recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Σοσιαλιστική Γερμανική Φοιτητική Ένωση** (*Sozialistische Deutsche Studentenbund*, συντ. SDS) ιδρύθηκε το 1946 στο Αμβούργο της Γερμανίας ως η φοιτητική οργάνωση του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (SPD). Αν και τυπικά ήταν οργανωτικά ανεξάρτητη από αυτό, πάντοτε υποστήριζε τις θέσεις του. Το 1958 όμως άρχισαν οι πρώτες διαφωνίες με την ηγεσία του κόμματος, όταν αυτό, με το πρόγραμμα του Γκόντεσμπεργκ, εγκατέλειψε οριστικά κάθε σχέση με τον μαρξισμό. Η SDS τάχθηκε στη συνέχεια εναντίον του εξοπλισμού της Δυτικής Γερμανίας με πυρηνικά όπλα, οπότε εντάθηκαν οι αντιθέσεις με την κομματική ηγεσία. Στις 19 Ιουλίου του 1960 το SPD διέκοψε τη χρηματοδότηση της SDS, σε μια ύστατη προσπάθεια εκβιασμού της, ώστε να υιοθετήσει συντηρητικότερες θέσεις. Η κίνηση αυτή όμως απέτυχε κι έτσι στις 6 Δεκεμβρίου του 1961 η ηγεσία του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος δήλωσε ότι η ιδιότητα του μέλους της SDS είναι ασυμβίβαστη με την ιδιότητα του μέλους του SPD, προχωρώντας έτσι στην οριστική και τελεσίδικη ρήξη των δεσμών. Από το σημείο αυτό και πέρα η ριζοσπαστικοποίηση της SDS εντάθηκε.

Ο Πόλεμος του Βιετνάμ και η γερμανική νομοθεσία για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης επιτάχυναν ακόμη περισσότερο τη στροφή της SDS προς τα αριστερά. Η ταυτόχρονη ανάπτυξη του γερμανικού φοιτητικού κινήματος, με επίκεντρο το Δυτικό Βερολίνο, διεύρυνε την απήχηση της SDS στους σπουδαστές. Η απόφαση της συγκλήτου του πανεπιστημίου αυτού, τον Φεβρουάριο του 1966, να απαγορεύσει τις πολιτικές συγκεντρώσεις στους χώρους του, κάθε άλλο παρά αναχαίτισε τη διόγκωση του φοιτητικού κινήματος. Η καθιστική διαμαρτυρία 3.000 φοιτητών του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου στις 22 Ιουνίου του 1966, με αίτημα γενική μεταρρύθμιση σπουδών, σηματοδότησε την έναρξη μιας πορείας μαζικής πολιτικοποίησης των φοιτητών σε κατεύθυνση αντίθετη προς τις επιλογές των αρχών.

Μετά τη δολοφονία του φοιτητή Μπένο Όνεζοργκ το 1967 και τη φοιτητική εξέγερση που ακολούθησε, αναδείχθηκε η ηγετική φυσιογνωμία του 27χρονου φοιτητή της κοινωνιολογίας Ρούντι Ντούτσκε. Υπό την ηγεσία του Ντούτσκε, του «Κόκκινου Ρούντι» όπως τον αποκαλούσαν, η SDS διοργάνωσε πάμπολλες συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις, πολλές εκ των οποίων αρκετά βίαιες. 

"*Όλοι μιλούν για τον καιρό, εμείς όχι!*" ήταν το διάσημο σύνθημα της SDS, η δράση της οποίας σφράγισε την πολιτική ζωή της Δυτικής Γερμανίας για αρκετά χρόνια. Ωστόσο, σε αντίθεση με τον Μάη του ΄68 στο Παρίσι, όπου το κίνημα διαμαρτυρίας των φοιτητών εξελίχθηκε σε λαϊκή εξέγερση, στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, παρά τη δυναμική που ανέπτυξε, δεν κατόρθωσε να αγγίξει, έστω και συναισθηματικά, τους απλούς πολίτες, οι οποίοι, με λίγες ίσως εξαιρέσεις κράτησαν μάλλον εχθρική στάση καθώς η ραγδαία αναπτυσσόμενη οικονομία της χώρας (το γερμανικό «οικονομικό θαύμα») είχε ως αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, την ιδεολογική ενσωμάτωση των εργαζομένων στο σύστημα. Έτσι, το 1970, η Σοσιαλιστική Φοιτητική Ένωση διαλύθηκε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ιστορικό Λεύκωμα 1967, σελ. 117-119, Καθημερινή (1997)
2. ↑  «Όλοι μιλάνε για τον καιρό. Εμείς όχι»[*νεκρός σύνδεσμος*] Η Αυγή
3. ↑  Το κίνημα και οι ιδέες του Μαρκούζε[*νεκρός σύνδεσμος*] Το Βήμα
Ο **Γεώργιος Φράγκου** (Σπάτα, 1942 - Αθήνα, 6 Νοεμβρίου 2007) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1942 στα Σπάτα. Πρωτοέπαιξε ποδόσφαιρο στον Αήττητο Σπάτων το 1956, ενώ το 1959 μεταγράφηκε στον Απόλλωνα Σμύρνης, όπου παρέμεινε έως το 1971. Έκλεισε την ποδοσφαιρική του καριέρα στο Αιγάλεω το 1972. 

Ως προπονητής εργάστηκε στους Πανναυπλιακό (Β΄ Εθνική), Αήττητο Σπατών, Α.Ο. Αγ. Ιεροθέου, Ατρόμητο Πειραιά (Β΄ Εθνική), Προοδευτική, Ατρόμητο Αθηνών, Α.Ο. Κέρκυρα, Πανελευσινιακό, Αιγάλεω, Απόλλωνα Σμύρνης (3 χρόνια), Φωστήρα, Ολυμπιακό Νέων Λιοσίων κ.ά.

Από το 2003 ήταν έφορος ποδοσφαίρου και γενικός διευθυντής των ακαδημιών του Γ.Σ. Απόλλων Σμύρνης. Έγινε 15 φορές διεθνής με την Εθνική Νέων, 7 φορές διεθνής με την Εθνική Ελπίδων και 15 φορές διεθνής με την Εθνική Ενόπλων.

Ο Γιώργος Φράγκου πέθανε στην Αθήνα στις 6 Νοεμβρίου 2007, αφήνοντας ένα δυσαναπλήρωτο κενό στο ελληνικό ποδόσφαιρο και στον Απόλλωνα Σμύρνης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "ΜΕΝΕΙ Ο ΦΡΑΓΚΟΥ ΣΤΑ ΣΠΑΤΑ", *Αθλητική Ηχώ*, 9/7/1972, σελ. 8
2. ↑  "Ο Γ. Φράγκου προπονητής στον Ιερόθεο", *Αθλητική Ηχώ*, 13/8/1974, σελ. 6
3. ↑  "Ο Φράγκου νέος προπονητής του Φωστήρα", *Αθλητική Ηχώ*, 26/1/1984, σελ. 3
4. ↑  "Ο Φράγκου στο τιμόνι του Ολυμπιακού Λιοσίων", *Αθλητική Ηχώ*, 17/1/1986, σελ. 6

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γ.Σ. Απόλλων Σμύρνης
Ο **Θεοδώριχος Α΄** (γερμ.: *Dietrich I*, 916 - 976) από τον Οίκο των Βέττιν θεωρείται το παλαιότερο τεκμηριωμένο μέλος του Οίκου των Βέττιν.

Βιογραφία
---------

Δεν ξέρουμε πολλά γι' αυτόν· το έτος που απεβίωσε δεν είναι σίγουρο. Πιστεύεται ότι σκοτώθηκε στη μάχη με τους Ούγγρους το 976.

Λόγω της σπουδαιότητας του Θεοδωρίχου για τη γενεαλογία Ευρωπαίων μοναρχών έχουν γίνει αρκετές υποθέσεις για την καταγωγή του. Τρεις πιθανοί πατέρες έχουν εξακριβωθεί γι' αυτόν, αλλά δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία για κανέναν από αυτούς: 

ο Ντέντι Α΄ κόμης του Χάσεγκαου απεβ. 960, απόγονος του Μπούρχαρτ δούκα της Θουριγγίας.

ο Μπούρχαρτ Γ΄ δούκας της Σουαβίας απεβ. 926.

ο Βίλκμαρ Α΄ κόμης του Χάρτσγκαου.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Γιούττα του Μέρσεμπουργκ και είχε τέκνα:

* Ντέντο Α΄ κόμης του Βέττιν π. 950-1009.
* Φρειδερίκος Α΄ του Άιλενμπουρκ απεβ. 1017, δεν είχε γιους.

