recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **φασματικό κεντροειδές** είναι ένα χαρακτηριστικό το οποίο χρησιμοποιείται στην ανάλυση ηχητικών σημάτων. Ανήκει στην κατηγορία των φασματικών ηχητικών χαρακτηριστικών, εφόσον απαιτεί τον υπολογισμό του διακριτού μετασχηματισμού Fourier του προς ανάλυση σήματος.

Ορισμός
-------

Τα φασματικά ηχητικά χαρακτηριστικά χρησιμοποιούν σαν βάση τον βραχυπρόθεσμο μετασχηματισμό Fourier (short-time Fourier Transform - STFT) του
ηχητικού σήματος. Έστω, {\displaystyle X\_{i}(k)}, {\displaystyle k=1\ldots ,N}, οι συντελεστές του διακριτού μετασχηματισμού Fourier (DFT) του i-οστού βραχυπρόθεσμου παραθύρου, όπου $N$ είναι το μήκος του παραθύρου.

Το φασματικό κεντροειδές {\displaystyle C\_{i}} του i-οστού παραθύρου ορίζεται ως το "κέντρο βάρους" του φάσματος, δηλαδή,

{\displaystyle C\_{i}={\frac {\sum \_{k=1}^{N}(k+1)X\_{i}(k)}{\sum \_{k=1}^{N}X\_{i}(k)}}}

Ιδιότητες - Χρήση
-----------------

Το συγκεκριμένο ηχητικό χαρακτηριστικό είναι ένα μέτρο της φασματικής θέσης, ενώ υψηλές τιμές του χαρακτηριστικού αντιστοιχούν σε πιο "έντονους" ήχους. Σύμφωνα με πειράματα, η ακολουθία του φασματικού κεντροειδούς έχει υψηλές διακυμάνσεις για σήματα ομιλίας, και για τον λόγο αυτό, έχει χρησιμοποιηθεί (εκτός των άλλων) σε μεθόδους διαχωρισμού ομιλίας - μουσικής (speech music discrimination)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Theodoros Giannakopoulos, *Study and application of acoustic information for the detection of harmful content, and fusion with visual information*, PhD Thesis, University of Athens, 2009
2. ↑   Sergios Theodoridis, Konstantinos Koutroumbas, *Pattern Recognition , Fourth Edition*, Academic Press, 2009, ISBN 978-1-59749-272-0.
Ηλιακή έκλαμψη φωτογραφημένη στο φως του ιονισμένου He από τον φασματοηλιογράφο άπω υπεριώδους του Εργαστηρίου Ερευνών του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού
Ο **φασματοηλιογράφος** είναι αστρονομικό όργανο που παράγει φωτογραφικές εικόνες του Ήλιου σε ένα μόνο μήκος κύματος του φωτός, δηλαδή μονοχρωματικές εικόνες. Το μήκος κύματος συνήθως επιλέγεται να συμπίπτει με αυτό μιας φασματικής γραμμής κάποιου από τα χημικά στοιχεία που βρίσκονται στην ατμόσφαιρα ή στα επιφανειακά στρώματα του Ήλιου.

Το όργανο αυτό αναπτύχθηκε ανεξάρτητα από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζορτζ Χέιλ και τον Γάλλο αστρονόμο Ανρί-Αλεξάντρ Ντελάντρ κατά τη δεκαετία του 1890, ενώ βελτιώθηκε το 1932 από τον Αμερικανό ηλιακό αστρονόμο Ρόμπερτ Ρ. Μακμάθ ώστε να λαμβάνει σειρές φωτογραφιών σε κινηματογραφικό φιλμ και να δημιουργούνται ταινίες σε πολύ γρήγορη κίνηση, που δείχνουν την εξέλιξη ηλιακών φαινομένων.

Ο φασματοηλιογράφος αποτελείται από ένα πρίσμα ή φράγμα περιθλάσεως και μία στενή σχισμή από την οποία διέρχεται φως με ένα μήκος κύματος (ένας «μονοχρωμάτορας»). Το φως αυτό εστιάζεται πάνω σε ένα φωτογραφικό μέσο και τότε το σύστημα μετακινείται ώστε το μέσο να δεχθεί φως διαδοχικά από διαφορετικά τμήματα του δίσκου του Ήλιου, ώστε να σχηματισθεί στο ίδιο τετράγωνο του φιλμ μία πληρης ηλιακή εικόνα.

Σήμερα είναι δυνατό να παραχθούν τέτοιες εικόνες με τη χρήση φίλτρων πολύ στενής φασματικής περιοχής, ιδίως της H-α, αλλά οι φασματοηλιογράφοι εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται.

Δείτε επίσης
------------

* Ηλιοσκόπιο
* Οκτάς, αστερισμός που ονομάσθηκε προς τιμή του οκτάντα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Michard, R (2008). *"Deslandres, Henri." Complete Dictionary of Scientific Biography*. Detroit: Charles Scribner's Sons. σελίδες 68–70. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουνίου 2015. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Information on observatories including Meudon spectroheliograph

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Spectroheliograph» *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* **25** (11η έκδοση) 1911
* Φασματοηλιογράφος κατασκευασμένος από ερασιτέχνη
Ο **Τσικ** ή **Τσικέρ** (Σερβικά Κυριλλικά: **Чик** ή **Чикер**, Ουγγρικά: **Csík-ér**, Κροατικά: **Čik** ή **Čiker**) είναι ποταμός στη βόρεια Σερβία. Είναι δεξιός παραπόταμος μήκους 95 χιλιομέτρων στον ποταμό Τίσα και ρέει εξολοκλήρου εντός της επαρχίας Μπάτσκα της της Βοϊβοντίνας.

Ο Τσικ εκβάλλει στο βορειοδυτικό τμήμα του Σουμποτίτσκα Πεστσάρα, ανάμεσα στο χωριό Ταβανκούτ και τη Σουμπότιτσα, κοντά στα ουγγρικά σύνορα, σε υψόμετρο 128 μ. Ξεκινάει ως μια ασήμαντη βραδεία ροή νερού κοντά στα χωριά του Ταβανκούτ Τσικέριγια και Κομπίνο Σέλο. Από την πηγή έως το στόμιο, ο ποταμός ρέει προς τα νοτιοανατολικά, δίπλα στους οικισμούς Βέρουσιτς και Ναουμοβίτσεβο.

Καθώς ο ποταμός μεγαλώνει δίπλα στα χωριά Βίσνιεβατς, Τσανταβίρ και Ντουσάνοβο, κατασκευάζονται φράγματα για τη ρύθμιση της ροής, τόσο στην άνω όσο και στην κατώτερη πορεία. Στην κατώτερη πορεία υπάρχει χοντρή ανάπτυξη καλαμιού, το οποίο βρίσκεται σε βάθος 2-4 μ. Μετά τα χωριά Τόρνιος, Σβετίτσεβο και Ομπόρνιτασα, ο ποταμός χύνεται στον Τίσα στο Μπάτσκο Πέτροβο Σέλο, σε υψόμετρο 74 μ.

Ο Τσικ είχε παραμεληθεί από τους περιβαλλοντικούς οργανισμούς για κάποιο χρονικό διάστημα, αλλά στη δεκαετία του 1990 το κάτω μέρος του ποταμού είχε καθαριστεί και ο κάποτε σχεδόν νεκρός ποταμός γέμισε πάλι με διάφορα είδη ψαριών με αποτέλεσμα να γίνει ένα σημαντικό αλιευτικό θέρετρο.

Ο Τσικ ανήκει στη λεκάνη απορροής της Μαύρης Θάλασσας και δεν είναι πλωτός. Ο ίδιος, αποστραγγίζει μια περιοχή 481 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Το όνομα του ποταμού προέρχεται από την ουγγρική λέξη *csikó*, που σημαίνει πουλάρι.

Αναφορές
--------

* Jovan Đ. Marković (1990): *Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije*; Svjetlost-Sarajevo; (ISBN 86-01-02651-6)
Ο **Χρήστος Ροκόφυλλος** (19 Νοεμβρίου 1931) είναι Έλληνας νομικός, διπλωμάτης και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, αναπληρωτής υπουργός Βιομηχανίας και Εξωτερικών, πρέσβης της Ελλάδας στο Παρίσι και το Βατικανό, και διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1931 στην Αμφιλοχία. Αποφοίτησε με άριστα από τη Νομική Σχολή Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι, όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ του Δικαίου του Πανεπιστημίου Paris II - Σορβόννης (με άριστα και χρηματικό έπαθλο του CNRS για την έκδοση της διατριβής του). Εργάστηκε ως δικηγόρος Αθηνών, ενώ παράλληλα δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Κατά τη συνταγματική κρίση του 1965, δραστηριοποιήθηκε αναλαμβάνοντας ενεργό ρόλο στον Όμιλο «Αλέξανδρος Παπαναστασίου», ο οποίος, μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του Απριλίου 1967, μετατράπηκε στην αντιστασιακή οργάνωση «*Δημοκρατική Άμυνα*». Μετά την πτώση της δικτατορίας, εξελέγη στο Διοικητικό Συμβούλιο της «*Δημοκρατικής Άμυνας*» και πρωτοστάτησε στη συγχώνευσή της με το ΠΑΣΟΚ.

