recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O **Αβεράρντο**, ιταλ. *Averardo*, (1320 - 1363) από τον Οίκο των Μεδίκων ήταν πατέρας του Τζοβάνι ντι Μπίτσι, ιδρυτή της Τράπεζας των Μεδίκων.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1320 και ήταν ο μόνος γιος του Σαλβέστρο του επιλεγόμενου *κιαρίσιμο*, απεσταλμένου της Φλωρεντίας στη Βενετία και της Λίζα Ντονάτι.

Πήρε το όνομά του από τον θρυλικό ιππότη του Μεσαίωνα Αβεράρντο, από τον οποίο οι Μέδικοι ισχυριζόταν ότι κατάγονται. Εξάδελφός του ήταν ο Τζουλιάνο, γιος του Τζοβένκο, ιδρυτών νεότερου κλάδου των Μεδίκων, που οι απόγονοί τους θα γίνουν κύριοι του Οταϊάνο. Τρίτος εξάδελφός του ήταν ο Σαλβέστρο, γιος του Αλαμάνο των Μεδίκων.

Ο Αβεράρντο είναι ο πατέρας του Τζοβάνι ντι Μπίτσι εμπόρου μαλλιού, που όταν πλούτισε δάνειζε χρήματα και τελικά ίδρυσε την Τράπεζα των Μεδίκων. Ο ίδιος ο Τζοβάνι απεβίωσε το 1363.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Ιακόμπα Σπίνι και είχε τέκνα:

* Τζοβάνι ντι Μπίτσι π. 1360-1429, τραπεζίτης.
* Φραντσέσκο, απεβ. 1402.
* Αντωνία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Miroslav Marek: Genealogy
2. ↑  Francesco de' Medici, il Vecchio at Geni.com
3. ↑  Antonia de' Medici at Geni.com

Πηγές
-----

* Brucker, Gene A. (1957). *The Medici in the Fourteenth Century*. Medieval Academy of America.
* Lee, Alexander (2014). *The Ugly Renaissance*. Hutchinson.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* PBS - Medici: Godfathers of the Renaissance
* THE MEDICI Genealogical tree from Florence Art Guide - The Renaissance
* Medici Family from The Galileo Project
* Image of Medici family tree
Το ***Iomeprol*** είναι φαρμακευτικό σκεύασμα που χρησιμοποείται ευρέως ως σκιαγραφικό διάλυμα σε εξετάσεις ακτινογραφίας. 

Στην παγκόσμια αγορά διατίθεται και με άλλα εμπορικά ονόματα, όπως ***Imeron*** και ***Iomeron***. Η χρήση του γίνεται ενδοφλέβια.

Χαρακτηρίζεται ως υδατοδιαλυτή και νεφροτροφική ένωση, και χαμηλής αντίθεσης με τις ακτίνες Χ. Λόγω των παραπάνω, θεωρείται ως πλεονεκτική η χρήση της, με πολύ λιγότερες παρενέργειες σε σχέση με άλλες ιονικές ενώσεις.

Η δραστική αυτή ουσία δεν μεταβολίζεται από τον ανθρώπινο οργανισμό και εξάγεται άθικτη στο περιβάλλον.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *South African medicines formulary* (11th έκδοση). Rondebosch, South Africa: Health and Medical Pub. Group of the South African Medical Association. 2014. ISBN 978-1-875098-30-9.
2. ↑  *Austria-Codex* (στα German). Vienna: Österreichischer Apothekerverlag. 2020. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
3. ↑  «IC-ICP/MS-Analytik» (στα γερμανικά). *GIT Labor-Fachzeitschrift*: 29–31. January 2015.
Το **Steam** είναι πλατφόρμα ψηφιακής διανομής, διαχείρισης ψηφιακών δικαιωμάτων (DRM) και κοινωνικής δικτύωσης, φτιαγμένη από την εταιρία Valve Corporation. To Steam παρέχει στον χρήστη εγκατάσταση και αυτόματες ενημερώσεις παιχνιδιών σε πολλαπλούς υπολογιστές, και χαρακτηριστικά κοινωνικής δικτύωσης, όπως φίλους και ομάδες, αποθηκευτικό νέφος καθώς και λειτουργικότητα συνομιλίας βάση κειμένου (chat) ή φωνής εντός παιχνιδιού (in-game). Το λογισμικό περιέχει μια δωρεάν διεπαφή προγραμματισμού εφαρμογών (API) που αποκαλείται Steamworks, το οποίο οι προγραμματιστές μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να ενσωματώσουν πολλές λειτουργίες του Steam, όπως δικτύωση, επιτεύγματα εντός παιχνιδιού, μικρο-συναλλαγές και υποστήριξη περιεχομένων που φτιάχνονται από χρήστες μέσω του Steam Workshop, στα προϊόντα τους.

Παρόλο που αρχικά είχε φτιαχτεί για χρήση σε λειτουργικό σύστημα Microsoft Windows, έχουν επίσης φτιαχτεί εκδόσεις για Mac OS X και Linux λειτουργικά συστήματα, καθώς και μια περιορισμένης λειτουργίας έκδοση για την κονσόλα βιντεοπαιχνιδιού PlayStation 3. Εφαρμογές για συνομιλία και αγορά για κινητές συσκευές Android και iOS επίσης έχουν δημιουργηθεί. Η ιστοσελίδα του Steam περιέχει τις λειτουργίες ηλεκτρονικού καταστήματος και κοινωνικής δικτύωσης της αυτόνομης εφαρμογής. Η επιτυχία του Steam οδήγησε στην δημιουργία μικρο-κονσολών, των Steam Machines, καθώς και του SteamOS, ένα λειτουργικό σύστημα βασισμένο στο Linux χτισμένο γύρω από το περιβάλλον της εφαρμογής Steam.

Το Σεπτέμβριο του 2014, το Steam ξεπέρασε τον αριθμό των 100 εκατομμυρίων ενεργών χρηστών.

Κερδοφορία
----------

Ξεκινώντας από το Rag Doll Kung Fu τον Οκτώβριο του 2005, τα παιχνίδια τρίτων έγιναν διαθέσιμα για αγορά και λήψη στο Steam,

και η Valve ανακοίνωσε ότι το Steam είχε γίνει κερδοφόρος λόγω ορισμένων εξαιρετικά επιτυχημένων παιχνιδιών Valve. Αν και η ψηφιακή διανομή δεν μπόρεσε να ταιριάξει ακόμη με τον όγκο των λιανικών πωλήσεων, τα περιθώρια κέρδους της Valve και των προγραμματιστών ήταν πολύ μεγαλύτερα στο Steam. Μέχρι το Μάιο εκείνου του έτους, οι μεγαλύτεροι προγραμματιστές- εκδότες, συμπεριλαμβανομένων των id Software, Eidos Interactive και Capcom, 13 εκατομμύρια λογαριασμοί είχαν δημιουργηθεί για την υπηρεσία και 150 παιχνίδια ήταν προς πώληση στην πλατφόρμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «At Valve we make games, Steam, and hardware». Ανακτήθηκε στις 2 Μάρτιος 2024.
2. ↑  «Steam Client Update Released» (στα Αγγλικά). 31 Μάρτιος 2016.
3. ↑  «Νέα - Valve Launches Steam Discovery Update, Personalized Shopping». *store.steampowered.com*. Ανακτήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Έρευνα υλικού & λογισμικού Steam: Αύγουστος 2017 (στατιστικά)
Ο όρος **status quo ante bellum** (συχνά συντομεύεται στο **status quo ante**) είναι μια λατινική φράση που σημαίνει «η κατάσταση που υπήρχε πριν από τον πόλεμο».

Ο όρος χρησιμοποιήθηκε αρχικά για να αναφερθεί στην αποχώρηση των εχθρικών στρατευμάτων στις Συνθήκες και την αποκατάσταση της προπολεμικής ηγεσίας. Όταν χρησιμοποιείται αυτός ο όρος, σημαίνει ότι καμία πλευρά δεν έχει κέρδη δεν χάνει έδαφος ή οικονομικά η πολιτικά δικαιώματα. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τον κανόνα possidetis UTI, όπου η κάθε πλευρά διατηρεί ότι έδαφος και άλλα περιουσιακά στοιχεία που απέκτησε από τον αντίπαλο στο τέλος του πολέμου.

