recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Όαση στο Λιβυκό τμήμα της ερήμου Σαχάρα
Η **όαση** είναι γόνιμη εδαφική έκταση μέσα σε μία έρημο. Εξαιτίας της γονιμότητας του εδάφους της και της παρουσίας νερού, που κάνει γόνιμη μια έκταση, σε περισσότερο ή λιγότερο ευρεία κλίμακα, ανάλογα με την αφθονία του,καθίσταται τόπος κατάλληλος για ανθρώπινη κατοίκηση. Ο εφοδιασμός της όασης σε νερό μπορεί να γίνεται από τον υπόγειο υδροφόρο ορίζοντα, από τον οποίο αναβλύζει στην επιφάνεια είτε λόγω του υδατοστεγούς υπεδάφους, είτε λόγω ειδικής μορφολογίας της περιοχής, ενώ άλλες φορές το νερό φέρεται στην επιφάνεια με άντληση από πηγάδια. Συχνά το νερό δεν αναβλύζει στην επιφάνεια αλλά η παρουσία του γίνεται φανερή από την ύπαρξη φυτών που κατορθώνουν να απορροφούν το νερό με ριζικά συστήματα. Πολλές φορές οι οάσεις είναι ευθύγραμμες, σύμφωνα προς τις κύριες κατευθυντήριες γραμμές, κάτι που φανερώνει την ύπαρξη φρεατίου υδροφόρου ορίζοντα σε μικρό βάθος.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Όαση** |

Πηγές πληροφόρησης
------------------

* Εγκυκλοπαίδεια **δομή** 1973

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85093584
* GND: 4042861-8
* NDL: 00568777
* NKC: ph634629
* BNE: XX545225

 |

 |
Το **Άιν ας-Σουλτάν** (αραβικά: عين سلطان) είναι παλαιστινιακό χωριό στο Κυβερνείο της Ιεριχούς του μερικώς αναγνωρισμένου Κράτους της Παλαιστίνης, στην κοιλάδα του Ιορδάνη, στην ανατολική Δυτική Όχθη. Το χωριό βρίσκεται δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο Τελλ ες-Σουλτάν, ένα χιλιόμετρο βορειοδυτικά της Ιεριχούς. Το 2017 είχε 4.384 κατοίκους.

Στο χωριό αναβλύζει μια δαψιλή και διαυγής πηγή η οποία ονομάζεται **ύδατα του Ελισσαίου**. Σύμφωνα με την παράδοση ο προφήτης Ελισσαίος εξάγνισε τα ακάθαρτά της ύδατα ρίχνοντάς τα αλάτι.

Παραπομπές
----------

1. ↑   ﻿Preliminary Results of the Population, Housing and Establishments Census, 2017﻿ (Report). State of Palestine. February 2018, pp. 64–82.. Ανακτήθηκε στις 2023-10-24.
Ο **Βασίλης Βερβέρης** (1891-1943) ήταν ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, βουλευτής του Παλλαϊκού Μετώπου το 1932 και το 1936 και αντιστασιακός. Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς τον Δεκέμβριο του 1943.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

### Νεανικά χρόνια- Αγωνιστική δράση

Ο Βασίλης Βερβέρης γεννήθηκε το 1891 στα Κιμμέρια Ξάνθης και ήταν καπνεργάτης. Εντάχθηκε στο ΚΚΕ σε νεαρή ηλικία και αρχικά ήταν χαμηλόβαθμο στέλεχος. Παράλληλα ασχολήθηκε με το καπνεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και έγινε Γραμματέας της Καπνεργατικής Ομοσπονδίας. Το 1931, μετά την καθαίρεση της ΚΕ του ΚΚΕ από την Κομμουνιστική Διεθνή λόγω της φραξιονιστικής πάλης χωρίς αρχές, προωθήθηκε στην ηγεσία του κόμματος και τον Γενάρη του 1934 στην 6η Ολομέλεια του ΚΚΕ έγινε μέλος της ΚΕ. Τον Μάρτιο του 1934 στο 5ο Συνέδριο του ΚΚΕ επικυρώθηκε η εκλογή του στην ΚΕ του κόμματος, ενώ τον Δεκέμβρη του 1935 στο 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλέχθηκε πάλι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής.

Μετέβη στη Μόσχα και φοίτησε στις κομματικές σχολές ΚUTV. Όλα αυτά τα χρόνια μέχρι τη σύλληψή του, τον Αύγουστο του 1936, ήταν στην ηγετική ομάδα του Νίκου Ζαχαριάδη.

Ο Βερβέρης εκλέχθηκε βουλευτής Ροδόπης του ΚΚΕ στις εκλογές του 1932 με το Ενιαίο Μέτωπο Εργατών Αγροτών και του 1936 με την εκλογική συμμαχία του Παλλαϊκού Μετώπου. Επίσης ήταν υποψήφιος δήμαρχος Ξάνθης το 1929 και το 1934.

### Δικτατορία Μεταξά - Κατοχή

Την πρώτη κιόλας νύχτα στις 4-5 Αυγούστου 1936 που εγκαθιδρύθηκε η δικτατορία του Μεταξά ο Βερβέρης συνελήφθη από την Ασφάλεια μαζί με εκατοντάδες άλλα άτομα.
Κρατήθηκε σε διάφορα μέρη και τελικά φυλακίστηκε στο Στρατόπεδο Κρατουμένων Κομμουνιστών Ακροναυπλίας. Εκεί ήταν στην ηγεσία της καθοδήγησης μαζί με τους Ιωαννίδη, Θέο, Σινάκο και Τσίπα. 

Η κατοχή τον βρήκε έγκλειστο στην Ακροναυπλία. Στη διάρκεια της κατοχής μεταφέρθηκε στο Στρατόπεδο Συγκέντρωσης Λάρισας και στη συνέχεια στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου. Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στις 12 Δεκέμβρη 1943.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ (2012), σελ. 262 & 284
2. ↑  Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ (2012), σελ. 241-242 & 292-293
3. ↑  Φρέγκογλου(2019)
4. ↑  Λιναρδάτος (1967), σελ. 51
5. ↑  Φλούντζης (1976), σελ. 619
6. ↑  Ιστορία της Αντίστασης 1940-45 (1979), σελ. 1208-1209

Πηγές
-----

1. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α΄ τόμος 1919-1949, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2012
2. Ιστορία της Αντίστασης 1940-45, Εκδόσεις Αυλός, Αθήνα 1979
3. «Ακροναυπλία» (θρύλος και πραγματικότητα), Γιάννης Μανούσακας, εκδόσεις ΔΩΡΙΚΟΣ, Αθήνα 1978
4. «Η 4η Αυγούστου», Σπύρος Λιναρδάτος, Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις, Αθήνα 1967
5. «Στρατόπεδα Λάρισας Τρικάλων, 1941-1944», Αντώνης Φλούντζης, εκδόσεις Παπαζήσης, Αθήνα 1977
Η **Ντιμόνα** (εβραϊκά: דִּימוֹנָה) είναι ισραηλινή πόλη στην έρημο Νεγκέβ, 30 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Βηρσαβεέ και 35 χιλιόμετρα δυτικά της Νεκράς θάλασσας πάνω από την κοιλάδα Αραβά στο Νότιο Διαμέρισμα του Ισραήλ. Το 2021 ο πληθυσμός της ήταν 35.892 κάτοικοι. Το Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών του Νεγκέβ Σιμόν Πέρες, κοινώς γνωστό ως ο *Αντιδραστήρας Ντιμόνα*, βρίσκεται 13 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πόλης.

Ιστορία
-------

Η Ντιμόνα ήταν μια από τις αναπτυξιακές πόλεις που δημιουργήθηκαν τη δεκαετία του 1950 υπό την ηγεσία του πρώτου πρωθυπουργού του Ισραήλ, Νταβίντ Μπεν Γκουριόν. Η ίδια η Ντιμόνα επινοήθηκε το 1953. Η τοποθεσία που επιλέχθηκε ήταν κοντά στα εργοστάσια της Νεκράς θάλασσας. Ιδρύθηκε το 1955. Οι πρώτοι κάτοικοι ήταν Εβραίοι μετανάστες από την Βόρεια Αφρική, με τις πρώτες 36 οικογένειες να εγκαθίστανται εκεί. Ο πληθυσμός της το 1955 ήταν περίπου 300. Οι Βορειοαφρικανοί μετανάστες έχτισαν επίσης τα σπίτια της πόλης. Ο πληθυσμός αποτελούνταν κυρίως από Βορειοαφρικανούς, ιδιαίτερα Μαροκινούς μετανάστες, αν και έφτασαν και μετανάστες από την Υεμένη και την Ανατολική Ευρώπη, όπως και μετανάστες Μπνέι Ισραέλ από την Ινδία.