Εξελέγη βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με το ΠΑΣOΚ στις εκλογές του 1977, 1985, 1989 (Ιουνίου και Νοεμβρίου), 1990, 1993 και 1996. Πρόεδρος της Ομάδας Φιλίας Ελλάδας- Γαλλίας. Τακτικό μέλος της Δυτικοευρωπαϊκής Ένωσης και του Συμβουλίου της Ευρώπης (1990 - 1994), και επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΝΑΤΟ. Διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣOΚ στη Βουλή που προέκυψε από τις εκλογές του 1993.

Από τον Οκτώβριο του 1981 μέχρι τον Ιούλιο του 1982 ήταν διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας, ενώ από το 1982 ως το 1987 διετέλεσε πρέσβης της Ελλάδος στη Γαλλία, διαπιστευμένος παράλληλα στην UNESCO και την Αγία Έδρα στο Βατικανό. Χρημάτισε αναπληρωτής υπουργός Βιομηχανίας (1994 - 1995) με υπουργό τον Κώστα Σημίτη και αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών (1999 - 2000) με υπουργό τον Γιώργο Παπανδρέου.
Στις εκλογές του Απριλίου 2000 δεν κατόρθωσε να επανεκλεγεί.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  www.assembly.coe.int/nw/xml/AssemblyList/MP-Details-EN.asp?MemberID=2858.
2. 1 2 3  , Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών κ. Χρήστος Ροκόφυλλος
3. ↑
4. ↑  , βιογραφικό σημείωμα
5. ↑  Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.116

Πηγές
-----

* Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.116
Ο **Φαταλισμός** αποτελεί μια φιλοσοφική πνευματική στάση που αποδέχεται πως ο,τι συμβαίνει είναι προκαθορισμένο και προδιαγεγραμμένο να συμβεί, υπονοώντας έτσι κάποια ανώτερη δύναμη που προσδιορίζει και επιτάσσει αυτή. Ο όρος προήλθε από τη ρωμαϊκή μυθολογία από τη προσωποποίηση της θεάς Μοίρας, της Fata. Κατά συνέπεια ο όρος φαταλισμός πραγματεύεται τους μεταγενέστερους τρόπους σκέψης και στάσης και όχι τους προγενέστερους της ρωμαϊκής περιόδου. Ο Φαταλισμός αποδίδεται επίσης και με τους όρους **μοιροκρατία**, ή και **μοιρολατρία**, όχι όμως με την έννοια που απέδιδαν οι αρχαίοι Έλληνες.

Πολλοί θεωρούν τον Φαταλισμό να προσεγγίζει τον Ντετερμινισμό πλην όμως διαφέρουν μεταξύ τους. Χαρακτηριστική διαφορά τους είναι ότι ο μεν ντετερμινισμός εμφανίζεται με μια θετική ηθική στάση, ενώ ο φαταλισμός, υπό τη αυστηρή του έννοια, το ηθικό μέρος το παρουσιάζει ως συμβουλή απάθειας στη πορεία γεγονότων. Έτσι υπό την άποψη αυτή ο φαταλισμός δεν ανιχνεύεται στις ενδοχριστιανικές διενέξεις που σημειώθηκαν κατά καιρούς και ειδικότερα σε ότι αφορούσε την ελεύθερη βούληση, της θείας Χάριτος και του απόλυτου προορισμού. Με την ιδέα του φαταλισμού περισσότερο προσέγγιζαν στην πράξη οι Ησυχαστές οι οποίοι διατηρούσαν ανεπιφύλακτη εμπιστοσύνη στη Θεία Χάρη σε αντίθεση με άλλα δόγματα που αναπτύχθηκαν περισσότερο ντετερμινιστικά όπως ήταν π.χ. ο Καλβινισμός, καθώς και κάποια αρχαία δόγματα της Μεσοποταμίας.

Κατά δε το ισλαμικό δόγμα τα πάντα υπόκεινται υπό τον παντοδύναμο Αλλάχ. Μετά όμως την επαφή του Ισλαμισμού με άλλες ανατολικές θρησκείες όπου φαίνεται να επέδρασαν φαταλιστικές δοξασίες όπως του Ζουρβανισμού που αποτελούσε αίρεση του Ζωροαστρισμού η επ΄ αυτού σκέψη μετεξελίχθηκε σε πίστη στην αναπότρεπτη μοίρα, στο λεγόμενο **κισμέτ**. Έτσι υπό αυτή την αντίληψη σκέψης και θέσης η υποταγή στη θεία βούληση εξελίχθηκε σε παραίτηση στα δρώμενα της μοίρας.

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.59ος, σελ.198.

Δείτε επίσης
------------

* Μοιρολατρία (αρχαιότητα)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **φαταλισμός**  |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4153787-7

 |

 |
Συντεταγμένες: 40°31′10.88″N 43°37′44.97″E﻿ / ﻿40.5196889°N 43.6291583°E﻿ / 40.5196889; 43.6291583

Το **Χορομός** (αρμενικά: *Հոռոմոս*), επίσης αναφερόμενο ως **Χορομοσιβάνκ** ή **Γοσαβάνκ**, είναι εγκαταλελειμμένο και ερειπωμένο αρμενικό μεσαιωνικό μοναστηριακό συγκρότημα, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 15 χιλιομέτρων βορειοδυτικά της ερειπωμένης μεσαιωνικής πόλης Ανί, στην ανατολική Τουρκία. Περιγράφεται ως ένα εκ των σημαντικότερων θρησκευτικών και πολιτισμικών κέντρων της μεσαιωνικής Αρμενίας, καθώς και, γενικότερα, του Χριστιανισμού στην Ανατολή.

Ιδρύθηκε από μια ομάδα Αρμενίων μοναχών μεταξύ 931 -936 μ.Χ, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά Abas I Bagratuni.Το μοναστικό σύμπλεγμα σταδιακά επεκτάθηκε και συμπεριέλαβε και τις εκκλησίες του Αγίου Ιωάννη, του Αγίου Μηνά και του Αγίου Γεωργίου καθώς και διάφορα παρεκκλήσια και μαυσωλεία. Το μοναστήρι συνέχισε να λειτουργεί και μετά την πτώση της Ανί αλλά εγκαταλείφτηκε προσωρινά στις αρχές του 17ου αιώνα. Το 1685 εγκαταστάθηκαν εκ νέου μοναχοί στο μοναστήρι αφού πρώτα επιδιορθώθηκε. Τους επόμενους αιώνες συνέχισε να λειτουργεί ως μοναστήρι μέχρι το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου οπότε εγκαταλείφτηκε οριστικά.

Μετά το 1965 το μοναστήρι υπέστη μεγάλες καταστροφές πιθανόν ως μέρος της πολιτικής της Τουρκικής κυβέρνησης για την εξαφάνιση των αρμενικών πολιτιστικών στοιχείων. Ο τάφος του βασιλιά Ashot III (953-977), που υπήρχε στο μοναστήρι τουλάχιστον μέχρι το 1920 δεν υφίσταται πλέον. Κάποια κτίρια καταστράφηκαν εντελώς ενώ όσα στέκονται ακόμα (οι εκκλησίες του Αγίου Ιωάννη, του Αγίου Μηνά και του Αγίου Γεωργίου) έχουν υποστεί τεράστιες ζημιές και έχει αφαιρεθεί μεγάλο τμήμα της εξωτερικής τοιχοποιίας τους. Τη δεκαετία του εβδομήντα κατέρρευσε ο τρούλος της εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη.

### Φωτογραφίες

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Pleiades*. pleiades.stoa.org/places/890816517. Ανακτήθηκε στις 10  Ιανουαρίου 2020.
2. ↑  Edda Vartanyan (ed.), "Horomos Monastery, Art and History", 2015. σελ. 17 και 55.
3. ↑   Thierry, Jean Michel (1980). Le couvent armenien d'Horomos. Leuven: Peeters, σελ. 1
4. ↑  Edda Vartanyan (ed.), "Horomos Monastery, Art and History", 2015. σελ. 49 και 52
5. ↑
6. ↑   Manuk-Khaloyan, Armen, "In the Cemetery of their Ancestors: The Royal Burial Tombs of the Bagratuni Kings of Greater Armenia (890-1073/79)", Revue des Études Arméniennes 35 (2013), σελ. 164-66.
Ο **Αμιρχάνοφ Μοχαμμετφατίχ Ζαρίφ ουλί** (επίσης γνωστός ως **Φατίχ Αμιρχάν**, Ταταρικά Αραβικά: فاتح اميرخان, Ταταρικά Κυριλλικά: Әмирхан(ов) Фатих (Мөхәммәтфатих) Зариф улы, ρωσικά: Амирха́н(ов) Фати́х (Мухамметфати́х) Зари́фович, Amirkhan(ov) Fatikh (Mukhammetfatikh) Zarifovich, ρωσικά: Фати́х Амирха́н, Fatikh Amirkhan, 1886–1926) ήταν Τάταρος κλασικός συγγραφέας, συντάκτης και δημοσιογράφος.

