recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Παναγής Σκουζές** (1777 ή 1776 - 1847) ήταν Έλληνας έμπορος με πολυτάραχο βίο. Στα απομνημονεύματά του διέσωσε την ιστορία των Αθηνών του 18ου αιώνα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Δημητρίου Σκουζέ και της Σαμαλτάνας Παναγιωτάτζη. Μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια και την δυστυχία λόγω της οικονομικής δυσπραγίας του πατέρα του αλλά και λόγω των συνθηκών που επικρατούσαν εκείνη την εποχή στην Αθήνα. Αρχικά έκανε διάφορες δουλειές και το 1804 έγινε ναύτης.

Ταξίδεψε μέχρι την Αμερική και παρακολούθησε τη ναυμαχία του Τραφάλγκαρ. Απέκτησε μεγάλη περιουσία και επέστρεψε στην Αθήνα πριν το ξέσπασμα της επανάστασης. Αμέσως επιδόθηκε σε αγορές εκτάσεων γης και ακινήτων καθιστώντας τον σε έναν από τους ισχυρότερους άνδρες της εποχής. Το 1820 μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία και το 1822 εκλέχτηκε δημογέροντας της Αθήνας. Έλαβε μέρος σε διάφορες μάχες κατά τη διάρκεια της επανάστασης και μάλιστα σ' αυτήν της πολιορκίας της Ακρόπολης από τον Κιουταχή. Μετά την απελευθέρωση επιδόθηκε στο εμπόριο. Ίδρυσε τον Δήμο Αθηναίων. Άνοιξε μάλιστα και δική του τράπεζα, την πρώτη στην Αθήνα, αφού έγινε πρωτεύουσα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Η τράπεζα Σκουζέ λειτούργησε μέχρι το 1913.

Το 1841 συνέγραψε τα απομνημονεύματά του, τα οποία αναφέρονται στην περίοδο 1772 - 1796. Απεβίωσε στην Αθήνα και γιοι του ήταν οι Γεώργιος και Σπυρίδων Σκουζές.

Έργο του
--------

* Παναγής Σκουζές (1777 - 1847) (1948). *Χρονικό της σκλαβωμένης Αθήνας : στα χρόνια της τυρανίας του Χατζαλή γραμμένο στα 1841 από τον αγωνιστή Παναγή Σκουζέ*. Αθήνα: Α. Κολολού. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2011.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παναγής Σκουζές, Aπομνημονεύματα. H τυραννία του Xατζή-Aλή Xασεκή στην τουρκοκρατούμενη Aθήνα (1772-1796), Kέδρος, 1975
2. ↑  Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας (Γ Γυμνασίου) - Βιβλίο Μαθητή (Εμπλουτισμένο) Παναγής Σκουζές
3. ↑  «Κ.Θ. Δημαράς, Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, ένατη έκδοση, 2000, σελ. 327». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2017.
4. ↑  Bruce Merry Encyclopedia of Modern Greek Literature, 2004, σελ. 347

Δείτε επίσης
------------

* Οικογένεια Σκουζέ
Ο **Μάικλ Μπέντζαμιν Μπέι** (αγγλικά: Michael Benjamin Bay‎), (17 Φεβρουαρίου 1965) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης ταινιών και παραγωγός. Είναι γνωστός για ακριβές ταινίες δράσης που χαρακτηρίζονται από γρήγορη σκηνοθεσία, στιλιστική κινηματογράφηση και οπτικά εφέ, και υπερβολική χρήση ειδικών εφέ. Οι ταινίες που έχει σκηνοθετήσει και παράγει, που περιλαμβάνουν τα *Αρμαγεδδών* (1998), *Περλ Χάρμπορ* (2001) και τις πρώτες πέντε ταινίες *Transformers* (2007–2017), έχουν εισπράξει πάνω από $7.8 δισεκατομμύρια παγκοσμίως, κάνοντας τον ένας από τους σκηνοθέτες με τις μεγαλύτερες εισπράξεις στην ιστορία.

Είναι συνιδρυτής του εμπορικού οίκου παραγωγής The Institute. Είναι συνιδιοκτήτης της Platinum Dunes, μιας εταιρείας παραγωγής που έχει ανακατασκευάσει ταινίες τρόμου, όπως τα *Ο Σχιζοφρενής Δολοφόνος με το Πριόνι* (2003), *Τρόμος στο Άμιτιβιλ* (2005), *The Hitcher* (2007), *Παρασκευή και 13* (2009) και *Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες* (2010).

Παρά την εμπορική του επιτυχία στο box office, η δουλειά του Μπέι λάβει γενικά αρνητικά σχόλια από τους κριτικούς κινηματογράφου. Ενώ τα *Ο Βράχος* (1996), *Transformers* (2007), *13 Ώρες: Οι μυστικοί Στρατιώτες της Βεγγάζης* (2016) και *Ασθενοφόρο* (2022) έλαβαν μέτρια θετικές κριτικές, οι περισσότερες από τις άλλες ταινίες του, ιδιαίτερα οι τέσσερις συνέχειες του *Transformers*, έχουν λάβει αρνητικά σχόλια από τους κριτικούς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *SNAC*. w6hh75t4. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (Αγγλικά) *Discogs*. 1920036. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  (Γερμανικά) *Munzinger Personen*. 00000024696. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
5. ↑  Curtis, Bryan (2005-06-15). «The Bad Boy of Summer» (στα αγγλικά). *Slate*. ISSN 1091-2339.. Ανακτήθηκε στις 2023-06-12.
6. ↑  «THE MICHAEL BAY EXPLOSION TOURNAMENT». *web.archive.org*. 25 Ιουνίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιουνίου 2009. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2023. CS1 maint: Unfit url (link)
7. ↑  «Wayback Machine». *web.archive.org*. 16 Νοεμβρίου 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Νοεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Michael Bay στο Wikimedia Commons
* Μάικλ Μπέι στην IMDb
* Μάικλ Μπέι στο AllMovie

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 79172608
* LCCN: no98124072
* ISNI: 0000 0001 0802 1437
* GND: 122988507
* SUDOC: 129915203
* BNF: cb14013382n (data)
* ULAN: 500344938
* MusicBrainz: 8f0b66e7-becb-43e8-9203-9f9d14b494be
* NDL: 00857013
* NKC: js20051003011
* BNE: XX1348403

 |

 |
Ο **Μουσεζίμπ Μαρδούκ** υπήρξε βασιλιάς της Βαβυλώνας (693-689), Χαλδαίος πρίγκηπας που επιλέγη από τους Ελαμίτες να τοποθετηθεί βασιλιάς της Βαβυλώνας ως διάδοχος του Νεργκάλ Ουσεζίμπ όταν συνελήφθη από τους Ασσυρίους προκειμένου να συνεχίσουν την αντίστασή τους που εξακολουθούσε να είναι επιτυχής με τη βοήθεια του Ελαμίτη βασιλιά Ουμπάν Νιμενά. Όταν ο Ουμπάν Νιμενά πέθανε από εγκεφαλικό, ο Μουσεζίμπ Μαρδούκ έχασε τον καλύτερο σύμμαχό του κατά των Ασσυρίων και ο Σενναχειρείμ βρήκε τη μεγάλη ευκαιρία να καταλάβει εύκολα τη Βαβυλώνα (689 π.χ.) για να εκδικηθεί τον θάνατο του γιου του έκαψε την πόλη, λεηλάτησε τον ναό του Μαρδούκ στην Εσαγκίλα και γκρέμισε τα προστατευτικά τείχη από τα νερά του Ευφράτη. Ο ίδιος ο Μουσεζίμπ Μαρδούκ σκοτώθηκε στη μάχη.

