recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Αρχιπέλαγος Λουισιάντε** (*Louisiade Archipelago*) βρίσκεται στην Παπούα Νέα Γουινέα και περιλαμβάνει 10 ηφαιστειογενή νησιά. Συνορεύει με τους κοραλλιογενείς υφάλους της Γουινέας στα νοτιοανατολικά, τη Θάλασσα του Σολομώντα στον βορρά και τη θάλασσα των Κοραλλίων στο νότο. Το μεγαλύτερα νησιά είναι η Βανατινάι και η Μισίμα. Το 1942 στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο έγινε εδώ η γνωστή ναυμαχία της Θάλασσας των Κοραλλίων. Τα νησιά του Αρχιπελάγους τα ανακάλυψε πρώτος ο Λουί Βαέζ ντε Τόρες (*Luis Vaez de Torres*) το 1606, ενώ ο Λουί Αντουάν ντε Μπουγκαινβίλ (*Louis Antoine de Bougainville*) το 1768 έδωσε στο αρχιπέλαγος το σημερινό του όνομα από τον Λουδοβίκο ΙΕ', βασιλιά της Γαλλίας. 

Το κλίμα στα νησιά είναι τροπικό και καλύπτονται από τροπικά δάση. Υπάρχουν διάφορα ιθαγενή είδη δέντρων καθώς επίσης και πέντε ενδημικά είδη βατράχων, δύο ενδημικά είδη σαυρών, και πέντε ενδημικά είδη πουλιών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αρχιπέλαγος Λουισιάντε** |

* Louisiade Archipelago rain forests (World Wildlife Fund)
* Αναλυτικός χάρτης του εδάφους, κλίμακα 1:1.000.000

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 239565547
* LCCN: sh94002067

 |

 |

Συντεταγμένες: 11°12′S 153°00′E﻿ / ﻿11.200°S 153.000°E﻿ / -11.200; 153.000
Συντεταγμένες: 45°30′58″N 122°40′24″W﻿ / ﻿45.516194°N 122.673226°W﻿ / 45.516194; -122.673226

Το Πάρκο Μιλ Εντς
Το **Πάρκο Μιλ Εντς** (Αγγλικά: Mill Ends Park) είναι ένα μικροσκοπικό αστικό πάρκο που βρίσκεται στη διαχωριστική νησίδα οδού της SW Naito Parkway, που προσεγγίζει τον παραλιακό δρόμο κατά μήκος του ποταμού Γουιλάμιτ κοντά στην οδό SW Taylor Street στο κέντρο του Πόρτλαντ, στο Όρεγκον των Ηνωμένων Πολιτειών. Το πάρκο είναι ένας μικρός κύκλος 0,61 μ. με συνολική έκταση 0,292 τ.μ.. Είναι το μικρότερο πάρκο στον κόσμο, σύμφωνα με το *βιβλίο καταγραφής παγκόσμιων ρεκόρ Γκίνες*, που το αναγνώρισε για πρώτη φορά το 1971.

Ιστορία
-------

Το πάρκο το καλοκαίρι του 2004 (πριν την αναδιαμόρφωση)
Το 1948 ο χώρος που θα γινόταν το Πάρκο Μιλ Εντς προοριζόταν να είναι ο χώρος για έναν φανοστάτη. Όταν δεν κατάφεραν να στήσουν τον φανοστάτη και το άνοιγμα γέμισε ζιζάνια, ο Ντικ Φάγκαν, αρθρογράφος για την *Oregon Journal*, φύτεψε λουλούδια στην τρύπα και το ονόμασε με το όνομα της στήλης του στην εφημερίδα "Mill Ends" (μια αναφορά σε απομεινάρια ακανόνιστων κομματιών ξύλου σε πριονιστήρια [lumber mills]). Το γραφείο του Φάγκαν στο κτίριο της εφημερίδας έβλεπε στην διαχωριστική στη μέση της πολυσύχναστης οδού μπροστά από το κτίριο (τότε γνωστή ως SW Front Avenue).

Το πάρκο ήταν αφιερωμένο στην Ημέρα του Αγίου Πατρικίου το 1976, ως "η μόνη αποικία λέπρεκον δυτικά της Ιρλανδίας", σύμφωνα με τον Φάγκαν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Oregon.com Αρχειοθετήθηκε 2008-03-21 στο Wayback Machine.
2. ↑  Young, Amalie (May 6, 2001). «One step and you've left Mill Ends Park». *The Los Angeles Times*. Associated Press.. Ανακτήθηκε στις July 15, 2011.
3. ↑  «Whose Bright Idea Was It to Claim Portland Has the World’s Smallest Park?» (στα αγγλικά). *Willamette Week*.. Ανακτήθηκε στις 2018-02-28.
4. ↑  City of Portland. «Portland Parks and Recreation: Mill Ends Park». Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Mill Ends Park στο Wikimedia Commons
* Mills End Park: World's Smallest Park. *Atlas Obscura*
Η **πάροδος** (σημασία: «είσοδος»), στο αρχαίο ελληνικό θέατρο, είναι μια παράπλευρη είσοδος στη σκηνή ή το πρώτο χορικό που τραγουδιέται από τον χορό στην αρχή μιας ελληνικής τραγωδίας.

Πλευρική είσοδος στο θέατρο
---------------------------

Η πάροδος είναι ένα μεγάλος διάδρομος που παρέχει πρόσβαση είτε στη σκηνή (για τους ηθοποιούς) είτε στην ορχήστρα (για τον χορό) του αρχαίου ελληνικού θεάτρου. Οι πάροδοι διακρίνονται από τις εισόδους από τη σκηνή ή το σκηνικό κτίριο, καθώς οι δύο πάροδοι είναι στην ουσία μεγάλες ράμπες που βρίσκονται εκατέρωθεν της σκηνής, μεταξύ αυτής και των κερκίδων, όπου κάθεται το κοινό. Χρησιμοποιείται επίσης ο όρος είσοδος. Οι μελετητές σημειώνουν ότι είσοδος ήταν παλαιότερος όρος, ενώ η πάροδος χρησιμοποιήθηκε ευρέως από τον Αριστοτέλη και μετά.

Το τραγούδι εισόδου του χορού
-----------------------------

Πάροδος ονομάζεται και η ωδή που τραγουδάει ο χορός καθώς μπαίνει και καταλαμβάνει τη θέση του στην ορχήστρα. Συνήθως το πρώτο χορικό του δράματος, η πάροδος, ακολουθεί τον πρόλογο του έργου. Είναι σημαντικό μέρος, καθώς εισάγει τον χορό, παρέχει πληροφορίες για την πλοκή και βοηθά τον πρωταγωνιστή ή αντιτίθεται σε αυτόν. Στην ελληνική κωμωδία, η πάροδος θεωρείται η κορυφαία στιγμή.

Δείτε επίσης
------------

* Χορός

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Στέφος, Αναστάστιος· Στεργιούλης, Εμμανουήλ. *Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας (Α, Β, Γ Γυμνασίου)*. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα. σελ. 70.
2. ↑  Sophocles (2009). *The Theban Plays: Oedipus the King, Oedipus at Colonus, Antigone* (στα Αγγλικά). JHU Press. σελίδες xvii. ISBN 978-0-8018-9541-8.
3. ↑  Dobrov, Gregory (2010). *Brill's Companion to the Study of Greek Comedy* (στα Αγγλικά). Leiden: BRILL. σελ. 2017. ISBN 978-90-04-18884-6.
4. 1 2  Dobrov, Gregory (2010). *Brill's Companion to the Study of Greek Comedy* (στα Αγγλικά). Leiden: BRILL. σελ. 135. ISBN 978-90-04-18884-6.
5. ↑  Clay, Diskin (2005). *The Trojan Women* (στα Αγγλικά). Indianapolis: Hackett Publishing. σελ. 15. ISBN 978-1-58510-435-2.
6. ↑  Euripides (2005). *The Trojan Women* (στα Αγγλικά). London: Hackett Publishing. σελ. 259. ISBN 978-1-904350-61-3.

Βιβλιογραφία
------------

* Leacroft, Richard· Leacroft, Helen (1988). *Theatre and Playhouse: An Illustrated Survey of Theatre Building from Ancient Greece to the Present Day*. London: Methuen. σελίδες 6. ISBN 0413529401.
Το Πάρκο Μπόουν στο Κουήνς
Το **Πάρκο Μπόουν** (*Bowne Park*) είναι πάρκο εκτάσεως 47,7 στρεμμάτων στον Δήμο Κουήνς της Νέας Υόρκης. Βρίσκεται στην περιοχή Μπρόντγουεϊ-Φλάσινγκ, ανατολικά του κέντρου του Φλάσινγκ. Αποτελείται από παιδική χαρά, γήπεδα καλαθοσφαίρισης και μπότσε, καθώς και μία ωοειδούς σχήματος λιμνούλα με έκταση μερικών στρεμμάτων.

