φιλαλήθη. Το έργο του αναφέρεται αρκετές φορές από τον Γαληνό καθώς επίσης και από τον Σορανό τον Εφέσιο, και εμφανίζεται να έχει γράψει πολλά έργα τα οποία δεν διασώζονται πλέον. Ανάμεσα στα έργα του ήταν και ένα με τον τίτλο *Ἀρέσκοντα* για το οποίο έχει διατυπωθεί η εκτίμηση πως χρησιμοποιήθηκε ως βάση από τους Ανώνυμο του Λονδίνου, Αέτιο τον Αντιοχέα, και Ανώνυμο των Βρυξελλών, ωστόσο δεν θεωρείται πως τεκμηριώνεται αρκετά ώστε να καθιερωθεί ως υπόθεση.

Στα λατινικά είναι γνωστός και ως *Alexander Laodicensis* από τον Καίλιο Αυρηλιανό,ενώ στην Ιταλική ιατρική φιλολογία ως *Alexander Amator Veri* βάσει αναφορών του Πρισιανού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Greenhill, William Alexander (1867). «Alexander Philalethes». Στο: William Smith, επιμ. *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*. **1**. Boston: Little, Brown and Company, σσ. 125. .
2. 1 2  «Στράβων, Γεωγραφικά, 12.8.20 - perseus.tufts.edu».
3. 1 2  Priscian, iv. p. 102, d.
4. ↑  Γαληνός, Περί Χρειάς Παλμών 4. 4, 10
5. ↑  Σορανός, Γυναικεία (*De Arte Obstetr.)*
6. ↑  Heinrich von Staden, "Rupture and continuity: Hellenistic reflections on the history of medicine," in Philip J. Van Der Eijk (ed.), *Ancient histories of medicine: essays in medical doxography and historiography in classical antiquity*, Leiden: Brill, 1999, p. 164
7. ↑  Caelius Aurelianus, *On Acute and Chronic Diseases* ii. i, p. 74

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 69320842
* GND: 102378800

 |

 |
Ο **Τζάχιμ Τουμπς** (Αγγ.: Jaheem Toombs, 30 Οκτωβρίου 2001) είναι Αμερικάνος ηθοποιός. Έγινε γνωστός από τη συμμετοχή του στη τηλεοπτική σειρά 100 πράγματα που πρέπει να κάνεις πριν το λύκειο, ως Φρένγουίκ Φρέζιερ. Το ύψος του είναι 1,66 μέτρα.

Προσωπική ζωή
-------------

Ο Τουμπς γεννήθηκε στην Βοστώνη της Μασαχουσέτη, από τον Άντονι, επαγγελματίας μουσικός και την Νικόλ Τουμπς, δασκάλα. Πλέον κατοικεί στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας.

Σταδιοδρομία
------------

Ο πρώτος ρόλος του ήταν στην εκκλησία, όπου έκανε τον πάστορα. Εκεί κατάλαβε ότι τού ταιριάζει η ηθοποιία και το τραγούδι. Σε ηλικία 8 ετών πήγε σε οντισιόν της Disney, που γίνονταν στη Βοστώνη και τον δέχτηκαν. Στη συνέχεια πήγε να διαγωνιστεί στο *Διεθνής παρουσίαση καλλιτεχνών*, όπου πήρε την πρώτη θέση για τηλεοπτικές διαφημίσεις στην ηλικιακή του ομάδα. Έχει, επίσης, πάρει διάκριση ως ηθοποιός της χρονιάς.

Τέσσερα χρόνια, αφότου, μετακόμισε στην Καλιφόρνια πήρε τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Φρένγουίκ Φρέζιερ στη τηλεοπτική σειρά *100 πράγματα που πρέπει να κάνεις πριν το λύκειο*. Η μητέρα του τον βοήθάει, ώστε να διαλέξει τον ρόλο που τού ταιριάζει.

Φιλμιογραφία
------------

### Κινηματογράφος

| Έτος | Τίτλος | Ρόλος | Σημειώσεις |
| --- | --- | --- | --- |
| 2010 | *Eyes to See* |  | Ταινία μικρού μήκους |
| 2011 | *Save Me* | Κένια | Κύριος ρόλος - ταινία μικρού μήκους |
| *A Better Place* | Τζέιμς | Κύριος ρόλος - ταινία μικρού μήκους |
| 2012 | *Where Do We Go From Here* | Λέον Φορντ Τζούνιορ | Ταινία μικρού μήκους |
| 2013 | *I Rock My Tutu* | άνθρωπος | Βίντεο μικρού μήκους |
|

### Τηλεόραση

| Έτος | Τίτλος | Ρόλος | Σημειώσεις |
| --- | --- | --- | --- |
| 2011 | *The Cape* | Λεπτό αγόρι |  |
| *Mr. Sunshine* | Ράσελ Τζούνιορ |  |
| 2012 | *Funny Days* | Πάρτιγκορ |  |
| 2012-2014 | *FTS Kids Radio Show* | Δημοσιογράφος | Μίνι σειρά |
| 2013 | *Continuing Fred* | ΡΖ | Τηλεοπτική ταινία |
| *Flip the Script Kids Reality Special* | Μέλος κίτρινης ομάδας |  |
| *FTS Kids Radio Show* | Ραδιοφωνικός παραγωγός | Μίνι σειρά |
| 2014 | *Gortimer Gibbon's Life on Normal Street* | Χάρολντ |  |
| 2014–σήμερα | *100 πράγματα που πρέπει να κάνεις πριν το λύκειο* | Φρένγουίκ Φρέζιερ | Κύριος ρόλος |
|

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Fame beckons for Brockton youngster». *enterprisenews.com*. 27 Μαρτίου 2010.. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2016.
2. ↑  «Family and faith help Brockton family succeed in Hollywood». *brockton.wickedlocal.com*. 24 Αυγούστου 2014.. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2016.
3. ↑  «Jaheem Toombs». *famousbirthdays.com*.. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2016.
4. 1 2  «Jaheem King Toombs». *youngblackstars.com*.. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2016. [*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη Ιστοσελίδα
* Ο Τζάχιμ Τουμπς στο Internet Movie Database
Το **ακεραθήριο** (*Aceratherium*) ή **ακεροθήριο** ήταν προϊστορικό, εξαφανισμένο σήμερα, γένος θηλαστικών ζώων της οικογένειας του ρινόκερου, που ζούσε στην Ευρασία και την Αφρική κατά τη διάρκεια του Μειόκαινου. Το μήκος του έφθανε τα 2,3 μέτρα, το ύψος του το 1,2 μέτρο και το βάρος του σχεδόν τον 1 τόνο.

Ταξινομική
----------

Αναπαράσταση του ακεραθήριου από τον Χάινριχ Χάρντερ
Η ονομασία *ακεραθήριο* δόθηκε από τον Kaup το 1832 για το είδος *Rhinoceros incisivum* (Cuvier, 1822) με επιχείρημα την ομοιότητα της οδοντικής δομής δύο κρανίων από το Έπελσαϊμ της Γερμανίας με ολότυπο κοπτήρα δοντιού από το Βάιζεναου. Ωστόσο, μόνο το δόντι του Βάιζεναου έχει αναγνωρισθεί ότι ανήκει σε ζώο της οικογένειας Aceratheriinae, αν και το όνομα *Aceratherium* έχει αρκετές φορές χρησιμοποιηθεί για τα κρανία του Έπελσαϊμ. Πολλά είδη έχουν αναφερθεί ως «ακεραθήριο», αλλά μόνο τα παρακάτω τρία αναγνωρίζονται σήμερα γενικά:

* *Aceratherium incisivum* (Cuvier, 1822)
* *Aceratherium depereti* (Borissiak, 1927)
* *Aceratherium porpani* (Deng, Hanta & Jintasakul, 2013)

Περιγραφή
---------

Τα ακεραθήρια ήταν ζώα δολιχοκέφαλα, με τρία ανεπτυγμένα δάκτυλα στα μπροστινά πόδια τους και ένα τέταρτο ελάχιστα ανεπτυγμένο (υποτυπώδες). Απολιθωμένα λείψανά τους έχουν βρεθεί σε πολλά μέρη της Γης. Στην Ελλάδα έχουν βρεθεί λείψανα από τα δύο είδη, μέσα σε στρώματα της νεογενούς περιόδου στη νήσο Σάμο.

