recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο δρόμος προς το Κάβο Σίδερο
Η ονομασία **Σίδερο** προέρχεται από τον Άγιο Ισίδωρο τον Πηλουσιώτη, έζησε τον 5ο αιώνα μ.Χ. με καταγωγή από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, ο οποίος σύμφωνα με την ορθόδοξη χριστιανική βιβλιογραφία έγινε μοναχός και ιερέας σε ένα μοναστήρι στο Πηλούσιο όρος στην Αίγυπτο, ήταν λόγιος και συγγραφέας πλήθους επιστολών 3000-7000 επιστολές, κοιμήθηκε το 450 μ.Χ.
Η τοποθεσία **Κάβο Σίδερο** βρίσκεται στο πιο ανατολικό σημείο της Κρήτης: μοναδική περιοχή, άγρια, άνυδρη, ανεμοδαρμένη και ενταγμένη στο δίκτυο Natura 2000. Κάποια αρχαία θεότητα συνυφασμένη με την ζωή των ναυτικών πιθανότατα λατρευόταν στην σημερινή τοποθεσία που βρίσκεται το εκκλησάκι του Αγίου Ισιδώρου. Άλλωστε η ευρύτερη περιοχή αυτής της λεπτής χερσονήσου ταυτίζεται με την αρχαία πόλη Ίτανο και είναι χαρακτηριστικό το ότι διατηρούνται θεμέλια κτηρίων και οικιών από την Μινωική εποχή, λόγω του ότι έμεινε ακατοίκητη για χίλια κ πλέον χρόνια, ίσως και επειδή υπήρξε αγαπημένος τόπος των κάθε λογής πειρατών, οι οποίοι εφορμούσαν στα παραπλέοντα πλοία.

Για τον τόπο υπάρχουν σχέδια τουριστικής ανάπτυξης αγγλικών συμφερόντων εταιρίας, η οποία σχεδιάζει την δημιουργία θερέτρου. Για την ώρα το Συμβούλιο της Επικρατείας έχει σταματήσει αυτό το σχέδιο, μετά και από κινητοποίηση οικολογικών ομάδων της Κρήτης αλλά και της παγκόσμιας κινητοποίησης για την προστασία αυτής της παρθένας περιοχής.
Ο **Κωνσταντίνος Α΄**, γεωργιανά: კონსტანტინე I, Konstantine I, (απεβ. το 1412) ήταν βασιλιάς της Γεωργίας από το 1405 ή το 1407 μέχρι το τέλος του το 1412. Είναι ο κοινός πρόγονος όλων των σωζόμενων κλάδων του Οίκου των Βαγρατιδών Γεωργίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Βαγκράτ Ε΄ της Γεωργίας από τη δεύτερη σύζυγό του Άννα Μεγάλη Κομνηνή, κόρη του Αλεξίου Γ΄αυτοκράτορα της Τραπεζούντας. Οι παππούδες του από την πλευρά της μητέρας του ήταν ο Αλέξιος Γ΄ της Τραπεζούντας και η Θεοδώρα Καντακουζηνή. 

Το 1400 ο Κωνσταντίνος Α΄ στάλθηκε ως πρεσβευτής στον Μογγόλο πολέμαρχο Τιμούρ Λενγκ, οποίος συνέχιζε έναν ανελέητο πόλεμο κατά των Γεωργιανών. Στη συνέχεια, μάταια απαίτησε από τον ετεροθαλή αδελφό του Γεώργιο Ζ΄ να συνάψει ειρήνη με τον Τιμούρ. Το 1402 ο Κωνσταντίνος Α΄ μαζί με τον πρίγκιπα Iοάνε Τζακέλι του Σάμτσχε υποτάχθηκαν στον Τιμούρ, αλλά δεν συμμετείχαν ποτέ στον πόλεμο κατά της Γεωργίας. διαδέχθηκε -μετά το τέλος του- τον Γεώργιο Ζ΄ ως βασιλιάς το 1407 και ξεκίνησε ένα πρόγραμμα αποκατάστασης, όσων είχαν καταστραφεί κατά τις εκστρατείες του Τιμούρ. Προς το 1411 συμμάχησε με τον Ιμπραήμ Α' σαχ του Σιρβάν και τον Σίντι Αχμέτ ηγεμόνα του Σακί, για να αντιμετωπίσει την προέλαση των Τουρκμενίων Μαυροπροβατάδων (Kara Koyunlu) στον Καύκασο. Στην αποφασιστική μάχη του Χαλάγκαν, οι σύμμαχοι κατατροπώθηκαν και ο Κωνσταντίνος Α΄, ο ετεροθαλής αδελφός του Δαβίδ και ο Ιμπραήμ Α΄ Σερβανσάχ αιχμαλωτίστηκαν. Στην αιχμαλωσία, συμπεριφέρθηκε αλαζονικά και ο εξαγριωμένος Τουρκομάνος πρίγκιπας Καρά Γιουσούφ διέταξε να εκτελεστούν ο Δαβίδ και 300 Γεωργιανοί ευγενείς. Ο Καρά Γιουσούφ σκότωσε τον Κωνσταντίνο Α΄ με το ίδιο του το χέρι.

Οικογένεια
----------

Ο Κωνσταντίνος ήταν νυμφευμένος με τη Νατία, κόρη του Κούτσνα, πρίγκιπα-καγκελάριου (*αμιρετζίμπι*) της Γεωργίας. Υπάρχουν λίγες διαθέσιμες πληροφορίες σχετικά με την οικογένεια της Nατία: μπορεί να ήταν τον Οίκο του Χουρτσίντζε από το Σάμτσχε  ή των Γκαμπελίσντζε, υποτιθέμενων προγόνων της οικογένειας Aμιρετζίμπι, από τη Σίντα Κάρτλι. Ο ίδιος ο Kούτσνα ήταν πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη γύρω στο 1386. 

Ο Κωνσταντίνος Α΄ είχε τρεις γιους, τον Αλέξανδρο, τον Βαγράτ και τον Γεώργιο, τους οποίους ο πατέρας τους εξέλεξε ως συμβασιλείς μεταξύ 1405 και 1408 .

* Αλέξανδρος (1390–1446), διαδέχθηκε τον πατέρα του ως βασιλιάς της Γεωργίας και βασίλευσε μέχρι την παραίτησή του από τον θρόνο το 1442.
* Γεώργος, πρίγκιπας.
* Βαγράτ, πρίγκιπας.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
2. ↑  Profile of Alexios III and his children in "Medieval Lands" by Charles Cawley
3. 1 2 3 4  Toumanoff, Cyril (1949–51). The Fifteenth-Century Bagratids and the Institution of Collegial Sovereignty in Georgia. *Traditio* 7: 174, 176-177.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΓεώργιος Ζ΄ της Γεωργίας | **βασιλιάς της Γεωργίας**1407-1411 | ΔιάδοχοςΑλέξανδρος Α΄ βασιλιάς της Γεωργίας |
Το **Μπούρζεϊ** ή και "Μίζρα" (*αραβικά : قلعة ميرزا*) είναι κάστρο της Συρίας στο Κυβερνείο της Χαμά στα παράκτια όρη και στην κοιλάδα Αλ Κχαμπ, σε υψόμετρο 450 μέτρα. 

Οι επιγραφές και η μνεία του κάστρου αφορούν την βυζαντινή εποχή και τον 11ο αιώνα που φαίνεται ότι κτίστηκε τότε από τους Βυζαντινούς. Έχει σχήμα τριγώνου, η δυτική πλευρά του είναι 175 μέτρα μήκος, η ανατολική είναι 50 μέτρα. Οι νότιες και ανατολικές πλευρές είναι δίπλα σε μεγάλο γκρεμό, αλλά η δυτική πλευρά είναι η λιγότερο απότομη. Υπάρχουν 21 πύργοι, τείχη και ερείπια και μια μικρής εκκλησίας.

Μετά από τη βυζαντινή κυριαρχία το κάστρο πέρασε στους Αγιουβίδες, που πρόσθεσαν επιπλέον πύργους σε αραβικό στυλ. Οι Μαμελούκοι το κατέλαβαν στην συνέχεια και πρόσθεσαν τους νότιους πύργους. Έχει πολλούς προμαχώνες, υπόγειες αίθουσες και δεξαμενές νερού.

Ο δημόσιος δρόμος προς το κάστρο καταλήγει στη δυτική πλαγιά, έπειτα χρειάζεται κάποιος να περπατήσει 100 μέτρα ύψος, για να φτάσει το κάστρο.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κάστρο Μπούρζεϊ** |

* Official site of Hama governorate - Syria


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Bourzey castle  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

Συντεταγμένες: 35°39′N 36°15′E﻿ / ﻿35.650°N 36.250°E﻿ / 35.650; 36.250
Συντεταγμένες: 53°42′N 16°41′E﻿ / ﻿53.700°N 16.683°E﻿ / 53.700; 16.683

Το **Κάστρο του Στσετσίνεκ** (πολωνικά: Zamek w Szczecinku), ή **Κάστρο των Δούκων της Πομερανίας** (Zamek Książąt Pomorskich), είναι μεσαιωνικό κάστρο στο Στσετσίνεκ, για τους Δούκες της Πομερανίας. Η νότια πτέρυγα του κάστρου χτίστηκε στις αρχές του 14ου αιώνα, στη θέση ενός πρώην σλαβικού γκορντ. Λόγω των ανακατασκευών κατά τον 16ο, 19ο και 20ό αιώνα, το κάστρο δεν έχει διατηρήσει τα αρχικά του χαρακτηριστικά.