Πηγές
-----

* Hermann Grote "Stammtafeln Europäische Herrscher- und Fürstanhäuser" Leipzig 1877, reprint Verlag-Leipzig, ISBN 3-8262-0710-6.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 95413164
* GND: 138786674

 |

 |
Ο **Φώνης Ζογλοπίτης** (1930 - 24 Απριλίου 2015) ήταν Έλληνας ζωγράφος και εικαστικός.

Βιογραφία
---------

Ο Ζογλοπίτης γεννήθηκε το 1930 στη Θεσσαλονίκη. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από τη Ραχούλα Καρδίτσας (πρώην Ζογλώπι), ενώ από εκείνη της μητέρας του από τον Πολύγυρο. Όταν ήταν ακόμη νήπιο απεβίωσε ο πατέρας του, με επακόλουθο να μετακομίσει με τη μητέρα του στον Πολύγυρο, όπου και μεγάλωσε. Ήταν αυτοδίδακτος ζωγράφος, ενώ μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του διορίστηκε δημόσιος υπάλληλος. Εξέθεσε για πρώτη φορά έργα του το 1972 και δύο χρόνια αργότερα επέστρεψε μόνιμα στη Θεσσαλονίκη, εγκαινιάζοντας την ενεργή ενασχόλησή του με τη ζωγραφική. Επιπλέον, το 1975 παραιτήθηκε από την εργασία του προκειμένου να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στο αντικείμενό του. Συνεργάστηκε επί σειρά ετών με τον Ντίνο Χριστιανόπουλο και αργότερα παρουσίασε έργα του σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. Το 1999 διοργανώθηκε από τον δήμο Θεσσαλονίκης αναδρομική έκθεση έργων του στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο. 

Ο Ζογλοπίτης ασχολήθηκε με την πολιτική μέσω του ΚΚΕ και παράλληλα διετέλεσε μέλος διαφόρων κοινωνικών και πολιτιστικών ομάδων, καθώς και οργανωτής εκθέσεων νέων καλλιτεχνών. Απεβίωσε τον Απρίλιο του 2015. Κόρη του είναι η, επίσης ζωγράφος, Αμαλία Ζογλοπίτου.

Ως καλλιτέχνης κινήθηκε μεταξύ μεταϊμπρεσιονισμού και εξπρεσιονισμού, ενώ ασχολήθηκε κυρίως με την τοπιογραφία, καθώς και με ποικίλες αναπαραστάσεις ανθρωπίνων μορφών, γυμνά κ.ά. Έργα του βρίσκονται στη Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης, στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, στο Τελλόγλειο, σε ιδιωτικές συλλογές κ.α.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Σφυρίδης, Περικλής (Σεπτέμβριος-Δεκέμβριος 1981). «Τρεις ζωγράφοι της Χαλκιδικής (Παραλής, Ζογλοπίτης, Παπανάκος)». *Διαγώνιος* (9): 252. .
2. 1 2 3  «Έφυγε εχθές από τη ζωή ο ζωγράφος Φώνης Ζογλοπίτης». *voria.gr*. VORIA. 25 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2023.
3. 1 2 3  «Στον Πολύγυρο της τέχνης και του πολιτισμού». *Πολύγυρος* (Περιοδική έκδοση Λαογραφικού Ομίλου Πολυγύρου) (80): 27-28. Απρίλιος-Ιούνιος 2015. .
4. 1 2 3  Συλλογικό (1997). *Λεξικό Ελλήνων καλλιτεχνών. Ζωγράφοι, γλύπτες, χαράκτες, 16ος - 20ός αιώνας*. **Α΄**. Αθήνα: Μέλισσα. σελ. 442.
5. ↑  «Φώνης Ζογλοπίτης». *Διαγώνιος* (5): 147-148. Μάιος-Αύγουστος 1973. .
6. 1 2  Κανατάς, Γιάννης Δ. (Μάιος - Ιούνιος 2003). «Ο ζωγράφος Φώνης Ζογλοπίτης. Β΄ μέρος». *Πολύγυρος* (Περιοδική έκδοση Λαογραφικού Ομίλου Πολυγύρου) (16): 17. .
Η νήσος Κλεοπάτρα, αποκαλούμενη στα τουρκικά ως Σεντίρ
Το νησίΣυντεταγμένες: 36°59′35″N 28°12′22″E﻿ / ﻿36.99306°N 28.20611°E﻿ / 36.99306; 28.20611
**Σεντίρ** (τουρκικά: *Sedir Adası*), επίσης γνωστό και ως νήσος **Κλεοπάτρα**, είναι ένα μικρό νησί στον Κεραμεικό Κόλπο (Gökova) του νοτιοανατολικού Αιγαίου Πελάγους, στα ανοικτά των ακτών της Επαρχίας Μούγλων της Τουρκίας.

Είναι διάσημο για την παραλία του, που αποτελείται από κοχύλια. Κάθε κόκκος άμμου είναι μια τέλεια σφαίρα: για αυτό το λόγο η παραλία προστατεύεται από την κυβέρνηση για να αποτρέψει την αφαίρεση άμμου από την παραλία.

Σύμφωνα με το μύθο, ο Μάρκος Αντώνιος και η Κλεοπάτρα κολύμπησαν ως το νησί και η άμμος μεταφέρθηκε από την Ερυθρά Θάλασσα με πλοία από τη Βόρεια Αφρική. Λέγεται ότι αυτό το είδος άμμου εντοπίζεται μόνο στην Αίγυπτο.

Βιβλιογραφία
------------

* Tourism Directorate of Muğla Governorship. «General information on Sedir Island, Muğla». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Νοεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2009.
* Forbes.com. «Cleopatra's Beach in Sedir Island, Turkey». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2009.
* Marmaristown.com. «About Cleopatra Island». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Εικόνες από το νησί Σεντίρ Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine.
* Νήσος Σεντίρ, Παραλία της Κλεοπάτρας
Ο **Δημήτρης Οπλοποιός** ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα το 1928, όπως και επτά πρωταθλήματα Θεσσαλονίκης.

Καριέρα
-------

Ο Οπλοποιός εντάχθηκε στην ομάδα των "κιτρινόμαυρων" το 1917, σε ηλικία 14 ετών. Διετέλεσε αρχηγός της ομάδας και αγωνίστηκε στο πρώτο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης το 1923, όπου ο Άρης κατέκτησε τον τίτλο.

Ακολούθησε ανάλογη πορεία την επόμενη χρονιά, ενώ το 1926 ο Άρης κατέκτησε τον τρίτο του τίτλο, νικώντας με 5-2 και 4-1 τον βασικό του αντίπαλο, Ηρακλή.

Την σεζόν 1926-27, ο Άρης έχασε για πρώτη φορά τον τίτλο του πρωταθλητή Θεσσαλονίκης από τον Ηρακλή, αλλά με τον Οπλοποιό ως βασικό μέλος της ενδεκάδας του κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα Ελλάδος, το 1928.

Την επόμενη χρονιά, οι "κίτρινοι" κατέκτησαν για άλλη μια φορά τον τίτλο του πρωταθλητή Θεσσαλονίκης, νικώντας τον ΠΑΟΚ σε αγώνα μπαράζ με 4-3. Ο Οπλοποιός, αν και είχε αγωνιστεί μόλις σε τρεις αγώνες της κανονικής περιόδου του πρωταθλήματος, έπαιξε στο συγκεκριμένο ματς συμβάλλοντας στην κατάκτηση ενός ακόμη τίτλου για την ομάδα του.

Την σεζόν 1929-30, αγωνίστηκε σε οκτώ αγώνες του τοπικού πρωταθλήματος, αλλά δεν συμπεριλήφθηκε στην ενδεκάδα κανενός από τους τέσσερις αγώνες του Άρη για την τελική φάση του πρωταθλήματος Ελλάδος.

Ο Δημήτρης Οπλοποιός εγκατέλειψε την ενεργό δράση τον Δεκέμβριο του 1930, σε ηλικία 27 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  εφ. "Μακεδονία", 13/4/1923
2. ↑  εφ. "Μακεδονία", 11/5/1924, σ.3
3. ↑  17 Ιουνίου 1928: Η μέρα που ο Άρης γίνεται ο πρώτος πρωταθλητής Ελλάδας!
4. ↑  «Από το πρώτο «ραντεβού» ως και το 1946!». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Νοεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2015.
5. ↑  Greece - Final Tables 1906-1959

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
* Οπλοποιός Δημήτρης «Πουτόκας» | aris.re
Ο Γιόχαν Κρόιφ με τη φανέλα της εθνικής Ολλανδίας το 1974
 Ο Χαλ Ρόμπσον-Κανού έκανε μια στροφή του Κρόιφ για να σκοράρει στην ιστορική νίκη της Ουαλίας στον προημιτελικό του Βελγίου στο UEFA Euro 2016. 
Η **στροφή του Κρόιφ** είναι μια κίνηση αποφυγής ντρίμπλας που χρησιμοποιείται στο ποδόσφαιρο και πήρε το όνομά του από τον Ολλανδό ποδοσφαιριστή Γιόχαν Κρόιφ.

