recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Με τον όρο **προϊστορική** εννοούμε την **τέχνη** που αναπτύχθηκε κατά τους προϊστορικούς χρόνους. Είναι φυσικό, λοιπόν να αναπτύσσεται μια ασταθής εικόνα για το τι θεωρείται προϊστορικό, εφόσον η προϊστορική εποχή δεν είναι απόλυτα καθοριστέα και διαφέρει χρονολογικά από ήπειρο σε ήπειρο, ενίοτε από περιοχή σε περιοχή, εφόσον ως θεμέλιος λίθος του εννοιολογικού πλαισίου που καθορίζει μια αρχαιολογική περίοδο είναι το εργαλείο μέσα από τις ποικίλες μεταμορφώσεις του.

Προϊστορικός νατουραλισμός
--------------------------

Ωστόσο, φαίνεται πως το καλλιτεχνικό ένστικτο, όπως και το θρησκευτικό, καλλιεργήθηκαν πολύ νωρίς στο ανθρώπινο είδος. Συνδέοντας την μαγεία με τον νατουραλισμό, ο Άρνολντ Χάουζερ (Arnold Hauser) θεωρεί ότι ο παλαιολιθικός νατουραλισμός πέρα από το γεγονός ότι υποδεικνύει την άμεση και ζωτική σχέση του ανθρώπου με τη φύση, επιβεβαιώνει την εικόνα ως μέρος του τεχνητού μηχανισμού της συμπαθητικής μαγείας που παγιδεύει το θήραμα για χάρη του κυνηγού. Τούτη η μαγική σχέση -άσχετη με οποιοδήποτε άλλο είδος μαγείας γνωρίζουμε σήμερα- θα επιβιώσει και στην ιστορική εποχή μέσα από μύθους και θρύλους για τη σχέση των καλλιτεχνών και των δημιουργημάτων τους, (βλ. Πυγμαλίων)

Η τέχνη, λοιπόν, στην προϊστορία βρίσκεται στην υπηρεσία της ζωής και ως τέτοια είναι γεμάτη με τη φρεσκάδα και τη δύναμη που έχει η ίδια η ζωή. Για να μπορέσουμε να την παρακολουθήσουμε όμως χρειάζεται να επιλέξουμε έναν χρονολογικό οδηγό, που στην προκειμένη περίπτωση θα μας καθοδηγήσει σε μια γενική εικόνα της καλλιτεχνικής ανάπτυξης -έτσι τουλάχιστον όπως τη γνωρίζουμε σήμερα μέσω των αρχαιολογικών ανακαλύψεων.

Χρονολογικός οδηγός
-------------------

Σε γενικές γραμμές η περιοδολόγηση της τέχνης για την Προϊστορία ακολουθεί τον εξής γενικά αποδεκτό κανόνα:

* 30.000 - 10.000 Π.Κ.Ε.: Παλαιολιθική περίοδος. (Βραχογραφίες, ζωγραφική των σπηλαίων και ειδώλια).

* 10.000 - 8000 Π.Κ.Ε.: Μεσολιθική περίοδος. (Κυνηγετική και καλλιεργητική θεματική. Χρήση ζωικού λίπους και γαιωδών υλικών).

* 8000 - 3000 Π.Κ.Ε.: Νεολιθική περίοδος. Απλά αρχιτεκτονικά οικοδομήματα και κτίσματα. Εισαγωγή του κεραμεικού διάκοσμου.

Βιβλιογραφία
------------

* Arnold Hauser, *Κοινωνική ιστορία της τέχνης*, τομ. 1, Κάλβος, Αθήνα 1985.

Δικτυακοί τόποι
---------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Προϊστορική τέχνη** |

* Apollo 11 cave στο *Metropolitan Museum of Art*
Η ραφή από το όσχεο διατρέχει το πέος καταλήγοντας στην ακροποσθία.
Η **ραφή του πέους** είναι μια διακριτή γραμμή δέρματος που εκτείνεται κατά μήκος του ανθρώπινου πέους. Βρίσκεται στην κάτω πλευρά του κορμού και μπορεί να είναι ελαφρώς σκουρότερη από το υπόλοιπο δέρμα (*πόσθη*). Η γραμμή που καταλήγει στην κορυφή ονομάζεται *ραφή της ακροποσθίας* και απολήγει στο χαλινό του πέους. Η ραφή στο πέος είναι τμήμα μιας εκτενέστερης γραμμής που διατρέχει τα γεννητικά όργανα του άνδρα, η οποία ξεκινά από τη βάση του πρωκτού και περνά, επίσης, απ' το περίνεο και το όσχεο.

Η γραμμή που εκτείνεται χαμηλότερα απ' το πέος, επάνω στο δέρμα που καλύπτει τους όρχεις (όσχεο), ονομάζεται *ραφή του οσχέου*. Ο ιστός, από τον οποίο αποτελείται, είναι αρκετά λεπτός και χαρακτηρίζεται από μεγάλη ευαισθησία. Όταν το όσχεο συστέλλεται, η ραφή μπορεί να γίνει σκουρότερη και ψηλαφητή. Η γραμμή που εκτείνεται πίσω απ' τους όρχεις έως τον πρωκτό ονομάζεται *ραφή του περινέου*. Η ραφή εμφανίζεται στο έμβρυο κατά την κύηση, όταν τα άκρα του οσχέου και της πόσθης συνενώνονται για να εσωκλείσουν τα εξωτερικά γεννητικά όργανα του άνδρα.

Δείτε επίσης
------------

* Χαλινός (πέος)
* Ανθρώπινο πέος
* Ανδρικό αναπαραγωγικό σύστημα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Graaff, Kent (1989). *Concepts of human anatomy and physiology*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή. Dubuque, Iowa: Wm. C. Brown Publishers. ISBN 0-697-05675-9.
Ο **Ραφαέλε Ιμπεριάλε** (Ιταλική γλώσσα:Raffaele Imperiale, 24 Οκτωβρίου 1974) είναι Ιταλός ναρκέμπορας και μέλος της εγκληματικής οργάνωσης Καμόρα. Συμπεριλαμβανόταν στη λίστα με τους πλέον καταζητούμενους της Ιταλίας μέχρι και την σύλληψή του στις 4 Αυγούστου 2021 στο Ντουμπάι.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νάπολη της Ιταλίας. Στις αρχές του 1990 άνοιξε coffee shop στο Άμστερνταμ και μετά άρχισε να εμπλέκεται με το εμπόριο κοκαΐνης συνεργαζόμενος με Ολλανδούς και Λατινοαμερικάνους διακινητές. Για την παράνομη αυτή δράση του καταδικάστηκε ερήμην από τις ιταλικές αρχές σε οκτώ χρόνια φυλάκιση.

Το 2016 δύο κλεμμένοι πίνακες του Βίνσεντ βαν Γκογκ από το Μουσείο Βαν Γκογκ του Αμστερνταμ βρέθηκαν σε βίλλα ιδιοκτησίας του Ιμπεριάλε.

Στις αρχές Αυγούστου 2021 οι αστυνομικές αρχές του Ντουμπάι τον συνέλλαβαν με την κατηγορία της διακίνησης ναρκωτικών. Τον Ιανουάριο του 2022 οι αρχές του Ντουμπάι αρνήθηκαν να τον εκδώσουν στην Ιταλία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Direzione centrale della Polizia Criminale - Elenco dei latitanti di massima pericolosità». *Ministero dell‘Interno* (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2021.
2. ↑  Rome, Staff and agencies in (19 Αυγούστου 2021). «Alleged Italian drugs kingpin linked to stolen Van Goghs arrested in Dubai». *the Guardian* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2021.
3. ↑  «Alleged Italian drugs kingpin linked to stolen Van Goghs arrested in Dubai». *The Guardian*. .
4. ↑  «Stolen Van Gogh masterpieces found in Mafia's lair returning home after mobster's conviction». *nationalpost* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2021.
5. 1 2  «Authorities turn down extradition request for Daniel Kinahan’s mafia pal Raffaele Imperiale». *sundayworld*. .
6. ↑  «Italy's artful dodgers: Mafia's Van Gogh appreciation exposed» (στα αγγλικά). *BBC News*. 2016-09-30.. Ανακτήθηκε στις 2021-05-27.
Συντεταγμένες: 33°56′N 130°56′E﻿ / ﻿33.933°N 130.933°E﻿ / 33.933; 130.933