Δείτε επίσης
------------

* Σαμοθήριο

Παραπομπές
----------

1. ↑  Esperanza Cerdeño and Begoña Sánchez: «Intraspecific variation and evolutionary trends of Alicornops simorrense (Rhinocerotidae) in Spain», στο *The Norwegian Academy of Science and Letters Zoologica Scripta*, τόμ. 29 (2000), σσ. 275-305
2. ↑  Kaup J.J. (1832). «Über *Rhinoceros incisivus* Cuvier und eine neue Art, *Rhinoceros schleiermacheri*». *Isis von Oken* **8**: 898-904. .
3. ↑  Giaourtsakis, I.X. & K. Heissig: «On the nomenclatural status of *Aceratherium incisivum* (Rhinocerotidae, Mammalia)», σσ. 314–317 στο: *Proceedings of 5th International Symposium on Eastern Mediterranean Geology*, Τόμος 1, 14-20 Απριλίου 2004, έκδ. Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη
4. ↑  Tao Deng; Rattanaphorn Hanta; Pratueng Jintasakul (2013). «A new species of *Aceratherium* (Rhinocerotidae, Perissodactyla) from the late Miocene of Nakhon Ratchasima, northeastern Thailand». *Journal of Vertebrate Paleontology* **33** (4): 977-985. doi:10.1080/02724634.2013.748058.

Πηγές
-----

* Το λήμμα «ακεραθήριον» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 3, σελ. 280
Η **Ακαντέμικ Σόφιας** (βουλγαρικά: Академика София, αγγλικά: *Academic Sofia*) είναι βουλγαρική ομάδα καλαθοσφαίρισης με έδρα τη Σόφια. Ιδρύθηκε το 1947 και συμμετείχε στους πρώτους δύο τελικούς του κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης, όπου ηττήθηκε από την ΑΣΚ Ρίγα.

Έχει κατακτήσει 24 πρωταθλήματα Βουλγαρίας, όντας η πολυνίκης του θεσμού, όπως και 11 κύπελλα Βουλγαρίας.

Το 2000, ο σύλλογος μετονομάστηκε σε **Λουκόιλ Ακαντέμικ** (Лукойл Академик), έπειτα από την εμπορική συμφωνία με τη ρωσική πετρελαϊκή εταιρεία Лукойл.

Ιστορία
-------

Η Ακαντέμικ Σόφιας ιδρύθηκε το 1947 και γνώρισε την πρώτη της επιτυχία το 1957, όταν κατέκτησε το πρωτάθλημα Βουλγαρίας. Το 1957-58, έφθασε μέχρι τον τελικό της πρώτης διοργάνωσης του κυπέλλου Πρωταθλητριών, όπου ηττήθηκε από την ΑΣΚ Ρίγα, έχοντας πιο πριν αποκλείσει την Ολίμπια Λουμπλιάνας, τη Στεάουα Βουκουρεστίου και την ουγγρική Χόνβεντ.

Σε τοπικό επίπεδο, κατέκτησε δύο κύπελλα Βουλγαρίας το 1952 και το 1954, όπως και τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα από το 1957 ως το 1959. Στο κύπελλο Πρωταθλητριών του 1958-59, η Ακαντέμικ απέκλεισε τη Μακάμπι Τελ Αβίβ, την αιγυπτιακή Γκεζίρα και την ΟΚΚ Βελιγραδίου, πριν ηττηθεί και πάλι από τη Ρίγα στον τελικό.

Μέχρι το 1976, η Ακαντέμικ κατέκτησε δώδεκα πρωταθλήματα Βουλγαρίας, αλλά ακολούθησαν δύο δεκαετίες όπου η ομάδα παρέμεινε σε χαμηλό επίπεδο. Μετά την αλλαγή της χιλιετηρίδας, η ρωσική πετρελαϊκή εταιρεία "Lukoil" ανέλαβε τη χορηγία του συλλόγου, δίνοντας του το όνομα Λουκόιλ Ακαντέμικ και αναζωογονώντας την ομάδα. Το 2002, η Ακαντέμικ κατέκτησε το κύπελλο Βουλγαρίας και την επόμενη σεζόν πήρε το νταμπλ, κάτι που επαναλάμβανε μέχρι το 2008.

Συνολικά, από το 2003 μέχρι το 2015 κατέκτησε δώδεκα πρωταθλήματα και εννέα κύπελλα Βουλγαρίας, με 371 νίκες και μόλις 30 ήττες σε αυτό το διάστημα.

Τίτλοι και διακρίσεις
---------------------

### Εγχώριοι

* **Πρωταθλήματα Βουλγαρίας (26)**: 1957, 1958, 1959, 1963, 1968, 1969, 1970, 1971, 1972, 1973, 1975, 1976, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2015, 2016, 2017

* **Κύπελλα Βουλγαρίας (11)**: 1952, 1954, 2002, 2003, 2004, 2006, 2007, 2008, 2011, 2012, 2013

### Διεθνείς

* *Φιναλίστ Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων (Ευρωλίγκα) (2)*: 1957-58, 1958-59

* **Κυπελλούχος Ευρωπαϊκής Νότιας Περιφέρειας**: 2002-03

* **Κυπελλούχος Διεθνούς Μαθητικού Πρωταθλήματος**: 1957

Παραπομπές
----------

1. ↑  European club champions: 1958-2014
2. ↑  Champions Cup 1958 - Linguasport
3. ↑  Champions Cup 1958-59 - Linguasport
4. ↑  «Номер 1 за българския баскетбол - BGbasket.com». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 13 Απριλίου 2016.

Πηγές
-----

* Team History - FIBA Europe
* PBC Lukoil Academic - Welcome to Eurocup

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Η **Ακαντέμια ντέλα Κρούσκα** (λατινικά: *Accademia della Crusca*, κυριολεκτικά: *Ακαδημία του Πίτουρου*, συντμημένα: *La Crusca*) είναι μια ιταλική εταιρεία για τους μελετητές και τους Ιταλούς γλωσσολόγους και φιλόλογους με έδρα τη Φλωρεντία. Είναι το πιο σημαντικό ερευνητικό ίδρυμα για την ιταλική γλώσσα, καθώς και η παλαιότερη γλωσσική ακαδημία στον κόσμο.

Η Ακαντέμια ιδρύθηκε στη Φλωρεντία το 1583, και μέχρι το 1900 χαρακτηριζόταν από τις προσπάθειές της για τη διατήρηση της καθαρότητας της ιταλικής γλώσσας. *Crusca* σημαίνει «πίτουρο» στα ιταλικά, το οποίο αποτελεί μεταφορά της εργασίας που είναι παρόμοια με λίχνισμα, όπως εξηγείται επαρκώς από το έμβλημα της Ακαντέμια ντέλα Κρούσκα, που απεικονίζει το κοσκίνισμα διεφθαρμένων λέξεων και δομών (όπως διαχωρίζεται το σιτάρι από το πίτουρο). Το ρητό της Ακαντέμια είναι *Il più bel Fior ne coglie* (Όπως το σιτάρι διαχωρίζεται από το πίτουρο), ένας διάσημος στίχος του Ιταλού ποιητή Φραγκίσκου Πετράρχη. Το 1612 η ​​Ακαντέμια δημοσίευσε την πρώτη έκδοση του Λεξικού της, του *Vocabolario degli Accademici della Crusca*, το οποίο χρησίμευσε επίσης ως υπόδειγμα για παρόμοια έργα στα γαλλικά, ισπανικά, γερμανικά και αγγλικά.

Η Ακαντέμια είναι σήμερα μέλος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Εθνικών Φορέων για τη Γλώσσα, ένα σώμα που συγκαλείται για να αναπτύξει μια κοινή πολιτική για την προστασία της ακεραιότητας των εθνικών γλωσσών. Η Ομοσπονδία έχει δύο ιταλικά μέλη, την Accademia della Crusca και την Όπερα ντελ Βοκαμπολάριο Ιταλιάνο ντελ ΣΝΡ (μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε από το ΣΝΡ με τη συνεργασία της Ακαντέμια ντέλα Κρούσκα).