Ο όρος έχει γενικευτεί για να καταδείξει την επαναφορά στην προτεραία κατάσταση. Ο όρος Antebellum, στις Ηνωμένες Πολιτείες, συνήθως συνδέεται με την περίοδο πριν από τον Αμερικάνικο Εμφύλιο Πόλεμο, ενώ στην Ευρώπη και αλλού με την περίοδο πριν τον Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Ιστορικά παραδείγματα
---------------------

Ένα πρώτο παράδειγμα είναι η συνθήκη ειρήνης που έληξε τον Βυζαντινό-Σασσανιδικο Πόλεμο του 602-628 μεταξύ της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Σασσανιδών της Περσικής Αυτοκρατορίας. Οι Πέρσες είχαν καταλάβει την Μικρά Ασία, την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο. Μετά από μια επιτυχημένη ρωμαϊκή αντεπίθεση στη Μεσοποταμία από τον αυτοκράτορα Ηράκλειο τελικά έφερε το τέλος του πολέμου με νίκη των βυζαντινών όταν μπήκε στην πρωτεύουσα των περσών Κτησιφώντα, η ακεραιότητα των ανατολικών συνόρων της Ρώμης, όπως ήταν πριν από 602 αποκαταστάθηκαν πλήρως, άλλα οι δύο αυτοκρατορίες είχαν εξαντληθεί μετά από αυτόν τον πόλεμο, και δεν ήταν έτοιμες να υπερασπιστούν τα εδάφη τους, όταν οι στρατιές του Ισλάμ προέκυψε από την Αραβία το 632.

### Πόλεμος του 1812

### Επταετής Πόλεμος

### Πόλεμος του ποδοσφαίρου

### Πόλεμος Ιράν-Ιράκ

### Πόλεμοι της Γιουγκοσλαβίας

Δείτε επίσης
------------

* De facto
* Αλυτρωτισμός
* Ex factis jus oritur

Παραπομπές
----------

1. "status quo ante bellum". *Merriam-Webster Online*. Retrieved January 28, 2013.
2. Donald Hickey. "An American Perspective on the War of 1812". *PBS*. Retrieved January 28, 2013.
3. "Treaty of Ghent: War of 1812". *PBS*. Retrieved January 28, 2013.
4. carl benn the war of 1812 pg82
5. Schweizer, Karl W. (1989). *England, Prussia, and the Seven Years War: Studies in Alliance Policies and Diplomacy*. Edwin Mellen Press. p. 250. ISBN 9780889464650.
6. Dixit, Jyotindra (2001). *Indian Foreign Policy and Its Neighbours*. India: Gyan Books. pp. 151–152. ISBN 9788121207263.
Το **Ο Μπαμπάς της Νύφης** (Αγγλ. **Father of the Bride**) είναι Αμερικανική κωμική ταινία του 1950, σε σκηνοθεσία Βινσέντε Μινέλι. Πρωταγωνιστούν οι Σπένσερ Τρέισι, Τζόαν Μπένετ, Ελίζαμπεθ Τέιλορ, Ντον Τέιλορ, Μπίλι Μπερκ και Λίο Τζ. Κάρολ. Πρόκειται για κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Έντουαρντ Στρίτερ, το οποίο διασκεύασαν για τη μεγάλη οθόνη οι Φράνσις Γκούντριτς και Άλμπερτ Χάκετ. Η ταινία προτάθηκε για τρία βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. 

Η ταινία έλαβε την 83η θέση στη λίστα με τις 100 καλύτερες κωμωδίες όλων των εποχών που θεσπίστηκε από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου.

Υπόθεση
-------

Μετά το γάμο της κόρης του Κέι (Ελίζαμπεθ Τέιλορ), ο δικηγόρος Στάνλεϊ Μπανκς (Σπένσερ Τρέισι) αναλογίζεται την ημέρα που του ανακοινώθηκε ο αρραβώνας της κόρης του με τον Μπάκλεί Ντάνσταν (Ντον Τέιλορ) τρεις μήνες πριν. Η ανακοίνωση αυτή, έκανε τον Στάνλεϊ να αισθανθεί άβολα, αλλά σύντομα διαπίστωσε ότι η κόρη του έχει πλέον φτάσει σε ηλικία γάμου. Παρόλα αυτά ενώ η Έλι (Τζόαν Μπένετ), σύζυγος του Στάνλεϊ ξεκινάει τις προετοιμασίες για το γάμο της Κέι, ο ίδιος παραμένει άγρυπνος τις νύχτες έχοντας το φόβο για το μέλλον της κόρης του. Η εμμονή του Στάνλεϊ για την τύχη της κόρης του, τον καθιστούν πρωταγωνιστή μιας σειράς κωμικοτραγικών καταστάσεων.

Υποδοχή
-------

Η ταινία γυρίστηκε με προϋπολογισμό 1.2 εκατομμυρίων δολαρίων κάνοντας εισπράξεις 6 εκατομμυρίων παγκοσμίως.

Σίκουελ και επανεκτελέσεις
--------------------------

Την επόμενη χρονιά γυρίστηκε η συνέχεια της ταινίας με τίτλο *Ο Πεθερός της Νύφης (Father`s Little Dividend, 1951)*. Κατά τη δεκαετίας του '60 γυρίστηκε μια τηλεοπτική σειρά με θέμα την ταινία. Το 1991 γυρίστηκε η επανεκτέλεση της ταινίας με πρωταγωνιστές τους Στιβ Μάρτιν και Ντάιαν Κίτον, ενώ το 1995 γυρίστηκε κι η επανεκτέλεση της συνέχειας της ταινίας με τίτλο *Ο Μπαμπάς της Νύφης Παθαίνει Αμόκ (*Father of the Bride Part II*)* επίσης με πρωταγωνιστές τους Κίτον και Μάρτιν.

Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)

**Υποψηφιότητα:**

* Καλύτερης Ταινίας - Πάντρο Σ. Μπέρμαν
* Α’ Ανδρικού Ρόλου – Σπένσερ Τρέισι
* Διασκευασμένου Σεναρίου – Φράνσις Γκούλντριτς & Άλμπερτ Χάκετ

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Variety* film review; May 10, 1950, page 6.
2. ↑  *Harrison's Reports* film review; May 13, 1950, page 75.
3. ↑  James Curtis, *Spencer Tracy: A Biography*, Alfred Knopf, 2011 p599

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Ο Μπαμπάς της Νύφης (ταινία, 1950)*  στην IMDb
Ο **Όθων Α΄ του Μομφερράτου**, (Ιταλ. *Ottone Ι*, πέθανε το 991) Μαρκήσιος του Μομφερράτου (991) από τον Οίκο των Αλεράμιτσι ήταν δεύτερος γιος τού Αλεράμο του Μομφερράτου και της πρώτης συζύγου του Αδελαΐδας.

Βιογραφία
---------

Ο Όθων δεν εμφανίζεται με τους γονείς του και τον νεότερο αδελφό του Άνσελμ Α΄ στο διάταγμα ίδρυσης της μονής τού Γκρατσάνο το 961. Ο πατέρας του απεβίωσε (967) και η μαρκιωνία διασπάστηκε: ο Όθων Α΄ έλαβε την Μαρκιωνία του Μομφερράτου και ο Άνσελμ Α΄ τη Λιγυρία. Ο πρωτότοκος αδελφός τους Γουλιέλμος Α΄ του Μομφερράτου είχε ήδη αποβιώσει. 
Ο Όθων Α΄ δεν εμφανίζεται με τον τίτλο τού μαρκησίου σε διάταγμα της εποχής του, εμφανίζεται όμως σε διατάγματα των απογόνων του. Αναφέρεται στην επικύρωση των ιδιοκτησιών τού αβαείου της Φρουτουάρια με τον τίτλο του μαρκησίου στο πατρώνυμο, πιθανότατα του αποδόθηκε τιμητικά από τους απογόνους του.
Πέθανε το 991 όπως φαίνεται στο διάταγμα ίδρυσης της μονής τού Σπίνιο που σχεδίασε ο ίδιος και ολοκληρώθηκε από τον γιο του.

Οικογένεια
----------

Με άγνωστη σύζυγο απέκτησε :

* Γουλιέλμος Γ΄ του Μομφερράτου
* Ριπράνντο.
* Όττα.
* Βαλντράντα

Παραπομπές
----------

1. ↑  He arranged to have built a monastery in loco et fundo Spignni ad locum hubi monte Sancti Quintini dicitur in onore Domini Dei Salvatoris, Sanctique Thome apostoli et beati martiris Christi Quintini. Spigno lies between Acqui and Savona, at the confluence of the Valla and the Bormida. Otto's family finished his project pro salute illius anime nostrorumque atque omnium fidelium ("for the health of his soul and ours with all faith"). The monastery also replaced that of Giusvalla, destroyed by the Saracens.

Πηγές
-----

* Merlone, Rinaldo. Prosopografia Aleramica (secolo X e prima metà del XI).

  


|  |
| --- |
| Όθων Α΄ του Μομφερράτου **Οίκος των Αλεράμιτσι** **Θάνατος:** 991 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΑλεράμο του Μομφερράτου | **Μαρκήσιος του Μομφερράτου**991 | ΔιάδοχοςΓουλιέλμος Γ΄ |
Ο **Γουλιέλμος Γ΄**, ιταλ. Guglielmo III (π. 970 - 1042) από τον Οίκο των Αλεράμιτσι ήταν μαρκήσιος τού Μομφερράτου και κόμης τού Βάντο (991-1042).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Όθωνα Α΄ μαρκησίου τού Μομφερράτου.