Ο Πορθμός Κάνμον.
Η Ιαπωνική Θάλασσα και ο πορθμός Κάνμον.
Ο **Πορθμός Κάνμον** ή **Πορθμός Σιμονοσέκι** (αγγλικά: *Kanmon Straits*, ιαπωνικά: 関門海峡‎) Kanmon-kaikyō) είναι ένας στενός πορθμός στο Βορειοδυτικό Ειρηνικό ωκεανό, ο οποίος χωρίζει το Χονσού από το Κιούσου, και συνδέει την Ιαπωνική Θάλασσα στα δυτικά με την Εσωτερική Θάλασσα της Ιαπωνίας στα ανατολικά. Η ονομασία Σιμονοσέκι οφείλεται στην ομώνυμη πόλη της νήσου Χονσού που βρίσκεται στη μία πλευρά του πορθμού, ενώ η ονομασία Κάνμον είναι συνδυασμός των πρώτων γραμμάτων από το όνομα της πόλης Σιμονοσέκι (下関, το οποίο δίνει το "Καν" 関), η οποία βρίσκεται στο Χονσού, και των γραμμάτων από το όνομα της πόλης Moji (門司, το οποίο δίνει το "μον" 門), η οποία είναι πλέον προάστιο της Κιτακιούσου και βρίσκεται στο Κιούσου. Το στενότερο σημείο του πορθμού έχει πλάτος μόλις 600 μέτρα.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Kanmon Straits στο Wikimedia Commons
* Kanmon Straits (Ιαπωνικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 255513335
* LCCN: sh94008308
* NDL: 00631580

 |

 |
Συντεταγμένες: 67°N 24°W﻿ / ﻿67°N 24°W﻿ / 67; -24

Ο πορθμός της Δανίας
Ο **Πορθμός της Δανίας** (δανικά: *Danmarksstrædet*) ή **Πορθμός της Γροιλανδίας** (ισλανδικά: *Grænlandssund*) είναι ένας πορθμός μεταξύ της Ισλανδίας που βρίσκεται νοτιοανατολικά και της Γροιλανδίας που βρίσκεται βορειοδυτικά. Το νορβηγικό νησί Γιαν Μάγεν βρίσκεται βορειοανατολικά του πορθμού. Συνδέει τη Γροιλανδική Θάλασσα, τμήμα του Αρκτικού ωκεανού, με τον Ατλαντικό ωκεανό και εκτείνεται σε μήκος 480 χλμ. και πλάτος 290 χλμ. στο στενότερό του σημείο, από το Στράουμνες στα Δυτικά Φιόρδ της Ισλανδίας στο ακρωτήριο Τουνιπίερ της Γροιλανδίας. Ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός οριοθετεί τα όρια των δύο ωκεανών (Αρκτικού και Ατλαντικού) ως μία ευθεία γραμμή από το Στράουμνες στα δυτικά φιόρδ της Ισλανδίας στο Ακρωτήριο Νάνσεν της Γροιλανδίας 336 χλμ. μακριά και 132 χλμ. νοτιοδυτικά του ακρωτηρίου Τουνιπίερ.

Κάτω από τη δυτική πλευρά του πορθμού της Δανίας ρέει ο μεγαλύτερος υποβρύχιος καταρράκτης του κόσμου, γνωστός ως καταρράκτης του πορθμού της Δανίας.

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, στις 24 Μαΐου του 1941, διεξήχθη η Μάχη του πορθμού της Δανίας. Το γερμανικό θωρηκτό Μπίσμαρκ βύθισε το βρετανικό θωρηκτό Χουντ, το οποίο εξερράγη και βυθίστηκε σχεδόν αύτανδρο, αφού από πλήρωμα 1.418 ατόμων επέζησαν μόνο τρεις, ενώ το θωρηκτό Πρίγκηψ της Ουαλίας υπέστη σοβαρές ζημιές κατά τη συμπλοκή. Το Μπίσμαρκ έπλευσε στον Ατλαντικό μέσω του πορθμού, αλλά η ζημιά που υπέστη στη μάχη, σε συνδυασμό με τη βρετανική αεροπορική έρευνα με στόχο την καταστροφή του, οδήγησε στη βύθιση του τρεις ημέρες αργότερα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Limits of Oceans and Seas, 3rd edition 1953 International Hydrographic Organization (Αγγλικά)
2. ↑  To the Denmark Strait: Woods Hole Oceanographic Institution. (Αγγλικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Denmark Strait στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 7629152140003511100006
* GND: 4503933-1

 |

 |
Ο **Σέργιος** ήταν βυζαντινός στρατηγός και πρωτοσπαθάριος, κυβερνήτης του Θέματος Σικελίας στο πρώτο μισό του 8ου αιώνα. Την εποχή αυτή, 8ος αιώνας, τον τίτλο του πρωτοσπαθάριου δινόταν σε ευνούχους, χωρίς να υπάρχουν στοιχεία ότι ήταν ο Σέργιος, αλλά από αυτό εικάζεται ότι ήταν ευνούχος.

Ο Σέργιος ήταν στρατηγός Σικελίας το 717 όταν και η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν σε πόλεμο με τους άραβες, οι οποίοι έφτασαν σε σημείο να πολιορκούν την ίδια την Κωνσταντινούπολη. Τότε έφτασε στη Σικελία η φήμη ότι η Κωνσταντινούπολη έπεσε στους Άραβες του Χαλιφάτου των Ομεϋαδών. Τότε ο Σέργιος διορίζει τον Βασίλειο Ονομάγουλο, έμπιστο του και από σημαντική αριστοκρατική οικογένεια της Πόλης, ως νέο αυτοκράτορα με το όνομα *Τιβέριος*. 

Όταν τα νέα έφτασαν στην Κωνσταντινούπολη, ο αυτοκράτορας έστειλε τον στρατηγό Παύλο να καταστείλει την εξέγερση, όπως παρουσιάστηκε τότε. Ο Σέργιος, ο μόνος που γλίτωσε την εκτέλεση, διέφυγε στους Λομβαρδούς κι επέστρεψε έπειτα από καιρό όταν και πήρε διαβεβαιώσεις για τη ζωή του. 

Ταυτίζεται με τον Σέργιο που γύρω στα 735 ήταν, και πάλι, στρατηγός και κυβερνήτης Σικελίας. Την περίοδο αυτή ο Σέργιος έχασε σε ναυμαχία από τους Άραβες το 734. Επίσης είχε φυλακίσει τους απεσταλμένους του πάπα που ζητούσαν την αποκατάσταση των εικόνων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  Mikaël Nichanian et Vivien Prigent, Les strateges de Sicile, De la naissance du thème au règne de Léon V\*, σελ. 103-105
2. 1 2  Mikaël Nichanian et Vivien Prigent, Les strateges de Sicile, De la naissance du thème au règne de Léon V\*, σελ. 107
Ο **Σέρζι Πάμιες** (Sergi Pàmies i López**,** γνωστός και ως Sergi Pàmies i Bertran**,** Παρίσι, 26 Ιανουαρίου 1960) είναι Καταλανός συγγραφέας, μεταφραστής, αρθρογράφος και κριτικός, ένας από τους δημοφιλέστερους σύγχρονους συγγραφείς στην καταλανική γλώσσα. Έχει εκδόσει κυρίως διηγήματα και μυθιστορήματα ενώ έχει μεταφράσει στα καταλανικά και τα ισπανικά συγγραφείς όπως τον Γκυγιώμ Απολλιναίρ, την Ουγγαρέζα Άγκοτα Κριστόφ και τον Βέλγο Ζαν-Φιλίπ Τουσέν.

Βιογραφία
---------

Μεγάλωσε στο Παρίσι σε μια οικογένεια Καταλανών πολιτικών προσφύγων που διέφυγαν στη γαλλική πρωτεύουσα μετά την ήττα των δημοκρατικών στον Ισπανικό Εμφύλιο. Ο πατέρας του, αραγωνικής καταγωγής, και η μητέρα του, συγγραφέας ήταν μέλη του Ενοποιημένου Σοσιαλιστικού Κόμματος της Καταλονίας. Επέστρεψαν στην Καταλονία το 1971, εποχή που ο συγγραφέας ήρθε σε επαφή με την καταλανική γλώσσα την οποία εφεξής χρησιμοποίησε ως μέσο λογοτεχνικής έκφρασης. Τα πρώτα κείμενά του, διηγήματα, εκδόθηκαν το 1986 και 1987. Κύριες επιρροές του ήταν η αμερικανική και ευρωπαϊκή ποίηση και κινηματογράφος. Παράλληλα ξεκίνησε να συνεργάζεται με διάφορα μέσα μαζικής ενημέρωσης όπως το Ράδιο Καταλονία για το οποίο συνέγραψε μαζί με τον Κιμ Μονζό το ραδιοφωνικό μυθιστόρημα *Sang Bruta* ('Βρώμικο Αίμα'), την Καταλανική Τηλεόραση και τις εφημερίδες *La Vanguardia* και *El País* ως αθλητικός χρονικογράφος.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 έκδοσε τα πρώτα του μυθιστορήματα: *La primera pedra* ('Η πρώτη πέτρα'), *L'Instint* ('Το ένστικτο') και *Sentimental* ('Συναισθηματικό') που του χάρισαν βραβεία και αναγνώριση. Ακολούθησαν οι συλλογές διηγημάτων *La gran novel·la sobre Barcelona* και *L'últim llibre de Sergi Pàmies.* Συνέχισε να γράφει συλλογές διηγημάτων και το 2006 έκδοσε το πολυβραβευμένο του βιβλίο, *Μπορείς να φας λεμόνι και να μην ξινίσεις τα μούτρα σου;* που μεταφράστηκε στα ελληνικά το 2009 από τον Ευρυβιάδη Σοφό όπως και το *Το στατικό ποδήλατο* και το *Τραγούδια του έρωτα και της βροχής* από τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Βιογραφία του Σέρζι Πάμιες στον Σύλλογο Συγγραφέων στην Καταλανική Γλώσσα*. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2016.
2. ↑  *Ο Σέρζι Πάμιες στο biblionet.gr.* Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2016.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 73883151
* **ΕΒΕ**: 294278
* LCCN: no89010706
* ISNI: 0000 0001 1029 4530
* GND: 115638210
* SUDOC: 02940746X
* BNF: cb12104184q (data)
* BNE: XX1721616

 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία ο **Έναλος** ήταν ένας από τους οικιστές της Λέσβου.