Στο 24ο λεπτό του αγώνα εναντίον της Σουηδίας στη φάση των ομίλων του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974, ενώ ο Κρόιφ είχε τον έλεγχο της μπάλας σε θέση επίθεσης, αλλά βρισκόταν απέναντι από την εστία του και φυλασσόταν αυστηρά από τον Σουηδό αμυντικό Γιαν Όλσον, ο Κρόιφ προσποιήθηκε μια πάσα προτού σύρει τη μπάλα πίσω από το όρθιο πόδι του, γυρίσει 180 μοίρες και επιταχύνει μακριά. Με την απλότητα, την αποτελεσματικότητα και την απρόβλεπτη συμπεριφορά της, η στροφή Κρόιφ παραμένει μια από τις πιο αναγνωρίσιμες κινήσεις ντρίμπλας στο σύγχρονο ποδόσφαιρο.

«Η στροφή δεν ήταν κάτι που είχα κάνει ποτέ στην προπόνηση ή εξασκούσα», έγραψε ο Κρόιφ στην αυτοβιογραφία του, *My Turn*. «Η ιδέα μου ήρθε αστραπιαία, γιατί εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή ήταν η καλύτερη λύση για την κατάσταση στην οποία βρισκόμουν».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Majendie, Matt (6 Ιουλίου 2016). «Euro 2016: Wales striker Hal Robson-Kanu on that Cruyff turn and the years he spent perfecting technique». Standard.co.uk. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2016.
2. ↑  Sheehy, Finbarr· Murray, Scott (24 Μαρτίου 2016). «What is a Cruyff Turn?». *The Guardian*. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουλίου 2018.
3. 1 2  «All-time Top 20: No. 3 Johan Cruyff». *ESPN.com*. 24 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2022.
4. ↑  Murray, Scott (11 Ιουνίου 2014). «World Cup: 25 stunning moments … No25: the Cruyff Turn is born in 1974». *The Guardian*. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2016.
5. ↑  Majendie, Matt (6 Ιουλίου 2016). «Euro 2016: Wales striker Hal Robson-Kanu on that Cruyff turn and the years he spent perfecting technique». Standard.co.uk. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2016.
6. ↑  White, Mark (19 Ιουνίου 2020). «Simplicity matters: how did the Cruyff Turn become so iconic?». *FourFourTwo.com*. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2020.
7. ↑  «Johan Cruyff: Total Football and the World Cup that changed everything». Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Οδηγός του BBC για τη στροφή του Κρόιφ

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |
Ο **Μιχαήλ Λεβέντης** ή Μιχαήλος ήταν καθηγητής της μουσικής, συνθέτης και στιχουργός παιδαγωγικών τραγουδιών, ανάμεσα στα οποία το γνωστότερο είναι «Ο αποχαιρετισμός του χρόνου» (Πάει ο παλιός ο χρόνος).

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1885 και πέθανε στη Σύρο το 1932.

Διδακτική δραστηριότητα
-----------------------

Εργάστηκε σαν δάσκαλος της μουσικής σε διάφορα εκπαιδευτήρια και οργανισμούς, μεταξύ άλλων στο Αναμορφωτικό Σχολείο Αρρένων. Εκεί ανέπτυξε ενθουσιώδη δραστηριότητα και συνέβαλε στην εκπαίδευση του απροστάτευτου παιδιού.

Το έργο του διακρίνεται για την ευγένεια της μελωδικής γραμμής και τη ζωηρότητα των ιδεών.

Πηγές
-----

Οι πληροφορίες γι' αυτόν προήλθαν από το βιβλίο του Κώστα Χάγιου «Οι ωραιότερες χορωδίες», τεύχος 1ο, εκδόσεις Κωνσταντινίδη, Αθήνα 1951, σελ. 5.
Αφίσα της Ιταλικής κωμωδίας «Οι Μυλωνάδες», η επιτυχία της οποίας υπήρξε το προοίμιο για τη γέννηση του Ελληνικού Κωμειδυλλίου.
Το **κωμειδύλλιο** είναι ηθογραφική κωμωδία, η οποία εκτός του θεατρικού κειμένου περιέχει επίσης και πολλά τραγούδια.

Πρόκειται για ένα σχετικά νέο θεατρικό είδος, που ειδικότερα στην Αθήνα γεννήθηκε τη δεκαετία του 1880 και το οποίο στις αρχές της δεκαετίας του 1900 θα εξελιχθεί στην Ελληνική Οπερέτα.

Ιστορικό
--------

Στα τέλη του 19ου αιώνα, το ευρωπαϊκό κίνημα του νατουραλισμού, καθώς και η προσπάθεια των συγγραφέων της εποχής για την επικράτηση της Ελληνικής δημοτικής γλώσσας, αλλά και ταυτόχρονα το πάθος του κοινού για ελληνικό τραγούδι, συμβάλουν στην διαμόρφωση του νέου αυτού μουσικού θεατρικού είδους.

Θεωρούνται πρώτοι διδάξαντες οι Δημήτριος Κορομηλάς, Δημήτριος Κόκκος, καθώς και οι Σπυρίδωνας Περεσιάδης (συγγραφέας του βουκολικού δράματος "Γκόλφω") και ο Ευάγγελος Παντόπουλος.

Τα απλά μουσικά κομμάτια με τα εύκολα τραγούδια ήταν επηρεασμένα από Ιταλικά και Γαλλικά πρότυπα μελοδράματος και οπερέτας.

Περιεχόμενο
-----------

Ο νατουραλισμός και η λαογραφική τάση της εποχής επηρεάζουν τους συγγραφείς, οι οποίοι με την σειρά τους, μας δίδουν έργα με εικόνες της τότε εποχής, γεμάτες χαρακτηριστικούς τύπους της υπαίθρου και των νησιών, να τραγουδούν σε Ελληνικά, Ιταλικά και ανατολίτικα μοτίβα σατιρικά και χαρούμενα τραγούδια, πάντα στη δημοτική γλώσσα.

Ενδεικτικά έργα
---------------

* "Η τύχη της Μαρούλας" (1888). Το κείμενο είναι του Δημητρίου Κορομηλά, οι στίχοι του Δημητρίου Κόκκου και η μουσική του Ανδρέα Σάιλερ.
* "Ο Μπαρμπα Λινάρδος" (1890). Σε κείμενο και μουσική Δημητρίου Κόκκου.
* "Ο αγαπητικός της Βοσκοπούλας" (1891). Το κείμενο είναι του Δημητρίου Κορομηλά.
* "Η Λύρα του Γερονικόλα" (1891). Σε κείμενο και μουσική Δημητρίου Κόκκου.
* "Ο Καπετάν Γιακουμής". Σε κείμενο και μουσική Δημητρίου Κόκκου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  
Karl Nef (1985). «Το Κωμειδύλλιο, σελίδα 571». *Ιστορία της Μουσικής*. Αθήνα: Ν. Βότσης. σελ. 636.
2. ↑  
Karl Nef (1985). «Το Κωμειδύλλιο, σελίδα 572». *Ιστορία της Μουσικής*. Αθήνα: Ν. Βότσης. σελ. 636.

* Τάκης Καλογερόπουλος, Λεξικό της Ελληνικής μουσικής, εκδόσεις Γιαλλελή, 2001.
Συντεταγμένες: 35°17′58.549″N 24°50′24.662″E﻿ / ﻿35.29959694°N 24.84018389°E﻿ / 35.29959694; 24.84018389

Διαδρομή στο εσωτερικό του σπηλαίου
Το **Σπήλαιο Σφενδόνη (ή Σφεντόνη)** βρίσκεται στο χωριό Ζωνιανά του Νομού Ρεθύμνης και απέχει 43χιλ. από το Ηράκλειο και 52χιλ. από το Ρέθυμνο. 

Καταλαμβάνει έκταση περίπου 3.000 τ.μ. Στα 270 μέτρα της διαδρομής του υπάρχουν ογκώδεις κολώνες που δημιουργούν δαιδαλώδη διαμερίσματα. Αναρίθμητοι σταλακτίτες και σταλαγμίτες, ποικιλόμορφοι και πολύχρωμοι, διακοσμούν τις αίθουσες του ενώ σε πολλά σημεία υπάρχουν λιθωματικές λεκάνες νερού και μαργαριτάρια σπηλαίων. 