Συνέχισε τη θρησκευτική πολιτική τού πάππου του Αλεράμο προστατεύοντας την Εκκλησία. Ίδρυσε τη μονή τού Σπόνιο· το 1014 μαζί με τον αδελφό του Ριπράνντο δώρισε γη στο αββαείο της Φρουττουάρια. Έκανε και άλλες δωρεές στο Άκουι Τέρμε το διάστημα 991-1002.

Αντίθετα, εγκατέλειψε την υποστήριξη τού Αλεράμο στη Γερμανία και παρενέβη στους πολέμους των Ιταλικών κοινοτήτων, που χαρακτηρίζουν την Ιταλία τού 11ου αι. Ακολούθησε την αντι-βασιλική συμμαχία με τον κόμη Όντεμπερτ τον ερυθρό, τον Ούλριχ-Μαμφρέδο μάργραβο τού Τορίνο και τον Λέοντα επίσκοπο τού Βερτσέλλι. Ωστόσο οι σύμμαχοι σύντομα βρέθηκαν σε αντιπαράθεση και να αντιμάχονται μεταξύ τους. Ο Λέων πολιόρκησε τη Σαντιά, έδρα τού Γουλιέλμου Γ΄ και εκείνος για να τον εκδικηθεί πολιόρκησε το Βετσέλλι και το ενέπρησε. Ο Γουλιέλμος Γ΄ υπέγραψε συμφωνία ειρήνης με τον Ούλριχ-Μάνφρεντ και πάντρεψαν τα παιδιά τους: ο γιος του Ερρίκος των Αλεράμιτσι νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα των Αρντουινιδών, κόρη τού μαρκησίου του Τορίνο & Σούζα.

Ακόμη και όταν όλοι οι σύμμαχοί του ειρήνευσαν με τον βασιλικό στρατό, ο μαρκήσιος του Μομφερράτου συνέχισε να αντιστέκεται στον Κορράδο Β΄ των Σαλίων της Γερμανίας, αλλά κακόπαθε: ο βασιλιάς κατάστρεψε το φούριό του στην κοιλάδα της Όρμπα. Απεβίωσε πριν τις 29 Ιανουαρίου 1042, που ο γιος του Ερίκος τον αναφέρει σε μία πράξη δωρεάς στο ναό τού Τορίνο.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Γουάσα (Waza), όπως μας πληροφορεί το έργο *Τα θαύματα τού αγ. Μπονόνιι*, η οποία προσευχήθηκε στον τάφο τού αγίου, ηγουμένου των σαντίσσιμι Μικέλε ε Τζενουάριο ντι Λουτσέντιο. Είχε τέκνα:

* Όθων Β΄ π. 1015-1084, μαρκήσιος τού Μομφερράτου.
* Ερρίκος.

Πηγές
-----

* Caravale, Mario (ed). *Dizionario Biografico degli Italiani: LX Grosso – Guglielmo da Forlì*. Rome, 2003.
* Marchesi di Monferrato: Guglielmo III.

|  |
| --- |
| Γουλιέλμος Γ΄ του Μομφερράτου **Οίκος των Αλεράμιτσι****Γέννηση:** 970 **Θάνατος:** 1042 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΌθων Α΄ | **Μαρκήσιος του Μομφερράτου**991 - 1042 | ΔιάδοχοςΌθων Β΄ |
Η Ελεύθερη Ευαγγελική Εκκλησία στο Άργος.
Η **Κοινωνία Ελεύθερων Ευαγγελικών Εκκλησιών Ελλάδας** είναι μια ένωση 45 τοπικών Ευαγγελικών εκκλησιών απ' όλη την Ελλάδα,. Επίσης υπάρχουν ελληνικές Ελεύθερες Ευαγγελικές Εκκλησίες στον Καναδά, στην Αυστραλία και στη Γερμανία. Οι Ελεύθερες Ευαγγελικές Εκκλησίες είναι ένα πνευματικό κίνημα που ξεπήδησε μέσα από τους κολπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ιστορία
-------

Η Κοινωνία δημιουργήθηκε από την συνένωση διάφορων Προτεσταντικών εκκλησιών απ' όλη την Ελλάδα. Η προσπάθεια αυτή ξεκίνησε το 1886 στα Χανιά από 2 Αγγλίδες που εργάζονταν στο προξενείο του Ηνωμένου Βασιλείου που βρισκόταν εκεί. Ταυτόχρονα στην Αθήνα ιδρύθηκε εκκλησία Χριστιανών Αδερφών από τον Ιρλανδό Έρικ Ντιβέιν. Μια ακόμα εκκλησία ιδρύθηκε από τον Θεοφάνη Ζαφειρόπουλο στην Πάτρα, με την υποστήριξη των Ελβετών Ανοιχτών Αδερφών. Το 1911 ο Αθανάσιος Κατσάρκας ίδρυσε εκκλησίες στην Κομοτηνή και την Αδριανούπολη, οι οποίες το 1914 μεταφέρθηκαν στη Θεσσαλονίκη (δύο χρόνια μετά την απελευθέρωση της πόλης), και στη συνέχεια επεκτάθηκαν σε άλλες περιοχές. Στην Αθήνα ο βασικός εργάτης της Ελεύθερης Ευαγγελικής Εκκλησίας ήταν ο Κώστας Μεταλληνός. Ο Μεταλληνός θεωρείται ο ιδρυτής της Κοινωνίας.

Υποσημειώσεις
-------------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κοινωνία Ελεύθερων Ευαγγελικών Εκκλησιών Ελλάδας
* Επιτροπή Νεολαίας Ε.Ε.Ε. Ελλάδας
Ο **Φρειδερίκος Γ΄**, γερμ.: *Frederick III graf Veldennz*, ήταν **κόμης του Φέλντεντς** (απεβ. το 1444) ήταν ο τελευταίος από τον Οίκο του Χοενγκέρολντσεκ που κυβέρνησε την κομητεία. Με το τέλος του ο Οίκος εξέλειπε από άρρενες απογόνους, και η κομητεία πέρασε στον γαμπρό του Στέφανο των Βίττελσμπαχ παλατινό κόμη του Ζίμμερν-Τσβάιμπρυκεν, χήρο τής κόρης τού Φρειδερίκου, Άννας.

Βιογραφία
---------

Το 1437 ο Φρειδερίκος Γ΄ και ο Ιάκωβος Α΄ μάργραβος του Μπάντεν-Μπάντεν κληρονόμησαν από κοινού την κομητεία του Σπόνχαϊμ με το τέλος του Ιωάννη Ε΄ κόμη του Σπόνχαϊμ-Στάρκενμπουργκ.

Ο Στέφανος κράτησε για λίγο την επικράτεια τού πεθερού του το 1444, μοιράζοντάς την την ίδια χρονιά μεταξύ των γιων του Φρειδερίκου Α', που έγινε κόμης του Σπόνχαϊμ, και του Λουδοβίκου Α', που έγινε κόμης του Φέλντεντς. Τα αδέλφια δεν κληρονόμησαν τις άλλες ιδιοκτησίες του Στέφανου μέχρι το τέλος του το 1459.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα, κόρη του Ιωάννη Α΄ κόμη του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ, και είχε τέκνο:

* Άννα π.1390-1439, παντρεύτηκε τον Στέφανο των Βίττελσμπαχ παλατινό κόμη του Ζίμμερν-Τσβάιμπρυκεν.

Παραπομπές
----------
Ο **Γεώργιος Λαγουιδάρας** (1814 - 1865) ήταν Έλληνας αυτοδίδακτος ποιητής, με καταγωγή από τη Ζάκυνθο. Εργάστηκε ως τραπεζικός υπάλληλος στην Κέρκυρα και στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Έγραψε ερωτικά, σατιρικά και ελεγειακά έργα. Ένα από τα πιο γνωστά του έργα είναι η "Κατάρα", που εσφαλμένα αναφέρεται σε αρκετές ανθολογίες ως έργο του Σολωμού.

Επίσης, ο Λαγουιδάρας έγραφε στην δεκαπενθήμερη εφημερίδα της Ζακύνθου "Σπινθήρας", η οποία εκδιδόταν από το 1847 ως το 1849.  Η εν λόγω εφημερίδα συντασσόταν σε δύο γλώσσες: ελληνικά και ιταλικά.

Πηγές
-----

* Συλλογικό έργο, *Εγκυκλοπαίδεια Δομή*, τ. 19, σελ. 223, εκδόσεις Δομή, 1996.

