recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Χρηματοοικονομικός Αναλυτής** είναι επαγγελματική ειδικότητα με αντικείμενο την εφαρμογή των οικονομικών επιστημών στον χώρο των επιχειρήσεων. Η ειδικότητα αυτή απαιτεί υψηλού επιπέδου γνώση Λογιστικής, αλλά και άλλων τμημάτων της Οικονομικής Επιστήμης, όπως Προυπολογιστικής (Budgeting), Διαχείρισης Ταμειακών Διαθεσίμων και Αξιολόγησης Εταιριών και Εργων (Company and Project Valuation). Η Ειδικότητα αυτή είναι περιζήτητη σε Τραπεζικές και Χρηματιστηριακές εταιρίες και στα τμήματα Κοστολόγησης ή Προυπολογισμού της Οικονομικής Διεύθυνσης Μεγάλων Εταιριών. 

Στην Ανώτατη Εκπαίδευση τόσο στην Ελλάδα (ΤΕΙ, Πανεπιστήμιο) όσο και στο εξωτερικό διδάσκονται βασικές αρχές χρηματοοικονομικής ανάλυσης, όμως σε επαγγελματική βάση, αυτές πιστοποιούνται με ειδικές εξετάσεις που διεξάγονται από εποπτικές αρχές ή ενώσεις αναλυτών (στην Ελλάδα τέτοιες εξετάσεις διεξάγονται από την επιτροπή κεφαλαιαγοράς και την ΕΕΠΑΜΑ αντίστοιχα)
Το πρώτο **χρηματιστήριο αξιών** ιδρύθηκε στη Φλάνδρα, πιθανότατα στην Αμβέρσα (σημερινό Βέλγιο) το 1460. Ο θεσμός διαδόθηκε γρήγορα στην περιοχή. Το 1602 στο χρηματιστήριο του Άμστερνταμ εισήχθη η πρώτη πολυμετοχική εταιρεία, η Ολλανδική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών (Dutch East India Company).

Σήμερα τα χρηματιστήρια είναι ένας απαραίτητος θεσμός για το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Στις πλούσιες οικονομίες του κόσμου συναντάμε και τις πιο ανεπτυγμένες κεφαλαιαγορές που συνήθως βασίζονται σε ένα χρηματιστήριο αξιών, όπως το χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης (NYSE) στη Wall Street (όπου και το χρηματιστήριο NASDAQ), το χρηματιστήριο του Λονδίνου, του Παρισιού ή της Φρανκφούρτης.

Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών
--------------------------

Κύριο λήμμα: Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών
Στην Ελλάδα τα χρηματιστήρια δεν έχουν τόσο μακρόχρονη ιστορία. Το χρηματιστήριο Αθηνών ιδρύθηκε μόλις τον 19ο αιώνα. Όσο η ελληνική οικονομία όμως είχε μαζικό κρατικό έλεγχο και το τραπεζικό σύστημα ήταν μη ανταγωνιστικό, το χρηματιστήριο απευθυνόταν μόνο σε λίγες σχετικά μικρές εταιρείες και σε περιορισμένους επενδυτές. Μαζικά γνωστό και αγαπητό έγινε την δεκαετία του 1990, καθώς το ελληνικό τραπεζικό σύστημα άρχισε να απελευθερώνεται, μεγάλες τράπεζες ιδιωτικοποιήθηκαν και τα επιτόκια άρχισαν να πέφτουν στον δρόμο προς την ΟΝΕ. Μετοχοποιήσεις μεγάλων δημόσιων εταιρειών όπως ο ΟΤΕ και αρκετά αργότερα η ΔΕΗ, βοήθησαν στο να διαδοθεί η κατοχή μετοχών στους Έλληνες. Κατά το τέλος της δεκαετίας το χρηματιστήριο είχε περίπου 1,5 εκατομμύρια ενεργούς μετόχους οι οποίοι έψαχναν για πιο αποδοτικές επενδύσεις από τα πενιχρά επιτόκια καταθέσεων και τα ελάχιστα άλλα επενδυτικά εργαλεία. Η μεγάλη πτώση του χρηματιστηρίου από το 1999 μέχρι το 2003 ονομάστηκε Χρηματιστηριακό κραχ του 1999 και επηρέασε σχεδόν ολόκληρη την οικονομική πορεία της Ελλάδας. Ο αριθμός των ενεργών επενδυτών σε μετοχές σήμερα (Μάιος 2006) είναι σημαντικά χαμηλότερος, λόγω της πτώσης των τιμών και την συνακόλουθη μείωση του ενθουσιασμού. Αυτή η αρκετά μεγάλη πτώση ήταν παράλληλη με την πτώση τιμών στα περισσότερα δυτικά χρηματιστήρια που ακολούθησε την *"φούσκα"* των μετοχών υψηλής τεχνολογίας. Στην Ελλάδα όμως, λόγω της μεγάλης απειρίας των μετόχων και του *"τυχοδιωκτικού"* χαρακτήρα των περισσότερων επενδυτών, η πτώση έγινε πιο αισθητή ψυχολογικά. Οι επιπτώσεις στην πραγματική οικονομία όμως παρέμειναν πολύ περιορισμένες.

Τα τελευταία χρόνια έχουμε μια σχετική άνοδο στο ΧΑΑ. Κυρίως δύναμη φαίνονται να είναι ξένα επενδυτικά κεφάλαια που βλέπουν προοπτικές ανόδου, κυρίως στις επιχειρήσεις που έχουν κάποια ανάμιξη σε βαλκανικά και μεσογειακά κράτη.

Δικτυακοί Τόποι
---------------

* Οι χρησεις του χρηματιστηριακου κεφαλαιου
* Το Χρηματιστηριο Αξιων Αθηνων
* Forum ανταλλαγής απόψεων για το Ελληνικό Χρηματιστήριο
Η εκκλησία το 2012
Η **Εκκλησία Άνδρες Γαλιλαίοι** είναι ελληνική ορθόδοξη εκκλησία η οποία βρίσκεται στη βόρεια κορυφή του όρους των Ελαιών στην Ανατολική Ιερουσαλήμ. Αποτελεί μέρος της Μονής της Μικρής Γαλιλαίας στο Όρος των Ελαιών, που ανήκει στο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και χρησιμεύει ως η ιδιωτική κατοικία του Πατριάρχη.

Η ονομασία της είναι παρμένη από τις Πράξεις 1:11, όπου δύο λευκοφορεμένοι άνδρες απευθύνονται στους αποστόλους μετά την Ανάληψη του Ιησού: "άνδρες Γαλιλαίοι, διατί εσταθήκατε εδώ με τα μάτια καρφωμένα στον ουρανόν; Αυτός ο Ιησούς, ο οποίος προ ολίγου ανελήφθη εκ μέσου υμών στον ουρανόν, θα έλθη και πάλιν έτσι, όπως τον είδατε ένδοξον επάνω εις ένα σύννεφον να πηγαίνη προς τον ουρανόν".

Σε αυτό το μέρος πραγματοποιήθηκε το 1964 η ιστορική συνάντηση μεταξύ του Πάπα Παύλου VI, επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας και του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Αθηναγόρα, Οικουμενικού Πατριάρχη της Ορθοδόξου Εκκλησίας, σηματοδοτώντας ένα σημαντικό βήμα στην οικουμενική προσπάθεια συμφιλίωσης μεταξύ των δύο εκκλησιών.

Δεξιά και αριστερά της θύρας υπάρχουν δύο κολώνες στους οποίους μπορεί να διαβαστεί η επιγραφή στα ελληνικά ΟΙ ΕΝΔΕΜΑΘΗΤΑΙ ΜΑΘΗΤΑΙ ΕΥΘΗΕΑΝΣΑΝ ΕΙΣ ΓΑΛΙΛΑΙΑΝ ΓΑΛΙΛΑΙΑΝ, από το Κατά Ματθαίου 28:16.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Viri Galilaei Church». *Seetheholyland.net*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2016.
2. ↑  «Ιστοσελίδα του ελληνικού ορθόδοξο πατριαρχείο της Ιερουσαλήμ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Μαΐου 2018. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2021.
Η **Γέφυρα του Αγρίππα**, λατιν.: Pons Agrippae, ήταν μία αρχαία γέφυρα στον ποταμό Τίβερη στη Ρώμη. Βρισκόταν στα 160 μ. πιο πέρα από τη Γέφυρα Αυρήλιου (νυν Ponte Sisto), και είναι γνωστή από την ενεπίγραφη στήλη, που είχε στηθεί από τους *επιμελητές των οχθών* (curatores riparum) κατά τη διάρκεια του Πριγκιπάτου του Αυτοκράτορα Κλαύδιου, γεγονός που υποδηλώνει ότι κτίστηκε κατά τη διάρκεια ή πριν από την εποχή του Κλαύδιου. Αναστηλώθηκε το 147 μ.Χ. Η γέφυρα πήρε το όνομά της από τον Μάρκο Βιψάνιο Αγρίππα, στενό φίλο του Αυτοκράτορα Αυγούστου. Ο Αγρίππας νυμφεύτηκε την Ιουλία, κόρη του Αυγούστου, και το ζευγάρι ζούσε σε μία βίλα στην απέναντι όχθη του ποταμού Τίβερη. Για να συνδεθεί η βίλα του με το Άρεως Πεδίον, όπου ο Αγρίππας είχε κτίσει πολλά σημαντικά μνημεία, έχει προταθεί ότι ο Αγρίππας κατασκεύασε τη Γέφυρα αυτή.