Εικόνες
-------

* Το Vocabolario Degli Accademici Della Crusca του 1623Το Vocabolario Degli Accademici Della Crusca του 1623
* Η Βίλλα ντι Καστέλο, έδρα της Ακαντέμια ντέλα ΚρούσκαΗ Βίλλα ντι Καστέλο, έδρα της Ακαντέμια ντέλα Κρούσκα

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2015.
2. ↑  Informazioni sulle origini Αρχειοθετήθηκε 2015-04-16 στο Wayback Machine. from La Crusca website.
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Μαρτίου 2015. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2015.
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Μαρτίου 2015. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2015.
5. ↑
6. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Μαρτίου 2015. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ακαντέμια ντέλα Κρούσκα** |

* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 143077072
* **ΕΒΕ**: 251556
* LCCN: n81073787
* ISNI: 0000 0001 2293 4697
* GND: 40455-X
* SUDOC: 027695018
* BNF: cb11870582p (data)
* BIBSYS: 90262504
* ULAN: 500304796
* NLA: 36353120
* NKC: xx0137803
* ICCU: CFIV053682
* BNE: XX190649
* CiNii: DA02038321

 |

 |
Ο **Αλί Μπενφλίς** (αραβικά: علي بن فليس‎, 8 Σεπτεμβρίου 1944 στη Μπάτνα) είναι Αλγερινός πολιτικός και πρώην πρωθυπουργός της Αλγερίας. 

Αφού σπούδασε νομικά, ο Μπενφλίς άσκησε αρχικά το δικηγορικό επάγγελμα στην πατρίδα του Μπάτνα. Το 1987 συν-ίδρυσε την Αλγερική Ένωση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και από το 1988 έως το 1991 ήταν Υπουργός Δικαιοσύνης πολλές φορές σε διάφορες κυβερνήσεις. Το 1995 προήχθη στην κεντρική επιτροπή του πρώην ενιαίου κόμματος του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου και ανέλαβε τη θέση του Γενικού Γραμματέα το 2003. Το 1999 υποστήριξε την εκστρατεία του Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα στις προεδρικές εκλογές και έγινε στενός συνεργάτης του, και μετά την παραίτηση του Αχμέντ Μπενμπιτούρ στις 26 Αυγούστου 2000 ορίστηκε νέος επικεφαλής της κυβέρνησης. Στις εκλογές της 8ης Απριλίου του 2004, ο Μπενφλίς αναμετρήθηκε με τον Μπουτεφλίκα, αλλά υπέστη σφοδρή ήττα λαμβάνοντας το 6,42% των ψήφων έναντι του 84,99% που έλαβε ο Μπουτεφλίκα.

Στις προεδρικές εκλογές στις 17 Απριλίου του 2014 βρέθηκε και πάλι απέναντι στον Μπουτεφλίκα (81,53%), αλλά έλαβε μόλις το 12,18% των ψήφων.

Ο Μπενφλίς έθεσε την υποψηφιότητά του για τις προεδρικές εκλογές του 2019, αλλά αρχικά την απέσυρε όταν ο 82χρονος Μπουτέφλικα διατήρησε τη θέση του στην εξουσία. Μετά την απομάκρυνση του Μπουτεφλίκα και τη μετάθεση των εκλογών για τις 12 Δεκεμβρίου επανέφερε την υποψηφιότητα του και έλαβε το 10,55% καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Algeria». *www.worldstatesmen.org*. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2020.
2. ↑  «Algerian opposition candidate takes on a Goliath in presidential poll». *France 24* (στα Αγγλικά). 14 Απριλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2020.
3. ↑  «IFES Election Guide | Elections: Algeria Pres Apr 8 2004». *www.electionguide.org*. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2020.
4. ↑  «IFES Election Guide | Elections: Algeria President 2014». *www.electionguide.org*. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2020.
5. ↑  «Algerien: Opposition boykottiert Wahlen - DER SPIEGEL - Politik». *www.spiegel.de* (στα Γερμανικά). 3 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2020.
6. ↑  «Algeria: Former PM Ali Benflis & several others announce candidacies for presidential elections | The North Africa Post». *northafricapost.com*. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2020.
7. ↑  «Le Conseil Constitutionnel annonce les résultats définitifs de la présidentielle». *www.aps.dz* (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2020.

| Πολιτικά αξιώματα
 |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΑχμέντ Μπενμπιτούρ | **Αρχηγός της Κυβέρνησης της Αλγερίας**2000–2003 | ΔιάδοχοςΑχμέτ Ουγιαχία |
|

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 249721247
* LCCN: no2015103621
* ISNI: 0000 0003 7043 0340
* GND: 1188356860
* SUDOC: 229310435
* BNF: cb16594069n (data)

 |

 |
Ο **Αλί Σοϊλί** (*Ali Soilih*, 1937-1978) ήταν σοσιαλιστής επαναστάτης και πολιτικός από τις Κομόρες. Υπηρέτησε ως αρχηγός κράτους στη νησιωτική χώρα από τις 3 Ιανουαρίου του 1976 ως τις 13 Μαΐου του 1978.

Πρώτα χρόνια
------------

Γεννήθηκε στην Μαζούνγκα της Μαδαγασκάρης στις 7 Ιανουαρίου 1937. Έζησε εκεί τα περισσότερα από τα παιδικά του χρόνια. Μορφώθηκε στη Μαδαγασκάρη και στη Γαλλία. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 εγκαταστάθηκε στα νησιά Κομόρες και εργάστηκε για την αγροτική και την οικονομική ανάπτυξη. Αποφάσισε την κάθοδό του στην πολιτική και έγινε θαυμαστής του Μαοϊσμού.

Άνοδος στην εξουσία
-------------------

Τον Ιούλιο του 1975 οι Κομόρες απέκτησαν την ανεξαρτησία τους από τη Γαλλία. Σχεδόν έναν μήνα μετά, στις 3 Αυγούστου του 1975 ο Σοϊλί ανέτρεψε με πραξικόπημα τον πρόεδρο Αχμέτ Αμπνταλά με τη βοήθεια του Γάλλου μισθοφόρου Μπομπ Ντενάρ, και έγινε αρχηγός ενός επαναστατικού συμβουλίου του οποίο κατέλαβε την εξουσία. Έγινε επίσημα πρόεδρος του επαναστατικού συμβουλίου τον Ιανουάριο του 1976. Στις 28 Οκτωβρίου του 1977 σε δημοψήφισμα εγκρίθηκε η παραμονή του Σοϊλί στην εξουσία, με ποσοστό 56,6% υπέρ του ηγέτη. Ακολούθησε σοσιαλιστική οικονομική πολιτική και προσπάθησε να μεταβάλλει την κομοριανή κουλτούρα, μακριά από τα δυτικά πρότυπα. Μεταξύ άλλων άλλαξαν οι ονομασίες των 4 νησιών από Ανζουάν, Μοελί, Μεγάλη Κομόρα και Μαγιότ στα μη γαλλικά: Nzwani, Mwali, Ngazidja, και Mahore. Επί των ημερών του επιδεινώθηκαν οι σχέσεις των Κομορών με τη Γαλλία. Επέτρεψε σε νεότερα σε ηλικία άτομα να αναλάβουν περισσότερες πρωτοβουλίες (το ηλικιακό όριο για τη χορήγηση δικαιώματος ψήφου μειώθηκε στα 14 χρόνια) και αποθάρρυνε την μελέτη της Ιστορίας. Επίσης, νομιμοποίησε την κάνναβη.

Ανατροπή και θάνατος
--------------------

Ο Αμπνταλά πλήρωσε τον μισθοφόρο Μπομπ Ντενάρ, ο οποίος ανέτρεψε με ένα ακόμα πραξικόπημα τον Σοϊλί, στις 13 Μαΐου του 1978. Ο Αμπνταλά έγινε ξανά πρόεδρος και λίγο αργότερα ο Σοϊλί σκοτώθηκε υπό ανεξιχνίαστες συνθήκες από τους υποστηρικτές του Αμπνταλά, στις 29 Μαΐου του 1978. Επίσημα, αναφέρθηκε η εκδοχή ότι είχε αποπειραθεί να δραπετεύσει. Ο μεγαλύτερος δίδυμος αδερφός του, Σαΐντ Μοχάμετ Τζοχάρ, ανέτρεψε τον Αμπνταλά, πιθανότατα με τη βοήθεια του Ντενάρ, το 1989 και θήτευσε ως πρόεδρος των Κομορών ως το 1996.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Γερμανικά) *Munzinger Personen*. 00000014530. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12265441x. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
3. ↑  Εκλογές στις Κομόρες, Βάση Δεδομένων Αφρικανικών Εκλογών.
4. ↑  History - Comoros
5. ↑  Comoros - The Soilih Regime
6. ↑  «Le premier coup d'état». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Απριλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2009.
7. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φωτογραφίες και βιογραφικό Αρχειοθετήθηκε 2017-12-26 στο Wayback Machine. του πολιτικού (στα γαλλικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 64064614
* LCCN: nr97027076
* ISNI: 0000 0000 4981 2094
* SUDOC: 031481299
* BNF: cb12265441x (data)