Όταν ξεκίνησε το ισραηλινό πυρηνικό πρόγραμμα το 1958, επιλέχθηκε μια τοποθεσία όχι μακριά από την πόλη για το Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών του Νεγκέβ Σιμόν Πέρες λόγω της σχετικής απομόνωσής του στην έρημο και της διαθεσιμότητας κατοικιών. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960, έφτασαν μετανάστες από την Ανατολική Ευρώπη. Ένα εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας άνοιξε το 1958. Το ίδιο έτος, η Ντιμόνα κατέστη τοπικό συμβούλιο. Το 1961 είχε πληθυσμό 5.000 κατοίκους. Το έμβλημα της Ντιμόνα (ως τοπικό συμβούλιο), που υιοθετήθηκε στις 2 Μαρτίου 1961, εμφανίστηκε σε γραμματόσημο που εκδόθηκε στις 24 Μαρτίου 1965. Η Ντιμόνα ανακηρύχθηκε πόλη το 1969. Το 1971 είχε πληθυσμό 23.700 κατοίκους.

Παρά τη σταδιακή μείωση κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, ο πληθυσμός της πόλης άρχισε να αυξάνεται ξανά τη δεκαετία του 1990, όταν δέχθηκε μετανάστες από την πρώην Σοβιετική Ένωση και την Αιθιοπία. Επί του παρόντος, η Ντιμόνα είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στο Νεγκέβ, με πληθυσμό σχεδόν 34.000 κατοίκους. Λόγω της προβλεπόμενης ταχείας αύξησης του πληθυσμού στο Νεγκέβ, η πόλη αναμένεται να τριπλασιαστεί σε μέγεθος έως το 2025.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.cbs.gov.il/he/publications/DocLib/2019/%D7%9C%D7%95%D7%97%D7%95%D7%AA%20%D7%AA%D7%9C%D7%95%D7%A9%D7%99%D7%9D/%D7%A7%D7%95%D7%91%D7%A5\_%D7%99%D7%A9%D7%95%D7%91%D7%99%D7%9D\_2018.xlsx. Ανακτήθηκε στις 11  Μαΐου 2020.
2. ↑  Udasin, Sharon. «'1.2 million residents in the Negev by 2025' | JPost | Israel News». JPost. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Dimona στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 5961162301492120270006
* LCCN: n82062402

 |

 |
Απεικονίσεις τύπων αετωμάτων
**Αέτωμα** ονομάζεται η κορυφαία αρχιτεκτονική κατασκευή στις ακραίες πλευρές των αρχαίων ελληνικών ναών, καλούμενη και «αετός» λόγω της ομοιότητάς του προς αετό με ανοικτές τις πτέρυγες.

Κύριος λόγος της κατασκευής αυτής ήταν η αποστράγγιση των όμβριων υδάτων από τις στέγες των ναών με συνέπεια αυτές να είναι αμφικλινείς. Στις στενές πλευρές των ναών (πρόσθια και οπίσθια πλευρά) ο τριγωνικός τοίχος λεγόταν «τύμπανο» (επίπεδο) του αετώματος το οποίο και περιβαλλόταν με γείσο (προεξοχή). Οι αρχαιότεροι ναοί είχαν μία μόνο πρόσοψη, συνεπώς και ένα μόνο αέτωμα. Όταν οι ναοί περιβλήθησαν με στοά και έγιναν «περίπτεροι», διαμορφώθηκε και στην άλλη στενή πλευρά ομοιόμορφη προς τη πρώτη πρόσοψη με δεύτερο αέτωμα. Την αρχιτεκτονική αυτή τελειοποίηση των ναών η αρχαία παράδοση την αποδίδει στους Κορίνθιους.

Νεοκλασικό αέτωμα στον ναό Μαντλέν, του Παρισιού, απο τον γλύπτη Φιλίπ Ζοζέφ Ανρί Λεμέρ (1826–1834).
Η αρχιτεκτονική των αετωμάτων συνδέθηκε με την ιστορία της γλυπτικής, όταν τα τύμπανα αυτών άρχισαν να κοσμούνται με ανάγλυφες παραστάσεις που σχετίζονται με θεότητες από την ελληνική μυθολογία και ιδιαίτερα σ΄ εκείνες που ήταν αφιερωμένοι οι ναοί.

Κατά τους κλασικούς χρόνους η διακόσμηση των αετωμάτων γινόταν με ολόγλυφα αγάλματα, τα λεγόμενα «*εναέτια*». Παραδείγματα της γλυπτικής αυτής εξέλιξης των εναετίων γλυπτών, από την ανάγλυφη στην ολόγλυφη μορφή προσφέρει το Μουσείο της Ακρόπολης της Αθήνας, όπου και φυλάσσονται τμήματα αετωμάτων από τους ναούς της αρχαϊκής και κλασικής περιόδου του βράχου της Ακρόπολης.

Το αέτωμα αργότερα εισήλθε και στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ως αυτόνομη ρυθμική μορφή, ανεξάρτητα δηλαδή του ρυθμού του οικοδομήματος που άλλοτε αποτελούσε οργανικό μέλος, με συνέπεια να υποστεί διάφορες παραλλαγές και νέες διακοσμητικές μεταχειρίσεις. Έτσι στην Αναγέννηση και αργότερα στην Αντιμεταρρύθμιση εμφανίσθηκε το «καμπύλο αέτωμα», όπου οι γραμμές έπαψαν να είναι ευθείες και αντικαταστάθηκαν με κυρτές. Συνέχεια παραλλαγή ήταν και το «τεθλασμένο αέτωμα», εναντίον του οποίου είχε διαμαρτυρηθεί έντονα ο αρχιτέκτονας του 16ου αιώνα Αντρέα Παλάντιο. Στην περίοδο εκείνη το αέτωμα έπαψε να αποτελεί το κορυφαίο αρχιτεκτονικό τριγωνικό σχήμα ελληνόρρυθμης πρόσοψης. Έτσι άρχισε να γενικεύεται ως απλό κόσμημα πρόσοψης, π.χ. γείσο παραθύρου ή κόγχης.

Είδη αετωμάτων όμως γνώρισε και ο Μεσαίωνας. Τα μεσαιωνικά αετώματα παρουσιάζουν οξύ τρίγωνο, πολύ κεκλιμένο. Τέλος, όλες οι μορφές των αετωμάτων παραλήφθηκαν από την αρχιτεκτονική στην εσωτερική διακοσμητική των οικιών, φθάνοντας ακόμη και σε κορυφαίες γραμμές επίπλων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Luebke, Wilhelm (1 Ιανουαρίου 1878). *History of Sculpture from the Earliest Ages to the Present Time: Tr. by F.E. Bunnètt, Volume 2*. Smith. σελ. 468. Ανακτήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2021.

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.10ος, σ.557-8

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Pediments στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85099201
* BNF: cb120009765 (data)

 |

 |
Η **Σωματοαγνωσία** είναι νευρολογική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από την αδυναμία του ασθενούς να αναγνωρίσει ή να έχει επίγνωση ενός μέρους του σώματός του. Γενικά, η σωματοαγνωσία συχνά προκύπτει από βλάβη του δεξιού βρεγματικού λοβού. Η σωματοαγνωσία μπορεί να ομοιάζει με την σωματοπαραφρένεια, έναν τύπο παραίσθησης, στην οποία ο ασθενής διακατέχεται από την εσφαλμένη ιδέα πως τα άκρα του σώματός του δεν ανήκουν πραγματικά σε εκείνο, αλλά βρίσκονται από σφάλμα στο σώμα του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Arzy, Shahar, επιμ. (2006). «Neural mechanisms of embodiment: asomatognosia due to premotor cortex damage». *Archives of neurology*. doi:10.1001/archneur.63.7.1022. ISSN 0003-9942. .
2. ↑  Vallar, G. & Ronchi, R. (2009). Somatoparaphrenia: a body delusion. A review of the neuropsychological literature. Experimental Brain Research, 192:3, 533–551
Το έτος 1981 ανακηρύχθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη **Διεθνές Έτος Ατόμων με Αναπηρία**. Απαιτήθηκε έτσι ένα σχέδιο δράσης με έμφαση στην εξίσωση των ευκαιριών, την αποκατάσταση και την πρόληψη των αναπηριών. Το σύνθημα του Διεθνούς Έτους Ατόμων με Αναπηρία ήταν «ένα αναπηρικό αμαξίδιο σε κάθε σπίτι», που ορίστηκε ως το δικαίωμα των ατόμων με αναπηρία να συμμετέχουν πλήρως στη ζωή και την ανάπτυξη των κοινωνιών, να απολαμβάνουν συνθήκες διαβίωσης ίσες με αυτές των άλλων πολιτών και να έχουν ίσο μερίδιο στις βελτιωμένες συνθήκες που προκύπτουν από την κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη.

Ένα σημαντικό αποτέλεσμα του Διεθνούς Έτους Ατόμων με Αναπηρία ήταν η διαμόρφωση του Παγκόσμιου Προγράμματος Δράσης για τα Άτομα με Αναπηρία που εγκρίθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον Δεκέμβριο του 1982. Αυτό αναγνωρίζεται και στο Προοίμιο της Σύμβασης για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία.