Πηγές
-----

* Ασσυροβαβυλωνιακά Χρονικά

  



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Νεργκάλ ουσεζίμπ** | **Βασιλιάς της Βαβυλώνας693–689** | Διάδοχος:**Σενναχειρείμ** |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 151149844935902960004
* GND: 1135195307

 |

 |
Ο **Σαμάς σουμ ουκίν** υπήρξε Ασσύριος βασιλιάς της Βαβυλώνας (669 – 648 π.Χ.) δεύτερος γιος του βασιλιά της Ασσυρίας Εσαραδδών τοποθετήθηκε από τον πατέρα του ισόβιος κυβερνήτης της Βαβυλώνας, μετά τον πρόωρο θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του Σίν ιντινά απλά (672 π.χ.) διάδοχος στον Ασσυριακό θρόνο ορίστηκε ο μικρότερος αδελφός του Ασσουρμπανιπάλ. Ο πατέρας του βασιλιάς Εσαρραδών πέθανε αιφνίδια σε μια εκστρατεία του στην Αίγυπτο (669 π.χ.), η διαδοχή δόθηκε τελικά στον μικρότερο γιο του Ασσουρνασιρπάλ χάρη στην φανατική υποστήριξη που είχε στο πρόσωπο του η γιαγιά του Νακί α ζακουτού σύζυγος του Σενναχειρείμ κάτι που δυσαρέστησε έντονα τον Σαμάς σουμ ουκίν όπως θα φανεί στην συνέχεια. Ο Σαμάς σουμ ουκίν παρ'όλα αυτά διατήρησε στην Βαβυλώνα μιά σχετική ανεξαρτησία και πήρε τον τίτλο του βασιλιά της πόλης τον οποίο είχε όσο ζούσε ο πατέρας του, για 16 περίπου χρόνια στάθηκε πιστός χωρίς να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στον μικρότερο αδελφό του. Το (652 π.χ.) εξεγέρθηκε για άγνωστους λόγους, αμέσως συγκεντρώθηκαν γύρω του όλοι οι καταπιεσμένοι λαοί από την αυταρχικότητα του Σαρδανάπαλου όπως οι Χαλδαίαοι, οι Ελαμίτες, οι Αμορραίοι και οι Άραβες για να τον υποστηρίξουν. Ο Ασσουρμπανιπάλ ήρθε με στρατό από την Νινευή πνίγοντας την επανάσταση στο αίμα με πρωτοφανή στα χρονικά βιαιότητα οι αρχαίοι συγγραφείς μιλάνε ακόμα και για κανιβαλισμό, ο ίδιος ο Σαμάς σουμ ουκίν βρήκε τον θάνατο από την φωτιά που ξέσπασε στα ανάκτορα (648 π.χ.), ο Σαρδανάπαλος πριν επιστρέψει στην Νινευή όρισε νέο βασιλιά υποτελή του στην Βαβυλώνα τον Κανδαλανού.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Shamash-shum-ukin στο Wikimedia Commons
* Τα Χρονικά του Σαμάς σουμ ουκίν Αρχειοθετήθηκε 2013-01-01 στο Wayback Machine.

  



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Εσαραδδών** | **Βασιλιάς της Βαβυλώνας669–628** | Διάδοχος:**Κανδαλανού** |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 69771887
* GND: 120907747
* SUDOC: 077783301

 |

 |
**Ο δυτικός γορίλας** (*Gorilla gorilla)* είναι το ένα από τα δύο είδη γορίλα που υπάρχουν στις μέρες μας. Δεν παρουσιάζει σημαντικές διάφορες εξωτερικά με τον ανατολικό γορίλα, εκτός από κάποιες διάφορες όσον αφορά το κρανίο και τα δόντια. Οι δυτικοί γορίλες ανήκουν στους ανθρωποειδείς πιθήκους, στην ίδια κατηγορία δηλαδή με τους ουρακοτάγκους και τους χιμπατζήδες.

Οι κύριες απειλές για αυτό το ζώο είναι η αποψίλωση των δασών και το κυνήγι για το κρέας και μέλη του σώματός τους, ενώ τα μικρά τους πωλούνται ως κατοικιδια,

Χαρακτήρας και συμπεριφορά
--------------------------

Παρά το άγριο παρουσιαστικό τους, οι γορίλες είναι φυλή συχνά ζώα και δεν επιτίθενται εκτός εάν απειληθούν. Τα αρσενικά, όταν αισθανθούν τον κίνδυνο, κραυγάζουν, χτυπούν το στήθος τους και σπάνε κλαδιά. Αν και φυτοφάγο, ο γοριλας έχει δυνατό δάγκωμα.

Οι γορίλες είναι κοινωνικά ζώα και ζουν σε μεγάλες ομάδες στα τροπικά Δύση της κεντρικής Αφρικης. Την ομάδα την καθοδηγεί ένα κυρίαρχο αρσενικό, ενώ τα υπόλοιπα μέλη της είναι νεαρά αρσενικά και θηλυκά με τα μικρά τους.
Η **Φιλαρμονική Εταιρεία Κερκύρας** (ΦΕΚ), γνωστή και ως ***«Παλαιά Φιλαρμονική»***, είναι μουσικοεκπαιδευτικός οργανισμός με έδρα την Κέρκυρα.

Η Φιλαρμονική Εταιρεία Κερκύρας ιδρύθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1840 με αρχικό σκοπό να αποτελέσει την πρώτη ελληνική μουσική ακαδημία οργανωμένη σε ευρωπαϊκά πρότυπα. Αφορμή για την ίδρυσή της στάθηκε η απαγόρευση από τη Βρετανική διοίκηση του νησιού της συμμετοχής της μπάντας του Αγγλικού στρατού στις ορθόδοξες θρησκευτικές εκδηλώσεις - και ιδιαίτερα στη λιτανεία του ιερού σκηνώματος του Αγίου Σπυρίδωνα, προστάτη του νησιού - λόγω του θανάτου του βασιλιά του Ηνωμένου Βασιλείου Γουλιέλμου του Δ', το 1837. Η νέα φιλαρμονική ήταν γνωστή στο νησί από τους ξένους και ως *«La Banda Grecca»*.

Πρώτος Καλλιτεχνικός Διευθυντής της διετέλεσε ο συνθέτης Νικόλαος Χαλικιόπουλος Μάντζαρος, ο οποίος διατήρησε αυτό το αξίωμα μέχρι τον θάνατό του το 1872. 

Η Φιλαρμονική είχε ένα πλήρως οργανωμένο πρόγραμμα διδασκαλίας τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη της μουσικής. Οι μαθητές του, που για πρώτη φορά στη σύγχρονη ελληνική ιστορία μπόρεσαν να μάθουν μουσική ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης, είχαν την ευκαιρία να διδαχθούν από επαγγελματίες μουσικούς και δασκάλους βασική μουσική θεωρία, αρμονία, αντίστιξη, μορφολογία, ενορχήστρωση, σύνθεση. 
Η ΦΕΚ διαθέτει επίσης τμήματα χορωδίας, θρησκευτικής χορωδίας, εγχόρδων, πιάνου, τμήμα Νεανικής Μπάντας (Μπαντίνα), τμήμα ορχήστρας πνευστών, κουαρτέτο χάλκινων πνευστών, τμήμα μουσικής δωματίου, τμήμα ορχήστρας τζαζ, τμήμα φωνητικής και τμήμα Επιδείξεων. 

Το πιο δημοφιλές, πάντως, από τα μουσικά σχήματά της είναι η μπάντα της, η οποία για πρώτη φορά εμφανίστηκε τον Αύγουστο του 1841. Η συγκεκριμένη μπάντα ήταν αυτή που απέδωσε για πρώτη φορά τον Ελληνικό Εθνικό Ύμνο το 1864, σε σύνθεση του διευθυντή της Νικόλαου Μάντζαρου, αλλά και τον Ολυμπιακό Ύμνο το 1896.

Η Φιλαρμονική στεγάστηκε αρχικά σε κτήριο στην Πίνια, το παλιό εμπορικό κέντρο της πόλης της Κέρκυρας, ενώ από το 1900 και έκτοτε στεγάζεται σε κτήριο που αρχικά άνηκε στην οικογένεια Θεοτόκη. Στο συγκεκριμένο κτήριο λειτουργεί και το Μουσείο της Φιλαρμονικής.

Η Φιλαρμονική Εταιρεία Κερκύρας μαζί με την Εταιρεία Κερκυραϊκών Σπουδών και την Αναγνωστική Εταιρία Κέρκυρας κατέχει επίσης το Μουσείο Καποδίστρια έπειτα από δωρεά της Μαρίας Δεσύλλας-Καποδίστρια.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Η ιστορία των Φιλαρμονικών της Κέρκυρας, ogdoo.gr, 4 Μαΐου 2019
2. ↑  Η ιστορική διαδρομή των Φιλαρμονικών της Κέρκυρας, CNN.gr, 7 Μαρτίου 2022

Σχετική Βιβλιογραφία
--------------------

* Καρδάμης Κώστας, *ΟΙ ΜΠΑΝΤΕΣ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ, ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ*, εκ. ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ (2019)
* Καρδάμης Κώστας, Έξι μελέτες για τη Φιλαρμονική Εταιρεία Κέρκυρας, εκ, Φιλαρμονική Εταιρεία Κερκύρας (2010)
* Μοτσενίγος, Σπύρος: Νεοελληνική μουσική : συμβολή εις την ιστορίαν της (1958)
* Ν. Κονόμος, Ο Νικόλαος Μάντζαρος Και Ο Εθνικός Μας Ύμνος, (1958)
* Σ. Παπαγεωργίου, Τα Κατά Τη Φιλαρμονική Εταιρία Από Της Συστάσεώς Της Μέχρι Σήμερον 1840-1890, (1890).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Φιλαρμονική Εταιρεία Κερκύρας
Ο **Σαβέλλιος** ήταν βορειοαφρικανός αιρετικός θεολόγος και συγγραφέας. Ανήκε στους μοναρχιανούς και πατροπασχίτες ή τροπικούς μοναρχιανούς. Έζησε μεταξύ 2ου και 3ου αιώνα μ.Χ.