 |

 |
Ο **Αλήτης** ήταν γιος του Ιππότη, ενός από τους τέσσερις ηγέτες των Δωριέων που εισέβαλαν στην Πελοπόννησο και κατέλυσαν τα βασίλεια των Αχαιών. Μετά τον θάνατο του Ιππότη, τον διαδέχτηκε στην θέση του αρχηγού και οδήγησε το τέταρτο τμήμα των Δωριέων στην Κορίνθία, την οποία κατέλαβε, διώχνοντας την προηγούμενη δυναστεία των Σισυφιδών. Η κατάληψη της Κορινθίας έγινε 30 χρόνια μετά το πέρασμα των Δωριέων στην Πελοπόννησο. Ο Αλήτης ήταν ο ιδρυτής της δυναστείας των Βακχιάδων η οποία κυβέρνησε στην Κόρινθο μέχρι τα μέσα του 8ου αιώνα π.Χ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 24  Σεπτεμβρίου 2016.
2. ↑  Παυσανίας, *Ελλάδος Περιήγησις* ii. 4. § 3, v. 18. § 2
3. ↑  Στράβων, viii. p. 389
4. ↑  Καλλίμαχος, *Fragments* 103
5. ↑  Πίνδαρος, *Ολυμπιακή ωδή* xiii. 17
Ο **Αλί Μ'Μαντί**, γεννημένος στις 21 Απριλίου 1990 στην Μασσαλία (Μπους-ντυ-Ρον), είναι Γαλλο-Κομοριανός ποδοσφαιριστής. Αγωνίζεται στην θέση του επιθετικού.

Βιογραφία
---------

### Συλλογική Καριέρα

Ο Αλί Μ'Μαντί μεγάλωσε στις Βόρειες Συνοικίες της Μασσαλίας. Έχοντας περάσει από τις ομάδες νέων της ΕΣ Βιτρόλ, κι έπειτα της ΑΣ Κάννες όπου και παρέμεινε δύο σεζόν, εντοπίστηκε στην συνέχεια από την ΡΚ Λανς. Για την τελευταία αυτή περίοδο, αναφέρει : *« Έπαιξα μόλις μία σεζόν, στο Εθνικό Πρωτάθλημα U-18, αλλά δεν πήγε καλά, δεν κατάφερα να προσαρμοστώ. Είναι δύσκολο να βρεις την θέση σου εκεί πέρα. Εάν δεν πας εκεί έχοντας εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, είναι δύσκολο, δεν είχα, συνεπώς δεν με κράτησαν. »*. Αμέσως μετά θα ξεκινήσει προσπάθειες να βρει νέα ομάδα (κυρίως μέσω επαφών με τις ΡΚ Στρασμπούρ και ΣΜ Καέν), αλλά χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Όλα αυτά, μέχρι τον ερχομό του στην Ωτ-Σαβουά για δοκιμή με την Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ, κατόπιν ενός ξαδέρφου του-κατοίκου του Εβιάν-λε-Μπαιν. Πετυχαίνοντας στα δοκιμαστικά στα οποία υποβλήθηκε, εισήλθε στην δεύτερη ομάδα του συλλόγου. Ύστερα από μια εκκίνηση στην σεζόν από την DH και τρεις αγώνες με την πρώτη ομάδα στην Νασιονάλ αργότερα, ο Στεφάν Πάιγ, τότε προπονητής της Εβιάν, το επέλεξε για μια αναμέτρηση απέναντι στην ερασιτεχνική Φεζάν για το Κύπελλο Γαλλίας, όπου ο Μ'Μαντί σκόραρε. Έκτοτε, δεν ξαναεγκατέλειψε την πρώτη ομάδα του συλλόγου. Με το πέρας της σεζόν 2010-2011 (κι ενώ ο Μπερνάρ Κασονί τον διατήρησε στην ομάδα κατά την έναρξη της σεζόν), τερμάτισε πρώτος σκόρερ της δεύτερης ομάδας (9 γκολ) και πέτυχε, μάλιστα, ένα τέρμα για την Λιγκ 2, με την ευκαιρία ενός εκ των τεσσάρων αγώνων του με την πρώτη ομάδα στις 27 Μαΐου (επικράτηση με 4-3 επί της ΦΚ Μετς). Στις 6 Αυγούστου 2011, πέτυχε το πρώτο του τέρμα στην Λιγκ 1 στη διάρκεια της πρώτης αγωνιστικής στο Σταντ Φρανσίς-Λε Μπλε (ισοπαλία 2-2 απέναντι στην Σταντ Μπρεστουά).

### Διεθνής Καριέρα

Ο Αλί Μ'Μαντί είναι επίσης διεθνής με τις Κομόρες. Η πρώτη του διεθνής συμμετοχή ήταν στις 9 Οκτωβρίου 2010 (Κομόρες-Μοζαμβίκη 0-1).

Καριέρα
-------

* 2009- :  Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ

Τίτλοι
------

* **Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ**
	+ Πρωταθλητής της Νασιονάλ το 2010.
	+ Πρωταθλητής της Λιγκ 2 το 2011.

Παραπομπές
----------

1. ↑  M’Madi, de rien à la ligue 1 Αρχειοθετήθηκε 2011-08-15 στο Wayback Machine. interview de Ali M'Madi par Philippe Briot, site officiel du club, 11 juillet 2011, consulté le 20 juillet 2012.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ του παίκτη στο lequipe.fr
* Προφίλ του παίκτη στο footballdatabase.eu
* (Αγγλικά) Προφίλ του παίκτη στο national-football-teams
Ο **Σαμουήλ Αλουσιανός** (πέθανε μετά το 1068) από την Οικογένεια Αλουσιανού ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, στρατηγός, πρόεδρος, βεστάρχης και δούκας (διοικητής) Εδέσσης Μεσοποταμίας υπό τον αυτοκράτορα Ρωμανό Δ΄ Διογένη.

Βιογραφία
---------

Ο Σαμουήλ καταγόταν από το Θέμα Βουλγαρίας και ήταν γιος του Αλουσιανού και της Δαλασσηνής, αδελφός του Βασίλειου και της Άννας. Ο πατέρας του Αλουσιάνος ήταν εγγονός του Βούλγαρου τσάρου Ιβάν Βλάντισλαβ από τη Δυναστεία Κομητόπουλων. Αναφέρεται σαν στρατηγός, που ξεχειμώνιαζε με τα στρατεύματα του στα Αρμενιακά θέματα, όπου αργότερα αντιμετώπισε επιτυχημένα τη στάση του μισθοφόρου Κρισπίνου.

Οκογένεια
---------

Ήταν παντρεμένος με την Μ... Δαλασσηνή, κόρη του Κωνσταντίνου Δαλασσηνού κι απέκτησαν τον Κωνσταντίνο που ήταν βεστάρχης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Cawley, Charles. «Medieval Lands Project: Bulgaria». *Medieval Lands*. Foundation for Medieval Genealogy.
2. 1 2  Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, *Η πολιτική κατάρρευση του Βυζαντίου στην ανατολή*, Θεσσαλονίκη 2007, σελίδες 523
3. ↑  Самуил Алусиан - един български принц на византийска служба през XI век
Το νεφέλωμα της Ροζέτας
Στην αστροφυσική, μία **Σφαίρα Στρέμγκρεν** (*Strömgren sphere*) είναι η σφαίρα ιονισμένου υδρογόνου (Η II) γύρω από ένα νεαρό αστέρα φασματικού τύπου Ο ή B. Το πιο ευδιάκριτο παράδειγμα τέτοιας σφαίρας στον ουρανό είναι το «Νεφέλωμα της Ροζέτας». Η Σφαίρα Στρέμγκρεν πήρε το όνομά της από τον Μπενγκτ Στρέμγκρεν.

