recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Αθλητικός Σύλλογος Απόλλων Πεταλιδίου** είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Πεταλίδι Μεσσηνίας. Έχει επίσημο έτος ίδρυσης το 1978, χρώματα το λευκό και το κυανό και έμβλημα την κεφαλή του αρχαίου θεού Απόλλωνα. 

Μεγαλύτερη διάκριση για το σύλλογο είναι οι παρουσίες της ποδοσφαιρικής του στη Δ΄ Εθνική κατηγορία, όπου αγωνίστηκε συνεχώς για 5 συνεχείς αγωνιστικές περιόδους από τη σεζόν 2003-04 ως τη σεζόν 2007-08. Επίσης από το σύλλογο αναδείχθηκε ο διεθνής αμυντικός Σωκράτης Παπασταθόπουλος.

Πληροφοριακά στοιχεία
---------------------

Ο «Αθλητικός Σύλλογος Απόλλων Πεταλιδίου» ιδρύθηκε επίσημα το 1978 και έκτοτε αγωνίζεται στις διοργανώσεις της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας. 

Την αγωνιστική περίοδο 2002-03 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας για πρώτη φορά στην ιστορία του και κατέκτησε την άνοδο στην Δ΄ Εθνική κατηγορία. Στην Δ΄ Εθνική αγωνίστηκε συνεχώς για 5 χρονιές, από τη σεζόν 2003-04 ως και τη σεζόν 2007-08 που υποβιβάστηκε. Η καλύτερη παρουσία στη Δ΄ Εθνική καταγράφηκε τη σεζόν 2006-07 όποτε και κατέλαβε την 3η θέση. 

Από την περίοδο 2008-09 επέστρεψε στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας και την Α΄ Κατηγορία. Υποβιβάστηκε και επέστρεψε προσωρινά στην Α΄ Κατηγορία τη σεζόν 2012-13, όποτε και υποβιβάστηκε εκ νέου. Τη σεζόν 2019-20 τερμάτισε στη 2η θέση δεύτερης τη τάξει κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας και επέστρεψε μετά από 7 χρόνια στην Α΄ Κατηγορία.

Τίτλοι και διακρίσεις
---------------------

* Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας (1): 2003
* Κύπελλο Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας:
	+ Κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας (1): 2008
	+ Φιναλίστ Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας (1): 2005

Παρουσία στη Δ΄ Εθνική
----------------------

Αναλυτικά η παρουσία του στη Δ΄ Εθνική είναι η εξής:

* 2003-04: 9ος όμιλος, 8η θέση/16 ομάδες
* 2004-05: 6ος όμιλος, 7η θέση/15 ομάδες
* 2005-06: 6ος όμιλος, 10η θέση/15 ομάδες
* 2006-07: 6ος όμιλος, 3η θέση/15 ομάδες
* 2007-08: 6ος όμιλος, 14η θέση/18 ομάδες (υποβιβασμός)

Ποδοσφαιριστές
--------------

Ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής που ανέδειξε ο σύλλογος είναι ο διεθνής αμυντικός Σωκράτης Παπασταθόπουλος, που το 2005 πήγε στην ΑΕΚ και σήμερα αγωνίζεται στον Ολυμπιακό

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αναδρομή στην Α’ τοπική της Μεσσηνίας στα τελευταία 20 χρόνια… sportstonoto.gr
2. ↑  Ομάδες της Μεσσηνίας στις εθνικές κατηγορίες retroballa.blogspot.com
3. ↑  Αναδρομή στην Α’ τοπική της Μεσσηνίας στα τελευταία 20 χρόνια… sportstonoto.gr
4. ↑  ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ ΠΕΤΑΛΙΔΙΟΥ: Επιστρέφει στην Α’ τοπική μετά από 7 χρόνια notosport.eleftheriaonline.gr

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

*
Συντεταγμένες: 40°50′25″N 22°39′15″E﻿ / ﻿40.84028°N 22.65417°E﻿ / 40.84028; 22.65417

Ο **Ακροπόταμος** (ονομαζόμενος από τους ντόπιους και «**Γιαχαλή**») είναι χωριό του δήμου Χαλκηδόνος στον νομό Θεσσαλονίκης, με μόνιμο πληθυσμό 596 κατοίκους. Βρίσκεται βορειοδυτικά της Θεσσαλονίκης, σε απόσταση 38 χιλιομέτρων από το κέντρο της.

Γενικά στοιχεία
---------------

Ο Ακροπόταμος πήρε την ονομασία του από την γεωγραφική του θέση καθώς στα δυτικά του χωριού διαρρέει ο ποταμός Αξιός. Οι κάτοικοι του είναι ποντικής καταγωγής και στην καθημερινή τους χρησιμοποιούν την ποντική διάλεκτο. Το χωριό με την επαρχία του διαθέτει τρεις εκκλησίες, την εκκλησία Κοιμήσεως της Θεοτόκου μέσα στο χωριό, το παρεκκλήσι του Αγίου Ευσταθίου στα ανατολικά του και το παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής με πανοραμική θέα του ποταμού. Επιπλέον, διαθέτει έναν πολιτιστικό σύλλογο, τον Ποντιακό Πολιτιστικό Σύλλογο Ακροποτάμου «Μέγας Αλέξανδρος» και δύο γήπεδα, ένα ποδοσφαίρου και ένα μπάσκετ, όπου εκεί εδράζει η ποδοσφαιρική ομάδα «Δάφνη Ακροποτάμου». Έχει μέσο υψόμετρο 45 μέτρα και ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 570 12.

Πληθυσμός
---------

Μόνιμος | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1991 | 602 |
| 2001 | 654 |
| 2011 | 596 |

Πραγματικός (de facto) | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1961 | 724 |
| 1971 | 625 |
| 1981 | 650 |
| 1991 | 635 |
| 2001 | 698 |
| 2011 | 596 |

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
--------------------------------------------

Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως *Γιαχαλή* και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βερλάτζης του νομού Θεσσαλονίκης. Το 1927 μετονομάστηκε σε *Ακροποταμιά* (*Αίοβο*) και το 1929 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Προχώματος. Το 1940 η ονομασία του διορθώθηκε σε *Άκροπόταμος*. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Προχώματος και προσαρτήθηκε στον δήμο Κουφαλίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κουφαλίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Χαλκηδόνος.

Αξιοθέατα
---------

* Η εκκλησία Κοίμησης της Θεοτόκου στη βόρεια είσοδο του οικισμού
* Η κεντρική πλατεία του οικισμού
* Το πάρκο αναψυχής «Πηγάδια» στο βόρειο τμήμα του οικισμού
* Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, δίπλα στον Αξιό ποταμό
* Η εκκλησία του Αγίου Ευσταθίου ανατολικά του οικισμού

Παραπομπές
----------

1. 1 2
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑  ΠΛ 2:257
6. ↑  ΠΛΜ 5:386
7. ↑

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
* Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
* Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ. 2010
* eetaa.gr

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Χαλκηδόνος |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Αγίου Αθανασίου | 
* Άγιος Αθανάσιος
* Αγχίαλος
* Βαθύλακκος
* Γέφυρα
* Μπαλαίικα
* Νέα Μεσημβρία
* Ξηροχώριον
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Κουφαλίων | 
* Ακροπόταμος
* Εργατικές Κατοικίες
* Καστανάς
* Κουφάλια
* Πρόχωμα
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Χαλκηδόνος | 
* Άδενδρον
* Βαλτοχώρι
* Ελεούσα
* Λουδίας
* Μικρό Μοναστήριο
* Παρθένι
* Χαλκηδών
 |
|  |
| 
* Έδρα: Κουφάλια - Ιστορική έδρα: Γέφυρα
 |

 |
Το **Σομπότα** (πολωνικά: Sobota, σημαίνει «Σάββατο») είναι χωριό του Πόβιατ Γουόβιτς, στο Βοεβοδάτο Λοτζ της κεντρικής Πολωνίας. Απέχει περίπου 7 χλμ. βορειοανατολικά του Μπιελάβι, 17 χλμ. δυτικά του Γουόβιτς και 40 χλμ. βόρεια της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Λοτζ.

Ιστορία
-------

Το Σομπότα ήταν ιδιωτική εκκλησιαστική πόλη, που βρισκόταν διοικητικά στο Πόβιατ Όρουουφ του Βοεβοδάτου Γουεντσίτσα, στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος.