Η Διεθνής Δεκαετία των Ατόμων με Αναπηρία διήρκεσε από το 1983 έως το 1993. Έκλεισε με μια ομιλία στη Γενική Συνέλευση από τον δρα Ρόμπερτ Ρ. Νταβίλα, τότε βοηθό γραμματέα στο Υπουργείο Παιδείας των ΗΠΑ, ο οποίος δήλωσε ότι "πριν τελειώσει η χρονιά, αναμένουμε ότι ο αριθμός των ατόμων με αναπηρία θα διπλασιαστεί".

Η 3η Δεκεμβρίου κάθε έτους, από το 1992, ορίζεται από τα Ηνωμένα Έθνη ως Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία.

Ο Βρετανός τραγουδιστής-τραγουδοποιός του new wave Ίαν Ντιούρι, και ο ίδιος άτομο με αναπηρία, κυκλοφόρησε ένα τραγούδι με τίτλο "Spasticus Autisticus" το 1981, το οποίο σκόπευε να ασκήσει καυστική κριτική στο Διεθνές Έτος, τη θέσμιση του οποίου θεώρησε "πατρονιστική" και "απίστευτα αναίσθητη".

Παραπομπές
----------

1. ↑  The Independent - Hit Me!, Leicester Square Theatre, London
2. ↑  George McKay (2009) '"Crippled with nerves": popular music and polio, with particular reference to Ian Dury'. *Popular Music* 28:3, 341–365.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ηνωμένα Έθνη, Τμήμα Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων, IYDP
* Ηνωμένα Έθνη, Τμήμα Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων, Παγκόσμιο Πρόγραμμα Δράσης για τα Άτομα με Αναπηρία

Πρότυπο:UN International Years
Μερική άποψη της Χίου μετά τον σεισμό του 1881. Ζωγραφιά του Σαρλ Μπαρμπάν.
Ο **σεισμός της Χίου το 1881** σημειώθηκε στις 13:40 τοπική ώρα (11:40 ΣΠΩ) στις 3 Απριλίου. Ο σεισμός προκάλεσε σοβαρή ζημιά στο νησί της Χίου και επηρέασε τις γειτονικές πόλεις Τσεσμέ και Αλάτσατα, στις ακτές της (σημερινής) Τουρκίας. Ο σεισμός είχε εκτιμώμενο μέγεθος 7.3 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ και υπολογίζεται ότι έχασαν τη ζωή τους 7.866 άτομα. Η καταστροφή που προκάλεσε ο σεισμός ήταν η τελευταία από τις τρεις "καταστροφές" που έπληξαν το νησί της Χίου κατά τον 19ο αιώνα.

Τεκτονικό σκηνικό
-----------------

Το Αιγαίο Πέλαγος είναι μια περιοχή κυρίως εκτατικής τεκτονικής που προκαλείται από την καταβύθιση της Αφρικανικής πλάκας κάτω από την Πλάκα του Αιγαίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Argenti, P. (1941). *Chius Vincta: or, The occupation of Chios by the Turks, 1566 and their administration of the island 1566–1912 : described in contemporary diplomatic reports and official dispatches*. Cambridge University Press. σελ. 264. Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2010.
2. ↑  Karakostas, V. G.· Papadimitrio, E. E.· Trano, M. D.· Papazachos, C. B. (2007). «Active seismotectonic structures in the area of Chios Island, North Aegean sea, revealed from microseismicity and fault plane solutions» (PDF). Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2010.  Unknown parameter `|name-list-style=` ignored (βοήθεια)
Ο **Μάρκος Δράκος** (24 Σεπτεμβρίου 1932 - 18 Ιανουαρίου 1957) ήταν αγωνιστής και μέλος της ΕΟΚΑ κατά την περίοδο της Αγγλικής αποικιοκρατίας. 

Γεννήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1932 στη Λεύκα Λευκωσίας και ήταν το ένα από τα τρία τέκνα της οικογένειας του Κυριάκου και της Δέσποινας Δράκου, ενώ το επάγγελμά του ήταν λογιστής. Εντάχθηκε από πολύ νωρίς στην ΟΧΕΝ Λευκωσίας η οποία ήταν το φυτώριο των αγωνιστών της ΕΟΚΑ. Ανέλαβε αρχηγός ομάδας με το ψευδώνυμο Λυκούργος η και Μαβίλλης, η οποία πέτυχε αξιόλογες και επιτυχημένες επιθέσεις εναντίον των Βρετανών. 

Την 1η Απριλίου 1955 επιτέθηκε με την ομάδα του στην Κυπριακή Ραδιοφωνική Υπηρεσία και στις 19 Ιουνίου 1955 οργάνωσε βομβιστική επίθεση εναντίον του αστυνομικού σταθμού της Κερύνειας στη Λευκωσία. Στις 25 Μαΐου 1955 ηγήθηκε απόπειρας δολοφονίας εναντίον του Βρετανού Κυβερνήτη Άρμιτεϊτζ στο κινηματοθέατρο Παλλάς με βόμβα την οποία μετά από προεργασία του Δράκου τοποθετήθηκε κάτω από το κάθισμα του Άρμιτεϊτζ , λόγω όμως κακής λειτουργία του ωρολογιακού μηχανισμού, η έκρηξη έγινε μετά τη λήξη της παράστασης και την αποχώρηση του Κυβερνήτη. Κατάστρεψε δύο φορές το γεφύρι του Κοκκινόγκρεμου, συνελήφθη και δραπέτευσε την νύκτα της 23 Σεπτεμβρίου 1955 από το κέντρο της Κυρήνειας, μαζί με άλλους 16 αντάρτες, επικηρύσσοντάς τον οι Βρετανοί αντί του ποσού 5.000 λιρών. Αργότερα επανάδημιούργησε την ομάδα του με το όνομα *Ουρανός* και συνέχισε τον Αγώνα παίρνοντας μέρος στην επίθεση στο Μερσινάκι όπου πέφτει νεκρός ο Χαράλαμπος Μούσκος και εν συνεχεία στις 12 Νοεμβρίου 1956 μαζί με τον Πολύκαρπο Γεωρκάτζη έστησαν ενέδρα στην Ξεραρκάκα εναντίον φάλαγγας στρατιωτικών οχημάτων στο δρόμο Λεύκας - Καλοπαναγιώτη.

Θάνατος
-------

Στις 15 Ιανουαρίου 1957 ο Μάρκος Δράκος και τέσσερις αντάρτες είχαν υποχρεωθεί να εγκαταλείψουν το κρησφύγετό τους στην περιοχή Τρουλινός του χωριού Καλοπαναγιώτης, κατόπιν εκτεταμένων ερευνών που άρχισαν εκεί οι Βρετανοί, την νύχτα της 18 Ιανουαρίου 1957 στην περιοχή της Ευρύχου ο Μάρκος και η ομάδα του. Εκεί έχοντας βοήθεια από έναν τροφοδότη από την Τεμβριά (Μιχαήλ Δημητριάδη) έκαναν προσπάθειες για δημιουργία ενος νέου κρησφύγετου. Όμως ενώ κινούνταν μέσα στο σκοτάδι υπό σφοδρή θύελλα , ήλθαν ξαφνικά σε επαφή με τον εχθρό ο οποίος άνοιξε αμέσως πυρ. Ο Μάρκος Δράκος δέχθηκε ξαφνικές ριπές και έπεσε νεκρός σε ηλικία 25 ετών, τραυματίας της συμπλοκής ήταν ο Κώστας Λοϊζου.

Σημειώσεις - Παραπομπές
-----------------------

1. ↑  www.evrychou.org.cy/markosdrakos/?lang=en.
2. ↑  Εθνομάρτυρες του Κυπριακού Έπους 1955-59,Εκδόσεις Αδελφότητας Θεολόγων(Ο Σωτήρ),Νικ. Βασιλειάδη
Ο **Ντανιίλ Σεργκέγιεβιτς Μεντβέντεφ** (ρωσικά: Дании́л Серге́евич Медве́дев‎‎
 ; γεν. 11 Φεβρουαρίου 1996) είναι Ρώσος επαγγελματίας αντισφαιριστής, νο 3 στην παγκόσμια κατάταξη. Έχει καταφέρει να ανέλθει μέχρι και στο νούμερο 1 στην παγκόσμια κατάταξη της Ένωσης Επαγγελματιών Τένις (ATP), κάτι που το πέτυχε για πρώτη φορά στις 15 Μαρτίου 2021, και έχει κερδίσει 14 τίτλους ATP Tour στο μονό. O μεγαλύτερος τίτλος του είναι το Αμερικανικό Όπεν του 2021. Έχει κατακτήσει επίσης τα ATP Finals το 2020 και με τη νίκη του εκείνη ο Μεντβέντεφ έγινε ο πρώτος και μοναδικός παίκτης που νίκησε τους 3 κορυφαίους παίκτες της κατάταξης στον κόσμο στην πορεία για τον τίτλο του πρωταθλήματος στο τέλος της χρονιάς. Ο Μεντβέντεφ ήταν επίσης φιναλίστ σε 3 Γκραν Σλαμ· στο Αμερικανικό Όπεν το 2019 και στο Αυστραλιανό Όπεν το 2021 και το 2022. Με την κατάκτηση του US Open του 2021 ο Μεντβέντεφ έγινε μόλις ο τρίτος παίκτης από τη Ρωσία, μετά τους Γεβγκένι Καφέλνικοφ και Μάρατ Σάφιν, με τουλάχιστον μια κατάκτηση στα Grand Slam.. Έχει κερδίσει επίσης 4 τίτλους της σειράς ATP Masters 1000. 