Το πάρκο πήρε το όνομά του προς τιμή του 59ου δημάρχου της Νέας Υόρκης Γουόλτερ Μπόουν (δήμαρχος από το 1829 έως το 1833), του οποίου η θερινή κατοικία βρισκόταν στη θέση του μετέπειτα πάρκου, μέχρι που μια πυρκαγιά την κατέστρεψε τον Μάρτιο του 1925. Η γη αγοράστηκε τότε από τον δήμο και χωροθετήθηκε ως πάρκο το 1927. Στο πάρκο έγιναν μεγάλες αναμορφώσεις το 1973-1974 και το 1994. Στην πρώτη από αυτές λέγεται ότι μερικά από τα ψάρια της λιμνούλας κατέληξαν στα ψυγεία των γειτονικών σπιτιών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Fish From Drained Pond End Up in Queens Homes», *The New York Times*, 1 Αυγούστου 1973, ISSN 0362-4331. Ανακτήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2020.
Το Πάρκο Ιστορικής Μνήμης και Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης στο ΧαϊδάριΤο **Πάρκο Ιστορικής Μνήμης και Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης (Χαϊδάρι)**, είναι ένας χώρος πρασίνου και ιστορικής μνήμης για το Χαϊδάρι και εκτείνεται σε έκταση 65 στρεμμάτων. Το μεγαλύτερο τμήμα του (50 στρ.) ανήκε στο Στρατόπεδο Χαϊδαρίου (ΚΕΔΒ, ΚΕΒΟΠ) και παραχωρήθηκε στο Δήμο από το Ταμείο Εθνικής Αμύνης (Τ.Ε.Θ.Α.) το 1997, ενώ το υπόλοιπο αποκτήθηκε το 2001.
 

Ένα μέρος του Πάρκου, περίπου 40 στρ. κατασκευάστηκε σε συνεργασία της Νομαρχίας Αθηνών με το Δήμο Χαϊδαρίου και ολοκληρώθηκε το 2009.
Οι χώροι του περιλαμβάνουν πολύ πράσινο και λειτουργίες αναψυχής όπως ανοικτό θέατρο, αθλητικές εγκαταστάσεις, διαδρομές περιπάτου κλπ.

Ο χώρος αυτός δεν είναι απλά ένας χώρος αναψυχής, αλλά και μία απόδοση τιμής σε όσους βασανίστηκαν στο τρομερό Μπλοκ 15 και εκτελέστηκαν στο Χαϊδάρι κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής, στο Στρατόπεδο Συγκέντρωσης Χαϊδαρίου.
Υπάρχει προγραμματισμός από τη Νομαρχία Αθηνών για επέκταση του Πάρκου Ιστορικής Μνήμης, κατά περίπου 25 στρέμματα, προς το Αττικό Νοσοκομείο και προς το Πάρκο Νεολαίας Χαϊδαρίου, ώστε να επισφραγιστεί αυτός ο χώρος πρασίνου και να εμπλουτιστεί με άλλες δραστηριότητες, κάνοντάς το ταυτόχρονα το μεγαλύτερο πνεύμονα πρασίνου εντός του δυτικού αστικού ιστού.

Ο χώρος πρασίνου εντός του πάρκου ονομάστηκε το 2010 Πλατεία Villeneuve D' Ascq, προς τιμήν της αδελφοποίησης των δύο πόλεων. Στη πλατεία βρίσκεται μνημείο αποτελούμενο από δύο μαρμάρινες πλάκες, η μία γραμμένη στα γαλλικά και η άλλη γραμμένη στα ελληνικά που αναγράφουν:

« ΠΛΑΤΕΙΑ VILLENEUVE D´ ASCQ  

ΕΓΚΑΙΝΙΑΣΤΗΚΕ ΤΗ 3-ΙΟΥΛΙΟΥ 2010  

ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΡΑΒΕΛΙΑ  

ΔΗΜΑΡΧΟ ΧΑΪΔΑΡΙΟΥ  

ΚΑΙ ΤΟΝ GERARD CAUDRON  

ΔΗΜΑΡΧΟ ΤΗΣ VILLENEUVE D´ ASCQ»
Ο **Ανδρόνικος Παλαιολόγος Καντακουζηνός** (απεβ. 1453) ήταν μέγας δομέστικος, ο τελευταίος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ήταν παρών το 1453 στην Κωνσταντινούπολη στην άλωση και ήταν ένας από τους υψηλόβαθμους αξιωματούχους της Αυτοκρατορίας, που πέντε ημέρες μετά εκτέλεσε ο Μεχμέτ Β΄ των Οθωμανών.

Βιογραφία
---------

Ο Ούγκος Μπουζάκ, στη γενεαλογία της συζύγου του Καρόλας ντε Φλορύ, μικρανεψιάς του Ανδρόνικου, αναφέρει ότι ο Ανδρόνικος ήταν αδελφός του Γεωργίου και μάλλον γιος του Θεοδώρου Καντακουζηνού ευγενούς ή ίσως του Δημητρίου Α΄ Καντακουζηνού. 

Ο Ανδρόνικος ήταν μεταξύ αυτών που συμβούλευσαν τον Κωνσταντίνο ΙΑ΄ Παλαιολόγο να νυμφευτεί ως τρίτη σύζυγό του την Άννα Μεγάλων Κομνηνών, κόρη του Δαυίδ της Τραπεζούντας, αντί για τη Μάρα Μπράνκοβιτς, κόρη του Γεωργίου δεσπότη της Σερβίας. Το όνομά του υπάρχει στη συμφωνία μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Βενετίας που συνήφθη τον Απρίλιο του 1448, ως αντικαταστάτης του Δημητρίου Καντακουζηνού που ασθένησε.

Μάλλον ταυτίζεται με τον Καντακουζηνό μέγα δομέστικο, που ο Ιωάννης Η΄ Παλαιολόγος έστειλε το φθινόπωρο του 1436 για να πείσει τους Σέρβους να στείλουν αντιπροσωπεία στη Σύνοδο της Φερράρας-Φλωρεντίας για την Ένωση των Εκκλησιών. Ο ιστορικός Συλβέστερ Συρόπουλος περιγράφει τον άνδρα ως κουνιάδο του δεσπότη της Σερβίας· πράγματι η αδελφή του Ανδρόνικου, η Ειρήνη είχε παντρευτεί τον Γεώργιο Μπράνκοβιτς δεσπότη της Σερβίας. Η Εκκλησία της Σερβίας αρνήθηκε να συμμετάσχει στη Σύνοδο. Αν η ταύτιση είναι σωστή, αυτό εξηγεί το γιατί ο Ανδρόνικος αντιτέθηκε στην πρόταση γάμου του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ με τη Μάρα Μπράνκοβιτς.

Οικογένεια
----------

Με τη σύζυγό του είχε:

* έναν γιο, που νυμφεύτηκε την κόρη του Λουκά Νοταρά μεγάλου δουκός. Ο ιστορικός Μιχαήλ Δούκας περιγράφει πώς ο νεαρός Καντακουζηνός και ο πεθερός του εκτελέστηκαν μετά την άλωση.

Αναφορές
--------

1. ↑  Donald M. Nicol, *The Byzantine Family of Kantakouzenos (Cantacuzenus) ca. 1100-1460: a Genealogical and Prosopographical Study* (Washington, DC: Dumbarton Oaks, 1968), pp. 179f
2. ↑  George Sphrantzes, 32.7, translated in Marios Philippides, *The Fall of the Byzantine Empire: A Chronicle by George Sphrantzes, 1401-1477* (Amherst: University of Massachusetts, 1980), p. 63
3. 1 2  Nicol, *Byzantine Family*, p. 180
4. ↑  Nicol, *Byzantine Family*, pp. 180f. However, Nicol has backed away from this identification of Andronikos' and George's father; see his "The Byzantine Family of Kantakouzenos: Some Addenda and Corrigenda", *Dumbarton Oaks Papers*, **27** (1973), pp. 312f

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Andronikos Palaiologos Kantakouzenos  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Ανδρόνικος Παλαιολόγος** (αποβιώσας τον Ιούλιο του 1344) ήταν Βυζαντινός αριστοκράτης και στρατιωτικός διοικητής κατά την διάρκεια του Βυζαντινού Εμφύλιου Πολέμου του 1341-47.