Κατά την παράδοση, οι πρώτοι οικιστές της Λέσβου είχαν λάβει τον χρησμό ότι για να στεριώσει η αποικία τους έπρεπε να θυσιάσουν στον Ποσειδώνα ταύρο και στην Αμφιτρίτη και τις νεράιδες μία από τις κόρες των 7 αρχηγών. Οι Πενθιλίδες έβαλαν κλήρο και έτυχε να θυσιασθεί η κόρη του Φιλέως. Τη θυγατέρα αυτή την αγαπούσε ο Έναλος, ο οποίος, μη μπορώντας να τη σώσει διαφορετικά, έπεσε μαζί της στη θάλασσα. Η κόρη σώθηκε από ένα δελφίνι, ενώ ο Έναλος ξαναφάνηκε στην επιφάνεια φέροντας ένα χρυσό ποτήρι που είχε βρει στον βυθό της θάλασσας.

Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, και οι δύο νέοι σώθηκαν από δελφίνι. Παρόμοιος μύθος υπήρχε και για την ίδρυση συγκεκριμένα της Μηθύμνης.

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
* Sir William Smith (1876). «Dictionary of Greek and Roman biography and mythology» (στα Αγγλικά). Boston, C.C. Little and J. Brown; [etc. etc.] Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2009.
Η **Πολυφόντη** (που το όνομά της θυμίζει φόνισσα) ήταν κόρη του Ιππόνου και της Θράσσας· εγγονή από την μεριά της μητέρας της του θεού Άρη και της *Τερείνης*, μιας θυγατέρας του *Στρυμόνος*.  

Η Πολυφόντη απαρνήθηκε τις χαρές του έρωτα και έγινε ακόλουθος και σύντροφος της Άρτεμης. Η Αφροδίτη τότε, θυμωμένη επειδή την περιφρόνησε, της εμφύσησε, για να την εκδικηθεί, τρελό και παράφορο έρωτα για μια βουνίσια αρκούδα. Η Πολυφόντη έσμιξε μαζί της προσβάλλοντας τώρα την Άρτεμη που, εξοργισμένη για την προδοσία, διέταξε τα άγρια θηρία να την καταδιώξουν όπου την βρουν.  
 
Κυνηγημένη η Πολυφόντη κατέφυγε στο σπίτι του πατέρα της και εκεί γέννησε τους δίδυμους γιούς της, τον **Άγριο** και τον **Όρειο**· δυο γίγαντες με τεράστια δύναμη που περιφρονούσαν του θεούς και σκότωναν και έτρωγαν κάθε ξένο που συναντούσαν. Ο Δίας τους μίσησε για όλα αυτά και έστειλε τον Ερμή να τους τιμωρήσει. Αυτός τους μεταμόρφωσε σε αρπαχτικά πουλιά, και την μητέρα τους την Πολυφόντη στο νυχτοπούλι στύγα, την δυσοίωνη μισητή κουκουβάγια που η εμφάνιση της προαναγγέλλει πάντα διχόνοιες και πολέμους.

Πηγές
-----

1. ↑  Αντωνίνος Λιβεράλις, *Μεταμορφώσεων Συναγωγή, 21.*
Το ***Ένα σπίτι στο τέλος του κόσμου*** (αγγλ. *A Home at the end of the world*) είναι μυθιστόρημα του βραβευμένου με Βραβείο Πούλιτζερ (Μυθοπλασίας) Αμερικανού συγγραφέα Μάικλ Κάνινγκαμ (Michael Cunningham).
Ένα αφηγηματικό σε πρώτο πρόσωπο μυθιστόρημα, με τον αφηγητή να εναλλάσσεται σε κάθε κεφάλαιο. Ο Μπόμπυ και Τζόναθαν, οι δύο βασικοί χαρακτήρες του μυθιστορήματος, είναι και οι δύο βασικοί αφηγητές, η Άλις, μητέρα του Τζόναθαν και η Κλαιρ, έχουν τον ρόλο του αφηγητή σε ορισμένα από αυτά. Μέρος του μυθιστορήματος είχε δημοσιευθεί στον *The New Yorker*, είχε επιλεγεί δε, στα *Καλύτερα Μικρά Διηγήματα του 1989* και είχε μεταδοθεί από τις συχνότητες του *National Public Radio* των Η.Π.Α.

Σύνοψη
------

Ο Μπόμπυ, μεγαλωμένος σε προάστιο του Κλήβελαντ στο Οχάιο, στις δεκαετίες του ΄60 και του ΄70, ζει σε περιβάλλον εξαρτημένο από τις διασκεδάσεις της εποχής και τα ναρκωτικά.
Υπήρξε μάρτυρας των θανάτων του μεγαλύτερου αδελφού του και της μητέρας του και την ίδια περίοδο γνωρίζεται στο σχολείο με τον Τζόναθαν, ο οποίος προέρχεται από μία μεσοαστική οικογένεια. Ο ξαφνικός θάνατος του πατέρα του ακολουθεί και ο Μπόμπυ βρίσκει καταφύγιο στην οικογένεια του Τζόναθαν, η οποία αναλαμβάνει την προστασία του. Η σχέση των δύο παιδιών εξελίσσεται σε σχέση βαθιάς φιλίας η οποία οδηγεί ακόμη και στον μεταξύ τους σεξουαλικό πειραματισμό.
Η εξέλιξη της πλοκής τους βρίσκει, αρχές της δεκαετίας του ΄80 στην Νέα Υόρκη όπου ο Μπόμπυ εγκαθίσταται στο σπίτι του Τζόναθαν και της εκκεντρικής συγκατοίκου του Άλις. Ο Μπόμπυ και η Άλις γίνονται εραστές, παρόλο που αυτή δηλώνει ερωτευμένη και με τον Τζόναθαν και εκφράζει την επιθυμία της να αποκτήσει παιδί με αυτόν, γνωρίζοντας ότι ο Τζόναθαν είναι συνειδητοποιημένος gay. Ο Μπόμπυ και ο Τζόναθαν τρέφουν επίσης βαθειά συναισθήματα ο ένας για τον άλλον. Η Άλις μένει έγκυος και οι τρεις τους μετακομίζουν στο Woodstock ζώντας μαζί και μεγαλώνοντας την μικρή Ρεββέκα.
Δημιουργούν μία ιδιότυπη οικογένεια προσπαθώντας να διαχειριστούν τις συναισθηματικές συνέπειες του ερωτικού τους τριγώνου μέχρι την φυγή της Άλις και τον υπονοούμενο θάνατο του Τζόναθαν.

Κινηματογραφική μεταφορά
------------------------

Ο Κάνινγκαμ διασκεύασε το μυθιστόρημά του για την ταινία με τον ίδιο τίτλο, του 2004, σε σκηνοθεσία του Μάικλ Μάγιερ και με πρωταγωνιστές τους Κόλιν Φάρελ, Ρόμπιν Ράιτ Πεν, Ντάλας Ρόμπερτς και Σίσι Σπέισεκ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Farrar, Straus and Giroux
* Michael Cunningham's website
* by powells.com
* by L.S. Klepp Αρχειοθετήθηκε 2009-06-12 στο Wayback Machine.

ISBN 9780312424084

1. ↑  OL30837W.
Στα μεσαιωνικά πανεπιστήμια το **trivium** συνετίθετο από τρία αντικείμενα μελέτης: τη γραμματική, τη λογική και τη ρητορική. Η λέξη είναι Λατινική και σημαίνει «οι τρεις δρόμοι», αυτοί που σχηματίζουν το θεμέλιο της μεσαιωνικής κλασικής εκπαίδευσης. 

Αλληγορία της Γραμματικής και της Λογικής/Διαλεκτικής. Φοντάνα Ματζιόρε, Περούτζια.

Περιγραφή
---------

Η γραμματική είναι ο μηχανισμός της γλώσσας. Η λογική (ή διαλεκτική — λογική και διαλεκτική ήταν συνώνυμοι όροι εκείνη την εποχή) είναι η «μηχανική» της σκέψης και της ανάλυσης. Η ρητορική είναι η χρήση της γλώσσας σε ό,τι αφορά στη διδασκαλία και την καθοδήγηση. Οι τρεις δρόμοι θεωρούνταν προπαρασκευαστικά πεδία για το Quadrivium, τους τέσσερις δρόμους δηλαδή που αντιπροσωπεύονταν από την αριθμητική, τη γεωμετρία, τη μουσική και την αστρονομία. Με τη σειρά του το *quadrivium* θεωρείτο προπαρασκευαστικό για τη σοβαρή μελέτη της φιλοσοφίας και της θεολογίας.