Παραπομπές
----------

1. ↑  O Τύπος των Μεταρρυθμιστών, περιοδικό ΕΠΤΑ ΗΜΕΡΕΣ της "Καθημερινής", 30/5/1999, σελ. 12, ανάκτηση 24-2-2013.
Ο **Ηλίας Ιορδάνη Λαζάρογλου** ήταν έλληνας ποιητής. Γεννήθηκε στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας το 1911. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και τον ερχομό του ως πρόσφυγας στην Ελλάδα καθηλώθηκε για αρκετά χρόνια στο κρεββάτι εξαιτίας μιας ασθένειας.

Εργάστηκε στη Νομαρχία Κυκλάδων, στο Υπουργείο Εσωτερικών, στη Νομαρχία Καρδίτσας και κατέληξε στην Αθήνα. Ο πρόωρος θάνατος της γυναίκας του, Ειρήνης Κοντίζα-Λαζάρογλου του στοίχισε αρκετά. Άρχισε να εκδίδει το ποιητικό του έργο αρχικά σε τοπικές εφημερίδες. Το πρώτο του βιβλίο κυκλοφόρησε το 1954 στη Σύρο. Συνεργάστηκε με διάφορες εφημερίδες και περιοδικά δημοσιεύοντας άρθρα λογοτεχνικού και κοινωνικού περιεχομένου. 

Ο Ηλίας Λαζάρογλου πέθανε στις 5 Νοεμβρίου 1988. Η Ανθολογία του ποιητικού έργου του, εκδόθηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα το 1998. Την επιμέλεια είχε ο γιος του, Μπάμπης Λαζάρογλου. Το τελευταίο ποίημα του το έγραψε τον Οκτώβριο του 1988 λίγο πριν πεθάνει, στην Αθήνα και είχε τον τίτλο «Αντίο»

Είναι βραβευμένο μέλος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών ενώ έχει ανθολογηθεί σε πολλές εκδόσεις με καλές κριτικές.

Έχουν εκδοθεί οι ποιητικές του συλλογές:

* *Σκόρπιες φωνές*, Σύρος 1954
* *Κήποι*, Αθήνα 1959
* *Πτήσεις*, Αθήνα 1975
* *Το πλοίο* επιστροφής (βραβείο Εν.Ελλ.Λογοτεχνών), Αθήνα 1978
* *Μικρασία* (Επαινος Εστίας Νέας Σμύρνης), Αθήνα 1980
* *Διάλεξη στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών με τίτλο «Ο κοινωνικός ρόλος της ποιητικής τέχνης»*, Αθήνα 1980
* *Ανθρωπογραφία*, Αθήνα 1981
* *Φωνή Αδελφοσύνης*, Αθήνα 1984

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 233158790636538852013
* **ΕΒΕ**: 22499
* **AA**: 163162

 |

 |
Ο **Σουμπάτ/Συμβάτιος Α΄** Αρτανουτζέλι, γεωργιανά: სუმბატ I Sumbat (απεβ. το 899) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας του κλάδου του Τάο-Κλαρτζέτι ήταν πρίγκιπας της Ιβηρίας (της μετέπειτα Γεωργίας) και κληρονομικός ηγεμόνας του Kλαρτζέτι από περίπου το 870 μέχρι το τέλος του.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Aδαρνάση Β΄ του Tάο-Κλαρτζέτι. Ο Σουμπάτ Α΄ έλαβε την επαρχία Kλαρτζέτι ως πρόσοδο, όπου κυβέρνησε με τον τίτλο του *πατρός-κυρίου* (mampali), ο οποίος φαίνεται να πέρασε στον Σουμπάτ Α΄ και τους απογόνους του μετά την εξαφάνιση της γραμμής του Γκουάραμ Μαμπάλι. Έφερε επίσης τον Βυζαντινό τίτλο του ανθυπάτου πατρικίου (αντιπατρικίου). Ο Σουμπάτ Α΄ είχε την κατοικία του στο Aρτανούτζι (σημερινό Aρντανούτς της Τουρκίας), το οποίο στα τέλη του 9ου αι. άρχισε να εξελίσσεται σε ένα ακμάζον εμπορικό κέντρο. Από την πόλη προέρχεται το επίθετό του Aρτανουτζέλι (არტანუჯელი), δηλαδή «του Aρτανούτζι». Ο Σουμπάτ Α΄ αναφέρεται ως "Μέγας" από τον Κωνσταντίνο Ζ΄ των Μακεδόνων, συγγραφέα του *Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν [περί διοικήσεως της Αυτοκτρατορίας]*, όπου το όνομά του αποδίδεται ως Συμβάτιος.

Εκτός από το Kλαρτζέτι, ο Σουμπάτ Α΄ πρέπει επίσης να είχε στην κατοχή του τα Ατζάρα και Nιγκάλι, δεδομένου ότι τα δύο τελευταία εμφανίζονται ανάμεσα στις κτήσεις τού γιου του Δαβίδ Α΄ (απεβ. 943). Ο Σουμπάτ Α΄ είχε επίσης έναν μικρότερο γιο, τον Βαγράτ Α΄ (απεβ. το 900). Το Μουσείο Τέχνης της Γεωργίας στην Τιφλίδα διαθέτει μία λειψανοθήκη-σταυρό τού τέλους του 9ου αι. του οποίου η επιγραφή δωρεάς αναφέρεται στη Χοσροβανούς (Khosrovanush), σύζυγο του Σουμπάτ Α΄, και στους γιους της Bαγράτ Α΄ και Δαβίδ Α΄. Η Χοσροβανούς δεν αναφέρεται σε άλλες πηγές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Rapp, Stephen H. (2003), *Studies in Medieval Georgian Historiography: Early Texts And Eurasian Contexts*, p. 387. Peeters Publishers, (ISBN 90-429-1318-5)
Ο **Ζάσεμ Αλ Χουαϊντί** (αραβικά: جاسم محمد ابراهيم الهويدي‎, γεννήθηκε 28 Οκτωβρίου 1972) είναι Κουβεϊτιανός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός και το 1998 ήταν πρώτος διεθνής σκόρερ του κόσμου σύμφωνα με την IFFHS.

Καριέρα
-------

Ξεκίνησε τον αθλητισμό νωρίς σε ηλικία 11 ετών, όταν εντάχθηκε στον αθλητικό σύλλογο της Αλ Σαλμίγια στο τμήμα τζούντο και τρία χρόνια αργότερα απέκτησε την καφέ ζώνη, αλλά η κατεύθυνση του άλλαξε εντελώς στο ποδόσφαιρο το 1986. Αρχικά αγωνίστηκε ως τερματοφύλακας αλλά στη συνέχεια προωθήθηκε ως επιθετικός. Το 1991 έκανε το ντεμπούτο του με την ομάδα ποδοσφαίρου του σωματείου, όπου σε 40 εμφανίσεις σημείωσε 37 γκολ. Η εξαιρετική ικανότητα σκοραρίσματος ήταν το διαβατήριο για καριέρα στα ΗΑΕ και τη Σαουδική Αραβία, όπου αγωνίστηκε τα επόμενα δύο χρόνια. Το 1998 σημείωσε 20 γκολ σε διεθνείς διοργανώσεις με την εθνική ομάδα και συλλόγους.

Ήταν μέλος της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου του Κουβέιτ από το 1992 συμμετέχοντας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 και κέρδισε δύο  Κύπελλα του Κόλπου (1996, 1998) και ένα ασημένιο μετάλλιο στους Ασιατικούς Αγώνες το 1998. Στο Κύπελλο Εθνών Ασίας του 1996 ήταν δεύτερος σκόρερ με 6 γκολ, ενώ στο Κύπελλο του Κόλπου του 1998 ήταν πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 9 γκολ και την ίδια χρονιά βραβεύτηκε ως καλύτερος παίκτης στην Ασία. Με 63 γκολ σε 83 εμφανίσεις, είναι δεύτερος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Κουβέιτ.

Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση εργάστηκε ως δάσκαλος στο Κολέγιο Βασικής Εκπαίδευσης στη Δημόσια Αρχή Εφαρμοσμένης Εκπαίδευσης και Κατάρτισης.