Ο Ανδρόνικος ήταν υιός του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, κυβερνήτη των Σερρών, θείου του Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου (βασίλευσε μεταξύ 1328-41). Αναφορά στο όνομα του Ανδρόνικου γίνεται για πρώτη φορά στις 19 Νοεμβρίου 1341, όταν, κατά την διάρκεια της τελετής στέψης του Ιωάννη Παλαιολόγου, ορίστηκε ως μέγας στρατοπεδάρχης. Λίγο καιρό αργότερα, ο Ιωάννης ΣΤ΄ Καντακουζηνός, εμπλεκόμενος σε εμφύλιο πόλεμο με την αντιβασιλεία του ανήλικου Ιωάννη Ε΄, τον προβίβασε στο αξίωμα του πρωτοστράτωρα, ενώ, παράλληλα, τον όρισε ως κυβερνήτη της περιοχής της Ροδόπης, καθώς και του φρουρίου της Στενήμαχου. Με την άφιξή του στην επαρχία του, ωστόσο, ο ίδιος τάχθηκε υπέρ της αντιβασιλείας. Στην απόφαση αυτή, επηρεάστηκε από τους οικογενειακούς δεσμούς του με έναν εκ των ηγετών της αντιβασιλείας, τον μέγα δούκα Αλέξιο Απόκαυκο, κόρη του οποίου και είχε παντρευτεί. Ο πατέρας του, ομοίως, τάχθηκε με το μέρος της αντιβασιλείας κατά την διάρκεια της ίδιας περιόδου.

Το 1343/4, ο Απόκαυκος τον απέστειλε εναντίον υποστηρικτών του Καντακουζηνού στην περιοχή του Διδυμότειχου. Ενώ πολιορκούσε το φρούριο του Πύθιου, τον Ιούλιο του 1344, πνίγηκε στον ποταμό Έβρο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  PLP, 21495. Παλαιολόγος Κωνσταντῖνος.
2. 1 2 3 4  Guilland 1967, σελ. 486.
3. 1 2 3 4 5  PLP, 21433. Παλαιολόγος, Ἀνδρόνικος.

Πηγές
-----

* Guilland, Rodolphe (1967). «Le Protostrator». *Recherches sur les institutions byzantines, Tome I* (στα Γαλλικά). Berlin: Akademie-Verlag. σελίδες 478–497.
* Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Walther, Rainer; Sturm-Schnabl, Katja; Kislinger, Ewald; Leontiadis, Ioannis; Kaplaneres, Sokrates (2001) (στα γερμανικά). *Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit*. **CD**. Βιέννη: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-1.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Andronikos Palaiologos (died 1344)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η μάχη για την **απελευθέρωση των Ιωαννίνων** (Μάχη του Μπιζανίου) ήταν η σημαντικότερη μάχη μεταξύ της Ελλάδας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο Ηπειρωτικό μέτωπο κατά τη διάρκεια του Α' Βαλκανικού Πολέμου (5 Οκτωβρίου 1912- 18 Μαΐου 1913). Οι μάχες για την κατάληψη των Ιωαννίνων κράτησαν 85 μέρες (29 Νοεμβρίου 1912 - 21 Φεβρουαρίου 1913) όταν οι οθωμανικές δυνάμεις παραδόθηκαν στον διάδοχο Κωνσταντίνο, τότε επικεφαλής του ελληνικού στρατού. Μετά την απελευθέρωση των Ιωαννίνων, οι IV και VI Μεραρχίες της Στρατιάς Ηπείρου μεταφέρθηκαν στη Θεσσαλονίκη[*νεκρός σύνδεσμος*].

Δείτε επίσης
------------

* Βαλκανικοί πόλεμοι

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αφιερώματα - Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων - Σαν σήμερα». *sansimera.gr*.
2. ↑  ΓΕΝΙΚΟ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ ΓΕΕΘΑ (2013-02-19), *Απελευθέρωση Ιωαννίνων 21 Φεβρουαρίου 1913*, ανακτήθηκε στις 2018-11-25
3. ↑  EpirusPost.gr. «Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων… Σπάνια φωτογραφικά ντοκουμέντα». *epiruspost*.. Ανακτήθηκε στις 2018-11-25. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Στη χημεία και ορυκτολογία με την ονομασία **ανθρακικό άλας**, ή απλούστερα **ανθρακικό** φέρεται το άλας του ανθρακικού οξέος, που χαρακτηρίζεται από την παρουσία του ανθρακικού ιόντος CO3−2 ή εστέρας του ανθρακικού οξέος, μία οργανική ένωση που περιέχει την ανθρακική ομάδα C (= O) (Ο-) 2, όπως π.χ. το αιθυλένιο και προπυλένιο.

Γενικά
------

Ο όρος «ανθρακικό» χρησιμοποιείται ευρύτερα, για να περιγράψει την ενανθράκωση νερού ή αναψυκτικού.
Στη δε γεωλογία και ορυκτολογία, ο ίδιος όρος μπορεί να αναφέρεται τόσο σε ανθρακικά ορυκτά όσο και σε ανθρακικό πέτρωμα όπου και στις δύο περιπτώσεις κυριαρχεί το ανθρακικό ιόν, CO3−2.  

Τα ανθρακικά ορυκτά βρίσκονται σε μεγάλη ποικιλία στη φύση και είναι ευρύτατα διαδεδομένα κυρίως ως καθιζήματα σε ιζηματογενή πετρώματα. Τα πιο κοινά στερεά ανθρακικά άλατα εξ αυτών, εκτός εκείνων που παρατηρούνται σε μέταλλα είναι ο ασβεστίτης ή ανθρακικό ασβέστιο, που αποτελεί και το κύριο συστατικό του ασβεστόλιθου (όπως και των οστρακοδέρμων και των σκελετών των κοραλλιών), ο δολομίτης, το ανθρακικό μαγνήσιο, το ανθρακικό μαγγάνιο, το ανθρακικό νάτριο (κοινώς η «σόδα» του εμπορίου) και το ανθρακικό κάλιο (κοινώς «ποτάσα") που φέρονται να έχουν χρησιμοποιηθεί από την αρχαιότητα σε καθαρισμούς και συντηρήσεις, καθώς και για την παρασκευή γυαλιού.

Σημειώνεται ότι τα περισσότερα ανθρακικά άλατα έχουν μικρή διαλυτότητα στο νερό, τα δε ανθρακικά και νιτρικά ιόντα ΝΟ3- είναι ισοηλεκτρονικά και παρομοίου μεγέθους με συνέπεια να παρουσιάζουν ομοιότητες στη κρυσταλλική δομή μεταξύ ορισμένων αλάτων τους. Το δε ανθρακικό οξύ λόγω της αστάθειάς του και της εύκολης αποσύνθεσής του σε διοξείδιο του άνθρακα και νερό δεν είναι εύκολη η απομόνωσή του.

Χρήσεις
-------

Τα ανθρακικά άλατα χρησιμοποιούνται ευρέως στη βιομηχανία, όπως π.χ. στην τήξη σιδήρου, επίσης ως πρώτη ύλη οικοδομικών υλικών καθώς και στην υαλουργία, εγχρώμων γυαλιών και την κεραμική. Η δε παρουσία τους στον ανθρώπινο οργανισμό είναι ιδιαίτερα σημαντική ως ρυθμιστές του όξινου περιβάλλοντος.

Πηγές
-----

* «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica» τομ. 9ος, σελ. 181-182.
Συντεταγμένες: 49°14′2″N 124°48′18″W﻿ / ﻿49.23389°N 124.80500°W﻿ / 49.23389; -124.80500

To **Πόρτ Άλμπερνι** (αγγλικά: *Port Alberni*) είναι μια πόλη που βρίσκεται στην επαρχία της Βρετανικής Κολομβίας του Καναδά. Ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Άλμπερνι-Κλεϊοκουότ έχει συνολική έκταση 19,76 τ.χλμ. και πληθυσμό 17.743 κατοίκους με βάση την απογραφή του 2011. Επίσης
είναι το διοικητικό κέντρο του γεωγραφικού διαμερίσματος Άλμπερνι-Κλεϊοκουότ. To Πόρτ Άλμπερνι είναι ένα βαθύ λιμάνι και βρίσκεται εντός της κοιλάδας Άλμπερνι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www12.statcan.gc.ca/census-recensement/2016/dp-pd/prof/index.cfm?Lang=E.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Καναδάς
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 155678879
* LCCN: n92017655

 |

 |
Ο **Αχιλλέας Καλεύρας** (1878 - 1972) ήταν Έλληνας έμπορος, πολιτικός, γερουσιαστής, υπουργός και νομάρχης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Ξάνθη το 1878 και αποφοίτησε από το Γενικό Λύκειο Χατζηχρήστου της Κωνσταντινούπολης. Επίσης, σπούδασε πολιτικές και οικονομικές επιστήμες στη Γενεύη. 

Από τον Οκτώβριο του 1913 ως τον Ιούλιο του 1914 ήταν υποδιοικητής (Νομάρχης Χαλκιδικής) και το 1915 έγινε Νομάρχης Πρέβεζας για 9 μέρες (7 - 16 Νοεμβρίου 1915).