Βίος
----

Ο **Σαβέλλιος** καταγόταν από την Πτολεμαΐδα της Λιβυκής Πενταπόλεως. Βρέθηκε στη Ρώμη όπου έδρασε ως διδάσκαλος θεολογίας. Από τον Κλεομένη, ο οποίος είχε γνωρίσει τον μοναρχιανισμό του Νοητού δι΄ενός μαθητή του τελευταίου, του Επιγόνου, ασπάσθηκε κι αυτός τις μοναρχιανικές αντιλήψεις. Ο Κάλλιστος Ρώμης πριν ανέλθει στον επισκοπικό θρόνο της Ρωμαϊκής πρωτεύουσας, ενθάρρυνε στις απόψεις του αυτές τον Σαβέλλιο, όμως αργότερα τον καταδίκασε υπό την πίεση και του Ιππολύτου. Θα επιστρέψει στην ιδαίτερη πατρίδα του όπου θα διαδώσει κι εκεί τις διδασκαλίες του.
Όταν πια περί το 257 είχε οξυνθεί η κρίση που είχε προκαλέσει η διδασκαλία του στην Κυρηναϊκή, είχε πεθάνει.

Η διδασκαλία του
----------------

Δίδασκε ότι ο Πατέρας, ο Υιός και το Πνεύμα το Άγιο είναι τρεις φανερώσεις του ενός και μοναδικού Θεού και όχι τρεις ξεχωριστές υποστάσεις της Τριάδας. Για τον Σαβέλλιο τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδας δεν αποτελούσαν τρεις διακεκριμένες υποστάσεις αλλά μία *ουσία*. Η *ουσία* αυτή προσιδίαζε με την αριστοτελική *πρώτη ουσία*. Αυτή η μία *ουσία* εμφανίστηκε με τρία προσωπεία (πρόσωπα) ως ΄΄Πατήρ΄΄ στην εποχή της ΄΄Παλαιάς Διαθήκης΄΄, ως ΄΄Υιός΄΄ στην ΄΄Καινή΄΄ και ως ΄΄΄Αγιο Πνεύμα΄΄ στην ΄΄Εκκλησία΄΄. Το πρόσωπο του πατρός στη σκέψη του Σαβάλλιου γινόταν μια απρόσωπη θεία ουσία, μια αφηρημένη φιλοσοφική ιδέα. Ο ΄΄Υιός΄΄ και το ΄΄Πνεύμα΄΄ ήταν τρόποι έκφρασης της ουσίας. Η διδασκαλία αυτή έχει στοιχεία νεοπλατωνικά καθώς παρουσιάζει την ΄΄Τριάδα΄΄ ως μονάδα διευρυμένη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία τομ. Α' ,εκδ. Παρουσία, Αθήνα, 1997, σελ.384
2. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία τομ. Α' ,εκδ. Παρουσία, Αθήνα, 1997, σελ.384

Πηγές
-----

* Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία, τομ.Α΄ εκδ. Παρουσία, Αθήνα,1997, σελ.383-384
* Παναγιώτης Χρήστου, Πατρολογία, τομ Α΄, εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονική, 2005, σελ.642-644

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 59475810
* GND: 102389071

 |

 |
Ο Πάπας Φραγκίσκος σε ένα παποκίνητο Jeep JK-8 στην Ουάσινγκτον, τον Σεπτέμβριο του 2015.
Το **παποκίνητο** (λατινικά: Papocinetum, ιταλικά: Papamobile) είναι ένα ειδικά σχεδιασμένο μηχανοκίνητο όχημα χρησιμοποιούμενο από τον πάπα της Καθολικής Εκκλησίας κατά τις δημόσιες εμφανίσεις. Συνήθως θεωρείται ο διάδοχος της απαρχαιωμένης *Sedia gestatoria* και σχεδιάστηκε για να επιτρέπει στον πάπα να είναι πιο ορατός όταν χαιρετίζει μεγάλα πλήθη.

Υπήρξαν πολλά διαφορετικά σχέδια για τα παποκίνητα από τότε που ο Πάπας Παύλος ΣΤ΄ χρησιμοποίησε για πρώτη φορά ένα τροποποιημένο Lincoln Continental για να χαιρετήσει πλήθη στη Νέα Υόρκη το 1965. Ορισμένα είναι ανοιχτά, ενώ άλλα έχουν αλεξίσφαιρα γυάλινα τοιχώματα για να περικλείουν τον πάπα, που κρίθηκε απαραίτητο μετά την απόπειρα δολοφονίας του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄ το 1981. Μερικά επιτρέπουν στον πάπα να κάθεται, ενώ άλλα έχουν σχεδιαστεί για να τον προσαρμόζουν όρθιο. Η ποικιλία των παποκίνητων επιτρέπει στη Ρωμαϊκή Κουρία να επιλέξει ένα κατάλληλο για κάθε χρήση ανάλογα με το επίπεδο ασφάλειας που απαιτείται, την απόσταση, την ταχύτητα που κινείται και τις προτιμήσεις του πάπα.

Οι πινακίδες κυκλοφορίας των οχημάτων της Πόλης του Βατικανού ξεκινούν όλες με τα γράμματα «SCV», μια συντομογραφία του λατινικού Status Civitatis Vaticanae ("Κράτος της Πόλης του Βατικανού"), ακολουθούμενες από τον αριθμό του στόλου οχημάτων. Η πινακίδα κυκλοφορίας του Ford Focus που χρησιμοποιείται επί του παρόντος από τον Πάπα Φραγκίσκο είναι «SCV 00919». Στο παρελθόν, το παποκίνητο χρησιμοποιούσε κατά κανόνα πινακίδα κυκλοφορίας «SCV 1», αν και είχαν χρησιμοποιηθεί και πινακίδες με αριθμό «SCV 2» έως «SCV 9».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Daniel Stone (April 14, 2008). «A Peek Inside the Popemobile». *Newsweek*.. Ανακτήθηκε στις September 21, 2010.
2. ↑  «Pope Francis uses Ford Focus». blogspot.com. 16 Σεπτεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 2013.
3. ↑  Guglielmo Evangelista. «LE TARGHE E I VEICOLI DELLA CITTÁ DEL VATICANO» (PDF) (στα Ιταλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 24 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2013.
Συντεταγμένες: 37°4′25.79″N 22°22′15.64″E﻿ / ﻿37.0738306°N 22.3710111°E﻿ / 37.0738306; 22.3710111

Το **Παρεκκλήσιο Αϊ-Γιαννάκη** είναι βυζαντινό παρεκκλήσιο στο Μυστρά της Ελλάδας. Αποτελεί τμήμα του ευρύτερου αρχαιολογικού τόπου του Μυστρά, ο οποίος είναι χαρακτηρισμένος ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.

Το συγκεκριμένο παρεκκλήσιο ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια της περιόδου του Δεσποτάτου του Μορέως από την αριστοκράτισσα Kαλή Kαβαλασέα, η οποία στη συνέχεια εκάρη μοναχή υπό το όνομα Kαλλινίκη, ενώ είναι αφιερωμένο στον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Βρίσκεται εκτός των τειχών της καστροπολιτείας του Μυστρά, πλησίον της τοποθεσίας της Μαρμάρας.