Δεχόμενου ότι το σχήμα της ιονισμένης περιοχής είναι ακριβώς σφαιρικό και αποτελείται μόνο από πλήρως ιονισμένο υδρογόνο, ώστε η αριθμητική πυκνότητα των πρωτονίων να ισούται με εκείνη των ηλεκτρονίων ({\displaystyle n\_{e}=n\_{p}}), ορίζουμε την αντίστοιχη **ακτίνα Στρέμγκρεν** ως το όριο όπου ο ρυθμός επανασυνδέσεως των ηλεκτρονίων με τα πρωτόνια ισούται με τον ρυθμό ιονισμού. Ο ρυθμός επανασυνδυασμού σε όλες τις ενεργειακές στάθμες {\displaystyle N\_{R}} είναι

{\displaystyle N\_{R}=\sum \_{n=2}^{\infty }N\_{n}}

όπου {\displaystyle N\_{n}} είναι ο ρυθμός επανασυνδέσεως της νιοστής ενεργειακής στάθμης. Το n=1 εξαιρείται γιατί, αν ένα φωτόνιο με αρκετή ενέργεια επανασυνδέεται στη θεμελιώδη στάθμη, τότε το άτομο του υδρογόνου θα απελευθερώσει ένα άλλο φωτόνιο ικανό να ιονίσει ως τη θεμελιώδη ενεργειακή στάθμη.
Το **Συνέδριο των Σοβιέτ** ήταν το ανώτατο κυβερνητικό σώμα της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (ΡΣΟΣΔ) και πολλών άλλων Σοβιετικών Δημοκρατιών από το 1917 – 36 και πάλι από το 1989 – 91. Μετά την δημιουργία της Σοβιετικής Ένωσης, το Συνέδριο των Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης λειτουργούσε σαν το νομοθετικό τμήμα της μέχρι την διάλυσή του το 1936. Το αρχικό του πλήρες όνομα ήταν "**Συνέδριο των Σοβιέτ των Εργατών, Στρατιωτών και Αγροτών Βουλευτών**". Λεγόταν επίσης "**Συνέδριο των Λαϊκών Βουλευτών**".

Ρωσία και Σοβιετική Ένωση
-------------------------

Το Συνέδριο των Σοβιέτ ήταν μια συνέλευση αντιπροσώπων των τοπικών συμβουλίων. Θεωρητικά, ήταν η ανωτάτη εξουσία του Σοβιετικού Κράτους, ένα όργανο της δικτατορίας του προλεταριάτου. Κανείς αστός, κανείς ευγενής, κανείς αριστοκράτης, κανείς ιερέας δεν μπορούσε να ψηφίσει – μόνο οι εργαζόμενοι. Επίσημα, το Συνέδριο των Σοβιέτ έφτιαχνε νόμους και εξέλεγε το Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων, το οποίο ήταν η κυβέρνηση. Στο ενδιάμεσο οι λειτουργίες του εκτελούνταν από εξουσιοδοτημένα εκτελεστικά σώματα, βλέπε VTsIK. Στην πράξη, το Συνέδριο είχε όλο και περισσότερο σεβασμό στους Μπολσεβίκους, μετά την Ρωσική Επανάσταση.

Μέχρι τον θάνατο του Λένιν το 1924 το Συνέδριο των Σοβιέτ ουσιαστικά σφράγιζε μόνο τις αποφάσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος και χρησίμευσε σαν βήμα προπαγάνδας. Το 1936 το Σύνταγμα διέλυσε το Συνέδριο των Σοβιέτ, κάνοντας το Ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ το νομοθετικό όργανο. Στην διάρκεια αυτής της περιόδου η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΣΕ (μπ) είχε de facto τον έλεγχο πάνω στην κυβέρνηση.

Ουκρανία
--------

Οι Μπολσεβίκοι συγκάλεσαν το Παν-Ουκρανικό Συνέδριο των Σοβιέτ Εργατών, Στρατιωτών και Αγροτών Βουλευτών στο Κίεβο, στις 17 Δεκεμβρίου 1917, και στο Χάρκοβο στις 25 Δεκεμβρίου 1917.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Schapiro, L. The Origin of the Communist Autocracy: Political Opposition in the Soviet State, First Phase, 1917-1922. 1st ed. New York: Frederick A. Praeger Publishers, 1965. p. 66.
2. ↑  Schapiro, pp. 162-163.

Πηγές
-----

* V. I. Lenin (29 Δεκεμβρίου 1920). *Eighth All-Russia Congress of Soviets*. Lenin’s Collected Works, 4th English Edition, Progress Publishers, Moscow, 1965, Volume 31. σελίδες 461–534. Eighth All-Russia Congress of Soviets December 29, 1920

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Σοβιετική Ένωση
 |

 |
Το **Συμβούλιο της Ομοσπονδίας** (ρωσικά: Совет Федерации) αποτελεί την άνω βουλή της Ομοσπονδιακής Συνέλευσης της Ρωσίας, σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας του 1993. Κάθε ένα από τα 85 ομοσπονδιακά υποκείμενα της Ρωσίας, που αποτελούνται από 22 δημοκρατίες, 46 περιφέρειες, 9 κράι, 3 ομοσπονδιακές πόλεις, 4 αυτόνομους θύλακες και 1 αυτόνομη περιφέρεια, αποστέλλουν 2 γερουσιαστές προς το Συμβούλιο, ενώ ο συνολικός αριθμός των μελών φτάνει τους 170 Συμβούλους.

Το Συμβούλιο πραγματοποιεί τις συνεδριάσεις του εντός του Κεντρικού Κτιρίου της Большая Дмитровка στη Μόσχα, πρώην έδρας της Σοβιετικής Κρατικής Υπηρεσίας Κτιρίων (Госстрой), με επιπλέον γραφεία και αίθουσες της επιτροπής στη Новый Арбат. Οι δύο έδρες της Ομοσπονδιακής Συνέλευσης βρίσκονται σε διαφορετικές τοποθεσίες, με την Κρατική Δούμα να εδρεύει σε άλλη συνοικία της Μόσχας. Οι συνεδριάσεις του Συμβουλίου της Ομοσπονδίας που πραγματοποιούνται στη Μόσχα από τις 25 Ιανουαρίου έως τις 15 Ιουλίου και από τις 16 Σεπτεμβρίου έως τις 31 Δεκεμβρίου είναι ανοικτές για το κοινό, αν και η τοποθεσία των συνεδριάσεων μπορεί να αλλάξει αν το Συμβούλιο της Ομοσπονδίας το επιθυμεί και να εξασφαλίσει συνεδριάσεις κλειστές στο κοινό, στις οποίες μπορεί να συγκληθεί.

Την περίοδο της διαδοχής, ο Πρόεδρος του Συμβουλίου της Ομοσπονδίας κατέχει την τρίτη υψηλότερη θέση, μετά τον Πρόεδρο και τον Πρωθυπουργό. Σε περίπτωση ανικανότητας του Προέδρου και του Πρωθυπουργού, ο Πρόεδρος του Συμβουλίου της Ομοσπονδίας γίνεται Εκτελεστικός Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Конституция Российской Федерации, Статья 65 (Constitution of Russia, Article 65) (Ρωσικά)
2. ↑  "Пост Председателя Совета Федерации РФ – это третий пост в стране. В случае недееспособности президента и премьера именно председатель верхней палаты парламента должен возглавить государство." ria.ru
3. ↑  "Почему у нас третье лицо в государстве Председатель Совета Федерации? Потому что это федерация, он не распускается, он действует постоянно." - Сергей Шахрай Αρχειοθετήθηκε 2014-01-11 στο Wayback Machine. newstube.ru

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 142055120
* LCCN: n95033354

 |

 |
Συντεταγμένες: 38°01′43″N 28°02′31″E﻿ / ﻿38.02861°N 28.04194°E﻿ / 38.02861; 28.04194