Ο Μεντβέντεφ έκανε το ντεμπούτο του στην κύρια κλήρωση στο ATP στο διπλό του Κυπέλλου Κρεμλίνου 2015. Το 2016, ο Μεντβέντεφ κέρδισε τον πρώτο του αγώνα σινγκλ στο Ricoh Open του 2016. Την επόμενη χρονιά, συμμετείχε σε Γκραν Σλαμ για πρώτη φορά στο Γουίμπλετον, όπου νίκησε το Νο. 3 του κόσμου Σταν Βαβρίνκα. Το 2018, ο Μεντβέντεφ κέρδισε τους πρώτους του τίτλους ATP στο Σίδνεϊ και στο Γουίνστον-Σάλεμ και τον πρώτο του τίτλο στο ATP 500 στο Τόκιο. Αύξησε την απόδοσή του το 2019, κάνοντας το ντεμπούτο του στους κορυφαίους 10 στο Γουίμπλετον και φτάνοντας σε έξι διαδοχικούς τελικούς τουρνουά, συμπεριλαμβανομένου του τελικού του Αμερικανικού Όπεν. Ο Μεντβέντεφ είναι ένας από τους δύο μόνο ενεργούς παίκτες εκτός των Μεγάλων Τριών με τέσσερις τίτλους Masters 1000 (ο άλλος είναι ο Αλεξάντερ Ζβέρεφ).

Ο Μεντβέντεφ είναι αμυντικός παίκτης που αγωνίζεται στη βασική γραμμή και βασίζεται στο καθρέπτισμα του παιχνιδιού του αντιπάλου του.  Το στυλ παιχνιδιού του ενσωματώνει δυνατές επιστροφές, όσο το δυνατόν λιγότερα λάθη και απρόβλεπτο παίξιμο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Russia's Medvedev Wins U.S. Open, Foiling Djokovic's Grand Slam Bid». *themoscowtimes.com* (στα Αγγλικά). 13 Σεπτεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2021.
2. ↑  «Daniil Medvedev | Titles and Finals | ATP Tour | Tennis». *ATP Tour*. Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2022.
3. ↑  «When Daniil Medvedev plays corner arithmetic with his opponent». *tennisnet.com* (στα Αγγλικά). 9 Φεβρουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2021.
4. ↑  «Daniil Medvedev: Who can stop the "madness"?». *tennisnet.com* (στα Αγγλικά). 27 Νοεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2021.
Ο **Βαγγέλης Ρωχάμης** (1951) υπήρξε Έλληνας κακοποιός, ο οποίος κατά τις δεκαετίες του '80 και του '90 απασχόλησε την κοινή γνώμη με την δράση του. Το 2000 αποφυλακίστηκε και έκτοτε ζει στο Λευκαντί Εύβοιας.

Βίος και δράση
--------------

Γεννήθηκε το 1951 στην Εύβοια. Μέλος πολυμελούς οικογένειας, σε ηλίκια 16 ετών ξεκίνησε να εργάζεται με σκοπό την συντήρηση της. Στη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας του στη Σύρο (1971) και επειδή δεν του χορηγήθηκε άδεια προκειμένου να επισκεφθεί τη νεογέννητη κόρη του, απέδρασε από το στρατόπεδο. Κατηγορήθηκε επίσης για κλοπή μοτοποδηλάτου και ήλθε σε προστριβή με ανωτέρους του στο στρατό οπότε και έλαβε προσωρινή αναβολή ως Ι-5.

Για την κλοπή καταδικάστηκε σε τρεισήμισι μήνες στις φυλακές Κορυδαλλού. Το 1976 φυλακίστηκε για την κλοπή που πραγματοποίησε στο ταχυδρομείο του χωριού του. Προς το τέλος της δεκαετίας του '70 πήρε άτυπο διαζύγιο από τη σύζυγό του και για λίγους μήνες μετέβη στην Κύπρο. Το 1980 συνελήφθη για απόπειρα πώλησης κλεμμένων τηλεοράσεων και φυλακίστηκε στον Κορυδαλλό. Το Δεκέμβριο του 1981 πρωταγωνίστησε στην πρώτη στάση κρατουμένων στις φυλακές αναπτύσσοντας πολιτικό, διεκδικητικό ρόλο. Για τη δράση του στη στάση δικάστηκε το 1986 και καταδικάστηκε σε 27 μήνες φυλακή.

Καταδικάστηκε για ληστείες, κλοπές, φθορές ξένης ιδιοκτησίας, οπλοφορίες, οπλοχρησίες.

Έχει πραγματοποιήσει πάνω από δέκα αποδράσεις από τις φυλακές Κορυδαλλού, Χαλκίδας, Κέρκυρας και Αλικαρνασσού. Στις αποδράσεις του τον βοήθησαν φίλοι, ενώ στην απόκρυψη του βοήθησαν γυναίκες. Χαρακτηριστικό ήταν το περιστατικό στα μέσα της δεκαετίας του '80, οπότε η αστυνομία τον αναζητούσε με συντονισμένη επιχείρηση μεγάλης κλίμακας και ο Ρωχάμης διασκέδαζε σε νυχτερινό κέντρο, οι θαμώνες του οποίου δεν τον κατέδωσαν.

Ο Ρωχάμης αποφυλακίστηκε με βούλευμα τον Απρίλιο του 2000 και έκτοτε ζει στο Λευκαντί της Εύβοιας.

### Η πρόσληψη του Ρωχάμη από την ελληνική κοινωνία

Συνεχές ήταν το ενδιαφέρον των ΜΜΕ που τον αντιμετώπιζαν αμφίσημα. Σημαντικό ρόλο στην ευνοϊκή πρόσληψή του έπαιξε το γεγονός της μη καταδίκης του για έγκλημα κατά της ανθρώπινης ζωής. Επίσης, ο Ρωχάμης έγινε συνώνυμο της ανυπότακτης ανδροπρέπειας και του ανθρώπου που γελοιοποιεί την αστυνομία και την έννομη τάξη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ψαρά 2014, σελ. 524
2. ↑  Ψαρά 2014, σελ. 525
3. ↑  Ψαρά 2014, σελ. 525
4. ↑  Ψαρά 2014, σελ. 525
5. ↑  Ψαρά 2014, σελίδες 525-526
6. ↑  Ψαρά 2014, σελ. 526
7. ↑  Ψαρά 2014, σελ. 526
8. ↑  Ψαρά 2014, σελ. 524

Πηγές
-----

* Ψαρά, Μαρία (2014). «Ρωχάμης Βαγγέλης, σύγχρονος θρύλος της ανδροπρέπειας και της παρανομίας». Στο: Βαμβακάς, Βασίλης· Παναγιωτόπουλος, Παναγής. *Η Ελλάδα στη δεκαετία του '80: Κοινωνικό, πολιτικό και πολιτισμικό λεξικό*. Αθήνα: Επίκεντρο. σελίδες 524–526. ISBN 978-960-438-532-8 Check `|isbn=` value: checksum (βοήθεια).
* Τηλεοπτική συνέντευξη Ρωχάμη
Ο **Ίνκα Ρόκα** (Κέτσουα: *Inka Roq'a* ο "μεγαλόψυχος Ίνκα", ισπ. *Inca Roca*) ήταν ο έκτος αυτοκράτορας των Ίνκας. Ήταν γιος του Καπάκ Γιουπάνκι και της *Μάμα Κόυσι*. Ήταν ο ιδρυτής της δυναστεία *Άναν* (ισπ. *Hanan*). Βασίλεψε περίπου το 1350.

Με το που ανέλαβε τον θρόνο από τον πατέρα του σκότωσε τον πολιτικό του αντίπαλο *Μοΐνα Πόνγκο* (ισπ. *Mohina*) και έδιωξε τον *Βάμαν Τόπα* (ισπ. *Baman Topa*, *Huaman Topa*). Ακολούθως επιτέθηκε σε μια φυλή που ζούσε στα νότιο-ανατολικά του Κούσκο, την φυλή των *Πινάουα* (ισπ. *Pinahua*). Ύστερα ένα άλλο γεγονός τάραξε της ειρηνικές σχέσεις των Ίνκας με τη φυλή των *Αγιαρμάκα*.