Το Σομπότα ήταν ο τόπος της Μάχης του Σομπότα (1655), όταν μια πολωνική δύναμη απέτυχε να αποκρούσει τον προελαύνοντα σουηδικό στρατό εισβολής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Central Statistical Office (GUS) – TERYT (National Register of Territorial Land Apportionment Journal)» (στα Πολωνικά). 1 Ιουνίου 2008.
2. ↑  *Atlas historyczny Polski. Województwo sieradzkie i województwo łęczyckie w drugiej połowie XVI wieku. Część I. Mapy, plany* (στα Πολωνικά). Warszawa: Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. 1998. σελ. 3.
Το **Μέτωπο Απελευθέρωσης Βορείου Ηπείρου** (**ΜΑΒΗ**) ήταν ελληνική παραστρατιωτική αντιστασιακή οργάνωση, η οποία έδρασε σποραδικά στην Αλβανία και την Ελλάδα την δεκαετία του 1990. Θεωρείται πως είναι η συνέχεια της οργάνωσης ΜΑΒΗ που έδρασε την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Αλβανία.

Η δράση της ξεκίνησε το 1983, όταν η οργάνωση διεκδίκησε την ευθύνη για τοποθέτηση βόμβας στο αυτοκίνητο του πρέσβη της Αλβανίας στην Αθήνα.

Στις 10 Απριλίου 1994 πραγματοποίησε επίθεση σε στρατόπεδο του αλβανικού στρατού κατά την οποία σκοτώθηκαν ένας στρατιώτης και ένας αξιωματικός, ενώ κλάπηκε και οπλισμός. Για την επίθεση στάλθηκε προκήρυξη στην «Ελευθεροτυπία». Στις 6 Οκτωβρίου 1994, στάλθηκε φωτογραφικό υλικό με τα κλοπιμαία και νέα προκήρυξη στην «Ελευθεροτυπία». 

Στις 19 Μαρτίου 1995, επτά άτομα που έφεραν οπλισμό, συνελήφθησαν από την Ελληνική Αστυνομία και δικάστηκαν ως ύποπτα για συμμετοχή στην τρομοκρατική οργάνωση ΜΑΒΗ. Καταδικάστηκαν στις 20 Φεβρουαρίου 1997 για λαθρεμπόριο όπλων. Το 1999, το εφετείο μείωσε την ποινή στους 20 μήνες.

Μετά το χτύπημα στο αλβανικό στρατόπεδο, ο τότε πρωθυπουργός της Αλβανίας, Σαλί Μπερίσα, κατηγόρησε την Ελλάδα για υπόθαλψη της τρομοκρατίας και ανακάλεσε τον αλβανό πρέσβη από την Αθήνα. Ταυτόχρονα προχώρησε σε σειρά ερευνών, κρατήσεων και συλλήψεων χωρίς ένταλμα από αστυνομικούς με πολιτικά σε βάρος μελών της ελληνικής κοινότητας στην Βόρεια Ήπειρο. Η ελληνική κυβέρνηση αρνήθηκε κάθε εμπλοκή.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑   σελ. 54
3. ↑  Middle East Review of International Affairs Vol. 3, No. 2 (June 1999) Greece and the Middle East, p 45, Spiros C Kaminaris
4. ↑  Paulin Kola (2003). *The Search for Greater Albania*. Hurst & Company. σελ. 310. ISBN 978-1-85065-664-7. OCLC 1170005232.
5. ↑  «Police beatings of members of the Greek minority» (PDF). *Albania - Failure to end police ill-treatment and deaths in custody*. Amnesty International. 1 Ιουνίου 1995. σελ. 3.
Η κόμισσα **Πρασκόβια Αλεξάντροβνα Μπριους** (ρωσ. *Прасковья Александровна Брюс*, γεννηθείσα **Ρουμιάντσεβα**, ρωσ. *Румянцева*, 1729–1785) ήταν Ρωσίδα κυρία επί των τιμών και ευγενής, έμπιστη της Μεγάλης Αικατερίνης.

Ζωή
---

Ήταν η αδελφή του στρατάρχη Πιοτρ Ρουμιάντσεφ και παντρεύτηκε τον Κόμη Γιάκοβ Μπριους, κυβερνήτη της Αγίας Πετρούπολης .

Έγινε η κυρία επί των τιμών της Αικατερίνης αμέσως μετά την άφιξη της Αικατερίνης στη Ρωσία το 1744 και συνέχισε να είναι έτσι μετά την άνοδο της Αικατερίνης στο θρόνο το 1762. Περιγράφετε ως μία ελκυστική γυναίκα, το «δεξί χέρι» της Αικατερίνης. Η Αικατερίνη την ονόμασε «Μπριούσα» και της εμπιστεύτηκε τα πιο οικεία προσωπικά της θέματα. Η Αικατερίνη είπε για αυτήν ότι ήταν «το πρόσωπο στο οποίο μπορώ να πω τα πάντα, χωρίς φόβο για τις συνέπειες», και χαρακτηρίζεται ως η πιο στενή έμπιστη της στις ιδιωτικές της υποθέσεις.

Η Μπριους είναι πιο γνωστή στην ιστορία ως "η δοκιμαστής (*l'éprouveuse)*", για το ρόλο που φέρεται να έπαιξε στην ερωτική ζωή της Αικατερίνης. Σύμφωνα με τον μύθο, η Μπριους έπρεπε να «δοκιμάσει» σεξουαλικά κάθε υποψήφιο εραστή πριν γίνουν εραστές της Αικατερίνης, αφού είχαν προταθεί από τον Ποτέμκιν, τον οποίο είχε επιλέξει η Αικατερίνη και είχαν εξεταστεί από γιατρό. Αυτός ο ίδιος ρόλος αποδόθηκε στη συνέχεια στη διάδοχό της ως κυρία σε αναμονή, Άννα Προτάσοβα. Αυτό δεν είναι επιβεβαιωμένο και είναι άγνωστο πόση αλήθεια υπάρχει σε αυτό, αλλά είναι ένα καλά αναφερόμενο θέμα στην ιστορία.

Η Μπριους έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της σχέσης μεταξύ της Αικατερίνης και του Ποτέμκιν, ιδίως ως αγγελιοφόρος, έναν ρόλο που έπαιξε μέχρι την σύναψη της σχέσης το 1773, όταν ήταν εκείνη που είχε το καθήκον να πείσει τον Ποτέμκιν να αφήσει την εξορία του σε μια μονή και να συνάψει σχέση με την Αικατερίνη. Προτείνεται ότι ήταν σύμβουλος του Ποτέμκιν από την αρχή στη δεκαετία του 1760.

Το 1779, η Αικατερίνη κατευθύνθηκε σε ένα δωμάτιο όπου είδε τον τελευταίο της εραστή, Ιβάν Ρίμσκυ-Κορσάκοφ, να κάνει σεξ με την Μπριους. Το πρόσωπο που την οδήγησε πιστεύεται ότι ήταν η Αλεξάντρα φον Ένγκελχαρτ, με εντολή του Ποτέμκιν, ο οποίος επιθυμούσε την απομάκρυνση τόσο του Κορσάκοφ όσο και της Μπριους από την αυλή. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την πτώση τόσο του Κορσάκοφ όσο και της Μπριους: Ο Κορσάκοφ στάλθηκε εξορία στη Μόσχα. Η Μπριους τον ακολούθησε σύντομα, αλλά η σχέση της Μπριους και του Κορσάκοφ έληξε λίγο μετά και η Μπριους επέστρεψε για να διαμείνει με τον σύζυγό της. Απολύθηκε ως κυρία επί των τιμών και αντικαταστάθηκε από την Άννα Στεπάνοβνα Προτάσοβα (1745-1826), την ξαδέλφη του Αλεξέι Ορλόφ, η οποία αναφέρεται ως "η αποδεικνύουσα (l'prprveveuse)" στα ποιήματα του Μπάιρον.

Στη λαϊκή κουλτούρα
-------------------

Την Μπριους παίζει από η Τζίνα ΜακΚι στην τηλεοπτική μίνι σειρά του 2019 *Αικατερίνη η Μεγάλη*.

Δείτε επίσης
------------

* Μαρία Τσόγλοκοβα

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Simon Sebag-Montefiore : *Potemkin och Katarina den stora* (2005)
* Μαρί Τέτλαφ : *Katarina den stora* (1998)
**Τα σκαλοπάτια της ζωής** (γερμ. *Die Lebensstufen*) είναι αριστουργηματικός πίνακας του Γερμανού ζωγράφου Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ.