Τα ερείπια τεσσάρων βάσεων από τη γέφυρα ανακαλύφθηκαν το 1887. Αυτά είναι ακόμη κάπως ορατά στη δεξιά όχθη, αλλά είναι κυρίως κάτω από το νερό. Αυτές οι βάσεις δεν είναι ευθυγραμμισμένες με τη σημερινή ροή του ποταμού. Η Γέφυρα του Αγρίππα επέζησε μέχρι τον Μεσαίωνα, συνδέοντας την περιοχή του Παλάτσο Φαρνέζε με τη Βίλα Φαρνεζίνα, που υποτίθεται ότι κτίστηκε στη θέση της βίλας του Aγρίππα. Ένα τόξο μίας γέφυρας που συνέδεε το Παλάτσο Φαρνέζε με τη Γέφυρα του Αγρίππα, είναι ακόμη άθικτο. Η Γέφυρα του Αγρίππα κατεδαφίστηκε, όταν ο πάπας Σίξτος Δ΄ διέταξε να κατασκευαστεί πιο πέρα μία νέα γέφυρα, η Ponte Sisto.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ρωμαϊκών γεφυρών

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  *Wiki Loves Monuments Italia*.
2. 1 2  Bridge of Agrippa in Rome Αρχειοθετήθηκε 2014-01-07 στο Wayback Machine. on livius.org
3. ↑  Samuel Ball Platner (as completed and revised by Thomas Ashby): *A Topographical Dictionary of Ancient Rome*, London: Oxford University Press, (1929) pg 398
4. ↑  Taylor, Rabun *Public Needs and Private Pleasures: Water Distribution, the Tiber River and the Urban Development of Ancient Rome*, L'Erma di Bretschneider, Rome (2000) pg 131 *Google Books*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο ποταμός Τίβερης, οι γέφυρες του Τίβερη και το νησί του Τίβερη στη Ρώμη

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 20145193402270460840

 |

 |
Το **Φρούριο Βαρδαρίου**, γνωστό επίσης ως **Τοπ-Χανέ** (πύργος Πυροβολοστασίου) ή **Ταμπάκ-Χανέ** (πύργος Βυρσοδεψείων), εξαιτίας των βυρσοδεψείων που ήταν εγκαταστημένα στην περιοχή του, βρίσκεται στο δυτικό τμήμα των τειχών της Θεσσαλονίκης στα σημερινά Δικαστήρια. Σύμφωνα με πληροφορίες του περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπή, το Φρούριο Βαρδαρίου κατασκευάσθηκε τον χειμώνα του 1546, από τον σουλτάνο Σουλεϊμάν Α΄ τον Μεγαλοπρεπή κατά τη διάρκεια μιας σύντομης παραμονής του στη Θεσσαλονίκη, και ίσως είναι έργο του αρχιτέκτονα Μιμάρ Σινάν.

Περιγραφή
---------

Άποψη της βόρειας κεντρικής πύλης και του βόρειου τοίχου του Φρουρίου Βαρδαρίου
Η κεντρική πύλη του Φρουρίου βρίσκεται στη βόρεια πλευρά, ενώ στο νότιο περίβολο βρίσκονται τρεις πυριτιδαποθήκες, πού φέρουν επιγραφές με χρονολογία 1741 και ένας οκταγωνικός πύργος στη νοτιοδυτική πλευρά του φρουρίου. Στο νοτιοανατολικό άκρο του φρουρίου υπάρχει ο Πύργος του Αναγλύφου που έχει πάρει το όνομα του από το ελληνιστικό ανάγλυφο που υπάρχει εντοιχισμένο σ’ αυτόν και ο οποίος αποτελεί επίσης μέρος της παλαιότερης παλαιοχριστιανικής και βυζαντινής οχύρωσης.

Σήμερα, εντός του Φρουρίου βρίσκεται το κτήριο του ΙΚΑ της Πύλης Αξιού και πάνω στο δυτικό τείχος υπάρχει το Δικαστικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.kastra.eu/castleen.php?kastro=vardari.

Πηγές
-----

* Μακρή Ε. (1982). Συμπληρωματικά αρχαιολογικά στοιχεία για το φρούριο Βαρδαρίου Θεσσαλονίκης. Μακεδονικά, 22, 133-153.
* Το φρούριο Βαρδαρίου ή Τοπ Χανέ
* Φρούριο Βαρδαρίου
* Το Φρούριο του Βαρδαρίου
|  |
| --- |
| Τμήμα μιας σειράς για το Ισλάμ |
| *Ουσούλ αλ-φικχ* |
| *Φικχ* |
| * Τακλίντ
* Ιζτιχάντ
* Μαδχάμπ
* Μεντρεσές
 |
| *Αχκάμ* |
| * Φίτνα
* Τζιχάντ
* Τακίγια
 |
| 
Τίτλοι |
| * Χαλίφης
* Μουφτής
* Καδής
* Ιμάμης
* Σεϊχουλισλάμης
* Σεΐχης
* Ουλεμάς
* Αγιατολάχ
* Χοτζατολεσλάμ
* Μουλάς
* Χότζας
* Γαζής
 |
| π • σ • ε
 |

Ο **χαλίφης** (αραβικά: خَليفة‎, *χαλίφα*, κυριολεκτικά: *διάδοχος* - του Μωάμεθ) είναι ηγεμονικός, μουσουλμανικός, κληρονομικός τίτλος. Ο ηγεμόνας μουσουλμανικής ούµα (κοινότητας). Όταν πέθανε ο Μωάμεθ (8 Ιουνίου 632) τον διαδέχθηκε στις πολιτικές και διοικητικές εξουσίες ο Αμπού Μπακρ ας–Σιντίκ με τον τίτλο "Χαλίφα ρασούλ Αλά(χ)" (Διάδοχος αγγέλου (αγγελιαφόρου) Θεού). Αυτός όμως ο όρος μάλλον καθιερώθηκε ως ηγεμονικός (θρησκευτικός και πολιτικός) επί ηγεμονίας του 2ου Χαλίφη Ουμάρ Α΄ λαμβάνοντάς το από το Κοράνι που έτσι αποδίδεται στον Αδάμ και τον Δαβίδ ως αντιβασιλείς του Θεού.

Ο Αμπού Μπακρ και οι τρεις άμεσοι διάδοχοί του θεωρήθηκαν μόνοι «τέλειοι» ή «ορθά καθοδηγούμενοι» (αλ-κουλάφα, αρ-ρασίντουμ). Μετά από αυτούς τον τίτλο του Χαλίφη έλαβαν 14 μουσουλμάνοι ηγεμόνες της Δυναστείας των Ομεϋαδών της Δαμασκού, στη συνέχεια 38 της Δυναστείας των Αββασιδών της Βαγδάτης (που κατέρρευσε το 1258 από τους Σελτζούκους Τούρκους), από τους απογόνους των Αββασιδών στο Κάιρο (1258-1517) παρότι η εξουσία ασκούταν από τους Μαμελούκους και από το 1517 που συνελήφθη ο τελευταίος των απογόνων πέρασε στον Σουλτάνο Σελίμ Α΄ «ως επικυριαρχίας αξίωμα διαδοχής». Έτσι ο τίτλος του Χαλίφη περνά σε όλους τους μετά Σελίμ Α΄ Σουλτάνους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέχρι τις 3 Μαρτίου 1924 που καταργείται από την Τουρκική Δημοκρατία.

Παράλληλα με τις παραπάνω περιόδους, μετά την πτώση της Δυναστείας των Ομεϋαδών στη Δαμασκό (750), ο τίτλος υιοθετήθηκε από τον ισπανικό κλάδο (εκ της ίδιας Δυναστείας) που ηγεμόνευε στην Κόρδοβα από το 755 μέχρι το 1031. Ενώ τον ίδιο τίτλο οικειοποιήθηκε κι η Δυναστεία Φατιμιδών, ηγεμόνων της Αιγύπτου που υποστήριζαν ότι είναι απόγονοι της κόρης του Μωάμεθ της Φάτιμα και του συζύγου της Αλή.