Ο Αμιρχάν γεννήθηκε το 1886 στο Καζάν, Ρωσική Αυτοκρατορία. Ο πατέρας του ήταν μουλάς του Τζαμιού Παλαιάς Πέτρας Μοχαμματζαρίφ Αμιρχάνοφ, συγγραφέας του Κορανικού ταφσίρ και ιδρυτής του μεντρεσέ Αμιρχάνια.

Ο Αμιρχάν αποφοίτησε από το μεντρεσέ Μοχαμάντια στο Καζάν, το οποίο ήταν το πιο εξέχον ταταρικό εκπαιδευτικό ίδρυμα εκείνη την εποχή. Το 1906-1907 έζησε στη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη, όπου δημοσίευσε ένα ταταρικό περιοδικό για παιδιά.

Δουλεύοντας στο Καζάν, ο Αμιρχάν ήταν συντάκτης του Äl-İslax (Η Ανανέωση). Δημοσίευε άρθρα στις εφημερίδες Qoyaş (Ο Ήλιος), Yoldız (Το Αστέρι), İdel (Βόλγας), και στα περιοδικά Yalt-yolt (Ο Κεραυνός) και Añ (Η Συνείδηση).

Ο Φατίχ Αμιρχάν είναι συγγραφέας των ιστοριών Fätxulla hazrat (Fätxulla xäzrät) (1909), Xäyät (1911), Η Νεολαία (Yäşlär) (1913), ο Ανισοδύναμος (Tigezsezlär) (1915), το μυθιστόρημα Μισός Δρόμος Εμπρός (Urtalıqta, 1912). Σε αυτά τα γραπτά είχε αντικατοπτρίσει τα προβλήματα της κοινωνίας των Τατάρων στις αρχές του 20ού αιώνα και προσπάθησε να φανταστεί την ανθρώπινη συμπεριφορά των μελλοντικών γενεών. Το 1926 ο θείος Σαφιγκούλα επέκρινε τον δογματισμό και τον φανατισμό του μπολσεβικισμού. Αυτό το σατιρικό μυθιστόρημα δημοσιεύθηκε μόλις το 1991. Ο Αμιρχάν ήταν οπαδός του ρεαλισμού και υποστήριξε τον εθνικό χαρακτήρα στη λογοτεχνία. Ο Αμιρχάν διερεύνησε την κληρονομιά των λαϊκών διαφωτιστών, όπως ο Καγιούμ Νασιρί και έγραψε άρθρα σχετικά με τα έργα του Γκαλιασκάρ Καμάλ και του Γκαφούρ Κολαχμάτοφ. Ο Αμιρχάν ήταν ένας από τους θαυμαστές των λογοτεχνικών έργων του Τουκάι, στενού φίλου του. Για πολλά χρόνια ο Αμιρχάν είχε παραλύσει και τελικά πέθανε από φυματίωση το 1926.

Σημειώσεις και παραπομπές
-------------------------

1. 1 2  «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Η Μεγάλη Ρωσική Εγκυκλοπαίδεια. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 28  Σεπτεμβρίου 2015.
2. ↑  «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Η Μεγάλη Ρωσική Εγκυκλοπαίδεια. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 27  Σεπτεμβρίου 2015.
3. ↑  kartarf.ru/dostoprimechatelnosti/275597-dom-v-kotorom-s-1923-po-1926-god-zhil-vydayushchiysya-tatars.
4. ↑  *d:Q61751347*. d:Q61751396. 1910.

* «Fatix Ämirxan/Фатих Әмирхан». *Ταταρική Εγκυκλοπαίδειας*. Καζάν: Ακαδημία Επιστημών της Δημοκρατίας του Ταταρστάν. Οργανισμός Ταταρικής Εγκυκλοπαίδειας. 2002.  (Ταταρικά)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 38378333
* **Europeana**: agent/base/91387
* LCCN: n85365856
* ISNI: 0000 0000 2885 2871

 |

 |
Η **Τζούλια** **Μαλίνοβα**, το γένος *Γιακόβλεβνα* *Σνάιντερ* ( βουλγαρικά: Юлия Маринова (Яковлевна Шнайдер)‎) (15 Σεπτεμβρίου 1869 - 5 Οκτωβρίου 1955), ήταν Βούλγαρη ψηφοφόρος και ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών. Ήταν συνιδρυτής της Βουλγαρικής Ένωσης Γυναικών και υπηρέτησε ως πρόεδρός της δύο φορές: το 1908-1910 και από το 1912 έως το 1926.

Βιογραφία
---------

Η Μαλίνοβα γεννήθηκε το 1869, ήταν Ρωσίδα Εβραία, με σπουδές στη Γαλλία και την Ελβετία προτού μετακομίσει στη Βουλγαρία μετά τη μεταστροφή της και τον γάμο της με τον δικηγόρο Αλεξάντερ Μαλίνοφ, μετέπειτα πρωθυπουργό της Βουλγαρίας. Από το 1899, επιμελήθηκε την εφημερίδα *Zhenski glas* ("Γυναικεία φωνή") με τη δασκάλα, σοσιαλίστρια και συγγραφέα Άννα Καρίμα, σύζυγο του σοσιαλιστή Γιάνκο Σακάζοφ, και το 1901 συνίδρυσαν τη Βουλγαρική Ένωση Γυναικών με την Καρίμα ως την πρώτη πρόεδρό της. Η οργάνωση ήταν μια οργάνωση-ομπρέλα των 27 τοπικών γυναικείων οργανώσεων, που είχαν ιδρυθεί στη Βουλγαρία από το 1878. Ιδρύθηκε ως απάντηση στους περιορισμούς της γυναικείας εκπαίδευσης και πρόσβασης στις πανεπιστημιακές σπουδές τη δεκαετία του 1890, με στόχο την περαιτέρω πνευματική ανάπτυξη και συμμετοχή των γυναικών, διοργάνωσε εθνικά συνέδρια και χρησιμοποίησε *το Zhenski Glas* ως όργανό του. Η Γιούλια Μαλίνοβα διοργάνωσε και συμμετείχε σε πολυάριθμες φιλανθρωπικές πρωτοβουλίες. Ανέπτυξε ενεργές δημόσιες και φιλανθρωπικές δραστηριότητες, ήταν μέλος διαφόρων εταιρειών της Σόφιας, συμπεριλαμβανομένης της Μητέρας και του Ελέους. Η Τζούλια Μαλίνοβα ανακηρύχθηκε επίτιμη πολίτης της Σόφιας για τη συμβολή της στο έργο της δημόσιας βοήθειας.

Το 1908, πέτυχε να γίνει πρόεδρος και έκανε τη Βουλγαρική Ένωση Γυναικών μέρος του Διεθνούς Συμβουλίου Γυναικών. Κατά τη διάρκεια της θητείας της εξασφάλισε την πολιτική του σωματείου ως κοινωνία όλων των τάξεων και πολιτικών πεποιθήσεων και οργάνωσε συζύγους στρατιωτών κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Το 1925 δέχτηκε επίθεση από Βουλγάρες εθνικίστριες για την ξένη καταγωγή της. Αποσύρθηκε από την προεδρία το 1926 και τη διαδέχθηκε η Δημητράνα Ιβάνοβα. Το 1934, το Ταμείο Τζούλια Μαλίνοβα ίδρυσε το πρώτο καταφύγιο γυναικών στη Βουλγαρία.

Η Μαλίνοβα πέθανε το 1953.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (πολλαπλές γλώσσες) *geni.com*. www.geni.com/people/%D0%B4-%D1%80-%D0%AE%D0%BB%D0%B8%D1%8F-%D0%9C%D0%B0%D0%BB%D0%B8%D0%BD%D0%BE%D0%B2%D0%B0/6000000005059808486. Ανακτήθηκε στις 15  Μαΐου 2023.
2. ↑  *WeChangEd*. www.wechanged.ugent.be/wechanged-database/.
3. ↑  Ruiz, Blanca Rodriguez· Rubio-Marín, Ruth (2012). *The Struggle for Female Suffrage in Europe: Voting to Become Citizens* (στα Αγγλικά). BRILL. σελ. 325. ISBN 9789004224254.
4. 1 2 3  Haan, Francisca de· Daskalova, Krasimira (2006). *Biographical Dictionary of Women's Movements and Feminisms in Central, Eastern, and South Eastern Europe: 19th and 20th Centuries* (στα Αγγλικά). Central European University Press. σελίδες 293–294. ISBN 9789637326394.