Περιγραφή
---------

Είναι ελαιογραφία σε καμβά διαστάσεων 72,5 x 94 εκατοστά. Παρουσιάζει μια ειδυλλιακή σκηνή στην Βαλτική. Στην θάλασσα αρμενίζουν δύο ιστιοφόρα πλοία που επιστρέφουν στο λιμάνι. Ένα άλλο πλοίο έχει αγκυροβολήσει στο λιμάνι και μαζεύει τα πανιά. Δύο άλλα μικρά πλοιάρια φτάνουν στην αποβάθρα. Πέντε άνθρωποι βρίσκονται στο λιμάνι. Στην μέση ένα μικρό αγοράκι κρατάει στον αέρα ένα χάρτινο σημαιάκι, ενώ ένα μικρό κοριτσάκι θέλει να του το πάρει. Δεξιά τους κάθεται μια νεαρή κυρία, ενώ προς τα αριστερά βρίσκονται ένας νεαρός άνδρας και ένας γηραιότερος.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
--------------------------------

Πρόκειται για αλληγορικό έργο. Πέντε καράβια και πέντε άνθρωποι παριστάνουν τα τρία σκαλοπάτια της ζωής (νεότητα, μέση ηλικία, γηρατειά) των δύο φύλων. Οι νέοι και τα παιδιά είναι ντυμένοι με καλοκαιρινά ενδύματα, ενώ ο γέρος φοράει βαρύ παλτό και γούνινο καπέλο. Έχει γυρισμένη την πλάτη στον θεατή, και βαδίζει, σαν να απομακρύνεται από κοντά μας.

Πηγές
-----

* Wieland Schmied (Hg.): *Harenberg Museum der Malerei. 525 Meisterwerke aus sieben Jahrhunderten.* Harenberg Lexikon Verlag, Dortmund 1999, ISBN 3-611-00814-1
* Wieland Schmied: *Caspar David Friedrich.* DuMont, Köln 1992, ISBN 3-8321-7207-6

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 

  

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ |
| --- |
|  |
| Ενδεικτική εργογραφία | 
* *Μοναχός στην θάλασσα* (1808–10)
* *Μονή στο δάσος με τις βελανιδιές* (1809–10)
* *Ορεινό τοπίο με ουράνιο τόξο* (1809–10)
* *Οδοιπόρος επάνω από τη θάλασσα της ομίχλης* (1818)
* *Ασβεστολιθικές πλαγιές του Ρίγκεν* (1818)
* *Δέντρο με κοράκια* (1822)
* *Θάλασσα από πάγο* (1823–24)
* *Ο τάφος του Χούτεν* (1823–24)
* *Τα σκαλοπάτια της ζωής* (1835)
 |  |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Die Lebensstufen  της Γερμανικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
***Η Γαλατού*** (***Het Melkmeisje***) είναι μία από τις διασημότερες ρωπογραφίες του Γιοχάνες Βερμέερ, που εκτίθεται στο Ρέικσμουζεουμ του Άμστερνταμ. Πρόκειται για το πορτραίτο μιας υπηρέτριας την ώρα που ρίχνει γάλα σε μία πήλινη λεκάνη.

Περιγραφή
---------

Η σκηνή φαντάζει αέναη, ειδικά υπό τον φωτισμό που δίνει στο έργο ο καλλιτέχνης. Οι πρώτοι κιόλας μελετητές διατύπωσαν την άποψη ότι η υπηρέτρια συμβολίζει την αλληγορική απεικόνιση της οικονομίας. Φαίνεται τόσο προσηλωμένη στη δουλειά της, ώστε να μην σπαταλήσει ούτε σταγόνα. Το μόνο αντικείμενο που εμφανίζει "κίνηση" στον πίνακα είναι το γάλα που ρέει.

Η κοπέλα κυριαρχεί στον χώρο, τοποθετημένη στο κέντρο του καμβά. Τα ενδύματά της, σε αποχρώσεις του κίτρινου και του μπλε, προσθέτουν ζωντάνια και φωτεινότητα στο έργο. Η μορφή είναι δουλεμένη με γεμάτες πινελιές που δίνουν μια αίσθηση γλυπτικής πλαστικότητας στο έργο. Δεξιοτεχνικά αποδίδεται και η νεκρή φύση που ο ζωγράφος παρουσιάζει πάνω στο τραπέζι. Σαν μέσα από το σκοτάδι ξεπροβάλλουν ρεαλιστικότατα τα εδέσματα. Η τεχνική των φωτεινών κουκίδων με τις οποίες αποδίδονται οι λεπτομέρειες της επιτραπέζιας νεκρής φύσης θεωρείται από κάποιους μελετητές πρόδρομος του Πουαντιγισμού ή του Ντιβιζιονισμού.

Βιβλιογραφία
------------

* Rolf Toman (επιμ.), Μπαρόκ – Αρχιτεκτονική Γλυπτική Ζωγραφική, εκδόσεις Ελευθερουδάκης.
* Λάμπρος Γαλάνης (επιμ.), Artbook Vermeer, εκδόσεις Ημερησία Α.Ε.Ε.
* Ανδρέας Παππάς (επίμ.), Βερμέερ, εκδόσεις Βιβλιοθήκη Τέχνης - Η Καθημερινή
* Περιγραφή στην ιστοσελίδα του Rijksmuseum

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Η Γαλατού** |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 175564520
* LCCN: n2009052699
* GND: 7618765-2
* SUDOC: 143126695

 |

 |
Ο **Δημήτρης Δαρζέντας** ήταν Έλληνας ζωγράφος που γεννήθηκε στην Αθήνα το 1915 από πατέρα Σαντορινιό και μητέρα από το Κόρθι της Άνδρου. Ασχολήθηκε με την εικονογράφηση βιβλίων και τις γραφικές τέχνες. Ατομικές του εκθέσεις έγιναν στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Κύπρο, τη Γερμανία, τη Ρουμανία και τις ΗΠΑ. Πήρε μέρος σε Πανελλήνιες ομαδικές εκθέσεις. Πέθανε το 2001.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Το 1934 τέλειωσε το Β Γυμνάσιο Αθηνών. Εξ αιτίας της άρνησης του πατέρα του δεν κυνήγησε το όνειρό του να γίνει ζωγράφος και υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία (1936-38). Έπειτα διορίστηκε στη Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού όπου και παρέμεινε μέχρι το 1943, οπότε έδωσε εξετάσεις στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και μπήκε στο εργαστήρι του Κωνσταντίνου Παρθένη, όπου παρέμεινε για τέσσερα χρόνια.

Το 1947 πήρε το πτυχίο του αλλά επειδή τα χρόνια ήταν δύσκολα διορίστηκε, για λόγους βιοπορισμού, στην Εταιρεία Υδάτων. Παράλληλα όμως με την εργασία του αφοσιώθηκε και στη ζωγραφική. "Στο έργο του καλλιεργεί έναν απλό εξπρεσιονιστικό υπαιθρισμό ιδιαίτερης χρωματικής μαγείας."

Βιβλιογραφία
------------

* Ε Βακαλό, Ζυγός 1959, τευχ. 45, σελ. 23
* Στ. Λυδάκης, Ελεύθερος Κόσμος, 29 Ιαν. 1976.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κουντουρίδης, Βάσος (1991). *90 ΕΛΛΗΝΕΣ ΖΩΓΡΑΦΟΙ-ΧΑΡΑΚΤΕΣ-ΓΛΥΠΤΕΣ*. Αθήνα: PYLARINOS. σελ. 87-89.
2. ↑  Λυδάκης, Στέλιος (1976). *ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΖΩΓΡΑΦΟΙ, τόμος 4ος*. Αθήνα: ΜΕΛΙΣΣΑ. σελ. 99.
*Μάθημα ανατομίας του Δρ. Τουλπ*, 1632, Λάδι σε μουσαμά, 169,5x216,5 εκ. Χάγη, Mauritshuis.
Το ***Μάθημα ανατομίας του Δρ. Τουλπ*** (ολλανδικά: *Anatomische les van Dr. Nicolaes Tulp*) είναι ομαδικό πορτρέτο του Ρέμπραντ που βρίσκεται στο Mauritshuis (*Mauritshuis*, Br. 403) στη Χάγη και θεωρείται ένα από τα θαύματα της ζωγραφικής τέχνης. Η ελαιογραφία φιλοτεχνήθηκε σε φυσικό μέγεθος το 1632 και αποτελεί ένα είδος ιστορικής καταγραφής των μαθημάτων ανατομίας που παραδόθηκαν τον Ιανουάριο του ίδιου έτους από τον καθηγητή ανατόμο Νικολάες Τουλπ.