Οι Σιίτες μουσουλμάνοι αποκαλώντας τον ανώτατο θρησκευτικό τους ηγέτη "Ιμάμη" θεωρούν ότι ο Χαλίφης μπορεί να είναι μόνο απευθείας απόγονος του Μωάμεθ, ενώ οι Σουνίτες υποστηρίζουν ότι το αξίωμα αυτό μπορούν να φέρουν μόνο οι απόγονοι των Κουραϊσιτών, φυλή από την οποία καταγόταν ο Μωάμεθ.

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.60ος, σελ.348.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **χαλίφης**  |

* The Caliph – a three-part documentary by Al Jazeera English

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85018927
* GND: 4203255-6
* BNF: cb12650190k (data)
* NDL: 00576275

 |

 |
Ο **Ανήριστος** (5ος αι. π.Χ.), γιος του Σπερθίου, ήταν αρχαίος Σπαρτιάτης, πρέσβυς των Λακεδαιμονίων. Γνωρίζουμε ότι ο παππούς του λεγόταν και εκείνος Ανήριστος.

Ο Ανήριστος είναι γνωστός από την ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου. Στις αρχές του πολέμου αυτού, περί το 430 π.Χ. στάλθηκε από τη Σπάρτη προκειμένου να ζητήσει τη βοήθεια του βασιλιά της Περσίας κατά των Αθηναίων. Ωστόσο στο δια ξηράς ταξίδι του τον συνέλαβε, μαζί με τους άλλους απεσταλμένους που τον συνόδευαν, ο Σάδοκος, γιος του Σιτάλκη, βασιλέως στη Θράκη. Στον Σάδοκο είχαν απονείμει οι Αθηναίοι τιμητικά τον τίτλο του Αθηναίου πολίτη. Το ίδιο διάστημα συνέπεσε να βρίσκονται εκεί και πρέσβεις των Αθηναίων, οι οποίοι έπεισαν τον Σάδοκο να τους παραδώσει τους πρέσβεις των Λακεδαιμονίων. Αυτό και έγινε. Μετέφεραν τον Ανήριστο και τη συνοδεία του στην Αθήνα, όπου και τους θανάτωσαν ρίχνοντας τους αυθημερόν σε βάραθρο, χωρίς δίκη. Τα ονόματα των λοιπών Λακεδαιμονίων απεσταλμένων, όπως τα παραδίδει ο Θουκυδίδης, ήταν: Νικόλαος, Πρατόδαμος και Τιμαγόρας ο Τεγεάτης, ενώ μαζί τους ήταν ο Αριστεύς ο Κορίνθιος εκπροσωπώντας την πόλη του και ο Πόλλις ο Αργείος, ο τελευταίος αυτός χωρίς επίσημη εντολή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ηροδότου *Ιστορίαι*, Ζ΄ («Πολύμνια») 134
2. ↑  Ηροδότου *Ιστορίαι*, Ζ΄ 137
3. ↑  Θουκυδίδου *Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου*, Βιβλίο ΙΙ, παρ. 67
Η **Σχολή Καλών Τεχνών της Ουτρέχτης** (ολλανδικά: Hogeschool voor de Kunsten Utrecht, HKU‎) είναι ένα εκπαιδευτικό ινστιτούτο για τις Τέχνες του θεάματος και τις Εικαστικές τέχνες στην Ουτρέχτη, Ολλανδία. Το ινστιτούο έχει 680 καθηγητές και προσωπικό. Συνεργάζεται σε πολλά επίπεδα με το Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης. Προσφέρει προπαρασκευαστικά μαθήματα, προγράμματα πτυχίου και μεταπτυχιακού στις καλές τέχνες, στο σχέδιο, στη μουσική, στο θέατρο, στα μέσα ενημέρωσης, στα παιχνίδια και και στην αλληλεπίδραση και διαχείριση των τεχνών. Με 3900 φοιτητές, αποτελεί το μεγαλύτερο ινστιτούτο πολιτισμού στην Ευρώπη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  hedendaagsesieraden.nl/2020/05/31/hogeschool-voor-de-kunsten-utrecht-hku/.
2. ↑  anbi.nl/publicatieverplichting/stichting-hogeschool-voor-de-kunsten-utrecht/. Ανακτήθηκε στις 11  Φεβρουαρίου 2022.
3. 1 2  grid.426569.a.
4. ↑  «Utrecht School of the Arts». *www.topuniversities.com*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Utrecht School of the Arts (HKU — Hogeschool voor de Kunsten Utrecht)
* Netherlands Carillon School

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 154449685
* LCCN: n91099757
* ISNI: 0000 0001 0339 6803
* SUDOC: 169318591

 |

 |

Συντεταγμένες: 52°13′12″N 5°11′27″E﻿ / ﻿52.22011°N 5.19079°E﻿ / 52.22011; 5.19079
Το **Αεροδρόμιο της Κάλαθου** (ιταλικά: Aeroporto di Gadurrà) ήταν ένα αεροδρόμιο κοντά στην Κάλαθο στο νησί της Ρόδου. Το αεροδρόμιο κατασκευάστηκε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο από την Regia Aeronautica (Βασιλική Ιταλική Αεροπορία) ως αεροδρόμιο 806.

Χρησιμοποιήθηκε από τη Luftwaffe τον Μάιο του 1941 κατά τη μάχη της Μάχη της Κρήτης. Το αεροδρόμιο βρισκόταν μόλις λίγα μέτρα μακριά από το μέτωπο της θάλασσας και κοντά στην Κρήτη και τις ακτές του Λιβάνου.

Τον Σεπτέμβριο του 1943 το αεροδρόμιο είδε μάχη μεταξύ των πρώην Συμμάχων. Η Ιταλία είχε παραδοθεί στους Συμμάχους και οι Γερμανοί έσπευσαν να καταλάβουν τα ιταλικά νησιά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια μάχη μεταξύ των Ιταλών υπερασπιστών του αεροδρομίου και μιας γερμανικής τεθωρακισμένης στήλης. Οι Ιταλοί και οι Βρετανοί έχασαν και οι Γερμανοί παρέμειναν επικεφαλής της Ρόδου μέχρι το τέλος του Πολέμου.

Μετά τον πόλεμο το αεροδρόμιο εγκαταλείφθηκε. Παρόλο που ο διάδρομος είναι ακόμα ορατός από το δρόμο, χάνεται εύκολα, καθώς η γύρω περιοχή έχει καλυφθεί από ελαιόδεντρα.

Δείτε Επίσης
------------

Αεροδρόμιο Κατταβιάς

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Forgotten airfields europe». *www.forgottenairfields.com*. Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αεροπορία
 |

 |
**Κύκκος**, ελληνικό αντρικό κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα).

Ετυμολογία του ονόματος
-----------------------

Το όνομα προέρχεται από την ιστορική Ιερά Μονή της Παναγίας του Κύκκου, στο όρος Ολύμπος τής Κύπρου. Με το ίδιο όνομα υπάρχει και στην Πάτμο εκκλησάκι της Παναγίας του Κύκκου, που πήρε την ονομασία του από την εικόνα της Παναγίας, αντίγραφο της Παναγίας της μονής Κύκκου της Κύπρου, η οποία κατά την παράδοση φιλοτεχνήθηκε από τον ευαγγελιστή Λουκά.

Για το τοπωνύμιο *Κύκκος* ο Χ. Συμεωνίδης, από τις διάφορες εκδοχές, προκρίνει την παραγωγή του από τη λέξη *κίκος* «τζιτζίκι, τέττιξ». 

> Συνεπώς είναι πολύ πιθανόν το βουνό ή πιο στενά ο τόπος όπου ιδρύθηκε η μονή να ονομαζόταν Κίκος, δηλαδή το «βουνό του τζίτζικα ή ο τόπος του τζιτζικιού» (κυπριακά του *ζίζιρου*). Καθώς το *κίκος* αποτελεί ιδιωματική λέξη και δεν διασώθηκε παρά μόνον ως ονομασία της μονής, εξωραΐστηκε με υ και δύο κ, για να αποκτήσει αρχαιοπρέπεια, που συνήθως επιζητούν οι εκκλησιαστικοί κύκλοι.
> 
>

Ονομαστική εορτή
----------------

Στις 8 Σεπτεμβρίου, ημέρα γενεθλίων της Παναγίας.

Διάδοση του ονόματος
--------------------

Πολύ σπάνιο βαφτιστικό, ανήκει στα ονόματα που προέρχονται από ονομασίες μοναστηριών, όπως λ.χ. *Πανορμίτης* από τον Ταξιάρχη Μιχαήλ τον Πανορμίτη στη Σύμη ή *Τσαμπίκα* από την Παναγία την Τσαμπίκα στη Ρόδο.