Τίτλοι και διακρίσεις
---------------------

**Αλ Σαλμίγια ΣΚ**

* Πρωτάθλημα Κουβέιτ (2): 1994–95, 1997–98
* Κύπελλο Κουβέιτ (2): 1993, 2001

**Αλ Χιλάλ**

* Κύπελλο Σαουδικής Αραβίας : 2000

**Κουβέιτ**

* Κύπελλο Αραβικού Κόλπου (2): 1996, 1998

**Ατομικές διακρίσεις**

* Καλύτερος παίκτης της Ασίας: 1998
* Πρώτος σκόρερ Κυπέλλου Κόλπου: 1998
* Δεύτερος σκόρερ Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών: 1996
* Δεύτερος σκόρερ Ασιατικών Αγώνων: 1998

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «IFFHS AWARDS 1998». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Οκτωβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2021. CS1 maint: Unfit url (link)
2. 1 2 3  «Jassem Al-Huwaidi, the judo champion who rose to the top of the world's top scorers». Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2021.
3. ↑  «Al-Huwaidi, Jassem Mohammed». Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2021.
4. ↑  «Asian Games 1998 (Thailand)». Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2021.
5. ↑  «Asian Cup 1996 (Final Tournament) - Goal Scorers». Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2021.
6. ↑  «Jassem Mohammed Ibrahim Al Houwaidi - International Goals». Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2021.
7. ↑  «Kuwait - Record International Players». Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2021.
8. ↑  «International Goals: Players with 30 or More Goals». Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ζάσεμ Αλ Χουαϊντί στη FIFA (αρχειοθετημένος) (Αγγλικά)Edit on Wikidata

* Ζάσεμ Αλ Χουαϊντί's προφίλ παίκτη στο National-Football-Teams.comEdit on Wikidata
***Ending Aging: The Rejuvenation Breakthroughs that Could Reverse Human Aging in Our Lifetime*** είναι ένα βιβλίο του 2007 που γράφτηκε από τον Aubrey de Gray, έναν βιοϊατρικό γεροντολόγο, με τον ερευνητικό βοηθό του Michael Rae. *Το Ending Aging* περιγράφει την πρόταση του de Grey για εξάλειψη της γήρανσης ως αιτία εξασθένισης και θανάτου στον άνθρωπο και αποκατάσταση του σώματος σε μια απεριόριστα νεανική κατάσταση, ένα σχέδιο έργου που αποκαλεί « Στρατηγικές για μηχανική αμελητέα γήρανση » ή «SENS». Ο Ντε Γκρέι υποστηρίζει ότι η νίκη της γήρανσης είναι εφικτή, πιθανώς μέσα σε λίγες δεκαετίες, και περιγράφει τα βήματα που μπορούν να ληφθούν για να επιταχυνθεί η ανάπτυξη θεραπειών αναγεννητικής ιατρικής που θα σώσουν ζωές.

Εκδόσεις
--------

* St. Martin's Press, 1η έκδοση (σκληρό εξώφυλλο), κυκλοφόρησε στις 4 Σεπτεμβρίου 2007:(ISBN 0-312-36706-6)
* St. Martin's Griffin, 1η έκδοση επανεκτύπωσης με νέο μετάφραση ( χαρτόδετο βιβλίο ), κυκλοφόρησε στις 14 Οκτωβρίου 2008(ISBN 0-312-36707-4)

Μεταφράσεις
-----------

* Γερμανικά: *Niemals alt!: So lässt sich das Altern umkehren. Fortschritte der Verjüngungsforschung.* transcript Verlag, Bielefeld 2010
* Ισπανικά: *El Fin del Envejecimiento. Los avances que podrían revertir el envejecimiento humano durante nuestra vida*, Lola Books, Berlín 2013
* Ιταλικά: *La fine dell'invecchiamento: Come la scienza potrà esaudire il sogno dell'eterna giovinezza.*, D Editore, Roma 2016
* Πορτογαλλικά: O fim do envelhecimento: Os avanços que poderiam reverter o envelhecimento humano durante nossa vida, NTZ, 2018

Δείτε επίσης
------------

* Παράταση ζωής
* Αναζωογόνηση (γήρανση)
* SENS Research Foundation
Ο θυρεός του Μομφερράτου.
Η **Αλίκη**, ιταλ. Alix di Monferrato (1210 -1233) από τον Οίκο των Αλεράμιτσι ήταν κόρη του μαρκησίου του Μομφερράτου και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Κύπρου.

Βιογραφία
---------

Ήταν η δεύτερη κόρη του Γουλιέλμου ΣΤ΄ μαρκησίου του Μομφερράτου & τιτουλάριου βασιλιά της Θεσσαλονίκης και της Μπέρτας, κόρης του Βονιφάτιου μαρκησίου της Κλαβεζάνα & κόμη της Κορτεμίλια.

Ήταν μικρανιψιά του Ρενιέ του Μομφερράτου, συζύγου της Μαρίας Κομηννής και μεγάλη θεία της Γιολάντας (Ειρήνης) του Μομφερράτου, συζύγου του Ανδρονίκου Β΄ Παλαιολόγου. 

Στην Κύπρο, χώρα του συζύγου της, την αποκαλούσαν "η Λομβαρδή βασίλισσα".

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ των Λουζινιάν βασιλιά της Κύπρου. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο Ερρίκος Α΄έκανε άλλους δύο γάμους.

Πηγές
-----

* Louis de Mas Latrie, Histoire de l'Île de Chypre sous le règne des princes de la Maison de Lusignan, Paris, Imprimerie Impériale, 1852-1861 (lire en ligne [archive]), p. 253 et 293 (OCLC 156109086)

1. ↑  www.genealogics.org/getperson.php?personID=I00027082&tree=LEO.
Ο **Βασίλης Λιάσκας** (1913 - 1982) ήταν Έλληνας ποιητής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς. Γεννήθηκε στη Λαμία το 1913. Εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου εργάστηκε ως δημοσιογράφος, δημόσιος υπάλληλος, επιμελητής κειμένων και μεταφραστής.  

Παρουσιάστηκε στα γράμματα για πρώτη φορά το 1931, δημοσιεύοντας ποίημα στο περιοδικό «Κυκλάδες» που εξέδιδαν η Ρίτα Μπούμη, ο Βίκτωρ Παπαδάκης και η Κατερίνα Μπάιλα στη Σύρο.  

Το 1978 του απονεμήθηκε το 2ο Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του «Φωτοσύνθεση». Ήταν μέλος του Συνδέσμου Ελλήνων Λογοτεχνών. Άφησε σημαντικό μεταφραστικό έργο. Αλλά και δικά του ποιήματα έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά.  

Η ποίησή του επικεντρώνεται στην ομορφιά της φύσης. Με άξονα αναφοράς την άσφαλτο δείχνει το αδιέξοδο της ζωής στα αστικά κέντρα.  

Έγραψε ο Αντρέας Καραντώνης για τη συλλογή του «Αιωνιότητα» στη «Νέα Εστία» (τεύχος 960): «Ο Λιάσκας δεν έχει παραδοθεί παθητικά ή μιμητικά στην ποίηση του 'άγχους της εποχής μας'. Αυτό το 'άγχος' έχει δύναμη στερητική. Δεν αφήνει την ποίηση να συγκινηθεί από ό,τι προσφέρει η ζωή: ομορφιές, δυνάμεις, εικόνες, κίνητρα για δημιουργία … Ζει με τις συγκινήσεις του, με τις παρορμήσεις του, με τους παλμούς του που παίρνουν λυρικούς τόνους».  

Αυτοκτόνησε το 1982. Έπεσε στο κενό από το παράθυρο του νοσοκομείου όπου νοσηλευόταν. Του ήταν αδύνατο να ξεπεράσει τον θάνατο της μητέρας του.

Έργα
----

### Ποιήματα

* Ύπαρξη (1954)
* Άνθρωποι στην άσφαλτο (1954)
* Πρωτόπλαστοι (1956)
* Φαντασμαγορίες της ασφάλτου (1958)
* Καταγωγή (1961)
* Ατέλειωτη άσφαλτος (1964)
* Αιωνιότητα (1966)
* Ζωοφόρος (19687)
* Ηλιοστάσιο (1969)
* Το δίκοπο άστρο (1971)
* Παραβολή (1972)
* Προφητεία ή ο μεθυσμένος βάτραχος (1973)
* Ηλιοφάνεια (1974)
* Το ρομπότ, η χλόη και ο Κρούμος (1975)
* Φωτοσύνθεση (1977)
* Συναυλία (1978)
* Ποιήματα (1981 το σύνολο του ποιητικού του έργου)

### Βιβλία για παιδιά

* Μικροί βιοπαλαιστές (μυθιστόρημα)

Πηγές
-----

* Η ελληνική ποίηση · Η πρώτη μεταπολεμική γενιά (εκδόσεις Σοκόλη, σελ. 476-477)
* περιοδικό «Νέα Εστία» τεύχος 960

Παραπομπές
----------


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 4570158792879239040008
* **ΕΒΕ**: 22875
* **AA**: 167794
* **BiblioNet**: **5642**
* LCCN: no2012020221

 |

 |
Αυτό το λήμμα αφορά τον Έλληνα λογοτέχνη.  Για τον Έλληνα ηθοποιό, σκηνοθέτη, ο οποίος κατηγορείται για κατά συρροή βιασμό και παιδοφιλία, δείτε: Δημήτρης Λιγνάδης.  
Ο **Δημήτριος Λιγνάδης** υπήρξε Έλληνας ποιητής και λογοτέχνης.