Το παρεκκλήσιο, διαστάσεων 7,98 × 4,38 μέτρων, είναι μονοκάμαρο καμαροσκέπαστο με δύο ενισχυτικές ζώνες, οι οποίες ξεκινούν από το ύψος του εδάφους ως παραστάδες. Το 1908, υπέστη αναστηλωτικές εργασίες υπό τον καθηγητή Αδαμάντιο Αδαμαντίου, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα την προσθήκη ξύλινης οροφής στην κατασκευή, η οποία, έως εκείνη την περίοδο, βρισκόταν σε ημιερειπωμένη κατάσταση. Το 1952, υπέστη αναστηλωτικές εργασίες υπό την Επιμελητεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Μυστρά, οι οποίες και οδήγησαν το παρεκκλήσιο στη σημερινή μορφή του, με την προσθήκη, μεταξύ άλλων, κυλινδρικού θόλου. Στο δυτικό τμήμα του παρεκκλησίου, ανευρέθηκαν κατάλοιπα υπέργειου οστεοφυλακίου. Εντός του εσωτερικού του, το παρεκκλήσιο ήταν διακοσμημένο με τοιχογραφίες, τμήματα μόνον εκ των οποίων, ωστόσο, έχουν διατηρηθεί έως σήμερα, κυρίως χρονολογούμενα από τον 15ο αιώνα. Ως θεματολογία, αποτελούν, μεταξύ άλλων, αναπαραστάσεις του Ιακώβου του Αδελφόθεου, του Αγίου Δημητρίου, της Γεννήσεως του Ιωάννη του Βαπτιστή, των Εισοδίων της Θεοτόκου, του Οσίου Νίκωνος του «Μετανοείτε», καθώς και της ίδιας της κτητορίσσης του παρεκκλησίου, Kαλής Kαβαλασέας, συνοδευόμενης από την κόρη της, Λασκαρίνα, και τον υιό της, Οδηγητριανό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχαιολογικός Χώρος του Μυστρά: Περιγραφή». *odysseus.culture.gr*. Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2016.
2. 1 2 3  «Η τέχνη του Mυστρά (15ος αιώνας)». *www.fhw.gr*. Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Ανακτήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 2022.
3. 1 2 3 4 5  Χατζηδάκης 1999, σελ. 109.
4. ↑  Δρανδάκης 1989, σελ. 61.
5. 1 2  Δρανδάκης 1989, σελ. 64.
6. 1 2 3 4 5  Δρανδάκης 1989, σελ. 82.
7. ↑  Δρανδάκης 1989, σελ. 63.

Πηγές
-----

* Δρανδάκης, Νικόλαος Β. (1989). «Ο Άι-Γιαννάκης του Μυστρά». *Δελτίον της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας* (Αθήνα: Χριστιανική Αρχαιολογική Εταιρεία) **14** (4): 61-82. doi:10.12681/dchae.1007.
* Χατζηδάκης, Μανόλης, επιμ. (1999). *Μυστράς. Η μεσαιωνική πολιτεία και το κάστρο: Πλήρης οδηγός των παλατιών, των εκκλησιών και του κάστρου*. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών. ISBN 960-213-197-7.


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Το **EastMed Gas Forum** ( EMGF ή EGF ) είναι διεθνής οργανισμός που ιδρύθηκε από την Κύπρο, την Αίγυπτο, τη Γαλλία, την Ελλάδα, το Ισραήλ, την Ιταλία, την Ιορδανία και την Παλαιστίνη στις 16 Ιανουαρίου 2020. Τα κεντρικά γραφεία βρίσκονται στο Κάιρο της Αιγύπτου.

Αρχικά, το μπλοκ ήταν ένα ανεπίσημο φόρουμ της Αιγύπτου, της Κύπρου, του Ισραήλ και της Ελλάδας. Μεγάλες εταιρείες, όπως η Total SA, η Eni και η Novatek και η Exxon, υπέγραψαν συμφωνίες εξερεύνησης και παραγωγής σχετικά με το φυσικό αέριο με αυτές τις κυβερνήσεις. Εκπρόσωποι της Παλαιστίνης και της Ιορδανίας έχουν παρευρεθεί στις συναντήσεις του Φόρουμ για το φυσικό αέριο της Μεσογείου. Στις 16 Ιανουαρίου 2020, το EastMed Gas Forum έγινε διεθνής οργανισμός. Στη συνέχεια, η Γαλλία ζήτησε να συμμετάσχει στο φόρουμ ως μέλος, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα ΗΑΕ επιθυμούν να συμμετάσχουν ως μόνιμοι παρατηρητές. Στις 9 Μαρτίου 2021, η ένταξη της Γαλλίας στο EMGF εγκρίθηκε σε υπουργική διάσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου.

Μέλη και παρατηρητές
--------------------

**Μόνιμα μέλη**: 

* Κύπρος
* Αίγυπτος
* Ελλάδα Ελλάδα
* Ισραήλ
* Ιταλία
* Ιορδανία
* Κράτος της Παλαιστίνης Κράτος της Παλαιστίνης
* Γαλλία

**Παρατηρητές**:

* Ευρωπαϊκή Ένωση ! Ευρωπαϊκή Ένωση
* Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα
* ΗΠΑ

Η Αίγυπτος θα έχει την προεδρία το 2021, ενώ το 2022 θα ακολουθήσει η Κύπρος στην θέση αυτή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Anselmo, Fabrizio (27 Ιανουαρίου 2020). «Verso un'OPEC del gas mediterraneo?» (στα Ιταλικά). Istituto per gli Studi di Politica Internazionale. Ανακτήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2020.
2. ↑  «Congress Quietly Adopts Exxon Mobil-Backed Law Promoting New Gas Pipeline, Arms to Cyprus». The Intercept.. Ανακτήθηκε στις February 20, 2020.
3. ↑  «EastMed gas: Paving the way for a new geopolitical era?». Deutsche Welle.. Ανακτήθηκε στις July 2, 2019.
4. ↑  Benny, John (12 Νοεμβρίου 2019). «A new energy hub emerges among unlikely partners in the Mediterranean». *Al Arabiya English*. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2019.
5. ↑  «France asks to join Eastern Mediterranean Gas Forum». *Reuters*. 16 Ιανουαρίου 2020.
6. ↑  «UAE joins East Mediterranean Gas Forum | Kathimerini». *www.ekathimerini.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 2020.
7. ↑  «France becomes member of the East Med Gas Forum (Original: Η Γαλλία νέο μέλος του East Med Gas Forum)» (στα Αγγλικά). Capital.gr. 9 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2021.
Η **Moderna, Inc** (Μοντέρνα) είναι φαρμακευτική και βιοτεχνολογική εταιρεία με έδρα το Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, η οποία ιδρύθηκε το 2010. Μέχρι τον Φεβρουάριο του 2021 απασχολούσε περισσότερους από 1300 εργαζόμενους. Οι τομείς στους οποίους δραστηριοποιείται είναι στις μεταδοτικές ασθένειες, στην ανοσο-ογκολογία, σε σπάνιες ασθένειες, στις καρδιαγγειακές παθήσεις και σε αυτοάνοσα νοσήματα. Συνεργάζεται με εταιρίες, οργανισμούς και ιδρύματα όπως η Lonza, την Βιοϊατρική Αρχή Προηγμένης Έρευνας και Ανάπτυξης (BARDA), AstraZeneca, Merck, Darpa, Vertex, Karolinska Institutet και το Ίδρυμα Bill & Melinda Gates.

Κύριος στόχος της Moderna είναι η δημιουργία φαρμάκων και εμβολίων και η ανάπτυξή τους με τεχνολογία που βασίζεται στο Αγγελιοφόρο RNA. Ο μηχανισμός αυτός εισάγει το τροποποιημένο νουκλεοσιδικό mRNA(modRNA), το οποίο διατηρείται σε νανοσωματίδια λιπιδίων, σε ανθρώπινα κύτταρα ώστε να προκαλέσει την ανοσοαπόκριση του οργανισμού μας. Αυτή την στιγμή έχουν 24 προγράμματα υπό ανάπτυξη, ενώ 13 από αυτά βρίσκονται σε κλινικές μελέτες εν εξελίξει.

Η Moderna έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό χάρη στο εμβόλιο που ανέπτυξε ενάντια στην ασθένεια COVID-19, που προκαλούσε ο κορονοϊός SARS-CoV-2 και ήταν υπεύθυνος για την πανδημία που ξεκίνησε στα τέλη του 2019. Το εμβόλιό της με κωδική ονομασία mRNA-1273 εγκρίθηκε από αυστηρές ρυθμιστικές αρχές όπως του Ηνωμένου Βασιλείου, των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τον Μάρτιο του 2021, ανακοίνωσε ότι βρίσκεται σε ανάπτυξη και ξεκίνησαν τις κλινικές δοκιμές για την επόμενη γενιά εμβολίου ενάντια στην COVID-19, με κωδική ονομασία mRNA-1283, το οποίο στοχεύει και κωδικοποιεί κρίσιμα τμήματα της πρωτεϊνικής ακίδας του SARS-CoV-2.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Company History and Information: mRNA Science - Moderna». *www.modernatx.com*. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2021.
2. ↑  «mRNA Platform: Drug Discovery & Development - Moderna». *www.modernatx.com*. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2021.
3. ↑  «Research Pipeline: MMA, CMV, Zika & Rare Diseases - Moderna». *www.modernatx.com*. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2021.
4. ↑  releases, 8:30am to 5pm For real-time updates including the latest press· Statements, News· , see our Twitter channel at. «Moderna vaccine becomes third COVID-19 vaccine approved by UK regulator». *GOV.UK* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2021.
5. ↑  «Statement from NIH and BARDA on the FDA Emergency Use Authorization of the Moderna COVID-19 Vaccine». *National Institutes of Health (NIH)* (στα Αγγλικά). 18 Δεκεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2021.
6. ↑  «European Commission gives final approval to Moderna vaccine». *Reuters*. 6 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2021.
7. ↑  «First Participants Dosed in Phase 1 Study Evaluating mRNA-1283, Moderna's Next Generation COVID-19 Vaccine | Moderna, Inc». *investors.modernatx.com* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2021.
Η **AstraZeneca plc** (ΆστραΖένεκα) είναι μία βρετανοσουηδική πολυεθνική φαρμακευτική και βιοτεχνολογική εταιρεία. Η έδρα της εταιρείας βρίσκεται στo τμήμα Βιοϊατρικής του πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, στην Αγγλία. Οι τομείς στους οποίους δραστηριοποιείται είναι η Ογκολογία, το Καρδιαγγειακό σύστημα, τη Γαστρεντερολογία, των Λοιμώξεων, τη Νευροεπιστήμη, την Πνευμονολογία και των Φλεγμονών. Στους περισσότερους είναι γνωστή από τη συμμετοχή της με το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης για την ανάπτυξης ενός εμβολίου κατά της COVID-19.

Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1999 μέσω της συγχώνευσης της Σουηδικής Astra AB και του Βρετανικού Ομίλου Zeneca, η οποία ιδρύθηκε από την απόσυρση των φαρμακευτικών δραστηριοτήτων της Imperial Chemical Industries το 1993. Ύστερα από τη συγχώνευση, είναι μια από τις μεγαλύτερες φαρμακευτικές εταιρείες στον κόσμο και έχει πραγματοποιήσει πολλές εταιρικές εξαγορές, συμπεριλαμβανομένων των Cambridge Antibody Technology(2006), MedImmune (2007), Spirogen (2013) και Definiens (2014). Η έρευνα και η ανάπτυξή της συγκεντρώνονται σε τρία στρατηγικά σημεία: το Κέμπριτζ στην Αγγλία. το Γκέτεμποργκ στη Σουηδία και το Γκάιτερσμπουργκ στο Μέριλαντ των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.

Η AstraZeneca έχει καταχώρηση στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου. Επίσης έχει δευτερεύουσες καταχωρίσεις στα χρηματιστήρια Nasdaq OMX στη Στοκχόλμη, στο Nasdaq της Νέας Υόρκης, στο Χρηματιστήριο της Βομβάης και στο Εθνικό Χρηματιστήριο της Ινδίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «AstraZeneca > GC Powerlist: Sweden Teams 2019». *www.legal500.com*. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2021.
2. ↑  «Contact Information». *www.astrazeneca.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2021.
3. ↑  «A history of AstraZeneca». *pharmaphorum.com* (στα Αγγλικά). 18 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2021.
4. ↑  «Key facts - Our Company - AstraZeneca». *www.astrazeneca.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2021.
5. ↑  «UPDATED: AstraZeneca to ax 1,600, relocate thousands in global R&D reshuffle». *FierceBiotech* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος διαδικτυακός χώρος της AstraZeneca
Η **Ναυπηγική Βιομηχανία** (Shipbuilding Industy) σαν Βιομηχανικός Κλάδος είναι εκείνος που αντικείμενό του είναι η ναυπήγηση (κατασκευή πλοίων), επισκευή, μετασκευή και συντήρηση πλοίων, όμως σαν οικονομική δραστηριότητα συμπίπτει με την έννοια του ναυπηγείου.
Ο κλάδος της ναυπηγικής βιομηχανίας αποτελεί τον κύριο παράγοντα της "ναυτιλιακής υποδομής" μιας χώρας γιατί εφενός εξυπηρετεί τη Ναυτιλία, αφ΄ ετέρου συμβάλλει στη ναυτιλιακή ανάπτυξη της ίδιας της χώρας.

Στον ευρύ βιομηχανικό αυτό κλάδο υπάγονται: 1) Μονάδες ναυπήγησης, επισκευής και μετασκευής πλοίων. 2) Μονάδες ναυπήγησης μόνο και 3) Μονάδες επισκευής, που διακρίνονται όλες σε κρατικές ή δημόσιες (όταν ανήκουν στο κράτος ή σε κρατικούς οργανισμούς) και σε ιδιωτικές όταν ανήκουν σε ιδιωτικές επιχειρήσεις. Επίσης διακρίνονται σε ναυπηγοεπισκευαστικές βιομηχανίες και σε επισκευαστικές βάσεις και μονάδες δεξαμενισμού. Ανάλογα με την ικανότητα ανάληψης εργασιών ή επισκευών επί διαφόρων μεγεθών πλοίων (και αυτό εξαρτάται από τη δυναμικότητα των Δεξαμενών που διαθέτουν) διακρίνονται σε Μεγάλες, Μεσαίες (ή Μέσες) και Μικρές μονάδες.

Χαρακτηριστικό είναι ότι για τις μεγάλες μονάδες απαιτούνται πολλά κεφάλαια ενώ και ο αριθμός των εργαζομένων είναι πολύ μεγάλος. Η ανάπτυξη του κλάδου αυτού συμβάλλει στην εισροή συναλλάγματος και ταυτόχρονα στην αποφυγή διαρροής του από τέτοιες δραστηριότητες των πλοιοκτητών σε ναυπηγεία άλλων χωρών.

Στην Ελλάδα λειτουργούν τρεις μεγάλες τέτοιες μονάδες, τα Ελληνικά Ναυπηγεία Σκαραμαγκά που απασχολούν περί τους 5000 εργαζόμενους, ιδρύθηκαν το 1957, τα Ναυπηγεία Ελευσίνος που ιδρύθηκαν το 1969, τα ναυπηγεία Νεώριο Σύρου που ιδρύθηκαν υπό νέα μορφή το 1970, των οποίων και ακολουθούν ωε μεσαίες μονάδες τα ναυπηγεία Χαλκίδας, Πύλου, Καλαμάτας καθώς επίσης και πλήθος άλλων μεσαίων και μικρών μονάδων κυρίως στο Πέραμα (Πειραιά) από τις οποίες ξεχωρίζουν: τα "Ενωμένα ναυπηγεία Περάματος - Ιτέας", το Ναυπηγείο "Αργώ", τα "Ναυπηγεία Σαλαμίνος Α.Ε.", η "Επισκευαστική Βάσις Κυνοσούρας Α.Ν.Β.Ε.", Τα "Ναυπηγεία ΝΑΥΣ" των Αφων Φιλίππου, το Ναυπηγείο Γενικών Επιχειρήσεων Περάματος (συγκρότημα της Εμπορικής Τράπεζας), τα "Ναυπηγεία Αναστασιάδη - Τσορτανίδη", τα "Ναυπηγεία Γκούμα" Σαλαμίνας και τα "Ναυπηγεία Κορωναίου".
Το **Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Κύπρου** ιδρύθηκε το 1972 μετά από απόφαση του υπουργικού συμβουλίου της Κύπρου. Ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1973. Αποστολή του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου Κύπρου είναι να μεριμνά για τη συνεχή επιμόρφωση των εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων, να τους ενημερώνει για τις σύγχρονες τάσεις στην εκπαίδευση, να τεκμηριώνει ερευνητικά και θεωρητικά την ακολουθητέα εκπαιδευτική πολιτική και να διευκολύνει τους εκπαιδευτικούς στην προσπάθειά τους για επαγγελματική και προσωπική ανάπτυξη.

Από τον Ιούνιο του 2002 έχει ενταχθεί στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο η ενοποιημένη Υπηρεσία Ανάπτυξης Προγραμμάτων (ΥΑΠ), η οποία ασχολείται με τη συγγραφή και έκδοση διδακτικών βιβλίων, την παραγωγή διδακτικού υλικού, τόσο για τους εκπαιδευτικούς, όσο και για τους μαθητές, καθώς και με το σχεδιασμό αναλυτικών προγραμμάτων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *GRID Release 2017-05-22*. 22  Μαΐου 2017.
2. ↑  grid.473570.2.
3. 1 2  «Το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Κύπρου - Γενικές Πληροφορίες». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιουνίου 2021. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2021.
4. 1 2  «Παιδαγωγικό Ινστιτούτο». *www.polignosi.com*. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2021.

Πηγές
-----

* «Παιδαγωγικό Ινστιτούτο». *www.polignosi.com*. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2021.
* «Το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Κύπρου - Γενικές Πληροφορίες». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιουνίου 2021. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Η **Τάχνιστα** είναι ιστορική περιοχή στην Κάτω Μηλιά Πιερίας, θέατρο μάχης στη διάρκεια της εθνικής Αντίστασης.

Ιστορία
-------

Η πρώτη αντιστασιακή ομάδα στην Πιερία εμφανίστηκε τον Οκτώβριο του 1941 γύρω από το Λιτόχωρο, με επικεφαλής το Ζαχαρία Καρακίτσιο.