Περιγραφή
---------

Παριστά τον Τουλπ που επιδεικνύει επί πτώματος την ανατομία του βραχίονα στους από δεξιά του φερώνυμους μαθητές του. Τα πρόσωπα όλων των εικονιζόμενων παρουσιάζονται σε πλήρη έκφραση. Ο ίδιος ο καθηγητής φέρεται με ύφος αυστηρό και επεξηγηματικό ενώ οι μαθητές του βρίσκονται σε στάση και έκφραση δίψας για μάθηση, εκτός του τελευταίου πίσω που δείχνει ελαφρά στάση αποκρουστική. Σε αντίθεση με τα παραδοσιακά ομαδικά πορτρέτα, απεικονίζει τα πρόσωπα όχι το ένα δίπλα στο άλλο, αλλά γύρω από το υπό εξέταση πτώμα. Τόσο οι μύες όσο και οι τένοντες του χεριού, απεικονίζονται ρεαλιστικά και σύμφωνα με τις ανατομικές γνώσεις της εποχής. Θεωρείται πιθανό πως ο Ρέμπραντ απέκτησε κάποιες βασικές γνώσεις γύρω από την ανατομία του ανθρώπινου σώματος, πιθανώς έχοντας μελετήσει το έργο του Αντρέα Βεσάλιους, του οποίου γύψινα εκμαγεία χεριών βρέθηκαν στα υπάρχοντα του Ρέμπραντ μετά το θάνατό του.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Είναι από τους πρώτους πίνακες του Ρέμπραντ που φέρουν υπογραφή με το όνομά του (*Rembrandt f[ecit]*) σε αντιδιαστολή με τη χρήση των αρχικών *RHL* που συναντάται σε προγενέστερες συνθέσεις του, γεγονός που ερμηνεύεται συχνά ως έκφραση της αυτοπεποίθησης που είχε αποκτήσει. Φιλοτεχνήθηκε κατόπιν παραγγελίας του ίδιου του καθηγητή ο οποίος και στη συνέχεια μετά την παραλαβή του τον δώρισε στη συντεχνία των χειρουργών του Άμστερνταμ.

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ. 2ος, σ. 748

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μάθημα ανατομίας του Δρ. Τουλπ** |

* *Μάθημα Ανατομίας* και ανάλυση (στα ολλανδικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 175916183
* LCCN: n98096936
* GND: 4300692-9
* SUDOC: 080612113
* BNF: cb135336562 (data)

 |

 |
*Η Βάπτιση του Κωνσταντίνου* βρίσκεται στην Αίθουσα του Κωνσταντίνου, στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού.
**Η Βάπτιση του Κωνσταντίνου** είναι μία τοιχογραφία των βοηθών του Ιταλού ζωγράφου της Αναγέννησης Ραφαήλ. Μάλλον έγινε από τον βοηθό του Τζιανφραντσέσκο Πέννι το διάστημα 1517-1524.

Περιγραφή
---------

Έπειτα από το τέλος του διδασκάλου του το 1520, ο Πέννι εργάστηκε μαζί με άλλα μέλη του εγαστηρίου του Ραφαήλ για να ολοκληρώσει τη διακόσμηση με νωπογραφίες των αιθουσών που τώρα είναι γνωστές ως *Αίθουσες του Ραφαήλ* (Stanze de Raffaello), στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού. Το έργο βρίσκεται στην Αίθουσα του Κωνσταντίνου (Sala di Constantino). Παριστά τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Α΄ τον Μεγάλο να γονατίζει για να λάβει τον αγιασμό από τον πάπα Σίλβεστρο Α΄ στο βαπτιστήριο του Αγ. Ιωάννη του Λατερανού. Ο ζωγράφος απέδωσε τον Σίλβεστρο Α΄ με τα χαρακτηριστικά του πάπα Κλήμη Ζ΄, ο οποίος είχε αναθέσει την ολοκλήρωση των νωπογραφιών, έπειτα από τη διακοπή των εργασιών κατά την αρχιερατεία του πάπα Αδριανού ΣΤ΄ (1522-23).

Η τεχνοτροπία είναι της ύστερης Αναγέννησης: αν και προσπαθεί να ελέγξει την ηρεμία, που χαρακτηρίζει την Ακμή της Αναγέννησης, η σκηνή του πλήθους καταδεικνύει την τάση του Μανιερισμού προς την περιπλοκότητα και την αταξία.

Πηγές
-----

* Baptism of Constantine, Musei Vaticani
*Ο όρκος του Λέοντα Γ΄*, τοιχογραφία των αιθουσών του Ραφαήλ στο αποστολικό Παλάτι του Βατικανού.
**O Όρκος του Λέοντα Γ΄** είναι μία νωπογραφία από το εργαστήριο του Ιταλού ζωγράφου της αναγέννησης Ραφαήλ. Έγινε ως μέρος της διακόσμησης των τεσσάρων αιθουσών, γνωστών στις ημέρες μας ως Αίθουσες του Ραφαήλ, στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού.

Περιγραφή
---------

Το έργο βρίσκεται στην *Αίθουσα της Πυρκαγιάς του Μπόργκο*, δωμάτιο που ονομάστηκε έτσι από το θέμα μίας άλλης τοιχογραφίας. Το θέμα του όρκου είναι ένα περιστατικό, που συνέβη τον Δεκέμβριο του 800. Ο Λέων Γ΄ (πάπας το διάστημα 795-816) κατηγορήθηκε από τους ανιψιούς τού προκατόχου του Αδριανού Α΄ (πάπα το διάστημα 772-795) για κακοδιοίκηση και δικάστηκε. Στη δίκη οι συγκεντρωμένοι επίσκοποι είπαν ότι δεν μπορούν να κρίνουν τον πάπα, έτσι ο Λέων Γ΄ πήρε όρκο εξαγνισμού της δικής του ελεύθερης θέλησης.

Πηγές
-----

* The Vatican: spirit and art of Christian Rome, a book from The Metropolitan Museum of Art Libraries (fully available online as PDF), which contains material on this work
Ο **Ανδρέας Μπαλοδήμος** (1894 - 1962) ήταν Έλληνας στρατιωτικός (αντιστράτηγος).

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας το 1894. Κατατάχθηκε στον ελληνικό στρατό ως εθελοντής υπαξιωματικός το 1913, όπου και συμμετείχε ως αντάρτης στον Α' Βαλκανικό Πόλεμο στη μάχη του Δρίσκου. Στη συνέχεια εισήχθη στη Σχολή Ευελπίδων από την οποία αποφοίτησε, το 1917, με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού ιππικού (ανθυπίλαρχος) όπου και συμμετείχε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο διοικώντας ίλη του 3ου ιππικού συντάγματος και στη συνέχεια την 3η ημιλαρχία της 3ης Μεραρχίας λαμβάνοντας μέρος στις μάχες διάσπασης του γερμανοβουλγαρικού μετώπου και στην προέλασή της μέχρι του Πιρότ.  
 Ακολούθως συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Γαλλία στη Σχολή Ιππικού του Σωμύρ.

Με την επιστροφή του συμμετείχε στη Μικρασιατική εκστρατεία διοικώντας το 3ο ιππικό σύνταγμα όπου και τραυματίσθηκε στη κατάληψη της Φιλαδέλφειας. Προάχθηκε ίλαρχος τον Αύγουστο του 1922. Ακολούθως μετά το τέλος της εκστρατείας μετέβη στη Γαλλίας σπουδάζοντας στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου στο Παρίσι. Τον Δεκέμβριο του 1928 προάχθηκε σε επίλαρχο.

Λίγο μετά το ξέσπασμα του Ελληνοϊταλικού πολέμου, τον Δεκέμβριο του 1940, προάχθηκε στο βαθμό του συνταγματάρχη. Στις επιχειρήσεις της περιόδου 1940 - 1941, υπηρέτησε στην αρχή σε προκεχωρημένο κλιμάκιο του Γενικού Στρατηγείου και στη συνέχεια διευθυντής επιχειρήσεων της στρατιάς Ηπείρου. Στη Γερμανο-ιταλο-βουλγαρική κατοχή που ακολούθησε συμμετείχε σε εθνικιστικές οργανώσεις καθώς και επιτελάρχης του στρατιωτικού Διοικητή Αθηνών στρατηγού Σπηλιωτόπουλου.

Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, τον Δεκέμβριο τον 1944 ανέλαβε διευθυντής του Γραφείου Επιχειρήσεων του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Κατά τον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε, το 1947, διετέλεσε επιτελάρχης της 1ης Στρατιάς. Τον Μάιο του 1948 όπου και προάχθηκε σε υποστράτηγο ανέλαβε την διοίκηση της 8ης Μεραρχίας μέχρι το τέλος των επιχειρήσεων. Τον Μάρτιο του 1951 ανήλθε στον βαθμό του αντιστράτηγου.