Βιογραφία
---------

Πατρίδα του ήταν η Σμύρνη, όπου και γεννήθηκε. Σχολείο πήγε στην Ευαγγελική Σχολή και μετά σπούδασε αρχιτεκτονική και καλές τέχνες στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο στην Αθήνα. Υπηρέτησε ως καθηγητής των Καλών τεχνών και της θεατρικής απαγγελίας στην Ευαγγελική Σχολή και στο Λύκειο Σμύρνης. Παράλληλα διακρίθηκε στην ποίηση και λογοτεχνία, με κείμενα που είχαν σκοπό να εμψυχώσουν τους Έλληνες. Μετά από την καταστροφή της Σμύρνης κατέφυγε και αυτός στην Αθήνα. 
Προς τιμή του ονομάστηκε δρόμος στην Νέα Σμύρνη.

Πηγές
-----

* Αλεξάνδρα Δεσποτοπούλου, Μαρία Φουντουλάκη (Φεβρουάριος 2004). *Οδωνυμικά της Νέας Σμύρνης: οι ονομασίες των οδών*. Αθήνα: Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο. σελίδες 120. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Νοεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2012.
Εσωτερικό ενός χαμάμ
Το **χαμάμ** (ή Τουρκικό μπάνιο) είναι η Ανατολική έκδοση του ατμόλουτρου και θεωρείται η υγρή έκδοση της σάουνας. Τα χαμάμ έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην κουλτούρα των Ανατολικών χωρών καθώς ήταν μέρη συναντήσεων, εξαγνισμού και αρχιτεκτονικής ομορφιάς. Οι Ευρωπαίοι γνώρισαν τα χαμάμ μέσω επαφών με την Τουρκία, ώς εκ τούτου, μετονόμασαν τα χαμάμ σε **Τουρκικά χαμάμ**.

Στη Δυτική Ευρώπη και ιδιαίτερα κατά τη Βικτωριανή εποχή, τα χαμάμ ήταν μέθοδος σωματικού εξαγνισμού και χαλάρωσης.

Στις μέρες μας, χαμμάμ και κέντρα χαλάρωσης με χαμάμ υπάρχουν παγκοσμίως, προσφέροντας στιγμές ξεκούρασης σε όσους τα προτιμούν. Ανέκαθεν τα χαμάμ χρησιμοποιούνταν από άνδρες και γυναίκες (διαφορετικοί χώροι ή ίδιος χώρος αλλά διαφορετικές ώρες). Στην Ελλάδα, το αρχαιότερο σε λειτουργία χαμάμ βρίσκεται στην Πάτρα και χρονολογείται από το 1400. Στην Αθήνα, λειτουργούν τέσσερα ανδρικά χαμάμ ενηλίκων. Χαμάμ λειτουργούσαν και στη Θεσσαλονίκη στο μεγαλύτερο μέρος του εικοστού αιώνα. Το τελευταίο, τα "Λουτρά Φοίνιξ" έκλεισε με τους σεισμούς του 1981.

Βιβλιογραφία για λουτρά στην Ελλάδα
-----------------------------------

* Συλλογικό έργο (2001-05-13). «Τα λουτρά στην Αρχαιότητα και στο Βυζάντιο». Εφημερίδα Καθημερινή - Ένθετο 7ημέρες. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2012-09-03.. Ανακτήθηκε στις 2012-10-16.
* Ελένη Κανετάκη (2004). *Οθωμανικά Λουτρά στον Ελλαδικό Χώρο*. Αθήνα: Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος. ISBN 960-8369-04-5.
* Συλλογικό έργο (2001-05-20). «Τα Οθωμανικά Λουτρά στην Ελλάδα». Εφημερίδα Καθημερινή - Ένθετο Εφτά Ημέρες. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2012-01-31.. Ανακτήθηκε στις 2012-06-05.
* Eleni Kanetaki (2005). «The still existing ottoman hamams in the Greek territory» (PDF). Middle East Technical University / Faculty of Architecture. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 24 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουνίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **χαμάμ**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Χαμάμ** |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85012352
* GND: 4311646-2
* SUDOC: 050843451
* BNF: cb135571264 (data)

 |

 |
Ο **Σίμων Γ΄**, γαλλ. Simon (1117 - 1181) από τον Οίκο τού Μονφόρ-λ'Αμωρί ήταν κύριος τού Μονφόρ (1137-81) και κόμης τού Εβρέ (1140-81).

Ο θυρεός τού κόμη τού Εβρέ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Αμωρί Γ΄ κυρίου τού Μονφόρ & Α΄ ως κόμη τού Εβρέ και της Αγνής του Γκαρλάνντ, κόρης τού Ανσώ κόμη τού Ροσφουκώ-αν-Υβελίν. Μεγλύτερος αελφός του ήταν ο Αμωρί Δ΄ του Μονφόρ & Β΄ τού Εβρέ.

Οι Μονφόρ ήταν για την κυριότητα που κατείχαν υποτελείς τού βασιλιά της Γαλλίας και για την κομητεία τους ήταν υποτελείς τού βασιλιά της Αγγλίας, καθώς οι τελευταίοι ήταν και δούκες της Νορμανδίας. Εξ' αιτίας αυτού, οι Μονφόρ ήταν σημείο έριδας μεταξύ των δύο βασιλείων. Ο Αμωρί Γ΄ προσπάθησε να λύσει το πρόβλημα, αφήνοντας το Εβρέ στον μεγαλύτερο γιο του Αμωρί Δ΄ και το Μονφόρ στον νεότερο Σίμωνα Γ΄, όμως ο Αμωρί Δ΄ απεβίωσε τρία έτη μετά από τον πατέρα του, με αποτέλεσμα την επανένωση των δύο περιοχών.

Ο Σίμων Γ΄ διάλεξε την πλευρά τού βασιλιά της Αγγλίας και τού έδωσε τα φρούρια τού Μονφόρ, τού Ροσφόρ και τού Επερνόν. Ο Ροβέρτος τού Τορίνι στο *Χρονικό* αναφέρει, ότι "ως αποτέλεσμα ο Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας δεν μπορούσε από το Παρίσι να πάει ελεύθερα στην Ορλεάνη ή το Ετάμπ, διότι Νορμανδοί είχαν εγκατασταθεί από τον Ερρίκο Β΄ της Αγγλίας στα κάστρα τού κόμη τού Εβρέ".

Αργότερα ο Σίμων Γ΄ συμφιλιώθηκε με τον Λουδοβίκο Ζ΄, που τού έδωσε την επιμέλεια τού κάστρου τού Σαιν-Λεζέρ-αν-Υβελίν. Απεβίωσε 64 ετών και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, ο Αμωρί Γ΄ στο Εβρέ και ο Σίμων Δ΄ στο Μονφόρ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Ματθίλδη και είχε τέκνα:

* Αμωρί Γ΄ απεβ. π. 1190, κόμης τού Εβρέ.
* Σίμων Δ΄ απεβ. 1188, κύριος τού Μονφόρ.
* Βερτράνδη, παντρεύτηκε τον Ούγο ντε Κεβέλιοκ 5ο κόμη τού Τσέστερ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  p10776.htm#i107751. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

Πηγές
-----

* Hadrot, Marie-Huguette (2002). Montfort l'Amaury: de l'an mil à nos jours. Paris, France: SOMOGY (ADL). ISBN 2850565636.
* Bauduin, Pierre (2004). La Première Normandie (xe-xie siècles). Caen, France: Presses Universitaires de Caen. ISBN 2841331458.
Ο **Λουδοβίκος** (1336 - 6 Μαΐου 1400) από τον Οίκο των Καπετιδών-Εβρέ ήταν κόμης του Ετάμπ (Étampes) το διάστημα 1336-1400.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Καρόλου κόμη του Ετάμπ και της Μαρίας των Ιβρέα-Καστίλης, κόρης του Φερδινάνδου δε λα Θέρδα διαδόχου της Καστίλης.

Σύμφωνα με τον ιστορικό Ζαν Φρουασάν, ο Λουδοβίκος αιχμαλωτίστηκε στο Πουτιέ και εξαγοράστηκε. Αργότερα έγινε ένας από τους φιλοξενούμενους του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας, ως εγγύηση της Συμφωνίας του Μπρετινύ. Τη δεκαετία του 1390 ήταν μέλος της συνοδείας του Ιωάννη των Βαλουά δούκα του Μπερρύ, ο οποίος τελικά τον διαδέχθηκε στο Ετάμπ. 

O θυρεός του Ετάμπ είναι παραλλαγή του θυρεού των Καπετιδών-Εβρέ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Ιωάννα, κόρη του Ραούλ Α΄ των Μπριέν κόμη του Ε (Eu), αλλά δεν απέκτησαν απογόνους.