Συγκεκριμένα ο ηγεμόνας της φυλής των *Ουαϊγιάκα* (ισπ. *Huayllaca*) είχε υποσχεθεί να δώσει την κόρη του, τη *Μίκαι* ((ισπ. Mícay), ως νύφη στον ηγεμόνα των *Αγιαρμάκα*. Όμως, ίσως λόγω αλλαγής διπλωματικού σχεδίου ή επειδή ο ηγεμόνας διέβλεψε ότι οι Ίνκας γινόντουσαν μέρα με τη μέρα πιο ισχυροί, τελικά την έδωσε ως νύφη στον Ίνκα Ρόκα. Από αυτήν ο Ίνκα Ρόκα γέννησε τον εκλεκτό διάδοχό του, τον Γιάουαρ Ουάκακ. Οι *Αγιαρμάκας* δεν άφησαν αυτή την προσβολή ατιμώρητη και εισέβαλαν στα εδάφη των *Ουαϊγιάκας*. Οι τελευταίοι όντας πιο ανίσχυροι δήλωσαν στους Αγιαρμάκας πως θα απαγάγουν τον διάδοχο του Ίνκα Ρόκα και θα τους τον παραδώσουν ως ένδειξη μετάνοιας. Έτσι και έγινε και επήλθε ειρήνη ανάμεσα στις δυο αυτές φυλές. Όμως ο Ίνκα Ρόκα ύστερα από μερικά χρόνια κατάφερε να απελευθερώσει το γιο του και να υποτάξει τους Αγιαρμάκας ως φόρου υποτελείς.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Ίνκα Ρόκα, τα πέρασε μαζί με την οικογένεια του, αποτραβηγμένος από την ενεργό πολιτική σκηνή. Τα παιδιά του ήταν ο Γιάουαρ Ουάκακ, που ήταν και διάδοχός του, οι στρατηγοί *Βικακιράο Ίνκα* (Κέτσουα: *Wikakiraw*, ισπ. *Vicaquirao Inca*) και Άπου Μάιτα (Κέτσουα: *Apu Mayta*, ισπ. *Apu Mayta*), *Ίνκα Πάουκαρ* (Κέτσουα: Inka Pawkar, ισπ. *Inca Páucar*) και *Γκουάμαν Τάισι Ίνκα* (Κέτσουα: *Waman Taysi Inka*, *ισπ. Guaman Taysi Inca*).

Πηγές
-----

* ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΙΝΚΑΣ, Δεληγίαννης Π. τεύχος 147, εκδόσεις ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ, Νοέμβριος 2008
* Εγκυκλοπαίδεια ΠΑΠΥΡΟΥΣ ΛΑΡΟΥΣ ΜΠΡΙΤΑΝΝΙΚΑ, Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος, Αθήνα, 1996
* *History of the Incas*, Sarmiento de Gamboa P. S. Bauer B. Smith V. Decoster J. University of Texas Press, March 2007

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προηγούμενος Καπάκ Γιουπάνκι | **Σάπα Ίνκα** *περίπου το 1350*  | Επόμενος**Γιαουάρ Ουακάκ** |

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σάπα Ίνκα |
| --- |
|  |
| Δυναστεία Ούριν | 
* Μάνκο Κάπακ
* Σίντσι Ρόκα
* Γιόκε Γιουπάνκι
* Μάιτα Κάπακ
* Κάπακ Γιουπάνκι
 |
|  |
| Δυναστεία Άναν | 
* Ίνκα Ρόκα
* Γιάουαρ Ουάκακ
* Βιρακότσα Ίνκα
* Πατσακούτι Ίνκα Γιουπάνκι
* Τούπακ Ίνκα Γιουπάνκι
* Ουάινα Κάπακ
* Ουάσκαρ Ίνκα
* Αταουάλπα Ίνκα
* Τόπα Ουάλπα
* Μάνκο Ίνκα Γιουπάνκι
 |

 |
Η **Ζωή Μελανδινού** ήταν Ελληνίδα λόγια και παιδαγωγός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Πλωμάρι της Λέσβου το 1879 σε οικογένεια εκπαιδευτικών και πέρασε τα παιδικά της χρόνια στις Σαράντα Εκκλησιές όπου δίδασκαν ο πατέρας και ο μεγάλος αδελφός της. Αποφοίτησε το 1896 από το Παρθεναγωγείο της Παλλάδας Κωνσταντινουπόλεως, επί διευθύνσεως Σαπφούς Λεοντιάδος.

Δίδαξε στην Αγχίαλο, στην Τραπεζούντα και στη Μυτιλήνη και διετέλεσε διευθύντρια των Παρθεναγωγείων Χατζοπούλειο, Κοντοσκαλίου Κωνσταντινουπόλεως, του Αρχιγενείου Διδασκαλείου Επιβατών και των Σχολικών Αποικιών Πριγκήπου. 

Η Μικρασιατική Καταστροφή την βρήκε να διδάσκει στο Κεντρικό Παρθεναγωγείο του Πέραν απ' όπου έφυγε τον Οκτώβριο του 1922 για να αναλάβει υπηρεσία στο Πρότυπο Σχολείο Μυτιλήνης. Το 1926 μετατέθηκε στο Παρθεναγωγείο Θεσσαλονίκης, ενώ κατά τά χρόνια της Γερμανικής Κατοχής, δίδασκε στο δημοτικό σχολείο Νέων Επιβατών, όπου και παρέμεινε μέχρι το θάνατό της στις 3 Μαΐου 1969.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ημερολόγιον της Εφημερίδος των Κυριών «Η Λέσβος»». *kypseli.fks.uoc.gr*. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2024.

Βιβλιογραφία
------------

* Χαρίδημος Γκέρτσος, "Η Ανατολική Θράκη, μερική και σύντομος ιστορία αυτής : Το Εξάστερον και η λαογραφία αυτού". Αθήναι, 1967
Η **Στρατιά Μικράς Ασίας** ή **Ελληνικό Εκστρατευτικό Σώμα**, ήταν στρατιωτικός σχηματισμός ο οποίος επιχείρησε στα εδάφη της Μικράς Ασίας της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας από το Μάιο του 1919 έως και τις αρχές Σεπτεμβρίου του 1922, όταν και ο τελευταίος μάχιμος Έλληνας ένστολος εγκατέλειψε την Τουρκία, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Τη Στρατιά αποτελούσαν, συνολικά, 17 Μεραρχίες Πεζικού και μία Ταξιαρχία Ιππικού και την εποχή της μεγαλύτερης στελέχωσής της (Ιούνιος 1921) έφτασε να αποτελείται από 220.000 άνδρες, συμπεριλαμβανομένων των βοηθητικών, μη μάχιμων τμημάτων. Η Στρατιά εξάντλησε το ανώτατο όριο της εδαφικής της επέκτασης τον Αύγουστο του ίδιου έτους, όταν μετά τις νίκες τον Ιούλιο του 1921 στη Μάχη της Κιουτάχειας και στη Μάχη του Εσκί Σεχίρ τμήματά της έφτασαν στις πύλες της Άγκυρας, κατά τη Μάχη του Σαγγάριου.

Η Στρατιά αναλύονταν σε τρία Σώματα Στρατού (Σ.Σ.) και στο Σώμα Στρατού Σμύρνης. Αρχιστράτηγοί της ήσαν, κατά σειρά, οι Λεωνίδας Παρασκευόπουλος, Αναστάσιος Παπούλας, Γεώργιος Χατζανέστης και Γεώργιος Πολυμενάκος, ενώ τελευταίοι διοικητές των Σ.Σ. οι Νικόλαος Τρικούπης (Α' Σ.Σ.) ο οποίος, μάλιστα, αιχμαλωτίσθηκε από τους Τούρκους μετά τη Μάχη του Αλή Βεράν, Κωνσταντίνος Νίδερ (Β΄Σ.Σ.), Πέτρος Σουμίλας (Γ' Σ.Σ. 1861-1955) και Κωνσταντίνος Πετμεζάς (Σ.Σ. Σμύρνης).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γ.Ε.Σ. - Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού

Πηγές
-----

* Μνήμες -Αλησμόνητες πατρίδες. Ανακτήθηκε στις 20/2/2019
Ο **Κωνσταντίνος (Κώτσος) Κοσμόπουλος** ήταν αγωνιστής στην επανάσταση του 1821.

Η καταγωγή του ήταν από την Λάγια Μάνης απόγονος μεγάλης οικογένειας που λόγω βεντέτας στην περιοχή της Ανατολικής Μάνης κατά τα Ορλωφικά αναγκάστηκε να διαφύγει και να εγκατασταθεί στο Καλούσι Ερυμάνθου Αχαΐας. 

Υπήρξε αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και βοήθησε τον στρατηγό Δημήτρη Πλαπούτα, στη μάχη της Πιάνας. Διακρίθηκε για την παλικαριά του σε όλη την διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης και υπηρέτησε υπό τις διαταγές του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη καθώς βρέθηκε σε πολλές μάχες, κατ' εξοχήν σε αυτές εναντίον του Δράμαλη Δερβενάκια (26 Ιουλίου 1822), όπου διακρίθηκε για την παλικαριά του.

Επί Καραϊσκάκη πήγε και στην Αθήνα και πολέμησε υπό τις διαταγές του Γενναίου Κολοκοτρώνη.
Ο **Τάσος Κάκος** (Κέρκυρα, 15 Αυγούστου 1970) είναι Έλληνας πρώην διαιτητής ποδοσφαίρου.

Ξεκίνησε την ενασχόλησή του με τον αθλητισμό, από το τμήμα κωπηλασίας του ΝΑΟ Κέρκυρας από το 1982 μέχρι και το το 1986, κατακτώντας σε αυτό το διάστημα την τρίτη θέση σε Πανελλήνια Διοργάνωση. Από το 1986 έως το 1987 ασχολήθηκε με τον στίβο και από το 1987 έως το 1997 έπαιξε ποδόσφαιρο στον ΑΟ Κέρκυρα,στην Κασσιώπη και στον Φαίακα.