Πηγές
-----

* Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.13ος, σελ.883.
Το **Λίντεν** (αγγλικά: Linden) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στη Γουιάνα μετά το Τζώρτζταουν, και πρωτεύουσα της περιοχής Άνω Ντεμεράρα-Μπέρμπις, η οποία βρίσκεται κτισμένη σε υψόμετρο 48 μέτρων. Κηρύχθηκε πόλη το 1970 και περιλαμβάνει τις κοινότητες ΜακΚένζη, Κρίστιανμπεργκ και Γουίσμαρ. Βρίσκεται στον ποταμό Ντεμεράρα και έχει πληθυσμό 27.277 κατοίκους από το 2012. Είναι κατά κύριο λόγο πόλη εξορύξεως βωξίτη, περιέχουσα πολλά ορυχεία βάθους 60–90 μέτρων, με πολλά άλλα λατομεία που πλέον δεν χρησιμοποιούνται.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Benefits of using Bed and Breakfast for your stay - Linden Tourism Development Association». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Linden, Guyana στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 2116151433030156420005
* LCCN: n2017074498

 |

 |
Χωράφι με σιτάρι στην κοιλάδα Χούλα, με φόντο το Όρος Ερμών, Μάρτιος 2007.
Καλλιεργούμενη γη στην κοιλάδα Χούλα
Η **κοιλάδα Χούλα** (εβραϊκά: עמק החולה) είναι γεωργική περιοχή στο βόρειο Ισραήλ με άφθονο γλυκό νερό, η οποία κάποτε ήταν η λίμνη Χούλα, πριν από την αποστράγγιση της. Αποτελεί σημαντικός σταθμός για τα πουλιά που αποδημούν κατά μήκος της Συροαφρικανικής Ρηξιγενούς Κοιλάδας μεταξύ Αφρικής, Ευρώπης και Ασίας.

Η λίμνη Χούλα και ο βάλτος που την περιέβαλλε ήταν τόπος αναπαραγωγής κουνουπιών που μετέφεραν ελονοσία, και έτσι αποστραγγίστηκαν τη δεκαετία του 1950. Ένα μικρό τμήμα της κοιλάδας αργότερα πλημμύρισε εκ νέου σε μια προσπάθεια να αναβιώσει ένα σχεδόν εξαφανισμένο οικοσύστημα. Εκτιμάται ότι 500 εκατομμύρια αποδημητικά πουλιά περνούν τώρα από την κοιλάδα Χούλα κάθε χρόνο.

Η λίμνη Χούλα αναφέρεται ιστορικώς με διαφορετικά ονόματα. Οι Αιγύπτιοι τον 14ο αιώνα π.Χ. ονόμαζαν τη λίμνη *Σαμτσούνα*, ενώ η Εβραϊκή Βίβλος την καταγράφει ως *Μερώμ* ή *Μαρών*. Τον 1ο αιώνα μ.Χ. ο Εβραιορωμαίος ιστορικός Ιώσηπος Φλάβιος την αναφέρει ως ***Σημεχωνίτις***, ο Τζον Λάιτφουτ την κατέγραψε ως *Σαμοχωνίτις*, ενώ στο Ταλμούδ ονομάζεται Γιαμ Σουμχί – δηλαδή Θάλασσα των Σουμχί. Επί του παρόντος, η λίμνη αποκαλείται Μπουχέιρατ ελ Χούλεχ στα αραβικά και Αγκάμ χα-Χουλά στα εβραϊκά, που προέρχεται από το αραμαϊκό Χούλατα ή Ούλατα. Τα «ύδατα της Μερώμ» έχουν χρησιμοποιηθεί μερικές φορές στην επιστημονική βιβλιογραφία, αν και αυτός ο όρος αναφέρεται ειδικά σε πηγές στη δυτική πλευρά της κοιλάδας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  The Drainage of the Hula Swamps, Yehuda Karmon
2. ↑  The Hula Reserve[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  John Lightfoot, *From the Talmud and Hebraica,* Vol. 1, p. 139

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Hula Valley στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315527338
* LCCN: sh90001987

 |

 |
Η **Τατιάνα Γκορίτσεβα** (γεννήθηκε το 1947) είναι Ρωσίδα θεολόγος, φιλόσοφος και φεμινίστρια. 

Η Γκορίτσεβα σπούδασε στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ, όπου είχε καθηγητή τον Μπαρίς Παραμόνοφ. Η πρώτη της ειδίκευση ήταν ο γαλλικός και γερμανικός υπαρξισμός, και αλληλογράφησε με τον Μάρτιν Χάιντεγκερ. Το 1973 ξεκίνησε ένα θεολογικό-φιλοσοφικό σεμινάριο μαζί με τον τότε σύζυγό της Βίκτορ Κριβούλιν, το οποίο εξελίχθηκε στη θρησκευτική ομάδα «37» διαφωνούντων με το καθεστώς, που εξέδιδε ένα περιοδικό «σαμιζντάτ» με τον ίδιο τίτλο (*37*). Το 1974 η Τατιάνα Γκορίτσεβα έγινε πιστή της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Συνεργάσθηκε με την Τατιάνα Μαμόνοβα στο φεμινιστικό περιοδικό «σαμιζντάτ» με τίτλο *Γυναίκα και Ρωσία*, που εμφανίσθηκε το 1979. Μετά την απέλαση της Μαμόνοβα από τη Σοβιετική Ένωση, η Γκορίτσεβα και οι συνάδελφοί της στο Λένινγκραντ σχημάτισαν άλλη μία ομάδα γυναικών, γνωστή ως «Λέσχη της Μαρίας». Κατόπιν, το 1980, η Γκορίτσεβα υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τη Σοβιετική Ένωση, οπότε εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. Εκεί ίδρυσε το φιλοσοφικό και θεολογικό περιοδικό *Conversations*, που εκδιδόταν από το 1983 μέχρι το 1991.

Η Γκορίτσεβα χαρακτηρίζει τον σύγχρονο Δυτικό πολιτισμό ως «μεταμηδενιστικό», εξαιτίας της αδιαφορίας του προς τη θρησκεία. Ωστόσο θεωρεί αυτή την έλλειψη ενδιαφέροντος ως δυνητικώς συγγενική με τη «θεία κένωσιν» του Ιησού Χριστού, που επιτρέπει στα πεζά καθημερινά πράγματα να ενδυθούν ένα νέο, πνευματικό νόημα. Διαγιγνώσκει τον σύγχρονο πολιτισμό ως επιδεικνύοντα έναν συμβατικό κυνισμό, τον οποίο θεωρεί αντίθετο με την προσωπική ελευθερία και αντισυμβατικότητα των αρχαίων κυνικών φιλοσόφων, η οποία έδειχνε τον δρόμο προς τον ασυμβίβαστο ριζοσπαστισμό των «δια Χριστόν σαλών»:

*«Οι δια Χριστόν σαλοί, όπως και οι αρχαίοι κυνικοί, είναι πλήρως απελευθερωμένοι από την κοινή λογική και από όλες τις συμβάσεις του ανθρώπινου βίου [...] Η έλλειψη καθωσπρεπισμού τους είναι τόση, ώστε θα μπορούσαν να συγκαταλεχθούν στους ήρωες του Ραμπελαί. Είναι γκροτέσκοι και κάποτε φαίνονται, όπως και οι αρχαίοι κυνικοί, σαν ζώα»*

Μερικά βιβλία της
-----------------

### Στην αγγλική

* *Talking about God is dangerous: my experiences in the East and in the West* (1986)
* *Cry of the spirit: witnesses to faith in the Soviet Union* (1989)

### Στην ελληνική

* *Η τρέλα τού να είσαι Χριστιανός*

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Τσεχική Εθνική Βάση Δεδομένων Καθιερωμένων Όρων*. skuk0002704. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
2. 1 2  books.google.fr/books?id=Df\_-DwAAQBAJ&pg=PA227.

Πηγές
-----

* Mikhail Epstein: *Ideas Against Ideocracy: Non-Marxist Thought of the Late Soviet Period (1953–1991)*, Bloomsbury Publishing, 2021, σσ. 103-105

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 97103670
* LCCN: n86109601
* ISNI: 0000 0001 0859 4710
* GND: 11869653X
* SELIBR: 214801
* SUDOC: 026897571
* BNF: cb119054423 (data)
* BIBSYS: 90168596
* NKC: skuk0002704
* ICCU: CFIV015392
* BNE: XX1151972

 |

 |
Η **Μάχη της Πίνδου** (28 Οκτωβρίου-13 Νοεμβρίου 1940) υπήρξε, μαζί με την Μάχη Ελαίας - Καλαμά, από τις αποφασιστικές ένοπλες συμπλοκές των πρώτων ημερών του Ελληνοϊταλικού πολέμου (1940-1941) που απέκοψαν την ιταλική εισβολή στο ελληνικό έδαφος.

Δυνάμεις
--------

Οι ελληνικές δυνάμεις που υπερασπίζονταν τον τομέα της Πίνδου ήταν το Απόσπασμα Πίνδου, υπό τον συνταγματάρχη Κωνσταντίνο Δαβάκη, που αριθμούσε 2.000 άνδρες και με αποστολή να αμυνθεί στην γραμμή: όρος Σμόλικας-Μόλικας-Καστάνιανη-Κιάφα-Καταφύκι. Οι Ιταλοί παρέταξαν την 3η Μεραρχία αλπινιστών «Τζούλια», δύναμης 10.800 ανδρών. Αποστολή της ήταν να κινηθεί μέσω των ορεινών διαβάσεων προς το Μέτσοβο.