Η δράση κατά των Ιταλών ήταν επίσης έντονη, όπως φαίνεται από τη δολοφονία του Ιταλού λοχία Μπερτίνι, το Νοέμβριο του 1942 στο Λιβάδι Ολύμπου, μαζί με 12 ακόμα Ιταλούς.

Στην περιοχή, την άνοιξη του 1943 οι δυνάμεις των Ελλήνων στον Όλυμπο και στα Πιέρια συγκρούστηκαν με τους Ναζί, οι οποίοι ήταν πολύ περισσότεροι και πιο οργανωμένοι. Στα πλαίσια εκκαθαριστικών επιχειρήσεων που έκαναν οι Γερμανοί στα χωριά των Πιερίων, είχαν στρατοπεδεύσει στην Κάτω Μηλιά, ενώ οι αντάρτες του ΕΛΑΣ υποχώρησαν στα Πιέρια όρη.

Στην μάχη στις 18 Απριλίου 1943, οι αντάρτες εισήλθαν στο χωριό, σκοτώθηκε ένας Γερμανός αξιωματικός και 50 στρατιώτες. Η μάχη όμως ήταν άνιση. Παρά τον αντιπερισμασμό άλλων αντάρτικων δυνάμεων, 28 αγωνιστές σκοτώθηκαν. Οι Γερμανοί εξορμούν στα Πιέρια και τον Όλυμπο και καίνε δεκατέσσερα χωριά και ένα μοναστήρι. Ο Καρακίτσιος σκοτώθηκε σε ενέδρα των Γερμανών, αλλά κατάφερε να καθηλώσει τους Ναζί από το ύψωμα στα Τάχνιστα. 

Στη μνήμη των πεσόντων στη μάχη ανεγέρθηκε μνημείο, επί του οποίου κάθε χρόνο τελείται επιμνημόσυνη δέηση.

Ονομασία
--------

Η Τάχνιστα ονομαζόταν "Τα άχνιστα" και έλαβε το όνομά της από την ομίχλη. Εξαιτίας της θέσης του χωριού, όταν είχε ομίχλη ολόκληρο το χωριό καλυπτόταν από αυτήν.

Το όνομα του χωριού Μηλιά οφείλεται στην αγριομηλιά των Πιερίων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «rizospastis.gr - Η μάχη στα "Τάχνιστα"». *ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ*. 26 Ιουνίου 1998. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2023.
2. 1 2 3 4 5 6  «18/4/1943: Η μάχη στα Τάχνιστα (Κάτω Μηλιά Πιερίας)». *ethniki-antistasi-dse.gr*. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2023.
3. 1 2  «Εκδήλωση μνήμης για τη μάχη κατά του ναζισμού στα «Τάχνιστα»». *Eptanews.gr*. 25 Απριλίου 2023. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2023.

Πηγές
-----

* Ράπτης Γ. *Κατερίνης Οδώνυμα*, εκδ. Όλυμπος, 2003
Ραμσής Γ΄ (Ραμψίνιτος) της 20ης δυναστείας των Αιγυπτίων 1186 π.Χ. - 1155 π.Χ.
Ο **Ραμψίνιτος μύθος** καταγράφηκε από τον Ηρόδοτο ως ιστορικό γεγονός, ενώ το παραμύθι αυτό ήταν κοινό σε πάρα πολλές από τις τότε κοινωνίες, μεταξύ άλλων και της ελληνικής κοινωνίας. Ήταν το μυθολόγημα του Προφονίου και του Αλαμίδη, που έκτισαν τον θησαυρό τον βασιλιά της Ηλείας Αυγεία, του βασιλέως Υριέως στην Υρία ή Λεβάδια της Βοιωτίας, αλλά και του Τροφωνίου και του Αγαμήδη.

Σύνοψη
------

> «βουλόμενον δὲ αὐτὸν ἐν ἀσφαλείῃ τὰ χρήματα θησαυρίζειν οἰκοδομέεσθαι οἴκημα λίθινον, τοῦ τῶν τοίχων ἕνα ἐς τὸ ἔξω μέρος τῆς οἰκίης ἔχειν. τὸν δὲ ἐργαζόμενον ἐπιβουλεύοντα τάδε μηχανᾶσθαι.
> 
> 
> 

«Και επειδή ήθελε ν' ασφαλίσειτους θησαυρούς του, διέταξε να χτίσουν ένα πέτρινο οικοδόμημα,
του οποίου ο ένας τοίχος θα ήταν κοινός με το έξω μέρος του ανακτόρου του. Εκείνος, όμως,
που ανέλαβε τις εργασίες επιβουλευόταν τους θησαυρούς και σκαρφίστηκε το εξής»:

Τον έκτισαν κατά τρόπον ώστε να μπορεί να μετακινείται, χωρίς να αφήνει κανένα ίχνος, ένας ογκόλιθος που άφηνε ελεύθερο ένα πέρασμα απ΄ όπου όσοι ήξεραν το μυστικό (οι δυο αρχιτέκτονες) μπορούσαν να μπαίνουν και να κλέβουν.  

«Ραμψίνιτος ή οι κλέφτες»

Παραπομπές
----------

1. ↑  Άγγελος Βλάχος (διπλωμάτης), Πεισίστρατος ο φιλόπρωτος, σ. 17, εκδ. Βιβλιοπωλείον της «ΕΣΤΙΑΣ», 1998 ISBN 960-05-0769-4
2. ↑  Πλούταρχος, Ηθικά «Περί της Ηροδότου κακοηθείας», εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ
3. ↑  Παυσανίας, Βοιωτικά - IX.9
4. ↑  Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, Λεξικόν της αρχαιοελληνικής, Β΄ τόμ. σ. 1180, εκδ. Ανέστη Κωνσταντινίδη, 1891
5. ↑  Ιστορίαι Β΄ 121.1.6
6. ↑  Ραψίνιτος ή οι κλέφτες, εκδόσεις Καστανιώτη, 1992 ISBN 960-03-1000-9
Συντεταγμένες: 39°54′0″N 21°7′0″E﻿ / ﻿39.90000°N 21.11667°E﻿ / 39.90000; 21.11667

Το **Εθνικό Πάρκο Βορείας Πίνδου** έχει μήκος 230 χλμ και πλάτος 70 χλμ(έκταση 1.969.741 στρεμμάτων),ιδρύθηκε το 2005 και θεωρείται μία από τις σημαντικότερες περιοχές σε Εθνικό αλλά και Ευρωπαϊκό επίπεδο .Αποτελεί κατάληξη της Αλπικής Πτύχωσης.Επίσης πρέπει να αναφερθεί η ποικιλία σε σπάνια είδη καθώς στην περιοχή φιλοξενούνται σχεδόν όλα τα μεγάλα θηλαστικά της ηπειρωτικής Ελλάδας.Συνολικά στο πάρκο βρίσκουν καταφύγιο 60 είδη θηλαστικών, 166 ειδών πουλιών,30 είδη ερπετών,14 είδη αμφιβίων και 17 είδη ψαριών.
Κύρια φυσικά όρια αποτελούν οι ποταμοί Αώος και Βοϊδομάτης

Πηγές
-----

* ΕΘΝΙΚΟ ΠΑΡΚΟ ΒΟΡΕΙΑΣ ΠΙΝΔΟΥ Φορέας Διαχείρισης Εθνικών Δρυμών Βίκου-Αώου και Πίνδου Αρχειοθετήθηκε 2012-06-21 στο Wayback Machine.
**Τανάγρα** στην ελληνική μυθολογία ήταν μια νύμφη που έδωσε το όνομά της στην πόλη της Τανάγρας, που βρίσκεται στη Βοιωτία.   Σχετικά με τη γενεαλογία του κοριτσιού υπάρχουν δύο εκδοχές. Η πρώτη είναι ότι ήταν μια από τις κόρες του Αιόλου, αλλά το όνομα της μητέρας της δεν αναφέρεται. Η δεύτερη είναι ότι ήταν άλλο όνομα της νύμφης Ναϊάδας, κόρης του ποταμού Ασωπού -χωρίς να προσδιορισμό της μητέρας-  ή μητέρα της η νύμφη Μετόπη, κόρη του Λάδωνα. Κάποιοι από τους δώδεκα θεοί απήγαγαν τις κόρες του Ασωπού. Η ποιήτρια Κορίννα αναφέρει ότι λόγω της Τανάγρας οι θεοί Ερμής και Άρης έδωσαν αγώνα πυγμαχίας για να κερδίσουν τη αγάπη της Ναϊάδας.

