recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 36°53′47″N 27°17′24″E﻿ / ﻿36.89639°N 27.29000°E﻿ / 36.89639; 27.29000

Μέσα στο Κάστρο της Κω
Το **κάστρο της Κω**, γνωστότερο ως **κάστρο της Νεραντζιάς**, αποτελεί το πιο σημαντικό σκέλος της ιπποτικής οχύρωσης που κατασκεύασαν οι Ιωαννίτες Ιππότες στα τέλη του 14ου αιώνα. Στα τέλη του 14ου και αρχές του 15ου αιώνα η Κως πυκνοφυτεύτηκε με νεραντζιές και λεμονιές γι αυτό και ονομάστηκε Νεραντζιά και το κάστρο της κάστρο της Νεραντζιάς. 

Το κάστρο αποτελείται από δύο οχυρωμένους περιβόλους, ο εσωτερικός είναι προγενέστερος. Έχει ορθογώνιο σχήμα και στις γωνίες του πλαισιώνεται από 4 ψηλούς πύργους. Μία φαρδιά τάφρος χωρίζει τους δυο περιβόλους και μόνο στην ανατολική πλευρά ενώνονται με ένα λοξό κατηφορικό δρόμο.

Το κάστρο της Νεραντζιάς μαζί με το κάστρο του Αγίου Πέτρου στην απέναντι ακτή της Αρχαίας Αλικαρνασσού (Πετρούμι – Μποντρούμ) έλεγχαν το θαλάσσιο πέρασμα προς τους Άγιους Τόπους κατά την διάρκεια των Σταυροφοριών. Για το χτίσιμο του κάστρου έχουν χρησιμοποιηθεί πολλά αρχιτεκτονικά μέλη από την αρχαία πόλη της Κω και το Ασκληπιείο τα οποία είναι ορατά μέχρι και σήμερα εντοιχισμένα σε διάφορα σημεία του κάστρου. 

Το 19ο αιώνα το Κάστρο της Νεραντζιάς χρησιμοποιήθηκε σαν στρατώνας της τουρκικής φρουράς και κατοικία του Τούρκου διοικητή. Στις 17 Μαρτίου 1816 εξερράγη από ατύχημα μια πυριτιδαποθήκη και κατέστρεψε μεγάλο μέρος του κάστρου.

Η σημερινή του μορφή οφείλεται στην Ιταλική Αρχαιολογική Υπηρεσία η οποία κατά την διάρκεια της Ιταλικής κατοχής κατεδάφισε τις τουρκικές προσθήκες και προχώρησε σε εκτεταμένες εργασίες αποκατάστασης του κάστρου στην αρχική του μορφή.

Κατά τη Γερμανική κατοχή στο κάστρο στρατωνίσθηκε η φρουρά και λειτούργησε ως φυλακή.​ Κηρύχθηκε ιστορικά διατηρητέο το 1948.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κάστρο της Νεραντζιάς Κω** |

1. ↑  www.arxaiologikoktimatologio.gov.gr/el/monuments\_info?id=147358&type=Monument.
2. ↑  «Το μεσαιωνικό φρούριο Κω». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2013.
3. ↑  «ΥΑ 23162/811/15-9-1948 - ΦΕΓΔΔ 15/26-11-1948». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Οκτωβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2013.
Ο θυρεός των Πουατιε πριγκίπων της Αντιόχειας.
Η **Φιλίππα**, γαλλ. Philippa de Poitiers (1148 - 1178) από τον Οίκο του Πουατιέ-Αντιόχειας ήταν κόρη της πριγκίπισσας του Πουατιέ και με τον γάμο της έγινε κυρία του Τορόν.

Βιογραφία
---------

Ήταν η δεύτερη κόρη του Ραϋμόνδου και της Κωνσταντίας των Ωτβίλ πριγκίπισσας της Αντιόχειας, κόρης του Βοημούνδου Β΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας. Πήρε το όνομα της εκ πατρός μάμμης της Φιλίππης των Ρουέργκ, κόρης του κόμη της Τουλούζης.

Αδέλφια της ήταν ο Βοημούνδος Γ΄ της Αντιόχειας και η Μαρία, σύζυγος του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Το 1149 ο πατέρας της απεβίωσε στη μάχη του Ινάμπ. Το 1153 η μητέρα της έκανε 2ο γάμο με τον Ραϋνάλδο των Σατιγιόν και απέκτησε μία κόρη, την Αγνή, σύζυγο του Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας.

Ο Μανουήλ Α΄ Κομνηνός είχε εξάδελφο τον Ανδρόνικο (Α΄), που ζούσε στην Αυλή. Ο Αυτοκράτορας, που δεν είχε ακόμη αποκτήσει γιο, θέλησε να παντρέψει την κόρη του Μαρία (από τον 1ο γάμο του με τη Βέρθα) με τον Μπέλα (Γ΄) της Ουγγαρίας, που τον ονόμασε διάδοχο και κάλεσε όλους να ορκιστούν πίστη σε αυτόν. Ο Ανδρόνικος, που ήταν πιθανός διάδοχος αν δεν αποκτούσε γιο ο Μανουήλ Α΄, αρνήθηκε και εκτοπίστηκε από την Αυλή. Του δόθηκε η επαρχία της Κιλικίας. Ο Ανδρόνικος (Α΄) είχε ερωμένη την Ευδοκία Κομνηνή, ανιψιά του Αυτοκράτορα. 

Ο Ανδρόνικος δραπέτευσε στην Αυλή της Αντιόχειας. Εκεί αποπλάνησε τη Φιλίππη, που περιγράφεται ως ωραία και την κρατούσε μαζί του. Ο Ιωάννης Κίνναμος περιγράφει την αδελφή της Μαρία ως υψηλή, ευειδής και ξανθή· αναμφίβολα και η Φιλίππη θα είχε όμοια χαρακτηριστικά. Ο θυμός του Μανουήλ Α΄ ξαναζωντάνεψε από την ατιμία και ο Ανδρόνικος αναγκάστηκε να φύγει από την Αντιόχεια. Η Φιλίππη ήταν ερωμένη του το διάστημα 1166-67.

Αφού εγκαταλείφθηκε από τον Ανδρόνικο, η Φιλίππη παντρεύτηκε τον Χάμφρεϋ Β΄ κύριο του Τορόν (Τεμπνίν) μετά το 1166. Για τον Χάμφρεϋ Β΄ ήταν ο 2ος γάμος. Από τον 1ο του γάμο με μία αγνώστου σε εμάς ονόματος γυναίκα είχε γιο τον Χάμφρεϋ Γ΄. Η Φιλίππη δεν απέκτησε απογόνους ούτε από τον Χάμφρεϋ Β΄. Απεβίωσε το 1178, περίπου 30 ετών. Τάφηκε στον ναό της Αγ. Μαρίας στην Κοιλάδα του Ιωσαφάτ. Ο σύζυγός της απεβίωσε το επόμενο έτος. 

Το 1180 απεβίωσε ο Μανουήλ Α΄ και τον διαδέχθηκε ο γιος του (από τον 2ο γάμο του με τη Μαρία) Αλέξιος Β΄ Κομνηνός, που ήταν 11 ετών. Αντιβασίλισσα ανέλαβε η Μαρία. Τότε ο Ανδρόνικος επέστρεψε να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη και εκεί βρήκε τη χήρα Μαρία, αδελφή της Φιλίππης, που τη συνέλαβε. Έπειτα από καιρό την έπνιξε, μαζί με τον γιο της Αλέξιο Β΄, 14 ετών πια, και ανέλαβε ο ίδιος Αυτοκράτορας ως Ανδρόνικος Α΄. Δύο έτη μετά κατακρεουργήθηκε από τον όχλο.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε μετά το 1166 τον Χάμφρεϋ Β΄ κύριο του Τορόν. Ήταν η 2η σύζυγός του. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
-----

* Cawley, Charles, ANTIOCH, Medieval Lands, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy
* Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Andronicus I". Encyclopædia Britannica. 1 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 976.
Η έκταση των Κάτω Χωρών όπως φαίνονται από δορυφόρο.
Οι **Κάτω Χώρες** (ολλανδικά: *de Lage Landen*, γαλλικά: *les Pays-Bas),* γνωστές και ως **χώρες Μπενελούξ**, είναι παράκτια περιοχή στη δυτική Ευρώπη, που αποτελείται από τα κράτη Ολλανδία, Βέλγιο και Λουξεμβούργο, όπως και το χαμηλού υψόμετρου δέλτα των ποταμών Ρήνου, Μεύση, Σκάλδη και όπου το μεγαλύτερο μέρος της γης βρίσκεται κάτω από το επίπεδο της θάλασσας. Αυτή η ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Ευρώπης εκτείνεται περίπου από τις γαλλικές Γκραβελίν και Δουνκέρκη στο νοτιοδυτικό σημείο, στην περιοχή της ολλανδικής Ντελφσέιλ και της γερμανικής Ανατολικής Φρυζίας στο βορειοανατολικό σημείο του και του Λουξεμβούργου και της γαλλικής Τιονβίλ στα νοτιοανατολικά.