Επίσης, υπηρέτησε ως νομάρχης στη Φλώρινα, την Πέλλα και τη Λάρισα (1918-19).

Από τις 4 Σεπτεμβρίου 1926 ως τις 4 Ιουλίου 1928 ήταν υφυπουργός Γενικός Διοικητής Μακεδονίας.
Εξελέγη Γερουσιαστής Ροδόπης το 1929 (υπηρετώντας ως το 1935) και υπηρέτησε ως υφυπουργός Γενικός Διοικητής Ηπείρου από τις 14 Φεβρουαρίου 1929 ως τις 27 Φεβρουαρίου 1931 στις κυβερνήσεις του Ελευθερίου Βενιζέλου.
Από το 1935 ως το 1952 ήταν διευθυντής της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. 

Ανέπτυξε συγγραφικό έργο, με κύριο έργο του το "Η Ελλάς και οι Ιδέαι, Ο Στρατός, η Μακεδονία και ο Βενιζέλος".

Πέθανε σε ηλικία 94 ετών στη Θεσσαλονίκη στις 27 Ιουνίου 1972 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό της του Θεού Σοφίας.

Πηγές
-----

* Κατάλογος τεκμηρίων

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Περιοδικό Πολύγυρος Αρχειοθετήθηκε 2014-11-12 στο Wayback Machine. έκδοση Λαογραφικού Ομίλου Πολυγύρου, σελ. 22 (άρθρο του Γιάννη Δ. Κανατά)
2. ↑  Γεώργιος Ι. Κούρτης, *Η κοινοβουλευτική πορεία της Πρέβεζας (1915-2005)*, Αθήνα 2005.
3. ↑  O ξεχασμένος "εθνικός εχθρός"
4. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 13, αρ. 54).(pdf)
5. ↑  ««Κυβέρνησις Ελευθερίου Βενιζέλου, Από 4.7.1928 έως 7.6.1929»». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2016.
6. ↑  ««Κυβέρνησις Ελευθερίου Βενιζέλου, Από 16.12.1929 έως 26.5.1932»». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2016.
7. ↑  εφ. Μακεδονία, φύλλο 28-6-1972, σελ. 10 (μέσω ΕΒE)
Σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση ο **Αρτάβαν** ή *Αρτάβανος* ήταν ο τέταρτος Μάγος στη Γέννηση του Χριστού.

Ο Αρτάβαν καταγόταν από τα Εκβάτανα της Περσίας και ήταν φίλος των τριών άλλων Μάγων, του Μελχιώρ, του Γάσπαρ και του Βαλτάσαρ, που προσκύνησαν τον Χριστό στη Βηθλεέμ. Και αυτός ήταν μάγος - αστρονόμος της εποχής εκείνης που είχε δει και αυτός τη συζυγία των πλανητών, σημείο γέννησης βασιλέως. Έτσι μετέβη προς συνάντηση των φίλων του που κατοικούσαν στη Βορσίπη της Βαβυλώνας προκειμένου να οδοιπορήσουν μαζί προς το σημείο που η συζυγία αυτή θα φαινόταν καλλίτερα όπου και θα συνέβαινε η γέννηση του νέου Βασιλιά. Καθοδόν όμως συνάντησε έναν εμπύρετο εβραίο στην έρημο που βοηθώντας τον αργοπόρησε, και όταν έφθασε στη Βορσίπη οι φίλοι του Μάγοι είχαν ήδη φύγει. Ακολούθησε και αυτός τον ίδιο δρόμο αλλά δεν τους πρόλαβε. Τελικά έφθασε στη Βηθλεέμ τότε που ο Ηρώδης έσφαζε τα νήπια. Ο Αρτάβαν επεμβαίνοντας και δωροδοκώντας ένα στρατιώτη μ΄ ένα ρουμπίνι, απ΄ αυτά που έφερνε ως δώρα στο Θείο βρέφος απελευθέρωσε ένα νήπιο που ήταν ο Ιωάννης ο Πρόδρομος.

Στη συνέχεια ο Αρτάβαν πήγε στην Αίγυπτο και παρέμεινε εκεί 33 χρόνια, θεραπεύοντας ασθενείς δωρεάν, απελευθερώνοντας δέσμιους και συναναστρεφόμενος με ταπεινούς. Υπερήλικας πλέον με μακριά άσπρη γενειάδα επιστρέφει στην Ιερουσαλήμ όπου και έτυχε την ημέρα που σταυρωνόταν ο Χριστός. Τη στιγμή που ζητούσε να μάθει για τον σταυρωθέντα Βασιλέα των Ιουδαίων έγινε ο μεγάλος σεισμός κατά τον οποίο μία πέτρα από το καταπέτασμα του Ναού πέφτοντας τον κτύπησε στο κεφάλι και έπεσε αναίσθητος. Όταν μετά από κάποιο χρόνο συνήλθε άκουσε μια γλυκιά φωνή που του έλεγε:

"*Αμήν, αμήν λέγω σοι, ό,τι εποίησας εις ένα των αδελφών μου των ελαχίστων, εις εμέ εποίησας*".
Τότε ο Αρτάβαν άνοιξε τους οφθαλμούς του και είδε για μια στιγμή τον Ιησού μέσα σε εκθαμβωτικό φως. Τότε ευτυχισμένος ότι είδε έστω και στο τέλος τον αναμενόμενο Βασιλέα ξεψύχησε.

Πηγές
-----

* *Νεωτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.3ος, σ.666
Η **Αρσινόη** ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Ιτουραία της Κοίλης Συρίας.

Η πόλη αναφέρεται από τον Στέφανο Βυζάντιο στα *Εθνικά* του. Πιθανότατα ιδρύθηκε από τον στρατηγό Δίωνα, για λογαριασμό του κυρίου του και βασιλέως Πτολεμαίου Β΄ Φιλαδέλφου που ήθελε να τιμήσει τη σύζυγό του Αρσινόη. Τότε είχε ξεσπάσει ο Α΄ Συριακός πόλεμος (274 -271 π.Χ.) και ο Δίων εισέβαλε στα σύνορα του κράτους των Σελευκιδών μέχρι και τη Δαμασκό. Λογικά θα ίδρυσε την πόλη για να φρουρεί τα σύνορα του πτολεμαϊκού κράτους που βρίσκονταν κοντά στην κοιλάδα Μπεκάα στον Λίβανο.

Οι ιστορικοί victor Tcherikover και A. H. M. Jones έχουν ταυτίσει την Αρσινόη με τη Δαμασκό ενώ ο Mac Adam υποστήριξε ότι οι Πτολεμαίοι μετονόμασαν σε Αρσινόη το οχυρό Γέρρα του Λιβάνου.

Κατά τον ερευνητή Gedeon Fuks, πρόκειται για τον αρχαιολογικό χώρο Τελ Ανάφα του βορείου Ισραήλ. Ωστόσο αυτή η ταύτιση αυτή δεν έχει επιβεβαιωθεί από τα αρχαιολογικά δεδομένα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Αρσινόη...Τετάρτη της Κοίλης Συρίας.*
2. 1 2  Cohen 2006, σελ. 104.

Πηγές
-----

* *The armies of the Hasmonaeans and Herod: from Hellenistic to Roman frameworks* από τον Israel Shatzman.
* Getzel M. Cohen, *The Hellenistic settlements in Syria, the Red Sea Basin, and North Africa*, University of California Press, 2006, ISBN 0-520-93102-5.
Ο **Αρτάβανος ο Υρκανός** ή **Αρτάβανος της Περσίας** ο οποίος διετέλεσε γενικός σατράπης της Περσίας την εποχή του Ξέρξη Α’ και στην συνέχεια βασιλιάς της Περσίας για λίγους μήνες μεταξύ του 465 π.Χ. και του 464 π.Χ. αν και δεν ανήκε στην δυναστεία των Αχαιμενιδών. Την εποχή του Ξέρξη Α’ ήταν γενικός πρωθυπουργός και σωματοφύλακας του βασιλιά. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη ήταν υπεύθυνος για τον θάνατο του διαδόχου Δαρείου μεγαλύτερου γιου του βασιλιά, φοβήθηκε την οργή του Ξέρξη Α’ γι’αυτό στην συνέχεια δολοφόνησε τον ίδιο τον βασιλιά. Ο Ιουστίνος Ιουνιανός μας λέει ότι είχε προσωπικές φιλοδοξίες να γίνει βασιλιάς της Περσίας, γι’αυτό δολοφόνησε τον Ξέρξη Α’ και κατηγόρησε στον Αρταξέρξη τον μεγαλύτερο αδελφό του Δαρείο με αποτέλεσμα να εκτελεστεί. Ο Αρτάβανος παρέμεινε βασιλιάς μερικούς μήνες και στην συνέχεια δολοφονήθηκε από τον Αρταξέρξη ο οποίος κατάλαβε την απάτη, η δυναστεία των Αχαιμενιδών συνέχισε κανονικά με τον Αρταξέρξη Α’.

|  |
| --- |
| Αρτάβανος της Περσίας **Οίκος των Αχαιμενιδών****Γέννηση:**  ?? **Θάνατος:** 465 π.Χ. |
| ΠροκάτοχοςΞέρξης Α΄ | **Μέγας Βασιλεύς της Περσίας**465 π.Χ. | ΔιάδοχοςΑρταξέρξης Α΄ |
| **Φαραώ της Αιγύπτου**465 π.Χ. |



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Artabanus of Persia  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **αρσενόλιθος** ή **αρσενολίτης** (αγγλικά: arsenolite) είναι ορυκτό οξείδιο του αρσενικού. Το όνομα του αποδόθηκε το 1854.