Αλληγορία της Γραμματικής, έργο του Πρισάνους ντελλα Ρόμπια. Μουσείο Έργων του Καθεδρικού, Φλωρεντία.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Joseph, Sister Miriam. *The Trivium: The Liberal Arts of Logic, Grammar, and Rhetoric*. Paul Dry Books Inc, 2002.
* Winterer, Caroline. "The Culture of Classicism: Ancient Greece and Rome in American Intellectual Life, 1780-1910." Baltimore: Johns Hopkins University Press, 2002.
* Dorothy L. Sayers, essay, "The Lost Tools of Learning", presented at Oxford, 1947.
Στις 23 Μαίου σημειώθηκε ισχυρός σεισμός μεγέθους 6,5 Ρίχτερ στην περιοχή της Θήβας και προκλήθηκαν μεγάλες καταστροφές στην ευρύτερη περιοχή.

Σεισμός
-------

**Προσεισμοί και Μετασεισμοί**

Η σεισμική δραστηριότητα ξεκινήσε στις 26 Μαρτίου (ώρα 23:00) με έναν σεισμό 5,1 Ρίχτερ και την επόμενη μέρα 27 Μαρτίου (ώρα 16:55) με σεισμό 5,2 Ρίχτερ, οι σεισμοί συνεχίστηκαν με μικρότερα μεγέθη μέχρι τις 22 Μαίου (ώρα 19:31) όπου σημειώθηκε σεισμός μεγέθους 5,5 Ρίχτερ και την επόμενη μέρα 23 Μαϊου (ώρα 20:29) εκδηλώθηκε ο κύριος σεισμός μεγέθους 6,5 Ρίχτερ.

Μετά τον κύριο σεισμό ακολούθησε πλήθος μετασεισμών με τον ισχυρότερο να φτάνει τα 5,1 Ρίχτερ μια μέρα μετά τον κύριο 24 Μαίου (ώρα 10:28).

**Ρήγμα**

Ο σεισμός πιθανότατα προήλθε από ένα ρήγμα στην περιοχή του Λεονταρίου όπου και είχε δώσει ισχυρό σεισμό 6,8 Ρίχτερ το 1853.

Καταστροφές
-----------

Οι Προσεισμοί της 27ης Μαρτίου και της 22ας Μαΐου προκάλεσαν ζημιές σε πολλά χωριά στις ανατολικές πλαγιές του Ελικώνα καθώς και στη Θήβα, όπου κατέρρευσαν μερικά σπίτια. Ο κύριος σεισμός που έγινε αισθητός σε όλη τη κεντρική Ελλάδα κατέστρεψε πολλά κτίρια στην Θήβα το μοναδικό μεγάλο αστικό κέντρο της περιοχής (πληθυσμός 3.300). Περίπου 100 από τα 1200 σπίτια του κατέρρευσαν και σε άλλα 800 προκλήθηκαν σοβαρές ζημιές. Οι ζημιές ήταν πιο σοβαρές στις συνοικίες της Θήβας Πυρί και Αγίους Θεοδώρους όπου σκοτώθηκαν δύο άνθρωποι.

Ρωγμές εδάφους αναφέρθηκαν τόσο στην περιοχή της Θήβας όσο και στην περιοχή του Αλιάρτου ενώ κατολισθήσεις σημειώθηκαν κοντά στις περιοχές Βάγια και Αμπελοχώρι όπου ήταν πολύ κοντά στο επίκεντρο του σεισμού.
Η **Άννα** (6 Απριλίου 1357 - μετά τις 30 Νοεμβρίου 1406) από τον Οίκο των Μεγάλων Κομνηνών γεννήθηκε πριγκίπισσα της Τραπεζούντας και μετά τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Γεωργίας.

Οι γονείς της Άννας Μεγάλης Κομνηνής: ο Αλέξιος Γ΄ και η Θεοδώρα Καντακουζηνή.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Τραπεζούντα στις 6 Απριλίου 1357, τη Μεγάλη Πέμπτη. Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Αλεξίου Γ΄ Μεγάλου Κομνηνού της Τραπεζούντας και της Θεοδώρας Καντακουζηνής. Μικρότερα αδέλφια της ήταν ο Βασίλειος, ο Μανουήλ Γ΄, ο νόθος Ανδρόνικος, η Ευδοκία σύζυγος του Κονσταντίν Ντράγκας Ντεγιάνοβιτς, η Μαρία και μία ακόμη, που το όνομά της δεν μας είναι γνωστό. Οι τρεις αδελφές της αργότερα παντρεύτηκαν Τουρκομάνους.

Τον Απρίλιο του 1362 μία αντιπροσωπία, που περιελάμβανε τον Γεώργιο Σχολάριο μεγάλο λογοθέτη, τον ιστορικό Μιχαήλ Πανάρετο σεβαστό και άλλους, για να διαπραγματευτεί συνοικέσιο με τον Ανδρόνικο Δ΄ Παλαιολόγο τότε διάδοχο. Για άγνωστους λόγους το συνοικέσιο ακυρώθηκε και ένας άλλος γαμπρός επιλέχθηκε γι' αυτήν.

### Βασίλισσα της Γεωργίας

Τον Ιούνιο του 1367 και σε ηλικία 10 ετών και δύο μηνών έγινε η δεύτερη σύζυγος του Βαγράτ Ε΄ του *Μεγάλου*, βασιλιά της Γεωργίας. Η πρώτη του σύζυγος Ελένη είχε αποβιώσει το προηγούμενο έτος από επιδημία πανώλης, αφού έκανε δύο γιους. Η Άννα συνοδεύτηκε στη Γεωργία από τον πατέρα της και την τρομερή Ειρήνη, μητέρα τού Αλεξίου Γ΄.

Μετά το 1369 η Άννα γέννησε τον Κωνσταντίνο Α΄, που απεβ. 1411/12. Είχε διαδεχθεί τον ετεροθαλή αδελφό του Γεώργιο Ζ΄, όταν εκείνος απεβίωσε άτεκνος το 1407. Σύμφωνα με τον ιστορικό Κύριλ Τουμανόφ, η Άννα είχε ακόμη δύο τέκνα με τον Βαγράτ Ε΄, την Ολυμπιάδα και τον Δαυίδ.

Τον Νοέμβριο του 1386 η Τιφλίδα πολιορκήθηκε και κατελήφθη από τον στρατό του Μογγόλου πολεμάρχου Ταμερλάνου, που είχε εισβάλει στη χώρα. Ο Γεώργιος Ε΄, η Άννα και ο Κωνσταντίνος (Α΄) αιχμαλωτίστηκαν. Για να επιτύχει την απελευθέρωσή τους ο Βαγράτ Ε΄, υποσχέθηκε να γίνει μουσουλμάνος· έτσι ο Ταμερλάνος τους έστειλε πίσω στη Γεωργία με στρατό 20.000 Μογγόλων. Τότε ο πρίγκιπας Γεώργιος (Ζ΄) επιτέθηκε, κατέστρεψε τελείως τον στρατό αυτόν και ελευθέρωσε τον βασιλιά και τη βασίλισσα από την αιχμαλωσία, ώστε δεν χρειάστηκε να γίνουν μουσουλμάνοι. Δόθηκαν και άλλες μάχες με τον Ταμερλάνο, ώσπου επέτρεψε το βασίλειο της Γεωργίας να παραμείνει Χριστιανικό.

Ο Βαγράτ Ε΄ απεβίωσε το 1393 και η Άννα μετά το 1406.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Foundation for Medieval Genealogy

Παραπομπές
----------

1. ↑  p21917.htm#i219165.
2. ↑  p21917.htm#i219165. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2 3 4  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
Η **Άννα Μαγδαληνή**, γερμ.: Anna-MAgdalena von Hanau-Lichtenberg (14 Δεκεμβρίου 1600 στο Μπουξβιλέρ - 22 Φεβρουαρίου 1673), ήταν κόρη του κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ και με τους γάμους της έγινε πρώτα (κυρία;) του Κρίχινγκερν, μετά βιλντ- και ρινεγκραβίνα του Ζαλμ-Κύρμπουργκ-Μέρχινγκεν και έπειτα κόμισσα του Φύρστενμπεργκ-Στύλινγκεν.

Βιογραφία
---------

Ήταν η δεύτερη κόρη του Ιωάννη-Ράινχαρντ Α΄ κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ (1569–1625) και της Μαρίας-Ελισάβετ, κόρης του Βόλφγκανγκ κόμη του Χόενλοε-Νόιενσταϊν-Βάικερσχαϊμ (1576–1605).

Οικογένεια
----------

Η Άννα-Μαγδαληνή παντρεύτηκε τρεις φορές. Στις 27 Νοεμβρίου 1625  παντρεύτηκε τον Λοθάριο του Κρίχινγκεν (1629), γιο του Χριστοφόρου του Κρίχινγκεν-Πίτινγκεν, επιμελητή (bailiff) της Γερμανίας-Λωρραίνης (1622/1623) και της Άννας Μπάυερ του Μπόπαρντ. Ο Λοθάριος και η Άννα-Μαγδαληνή είχαν έναν γιο:

* Φραγκίσκος-Ερνέστος Γ΄ του Κρίχινγκεν (1627 - 1677).