Τα **Όρη Αϊδινίου** είναι οροσειρά της νοτιοδυτικής Τουρκίας, που βρίσκεται βόρεια του Αϊδινίου. Υψώνεται ανάμεσα στις κοιλάδες του Μαίανδρου και του Κάυστρου και το μήκος της ξεπερνά τα 110 χιλιόμετρα. Η υψηλότερη κορυφή της που βρίσκεται βορειοανατολικά του Αϊδινίου έχει υψόμετρο 1.845 μέτρα. Στην αρχαιότητα η οροσειρά ονομαζόταν Μεσωγίς.  Οδοί Μεσωγίδος υπάρχουν στη Νέα Ιωνία και τον Βύρωνα, περιοχές όπου κατεξοχήν εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από την περιοχή της Ιωνίας.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Από τις αρχές της 1ης χιλιετίας π.Χ. στην περιοχή του βουνού και στις δύο κοιλάδες των ποταμών Μαιάνδρου και Κάυστρου ζούσαν Κάρες και Λέλεγες. Κυρίοτερη πόλη ήταν οι Τράλλεις, στη θέση του σημερινού Αϊδινίου. Στις αρχές της πρώτης χιλιετίας π.Χ. οι Μάγνητες, ίδρυσαν στα δυτικά του βουνού την Μαγνησία του Μαιάνδρου. Άλλη ελληνική πόλη που ιδρύθηκε στους πρόποδες της Μεσωγίδας ήταν η Νύσα που βρισκόταν ανατολικότερα του σημερινού Αϊδινίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στράβων 14.1.45. ἀπὸ δὲ τριάκοντα σταδίων τῆς Νύσης ὑπερβᾶσι Τμῶλον καὶ τὸ ὄρος τὴν Μεσωγίδα ἐπὶ τὰ πρὸς νότον μέρη καλεῖται τόπος Λειμών,
2. ↑  Στράβων 14.1.43 Νῦσα δ' ἵδρυται πρὸς τῇ Μεσωγίδι τὸ πλέον τῷ ὄρει προσανακεκλιμένη
Τα **Όρη Καντίλ** (κουρδικά: چیای قەندیل‎ *Çiyayên Qendîl*) είναι περιοχή βουνών του Νοτίου Κουρδιστάν κοντά στα σύνορα Ιράκ-Ιράν. Η περιοχή ανήκει στην οροσειρά Ζάγκρος και είναι δυσπρόσιτη, με εξαιρετικά τραχύ έδαφος. Οι ψηλότερες κορυφές φτάνουν τα 3.000μ.

Η περιοχή είναι αξιοσημείωτη ως το καταφύγιο και αρχηγείο του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK). Περίπου 5.000 μέλη και άλλες ένοπλες φατρίες ελέγχουν περιοχή περίπου 50 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Το Κόμμα Ελεύθερης Ζωής του Κουρδιστάν (PJAK) εδρεύει επίσης στα Καντίλ, τα οποία τους επιτρέπουν να διεισδύσουν στο Ιράν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Gunter, Michael M. (4 Νοεμβρίου 2010). *Historical Dictionary of the Kurds* (στα Αγγλικά). Scarecrow Press. ISBN 9780810875074.
Συντεταγμένες: 37°08′06″N 25°14′29″E﻿ / ﻿37.13500°N 25.24139°E﻿ / 37.13500; 25.24139
Ο **Όρμος Νάουσας** (παλαιότερα: *όρμος Ναούσης*), βρίσκεται στο βόρειο άκρο της νήσου Πάρου. Αν και το άνοιγμά του είναι προς Βορρά θεωρείται ένας από τους ωραιότερους όρμους και φυσικούς ασφαλείς λιμένες των Κυκλάδων, εντός του οποίου μπορεί ν΄ αγκυροβολήσει μεγάλος αριθμός πλοίων. Η είσοδος του όρμου διανοίγεται μεταξύ του ακρωτηρίου Κόρακας (ή Άκρα Κόρακας) και του ακρωτηρίου Τούρκο (παλαιότερα Τζα-Καμάκι) σε εύρος 1,7 μίλια. Το όνομά του δόθηκε από την πόλη Νάουσα που βρίσκεται στο νότιο μυχό του όρμου και δεσπόζει οικιστικά το χώρο.

Προ της ανατολικής πλευράς της εισόδου και σε απόσταση 2,5 στάδια (1/4 μιλίου) ΒΑ. του ακρωτηρίου Τούρκο βρίσκεται η βραχονησίδα Γαϊδουρονήσι. 
Το νότιο άκρο της ανατολικής ακτής της εισόδου οριοθετεί το ακρωτήριο Τρίπετρο, περίπου 3 στάδια (0,3 μιλίου) ΝΝΔ. από το ακρωτήριο Τούρκο. Αντίθετα το νότιο άκρο της δυτικής ακτής της εισόδου του όρμου οριοθετεί το ακρωτήριο Αλμυρός (καλούμενο και "Διπλό σημείο") που βρίσκεται σε απόσταση 9 σταδίων ΝΑ. από το ακρωτήριο Κόρακα.

Στο εσωτερικό του όρμου διανοίγονται επιμέρους τέσσερις μικρότεροι όρμοι (ορμίσκοι) όπου και η παρουσία κάποιων νησίδων χαρίζει γενικά στο χώρο μια ιδιαίτερη και σπάνια ομορφιά. Οι τέσσερις μκρότεροι όρμοι είναι δύο αμφίδυμοι δυτικά (δεξιά του εισερχομένου) και δύο αμφίπυγοι ανατολικά (αριστερά του εισερχομένου) των οποίων τα ονόματα είναι όρμος Άγιος Ιωάννης (δυτικά) και όρμος Πλαστήρα νοτιοδυτικά, που είναι και ο νότιος μυχός του όρμου της Νάουσας, και οι δύο αμφίπυγοι όρμοι ανατολικά, της Λάγκερης (ΒΑ.) και Ξιφάρα, ανατολικά της Νάουσας.

Σημειώσεις
----------

Λεπτομερείς ναυτιλιακές πληροφορίες για την περιοχή αυτή παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός 2ος τόμος και ιδιαίτερα ο χάρτης ελληνικής έκδοσης: **ΧΕΕ-34**, που αποτελεί τον λιμενοδείκτη του όρμου Νάουσας καθώς και ο **ΧΕΕ-423** που καλύπτει όλες τις ΝΑ. Κυκλάδες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* faroi.com: Ο πέτρινος παραδοσιακός φάρος στο ακρωτήριο Κόρακας στον όρμο της Νάουσας
**Οὐ καταισχυνῶ τά ὄπλα**,
Οὐ καταισχυνῶ τὰ ὅπλα τὰ ἱερὰ, οὐδ' ἐγκαταλείψω τὸν 
παραστάτην ὅτῳ ἂν στοιχήσω· ἀμυνῶ δὲ καὶ ὑπὲρ ἱερῶν
καὶ ὁσίων καὶ μόνος καὶ μετὰ πολλῶν. καὶ τὴν πατρίδα οὐκ 
ἐλάσσω παραδώσω, πλείω δὲ καὶ ἀρείω ὅσης ἂν παραδέξωμαι.
καὶ εὐηκοήσω τῶν ἀεὶ κραινόντων ἐμφρόνως καὶ τοῖς θεσμοῖς τοῖς 
ἰδρυμένοις πείσομαι καὶ οὕστινας ἂν ἄλλους τὸ πλῆθος 
ἰδρύσηται ὁμοφρόνως·καὶ ἂν τις ἀναιρῇ τοὺς θεσμοὺς ἢ μὴ
πείθηται οὐκ ἐπιτρέψω, ἀμυνῶ δὲ καὶ μόνος καὶ μετὰ πολλῶν.
καὶ ἱερὰ τὰ πάτρια τιμήσω. ἵστορες τούτων Ἄγλαυρος, Ἐνυάλιος, Ἄρης, Ζεύς, Θαλλώ, Αὐξώ, Ἡγεμόνη.

⸺
Δε θα ντροπιάσω τα όπλα τα ιερά,
ούτε θα εγκαταλείψω το συμμαχητή μου, με οποιονδήποτε
κι αν ταχθώ στη γραμμή. θα αμυνθώ και για τα ιερά και
τα όσια και μόνος και μαζί με πολλούς και την πατρίδα 
δε θα παραδώσω μικρότερη αλλά μεγαλύτερη και ισχυρότερη
απ' όση την παρέλαβα. και θα υπακούσω πρόθυμα σ΄αυτούς
που δικάζουν κάθε φορά και Θα πολιτεύομαι σύμφωνα με τους
καθιερωμένους θεσμούς και σύμφωνα με όσους άλλους ο λαός με
κοινή απόφαση θα καθιερώσει. Και σε περίπτωση που κάποιος θα
αποπειραθεί να καταλύσει τους θεσμούς ή να μην πειθαρχεί σ΄
αυτούς, δεν θα επιτρέψω, θα αμυνθώ και μόνος και μαζί με πολλούς.
Και θα τιμήσω τα πατροπαράδοτα ιερά. Μάρτυρες μου γι αυτά ας είναι
η Άγλαυρος, Ενυάλιος, Άρης, Ζευς, Θαλλώ, Αυξώ, Ηγεμόνη.