Πρόσωπα
-------

* Κύκκος Μαγιάφης

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δρ Χαράλαμπος Συμεωνίδης, «Ερμηνεία των ονομάτων Κύκκος και Τηλλυρία», *Ενατενίσεις*, τχ. 13 (Ιανουάριος–Απρίλιος 2011), σ. 64
2. ↑  Βασιλική Κεράστα, «Kαστελλόριζο: Ακριτική γοητεία», *Καθημερινή*, 2 Σεπτεμβρίου 2018

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Κύκκος**  |
Το **Ρυτό των Θεριστών** συγκαταλέγεται στα κυριότερα καλλιτεχνικά έργα της Μινωικής Εποχής. Συγκεκριμένα, χρονολογείται στην Ύστερη Εποχή του Χαλκού, στη Νεοανακτορική περίοδο, περίπου μεταξύ 1550 - 1500 π.Χ. Το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένο είναι ο μαύρος στεατίτης (μαλακή πέτρα). Το αγγείο βρέθηκε στην βασιλική έπαυλη της Αγίας Τριάδας στο Ηράκλειο Κρήτης και φιλοξενείται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου.

Περιγραφή
---------

Πρόκειται για αγγείο σε ωοειδές σχήμα που στην επιφανειά του φέρει μια μοναδική παράσταση, σκαλισμένη σε χαμηλό ανάγλυφο. Το αγγείο είναι "ρυτό", ένα είδος που χρησιμοποιούνταν για σπονδές, δηλαδή θυσιαστικές ιεροτελεστίες με προσφορές προς τους θεούς και είχε τελετουργική χρήση. Στο κάτω μέρος του διαθέτει ένα άνοιγμα από όπου έρεε το υγρό. Το αγγείο ήταν κατασκευασμένο σε τρία τμήματα, από τα οποία σήμερα σώζονται το ανώτερο μέρος του σώματος και ο ένθετος λαιμός.

Η παράσταση του αγγείου
-----------------------

Η παράσταση εικονίζει μια πομπή ανδρών που φαίνεται να κρατούν στους ώμους τους γεωργικά θεριστικά εργαλεία. Προχωρούν σε ομάδες και μάλλον γυρίζουν από το χωράφι. Η παράσταση διαθέτει ρυθμό και μουσικότητα στη κίνηση. Μερικές από τις μορφές που εικονίζονται έχουν ανοικτό το στόμα σαν να τραγουδάνε και όλες οι μορφές φαίνεται να βαδίζουν με συγχρονισμένο βηματισμό. Επίσης, όλες οι μορφές κοιτάνε προς τα δεξιά, εκτός απο μία, η οποία γυρίζει το κεφάλι προς τα πίσω και κοιτάζει τον άλλον που έχει χάσει το βήμα του, γελώντας του περιπαιχτικά. Αυτή η λεπτομέρεια προσδίδει ζωντάνια στην παράσταση, φανερώνει μια διάθεση για απόδοση της πραγματικότητας και αποτελεί το αποκορύφωμα της ευαισθησίας του καλλιτέχνη. Στην παράσταση κυριαρχούν η συνθετική δύναμη, η ζωντάνια και η ανατομική ακρίβεια. Οι Mινωίτες λιθοξόοι είχαν την ικανότητα να αποδίδουν φυσιοκρατικά τις σκηνές, με πολύ ρεαλιστικό τρόπο, με μια άριστη ικανότητα σύνθεσης της σκηνής και ποιοτικής εκτέλεσής της.

Σε ένα σημείο της παράστασης, παρατηρούμε μια μορφή ενός γηραιότερου άνδρα ο οποίος είναι ντυμένος διαφορετικά από τις άλλες ανδρικές μορφές: φοράει φολιδωτό χιτώνα με κρόσια και στο δεξί του χέρι κρατάει ανασηκωμένο ραβδί. Ενώ οι άλλες μορφές είναι "η μια πάνω στην άλλη", δηλαδή επικαλύπτονται μεταξύ τους, αυτή η μορφή απέχει από τις υπόλοιπες, έχοντας το χώρο της. Με αυτόν τον τρόπο υποδηλώνεται η ανώτερη κοινωνική της θέση. Είναι ο αρχηγός της ομάδας και επικεφαλής της πομπής.

Απο την άλλη πλευρά, παρατηρούμε μια μορφή που στο χέρι της κρατάει ανασηκωμένο ένα σείστρο (αιγυπτιακό μουσικό όργανο) και τραγουδά, κρατώντας το ρυθμό.

Δείτε επίσης
------------

* Υπουργείο Πολιτισμού, Αγγείο των θεριστών Αρχειοθετήθηκε 2019-07-20 στο Wayback Machine.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Ελληνική Τέχνη, Η Αυγή της Ελληνικής Τέχνης, (1994), Σαπουνά-Σακελλαράκη Έφη, Μινωική Τέχνη, Εκδοτική Αθηνών, 1994, σ. 174-177, 321. ISBN 9789602132890.
Ο **Αλί Κρασνίκι** (αλβανικά: *Ali Krasniqi*) (1952) είναι Κοσοβάρος συγγραφέας, ποιητής και ακτιβιστής.

Βιογραφία
---------

Ο Κρασνίκι σπούδασε νομικά στο Όμπιλιτς και έχει δημοσιεύσει περισσότερα από 40 βιβλία μέχρι σήμερα. Εκδίδει σε διάφορες γλώσσες όπως στα ρομανί, τα σέρβικα, τα αλβανικά και τα αγγλικά. Γράφει σε διάφορα λογοτεχνικά είδη. Εκτός από λογοτεχνία και ποίηση, έχει επίσης εκδώσει παιδικά βιβλία και δράμα. Εργάζεται επιπλέον ως μεταφραστής από τα σερβοκροατικά στα ρομανί.

Έγινε γνωστός ως ακτιβιστής υπέρ των Ρομά και των δικαιωμάτων τους στην αρχή της κρίσης του Κοσσυφοπεδίου. Το 1999, όπως δεκάδες χιλιάδες άλλοι Ρομά, έχασε την περιουσία και το σπίτι του. Αρχικά κρύφτηκε με την οικογένειά του σε ένα κελάρι για τρεις μήνες πριν βρουν καταφύγιο σε έναν καταυλισμό προσφύγων στο Κραγκούγιεβατς της Σερβίας-Μαυροβούνιο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  (Αγγλικά, Τσεχικά, Γερμανικά) *Rombase*. pers/krasnici.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Δεκεμβρίου 2021.
3. 1 2  Ανακτήθηκε στις 19  Οκτωβρίου 2022.
4. 1 2 3  «Ali (Alija) Krasnići [Rombase]». *rombase.uni-graz.at*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2022.

Βιβλιογραφία
------------

* Cergarendje Jaga Cergarske Vatre (1981)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 12150301
* LCCN: nr88004610
* ISNI: 0000 0001 0955 3080
* SUDOC: 099467968
* BNF: cb16113707f (data)

 |

 |
Ο Αντίνοος των Δελφών (Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών)
Ο **Αντίνοος** είναι άγαλμα της ρωμαϊκής περιόδου του οποίο βρέθηκε στους Δελφούς, κοντά στον ναό του Απόλλωνα. Η κατασκευή του χρονολογείται γύρω στο 130 μ.Χ.

Ιστορικό υπόβαθρο
-----------------

Ο Αντίνοος ήταν ένας νέος εξαιρετικής ομορφιάς καταγόμενος από την Βιθυνία, που υπήρξε σύντροφος του αυτοκράτορα Αδριανού. Πνίγηκε στα νερά του Νείλου, με την πεποίθηση ότι η θυσία του αυτή θα βοηθούσε στο να παραταθεί η ζωή του προστάτη του. Συντετριμμένος από το θάνατο του Αντίνοου, ο Αδριανός που ήταν ένθερμος οπαδός της κλασικής ελληνικής αρχαιότητας αλλά και ευεργέτης πολλών ελληνικών ιερών και πόλεων, μεταξύ αυτών και του ιερού των Δελφών, διέταξε να στηθούν αγάλματα του όμορφου μα άτυχου νέου, που τόσο είχε αγαπήσει, σε όλα τα ιερά και τις πόλεις, σε κάθε γωνιά της αυτοκρατορίας του. Διέταξε ακόμη την καθιέρωση διεξαγωγής αγώνων προς τιμήν του Αντίνοου που από τότε δοξάστηκε και λατρεύτηκε σαν θεός. Έτσι, το άγαλμα του Αντίνοου στήθηκε και στο ιερό των Δελφών, μετά τον θάνατό του, το 130 μ.Χ. αποτελώντας ένα από τα ωραιότερα και εντυπωσιακότερα λατρευτικά αγάλματα.