Εμφάνιση, παραγενέσεις
----------------------

Είναι δευτερογενές ορυκτό σχηματιζόμενο από οξειδώσεις μικτών θειούχων / αρσενικούχων ορυκτών υδροθερμικής προέλευσης. Μπορεί, επίσης, να σχηματιστεί από πυρκαγιές ορυχείων.

Ορυκτά με τα οποία συνδέεται είναι η σανδαράχη (ερυθρά), η σανδαράχη (κίτρινη), ο ερυθρίτης και ο δίμορφός του κλωντετίτης (ίδιος χημικός τύπος, σύστημα κρυστάλλωσης μονοκλινές).

Ανευρίσκεται σε αρκετά σημεία της Γης. Σημαντικότερες εμφανίσεις του είναι στη Γερμανία (Μέλας Δρυμός, Σαξωνία), στην Τσεχία (περιοχή Jachymov), σε αρκετές περιοχές της Γαλλίας, στην Αγγλία (Κορνουάλη), στο Sudbury του Οντάριο και στη Βρετανική Κολομβία (Καναδάς) και στις Πολιτείες Νεβάδα και Καλιφόρνια των ΗΠΑ.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου και συγκεκριμένα στο ορυχείο «Αδάμη Νο 2» και στο ορυχείο «Νο 80» της περιοχής Πλάκα.

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Παραπομπές
----------

1. ↑  Όνομα εγκεκριμένο από την ΙΜΑ, χαρακτηριζόμενο ως pre-IMA, "grandfathered"
Ο **Παναγής Ν. Ηρειώτης** (1854-1930) ήταν Έλληνας φιλόλογος, εκπαιδευτικός και λαογράφος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αίγινα και ήταν γιος του Νικολάου Ηρειώτη και της Φιορίτζας Καλάβρου. Περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στην Αίγινα και την Αθήνα και εν συνεχεία φοίτησε στη φιλοσοφική σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών χωρίς όμως να δώσει τις απαραίτητες εξετάσεις προκειμένου να λάβει το πτυχίο του. Κατόπιν μετέβη στην Ερλάνγκεν, όπου σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Ερλάνγκεν. Το 1883 επέστρεψε στην Αθήνα διοριζόμενος καθηγητής στο Βαρβάκειο Λύκειο και το 1887 ανέλαβε σχολάρης στο Ελληνικό Σχολείο Αίγινας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 1925.

Παράλληλα με την εργασία του στο σχολείο της Αίγινας ο Ηρειώτης ασχολήθηκε με την καλλιέργεια των κτημάτων του αλλά και με τα κοινά όντας μέλος της επιτροπής της Μητρόπολης. Επιπλέον έγραψε λαογραφικές και ιστορικές μελέτες:

* *Αι περί μοιρών δοξασίαι παρά τω αιγινητικώ λαώ*
* *Τα αιγινητικά*
* *Ο χορός της λαμπράς εν τη παλαιά χώρα*

Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Λογιωτατίδη, κόρη του Σπύρου Λογιωτατίδη, και είχα αποκτήσει πολλά παιδιά. Η οικία στην οποία διέμενε και την οποία είχε κατασκευάσει ο παππούς του, Γεώργιος Βαμβακάς, το 1828, δωρήθηκε από την απόγονό του προκειμένου να στεγάσει το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο της Αίγινας. Στον πρώτο όροφο του μουσείου υπάρχουν τα βιβλία και η βιβλιοθήκη του Παναγή Ηρειώτη.

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* (Χάρη Πάτση), τόμος 13, σελ. 488
* Σταμπόγλη, Ελένη: *Σχολάρχης στην Αίγινα*, Ιστορικό και λαογραφικό μουσείο Αίγινας - εκδ. «Καλειδοσκόπιο», Αθήνα 2015, ISBN 978-960-471-101-7

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ν. Βατόπουλος: «Στα βήματα του Π. Ηρειώτη», *Η Καθημερινή*, 9 Απριλίου 2016


1. ↑  www.academia.edu/19853346/%CE%A3%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%B7%CF%82\_%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD\_%CE%91%CE%AF%CE%B3%CE%B9%CE%BD%CE%B1\_-\_%CE%A0.\_%CE%97%CF%81%CE%B5%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82\_1854-1930. σελ. 17.
2. ↑  www.academia.edu/19853346/%CE%A3%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%B7%CF%82\_%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD\_%CE%91%CE%AF%CE%B3%CE%B9%CE%BD%CE%B1\_-\_%CE%A0.\_%CE%97%CF%81%CE%B5%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82\_1854-1930. σελ. 180.
Η **Περιοχή Πληροφοριών Πτήσεων** (*ΠΠΠ*, Αγγλικά: *Flight Information Region* - ***FIR***) είναι αεροπορικός όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει έναν εναέριο χώρο συγκεκριμένης έκτασης όπου παρέχεται κάποια Υπηρεσία Πληροφοριών Πτήσεων και κάποια υπηρεσία προειδοποιήσεως. Είναι ο μεγαλύτερος τακτικός διαχωρισμός του εναέριου χώρου σε χρήση παγκοσμίως σήμερα. 

Κάθε τμήμα της ατμόσφαιρας ανήκει σε κάποια συγκεκριμένη ΠΠΠ. Ο εναέριος χώρος των μικρότερων κρατών αποτελεί μία ΠΠΠ, ενώ ο εναέριος χώρος των μεγαλύτερων χωρών είναι διαιρεμένος σε περιφερειακά ΠΠΠ. Κάποια εξ αυτών μπορεί να περιλαμβάνουν τον εθνικό εναέριο χώρο περισσοτέρων κρατών. Ο διεθνής ωκεάνιος εναέριος χώρος χωρίζεται σε Περιοχές Ωκεάνιων Πληροφοριών (*Oceanic Information Regions*) και υπάγεται στον έλεγχο μίας αρχής που συνορεύει με την περιοχή. Ο διαχωρισμός μεταξύ των αρχών γίνεται μέσω διεθνών συμφωνιών δια του ICAO.

Δεν υπάρχει συγκεκριμένη έκταση για κάθε ΠΠΠ, τούτο επαφίεται στη διοικητική διευκόλυνση της εκάστοτε χώρας. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να υφίσταται οριζόντιος διαχωρισμός του FIR, περίπτωση στην οποία το κατώτερο τμήμα ονομάζεται έτσι (ΠΠΠ) ενώ ο υψηλότερος εναέριος χώρος, στο ανώτερο τμήμα ονομάζεται Άνω Περιοχή Πληροφοριών (*Upper Information Region* ή *UIR*). 

Οι υπηρεσίες πληροφοριών και προειδοποίησης είναι τα βασικά επίπεδα της υπηρεσίας εναέριας κυκλοφορίας, παρέχοντας πληροφορίες απαραίτητες για την ασφαλή και αποτελεσματική διεξαγωγή πτήσεων και ειδοποίησης των αρμόδιων αρχών εάν ένα αεροσκάφος βρεθεί σε κατάσταση κινδύνου. Αυτές οι υπηρεσίες είναι διαθέσιμες σε όλα τα αεροσκάφη που πετούν εντός μιας ΠΠΠ. Υψηλότερα επίπεδα υπηρεσιών Καθοδήγησης και Ελέγχου Εναέριας Κυκλοφορίας μπορεί να είναι διαθέσιμα σε κάποια τμήματα του εναέριου χώρου, σύμφωνα με την κατάταξη του συγκεκριμένου τμήματος του εναέριου χώρου από τον ICAO, σε συνδυασμό με τους εθνικούς κανονισμούς, και την ύπαρξη κατάλληλα εξοπλισμένης αρχής παροχής αυτών των υπηρεσιών.