Ο Παυσανίας έγραψε ότι οι Τανάγριοι πίστευαν ότι ο ιδρυτής τους ήταν ο Ποίμανδρος -γιος του Χαιρησίλαου, εγγονός του Ιάσου και δισέγγονος του Ελευθήρα. Ο Ελεύθήρας ήταν γιος του Απόλλωνα και εγγονός του Ποσειδώνα. Ο Ποίμανδρος πήρε για γυναίκα του την Τανάγρα, κόρη του Αιόλου. Καθώς η Τανάγρα είχε μεγάλη ζωή, οι κάτοικοι την ονόμασαν Γραία και έτσι ονομαζόταν η πόλη που αναφέρει ο Όμηρος: «*Θέσπειαν, Γραῖάν τε καὶ εὐρύχορον Μυκαλησσόν*» οι κάτοικοι της οποίας συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο. Η πόλη πήρε αργότερα το παλιό της όνομα Τανάγρα.  Ο Ποίμανδρος και η Τανάγρα απέκτησαν τον Λεύκιππο και τον Έφιπο. 

Μικρά ζωγραφισμένα αγαλματίδια από τερακότα που χρησίμευαν ως φυλακτά, στο τέλος της κλασικής περιόδου και στους ελληνιστικούς χρόνους, ονομάζονταν επίσης «τανάγρες».

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3 4 5  Παυσανίας, *Ελλάδος περιήγησις* IX 20,1-2.
2. ↑  Στράβων, *Γεωγραφικά* IX, 10
3. 1 2  Κορίννα, frs. 654 έως 666
4. ↑  Διόδωρος Σικελιώτης: *Βιβλιοθήκη Ιστορική* IV 72, 1-5
5. ↑  Όμηρος: *Ιλιάδα* Β' 498
6. ↑  Πλούταρχος: *Αίτια Ελληνικά* 37
Ο **Ονομακλής** (αρχαία ελληνικά: Ὀνομακλῆς γενν. μέσα 5ου αιώνα π.Χ. – Θ. μετά το 404 π.Χ.) ήταν Αθηναίος ναύαρχος και πολιτικός.

Βιογραφία
---------

Το 412 π.Χ. ο Ονομακλής διορίστηκε αρχηγός του στόλου των Αθηναίων και των Αργείων μαζί με τον Φρύνικο και τον Σκιρωνίδη, και στάλθηκε αμέσως στη Μικρά Ασία. Μετά από μια νικηφόρα σύγκρουση με τους κατοίκους της Μιλήτου, που βοήθησαν τον Πέρση σατράπη Τισσαφέρνη και τον Σπαρτιάτη Χαλκιδέα, οι τρεις τους ξεκίνησαν να πολιορκήσουν την πόλη, αλλά όταν ο Πελοποννησιακός και Σικελικός στόλος ήρθε να σώσει τους Μιλήσιους, επέστρεψαν στη Σάμο μετά από σύσταση του Φρύνικου. Εκείνη τη χρονιά ο Σκιρωνίδης έμεινε στη Σάμο. Οι άλλοι στρατηγοί που ήταν διαθέσιμοι για να μείνουν στη Σάμο ήταν ο Κάρμινος και πιθανώς ο Θρασίκλης, ενώ ο Στρομβιχίδης, ο Ονομακλής και ο Ευκτήμων απέπλευσαν εναντίον της Χίου με 30 πλοία και μέρος από τους χίλιους οπλίτες που είχαν πολεμήσει στη Μίλητο.

Πιθανότατα, το 404 π.Χ. ο Ονομακλής ήταν μέρος της κυβέρνησης των Τριάντα Τυράννων.  Αν και δεν είναι γνωστό το ακριβής τέλος του, αν ήταν ένας από τους τυράννους είναι πιθανό να υποχώρησε με τους υπολοίπους στην Ελευσίνα, μετά την ήττα τους στη μάχη της Μουνιχίας (403 π.Χ.), και να δολοφονήθηκε μαζί με τους άλλους στην ενέδρα που έστησαν οι Αθηναίοι δημοκράτες καταλύοντας την τυραννία το 401 π.Χ.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Θουκυδίδης, *Ιστορία του Πελλοποννησιακού πολέμου*, VIII, 25-27, 30.
2. ↑  Ξενοφώντας, *Ελληνικά*, II, 3, 2.
3. ↑  Ξενοφώντας, *Ελληνικά*, II, 4, 28.
4. ↑  Ξενοφώντας, *Ελληνικά*, II, 4,43.

Βιβλιογραφία
------------

* Smith, William (1867). «Onomacles». *[[Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology]]* (στα Αγγλικά). Boston.  URL–wikilink conflict (βοήθεια)
Το **Κάστρο Ουλβσούντα** είναι ένα αρχοντικό στην Μπρόμμα της Δυτικής Στοκχόλμης, στη Σουηδία.

Ιστορία
-------

Το κτίριο χτίστηκε τα έτη 1644-1647 από τον Στρατάρχη Λένναρτ Τόρστονσον (1603–1651). Η τρέχουσα εμφάνιση του κτηρίου χρονολογείται από τη δεκαετία του 1830. Η βασιλική οικογένεια Όκερχιελμ είχε στην ιδιοκτησία το κάστρου τα έτη 1843–1902. Ο πρωθυπουργός Γουσταύος Όκερχιελμ (1833–1900) χρησιμοποίησε το κτήμα κυρίως ως θερινή κατοικία. Οι κληρονόμοι του πούλησαν το μεγαλύτερο μέρος του ακινήτου το 1902. Ωστόσο, το 1904, η πόλη της Στοκχόλμης αγόρασε το ακίνητο. Στις ημέρες μας, το Κάστρο Ουλβσούντα είναι ξενοδοχειακή μονάδα και συνεδριακός χώρος.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος κάστρων της Σουηδίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Lennart Torstenson». *Nordisk familjebok*. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020.
2. ↑  «Åkerhielm, Johan Gustaf Nils Samuel». *Svenskt biografiskt handlexikon*. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστότοπος του ξενοδοχείου Ουλσούντα(Στα Σουηδικά)
Ο **Δημήτριος Ε. Χέλμης** (Άρτα, 1894 - Αθήνα, 22 Μαρτίου 1967) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που διετέλεσε επανειλημμένα βουλευτής και υπουργός. Επίσης, ήταν διοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος από το 1958 ως το 1964.

Βιογραφία
---------

Ακολούθησε νομικές σπουδές και σπουδές πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Επίσης, σπούδασε οικονομικές επιστήμες στη Γαλλία και στη Γερμανία.

Στις εκλογές του 1933 πολιτεύτηκε με το Λαϊκό Κόμμα και εξελέγη βουλευτής Αθηνών για πρώτη φορά στην πολιτική του σταδιοδρομία. Μετά την ίδρυση της ΕΡΕ από τον Καραμανλή προσχώρησε σε αυτήν και εξελέγη ξανά βουλευτής, για 5η φορά, στις εκλογές του 1956.

Για πρώτη φορά έγινε μέλος της κυβέρνησης ως υφυπουργός στην κυβέρνηση του Παναγή Τσαλδάρη, όπου ανέλαβε υφυπουργός Οικονομικών, από τις 6 Δεκεμβρίου 1933 ως τις 19 Ιουλίου 1935 οπότε παραιτήθηκε.

Στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου διορίστηκε υπουργός Σιδηροδρόμων και Αυτοκινήτων στις 30 Αυγούστου 1944. Στο αξίωμα αυτό υπηρέτησε ως τις 18 Οκτωβρίου 1944.

Διετέλεσε υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Πουλίτσα (13-18 Απριλίου 1946), στην κυβέρνηση του Κ. Τσαλδάρη (18 Απριλίου – 2 Οκτωβρίου 1946), στην κυβέρνηση Τσαλδάρη του Οκτ. 1946 (2 Οκτωβρίου 1946 – 24 Ιανουαρίου 1947), στην Κυβέρνηση Δημητρίου Μαξίμου 1947 (27 Ιανουαρίου 1947-29 Αυγούστου 1947), στην Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Τσαλδάρη 1947 (29 Αυγούστου 1947 – 7 Σεπτεμβρίου 1947), στην Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1947 (7 Σεπτεμβρίου 1947 – 18 Νοεμβρίου 1948), στην Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1948 (18 Νοεμβρίου 1948 – 20 Ιανουαρίου 1949), στην κυβέρνηση Σοφούλη (20 Ιανουαρίου 1949 – 14 Απριλίου 1949) και στην Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη Απρίλιος 1949 (14 Απριλίου 1949 – 30 Ιουνίου 1949).

Τον Ιούνιο του 1958 ανέλαβε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος και στη διάρκεια της θητείας του σημειώθηκε αύξηση των ρυθμών ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας.
Πέθανε το Μάρτιο του 1967, 3 χρόνια μετά τη λήξη της θητείας του στην Εθνική Τράπεζα, στο νοσοκομείο "Κυανούς Σταυρός" και κηδεύτηκε από το Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών .

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βιογραφία του Δ. Χέλμη[*νεκρός σύνδεσμος*] στο δικτυακό τόπο της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος
2. ↑  Κηδεύεται σήμερα ο Δημήτρης Χέλμης από τη Μητρόπολη, Τα Νέα, 22-3-1967, σελ.12.
Η **Εθνική Φρουρά της Ουκρανίας** (ουκρανικά: Національна гвардія України) είναι η ουκρανική εθνική χωροφυλακή. Αποτελεί μέρος του Υπουργείου Εσωτερικών. Δημιουργήθηκε αρχικά ως οργανισμός υπό τον άμεσο έλεγχο του κοινοβουλίου της Ουκρανίας στις 4 Νοεμβρίου του 1991, μετά την ανεξαρτησία της Ουκρανίας.

Αργότερα διαλύθηκε και συγχωνεύθηκε με τα Εσωτερικά Στρατεύματα της Ουκρανίας στις 11 Ιανουαρίου του 2000 από τον τότε Πρόεδρο Λεονίντ Κούτσμα, ως μέρος μιας «εξοικονόμησης κόστους" σύστημα. Μετά από τις αρχές του 2014 ουκρανική επανάσταση στις 13 Μαρτίου 2014, εν μέσω της ρωσικής επέμβασης, η Εθνική Φρουρά επανιδρύθηκε και Εσωτερικής Στρατεύματα διαλύθηκαν.

Κατά τη διάρκεια του εν εξελίξει πολέμου στην περιοχή Ντονμπάς της Ουκρανίας, οι δυνάμεις της αναβιωμένης Εθνικής Φρουράς έχουν αγωνιστεί εναντίον των φιλορώσων αυτονομιστών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Turchynov proposes parliament appoint Poltorak as National Guard commander, Interfax-Ukraine (19 March 2014)
2. ↑  [ Avakov announces large-scale "cleansing" among generals UNIAN (17 August 2016)
3. ↑  «President declares March 26 Day of National Guard». *Interfax-Ukraine*. 18 March 2015. .
4. ↑  Yaroslav Mezentsev (10 Μαΐου 2011). «Холодна війна за Крим. Як ділили флот у 1990-х» (στα Ουκρανικά). istpravda.com.ua.
5. ↑   (στα ru)*rbc.ua*. 13 March 2014. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  National Guard of Ukraine στο Wikimedia Commons
* Επίσημος ιστότοπος
**Ο Πούλους Γιοχάνες "Πουλ" ντε Χάαν** (γεννημένος στις 5 Οκτωβρίου 1947) είναι παλαίμαχος Ολλανδός πηδαλιούχος. Μαζί με τους Χάντριαν βαν Νες και Γιαν βαν ντε Γκράαφ κέρδισε τον παγκόσμιο τίτλο το 1966 στην εκδήλωση ''Δίκωπος με πηδαλιούχο'' και ήρθε τέταρτος το 1967.  

Από το 1965, ο ντε Χάαν ζει στο Ντελφτ, όπου έλαβε πτυχίο πολιτικού μηχανικού (ειδικότητα περιβαλλοντικής μηχανικής). Εργάστηκε στους τομείς της αποκατάστασης του εδάφους και της διαχείρισης των υδάτων για τις αρχές της πόλης Ραϊξβάτερσταατ και του Ρότερνταμ μέχρι την συνταξιοδότησή του το 2012.  Εξακολουθεί να ασχολείται με τη κωπηλασία ως προπονητής για τον σύλλογο Λάγκα και δραστηριοποιείται επίσης ως τοπικός πολιτικός.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Rudern – Weltmeisterschaften. Zweier mit Steuermann – Herren. sport-komplett.de
2. ↑  Poul de Haan. worldrowing.com
3. ↑  Meer over Poul de Haan (Delft) Fractiesecretaris, verv. lid com. GSG Αρχειοθετήθηκε 2020-05-06 στο Wayback Machine.. algemenewaterschapspartij.nl
4. ↑  AWP Delfland beste keuze voor roeiers Αρχειοθετήθηκε 2019-08-17 στο Wayback Machine.. algemenewaterschapspartij.nl

Παραπομπές
----------
Στην Ελληνική μυθολογία ο **Ακαρνάν** (το όνομα του προέρχεται από την *"δάφνη"* ή το *"γαιδουράγκαθο"*) ήταν γιος του Αλκμέωνα από το Άργος και της δεύτερης συζύγου του Καλλιρρόης, η οποία ήταν κόρη του Αχελώου, αδελφός του ήταν ο Αμφότερος.
 Τον πατέρα του δολοφόνησε ο Φηγέως της Ψωφίδας, κατά άλλες πηγές οι γιοι του Φηγέα Αγήνορας του Φηγέως και Πρόνοος με εντολή του πατέρα τους επειδή είχε εγκαταλείψει την κόρη του Φηγέα και πρώτη του σύζυγο Αρσινόη για να παντρευτεί την Καλλιρρόη. Η μητέρα του παρακάλεσε τον Δία να μεγαλώσουν γρήγορα οι γιοι της για να εκδικηθούν τον θάνατο του πατέρα τους, η ευχή της πραγματοποιήθηκε, ο Ακαρνάν και ο Αμφότερος σκότωσαν τον Φηγέα, την σύζυγο και τους δυο γιούς του. Οι κάτοικοι της Φηγέως καταδίωξαν τους δολοφόνους μέχρι που πήγαν στην Τεγέα και βρήκαν καταφύγιο από τους κατοίκους της. Με εντολή του Αχελώου κατέφυγαν στους Δελφούς όπου απέθεσαν το περιδέρειο και το πέπλο της Αρμονίας, στην συνέχεια κατέφυγαν στην Ήπειρο όπου ο Ακαρνάν ίδρυσε την Ακαρνανία.

Ο Απολλόδωρος στο έργο του Βιβλιοθήκη Βιβλίο 3.7.5-7 γράφει αναλυτικά την εκδίκηση που πήραν ο Ακαρνάν και ο αδελφός του για τον θάνατο του πατέρα τους.

*"Εξοργισμένη από την δολοφονία του συζύγου της η Καλλιρρόη παρακάλεσε τον Δία να μεγαλώσουν γρήγορα οι γιοι της για να εκδικηθούν τον θάνατο του πατέρα τους, οι γιοι της μεγάλωσαν γρήγορα και ήταν έτοιμοι να εκδικηθούν. Οι γιοι του Φηγέα Αγήνορας και Πρόνοος πήγαιναν για τους Δελφούς να αποθέσουν το περιδέραιο και το πέπλο της Αρμονίας. Οι γιοι του Ακαρνάνα τους συνάντησαν στα ανάκτορα του βασιλιά της Τεγέας Αγαπήνορα και τους σκότωσαν, κατόπιν πήγαν στην Φηγέα και σκότωσαν και τους γονείς τους. Οι κάτοικοι της Φηγέως τους καταδίωξαν αλλά οι κάτοικοι της Τεγέας και του Άργους τους ανάγκασαν να οπισθοχωρήσουν. Μετά την εκπλήρωση της επιθυμίας της μητέρας τους τα δύο αδέλφια πήγαν στους Δελφούς να αποθέσουν το πέπλο και το περιδέραιο της Αρμονίας, κατόπιν πήγαν στην Ήπειρο όπου ίδρυσαν την Ακαρνανία"*.

Ο Ακαρνάν εγκαταστάθηκε στα δυτικά του Αχελώου στην περιοχή που ζούσαν πριν οι Κουρήτες, ήταν ένας από τους μνηστήρες της Ιπποδάμειας και τον δολοφόνησε ο πατέρας της Οινόμαος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Graves, Robert (2017). The Greek Myths - The Complete and Definitive Edition. Penguin Books Limited. pp. Index s.v. Acarnan.
2. ↑  Schmitz, Leonhard (1867). "Acarnan". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. 1. σ. 5
3. ↑  Οβίδιος, Μεταμορφώσεις, 9.413
4. ↑  Θουκυδίδης 2.102, Στράβων 10.2.6
5. ↑  Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου 3.7.5-7
6. ↑  ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ, ΤΡΙΤΗ ΕΚΔΟΣΗ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 1978, σ. 271

Πηγές
-----

* ΖΑΜΑΡΟΦΣΚΥ, ΒΟΪΤΕΧ (1978). ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ(ΘΕΟΙ ΚΑΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΚΟΣΜΟΥ). ΑΘΗΝΑ. σελ.58
* Graves, Robert (2017). The Greek Myths - The Complete and Definitive Edition. Penguin Books Limited. pp. Index s.v. Acarnan.
* Schmitz, Leonhard (1867). "Acarnan". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. 1.