Αναφορές
--------

1. ↑  p12011.htm#i120109.
2. ↑  p12011.htm#i120109. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Jean Juvénal des Ursins (1851). Michaud & Poujoulat, επιμ. *Histoire de Charles VI, roy de France*. Paris: Guyot Frères. σελ. 418.
Ο τάφος του Αντωνίου του Βωντεμόν
Ο **Αντώνιος** (γαλλ. Antoine de Vaudémont, περί το 1400 - 22 Μαρτίου 1458) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόμης του Βωντεμόν και κύριος του Ζουανβίλ (1418-1458)· επιπλέον χάρη στον γάμο του έγινε κόμης του Ωμάλ (1452-1458).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος και διάδοχος του Φρειδερίκου Α΄ κόμη του Βωντεμόν και της Μαργαρίτας του Ζουανβίλ, κόρης του Ερρίκου κυρίου του Ζουανβίλ. Ο θείος του Κάρολος Β΄ δούκας της Λωρραίνης είχε μόνο κόρες και ο Αντώνιος δεν έκρυβε την επιθυμία του να κληρονομήσει τον θείο του, κάτι που τον έφερε σε σύγκρουση μαζί του. Ο Κάρολος Β΄ επιτέθηκε στον Αντώνιο, αλλά ο Αντώνιος είχε τον Φίλιππο Γ΄ τον *Καλό* δούκα της Βουργουνδίας ως σύμμαχο.

Με τον θάνατο του Καρόλου Β΄ (1431) ο Αντώνιος επιτέθηκε στον γαμπρό εκείνου και νέο δούκα Ρενέ Α΄ της Νάπολης· τον νίκησε και τον αιχμαλώτισε στην μάχη του Μπούλγκνεβιλλ (1 Ιουλίου 1431). Ξεκίνησε μία σειρά διαπραγματεύσεων, αλλά ο αυτοκράτορας Σιγισμούνδος αρνήθηκε να αναγνωρίσει τον Αντώνιο ως τον νέο δούκα (1434). Ο Αντώνιος εγκατέλειψε τα δικαιώματά του στο δουκάτο της Λωρραίνης και σε αντάλλαγμα αναγνωρίστηκε η κομητεία του Βωντεμόν ανεξάρτητη. Ο γιος του Φρειδερίκος Β΄ πήρε σύζυγο την κόρη τού Ρενέ Α΄, τη Γιολάντα της Λωρραίνης. Με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίστηκε η διαδοχή του δουκάτου για τον εγγονό τού Αντώνιου, τον Ρενέ Β΄.

Οικογένεια
----------

Με τη σύζυγό του Μαρία (1398 - 1476), κόρη τού Ιωάννη Ζ΄ κόμη τού Αρκούρ, παιδιά του ήταν:

* Φρειδερίκος Β΄ 1428-1470, κόμης τού Βωντεμόν.
* Ιωάννης απεβ. 1473, κόμης τού Αρκούρ.
* Ερρίκος απεβ. 1505, επίσκοπος τού Τερουάν και τού Μετς.
* Μαρία απεβ. 1445, παντρεύτηκε τον Αλαίν Θ΄ τού Ροάν.
* Μαργαρίτα απεβ. πριν το 1474, παντρεύτηκε τον Αντώνιο ντε Κροΰ κόμη τού Πορσεάν.
	+ Ιωάννα του Κροΰ, παντρεύτηκε Λουδοβίκο Α΄ των Βίττελσμπαχ παλατινό κόμη του Τσβάιμπρυκεν.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*. Ανακτήθηκε στις 23  Ιανουαρίου 2016.
2. ↑  p477.htm#i4768. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*. Ανακτήθηκε στις 23  Ιανουαρίου 2016.
4. ↑  Vaughan, σ. 26
5. ↑  Vaughan, σ. 70

Πηγές
-----

* Richard Vaughan, Philip the Good (2002 edition)
Ο **Στέφανος Μαρτζώκης** (Ζάκυνθος, 22 Φεβρουαρίου 1855 - Αθήνα, 21 Φεβρουαρίου 1913) ήταν Έλληνας ποιητής. Θεωρείται ο τελευταίος από την Επτανησιακή Σχολή. Μετέφρασε επίσης έργα του Σολωμού. Αδερφός του ήταν ο επίσης λογοτέχνης, Ανδρέας Μαρτζώκης. Στην ποίησή του είχε την επιρροή του Τζάκομο Λεοπάρντι.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γιος του λόγιου και πρόσφυγα Λουδοβίκου Μαρτζώκη, ο πατέρας του ήταν ιταλικής καταγωγής και μητέρα του ήταν η Μαρίνα Μεσσαλά.. Ο Στέφανος σπούδασε φιλόλογος στο Παρίσι και μετά την επιστροφή του στα Επτάνησα, εργάστηκε ως καθηγητής ιταλικών στο Γυμνάσιο πρώτα στο Αργοστόλι (1883-85) και κατόπιν στην Αθήνα. Έπειτα από την κατάργηση του μαθήματος ο ποιητής έμεινε άνεργος και την οικονομική του κατάσταση επιδείνωσε και η αποτυχία στο γάμο του (που άντεξε 7 χρόνια), από τον οποίο απέκτησε 2 παιδιά. Η μελαγχολία που τον διακατείχε τον ακολουθούσε και στην ποίησή του. Η πρώτη του (ελληνόγλωσση) ποιητική συλλογή με τίτλο "Μπαλάντες" κυκλοφόρησε το 1889.

Για την επιβίωσή του στην ελληνική πρωτεύουσα ο Μαρτζώκης δημοσίευσε ποιήματά του σε εφημερίδες και περιοδικά. Στην Αθήνα ανέπτυξε το δικό του φιλολογικό κύκλο, στον οποίο τον φώναζαν "Ο μαέστρος". Μια από τις σημαντικότερες ποιητικές του συλλογές με τίτλο "Βάρβαροι Στίχοι" και "Νέα Ποιήματα" κυκλοφόρησε το 1906, λίγο πριν πεθάνει.

Πέθανε καθώς μεταφερόταν στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός, μία ημέρα μετά την απελευθέρωση των Ιωαννίνων, το Φεβρουάριο του 1913. Είχε τιμηθεί για το έργο του με το παράσημο του Αργυρού Σταυρού των Ιπποτών. Ο γιος του, Καίσαρ, εξέδωσε τα άπαντά του (με πρόλογο του Μαρίνου Σιγούρου, 10 περίπου χρόνια μετά το θάνατο του Στέφανου Μαρτζώκη.

Επιλεγμένα έργα
---------------

* *Μπαλάντες* (1889)
* *Σονέτα* (1900)
* *Νέα ποιήματα* (1906)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 14506081v.
2. ↑  Νέα Εστία, τεύχη 1611-1615, σελ. 1.301
3. ↑  Μιχαήλ Περάνθης, *Μεγάλη Ανθολογία της Ποιήσεως* (από την Άλωση ως σήμερα), 1964, σελ. 8.
4. ↑  Βιογραφικό Αρχειοθετήθηκε 2017-12-22 στο Wayback Machine. στον ιστότοπο του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, ανάκτηση 9-7-2013.
5. ↑  Νέα Εστία, τ. 73, σελ. 226.
6. ↑  Εγκυκλοπαίδεια 2002, τ. 12, σελ. 160, Αθήνα 1984.
7. ↑  «Εφημερίδα "ΑΘΗΝΑΙ", Αρ.Φύλλου 3751 (126), έτος ΙΑ΄, σελ. 2-3». 22 Φεβρουαρίου 1913. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Οκτωβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Στέφανος Μαρτζώκης** |

* Τεκμήρια[*νεκρός σύνδεσμος*]

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 89300494
* **ΕΒΕ**: 23789
* **AA**: 107556
* **BiblioNet**: **29361**
* LCCN: no99056078
* ISNI: 0000 0001 0923 1583
* GND: 157437957
* SUDOC: 133848957
* BNF: cb14506081v (data)

 |

 |
Ο **Γιάννης Παυλάκος** (πέθανε στις 30 Ιουνίου 2009) ήταν Έλληνας αρχηγός ένοπλης ομάδας και μέλος της εθνικιστικής αντιστασιακής Οργάνωσης Χ που την περίοδο της «λευκής τρομοκρατίας» και εν συνεχεία του ελληνικού εμφυλίου πολέμου πρωταγωνίστησε σε βιαιότητες και σφαγές σε βάρος αριστερών (αλλά όχι μόνο) της Λακωνίας και της Μεσσηνίας.

Ο Παυλάκος ήταν αρχηγός συμμορίας ενόπλων, που αριθμητικά ξεπερνούσε τα 300 άτομα. Το 1947 ο Παυλάκος με τις ομάδες του περικύκλωσε το χωριό Βαμβακού Λακωνίας, ανάγκασε όλους τους κατοίκους να συγκεντρωθούν στην κεντρική πλατεία, διάλεξε 29 κατοίκους (αριστερούς και δεξιούς) και τους εκτέλεσε επιτόπου, χωρίς λόγο.

Το 2009 στήθηκε μαρμάρινη πλάκα - μνημείο της σφαγής στην κεντρική πλατεία του χωριού.