Τον Αύγουστο του 1633 η Άννα-Μαγδαληνή παντρεύτηκε τον βιλντ- και ρινεγκράβο Όθωνα-Λουδοβίκο του Ζαλμ-Κύρμπουργκ-Μέρχινγκεν (13 Οκτωβρίου 1597 - 16 Οκτωβρίου 1634. Ήταν στρατηγός του Σουηδικού στρατού και κυβερνήτης της Αλσατίας. Ο Όθων-Λουδοβίκος απεβίωσε στο Σπάυερ από την πανώλη και τάφηκε στον καθεδρικό ναό του Στρασβούργου). Είχαν έναν γιο, που γεννήθηκε υστερότοκος:

* Ιωάννης ΙΑ΄ βιλντ- και ρίνεγκραβος του Ζαλμ-Kύρμπουργκ-Mέρχινγκεν (17 Απριλίου 1635 - 16 Νοεμβρίου 1688). Απεβίωσε στο Φλόνχαϊμ και τάφηκε στην ενοριακή εκκλησία του Kιρν.

Στις 8 Απριλίου 1636 η Άννα-ΜΑγδαληνή παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο-Ροδόλφο κόμη του Φύρστενμπεργκ-Στύλινγκεν (23 Απριλίου 1602 - 26 Οκτωβρίου 1655). Ήταν γιος του Χριστοφόρου Β΄ κόμη του Φύρστενμπεργκ (1580 - 1614) και της Δωροθέας, βαρόνης του Στέρνμπεργκ (απεβ. 12 Ιουνίου 1633). Ο Φρειδερίκος-Ροδόλφος ήταν μέλος του Aυλικού Συμβουλίου και του Πολεμικού Συμβουλίου. Ήταν επίσης υψηλός εφοδιαστής Στρατοπέδου, Υποστράτηγος και αρχηγός του Ιππικού. Από το 1639 ήταν ο λάντγκραβος του Στύλινγκεν και το 1642 ο αυτοκράτορας τον ανεβίβασε από κύριο σε αυτοκρατορικό κόμη. Ο πρώτος γάμος του ήταν με τη Μαρία-Μαξιμιλιάνα του Πάπενχαϊμ (απεβ. 16 Οκτωβρίου 1635). Η Άννα-Μαγδαληνή και ο Φρειδερίκος-Ροδόλφος απέκτησαν πέντε παιδιά: 

* Φραγκίσκος (1636), απεβ. νήπιο.
* Φερδινάνδος-Άνσελμος (17 Ιουλίου 1637), απεβ. νήπιο.
* Μαρία-Φραντσίσκα (7 Αυγούστου 1638 - 24 Αυγούστου 1638 1680).
* Αδάμ-Λεοπόλδος-Λουδοβίκος (6 Μαΐου 1642 - 13 Αυγούστου 1643), απεβ. 1 έτους.
* Αικατερίνη-Ελισάβετ (27 Απριλίου 1643), απεβ. νήπιο.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Detlev Schwennicke: *Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten*
* Reinhard Suchier: *Genealogie des Hanauer Grafenhauses*, σε: *Festschrift des Hanauer Geschichtsvereins zu seiner fünfzigjährigen Jubelfeier am 27.* *Αύγουστος 1894*, Χάναου, 1894
* Ernst J. Zimmermann: *Hanau Stadt und Land*, 3rd ed. Hanau, 1919, επανεκτύπωση 1978

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
2. ↑  According to Suchier and Schwennicke, it was on 25 November 1625
Συντεταγμένες: 50°22′34″N 125°57′25″W﻿ / ﻿50.37611°N 125.95694°W﻿ / 50.37611; -125.95694

To **Σέϊγουορντ** (αγγλικά: *Sayward*) είναι ένα χωριό που βρίσκεται στην κοιλάδα Σέϊγουορντ στη βορειοανατολική ακτή της Νήσου Βανκούβερ της Βρετανικής Κολομβίας, Καναδά. Βρίσκεται περίπου 1,6 χιλιόμετρα του κόλπου Κέλσει σε μια προεξοχή του αυτοκινητόδρομου 19. Το χωριό πήρε το όνομά του από τον William Parsons Sayward, έναν επιτυχημένο έμπορο ξυλείας από την Βικτώρια ο οποίος γεννήθηκε στο Μέιν το 1818 και ήρθε στη Βικτώρια από την Καλιφόρνια το 1858. Το χωριό βρίσκεται στα ανοικτά των ακτών του Hardwicke Island. Με βάση την απογραφή του 2011 το Σέϊγουορντ έχει πληθυσμό 317 κατοίκους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Akrigg, G.P.V.; Akrigg, Helen B. (1969), *1001 British Columbia Place Names* (3rd, 1973 έκδοση), Vancouver: Discovery Press

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Αγγλικά) Επίσημος ιστότοπος

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Καναδάς
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 126602972
* LCCN: n2002032151

 |

 |
Η **Σατραπεία της Λυδίας** (Αρχαία περσική γλώσσα: *Sparda*) ήταν Σατραπεία στην Αχαιμενιδική Αυτοκρατορία, βρισκόταν στη θέση του αρχαίου βασιλείου της Λυδίας με πρωτεύουσα τις Σάρδεις. Ο Τάβαλος διορίστηκε σαν πρώτος Σατράπης από τον Κύρο τον Μέγα, η διοίκηση του δεν διατηρήθηκε για πολύ και οι Λυδοί επαναστάτησαν. Οι διάδοχοι του Μαζάρης και Άρπαγος κατέστειλαν επιτυχώς την εξέγερση. Μετά τον θάνατο του Κύρου του Μέγα διορίστηκε Σατράπης ο Οροέτης που κυβέρνησε την περίοδο του Καμβύση Β΄, εκμεταλλεύτηκε τη χαοτική κατάσταση που επικρατούσε στην Ελλάδα, κατέλαβε τη Σάμο και σκότωσε τον τύραννο Πολυκράτη. Ο Δαρείος Α΄ της Περσίας φοβήθηκε τη δύναμη του και διέταξε τον Μπαγκαεύς να τον θανατώσει, κατόπιν διόρισε Σατράπη τον ίδιο τον Μπαγκαεύς, τον διαδέχτηκαν ο Οτάνης και ο μικρότερος αδελφός του Δαρείου του Μέγα Αρταφέρνης. 

Στην Ιωνική Επανάσταση οι Σάρδεις λεηλατήθηκαν από τους Έλληνες (499 π.χ.), η επανάσταση κατεστάλη σε πέντε χρόνια και προς μεγάλη έκπληξη των Ελλήνων ο Αρταφέρνης ήταν πολύ επιεικής στους αντάρτες. Την Περσική περίοδο εισήχθη στη χώρα η λατρεία θεοτήτων της Ανατολής όπως η Αναχίτα, πλούσια κτήματα δόθηκαν σε Πέρσες ευγενείς καθώς και σε Έλληνες πιστούς στους Πέρσες.
Τον Αρταφέρνη διαδέχθηκε ο γιος του Αρταφέρνης ο νεότερος, οι Λυδοί ενσωματώθηκαν στον στρατό των Αχαιμενιδών και συμμετείχαν στη Δεύτερη περσική εισβολή στην Ελλάδα (480 - 479 π.χ.). Ο Ξέρξης Α΄ της Περσίας συγκέντρωσε τον χειμώνα του 481 - 480 π.χ. τον στρατό του στη Λυδία προκειμένου να προετοιμαστεί για την επίθεση στην Ελλάδα. Την περίοδο 480 π.χ. - 440 π.χ. υπάρχουν ελάχιστες πληροφορίες για τη Σατραπεία της Λυδίας. Ο Σατράπης Πισσούθνης προσπάθησε να καταλάβει τη Σάμο που είχε εξεγερθεί απέναντι στην Αθήνα (440 π.χ.) αλλά απέτυχε. Ο Πισσούθνης εξεγέρθηκε εναντίον του Πέρση βασιλιά, ο Δαρείος Β΄ της Περσίας έστειλε τον Τισσαφέρνη εγγονό του Υδάρνη να συλλάβει και να θανατώσει τον Πισσούθνη. 

Ο Τισσαφέρνης έγινε νέος Σατράπης της Λυδίας (415 π.χ.) και εξακολουθούσε να βρίσκεται σε πόλεμο με τον Αμόργη, γιο του Πισσούθνη. Όταν η Αρχαία Σπάρτη νίκησε την Αθήνα οι Έλληνες επιτέθηκαν στη Λυδία, ο Τισσαφέρνης απέκρουσε την επίθεση του Θίμβρων (399 π.χ.) αλλά ηττήθηκε από τον Σπαρτιάτη βασιλιά Αγησίλαο Β΄. Ο Τισσαφέρνης εκτελέστηκε και αντικαταστάθηκε από τον Τιριβάζο που έκλεισε μια σειρά από συμφωνίες ανάμεσα στους Πέρσες και τα Ελληνικά κράτη. Ο διάδοχος του Τιριβάζου Αυτοφραδάτης έμεινε πιστός στους Αχαιμενίδες βασιλείς σε μία σειρά από επαναστάσεις που είχαν ξεσπάσει (370 π.χ.). Ο τελευταίος Σατράπης της Λυδίας ήταν ο Σπιθριδάτης, θανατώθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο στη Μάχη του Γρανικού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ?
2. ↑  Stoneman, Richard (2015). Xerxes: A Persian Life. Yale University Press. σ. 118.
3. ↑

Πηγές
-----

* Stoneman, Richard (2015). Xerxes: A Persian Life

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η επιγραφή του Δαρείου του Μέγα
* Ηρόδοτος, Βιβλίο Ζ΄, Κεφ. 1-56
Η κρέμα καραμελέ είναι γαρνιρισμένη με σάλτσα καραμέλας
Η **σάλτσα καραμέλας** ή **σως καραμέλας** παρασκευάζεται με ανάμιξη καραμελωμένης ζάχαρης και κρέμας γάλακτος. Ανάλογα με την συνταγή για την οποία προορίζεται, μπορούν να προστεθούν και άλλα συστατικά, όπως βούτυρο, πουρέδες φρούτων, λικέρ ή βανίλια. Χρησιμοποιείται σε πολλά επιδόρπια και στο γαρνίρισμα παγωτών, στην κρέμα καραμελέ. Η σάλτσα καραμέλας μπάτερσκοτς παρασκευάζεται με καφετιά ζάχαρη, και μία δόση ουίσκι.

Βιβλιογραφία
------------

1. ↑  «Σάλτσα καραμέλας σε 3 λεπτά». *Άκης Πετρετζίκης*. Ανακτήθηκε στις 17 Αυγούστου 2018.
2. ↑  «Butterscotch, μια εύκολη σάλτσα καραμέλας - www.olivemagazine.gr» (στα αγγλικά). *www.olivemagazine.gr*.. Ανακτήθηκε στις 2018-08-17.
Συντεταγμένες: 33°56′53″N 117°23′46″W﻿ / ﻿33.94806°N 117.39611°W﻿ / 33.94806; -117.39611

Άποψη του Ριβερσάιντ
Το **Ριβερσάιντ** (αγγλικά: Riverside) είναι πόλη στην αμερικανική πολιτεία Καλιφόρνια και έδρα της κομητείας Ριβερσάιντ. Η πόλη σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 308.511 κατοίκους και είναι η 59η μεγαλύτερη πόλη στις Ηνωμένες Πολιτείες, η 12η μεγαλύτερη στην Καλιφόρνια και η 4η μεγαλύτερη στην ενδοχώρα της πολιτείας μετά το Φρέσνο, το Σακραμέντο και το Μπέικερσφιλντ. Το Ριβερσάιντ είναι η μεγαλύτερη πόλη στην μητροπολιτική Ίνλαντ Εμπάιρ, που περιλαμβάνει επίσης το Σαν Μπερναντίνο, τη Φοντάνα, το Μορένο Βάλεϊ, το Ράντσο Κουκαμόγκα και το Οντάριο. Η μητροπολιτική περιοχή έχει περισσότερους από τέσσερα εκατομμύρια κατοίκους και είναι η 12η μεγαλύτερη στις ΗΠΑ. Η πόλη πήρε το όνομά της επειδή βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Σάντα Ανα.

Η πόλη ιδρύθηκε την δεκαετία του 1870, ως αποτέλεσμα ενός κύματος μεταναστών με προορισμό την νότια Καλιφόρνια. Το 1870 ο Τζον Γουέσλι Νορθ ίδρυσε μια μικρή αγροτική κοινότητα. Η πόλη έγινε διάσημη όταν το 1874 φυτεύτηκαν πορτοκαλιές της ποικιλίας Νάβελ, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει μια ιδιαίτερα επικερδής βιομηχανία εσπεριδοειδών. Το 1895 το Ριβερσάιντ είχε το μεγαλύτερο κατά κεφαλήν εισόδημα από όλες τις πόλεις των ΗΠΑ. Σήμερα η οικονομία της πόλης βασίζεται στη κυβέρνηση, την εκπαίδευση, τον κατασκευαστικό τομέα και τις λιανικές πωλήσεις. Στη πόλη σήμερα εδρεύει το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Ριβερσάιντ, γνωστό και ως UCR.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.riversideca.gov/mayor/mayor-patricia-lock-dawson. Ανακτήθηκε στις 24  Μαρτίου 2022.
2. ↑  United States Census Bureau: «2016 U.S. Gazetteer Files» (Αγγλικά) United States Census Bureau. Ουάσινγκτον. 2016.
3. ↑  «United States Census 2010». *2010 United States Census*. Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2020.
4. ↑  *Απογραφές των Ηνωμένων Πολιτειών 2020*. data.census.gov/cedsci/table?t=Populations+and+People&g=0100000US%2C%241600000&y=2020. Ανακτήθηκε στις 1  Ιανουαρίου 2022.
5. ↑  Gunther, Jane Davies. *Riverside County, California, Place Names; Their Origins and Their Stories*, Riverside, CA, 1984.pages 427–429. LOC catalog number: 84-72920
6. ↑  Steve Lech (2007). *Riverside: 1870-1940*. Arcadia Publishing. σελ. 7. ISBN 0738547166.
7. ↑  «Riverside: Economy». city-data. Ανακτήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2012.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 143076051
* LCCN: n81061757
* ISNI: 0000 0004 0509 8801
* GND: 4119984-4
* SUDOC: 203982843

 |

 |
Η λατινογενής έκφραση ***persona non grata***, (προφέρεται: περσόνα νον γκράτα), σημαίνει «*ανεπιθύμητο πρόσωπο*» και αποτελεί όρο του Διεθνούς Δικαίου και ειδικότερα βασικό όρο στις σύγχρονες Διπλωματικές σχέσεις.

Ο χαρακτηρισμός *persona non grata* (πληθυντικός: *personae non gratae*) χρησιμοποιείται σε διακοπή διεθνών σχέσεων (συνηθέστερα διμερών), ή σε άρση διαπίστευσης προσώπου που δια λόγου ή έργου προσέβαλε τη Χώρα στην οποία ήταν διαπιστευμένο. Πρόσωπα χαρακτηριζόμενα ομοίως είτε υποχρεούνται σε άμεση αναχώρηση, είτε απαγορεύεται η είσοδός τους στη Χώρα, (τουλάχιστον ως διαπιστευμένα).

Ο αντίθετος όρος είναι **persona grata**. Με τις λατινικές λέξεις αυτές δηλώνεται καθένα πρόσωπο που είναι *ευμενώς αποδεκτό* από την κυβέρνηση της χώρας στην οποία είναι διαπιστευμένο. Ο όρος αφορά μόνο στα πρόσωπα εκείνα για τα οποία απαιτείται διαπίστευση όπως π.χ. πρέσβεις, πρόξενοι, ακόλουθοι καθώς και εκπρόσωποι διεθνών οργανισμών, άλλων δογμάτων κ.λπ.

Δείτε επίσης
------------

* Διπλωματικό Σώμα
* Persona grata
Η **Lenovo Group Ltd**, **Lenovo PC International** είναι μια πολυεθνική εταιρία τεχνολογίας με έδρα το Πεκίνο. Σχεδιάζει, αναπτύσσει, κατασκευάζει και πωλεί προσωπικούς υπολογιστές, tablet, smartphones, διακομιστές, ηλεκτρονικές συσκευές αποθήκευσης, λογισμικό διαχείρισης πληροφορικής και έξυπνες τηλεοράσεις. Η Lenovo ήταν ο μεγαλύτερος πωλητής προσωπικών υπολογιστών παγκοσμίως κατά τις πωλήσεις μονάδων από το 2013 έως το 2015. 

Η Lenovo δραστηριοποιείται σε περισσότερες από 60 χώρες και πωλεί τα προϊόντα της σε περίπου 160 χώρες. Οι κύριες εγκαταστάσεις της Lenovo είναι στο Πεκίνο και στο Morrisville, με ερευνητικά κέντρα στο Πεκίνο, τη Σαγκάη, το Shenzhen, το Xiamen, το Chengdu, το Nanjing και το Wuhan στην Κίνα, το Yamato στην Ιαπωνία και το Morrisville στις ΗΠΑ. Η Lenovo NEC Holdings, παράγει προσωπικούς υπολογιστές για την ιαπωνική αγορά.