Το ειδικό μονοπάτι περιήγησης επιτρέπει την ασφαλή επίσκεψη στο σπήλαιο ακόμα και σε άτομα με ειδικές ανάγκες. Το σπήλαιο είναι μέρος του Φυσικού Πάρκου Ψηλορείτη που με τη σειρά του ανήκει στο Ευρωπαϊκό δίκτυο Γεωπάρκων, ένα δίκτυο προστατευόμενων περιοχών με ιδιαίτερη γεωλογική κληρονομιά που τελεί υπό την αιγίδα της UNESCO.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σπήλαιο Σφενδόνη Ζωνιανών** |

* ShowCaves.gr: Σπήλαιο Σφενδόνη Ζωνιανών Αρχειοθετήθηκε 2012-03-04 στο Wayback Machine.
Το **Ίδρυμα Διοικητικού Δικαίου Μ. Στασινοπούλου** δημιουργήθηκε το 1976 με πρώτη δωρεά μέρος της χορηγίας που έλαβε ο καθηγητής, δικαστής και ποιητής Μιχαήλ Δ. Στασινόπουλος ως πρώτος -προσωρινός- Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Σκοπός του ιδρύματος είναι η προώθηση του Δημοσίου Δικαίου. Για την εκπλήρωση του σκοπού αυτού χορηγούνται υποτροφίες. Η επιλογή των υποτρόφων γίνεται με εξετάσεις. Σήμερα υπάρχουν περισσότεροι από ενενήντα υπότροφοι του Ιδρύματος Μ. Στασινόπουλου.

Άλλη κύρια δραστηριότητα του ιδρύματος είναι η διοργάνωση του Σεμιναρίου Διοικητικού Δικαίου που διανύει τον τριακοστό τρίτο χρόνο ζωής και είναι θεσμός στο χώρο του Δημοσίου Δικαίου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα του ιδρύματος
Το οικόσημο του Σβίλενγκραντ.
Το **Σβίλενγκραντ** (βουλγαρικά: Свиленград) είναι πόλη στην επαρχία Χάσκοβο, στη νοτιοκεντρική Βουλγαρία, που βρίσκεται στα σύνορα της Τουρκίας και της Ελλάδας. Είναι το διοικητικό κέντρο του ομώνυμου δήμου Σβίλενγκραντ. Από τον Δεκέμβριο του 2009, η πόλη έχει πληθυσμό 18.132 κατοίκους.

Το Σβίλενγκραντ βρίσκεται κοντά στα οδικά όρια της Ελλάδας και της Τουρκίας (θεωρητικά ένα από τα μεγαλύτερα οδικά τελωνεία στην Ευρώπη). Το Σβίλενγκραντ βρίσκεται νότια-νοτιοανατολικά της Σόφιας και της Φιλιππούπολης, νότια της Βάρνας και του Πύργου, δυτικά της Αδριανούπολης και βόρεια της κοντινότερης ελληνικής κοινότητας Ορμένιο και Αλεξανδρούπολη στην Ελλάδα. Υπάρχει υψηλότερο επίπεδο εργασίας απ' ότι στα γύρω χωριά. Οι περισσότεροι άνθρωποι εργάζονται για τις τελωνειακές και τις συνοριακές βιομηχανίες π.χ. εξυπηρέτηση TIR, ξενοδοχεία, συνοριακή αστυνομία κλπ. Το κέντρο της πόλης έχει έναν πεζόδρομο γεμάτο κυρίως με καφετέριες, μπαρ, καταστήματα τηλεφώνου και ξενοδοχεία. Η πόλη διαθέτει 3 καταστήματα ενοικίασης DVD, δύο κινηματογράφους και μια βιβλιοθήκη. Ο ποταμός Έβρος ρέει μέσω του Σβίλενγκραντ. Συνορεύει με την περιφερειακή ενότητα Έβρου της Ελλάδας προς νότο. Τα βουνά της Ροδόπης βρίσκονται δυτικά και νοτιοδυτικά. Η περιοχή στα νοτιοδυτικά είναι φημισμένη για τα οπωροφόρα δέντρα της.

Προέλευση
---------

Κατά την οθωμανική εποχή, το όνομα της πόλης ήταν Τζισρ-ι Μουσταφαπασά (τουρκικά: Cisr-i Mustafapaşa), το οποίο σήμαινε «Γέφυρα του Μουσταφά Πασά». Το 1529 ανεγέρθηκε η Παλιά Γέφυρα (βουλγαρικά: Старият мост) πάνω από τον Έβρο, ένα από τα σύμβολα της πόλης. Η πόλη παραχωρήθηκε στη Βουλγαρία το 1912 μετά τον Πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο.

Κοινότητες
----------

Φρούριο του Μεζέκ, Νεούτζικον.
Η Γέφυρα πάνω από τον ποταμό Έβρο.
Κάστρο της Μάτοτσινα.
Κάστρο της Μάτοτσινα.
* Βάρνικ
* Ντιμιτρόβτσε
* Νόβο Σέλο
* Ράικοβα Μογκίλα
* Τσερνοντάμπ
* Μάτοτσινα
* Στιτ
* Πασόβο
* Καπιτάν Αντρέεβο
* Μεζέκ
* Λίσοβο
* Στουντένα
* Λέβκα
* Σλαντούν
* Μιχάλιτς
* Πιστρογκόρ
* Μόμκοβο

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Βουλγάρικα) Εθνικό Στατιστικό Ίδρυμα της Βουλγαρίας - πόλεις το 2009 Αρχειοθετήθηκε 2010-11-13 στο Wayback Machine.
Συντεταγμένες: 49°49′00″N 12°34′00″E﻿ / ﻿49.8167°N 12.5667°E﻿ / 49.8167; 12.5667

Το **Χάλζε** (τσέχ.: *Halže*, γερμ. *Hals*) είναι χωριό της Τσεχίας, και βρίσκεται στην επαρχία του Πίλζεν (τσέχ.: *Plzeňský kraj*). Έχει 967 κατοίκους (2022).

Στα δυτικά, το φυσικό σύνορο του χωριού είναι το Δάσος της Βοημίας, ενώ απέχει λίγα χιλιόμετρα από τη λουτρόπολη Μάριανσκε Λάζνε, καθώς και από την πόλη Τάχοβ (γερμ. *Tachau*). 

Οι πρώτες γραπτές αναφορές για το Χάλζε χρονολογούνται από το 1479, ενώ κατά τα έτη 1799-1801 χτίστηκε και η εκκλησία του χωριού. Κατά τη διάρκεια των πολέμων των Χουσιτών, η περιοχή γύρω από το Τάχοβ αποτέλεσε πεδίο πολλών μαχών, ενώ αργότερα βρέθηκε υπό την κυριαρχία των Αψβούργων από το 16ο αιώνα. Όταν, ο αρχιδούκας Φερδινάνδος της Αυστρίας έγινε Βασιλιάς της Βοημίας, η Βοημία αποτέλεσε υποτμήμα της Μοναρχίας των Αψβούργων, ενώ το 1919, μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, αποτέλεσε τον κύριο κορμό της νεοσυσταθείσας Τσεχοσλοβακίας. 

Η περιοχή του Τάχοβ πέρασε στα χέρια της Γερμανίας το 1938, ενώ με τη Συμφωνία του Μονάχου οι παραμεθόριες περιοχές της Βοημίας προσαρτήθηκαν στη Γερμανία. Το 1946, οι περισσότεροι γερμανόφωνοι κάτοικοι του Χάλζε, αλλά και ολόκληρης της επαρχίας, απελάθηκαν και η περιοχή επανακατοικήθηκε μερικώς.

Μετά τη Βελούδινη Επανάσταση το 1989, γερμανικές εταιρείες έχτισαν εργοστάσια στην περιοχή του Τάχοβ, προκειμένου να εκμεταλλευτούν τα φτηνά επίπεδα εργασίας.

Ιστορία
-------

* Βοημία

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τσεχική Στατιστική Υπηρεσία: «Malý lexikon obcí České republiky - 2017». *d:Q56284482*. Τσεχική Στατιστική Υπηρεσία. 15  Δεκεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 28  Αυγούστου 2018.
2. ↑  Τσεχική Στατιστική Υπηρεσία: «Počet obyvatel v obcích - k 1. 1. 2023». (Τσεχικά) *Population in municipalities - 1 January 2023*. Τσεχική Στατιστική Υπηρεσία. Πράγα. 23  Μαΐου 2023. Ανακτήθηκε στις 25  Μαΐου 2023.
3. ↑  *Register of territorial identification, addresses and real estates*. Ανακτήθηκε στις 28  Φεβρουαρίου 2023.
4. ↑  (Τσεχικά) Πληθυσμός κοινοτήτων της Τσεχίας το 2022
5. 1 2  «O obci: Obec Halže». *halze.cz*. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Χάλζε (Τσεχία)
* Lucina - Halže (Τσεχία)
* Obec Halže (Τσεχία)
H **Μαρίνα Μακροπούλου**, γεννημένη ως *Marina Pogorevici* στη Ρουμανία (3 Δεκεμβρίου 1960), είναι Ελληνορουμάνα σκακίστρια με αξιοσημείωτες διεθνείς επιτυχίες. 