Πηγές
-----

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Οκτωβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουνίου 2015.
2. ↑  «Μαρτυρία ενός Χίτη». *www.istorima.org*. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2022.
3. ↑
4. ↑
5. ↑
Η **Αφροδίτη Καλλίπυγος** (= η Αφροδίτη με τα ωραία οπίσθια) είναι αρχαίο ελληνικό άγαλμα, και το τολμηρότερο της αρχαιότητας. Αντίγραφά του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές, μουσεία και δημόσιους χώρους.

Περιγραφή
---------

Η θεά του έρωτα εικονίζεται σε αφροδισιακή στάση. Με ανασηκωμένο τον μανδύα της ρίχνει το βλέμμα πίσω από την ωμοπλάτη της προς τους δύο ξεσκέπαστους γλουτούς της. Το όνομα του έργου εκδηλώνει το θεσπέσιο του θεάματος.

Ερμηνεία
--------

Το γυμνό σώμα στην αρχαία ελληνική τέχνη ήταν άρρηκτα συνδεδεμένο με το ηρωικό στοιχείο, ενώ μέχρι τον τον 4ο αιώνα π.Χ. ήταν καλλιτεχνική έκφραση αποκλειστικά ανδρικών σωμάτων. Πρώτος ο Πραξιτέλης τόλμησε να εικονίσει την Αφροδίτη της Κνίδου γυμνή το 340 π.Χ. Σε αντίθεση με την φυσική γύμνια της Αφροδίτης της Κνίδου, η Αφροδίτη Καλλίπυγος παρουσιάζει τα θέλγητρά της σε δημόσια θέα, προσκαλώντας τον θεατή να τα θαυμάσει.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Το όνομα του αγάλματος είναι ήδη αρχαίο και αναφέρεται στους Δειπνοσοφιστές του Αθήναιου. Το άγαλμα ήταν τοποθετημένο στον ομώνυμο ναό της Αφροδίτης Καλλιπύγου στις Συρακούσες, το 200 π.Χ. περίπου, ο οποίος, σύμφωνα με τον μύθο, κτίστηκε από δύο αδελφούς, κατόπιν καλλιστείων ομορφιάς. Και οι δύο παντρεύτηκαν τις νικήτριες.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αφροδίτη Καλλίπυγος** |


|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Τόμας Λόχμαν, Skulpturhalle Basel (2003). *Skulptur des Montats August 2003: Die Aphrodite Kallipygos*. σελίδες 1-2. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2011.
Ο **Τάκης Μπαρλάς** (1893 - 1974) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και λογοτέχνης.

Βίος
----

Γεννήθηκε το 1893 στη Λευκάδα. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα για σπουδές στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και παράλληλα ξεκίνησε να δημοσιεύει στίχους και μεταφράσεις σε λογοτεχνικά έντυπα της εποχής. Κατά τη διάρκεια της ζωής του εργάστηκε τόσο σε οργανικές θέσεις του Κράτους (υπάλληλος Υπουργείου Οικονομικών, Νομάρχης, Επιτροπή Λογοκρισίας, Γενικός Διευθυντής Υπουργείου Τύπου) όσο κι από διάφορα πόστα σε εφημερίδες και περιοδικά της εποχής (Πολιτεία, Καθημερινή, Ελεύθερος Λόγος, Βραδυνή, Νέα Εστία, Νεοελληνικά Γράμματα, Ελληνικά Γράμματα, κ.α.).

Δεξιών πεποιθήσεων, ο Μπαρλάς υποστήριξε τη φιλοβασιλική πλευρά κατά την περίοδο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και της διαμάχης μεταξύ Φιλοβασιλικών και Φιλοβενιζελικών, ερχόμενος χαρακτηριστικά σε ρήξη με τον φίλο του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη. Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τη Μικρασιατική Εκστρατεία συμμετείχε στα μέτωπα των συγκρούσεων. Την περίοδο της Δικτατορίας Μεταξά εργάστηκε ως μέλος της επιτροπής λογοκρισίας ενώ στην περίοδο της Γερμανικής Κατοχής φυλακίστηκε από τα γερμανικά στρατεύματα, κατηγορούμενος για αντιβουλγαρική προπαγάνδα, και απελευθερώθηκε μετά από μεσολάβηση της Ένωσης Συντακτών.

Πέθανε το 1974. Γιος του υπήρξε ο δημοσιογράφος και λογοτέχνης Φαίδρος Μπαρλάς (1925 – 1975).

Λογοτεχνικό έργο
----------------

Στη λογοτεχνία, ασχολήθηκε κυρίως με την ποίηση. Η πρώτη ποιητική συλλογή του, με τίτλο *«Κραυγή»*, κυκλοφόρησε το 1915, ενώ αργότερα άλλες 4 ποιητικές συλλογές του κυκλοφόρησαν μέχρι το 1967. Από αυτές, η *«Θυσία αλαλαγμού»* (1944) τιμήθηκε με βραβείο από τον Σύνδεσμο Ελλήνων Λογοτεχνών, ενώ η ποιητική συλλογή του *«Ποιήματα»* έλαβε το Α' Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 1968. Ποιήματά του περιλαμβάνονται σε διάφορες ανθολογίες.

Ασχολήθηκε, ακόμα, με μεταφράσεις αρχαίων τραγικών και ξένων λογοτεχνών ενώ έχουν δημοσιευθεί αρκετά κριτικά του κείμενα.

### Ποιητικές συλλογές

* «Κραυγή» (1915)
* «Η χαλκή σάλπιγγα» (1915)
* «Παντάνασσα» (1921)
* «Θυσία αλαλαγμού» (1944)
* «Τα ποιήματα» (1967).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νίκος Σαραντάκος, Μια άλλη κραυγή -εις μνήμην Ναπολέοντα Λαπαθιώτη,
2. 1 2  Μπαρλάς Τάκης, Βιβλιοnet
3. ↑  Νίκος Σαραντάκος, Ένα επεισόδιο του 1938 -εις μνήμην Ν. Λαπαθιώτη,
4. ↑  Μπαρλάς Τάκης, εγκυκλοπαίδεια ΔΟΜΗ
5. ↑  Κατάλογος λογοτεχνών Αρχειοθετήθηκε 2005-03-17 στο Wayback Machine. - ΕΣΗΕΑ
6. ↑  Κατάλογος βραβευθέντων με Κρατικά Βραβεία[*νεκρός σύνδεσμος*], Εθνικό Κέντρο Βιβλίου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τάκης Μπαρλάς, Βιβλιοnet, Εθνικό Κέντρο Βιβλίου

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 1716158792901339040001
* **ΕΒΕ**: 24848
* **AA**: 158527
* **BiblioNet**: **14556**

 |

 |
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1932. Δημοσιογράφος με παράλληλες σταδιοδρομίες στα έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ από 1951. Αρχικά ως ρεπόρτερ και ακολούθως ως πολιτικός συντάκτης στις εφημερίδες Βραδινή, Ακρόπολις και Απογευματινή. Την περίοδο 1983 – 1985 διετέλεσε διευθυντής της *Απογευματινής* και 1985 – 86 της *Βραδυνής*. Στα ηλεκτρονικά μέσα εργάστηκε σε ζωντανά ρεπορτάζ στο ραδιόφωνο του ΕΙΡ και από το 1969 πρωτοστάτησε στη δημιουργία της κρατικής τηλεόρασης, ως κεντρικός παρουσιαστής δελτίου ειδήσεων , πρώτος αρχισυντάκτης στον τομέα των ειδήσεων και τέλος ως Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής επί διετία. Στο χώρο των ιδιωτικών ηλεκτρονικών ΜΜΕ υπήρξε, το 1987, ο δημιουργός & πρώτος διευθυντής του ραδιοφώνου του ΑΝΤ1 FM και από το 1992 για πολλά έτη στέλεχος του ομίλου ΑΝΤ1. Το 1989 οργάνωσε και υπήρξε ο πρώτος διευθυντής ειδήσεων του MEGA CHANNEL. Το 1959 στην ανεξάρτητη Κύπρο, οργάνωσε και διετέλεσε για 3 χρόνια διευθυντής του Γραφείου Τύπου της Ελληνικής Πρεσβείας στη Λευκωσία. Μέλος του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου ΕΡΣ, την περίοδο 1994 – 2002. Ως παρουσιαστής του κεντρικού δελτίου ειδήσεων, περιέγραψε σε απευθείας μετάδοση την αποστολή του Απόλλων 11 στο φεγγάρι και την πρώτη προσεδάφιση ανθρώπων στη Σελήνη, που μέχρι σήμερα κατέχει το ρεκόρ τηλεθέασης στην ελληνική τηλεόραση. Έχει τιμηθεί με πληθώρα διακρίσεων, μεταξύ αυτών, το Βραβείο Αθανασίου Μπότση και το Βραβείο της Ένωσης Συντακτών. Έχει παρασημοφορηθεί για την προσφορά του από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό.