recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ζανγκ Ζε** (κινεζικά : 张择, Πινγίν :Zhāng Zé), γεννημένος στις 4 Ιουλίου 1990, είναι σήμερα (2017) εν ενεργεία Κινέζος πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Επί του παρόντος βρίσκεται στο Νο 157 στον κόσμο, είναι η ανώτατη κατάταξη που πέτυχε ποτέ αντισφαιριστής στην Κίνα.

Τα πρώτα χρόνια του ο Ζανγκ έπαιξε σε τουρνουά του ITF σε ολόκληρη την Ασία. Τον Φεβρουάριο του 2008, ο Ζανγκ έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο προκριματικό τουρνουά του ATP Challenger στη Μελβούρνη, νικώντας τον Μικάλ Στέθαμ (5-7, 7-5, 6-4). Στον δεύτερο γύρο ο Ζανγκ έχασε από τον Nima Roshan (6-7 (6), 1-6).

Στις 28 Μαρτίου 2010 κέρδισε τον τίτλο του πρώτου ενιαίου τίτλου της επαγγελματικής του καριέρας σε τουρνουά της ITF Futures στην πόλη Μέγκι της Κίνας. Νίκησε τον Riccardo Ghedin (6-1, 6-4). Μόλις δύο μήνες αργότερα, στις 22 Μαΐου, ο Ζανγκ έφτασε στον πρώτο του τελικό για την περιοδεία της ΑΤΡ στο Φεργκάν του Ουζμπεκιστάν όπου έχασε από τον Εβγένι Κίριλοφ (6-3, 2-6, 6-2).

Το 2010 ο Ζανγκ έγινε για πρώτη φορά στην καριέρα του Κινέζος πρωταθλητής στο μονό και διπλό. Την ίδια χρονιά επιλέχθηκε για να παίξει στην ομάδα της Κίνας στο Ντέιβις καπ. Στις 22 Μαΐου 2011 ο Ζανγκ κέρδισε τον δεύτερο τίτλο του στην ITF νικώντας τον Λι Χσιν Χαν (6-1, 6-0) στο Γκουϊγιάνγκ της Κίνας. Έπαιξε τους προκριματικούς γύρους στο Γουίμπλεντον του 2012 και στο Αμερικανικό όπεν του 2012, όπου αποκλείστηκε στον δεύτερο γύρο. Το 2012 στο *China Open* ο Ζανγκ νίκησε τον No.14 στον κόσμο Ρισάρ Γκασκέ 6-4, 3-6, 6-4 στον δεύτερο γύρο, πριν χάσει από τον Φλοριάν Μάιερ την επόμενη μέρα.

Τον Οκτώβριο του 2013, ο Ζανγκ συνεργάστηκε με τον Ρότζερ Φέντερερ στο *Ρόλεξ Μάστερς της Σαγκάης*. Κέρδισαν τον Κέβιν Άντερσον και τον Ντμίτρι Τουρσούνοφ με 6-2, 6-1 για να αποκλειστούν στον επόμενο γύρο. Τον Ιανουάριο του 2014 ο Ζανγκ προκρίθηκε στο απλό του Αυστραλιανού όπεν,το πρώτο του τουρνουά γκραντ σλαμ, στον πρώτο γύρο έχασε από τον Νο 33 στον κόσμο Φερνάντο Βερντάσκο σε τέσσερα σετ: 7-5, 3-6, 2-6, 3-6.

Τον Οκτώβριο του 2015, ο Ζανγκ ήταν ένας από τους τρεις παίκτες που έλαβαν μπαλαντέρ στην κύρια κλήρωση του China Open. Μετά την νίκη του επί του Ντένις Ίστομιν στον πρώτο γύρο (6-3, 1-6, 6-3), ο Ζανγκ νικήθηκε από τον No.1 στον κόσμο Νόβακ Τζόκοβιτς (6-2, 6-1), ο οποίος στη συνέχεια κέρδισε το τουρνουά για έκτη φορά. Παρά την άνετη νίκη για τον Τζόκοβιτς, μίλησε με επαινετικά λόγια για τον Ζανγκ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Melbourne Challenger». *International Tennis Federation*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-04-01.. Ανακτήθηκε στις 11 October 2010.
2. ↑  «China F2 Futures». *International Tennis Federation*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-03-17.. Ανακτήθηκε στις 10 October 2010.
3. ↑  «ATP Results: Fergana 2010». *Association of Tennis Professionals*.. Ανακτήθηκε στις 10 October 2010.
4. ↑  «Wild Card Zhang Surprises No.14 Gasquet in 2nd Round». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2017-02-25.. Ανακτήθηκε στις 2017-11-17.
5. ↑  «Is China Tennis’ Next Frontier?». .
Η **αποδοχή** στην ανθρώπινη ψυχολογία είναι η συγκατάθεση ενός ατόμου για την πραγμάτωση και εξέλιξη μιας κατάστασης, αναγνωρίζοντας μια διαδικασία ή κατάσταση χωρίς να προσπαθεί να την αλλάξει. ο όρος χαρακτηρίζεται από πολυσημία. Όταν το άτομο στο οποίο υποβάλλεται μια πρόταση δηλώνει τη συγκατάθεσή του, είναι μια «αποδοχή» της προσφοράς του, που ονομάζεται επίσης συμφωνία. Ένας άλλος ορισμός της αποδοχής έχει να κάνει με τη θετική υποδοχή και την έγκριση. Για παράδειγμα, μπορεί κάποιος να συμπαθήσει κάποιον και να τον αποδεχτεί. Μια άλλη περιγραφή είναι ότι η αποδοχή μπορεί να είναι μια πράξη πίστης ή συγκατάθεσης. Μπορεί να οριστεί και ως εξής:"Μια ρητή πράξη με συμπεριφορά που εκφράζει τη συναίνεση στους όρους μιας προσφοράς με τρόπο που καλείται ή απαιτεί η προσφορά έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια δεσμευτική σύμβαση. Η πράξη ενός προσώπου στο οποίο προσφέρεται κάτι που προσφέρεται από άλλον, σύμφωνα με το οποίο το προσφερόμενο αποδεικνύει μέσω μιας πράξης που πραγματοποιείται από την προσφορά, πρόθεση διατήρησης του θέματος της προσφοράς ".

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Acceptance - Definition and More from the Free Merriam-Webster Dictionary». *merriam-webster.com*.
2. ↑  Chirelstein, Marvin (2001). *Concepts and Case Analysis in the Law of Contracts*. New York: Foundation. ISBN 1587781972.
Κράταιγος ο μονόγυνος (*Crataegus monogyna*), Περιοχή Στεμνίτσας, Αρκαδία, Πελοπόννησος, 03-10-2021
O **Κράταιγος ο μονόγυνος** (*Crataegus monogyna*) με κοινή ονομασία θαμνομουρτζιά, τρικουκιά, ανήκει στην οικογένεια Ροδίδες (Rosaceae). Κατανέμεται σ’ όλη την Ευρώπη, Δυτική Ασία και ΒΔ Αφρική και αποτελεί είδος κοινό στην Ελλάδα σε υψόμετρο μέχρι 1600 μ. Είναι φυλλοβόλος θάμνος ή μικρό ακανθωτό δένδρο (αγκάθια 1-3cm), ύψους 2-10μ. Τα φύλλα είναι λεία, σφηνοειδή στη βάση με 3 έως 5 λοβούς. Τα άνθη είναι λευκά, εύοσμα με διάμετρο 8-15 mm. Ανθίζει τοn Μάιο-Ιούνιο.Οι καρποί ωριμάζουν το φθινόπωρο, είναι σφαιρικοί, ερυθροί και μικροί μέχρι 1 cm.

Πηγές
-----

Αραμπατζής Θ. 1998, Θάμνοι και Δέντρα στην Ελλάδα (Τόμος Ι).

Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. I), Diatheo

Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου. Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Tutin et al. 2005, Flora Europaea Vol 2, Cambridge University Press

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

https://www.greekflora.gr/el/flowers/1849/Crataegus-monogyna

http://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm\_dataportal/taxon/35e4c9b7-b3b1-46cb-8b8a-08cab031b5cb

https://euromed.luomus.fi/euromed\_map.php?taxon=453324&size=medium http://mediplantepirus.med.uoi.gr/pharmacology/plant\_details.php?id=97

Παραπομπές
----------
Ο **Ζήνων** ήταν βυζαντινός, στρατηγός και πολιτικός, του 5ου αιώνα.

Ο Ζήνων καταγόταν από την Ισαυρία και είχε έναν αδελφό, ο οποίος πέθανε πριν από το 448.

Μεταξύ 447 και 451 ήταν στρατηγός της Ανατολής (magister militum Orient). Το 447 τέθηκε επικεφαλής μιας στρατιωτικής μονάδας Ισαυρίων και του ανατέθηκε η υπεράσπιση της Κωνσταντινούπολης από την Αττίλα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ήταν ήδη αρχηγός του ανατολικού στρατού και κλήθηκε να υπερασπιστεί την πρωτεύουσα επειδή όλοι οι άλλοι στρατηγοί ήταν μακριά, πολεμώντας εναντίον των Ούννων. Ως ανταμοιβή για την επιτυχή υπεράσπιση της Κωνσταντινούπολης, διορίστηκε πρόξενος για το έτος 448.

Το 449 και το 450 αντιτάχθηκε στον ισχυρό ευνούχο Χρυσάφιο, κι έπειτα διορίσθηκε Κόμης των θείων θησαυρών. Το 451 ανέβηκε στην τάξη του πατρικίου.

Σύμφωνα με τον Δαμασκηνό, ο Ζήνων σχεδίαζε να σκοτώσει τον αυτοκράτορα, σε ένα από τα δύο σχέδια που διοργανώνονταν από ειδωλολάτρες αξιωματικούς, αλλά ο αυτοκράτορας πέθανε μετά την πτώση του από το άλογό του. Σύμφωνα με τους σύγχρονους ιστορικούς, ο Ζήνων είχε προγραμματίσει να σκοτώσει τον Θεοδόσιο Β΄, αλλά ο αυτοκράτορας πέθανε προτού ολοκληρωθεί το σχέδιο.

Ο Ζήνων πέθανε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μαρκιανού (450-457). Μεταξύ των υποστηρικτών του υπήρχε ο μάγιστος Απολλώνιος, ενώ ο Θεοδώρητος ο Κύρου του έγραψε δύο επιστολές.

Σύμφωνα με αρχαίες πηγές, η περίφημη σταδιοδρομία του Ζήνων ήταν ο λόγος για τον οποίο ένας άλλος αξιωματικός της Ισαυρίας, ο *Ταρασικοδίσσας*, επέλεξε το ελληνικό όνομα Ζήνων όταν παντρεύτηκε την Αριάνδη κι έγινε αυτοκράτορας, οπότε ήταν γνωστός ως Ζήνων όταν ανέβηκε στο θρόνο. Μερικοί σύγχρονοι ιστορικοί υποδηλώνουν ότι ο Ζήνων ήταν ο πατέρας του αυτοκράτορα, αλλά δεν υπάρχει συναίνεση για αυτό, και άλλες πηγές υποδηλώνουν ότι ο Ταρασικοδίσσας ήταν μέλος της συνοδείας του Ζήνων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Jordanes, 333; Evagrius, ii.15
2. ↑  Theodoretus, 65
3. ↑  Priscus, fragment 5
4. ↑  Πρότυπο:CIL; Priscus, fragment 8.
5. ↑  Damascius, PH, fragment 115A.
6. ↑  Stephen Mitchell, *A history of the later Roman Empire, AD 284-641: the transformation of the ancient world*, Wiley-Blackwell, 2007, (ISBN 1-4051-0857-6), pp. 114-115.

Πηγές
-----

* Evagrius Scholasticus, Historia ecclesiastica
* Damascius, Philosophycal History
* Jordanes, Romana
* Priscus, Historia
* Theodoret, Epistles
* Jones, Arnold Hugh Martin, John Robert Martindale, John Morris, "Fl. Zenon 6", The Prosopography of the Later Roman Empire, Volume 2, Cambridge University Press, 1980, ISBN 0-521-20159-4, pp. 1199–1200.
Η **Αδοβογιόνα**, λατιν.: *Adobogiona* (π. περ. 80 π.Χ. - περ. 50 π.Χ.) ήταν Κέλτισσα πριγκίπισσα από τη Μ. Ασία. Ήταν κόρη του βασιλιά Δειόταρου της Γαλατίας και της Βερενίκης, πριγκίπισσας της Περγάμου, πιθανώς κόρης του βασιλιά Άτταλου Γ΄ της Περγάμου.

Βιογραφία
---------

Ο Aδοβαγιόνα παντρεύτηκε τον Bρογίταρο βασιλιά της Γαλατίας, ο οποίος βασίλευσε ταυτόχρονα με τον πεθερό του.  Ήταν γονείς του Αμύντα της Γαλατίας, τετράρχη των Τρόκμων και βασιλιά της Γαλατίας.

Η Αδοβογιόνα τιμήθηκε με μια σωζόμενη επιγραφή, που ανακαλύφθηκε στο νησί της Λέσβου· μία κεφαλή προτομής βρέθηκε στην Πέργαμο.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Βρογίταρο βασιλιά της Γαλατίας στη Μ. Ασία και είχε ΄τέκνο:

* Αμύντας βασιλιάς της Γαλατίας (36-25 π.Χ.).

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Cicero. *De harusp. resp.* 13.

Πηγές
-----

* S. Mitchell, *Anatolia: Land, Men and Gods in Minor Asia*, Vol. Ι (1956).
* Ton Derks/Nico Roymans, *Ethnic Constructs in Antiquity: The Role of Power and Tradition*, Άμστερνταμ: Amsterdam University Press, 2009, σελ. 137.
Προσεγγιστική τοποθεσία των Τιλαταίων, πάνω αριστερά στον χάρτη, γραμμένο με λατινικούς χαρακτήρες
Οι **Τιλαταίοι** είναι αρχαία θρακική φυλή που ζούσε στην Σαρδική.

Την φυλή ανέφερε ο Θουκυδίδης, τον 5ο αιώνα π.Χ. εντοπίζοντας το κέντρο κατοικίας τους μεταξύ της ορεινής περιοχής των σημερινών πόλεων της Σόφιας, του Πέρνικ, του Μποσίλεγκραντ και του Πίροτ. Όπως ανέφερε ο ίδιος «ζουν στα βόρεια του Σκόμβρου όρους και φτάνουν, προς την δύση, έως τον ποταμό Όσκιο που πηγάζει απ᾽ τα ίδια βουνά απ᾽ όπου πηγάζουν ο Νέστος και ο Έβρος. Το βουνό αυτό είναι ένας έρημος μεγάλος ορεινός όγκος που γειτονεύει με την Ροδόπη.»

Παραπομπές
----------

1. ↑  The Cambridge Ancient History, Volume 3, Part 2: The Assyrian and Babylonian Empires and Other States of the Near East, from the Eighth to the Sixth Centuries BC by John Boardman, I. E. S. Edwards, E. Sollberger, and N. G. L. Hammond, (ISBN 0-521-22717-8), 1992, page 600: ";The Triballi were the western neighbours of the Treres and the Tilataei who occupied in general the region of Serdica"
Ο **Μύθος της αράχνης** (ισπανικά: *La fábula de Aracne*), γνωστός ως *Οι υφάντρες* (*Las hilanderas*), είναι έργο του Ντιέγκο Βελάσκεθ που εκτίθεται στο Μουσείο ντελ Πράδο της Μαδρίτης. Θεωρείται δείγμα εκφραστικό της Μπαρόκ ζωγραφικής.

Ανάλυση
-------

Σε πρώτο πλάνο ένα δωμάτιο με πέντε γυναίκες υφάντριες με αδράχτι, κλωστογυρίστρα και λοιπά σύνεργα και υλικά στην προετοιμασία του μαλλιού. Στο βάθος, πίσω τους είναι τρεις καλοντυμένες γυναίκες που φαίνεται να εξετάζουν ένα μωσαϊκό που απεικονίζει μια μυθολογική σκηνή. Θεματικά είναι αινιγματικό καθόσον δεν είναι γνωστός μέχρι σήμερα ο πραγματικός σκοπός αυτού του έργου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *L. Cirlot'* (dir.), *Museo del Prado II*, Col. «Museos del Mundo», Τόμος 7, Espasa, 2007. ISBN 978-84-674-3810-9, σσ. 40-41
Σύγχρονου τύπου βόμβα αναρτημένη στον φορέα ενός μαχητικού αεροσκάφους
Ως **βόμβα** χαρακτηρίζεται οποιοδήποτε βλήμα που φέρει εντός κοιλότητας εκρηκτικό υλικό ή εμπρηστικό υλικό ή άλλο χημικό και κατάλληλο μηχανισμό πυροδότησης. Το σχήμα, το μέγεθος και η κατασκευή των διαφόρων βομβών ποικίλλουν ανάλογα με τον προορισμό τους και του μέσου μεταφοράς. 

Γενικά, οι βόμβες αποτελούνται από το κυρίως σώμα που είναι κοίλο στο εσωτερικό και περιέχει την εκρηκτική γόμωση, από τα συστήματα όπλισης και ανάφλεξης και από τα πτερύγια, που τη βοηθούν να ακολουθεί σταθερή κατεύθυνση και βρίσκονται στο πίσω μέρος της. 

Στο μπροστινό μέρος καταλήγουν σε ρύγχος. Το εξωτερικό τμήμα τους περιβάλλεται άλλοτε από μέταλλο και άλλοτε από τσιμέντο, αλλά και γυαλί ή πλαστικό όταν πρόκειται για κατευθυνόμενες βόμβες. Η έκρηξή τους είναι δυνατό να προκληθεί όταν προσκρούσουν πάνω σε μια επιφάνεια ή με ηλεκτρικό σήμα ή με άλλον αυτόματο πυροδοτικό μηχανισμό ή ακόμα με φιτίλι. Κατά την έκρηξη απελευθερώνονται αέρια, που ασκούν πάρα πολύ μεγάλη πίεση στα τοιχώματα της βόμβας και τα αναγκάζουν να σπάσουν. Τα θραύσματά της εκτινάσσονται με δύναμη σε μεγάλες αποστάσεις, ενώ τα α 

Η ρίψη των περισσοτέρων γίνεται από αεροπλάνο ή με βομβοβόλο μηχάνημα ή ακόμα και με το χέρι. Στην τελευταία αυτή περίπτωση οι βόμβες είναι πολύ μικρές και ονομάζονται χειροβομβίδες. Άλλα είδη είναι οι εμπρηστικές, οι χημικές, οι μικροβιακές και οι θραυσματικές βόμβες, οι βόμβες καταστροφής, οι κρουσιφλεγείς, οι βραδυφλεγείς και οι τηλεκατευθυνόμενες βόμβες, η ωρολογιακή βόμβα, που περιλαμβάνονται στα συμβατικά όπλα, ως και η ατομική βόμβα. η βόμβα υδρογόνου, η βόμβα νετρονίου κ.ά. που υπάγονται στα πυρηνικά όπλα.

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βόμβα** |

* Βόμβα νυχτερίδας
* Βόμβα βυθού
* TM 31-210 Improvised Munitions Handbook

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **βόμβα**  |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85015477
* GND: 4338394-4
* BNF: cb13319196m (data)
* NDL: 00560486
* NKC: ph183329

 |

 |
Ο **Ελευθέριος** ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, πατρίκιος και Έξαρχος Ραβένας από το 615 έως το 619. Ήταν ευνούχος και αντικατέστησε τον Ιωάννη Α΄. 

Πριν την θητεία του σχεδόν σε ολόκληρη την εξαρχία επικρατούσε αναταραχή. Στη Ραβένα, υπήρχε προφανής δυσαρέσκεια προς τους Βυζαντινούς, στη Νάπολη ο Ιωάννης της Κόνζα είχε επαναστατήσει και δεν αναγνώριζε τον έλεγχο του Έξαρχου. Ο Ελευθέριος μόλις έφτασε στη Ραβέννα έδωσε εντολή να θανατωθούν όλοι όσοι είχαν εμπλακεί στο θάνατο του προηγούμενου έξαρχου, Ιωάννη. Στη συνέχεια, αφού έκανε μια εθιμοτυπική επίσκεψη στον Πάπα Αδεοδάτο, βάδισε προς την Νάπολη, κατέλαβε η πόλη, σκοτώνοντας τον επαναστάτη Ιωάννη και τους υποστηρικτές του. Ωστόσο, αμέσως μετά οι Λομβαρδοί απείλησαν με πόλεμο και ο Ελευθέριος ζήτησε ειρήνη, υποσχόμενος ένα ετήσιο χρηματικό ποσό.

Βρίσκοντας την κατάσταση στην Ιταλία να μην είναι ικανοποιητική και εκμεταλλευόμενοι την ενασχόληση του βυζαντινού αυτοκράτορα Ηράκλειου με τους Σασσανίδες, ο Ελευθέριος το 619, ανακήρυξε τον εαυτό του αυτοκράτορα το 619, με την πρόθεση της δημιουργίας κράτους στα εδάφη του εξαρχάτου. Το επόμενο έτος, ενώ ήταν καθ' οδόν προς τη Ρώμη για να πείσει τον Πάπα Βονιφάτιο να τον στέψει, δολοφονήθηκε από στρατιώτες του στο φρούριο της Λουκεόλι, και το κεφάλι του στάλθηκε στον Ηράκλειο.

Παραπομπές
----------

1. ↑ . AA. VV. Vita di Adeodato in Liber Pontificalis
2. ↑  Raymond Davis (translator), The Book of Pontiffs (Liber Pontificalis), first edition (Liverpool: University Press, 1989), p. 63.
3. ↑  Paul the Deacon (4.36). In his translation of Paul's History of the Lombards (Philadelphia: University of Pennsylvania, 1974, p. 176n. 4), William Dudley Foulke, writes that Eleutherius' tribute was 500 pounds of gold
4. ↑  AA. VV. Vita di Bonifacio V in Liber Pontificalis
5. ↑  Ravegnani, Οι Βυζαντινοί στην Ιταλία, Il Mulino, Μπολόνια, 2004 σ. 107
6. ↑  Paul the Deacon, History of the Lombards (4.36), p. 176; Liber Pontificalis (Davis translation), p. 63

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Eleutherius (exarch)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Αγέπολις ο Ρόδιος** (αρχ. ελλην. *Ἀγέπολις*) ήταν αρχαίος Ρόδιος που στάλθηκε από τους συμπολίτες του το 169 π.Χ. ως πρέσβυς προς τον Ρωμαίο ύπατο Κόιντο Μάρκιο Φίλιππο, στον πόλεμο των Ρωμαίων με τον βασιλιά της Μακεδονίας Περσέα. Σκοπός του Αγέπολι ήταν να εξευμενίσει τον Ρωμαίο, ανασκευάζοντας τις κατηγορίες και τις διαβολές που είχαν γίνει στη ρωμαϊκή Σύγκλητο κατά των Ροδίων, δηλώνοντας πίστη των Ροδίων στη Ρώμη. Ο Αγέπολις συνάντησε τον Κόιντο Μάρκιο κοντά στο Ηράκλειον Πιερίας, όπου ο Ρωμαίος του επεφύλαξε αξιοσημείωτα εγκάρδια υποδοχή και άκουσε τις απόψεις του. Λίγο αργότερα ο Αγέπολις επισκέφθηκε τον Γάιο Μάρκο Φίγκουλο, ο οποίος τον υποδέχθηκε ακόμα καλύτερα. Οι Ρόδιοι θεώρησαν τις θερμές υποδοχές που επεφυλάχθηκαν στον απεσταλμένο τους ως ενδεικτικές του άγχους της Ρώμης για τον πόλεμο, μια πεποίθηση που επιβεβαιώθηκε για εκείνους όταν ο Αγέπολις τους αφηγήθηκε το πώς ο Κόιντος Μάρκιος τον είχε πάρει κατά μέρος για να τον ρωτήσει εμπιστευτικά γιατί η Ρόδος δεν μεσολαβούσε ώστε να βοηθήσει να τελειώσει ο πόλεμος.

Το 168 π.Χ. ο Αγέπολις στάθηκε και πάλι ως πρέσβυς, αυτή τη φορά στην ίδια την πόλη της Ρώμης, προκειμένου να δηλώσει στη Σύγκλητο ότι ο πόλεμος της Ρώμης κατά του Περσέως αποτελούσε μεγάλο φορτίο για την Ελλάδα και ήταν τελικώς μη επικερδής για την ίδια τη Ρώμη. Αλλά ο πόλεμος (ο Τρίτος Μακεδονικός Πόλεμος) είχε πλέον τελειώσει με την οριστική νίκη των Ρωμαίων και το τέλος του Βασιλείου της Μακεδονίας, οπότε ο Αγέπολις κατηγορήθηκε από τη Σύγκλητο πως δεν υπηρετούσε τα συμφέροντα ούτε της Ελλάδας, ούτε της Ρώμης, αλλά εκείνα του ηττημένου πλέον Περσέως.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Smith, William Smith (1867). «Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας». Στο: Smith, William, επιμ. *Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας*. **1**. Βοστώνη: Little, Brown and Company, σσ. 68.. Ανακτήθηκε στις 2008-05-18.  Αρχειοθετήθηκε 2013-10-12 στο Wayback Machine. «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2022.
2. ↑  Πολύβιος (1889). Friedrich Otto Hultsch, επιμ. *The Histories of Polybius*. Λονδίνο: Macmillan & Co. σελίδες 383–384, 395.
3. ↑  Volonakis, Michael D. (1922). *The Island of Roses and Her Eleven Sisters: Or, The Dodecanese from the earliest time down to the present day*. Λονδίνο: Macmillan & Co. σελίδες 181.
4. ↑  Πολύβιος, xxviii. 14, 15, xxix. 4, 7
5. ↑  Τίτος Λίβιος, xlv. 3
Ένας ομαδικός τάφος στο Κάτιν, 1943
Ο **Πιοτρ Καρπόβιτς Σοπρουσένκο** (Piotr Karpovich Soprunenko) (17 Μαρτίου 1908 – 23 Ιουνίου 1992) ήταν Σοβιετικός Υποστράτηγος του Κόκκινου Στρατού, ο οποίο; διεξήγαγε τη Σφαγή του Κάτιν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Σοπρουσένκο είχε 22.000 αιχμαλώτους πολέμου υπό τη δικαιοδοσία του ως επικεφαλής ενός κλάδου του σοβιετικού ΛΕΕΥ που ονομάζοταν Τμήμα για Υποθέσεις Αιχμαλώτων Πολέμου», που δημιουργήθηκε από τον Λαβρέντι Μπέρια. Ήταν ουκρανικής καταγωγής.

Βιογραφία
---------

Ο Σοπρουσένκο γεννήθηκε κοντά στο Κίεβο στην Ουκρανία, υπό τη Ρωσική Αυτοκρατορία.

Έλαβε το βαθμό του λοχαγού της Κρατικής Ασφάλειας τον Μάρτιο του 1940, του ταγματάρχη το 1942, του συνταγματάρχη και στη συνέχεια του επιτρόπου το 1943 και του υποστράτηγου το 1945.

Εγκλήματα πολέμου
-----------------

Ο Σοπρουσένκο φέρεται να ήταν υπεύθυνος για τις εκτελέσεις σχεδόν 22.000 Πολωνών διανοούμενων, στρατιωτικών αξιωματικών και άλλων αιχμαλώτων πολέμου κατά τη διάρκεια της σφαγής του Κάτιν τον Απρίλιο και τον Μάιο του 1940. Αυτό θεωρείται από πολλούς ως γενοκτονία.

Το 1990, ο Νίκολας Μπέθελ, 4ος βαρόνος του Μπέθελ, έθεσε μια ερώτηση στην Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου σχετικά με τον ρόλο του Σοπρουσένκο στο Κάτιν με σκοπό την πιθανή δίωξή του ως εγκληματίας πολέμου.

Το 1991, η Σοβιετική Ένωση αρνήθηκε να διώξει τον Σοπρουσένκο λόγω αναπηρίας και μεγάλης ηλικίας και δεν αντιμετώπισε ποτέ τη δικαιοσύνη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  
 Understanding the Ukrainians in WWII. Part 2. Stories of Ukrainians in the Red Army
URL
 
Website title:
 Euromaidan Press,
Date accessed:
 August 27, 2023,
Date published:
 May 08, 2021.
2. 1 2  «Biography of Major-General Petr Karpovich Soprunenko – (Петр Карпович Сопруненко) (1908–1992), Soviet Union». Generals.dk. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Ιανουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2022.
3. 1 2  «Katyn Files, 1940». Allworldwars.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιανουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2022.
4. ↑  The Katyn Massacre – Mechanisms of Genocide, The Warsaw Institute Review, May 18, 2020
5. ↑  Katyn Massacre: General Soprunenko's Role, HL Deb 17 July 1990 vol 521 cc753-4
Η **Διεθνής Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου** (αγγλικά: *International Federation of Football History & Statistics*, **IFFHS**) είναι ένας οργανισμός που εξιστορεί την ιστορία και τα αρχεία του ποδοσφαίρου. Ιδρύθηκε στις 27 Μαρτίου του 1984 στη Λειψία από τον Δρ. Άλφρεντο Πέγκε (*Alfredo Pöge*) με τις ευλογίες του γενικού γραμματέα της FIFA κατά τη χρονική στιγμή, Δρ. Χέλμουτ Κέζερ. Η έδρα της IFFHS βρισκόταν στο Αμπού Ντάμπι για κάποιο χρονικό διάστημα, αλλά, το 2010 μετακόμισε στη Βόννη της Γερμανίας και το 2014 στη Ζυρίχη της Ελβετίας.

Κατά τα πρώτα της στάδια, μέχρι και το 2002, η IFFHS ήταν προσηλωμένη στη δημοσίευση των τριμηνιαίων περιοδικών *Fußball-Weltzeitschrift*, *Libero spezial deutsch* και *Libero international*. Όταν αυτό έπρεπε να διακοπεί για λόγους που δεν έχουν επίσημα ανακοινωθεί, η οργάνωση δημοσίευσε υλικό της σε μια σειρά πολύγλωσσων βιβλίων σε συνεργασία με χορηγούς. Η στατιστική οργάνωση έχει περιορίσει πλέον τις εκδοτικές δραστηριότητες της στην ιστοσελίδα της, η οποία λαμβάνει στήριξη από την ΦΙΦΑ, οργάνωση που αναγνωρίζει την IFFHS και το έργο της, αν και η τελευταία δεν έχει καμία σχέση με το κυβερνών σώμα του ποδοσφαίρου.

Δείτε επίσης
------------

* RSSSF

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Saleh Salem BAHWINI is the new president of the IFFHS». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2014.
2. ↑  Από (μεγάλοι) παίκτες... πρόεδροι / Ντίνο Τζοφ sport24.gr
3. 1 2  «The History of IFFHS». *IFFHS official website*. Ανακτήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2009.
4. ↑  Rafa Jiménez, *IFFHS: La calculadora del fútbol*. *Don Balón* (1656), 9/15 julio 2007, p.50
5. ↑  «¿Qué es la IFFHS?». El Mundo Deportivo. 8 January 2010.. Ανακτήθηκε στις 2010-01-20.
6. ↑  «International Federation of Football History & Statistics». *IFFHS official website*. Ανακτήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2009.
7. ↑  A couple of former *Weltzeitschrift* cover pages can be looked up at
8. 1 2 3  Rafa Jiménez, *IFFHS: La calculadora del fútbol*. *Don Balón* (1656), 9/15 July 2007, p.50 (in Spanish).
9. ↑  «Does FIFA employ a ranking system for club teams similar to the FIFA/Coca-Cola World Ranking for national teams?». www.fifa.com. 28 March 2003. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2014-05-06.. Ανακτήθηκε στις 2009-09-14.

Eξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 146094937
* GND: 2110936-9

 |

 |
Ο **Πέτρος Επιτροπάκης** (1894 ή 1897 ή 1898–1977) ήταν Έλληνας τενόρος, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του λυρικού θεάτρου στην Ελλάδα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1894 ή 1897 ή 1898 στην Αθήνα. Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών όπου υπήρξε μαθητής της Νίνας Φωκά, ενώ η πρώτη του επαφή με τη μουσική είχε γίνει με τους Νικόλαο Κόκκινο και Τιμολέοντα Ξανθόπουλο. Συνέχισε τις σπουδές του στην Ιταλία, πραγματοποιώντας την πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή στη Σικελία το 1923 με την παράσταση *Φάουστ*. Με υποτροφία του Εμμανουήλ Μπενάκη σπούδασε στο Μιλάνο με τον Τζουζέπε Μπόργκι. Συνέχισε τις παραστάσεις σε διάφορες όπερες της Ιταλίας και της Γαλλίας, της Ελβετίας και της Αυστρίας.

Από το 1939 έγινε από τους σημαντικότερους πρωταγωνιστές της Εθνικής Λυρικής Σκηνής όπου πραγματοποιούσε εμφανίσεις για 20 χρόνια. Ακόμη διετέλεσε αντιπρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών. Πέθανε στην Αθήνα στις 9 Απριλίου 1977.

Παραστάσεις
-----------

Γνώρισε την πρώτη του επιτυχία το 1920 συμμετέχοντας στην παράσταση *Το δαχτυλίδι της μάνας* του Μανώλη Καλομοίρη ενώ συμμετείχε και στην ταινία *Οι απάχηδες των Αθηνών* (1930). Στην Ελλάδα διακρίθηκε ως τενόρος στην οπερέτα και το ελαφρό τραγούδι.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  *Εικονικό Εκπαιδευτικό Μουσείο Εθνικής Λυρικής Σκηνής*. virtualmuseum.nationalopera.gr/el/eikoniki-ekthesi/prosopa/epitropakis-petros-1239/. Ανακτήθηκε στις 23  Αυγούστου 2021.
2. 1 2  «Επιτροπάκης, Πέτρος (Αθήνα, 1897 - 1977)». *Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό - Τόμος: 3*. Εκδοτική Αθηνών. Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2019.
3. 1 2 3  «Πέτρος Επιτροπάκης». *virtualmuseum.nationalopera.gr*. Εθνική Λυρική Σκηνή. Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2019.
4. 1 2 3  «Επιτροπάκης, Πέτρος». *www.ygeiaonline.gr*. Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πέτρος Επιτροπάκης στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 309858841
* **ΕΒΕ**: 210556
* LCCN: no2014104447

 |

 |
Με τη συντομογραφία **CMYK** εννοούμε το μοντέλο χρωμάτων που χρησιμοποιείται στην τυπογραφία. Η ονομασία του προέρχεται από τις λέξεις Cyan (κυανό), Magenta (ματζέντα), Yellow (κίτρινο), και Black (μαύρο) τα οποία είναι και τα βασικά χρώματα μέσω των οποίων δημιουργούνται τα υπόλοιπα χρώματα και αποχρώσεις. Το μαύρο αναφέρεται με το γράμμα Κ (Κey), που σημαίνει χρώμα κλειδί στην παραγωγή της τετραχρωμίας.

Σε σύγκριση με το RGB
---------------------

Η χρήση των τεσσάρων χρωμάτων CMYK δημιουργεί καλύτερη ποιότητα χρωμάτων και αντιθέσεων στις εκτυπώσεις, όμως τα χρώματα που βλέπει κάποιος στην οθόνη του υπολογιστή του ακολουθούν το μοντέλο χρωμάτων RGB, οι αποχρώσεις του οποίου δεν είναι πάντοτε δυνατόν να αναπαραχθούν τυπογραφικά.
Το μοντέλο RGB βασίζεται στη μίξη τριών χρωμάτων, τα αρχικά των οποίων σχηματίζουν το όνομα του και είναι τα Red (Κόκκινο), Green (Πράσινο), και Blue (Μπλε).
Στη σχεδίαση και τη γραφιστική, συνηθίζεται να χρησιμοποιείται το μοντέλο RGB για παρουσιάσεις στην οθόνη του υπολογιστή, όμως πάντοτε μετατρέπεται σε χρώματα του μοντέλου CMYK αν πρέπει να τυπωθεί.

Δείτε επίσης
------------

* Χρωματικά μοντέλα
* Διαδικτυακά Χρώματα
* Δευτερογενή χρώματα

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **CMYK** |
Ο **Νουμάς Μάρκιος** γιος του Μάρκιου και ιδρυτής της Οικογένειας των Μαρκίων ήταν ο πρώτος Ύπατου Ποντίφηκα στην Αρχαία Ρώμη. Ο δεύτερος βασιλιάς της Ρώμης Νουμάς Πομπίλιος τον διόρισε ως γενικό διευθυντή όλων των θρησκευτικών τελετών. Τα καθήκοντα του ήταν η διεύθυνση των τελετών, οι θυσίες, τα θρησκευτικά ιδρύματα, οι τελετές στους νεκρούς και η εξιλέωση των θαυμάτων. Ο γιός του ήταν ο Νουμάς Μάρκιος ο νεότερος που ο 3ος βασιλιάς της Ρώμης Τύλλος Οστίλιος τον διόρισε Πολίαρχο. Ο Νουμάς Μάρκιος ο νεότερος παντρεύτηκε την Πομπιλία κόρη του βασιλιά Νουμά Πομπίλιου, γιος του ήταν ο τέταρτος βασιλιάς της Ρώμης Άνκος Μάρκιος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τίτος Λίβιος, *"Ab urbe condita"*, 1:20
2. ↑  Πλούταρχος, *"The Life of Numa"*, 21
3. ↑  Πλούταρχος, *"The Life of Coriolanus"*, 1
4. ↑  Tacitus, Annales, vi. 11

Πηγές
-----

* Salvatore Tondo, Leges regiae e paricidas, Firenze, Leo S. Olschki Editore
Η **προπαφαινόνη**, γνωστή με τις εμπορικές επωνυμίες *Rythol* ή *Ρυθμονόρμ*, είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία και την πρόληψη ορισμένων τύπων καρδιακών αρρυθμιών και συγκεκριμένα συμπτωματικές υπερκοιλιακές αρρυθμίες, παροξυσμική κολπική μαρμαρυγή και κοιλιακές αρρυθμίες. Χορηγείται από το στόμα ή ενδοφλεβίως.

Συχνές παρενέργειες περιλαμβάνουν ασυνήθιστη γεύση, γαστρεντερικές διαταραχές όπως ναυτία, έμετοι, δυσκοιλιότητα, κεφαλαλγία, κόπωση, θολή όραση και αδυναμία, ενώ τα δισκία παρατεταμένης αποδέσμευσης μπορεί να προκαλέσουν επίσης ξηροστομία, υπνηλία, δύσπνοια, ανησυχία, λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού, αυξημένα ηπατικά ένζυμα και αιματουρία. Μπορεί να προκαλέσει επίσης αναστρέψιμη ακοκκιοκυττάρωση. Το φάρμακο πρέπει να χορηγείται με προσοχή σε άτομα με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια, βραδυκαρδία, ηπατική ανεπάρκεια και νεφρική ανεπάρκεια. Η προπαφαινόνη είναι αντιαρρυθμικό κατηγορίας Ic και δρα προσδενόμενο στους διαύλους νατρίου στην κυτταρική μεμβράνη, μειώνοντας έτσι τον ρυθμό επαναπόλωσης των καρδιακών κυττάρων.

Η προπαφαινόνη συντέθηκε για πρώτη φορά το 1970 στη Δυτική Γερμανία και εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις ΗΠΑ το 1989.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Propafenone Use During Pregnancy». *Drugs.com*. 13 Νοεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2020.
2. 1 2 3 4 5 6  «Propafenone Monograph for Professionals». *Drugs.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2023.
3. ↑  Grubb, Blair P. (1989-10). «Review: Propafenone—A New Agent for the Treatment of Ventricular Arrhythmias» (στα αγγλικά). *The American Journal of the Medical Sciences* **298** (4): 249–251. doi:10.1097/00000441-198910000-00007. .
4. ↑  «Drugs@FDA: FDA-Approved Drugs». *U.S. Food and Drug Administration (FDA)*. Ανακτήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2020.
5. ↑  «Drug Approval Package: Rythmol SR (Propafenone Hydrochloride) NDA #021416». *U.S. Food and Drug Administration (FDA)*. 5 Μαΐου 2004. Ανακτήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2020.
Ο  **Γιάννης Γιαννακόπουλος**  (1945-2009) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε τις δεκαετίες ’50 και ’60 ως αριστερός επιθετικός και μέσος. Έχει το ρεκόρ του νεότερου παίκτη που μετείχε στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο. Υπήρξε διεθνής με την Εθνική Νέων.

Ποδοσφαιριστής
--------------

Ο Γιάννης Γιαννακόπουλος γεννήθηκε στην Καλλιθέα τον Ιούλιο του 1945 και ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στις αλάνες της συνοικίας. Ήταν γιος του ποδοσφαιριστή του Πανιωνίου Αντώνη Γιαννακόπουλου. Ποδοσφαιριστής του ίδιου συλλόγου υπήρξε και ο μεγαλύτερος αδερφός του, ο Γεώργιος Γιαννακόπουλος, ο οποίος το 1957 τον έφερε στον Πανιώνιο από τον Εθνικό Κουκακίου, στον οποίο ξεκίνησε.

Τη σεζόν 1959-60, τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος της περιόδου, ο προπονητής Γιάννης Χέλμης, αποφάσισε να τον χρησιμοποιήσει μιας και η ομάδα είχε ήδη σωθεί και δεν υπήρχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το αποτέλεσμα. Έτσι στις 26 Ιουνίου 1959 έκανε ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική δέκα μέρες πριν κλείσει τα 15 χρόνια, σε ηλικία 14 ετών και 356 ημερών. Αυτό αποτελεί το απόλυτο ρεκόρ μικρότερου παίκτη που έχει αγωνιστεί ποτέ στην Α΄ Εθνική. Επίσης, το 1961 σε ηλικία 16 ετών είχε παίξει στην Εθνική Νέων, όταν μετείχε στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα νέων. Αγωνίστηκε ως βασικός και στα δύο ματς της εθνικής με Πολωνία (2-2) και Γαλλία (2-3) και ήταν από τους διακριθέντες.

Ήταν μέλος της ομάδας του Πανιωνίου που έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος το 1961. Απέκλεισε τον ΠΑΟ με 2-1 και τον Ηρακλή με 1-0, για να ηττηθεί στον τελικό, όπου αγωνίστηκε ως συμπαίκτης με τον αδερφό του Γιώργο, από τον Ολυμπιακό με 0-3.

Στον Πανιώνιο αγωνίστηκε λίγα χρόνια ως επιθετικός και το 1962-63 στα χαφ, όταν αποχώρησε ο Τάκης Παπουλίδης. Όμως, ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας στο πόδι που εμφανίστηκε τον Ιανουάριο του 1962 τον ανάγκασε να σταματήσει για πολλούς μήνες το ποδόσφαιρο, ώστε να αποφύγει τον ακρωτηριασμό. Τελικά, το πόδι του σώθηκε αλλά δεν επανήλθε ποτέ στην πρότερη φυσική κατάσταση. Έτσι έφυγε πολύ νέος από τον Πανιώνιο και συνέχισε την καριέρα του ως παίκτης και αργότερα προπονητής στο Φοίνικα Καλλιθέας και την ΑΕΚ Φαλήρου.

Ήταν ενεργό μέλος του συλλόγου παλαιμάχων του Πανιωνίου. Πέθανε στις 4 Δεκεμβρίου 2009.

Καριέρα
-------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1957-58 | Πανιώνιος (Γ΄ ομάδα) |  |  |
| 1958-59 | Πανιώνιος (Β΄ ομάδα) |  |  |
| 1959 ως 1963 | Πανιώνιος |  | 5 |
|  |  Φοίνικας Καλλιθέας |  ΕΠΣ Αθήνας |  |
| 1966-1969 | ΑΕΚ Φαλήρου | Γ΄ Εθνική |  |
| **ΣΥΝΟΛΟ** | **Α΄ Εθνική** |  |  |
| Χρονιές | Εθνικές ομάδες | Συμμετοχές | Γκολ |
| 1961 | Ελλάδα Ελλάδα (νέων) | 2 | 0 |

Τίτλοι - Διακρίσεις
-------------------

* Φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδος: 1961.
* Ρεκόρ νεαρότερου παίκτη στην Α΄ Εθνική: **14 ετών και 356 ημερών** (στις 21-6-1959).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Τα ρεκόρ εφήβων ποδοσφαιριστών». proininews.gr.
2. ↑  «Τα τρομερά ρεκόρ των *μπέμπηδων* του ελληνικού ποδοσφαίρου - Γιαννακόπουλος». *pellanews.gr*. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2021.

Πηγές
-----

* "Ο άτυχος βενιαμίν παίκτης του Πανιωνίου", Αθλητική Ηχώ, 19/4/1962, σελ. 3.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* 
* 
*
Ο **αλβανικός αετός** (αλβανικά: duart e kryqëzuara) είναι συμβολική χειρονομία που χρησιμοποιείται από εθνικά Αλβανούς. Σκοπό έχει να απεικονίσει τον δικέφαλο αετό, το βασικό σύμβολο της αλβανικής σημαίας.

Η χειρονομία χρησιμοποιείται συχνά από ποδοσφαιριστές της εθνικής ομάδας για να πανηγυρίσουν ένα γκολ ή το τέλος ενός νικηφόρου παιχνιδιού. Έχει επίσης χρησιμοποιηθεί από εθνικά Αλβανούς ποδοσφαιριστές που αγωνίζονταν σε άλλες εθνικές ομάδες.

Κατά τη διάρκεια της περιόδου που η περιοχή της Αλβανίας ήταν υπό οθωμανική διοίκηση, «ο δικέφαλος αετός δεν ήταν επιθετικό ή βίαιο σύμβολο», ούτε άλλωστε είναι σήμερα, αλλά ένδειξη μιας ταυτότητας αρκετά περιεκτικής για να αντιπροσωπεύει έναν ποικίλο πληθυσμό μουσουλμάνων, ορθόδοξων και καθολικών χριστιανών. Για τους περισσότερους Αλβανούς, η χειρονομία συμβολίζει την εθνική σημαία, ταυτότητα, περηφάνια και ηρωισμό, καθώς θεωρούν την χώρα τους ως την «γη των αετών». Για τους Αλβανούς του εξωτερικού, οι οποίοι κινδυνεύουν με το να αποκοπούν από την πολιτισμική τους παράδοση, ο αετός έχει μείνει το μόνο ανιχνεύσιμο σύμβολο που τους δένει με την κουλτούρα τους, ενώ επίσης αποτυπώνει την ταυτότητα τους ως πρόσφυγες ή μετανάστες. Ίσως για μια μειοψηφία Αλβανών, η αναφορά στο εθνικό σύμβολο αποτυπώνει έναν «ριζοσπαστικό εθνικισμό και σημασιοδοτήσεις [της ιδέας] της Μεγάλης Αλβανίας».

Η χειρονομία θεωρείται από ορισμένους ότι συμβολίζει τη Μεγάλη Αλβανία, μια εθνικιστική ιδεολογία. Όμως χρησιμοποιείται με τέτοιο συμβολισμό μόνο από μια μικρή μειοψηφία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Shqiponja, simboli i flamurit tonë, me famë botërore, interpretohet dhe në duart e afrikanëve, shoqëruar me "grimca" lumturie në fytyrë
2. ↑  «Festimi me gjestin e "Shqiponjës" kthehet në modë».
3. ↑  «World Cup 2018: Fifa investigates Switzerland duo over goal celebrations». *BBC News*. 23 June 2018. .
4. 1 2 3  Ani Kokobobo (2 Ιουλίου 2018). «For Albanians, it's not just an eagle. Here's the deeper story on those World Cup fines». Washington Post.
5. ↑  «Izmir Smajlaj claims Albania's first ever European indoor gold medal».
6. ↑  «Switzerlands two main force is afraid of being banned by FIFA for 2 games, celebrating political provocation for disputes». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2018.
7. ↑  «World Cup 2018: 15 Goals That Defined The Group Stage».
Ο ***Αλαφροΐσκιωτος*** ήταν η πρώτη ποιητική συλλογή του Νεοέλληνα ποιητή Άγγελου Σικελιανού. Γράφτηκε το 1907 (το έτος που ο Παλαμάς εξέδωσε τον *Δωδεκάλογο του Γύφτου*), αλλά εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1909 στην Αθήνα, σε πολυτελέστατη έκδοση.

Η συλλογή προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση στους φιλολογικούς κύκλους, αναγνωριζόμενη ως «έργο-σταθμός στην ιστορία των νεοελληνικών γραμμάτων». Τεχνοτροπικώς, ο *Αλαφροΐσκιωτος* είναι γραμμένος σε ανισοσύλλαβο, ετερόμετρο στίχο, ενώ χαρακτηρίζεται από στροφική διαίρεση και σποραδική ομοιοκαταληξία Λέγεται ότι γράφηκε μέσα σε μια μόνο εβδομάδα, σε μια όαση της δυτικής ερήμου κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στην Αίγυπτο. Πρόκειται για ένα μακρό ποίημα χωρίς αφηγηματική πλοκή, που αριθμεί 2.293 στίχους. Ο τίτλος είναι παρμένος από γνωστό στίχο του Διονύσιου Σολωμού στους *Ελευθέρους Πολιορκημένους*. Το περιεχόμενο αντιστοιχεί σε μια «λυρική αυτοβιογραφία», στην οποία παρουσιάζεται «η εφηβική και ευδαιμονική συμβίωση και συνταύτιση του ποιητή με τη φύση»

Το ομώνυμο ποίημα περιλαμβάνει τα εξής μέρη:

* «Γυρισμός»
* «Η Χρυσόφρυδη»
* «Ο βαθύς Λόγος»

Η συλλογή περιλαμβάνει και το ποίημα «Ραψωδίες του Ιονίου», που γράφηκε το 1908 και έχει τα εξής 5 μέρη:

* «Ο γιαλός με τα γελάδια»
* «Γλαύκα»
* «Το διάβα του ελαιώνα»
* «Δείπνο»
* «Τύμβος»

Ο *Αλαφροΐσκιωτος* υπήρξε ο πρώτος μεγάλος σταθμός, οδηγητικός στο μεταγενέστερο έργο του ποιητή, ο οποίος είναι ήδη κάτοχος των εκφραστικών του μέσων, με ολοκληρωμένο λυρικό στίχο. Συνεπαρμένος από τον αισθησιασμό του και από την αγάπη του για την ελληνική φύση, εμφανίζεται σαν να είναι και ο ίδιος ένα κομμάτι του φυσικού κόσμου, εκφράζοντας το πάθος του να ταυτισθεί με αυτόν. Ο πλούσιος στίχος του Σικελιανού, ξεχειλίζει από λυρισμό και με τη δομική του ελευθερία υμνολογεί τον άνθρωπο και το ανθρώπινο σώμα ως μέρος και αυτό του φυσικού κόσμου.

Ο *Αλαφροΐσκιωτος* είναι αφιερωμένος από τον ποιητή «Στη Γλαύκη, πώχει της Αθηνάς τη σοφία και τα μάτια».

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Διατριβή: Ο ελεύθερος στίχος υπό το πρίσμα της σύγχρονης μετρικολογίας: τα πρώτα ελληνικά ελευθερόστιχα ποιήματα (1920-1940) - Κωδικός: 23160». *thesis.ekt.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Μαΐου 2018. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουλίου 2017.
2. ↑  Γαραντούδης, Ευριπίδης (2001). «Σικελιανός και Ντ' Αννούντσιο: Η ρυθμική επίδραση του Laus Vitae στον *Αλαφροΐσκιωτο*». *Νέα Εστία* (1740): 910-921.. Ανακτήθηκε στις 5/7/2017.
3. ↑  Γαραντούδης, Ευριπίδης (1993). «Ο ελευθερωμένος δεκαπεντασύλλαβος του *Αλαφροΐσκιωτου*». *Παλίμψηστον* (12): 205-222.
4. ↑  Ρούσσου, Βαρβάρα (2007). *Ο ελεύθερος στίχος υπό το πρίσμα της σύγχρονης μετρικολογίας: τα πρώτα ελληνικά ελευθερόστιχα ποιήματα (1920-1940)*. Αθήνα: αδημοσίευτη διδακτορική διατριβή. σελ. 211. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Μαΐου 2018. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουλίου 2017.
5. ↑  Πολίτης, Λ.: *Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας*, 8η έκδ. Αθήνα 1995, σελ. 236

Πηγές
-----

* Κατηφόρη, Δέσποινα: Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 3, σελ. 612
Συντεταγμένες: 48°34′57.72″N 7°45′3.60″E﻿ / ﻿48.5827000°N 7.7510000°E﻿ / 48.5827000; 7.7510000

Το **Αργεντόρατο** (λατινικά: **Argentoratum**) ήταν ρωμαϊκό φρούριο που βρισκόταν στη θέση που βρίσκεται σήμερα το Στρασβούργο. 

Κατασκευάστηκε από τους Ρωμαίους, υπό τον Νέρωνα Κλαύδιο Δρούσο, στη ρωμαϊκή επαρχία της Άνω Γερμανίας κοντά σε ένα κέλτικο (Gaulish) οικισμό, το Argentorate, από το οποίο πήρε το όνομά του –Argentoratum. Πρώτη φορά η ονομασία Argentoratum συναντάται το 12 π.Χ.

Από το 90 μ.Χ. στάθμευε στο Αργεντόρατο η VIII Λεγεώνα Αουγκούστα (Legio VIII Augusta). Το φρούριο τότε εκτεινόταν σε μια έκταση 20 εκταρίων, από 6 την εποχή του Τιβέριου. Περιστασιακά είχαν σταθμεύσει στο Αργεντόρατο η XIV Λεγεώνα Gemina και η XXI Λεγεώνα Rapax, η τελευταία στα χρόνια του Νέρωνα.

Το κέντρο του στρατοπέδου βρισκόταν στο Grande Île, ο δρόμος που διέσχιζε το στρατόπεδο από βορρά προς νότο (Cardo) συμπίπτει με τη σημερινή Rue du Dôme ενώ ο δρόμος που διέσχιζε το στρατόπεδο από ανατολικά προς δυτικά (Decumanus) συμπίπτει με τη σημερινή Rue des Hallebardes. Πολλά ρωμαϊκά τεχνουργήματα βρέθηκαν στο προάστιο Kœnigshoffen όπου υπήρχαν νεκροπόλεις καθώς και κατοικίες πολιτών και καταστήματα που συνηθίζονταν να χτίζονται έξω από ρωμαϊκά φρούρια (vicus). Στο ίδιο προάστιο βρέθηκαν και ερείπια ενός μεγάλου Mithraeum που είχε καταστραφεί από τους πρώτους Χριστιανούς το 4ο αιώνα.  

Από το 1947 μέχρι το 1953 έγιναν στην περιοχή αρχαιολογικές έρευνες, υπό τον αρχαιολόγο και διευθυντή του Αρχαιολογικού Μουσείου του Στρασβούργου Jean-Jacques Hatt, από τις οποίες προέκυψε ότι το Αργεντόρατο κάηκε και ξαναχτίστηκε έξι φορές από τον 1ο μέχρι τον 5ο αιώνα μ.Χ.: το 70, το 97, το 235, το 355, το τελευταίο τέταρτο του 4ου αιώνα και τα πρώτα χρόνια του 5ου αιώνα μ.Χ. Μετά την πυρκαγιά του 97 μ.Χ, στα χρόνια του αυτοκράτορα Τραϊανού, το Αργεντόρατο απέκτησε τη μέγιστη έκταση που είχε ποτέ και την πιο ενισχυμένη του μορφή. 
Το 357 μ.Χ. διεξήχθη στην περιοχή η Μάχη του Αργκεντοράτουμ μεταξύ των Ρωμαίων, με επικεφαλής τον αυτοκράτορα Ιουλιανό, και των Αλεμάννων, με επικεφαλής τον βασιλιά Chnodomar. Στη μάχη αυτή οι Ρωμαίοι νίκησαν και έπιασαν αιχμάλωτο τον Αλεμάννο βασιλιά. 
Στις αρχές του 5ου αιώνα μ.Χ οι Αλεμμάνοι κατέλαβαν τη σημερινή Αλσατία και ένα μεγάλο μέρος της Ελβετίας και από τότε εξαφανίζεται από τα ιστορικά αρχεία η ονομασία Argentoratum και αντικαθίσταται από την ονομασία Stratisburgum.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Éditions Larousse*. www.larousse.fr/encyclopedie/ville/Strasbourg/145308.
2. ↑  «Pallas: revue d'etudes antiques». (Γαλλικά) *Pallas*.
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

1. 
2. 
3. 

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Αρχαία Ρώμη
* Πύλη:Στρασβούργο
 |

 |
Ο **Σέρχι Αρμπούζοβ** (Serhiy Arbuzov, ουκρανικά: Сергій Геннадійович Арбузов, Serhiy Hennadiyovych Arbuzov, γενν. στις 24 Μαρτίου 1976) είναι πολιτικός από την Ουκρανία, ο πρώτος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης στη χώρα και προσωρινός πρωθυπουργός έπειτα από την παραίτηση του Μικόλα Αζάροβ από τις 28 Ιανουαρίου 2014 ως τις 27 Φεβρουαρίου του ιδίου χρόνου.

Ήταν πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας της Ουκρανίας. Εργάστηκε επίσης ως διευθυντής σε διάφορες τράπεζες, όπως οι Privatbank και Ukreximbank.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Ντόνετσκ. Αποφοίτησε από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της γενέτειράς του, έχοντας ειδικευτεί στα οικονομικά και απέκτησε προσόντα οικονομολόγου. Εργάστηκε ως διοικητικός πρόεδρος της Privatbank στο Ντόνετσκ και ως διευθυντής τς ίδιας τράπεζας στην Κοστιαντίνινκα. Το 2003-10 ανέλαβε διευθυντής της Ουκρανικής Επιχειρηματικής Τράπεζας, πιο γνωστή παλιά ως *Donechyna*.

Το 2005 ο Αρμπούζοβ έγινε μέλος του κόμματος Η Δική μας Ουκρανία και το 2006 διεκδίκησε μία έδρα στο περιφερειακό συμβούλιο του Ντόνετσκ χωρίς επιτυχία.
Το Σεπτέμβριο του 2010 διορίστηκε αναπληρωτής πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας της Ουκρανίας. Στις 23 Δεκεμβρίου 2010 η Verkhovna Rada ενέκρινε το διορισμό του Αρμπούζοβ στο τιμόνι της κρατικής κεντρικής τράπεζας.

Στις 24 Δεκεμβρίου 2012 ο Βίκτορ Γιανουκόβιτς διόρισε τον Αζάροβ ως πρώτο αντιπρόεδρο της κυβέρνησης στην Ουκρανία.

Έπειτα από ταραχές του Euromaidan και τις διαδηλώσεις, που είχαν ως αποτέλεσμα να σκοτωθούν άτομα, ο Αζάροβ απέστειλε επιστολή παραίτησης στις 28 Ιανουαρίου 2014. Η παραίτηση της κυβέρνησης έγινε αποδεκτή από τον πρόεδρο Γιανουκόβιτς.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Ukrainian parliament delays vote on amnesty law until Wednesday». Euronews. 28 January 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 February 2014. .
2. 1 2 3 4 5  (ρωσικά)Profile at Liga.net Αρχειοθετήθηκε 2011-10-27 στο Wayback Machine.
3. ↑  The Azarov/Arbuzov Government, The Ukrainian Week (22-1-2013)
4. ↑  BBC News (28-1-2014). «Ukraine's PM Azarov and government resign».. Ανακτήθηκε στις 28-1-2014.
5. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* About the appointment of Serhiy Arbuzov as the chairman of the National Bank of Ukraine. Ιστότοπος της Εθνικής Τράπεζας της Ουκρανίας.
* Leshchenko, S. *The new head of the National Bank Arbuzov: in the name of Father, the Son, and the Donetsk spirit...*. Ukrayinska Pravda. 23-12-2010
* Patykivsky, Yu. *Chair for a cashier*. Ukrayina moloda. 24-12-2010.
* Προφίλ στο Obozrevatel.com
* Επίσημος δικτυακός τόπος της Πανουκρανικής Αναπτυξιακής Τράπεζας (ρωσικά/ουκρανικά)

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ουκρανία
* Πύλη:Βιογραφίες
 |

 |
Ο **Βίκτωρας Θεοφιλόπουλος** (γενν. 1951) είναι παλαίμαχος αμυντικός ποδοσφαιριστής, με σημαντικές διακρίσεις κατά τη διάρκεια της θητείας του στον Πανιώνιο. Υπήρξε διεθνής με την Εθνική Νέων και την Εθνική Ενόπλων.

Βιογραφικό
----------

Ο Βίκτωρας Θεοφιλόπουλος γεννήθηκε το 1951 και από παιδί έζησε στη Νέα Σμύρνη. Εντάχθηκε στην εφηβική ομάδα του Πανιωνίου σε ηλικία 16 ετών και σχεδόν αμέσως προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα. Αγωνίστηκε στο σύλλογο εφτά χρόνια, από τη σεζόν 1967-68 ως το 1973-74. Υπήρξε βασικό μέλος της ποιοτικότερης ίσως ποδοσφαιρικής ομάδας στην ιστορία του Πανιωνίου, από την οποία αναδείχθηκαν πολλοί διεθνείς και μάλιστα το 1969 σημειώθηκε το ιστορικό ρεκόρ να αγωνιστούν ταυτόχρονα πέντε ποδοσφαιριστές της στην Εθνική ομάδα.

Με τον Πανιώνιο κατέκτησε το Βαλκανικό Κύπελλο το 1971 και τερμάτισε στη 2η θέση του πρωταθλήματος τη σεζόν 1970-71, μπροστά από τον τότε φιναλίστ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο Στάδιο Γουέμπλεϊ, Παναθηναϊκό. Την επόμενη σεζόν μετείχε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, αποκλείοντας στον α΄ γύρο τη δυνατή Αθλέτικο Μαδρίτης.
Το 1974 πήρε μεταγραφή στην μεγάλη ΑΕΚ του Λουκά Μπάρλου (μεταγραφές της σεζόν οι Δέδες, Σκρέκης, Θεοφιλόπουλος, Αρδίζογλου, Βάγκνερ, Τσάνλαϊτερ).
Στο τέλος της καριέρας του έπαιξε στην Καστοριά και τον Απόλλωνα Αθηνών.

Το 1970 αγωνίστηκε με την Εθνική Νέων στην Άγκυρα κατά της Τουρκίας σε προκριματικό αγώνα για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων.

Το 1972 αγωνίστηκε με την Εθνική Ενόπλων στους προκριματικούς αγώνες για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1972, αλλά δεν αγωνίστηκε στην τελική φάση.

Καριέρα
-------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1967-68 | Πανιώνιος | ; | ; |
| 1968-69 | Πανιώνιος | 9 | 0 |
| 1969-70 | Πανιώνιος | 24 | 0 |
| 1970-71 | Πανιώνιος | 10 | 0 |
| 1971-72 | Πανιώνιος | 17 | 0 |
| 1972-73 | Πανιώνιος | 8 | 0 |
| 1973-74 | Πανιώνιος | 24 | 0 |
| 1974-75 | ΑΕΚ | 5 | 0 |
| 1975-76 | Καστοριά | 1 | 0 |
| 1976-77 | Απόλλων Αθηνών | 6 | 0 |
| 1977-78 | Κόρινθος |  |  |
| 1978-79 | Αρίων Αθηνών (ΕΠΣΑ) |  |  |
| Χρονιές | Εθνική ομάδα | Συμμετοχές | Γκολ |
| 1970 | Ελλάδα Ελλάδα Νέων | 1 | 0 |
| 1972 | Ελλάδα Ελλάδα Ενόπλων | ; | ; |

* **Σημείωση** : τα στοιχεία προέρχονται από

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σύντομο προφίλ του Θεοφιλόπουλου, στην "AEKPEDIA"
Η **Wawel Μ.Ε.** (προφέρεται: *Βάβελ*) είναι εταιρεία παραγωγής προϊόντων ζαχαροπλαστικής, με έδρα την Κρακοβία της Πολωνίας. Η εταιρεία προσφέρει πολλές δεκάδες είδη προϊόντων, όπως: σοκολάτα, ράβδους σοκολάτας, γεμιστές σοκολάτες, κουτιά σοκολάτας, γκοφρέτες, δαμάσκηνα με σοκολάτα και καραμέλες. Τα προϊόντα της εταιρείας πωλούνται κυρίως στην εγχώρια αγορά (περίπου 95% των πωλήσεων.

Ο μεγαλύτερος μέτοχος της εταιρείας είναι η Hosta International AG, με έδρα το Μύνχενσταϊν της Ελβετίας, η οποία κατέχει το 52,13% του μετοχικού κεφαλαίου.

Τα κορυφαία προϊόντα της μάρκας Wawel είναι: μπάρες Danusia, σοκολάτες Malaga, Tiki Taki και Kasztanki, χειροποίητες καραμέλες, κ.α..

Ιστορία
-------

Η Wawel είναι ένα από τα παλαιότερα εργοστάσια ζαχαροπλαστικής στην Πολωνία. Η εταιρεία ζαχαροπλαστικής ιδρύθηκε από τον Άνταμ Πιασέτσκι το 1898. Στη συνέχεια, το 1910, ο Πιασέτσκι ξεκίνησε ένα εργοστάσιο σοκολάτας. Άνοιξε το πρώτο του εταιρικό κατάστημα σε οίκημα στην Κεντρική Πλατεία της Κρακοβίας.

Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το εργοστάσιο κρατικοποιήθηκε και το 1951 τρία εργοστάσια ζαχαροπλαστικής της Κρακοβίας συγχωνεύθηκαν - το Εργοστάσιο Γ. Πίσινγκερ και Σκα, το Εργοστάσιο Σούχαρντ και το Εργοστάσιο Wawel - σε μια επιχείρηση: Εργοστάσιο Ζαχαροπλαστικής Wawel.

 Καραμέλες Michałki Białe, ένα από τα προϊόντα της μάρκας Wawel.
Το 1992, ως αποτέλεσμα της ιδιωτικοποίησης, το Εργοστάσιο Ζαχαροπλαστικής Wawel έγινε μετοχική εταιρεία. Στη συνέχεια μετατράπηκε σε δημόσια εταιρεία. Τον Σεπτέμβριο του 1997, η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς παραχώρησε τις μετοχές της εταιρείας στη δημόσια διαπραγμάτευση. Οι μετοχές της ZPC Wawel SA πρωτοεμφανίστηκαν στην κύρια αγορά του Χρηματιστηρίου της Βαρσοβίας. Το 2005, η εταιρεία άλλαξε την επωνυμία της σε Wawel SA.

Το 2004, ξεκίνησε η κατασκευή ενός νέου εργοστασίου στο Ντομπτσίτσε. Μέχρι το 2006, η Wawel παρήγαγε τα προϊόντα της σε τρία εργοστάσια στην Κρακοβία, καθένα από τα οποία είχε εξειδικευμένο προφίλ παραγωγής. Στο εργοστάσιο στην οδό Βροτσουάφσκα (*Wrocławska*), παρήχθησαν κυρίως γεμιστά σοκολατάκια, καραμέλες σοκολάτας και μπάρες σοκολάτας. Το εργοστάσιο στην οδό Μασάρσκα (*Masarska*) παρήγαγε γεμιστές σοκολάτες, σοκολάτες με πρόσθετα, καραμέλες και κακάο. Το εργοστάσιο στην οδό Κάτσικ (*Kącik*) παρήγαγε κυρίως προϊόντα ζαχαροπλαστικής, όπως γκοφρέτες και καραμέλες.

Το 2006, ολοκληρώθηκε μια νέα επένδυση στο Ντομπτσίτσε, όπου μεταφέρθηκε ολόκληρη η παραγωγή. Το εργοστάσιο βρίσκεται σε βιομηχανική περιοχή. Η εταιρεία έχει εφαρμόσει ένα σύστημα διαχείρισης ποιότητας σύμφωνα με το ISO 9001.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *ADRESARZ-INFORMATOR ORAZ PRZEWODNIK PO KRAKOWIE* (PDF). Kraków: WYDAWN. PRZEGLĄDU INFORMACYJNO-OGŁOSZENIOWEGO J. BRUNELIK i ST. KRACZEK. σελ. 118.
2. ↑  *SPIS ABONENTÓW SIECI TELEFONICZNYCH PAŃSTWOWYCH I KONCESJONOWANYCH W POLSCE (Z WYJĄTKIEM M. ST. WARSZAWY) na 1939 r* (PDF). Warszawa: PAŃSTWOWE PRZEDSIĘBIORSTWO „POLSKA POCZTA, TELEGRAF I TELEFON".

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος της Wawel Μ.Ε.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 303851624

 |

 |