Έχει φτάσει έως και την 18η θέση στον κόσμο, έχει κατακτήσει 10 εθνικά πρωταθλήματα (1 Ρουμανίας και 9 Ελλάδας) και έχει βγει δυο φορές δευτεραθλήτρια κόσμου στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα Βετεράνων και μια φορά δευτεραθλήτρια Ευρώπης. Έχει κατακτίσει επίσης ένα ασημένιο και ένα χάλκινο μετάλλιο στην σκακιστική Ολυμπιάδα του 1982 (ομαδικό και ατομικό αντίστοιχα).

Αγωνίστηκε αρχικά με τα εθνικά χρώματα της Ρουμανίας και μετέπειτα, από το 1990, με τα χρώματα της Ελλάδας την οποία και έχει εκπροσωπήσει σε 30 ομαδικές διοργανώσεις (Ολυμπιάδες, Παγκόσμια, Πανευρωπαϊκά, Βαλκανικά). Διατηρεί τον υψηλό τίτλο της *Grandmaster* από το 1982, όταν έγινε μάλιστα η πρώτη Woman Grandmaster στην ιστορία της Ρουμανίας. Η κορυφαία βαθμολογία (κατά ELO) ήταν οι 2330 πόντοι, το 1994. Σήμερα έχει βαθμολογία 2186.

Υπήρξε πρωταθλήτρια Ρουμανίας το 1984. Στην Ελλάδα κατόρθωσε να αναδειχθεί πρωταθλήτρια Ελλάδας 9 φορές κατά τα έτη 1990, 1994, 1996, 1998, 1999, 2004, 2007, και 2011, 2022 επιτυχία που αποτελεί ρεκόρ στις γυναίκες. Ταυτόχρονα, έχοντας κερδίσει εθνικά πρωταθλήματα σε 5 διαφορετικές δεκαετίες, ισοφάρισε το συγκεκριμένο ρεκόρ με του θρυλικού σκακιστή Βίκτορ Κορτσνόι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *OlimpBase*. mui0wu6j. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
2. ↑  «Μαρίνα Μακροπούλου « Nokchess.gr». *Nokchess.gr*. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2021.
3. ↑  «2η η Μαρίνα Μακροπούλου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Βετεράνων 50+ « ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΚΑΚΙΣΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ». *ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΚΑΚΙΣΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ* (στα Κέτσουα). Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2021.
4. ↑  «FIDE Rating List July 1982». *olimpbase.org* (στα Κινιαρουάντα). Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2021.
5. ↑
Το **Σταρ Τρεκ: Αποστολή στο διάστημα** (αγγλικά:*Star Trek: Enterprise*) είναι μια αμερικανική τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας που δημιουργήθηκε από τους Ρικ Μπέρμαν και Μπράνον Μπράγκα. Αρχικά προβλήθηκε από τις 26 Σεπτεμβρίου 2001, εώς και τις 13 Μαΐου 2005, στο UPN, και αποτελείται από 98 επεισόδια και τέσσερις κύκλους. Είναι η έκτη σειρά στο franchise του Star Trek, και χρησίμευει ως πρίκουελ της Αρχικής Σειράς Σταρ Τρεκ. Η τηλεοπτική σειρά αυτή διαδραματίζεται στον 22ο αιώνα, εκατό χρόνια πριν από τα γεγονότα της Αρχικης σειράς και λίγο πριν από τη δημιουργία της Ομοσπονδίας των Πλανητών. Η σειρά ακολουθεί τις περιπέτειες του Enterprise, του πρώτου γήινου αστρόπλοιου που μπορεί να ταξιδέψει με αστρική ταχύτητα πέντε, καθώς εξερευνά τον γαλαξία και συναντά διάφορα ξένα είδη.

Μετά την ολοκλήρωση του Star Trek: Διαστημικού Σταθμού 9 και ενώ το Σταρ Τρεκ: Βόγιατζερ είχε προγραμματιστεί να ολοκληρωθεί, το UPN ζήτησε από τον Μπράνον Μπράγκα και τον Ρικ Μπέρμαν να σχεδιάσουν μια νέα τηλεοπτική σειρά για να συνεχιστεί το franchise. Αντί να βάλουν την νέα σειρά να διαδραματίζεται στον 24ο αιώνα, παράλληλα με τον Διαστημικό Σταθμό 9 και το Voyager, οι δυο τους αποφάσισαν να βάλουν το Enterprise να διαδραματίζεται σε μια προγενέστερη περίοδο, επιτρέποντάς τους να εξερευνήσουν νέα μέρη του φανταστικού σύμπαντος Star Trek. Η σειρά εστιάζει σε ένα βασικό τρίο χαρακτήρων: τον καπετάνιο Jonathan Archer (Scott Bakula), τον διοικητή Charles "Trip" Tucker III (Connor Trinneer) και την υποδιοικήτρια Τ 'Pol (Jolene Blalock).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πρότυπο:Official
* *Star Trek: Enterprise* στο CBS
* *Σταρ Τρεκ: Αποστολή στο διάστημα*   στην IMDb

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 185730043
* LCCN: no2002045447
* BNE: XX5566206

 |

 |
Ο **Γεώργιος Α΄**, τσεχ.: Jiří z Minstrberka ή Jiří z Poděbrad (2 Οκτωβρίου 1470 - 10 Νοεμβρίου 1502) από τον Οίκο του Ποντιέμπραντυ ήταν δούκας του Μύνστερμπεργκ-Ελς και κόμης του Γκλατς.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Α΄ δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς & κόμη του Γκλατς/Κλάντσκο και της Ούρσουλας των Χοεντσόλερν, κόρης του Αλβέρτου Γ΄ Αχιλλέα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.

Ο μεγαλύτερος αδελφός του Αλβέρτος Α΄ νυμφεύτηκε το 1487 τη Σαλώμη, κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα του Ζάγκαν. Το 1488 ο Γεώργιος Α΄ νυμφεύτηκε τη Χέντβιχ και ο νεότερος αδελφός του Κάρολος Α΄ την Άννα, οι οποίες ήταν επίσης κόρες του Ιωάννη Β΄.

Το 1498 οι τρεις αδελφοί διαδέχθηκαν τον πατέρα τους. Κυβέρνησαν αρχικά από κοινού, αλλά ο καθένας ζούσε στο δικό του κάστρο: ο Αλβέρτος στο Γκλατς/Κλάντσκο, ο Γεώργιος Α΄ στο Ελς/Ολεσνίτσα και ο Κάρολος Α΄ στο Μύνστερμπεργκ/Ζιέμπιτσε και από το 1530 στο νεόδμητο κάστρο του Φράνκεσταϊν/Ζαμπκοβίτσε Σλάσκιε. Αν και οι τρεις τους πώλησαν την κομητεία του Γκλατς το 1501 στον μέλλοντα κουνιάδο τους Ούλριχ κόμη του Χάρντεγκ, διατήρησαν τον τίτλο του *κόμη του Γκλατς* για τους εαυτούς τους και τους απογόνους τους, ώσπου εξέλιπε ο Οίκος τους το 1647.

Ο Γεώργιος Α΄ ήταν προστάτης των εγκαταστάσεων των λουτρών στο Μπαντ Λάντεκ/Λόντεκ-Ζντρούι. Σύντομα μετά το τέλος του πατέρα του ξεκίνησε την κατασκευή των τοπικών *λουτρών του Γεωργίου* με χώρους διαμονής και το παρεκκλήσιο του Αγ. Γεωργίου. Το 1501 εξέδωσε τους πρώτους κανονισμούς λουτρών για το Λάντεκ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Χέντβιχ των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ, κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα του Ζάγκαν. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
-----

* Georg von Münsterberg", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 10, Berlin: Duncker & Humblot, 1974, p. 487 (added entry in the article Johann II. Herzog in Schlesien und Herr zu Sagan)
* Hermann Markgraf (1881), "Johann II. (Herzog von Glogau und Sagan)", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 14, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 402–409 (added entry in the article Johann II. Herzog in Schlesien und Herr zu Sagan)
* Arno Herzig, Małgorzata Ruchniewicz: Geschichte des Glatzer Landes. Hamburg-Wrocław 2006, ISBN 3-934632-12-2, p. 54–59
Συντεταγμένες: 35°36′26.2″N 140°06′22.9″E﻿ / ﻿35.607278°N 140.106361°E﻿ / 35.607278; 140.106361

Η **Τσίμπα** (ιαπωνικά: 千葉市‎, *Chiba-shi*), που κυριολεκτικά σημαίνει «Χιλιάδες Φύλλα», είναι η πρωτεύουσα του νομαρχιακού διαμερίσματος Τσίμπα της Ιαπωνίας. Βρίσκεται περίπου 40 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του κέντρου του Τόκιο στον κόλπο του Τόκιο. Η πόλη της Τσίμπα έγινε πόλη που ορίστηκε από την κυβέρνηση το 1992. Τον Φεβρουάριο του 2016, ο πληθυσμός της ήταν 972.861, με πληθυσμιακή πυκνότητα 3.580 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Η πόλη έχει έκταση 271,76 τετραγωνικών χιλιομέτρων.

Η πόλη της Τσίμπα είναι ένας από τους κύριους λιμένες της περιοχής Καντό και φιλοξενεί το λιμάνι της Τσίμπα, το οποίο χειρίζεται έναν από τους υψηλότερους όγκους φορτίου στο έθνος. Μεγάλο μέρος της πόλης είναι οικιστικό, αν και υπάρχουν πολλά εργοστάσια και αποθήκες κατά μήκος της ακτής. Υπάρχουν πολλά μεγάλα αστικά κέντρα στην πόλη, συμπεριλαμβανομένου του Μακουχάρι, μια πρωταρχική επιχειρηματική συνοικία στην οποία βρίσκεται το Μακουχάρι Μέσσε και η κεντρική Τσίμπα, στην οποία βρίσκονται το νομαρχιακό γραφείο της κυβέρνησης και το δημαρχείο.

Η Τσίμπα είναι γνωστή για τον Αστικό Μονοτρόχιο Σιδηρόδρομό της, ο μεγαλύτερος ανεσταλμένος μονοτρόχιος σιδηρόδρομος στον κόσμο. Ορισμένοι δημοφιλείς προορισμοί στην πόλη περιλαμβάνουν: το Σωρό Οστράκων Κασόρι, η μεγαλύτερη στιβάδα οστράκων στον κόσμο με 134.000 τ.μ. την Παραλία Ινάγκε, την πρώτη τεχνητή παραλία στο έθνος που αποτελεί μέρος της μακρύτερης τεχνητής παραλίας στην Ιαπωνία, και το ζωολογικό πάρκο της πόλης της Τσίμπα, δημοφιλές λόγω του κόκκινου πάντα ονόματι Φούτα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -226442.
2. ↑  Geospatial Information Authority of Japan. www.gsi.go.jp/KOKUJYOHO/MENCHO/backnumber/GSI-menseki20210101.pdf. σελ. 26.
3. ↑  «千葉県毎月常住人口調査／千葉県».
4. ↑  «Chiba-shi (千葉市)» (στα ιαπωνικά). *Nihon Rekishi Chimei Taikei (日本歴史地名大系*. Tokyo: Shogakukan. 2012.. Ανακτήθηκε στις 2012-04-10.  Αρχειοθετήθηκε 2007-08-25 στο Wayback Machine. «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Αυγούστου 2007. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2018.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 259297354
* LCCN: n80118514
* GND: 4388993-1
* BNF: cb119914618 (data)
* NDL: 00256779
* NKC: ge392692
* BNE: XX6056755
* CiNii: DA04008398

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ασία
* Πύλη:Ιαπωνία
 |

 |
Το **Κοινοβούλιο της Γεωργίας** (γεωργιανά: *საქართველოს პარლამენტი*) είναι το ανώτατο νομοθετικό σώμα της Δημοκρατίας της Γεωργίας. Είναι μονοθάλαμο και αριθμεί 150 μέλη, γνωστοί ως λαϊκοί αντιπρόσωποι, από τους οποίους οι 77 βουλευτές εκλέγονται μέσω του συστήματος της απλής αναλογικής και οι 73 εκλέγονται μέσω ενός ενιαίου περιφερειακού συστήματος πολυφωνίας, που αντιπροσωπεύει τις εκλογικές τους περιφέρειες. Όλα τα μέλη του κοινοβουλίου εκλέγονται για τέσσερα χρόνια με βάση την καθολική ψηφοφορία. Από τον Μάιο του 2012 το κοινοβούλιο συνεδριάζει σε ένα νέο κτίριο στο Κουτάισι.

Το Σύνταγμα της Γεωργίας παρέχει στο κοινοβούλιο της χώρας μια κεντρική νομοθετική εξουσία, η οποία περιορίζεται από τα κοινοβούλια των αυτόνομων Δημοκρατιών Αζαρίας και Αμπχαζίας.

Δομή
----

Το γεωργιανό κοινοβούλιο είναι το ανώτατο όργανο εκπροσώπησης της χώρας, που επιτελεί τη νομοθετική εξουσία, καθορίζει τις κύριες κατευθύνσεις της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής της χώρας, ελέγχει τη δραστηριότητα της κυβέρνησης, εντός των ορίων που ορίζει το σύνταγμα, και ασκεί διάφορα άλλα καθήκοντα.

Το κοινοβούλιο προεδρεύεται από τον πρόεδρό του. Ο Ζουράμπ Ζβάνια κατείχε τη θέση του προέδρου από τον Νοέμβριο του 1995 έως ότου διαφώνησε με τον τότε πρόεδρο της Δημοκρατίας Έντβαρντ Σεβαρντνάτζε και παραιτήθηκε από τη θέση του, στις 1 Νοεμβρίου 2001. Κατά το κλείσιμο μιας μαραθώνιας συνεδρίασης, η Νίνο Μπουρτζανάτζε εξελέγη πρόεδρος στις 10 Νοεμβρίου 2001. Εκείνη ήταν η πρόεδρος έως τις νέες βουλευτικές εκλογές του 2008, καθώς είχε επιλέξει να μην συμμετάσχει σε εκείνες τις εκλογές. Ο Νταβίτ Μπακράτζε, ο οποίος ήταν επικεφαλής της εκλογικής λίστας του κυβερνώντος κόμματος «Εθνικού Κινήματος» στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2008, εξελέγη πρόεδρος του κοινοβουλίου το 2008. Μετά τις εκλογές του 2016, ο Ντέιβιντ Ουσουπασβίλι αντικαταστάθηκε από τον Ιρακλί Κομπακίτζε.

Νέο κτίριο του κοινοβουλίου
---------------------------

Στις 26 Μαΐου 2012, ένα νέο κτίριο του κοινοβουλίου εγκαινιάστηκε στην πόλη Κουταΐσι, 231 χιλιόμετρα δυτικά της Τυφλίδας, αντικαθιστώντας το κτήριο του κοινοβουλίου στη Λεωφόρο Ρουσταβέλι 8 στην Τυφλίδα.

Η κυβέρνηση, κατά την κατασκευή του νέου κτιρίου, το προώθησε ως σύμβολο του «λαμπρού, δημοκρατικού μέλλοντος της Γεωργίας». Η θέση του στο Κουταΐσι χαρακτηρίστηκε ως ώθηση για την περιφερειακή οικονομία εκεί, καθώς και ένας τρόπος να βρεθούν οι περιοχές της χώρας πιο κοντά. Οι επικριτές του νέου κτιρίου, χαρακτήρισαν αυτό ως ένα σπάταλο έργο και υποστήριξαν ότι το γεγονός ότι αυτό βρίσκεται στο Κουταΐσι, τη στιγμή που η υπόλοιπη κυβέρνηση παραμένει στην Τυφλίδα, θα το έκαναν αναποτελεσματικό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τα κόμματα της αντιπολίτευσης αποποιήθηκαν τις έδρες τους ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την αδικία στις εκλογές. Opposition parties in Georgia sign joint statement renouncing their seats in parliament
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 24 Απριλίου 2018.
8. ↑
9. ↑
10. ↑
11. ↑
12. ↑
13. ↑
Η **Πασκαλίν Εμφερί Μπονγκό Οντιμπά**, γεννηθείσα στις 10 Απριλίου 1956 στη Φρανσεβίλ, είναι Γκαμπονέζα πολιτικός.

Βιογραφία
---------

Μεγαλύτερη κόρη του Προέδρου Ομάρ Μπονγκό και της Λουίζ Μουγιαμπί Μουκαλά, πραγματοποίησε μέρος των σπουδών της στη Γαλλία, συγκεκριμένα στην Εθνική Σχολή Διοίκησης. Είναι μεγαλύτερη αδερφή του Αλί Μπονγκό.

Η Πασκαλίν Μπονγκό διατέλεσε Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων από το 1991 έως το 1994, ενώ διετέλεσε και διευθύντρια του προεδρικού γραφείου.

Είναι νυμφευμένη με τον Πολ Τουνγκί, πρώην Υπουργού Επικρατείας υπεύθυνου επί των Εξωτερικών Υποθέσεων.

Τον Μάιο του 2013, συγκαταλεγόταν μεταξύ των « 25 γυναικών με τη μεγαλύτερη επιρροή στον επιχειρηματικό κόσμο της Αφρικής », σύμφωνα με την εφημερίδα *Jeune Afrique*.

Τον Φεβρουάριο του 2015, κλητεύθηκε ενώπιον της Γαλλικής Δικαιοσύνης για ανεξόφλητους λογαριασμούς οι οποίοι έφταναν τις 453.300 ευρώ.

Τον Οκτώβριο του 2023, η εισαγγελία του Παρισιού ανακοίνωσε ότι ο Pascaline Bongo θα δικαστεί στις αρχές του 2024 με την εταιρεία Egis Route, θυγατρική του γαλλικού κατασκευαστικού ομίλου Egis, και άλλα πέντε άτομα για ύποπτες διαφθοράς που συνδέονται με δημόσιες συμβάσεις στη Γκαμπόν το 2010 και 2011..

Παραπομπές
----------

1. ↑  Jean-Dominique Geslin, « La méthode Bongo », *Jeune Afrique*, 5 Ιανουαρίου 2003.
2. ↑  «Les 25 femmes les plus influentes du business en Afrique». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2013.
3. ↑  Nicolas Beunaiche, « Les impayés de Pascaline Bongo mettent une entreprise française sur la paille », 20minutes.fr, 19 Φεβρουαρίου 2015.

| Πρότυπο: προβ. • συζ. • επεξ.Πασκαλίν Μπονγκό |
| --- |
| Προκάτοχος |  | Διάδοχος |
| **Αλί Μπονγκό** | 

|  |
| --- |
| **Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων** |
| 1991 – 1994 |

 | **Ζαν Πινγκ** |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γκαμπόν
* Πύλη:Πολιτική
* Πύλη:Γυναίκες
 |

 |
Ο **Κάρολος-Χριστόφορος** (τσεχ.: Karel Krištof z Poděbrad ή Karel Krištof z Minstrberka, 22 Μαΐου 1545 - 17 Μαρτίου 1569) από τον Οίκο του Ποντιέμπραντυ ήταν δούκας του Μύνστερμπεργκ (1565-1569). Είχε τον τίτλο του κόμη του Γκλατς.

Βιογραφία
---------

Ήταν το μόνο τέκνο του Ιωάννη δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς και της πρώτης συζύγου του Χριστίνας-Αικατερίνης του Σίντλοβιτς (1519-1556).

Το 1558 ο Κάρολος-Χριστόφορος ανέλαβε το Μεγάλο Ταξίδι στην Ευρώπη και έμεινε στην Αυλή του Φερδινάνδου Α΄ των Αψβούργων. Έπειτα από τον θάνατο του πατέρα του, ο οποίος είχε κάνει δεύτερο γάμο με τη Μαργαρίτα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ (απεβ. 1520), ο Κάρολος-Χριστόφορος κληρονόμησε το 1565 το δουκάτο του Μύνστερμπεργκ. Το δουκάτο του Ελς κληροδοτήθηκε στον εξάδελφό του Κάρολο Β΄ και το δουκάτο του Μπέρνστατ περιήλθε στον αδελφό εκείνου Ερρίκο Γ΄. Όπως ο πατέρας του και οι αδελφοί του, ο Κάρολος-Χριστόφορος υποστήριξε τη Μεταρρύθμιση στην επικράτειά του: το 1567 σταμάτησαν οι καθολικές λειτουργίες στον καθεδρικό των Αγ. Πέτρου & Παύλου στο Μύνστερμπεργκ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  baza-nazwisk.de/suche.html?data=49985.

Πηγές
-----

* Hugo Weczerka: Handbuch der historischen Stätten: Schlesien, Stuttgart, 1977, ISBN 3-520-31601-3, pp. 18, 98 and 322 and genealogical tables on pages 602-603.
* Ludwig Petry and Josef Joachim Menzel (eds.): Geschichte Schlesiens, vol. 2, ISBN 3-7995-6342-3, p. 67.
Το όρος **Γιάλοβετς** (*Jalovec*) είναι βουνό των Ιουλιανών Άλπεων. Με υψόμετρο κορυφής 2.645 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, είναι το έκτο υψηλότερο βουνό στη Σλοβενία. Υψώνεται ανάμεσα στις αλπικές κοιλάδες Τάμαρ, Κορίτνιτσα και Τρέντα. Κοντινές κορυφές είναι η Μάνγκαρτ στα δυτικά, οι Τράβνικ και Μοϊστρόβκα στα ανατολικά, και η Πόνσε στα βόρεια. Ο «Γκρεμός της Ξυλείας» (σλοβεν. *Loška stena*, ιταλ. *Parete di Bretto*) βρίσκεται στη νοτιοδυτική πλαγιά του βουνού.

Ονομασία
--------

Το Γιάλοβετς αναφέρεται σε γραπτές πηγές από το 1763 έως το 1787 με τις ονομασίες *Jellauz* και *Jelauz* («Γιελάουτς»), που όπως και η σημερινή, προέρχονται από το σλοβενικό επίθετο *jalov* = γυμνός, άγονος. Αυτό προφανώς αναφέρεται στην έλλεψη βλαστήσεως στις πλαγιές του βουνού.

Δείτε επίσης
------------

* Ιουλιανές Άλπεις

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Jalovec» (στα Σλοβενικά). hribi.net.
2. ↑  Buscaini, Gino: *Alpi Giulie*, εκδ. Club Alpino Italiano, Μιλάνο 1974, σελ. 408
3. ↑  Snoj, Marko (2009). *Etimološki slovar slovenskih zemljepisnih imen*. Ljubljana: Modrijan. σελ. 173.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γιάλοβετς** |

* «Περιγραφή και μονοπάτια προσβάσεως». Hribi.net. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2008.
* «Χάρτες και αεροφωτογραφίες». *Geopedia.si*. Geodetic Institute of Slovenia. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιουνίου 2012. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2008.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 4255149844954502960004
* GND: 1135171084

 |

 |
Ο **Στέλιος Λιονάκης** (Χανιά, Κρήτη, 28 Φεβρουαρίου 1936 – Αθήνα, 11 Απριλίου 2003) ήταν Έλληνας ηθοποιός. 
Ο Στέλιος Λιονάκης πρωτοεμφανίστηκε στη θεατρική σκηνή το 1963, ως μέλος του θιάσου του Βασίλη Διαμαντόπουλου και της Μαρίας Αλκαίου. Ερμήνευσε δεκάδες ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου με τις συνεργασίες του, μεταξύ άλλων, με το Θέατρο Τέχνης, το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο, το Εθνικό Θέατρο κ.α. ενώ πήρε επίσης μέρος σε αρκετές κινηματογραφικές ταινίες, όπως και σε γνωστά τηλεοπτικά σίριαλ, σε χαρακτηριστικούς ρόλους καρατερίστα. Ακόμη, ως μέλος του ΣΕΗ ασχολήθηκε με το συνδικαλισμό.

Πηγή
----

* Λιονάκης Στέλιος - Ελληνικός κινηματογράφος (ellinikoskinimatografos.gr)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πέθανε ο ηθοποιός Στέλιος Λιονάκης - ΤΑ ΝΕΑ (tanea.gr)
Συντεταγμένες: 40°17′N 38°25′E﻿ / ﻿40.283°N 38.417°E﻿ / 40.283; 38.417

Το **Σεμπίν Καραχισάρ** (τουρκικά: *Şebinkarahisar*) είναι κωμόπολη και η διοικητική έδρα του διαμερίσματος Σεμπίν Καραχισάρ της Επαρχίας Κερασούντας, στην Περιοχή Μαύρης Θάλασσας της σημερινής βορειοανατολικής Τουρκίας.

Ονομασία
--------

Ο βυζαντινός ιστορικός του 6ου αιώνα Προκόπιος γράφει ότι ο Ρωμαίος στρατηγός Πομπήιος κατέλαβε το τότε αρχαίο φρούριο και το μετονόμασε **Κολώνεια**. Μια ελληνική επιγραφή του ένατου ή του δέκατου αιώνα που βρέθηκε στο φρούριο ταυτίζει με βεβαιότητα το Σεμπίν Καραχισάρ με την Κολώνεια. Κατά περίεργο τρόπο, ο Σελτζούκος ιστορικός Ιμπν Μπίμπι και τα νομίσματα του 14ου αιώνα που κόπηκαν από τους Ερετνίδες καταγράφουν μια αρμενική παραλλαγή του ονόματος, Κογόνια. Η ιστορική τουρκική μορφή αυτού του ονόματος ήταν Κουγούνια.