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αεροπορία | Πύλη Αεροπορία |
Φωτογραφία του νησιού από την NASA
Το **Αμπντ αλ Κούρι** (αραβικά: عبد الكوري) είναι ένα βραχώδες νησί στο κανάλι Γκουαρνταφούι. Αποτελεί τμήμα του Αρχιπελάγους της Σοκότρα του Κυβερνείου Σοκότρα της Υεμένης, και βρίσκεται περίπου 105 χλμ νοτιοδυτικά του νησιού Σοκότρα. Είναι γεωγραφικά πιο κοντά στη Σομαλία. Αποτελείται από γρανίτη και διορίτη και καλύπτεται από ασβεστόλιθο. Υπάρχει διένεξη μεταξύ της Υεμένης και της κυβέρνησης της Σομαλίας για την κυριαρχία του νησιού.

Έχει πληθυσμό 450 κατοίκους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Steele, John. *Ocean Currents: A Derivative of the Encyclopedia of Ocean Sciences*. σελ. 160.
2. ↑  "ʿAbd al-Kūrī." Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online. Encyclopædia Britannica, 2011. Web. 6 October 2011.
3. ↑  Schürmann (1974) pp. 24.
4. ↑  «For First Time in History, Somalia Claims Socotra as Its Own». *Yemen Post*. 27 October 2010.. Ανακτήθηκε στις 28 May 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Abd al Kuri στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 244762547

 |

 |
Συντεταγμένες: 35°10′45.87740″N 33°21′48.95230″E﻿ / ﻿35.1794103889°N 33.3635978611°E﻿ / 35.1794103889; 33.3635978611

Αυτό το λήμμα αφορά το χωριό της ΤΔΒΚ.  Για τη συνοικία της Κυπριακής Δημοκρατίας, δείτε: Αμπντί Τσαούς (συνοικία Λευκωσίας).  

Το **Αμπντί Τσαούς** είναι συνοικία της Βόρειας Λευκωσίας στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της συνοικίας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία (Αμπντί Τσαούς (συνοικία Λευκωσίας)). Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η συνοικία δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Διοικητικές περιφέρειες Γερμανίας (κατάσταση: 1 Αυγούστου 2008. Συμπεριλαμβάνονται οι πρώην διοικητικές περιφέρειες Κάτω Σαξονίας, Ρηνανίας-Παλατινάτου, Σαξονίας και Σαξονίας-Άνχαλτ)
**Regierungsbezirk** (πληθυντικός: *Regierungsbezirke*, προφορά *Ρεγκίρουνγκσμπετσιρκ(ε)*) λέγονται οι **διοικητικές περιφέρειες** της Γερμανίας. Η διοικητική περιφέρεια αποτελεί αυτοδιοικητική βαθμίδα ορισμένων γερμανικών ομόσπονδων κρατιδίων. Αυτή διαιρείται με τη σειρά της σε νομούς (*Kreis* προφορά *Κράις*, πληθυντικός: *Kreise*, προφορά *Κράιζε*, στα κρατίδια Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία και Σλέσβιχ-Χόλσταϊν ή *Landkreis* προφορά *Λάντκραϊς*, πληθυντικός: *Landkreise* προφορά *Λάντκραϊζε*, στα υπόλοιπα κρατίδια). Κάθε γερμανική διοικητική περιφέρεια κυβερνάται από την λεγόμενη *Bezirksregierung* (προφορά *Μπετσίρκσρεγκιρουνγκ*, περιφερειακή κυβέρνηση).

Πρόκειται για τον τρίτο βαθμό τοπικής αυτοδιοίκησης μετά τους Δήμους & Κοινότητες *(Kommunen)* και τους Νομούς *(Kreise, Landkreise)*. 

Σε κάποια κρατίδια παρεμβάλλεται μεταξύ διοικητικών περιφερειών και νομών άλλη μια βαθμίδα, η περιοχή (ή επαρχία, γερμ. *Region*).  

Μερικά ομόσπονδα κρατίδια δεν διατηρούν διοικητικές περιφέρειες, αλλά υποδιαιρούνται κατευθείαν σε νομούς (*Kreise* ή *Landkreise*). Σήμερα οι διοικητικές περιφέρειες διατηρούνται σε τέσσερα κρατίδια της Γερμανίας, που υποδιαιρούνται σε συνολικά 19 διοικητικές περιφέρειες. Η πληθυσμιακά μεγαλύτερη αυτών είναι η περιφέρεια Ντύσσελντορφ με 5.255.000 κατοίκους, ενώ η περιφέρεια Γκίσεν (1.065.000 κάτοικοι) αποτελεί την μικρότερη σε πληθυσμό διοικητική περιφέρεια.

Γερμανικές διοικητικές περιφέρειες
----------------------------------

Τα ακόλουθα γερμανικά ομόσπονδα κρατίδια διατηρούν διοικητικές περιφέρειες:

* Βάδη-Βυρτεμβέργη - 4 διοικητικές περιφέρειες: Φράιμπουργκ, Καρλσρούη, Στουτγκάρδη, Τύμπινγκεν
* Βαυαρία - 7 διοικητικές περιφέρειες: Άνω Βαυαρία, Κάτω Βαυαρία, Άνω Φραγκονία, Μέση Φραγκονία, Κάτω Φραγκονία, Άνω Παλατινάτο, Σουαβία
* Έσση - 3 διοικητικές περιφέρειες: Ντάρμστατ, Γκίσεν, Κάσσελ
* Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία - 5 διοικητικές περιφέρειες: Άρνσμπεργκ, Κολωνία, Μύνστερ, Ντέτμολντ, Ντύσσελντορφ

Τα ακόλουθα ομόσπονδα κρατίδια κατάργησαν τις διοικητικές περιφέρειες:

* Ρηνανία-Παλατινάτο (2000)
* Σαξονία-Άνχαλτ (2003)
* Κάτω Σαξονία (2005)
* Σαξονία (2012)

Περαιτέρω πληροφορίες
---------------------

Αναλυτικότερες πληροφορίες για τις περιφέρειες και τη γενικότερη διοικητική δομή της Γερμανίας υπάρχουν στο λήμμα **Διοικητική διαίρεση της Γερμανίας**.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Γερμανία
 |

 |
Μια **διοικητική διαίρεση**, **μονάδα**, **οντότητα**, **περιοχή** ή **περιφέρεια**, που αναφέρεται επίσης ως **υποεθνική οντότητα**, **συστατική μονάδα** ή **υποδιαίρεση χώρας**, αποτελεί τμήμα μιας χώρας ή άλλης περιοχής που οριοθετείται για διοικητικούς σκοπούς. Οι διοικητικές διαιρέσεις διαθέτουν ένα ορισμένο βαθμό αυτονομίας και συνήθως η αυτοδιοίκησή τους γίνεται μέσω των τοπικών κυβερνήσεών τους. Οι χώρες διαιρούνται σε αυτές τις μικρότερες μονάδες για να διευκολύνουν τη διαχείριση της γης και των υποθέσεων του λαού τους. Μια χώρα μπορεί να διαιρεθεί σε επαρχίες, οι οποίες, με τη σειρά τους, χωρίζονται σε κομητείες, οι οποίες, με τη σειρά τους, μπορούν να χωριστούν εν όλω ή εν μέρει σε δήμους.

Οι διοικητικές διαιρέσεις είναι εννοιολογικά διαχωρισμένες από τα εξαρτώμενα εδάφη, με το πρώτο να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του κράτους και το άλλο να είναι μόνο κάτω από κάποια μικρότερη μορφή ελέγχου. Ωστόσο, ο όρος "διοικητική διαίρεση" μπορεί να περιλαμβάνει εξαρτώμενα εδάφη καθώς και αποδεκτές διοικητικές διαιρέσεις (π.χ. σε γεωγραφικές βάσεις δεδομένων).

Για λόγους σαφήνειας και ευκολίας, η τυποποιημένη ουδέτερη αναφορά για τη μεγαλύτερη διοικητική υποδιαίρεση ενός κράτους ονομάζεται "διοικητικό τμήμα πρώτου επιπέδου" ή "πρώτο διοικητικό επίπεδο". Το επόμενο μικρότερο αποκαλείται "διοικητικό τμήμα δευτέρου επιπέδου" ή "δεύτερο διοικητικό επίπεδο".

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Global Administrative Unit Layers (GAUL)». FAO. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Μαΐου 2014.
2. ↑  «Core Geo-Database». United Nations Geographic Information Working Group (UNGIWG). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Μαΐου 2014.
Η **δημόσια διαβούλευση** είναι η διαδικασία κατά την οποία ζητείται η συμβολή των πολιτών σε θέματα που τους αφορούν. Η δημόσια διαβούλευση υποστηρίζεται από τις πρωτοβουλίες για την ανοικτή και συνεργατική διακυβέρνηση και κύριοι στόχοι της είναι η διαφάνεια και η αποτελεσματικότητα στη διαμόρφωση πολιτικών. Στις περισσότερες περιπτώσεις η δημόσια διαβούλευση υποστηρίζεται από ηλεκτρονικά μέσα και αναφέρεται ως ηλεκτρονική δημόσια διαβούλευση ή ηλεκτρονική διαβούλευση.

Σύμφωνα με τον Κανονισμό της Βουλής των Ελλήνων, είναι απαραίτητη η δημόσια διαβούλευση των νομοσχεδίων πριν την κατάθεσή τους προς ψήφιση από τη Βουλή.

Δείτε επίσης
------------

* Ανοικτή διακυβέρνηση
* Συμμετοχική διακυβέρνηση

Πηγές
-----

* Βουλή των Ελλήνων, Νομοθετικό Έργο, Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2021

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πλατφόρμα ηλεκτρονικής διαβούλευσης
* Δημόσιες διαβουλεύσεις και άλλες δραστηριότητες διαβούλευσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση
* Open Government Partnership
* OECD, Background Document on Public Consultation
Η **δημόσια ραδιοτηλεόραση** περιλαμβάνει το ραδιόφωνο, την τηλεόραση και άλλα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης των οποίων η κύρια αποστολή είναι η δημόσια υπηρεσία/λειτούργημα. Οι δημόσιοι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί λαμβάνουν χρηματοδότηση από διάφορες πηγές, συμπεριλαμβανομένων των τελών αδείας, ατομικές συνεισφορές, δημόσια χρηματοδότηση και εμπορική χρηματοδότηση.

Η δημόσια ραδιοτηλεόραση μπορεί να λειτουργεί σε εθνικό ή τοπικό επίπεδο, ανάλογα με τη χώρα και το σταθμό. Σε ορισμένες χώρες, η δημόσια ραδιοτηλεόραση διοικείται από έναν ενιαίο οργανισμό. Άλλες χώρες έχουν πολλούς δημόσιους ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς που λειτουργούν περιφερειακά ή σε διαφορετικές γλώσσες. Ιστορικά, η δημόσια ραδιοτηλεόραση ήταν κάποτε η κυρίαρχη ή μοναδική μορφή ραδιοτηλεόρασης σε πολλές χώρες (με την αξιοσημείωτη εξαίρεση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής). Η εμπορική ραδιοτηλεόραση τώρα υπάρχει στις περισσότερες από αυτές τις χώρες. Ο αριθμός των χωρών με μόνη τη δημόσια ραδιοτηλεόραση μειώθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια του τελευταίου μέρους του 20ου αιώνα.

Ορισμός της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης
------------------------------------

Η κύρια αποστολή της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης ότι αυτή της δημόσιας υπηρεσίας, απευθυνόμενη και εμπλέκοντας τον πολίτη. Το βρετανικό μοντέλο έχει γίνει ευρέως αποδεκτό ως ένας καθολικός ορισμός. Το μοντέλο ενσωματώνει τις ακόλουθες αρχές:

* την καθολική προσβασιμότητα (γεωγραφική)
* καθολικό κοινό (γενικές προτιμήσεις και τα ενδιαφέροντά)
* ιδιαίτερη προσοχή στις μειονότητες
* συμβολή στην αίσθηση της εθνικής ταυτότητας και της κοινότητας
* απόσταση από τα κατεστημένα συμφέροντα
* απευθείας χρηματοδότηση
* ανταγωνισμός σε καλό πρόγραμμα αντί για αριθμούς
* κατευθυντήριες γραμμές που απελευθερώνουν αντί να περιορίζουν τους διαμορφωτές του προγράμματος

Ενώ η εφαρμογή ορισμένων αρχών μπορεί να είναι απλή, όπως στην περίπτωση της προσβασιμότητας, ορισμένες από τις αρχές μπορεί να είναι αόριστες ή δύσκολο να εφαρμοστούν. Στο πλαίσιο μιας μεταβαλλόμενης εθνικής ταυτότητας, ο ρόλος της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης μπορεί να είναι ασαφής. Ομοίως, η υποκειμενική φύση του καλού προγραμματισμού, μπορεί να θέσει το ζήτημα της ατομικών ή δημόσιων προτιμήσεων.Στο πλαίσιο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης υπάρχουν δύο διαφορετικές απόψεις σχετικά με την εμπορική δραστηριότητα. Η μία είναι ότι η δημόσια ραδιοτηλεόραση είναι ασυμβίβαστη με εμπορικούς στόχους. Η άλλη είναι ότι η δημόσια ραδιοτηλεόραση μπορεί και πρέπει να ανταγωνιστεί στην αγορά με τους ιδιωτικούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς. Αυτή η διχογνωμία τονίζεται από τις πτυχές της δημόσιας υπηρεσίας των παραδοσιακών εμπορικών ραδιοτηλεοπτικών φορέων.

Σε ορισμένες περιοχές η δημόσια ραδιοτηλεόραση μπορεί να είναι ή να μην είναι συνώνυμη με ελεγχόμενους από την κυβέρνηση ραδιοτηλεοπτικούς φορείς. Σε ορισμένες χώρες, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, οι δημόσιοι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς δεν εξαρτώνται από κυβερνητικές υπηρεσίες, και έχουν ανεξάρτητο μέσο χρηματοδότησης και, ως εκ τούτου, απολαμβάνουν τη συντακτική ανεξαρτησία.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85108618
* GND: 4129430-0
* NKC: ph127068

 |

 |
Ο **Διομήδης Ψηλός** (Αίγιο, 28 Ιανουαρίου 1928 - 4 Σεπτεμβρίου 2006) ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός και πολιτικός, βουλευτής το 1974.

Βιογραφία
---------

Δίδαξε ως καθηγητής στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Θεσσαλονίκης. Το 2003 εξελέγη ανεξάρτητο μη εκτελεστικό μέλος του Δ.Σ. του "Ευκλείδη"

Εξελέγη βουλευτής Αχαΐας με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 1974, συγκεντρώνοντας 7.678 σταυρούς προτίμησης.
Ήταν σύμβουλος του πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη , επιστημονικός σύμβουλος στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και διευθυντικό στέλεχος σε μεγάλες επιχειρήσεις και οργανισμούς.

Κηδεύτηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2006 από τον ιερό ναό του Αγίου Τρύφωνα στο Νεκροταφείο της Κηφισιάς.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ευκλείδης: Εκλογή νέου Διοικητικού Συμβουλίου
2. ↑  Κώστα Διγκαβέ, Οι εκλογές στην Ελλάδα 1844-1985, Θεσσαλονίκη 1986, Μαλλιάρης Παιδεία, σελ. 64.
3. ↑  Τα Νέα, 5/9/2006, σελ. 62

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Έργα Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.
Στην ελληνική μυθολογία ο **Διοκλής ο Μεσσήνιος** (έζησε περί το 1.200 π.Χ.), ήταν ο βασιλιάς των Φηρών της Μεσσηνίας, εγγονός του ποτάμιου θεού Αλφειού και γιος του Ορσιλόχου. 

Ο Διοκλής είχε δύο παιδιά, δίδυμα, τον Ορσίλοχο (του δόθηκε το όνομα του παππού του) και τον Κρήθωνα. Και τα δύο, όταν μεγάλωσαν, έλαβαν πρόθυμα μέρος στον Τρωικό Πόλεμο περί το 1.170 π.Χ.-1184 π.Χ. καθώς ήταν άριστοι γνώστες της τέχνης του πολέμου. Εκεί όμως σκοτώθηκαν από τον Αινεία. 

Ο Διοκλής ο Μεσσήνιος αναφέρεται στην *Ιλιάδα* (Ε 542 κ.ε.), όπου χαρακτηρίζεται ως πάμπλουτος και μεγαλόκαρδος. Επιπλέον, αναφέρεται και στην *Οδύσσεια* (γ 488-490, ο 186), καθώς προσέφερε φιλοξενία στον Τηλέμαχο στη μέση του ταξιδιού του γιου του Οδυσσέα από την Πύλο στη Σπάρτη, και πάλι κατά την επιστροφή του από τη Σπάρτη στην Πύλο, για μία νύχτα την κάθε φορά.

Πηγές
-----

* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 218
|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Τέθριππο με οδηγό και αποβάτη. (Παναθηναϊκός αμφορέας, Μουσείο Γκετί) |  | Τέθριππο με οδηγό και αποβάτη. (Παναθηναϊκός αμφορέας, Μουσείο Γκετί) |
| Τέθριππο με οδηγό και αποβάτη. (Παναθηναϊκός αμφορέας, Μουσείο Γκετί) |

Η **απόβαση** ή **ανάβαση** ήταν αρχαίο ελληνικό αγώνισμα.

Περιγραφή
---------

Διεξαγόταν κυρίως στην Αθήνα, στα Παναθήναια και στη Βοιωτία στα Αμφιαράεια. Ο αγωνιστής ήταν πεζός και οπλισμένος με ασπίδα κι έπρεπε να ανέβει ή να κατέβει στο άρμα του, ενώ αυτό βρίσκονταν σε ταχεία κίνηση. Βοηθός του ήταν ο ηνίοχος, ο οποίος έπρεπε να οδηγεί το άρμα έτσι ώστε να βοηθείται ο αγωνιστής. 

Ήταν δημοφιλές άθλημα και χρησιμοποιήθηκε συχνά στα αρχαία έργα τέχνης, όπως στο Αναβάτης σε άρμα ή σε άλλα έργα, όπως στο Αέτωμα της Ύδρας, όπου δίπλα στον μαχόμενο ήρωα, ένας ηνίοχος σύντροφός του περιμένει στο άρμα.
Γενικά με τον όρο **απόδραση**, ή **δραπέτευση**, χαρακτηρίζεται η κολάσιμη εκείνη πράξη κρατούμενου ή φυλακισμένου που ενδεχομένως να επιχειρήσει, ή έχει επιχειρήσει, προκειμένου ν΄ ανακτήσει την ελευθερία του. Σημειώνεται ότι η κράτηση ή φυλάκιση θα πρέπει προηγουμένως να έχει διαταχθεί από κρατική δημόσια Αρχή.

Η πράξη αυτή θεωρείται να προσβάλει την πολιτική εξουσία, και μπορεί να εκδηλωθεί είτε με άσκηση βίας είτε χωρίς. Απόδραση παραπάνω προσώπου μπορεί να συμβεί από κρατητήριο, ή φυλακή, ή νοσοκομείο, ή ιατρείο, που έχει προσαχθεί για ιατρική εξέταση, ή από δικαστική αίθουσα, ή στρατόπεδο ή άλλο χώρο εκτοπισμού ή τέλος κατά την μεταγωγή προς ή από τους προηγουμένους χώρους. 

* Ιδιαίτερες περιπτώσεις αποτελούν η απόδραση αιχμαλώτου ή η απόδραση τροφίμου ειδικού εσώκλειστου ιδρύματος που δεν εξετάζονται στο παρόν άρθρο.

Μεταφορικά ο όρος χρησιμοποιείται με την έννοια της φυγής από την καθημερινότητα (π.χ. *μικρές αποδράσεις στη θάλασσα* ή στη *Χ τοποθεσία*).

Ελληνική νομοθεσία
------------------

Σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία (Ποινικό Δίκαιο) η απόδραση χαρακτηρίζεται πλημμέλημα και κατά το άρθρο 173 του Ποινικού Κώδικα προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι ένα χρόνο. Η ποινή αυτή εκτίεται, μετά βέβαια τη σύλληψη του δραπέτη, αθροιστικά, δηλαδή μετά την ολοκλήρωση της έκτισης της πρότερης ποινής που είχε επιβληθεί και κρατούνταν, και όχι βάσει των διατάξεων κατά συρροή.

Υπόψη ότι ο νομοθέτης αναγνωρίζει την έμφυτη τάση του ανθρώπου προς απόκτηση της ελευθερίας του και της εξ αυτής ψυχική φόρτιση που μπορεί να έχει ο δράστης, και γι΄ αυτό και η ποινή προβλέπεται μικρή.

Σημειώνεται ότι στον πρώτο ελληνικό ποινικό νόμο που συντάχθηκε επί βασιλείας Όθωνα, όταν όπως λέγεται ασκούσε απόλυτη μοναρχία, η πράξη αυτή δεν χαρακτηριζόταν κολάσιμη, όπως συνέβαινε και σε άλλες Ηγεμονίες της Ευρώπης, (Γερμανική Αυτοκρατορία, Γαλλική Αυτοκρατορία κ.ά.), ενώ υπάρχουν και πολλά παραδείγματα Ηγεμόνων που στη συνέχεια όταν συλλαμβάνονταν οι δραπέτες τους χάριζαν το υπόλοιπο των ποινών τους και τους ελευθέρωναν, ή άλλους που τους προσλάμβαναν ακόμα και στις υπηρεσίες τους, όπως χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση ήταν των κουρσάρων.

Σε νεότερη όμως αναθεώρηση του ελληνικού ποινικού νόμου προστέθηκε το παραπάνω άρθρο 173, συνέχεια του οποίου και το άρθρο 174 που περιλαμβάνει τη "στάση κρατουμένων", με βαρύτερες ποινές, "βιαιοπραγίες κατά σωφρονιστικών υπαλλήλων" κ.λπ.

Κατ΄ αντιστοιχία ταυτόσημες διατάξεις για ίδιο αδίκημα τελούμενο από στρατιωτικό προβλέπει και ο στρατιωτικός ποινικός κώδικας κατά τα άρθρα 89 και 90.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **απόδραση**  |

Ο Ισχύων Ποινικός Κώδικας
Καμπύλες απόκρισης συχνοτήτων μικροφώνων
Σε ένα ηλεκτρικό κύκλωμα, στο οποίο έχουμε ως είσοδο διαφορετικές συχνότητες, κάποιες συχνότητες της εισόδου εμφανίζονται στην έξοδο του κυκλώματος, ενώ κάποιες άλλες όχι. Εκτός από τις συχνότητες που εξέρχονται χωρίς να υποστούν εξασθένηση και τις συχνότητες που αποκόπτονται τελείως, υπάρχουν και άλλες, οι οποίες διέρχονται εξασθενημένες μέσα από το κύκλωμα, αλλά με διαφορετικό βαθμό εξασθένησης η κάθε μία. Αυτή η αντίδραση του κυκλώματος στις διάφορες συχνότητες της εισόδου του, που καθορίζει ποιες συχνότητες θα περάσουν στην έξοδο, με πόση εξασθένηση και ποιες όχι, ονομάζεται **απόκριση συχνότητας** του κυκλώματος. 

Παράδειγμα ενός απλού τέτοιου κυκλώματος είναι το μικρόφωνο. Είσοδος του μικροφώνου είναι οι ήχοι του περιβάλλοντος που αντιστοιχούν σε διαφορετικές συχνότητες, ενώ εξοδός του είναι όσες συχνότητες μπορούν να μετατραπούν σε ηλεκτρικό σήμα και με ανάλογη ένταση. Στο σχήμα, βλέπουμε την καμπύλη απόκρισης συχνοτήτων δύο διαφορετικών μικροφώνων. Στον κατακόρυφο άξονα έχουμε την ένταση της εξόδου του μικροφώνου σε ντεσιμπέλ (dB) σε σχέση με την ένταση εισόδου του ήχου, ενώ στον οριζόντιο άξονα είναι η συχνότητα του ήχου εισόδου στο μικρόφωνο, σε KHz. Από τις δύο καμπύλες του σχήματος, η κόκκινη έχει μεγαλύτερη ομοιομορφία στην κατανομή των συχνοτήτων σε σχέση με τα ντεσιμπέλ. Αυτό σημαίνει ότι το συγκεκριμένο μικρόφωνο, αποδίδει πιστότερα τους προσλαμβανόμενους ήχους σε σχέση με αυτό, της μπλε απόκρισης.

Πηγές
-----

1. ↑  «ΑΣΚΗΣΗ 207 ΑΠΟΚΡΙΣΗ ΣΥΧΝΟΤΗΤΑΣ R-C ΚΥΚΛΩΜΑΤΩΝ» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 25 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2016.
2. ↑  Tsapatsoulis, Nicolas (2006). «Αρμονική Απόκριση & ∆ιαγράμματα Bode» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 22 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2016.
3. ↑  «ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5 ΣΥΝΑΡΤΗΣΗ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ, ΑΠΟΚΡΙΣΗ ΣΥΧΝΟΤΗΤΑΣ, ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗ» (PDF). 8 Νοεμβρίου 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 19 Φεβρουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2016.
4. ↑  «ΠΑΡΑΓΩΓΗ και ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΣΗΜΑΤΟΣ - ΑΝΑΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΣΚΕΥΕΣ ΛΗΨΗΣ και ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑΣ ΗΧΟΥ» (PDF). *ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΣ ΤΟΠΟΣ (ΕΚ.ΔΙ.ΤΟ.)*. Ανακτήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2016. [*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  «ΠΑΡΑΓΩΓΗ & ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΣΗΜΑΤΟΣ - ΘΕΩΡΙΑ - Βιβλίο Μαθητή Α' τάξη 2ου Κύκλου - ΟΕΔΒ». Ανακτήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2016.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85051931
* GND: 4155400-0

 |

 |