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
 |

 |
Οι σκιές των δένδρων είναι ελάχιστες όταν ο Ήλιος βρίσκεται στο ζενίθ του τόπου. Αυτό συμβαίνει όταν ο τόπος συμπίπτει με το υποηλιακό σημείο.
Το **υποηλιακό σημείο** είναι ο τόπος της επιφάνειας ενός πλανήτη στο οποίο ο Ήλιος εμφανίζεται να βρίσκεται ακριβώς στο ζενίθ. Ισοδύναμα, είναι ο τόπος στον οποίο οι ηλιακές ακτίνες προσπίπτουν στην επιφάνεια του πλανήτη ακριβώς κάθετα. Ο όρος μπορεί επίσης να εννοεί το σημείο που βρίσκεται πλησιέστερα στον Ήλιο πάνω σε οποιοδήποτε σώμα που βρίσκεται στο διάστημα, ακόμα και αν ο Ήλιος μπορεί να μη φαίνεται από το σημείο αυτό.

Πάνω σε πλανήτες με προσανατολισμό και περιστροφή περί τον άξονά τους παρόμοια με αυτά της Γης, το υποηλιακό σημείο θα κινείται προς τα δυτικά με την πάροδο του χρόνου, πραγματοποιώντας τον γύρο του πλανήτη μία φορά κάθε ημέρα του πλανήτη, κινούμενο *προσεγγιστικά* κατά μήκος ενός παραλλήλου. Ωστόσο, κινείται, με αργότερο ρυθμό, και προς βορρά και νότο στην τροπική ζώνη μεταξύ των τροπικών κύκλων κατά τη διάρκεια ενός έτους, ώστε η κίνησή του υποηλιακού σημείου πάνω στην επιφάνεια του πλανήτη είναι ελικοειδής.

Στη Γη το ηλιοστάσιο του Δεκεμβρίου συμβαίνει όταν το υποηλιακό σημείο βρίσκεται πάνω στον Τροπικό του Αιγόκερω, ενώ το ηλιοστάσιο του Ιουνίου είναι η χρονική στιγμή κατά την οποία το υποηλιακό σημείο βρίσκεται πάνω στον Τροπικό του Καρκίνου. Από την άλλη, οι ισημερίες συμβαίνουν όταν το υποηλιακό σημείο βρίσκεται πάνω στον ισημερινό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ian Ridpath, επιμ. (1997). «subsolar point». *A Dictionary of Astronomy*. Oxford University Press. ISBN 0-19-211596-0. *«The point on the Earth, or other body, at which the Sun is directly overhead at a particular time.»*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Παγκόσμιος χάρτης ημέρας και νύκτας», που δείχνει τη θέση του τρέχοντος υποηλιακού σημείου
**Η Φάτιμα Σολτάν** (πέθανε το 1681) ήταν κυρίαρχη *Χανμπίκα* (βασίλισσα) και η τελευταία ηγέτης του Χανάτου Κασίμ από το 1679 έως το 1681.

Ήταν κόρη του Αγά Μωάμεθ Σαχ Κούλι Σαΐιντ και σύζυγος του Αρσλάνγκχαλι Χαν. Μετά το θάνατο του συζύγου της το 1627, ο Ρώσος τσάρος, ο Μιχαήλ Ρομάνοφ διόρισε την ίδια και τον πατέρα της, τον Αγά Μωάμεθ, αντιβασιλείς του τρίχρονου γιου της, Σαΐντ Μποράν. Μέχρι που ο Μπορχάν παραιτήθηκε το 1679 η Φάτιμα Σολτάν αντιστάθηκε στο γάμο του με μία Ρωσίδα πριγκίπισσα και την πολιτική του εκχριστιανισμού και των διακρίσεων εναντίον των Μουσουλμάνων από τις αρχές της Μόσχας. Αφού ο Μποράν παραιτήθηκε, παρέμεινε για λίγο στην εξουσία ως η τελευταία βασίλισσα του Χανάτου και μετά το θάνατό της το Χανάτο Κασίμ καταργήθηκε.

Ββιβλιογραφικές αναφορές
------------------------

* «Fatima Soltan/Фатима Солтан». *Ταταρική Εγκυκλοπαίδειας*. Καζάν: Ακαδημία Επιστημών της Δημοκρατίας του Ταταρστάν. Οργανισμός Ταταρικής Εγκυκλοπαίδειας. 2002.  (Ταταρικά)
Τυφλόμυγα. Πίνακας του Κορνέλις Τροστ, 18ος αιώνας

Κανόνες
-------

Για να αρχίσει η τυφλόμυγα επιλέγεται με κλήρο ή με λάχνισμα (όπως το αμπεμπαμπλόμ ή τα αριθμάκια) ένα από τα παιδιά. Ένας από τους συμπαίκτες του του δένει τα μάτια με ένα πανί, συνηθέστερα ένα μαντήλι ή φουλάρι, για να μη βλέπει, και το παιχνίδι αρχίζει. Τα υπόλοιπα παιδιά γυρίζουν γύρω - γύρω από το παιδί που κάνει την τυφλόμυγα και το πειράζουν. Εκείνο προσπαθεί να πιάσει κάποιο από τα παιδιά και κερδίζει μόνο, αν μαντέψει σωστά ποιο είναι το παιδί που έπιασε. Για να το αναγνωρίσει ψηλαφεί τα χαρακτηριστικά του προσώπου, τα ρούχα, τα μαλλιά κ.ά. Το παιδί που πιάστηκε και αναγνωρίστηκε γίνεται η επόμενη τυφλόμυγα. Αν δεν γίνει σωστά η ταύτιση, τότε το ίδιο παιδί παραμένει ως "τυφλόμυγα" για άλλον ένα γύρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σαγώνας, Γ. Παραδοσιακά Παιχνίδια, δωρεάν έκδοση με τα ΝΕΑ, ΔΟΛ 2013

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τυφλόμυγα** |

* Κρυφτό
* Παραδοσιακά παιχνίδια
Ο **Τζαννετάκης Γρηγοράκης** (1785 - 1868) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Γύθειο και ήταν γιος του Γεωργάκη Γρηγοράκη και της Μαρίας Βενετζιανάκη. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την οικογένεια Γρηγοράκη και ήταν εγγονός του Τζανήμπεη ενώ από την πλευρά της μητέρας του ήταν εγγονός του Παναγιώταρου Βενετζιανάκη. Κατά την επανάσταση του 1821 έλαβε μέρος στον αγώνα με δικό του στρατιωτικό σώμα καταλαμβάνοντας τη Μονεμβασία, της οποίας διετέλεσε πρώτος φρούραρχος. Λόγω εσωτερικών διαμαχών αποσύρθηκε στη Μάνη. Το 1844 προβιβάστηκε σε Υποστράτηγο.

Υπήρξε πληρεξούσιος Πελοποννήσου στην Β΄ Εθνοσυνέλευση Άστρους. Μετά την απελευθέρωση του ελληνικού κράτους εξελέγη πληρεξούσιος Γυθείου στη Συνέλευση του 1843 και επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1844 και σε αυτές του 1847. Στις 18 Οκτωβρίου 1847 διορίστηκε γερουσιαστής.

Το 1829 κατασκεύασε τον ομώνυμο πύργο στη νήσο Κρανάη Γυθείου, ο οποίος δωρήθηκε από τον απόγονό του, πρωθυπουργό Τζαννή Τζαννετάκη, στον ΕΟΤ.

Απεβίωσε στο Γύθειο το 1868. Τα παιδιά του, Πιέρρος και Θεόδωρος Τζαννετάκης, υιοθέτησαν ως οικογενειακό επίθετο, κατά τα έθιμα της εποχής, το όνομα του πατέρα τους και έτσι το οικογενειακό επίθετο Γρηγοράκης μεταβλήθηκε σε Τζαννετάκης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βιογραφικό Τζαννετάκη Γρηγοράκη, από την ιστοσελίδα της Ελληνικής Εκδοτικής
2. 1 2 3  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 12, 36, 46 - 47 (pdf)
3. ↑  Πύργος Τζαννετάκη[*νεκρός σύνδεσμος*], από την ιστοσελίδα mythicalpeloponnese.gr
Συντεταγμένες: 01°27′20″N 103°45′40″E﻿ / ﻿1.45556°N 103.76111°E﻿ / 1.45556; 103.76111

Η **Τζοχόρ Μπάχρου**, παλαιότερα γνωστή ως Τάντζουνγκ Πούτερι ή Ισκάνταρ Πούτερι, είναι πρωτεύουσα του κρατιδίου Τζοχόρ της Μαλαισίας. Βρίσκεται κατά μήκος του πορθμού του Τζοχόρ στο νότιο άκρο της χερσονήσου της Μαλαισίας. Η Τζοχόρ Μπάχρου έχει πληθυσμό 497.067 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2010 ενώ η μητροπολιτική περιοχή έχει πληθυσμό 1.638.219 κατοίκους και είναι η τρίτη μεγαλύτερη της χώρας, σε πληθυσμό.

Η Τζοχόρ Μπάχρου ιδρύθηκε το 1855 ως Ισκάνταρ Πούτερι όταν το Σουλτανάτο του Τζοχόρ τέθηκε υπό την επιρροή του Temenggong Daeng Ibrahim. Η περιοχή μετονομάστηκε σε Τζοχόρ Μπάχρου το 1862 και έγινε η πρωτεύουσα του Σουλτανάτου όταν το κέντρο διοίκησης του Σουλτανάτου μεταφέρθηκε εκεί από το Telok Blangah.

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του σουλτάνου Αμπού Μπάκαρ, υπήρξε ανάπτυξη και εκσυγχρονισμός της πόλης, με την κατασκευή διοικητικών κτιρίων, σχολείων, θρησκευτικών κτιρίων και σιδηροδρόμων που τη συνδέουν με τη Σιγκαπούρη. Η Τζοχόρ Μπάχρου καταλήφθηκε από τις ιαπωνικές δυνάμεις από το 1942 έως το 1945. Η Τζοχόρ Μπάχρου έγινε το λίκνο του μαλαισιανού εθνικισμού μετά τον πόλεμο και το 1946 στην πόλη ιδρύθηκε ένα πολιτικό κόμμα με την επωνυμία United Malays National Organization (UMNO). Μετά το σχηματισμό της Μαλαισίας το 1963, η Τζοχόρ Μπάχρου διατήρησε την ιδιότητά της ως πρωτεύουσα του κρατιδίου και το 1994 της απονεμήθηκε το καθεστώς της πόλης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  malaysiagazette.com/2022/04/20/mengindahkan-johor-bahru-kota-tanggapan-pertama-di-selatan-negara/. Ανακτήθηκε στις 1  Ιουνίου 2022.
2. ↑  «Population Distribution by Local Authority Areas and Mukims, 2010 (page 1 & 8)» (PDF). Department of Statistics, Malaysia. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 5 Φεβρουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2012.
3. ↑  «Biggest Cities In Malaysia». World Atlas. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Νοεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2016.
4. ↑  «JB can be Malaysia's second-biggest city: Johor Sultan». *The Star/Asia News Network*. The Straits Times. 24 Μαρτίου 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Νοεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2016.
5. ↑  «Background of Johor Bahru City Council and History of Johor Bahru» (PDF). Malaysian Digital Repository. 12 Μαρτίου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 27 Ιουνίου 2015. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουνίου 2015.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τζοχόρ Μπάχρου** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 158016095
* LCCN: n80080339
* GND: 4386060-6
* BNF: cb124210343 (data)

 |

 |
Η **Ταρρακωνησία Ισπανία** (λατινικά: Hispania Tarraconensis) ήταν μια επαρχία αρχικά της ρωμαϊκής Ιβηρίας και στη συνέχεια του Βησιγοτθικού Βασιλείου. Ιδρύθηκε το 27 π.Χ. από τον Οκταβιανό Αύγουστο και περιελάμβανε τα εδάφη της πρώην Εντεύθεν Ιβηρίας, την κεντρική, βόρεια και ανατολική Ιβηρική χερσόνησο. Πρωτεύουσά του ήταν η Τάρρακο. Ως επαρχία ανήκε στην κατηγορία των «αυτοκρατορικών», δεδομένης της ύπαρξης σε αυτήν πυρήνων αντίστασης στη ρωμαϊκή εξουσία.

Από το 284 κι έπειτα, με τη νέα διοικητική μεταρρύθμιση του Διοκλητιανού, το βορειοδυτικό και νότιο της κομμάτι αποκόπηκαν, διαμορφώνοντας τις επαρχίες της Γαλικίας και της Καρχηδονιακής αντίστοιχα. Ο πληθυσμός της κατά τους πρώτους αιώνες μ.Χ. φέρεται να κυμαινόταν γύρω στα 3.500.000.

Οργάνωση της επαρχίας
---------------------

### Λεγεώνες

Η επαρχία χαρακτηριζόταν από ένα αρκετά ανεπτυγμένο δίκτυο αστικών πυρήνων, που εντοπίζονταν κυρίως στην κοιλάδα του ποταμού Έβρου και τη μεσογειακή ακτή. Σημαντικές πόλεις, πέραν της πρωτεύουσας ήταν η Ιλέρντα, η Καισαραυγούστα, η Βαλέντια και η Νέα Καρχηδόνα.

Μετά τους Κανταβρικούς Πολέμους (26 π.Χ.- 19 μ.Χ.), στην Ταρρακωνική εγκαταστάθηκαν τρεις λεγεώνες:

* Η VI Victrix, στη σημερινή Λεόν**,** μέχρι το 70, όταν και μετακινήθηκε στην Κάτω Γερμανία από τον Βεσπασιανό.

* Η X Gémina, στη σημερινή Θαμόρα, μέχρι το 63 όταν στάλθηκε στην Παννονία από τον Νέρωνα.
* Η IV Μacedonia, κοντά στη σημερινή Παλένθια, μέχρι το 43 όταν επανεγκαταστάθηκε στη Γερμανία από τον Κλαύδιο Α΄.

Παράλληλα υφίσταντο αρκετά βοηθητικά σώματα.

### Συγκοινωνίες

Σημαντικό ήταν το ρωμαϊκό οδικό δίκτυο. Οι τρεις πιο σημαντικές οδικές αρτηρίες ήταν οι εξής:

* Αυτή που ένωνε την Αστούρικα Αουγκούστα με την Τάρρακο διαμέσω της κοιλάδας του Έβρου.
* Η *vía Ab Asturica Burdigalam*, που ένωνε την Αστούρικα Αουγκούστα με τα Βουρδίγαλα διαμέσω της σημερινής Γκιπούθκοα.
* Η Αυγούστεια Οδός, που ξεκινούσε από τα Πυρηναία και οδηγώντας παράλληλα με τη μεσογειακή ακτή έφτανε στη Βαιτική.

Στο Κανταβρικό πέλαγος, το πιο σημαντικό λιμάνι ήταν η *Oiasso*, η σημερινή Γκιπούθκοα, από όπου εξήγαντο τα προϊόντα της κοιλάδας του Έβρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  López, Julio και Larrea, Davalillo (2000), *Atlas histórico de España y Portugal*, Sintesis, Μαδρίτη. σελ. 61.
2. ↑  López, Julio και Larrea, Davalillo (2000), *Atlas histórico de España y Portugal*, Sintesis, Μαδρίτη. σελ. 67.
3. ↑  K. J. Beloch, *La popolazione del mondo greco-romano. Con appendici*, Arnaldo Forni Editore, Reimpresión anastática de la edición de 1909, Bologna, 1977, pp 401-402
4. ↑  López, Julio και Larrea, Davalillo (2000), *Atlas histórico de España y Portugal*, Sintesis, Μαδρίτη. σελ. 70.
5. ↑  López, Julio και Larrea, Davalillo (2000), *Atlas histórico de España y Portugal*, Sintesis, Μαδρίτη. σελ. 69.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Hispania Tarraconensis στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 236538851
* GND: 4377874-4

 |

 |
**Υποκειμενική επιβεβαίωση** (αγγλ. *Subjective validation*), γνωστή και ως **φαινόμενο προσωπικής επιβεβαίωσης**, ονομάζεται η γνωστική προκατάληψη (*cognitive bias*) σύμφωνα με την οποία ένας άνθρωπος θεωρεί μία πρόταση ή κάποιο άλλο είδος πληροφορίας αληθή, αν αυτή έχει κάποιο σημαντικό νόημα ή σημασία για αυτόν.[1] Με άλλα λόγια, η υποκειμενική επιβεβαίωση αφορά την τάση των ατόμων να συσχετίζουν δύο άσχετα μεταξύ τους συμβάντα (π.χ σύμπτωση), επειδή μία πεποίθηση, μία προσδοκία, ή μία υπόθεση απαιτεί κάποιον συσχετισμό. Η αρκετά σχετική με το Φαινόμενο Φόρερ έννοια, αποτελεί σημαντικό εργαλείο στο ψυχρό διάβασμα (*cold reading*). Θεωρείται ως το κύριο χαρακτηριστικό πίσω από όλες τις αναφορές σε υπερφυσικά φαινόμενα.[2]

Δείτε επίσης
------------

* Φαινόμενο Φόρερ
* Νόμος των Πραγματικά Μεγάλων Αριθμών
* Νόμος του Λίτλγουντ

Παραπομπές
----------

1. ↑  Forer, B.R. (1949) "The Fallacy of Personal Validation: A classroom Demonstration of Gullibility," Journal of Abnormal Psychology, 44, 118-121.
2. ↑  Cline, Austin. Flaws in Reasoning and Arguments: Subjective Validation, Seeing Patterns & Connections That Aren't Really There Αρχειοθετήθηκε 2007-12-13 στο Wayback Machine. *About.com*, September 10, 2007. Accessed January 10, 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Αγγλικά) The Skeptic's Dictionary entry on subjective validation

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Αυτό το σχετικό με την ψυχολογία λήμμα χρειάζεται επέκταση. Μπορείτε να βοηθήσετε επεκτείνοντάς το*. |
Βάση τάρτας μετά από προ-ψήσιμο ή τυφλό ψήσιμο.
Το **τυφλό ψήσιμο** ή **προψήσιμο** είναι το ψήσιμο βάσης για τάρτα ή ζύμης ζαχαροπλαστικής χωρίς τη γέμιση. Είναι απαραίτητο όταν η γέμιση της τάρτας δε θέλει ψήσιμο. Απαιτείται επίσης εάν το γέμισμα έχει ποιο σύντομο χρόνο ψησίματος από τη ζύμη, οπότε η ζύμη ψήνεται πρώτα εν μέρει πριν προστεθεί και η γέμιση. Το τυφλό ψήσιμο χρησιμοποιείται επίσης για να αποφευχθεί η μουσκεμένη ζύμη λόγω υγρής γέμισης της πίτας.

Κοντινή φωτογραφία από κεραμικά βάρη ζύμης
Το τυφλό ψήσιμο μπορεί να επιτευχθεί με διαφορετικές μεθόδους. Σε μια τεχνική, η κρούστα πίτας είναι επενδεδυμένη με αλουμινόχαρτο ή χαρτί φούρνου. Στη συνέχεια γεμίζεται με βάρη ζύμης (μερικές φορές ονομάζονται "φασόλια ψησίματος") για να διασφαλιστεί ότι η κρούστα θα διατηρήσει το σχήμα της κατά τη διάρκεια του ψησίματος. Βάρη πίτας διατίθενται ως κεραμικές ή μεταλλικές χάντρες, αλλά μπορούν και να χρησιμοποιηθούν το ρύζι, τα αποξηραμένα μπιζέλια, οι αφυδατωμένες φακές ή φασόλια ή άλλα όσπρια. Εάν το τυφλό ψήσιμο χρησιμοποιηθεί για ωμή γέμιση, τα βάρη ζύμης, αφαιρούνται πριν την ολοκλήρωση του ψησίματος έτσι ώστε η ζύμη να ψηθεί και από πάνω. Μια άλλη τεχνική χρησιμοποιεί ένα δεύτερο ελαφρώς μικρότερο σκεύος στο ίδιο σχήμα με την πίτα αντί για τα βάρη, τοποθετημένο πάνω στην κρούστα. Σε αυτήν τη μέθοδο, η κρούστα ψήνεται ανάμεσα από τις μεταλλικές επιφάνειες στις οποίες εφάπτεται. Μια περαιτέρω απλοποιημένη τεχνική περιλαμβάνει το τρύπημα του φλοιού επανειλημμένα με τα δόντια ενός πιρούνι για την παραγωγή μικρών οπών, επιτρέποντας στον ατμό να διαφύγει και την αποτροπή της εμφύσησης του φλοιού, αλλά αυτό δε λειτουργεί με μαλακές ζύμες όπως το pâte sucrée.

Βιβλιογραφία
------------

1. 1 2 3  Michel. Suas, (2009). *Advanced bread and pastry : a professional approach*. Detroit: Delmar Cengage Learning. ISBN 9781418011697. 166380430.
2. 1 2 3  Leslie. Bilderback, (2007). *The complete idiot's guide to comfort food*. Indianapolis, IN: Alpha Books. ISBN 9781592576333. 149008634.
3. 1 2  «ΤΥΦΛΟ ΨΗΣΙΜΟ ΖΥΜΗΣ». *The Stelios Files*.. Ανακτήθηκε στις 2018-08-15.
Η **Ταταρική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία** (ρωσικά: Татарская Автономная Советская Социалистическая Республика‎; ταταρικά: Татарстан Автономияле Совет Социалистик Республикасы), γνωστή επίσης με την συντομογραφία **Ταταρική ΑΣΣΔ** (ρωσικά: Татарская АССР‎; ταταρικά: Татарстан АССР) ή **ΤΑΣΣΔ** (ρωσικά: ТАССР‎; ταταρικά: ТАССР, 1920-1990) ήταν μέρος της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. Δημιουργήθηκε στις 27 Μαΐου 1920. Το Καζάν εξυπηρετούσε ως πρωτεύουσα της.

Η επικράτεια της ΤΑΣΣΔ αποτελούσε μέρος των κυβερνείων Καζάν, Σιμπίρσκ και Ουφά της Αυτοκρατορικής Ρωσίας πριν την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917.

Τα ονόματα της δημοκρατίας κατά το παρελθόν ήταν τα εξής:

* 1918: Κράτος Ιντέλ-Ουράλ
* 1920: Ταταρική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία
* 1990: Ταταρική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία
* 1992: Δημοκρατία του Ταταρστάν

Διοικητική διαίρεση
-------------------

Αρχικά, η ΤΑΣΣΔ χωριζόταν σε 10 καντόνια: Άρσκι, Μπουγκουλμίνσκι, Μπούινσκ, Λαϊσέβσκι, Μαμαντίς, Μενζελίνσκι, Σβιγιάζσκι, Σπάσκι, Τετιούς και Τσιστοπόλ. Το 1921 δημιουργήθηκαν τα καντόνια Αγκρίζ, Γιελαμπούγκα και Τσέλνι. Από το 1924 άρχισε η διαδικασία κατάργησης των καντονιών και ο σχηματισμός νέων διοικητικών περιφερειών. Αυτό ολοκληρώθηκε στις 23 Ιουλίου 1930, όταν η επαρχο-καντονική διοικητική διαίρεση αντικαταστάθηκε εντελώς από την διαίρεση με επαρχίες.

Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του '40, ο αριθμός των ραγιόν αυξήθηκε σταδιακά. Έτσι, το 1948 το έδαφος της Ταταρικής ΑΣΣΔ χωριζόταν σε 70 ραγιόν και 3 πόλεις δημοκρατικής υποταγής (Καζάν, Ζελενοντόλσκ και Τσιστοπόλ).

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, άρχισε να υλοποιείται το έργο της περιφερειακής οργάνωσης της Ταταρικής και Μπασκιρικής ΑΣΣΔ. Έτσι, στις 8 Μαΐου 1952, σχηματίστηκαν δύο περιφέρειες στην επικράτεια της Ταταρικής ΑΣΣΔ: οι περιφέρειες Καζάν και Τσιστοπόλ. Στις 21 Φεβρουαρίου 1953 ιδρύθηκε η περιφέρεια Μπουγκούλμα. Ωστόσο, μετά το θάνατο του Στάλιν, το σχέδιο περιορίστηκε και στις 30 Απριλίου 1953 οι τρεις περιφέρειες της ΤΑΣΣΔ.

Μετά από αυτό, μέχρι το 1963, ο αριθμός των ραγιόν άρχισε να μειώνεται, μέχρι την αρχή της αποκατάστασης των καταργημένων επαρχιών στα τέλη του 1963.

Αξιοσημείωτα άτομα
------------------

* Γκαμπντουλχάι Αχάτοφ (1927-1986) - καθηγητής, μέλος της σοβιετικής επιτροπής Τουρκολόγων, επιστήμονας παγκοσμίου φήμης στο πεδίο της Τουρκολογίας
* Μιντιμέρ Σαϊμίεφ - πολιτικός, πρώτος γραμματέας της Ταταρικής Περιφερειακής Επιτροπής του ΚΚΣΕ

Δείτε επίσης
------------

* Λιμός στο Ταταρστάν 1921–1922
* Κομμουνιστικό Κόμμα της Δημοκρατίας του Ταταρστάν
* Πρώτος Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος του Ταταρστάν

Αναφορές
--------

1. ↑  «Советская историческая энциклопедия. Том 14». *runivers.ru*. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2019.
2. ↑  «Декрет образования ТАССР». *tassr90.ru*. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2019.
3. ↑  «Декларация о Государственном суверенитете Татарской Советской Социалистической Республики — Викитека». *ru.wikisource.org*. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2019.
Η **Τασούλα ή Παπαδιά Κουρκουμέλη**, ήταν αγωνίστρια της επανάστασης του 1821 από το Αιτωλικό. 

Η Τασούλα ήταν κόρη του Ιωάννη Κουρκουμέλη και αδελφή του μετέπειτα βουλευτή Κωνσταντίνου Κουρκουμέλη και αρραβωνιασμένη με κάποιον Τσερέπη .

Όταν ο Ιμπραήμ Πασάς πολιορκεί το Μεσολόγγι κινείται και για την κατάληψη του Αιτωλικού. Οι κάτοικοι έρχονται σε συμφωνία με τον Ιμπραήμ που δέχεται να αποχωρήσουν. Η Τασούλα όμως κρατήθηκε από τον Ιμπραήμ για το χαρέμι του στο Κάιρο όπου κατέληξε. Η οικογένειά της έπειτα από λίγα χρόνια την αναζήτησε στο Κάιρο χωρίς αποτέλεσμα από αυτό το γεγονός βγήκε και το συμπέρασμα ότι αυτοκτόνησε.

Η τοπική λαϊκή παράδοση αναφέρει ότι η συμφωνία έλεγε "όλοι πλην ενός", κατά την έξοδο των κατοίκων ένας Αλβανός βλέπει την όμορφη Τασούλα και φωνάζει "αυτή", έτσι επιλέγει την Τασούλα. Η παράδοση λέει ότι η Τασούλα αυτοκτόνησε έπειτα με το γιαταγάνι του Ιμπραήμ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Οικονομικός Ταχυδρόμος, σελ. 22
2. 1 2 3  Ανδρέου Σ. Δημητρίου, ιστορία του Αιτωλικού[*νεκρός σύνδεσμος*], εκ του τυπογραφείου Κουλουμπή, Πάτραις 1929, σελ. 35
3. 1 2  Ελλάς 1821, Η γυναίκα στα χρόνια της επανάστασης των Ελλήνων
4. ↑  Αιχμή news, Η αυτοκτονία της Τασούλας και η ιστορική αλήθεια Αρχειοθετήθηκε 2021-01-22 στο Wayback Machine.
Η **Τασία Γλέζου** (Αναστασία Κουκά) (Αθήνα 1923- Αθήνα 9 Σεπτεμβρίου1980 ) υπήρξε σύζυγος του Μανώλη Γλέζου από το 1947 μέχρι το τέλος της ζωής της και μαζί απέκτησαν δύο παιδιά, το Νίκο και τη Μαρία.

Η καταγωγή της ήταν από τη Μύκονο. 

Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής οργανώθηκε στο ΕΑΜ νέων και υπήρξε σύνδεσμος του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΠΟΝ. Φοίτησε στο Νυχτερινό Γυμνάσιο την περίοδο 1946-51. Στη διάρκεια των περιόδων 1948-1954 και 1958-1962, όταν ο Μανώλη Γλέζος βρισκόταν στη φυλακή, η ίδια συμμετείχε στις δραστηριότητες της Π.Ε.Ο.Π.Ε.Φ (Πανελλήνια Ένωση Οικογενειών Πολιτικών Εξόριστων και Φυλακισμένων) από την αρχή της ίδρυσής της το Μάρτιο του 1950. 

Για ένα διάστημα της δεύτερης περιόδου υπήρξε και πρόεδρος του Αθηναϊκού τμήματος της Ένωσης. Στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, συνελήφθη από την πρώτη μέρα και έμεινε κρατούμενη πρώτα στις Φυλακές Αλικαρνασσού (Ηράκλειο Κρήτης) και μετά στη Γυάρο, συνολικά για δυόμισι χρόνια. 

Μετά την αποφυλάκισή της εργάστηκε σαν μοδίστρα και στη συνέχεια συμμετείχε με το σύζυγό της στη διαχείριση του βιβλιοπωλείου ΒΕΓΑΣ (Αθήνα, Ιπποκράτους 4, 1972-1981).

Ο Μανώλης Γλέζος της αφιέρωσε την ποιητική συλλογή «Βίγλα Μνήμης» (1981).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βίγλα\* μνήμης - Αναφορά στην Τασία Κουκά www.philenews.com
2. ↑  Γλέζος, Μανώλης (1981). *Βίγλα Μνήμης*. Αθήνα: εκτός εμπορίου. σελ. 64.
Συντεταγμένες: 26°41′N 89°42′E﻿ / ﻿26.69°N 89.70°E﻿ / 26.69; 89.70

| Τζαϋάντι (χωριό)*(Jayanti (village))* |
| --- |
| Οι λόφοι Τζαϋάντι *(Jayanti hills)*. |
| Χώρα | Ινδία ! Ινδία |
| Τοποθεσία | Δυτική Βεγγάλη |
| Πλησιέστερη πόλη | Αλιπούρντουαρ*(Alipurduar)* |
|

Το **Τζαϋάντι** (Αγγλικά: *Jayanti*), είναι ένα μικρό δασικό χωριό εντός του *Buxa Tiger Reserve* στην περιοχή Αλιπούρντουαρ *(Alipurduar district)* της Δυτικής Βεγγάλης, στην Ινδία. Βρίσκεται κατά μήκος του Ποταμού Τζαϋάντι *(Jayanti River)*, σχηματίζοντας ένα φυσικό σύνορο με τους λόφους Μπουτάν. Είναι δημοφιλές στους πεζοπόρους για την όμορφη θέα στα γύρω τοπία και τις άγριες πηγές. Μια διαδρομή 13 χλμ. από το *Buxaduar* στο Τζαϋάντι *(Jayanti)* είναι ιδιαίτερα δημοφιλής, διασχίζοντας το πυκνό δάσος του *Buxa Tiger Reserve*.

Ο Ποταμός Τζαϋάντι *(Jayanti River)*.
Το Τζαϋάντι *(Jayanti)* διαθέτει επίσης ένα σπήλαιο με σταλακτίτες που είναι γνωστό ως το σπήλαιο *Mahakal cave*.

Ο πλησιέστερος σιδηροδρομικός σταθμός είναι στη *Rajabhatkhawa* στο Νέο Οδικό Άξονα *Jalpaiguri-Alipurduar-Samuktala*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Buxa Tiger Reserve». 2002. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Οκτωβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2009.
2. ↑  «Buxa Tiger Reserve: Jayanti». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2009.
3. ↑  «Buxa National Park & Tiger Reserve». Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Αγγλικά) Birds, Butterflies, Flora etc. of Jayanti
* (Αγγλικά) Birds of Jayanti
* (Αγγλικά) Butterflies of Jayanti & Samsing
* (Αγγλικά) Flora of Jayanti & Samsing
* (Αγγλικά) A trip to Buxa, jayanti
* (Αγγλικά) Jayanti Birding Trip report By Soma Jha
* (Αγγλικά) A trip to beautiful Jainti


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Jayanti (village) (έκδοση 719471968) της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Ταρσός** ήταν σημαντική πόλη της Κορινθίας κατά την υστεροβυζαντινή περίοδο. Βρισκόταν στο φαράγγι του Όλβιου ποταμού στην δυτική Κορινθία, πιθανόν ανάμεσα στα χωριά Άνω και Κάτω Ταρσός, και ανήκε στο Δεσποτάτο του Μορέως. 

Η πόλη είχε μητρόπολη και τρεις ακόμα μικρότερες εκκλησίες, ενώ ο πληθυσμός της ήταν περίπου 10.000 κάτοικοι. Ο καθεδρικός ναός ήταν πιθανώς αφιερωμένος στους Άγιους Ταξιάρχες. Το κάστρο της πόλης, αργότερα *Κάστρο Σφυρών*, βρισκόταν σε οχυρή τοποθεσία πάνω από την πόλη, στο βράχο πάνω από το ναό της *Παναγιάς του Βράχου*. 

Η πόλη γνώρισε μεγάλη ακμή στα μέσα του 15ου αιώνα. Το 1458 όμως, ο Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής την πολιόρκησε με μεγάλο στρατό. Οι υπερασπιστές της, Φλιασίοι και Αρβανίτες αντιστάθηκαν σθεναρά και επειδή φαινόταν πως η πολιορκία θα κρατούσε για καιρό, οι δύο πλευρές έκαναν συμφωνία. Οι υπερασπιστές της παραδόθηκαν με τον όρο να επιζήσουν. Ωστόσο οι Οθωμανοί δεν τήρησαν τη συμφωνία και μπήκαν στην πόλη προκαλώντας μεγάλη σφαγή. Οι Οθωμανοί έσυραν από τους αστραγάλους ή τις σφύρες τους υπερασπιστές του κάστρου και τους έβγαλαν έξω από την πόλη, όπου και θανάτωσαν τους περισσότερους. 

Η πόλη ερήμωσε και σβήστηκε από τον χάρτη. Οι κάτοικοι της έφυγαν προς διάφορες κατευθύνσεις. Το κεφαλοχώρι Γκούρα ιδρύθηκε τότε από Ταρσινούς. Λίγοι μόνο παρέμειναν, και ίδρυσαν τα χωριά Άνω και Κάτω Ταρσός πάνω στα ερείπια της μεσαιωνικής πόλης.

Βιβλιογραφία
------------

* Μπουγιούκος Π. \*"Η Φενεός ανά τους αιώνες" Αθήνα: Παρισιάνος 1973-1976
* Μπουβής Α. \*"Φενεός:Οδοιπορικό" Αθήνα [χ.ε.] 1977
* Σχοινοχωρίτης Κωνσταντίνος, "Ταρσός Κορινθίας", εφημερίδα Γνώμη πολιτών - περιοχής Βέλου - Βόχας & Σικυωνίων, φ. 99 - Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου 2016 (Μέρος Α΄), φ. 100 - Δευτέρα 29 Φεβρουαρίου 2016 (Μέρος Β΄), φ. 101 - Τρίτη 15 Μαρτίου 2016 (Μέρος Γ΄), φ. 102 - Πέμπτη 31 Μαρτίου 2016 (Μέρος Δ΄).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστορικά "Ταρσός Κορινθίας"
Ο **Τζατσίντο Μενόττι Σερράτι** (*Giacinto Menotti Serrati*, 25 Νοεμβρίου 1872 – 10 Μαΐου 1926) ήταν Ιταλός κομμουνιστής πολιτικός. Γεννήθηκε στην κωμόπολη Σποτόρνο, στην Επαρχία Σαβόνα της Ιταλίας, και πέθανε στην κωμόπολη Άσσο, κοντά στο Κόμο.

Ο Μενόττι Σερράτι ήταν μέλος της ηγετικής ομάδας του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (PSI) και αρχισυντάκτης της εφημερίδας του *Αβάντι!*, διαδεχόμενος σε αυτή τη θέση τον Μπενίτο Μουσολίνι το 1914. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, ώθησε το κόμμα προς τα αριστερά.

Ο Τζατσίντο Μενόττι Σερράτι υπήρξε δραστήριο μέλος του Κινήματος του Τσίμερβαλντ και, μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση το 1917, ενέταξε το PSI στην Κομιντέρν. Κατά το Β΄ Συνέδριο της Κομιντέρν, στη Μόσχα το 1920, ο Σερράτι ήταν μέλος της Προεδρεύουσας Επιτροπής του και εκλέχθηκε στην Εκτελεστική Επιτροπή της Κομιντέρν. Ωστόσο το 1921 αντιτάχθηκε στην απόφασή της να διακόψει τις σχέσεις με τους ρεφορμιστές και παρέμεινε αρχηγός του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος μετά την απόσχιση από αυτό του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος.

Αλλάζοντας όμως και πάλι στάση το 1924, οδήγησε την αριστερή πτέρυγα του PSI σε συγχώνευση με το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, εκλεγόμενος μέλος της Κεντρικής Επίτροπής του δεύτερου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Dizionario Biografico degli Italiani». (Ιταλικά) *Dizionario Biografico degli Italiani*. 1960. giacinto-menotti-serrati. Ανακτήθηκε στις 15  Μαΐου 2019.
2. 1 2  «Historische Lexikon der Schweiz» (Γερμανικά, Γαλλικά, Ιταλικά) Βέρνη. 1998. 027907. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 12  Μαΐου 2020.

Πηγές
-----

* Alessandro Natta: *Serrati, Vita e lettere di un rivoluzionario*, Editori Riuniti, Ρώμη 2001, ISBN 978-8835950950

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 121911130
* LCCN: n2004103312
* ISNI: 0000 0000 8045 7916
* SUDOC: 185855105
* HDS: 027907
* ICCU: LO1V015515

 |

 |
Η **Φιλίππα ντε Μοντεσπεντόν**, γαλλ. Philippes de Montespedon (απεβ. 1578) ήταν Αυλικός, πρώτη κυρία επί των τιμών της Αικατερίνης των Μεδίκων, συζύγου του Ερρίκου Β΄ της Γαλλίας, το διάστημα 1561-1578. Με τον 2ο γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Ρος-συρ-Υόν.

Ο θυρεός του Καρόλου πρίγκιπα του Λα Ρος-συρ-Ιόν, 2ου συζύγου της Φιλίππας.

Βιογραφία
---------

Παντρεύτηκε πρώτα τον στρατάρχη ντε Μοντεζάν. Έγινε κυρία του Σεμιγιέ & Μπωπρώ. Ο μεγάλος πλούτος της ως χήρας την έκανε να παντρευτεί έναν Βουρβόνο το 1544, τον Κάρολο πρίγκιπα του Ρος-συρ-Υόν.

Περιγράφεται ως προσωπική φίλη της βασίλισσας Αικατερίνης. Το 1561 διορίστηκε πρώτη κυρία των τιμών της αντιβασίλισσας Αικατερίνης, σε αντικατάσταση της Ζακλίν του Λονουί, που απεβίωσε τον Αύγουστο τού έτους αυτού. Ως τέτοια, κατείχε τον υψηλότερο βαθμό στην Αυλή και ήταν υπεύθυνη για όλες τις άλλες κυρίες των τιμών και την ευταξία του οικοκυριού της βασίλισσας. Τον Απρίλιο του 1555 εισήχθη ένας νέος κανόνας: κανείς άγαμος ευγενής δεν επιτρεπόταν να μιλά με μία δεσποινίδα των τιμών της βασίλισσας, εκτός αν ήταν παρούσα η κυρία πριγκίπισσα του Ρος-συρ-Υόν.

Τον Μάιο του 1564 ο Κάρολος-Ροβέρτος του Λα Μαρκ, κόμης του Μωλεβριέ δήλωσε, ότι η Ισαβέλλα του Λιμέιγ του πρόσφερε συμμαχία για να δηλητηριάσουν τον κοινό εχθρό τους, τον Κάρολο πρίγκιπα του Λα Ρος-συρ-Ιόν. Η Ισαβέλλα διωκόταν από τον πρίγκιπα, ο οποίος -όπως εκείνη ισχυριζόταν- πίεζε τη Φιλίππη να ελέγχει και να καταπιέζει τις δεσποινίδες επί των τιμών. Η Φιλίππη, με εντολή του Καρόλου, εκτός από το ότι στενοχωρούσε όλες τις δεσποινίδες της βασίλισσας, έμοιαζε να έχει μία ειδιαίτερη εχθρότητα προς την Ισαβέλλα και προσπαθούσε να εξακριβώσει αν εκείνη ήταν έγκυος, συχνά βασανίζοντάς την γι' αυτό μπροστά στη βασίλισσα και σε άλλους.

Η θέση της την έκανε να εμφανίζεται δημόσια και να παρακολουθεί τελετές μαζί με τη βασίλισσα. Συνόδευσε την Αικατερίνη στη συνάντησή της με τη βασίλισσα της Ισπανίας στα Γαλλο-Ισπανικά σύνορα το 1565.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1544 τον Κάρολο των Βουρβόνων πρίγκιπα του Λα Ρος-συρ-Ιόν και είχε τέκνο:

* Ερρίκος απεβ. 1560, μαρκήσιος του Μπωπρώ.

Πηγές
-----

* Martha Walker Freer, Elizabeth de Valois, Queen of Spain and the Court of Philip
* Una McIlvenna, Scandal and Reputation at the Court of Catherine de Medici, 2016

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 28  Νοεμβρίου 2018.
Για τον πολιτικό, δείτε: Χρήστος Βολουδάκης (πολιτικός).  

Ο **Χρήστος Βολουδάκης** (Αθήνα, 13 Φεβρουαρίου 1988) είναι Έλληνας επαγγελματίας πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 180 cm και αγωνίζεται στη θέση του λίμπερο.

Καριέρα
-------

Ο Χρήστος Βολουδάκης έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης το 1999 στις ακαδημίες της ΑΕΚ Αθηνών στις οποίες παρέμεινε μέχρι το 2003. Την περίοδο 2003-04 αγωνίστηκε στον Α.Ο. Δεξαμενή Μεταμόρφωσης, για να επιστρέψει στην ομάδα της ΑΕΚ όπου παρέμεινε μέχρι το 2010, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.

Την περίοδο 2010-11 αγωνίστηκε με τον Α.Ο. Κηφισιάς και την περίοδο 2011-12 με στον Αίαντα Μαλεσίνας, στη Β' Εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης.

Την περίοδο 2012-13 αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό.

Το καλοκαίρι του 2013, ο Χρήστος Βολουδάκης μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε μέχρι και την περίοδο 2014-15 και με τον οποίο κατέκτησε ενα πρωτάθλημα και ενα κύπελλο Ελλάδας την περίοδο 2013-14.

Την περίοδο 2015-16 αγωνίστηκε με τα χρώματα του Εθνικού Πειραιώς

Τίτλοι
------

* Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1 (2013-14: Ολυμπιακός)
* Κύπελλα Ελλάδας: 1 (2013-14: Ολυμπιακός)

Πηγές
-----

* 
* Βολουδάκης Χρήστος - greekvolley.com[*νεκρός σύνδεσμος*]

  


|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πετοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς περιόδου 2017-2018 |
| --- |
|  |
| 0 | 
* **1** Μαντέκας
* **3** Τουρνάκης
* **5** Δημητούλης
* **6** Νάιτ
* **7** Αδαμόπουλος
* **8** Χατζηνικολάου
* **9** Σάιφερτ
* **10** Μπάσης
* **11** Σπυριούνης
* **12** Σερκάν
* **13** Ράμος
* **14** Στυλιανού
* **15** Δεληπρίμης
* **16** Βολουδάκης

Προπονητής: Ψάρρας |  |

 |