Η Lenovo ιδρύθηκε στο Πεκίνο τον Νοέμβριο του 1984 ως Legend και ενσωματώθηκε στο Χονγκ Κονγκ το 1988. Η Lenovo εξαγόρασε την επιχείρηση ηλεκτρονικών υπολογιστών της IBM το 2005 και συμφώνησε να αποκτήσει την επιχειρηματική της στον τομέα των διακομιστών που βασίζεται στην Intel το 2014. Η Lenovo εισήλθε στην αγορά smartphone το 2012 και από τότε Το 2014 ήταν ο μεγαλύτερος πωλητής smartphones στην ηπειρωτική Κίνα. Η Lenovo είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο του Χονγκ Κονγκ και αποτελεί συστατικό στοιχείο του δείκτη εταιρειών Hang Seng China-Affiliated Corporations.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Lenovo στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 156959761
* ISNI: 0000 0004 4667 8431
* GND: 10181988-2

 |

 |
Ακρωνύμιο από τη λατινή φράση **S**enatus **P**opulus **Q**ue **R**omanus: η Σύγκλητος Kαι ο Λαός της Ρώμης.
Στο Ρωμαϊκό Δίκαιο με την ονομασία **Leges provinciae**, που (κατά μετάφραση) σημαίνει "νόμοι επαρχιών" (ρωμαϊκών) φέρονταν ενιαίες νομοθεσίες που άρχισαν να θεσπίζονται το 146 π.Χ.. Οι νομοθεσίες αυτές απέβλεπαν σε ένα ενιαίο και ομοιόμορφο τύπο ρύθμισης θεμάτων διοίκησης των ρωμαϊκών επαρχιών. 
Οι νομοθεσίες αυτές συντάσσονταν από τους νομικούς συμβούλους, τους λεγόμενους λεγάτους, όπου στη συνέχεια μετά τη ψήφισή τους από την Γερουσία θέτονταν σε ισχύ.

Ιστορία
-------

Πριν την θέσπιση αυτών των ενιαίων νομοθεσιών η διοίκηση στη κάθε επαρχία οριζόταν με ιδιαίτερη νομοθεσία (νόμους) που λάμβαναν την ονομασία της επαρχίας. Όταν όμως άρχισαν να δημιουργούνται νέες επαρχίες άρχισε να παρατηρείται διοικητική ανομοιομορφία που οφειλόταν σε διάφορους λόγους όπως είχε συμβεί για παράδειγμα σε διάφορες περιοχές της Μακεδονίας αλλά και στη Βόρεια Αφρική. Έτσι κατέστη ανάγκη της ενιαίας αντιμετώπισης της εσωτερικής ρωμαϊκής διοίκησης. Τούτο ξεκίνησε το 146 π.Χ. από τον Σκιπίωνα Αιμιλιανό στη διοικητική ρύθμιση που επέβαλε επί των αφρικανικών ρωμαϊκών επαρχιών την οποία ενέκρινε στη συνέχεια η Γερουσία δημιουργώντας παράλληλα και στρατιωτικά σώματα επαρχιών, όχι όμως και απαραίτητα σε όλες τις επαρχίες.

Διοίκηση επαρχιών
-----------------

Η διοίκηση των επαρχιών με βάση τους leges provinciae απέβλεπε κυρίως στη διοικητική διαίρεση, σε φορολογική ρύθμιση καταβολής φόρων, δικαστικές υπαγωγές καθώς και θέματα που αφορούσαν σχέσεις αξιωματούχων των επαρχιών και των λαϊκών συνελεύσεων με την κεντρική διοίκηση της Ρώμης.  

Τα δε παράλληλα στρατιωτικά σώματα που συγκροτούνταν στις επαρχίες απλά επιβεβαίωναν την κυριαρχία της Ρώμης κυρίως ως δυνάμεις τάξης και ασφάλειας. Οι δε κυβερνήτες που ορίζονταν έπαρχοι διατηρούσαν παρά ταύτα κάποια ανεξαρτησία διοίκησης μέσα όμως σε προκαθορισμένα τοπικά όρια.

Δείτε επίσης
------------

* Ρωμαϊκό Δίκαιο
* Ρωμαϊκή διοίκηση
* Αρχαία Ρώμη

Πηγές
-----

* Hardy, EG C. Plinii Caecilii Secundi Epistulae. Λονδίνο, Αγγλία. MacMillan και της Εταιρείας. 1889. (Κύρια πηγή)
* «Δικαιοδοσία." Η διοίκηση της αυτοκρατορίας. την τελευταία εποχή της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Ed. Cook, Andrew Lintott , και Rawson. Cambridge Αρχαίας Ιστορίας. Όγκος IX. Cambridge University Press. Cambridge, Μεγάλη Βρετανία. 1994.
* Lintott, Andrew. "Ποια ήταν η« Imperium Romanum »;" Ελλάδα και Ρώμη, δεύτερη Ser. Vol. 28, αρ. 1, Jubilee έτος. (Απρ. 1981), σελ. 53-67.
* "Επαρχία". Encyclopædia Britannica. 2007. Encyclopædia Britannica Online. 6 Μαΐου του 2007 <  >.
* "Ρωμαϊκό Χρονολόγιο 2ος αιώνας π.Χ." το 2007. UNRV Ιστορία. 17 Μαΐου, 2007. <  >

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιβλιοθήκη Ρωμαϊκού Δικαίου, περιλαμβάνοντας "νόμους" Αρχειοθετήθηκε 2012-08-31 στο Wayback Machine.
Ο **Πουµιάθων** ή **Πυγμαλίων** του Κιτίου, ήταν ο τελευταίος Φοίνικας βασιλιάς (362 - 312 π.Χ.) της δυναστείας του Κιτίου στην αρχαία Κύπρο.

Ήταν βασιλιάς του Κιτίου, Ιδαλίου και Ταμασσού, διάδοχος του πατέρα του Μιλκιάθωνα. Κατά την βασιλεία του αγόρασε το βασίλειο της Ταμασσού από τον τελευταίο βασιλιά της, τον Πασίκυπρο, για 50 τάλαντα, η απόκτηση της Ταμασσού ήταν μεγάλη επιτυχία για τον Πουµιάθωνα, αφού ήταν πλούσια σε κοιτάσματα χαλκού. 

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ο Μέγας Αλέξανδρος εκστράτευσε του στη Μικρά Ασία και ο Πουμιάθων, για να κερδίσει την εύνοιά του, του δώρισε ένα πανέμορφο σπαθί. Το σπαθί αυτό βρέθηκε κατά τις ανασκαφές της Βεργίνας στον τάφο του γιου του Αλεξάνδρου. Όταν ο Αλέξανδρος πολιόρκησε την Τύρο, ο Πουμιάθων μαζί με τους υπόλοιπους Κύπριους βασιλείς του έστειλε στρατό. Ο ίδιος, λόγω της φοινικής καταγωγής του, δεν συμμετείχε στην πολιορκία. Αυτό δυσαρέστησε τον Αλέξανδρο ο οποίος αφαίρεσε από το βασίλειο του τη Ταμασσό και τη δώρισε στο βασίλειο της Σαλαμίνας.

Μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου, το Κίτιο αναγκαστικά ενεπλάκη στον πόλεμο των διαδόχων και ο Πουμιάθων θανατώθηκε από τον Πτολεμαίο, ο οποίος κατάργησε τη βασιλεία και προσάρτησε την Κύπρο στο βασίλειό του.

Βιβλιογραφία
------------

* Βάσσου Καραγιώργη, *Αρχαία Κύπρος*, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 1978

Αναφορές
--------

1. ↑  [...]Πρότερον δὲ τοῦτο Πασίκυπρος (ὁ) βασιλεύων ἀπέδοτο δι´ ἀσωτίαν πεντήκοντα ταλάντων Πυγμαλίωνι τῷ Κιτιεῖ, ἅμα τὸ χωρίον καὶ τὴν αὑτοῦ βασιλείαν· καὶ λαβὼν τὰ χρήματα κατεγήρασεν ἐν Ἀμαθοῦντι.» [...] (Αθήναιος ο Ναυκρατίτης, *Δειπνοσοφισταί* ΙV, 167c-d)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστορία της Λάρνακας
Για τον γεωγράφο, δείτε: Πυθέας ο Μασσαλιώτης.  
Ο **Πυθέας ο Θηβαίος** υπήρξε Βοιωτάρχης το 146 π.Χ. και σε συνεργασία με τον στρατηγό της Αχαϊκής Συμπολιτείας Κριτόλαο ενθουσίασε τους Βοιωτούς και τους οδήγησε σε συμμαχία με τους Αχαιούς και σε πολεμική σύγκρουση με τους Ρωμαίους. Ο Πυθέας ήλθε σε συνεννόηση με τον Κριτόλαο και του υποσχέθηκε αμέριστη συνδρομή στις ενέργειές του. Οι Ρωμαίοι αποφάσισαν να κηρύξουν τον πόλεμο εναντίον των Αχαιών και των Θηβαίων, τους τελευταίους με την αιτιολογία ότι είχαν καταλύσει την αυτονομία των των Φωκέων και Ευβοέων. Μετά τη συντριβή και ο θάνατο του Κριτόλαου στη Μάχης της Σκάρφειας, ο Ρωμαίος στρατηγός Μέτελλος εισέβαλε στη Βοιωτία και την πόλη της Θήβας. Ο Πυθέας αιχμαλωτίστηκε και εκτελέστηκε.

Πηγές
-----

* Πολυβίου: Ιστορίαι, 39.7
* Παυσανία: *Ελλάδος Περιήγησις*, *Αχαϊκά*, XIV.6 και XV.10
Η **σάλτσα βελουτέ** (γαλλικά: sauce veloutée) είναι αλμυρή σάλτσα που φτιάχνεται από ρου και ελαφρύ ζωμό. Είναι μια από τις «μητρικές σάλτσες» της γαλλικής κουζίνας που καταγράφηκε από τον σεφ Ωγκύστ Εσκοφιέ στις αρχές του 20ου αιώνα, μαζί με τις εσπανιόλ, τομάτας, μπεσαμέλ και μαγιονέζα ή ολαντέζ. Ο όρος *veloutée* είναι η γαλλική λέξη για το βελούδο.