 Λυκούργος Αθηνών, Κατά Λεωκράτους

Ο **Όρκος των Αθηναίων Εφήβων** ή ο **της Αγραύλου εφήβων όρκος**  ή **ο των Εφήβων όρκος** ήταν ο όρκος που έδιναν οι Αθηναίοι έφηβοι κατά την ενηλικίωσή τους, όταν έπαιρναν τα όπλα. Οι Αθηναίοι, όταν γίνονταν 18 ετών έπρεπε να υπηρετήσουν στρατιώτες για δύο χρόνια. Σε επίσημη τελετή, παρουσιάζονταν στην εκκλησία του δήμου στην Πνύκα, αναγράφονταν στους καταλόγους των πολιτών (ληξιαρχικόν γραμματείον) και τους χορηγούνταν ένα δόρυ και μια ασπίδα. Η τελετή αυτή συχνά συνδυάζονταν με θεατρικές εκδηλώσεις. Κατόπιν, ένοπλοι ανέβαιναν στην Ακρόπολη και κρατώντας ασπίδα έδιναν στο ιερό της Αγραύλου τον όρκο των Αθηναίων εφήβων. Ο όρκος διασώζεται από τον ρήτορα Λυκούργο και αναφέρεται από τον Δημοσθένη και τον Αριστοτέλη. Λέγεται μάλιστα πως ο όρκος γράφτηκε από τον ίδιο τον Σόλωνα, νομοθέτη των Αθηναίων.

Στον όρκο διακρίνουμε πρωτίστως την προσήλωση στον παραστάτη, κρίσιμο σημείο στον τρόπο διεξαγωγής της μάχης εκείνων των εποχών, τον σεβασμό στα ιερά, στην πατρίδα και στους νόμους. Εν κατακλείδι αναφέρονται ως μάρτυρες θεοί, που προσδίδουν επισημότητα και κύρος στις ένορκες διαβεβαιώσεις των εφήβων.

Κρατώντας τα όπλα που του εμπιστευόταν η Πατρίδα, ο Αθηναίος έφηβος μπροστά στο ναό της Αγραύλου έδινε τον όρκο :

Παραπομπές
----------

1. ↑  Λυκούργος, εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ σ.202 «Ο παρά ιστάμενος, ο σύντροφος στη μάχη. Οι αρχαίοι οπλίτες πολεμούσαν κατά ζεύγη»
2. ↑
3. ↑
4. ↑  Λυκούργος (ρήτορας), Κατά Λεωκράτους 1.77
5. ↑  Δημοσθένης περί παραπρεσβείας
6. ↑  Αριστοτέλης, Αθηναίων Πολιτεία 42

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Λυκούργος των Αθηνών, Κατά Λεωκράτους 1.77

Βιβλιογραφία
------------

* Κωνσταντίνος Τσάτσος, Λυκούργος, στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τ. Γ2, εκδ. Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1972, σελ. 559-560
Ο Γκεόργκι Γκονγκάντζε, δημοσιογράφος, ιδρυτής μιας δημοφιλούς διαδικτυακής εφημερίδας *Ουκραΐνσκα Πράβντα*, ο οποίος απήχθη και δολοφονήθηκε το 2000.
Το **σκάνδαλο της κασέτας** (ουκρ: Касетний скандал, ή Kuchmagate) ήταν ένα ουκρανικό πολιτικό σκάνδαλο που ξέσπασε στις 28 Νοεμβρίου του 2000 στο οποίο ο Ουκρανός πρόεδρος Λεονίντ Κούτσμα πιάστηκε (σε ψηφιακή καταγραφή) να δίνει εντολή για την απαγωγή του δημοσιογράφου Γκεόργκι Γκονγκάντζε, του οποίου το αποκεφαλισμένο πτώμα είχε πρόσφατα βρεθεί. Το σκάνδαλο ήταν ένα από τα κύρια πολιτικά γεγονότα στην ιστορία της Ουκρανίας μετά την ανεξαρτησία που επηρέασε δραματικά την εσωτερική και εξωτερική πολιτική σκηνή της χώρας και ζημίωσε την καριέρα του Κούτσμα.

Το σκάνδαλο ξέσπασε όταν ο Ουκρανός πολιτικός Ολεξάντρ Μορόζ κατηγόρησε δημόσια τον Πρόεδρο Κούτσμα για συμμετοχή στην απαγωγή του δημοσιογράφου Γκεόργκι Γκονγκάντζε και για πολλά άλλα εγκλήματα. Ο Μορόζ κατονόμασε ως πηγή του τον πρώην σωματοφύλακα του Κούτσμα, ταγματάρχη Μικόλα Μελνιτσένκο. Έπαιξε επιλεγμένες ηχογραφήσεις από τις μυστικές συνομιλίες του Προέδρου για δημοσιογράφους, που υποτίθεται ότι επιβεβαίωναν την εντολή του Κούτσμα να απαγάγει τον Γκονγκάντζε. Αυτή και εκατοντάδες άλλες συνομιλίες δημοσιεύθηκαν αργότερα στο παγκόσμιο κοινό από τον Μελνιτσένκο.

Το πλήρες αρχείο των ηχογραφήσεων του Μελνιτσένκο είχε παραδοθεί από μια ερευνητική επιτροπή του ουκρανικού κοινοβουλίου στο Διεθνές Ινστιτούτο Τύπου στη Βιέννη για ανάλυση. Το υλικό της καταγραφής αποδείχθηκε αυθεντικό. Τον Ιανουάριο του 2005 ο Κούτσμα αποχώρησε από το αξίωμα, ενώ το ίδιο έτος δύο πρώην αστυνομικοί ομολόγησαν την ενοχή τους για τη δολοφονία του δημοσιογράφου. Τον Μάρτιο του 2011 ο Κούτσμα κατηγορήθηκε για κατάχρηση εξουσίας σε σχέση με τη δολοφονία του Γκονγκάτζε, αλλά η υπόθεση αποσύρθηκε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, όταν ένας δικαστής έκρινε ότι οι ενοχοποιητικές ηχογραφήσεις που έγιναν από τον πρώην σωματοφύλακα του Κούτσμα δεν ήταν αποδεκτές ως αποδεικτικά στοιχεία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Controversy Widens Over Ukraine Tapes». *Los Angeles Times* (στα Αγγλικά). 15 Δεκεμβρίου 2002. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2022.
2. 1 2 3  Tyler, Patrick E. (2001-02-19). «New Tapes Appear With Threats by Ukraine's President» (στα αγγλικά). *The New York Times*. ISSN 0362-4331.. Ανακτήθηκε στις 2022-03-22.
3. 1 2 3  «Leonid Kuchma | president of Ukraine | Britannica». *www.britannica.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2022.
4. ↑  Kiev, David Crouch in (6 Απριλίου 2005). «Secrets of journalist's murder cast long shadow over Ukraine's orange revolution». *the Guardian* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2022.
Η **ύδρευση και αποχέτευση** στην Ελλάδα χαρακτηρίζεται από ποικιλομορφία. Ενώ η Αθήνα υδροδοτείται από μια σειρά δεξαμενών, μερικές από τις οποίες βρίσκονται και 200 ​​χιλιόμετρα μακριά, ορισμένα μικρά νησιά υδροδοτούνται από δεξαμενόπλοια, από δεξαμενές αποθήκευσης του βρόχινου νερού ή τοπικές γεωτρήσεις. Η Ελλάδα έχει υποστεί επανειλημμένως λειψυδρία, η πιο πρόσφατη που συνέβη το 2007 κυρίως στον Θεσσαλικό κάμπο, την Ήπειρο και μερικά νησιά του Αιγαίου.

Η ΕΕ υποστήριξε την κατασκευή βιολογικών εγκαταστάσεων επεξεργασίας λυμάτων από τη δεκαετία του 1990, προκειμένου να συμμορφωθεί η Ελλάδα στα περιβαλλοντικά πρότυπα της ΕΕ. Ενώ η απόρριψη λυμάτων των μεγαλύτερων πόλεων είναι πλέον σύμφωνη με αυτά τα πρότυπα, ορισμένες μικρότερες πόλεις εξακολουθούν να υστερούν.

Στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, δύο κρατικές επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας - η ΕΥΔΑΠ και η ΕΥΑΘ - είναι υπεύθυνες για την υδροδότηση και την αποχέτευση του πολεοδομικού τους συγκροτήματος και είναι εισηγμένες στο χρηματιστήριο Αθηνών. Ανά την επικράτεια, υπάρχουν, επίσης, 125 ΔΕΥΑ, υπεύθυνες για την ύδρευση και αποχέτευση των ιδίων αλλά και μικρότερων όμορων δήμων.

Κατά μέσο όρο, η Ελλάδα διαθέτει άφθονους υδάτινους πόρους 58 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων ετησίως (1977-2001), εκ των οποίων χρησιμοποιείται μόνον το 12 τοις εκατό. Από αυτό, το 87 τοις εκατό χρησιμοποιείται για τη γεωργία (άρδευση), το 3 τοις εκατό στη βιομηχανία και μόνο το 10% (ή το 1,2 τοις εκατό των συνολικών υδάτινων πόρων) για την ύδρευση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Αυγούστου 2021. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2021.
2. ↑  World Resources Institute: Water Resources and Freshwater Ecosystems: Greece, Αρχειοθετήθηκε 2021-08-12 στο Wayback Machine. 2003
Συντεταγμένες: 40°18′11″N 26°13′48″E﻿ / ﻿40.3031°N 26.23°E﻿ / 40.3031; 26.23

Άποψη του όρμου Σουβλά από παρακείμενο οχυρό.
Ο **όρμος Σούβλα**, ή **Σουβλά**, βρίσκεται επί της δυτικής εσχατιάς της τουρκικής χερσονήσου της Καλλίπολης, παρά το ομώνυμο ακρωτήριο. Οι Τούρκοι το αποκαλούν "Κουτσούκ Αναφάρτ", από την αρχαία ελληνική ονομασία "Μικρά Αναφερτός".

Πρόκειται για όρμο βάθους εσοχής, μέχρι του μυχού του, περίπου ενός μιλίου, με πολύ καλό αγκυροβόλιο προστατευμένο κυρίως στους ανατολικούς μέχρι και τους νοτίους ανέμους. Η παραλία του όρμου αυτού είναι αμμώδης χωρίς ναυτιλιακούς κινδύνους.

Κατά την εκστρατεία των Δαρδανελίων στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο στον όρμο αυτό επιχειρήθηκε στις 6 Αυγούστου του 1915 απόβαση του 9ου Σώματος στρατού των δυνάμεων της Αντάντ, με την γνωστή επακόλουθη καταστροφή, εκ της οποίας και έλαβε επίσης το όνομα "**όρμος Ανζάκ**" εκ της ονομασίας του εκστρατευτικού σώματος των Αυστραλο-Νεοζηλανδών (ANZAC), που συμμετείχε σ΄ εκείνη την απόβαση και που κυριολεκτικά αποδεκατίσθηκε.

Πηγές
-----

* Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΚΒ΄, σελ.117.
Ο **Σαμπίν** (βουλγαρικά: Сабин) ήταν ο ηγεμόνας της Βουλγαρίας από το 765 έως το 766.

Μερικοί μελετητές πιστεύουν ότι ο Σαμπίν παραλείφθηκε από τον Κατάλογο ονομάτων των βουλγάρων Ηγεμόνων επειδή ήταν Σλάβος, αλλά το όνομά του θα μπορούσε να δείξει λατινική ή ακόμα και Ιρανική προέλευση. Σχετιζόταν με γάμο με τον Κορμισός, που ήταν είτε ο πεθερός είτε ο κουνιάδος του Σαμπίν. Από τότε που η σχέση είναι από το γάμο, ο Σαμπίν στην πραγματικότητα δεν θα άνηκε στην φυλή Βοκίλ (Ουκίλ).

Ο Σαμπίν ανέβηκε στον θρόνο μετά τη δολοφονία του Τέλετς το 765 και αντιπροσώπευε μέρος της βουλγαρικής αριστοκρατίας η οποία επιζητούσε μια πολιτική διευκόλυνσης με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Κατά συνέπεια, αυτός γρήγορα απέστειλε μυστικούς απεσταλμένους στον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ε΄ που πρόσφατα είχε κερδίσει τον προκάτοχο του Σαμπίν Τέλετς, ζητώντας να αποκατασταθεί η ειρήνη. Όταν οι διαπραγματεύσεις ανακαλύφθηκαν, οι Βούλγαροι επαναστάτησαν και πραγματοποίησαν συνέλευση, στην οποία κατηγορούσαν τον Σαμπίν ότι προκαλούσε την υποδούλωση της Βουλγαρίας στο Βυζάντιο.

Ερημωμένος από τους υποστηρικτές του, ο Σαμπίν κατέφυγε στη Βυζαντινή Μεσημβρία (Νεσέμπαρ) 766, από όπου πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί έγινε δεκτός από τον αυτοκράτορα, που διοργάνωσε την μεταφορά της οικογένειας του Σαμπίν από τη Βουλγαρία. Το 768 ο Σαμπίν παρακολούθησε τις διαπραγματεύσεις του Κωνσταντίνου Ε΄ με το νέο Βούλγαρο ηγεμόνα Πάγκαν αλλά τα λόγια του αυτοκράτορα εκ μέρους του πρώην μονάρχη έκαναν λίγη εντύπωση στον πρώτο. Ο Σαμπίν πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του στην εξορία.

Αναφορές
--------

* Μόσκο Μόσκοφ, *Imennik na bălgarskite hanove (novo tălkuvane)*, Σόφια 1988.
* Τζόρνταν Αντρέγιεφ, Ιβάν Λαζάροφ, Πλάμεν Παβλόφ, *Koj koj e v srednovekovna Bălgarija*, Σόφια 1999.
* (κύρια πηγή), Μπαχσί Ιμάν, *Džagfar Tarihy*, vol. III, Αρινμπούρκ 1997.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Βούλγαροι μονάρχες |
| --- |
|  |
| Μεγάλη Βουλγαρία 632–681 | 
* Χουβράτης
* Βαϊανός
 |
|  |
| Πρώτη Αυτοκρατορία(681–1018) | 
* Ασπαρούχ
* Τερβέλης
* Κορμέσιι
* Σεβάρ
* Κορμισός
* Βίνεχ
* Τέλετς
* Σαμπίν
* Ούμορ
* Τόκτου
* Πάγκαν
* Τέλεριγκ
* Κάρνταμ
* Κρούμος
* Ομουρτάγ
* Μαλαμίρ
* Πρέσιαν Α΄
* Βόρις Α΄
* Βλαδίμηρος
* Συμεών Α΄
* Πέτρος Α΄
* Βόρις Β΄
* Ρωμανός
* Σαμουήλ
* Γαβριήλ Ρωμανός
* Ιβάν Βλαντισλάβ
* Πέτρος Δελεάνος (Πέτρος Β΄) διεκδικητής
* Κωνσταντίνος Μπόντιν (Πέτρος Γ΄) διεκδικητής
 |
|  |
| Δεύτερη Αυτοκρατορία(1186–1396) | 
* Πέτρος Δ΄ Ασέν (1η φορά)
* Ιβάν Α΄ Ασέν
* Πέτρος Δ΄ Ασέν (2η φορά)
* Καλογιάν Ασέν
* Μπόριλ
* Ιβάν Β΄ Ασέν
* Καλιμάν Α΄ Ασέν
* Μιχαήλ Α΄ Ασέν
* Καλιμάν Β΄ Ασέν
* Μίτσο
* Κωνσταντίνος Α΄ Τιχ
* Μιχαήλ Β΄ Τιχ
* Ιβάιλο
* Ιβάν Γ΄ Μίτσο
* Γεώργιος Α΄ Τέρτερ
* Σμίλετς
* Ιβάν Σμίλετς
* Τσάκα
* Θεόδωρος-Σβετοσλάβος Τέρτερ
* Γεώργιος Β΄ Τέρτερ
* Μιχαήλ Γ΄ Σισμάν
* Ιβάν-Στέφαν Σισμάν
* Ιβάν-Αλεξάνταρ Σρατσιμίρ
* Ιβάν-Σισμάν Σρατσιμίρ
* Ιβάν Σρατσιμίρ
* Κωνσταντίνος Β΄ Σρατσιμίρ
 |
|  |
| Πριγκιπάτο (1878) καιΒασίλειο (1908–1946) | 
* Αλέξανδρος
* Φερδινάνδος
* Βόρις Γ΄
* Συμεών Β΄
 |

 |