Οι περισσότερες από τις Κάτω Χώρες είναι παράκτιες περιοχές που οριοθετούνται από τη Βόρεια Θάλασσα ή τη Μάγχη. Οι χώρες που δεν έχουν πρόσβαση στη θάλασσα έχουν συνδέσει τον εαυτό τους πολιτικά και οικονομικά σε εκείνους που έχουν πρόσβαση για να σχηματίσουν μία ένωση λιμανιών και ενδοχώρας.

Οι Κάτω Χώρες ήταν η σκηνή των βόρειων πόλεων των αρχών της δεκαετίας, νεόδμητες παρά ανεπτυγμένες με βάση κάποια αρχαία κέντρα, σηματοδότησαν την αφύπνιση της Ευρώπης στο 12ο αιώνα. Σε αυτή την περίοδο, συναγωνίζονταν με τη βόρεια Ιταλία για την πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή της Ευρώπης. Οι περισσότερες από τις πόλεις διοικούνταν από συντεχνίες και συμβούλια μαζί με ένα θεσμικό παρά ουσιαστικό άρχοντα, όπου η αλληλεπίδραση με τον άρχοντα διέπονταν από ένα αυστηρό σύνολο κανόνων που περιγράφουν αυτό που ο τελευταίος θα μπορούσε ή δε θα μπορούσε μπορούσε να αναμένει από αυτούς. Όλες οι περιοχές εξαρτόνται κυρίως από το εμπόριο, την κατασκευή και την ενθάρρυνση της ελεύθερης ροής αγαθών και βιοτεχνών.

Οι γερμανικές γλώσσες, όπως τα ολλανδικά και τα λουξεμβουργιανά ήταν οι κυρίαρχες γλώσσες, αν και οι λατινογενείς γλώσσες έπαιξαν επίσης σημαντικό ρόλο. Οι δευτερεύουσες γλώσσες που περιλαμβάνονται είναι τα γαλλικά (Λουξεμβούργο, Βραβάντη γύρω από τη Νιβέλ), οι ρομανικές γλώσσες του Βελγίου (στην Επισκοπή της Λιέγης), οι ρομανικές γλώσσες της Φλάνδρας (δηλαδή Καμπραί, Λιλ, Τουρναί) και της Ναμύρ (βαλλωνικά).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Low Countries». *Encyclopedia Britannica*. Encyclopædia Britannica, Inc... Ανακτήθηκε στις 26 January 2014.
2. ↑  «Low Countries - definition of Low Countries by the Free Online Dictionary, Thesaurus and Encyclopedia». Farlex, Inc. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Low Countries στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 9585150325558810090001

 |

 |
Συντεταγμένες: 24°43′11.507″S 68°32′12.667″W﻿ / ﻿24.71986306°S 68.53685194°W﻿ / -24.71986306; -68.53685194

Το **Γιουγιαϊγιάκο** (ισπανικά: *Llullaillaco*‎) είναι το δεύτερο υψηλότερο ενεργό ηφαίστειο στον κόσμο, μετά το Όχος ντελ Σαλάδο και είναι ο υψηλότερος αρχαιολογικός χώρος στον κόσμο. Το ηφαίστειο βρίσκεται στις Άνδεις στα σύνορα μεταξύ Αργεντινής (στην επαρχία Σάλτα) και Χιλής (στην περιφέρεια Αντοφαγάστα).

Τοπωνύμιο
---------

Το όνομά της πιθανότατα προέρχεται από την κέτσουα *Yuyaq yaku*, ή «απατηλό νερό», το όνομα μιας ελώδους λιμνοθάλασσας στους ανατολικούς πρόποδες της Αργεντινής.

Γεωγραφία
---------

Το βουνό φτάνει σε υψόμετρο 6.739 μέτρων.

Είναι επίσης το έκτο ψηλότερο βουνό της Νότιας Αμερικής και η ψηλότερη κορυφή της επαρχίας Σάλτα.

Η κορυφή και οι πλευρές του είναι χιονισμένες και έχουν μικρούς παγετώνες, καθώς και μεγάλες ροές τέφρας και ηφαιστειακών πετρωμάτων. Από τις κορυφές του ρέουν ακτινωτά μικρά ρυάκια, μερικά από τα οποία τροφοδοτούν έλη στην πλευρά της Αργεντινής.

Ιστορία
-------

Μούμιες του Γιουγιαϊγιάκο στη Σάλτα (Αργεντινή).
Αεροφωτογραφία του ηφαιστείου με ροή λάβας.
Την 1η Δεκεμβρίου 1952, ο Μπιόν Γκονσάλες και ο Χουάν Χαρσίμ ήταν οι πρώτοι Ευρωπαίοι που ανέβηκαν στην κορυφή.

Το ηφαίστειο είναι ανενεργό από το 1877, όταν έγινε η τελευταία έκρηξη. Ωστόσο, οι σχετικές αναφορές είναι πολύ ασαφείς.

Τον Μάρτιο του 1999 ανακαλύφθηκε ένα νεκροταφείο κοντά στην κορυφή του, από το οποίο απομακρύνθηκαν τρεις μούμιες, οι «μούμιες του Γιουγιαϊγιάκο». Πρόκειται για τα σώματα των παιδιών που οι Κέτσουα θυσίαζαν σε αυτό που θεωρούσαν θεότητες τους, σχεδόν 500 χρόνια πριν από την ανακάλυψή τους και λίγο πριν από την άφιξη των πρώτων κονκισταδόρων. Μουμιοποιήθηκαν με κατάψυξη. Οι μούμιες εκτίθενται τώρα στο Αρχαιολογικό Μουσείο των Υψηλών Ορέων (*Museo de Arqueología de Alta Montaña*) στη Σάλτα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  8545.
2. ↑  Vitry, Christian (2016). «Contribución al Estudio de Caminos se Sitios Arqueológicos de Altura. Volcán Llullaillaco (6.739 M). Salta – Argentina» (PDF). *maam.gob.ar*. Museo de Arqueologia de Alta Montana. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 11 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2023.
3. ↑  «Global Volcanism Program | Llullaillaco». *Smithsonian Institution | Global Volcanism Program* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2023.
4. ↑  Rudolph, William E. (1955-04). «Licancabur: Mountain of the Atacamenos». *Geographical Review* **45** (2): 151. doi:10.2307/212227. .
5. ↑  Mignone, Pablo (2010). «Ritualidad estatal, capacocha y actores sociales locales: El Cementerio del volcán Llullaillaco» (στα αγγλικά). *Estudios atacameños* (40): 43–62. doi:10.4067/S0718-10432010000200004. ISSN 0718-1043. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Llullaillaco στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315164980
* LCCN: sh2008006608
* NKC: ge737643

 |

 |
Ο **Γιώργος Φάνος** ήταν Κύπριος ιατρός και ποιητής. Γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1918. Σπούδασε ιατρική στην Αθήνα. Επιστρέφοντας στην Κύπρο άσκησε το επάγγελμα του γιατρού στην Αμμόχωστο, από το 1942 έως το 1974. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 εγκαταστάθηκε στην Πάφο όπου συνέχισε να εργάζεται ως ιατρός.

Ασχολήθηκε με την ποίηση, την πεζογραφία (γράφοντας με το ψευδώνυμο *Σύλβιος Μιράντης*) και την κριτική μελέτη. Συνεργασίες του φιλοξενήθηκαν κατά καιρούς σε ελλαδικά και κυπριακά έντυπα.

Εξέδωσε δύο ποιητικές συλλογές:

* *Στον Μακάριο Γ΄* (1959)
* *Βορά στη Μπόρα* (1965)

Στα ποιήματά του είναι έντονος ο προσωπικός, αυτοβιογραφικός τόνος. Παρά τους πεζολογικούς ρυθμούς που υιοθετούνται, τα χαρακτηριστικά της ποιητικής του δημιουργίας παραπέμπουν στο κυρίαρχο μεσοπολεμικά κίνημα του νεοσυμβολισμού.

Απεβίωσε το 1994 στην Πάφο.