Το άγαλμα
---------

Ανακάλυψη του αγάλματος το 1894
Το 1894, κατά τη διάρκεια ανασκαφών στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών, το άγαλμα του Αντίνοου βρέθηκε όρθιο επάνω στο βάθρο του, δίπλα στον τοίχο ενός πλίνθινου δωματίου, κοντά στον ναό του Απόλλωνα. Από τα ρωμαϊκά νομίσματα που κόπηκαν προς τιμήν του Αντίνοου, προέρχεται η πληροφορία πως το άγαλμα συνοδευόταν από το προσωνύμιο «προπυλαίος», η οποία οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αρχικά είχε τοποθετηθεί στην είσοδο του ιερού.

Αργότερα, αφού υπέστη φθορά και έσπασε στο σημείο του γόνατου, χρειάστηκε να μεταφερθεί πιο κοντά στον ναό του Απόλλωνα, σε ένα είδος παρεκκλησιού, όπου και βρέθηκε ύστερα από ανασκαφές, σε σχετικά καλή κατάσταση. Τα εξιδανικευμένα χαρακτηριστικά του καθώς και η έντονη στίλβωση της μαρμάρινης επιδερμίδας του με λάδι (η οποία το βοήθησε να διασωθεί λαμπερό και καλοδιατηρημένο), είναι ενδεικτικά της εποχής του Αδριανού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Μόνιμη Έκθεση Αρχαιολογικού Μουσείου Δελφών:Άγαλμα του Αντίνοου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2015.
2. ↑  Ροζίνα Κολώνια, Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών, Αθήνα, Υπουργείου Πολιτισμού – Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, 2009, 67 – 68.

Βιβλιογραφία
------------

* Πάνος Βαλαβάνης, Ιερά και Αγώνες στην Αρχαία Ελλάδα. Ολυμπία – Δελφοί – Ίσθμια – Νέμεα – Αθήνα, Αθήνα, 2004.
* Ροζίνα Κολώνια, Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών, Αθήνα, Υπουργείου Πολιτισμού – Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, 2009
* Anthony R. Birley, Hadrian, the Restless Emperor, Routledge, Londres, 1997 (ISBN 0-415-22812-3)
* Christoph W. Clairmont, Die Bildnisse des Antinous. Ein Beitrag zur Portraitplastik unter Kaiser Hadrian, Institut suisse à Rome, Rome, 1966
Ολόκληρο το διαφημιστικό σποτΩς **"Νταίζυ"** (Αγγλικά: **"Daisy"**), ή εναλλακτικά ως **"Daisy Girl"** ή **"Peace, Little Girl"**, έχει καθιερωθεί στην ιστορία να αποκαλείται αμφιλεγόμενη πολιτική τηλεοπτική διαφήμιση που προβλήθηκε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου των προεδρικών εκλογών του 1964 από το επιτελείο του, μετέπειτα Προέδρου των ΗΠΑ, Λίντον Τζόνσον. Αν και προβλήθηκε μόνο μια φορά, θεωρείται σημαντικός παράγοντας για την ευρεία νίκη του Τζόνσον έναντι του Μπάρι Γκολντγουότερ καθώς και σημαντική καμπή στην ιστορία της Πολιτικής και της Διαφήμισης. Παραμένει μέχρι και σήμερα μια από τις πιο αμφιλεγόμενες πολιτικές διαφημίσεις που έχουν προβληθεί ποτέ. Δημιουργός της είναι ο Τονι Σβαρτς της εταιρείας DDB Worldwide.

Μετάδοση και επιπτώσεις
-----------------------

Προβλήθηκε για μια μόνο φορά, στις 7 Σεπτεμβρίου 1964, κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής εκπομπής στου David και Bathsheba στο τηλεοπτικό κανάλι "NBC Monday Movie". Η διαφήμιση αποσύρθηκε σχεδόν αμέσως, είχε όμως προλάβει να προβληθεί σε όλα τα βραδινά δελτία ειδήσεων. Η φράση του Τζονσον: "Εμείς είτε πρέπει να αγαπήσουμε ο ένας τον άλλο, είτε πρέπει να πεθάνουμε" εντοπίζεται στο ποίημα του Ουίσταν Ώντεν, με τίτλο "1 Σεπτεμβρίου 1939", ως εξής: "Εμείς πρέπει να αγαπάμε ο ένας τον άλλο ή να πεθάνουμε". Τέλος οι λέξεις "παιδιά" και "σκοτάδι" εντοπίζονται και αυτές στο ποίημα.

Πηγές
-----

1. ↑  «Conelrad | Daisy: The Complete History Of An Infamous And Iconic Ad - Part Three». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2013.
2. ↑  "The Tony Schwarz commercials are back" (October 30, 1976) *Independent Press-Telegram*, Long Beach, California
3. ↑  Kurson Ben, Book Review: Daisy Petals and Mushroom Clouds - WSJ.com
Ο **Αρτυόμ Αλεξέγεβιτς Ζντούνοφ** (Ρωσικά: Артём Алексеевич Здунов; γεννημένος στις 18 Μαΐου 1978), είναι Ρώσος πολιτικός, ο οποίος είναι επί του παρόντος ο προσωρινός επικεφαλής της Δημοκρατίας της Μορδοβίας από τις 18 Νοεμβρίου 2020.

Βιογραφία
---------

Ο Αρτυόμ Ζντούνοφ γεννήθηκε στο Καζάν στις 18 Μαΐου 1978 με εθνικότητα Ερζυανή.

Από το 1996 έως το 1998, διετέλεσε αναπληρωτής πρόεδρος της συνδικαλιστικής επιτροπής φοιτητών του KFEI.

Το 2000, αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Χρηματοοικονομικών και Οικονομικών του Καζάν (KFEI) με πτυχίο και τέσσερα χρόνια αργότερα με μεταπτυχιακό από την ίδια σχολή. Έχει διδακτορικό στα Οικονομικά από το 2005.

Από τον Ιούνιο του 2000 έως τον Μάρτιο του 2001, ήταν ειδικός στον ασφαλιστικό τομέα, εσωτερικός ελεγκτής της Open Joint Stock Insurance Company Industrial Insurance Company.

Από τον Απρίλιο του 2004 έως τον Ιούλιο του 2006 δίδαξε στο Τμήμα Μακροοικονομικής και Οικονομικής Θεωρίας του KFEI.

Από τον Ιούλιο του 2006 έως τον Μάιο του 2010, κατείχε τη θέση του Αναπληρωτή Διευθυντή Επιστημών του Κρατικού Ιδρύματος "Κέντρο Προηγμένης Οικονομικής Έρευνας της Ακαδημίας Επιστημών της Δημοκρατίας του Ταταρστάν".

Από τον Μάιο του 2010, ο Ζντούνοφ ήταν Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομίας της Δημοκρατίας του Ταταρστάν και από τις 14 Οκτωβρίου 2014 έως τις 6 Φεβρουαρίου 2018 ήταν Υπουργός Οικονομίας.

Στις 6 Φεβρουαρίου 2018, ο προσωρινός επικεφαλής του Νταγκεστάν, Βλαντιμίρ Βασιλιέφ, υπέβαλε στο κοινοβούλιο την υποψηφιότητα του Ζντούνοφ για τη θέση του προέδρου της κυβέρνησης της Δημοκρατίας. Στις 7 Φεβρουαρίου 2018, το κοινοβούλιο του Νταγκεστάν ενέκρινε την υποψηφιότητά του.

Στις 18 Νοεμβρίου 2020, ο Ζντούνοφ διορίστηκε προσωρινός επικεφαλής της Δημοκρατίας της Μορδοβίας.

Οικογένεια
----------

Ο Αρτυόμ Ζντούνοφ είναι Ερζυανός. Είναι παντρεμένος με γυναίκα Τατάρα και έχει γιο και κόρη.

Εισόδημα και περιουσία
----------------------

Το ποσό των δηλωθέντων εσόδων για το 2019 ανήλθε σε 7 εκατομμύρια 835 χιλιάδες ρούβλια. Η γυναίκα του έχει 578 χιλιάδες ρούβλια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Артем Здунов назначен временно исполняющим обязанности Главы Мордовии
2. ↑  Новым премьером Дагестана стал Артем Здунов
3. ↑  «Здунов Артём Алексеевич» (στα ru). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-02-09.. Ανακτήθηκε στις 2018-02-07.
4. ↑
5. ↑  «Корни Артема Здунова – из села Лобаски Атяшевского района». *Известия Мордовии*. 19 Νοεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2020.
6. 1 2  «Биография врио главы Республики Мордовия Артема Здунова». ТАСС. 18 Νοεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2020.
Το ***Σ' ακολουθώ*** είναι ένα τραγούδι από τον Έλληνα συνθέτη και στιχουργό Μάνο Λοΐζο. Γραμμένο από τον ίδιο τον Λοΐζο, κυκλοφόρησε το 1980 από την Minos. Δύο χρόνια αργότερα, το 1982 επανεκτελέστηκε από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου που θεωρείται η πιο γνωστή εκδοχή του τραγουδιού.

Έμπνευση για τη δημιουργία του τραγουδιού αποτέλεσε μία κοπέλα που γνώρισε στο Παρίσι κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Πέρναγε αρκετά δύσκολα εκείνη την εποχή, είχε κλειστεί στον εαυτό του και η γυναίκα -με την οποία είχαν πλατωνική σχέση- τον έκανε να αισθάνεται ιδιαίτερα όμορφα και διαφορετικά. Ηχογραφήθηκε με μια λιτή ορχήστρα με επικεφαλής κιθάρες. Στην αρχή του ρεφρέν ήθελε να χρησιμοποιήσει το όνομα της κοπέλας αλλά στο τέλος του άλλαξαν γνώμη. Ο Κώστας Γανωσέλης του είχε προτείνει να το ηχογραφήσει μόνο μ’ ένα πιάνο, ο Λοΐζος δέχθηκε αλλά μετά το άκουσμα αποφάσισε να κρατήσει την πρώτη εκτέλεση. Η ηχογράφηση με το πιάνο κρατήθηκε και χρησιμοποιήθηκε από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου το 1982 στον δίσκο του «Φοβάμαι».

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Βασίλης Παπακωνσταντίνου : Σ' ακολουθώ σ' αγγίζω και πονάω... κλείνω τα μάτια και σ' ακολουθώ...». *www.klik.gr* (στα gr). Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2018. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link) [*νεκρός σύνδεσμος*]
Το **Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων** (**Κ.Σ.Ν.Μ**) αποτελεί συμβούλιο το οποίο υπάγεται στο ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Αποτελεί το ένα από τα δύο μεγάλα συμβούλια του υπουργείου όπου το άλλο αποτελεί το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (Κ.Α.Σ).

Αρμοδιότητα
-----------

Το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων εκφράζει την κρίση του για σημαντικά θέματα καθώς και για προβλήματα που του παραπέμπει ο Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού, με ισχυρές θεσμικές εγγυήσεις αυτονομίας και ανεξαρτησίας. 

Οι αρμόδιες Διευθύνσεις της Κεντρικής Υπηρεσίας του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού εισηγούνται τα θέματα προς γνωμοδότηση στο Συμβούλιο. Στα πλαίσια αυτά, η ημερήσια διάταξη, η οποία καταρτίζεται από τη γραμματειακή υπηρεσία του συμβουλίου κατόπιν συμβουλής των αρμόδιων διευθύνσεων και υπογράφεται από τον πρόεδρο του συμβουλίου και τον γενικό γραμματέα πολιτισμού του υπουργείου πολιτισμού και αθλητισμού, αποτελεί τη βάση για τη συζήτηση των θεμάτων.

Με τη γνωμοδότηση ολοκληρώνεται ο φάκελος της υπόθεσης, ο οποίος υπογράφεται από τον Πρόεδρο ή τον Πρόεδρο του Συμβουλίου και αποστέλλεται στην αρμόδια Διεύθυνση μόλις εξεταστεί ένα θέμα. Στη συνέχεια τίθεται το ζήτημα της Υπουργικής Απόφασης επί του θέματος και ο Υπουργός ή ο αρμόδιος Γενικός Διευθυντής δεν δεσμεύεται από τη γνωμοδότηση του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων ως προς την ουσία της. Παράλληλα, ο Γραμματέας του Κ.Ε.Μ.Μ. συντάσσει επίσης τα πρακτικά της συνεδρίασης, τα οποία στη συνέχεια υπογράφονται από τον Πρόεδρο ή τον Πρόεδρο του Συμβουλίου.

Νομική Βάση
-----------

Το άρθρο 50 του νόμου 3028/2002, "Περί της προστασίας των αρχαιοτήτων και εν γένει της πολιτιστικής κληρονομιάς", ορίζει ότι το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων εξετάζει και γνωμοδοτεί για θέματα που αφορούν τη διατήρηση των σύγχρονων μνημείων και των τοποθεσιών που έχουν χαρακτηριστεί ως ιστορικές μετά το 1830.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ΚΣΝΜ». *ksymvoulia.culture.gr*. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2023.
2. ↑  «Άρθρο 50: Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο - Κεντρικό Συμβούλιο Νεοτέρων Μνημείων». *www.nomoskopio.gr*. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2023.
3. ↑  «ΚΣΝΜ». *ksymvoulia.culture.gr*. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2023.
4. ↑  «ΝΟΜΟΣ 3028/2002 (Κωδικοποιημένος) - ΦΕΚ Α 153/28.06.2002». *www.kodiko.gr*. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2023.
5. ↑  «Άρθρο 50: Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο - Κεντρικό Συμβούλιο Νεοτέρων Μνημείων». *www.nomoskopio.gr*. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2023.
Ο **Ματίας Γιόχανσον** είναι Σουηδός διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός αμυντικός στη Λέγκια Βαρσοβίας. Γεννήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1991, στο Γιένσεπινγκ της Σουηδίας.

Καριέρα σε συλλόγους
--------------------

Ξεκίνησε την καριέρα του στις ακαδημίες της Κάλμαρ. Το 2008 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο στην πρώτη ομάδα της Κάλμαρ, με τη φανέλα της οποίας σημείωσε 41 συμμετοχές και ένα γκολ, μέχρι το 2012. Στις 27 Ιανουαρίου του ίδιου έτους μετεγγράφηκε στην Άλκμααρ για το ποσό του 1,5 εκατομμυρίου €, και υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο. Αμέσως καθιερώθηκε στη βασική ενδεκάδα της ομάδας, ενώ το 2015 ανανέωσε το συμβόλαιό του για 2 χρόνια. Την περίοδο 2016–17 απώλεσε τη θέση του στην ενδεκάδα, δεν ανανέωσε το συμβόλαιό του με την Άλκμααρ και αποχώρησε μετά από 5 χρόνια στον ολλανδικό σύλλογο.

Την 1 Αυγούστου 2017 ήρθε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Παναθηναϊκού. Παρόλο που στα τρία πρώτα του παιχνίδια δεν είχε καλή απόδοση, λόγω της αγωνιστικής απραξίας του την προηγούμενη χρονιά, κατάφερε να καταλάβει τη θέση του βασικού δεξιού οπισθοφύλακα, έπειτα από τη φημολογούμενη αποχώρηση του Ουσμάν Κουλιμπαλί. Στο τέλος της περιόδου 2017–18 κατέγραψε 21 συμμετοχές και 1 γκολ με τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Το καλοκαίρι του 2020 δεν ανανέωσε το συμβόλαιό του με τους πράσινους και έφυγε ελεύθερος, έχοντας αγωνιστεί 63 φορές, πετυχαίνοντας 5 γκολ στη Σούπερ Λιγκ.

Διεθνής καριέρα
---------------

Είναι διεθνής με όλες τις ηλικιακές εθνικές ομάδες της Σουηδίας. Κλήθηκε στην Εθνική ανδρών Σουηδίας για πρώτη φορά το 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το διεθνές προφίλ του στο Voetbal Αρχειοθετήθηκε 2016-02-15 στο Wayback Machine. (Ολλανδικά)[*νεκρός σύνδεσμος*]

Παραπομπές
----------

1. ↑  AZ Alkmaar complete the signing of Mattias Johansson from Kalmar Goal.com
2. ↑  Ανακοίνωσε τον Γιόχανσον ο Παναθηναϊκός Sport24.gr, 4 Αυγούστου 2017
Το **Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο και Συμβούλιο Μουσείων** (ΚΑΣ) είναι θεσμός και παράλληλα το ανώτατο συμβουλευτικό όργανο για όλα τα θέματα που αφορούν στην «*προστασία των Αρχαιοτήτων και εν γένει της Πολιτιστικής Κληρονομιάς*» στην Ελλάδα, που λειτουργεί βάσει του Ν.3028/2002 Τα μέλη που απαρτίζουν το ΚΑΣ «*προέρχονται από τον χώρο της επιστήμης, της εκπαίδευσης, της τέχνης και της αρχαιολογικής έρευνας*». Ο ρόλος του είναι η προστασία των αρχαιοτήτων, η αναστήλωση μνημείων, η ανάδειξη και διαχείριση αρχαιολογικών θέσεων, η κατασκευή και διαχείριση των μουσείων, η εποπτεία των ανασκαφών των κατά τόπους Εφορειών Αρχαιοτήτων και των ξένων αρχαιολογικών σχολών και ινστιτούτων, όπως και ερευνητικών κέντρων που σχετίζονται με την αρχαιολογία.

Αρμοδιότητες
------------

Οι αρμοδιότητες του Τμήματος Γραμματείας Κ.Α.Σ. και Σ.Μ. είναι οι ακόλουθες:

* Προετοιμασία Συνεδριάσεων του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, του Συμβουλίου Μουσείων και του Ειδικού Οργάνου (Κοινό Κ.Α.Σ.- Κ.Σ.Ν.Μ.), όπως ορίζονται στα άρθρα 50, 51 και 52 του Ν. 3028/2002, η οποία περιλαμβάνει:

α. Κατάρτιση της Ημερήσιας Διάταξης των Συνεδριάσεων.

β. Πρόσκληση των Μελών και των Πολιτών.

γ. Προετοιμασία- Διοργάνωση Αυτοψιών του Κ.Α.Σ.

δ. Σύνταξη Πρακτικών – Διαχείριση Αρχείου Γνωμοδοτήσεων και Πρακτικών, Επικύρωση Πρακτικών.

ε. Διεκπεραίωση Αιτημάτων Πολιτών

Λειτουργία του Συμβουλίου Μουσείων
----------------------------------

Το Συμβούλιο Μουσείων, σύμφωνα με το άρθρο 51 του Ν. 3028/2002, συνεδριάζει μία φορά το μήνα και κατά την κρίση του Προέδρου του και είναι αρμόδιο για: 

* Nα εισηγείται στον Υπουργό για τις αρχές που διέπουν τη μουσειακή πολιτική του κράτους, για τη συνεργασία μεταξύ των μουσείων και το συντονισμό των δραστηριοτήτων τους.
* Να γνωμοδοτεί για θέματα σχετικά με την ίδρυση και λειτουργία μουσείου από το Δημόσιο αλλά και αναγνώρισης μουσείου που ιδρύεται από ή ανήκει σε άλλο νομικό πρόσωπο.
* Να γνωμοδοτεί για θέματα εφαρμογής της αρχής της αμοιβαιότητας, σε περίπτωση δανεισμού για τη διοργάνωση εκθέσεων σε μουσεία.

Παραπομπές και σημειώσεις
-------------------------

1. ↑  «Νόμος υπ' αριθ. 3028: Για την προστασία των Αρχαιοτήτων και εν γένει της Πολιτιστικής Κληρονομιάς» (PDF). Εφημερίς της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2019.
2. ↑  «Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο & Συμβούλιο Μουσείων: Ιστορία». culture.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Αυγούστου 2020. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2019.
3. ↑  «Κ.Α.Σ».. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Μαΐου 2019.  Εξωτερικός σύνδεσμος στο `|website=` (βοήθεια)
4. ↑  «Συμβούλιο Μουσείων». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Μαΐου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Υπουργείο Πολιτισμού & Αθλητισμού: Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο & Συμβούλιο Μουσείων
* Ελληνική Ένωση Δικαίου Αρχαιοτήτων
Η **Κέλυ Σακάκου** (1945 - 8 Ιανουαρίου 2017) ήταν Ελληνίδα τηλεπαρουσιάστρια, από τα «ιστορικά» πρόσωπα της τηλεόρασης στην Ελλάδα.
Εργάστηκε στην ΕΡΤ για 30 χρόνια (1972 - 2002), τόσο στη τηλεόραση παρουσιάζοντας το καθημερινό πρόγραμμα, όσο και στο ραδιόφωνο. Επίσης, εργάστηκε και ως εκφωνήτρια διαφημίσεων.

  

Γεννήθηκε στη Νέα Σμύρνη, τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης της Νέας Σμύρνης και φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη, με σκοπό να γίνει ηθοποιός. Μετά την αποφοίτηση από τη σχολή, δούλεψε για ένα διάστημα ως μέλος του θιάσου του Κώστα Βουτσά και της Σμαρούλας Γιούλη σε περιοδεία στο εξωτερικό, όταν έλαβε μέρος στο διαγωνισμό που προκηρύχθηκε από την ΕΡΤ για την πρόσληψη παρουσιαστριών. Μετά από έναν δύσκολο και πολύμηνο διαγωνισμό στον οποίο συμμετείχαν 800 υποψήφιες για τέσσερις θέσεις, η Σακάκου προσλήφθηκε αποτελώντας έτσι την πρώτη γενιά, μαζί με τη Νάκυ Αγάθου, τη Μακώ Γεωργιάδου και την Ρίτα Ασημακοπούλου.  Η πρώτη της εκφώνηση ήταν το δελτίο καιρού του καναλιού. Από την ΕΡΤ έφυγε το 2002 εκμεταλλευόμενη ευεργετικές διατάξεις περί εθελουσίας εξόδου, ενώ τα επόμενα χρόνια συμμετείχε περιστασιακά σε πάνελ εκπομπών της ιδιωτικής τηλεόρασης.

Στην ΕΡΤ εκτός από την εκφώνηση του καθημερινού προγράμματος, η Σακάκου παρουσίαζε εκπομπές λογοτεχνίας και μουσικής στο Δεύτερο και Τρίτο πρόγραμμα της ΕΡΑ,  ενώ το 1985 και το 1987 ήταν η εκπρόσωπος της επιτροπής βαθμολογίας της Ελλάδας, στους τελικούς της Eurovision.

Συμμετείχε σε μερικές κινηματογραφικές ταινίες, με πιο χαρακτηριστικές *Τα τσακάλια* του Γιάννη Δαλιανίδη, και το Μ΄ αγαπάς; του Γιώργου Τσεμπερόπουλου. Από τη δουλειά της στον τομέα της διαφήμισης ξεχωρίζει η 15χρονη συνεργασία της με την δισκογραφική εταιρεία Minos EMI, της οποίας υπήρξε η *φωνή* των διαφημίσεών της.

Ήταν παντρεμένη με τον ηθοποιό και αδερφό του Αλέκου Φασιανού, Σπύρο. Πέθανε τον Ιανουάριο του 2017, έξι μήνες μετά το θάνατο του συζύγου της, καταβεβλημένη ψυχικά από το γεγονός, αλλά και από τη νόσο του Πάρκινσον από την οποία έπασχε. Για τον θάνατό της εξέδωσε ανακοίνωση η ΕΡΤ αλλά και το Γραφείο Τύπου της ΝΔ.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Κέλυ Σακάκου κατά την παρουσίαση του προγράμματος της ΕΡΤ, 1991
* Η Κέλυ Σακάκου και ο Γιώργος Λεφεντάριος στο ραδιοφωνικό διαφημιστικό ημίωρο της MINOS, 1974
Η **Δημόσια Επιχείρηση Αερίου** (**ΔΕΠΑ**) είναι η δημόσια εταιρεία παροχής φυσικού αερίου στην Ελλάδα. Η εταιρεία, με έτος ίδρυσης το 1988, λειτουργεί στο πλαίσιο της δικαιοδοσίας του ΤΑΙΠΕΔ. Πρόεδρος Δ.Σ. είναι ο Ιωάννης Παπαδόπουλος, ο Κωνσταντίνος Ξιφαράς ορίστηκε νέος Διευθύνων Σύμβουλος το 2019. 

Το 2005, με σκοπό την απελευθέρωση της αγοράς φυσικού αερίου, ιδρύθηκε η ΔΕΣΦΑ Α.Ε. ως πλήρως ελεγχόμενη θυγατρική για τη μεταφορά φυσικού αερίου στην Ελλάδα. Από τότε, η ΔΕΠΑ πωλεί αέριο σε μεγάλους καταναλωτές και στις εταιρείες παροχής φυσικού αερίου. Το φυσικό αέριο εισάγεται μέσω αγωγών από τη Βουλγαρία και την Τουρκία και στον τερματικό σταθμό Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου (ΥΦΑ) Ρεβυθούσας.

Το 2019 η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη αποφάσισε τη διάσπαση της εταιρείας σε **ΔΕΠΑ Υποδομών**, **ΔΕΠΑ Διεθνών Έργων** και **ΔΕΠΑ Εμπορίας**.

Διάσπαση και ιδιωτικοποίηση
---------------------------

Στη ΔΕΠΑ Υποδομών υπάγονται οι συμμετοχές της ΔΕΠΑ στις εταιρείες διαχείρισης των δικτύων διανομής φυσικού αερίου στην Ελλάδα, τα πάγια των δικτύων διανομής, το δίκτυο οπτικών ινών που ανήκει στην κυριότητα της ΔΕΠΑ και τα δικαιώματα και υποχρεώσεις της ΔΕΠΑ σε δίκτια διανομής φυσικού αερίου (συμπιεσμένου ή υγροποιημένου), εκτός από τη συμμετοχή της σε διεθνή έργα.