Η σύγκρουση
-----------

Η ιταλική επίθεση εκδηλώθηκε στις 05.00 το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1940. Τα ελληνικά τμήματα του κεντρικού τομέα αναγκάστηκαν αρχικά να συμπτυχθούν το ίδιο απόγευμα στην γραμμή Πάτωμα-Μούκα-Επάνω Αρένα, ενώ τα υπόλοιπα τμήματα διατήρησαν τις θέσεις τους. Τις επόμενες ημέρες η ιταλική επίθεση εκδηλώθηκε με σφοδρότητα: το Απόσπασμα Πίνδου, μετά από σκληρό αγώνα και αντίξοες καιρικές συνθήκες και απέναντι σε αριθμητικά υπέρτερο αντίπαλο αναγκάστηκε να συμπτυχθεί στη γραμμή Σαμαρίνα-Κούτσουρο-Τσούκα.

Την 1η Νοεμβρίου το ελληνικό στρατηγείο έδωσε εντολή στην 1η Μεραρχία, που είχε στο μεταξύ προωθηθεί στη θέση Επταχώρι, να καταλάβει τις προσφάτως καταληφθείσες θέσεις των ιταλικών μονάδων. Η αντεπίθεση εκδηλώθηκε την 07.00 π.μ. εναντίον του αριστερού πλευρού της μεραρχίας Τζούλια. Παρόλο που η αντεπίθεση ήταν περιορισμένη το ίδιο βράδυ το μέτωπο σταθεροποιήθηκε και το ηθικό της ελληνικής πλευράς αναπτερώθηκε. Την επόμενη ημέρα οι δυνάμεις της 1ης Μεραρχίας κατέλαβαν το ύψωμα Ταμπούρι και το χωριό Φούρκα, αποκόπτοντας έτσι τα ιταλικά τμήματα που είχαν προωθηθεί νότια, ενώ το απόγευμα η ελληνική ταξιαρχία ιππικού ανακατέλαβε τη Σαμαρίνα.

Από τις 4 ως τις 6 Νοεμβρίου, η επίθεση της 1ης Μεραρχίας συνεχίστηκε ακόμη πιο έντονη. Η επίλεκτη Μεραρχία Τζούλια υποχωρούσε σε όλο το μήκος της γραμμής, και ενώ μεγάλο τμήμα της κινδύνευε να περικυκλωθεί. Τις επόμενες ημέρες οι ιταλικές δυνάμεις υποχώρησαν προς Κόνιτσα. Η ελληνική προέλαση συνεχίστηκε και στις 13 Νοεμβρίου, έφτασε στην ελληνοαλβανική μεθόριο.

Απολογισμός
-----------

Η νίκη στην Πίνδο απέτρεψε τον κίνδυνο αποκοπής των ελληνικών δυνάμεων που βρίσκονταν στην Ήπειρο και την Δυτική Μακεδονία. Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η συμβολή των κατοίκων των χωριών της περιοχής, ανδρών και γυναικών, που ενίσχυσαν συστηματικά το έργο του ελληνικού στρατού στην μεταφορά τροφίμων και πολεμοφοδίων προς την πρώτη γραμμή.

Πηγές
-----

* Εμείς οι Έλληνες. Σκάι 2008. Πολεμική Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας. ISBN 9789606845161.

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Κύριες συγκρούσεις του Ελληνοϊταλικού Πολέμου του 1940-1941 |
| --- |
|  |
| 
* Μάχη της Πίνδου
* Μάχη Ελαίας - Καλαμά
* Μάχη των Αγίων Σαράντα
* Μάχη Μόροβα-Ιβάν
* Μάχη του Πόγραδετς
* Μάχη του Αργυροκάστρου
* Μάχη της Χειμάρρας
* Κατάληψη της Κλεισούρας
* Μάχη της Τρεμπεσίνας
* Ιταλική Εαρινή Επίθεση
 |

 |
Συντεταγμένες: 50°05′17″N 14°24′14″E﻿ / ﻿50.0881°N 14.4039°E﻿ / 50.0881; 14.4039

Άποψη της Μάλα Στράνα.
Η **Μάλα Στράνα** (τσεχ. *Malá Strana*) είναι μια από τις παλαιότερες ιστορικές συνοικίες της Πράγας. Κυριολεκτικά σημαίνει «Μικρό Μέρος», αλλά αποδίδεται καλύτερα σαν «Μικρή Πόλη», καθώς πρόκειται για ένα μικρό μέρος στην αριστερή όχθη του ποταμού Μολδάβα κάτω από το Κάστρο της Πράγας, σε αντίθεση με τις μεγαλύτερες περιοχές της Πράγας στη δεξιά όχθη του ποταμού, που ενώνονται με τη Γέφυρα του Καρόλου.

Κατά το Μεσαίωνα, η Μάλα Στράνα ήταν συνοικία της γερμανικής μειονότητας στην πόλη, ενώ στέγαζε επίσης πολυάριθμες πολυτελείς κατοικίες και παλάτια, σε αντίθεση με τη δεξιά όχθη του Μολδάβα, όπου διέμεναν κυρίως αστοί και Τσέχοι (Βοημοί).

Στη Μάλα Στράνα βρίσκεται το δάσος κι ο Πύργος Πετρίν, μικρογραφία του Πύργου του Άιφελ, ενώ σε αυτή τη γειτονιά γεννήθηκε κι έζησε ο διάσημος Τσέχος συγγραφέας Γιαν Νερούντα, το όνομα του οποίου δόθηκε στο δρόμο της κατοικίας του.

Ιστορία
-------

Παλαιότερα, η Μάλα Στράνα ονομαζόταν *Malé Město Prazské* (Μικρή Πόλη της Πράγας), που δημιουργήθηκε το 1257, όταν ενώθηκαν σε μια διοικητική ενότητα οι διάφορoι σκόρπιοι οικισμοί. Οι περισσότεροι κάτοικοι ήταν Γερμανοί τεχνίτες. Το κέντρο της πόλης ήταν η αγορά, η σημερινή *Πλατεία της Μάλα Στράνα* (**Malostranské náměstí**). To 1541, η Μάλα Στράνα καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από τους καταστροφικούς πολέμους και πυρκαγιές στην πόλη της Πράγας. 

Στη Μάλα Στράνα τα συχνότερα κτίρια που συναντά κανείς με περισσότερο ενδιαφέρον είναι οι εκκλησίες, από τις οποίες, η εκκλησία του Αγίου Νικολάου είναι η επιφανέστερη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Malá Strana στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 130640239
* LCCN: nr98044661
* NKC: ge128513

 |

 |
Ο **Καθεδρικός Ναός των Τριών Ιεραρχών και του Αγίου Τίχωνος του Ζαντόνσκ** (γαλλικά: Eglise cathédrale des Trois-Saints-Docteurs et Saint Tikhon de Zadonsk‎‎, **Μετόχιον των Τριών Ιεραρχών**, ρωσικά: Трёхсвятительское подворье‎‎
) είναι εκκλησία του Πατριαρχείου Μόσχας, η οποία ευρίσκεται επί του αριθμού 5 της *rue Pétel*, στο 15ο Δημοτικό Διαμέρισμα του Παρισιού.

Εντός του Καθεδρικού Ναού βρίσκεται η θαυματουργός εικόνα της Παναγιάς της Ιβηρίας, προστάτιδας των Μοσχοβιτών, η οποία χρονολογείται από το 1758. Η σύζυγος του τότε Ρώσου προέδρου Ντμίτρι Μεντβέντεφ, Σβετλάνα, μετέβη προσωπικώς στη διάρκεια της επίσημης επίσκεψης του συζύγου της στη Γαλλία, προκειμένου να θαυμάσει την εικόνα αυτήν.

Ιστορία
-------

Ο Καθεδρικός Ναός ανεγέρθηκε από τον Σεβασμιώτατο Βενιαμίν Φέντσενκοφ. Έπειτα από την ανακάλυψη της θαυματουργού εικόνας στο Παρίσι σε ένα παλαιοπωλείο, η εικόνα αγοράστηκε. Καθώς η Ρωσία βρισκόταν υπό κομμουνιστικό απολυταρχικό καθεστώς, μία εκκλησία αφιερωμένη στην εικόνα αυτή ανεγέρθηκε για τη φύλαξή της, η οποία και μετατράπηκε στον σημερινό Καθεδρικό Ναό. Ο Καθεδρικός Ναός είναι βασισμένος σε σχετικά σύγχρονα αρχιτεκτονικά σχέδια, καθώς χρονολογείται από το 1931.

Το 1958, το συγκρότημα κατοικιών, εντός ορισμένων χώρων του οποίου φιλοξενείτο η εκκλησία, κατεδαφίστηκε. Οι ιδιοκτήτες του οικοπέδου συμφώνησαν στην ύπαρξη, εντός της νέας κατασκευής που θα χτιζόταν στην ίδια θέση με την προηγούμενη, χώρων οι οποίοι θα φιλοξενούσαν τη νέα εκκλησία, υπό τον όρο, ωστόσο, καμία αρχιτεκτονική παρέμβαση να μην φανερώνει τον ιερό χαρακτήρα του χώρου. Ο αρχιτέκτονας Μαρκ Χολ, υπεύθυνος για την ανέγερση του νέου συγκροτήματος κατοικιών, περιέλαβε στα σχέδιά του την εκκλησία ως «χώρο εμπορικής εκμετάλλευσης».

Τα 80ά γενέθλιά της εορτάστηκαν το 2011. Ο Καθεδρικός Ναός αυτός αποτελεί τον δεύτερο ρώσικο στο Παρίσι μετά τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  Madame Svetlana Medvedev a visité la cathédrale des Trois Saints Docteurs à Paris
3. ↑  Un office commémoratif sera célébré dans l'église des Trois-Saints-Docteurs à Paris pour l'anniversaire de la mort de Mgr Benjamin Fedtchenkov
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Νοεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2015.
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Νοεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2015.

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Καθεδρικός Ναός των Τριών Ιεραρχών (Παρίσι)** |

### Σχετικά Λήμματα

* Πατριαρχείο Μόσχας και Πασών των Ρωσιών
* Ρωσική Ορθόδοξη Επισκοπή Χερσονήσου

### Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

* (Γαλλικά) Επίσημη σελίδα του Καθεδρικού Ναού
* (Γαλλικά)
* (Γαλλικά) Σύντομο ιστορικό του Καθεδρικού Ναού Αρχειοθετήθηκε 2012-05-23 στο Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Χριστιανισμός
* Πύλη:Γαλλία
* Πύλη:Ρωσία
* Πύλη:Αρχιτεκτονική
* Πύλη:Ανατολική Ορθοδοξία
 |

 |
Τα **Δάση Σεννονγκτζιά** (απλοποιημένα κινέζικα: 神农架林区; παραδοσιακά κινέζικα: 神農架林區; πινγίν: Shénnóngjià Línqū) είναι μια διοικητικά αυτόνομη περιοχή στη ΒΔ επαρχία Χαμπέι, στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, που υπάγεται άμεσα στις αρμοδιότητες και την προστασία της τοπικής κυβέρνησης.

Περιγραφή
---------

Πινακίδα που καλωσορίζει τον επισκέπτη στα Δάση Σεννονγκτζιά
Καταλαμβάνει 3.253 τετραγωνικά χιλιόμετρα (1.256 τετραγωνικά μίλια) στη δυτικ;H Χαμπέι και το 2007 ο πληθυσμός εκτιμάται πως ήταν 74.000 κάτοικοι. Στις 17 Ιουλίου 2016, τα Δάση Σεννονγκτζιά καταχωρήθηκαν στη λίστα με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO ενώ καταλαμβάνουν την 50ή θέση στην λίστα με τα Μνημεία Κληρονομιάς που βρίσκονται στην Κίνα.

Ο πληθυσμός στην επαρχία Χαμπέι είναι κατά 95% Κινέζοι Χαν και κατά 5% Κινέζοι Τούτζια.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Δάση Σεννονγκτζιά** |


|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Shen-nung-chia**  |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 134160512
* LCCN: nr2002006756

 |

 |
Η διαδικασία
Το βάψιμο των μαλλιών είναι η πρακτική αλλαγής του χρώματος των μαλλιών. Οι κύριοι λόγοι για αυτό είναι να καλυφθούν τα γκρίζα ή τα λευκά μαλλιά, να αλλαχθεί το παρόν χρώμα και να αντικατασταθεί από ένα πιο μοντέρνο ή επιθυμητό.

Η βαφή μαλλιών μπορεί να γίνει επαγγελματικά από ένα κομμωτήριο ή ανεξάρτητα στο σπίτι. Σήμερα, ο χρωματισμός των μαλλιών είναι πολύ δημοφιλής, καθώς το 75% των γυναικών και το 18% των ανδρών που ζουν στην Κοπεγχάγη έχουν αναφέρει τη χρήση βαφής μαλλιών σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης. Ο τζίρος της βαφής μαλλιών κυμάνθηκε γύρω στα 1,9 δισεκατομμύρια δολλάρια το 2011. Τέλος, η αλλαγή χρώματος των μαλλιών μπορεί να επιτευχθεί και με σύγχρονες πρακτικές χωρίς φθορά στη φυσική τρίχα. Τέτοιες τεχνικές αποτελούν η τοποθέτηση τρέσας, εξτένσιονς και tapes από φυσική ανθρώπινη τρίχα. Έτσι, επιτυγχάνεται ένα ομοιόμορφο βάψιμο, χωρίς χημική επεξεργασία των μαλλιών.

Ιστορία
-------

Ξανθή γυναίκα με αντάβιες
Ο Διόδωρος, Έλληνας ιστορικός, περιέγραψε λεπτομερώς πώς οι Κέλτες είχαν πολύ ψηλά ξανθιά μαλλιά."

Η βαφή μαλλιών είναι μια αρχαία τέχνη που περιλαμβάνει τη θεραπεία των μαλλιών με διάφορες χημικές ενώσεις. Στην αρχαιότητα, οι χρωστικές λαμβάνονταν από τα φυτά. Στο βιβλίο *δεκαοκτώ βιβλία των μυστικών της τέχνης & της φύσης* που εκδόθηκε το 1661, εξηγούνται διάφοροι μέθοδοι χρωματισμού μαλλιών όπως μαύρο, χρυσό, πράσινο, κόκκινο, κίτρινο και λευκό. Η ανάπτυξη συνθετικών χρωστικών για τα μαλλιά εντοπίζεται στην ανακάλυψη της αντίδρασης της παρα-φαινυλενοδιαμίνης την δεκαετία του 1860. Ο Eugène Schueller, ο ιδρυτής της L'Oréal, αναγνωρίζεται για τη δημιουργία της πρώτης συνθετικής βαφής μαλλιών το 1907.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The Celts». *www.ibiblio.org*. Ανακτήθηκε στις 27 Μαρτίου 2018.
2. ↑  «Diodorus Siculus, Library of History - Exploring Celtic Civilizations». *exploringcelticciv.web.unc.edu*. Ανακτήθηκε στις 27 Μαρτίου 2018.
Η **Ησιόνη** στην ελληνική μυθολογία ήταν κόρη του βασιλιά της Τροίας Λαομέδοντα και της Στριμούς που πατέρας της ήταν ο Σκάμανδρος. Κατ' άλλη εκδοχή μητέρα της ήταν η Πλακία, κόρη του Ατρέα ή του Λεύκιππου. Ήταν αδελφή του Τιθωνού, του Λάμπου, του Κλιτύου, του Ικετάωνος και του Ποδάρκη (ή Πρίαμου). Είχε και δύο αδελφές, την Κύλλα και την Αστυόχη. Ο Ελλάνικος αναφέρει το εξής:

Ο μύθος
-------

Ο Ποσειδώνας και ο Απόλλωνας έχτισαν τα τείχη της Τροίας, αλλά ο Λαομέδων δεν τους έδωσε αμοιβή για το έργο τους. Για να τον τιμωρήσουν, ο Ποσειδώνας έστειλε στη χώρα του ένα θαλάσσιο κήτος (δράκοντα σύμφωνα με άλλη εκδοχή), το οποίο κατασπάραζε τους ανθρώπους, ενώ ο Απόλλωνας λοιμό που οδήγησε πλήθη στο θάνατο. Ο Λαομέδων ζήτησε τη συμβουλή του μάντη Φαινοδάμαντος για να απαλλάξει το βασίλειό του από το κακό αυτό. Η απάντηση ήταν ότι θα έπρεπε να παραδώσει την κόρη του Ησιόνη ως τροφή στο κήτος.   