 Κάστρο των Δούκων της Πομερανίας
Παλαιότερα, το κάστρο βρισκόταν σε ένα νησί στη λίμνη Τσεσιέτσκο, ωστόσο μετά την πτώση του νερού (δύο βελτιώσεις γης είχαν γίνει στην πόλη το 1780 έως το 1784 και το 1866 έως το 1868) το κάστρο βρισκόταν σε μια χερσόνησο. Στους πρόποδες του κάστρου βρίσκεται το πάρκο της πόλης που ιδρύθηκε μεταξύ 1875 και 1903. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το κάστρο χρησιμοποιήθηκε από τον στρατό και αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως χώρος αναψυχής. Το 1996, το κάστρο πουλήθηκε και σήμερα χρησιμοποιείται ως γραφείο, η πρόσβαση στην αυλή δεν είναι διαθέσιμη.

Το 2011, το κάστρο είχε υποβληθεί σε ανακαίνιση και η τελετή έναρξης του έγινε στις 14 Σεπτεμβρίου 2013. Το κάστρο είναι η έδρα για το Συνεδριακό Κέντρο του Κάστρου (*Centrum Konferencyjne ZAMEK*), όπου υπάρχει χώρος για 150 άτομα. Το κάστρο στεγάζει επίσης μια γκαλερί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «History Of The Szczecinek Castle». *Szczecinek Portal Historyczny*. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2015.
2. ↑  «Szczecinek Castle». *Zamki Polskie*. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2015.
3. ↑  «Castle Conference Centre». *Κάστρο του Στσετσίνεκ*. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2015.
Η **Ιζόλδη** ήταν μυθική Ιρλανδή πριγκίπισσα των μεσαιωνικών χρόνων. Ήταν ξανθή, αιθέρια, ένα φωτεινό πρόσωπο όπως αναφέρεται. Ήταν ακόμη "άσπρη όπως το κρίνο". Όπως αναφέρεται στο δοκίμιο "Τριστάνος και Ιζόλδη" (αγγ. *Tristan et Iseult/Isolte*), υποχρεώθηκε να παντρευτεί ένα ξένο, όπως άλλωστε συνηθιζόταν τις εποχές εκείνες για την αριστοκρατία, τον βασιλιά της Κορνουάλης. Εκείνη αντιστάθηκε όσο μπορούσε. Πηγαίνοντας με το καράβι στην Κορνουάλη μαζί με τον Τριστάνο και τη μητέρα της που ήταν μάγισσα, η τελευταία ετοίμασε φίλτρο για την κόρη της προκειμένου να δεχτεί το μελλοντικό της σύζυγο. Όμως η Ιζόλδη ερωτεύεται τον ιππότη του, Τριστάνο, καθώς ήπιαν και οι δυο αυτό το φίλτρο. Στο γάμο δεν δέχεται τον Μαρκ τον βασιλιά, όλοι θυμώνουν στο παλάτι καθώς το σκάει μαζί με τον αγαπημένο της για δυο χρόνια. Όπως και ο Τριστάνος θα είναι ανεπιθύμητοι πια στο παλάτι σε περίπτωση που θελήσουν να επιστρέψουν. Η ιστόρία της Ιζόλδης μοιάζει με εκείνη της Ιουλιέττας στο "Ρωμαίος και Ιουλιέττα" (αγγ. *Romeo and Juliette*) διότι ελευθερώνεται και σώζεται από τον αγαπημένο της ιππότη δυο φορές.

Ρίζες ονόματος
--------------

Δεν είναι βέβαιο από που προέρχεται το όνομα Ιζόλδη, όμως υπάρχουν κάποιες αναφορές για κέλτικες ρίζες. Είναι πιθανό ότι προέρχεται ολοκληρωτικά από γερμανικές λέξεις, όπως υποθετικά είναι το όνομα *Ishild* που προέρχεται από τις λέξεις "ice, iron" ( πάγος, σίδερο) και το "hild" που σημαίνει μάχη. Η πιο γνωστή με το όνομα αυτό είναι όπως αναφέρθηκε η Ιζόλδη η ξανθή που ήταν ερωτευμένη με τον Τριστάνο. Η ιστορία αναβίωσε τον 19ο αιώνα με την όπερα του Ρίχαρντ Βάγκνερ.

Δείτε επίσης
------------

* Τριστάνος και Ιζόλδη
* Τριστάνος και Ιζόλδη (Βάγκνερ)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Tristan et Iseult Iseult la Blonde». *www.etudier.com* (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2020.
2. 1 2  Campbell, Mike. «Meaning, origin and history of the name Isolde». *Behind the Name*. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2020.
Συντεταγμένες: 37°54′48.960″N 15°20′47.468″E﻿ / ﻿37.91360000°N 15.34651889°E﻿ / 37.91360000; 15.34651889

Το **Κάστρο του Σαντ'Αλέσσιο Σίκουλο** (ιταλικά: *Castello di Sant'Alessio Siculo*, μτφ. «Κάστρο Αγίου Αλεξίου του Σικελιώτη») είναι βυζαντινό κάστρο στη Σικελία στην κωμόπολη Σαντ'Αλέσσιο Σίκουλο της επαρχίας της Μεσσίνα. Βρίσκεται στις ακτές του Ιονίου μεταξύ Μεσίνα και Ταορμίνα.

Ιστορία και περιγραφή
---------------------

Το κάστρο αποτελείται από δύο πύργους, έναν ορθογώνιο και έναν κυκλικό που ενδειάμεσα τους ενώνονται με τείχος. Οι δύο πύργοι, βρίσκονται στις δύο κορυφές του ακρωτηρίου με θέα τη θάλασσα. Ο κυκλικός πύργος από την πλευρά του βουνού και ο ορθογώνιος πύργος στην πλευρά της θάλασσας. Το ακρωτήρι ήδη γνωστό στους αρχαίους Έλληνες ως "Αργυρόν άκρον", ονομαζόταν "Promontorium" από τους Ρωμαίους, οι οποίοι έκτισαν ένα μικτό φρούριο για πρώτη φορά. Κατά τη διάρκεια της μάχης μεταξύ του Οκταβιανού και Πομπήιου (36 π.Χ.), το κάστρο θα φιλοξενήσει το ίδιο Πομπήιο.

Η κατασκευή του σημερινού κάστρου πραγματοποιήθηκε από τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό τον 11ο αιώνα, στα πλαίσια των πολέμων που διεξάγονταν από τους Βυζαντινούς κατά Νορμανδών και Τούρκων. Αργότερα το κάστρο ανήκε στους Άραβες που το κατέλαβαν. Έπειτα το κατέλαβαν οι Νορμανδοί, τότε έγιναν σημαντικές διαρθρωτικές αλλαγές που οδήγησαν την οχύρωση στη σημερινή του μορφή.

Το φρούριο ήταν το σπίτι στο Κάρολου Ε΄ (1500-1558) το 1535. Σε 1608 το κάστρο αγοράστηκε, με την αντίστοιχη βαρονία, από τον Φρατζέσκο Ρομέο Ραντάζο. Αργότερα πέρασε στην οικογένεια των Πατέρνο Καστέλλο.

Στις αρχές του 19ου αιώνα οι Βρετανοί για να υπερασπιστούν την ακτή από τις επιθέσεις των Γάλλων από την Καλαβρία αποκαταστάθηκε το φρούριο με την κατασκευή των εξωτερικών τειχών. Το 1900 το κάστρο αγοράστηκε από τον Ιωάννη Ιμπελλίζερι.

Από το μπροστινό μέρος του κάστρου εκτείνονται δύο υπόγειες σήραγγες που περνούν από κάτω και τελειώνουν σε δύο ανοίγματα στους βραχώδεις τοίχους, η μία στην πλευρά της Μεσίνα, και η άλλη στην πλευρά της Ταορμίνα. Εδώ, κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής τοποθέτησαν κανόνια του πυροβολικού.

Σήμερα τα κτίρια που συνθέτουν το φρούριο είναι κλειστά για το κοινό, και εν μέρει ερειπωμένα.

Πηγές
-----

* Castelli d'Italia
* Comune di Sant'Alessio Siculo
* Sant'Alessio Siculo
* Il Castello di Sant'Alessio Siculo

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Κάστρα
* Πύλη:Ιταλία
 |

 |


1. 1 2 3 4  *Atlante castellano d'Italia*.
2. ↑  *Wiki Loves Monuments Italia*.
Συντεταγμένες: 36°08′46.29″N 22°59′29.27″E﻿ / ﻿36.1461917°N 22.9914639°E﻿ / 36.1461917; 22.9914639﻿ (Κάστρο Κυθήρων)

Το **Κάστρο Χώρας Κυθήρων** είναι χτισμένο σε μεγάλη υπερυψωμένη έκταση στη Χώρα των Κυθήρων, με θέα στο νότο. Διατηρείται σε αρκετά καλή κατάσταση και αποτελεί σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο.

Το σημερινό κάστρο χτίστηκε από τους Ενετούς τον 16ο αιώνα, αν και σύμφωνα με διάφορες πηγές κάποιο βυζαντινό φρούριο υπήρχε στο ίδιο σημείο από τον 13ο αιώνα. Κατά την ενετοκρατία η Χώρα αναπτύχθηκε αρκετά και ο οικισμός απλώθηκε στις περιοχές γύρω από το κάστρο. Τόσο μέσα όσο και γύρω από το κάστρο υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός ναών οι οποίοι σήμερα προστατεύονται αφού πολλοί από αυτούς χρονολογούνται ήδη από τον 15ο αιώνα. Στο εσωτερικό του δεσπόζει ο ναός της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας που θεωρείται η προστάτιδα του νησιού. Ο ναός αυτός ήταν καθολικός μέχρι το 1806. Πιο δίπλα βρίσκεται και το Παλάτι των Προβλεπτών στο οποίο σήμερα στεγάζεται το Ιστορικό Αρχείο Κυθήρων που περιέχει έγγραφα από το 1560.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* **Κάστρο Χώρας Κυθήρων**
Συντεταγμένες: 46°15′57″N 3°13′27″E﻿ / ﻿46.26583°N 3.22417°E﻿ / 46.26583; 3.22417

Το **Κάστρο του Σαρέιγ-Σαντρά** (γαλλικά: *Château de Chareil-Cintrat*) είναι κάστρο χρονολογούμενο από τέλη του 6ου αιώνα στην κοινότητα του Σαρέιγ-Σαντρά, στον νομό του Αλλιέ, στη Γαλλία.

Καταγεγραμμένο, αρχικώς, το 1930, το κάστρο (συμπεριλαμβανομένων των κήπων και των γειτονικών του εδαφών) κατηγοριοποιήθηκε ως ιστορικό μνημείο στις 3 Νοεμβρίου 1958. Σήμερα, η διαχείρισή του γίνεται από το κέντρο ιστορικών μνημείων.

Ιστορία
-------

Το συγκεκριμένο κάστρο βρίσκεται στους πρόποδες λόφου ο οποίος ήταν παλαιότερα καλυμμένος από αμπέλια, γνωστού ως *Κτήμα του Σαρέιγ* (γαλλικά: *Domaine de Chareil*), ο οποίος, αρχικώς, αποτέλεσε ένα εκ των φέουδων του Οίκου των Βουρβόνων.

Το κάστρο ανήκε, στα μέσα του 16ου αιώνα, στον Κλωντ Μορέν, οικονομικό ελεγκτή επί των πολέμων, ο οποίος προχώρησε στην διακόσμησή του με τοιχογραφίες όπου αναπαριστώνταν μυθολογικές και αστρολογικές θεματολογίες εμπνεόμενες από την Αρχαιότητα.

Το 1589, κατά την διάρκεια των Θρησκευτικών Πολέμων, το κάστρο πολιορκήθηκε.

Μετά το 1752, η Οικογένεια Λανγκλουά ντε Ραμαντιέρ κατέστη ιδιοκτήτης του κάστρου, εκ της οποίας ο Λουί Ζαν Πιερ Λανγκλουά ντε Ραμαντιέρ διετέλεσε ο πρώτος δήμαρχος του Σαρέιγ. Μετά τον θάνατο του υιού του, Κλωντ, τον Απρίλιο του 1815, οι κληρονόμοι προχώρησαν στην πώληση του κάστρου στην Οικογένεια Τονιέ.

Το Κράτος προχώρησε στην αγορά του Σαρέιγ το 1958.

* Κάστρο του Σαρέιγ-Σαντρά
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κάστρο του Σαρέιγ-Σαντρά** |

* Κατάλογος κάστρων του Αλλιέ
* Κατάλογος ιστορικών μνημείων του Αλλιέ
* Σαρέιγ-Σαντρά

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.
2. ↑  «Notice no PA00093043». Base Mérimée, ministère français de la Culture.
3. ↑  (Γαλλικά) *Bulletin de la Société d'émulation du Bourbonnais*, 1907, σ. 343 και επ.

Πηγές
-----

* (Γαλλικά) Annie Regond, *Le château de Chareil à Chareil-Cintrat, Allier*, Chamalières, Canope, 1991, 32 σ. ill. (ISBN 2-906320-14-5)
* (Γαλλικά) Germain, René· Laurent, Dominique· Piboule, Maurice· Regond, Annie· Thévenet, Michel (2004). René Germain, επιμ. *Châteaux, fiefs, mottes, maisons fortes et manoirs en Bourbonnais*. Éd. de Borée. σελ. 684. ISBN 2-84494-199-0. , σ. 54-55.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αλλιέ
* Πύλη:Κάστρα της Γαλλίας
* Πύλη:Ιστορικά Μνημεία
 |

 |
Η **Ioυνία Δεύτερη** (λατινικά: *Junia Secunda*), η οποία ονομάστηκε έτσι από τους σύγχρονους ιστορικούς, για να ξεχωρίζει από τις ομώνυμες αδελφές της, ήταν μία αρχαία Ρωμαία, που έζησε τον 1ο αι. π.Χ. Ήταν παντρεμένη με τον Mάρκο Αιμίλιο Λέπιδο, έναν της Β΄ Τριανδρίας.

Βιογραφία
---------

### Πρώιμη ζωή

Η Ιουνία Σεκούνδα ήταν κόρη της Σερβιλίας (η οποία ήταν ετεροθαλής αδελφή τού Κάτωνα τού Νεότερου και ερωμένη τού Ιουλίου Καίσαρα) και του Δέκιμου Ιούνιου Σιλανού. Ήταν ετεροθαλής αδελφή τού Mάρκου Ιούνιου Βρούτου μέσω της μητέρας της και αμφιθαλής αδελφή των Mάρκου Ιούνιου Σιλανού, Ιουνίας Πρίμας και Ιουνίας Τέρτιας. 

### Οικογένεια

Παντρεύτηκε τον Λέπιδο, ο οποίος αργότερα έγινε μέλος της Β΄ Τριανδρίας, μαζί με τον Μάρκο Αντώνιο και τον Οκταβιανό (τον αργότερα Αύγουστο). Σε αντίθεση με τους συντρόφους του, ο Λέπιδους παρέμεινε παντρεμένος με την ίδια γυναίκα σε όλη του τη ζωή και φαίνεται ότι ήταν αφοσιωμένος στην Ιουνία. 

Στις ομιλίες του, ο Κικέρων επαίνεσε την Ιουνία ως την ιδανική σύζυγο.  Σε μία ιδιωτική επιστολή προς τον Αττικό, ωστόσο, ο Κικέρων υποστήριξε ότι η Ιουνία ήταν άπιστη στον Λέπιδο, με το σκεπτικό ότι το πορτρέτο της βρέθηκε ανάμεσα στα πράγματα μετά το τέλος ενός αήθη ανθρώπου, που ονομαζόταν Πόπλιος Βέδιος (πιθανώς τού Πόπλιου Βέδιου Πολίο),  και εκφράζει την έκπληξή του, που ο σύζυγος και ο αδελφός δεν πρόσεχαν τη συμπεριφορά της.   Ωστόσο, κάποιοι υποστήριξαν ότι ήταν η Ιουνία Πρίμα, και όχι η Ιουνία Σεκούνδα, που είχε σχέση με τον Βέδιο.  

### Συνωμοσία εναντίον του Οκταβιανού

Αφού ο σύζυγός της αναγκάστηκε να παραιτηθεί από την εξουσία από τον Οκταβιανό, η Ιουνία έχασε μεγάλο μέρος της ιδιότητάς της. Μετά τη μάχη τού Άκτιου έγινε μέρος μίας συνωμοσίας για τη δολοφονία τού Οκταβιανού, που σχηματίστηκε από τον γιο της Λέπιδο τον Νεότερο. Εντούτοις αποτράπηκε από τον Γάιο Μαικήνα.  Ο γιος της εκτελέστηκε, αφού στάλθηκε στον Οκταβιανό, ο οποίος βρισκόταν ακόμη στα ανατολικά εκείνη την εποχή. Την κάλεσαν να τον ακολουθήσει, για να εμφανιστεί στον Οκταβιανό. Ο σύζυγός της έπρεπε να παρακαλέσει τον -πρώην εχθρό του- Λεύκιο Σαίνιο Βαλβίνο να της χορηγήσει εγγύηση, ώστε να μπορέσει να παραμείνει μαζί του, μέχρι να επιστρέψει ο Οκταβιανός.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Smith, William, *Dictionary of Greek and Roman biography and mythology, Volume 2*, Little and Brown, 1846, p. 657.
2. ↑  
Syme, Ronald (1961). "Who was Vedius Pollio?" *Journal of Roman Studies* **51**(1/2): 23–30.
3. ↑  Cicero, ad Atticum, vi. 1.
4. ↑  Hall, John, *Politeness and Politics in Cicero's Letters*, Oxford University Press, 2009, p. 116.
5. ↑  Appian, J5. (7. iv, 50.)
6. ↑  Weigel, Richard D. (1992), *Lepidus: The Tarnished Triumvir*, p. 97.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Αρχαιότητα
 |

 |
**Η καταστροφή του Προσηλίου Φωκίδας** έλαβε χώρα τον Οκτώβριο του 1942 από τα ιταλικά στρατεύματα κατοχής, ως αντίποινα για τη μάχη της Ρέκας μεταξύ δυνάμεων του ΕΛΑΣ και ιταλικού τμήματος. Ήταν το πρώτο χωριό στην ελληνική επικράτεια που κάηκε ολοσχερώς από τους κατακτητές, αλλά οι κάτοικοί του το ξαναέχτισαν λίγα χρόνια αργότερα (1950), σε μικρότερο υψόμετρο.

Το χωριό
--------

Το Προσήλιο, που αρχικά ονομαζόταν "Σεγδίτσα", βρισκόταν χτισμένο στην πλαγιά της Γκιώνας, σε υψόμετρο περίπου 850 μέτρων και σε απόσταση 11 χιλιομέτρων από την Άμφισσα. Αυτό ήταν το πρώτο χωριό μέχρι την ημέρα της επιδρομής των ιταλών. Σήμερα, στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν τρεις οικισμοί.

Τι προηγήθηκε
-------------

Στις 9 Σεπτεμβρίου 1942 ο Άρης Βελουχιώτης επικεφαλής της αντάρτικης δύναμης του ΕΛΑΣ που είχε ο ίδιος δημιουργήσει λίγους μήνες πριν κατ΄εντολή του ΚΚΕ αποφάσισε να επιφέρει στον εχθρό ένα πρώτο χτύπημα. Σαν στόχος, επιλέχθηκε μια ομάδα 33 Ιταλών στρατιωτών που είχαν καταλύσει για διανυκτέρευση σε έναν έρημο μύλο στη ρεματιά της Ρέκας. Η μάχη απέφερε πολλά λάφυρα στους Έλληνες αντάρτες και μερικούς αιχμαλώτους που προορίζονταν για ανταλλαγή με Έλληνες κρατουμένους. Ωστόσο, οι κατοχικές αρχές αρνήθηκαν να προχωρήσουν σε ανταλλαγή και εκτέλεσαν τους Έλληνες. Στη συνέχεια, το ανταρτοδικείο του ΕΛΑΣ προχώρησε σε καταδίκη των Ιταλών στρατιωτών και στον τουφεκισμό τους, πράξη η οποία εξόργισε την ιταλική διοίκηση της Στερεάς Ελλάδας.

Η καταστροφή του χωριού
-----------------------

Στα μέσα Οκτωβρίου, ισχυρές ιταλικές δυνάμεις αναπτύχθηκαν στην περιοχή όπου είχε λάβει χώρα η μάχη και προέβησαν σε βιαιοπραγίες εις βάρος κατοίκων. Από τις ανακρίσεις που διενέργησαν οι ιταλοί, αποφάσισαν να επιρρίψουν ευθύνες για υποστήριξη των ανταρτών του ΕΛΑΣ στους Σεγδιτσιώτες, αφού θεωρήθηκε ότι το χωριό τους είχε στηρίξει με τρόφιμα και πληροφορίες για τις κινήσεις του τμήματος που είχε δεχθεί την επίθεση των ελλήνων. Το χωριό, αφού πρώτα εκκενώθηκε, πυρπολήθηκε ολοσχερώς στις 26 Οκτωβρίου 1942, ενώ οι κάτοικοί του κατέφυγαν στην Άμφισσα και άλλες γειτονικές περιοχές.

Πηγές
-----

* Ως3 Νοέμβριος 2005, Οι άνθρωποι που ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο, Άρης Βελουχιώτης
* Τα μονοπάτια της Ελλάδας
* Fokidanet.gr Τα χωριά της Άμφισσας Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine.
Κόλλυβα
Τα **κόλλυβα** είναι ένα γλύκισμα το οποίο προσφέρεται εις μνήμη των νεκρών. Αποτελείται συνήθως από βρασμένο σιτάρι, ρόδι, κόλιανδρο και ξηρούς καρπούς. Συνηθίζεται τα τελευταία χρόνια να καλύπτονται με ζάχαρη άχνη.

Η λέξη προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη *κόλλυβος*, που ήταν κόκκος δημητριακών καρπών (και με την έννοια αυτή πέρασε στα κόλλυβα). Κόλλυβος ήταν και το πολύ μικρό νόμισμα.

Τα κόλλυβα προσφέρονται στους παρευρισκόμενους σε μνημόσυνα στην εκκλησία, αλλά και διανέμονται στη συνέχεια σε συγγενικά ή φιλικά σπίτια. Το έθιμο προέρχεται από τα παλαιότερα χριστιανικά χρόνια και έχει σχέση με τα περίδειπνα των Ελλήνων και άλλων λαών.

Συστατικά
---------

Τα συνηθισμένα συστατικά των κολλύβων είναι:

* σιτάρι
* καλαμπόκι (σπανιότερα)
* ξηροί καρποί (αμύγδαλο - καρυδόψιχα - φουντούκια)
* σταφίδα
* σπόροι από ρόδι
* κουκουνάρι
* ζάχαρη
* κανέλα
* μαϊντανός (σε μερικές περιοχές της Ελλάδας π.χ. Πελοπόννησος)
* τριμμένη φρυγανιά ή γαλέτα

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **κόλλυβα**  |
Συντεταγμένες: 39°51′37.44″N 4°0′56.16″W﻿ / ﻿39.8604000°N 4.0156000°W﻿ / 39.8604000; -4.0156000

Το **κάστρο του Σαν Σερβάντο** είναι μεσαιωνικό μνημείο στην πόλη του Τολέδου της Ισπανίας, κοντά στις όχθες του ποταμού Τάγου και στην Ακαδημία Πεζικού. Το φρούριο αποτυπώθηκε στο έργο *Άποψη του Τολέδου* (1595-99) του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου.

Ιστορία και περιγραφή
---------------------

Το κάστρο του Σαν Σερβάντο σε πίνακα του Αουρελιάνο ντε Μπερουέτε.
Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1024 με σκοπό να γίνει μοναστήρι, κατά τα έτη της βασιλείας του Βασιλιά Αλφόνσου ΣΤ΄. Το 1088 μετατράπηκε σε αλκαζάρ, λόγω της απειλής που δεχόταν το χριστιανικό Βασίλειο και της πιθανής εισβολής από των Μουσουλμάνων από την πλευρά της γέφυρας της Αλκάνταρα.

Το 1147 ο Μουνιόθ ντε Θερβάτος απελευθέρωσε το κάστρο που είχαν καταλάβει οι Μουσουλμάνοι. Με την ολοκληρωτική εκδίωξη των Μουσουλμάνων από την Ιβηρική Χερσόνησο, το φρούριο έχασε σταδιακά τον αμυντικό χαρακτήρα του και παράκμασε.

Μετά από πολλά σκαμπανεβάσματα, έχοντας γλυτώσει από την κατεδάφιση, ανακηρύχθηκε το 1874 «Εθνικό Καλλιτεχνικό Μνημείο». Τον 21ο αιώνα το κάστρο είναι πλήρως αποκατεστημένο και, αφού χρησίμευσε διαδοχικά ως κολλέγιο, έδρα του Κόρτες της Καστίλλης-Λα Μάντσα και πανεπιστημιακή κατοικία, σήμερα χρησιμοποιείται ως ξενώνας και τόπος διεξαγωγής μαθημάτων και συνεδρίων.

Από το κάστρο μπορεί να δει κανείς μια πανοραμική άποψη της πόλης του Τολέδου και του ποταμού Τάγου, ο οποίος την διαπερνά, στο σημείο που βρισκόταν η μεσαιωνική ακρόπολη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  *Wiki Loves Monuments monuments database*. 13  Νοεμβρίου 2017. tools.wmflabs.org/heritage/api/api.php?action=search&format=json&srcountry=es&srlang=es&srid=RI-51-0000012.
2. ↑  «La leyenda del Castillo San Servando». *VK*. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2023.
3. ↑  *www.metmuseum.org*. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2023.  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)
4. ↑  «Castillo de San Servando de Toledo | Portal de Cultura de Castilla-La Mancha». *cultura.castillalamancha.es*. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2023.
5. ↑  Redacción (11 Ιουλίου 2019). «El fantasma del Castillo de San Servando». *Informados* (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2023.
6. ↑  «Castle of San Servando | Biblioteca de Castilla-La Mancha». *biblioclm.castillalamancha.es*. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2023.
7. ↑
8. ↑
9. ↑  «Castillo de San Servando -». *www.castillalamanchafilm.com*. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κάστρο του Σαν Σερβάντο** |

* La muerte de Don Nuño Alvear | Una leyenda del castillo de San Servando
Ο **Ιούλιος Αγρίππας**, λατιν.: Julius Agrippa  (έζησε τον 2ο αι.) ήταν Σύριος ευγενής από τη βασιλική οικογένεια της Έμεσας.

Ο Aγρίππας ήταν ευγενής Εμεσηνός, που ήταν άμεσος απόγονος του Ρωμαίου ιερέα-βασιλιά, "πελάτη" (υποτελούς) των Ρωμαίων Σοαίμου της Έμεσας, γνωστού και ως Γαΐου Ιουλίου Σοαίμου.  Ήταν αδελφός ενός Ιουλίου και ο εκ πατρός θείος του Ιουλίου Βασιανού,  Εμεσηνού αρχιερέα του Eλ-Γεβάλ. Το Ελ-Γεβάλ (ή Ελ-Γαβάλ) είναι το αραμαϊκό όνομα για τον συριακό θεό του Ήλιου. 

Ο Αγρίππας υπηρέτησε ως Primipilaris, πρώην κορυφαίος centurion (εκατόνταρχος).  Ήταν ένας άνδρας με πλούτο, καθώς είχε ένα μεγάλο κτήμα.  Ο Αγρίππας απεβίωσε ίσως λίγο πριν από τα τέλη της δεκαετίας του 180, καθώς το όνομά του εμφανίζεται να έχει καταγραφεί κατά την εποχή του Ρωμαίου δικαστή Κόιντου Σερβίδιου Σκαιβόλα. 

Το κτήμα ο Αγρίππας το άφησε στη μικρανιψιά του Ιουλία Δόμνα, σύζυγο του Σεπτιμίου Σεβήρου Ρωμαίου Αυτοκράτορα. Η Ιουλία Δόμνα ήταν αδελφή της Ιουλίας Μαίσας, γιαγιάς του Αλεξάνδρου και Ελαγάβαλου Ρωμαίων Αυτοκρατόρων.  Ο Aγρίππας δεν πρέπει να συγχέεται με τον ισχυρό Λεύκιο Ιούλιο Γαϊνό Φάβιο Αγρίππα της Απάμειας.

Δείτε επίσης
------------

* Αυτοκρατορικός ρωμαϊκός στρατός

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Levick, *Julia Domna: Syrian Empress*, p.18
2. ↑  Birley, *Septimius Severus: The African Emperor*, p.217
3. ↑  Birley, *Septimius Severus: The African Emperor*, p.217, 223-4
4. ↑  Birley, *Septimius Severus: The African Emperor*, p.71
5. ↑  Levick, *Julia Domna: Syrian Empress*, p.18
6. ↑  Birley, *Septimius Severus: The African Emperor*, p.72
7. ↑  Birley, *Septimius Severus: The African Emperor*, p.72
8. ↑  Birley, *Septimius Severus: The African Emperor*, p.223
9. ↑  Birley, *Septimius Severus: The African Emperor*, p.217
10. ↑  Birley, *Septimius Severus: The African Emperor*, p.223

Πηγές
-----

* AR Birley, Septimius Severus: Ο αφρικανικός αυτοκράτορας, Routledge, 2002
* B. Levick, Julia Domna: Συρία αυτοκράτειρα, Routledge, 2007
Συντεταγμένες: 45°42′36.904″N 7°13′38.060″E﻿ / ﻿45.71025111°N 7.22723889°E﻿ / 45.71025111; 7.22723889

Το **Κάστρο Σαιν-Πιερ** (Ιταλικά: *Castello di Saint-Pierre*, γαλλικά: *Château de Saint-Pierre*) είναι κάστρο χτισμένο στα τέλη του 12ου αιώνα και το οποίο βρίσκεται στο Σαιν-Πιέρ στην Κοιλάδα της Αόστα της Ιταλίας.

Παλαιότερη Ιστορία
------------------

Οι πρώτες καταγραφές αναφορικά με την ύπαρξη του κάστρου χρονολογούνται στα τέλη του 12ου αιώνα και θεωρείται ότι εκείνη την εποχή ήταν που ανεγέρθηκε για πρώτη φορά. Κατά πολύ μικρότερο του σημερινού του μεγέθους, το αρχικό κάστρο αποτελείτο μονάχα από βασικού επιπέδου οχυρώσεις, καθώς και δύο πύργους. Με το πέρας των αιώνων, το κάστρο είδε να διαδέχονται μεταξύ τους αριθμός ιδιοκτητών συμπεριλαμβανομένων μελών του Οίκου της Σαβοΐας. Μια τοπική οικογένεια ευγενών (ο Οίκος των Ρόνκας) αγόρασε το κάστρο κατά τον 17ο αιώνα και ήταν εκείνη η οικογένεια που επέκτεινε το κάστρο σε μια μεγάλη οχυρωμένη κατοικία.

Νεότερη Ιστορία
---------------

Στην πορεία, το κάστρο παρέμεινε σε αχρηστία μέχρις ότου αγοραστεί από τον βαρώνο Εμανουέλε Μπολλάτι στη διάρκεια της δεκαετίας του 1870. Ο τελευταίος, ανακαίνισε το κάστρο και εκσυγχρόνησε αρκετά τμήματά του. Παρέμεινε στην κατοχή της οικογένειας έως τον 20ό αιώνα, όταν και παραχωρήθηκε στον Δήμο του Σαιν-Πιέρ και μετατράπηκε στο Περιφερειακό Μουσείο Φυσικών Επιστημών (Ιταλικά: *Museo Regionale di Scienze Naturali*, γαλλικά *Musée régional des sciences naturelles*).

Το 1824, ο Άγγλος περιηγητής Τζέιμς Ντάφιλντ Χάρντινγκ έφτιαξε σχέδια που απεικονίζουν το κάστρο αυτό.

Στους πρόποδες του κάστρου, στέκεται χτισμένος από λευκό γυψομάρμαρο, ο ενοριακός ναός του Σαιν-Πιέρ, ο οποίος ανεγέρθηκε το 1872.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κάστρο Σαιν-Πιερ** |

1. 1 2 3 4 5  *Atlante castellano d'Italia*.
2. ↑  *Wiki Loves Monuments Italia*.
3. 1 2  *Saint-Pierre Castle* Αρχειοθετήθηκε 2016-04-02 στο Wayback Machine. (Museo Regionale di Scienze Naturali / Musée régional des sciences naturelles)
Συντεταγμένες: 36°57′18″N 26°58′12″E﻿ / ﻿36.955024°N 26.969921°E﻿ / 36.955024; 26.969921
Το  **Κάστρο Χρυσοχεριάς** ή **Πέρα κάστρο** είναι Φράγκικο κάστρο της Καλύμνου ανάμεσα στην Πόθια και την Χώρα. Οφείλει το όνομα του στον ναό της Παναγίας της Χρυσοχεριάς που βρίσκεται στο εσωτερικό του και υπήρχε πριν την κατασκευή του. Το κάστρο έχει δύο πύργους και δύο πύλες και προτείχισμα. Το κάστρο είναι γνωστό για τους τρεις ανεμόμυλους που διασώζονται και σήμερα έξω από το ανατολικό του τείχος.

Στην θέση του κάστρου έχουν βρεθεί ίχνη κατοίκησης συνεχώς από την νεολιθική εποχή. Πριν την κατασκευή του κάστρου στην θέση υπήρχε αρχαίος ναός που τμήματα του είναι εντοιχισμένα στα τείχη του. Πάνω από την ανατολική του πύλη υπάρχουν τα οικόσημα του Γκουερίνι και άλλων διοικητών της νήσου.

Το κάστρο χτίστηκε τον 15ο αιώνα από τον ιππότη διοικητή Φαντίνο Γκουερίνι με εντολή του Μεγάλου μαγίστρου των Ιωαννιτών ιπποτών της Ρόδου Ζαν ντε Λαστίκ που ήθελε να οχυρώσει για προστασία όλα τα νησιά που ανήκαν στο τάγμα. Ο Γκουερίνι επειδή για την άμυνα του νησιού υπήρχε ήδη το Μεγάλο κάστρο θέλησε να φτιάξει ένα κάστρο ιδιοκτησίας του με υποχρεωτική εργασία των κατοίκων. Οι κάτοικοι αντέδρασαν και αρνήθηκαν, τότε ο Γκουερίνι τους παρέπεμψε σε δίκη όπου δικαιώθηκε ο ίδιος, έτσι ξεκίνησε το χτίσιμο του κάστρου της Χρυσοχεριάς.

Το κάστρο εγκαταλείφθηκε πολύ γρήγορα, στα μέσα του 15ου αιώνα μην μπορώντας να αντιμετωπίση τις επιδρομές των Οθωμανών κυρίως πειρατών.

Πηγές
-----

* *CORPUS Αρχαιολογία, ιστορία των πολιτισμών*, τεύχος 18, Ιουλίου 2000, Εκδόσεις Περισκόπιο, Μιχαήλ Ι. Κουτελλάς , σελίδες 87 έως 89 *Τα Ιπποτικά κάστρα της Καλύμνου*.
Ο Ιμπιράι Αλτινσαρίν σε γραμματόσημο του Καζακστάν, το οποίο εκδόθηκε το 2016
Ο **Ιμπιράι (Ιμπραήμ) Αλτινσαρίν** (καζακικά: *Ыбырай Алтынсарин*; ρωσικά: *Ибрай Алтынсарин*, 1841-1889) ήταν σημαντικό πρόσωπο στην προσοβιετική καζακική ιστορία. Ήταν ο πιο προεξέχων καζάκος εκπαιδευτικός στα τέλη του 19ου αιώνα, κατά την διάρκεια του ρωσικού αποικισμού και πολιτιστικής επιρροής στο Καζακστάν.

Ο Αλτινσαρίν γεννήθηκε στην περιοχή Αρακαραγκάι της Περιφέρειας Τοργκάι (σημερινή Περιφέρεια Κοστανάι), και ξεκίνησε την καριέρα του ως επιθεωρητής σε σχολεία της Περιφέρειας Τοργκάι.

Είναι γνωστός για την εισαγωγή ενός κυριλλικού αλφαβήτου για την καζακική γλώσσα και ήταν υπέρμαχος της διδασκαλίας με δυτικό στυλ. Ωστόσο, ήταν σε αντίθεση με τη διδασκαλία των ορθόδοξων χριστιανικών δογμάτων για τους μη Ρώσους πολίτες του Καζακστάν, αλλά την ίδια στιγμή παρότρυνε την αντίσταση για την ταταρική γλώσσα και πολιτισμό, υπέρ των ρωσικών και δυτικών επιρροών. Ως εκπαιδευτικός, άνοιξε πολλά καζακορωσικά οικοτροφεία, τεχνικά σχολεία και σχολεία θηλέων. 

Επίσης, ο Αλτινσαρίν έγραψε το πρώτο καζακικό βιβλίο γραμματικής, την πρώτη καζακορωσική εφημερίδα και μετάφρασε έναν μεγάλο αριθμό βιβλίων και έργων αναφοράς. Τιμήθηκε από την Αυτοκρατορική Ρωσική κυβέρνηση με πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένου του τίτλου στάτσκι σόβετνικ (Κρατικός Σύμβουλος).

Ένας αριθμός καζακικών ιδρυμάτων, συμπεριλαμβανομένης της Καζακικής Ακαδημίας Εκπαίδευσης, του Κρατικού Παιδαγωγικού Ινστιτούτου Αρκαλίκ και μερικών οδών, σχολείων και ακαδημικών βραβείων, έχουν ονομαστεί προς τιμήν του Αλτινσαρίν. Στο Κοστανάι, υπάρχει ένα μουσείο Αλτινσαρίν.

Δείτε επίσης
------------

* Ιστορία του Καζακστάν

Αναφορές
--------

* Altynsarin, Ybrai [Ibrahim] (1994). *Tandamaly shygarmalary (Selected Works)*. Gylym, Almaty, Kazakhstan. ISBN 5-628-00862-1.
* Lamashev, A. (1983). *Ybyrai Altynsarin: Seminarii*. Anatili. ISBN 5-630-00018-7.
* Isabelle Kreindler (1983). «Ibrahim Altynsarin, Nikolai Il'minskii and the Kazakh National Awakening». *Central Asian Survey* **2**: 3. doi:10.1080/02634938308400440. .

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 47559564
* LCCN: n85278235
* ISNI: 0000 0000 2906 8712
* GND: 118875191

 |

 |
Το **Κάστρο του Σόκο Γκραντ** (σερβικά: Соко Град) είναι μια μεσαιωνική πόλη και φρούριο 2 χλμ ανατολικά της λουτρόπολης του Σκομπάνια στη Σερβία. Το φρούριο ανακηρύχθηκε μνημείο του πολιτισμού μεγάλης σημασίας το 1982, και προστατεύεται από το Σερβικό κράτος.

Ιστορία
-------

Το φρούριο ιδρύθηκε τον 6ο αιώνα κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και της βασιλείας του αυτοκράτορα Ιουστινιανύ Α΄, για την αποτροπή των διεισδύσεων των ευρασιατικών Αβάρων και Σλάβων στη Βαλκανική χερσόνησο. Το 1172, καταλήφθηκε από τον Στέφανο Νεμάνια και έγινε μέρος του μεσαιωνικού σερβικού κράτους. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία το κατέλαβε το 1398. Η πόλη καταστράφηκε και σήμερα το μόνο πράγμα ορατό είναι τα ερείπια της πάνω πόλης με μια πύλη, τους τοίχους, και τρεις πύργους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Monuments of Culture in Serbia: СОКО ГРАД (SANU)

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κάστρο του Σόκο Γκραντ** |

* (Σερβικά)Soko Grad article in Politikin Zabavnik


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Soko Grad (Sokobanja)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η Καβάλα αποτελούσε προπολεμικά ένα σημαντικό κέντρο μια από τις πιο ακμαίες εβραϊκές κοινότητες της Ελλάδας, μαζί με τα Ιωάννινα, την Καστοριά, τη Βέροια και τη Θεσσαλονίκη.

Ερείπια της παλαιάς Συναγωγής στην Καβάλα επί της Οδού Παύλου Μελά 
Η πρώτη καταγεγραμμένη παρουσία Εβραϊκού πληθυσμού στην πόλη καταγράφεται το 1569 στην οποία κατεγράφησαν 23 εβραϊκές οικογένειες, οι οποίες εικάζεται πως ήλθαν στην πόλη το 1526, κατά την αποχώρηση των Οθωμανών από την Ουγγαρία, τους οποίους πήραν αιχμαλώτους. Στην πορεία των αιώνων, εγκαταστάθηκαν στην πόλη Σεφαρδίτες Εβραίοι, κυρίως από τη Θεσσαλονίκη, και αφομοιώθηκαν με τους Ασκεναζί Εβραίους της πόλης, καθώς η πόλη εξελισσόταν στο μεγαλύτερο εξαγωγικό λιμάνι καπνού του βορρά. Το 1885 ιδρύθηκε Εβραϊκό σχολείο και ανεγέρθη Συναγωγή, με την κοινότητα να υπερβαίνει τα 2.000 μέλη. Το 1941 η Καβάλα περιέρχεται στη Βουλγαρική κατοχή. Στις 3 Μαρτίου 1943, οι Βούλγαροι συγκέντρωσαν σε καπναποθήκες τους Εβραίους της πόλης, με τις εντολές του δωσίλογου, Κωνσταντίνου Τοπούζη, και από εκεί τους οδήγησαν στη Δράμα όπου σιδηροδρομικώς έφθασαν στο στρατόπεδο της Τρεμπλίνκα, αρκετοί πνίγηκαν στον Δούναβη όταν αμαξοστοιχία αναποδογύρισε. Ο απολογισμός είναι 1.484 νεκροί. Οι Βούλγαροι κατέστρεψαν την συναγωγή με αποτέλεσμα τα μέλη της κοινότητας να συγκεντρώνονται σε οικία μέλους επί της οδού Παύλου Μελά. Μεταπολεμικά, η κοινότητα αριθμούσε 42 άτομα. Το 1980 η Ισραηλίτικη Κοινότητα Καβάλας, διαλύθηκε, με το τελευταίο εν ζωή μέλος της να πεθαίνει το 2003.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «H ΕΒΡΑΪΚΗ KΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΒΑΛΑΣ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Νοεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2021.
2. ↑  «Καβάλα». Ανακτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2021.
Η **Κατίνα Βεΐκου - Σεραμέτη** ήταν Ελληνίδα ποιήτρια και λαογράφος: Γεννήθηκε στους Επιβάτες της Ανατολικής Θράκης το 1912 και πέθανε στην Ξάνθη το 1989.

Βιογραφικά Στοιχεία
-------------------

Καταγόταν από ευκατάστατη ναυτική οικογένεια των Επιβατών η οποία ακολούθησε την τύχη του Ελληνισμού κατά την Ανταλλαγή πληθυσμών το 1922, και έγινε πρόσφυγας στην μητροπολιτική Ελλάδα. Εξάδελφός της ήταν ο Γεώργιος Βεΐκος, από τον οποίο πήρε το όνομά της και η κεντρική οδός του Γαλατσίου στην Αθήνα. 

Κατά το 1931 αποφοίτησε από το Διδασκαλείο Θεσσαλονίκης και αμέσως διορίστηκε ως η πρώτη δασκάλα του χωριού Μύκη στα Πομακοχώρια της Ξάνθης, απεσταλμένη του Ελληνικού Υπουργείου Παιδείας. 

Ασχολήθηκε από μικρή ηλικία με την συλλογή λαογραφικού υλικού της Ανατολικής Θράκης, και ιδιαίτερα των Επιβατών, ενώ αργότερα ασχολήθηκε και με την καταγραφή λαογραφικού υλικού της Ξάνθης.

Το 1952 τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο της "Εν Αθήναις Γλωσσικής Εταιρείας" για την μελέτη της **ΕΠΙΒΑΤΕΣ : Ιστορία, Ήθη και Έθιμα, Γλωσσάριο**, όπου καταγράφει ονομασίες τοπωνυμίων, κάποια έθιμα, και παραθέτει πλούσιο λεξιλόγιο της τοπικής ομιλίας της κωμοπόλεως των  Επιβατών  της Ανατολικής Θράκης.

Είχε εκδόσει πολλές ποιητικές συλλογές, ενώ έγραφε συστηματικά και στο ξανθιώτικο λαογραφικό περιοδικό **Θρακικά Χρονικά** άρθρα που αφορούσαν στην λαογραφία της Ξάνθης αλλά και των Επιβατών της Ανατολικής Θράκης. 

Μαζί με την Ελπινίκη Σταμούλη-Σαραντή θεωρούνται οι κατεξοχήν λαογράφοι της ευρύτερης περιοχής της Σηλυβρίας, αφού και οι δύο διέσωσαν πολύτιμες μαρτυρίες, καταγράφοντας έθιμα και λαϊκές συνήθειες της Σηλυβρίας, των Επιβατών και της ευρύτερης περιοχής, σήμερα ξεχασμένα.

Εργογραφία
----------

* ΚΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΨΙΘΥΡΟΙ : ΠΟΙΗΜΑΤΑ. Ξάνθη, 1955.
* ΕΠΙΒΑΤΕΣ : Ιστορία, Ήθη και Έθιμα, Γλωσσάριο. Αρχείον Λαογρ. και Γλωσ. Θησαυρού, 1961.
* Ο δρόμος απ' το Ξάστερο : ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ. Θεσσαλονίκη, 1965.
* Δεσμοί : ΠΟΙΗΜΑΤΑ. Ξάνθη, 1973.
* ΠΝΟΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΣΙΝΘΟΥ : ΠΟΙΗΜΑΤΑ. Θεσσαλονίκη, 1976.
* Ψηφίδες : ΠΟΙΗΜΑΤΑ. Ξάνθη, 1978.
* Ξανθιώτικα Τετράστιχα : ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΑ. Ξάνθη, 1978.
* ΤΟ ΑΝΤΙΔΩΡΟ : ΠΟΙΗΜΑΤΑ. Ξάνθη, 1979.
* ΕΓΕΡΤΗΡΙΑ : ΠΟΙΗΜΑΤΑ. Ξάνθη, 1979.
* Γραφές από την "Χαμένη Πατρίδα". Ξάνθη 1981-82

Πηγές
-----

* Ολοκληρώθηκε το τριήμερο τιμής στην Κατίνα Βέικου-Σεραμέτη
* Η Ξάνθη «υποκλίνεται» στην Κατίνα Βέικου Σεραμέτη
* Κατίνα Βέϊκου Σεραμέτη: Κουβαλώντας τις μνήμες της Χαμένης Πατρίδας. Toυ Ν. Σεργκενλίδη
Ο **Ιωάννης Κωτσιόπουλος** είναι μαθηματικός, με ειδίκευση στην πληροφορική και υπηρετεί ως Γενικός Γραμματέας Υπηρεσιών Υγείας του Υπουργείου Υγείας από τις 18 Ιουλίου 2019.

Γεννήθηκε το 1975 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε, με καταγωγή από το Γιρομέρι Θεσπρωτίας. Σπούδασε Μαθηματικά στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος (MSc) στις Τεχνολογίες Λήψης Αποφάσεων από το Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ και διδακτορικού στην Πληροφορική από το ίδιο πανεπιστήμιο. Από το 2015 εργαζόταν στο Ηνωμένο Βασίλειο στο NHS, όπως αυτή του Chief Information Officer, και είναι μέλος του NHS Digital Academy. Στο παρελθόν έχει διατελέσει Αναπληρωτής Διοικητής στο Κωνσταντοπούλειο Γενικό Νοσοκομείο Νέας Ιωνίας (2011-2014), μέλος του Εποπτικού Συμβουλίου του Ελληνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης & Κοστολόγησης Νοσοκομειακών Υπηρεσιών (DRGs) και έχει διδάξει στο ΤΕΙ Αθήνας. Έχει εργαστεί στο Ηνωμένο Βασίλειο σε έργα έρευνας και τεχνολογίας και έχει δημοσιεύσει μεγάλο αριθμό ερευνητικών εργασιών και άρθρων σε διεθνή συνέδρια και περιοδικά. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εντοπίζονται στα πληροφοριακά συστήματα και τον ψηφιακό μετασχηματισμό των υπηρεσιών υγείας αλλά και στα θέματα διασφάλισης της ποιότητας στην υγεία.

Από τις 18 Ιουλίου 2019 υπηρετεί ως Γενικός Γραμματέας Υπηρεσιών Υγείας του Υπουργείου Υγείας.

Αναφορές
--------

1. ↑  «Στο πατρικό του σπίτι! - ΔΙΑΔΟΣΕΙΣ». *Πρωινός Λόγος*. 2 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2021.
2. ↑  «Γενικός Γραμματέας Υπηρεσιών Υγείας». *Υπουργείο Υγείας*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2020.  CC BY v.3.0
3. ↑  Team, ΤοΒΗΜΑ (17 Ιουλίου 2019). «Ποιοι είναι οι 24 νέοι γενικοί γραμματείς των υπουργείων της κυβέρνησης Μητσοτάκη (ονόματα)». *Ειδήσεις - νέα - Το Βήμα Online*. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2020.
Αναλυτικό διάγραμμα της διαδικασίας του καταβολισμού.
**Καταβολισμός** (*αγγλ.* Catabolism)  είναι μια από τις δύο φάσεις που αποτελούν τη σύνθετη διαδικασία του μεταβολισμού. Η άλλη, η δεύτερη φάση του μεταβολισμού ονομάζεται αναβολισμός.

Χρονικά, πρώτα λαμβάνει χώρα ο *καταβολισμός* και έπεται στη συνέχεια ο *αναβολισμός*. Απλουστευμένα, ο καταβολισμός είναι *φάση διάσπασης* ουσιών σε μικρότερες μονάδες, ενώ το αντίθετο, αναβολισμός είναι *φάση δημιουργίας* νέων πολύτιμων ενώσεων από το "χτίσιμο" με αυτές τις μικρότερες μονάδες. 

Ουσιαστικά, ο καταβολισμός περιλαμβάνει όλες τις χημικές ή ενζυματικές διεργασίες που σχετίζονται με τη διάσπαση των οργανικών ή ανόργανων ουσιών σε πρωτεΐνες, σάκχαρα, λιπαρά οξέα και κάποιες άλλες ενώσεις. Έτσι, στη φάση αυτή του μεταβολισμού, γίνεται η διάσπαση των μεγάλων μορίων σε σαφώς μικρότερα
μόρια, π.χ. από τις τροφές λαμβάνουμε πρωτεΐνες που είναι σχετικά μεγάλα μόρια από αλυσίδες αμινοξέων, τις *πεπτιδικές αλυσίδες*. Όμως, ο ανθρώπινος οργανισμός, διαμέσου του καταβολισμού, συλλέγει τα αμινοξέα που χρειάζεται και δημιουργεί στη συνέχεια δικές τους ουσίες.

Στον καταβολισμό, τα μεγάλα μόρια που διασπώνται είναι συνήθως: πολυσακχαρίτες, λιπίδια, νουκλεϊκά οξέα και πρωτεΐνες, ενώ οι μικρότερες μονάδες στις οποίες αποικοδομούνται είναι συνήθως μονοσάκχαρα (κυρίως γλυκόζη), λιπαρά οξέα και αμινοξέα. Πέραν των πολύτιμων χημικών, μέρος της χημικής ενέργειας που παράγεται από τις διεργασίες καταβολισμού συλλέγεται και αποθηκεύεται (βλ. οξειδωτική φωσφωρυλίωση) σε μια μορφή ενέργειας, την **τριφωσφορική αδενοσίνη** (ATP). 

Επίσης, σημαντική επόμενη διεργασία, είναι η γλυκόλυση, δηλ. η οξείδωση της (ήδη παραχθείσας από τον καταβολισμό) γλυκόζης που παράγει ενέργεια. Η γλυκόζη αποτελεί το κυριότερο τροφικό μόριο για την παραγωγή ενέργειας στους περισσότερους ιστούς, και εντελώς αποκλειστική πηγή ενέργειας και άνθρακα για τον ανθρώπινο εγκέφαλο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  de Bolster, M.W.G. (1997). «Glossary of Terms Used in Bioinorganic Chemistry: Catabolism». International Union of Pure and Applied Chemistry. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιανουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2007.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
Τρεις *καρέτος* στο καρναβάλι στο Ποντένσε
Η παράδοση **Καρέτο** είναι μια προϊστορική κελτική θρησκευτική τελετουργία που λαμβάνει χώρα σε κάποια μέρη της Πορτογαλίας. Πραγματοποιείται κατά τη διάρκεια του χειμώνα και, σε ορισμένες περιοχές, την περίοδο των Αποκριών και είναι μια από τις παλαιότερες ζωντανές ακόμα παραδόσεις στην Πορτογαλία. 

Οι *Καρέτος* είναι νεαροί μασκοφόροι άνδρες, ντυμένοι με κοστούμια από πολύχρωμα μάλλινα παπλώματα, και ορειχάλκινες, δερμάτινες ή ξύλινες μάσκες και κουδουνίστρες στις ζώνες τους.
Η Καθαρή Τρίτη και η προηγούμενη Κυριακή είναι οι μέρες που οι Καρέτος εμφανίζονται. Συγκεντρωμένοι σε ομάδες τρέχουν σε κάθε γωνιά του χωριού φωνάζοντας, τρομάζοντας τον κόσμο και «ληστεύοντας» όλα τα οινοποιεία.
Ο κύριος στόχος αυτών των μασκοφορεμένων ομάδων είναι ανύπαντρες νεαρές κοπέλες, που τις αναγκάζουν να σκαρφαλώσουν στην κορυφή των τοίχων και των μπαλκονιών.

Οι μελετητές συνδέουν την παράδοση του Καρέτο με αναμνήσεις τελετουργιών μαγείας που σχετίζονται με λατρείες για τη γονιμότητα της γεωργίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Carvalho Pereira, José Paulo. «Careto's Tradition». *Careto's Tradition*. www.azibo.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Μαΐου 2010. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Άρθρο του Careto's Tradition από τον José Paulo Carvalho Pereira στο azibo.org, Φεβρουάριος 2006
* Τμήμα Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου του Λούισβιλ
* Καρναβάλι του Podence (στα Πορτογαλικά)
* Ατελείωτη ενέργεια των Καρέτος (στα Πορτογαλικά)
Ο **Ιμπαϊθάμπαλ** είναι ποταμός της Χώρας των Βάσκων στη βόρεια Ισπανία. Έχει μήκος 43 χμ· γεννιέται στην κοιλάδα του Ατσόντο και διαρρέει την κοιλάδα του Ντουράνγκο για να συναντήσει τον ποταμό Νερβιόν στα σύνορα του Μείζονος Μπιλμπάο και να καταλήξει στο Κανταβρικό πέλαγος. Αντίστοιχα με τον Νερβιόν, παραδοσιακά υπέφερε από υψηλά επίπεδα μόλυνσης λόγω των βαρέων βιομηχανιών που βρίσκονται εγκατεστημένες στις όχθες του. Ο κύριος παραπόταμός του είναι ο Αράτια με μήκος 25 χιλιομέτρων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ιμπαϊθάμπαλ». Υπουργείο Περιβάλλοντος της Ισπανίας. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2018. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Κόλιν Τζάκσον** (**Colin Ray Jackson**) (γεν. 1967) είναι Βρετανός πρώην αθλητής του στίβου ο οποίος έτρεχε κυρίως στα 110 μέτρα με εμπόδια. 

Στο συγκεκριμένο αγώνισμα ήταν αργυρός ολυμπιονίκης το 1988 στη Σεούλ και Παγκόσμιος Πρωταθλητής στον ανοιχτό στίβο το 1993 και το 1999. Έχει κερδίσει άλλα δύο μετάλλια (χάλκινο και αργυρό) σε παγκόσμια πρωταθλήματα στον ανοιχτό στίβο το 1987 και το 1997 αντίστοιχα. Στον κλειστό στίβο ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής στα 60 μέτρα με εμπόδια το 1999 και άλλες τρεις φορές κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο. Επίσης ήταν τέσσερις φορές πρωταθλητής Ευρώπης στα 110 μέτρα με εμπόδια στον ανοιχτό στίβο και δύο φορές στα 60 μέτρα με εμπόδια και μια φορά στα 60 μέτρα στον κλειστό στίβο. Κέρδισε επίσης δύο φορές το χρυσό μετάλλιο και δύο φορές το ασημένιο στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας αγωνιζόμενος για την Ουαλία. 

Το 1993 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου στη Στουτγκάρδη συμμετείχε στην ομάδα της Μεγάλης Βρετανίας στη σκυταλοδρομία 4Χ100, που κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *World Athletics Database*. 1264.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 79372156
* LCCN: n95095890
* ISNI: 0000 0001 0830 7355
* GND: 1168782325

 |

 |
Ο **Ιμεραίος ο Φαληρέας** (4ος αιώνας π.Χ. γιος του Φανόστρατου), ήταν Αθηναίος πολιτικός και αδερφός του Δημητρίου του Φαληρέα. Δεν είναι πολλά πράγματα γνωστά για την ζωή του, εκτός από το ότι ήταν ιερέας του Ποσειδώνα και πως αντίθετα με τον αδερφό του φαίνεται πως ανήκε στην αντιμακεδονική παράταξη των Αθηνών. Αναφέρεται πως μαζί με τον Υπερείδη και άλλους υπήρξε δημόσιος κατήγορος στον Άρειο Πάγο των πολιτών της Αθήνας οι οποίοι είχαν δωροδοκηθεί από τον Άρπαλο, ανάμεσα τους και ο Δημοσθένης. Με την έναρξη του Λαμιακού Πολέμου ο Ιμεραίος επιδίωξε ενεργά την εκδίωξη των Μακεδόνων από την Αθήνα, όμως μετά την μάχη της Κραννώνας το 322 π.Χ. όπου οι Αθηναίοι ηττήθηκαν, έγινε καταζητούμενος από τον Αντίπατρο. Κατέφυγε στην Αίγινα μαζί με τον Υπερείδη και τον Αριστόνικο ζητώντας καταφύγιο στον ναό του Αιακού, όμως εκεί τους ανακάλυψε ο Αρχίας ο Θούριος ο οποίος είχε σταλθεί από τους Μακεδόνες προς σύλληψη τους, και τους έσυρε έξω από τον ναό, συλλαμβάνοντας τους και εκτελώντας τους αργότερα.

Ο θάνατος του Ιμεραίου, χρησιμοποιήθηκε αργότερα από τους πολιτικούς αντιπάλους του Δημητρίου κατηγορώντας τον για τον θάνατο του αδερφού του, παρότι ο Δημήτριος ανήλθε στην εξουσία αρκετά χρόνια αργότερα.Ο Λουκιανός εκφράζεται με πολύ μελανά λόγια για τον Ιμεραίο, αναφέροντας πως ήταν ένας απλός δημαγωγός και καιροσκόπος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. 1 2  «A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology, Himeraeus». *www.perseus.tufts.edu*. Ανακτήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2018.
3. ↑  (Cologne), Engels, Johannes (στα αγγλικά). *Himeraeus*. .
4. ↑  O'Sullivan, Lara (2009). *The Regime of Demetrius of Phalerum in Athens, 317-307 BCE: A Philosopher in Politics*. BRILL. σελ. 74. ISBN 9004178880.
Ο **Ιωάννης-Αδάμ Α΄** (1662-1712) ήταν ο Πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν (1684-1712) και γιος του Καρόλου Ευσέβιου του Λίχτενσταϊν και της Ιωάννας Βεατρίκης του Ντίτριχσταϊν.

Στις 18 Ιανουαρίου του 1699 θα αποκτήσει το φέουδο του Σέλεμπεργκ και στις 22 Φεβρουαρίου 1712 την κομητεία του Βαντούζ. Αυτοί οι δύο κτήσεις του θα αποτελέσουν αργότερα το σημερινό Πριγκιπάτο του Λίχτενσταϊν. Έγινε, επίσης, Δούκας της Οπάβα και του Κρνοφ.

Ο Ιωάννης δεν ανέλαβε κάποιο αξίωμα στην αυτοκρατορική αυλή, αλλά εργάστηκε εκεί ως οικονομικός εμπειρογνώμονας. Ήταν γνωστός ανεπίσημα ως Ιωάννης Αδάμ ο Πλούσιος. Εκτός από τη διαχείριση της περιουσίας του, διέθετε μεγάλο ενδιαφέρον για την τέχνη. Αγόρασε έργα από τον Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και του Άντονι βαν Ντάικ, και θεωρείται ως ένας από τους μεγαλύτερους προστάτες της τέχνης για εκείνη την εποχή.

Δημιούργησε δύο μνημεία για τον εαυτό του, ένα παλάτι στην Βιέννη και ένα άλλο στο Ροσάου. Ήταν ο 575ος Ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος για την Αυστρία.

Ο Ιωάννης παντρεύτηκε την πρώτη ξαδέλφη του Εδμόνδα Μαρία Θηρεσία του Ντίτριχσταϊν (1652-1737) στις 16 Φεβρουαρίου 1681, με την οποία απέκτησε 7 παιδιά:

* την Μαρία Ελισάβετ
* τον Κάρολο Ιωσήφ
* την Μαρία Αντωνία
* τον Φραγκίσκο Δομίνικο
* την Μαρία Γαβριέλα
* την Μαρία Θηρεσία
* και την Μαρία Δομινίκη

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. 1 2 3 4 5 6 7  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιουνίου 2012. Ανακτήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 2016.
3. ↑
4. ↑

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 52491001
* LCCN: n88239472
* ISNI: 0000 0001 1642 9870
* GND: 119053977
* SUDOC: 168698501
* BNF: cb123001456 (data)
* ULAN: 500221534
* NKC: jx20130328003
* RKD: 486583

 |

 |