Το καλοκαίρι του 1997 αποφάσισε να σταματήσει το ποδόσφαιρο και να στραφεί στην διαιτησία σφυρίζοντας τα παιχνίδια του τοπικού πρωταθλήματος Κέρκυρας.

Τη σεζόν 2000-2001 ο Κάκος προβιβάζεται στη Δ΄ Εθνική οπού αναδείχτηκε 3ος καλύτερος διαιτητής ανάμεσα σε 180 ρέφερι.

Τη σεζόν 2001-2002 προβιβάστηκε στην Γ΄ Εθνική κατηγορία οπού και αναδείχτηκε 6ος καλύτερος διαιτητής ανάμεσα σε 85. Στην Γ΄ Εθνική έμεινε μέχρι τον Νοέμβριο του 2002. Στην Β΄ Εθνική πήρε την 5η καλύτερη θέση στην αξιολόγηση ενώ την σεζόν 2003-2004 βγήκε 2ος.

Στην Α΄ Εθνική προβιβάστηκε το 2004, ενώ το 2007 έγινε διεθνής από τη FIFA.

Έχει διαιτητεύσει σε τρεις συνεχόμενους τελικούς κυπέλλου Ελλάδας, στο διάστημα 2009-2011 και στον τελικό της σεζόν 2013-2014, το οποίο έμελλε να είναι και το τελευταίο του παιχνίδι, αφού μετά από αυτό ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση. 

Έκτοτε, έχει κληθεί να διαιτητεύσει σε αγώνες φιλικούς, φιλανθρωπικού χαρακτήρα.

Από τον Νοέμβριο του 2018 είναι τηλεκριτικός διαιτησίας στην εκπομπή Total Football στο Open TV.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Οι διεθνείς διαιτητές στην επίσημη ιστοσελίδα της ΕΠΟ
2. ↑  Ο Τάσος Κάκος διαιτητής στον τελικό Κυπέλλου Ελευθεροτυπία ( 27 Απριλίου 2011)

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Κάκος Αναστάσιος (Τάσος)
Οι **Κροατο-Ιαπωνικές σχέσεις** (κροατικά: Hrvatsko-japanski odnosi‎‎\*, ιαπωνικά: 日本とクロアチアの関係‎‎) αναφέρονται στις ιστορικές και τρέχουσες διμερείς σχέσεις μεταξύ της Κροατίας και της Ιαπωνίας. Οι δύο χώρες σύναψαν διπλωματικές σχέσεις στις 5 Μαρτίου 1993. Η πρεσβεία της Κροατίας στο Τόκιο ιδρύθηκε τον Σεπτέμβριο του 1993, ενώ η Ιαπωνική πρεσβεία στο Ζάγκρεμπ ιδρύθηκε τον Φεβρουάριο του 1998. Ιστορικά, οι δύο χώρες ήταν μέλη στις δυνάμεις του Άξονα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Επίσης, η Ιαπωνία διατηρούσε πρεσβεία στο Ζάγκρεμπ και αναγνώριζε το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας, η οποία ήταν μια κυβέρνηση-μαριονέτα της Ναζιστικής Γερμανίας.

Στρατιωτικών δεσμών
-------------------

Το ιαπωνικό εκπαιδευτικό πλοίο Κασίμα, όπως φαίνεται στο Σπλιτ της Κροατίας, στις 2 Σεπτεμβρίου 2013
Η Κροατία εντάχθηκε επίσημα στοΝΑΤΟ στις 1 Απριλίου 2009. Λόγω της ένταξης στην στρατιωτική συμμαχία, η Κροατία και η Ιαπωνία μοιράζονται τον ίδιο σύμμαχο, τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ένα εκπαιδευτικό πλοίο από την Ιαπωνική Θαλάσσια δύναμη Αυτοάμυνας, το JDS Κασίμα επισκέφθηκε το Σπλιτ, την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Κροατίας για τον εορτασμό της 20ης επετείου για την σύναψη διπλωματικών σχέσεων μεταξύ των δυο χωρών, τον Σεπτέμβριο του 2013. Αυτή είναι η πρώτη επίσκεψη πλοίου του Ιαπωνικού ναυτικού στην Κροατία. Ένα πάρτι για την αδελφοσύνη που περιελάμβανε κοινή συναυλία από την μπάντα της ιαπωνικής Θαλάσσιας Δύναμης Αυτοάμυνας και την Μπάντα του κροατικού Ναυτικού έγινε στο πλοίο, που είχε αγκυροβολήσει σε ένα λιμάνι του Σπλιτ. Στην εκδήλωση βρίσκονταν ο πρώην πρόεδρος της Κροατίας Στιέπαν Μέσιτς, ο Ιάπωνας πρέσβης Μασάρου Τσούτζι, ο υποναύαρχος της Ιαπωνικής Θαλάσσιας Δύναμης Αυτοάμυνας Φουμιγιούκι Κιταγκάουα, δεκάδες στρατιωτικοί από τις δύο χώρες καθώς και απλοί πολίτες.

Αδελφές πόλεις
--------------

* Ριέκα –  Καβασάκι (Από τις 23 Ιουνίου 1977)
* Ζάγκρεμπ –  Κιότο (Από τις 22 Οκτωβρίου 1981)
* Πούλα –  Χεκινάν (Από τις 5 Απριλίου 2007)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Japan-Croatia Relations.
2. ↑  Vojinović, Aleksandar.
3. ↑  NATO - News: NATO Secretary General welcomes Albania and Croatia as NATO members, 01-Apr.-2009
4. ↑  U.S.-Japan Relations
5. ↑  Posjet japanskog broda "Kashima" HRM-u i gradu Splitu - Ministarstvo obrane RH Αρχειοθετήθηκε 2016-10-06 στο Wayback Machine. (Κροατικά)
6. ↑  JDS „Kashima", first Japanese navy ship visiting Croatia !
7. ↑  Split, 04.09.2013.
8. ↑  Grad Rijeka - Gradovi prijatelji Αρχειοθετήθηκε 2016-10-28 στο Wayback Machine. (Κροατικά)
9. ↑  Sister Cities of Kyoto
10. ↑  Prijedlog Odluke o suradnji između gradova Hekinana (Japan) i Pule (Republika Hrvatska) Αρχειοθετήθηκε 2017-03-15 στο Wayback Machine. (Κροατικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πρεσβεία της Δημοκρατίας της Κροατίας στην Ιαπωνία Αρχειοθετήθηκε 2021-12-29 στο Wayback Machine.
* Πρεσβεία της Ιαπωνίας στην Κροατία (Κροατικά), Πρεσβεία της Ιαπωνίας στην Κροατία (Ιαπωνικά)(Ιαπωνικά)
Ο **Φρύνιχος** υπήρξε τραγικός ποιητής της αρχαιότητας. Έμεινε στην ιστορία για το πρόστιμο ύψους χιλίων δραχμών που του επέβαλαν οι Αθηναίοι ως τιμωρία εξαιτίας της παράστασης *«Μιλήτου Άλωσις»*.

Βιογραφία
---------

Ο Φρύνιχος ήταν γιος του Πολυφράσμονα και μαθητής του Θέσπη. Ήταν σύγχρονος του Αισχύλου αλλά γηραιότερος από αυτόν.

Η συνδρομή του στο Ελληνικό θέατρο
----------------------------------

Ο Φρύνιχος και ο Αισχύλος ήταν οι προπάτορες του ελληνικού τραγικού θεάτρου, εγκαταλείποντας την κωμωδία. Το έργο του *«Μιλήτου Άλωσις»* απαγορεύτηκε ακριβώς γιατί θεωρήθηκε ότι προξενούσε λύπη και προσέβαλλε την ευαισθησία των Αθηναίων υπενθυμίζοντάς τους τα δεινά που υπέφερε η Μίλητος όταν την κατέκτησαν. Η πρόθεση του Φρύνιχου προφανώς δεν ήταν απλώς και μόνο να σοκάρει το κοινό του, το οποίο σύμφωνα με τον Ηρόδοτο κατά την διάρκεια της παράστασης ξέσπασε σε γοερούς θρήνους. Ο Φρύνιχος καταδικάστηκε σε πρόστιμο και το έργο του απαγορεύτηκε, ενώ απαγορεύτηκε και η οποιαδήποτε μελλοντική θεατρική διασκευή του ιδίου θέματος. Πιστεύεται ότι ο χορός στο έργο αυτό αποτελείτο από γυναίκες που είχαν αιχμαλωτιστεί στην άλωση. Το ίδιο δραματικό στοιχείο είχε χρησιμοποιήσει μάλλον και το έργο του *Φοίνισαι*, όπου ο χορός πιθανόν να αποτελείτο από τις συζύγους των Φοινίκων πολεμιστών που αιχμαλωτίστηκαν από τον Ξέρξη μετά την μάχη της Σαλαμίνας και εν συνεχεία απαγχονίστηκαν. 