Κατά την προετοιμασία της σάλτσας βελουτέ, ένας ελαφρύς ζωμός (αυτός στον οποίο τα κόκαλα της βάσης που χρησιμοποιήθηκαν δεν έχουν ψηθεί προηγουμένως), όπως ζωμός μοσχαριού, κοτόπουλου ή ψαριού, ρευστοποιείται με ένα ξανθό ρου. Η σάλτσα που παράγεται συνήθως αναφέρεται με το είδος του ζωμού που χρησιμοποιείται (π.χ. βελουτέ κοτόπουλου, βελουτέ ψαριού, βελουτέ θαλασσινών).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Escoffier, Auguste· Adams, Charlotte (2000). *The Escoffier Cookbook and Guide to the Fine Art of Cookery: For Connoisseurs, Chefs, Epicures Complete With 2973 Recipes* (55 έκδοση). Νέα Υόρκη: Crown Publishers, Inc. σελίδες 19–21. ISBN 978-0-517-50662-2.
Ο **η (ήτα) Λέοντος** (*Eta Leonis*, *η Leo*) είναι ο όγδοος φωτεινότερος (όπως φαίνεται από τη Γη) αστέρας στον ζωδιακό αστερισμό Λέοντα. Είναι επίσης γνωστός ως **30 Λέοντος** (ονομασία κατά Φλάμστηντ). Από το 1943 το φάσμα αυτού του αστέρα έχει χρησιμεύσει ως ένα από τα πρότυπα φάσματα στη βάση των οποίων ταξινομούνται άλλοι αστέρες.

Ο αστέρας έχει φασματικό τύπο λευκού υπεργίγαντα. Εμφανίζεται αμυδρός εξαιτίας της μεγάλης αποστάσεώς του από τη Γη, αλλά στην πραγματικότητα είναι 19 χιλιάδες φορές λαμπρότερος από τον Ήλιο, έχοντας απόλυτο μέγεθος −5,60. Πράγματι, τα αστρομετρικά δεδομένα της διαστημικής αποστολής *HIPPARCOS* υποδεικνύουν ότι ο ήτα Λέοντος απέχει από τη Γη περί τα 400 παρσέκ (1.300 έτη φωτός). Ο δείκτης χρώματος (B−V) του αστέρα είναι ελαφρώς αρνητικός: −0,026. Αυτό σημαίνει ότι είναι λίγο θερμότερος από τον Βέγα και πράγματι η επιφανειακή του θερμοκρασία ανέρχεται σε 9.600 K. Από τα παραπάνω συνάγονται τα απόλυτα στοιχεία» της μάζας και της ακτίνας του αστέρα: η μάζα είναι δεκαπλάσια της ηλιακής, ενώ η ακτίνα και η διάμετρος 47 φορές μεγαλύτερες των αντίστοιχων ηλιακών. Δηλαδή ο ήτα Λέοντος έχει όγκο περίπου εκατό χιλιάδες φορές μεγαλύτερο από τον όγκο του Ήλιου. Η ηλικία του όμως είναι πολύ μικρότερη της ηλιακής, περίπου 25 εκατομμύρια έτη.

Ο ήτα Λέοντος βρίσκεται κοντά στην εκλειπτική και κατά καιρούς σημειώνονται επιπροσθήσεις του από τη Σελήνη. Μια τέτοια επιπρόσθηση έδωσε ενδείξεις ότι ίσως ο αστέρας να είναι μέλος ενός διπλού συστήματος αστέρων, ωστόσο οι παράμετροι δεν συμφωνούν. Ο αστέρας απομακρύνεται από τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με μέση ταχύτητα 1,40 χιλιόμετρο ανά δευτερόλεπτο (5.040 χιλιόμετρα την ώρα).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Garrison, R.F. (Δεκέμβριος 1993), «Anchor Points for the MK System of Spectral Classification», *Bulletin of the American Astronom. Society* **25**: 1319

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο ήτα Λέοντος από τον Jim Kaler

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Ο **Άλβαρο ντε Λενκάστρε**, πορτογαλ. Álvaro de Lencastre (1540 - 1626) από τον Οίκο του Αβίς ήταν 3ος δούκας τού Αβέιρο (1598-1626).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Αλφόνσου ντε Λενκάστρε, 2ου γιού τού Γεωργίου ντε Λενκάστρε 2ου δούκα της Κοΐμπρα.

Το 1578 ο Γεώργιος ντε Λενκάστρε 2ος δούκας τού Αβέιρο σκοτώθηκε στην κταστροφική μάχη τού Αλκάσερ Κουιμπίρ μαζί με τον Σεβαστιανό της Πορτογαλίας και πολλούς ευγενείς της Πορτογαλίας. Τότε το δουκάτο τού Αβέιρο διεκδίκησαν η κόρη του Ζουλιάνα και ο εξάδελφός του Άλβαρο ντε Λενκάστρε.

Σύμφωνα με τον *Νοερό Νόμο* τα θήλεα τέκνα δεν μπορούσαν να κληρονομήσουν εδάφη και φέουδα, εκτός ειδικής άδειας του βασιλιά. Ο Άλβαρο ήταν ο πλησιέστερος άρρην συγγενής τού εκλιπόντος. Η διαφωνία κράτησε 20 έτη, ώσπου ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας, ως Φίλιππος Α΄ της Πορτογαλίας αποφάσισε οι δύο αντίδικοι να παντρευτούν και να κληρονομήσουν τις ιδιοκτησίες των Λενκάστρε. Πράγματι έγινε ο γάμος και ο βασιλιάς χορήγησε ειδικές τιμές: α) θα ανανεώνει τον τίτλο στον κληρονόμο β) δημιούργησε τον τίτλο τού *δούκα* τού Τόρρες Νάβας για τον διάδοχο τού δούκα τού Αβέιρο (ως τότε ήταν *μαρκήσιος*) γ) ο τιμητικός τίτλος της *Αυτού Εξοχότητος*, που δόθηκε στον κλάδο των Αβίς-Μπραγκάνσα το 1579, παραχωρείται και στον κλάδο Αβίς-ντε Λενκάστρε.

Το ανάκτορο τού δούκα βρισκόταν στο Ασεϊτάο, όπου δίπλα κτίστηκε και ένα νοσοκομείο. Με τη σύζυγό του χορήγησε τεράστια προστασία στη μονή Αρράμπιντα, που είχε ιδρυθεί από τον Ιωάννη ντε Λενκάστρε 1ο δούκα τού Αβέιρο, πατέρα τού Γεωργίου 2ου δούκα τού Αβέιρο. Ο Άλβαρο και η Ζουλιάνα τάφηκαν στη μονή.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1598 τη Ζουλιάνα ντε Λενκάστρε, κόρη τού εξαδέλφου του Γεωργίου 2ου δούκα τού Αβέιρο και είχε τέκνα:

* Γεώργιος 1594 - 1632, 1ος δούκας τού Τόρρες Νόβας.
* Αλφόνσος 1597-1654, ευγενής.
* Μανταλένα γενν. 1599, παντρεύτηκε τον Ντίνις ντε Φάρο 3ο κόμη τού Φάρο
* Μαρία γενν. 1602, παντρεύτηκε τον Μανρίκε Σίλβα 1ο μαρκήσιο της Γκουβέια.
* Βιολάντε/Γιολάντα γενν. 1604, παντρεύτηκε τον Λοουρένσο Πίρες ντε Κάστρο 3ο κόμη τού Μπάστο.
* Πέτρος 1608-1673, 5ος δούκας τού Αβέιρο, αρχιεπίσκοπος της Έβορα & Μπράγκα, επίσκοπος της Γκουάρντα.
* Λουδοβίκος 1609-1673.
* άλλοι δύο γιοί έγιναν ιερείς και άλλες τέσσερις κόρες έγιναν μοναχές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
Πυρόσβεση στη Φινλανδία
**Πυρόσβεση** είναι η πράξη της κατάσβεσης των πυρκαγιών. Ένας πυροσβέστης καταστέλλει και  σβήνει φωτιές για να προστατεύσει ζωές και να αποτρέψει την καταστροφή περιουσίας και του περιβάλλοντος. Οι πυροσβέστες μπορεί να παρέχουν και άλλες πολύτιμες υπηρεσίες στις κοινότητές τους, συμπεριλαμβανομένων και ιατρικών υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης.

Η πυρόσβεση απαιτεί μια επαγγελματική προσέγγιση. Πολλοί πυροσβέστες επιτυγχάνουν υψηλού βαθμού τεχνικές γνώσεις, ως αποτέλεσμα ετών εκπαίδευσης τόσο σε γενικές τεχνικές πυρόσβεσης όσο και την ανάπτυξη εξειδικευμένης τεχνογνωσίας σε ιδιαίτερες πυρκαγιές και διασώσεις όπως διάσωση αεροσκαφών/αεροδρομίων, δασοπυρόσβεση και έρευνα και διάσωση.