Στη ΔΕΠΑ Διεθνή Έργων θα υπαχθούν οι συμμετοχές της ΔΕΠΑ σε διεθνή έργα. 

Η εναπομείνασα μητρική εταιρεία θα μετονομαστεί σε ΔΕΠΑ Εμπορίας και θα ασχολείται, κυρίως, με το κομμάτι της εισαγωγής και προμήθειας φυσικού αερίου αλλά και την ηλεκτρική ενέργεια, καθώς και πιθανά δικαιώματα και υποχρεώσεις της ΔΕΠΑ σε διεθνή έργα (π.χ. δεσμεύσεις ποσοτήτων σε διακρατικούς αγωγούς). 

Το ΤΑΙΠΕΔ, στο οποίο πριν τη διάσπαση ανήκε το 65% των μετοχών της ΔΕΠΑ (το υπόλοιπο 35% ανήκει στα Ελληνικά Πετρέλαια), θα προχωρήσει σε ιδιωτικοποίηση της συμμετοχή του στις εταιρείες ΔΕΠΑ Υποδομών και ΔΕΠΑ Εμπορίας (το 65% της κάθε εταιρείες). Αντίθετα, θα παραχωρήσει το ποσοστό της συμμετοχής του στη ΔΕΠΑ Διεθνών Έργων (65%) στο Δημόσιο.

Όμιλος ΔΕΠΑ
-----------

Ο Όμιλος ΔΕΠΑ αποτελείται από την 100% θυγατρική ΔΕΣΦΑ, την κατά 50% θυγατρική ΥΦΑ Ποσειδών και τις κατά 51% θυγατρικές Εταιρείες Παροχής Αερίου (ΕΠΑ) Αττικής, Θεσσαλονίκης και θεσσαλίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΔΕΠΑ - ΔΕΣΦΑ χθες, σήμερα, αύριο avgi.gr
2. ↑  Προμηθευτές φυσικού αερίου Αρχειοθετήθηκε 2016-04-13 στο Wayback Machine. rae.gr
3. ↑  «Management Team». *DEPA* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2019.
4. ↑  Δομή Ομίλου Αρχειοθετήθηκε 2016-10-01 στο Wayback Machine. depa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Η **βιβλιοθήκη αντικειμένων «Λέιλα»** (*Leila Bologna*) γεννήθηκε πριν από τέσσερα χρόνια μέσα από μια απλή ιδέα: να ξαναγραφούν τα πρώτα βήματα εκείνων που ξεκίνησαν και εκείνων που συνεχίζουν να διαδίδουν την έννοια της κοινής χρήσης. Πρόκειται λοιπόν για μια συνεργασία, διάρκειας ενός έτους (23/01/2020-02/12/2020), του Ιδρύματος βιβλιοθηκών του δήμου της Μπολόνια και του Αntonoi Beraldi (πρέδρου και νομίμου εκπροσώπου του οργανισμού *Leila Bologna*). Μια συνεργασία που στηρίζεται στις αρχές του κανονισμού των κοινών αγαθών. 

Η βιβλιοθήκη αντικειμένων Λέιλα ασχολείται με την κοινή διαχείριση αντικειμένων, τα οποία δεν έχουν καθημερινή χρήση και μένουν σε αχρηστία για καιρό. Προκειμένου να αποκτήσει κάποιος πρόσβαση στην υπηρεσία δανείου, το μέλος αναλαμβάνει αρχικά να μοιραστεί ένα δικό του αντικείμενο και στη συνέχεια να προχωρήσει στην έκδοση μια προσωπικής κάρτας με ισχύ ενός έτους και δυνατότητα ανανέωσης μετά το πέρας αυτού. Το ποσό που χρειάζεται για τη συμμετοχή επιτρέπει την υποστήριξη για τη κάλυψη εξόδων του συλλόγου όπως για την αποκατάσταση και τη διατήρηση αντικειμένων προς χρησιμοποίηση. Με αυτό το τρόπο διατηρείται ενεργή η πρώτη σταθερή βιβλιοθήκη αντικειμένων στην Ιταλία.

Κάθε Παρασκευή απόγευμα, μεταξύ 16:00-19:00, δημιουργείται ένα κέντρο πληροφοριών στην πλατεία της βιβλιοθήκης, το οποίο δίνει τη δυνατότητα διάδοσης πληροφοριών καθώς και συλλογής δεδομένων για τα άτομα που ενδιαφέρονται να εγγραφούν στη δραστηριότητα ανταλλαγής αντικειμένων.

Ο οργανισμός, σε συνεργασία και με άλλες έδρες, ακόμη μία στην Ιταλία και άλλες 22 ενεργές αυτή τη στιγμή διάσπαρτες σε όλο το κόσμο, διαχειρίζεται τις εγγραφές καθώς και όλες τις διαδικασίες της ανταλλαγής των αντικειμένων.

Πρόκειται για μια δράση ανθρώπων που προωθούν όχι μόνο την κυκλική οικονομία αλλά αναδεικνύουν κυρίως το πνεύμα της συνεργασίας, της αμοιβαίας εμπιστοσύνης, της ευθύνης, της βιωσιμότητας, ενισχύοντας την αξία της συμμετοχής. Ο κόσμος το έχει πιστέψει και το έχει αγκαλιάσει θερμά ως τώρα γι΄ αυτό το λόγο η δράση της Λέιλα συνεχίζει και δυναμώνει μέσα από τις συμμέτοχες των ανθρώπων που είναι έτοιμοι να συνεισφέρουν. Έχει δημιουργηθεί ένα website, [1] που βοηθά και υποστηρίζει τη δράση που έχει ξεκινήσει η Λέιλα, αλλά κυρίως βοηθά στο να δημιουργηθεί ένα δίκτυο μεταξύ των μελών που θα μπορέσουν να διαχειριστούν καλύτερα τη κοινή χρήση των αντικειμένων της βιβλιοθήκης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Una semplice Idea». *Leila Bologna* (στα Ιταλικά). 14 Ιουνίου 2020. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Νοεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2020.
2. 1 2 3 4   .  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. 1 2   .  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)
4. 1 2  . Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Νοεμβρίου 2020.  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)
Ο **Λιου Ουάλλας** (*Lewis "Lew" Wallace*, 10 Απριλίου 1827 - 15 Φεβρουαρίου 1905) ήταν Αμερικανός δικηγόρος, πολιτικός , διπλωμάτης, συγγραφέας, στρατηγός της Ένωσης στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο και κυβερνήτης της επικράτειας του Νέου Μεξικού, από την Ιντιάνα. Μεταξύ των μυθιστορημάτων και των βιογραφιών του, ο Ουάλλας είναι περισσότερο γνωστός για την ιστορική περιπέτεια *Μπεν Χουρ* (1880), η οποία θεωρήθηκε ως "το πιο επιδραστικό χριστιανικό βιβλίο του 19ου αιώνα".

Η στρατιωτική σταδιοδρομία του Ουάλλας περιλαμβάνει την υπηρεσία του στον Αμερικανομεξικανικό πόλεμο και τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Ήταν διοικητής του 11ου συντάγματος πεζικού της Ιντιάνα. Ο Ουάλλας, ο οποίος έφτασε στο βαθμό του υποστράτηγου, συμμετείχε μεταξύ άλλων στη μάχη του Σάιλο. Υπηρέτησε, επίσης, στη στρατιωτική επιτροπή για τις δίκες των συνωμοτών της δολοφονίας του Αβραάμ Λίνκολν.

Ο Ουάλλας παραιτήθηκε από τον αμερικανικό στρατό το Νοέμβριο του 1865 και υπηρέτησε ως υποστράτηγος στον μεξικανικό στρατό, πριν επιστρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Ουάλλας διορίστηκε κυβερνήτης στο Νέο Μεξικό (1878-1881) και ως πρεσβευτής των Η.Π.Α. στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (1881-1885). Στη συνέχεια αποσύρθηκε στο σπίτι του στο Κράουφορντσβιλ της Ιντιάνα, όπου συνέχισε να γράφει μέχρι το θάνατό του το 1905.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ben-Hur Αρχειοθετήθηκε 2018-08-17 στο Wayback Machine. Humanities

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Lewis Wallace στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 97214081
* **ΕΒΕ**: 65322
* LCCN: n80120828
* ISNI: 0000 0001 2321 363X
* GND: 11926708X
* SUDOC: 027192075
* BNF: cb11232977t (data)
* BIBSYS: 90226217
* ULAN: 500066029
* MusicBrainz: 3bdea548-5b6a-42da-9c4e-550d98f61758
* NLA: 36180215
* NDL: 00460093
* NKC: jn19990008885
* ICCU: CFIV017485
* BNE: XX965035
* CiNii: DA03763712

 |

 |