Τον 11ο αιώνα, ένα δεύτερο όνομα συνδέεται με το μέρος: η πόλη διατηρεί το όνομα Κολώνεια αλλά το παραπάνω φρούριο ονομάζεται **Μαυρόκαστρον**. Το τουρκικό τοπωνύμιο Καραχισάρ (ελληνικά: Γαράσαρη, πραγματική τουρκική ονομασία της περιοχής: Γκαρεϊσάρ), που πρωτοεμφανίστηκε τον 14ο αιώνα, είναι μετάφραση του Μαυροκάστρου. Η πόλη ονομάστηκε αργότερα Σαπκαραχισάρ (Şapkarahisar, που σημάινει «Μαύρο Φρούριο του Αλουνίτη») ή Σαρκί Καρά Χισάρ (Şarkî Kara Hisar, που σημαίνει «Μαύρο Φρούριο της Ανατολής») για να διαφοροποιηθεί από το Αφιόν Καραχισάρ πιο δυτικά. Το μέρος ήταν γνωστό ως Σεμπίν Καραχισάρ από τον 19ο αιώνα και χρησιμοποιήθηκαν και τα δύο ονόματα. Στις 11 Οκτωβρίου 1924 ο Μουσταφά Κεμάλ επισκέφτηκε αυτή την πόλη και πρότεινε να χρησιμοποιηθεί το όνομα Σεμπίν Καραχισάρ. Ο γεωγραφικός ιστορικός Ραμσί, ανέφερε ότι οι Αρμένιοι αποκαλούν ακόμη αυτή την πόλη **Νικόπολη**, το ίδιο κάνουν και οι Έλληνες του Πόντου μέχρι σήμερα. Δεν πρέπει να συγχέεται με το κοντινό Κογιουλχισάρ, όπου βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας ρωμαϊκής Νικόπολης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Procopius *De Aedificiis* 3.4.6-7
2. ↑  Bryer, Anthony· Winfield, David (1985). *Byzantine Monuments and Topography of the Pontos*. **1**. Washington, D.C.: Dumbarton Oaks Research Library and Collection. σελ. 146. ISBN 0-88402-122-X.
3. ↑  Cahen, Claude· Holt, P.M. (editor) (2014). *The Formation of Turkey: The Seljukid Sultanate of Rum: Eleventh to Fourteenth Century*. Routledge. σελ. Second page of Chapter 5. ISBN 9781317876250. Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2020. CS1 maint: Extra text: authors list (link)
4. ↑  Bryer and Winfield, p. 146
5. ↑  W. M. Ramsay, *The Historical Geography of Asia Minor*, Cambridge University Press, 2010, (ISBN 978-1-108-01453-3), p. 57.
6. ↑  Presenting Nikopolis (Garasari) region in greek
Το **Ντογουμπαγιαζίτ** (τουρκικά: Doğubayazıt), γνωστό και ως **Μπαζίντ** (κουρδικά: Bazîd) και **Νταρούινκ** (αρμενικά: Դարույնք), είναι πόλη και διαμέρισμα στην τουρκική Επαρχία Άγρι, όντας το ανατολικότερο διαμέρισμα της Τουρκίας, κοντά στα σύνορα με το Ιράν. Αποτελεί κουρδικός οικισμός και πρώην αρμενικός οικισμός στην ιστορική περιοχή της Δυτικής Αρμενίας. Το υψόμετρό του φτάνει τα 1.625 μέτρα και η έκτασή του είναι 2.383 χλμ². Ο πληθυσμός του διαμερίσματος το 2010 ήταν 115.354 κάτοικοι (από 73.794 το 1980) από τους οποίους οι 69.447 ζουν στην πόλη Ντογουμπαγιαζίτ, ενώ οι υπόλοιποι στη γύρω ύπαιθρο. Γνωστή και ως *Κουρντάβα*, η πόλη ήταν η πρωτεύουσα της αυτοαποκαλούμενης Δημοκρατίας του Αραράτ, ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους με κέντρο την επαρχία Άγρι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Jwaideh, Wadie (2006). *The Kurdish national movement : its origins and development* (1st έκδοση). Syracuse, N.Y.: Syracuse University Press. ISBN 0-8156-3093-X. OCLC 63117024.
2. ↑  Yilmaz, Özcan (2013), *Chapitre III. Le renouveau du mouvement national kurde*, Graduate Institute Publications, σελ. 81–99, ISBN 978-2-940503-17-9, ανακτήθηκε στις 2021-04-03
3. ↑  Christopher Houston, *Kurdistan: crafting of national selves*, Indiana University Press, 2008, (ISBN 0-253-22050-5), p. 52.
4. ↑  *Encyclopedia of the Peoples of Africa and the Middle East*, 1. cilt, Infobase Publishing, 2009, (ISBN 978-0-8160-7158-6), p. 385.
5. ↑  Abbas Vali, *Essays on the origins of Kurdish nationalism*, Mazda Publishers, 2003, (ISBN 978-1-56859-142-1), p. 199.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Doğubayazıt στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 134926850
* LCCN: n85022152
* NKC: ge292037

 |

 |
Συντεταγμένες: 37°01′43″N 22°06′36″E﻿ / ﻿37.0286°N 22.1100°E﻿ / 37.0286; 22.1100

Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Καλαμάτας** είναι σιδηροδρομικός σταθμός στην Καλαμάτα. Ο σταθμός άνοιξε το 1892 και έκλεισε για τα περισσότερα τρένα το 2010. Προς το παρόν, εξυπηρετείται από τρένα εκδρομικής λειτουργίας, ενώ παραμένει ανενεργός σε άλλα δρομολόγια, αλλά στο χώρο φιλοξενείται το υπαίθριο πάρκο σιδηροδρόμων, με αρκετά σιδηροδρομικά εκθέματα.

Αρχιτεκτονική
-------------

Το κτήριο αποτελεί παράδειγμα κτηρίου βιομηχανικής αρχιτεκτονικής. Είναι λιθόκτιστο, ενώ η στέγη του είναι ξύλινη δίρριχτη καλυμμένη με κεραμίδι. Τα πλαίσια των πορτών και των παραθύρων είναι διακοσμημένα με κόκκινα τούβλα ενώ τα παράθυρα έχουν τοξωτό σχήμα. Οι πόρτες είναι ταμπλαδωτές, ενώ στο περίγραμμα του κτηρίου υπάρχει διακοσμητική ταινία. Το ενδιάμεσο τμήμα του κτηρίου του σταθμού είναι διώροφο.

Yπηρεσίες
---------

| Προηγούμενος σταθμός |   | ΤΡΑΙΝΟΣΕ |   | Επόμενος σταθμός |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Ασπρόχωμα*προς Πύργο* |  | ΟΣΕ |  | *Τερματικός* |
| Ασπρόχωμα*προς Μεσσήνη* |  | ΟΣΕ |  |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Δημοτικό Πάρκο Σιδηροδρόμων Καλαμάτας - ΟΣΕ». *www.ose.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2016.
2. ↑  «Σιδηροδρομικός Σταθμός Καλαμάτας | Μεσσηνία | Terrabook». *Μεσσηνία | Terrabook*. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2016.
3. ↑  «Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού | Σιδηροδρομικός σταθμός Καλαμάτας». *odysseus.culture.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2016.
Ο **Ιωάννης** ήταν βυζαντινός *πρόξενος*, και Κυβερνήτης της Γκαέτα, Γαέτα για τους Βυζαντινούς, την περίοδο 984 - 1008, μέλος της οικογένειας Γκαετάνι.

Ήταν γιος του Μαρίνου Β΄ που τον είχε ορίσει συνκυβερνήτη το 979, το ίδιο έκανε και ο Ιωάννης που διόρισε συνκυβερνήτη τον γιο και διάδοχο του Ιωάννη Δ΄ το 991. Παρόλο που το δουκάτο είχε χωριστεί σε κομητείες που κυβερνούσαν οι αδελφοί του είχε την ανώτερη εξουσία σε αυτό, το 999 δήλωσε υποταγή στον Όθων Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και συμμετείχε στις εκστρατείες του.

Με την σύζυγο του, Αιμιλία είχαν τρία παιδιά :

* Ιωάννης Δ΄, δούκας της Γκαέτας
* Λέων Α΄, δούκας της Γκαέτας
* Μαρίνος

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Σεπτεμβρίου 2016.
2. 1 2  Charles Cawley, *Foundation for Medieval Genealogy, Southern Italy - Chapter 6. GAETA* *(Αγγλικά)*