Ο Φρύνιχος πήρε μέρος με το έργο του *Φοίνισαι* στην 71η Ολυμπιάδα και βραβεύτηκε με την πρώτη θέση για την κατηγορία της τραγωδίας.

Έργα του
--------

Ως έργα του αναφέρονται : 

* Αιγύπτιοι
* Δαναΐδαι
* Άλκηστις
* Πλευρώνιαι
* Φοίνισαι
* Πέρσαι ή Δίκαιοι ή Σύνθωκοι
* Μιλήτου Άλωσις

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Library of the World's Best Literature». *Library of the World's Best Literature*. 1897.
2. ↑  Παυσανίας: (αρχαία ελληνικά) *Ελλάδος περιήγησις*.
3. ↑  www.mlahanas.de/Greeks/LX/Dionysia.html.

Πηγές
-----

* John William Donaldson, George Paddison, Peter Elmsley, επιμ. (1838). *Synopsis of the Greek Drama* (στα Αγγλικά). Λονδίνο: W. Tower. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2009. CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: editors list (link)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 32802824
* GND: 119269422
* SELIBR: 196572

 |

 |
Στην ισλαμική ορολογία, ***makruh*** (αραβικά: مكروه, μεταγραφή: **makrooh** ή *makrūh, μακρούχ*) είναι μια ανεπιθύμητη ή προσβλητική πράξη (κυριολεκτικά «απεχθές» ή «αποτρόπαιο»). Είναι μία από τις πέντε κατηγορίες συμπεριφοράς κατά τον Ισλαμικό νόμο, δηλαδή μια από τις *wajib/fard* (υποχρεωτική), *mustahabb/mandub* (συνιστάται), *mubah* (ουδέτερη), *makruh* (απορριπτέα), *χαράμ* (απαγορευμένη).

Αν και το μακρούχ δεν είναι *χαράμ* (απαγορευμένο) και δεν υπόκειται σε τιμωρία, το άτομο που απέχει από αυτήν την πράξη θα ανταμειφθεί. Ο Μουσουλμάνοι καλούνται να αποφεύγουν τέτοιου είδους ενέργειες, όταν ή όσο το δυνατόν. Είναι ένας από τους βαθμούς αποδοχής (*ahkam*) κατά τον Ισλαμικό νόμο.

Παραδείγματα
------------

Παραδείγματα  *Makruh* είναι η χρήση μεγάλης ποσότητας νερού για τελετουργικό πλύσιμο πριν την προσευχή, γνωστό ως  *wudu* και *ghusl*, η κατανάλωση σκόρδου πριν από την προσέλευση σε τζαμί ή πριν την κοινωνική συναναστροφή με άλλους.  Επίσης είναι το διαζύγιο.

Παράδειγμα τροφίμου το οποίο θεωρείται *Makruh* για τους Μουσουλμάνους της σχολής Hanafi Madh'hab είναι οι γαρίδες (αλλά μόνο για το Hanafi Madh'hab).  Ωστόσο κάποιοι θεωρούν ότι οι γαρίδες μπορεί να είναι halal, ενώ άλλοι Hanafis πιστεύουν ότι καλύτερα να αποφεύγονται, αν είναι δυνατόν.

Αναφορές
--------

1. ↑  Campo, Juan Eduardo. *Encyclopedia of Islam*. infobase. σελ. 284. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2014.
2. ↑  al-Dīn, Mūʼil Yūsuf ʻIzz. *Islamic Law: From Historical Foundations to Contemporary Practice*. Edinburgh University Press. σελ. 98. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2014.
3. ↑  Sonbol, Amira El Azhary (επιμ.). *Women, the Family, and Divorce Laws in Islamic History*. Syracuse University Press. σελ. 265. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2014.
4. ↑  Νόμιμη είναι η επιδίωξη του νερού το παιχνίδι και να το χρησιμοποιήσετε για τα τρόφιμα, για το όφελος τους εαυτούς σας και όσους ταξιδεύουν; ....[5:96].
5. ↑   *Ruling on Shrimp*,
Ο **Άρης Μακρής** (Αθήνα, 23 Απριλίου 1990) είναι Έλληνας τραγουδιστής και ηθοποιός, ο οποίος έγινε γνωστός το 2013 ως μέλος του boy band συγκροτήματος Boys and Noise. Ανήκει στο δυναμικό της Panik Records.

Βιογραφία
---------

Το 2016 το συγκρότημα διαλύθηκε και τότε ξεκίνησε σόλο καριέρα. Το πρώτο του τραγούδι είχε τίτλο **Στάσου,** ενώ κυκλοφόρησε κι άλλα τραγούδια, όπως **Τα Σπάσαμε**, **Νάρκη** και **Της Αγάπης Roller Coaster**. Το 2017 συμμετείχε στο τέταρτο κύκλο του Your Face Sounds Familiar ως διαγωνιζόμενος, όπου κατέκτησε την 3η θέση. Το 2019 συμμετείχε στον έκτο κύκλο του X-Factor ως παρουσιαστής των Backstage. Το 2020 συμμετείχε στον τέταρτο κύκλο του Just the 2 Of Us μαζί με την Έρρικα Πρεζεράκου, όπου κατέκτησαν την 4η θέση. Το 2021 συμμετείχε ως συμπαρουσιαστής στην εκπομπή Καλοκαίρι Not μαζί με την Ελένη Τσολάκη. 

Το 2022 κυκλοφορήσε το τραγούδι **Καιρός Για 2** σε συνεργασία με την Μαρία Κοσμάτου.

Παραπομπές
----------

1. ↑
Η Ελίζε και ο Όττο Χάμπελ
Ο **Όττο και η Ελίζε Χάμπελ** (**Otto and Elise Hampel**) ήταν ένα ζευγάρι Γερμανών που για δύο χρόνια, στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, παρότρυναν τους συμπατριώτες τους να αντιταχθούν στο ναζιστικό καθεστώς μέσω καρτ ποστάλ που άφηναν σε διάφορα σημεία του Βερολίνου. Συνελήφθησαν και αποκεφαλίστηκαν τον Απρίλιο του 1943.

Ο Όττο Χάμπελ γεννήθηκε στις 21 Ιουνίου του 1897 στο Mühlbock, που τότε ανήκε στη Γερμανία, ενώ σήμερα βρίσκεται στην Πολωνία, και ήταν εργάτης σε εργοστάσιο. Η γυναίκα του Ελίζε ήταν έξι χρόνια νεώτερή του και είχε γεννηθεί στο Stendal. Ασχολούνταν με τα οικιακά και ήταν μέλος της Εθνικοσοσιαλιστικής Λίγκας Γυναικών (National Socialist Women's League). 

Όταν έμαθαν ότι ο αδερφός της Ελίζε σκοτώθηκε στον πόλεμο οι Χάμπελ αποφάσισαν να στραφούν ενάντια στο ναζιστικό καθεστώς. Από το Σεπτέμβριο του 1940 μέχρι το φθινόπωρο του 1942 έγραψαν και έριξαν στα ταχυδρομικά κουτιά διαφόρων κατοίκων του Βερολίνου και άφησαν σε διάφορα δημόσια μέρη στην πόλη περισσότερες από 200 καρτ ποστάλ. Με αυτές απευθύνονταν στους συμπολίτες τους και τους παρότρυναν να αρνηθούν τη συνεργασία με τους ναζί, να αρνηθούν να υπηρετούν στο στρατό και να διώξουν τον Χίτλερ. Η Γκεστάπο χρειάστηκε σχεδόν δύο χρόνια για να ανακαλύψει ποιος έστελνε τις κάρτες αν και σχεδόν όλοι όσοι τις είχαν βρει τις είχαν αμέσως παραδώσει στην Γκεστάπο. Οι Χάμπελ συνελήφθησαν ύστερα από καταγγελία το φθινόπωρο του 1942. Στην αστυνομία ο Όττο δήλωσε ότι ήταν χαρούμενος που μπόρεσε να διαμαρτυρηθεί κατά του Χίτλερ και του Γ’ Ράιχ. Οι Χάμπελ καταδικάστηκαν για προδοσία και εκτελέστηκαν δι' αποκεφαλισμού, τον Απρίλιο του 1943, στη φυλακή Plötzensee του Βερολίνου.

Αναμνηστική πλάκα στο σημείο όπου υπήρχε η κατοικία του Όττο και της Ελίζε Χάμπελ
Η ζωή του Όττο και της Ελίζε Χάμπελ ενέπνευσε το 1947 το Γερμανό συγγραφέα Χανς Φάλαντα που έγραψε το μυθιστόρημα *Μόνος στο Βερολίνο*.

Το βιβλίο γυρίστηκε ταινία το 1962 στη Δυτική Γερμανία, από τον Falk Harnack, με τίτλο *Jeder stirbt für sich allein*, το 1975 από τον Alfred Vohrer και το 2016 από τον Vincent Perez, με πρωταγωνιστές την Έμμα Τόμπσον και τον Μπρένταν Γκλίσον. Η ταινία του Perez διαγωνίστηκε για τη Χρυσή Άρκτο, στο 66ο Διεθνές φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου..ενώ το 2004 έγινε τηλεοπτική μίνι σειρά, στην Τσεχία. Έγινε επίσης μίνι σειρά για την τηλεόραση στην Ανατολική Γερμανία, το 1970, και στη Τσεχία, το 2004, σε σκηνοθεσία του Dušan Klein.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Οκτωβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2020.
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------
Ο **Άλαν Μάικλ Ρίτσον** (28 Νοεμβρίου 1982) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Έκανε το υποκριτικό ντεμπούτο του ως Άρθουρ Κέρι / Aquaman στην υπερηρωική τηλεοπτική σειρά του The CW *Σούπερμαν: Τα Χρόνια της Νιότης* (2005–2010). Από τότε, έχει εμφανιστεί σε διάφορες ταινίες όπως τα *The Hunger Games: Φωτιά* (2013), *Χελωνονιντζάκια* (2014), *Χελωνονιντζάκια II* (2016) και *Fast X* (2023) και σε τηλεοπτικές σειρές όπως τα *Titans* (2018–2021) και *Reacher* (2022–σήμερα).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kroll, Justin (13 Μαΐου 2022). «'Fast X': 'Jack Reacher' Star Alan Ritchson Joins Next Installment In 'Fast & Furious' Franchise». *Deadline* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2024.
2. ↑  Andreeva, Nellie (4 Σεπτεμβρίου 2020). «'Jack Reacher': Alan Ritchson Cast As Title Character In Amazon TV Series». *Deadline* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2024.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Άλαν Ρίτσον στην IMDb
Ο **Πάολο Ελεουτέρι Σερπιέρι** (Paolo Eleuteri Serpieri, γεν. Βενετία 29 Φεβρουαρίου 1944) είναι Ιταλός δημιουργός κόμικς και ζωγράφος, φημισμένος για τα λεπτομερή ερωτικά του σκίτσα. Το διασημότερό του έργο αποτελεί η σειρά ερωτικής επιστημονικής φαντασίας Ντρούνα.

Έργο
----

Ο Πάολο Ελεουτέρι Σερπιέρι γεννήθηκε στις 29 Φεβρουαρίου 1944 στη Βενετία. Αργότερα μετακόμισε στην Ρώμη όπου και σπούδασε αρχιτεκτονική και ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών Ρώμης με καθηγητή τον Renato Guttuso. Τα πρώτα χρόνια της καριέρας του δούλεψε σε διάφορα αρχιτεκτονικά γραφεία. Ταυτόχρονα, ως καλλιτέχνης, αντικατέστησε στα έργα του τις λαδομπογιές με ακρυλικά χρώματα σε μία προσπάθεια να αναπτύξει το προσωπικό του στυλ. Την ίδια περίοδο ανέπτυξε ενδιαφέρον για τον κόσμο των κόμικς, με τα έργα των Alberto Breccia, Arturo Del Castillo και Alberto Salinas να είναι τα αγαπημένα του. 

Η σταδιοδρομία του Σερπιέρι στα κόμικς ξεκίνησε το 1975 με την δημοσίευση των έργων του στο εβδομαδιαίο περιοδικό Lanciostory.

Ντρούνα
-------

Το 1985 εκδόθηκε το *Morbus Gravis*, το πρώτο μέρος της σειράς Ντρούνα, που δημιουργήθηκε για το γαλλικό μηνιαίο περιοδικό Charlie. Η σειρά είναι γνωστή για τις ρεαλιστικές απεικονίσεις βίας και το σεξουαλικό της περιεχόμενο. Ωστόσο συνάντησε μεγάλη επιτυχία με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν τα άλμπουμ *Ντρούνα: Morbus Gravis II* (1987), *Creatura* (1990), *Carnivora* (1992), *Mandragora* (1995), *Aphrodisia* (1997), *The Forgotten Planet* (2000), *Clone* (2004) και *Venuta dal vento* (2018). 

Τα άλμπουμ *Ντρούνα: Morbus Gravis I*, *Ντρούνα: Morbus Gravis II* και *Creatura* έχουν έκδοθεί στα ελληνικά από την Ars Longa, ενώ το *Ντρούνα: Carnivora* από τις εκδόσεις Κλικ.

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2015.
Η **Ρουαγιάλ Εξέλ Μουσκρόν** (*Royal Excel Mouscron*), ευρέως γνωστή ως **Μουσκρόν**, είναι ένα βελγικός επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τη Μουσκρόν, η οποίο αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βελγίου. 

Η ομάδα σχηματίστηκε ως *Ρουαγιάλ Μουσκρόν-Πέρουβελζ* την άνοιξη του 2010, ως αποτέλεσμα της συγχώνευσης μεταξύ της πτωχευμένης Ρουαγιάλ Εξελσιόρ Μουσκρόν και της Πέρουβελζ. Το τωρινό της όνομα εγκρίθηκε το καλοκαίρι του 2016.

Ιστορία
-------

Μετά την εκκαθάριση και τη διάλυση της Ρουαγιάλ Εξελσιόρ Μουσκρόν, της οποίας ο αριθμός εγγραφής αφαιρέθηκε από τη Βασιλική Βελγική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, η πόλη της Μουσκρόν άρχισε διαπραγματεύσεις με τους διοικούντες της Πέρουβελτζ για μία πιθανή συγχώνευση. Μετά από αρκετές εβδομάδες δισταγμού και αβεβαιότητας, επιτεύχθηκε συμφωνία. Η συμφωνία υπογράφηκε επίσημα και ανακοινώθηκε στις 11 Μαρτίου 2010. Χρέη ύψους περίπου 100.000 ευρώ στο όνομα της Πέρουβελζ εκκαθαρίστηκαν, ενώ η πόλη συμφώνησε να διατηρήσει το προπονητικό κέντρο γνωστό ως *Futurosport*. Η νέα συγχωνευθείσα ομάδα, Ρουαγιάλ Μουσκρόν-Πέρουβελζ, πήρε την ιστορία της Πέρουβελζ, λαμβάνοντας τον αριθμό μητρώου 216 και κρατώντας το κόκκινο και το μπλε ως κύρια χρώματα της. Την πρώτη της σεζόν, συμμετείχε στην 4η Κατηγορία του βελγικού ποδοσφαίρου. Μετά από μια δυναμική σεζόν, κέρδισε την άνοδο στην 3η Κατηγορία για τη σεζόν 2011-12. Είχαν φθάσει στο 6ο γύρο του Κυπέλλου Βελγίου 2011-12, προτού χάσουν στα πέναλτι με 4-3 από τη Μπέρσχοτ της 1ης Κατηγορίας. Τελικά, τερμάτισε στην πρώτη θέση του πρωταθλήματος και έτσι ανέβηκε στη Β' Κατηγορία. Την επόμενη σεζόν, τερμάτισε στη 2η θέση και προκρίθηκε για τα πλέι οφ ανόδου, όπου τελικά έχασε. Στα πλέι οφ ανόδου του 2014, στα οποία προκρίθηκε τερματίζοντας στην 4η θέση του πρωταθλήματος, ικανοποίησε και κέρδισε την άνοδο στην 1η Κατηγορία Βελγίου για πρώτη φορά στην ιστορία της, φέρνοντας πίσω στην πόλη της Μουσκρόν αγώνες κορυφαίας κατηγορίας ύστερα από 5 χρόνια απουσίας. Το 2016, το όνομα του συλλόγου άλλαξε σε **Ρουαγιάλ Εξέλ Μουσκρόν**.

Παραπομπές
----------

1. ↑  0825375374.
2. ↑  Malta Today: Belgian football club bought by Malta-registered company for €10
3. ↑  «Ιστορία του Royal Mouscron-Péruwelz». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Νοεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Γαλλικά) Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2016-10-30 στο Wayback Machine.
* Προφίλ Soccerway
* (Γαλλικά) Σελίδα Facebook
Ο **Σερ Ντέιβιντ Τζακ** (αγγλικά: *Sir David Emmanuel Jack*, 16 Ιουλίου 1918 - 18 Ιουλίου 1998) ήταν Γενικός Κυβερνήτης στον Άγιο Βικέντιο και Γρεναδίνες, από το 1989 ως το 1996. Είχε τιμηθεί από το Τάγμα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (MBE), το Τάγμα του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου (GCMG), καθώς επίσης και με τον τίτλο του Ιππότη, το 1991.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στο χωριό Βικτόρια στις 16 Ιουλίου του 1918 και εργάστηκε μεταξύ άλλων ως παιδαγωγός, λογιστής και ιεροκήρυκας. Ανέλαβε Γενικός Κυβερνήτης στις 20 Σεπτεμβρίου του 1989 και διατήρησε το αξίωμα αυτό ως την 1η Ιουνίου του 1996, οπότε τον διαδέχθηκε ο Σερ Τσαρλς Άντρομπας. Απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών, στις 18 Ιουλίου του 1998.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βιογραφικό Αρχειοθετήθηκε 2008-12-31 στο Wayback Machine. (ιστότοπος της κυβέρνησης)
2. ↑  Countries Sa
3. ↑  «Saint Vincent and the Grenadines». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Φεβρουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2009.