Ο Ηρακλής ο οποίος εκστράτευε κατά των Αμαζόνων, φτάνοντας στην Τροία, βρήκε την Ησιόνη δεμένη σ' ένα βράχο. Ο Ηρακλής είπε στον Λαομέδοντα ότι θα σκοτώσει το κήτος και θα ελευθερώσει την Ησιόνη, αλλά ζήτησε ως αντάλλαγμα τα άλογα που είχε χαρίσει ο Δίας στον Ίλο, τον πατέρα του Λαομέδοντα, ως αποζημίωση επειδή άρπαξε τον γιο του, τον Γανυμήδη. Αφού έφερε εις πέρας το έργο του, ο Λαομέδων δεν του έδωσε τα άλογα. Ο Ηρακλής δεν αντέδρασε. Πραγματοποίησε την εκστρατεία κατά των Αμαζόνων, αλλά στην επιστροφή μαζί με τους φίλους του (ένας εκ των οποίων ήταν ο Τελαμώνας), κατέστρεψε ολοσχερώς την Τροία, σκότωσε τον Λαομέδοντα και όλους τους γιούς του, εκτός από τον Ποδάρκη τον οποίο αιχμαλώτισε, ενώ την Ησιόνη την έδωσε ως σύζυγο στον Τελαμώνα. Εκείνη τον παρακάλεσε να εξαγοράσει τον αδελφό της, δίνοντας ως αντάλλαγμα στον Ηρακλή την καλύπτρα της, όπως και έγινε. Γι' αυτό ο Ποδάρκης ονομάστηκε Πρίαμος (πρίαμαι = εξαγοράζω). Ο Τελαμώνας έζησε με την Ησιόνη στη Σαλαμίνα, αλλά ποτέ δεν έγινε νόμιμη σύζυγός του. Απέκτησαν έναν γιο, τον Τεύκρο, περίφημο τοξότη στον Τρωικό Πόλεμο. Αδελφός του Τεύκρου από άλλη μητέρα ήταν ο Αίαντας.  

Άλλη εκδοχή του μύθου: ο Λαομέδων, όταν ο Ηρακλής σκότωσε το κήτος και ελευθέρωσε την Ησιόνη, εκπλήρωσε την υπόσχεσή του και του έδωσε την κόρη του και τα άλογα. Η Ησιόνη, μάλιστα, δέχτηκε να ακολουθήσει τον Ηρακλή, όχι επειδή το ήθελε αλλά επειδή φοβόταν μήπως η πόλη ξαναβρεθεί σε κίνδυνο και γίνει πάλι εξιλαστήριο θύμα. Ο Ηρακλής την άφησε στον πατέρα της για να πολεμήσει τις Αμαζόνες, αλλά στην επιστροφή του σκότωσε τον Λαομέδοντα επειδή δεν του είχε δώσει τα άλογα που του υποσχέθηκε, αλλά θνητά.

Δείτε επίσης
------------

* Τροία
* Ζώνη της Ιππολύτης
* Λαομέδων

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Teucer» (Ρωσικά)

Πηγές
-----

* Ζαν Ρισπέν, «Ελληνική μυθολογία», τόμος Β', εκδόσεις Δαρεμάς, Αθήνα 1953. (επιμέλεια:Σπύρος Μαρινάτος, μετάφραση Νίκος Τετενές)
Ο **Αύγουστος** (γαλλ. *Auguste*, 9 Δεκεμβρίου 1810 - 28 Μαρτίου 1835) από τον Οίκο του Μπωαρναί ήταν 2ος δούκας του Λόιχτενμπεργκ και 2ος πρίγκιπας του Άιχστετ. Με τον γάμο του με τη Βασίλισσα της Πορτογαλίας έγινε βασιλικός σύζυγος και έλαβε τον τίτλο του *Δούκα της Σάντα Κρουζ* μεταξύ των ευγενών της Βραζιλίας.

Βιογραφία
---------

Ο *Αύγουστος Κάρολος Ευγένιος Ναπολέων* ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ευγένιου, Δούκα του Λόιχτενμπεργκ & Πρίγκιπα του Άιχστετ, και της Αυγούστας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας. Γεννήθηκε στο Μιλάνο της Λομβαρδίας και αδέλφια του ήταν η Ιωσηφίνα (σύζυγος του Όσκαρ Α΄ της Σουηδίας), η Αμαλία (σύζυγος του Πέτρου Α΄ της Βραζιλίας), ο Μαξιμιλιανός (σύζυγος της Μαρίας Νικολάγιεβνας, πρώτης κόρης του Νικολάου Α΄ της Ρωσίας), κ.ά.

### Γίνεται δούκας του Λόιχτενμπεργκ

Το 1815 ο πατέρας του Ευγένιος είχε χάσει τους τίτλους ευγένειας που είχε από τον πατριό του Ναπολέοντα, την αντιβασιλεία της Ιταλίας και το μεγάλο δουκάτο της Φραγκφούρτης. Αντί γι' αυτά το Συνέδριο της Βιέννης τού είχε υποσχεθεί ένα ανεξάρτητο πριγκιπάτο στην τελική συμφωνία, όμως ανέβαλε τη δημιουργία του· έτσι ο Ευγένιος και τα αδέλφια του έμειναν χωρίς κληρονομία. Γι' αυτό το 1817 ο πεθερός του Μαξιμιλιανός Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας απένειμε στον Ευγένιο τον τίτλο του *δούκα του Λόιχτενμπεργκ*. Στον κενό αυτόν τίτλο τού πρόσθεσε την ιδιοκτησία του Άχστατ ως προίκα, που την ονόμασε πριγκιπάτο. Όταν το 1824 ο Ευγένιος απεβίωσε, την ιδιοκτησία κληρονόμησε ο πρωτότοκος Αύγουστος.

Το 1831 ήταν ένας από τους τρεις υποψήφιους για τον θρόνο του νεοϊδρυθέντος Βελγίου. Οι Μεγάλες Δυνάμεις ανησυχούσαν για το ότι θα μπορούσε το Καθολικό αυτό βασίλειο να συμμαχήσει με το επίσης Καθολικό βασίλειο του Λουδοβίκου Φιλίππου της Γαλλίας, αλλά η διασύνδεση του Αυγούστου με τον Ναπολέοντα Α΄ άμβλυναν τους φόβους τους. Στις εκλογές της Εθνικής Συνέλευσης του Βελγίου πρώτος ήταν ο Λουδοβίκος, Δούκας του Νεμούρ (γιος του Λουδοβίκου Φιλίππου), δεύτερος ο Αύγουστος και τρίτος ο Κάρολος της Αυστρίας, Δούκας του Τέσσεν. Ωστόσο κανένας δεν επέτυχε τον βελγικό θρόνο, που πήγε στον Λεοπόλδο της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα.

Πέθανε το 1835 σε ηλικία 24 ετών.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1835 τη Μαρία Β΄ της Πορτογαλίας. Δεν απέκτησαν τέκνα.

Πηγές
-----

* Marek, Miroslav. "A Beauharnais genealogy". Genealogυ.eu
* "A listing of the Ducal family of Leuchtenberg" Ducal family of Leuchtenberg

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p11441.htm#i114404. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  «Benezit Dictionary of Artists» (Αγγλικά) Oxford University Press. 2006. B00108672. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017. ISBN-13 978-0-19-977378-7.
3. 1 2  p11441.htm#i114404.
4. ↑  p11441.htm#i114404. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
5. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 32925252
* LCCN: nr2002039964
* ISNI: 0000 0000 4879 5763
* GND: 124256953
* BNF: cb17813647r (data)

 |

 |
Το **HTTP Tunneling** είναι μια τεχνική κατά την οποία οι επικοινωνίες που πραγματοποιούνται χρησιμοποιώντας διάφορα πρωτόκολλα δικτύου χρησιμοποιούν το πρωτόκολλο HTTP και γενικά πρωτόκολλα δικτύου που συνήθως ανήκουν στην οικογένεια των TCP/IP. Επομένως, το πρωτόκολλο HTTP λειτουργεί σαν ένα "περιτύλιγμα" για ένα συγκαλυμμένο κανάλι που χρησιμοποιεί για να επικοινωνήσει. Η ροή HTTP (HTTP stream) με το συγκαλυμμένο της κανάλι ονομάζεται HTTP Tunnel.

Το λογισμικό του HTTP Tunnel αποτελείται από εφαρμογές HTTP Tunneling πελάτη-διακομιστή που ενσωματώνονται με υπάρχουσες εφαρμογές λογισμικού, ώστε να χρησιμοποιούνται σε συνθήκες στις οποίες η συνδεσιμότητα του δικτύου είναι περιορισμένη.

Χρησιμότητα
-----------

Ένα HTTP Tunnel χρησιμοποιείται συχνότερα ως μέσο επικοινωνίας από θέσεις δικτύου με περιορισμένη συνδεσιμότητα (όπως τα NATs, τα τείχη προστασίας ή οι proxy servers) και συχνότερα με εφαρμογές που στερούνται την τοπική υποστήριξη για την επικοινωνία σε συνθήκες περιορισμένης συνδεσιμότητας.

Το μπλοκάρισμα θυρών TCP/IP, κίνησης δεδομένων που αρχίζει έξω από το δίκτυο, ή όλων των πρωτοκόλλων δικτύων με συγκεκριμένες εξαιρέσεις, οδηγεί σε περιορισμένη συνδεσιμότητα και είναι συνηθισμένη μέθοδος για να κλειδωθεί ένα δίκτυο και να ασφαλιστεί ενάντια σε εσωτερικές και εξωτερικές απειλές.