Διάφορα
-------

Ο Γιώργος Φάνος αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά μέλη του αθλητικού σωματείου Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. Διετέλεσε πρόεδρος του σωματείου από τον Νοέμβριο του 1948 έως το 1951.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Ζαφειρίου, Λεύκιος· Μύαρης, Γιώργος· Μπαζούκης, Αλέξανδρος (2012). *Κείμενα Κυπριακής Λογοτεχνίας τόμος 2* (PDF). Λευκωσία: Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού. σελ. 117. ISBN 978-9963-0-4536-5. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 18 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2018.
2. ↑  Στυλιανού 1998, σελ. 14-15
3. ↑  Στυλιανού 1998, σελ. 216-217

Βιβλιογραφία
------------

* Ζαφειρίου, Λεύκιος· Μύαρης, Γιώργος· Μπαζούκης, Αλέξανδρος (2012). *Κείμενα Κυπριακής Λογοτεχνίας τόμος 2* (PDF). Λευκωσία: Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού. σελ. 117. ISBN 978-9963-0-4536-5. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 18 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2018.
* Στυλιανού, Πάμπος (1998). *50 χρόνια Νέα Σαλαμίνα 1948-1998*. Κύπρος: Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. ISBN 978-9963-8370-0-7.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Εξώφυλλο ποιητικής συλλογής του και αφιέρωση[*νεκρός σύνδεσμος*]
Συντεταγμένες: 39°21′42″N 20°47′0,4″E﻿ / ﻿39.36167°N 20.78333°E﻿ / 39.36167; 20.78333


|  |  |
| --- | --- |
| Χωριό | Μελιανά |
| Νομός | Πρεβέζης |
| Δήμος | Ζηρού |
| Πληθυσμός | 303 |
| Υψόμετρο | 560 μέτρα |

Τα **Μελιανά** είναι ορεινό χωριό της νομού Πρέβεζας και ανήκει στα χωριά της Λάκκας Σουλίου. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 560μ. στις δυτικές υπώρειες του Ξηροβουνίου. Βρίσκεται στα σύνορα του νομού Ιωαννίνων και 60χλμ. ΒΑ της Πρέβεζας. Στα δεξιά το χωριό συνορεύει με τα Δερβίζιανα Ιωαννίνων ενώ αριστερά με το χωριό Παπαδάτες του νομού Πρέβεζας. Τα Μελιανά κατά μία εκδοχή ίσως οφείλει το όνομα του στη μεγάλη οικογένεια Μελά, που κατάγεται από εδώ. Κατά μία άλλη εκδοχή το οφείλει στο δέντρο μελία
(φράξος), που φύεται πλούσια στις πλαγιές του.

  

Το χωριό πριν την εφαρμογή του σχεδίου «Καλλικράτης» υπαγόταν διοικητικά στο δήμο Θεσπρωτικού, τώρα υπάγεται στο δήμο Ζηρού με έδρα τη Φιλλιπιάδα.
Σύμφωνα με την απογραφή το 2001 το χωριό έχει 303 μόνιμους κατοίκους. Μέχρι το 2011 λειτουργούσε δημοτικό σχολείο. Δραστηριοποιείται και πολιτιστικός σύλλογος με την ονομασία "Προφήτης Ηλίας" που δημιουργήθηκε το 2007 από κατοίκους του χωριού. 
Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία, την κτηνοτροφία, τη μελισοκομία και τη συγκομιδή ελιάς. Στο τέλος του χωριού υπάρχει ενα μικρό ποτάμι που το χρησιμοποιούν οι κατοικοι για να ποτίζουν τις καλιέργειες τους.

Αξιοθέατα
---------

* Ιερό Ναό Κοίμησης της Θεοτόκου,
* Ιερό Ναό του Αγίου Γρηγορίου στο Νταλαμάνι,
* Εξωκλήσια του Προφήτη Ηλία και του Αγ. Γεωργίου,
* τον παραδοσιακό νερόμυλο του χωριού,
* την πέτρινη παραδοσιακή βρύση στην πλατεία του χωριού,
* δάσος από πλατάνια στην θέση Κρούαθι,
* θέα άγριου φυσικού τοπίου από τον Αϊ-λιά "Θάνα".

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2012.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Μαΐου 2012. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2012.
Ο **Ματθαίος**, γαλλ. Mathieu (απεβ. 1453) από τον Οίκο του Γκραγύ ήταν, ως σύζυγος της Μαργαρίτας, κόμης τού Κομμάνζ (Comminges).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος τού Αρσαμπώ των Γκραγύ υποκόμη τού Καστιγιόν & Γκρουζόν, κόμη τού Μπανώζ και πρωτεύοντα τού Μπυς (capital de Buch) και της Ισαβέλλας κόμισσας της Φουά, κόρης τού Ρογήρου-Βερνάρδου Ε΄ υποκόμη τού Καστελμπόν.

Έγινε ιππότης το 1413 και μέλος της ακολουθίας τού Ιωάννη των Βαλουά δούκα της Βουργουνδίας. Για την πιστότητά του ο Κάρολος ΣΤ΄ της Γαλλίας, σύμμαχος τού Φιλίππου Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας (γιού τού Ιωάννη) τού έδωσε το Μαρμπόν. Όμως ο Ματθαίος δεν μπορούσε να το λάβει, διότι ήταν κάτω από τον έλεγχο τού Καρόλου Ζ΄ διαδόχου (δελφίνου) τότε, που ήταν σε πόλεμο με τον πατέρα του Κάρολο ΣΤ΄.

Εκείνη την εποχή νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα κόμισσα τού Κομμάνζ, 20 έτη μεγαλύτερή του, μία αυταρχική γυναίκα που υποτίθεται, ότι είχε σκοτώσει τον πρώην σύζυγό της στη φυλακή. Φοβούμενος την ίδια μοίρα, ο Ματθαίος, λίγους μήνες μετά, κλείδωσε τη σύζυγό του στο κάστρο τού Μπραμεβάκ στα Πυρηναία και κυβέρνησε μόνος του. Ακολούθησε τον αδελφό του στην λιποταξία από το στρατόπεδο των Βουργουνδών στον Κάρολο Ζ΄ της Γαλλίας, ο οποίος τον αντάμειψε με τη διακυβέρνηση τού Δελφινάτου (Ντωφινέ, 1426-28).

Έπειτα από το τέλος τού αδελφού του Ιωάννη Α΄ κόμη της Φουά, ο Ματθαίος έγινε επίτροπος τού ανήλικου ανιψιού του Γκαστόν Δ΄ και το 1439 εξαγόρασε τον Ροδρίγο δε Βιγιανδράνδο και τους επιδρομείς του για να εγκαταλείψουν την κομητεία της Φουά.

Εν τω μεταξύ οι ανικανοποίητοι πολίτες τού Κομμάνζ παρακάλεσαν για την επιστροφή της Μαργαρίτας τον Κάρολο Ζ΄, που διέταξε την απελευθέρωσή της. Ο Ματθαίος αρνήθηκε και μετέφερε τη σύζυγό του στο Φουά. Έγινε πάλι σύμμαχος της Βουργουνδίας και χρίστηκε ιππότης τού Τάγματος τού Χρυσόμαλλου Δέρατος το 1440. Τότε ο Κάρολος Ζ΄ έθεσε το Κομμάνζ υπό την κηδεμονία τού Ιωάννη Δ΄ κόμη τού Αρμανιάκ και το 1441 άρχισε πόλεμος μεταξύ τού κόμη της Φουά και τού κόμη τού Αρμανιάκ. Η διαμάχη διακόπηκε μόνο το 1442 με μία εκστρατεία εναντίον των Άγγλων. Έπειτα από αυτήν, ο Κάρολος Ζ΄ διέταξε πάλι την απελευθέρωση της κόμισσας τού Κομμάνζ το 1443 και τώρα ο Ματθαίος αναγκάστηκε να υπακούσει. Η Μαργαρίτα αφέθηκε, αλλά απεβίωσε λίγο αργότερα, αφήνοντας το Κομμάνζ στο στέμμα της Γαλλίας.

Το 1449 ο Ματθαίος συνόδευσε τον Γκαστόν Δ΄ στην πολιορκία τού Μωλεόν· απεβίωσε 4 έτη μετά.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1419 τη Μαργαρίτα, κόμισσα του Κομάνζ· δεν απέκτησε απογόνους.

Το 1443 απεβίωσε η Μαργαρίτα και ο Ματθαίος έκανε δεύτερο γάμο, με την Αικατερίνη ντε Κορράζ και είχε τέκνα:

* Ιωάννα.
* Μαργαρίτα.

Από μη νόμιμη σχέση είχε δύο φυσικά τέκνα:

* (νόθος) Ιωάννης, επίσκοπος τού Νταξ & Κομμάνζ.
* (νόθη) Ιωάννα-Αικατερίνη, παντρεύτηκε τον Ιωάννη τού Σατώ-Βερντέν.

Πηγές
-----

* Foundation for Medieval Genealogy : Archambault de Grailly

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 132253984. Ανακτήθηκε στις 8  Μαρτίου 2015.
2. 1 2 3  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 20839952
* GND: 132253984

 |

 |
Βίντεο που λήφθηκε από το πλήρωμα Expedition 29 στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό σε ένα πέρασμα του πάνω από τη Δυτική Ευρώπη το 2011.
Η Δυτική Ευρώπη (γαλάζιο) σύμφωνα με ΟΗΕ.
Η Δυτική Ευρώπη (γαλάζιο) σύμφωνα με το The World Factbook της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (CIA) των ΗΠΑ.
Η **Δυτική Ευρώπη** είναι γεωγραφικός όρος ο οποίος αναφέρεται σε τμήμα της ευρωπαϊκής ηπείρου, ενώ παράλληλα χρησιμοποιείται εκτενώς και για να περιγράψει μια ευρύτερη περιοχή σύμφωνα με γεωπολιτικά, πολιτιστικά και κοινωνικοοικονομικά κριτήρια, και για αυτόν τον λόγο δεν υπάρχει συγκεκριμένος συμπεφωνημένος ορισμός για τα όρια της λεγόμενης Δυτικής Ευρώπης.

Σύμφωνα με τον Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) τα κράτη που συγκαταλέγονται στη δυτική Ευρώπη είναι: η Αυστρία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ελβετία, το Λίχτενσταϊν, το Λουξεμβούργο και η Ολλανδία. Σύμφωνα με το The World Factbook στη δυτική Ευρώπη βρίσκονται: το Βέλγιο, η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο (Αγγλία, Βόρεια Ιρλανδία, Ουαλία, Σκωτία), η Ιρλανδία, η Ολλανδία. 

Κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, χώρες της Δυτικής Ευρώπης θεωρούνταν από πολλούς αυτές που ήταν μέλη του ΝΑΤΟ, αψηφώντας σε αυτήν την περίπτωση τη στενή γεωγραφική έννοια του όρου και εστιάζοντας σε γεωπολιτικά, στρατιωτικά και κοινωνικοοικονομικά κριτήρια με βάση τη διάκριση με την αντίπερα μεριά την Ανατολική Ευρώπη. Βέβαια, πιο συγκεκριμένα και με πάγιο τρόπο οι δύο αυτές «πλευρές» ιστορικά ονομάζονται Δυτικό και Ανατολικό Μπλοκ αντίστοιχα.

Δείτε επίσης
------------

* Ευρώπη
* Ευρωπαϊκή Ένωση
* Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση
* Δυτικός Κόσμος

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Περιοχές του κόσμου |
| --- |
|  |
| Ευρώπη | 
Βόρεια Ευρώπη • Δυτική Ευρώπη • Κεντρική Ευρώπη • Ανατολική Ευρώπη • Νότια Ευρώπη |
|  |
| Ασία | 
Βόρεια Ασία • Δυτική Ασία • Κεντρική Ασία • Ανατολική Ασία • Νότια Ασία • Νοτιοανατολική Ασία |
|  |
| Αφρική | 
Βόρεια Αφρική • Δυτική Αφρική • Κεντρική Αφρική • Ανατολική Αφρική • Νότια Αφρική |
|  |
| Αμερική | 
Βόρεια Αμερική • Καραϊβική • Κεντρική Αμερική • Νότια Αμερική |
|  |
| Ωκεανία | 
Αυστραλία • Μελανησία • Μικρονησία • Πολυνησία |
|  |
| Пολικές περιοχές | 
Αρκτική • Ανταρκτική |
|  |
| Ωκεάνοι | 
Ατλαντικός Ωκεανός • Ινδικός Ωκεανός • Αρκτικός Ωκεανός • Ειρηνικός Ωκεανός • Νότιος Ωκεανός |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 245653394
* GND: 4079215-8
* NKC: ge137883

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
 |

 |
Ο **Γεράρδος ΣΤ΄**, γαλλ.: *Gerard VI vicomte de Fezensaguet,* (1235–1285), ήταν υποκόμης του Φεζενσαγκέ από το 1240 έως το 1285, στη συνέχεια κόμης του Aρμανιάκ και του Φεζενσάκ από το 1256 έως το 1285. Ήταν γιος του Ρογήρου υποκόμη του Φεζενσαγκέ, και της Πινσέλ ντ' Αλμπρέ.

Βιογραφία
---------

Το 1249 αμφισβήτησε την κατοχή του Armagnac και του Fézensac που οδήγησε σε πόλεμο με τον Arnaud Odon, τον Viscount Lomagne και τον Auvillars, σύζυγο του Mascarós I του Armagnac, κληρονόμου των κομητειών Armagnac και Fezensac και πατέρα του Mascarós Lomagne II. Σε αυτόν τον πόλεμο ο Gerald υποστηρίχθηκε από τον άρχοντά του, κόμη Raymond VII της Τουλούζης. Συνελήφθη, αφέθηκε ελεύθερος για λύτρα και συνέχισε τον αγώνα με επιτυχία. Κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του, η μητέρα του, Pincelle d'Albret, παρουσίασε στο όνομά του την κομητεία Fezensaguet ως φόρο τιμής στον Alphonse of Poitiers, τον διάδοχο του Raymond VII, σε αντάλλαγμα για συνεχή υποστήριξη. Μόλις το 1255 ο Gaston, Viscount of Bearn, κατάφερε να συμφιλιώσει τους αντιπάλους.

Το 1256, μετά τον θάνατο του άτεκνου Mascarós II Lomagne, ο Gerald, ως ο στενότερος συγγενής της, κληρονόμησε τις κομητείες Armagnac και Fezensac. Μετά από πολυάριθμες διαμάχες με τον Σενεσχάλ του Λανγκεντόκ, συνελήφθη και φυλακίστηκε δύο χρόνια στο κάστρο του Περόν. Απελευθερωμένος, απέτισε φόρο τιμής στον Εδουάρδο Α', βασιλιά της Αγγλίας.

Οικογένεια
----------

Το 1260 παντρεύτηκε τη Mάτε ντε Μπεάρν (1250 - μετά το1317), κόρη του Γκαστόν Ζ΄ υποκόμη του Μπεάρν και της Mάρτας υποκόμισσας του Μαρσάν .

Είχαν έξι παιδιά:

* Bερνάρδος ΣΤ΄ (1270 - 1319), κόμης του Αρμανιάκ και Φεζενσάκ.
* Γκαστόν (1275 - 1320), δημιούργησε τον κλάδο των υποκομήτων του Φεζενσαγκέ.
* Ροζέρ (απεβ. 1339), αρχιεπίσκοπος του Ωχ (auch), επίσκοπος του Λαόν και του Λαβώρ.
* Mασκαρός (γενv.1285), σύζυγος του Γκυγιώμ Αρνώ Φυμέλ (γενν. 1280), υποκόμης του Λαμπάρ (Labarthe) και Ωρ (Aure).
* Aλαρκόν (1285 - 1313), παντρεύτηκε τον Bερνάρδο Η΄ (1285 - 1336), κόμη του Κομένζ (Comminges).
* Μάτε (1285 - 1313), παντρεύτηκε τον Μπερνάρ Τρενκελεόν Λομάν (1280 - 1337), κύριο του Φιμαρκόν.

Σημειώσεις
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*.
2. ↑  *Bulletin de la Section de géographie*, Vol.15, 129.
3. ↑  *Revue de gascogne*, Vol.21, 495.
4. ↑  *Bulletin de la Section de géographie*, Vol.15, 129.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* *Bulletin de la Section de géographie*, Vol.15, Ed. Ernest Leroux, Imprimerie Nationale, 1900.
* *Revue de gascogne*, Τόμος 21, Εκδ. Société historique de Gascogne, Imprimerie et Lithographie Felix Foix, 1880.
Ο **Βερνάρδος**, γαλλ.: *Bernard d'Armagnac, senieur de Firmacon, vicomte de Fezensaguet,* (1155 – 1202) από τον Οίκο του Αρμανιάκ ήταν κύριος του Φιρμακόν και στη συνέχεια υποκόμης του Φεζενσαγκέ από το 1182 έως το 1202. Ήταν γιος του Γεράρδου, κόμη του Aρμανιάκ.

Βιογραφία
---------

Το 1171, προς υποστήριξη των Αλβιγηνών (Καθαρών), τα στρατεύματα του Βερνάρδου λεηλάτησαν και κατέστρεψαν εν μέρει τον καθεδρικό ναό του Ως (Auch). Μετά την επιστροφή του, τού απαγορεύτηκε η είσοδος στην πόλη, και έπρεπε να καταφύγει στο Σαιν Μαρτίν. Αργότερα, ο κόμης Ραϋμόνδος της Τουλούζης κατέλαβε το Ως και έκαψε τον καθεδρικό ναό.

Το 1182 ο θείος του Bερνάρδος Δ΄, κόμης των Aρμανιάκ και Φεζανσάκ, τον ανακήρυξε κληρονόμο της κομητείας του και του έδωσε το αρχοντικό του Φεζανσαγκέ.

Ωστόσο, λίγο μετά από αυτό, ο Bερνάρδος Δ΄ απέκτησε έναν γιο, τον Γεράρδο Δ΄, ο οποίος διαδέχθηκε τον πατέρα του. Αφού ο Γεράρδος Δ΄ απεβίωσε χωρίς απογόνους, ο μεγαλύτερος γιος τού Βερνάρδου του Φεζανσαγκέ, Γεράρδος Ε΄, κληρονόμησε τις κομητείες Aρμανιάκ και Φεζανσάκ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1172 τη Ζεράλντα, κόρη του Ρογήρου-Βερνάρδου Α΄ κόμη του Φουά και της Σεσίλ Τρανκαβέλ. Είχαν τέκνα:

* Μπερνάρ (απεβ. 1200).
* Γεράρδος Ε΄ (1175 - 1219), υποκόμης του Φεζανσαγκέ, μετά κόμης των Αρμανιάκ και Φεζανσάκ.
* Aρνώ-Μπερνάρ (απεβ. 1226).
* Oντόν (απεβ. 1229).
* Ρογήρος Α΄ (1190 - 1245), υποκόμης του Φεζανσαγκέ

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*.
2. 1 2 3 4  Lodge 1926, σελ. 14.

Πηγές
-----

* Lodge, Eleanor C. (1926). *Gascony under English Rule*. Methuen & Co. Ltd.
Ο **Αρτέμ Ντατσίσιν** (στα ουκρανικά: **Артем Вікторович Дацишин**, στα αγγλικά: **Artem Viktorovych Datsyshyn**) (1979 -17 Μαρτίου 2022) ήταν Ουκρανός χορευτής του μπαλέτου και σολίστ της Εθνικής Όπερας της Ουκρανίας. 

Πέθανε στις 17 Μαρτίου 2022 από τα τραύματα που είχε υποστεί κατά τη διάρκεια βομβαρδισμού του Κιέβου από ρωσικές δυνάμεις, στις 26 Φεβρουαρίου 2022, κατά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Βιογραφικό
----------

Ο Αρτέμ Ντατσίσιν γεννήθηκε στη Χερσώνα, στις 26 Ιανουαρίου 1979. Αποφοίτησε από τη Σχολή Χορογραφίας του Κιέβου (Kyiv Choreographic School), που ανήκει στο Μπαλέτο του Κιέβου.  Ενώ ήταν ακόμα σπουδαστής συμμετείχε στο Διεθνή διαγωνισμό μπαλέτου Serge Lifar, το 1996, όπου κέρδισε το τρίτο βραβείο. Το 1997 έγινε σολίστ της Εθνικής Όπερας της Ουκρανίας και το 1998 μοιράστηκε το δεύτερο βραβείο στο Διεθνή Διαγωνισμό Μπαλέτου Ρούντολφ Νουρέγιεφ. Το Σεπτέμβριο του 2001 εμφανίστηκε με την Αναστάζια Βολοκχόβα (Anastasia Volochkova) στο Sadler's Wells Theatre, στο Λονδίνο. Το 2004 παρουσίασε στην Ισπανία τη Λίμνη των Κύκνων και την Ωραία Κοιμωμένη και το 2014 συμμετείχε στο μπαλέτο Cipollino, με την μουσική του Καρέν Καχατουριάν (Karen Khachaturian) και χορογραφίες του Genrikh Mayorov, του 1995. Επίσης είχε εμφανιστεί σε πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο Γκιζέλ (Giselle), του Άντολφ Άνταμ, σε χορογραφίες των Jean Coralli και Jules Perrot, στο Ρωμαίος και Ιουλιέτα του Σεργκέι Προκόφιεφ κ.α. και είχε συμμετάσχει σε περιοδείες σε ολόκληρο τον κόσμο.

Σύμφωνα με τον Ρωσοαμερικανό χορογράφο Alexei Ratmansky ο Ντατσίσιν τραυματίστηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2022, στη διάρκεια ρωσικού βομβαρδισμού του Κιέβου. Στις 19 Μαρτίου 2022 ανακοινώθηκε από το BBC News ότι ο Ντατσίσιν κατέληξε δύο μέρες νωρίτερα, στις 17 Μαρτίου, συνεπεία των τραυμάτων του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  www.bbc.com/news/entertainment-arts-60794419.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑
Ο **Γενί Ενγκμπακοτό** είναι επιθετικός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε για την ομάδα της ΑΣ Νανσί-Λωρραίνη. Γεννήθηκε στη Γαλλία, ωστόσο έχει καταγωγή απ το Κονγκό, στο οποίο μάλιστα είναι δύο φορές διεθνής.

Καριέρα
-------

Ο Γενί Ενγκμπακοτό άρχισε την καριέρα του στην Μέντς το 2009, απ την οποία προβιβάστηκε. Έμεινε στη Γαλλική ομάδα εφτά χρόνια (2009-2016), έχοντας συνολικά αγωνιστεί 185 φορές και έχοντας σκοράρει 44 τέρματα. Στο ντεπούτο του με τη β' ομάδα της Μέντς στην 5η κατηγορία της Γαλλίας, σκόραρε και κίνησε το ενδιαφέρον μεγάλων ευρωπαϊκών συλλόγων, όπως η Μπαρτσελόνα, η Τσέλσι και η Τότεναμ. Τελικά έμεινε στη Μέντς. Το πρώτο του επαγγελματικό τέρμα με την επίσημη ομάδα, πέτυχε σε έναν νικηφόρο αγώνα κυπέλλου, απέναντι στην Ελ Τέντ Σεν Ζερμέν.

### ΚΠΡ

Στις 7 Αυγούστου του 2016, μεταγράφηκε στην Αγγλική ΚΠΡ. Σκόραρε για πρώτη φορά με τη φανέλα της Αγγλικής ομάδας, απέναντι στη Σουίντον Τάουν, για το Καραμπάο Κάπ. Έπειτα από 31 αγώνες και 3 τέρματα, το 2018 φεύγει απ την ΚΠΡ.

### Αν Αβάν ντε Γκενγκάν

Τον Ιανουάριο του 2018, υπέγραψε στη Γαλλική Αν Αβάν ντε Γκενγκάν, με κλειστό συμβόλαιο.

### Παναθηναϊκός

Τον Ιανουάριο του 2021, υπέγραψε στον Παναθηναϊκό, με τον προπονητή της ομάδας, Λάζνο Μπόλονι να τον διαλέγει τελικά για τη θέση του πλάγιου επιθετικού. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση με τα πράσινα, τον Φεβρουάριο του 2021, στο νικηφόρο πέρασμα της ομάδας του από το "Δημοτικό Στάδιο Περιστερίου" με 2-3 απέναντι στον Ατρόμητο.  Την 1η Φεβρουαρίου 2022 ανακοινώθηκε η λύση της συνεργασίας του με τον Παναθηναϊκό έχοντας καταγράψει 16 συμμετοχές.

### Διεθνής καριέρα

Ο Γενί Ενγκμπακοτό γεννήθηκε στη Γαλλία, ωστόσο έχει ρίζες από την Ακτή Ελεφαντοστού και το Κονγκό. Έχει αγωνιστεί με την Κ-17 και την Κ-18 της Γαλλίας 32 και 12 φορές αντίστοιχα, έχοντας πετύχει 10 τέρματα. Συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό τουρνουά Κ-19 του 2009, στη Γερμανία, με την ομάδα της Γαλλίας. Το 2017, απέκτησε επίσημα την Κονγκολέζικη υπηκοότητα και έκανε το ντεμπούτο του, στην ήττα της ομάδας του με 2-1 από αυτήν της Κένυας, τον Μάρτιο του 2017.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Καταλήγει σε Ενγκμπαγκοτό ο Παναθηναϊκός, "χάλασε" του Μεντόζα!». *Trifilara.gr* (στα Αγγλικά). 30 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2021.
2. ↑  «Αγοράζεις ποιότητα, παίρνεις τρίποντα! (vid)». *SDNA*. 6 Φεβρουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2021.
3. ↑  «Λύση συνεργασίας με τον Ενγκμπακοτό». *ΠΑΕ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ*. 1 Φεβρουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2022.
Ο **Αλβέρτος Ερρέρα** (Θεσσαλονίκη 1913 - Άουσβιτς 1944) ήταν Έλληνας Εβραίος, μέλος των Ζοντερκομάντο στο Στρατόπεδο Άουσβιτς ΙΙ Μπίρκεναου, από το Μάιο μέχρι τον Αύγουστο του 1944.

Σύμφωνα με μαρτυρίες είναι ο άνθρωπος που τράβηξε τις φωτογραφίες, που είναι γνωστές ως Φωτογραφίες των Ζοντερκομάντο. Σε μια από αυτές απεικονίζεται γυναίκες κρατούμενες γυμνές λίγο πριν μπουν στους θαλάμους αερίων και σε άλλες δύο η καύση των σωρών των κρατουμένων μετά την εξόντωσή τους στους θαλάμους. Τέσσερις φωτογραφίες του χρησιμοποιήθηκαν ως αποδεικτικά στοιχεία στην Δίκη της Νυρεμβέργης.

Στο στρατόπεδο του Μπιρκενάου ηγήθηκε εξέγερσης μαζί με άλλους 300 Ελληνοεβραίους, η οποία τελείωσε με την ανατίναξη του κτιρίου όπου βρίσκονταν οι εξεγερμένοι. Όσοι επέζησαν εκτελέσθηκαν από τους Ναζί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κώστας Κούσιαντας, *Οι τέσσερις φωτογραφίες του Άουσβιτς και ο Αλμπέρτο Ερρέρα απ’ τη Λάρισα*
2. ↑  Βιογραφικά σημειώματα-Ερρέρα, Αλβέρτος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Alberto Errera στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 3603158005997802100007
* GND: 1203262914

 |

 |
Για το ομώνυμο χωριό, δείτε: Σκοτούσσα Σερρών.  
Η **Σκοτούσσα** ήταν αρχαία πόλη της Μακεδονίας, στην περιοχή της Οδομαντικής. Κατά τον Στράβωνα και τον Πτολεμαίο βρισκόταν ανατολικά του Στρυμόνα (κοντά στην αριστερή όχθη του) και σύμφωνα με τον Πευτιγγεριανό πίνακα απείχε 4 ρωμαϊκά μίλια από την Ηράκλεια τη Σιντική και 18 ρωμαϊκά μίλια από την πόλη των Σερρών. Η θέση της ταυτίζεται πιθανώς με τα αρχαία ερείπια ανάμεσα στα σημερινά χωριά Βαμβακόφυτο και Παλαιόκαστρο.

Ιστορία
-------

Κτίστηκε απ τους Σιντούς ή Σίντιους, που προέρχονταν από την Σιντιίδα, στη σημερινή Λήμνο. Κατά το Στράβωνα ήταν Θρακικό φύλο, ενώ άλλοι ιστορικοί υποστηρίζουν πως ήταν πελασγική φυλή, συγγενική με τους Σιντίους της Σαμοθράκης που ο Όμηρος ονομάζει *"Αγριόφωνες"*.

Η Σκοτούσσα στην ελληνιστική περίοδο έκοψε νόμισμά της. Ιστορικοί αναφέρουν πως απεικονίζει τον Ηρακλή Ροπαλοφόρο. Γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη, κυρίως στον τομέα του εμπορίου. Το 168 π.Χ. οι κάτοικοι στο πλευρό του τελευταίου βασιλιά της Μακεδονίας, Περσέα πολέμησαν κατά των Ρωμαίων στη Μάχη της Πύδνας, στην Πιερία.

### Ρωμαϊκή εποχή

Η Σκοτούσσα περιελήφθηκε στο πρώτο μέρος της ρωμαιοκρατούμενης Μακεδονίας, του οποίου πρωτεύουσα ήταν η Αμφίπολη. Το 42 π.Χ. μετά την Μάχη των Φιλίππων κάθε αρχαία πόλη της Μακεδονίας υπήχθη στο καθεστώς των ελεύθερων πόλεων *(civitates liberae)*. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή από τη Σκοτούσσα διερχόταν μια διακλάδωση της Εγνατίας οδού, η οποία προς βορρά οδηγούσε στην Ηράκλεια τη Σιντική κι από κει, μέσω των στενών του Κλειδιού (Ρούπελ), στη Σαρδική (σημ. Σόφια). Γότθοι και Έρουλοι στα μέσα του 3ου αιώνα λεηλάτησαν την πόλη - κράτος των Κοτουσαίων παράλληλα με πολλές άλλες πόλεις της Μακεδονίας. Οι κάτοικοι έκτισαν ξανά την πόλη με την πάροδο του χρόνου, αλλά ποτέ δεν είχε την αίγλη που είχε ως τότε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mitrev,Georgi. - On Skotoussa and „Scotusaei liberi" from the valley of the Strymon River, Arheologia Bulgarica, XII, 2008, 2, 47-58.
2. 1 2   Αρχειοθετήθηκε 2017-04-24 στο Wayback Machine. Δ. Κ. Σαμσάρης, Ιστορική γεωγραφία της Ανατολικής Μακεδονίας κατά την αρχαιότητα, Θεσσαλονίκη 1976 (Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών), σ. 131-132. ISBN 960-7265-16-5.
3. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2018-06-24 στο Wayback Machine. Δ. Κ. Σαμσάρης, Ιστορία των Σερρών κατά την αρχαία και ρωμαϊκή εποχή, Θεσσαλονίκη 1999, σ. 75-77 (Ιστoσελίδα του Δήμου Σερρών)
4. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2018-06-24 στο Wayback Machine. Δ. Κ. Σαμσάρης, Ιστορία των Σερρών κατά την αρχαία και ρωμαϊκή εποχή, σ. 76-77
5. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2018-06-24 στο Wayback Machine. Δ. Κ. Σαμσάρης, Ιστορία των Σερρών κατά την αρχαία και ρωμαϊκή εποχή, σ. 148-149
O **Οίκος των Βανγκτσούκ** (Θιβετιανά: དབང་ཕྱུག་རྒྱལ་བརྒྱུད་, Γουίλι: *Dbang-phyug Rgyal-brgyud*) έχει κρατήσει τη θέση του "Βασιλιά Δράκου" του Μπουτάν από το 1907... Πριν από την επανένωση, η οικογένεια Βανγκτσούκ είχε κυβερνήσει την περιοχή Τρόνγκσα ως απόγονοι του Ντουνγκάρ Τσοτζί. Τελικά νίκησαν άλλους περιφερειακούς άρχοντες και κέρδισαν την εύνοια της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Μετά την εδραίωση της εξουσίας, ο 12ος Κυβερνήτης της Τρόνγκσα Ουγκέν Βανγκτσούκ εξελέγη "Βασιλιάς Δράκος", ιδρύοντας έτσι τη δυναστεία. Η θέση του Βασιλιά Δράκου - ο οποίος ηγείται της βασιλικής οικογένειας του Μπουτάν.

Οι Βανγκτσούκ είχαν κυβερνητική εξουσία στο Μπουτάν και δημιούργησαν σχέσεις με τη Βρετανική Αυτοκρατορία και την Ινδία υπό τους δύο πρώτους μονάρχες της. Ο τρίτος, ο τέταρτος και ο πέμπτος (σημερινός) μονάρχες έβαλαν το βασίλειο στην πορεία του προς τον εκδημοκρατισμό, την αποκέντρωση και την ανάπτυξη.

Κατάλογος Βασιλέων Δράκων του Μπουτάν (1907-σήμερα)
---------------------------------------------------

* Ουγκέν Βανγκτσούκ (1907-1926)
* Γίγκμε Βανγκτσούκ (1926-1952)
* Γίγκμε Ντόρτζι Βανγκτσούκ (1952-1972)
* Γίγκμε Σίνγκγιε Βανγκτσούκ (1972-2006)
* Γίγκμε Κεσάρ Ναμγκιάλ Βανγκτσούκ (2006-σήμερα)

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Πρότυπο:Country study
2. ↑  Πρότυπο:Country study
3. ↑  United Nations. Economic and Social Commission for Asia and the Pacific (2004). *Perspectives from the ESCAP region after the Fifth WTO Ministerial Meeting*. ESCAP Studies in Trade and Investment. **53**. United Nations Publications. σελ. 66. ISBN 92-1-120404-6.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Bhutan's Royal Family». RAO online. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2011.
* Official site (archived)
* Οίκος των Βανγκτσούκ, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Ο **Νικολά ντε Λα Μοτ** (Μπαρ-συρ-Ωμπ 29 Ιουλίου 1755 - Παρίσι, 6 Νοεμβρίου 1831), γεννημένος ως **Μαρκ-Αντουάν-Νικολά ντε Λα Μοτ**, ήταν ένας Γάλλος τυχοδιώκτης του 18ου αιώνα, γνωστός για το ρόλο του ως απατεώνας στην υπόθεση του διαμαντένιου περιδέραιου. Ήταν επίσης ο σύζυγος της ***Ζαν ντε Βαλουά-Σαιν-Ρεμί***, **με την οποία παντρεύτηκε στις 6 Ιουνίου 1780.**

Ισχυριζόταν ότι ήταν ευγενής και έδωσε στον εαυτό του τον τίτλο του Κόμη. Ωστόσο, ο ισχυρισμός του για αριστοκρατική καταγωγή ήταν υπό αμφισβήτηση. Τη στιγμή του γάμου του, ήταν γνωστός μόνο ως αξιωματικός των χωροφυλακών. Μέσα από την επιρροή της συζύγου του στον εραστής της, Καρδινάλιο του Ροάν, έλαβε μια προμήθεια ως σωματοφύλακας του Κόμης του Αρτουά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αντρέ Καστέλο "Η Βασίλισσα της Γαλλίας", σελίδα 202
2. ↑   Βίνσεντ Κρόνιν: *Λουδοβίκος και Αντουανέτα*, σελίδα 239
Ο **Λούπους Α΄ της Ακουιτανίας** ήταν Δούκας της Γασκώνης και ο δεύτερος ανεξάρτητος Δούκας της Ακουιτανίας (περί το 670 - 688/700), θεωρείται ο γενάρχης μιας δυναστείας που κυβέρνησε το Δουκάτο της Ακουιτανίας μέχρι το 769, τελευταίος απόγονος του ο Χούναλντ Β΄. Ο Λούπους Α΄ διαδέχθηκε πιθανότατα τον Φελίξ της Ακουιτανίας, η περιοχή που κυβερνούσε αντιστοιχούσε στο βασίλειο της Ακουιτανίας που κυβερνούσε παλιότερα ο Μεροβίγγειος βασιλιάς Χαριβέρτος Β΄ της Νευστρίας. Ο Χαριβέρτος Β΄ και ο γιος του Χιλπέριχος της Ακουιτανίας βρεφικής ηλικίας δολοφονήθηκαν από τον Δαγοβέρτο Α΄ που κυβερνούσε την Αυστρασία (632), από τότε το βασίλειο διαλύθηκε. 

Ο Λούπους Α΄ επαναστάτησε γύρω στο 658 εναντίον του Φελίξ, αργότερα γύρω στο 670 τον διαδέχθηκε. Τα *"Θαύματα του Αγίου Μάρσιαλ"* αναφέρουν ότι η επανάσταση έγινε την εποχή που ήταν Μαγιορδόμος ο Εμπρουάν. Ο Λούπους Α΄ κατέλαβε την Τουλούζη και την Μπορντώ, την ίδια εποχή συμμάχησε με τον Φλάβιο Παύλο εναντίον του βασιλιά των Βησιγότθων Βάμβα και επιτέθηκε στην Μπεζιέ. Ο Τζούλιαν του Τολέδο στο έργο του *"Ιστορία του Βάμβα"* καταγράφει τον Λούπους Α΄ σαν *"πρίγκιπα"*, αυτό αποδεικνύει ότι ήταν βασιλικής καταγωγής. Την περίοδο 673 - 675 ο Λούπους Α΄ συγκάλεσε Σύνοδο στην Μπορντώ, αποκαλείται Λαμπρότατος, *"Δούκας"* και πιστός οπαδός του Χιλδέριχου Β΄. Μετά το 675 προσπάθησε να επεκταθεί στην Ακουιτανία, στις προσπάθειες του αυτές δολοφονήθηκε, τα *"Χρονικά του Άγιου Μάρσαλ"* αναφέρουν ότι προσπαθούσε να αποκτήσει τον τίτλο του βασιλιά.
Τον διαδέχθηκε ο Εύδης ο Μέγας, πιθανότατα γιος του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Lewis, σσ. 400–401 and Σημ. 127
2. ↑  Lewis, σσ. 400–401 and Σημ. 127
3. ↑  Lewis, σσ. 400–401 and Σημ. 127
4. ↑  Higounet, σ. 20 and Σημ. 43
5. ↑  Lewis, σσ. 400–401 and Σημ. 127

Πηγές
-----

* Julian of Toledo. Historia Wambæ regis. MGH SS rer Merov V.
* Miracula Sancti Martialis Lemovicensis. MGH SS XV.
* Estornés Lasa, Bernardo. Auñamendi Encyclopedia: Ducado de Vasconia.
* Lewis, Archibald R. "The Dukes in the Regnum Francorum, A.D. 550-751." Speculum, Vol. 51, No. 3. (July 1976), pp. 381–410.
* Higounet, Charles. Bordeaux pendant le haut moyen age. Bordeaux, 1963.

|  |
| --- |
| Λούπους Α΄ της Ακουιτανίας  |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΦελίξ της Ακουιτανίας | **Δούκας της Ακουιτανίας**670 - 688/700 | ΔιάδοχοςΕύδης ο Μέγας |
Η **Αλεξάνδρα της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα** (*Princess Alexandra of Saxe-Coburg and Gotha*, 1 Σεπτεμβρίου 1878 - 16 Απριλίου 1942) ήταν το τέταρτο παιδί και η τρίτη κόρη του Αλφρέδου, Δούκα του Εδιμβούργου, και της Μεγάλης Δούκισσας Μαρίας Αλεξάνδροβνας της Ρωσίας. Ήταν επίσης εγγονή της Βικτωρίας τού Ηνωμένου Βασιλείου και του Αλέξανδρου Β΄ της Ρωσίας.

Βιογραφία
---------

Η *Αλεξάνδρα Λουίζα Όλγα Βικτωρία* γεννήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 1878 στο Κάστρο του Ρόζεναου στο Κοβούργο και βαπτίσθηκε στις 2 Οκτωβρίου του ίδιου έτους. Πέρασε τα παιδικά της χρόνια αρχικά στην Αγγλία και έπειτα στη Μάλτα, τότε βρετανική αποικία, όπου ο πατέρας της υπηρετούσε στο Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό. Το 1889 η οικογένεια μετακόμισε στο Κοβούργο, καθώς ο πατέρας ήταν ο διάδοχος της Δουκάτου της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα. Το 1885 η Αλεξάνδρα έγινε παράνυμφος στο γάμο της Βεατρίκης του Ηνωμένου Βασιλείου με τον Ερρίκο του Μπάττενμπεργκ, καθώς και το 1893 στον γάμο του Γεωργίου, Δούκα της Υόρκης, και της Μαρίας της Βυρτεμβέργης-Τεκ.

Κατά τα τέλη του 1895 η μητέρα της σχεδίασε τον αρραβώνα της με τον Ερνέστο του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ (1863-1950). Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στις 20 Απριλίου 1896 στο Κοβούργο.

Η Αλεξάνδρα έζησε την υπόλοιπη ζωή της στη Γερμανία. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου εργάστηκε ως νοσοκόμα του Ερυθρού Σταυρού. Στον Μεσοπόλεμο η Αλεξάνδρα μαζί με παιδιά της, υποστήριξαν το Ναζιστικό Κόμμα. Πέθανε εν μέσω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στις 16 Απριλίου 1942 στο Σβέμπις Χαλ.

Οικογένεια
----------

Απέκτησε πέντε παιδιά:

* Γοδεφρείδος (1897 - 1960), Πρίγκιπας του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ. Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα της Ελλάδας.
* Μαρία Μελίτα (1899 - 1967).
* Αλεξάνδρα Βεατρίκη Λεοπολδίνη (1901 - 1963)
* Ίρμα Ελένη (1902 - 1986).
* Αλφρέδος Χριστιανός (16 - 18 Απριλίου 1912).

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Αυγούστου 2011. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2016.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2016.
3. ↑
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2016.
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑
10. ↑
11. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2016.
12. ↑
13. ↑

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 65093775
* GND: 129710229

 |

 |
Ο **Αιμάρ του Βαλάνς**, γαλλ. Aymer de Valence (π. 1275 - 23 Ιουνίου 1324) από τον Οίκο των Λουζινιάν ήταν κόμης του Πέμμπροκ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μόνος επιζήσας γιος του Γουλιέλμου ντε Βαλένς κόμη του Πέμμπροκ και της Ιωάννας ντε Μυνσενζί. Η μητέρα του ήταν η πάμπλουτης κόρη του Βαρίν ντε Μυνσενζί και της Ιωάννας Μάρσαλ (κόρης του Γουλιέλμου Μάρσαλ κόμη του Πέμμπροκ). Το 1307 διαδέχθηκε τη μητέρα του στο Πέμμπροκ, Γουέξφορντ, κλπ. εκτάσεις από την Ιρλανδία ως την ανατολική Αγγλία.

Γαλλικής καταγωγής, έδρασε στην Αγγλία και είχε διασυνδέσεις με τους Οίκους της Γαλλίας. Από τους πιο πλούσιους και με επιρροή της εποχής του, πήρε μέρος στην αντιπαράθεση των ευγενών -και ειδικά του Θωμά κόμη του Λάνκαστερ- με τον Εδουάρδο Β΄ της Αγγλίας. Ήταν με το μέρος των πρώτων και προσπάθησε να εφαρμόσει διατάξεις που περιόριζαν τη δύναμη του βασιλιά και του ευνοουμένου του Πηρς Γκάβεστον.

Όταν φυλακίστηκε ο Γκάβεστον, ο Αϋμέρ ορκίστηκε για την ασφάλειά του, όμως ο Τόμας απέσπασε τον κρατούμενο και τον αποκεφάλισε. Ο Αϋμέρ προσβλήθηκε βαθιά και από τότε συνεργάστηκε στενά με τον βασιλιά. Αργότερα οι πολιτικές καταστάσεις και οι οικονομικές του δυσκολίες του προκάλεσαν προβλήματα, που τον απομάκρυναν από την εξουσία.

Αρχικά ήταν μετριοπαθής και κράτησε μεσαία γραμμή με τους ευγενείς και τον βασιλιά, αργότερα όμως υποστήριξε τον δεύτερο. Με τη δεύτερη σύζυγό του ίδρυσαν το Κολέγιο Πέμμπροκ στο Κέιμπριτζ. Το επιτύμβιο μνημείο του στο αββαείο του Γουεστμίνστερ είναι εντυπωσιακής γοτθικής τέχνης. Πρόσφερε σημαντικά στους πολέμους υπόταξης της Σκωτίας. Το 1324 απεβίωσε στην Πικαρδία σε ηλικία 4 ετών, χωρίς νόμιμα τέκνα.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα πριν το 1295 τη Βεατρίκη, κόρη του Ραούλ Β΄ κυρίου του Κλερμόν-Νεσλ, υποκόμη του Σατωντάν και κοντόσταυλου της Γαλλίας. Το 1320 απεβίωσε η Βεατρίκη.

Το επόμενο έτος ο Αϋμέρ έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαρία των Σατιγιόν, κόρη του Γκυ Δ΄ κόμη του Σαιν-Πολ. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του.

Είχε ένα νόθο τέκνο, τον Ερρίκο ντε Βαλένς.

Πηγές
-----

* Maddicott, John. Thomas of Lancaster, 1307-1322 (Oxford, 1970), ISBN 0-19-821837-0.
* McKisack, May. The Fourteenth Century 1307-1399 (Oxford, 1959), ISBN 0-19-821712-9.
* Phillips, J.R.S. Aymer de Valence, Earl of Pembroke 1307-1324 (Oxford, 1972), ISBN 0-19-822359-5
* Phillips, J.R.S. 'Valence, Aymer de, eleventh earl of Pembroke (d. 1324)', Oxford Dictionary of National Biography (Oxford, 2004).
* Prestwich, Michael. Plantagenet England 1225–1360 (Oxford, 2007), ISBN 978-0-19-922687-0.
* Tout, Thomas. The Place of the Reign of Edward II (Manchester, 1918).

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  p43692.htm#i436917.
2. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 5  Μαρτίου 2020.
3. ↑  p43692.htm#i436917. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 220363664
* ISNI: 0000 0003 5965 9320
* GND: 1164999605
* SUDOC: 139082638

 |

 |
Τοποθεσία του Κόλπου της Βενεζουέλας.
Ο **Κόλπος της Βενεζουέλας** είναι κόλπος της Καραϊβικής Θάλασσας, ο οποίος οριοθετείται από τις Βενεζουελάνικες πολιτείες Θούλια και Φαλκόν και από το διαμέρισμα Γκουαχίρα στην Κολομβία. Ένα στενό 54 χιλιομέτρων τον συνδέει με τη Λίμνη Μαρακαΐμπο στα νότια.

Τοποθεσία
---------

Ο κόλπος βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Νότιας Αμερικής, μεταξύ της χερσονήσου Παραγουανά της πολιτείας Φαλκόν στη Βενεζουέλα και τη χερσόνησο Γκουαχίρα στην Κολομβία. Συνδέεται με τη Λίμνη Μαρακαΐμπο μέσα από τεχνητό κανάλι πλοήγησης. Επί του παρόντος, μια διαφορά μεταξύ των δύο χωρών για τον κόλπο δεν έχει επιλυθεί, παρά τις χρόνιες διαπραγματεύσεις για την επίλυσή της.

Ιστορία
-------

Ο κόλπος ανακαλύφθηκε από τους δυτικούς το 1499, όταν μια αποστολή με επικεφαλής τον Αλόνσο ντε Οχέδα στην οποία συνοδευόταν από τον Αμέρικο Βεσπούτσι, εξερεύνησε τις ακτές της Βενεζουέλας συλλέγοντας πληροφορίες και ονομάζοντας τα νέα εδάφη. Η αποστολή έφτασε στον κόλπο αφού πέρασε τις Ολλανδικές Αντίλλες και τη Χερσόνησο Παραγουανά. 

Τα χωρικά ύδατα στον κόλπο αμφισβητούνται. Η διαφορά επιτάθηκε μετά την ανεξαρτησία της Κολομβίας και της Βενεζουέλας από την Ισπανία τον 19ο αιώνα. Η Ισπανική Αυτοκρατορία δεν οριοθέτησε την περιοχή επειδή οι αυτόχθονες Ουαγιουού έκαναν αντίσταση. Τα χερσαία σύνορα καθορίστηκαν τελικά το 1941, αλλά τα ναυτικά βρίσκονται ακόμη υπό αμφισβήτηση. 

Η χερσόνησος Γκουαχίρα (αριστερά) και ο Κόλπος της Βενεζουέλας (κέντρο) ο οποίος βρίσκεται στα νότια της Καραϊβικής θάλασσας.

Οικονομική σημασία
------------------

Ο κύριος παράγοντας που δίνει σημασία στο κόλπο είναι το γεγονός ότι συνδέει την Καραϊβική Θάλασσα και τη Λίμνη Μαρακαΐμπο, μια σημαντική πηγή αργού πετρελαίου στη Βενεζουέλα. Ως εκ τούτου ο κόλπος βοηθά τη σύνδεση των πηγαδιών και διυλιστηρίων της λίμνης Μαρακαΐμπο με τις αγορές του κόσμου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Golfo de Coquibacoa, la zona en disputa entre Colombia y Venezuela». El Espectador.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Gulf of Venezuela στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 175302554
* LCCN: n81011190
* GND: 4225060-2

 |

 |
Τύπος ανακατασκευασμένου λαούτου-τσέμπαλου
Το **λαούτο-τσέμπαλο** (γερμ. *Lautenwerck*) ήταν πληκτροφόρο όργανο της εποχής Μπαρόκ. Κατασκευαστικά είναι παρόμοιο με το τσέμπαλο, αλλά φέρει εντέρινες χορδές, που παράγουν πιο μουντό ηχητικό χρώμα. 

Υπήρξε αγαπημένο όργανο του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, ο οποίος είχε στην κατοχή του δύο, σύμφωνα με την απογραφή των περιουσιακών του στοιχείων. Αυθεντικά δείγματα δεν έχουν διασωθεί μέχρι τις μέρες μας και τα μοναδικά στοιχεία που μαρτυρούν την ύπαρξή του ανευρίσκονται σε συγγράμματα και εικαστικά έργα της εποχής. 

Η αναβίωση του λαούτου-τσέμπαλου στον 20ο αιώνα πιστώνεται κυρίως στον Ούγγρο ερμηνευτή και ειδικό στην Παλαιά Μουσική Γκέργκελυ Σάρκοζυ, καθώς και τον Αμερικανό τσεμπαλίστα Ρόμπερτ Χιλλ, οι οποίοι έχουν εκτεταμένη δισκογραφία στο είδος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα αφιερωμένη στο λαούτο-τσέμπαλο Αρχειοθετήθηκε 2009-04-16 στο Wayback Machine.
* Information (Tihamér Romanek)
* Gallery of pictures and sounds (Stevie Sorli)
Η **Πράσινη Συμμαχία** (ισπανικά: *Alianza Verde*‎, AV) είναι Ισπανικό οικολόγο και οικοσοσιαλιστικό πολιτικό κόμμα, ιδεολογικά τοποθετημένο στα αριστερά. Ιδρύθηκε στις 10 Ιουνίου 2021 στο πλαίσιο του εκλογικού συνασπισμού Unidas Podemos. Έχει εκπρόσωπο στο Κογκρέσο των Αντιπροσώπων, τον Juan López de Uralde, ιδρυτή και πρώην ηγέτη των Πράσινων Οικολόγων.

Από την έναρξή του, έχει παρουσιαστεί σε όλες τις εκλογές εντός του Unidas Podemos ή ισοδύναμο ανά περιοχή ή εκλογές.

Ιστορικό
--------

Η Πράσινη Συμμαχία ιδρύθηκε από τους ανθρώπους που έμειναν στο Unidas Podemos αφού οι Πράσινοι Οικολόγοι εγκατέλειψαν αυτόν τον χώρο για να ενταχθούν στο Más País το 2019. Το κόμμα παρουσιάστηκε στις 10 Ιουνίου 2021 στη Μαδρίτη από τον ομοσπονδιακό συντονιστή της, Juan López de Uralde, βουλευτή και πρόεδρο της Επιτροπής Οικολογικής Μετάβασης στο Κογκρέσο των Αντιπροσώπων, και άλλες προσωπικότητες της οικολογίας.

Οι πρώτες εκλογές στις οποίες συμμετείχαν, ήταν οι περιφερειακές εκλογές της Ανδαλουσίας, που είχαν προγραμματιστεί για τα τέλη του 2022, στο πλαίσιο του Unidas Podemos.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «López de Uralde: "No nos creemos el discurso de que el ecologismo no es ni de izquierdas ni de derechas"». Público.es. 10 Ιουνίου 2021.
2. ↑  «Nace Alianza Verde, el partido de López de Uralde que se integrará en Unidas Podemos». El Salto. 10 Ιουνίου 2021.
3. ↑  «Uralde lanza Alianza Verde, un partido ecologista dentro de Unidas Podemos: "El enemigo es el negacionismo de la extrema derecha y la pasividad de la derecha"». eldiario.es. 10 Ιουνίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος