recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Παρτσάμ** (παστού/περσικά: پرچم‎, μτφ: «Λάβαρο» ή «Σημαία») ήταν μία από τις συνιστώσες του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν. Η συνιστώσα Παρτσάμ ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας μετά την ανατροπή του Χαφιζουλάχ Αμίν τον Δεκέμβριο του 1979 (Επιχείρηση Καταιγίδα-333). 

Η βασική ιδεολογία του Παρτσάμ ήταν η βαθμιαία μετατόπιση προς τον σοσιαλισμό στο Αφγανιστάν. Η συνιστώσα Παρτσάμ υποστήριξε αυτήν την ιδέα, επειδή θεωρούσε πως το Αφγανιστάν δεν είχε αρκετές βιομηχανίες για να υποβληθεί σε μια πραγματική προλεταριανή επανάσταση όπως όριζε *Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο*. Η συνιστώσα Παρτσάμ είχε περισσότερα αστικά μέλη τα οποία ανήκαν στη μεσαία και ανώτερη μεσαία τάξη. Αντίθετη στο μετριοπαθές Παρτσάμ βρισκόταν η ριζοσπαστική συνιστώσα Χαλκ. Το Χαλκ («Λαός») ανέπτυξε μια πιο σθεναρή γραμμή, υποστηρίζοντας την άμεση και βίαιη ανατροπή της κυβέρνησης και την εγκαθίδρυση σοβιετικού τύπου κομμουνιστικού καθεστώτος. 

Ο ηγέτης του Παρτσάμ Μπαμπράκ Καρμάλ αντικαταστάθηκε από τον Μοχαμάντ Νατζιμπουλάχ το 1986. Το 1992, το καθοδηγούμενο από το Παρτσάμ Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Αφγανιστάν μετατράπηκε στο κόμμα Βατάν του Αφγανιστάν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hussain, Hamid (9 Απριλίου 2003). «Ethnic Factor in Afghanistan». *Media Monitors Network (MMN)* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2020.

Βιβλιογραφία
------------

* Arnold, Anthony Afghanistan's Two-Party Communism: Parcham and Khalq (Histories of Ruling Communist Parties) Hoover Institution / Stanford University. 1983. (ISBN 0817977929)
* Kakar, M. Hasan Afghanistan: The Soviet Invasion and Afghan Response, 1979-1982. University of California Press. 1997. (ISBN 9780520208933)
* Rasanayagam, Angelo. Afghanistan: A Modern History. St. Martin's Press. 2005
Το **Ανταμχάν** είναι μια κοινότητα στην Επαρχία Χελμάντ στο Αφγανιστάν. Βρίσκεται περίπου δύο χιλιόμετρα ανατολικά του Γκερέσκ, την πρωτεύουσα της Επαρχίας Γκερέσκ.

Στις 3 Ιουνίου 2008 το Ανταμχάν χτυπήθηκε από αεροπορικές επιδρομές που προορίζονται να χτυπήσουν μαχητές των Ταλιμπάν.
Οι κάτοικοι δήλωσαν ότι οι αεροπορικές επιδρομές προκάλεσαν σημαντικές απώλειες αμάχων.

Δείτε επίσης
------------

* Χελμάντ (περιοχή)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Χάρτης της επαρχίας Γκερσκ (Νάχρι Σαρράχ)» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 6 Φεβρουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 2018.
2. ↑  
«'Afghans killed' in air strikes». BBC News. 2008-06-22.. Ανακτήθηκε στις 2008-11-14.
3. ↑  
«Nato to investigate Afghan deaths». BBC News. 2008-06-22.. Ανακτήθηκε στις 2008-11-14.
Η **Ραμπίγκα Γιανγκούλοβνα Κουσάεβα**, (ρωσικά: Рабига Янгуловна Кушаева‎, γεννημένη ως Ραμπίγκα Γιαγκούλοβνα Γιαγκούλοβνα, 1901 στο χωριό Τσασάνοβο κοντά στο Πουγκάτσεβ - 1937 στη Μόσχα) ήταν μια Σοβιετική φεμινίστρια με καταγωγή από το Μπασκορτοστάν (ή Μπασκίρ ή Μπασκιρία).

Βιογραφία
---------

Η Ραμπίγκα έγινε δασκάλα του χωριού της στο Μπουρστζάν της Κυβερνείου της Σαμάρα το 1916. Ο μεγαλύτερος αδερφός της, Χάρης Γιουμαγκούλοβιτς Γιουμαγκούλοφ (1891-1937) ήταν ένας από τους ηγέτες του κινήματος ανεξαρτησίας του Μπασκίρ.

Το 1917 η Ραμπίγκα συμμετείχε στο Μπασκιρικό συμβούλιο στο Αρινμπούρκ ως εκπρόσωπος των Μπασκίριων του Πουγκάτσεβ. Σε αυτή τη συνάντηση υποστήριξε τα ίσα δικαιώματα για τις Μπασκίριες γυναίκες. Απαίτησε πλήρη αστικά και πολιτικά δικαιώματα για τις γυναίκες σύμφωνα με τα δικαιώματα των ανδρών και πρότεινε συγκεκριμένα μέτρα για την εφαρμογή αυτών των απαιτήσεων. Το ψήφισμα του συμβουλίου περιείχε 10 σημεία για την ισότητα των φύλων.

Το 1919 η Ραμπίγκα Γιαγκούλοβνα έγινε επικεφαλής του τμήματος γυναικείων υποθέσεων της Μπασκίρ Περιφέρειας. Οργάνωσε το συνέδριο για γυναίκες εργαζόμενες γυναίκες και αγρότισσες, που πραγματοποιήθηκε στο Στερλιτάμακ τον Σεπτέμβριο του 1920. Τον Νοέμβριο του 1921 συμμετείχε στο IX (Σύνοδος του Ρωσικού Κογκρέσου των Σοβιετικών) στη Μόσχα. Συμμετείχε στην οργάνωση και την προετοιμασία του Πρώτου Συνεδρίου των Εργαζομένων και των Αγροτών Γυναικών, που πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 1924, και την Διάσκεψη Γυναικών της Σοβιετικής, που πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 1927.

Η Ραμπίγκα παντρεύτηκε τον Τσάφις Κουτσάφιεβιτς Κουσάεβ (1888-1937) το 1922, ο οποίος ήταν στρατιώτης στον Ρωσικό Αυτοκρατορικό Στρατό και συμμετείχε στο κίνημα ανεξαρτησίας του Μπασκίρ μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση.

Το 1927 η Κουσάεβα (πλέον με το επίθετο του συζύγου της) έγινε διευθύντρια του *Τσουνταϊμπέρντιν-Κίντερχαϊμς* στην Ουφά. Το 1929 έγινε επιθεωρητής του τμήματος του *Κίντερχαϊμς* της Λαϊκής Επιτροπής για την Εκπαίδευση στη Μόσχα.

Το καλοκαίρι του 1937, η Κουσάεβα είχε ένα θανατηφόρο ατύχημα κατά την επιστροφή της με το ηλεκτρικό τρένο. Την ίδια χρονιά, κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Τρόμου ο σύζυγός της πυροβολήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου (1957 αποκαταστάθηκε) και ο αδερφός της επίσης πυροβολήθηκε το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς.

Η Κουσάεβα και ο Κουσάεβ είχαν τρία παιδιά. Η πρώτη τους κόρη, η Μίνσι, πέθανε από διφθερίτιδα το 1923. Η δεύτερη κόρη τους Τανσιλού (1925-1996) έγινε μπαλαρίνα στην Περμ. Μετά το θάνατο των γονιών του, ο πεντάχρονος γιος τους, ο Ιρέκ, στάλθηκε σε ορφανοτροφείο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Сулейманова Р. Н.:. In:. ГАУН «Башкирская энциклопедия», Ufa 2019, (ISBN 978-5-88185-306-8).
2. 1 2 3  Yulia Gradskova: Soviet Politics of Emancipation of Ethnic Minority Woman. Springer, 2018, σελ. 56. (ISBN 978-3-319-99199-3).
3. ↑  М. М. Кульшарипов (Hrsg.):  Гилем, Ufa 2010, σελ. 119.
4. ↑  Сулейманова Р.:. In:. Nr. 46, 2011, σελ. 7.
5. ↑  «Жертвы политического террора в СССР». *lists.memo.ru*. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2021.
***Ο Γολγοθάς*** (γαλλ. *Le Calvaire*) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου δημοσιογράφου, μυθιστοριογράφου και θεατρικού συγγραφέα Οκτάβ Μιρμπώ με θέμα το πάθος ενός εραστή που δημοσιεύτηκε στη Γαλλία από τις εκδόσεις Ollendorf το Νοέμβριο του 1886.

Περίληψη πλοκών
---------------

 Georges Jeanniot, 1902
*Ο Γολγοθάς* είναι ένα μυθιστόρημα-εξομολόγηση. Ο ήρωας Jean-François-Marie Mintié διηγείται την απογοητευτική παιδική ηλικία και τη μοναχική εφηβεία του, την πικρή εμπειρία του πολέμου του 1870, στις μονάδες του στρατού του Λίγηρα, ύστερα το «μαρτύριο» στο οποίο τον υπέβαλλε η ερωμένη του, Juliette Roux, γυναίκα ελευθέρων ηθών με την οποία τον συνδέει μια καταστροφική αγάπη με αποτέλεσμα να στερηθεί την αντικειμενικότητά του. Όπως στα μυθιστορήματά του που εμφανίζονται με ψευδώνυμο, ο Οκτάβ Μιρμπώ αναδεικνύει την τραγικότητα της αγάπης, ένα ανεξέλεγκτο, παράλογο και καταστροφικό συναίσθημα, από το οποίο υπέφερε φοβερά τα τρία χρόνια της σύνδεσής του με μια γυναίκα χαμηλής ηθικής, τη Judith Vimmer, και την οποία εξορκίζει με τη συγγραφή. Την τοποθετεί στο πλαίσιο μιας ιστορίας, διήγημα με δύο κύρια πρόσωπα, ως απόγονος της *Μανόν Λεσκό*, του αβά Πρεβό (Prévost). 

Επίσης της δίνει μια κοινωνική σημασία και μια ιστορική διάσταση: ο άβουλος Jean Mintié ενσαρκώνει μια γενιά ευνουχισμένη από την ήττα. Το δεύτερο κεφάλαιο, όπου διηγείται χωρίς περιστροφές όπως ο Λέων Τολστόι στο *Πόλεμος και Ειρήνη* την κατατρόπωση του στρατού του Λίγηρα, που τον σημάδεψε για πάντα, βάζει τους «πατριώτες» να ουρλιάξουν: Εκεί ο Μιρμπώ πράγματι παραδίνεται σε ένα αποφενακισμό κατά κανόνα του στρατού και του πολέμου και αγγίζει την ίδια την ιδέα της πατρίδας, η οποία προκαλεί τερατώδεις και άχρηστες σφαγές. Και έτσι η Juliette Adam θα αρνηθεί να δημοσιεύσει αυτό το κεφάλαιο, από το οποίο το σκάνδαλο δε θα παρέλειπε να ξεσπάσει, κατά την προέκδοση του μυθιστορήματος στη *Nouvelle revue*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Οκτάβ Μιρμπώ, *Le Calvaire* Αρχειοθετήθηκε 2016-04-12 στο Wayback Machine..

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* BNF: cb15614103c (data)

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Λογοτεχνία
 |

 |
Ο **Ντον Κάντι** (αγγλικά: *Don Candy*, 31 Μαρτίου 1929 - 14 Ιουνίου 2020) ήταν Αυστραλός πρωταθλητής της αντισφαίρισης ο οποίος ήταν κυρίως επιτυχημένος στα διπλά.

Στα τουρνουά Γκραντ σλαμ έφτασε στους προημιτελικούς του Αυστραλιανού πρωταθλήματος το 1952 και το 1959. Στο απλό στο γαλλικό πρωτάθλημα έφτασε στους οκτώ το 1956 και το 1960.

Τον Ιούνιο του 1951 ο Κάντι κέρδισε τον τίτλο του απλού στο πρωτάθλημα του Κεντ νικώντας τον Γκάρντναρ Μουλόι. Το επόμενο έτος, το 1952, και πάλι στον τελικό του Κεντ έχασε από τον Χαμ Ρίτσαρντσον. Τον Ιούλιο του 1951 κέρδισε τον τίτλο του απλού των κομητειών των Μίνλαντς, μετά από νίκη στον τελικό με τον Ναρές Κούμαρ από την Ινδία.

Το 1956 κέρδισε τον τίτλο του διπλού στο γαλλικό πρωτάθλημα με συμπαίκτη τον Αμερικανό Ρόμπερτ Πέρι κέρδισαν τους Άσλεϊ Κούπερ και Λιου Χοντ σε τρία σετ.

Μετά το τέλος της καριέρας του, μετακόμισε στη Βαλτιμόρη το 1967 όπου προπονούσε το *World Team Tennis Baltimore Banners* και αργότερα έγινε ο προπονητής της Παμ Σριβέρ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  www.baltimoresun.com/sports/bs-sp-obit-don-candy-tennis-coach-20200701-wykkjxr2cna4rezjgmmjlkshha-story.html.
2. ↑  «Players – Don Candy». *ATP World Tour*. Association of Tennis Professionals. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2010.
3. ↑  «Australian Open – Boys' Singles». *Juniors*. International Tennis Federation. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2010.
4. ↑  Lawrence, Don (21 Ιανουαρίου 1959). «Don Candy Will Fight Ban On Private Tour». *The Age*. σελ. 11. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2010 – μέσω Google News Archive.
5. ↑  «Perry, Candy Take French Tennis Title». *Sarasota Herald-Tribune*. 28 May 1956.. Ανακτήθηκε στις 25 February 2010.
6. ↑  «Candy Upsets Mulloy in Kent Tennis Final». *The New York Times*. 17 Jun 1951. .
7. ↑  «Protest By Candy.». *The West Australian* (Perth): σελ. 20. 16 June 1952. .
8. ↑  «Marathon tennis.». *The Cairns Post* (Cairns, Queensland): σελ. 2. 16 July 1951. .
9. ↑  Bud Collins (2010). *The Bud Collins History of Tennis* (2nd έκδοση). New York City: New Chapter Press. σελ. 400. ISBN 978-0942257700.
10. ↑  «Gear Talk: Q&A With Pam Shriver». Tennis.com. 7 Απριλίου 2011.
Ο **Ραγαύ** (***Ραγαῦ***), είναι βιβλικό πρόσωπο που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη, στο βιβλίο Γένεσης (Γέν. 11:20-23), καθώς και στη Καινή Διαθήκη στο Ευαγγέλιο κατά Λουκά (κεφ:Γ΄:35).

Ήταν γιος του Φάλεκ και της Λόμνα, σύζυγος της Όρα, πατέρας του Σερούχ και κατ΄ επέκταση προ-προπάππος του Αβραάμ και της Σάρας. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη φημισμένη πόλη Ουρ, νότια της Βαγδάτης, στη Μεσοποταμία, που την κατοικούσαν τότε οι Χαλδαίοι.  

Κατά το Μασοριτικό κείμενο που θεωρείται από τους θεολόγους ως πρώτη πηγή της Βίβλου, ο Ραγαύ ήταν 33 ετών όταν γεννήθηκε ο γιος του Σερούχ, από της γέννησης του οποίου φέρεται να έζησε άλλα 206 χρόνια, φθάνοντας έτσι σε ηλικία 239 ετών κατά τον θάνατό του. Κατά την μετάφραση των Εβδομήκοντα στους παραπάνω χρόνους προστίθενται 100 χρόνια και έτσι ο Ραγαύ εμφανίζεται να έζησε 339 χρόνια.

Άξιο προσοχής είναι ότι η ηλικία θανάτου εκ γήρατος από τους απογόνους του Νώε μειώνονται δραματικά σε σχέση με τους παλαιότερους πολυ-αιωνόβιους. Αυτό ερμηνεύεται στις αλλαγές που πρέπει να συνέβησαν στον τρόπο μέτρησης του έτους.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ανακήρυξε τον Ραγαύ Άγιο, τη μνήμη του οποίου εορτάζει την Κυριακή των Προπατόρων, πριν από τα Χριστούγεννα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mattis Kantor: (Αγγλικά) *Εγκυκλοπαίδεια του Εβραϊκού Χρονοδιαγράμματος, Νέα Ανανεωμένη Έκδοση*. 2004. σελ. 10. ISBN-13 978-0-87668-229-6. ISBN-10 0-87668-229-8.
2. ↑  Mattis Kantor: (Αγγλικά) *Εγκυκλοπαίδεια του Εβραϊκού Χρονοδιαγράμματος, Νέα Ανανεωμένη Έκδοση*. 2004. σελ. 16. ISBN-13 978-0-87668-229-6. ISBN-10 0-87668-229-8.
3. ↑  «Genesis» (Εβραϊκά της Βίβλου)
4. ↑  «Genesis» (Εβραϊκά της Βίβλου)

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Ραγαύ - Γένεση** |

* Γένεση 10:28, 11:1, 20-23
* David and Patt Alexander "Το εκπληκτικό Εγχειρίδιο της Βίβλου" , Εκδόσεις Πέργαμος, Αθήνα 1993, σελ.135.
Χάρτης του 1903, αριστερά φαίνεται ο νομός Τριφυλίας: «Triphylia»
Ο **Νομός Τριφυλίας** (1899-1909) ήταν διοικητική διαίρεση της Πελοποννήσου που σήμερα έχει καταργηθεί. Δημιουργήθηκε με την διοικητική διαίρεση του 1899, αντικαθιστώντας την Επαρχία Τριφυλίας. Ο νομός Τριφυλίας καταργήθηκε το 1909 και τα εδάφη του εντάχθηκαν στο νομό Μεσσηνίας, ως Επαρχία Τριφυλίας,ενώ το 1939 η Επαρχία Ολυμπίας αποσπάστηκε υποχρεωτικά με νόμο, από τον Νομό Μεσσηνίας και εντάχθηκε οριστικά στον νομό Ηλείας, και έκτοτε οι δυο επαρχίες παρέμειναν αμετάβλητες μέχρι και την οριστική κατάργηση τους, το 1997.

Ο Νομός Τριφυλίας μαζί με τους νομούς Λακεδαίμονος και Λακωνικής που καταργήθηκαν με την διοικητική διαίρεση του 1909 δεν επανασυστάθηκαν ποτέ ξανά ως νομαρχίες, σε αντίθεση με άλλους νομούς που είχαν συσταθεί το 1899 και ανασυστάθηκαν μελλοντικά όπως έγινε για παράδειγμα με την Μαγνησία και την Ευρυτανία.

Το νομό αποτελούσαν οι δυο επαρχίες:

| Επαρχία | Έδρα Επαρχίας |
| --- | --- |
| Τριφυλίας | Κυπαρισσία |
| Ολυμπίας | Ανδρίτσαινα |

Πρωτεύουσα του νομού Τριφυλίας ήταν η Κυπαρισσία. Σήμερα ο νομός Τριφυλίας ταυτίζεται σχεδόν με την έκταση της Μητρόπολης Τριφυλίας και Ολυμπίας.

Η επαρχία Τριφυλίας το 1909 είχε 51.004 κατοίκους και η επαρχία Ολυμπίας 39.519, ενώ συνολικά ο νομός Τριφυλίας είχε περίπου 90.000 κατοίκους.

Οι δήμοι που αποτελούσαν τον νομό Τριφυλίας και ο πληθυσμός κατά το 1909 ήταν:

| # | Επαρχίες Τριφυλίας | Δήμοι Τριφυλίας | Έδρα | Πληθυσμός 1909 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Δήμος Κυπαρισσίας | Κυπαρισσία | 10.122 |
| 2 | Δήμος Αετού | Αετός | 4.302 |
| 3 | Δήμος Αυλώνος | Αυλώνας | 5.571 |
| 4 | Δήμος Δωρίου | Δώριο | 6.247 |
| 5 | Δήμος Εράνης |  | 8.427 |
| 6 | Δήμος Πλαταμώδους |  | 8.574 |
| 7 | Δήμος Τριπύλης |  | 3.162 |
| 8 | Δήμος Φλεσσιάδος |  | 4.199 |
| 9 | Δήμος Ανδριτσαίνης |  | 7.634 |
| 10 | Δήμος Αλιφήρας |  | 5.319 |
| 11 | Δήμος Αρήνης |  | 6.809 |
| 12 | Δήμος Βώλακος |  | 5.002 |
| 13 | Δήμος Σκιλλούντος |  | 8.388 |
| 14 | Δήμος Φιγαλείας |  | 6.387 |

Αναφορές
--------

1. ↑  ΦΕΚ A 136/1899 Νόμος ΒΔΧ' περί διοικητικής διαιρέσεως, 1899
2. ↑  Δήμος Τριφυλλίας, Ιστορία Δήμου[*νεκρός σύνδεσμος*] Αναφέρεται ότι ο Νομός Τριφυλλίας καταργήθηκε με το νόμο ΓΥΔ/16-12-1909 ΦΕΚ 282/1910
3. ↑  Ιστορία[*νεκρός σύνδεσμος*], Δήμος Κυπαρισσίας
4. ↑  «Ελληνική απογραφή 1909» (PDF). Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία. 1909. σελ. 428. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2011.
5. ↑  «Ελληνική απογραφή 1909» (PDF). Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία. 1909. σελίδες 395–396. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2011.
6. ↑  Σημειώνεται ότι από τα συγκεντρωτικά στοιχεία της απογραφής, το άθροισμα του πληθυσμού των Δήμων δεν συμπίπτει ακριβώς με το άθροισμα του πληθυσμού των επαρχιών

Επιπλέον βιβλιογραφία
---------------------

* *Διοικητική διαίρεση του Νομού Μεσσηνίας από τη Βενετοκρατία μέχρι σήμερα*, Δημήτριος Μ. Πρίγγουρης (2010)
Ο **Παναγιώτης Δημητρουλόπουλος** (Κρέστενα, 1955) είναι Έλληνας πολιτικός, νομάρχης Ηλείας από το 1999 έως το 2007, βουλευτής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και από το 2013 μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της Κοινωνικής Συμφωνίας. Τον Μάρτιο του 2015 εξελέγη πρόεδρος του κόμματος.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1955 στα Κρέστενα και σπούδασε Φυσικός στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Από τα φοιτητικά του χρόνια ασχολήθηκε με τα πολιτικά. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και γραμματέας της ΠΑΣΠ από το 1974 έως το 1977. Επίσης ήταν ιδρυτικό μέλος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Στη συνέχεια διορίστηκε καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης και από το 2013 είναι μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της Κοινωνικής Συμφωνίας.

Το 1991 εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος Κρεστένων και το 1994 νομαρχιακός σύμβουλος Ηλείας. Το 1998 κατήλθε ως υποψήφιος στις εκλογές για τη νομαρχία Ηλείας και εξελέγη νομάρχης, με ποσοστό 55,3%. Στις επόμενες εκλογές, επανεξελέγη νομάρχης με ποσοστό 55,8%. Διεκδίκησε έδρα στις εκλογές του 2007 και στις εκλογές του 2009, κατά τις οποίες εξελέγη βουλευτής Ηλείας με το ΠΑΣΟΚ.

Μετά τη διαγραφή του από το ΠΑΣΟΚ, κατέστη ανεξάρτητος και το Μάρτιο του 2012 προσχώρησε στην Κοινωνική Συμφωνία της Λούκας Κατσέλη.

Είναι παντρεμένος με τη μηχανικό Γωγώ Μιχαλοπούλου και έχουν αποκτήσει δύο παιδιά, την Αγγελική και τον Μιχάλη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφικό στην επίσημη ιστοσελίδα του[*νεκρός σύνδεσμος*]

Παραπομπές
----------

1. ↑  Tάκης Δημητρουλόπουλος: Δεν θα είμαι υποψήφιος στον Δήμο Πύργου και την Περιφέρεια[*νεκρός σύνδεσμος*], iliaoikonomia.gr, 9-9-2013.
2. ↑  Στο κόμμα της Κατσέλη προσχωρεί ο Τάκης Δημητρουλόπουλος, iefimerida, 17-3-2012.
Ο **Πέτρος ντε Λενκάστρε**, πορτογαλ. Pedro de Lencastre (1608 - 1673) από τον Οίκο των Αβίς-Λενκάστρε ήταν 5ος δούκας τού Αβέιρο (1666-73), μαρκήσιος τού Τόρρες Νάβας (1636-66), αρχιεπίσκοπος της Έβορα (1648-54), της Μπράγκα (1654-70) και επίσκοπος της Γκουάρντα (1643-48).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος τού Άλβαρο ντε Λενκάστρε 3ου δούκα τού Αλβέιρο κα της Ζουλιάνα ντε Λενκάστρε, κόρης τού Γεωργίου 2ου δούκα τού Αβέιρο.

Σπούδασε θεολογία στο Πανεπιστήμιο της Κοΐμπρα και έγινε διαδοχικά επίσκοπος της Γκουάρντα, αρχιεπίσκοπος της Έβορα και αρχιεπίσκοπος της Μπράγκα. Παρά την εξέγερση των Πορτογάλων ενάντια στους Αψβούργους της Ισπανίας, ο ανιψιός του Ραϊμούνντο ντε Λενκάστρε υποστήριξε ενεργά τους Ισπανούς, έτσι το 1663 ο Ιωάννης Δ΄ της Πορτογαλίας νέος βασιλιάς από τον κλάδο των Αβίς-Μπραγκάνσα, κατάσχεσε το δουκάτο τού Ραϊμούνντο. Ο Πέτρος, που ήταν υποστηρικτής των Μπραγκάνσα, ζήτησε την ακύρωση της απόφασης αυτής. Τελικά το 1668 αναγνωρίστηκε ως 5ος δούκας τού Αβέιρο και μαρκήσιος τού Τόρρες Νόβας.

Αργότερα το ίδιο έτος, όταν υπογράφτηκε ειρήνη μεταξύ Πορτογαλίας και Ισπανίας, η αδελφή τού Ραϊμούνντο, η Μαρί ντε Γκουαντελούπε ντε Λενκάστρε, ζήτησε να ακυρωθεί η παραχώρηση στον θείο της για να λάβει εκείνη το δουκάτο. Το 1673 απεβίωσε ο Πέτρος και η ανιψιά του Μαρία αναγνωρίστηκε 6η δούκισσα τού Αβέιρο, με τον όρο ότι θα έπρεπε να επιστρέψει στην Πορτογαλία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Εθνική Βιβλιοθήκη της Πορτογαλίας*. 1036266.
2. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. lencpe. Ανακτήθηκε στις 14  Οκτωβρίου 2020.
3. ↑  lencpe.

Πηγές
-----

* "Nobreza de Portugal e do Brasil" – Vol. II, page 345. Published by Zairol Lda. Lisbon 1989.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 98586323
* ISNI: 0000 0000 6898 027X

 |

 |
Ο **Πέτρος Στεριώτης** (και **Στεργιώτης**) (13 Μαρτίου 1914 – 1 Ιουνίου 1999) ήταν Έλληνας καθηγητής, ο οποίος διετέλεσε πρύτανης της ΑΣΟΕΕ, υπουργός Οικονομικών και διοικητής της ΕΤΒΑ.

Σταδιοδρομία
------------

Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο στις 13 Μαρτίου του 1914. Διδάκτορας της Φυσικομαθηματικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, δίδαξε Οικονομικά Μαθηματικά στην ΑΣΟΕΕ ως καθηγητής. Ήταν Πρύτανης του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών από το 1975 ως το 1976.
Από την 1η Οκτωβρίου 1963 ως τις 8 Νοεμβρίου 1963 ήταν υφυπουργός Γεωργίας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Στυλιανού Μαυρομιχάλη.
Από την 7η Ιουλίου 1964 έως την 10η Σεπτεμβρίου διετέλεσε υπουργός Εμπορίου στην Υπηρεσιακή κυβέρνηση που διεξήγαγε τις εκλογές.
Στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Παρασκευόπουλου ανέλαβε υπουργός Οικονομικών από τις 20 Δεκεμβρίου 1966 ως τις 20 Μαρτίου 1967.
Μετά την Μεταπολίτευση τοποθετήθηκε από την κυβέρνηση Καραμανλή ως Διοικητής της Τράπεζας ΕΤΒΑ από 28 Ιουλίου 1974 ως τις 30 Σεπτεμβρίου 1976.

Απέκτησε 2 γιους, τον καθηγητή Ίωνα Στεριώτη, Πρόεδρο του Συνδέσμου Εισηγμένων Εταιρειών ΧΑ, και τον Κίμωνα Στεριώτη, Δημοσιογράφο, διευθυντή της εφημερίδας Ναυτεμπορική και διευθυντή επικοινωνίας της ΔΕΗ, και ήταν παντρεμένος με την Τούλα Ντούνη. Συνέγραψε επιστημονικά έργα αλλά και ποιήματα.

Απεβίωσε την 1η Ιουνίου 1999.

Έργα
----

* «Γενικά μαθηματικά Ι»
* «Γενικά μαθηματικά για οικονομολόγους»
* « Ο σύγχρονος καπιταλιστής και η πάλη των ομάδων»
* «Οικονομικά Ασφαλιστικά Μαθηματικά»
* «Οικονομικά μαθηματικά μαθηματικά πίστεως»
* «Μετά τα Μαθηματικά» Συλλογή Ποιημάτων

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ελληνικόν Who's Who, Έκδοση Ελληνικών Who's who, 1962, σελ. 568
2. ↑  «Kυβέρνησις Στυλιανού Μαυρομιχάλη (Yπηρεσιακή) Από 28.9.1963 Έως 8.11.1963». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2014.
3. ↑  «Kυβέρνησις Ιωάννου Παρασκευόπουλου (Υπηρεσιακή) Από 20.12.1966 έως 20.3.1967». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2014.
Τα ελληνικά κράτη στον ελλαδικό χώρο.
Η **Πανελλήνια ιδέα** ήταν μια νέα πολιτική έκφραση που διατυπώθηκε για πρώτη φορά στα τέλη 5ου αιώνα π.Χ. από το σοφιστή Γοργία, σε λόγο του στον ιερό χώρο της Ολυμπίας. Ήταν το ιδεολογικό μόρφωμα που βασίστηκε στη σταδιακή εγκατάλειψη της πίστης στην ανεξάρτητη πόλη-κράτος και στον οραματισμό μιας ισχυρής κεντρικής εξουσίας που θα κατόρθωνε να ενώσει τους διχασμένους Έλληνες κατά των βαρβάρων και να τερματίσει την υποταγή των ελληνικών πόλεων της Μικράς Ασίας και της Κύπρου στην Περσική Αυτοκρατορία.

Οι προτάσεις του Ισοκράτη
-------------------------

Η ιδέα της ένωσης υπό κοινή εξουσία είχε πολλούς υπερασπιστές. Κύριος εκφραστής αυτής της πολιτικής ήταν ο Αθηναίος ρητοροδιδάσκαλος Ισοκράτης. Ο Αριστοτέλης στα «Πολιτικά» εκφράζει την άποψη ότι από τη φύση της η μοναρχία υπερτερεί των άλλων μεθόδων, καθ' ότι ο ηγεμόνας επιθυμεί τόσο τη συντήρηση του πλούτου των προνομιούχων όσο και την ευημερία του λαού. Ο δε Ισοκράτης, σε πρώτο στάδιο, στον «Πανηγυρικό» λόγο του, το 380 π.Χ. διατυπώνει την άποψη ότι τον κοινό αγώνα εναντίον των Περσών θα μπορούσε να αναλάβει η Αθήνα με την ανασύσταση της ηγεμονίας της. Αργότερα, η αδυναμία της Αθήνας να εμπνεύσει εμπιστοσύνη και να επιβληθεί, τον έστρεψε στην ιδέα ότι μόνο το ισχυρό χέρι ενός μονάρχη θα μπορούσε να τερματίσει τον αλληλοσπαραγμό των πόλεων-κρατών και να εδραιώσει την πολυπόθητη ενότητα των Ελλήνων που θα τους οδηγούσε εναντίον των Περσών. Προσωπικότητες για τις οποίες πίστεψε ότι θα μπορούσαν να θέσουν σε εφαρμογή την πανελλήνια ιδέα ήταν ο Ευαγόρας, ο βασιλιάς της Σαλαμίνας της Κύπρου, ο Ιάσονας, τύραννος των Φερών της Μαγνησίας, ο Διονύσιος Α΄, τύραννος των Συρακουσών. Σε βαθιά γηρατειά ατένιζε με ελπίδα την επικράτηση του Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας.

Αντίθεση στην ιδεολογία
-----------------------

Ο Ισοκράτης ήταν από τις προσωπικότητες που κατόρθωσαν να αποδεσμευτούν από το τοπικιστικό πνεύμα που φανάτιζε ακόμα τους σύγχρονούς του πολιτικούς. Αντίθετος με την πολιτική αυτή, πιστός πάντα στην ιδέα του πρωταγωνιστικού ρόλου της Αθήνας, ήταν ο ρήτορας Δημοσθένης. Η περίπτωση του Δημοσθένη είναι χαρακτηριστική κατά το ότι εκφράζει τη δυσκολία του αρχαίου πολίτη να αποσχισθεί από ένα modus vivendi που συνιστούσε την ίδια την ουσία της πολιτικής ύπαρξής του, να αποκηρύξει την πίστη στην ανεξαρτησία της πόλης του και το δικαίωμά του να συμμετέχει στις αποφάσεις της. Δεν είναι λοιπόν διόλου παράξενο το ότι πολλοί από τους υπόλοιπους Έλληνες είδαν την αντιπαράθεση με τους Μακεδόνες ως σύγκρουση μεταξύ πολιτισμού και βαρβαρότητας.

Τελικά οι περισσότερες ελληνικές πόλεις - εκτός από τη Σπάρτη - αποδέχθηκαν την πρόσκλησή του και έστειλαν αντιπροσώπους στο Συνέδριο της Κορίνθου. Την άνοιξη του 337 π.Χ. οι αντιπρόσωποι αποφάσισαν ότι οι πόλεις θα ενώνονταν σε μία «ομοσπονδία» με το όνομα «Έλληνες». Κάθε πόλη θα διατηρούσε την αυτονομία της αλλά όλες θα απολάμβαναν την *«κοινή τοις έλλησιν ειρήνη»*.

Δείτε επίσης
------------

* Ισοκράτης
* Ολυμπιακός (Λυσίας)
* Ιωνική Επανάσταση
* Μηδικά

Πηγές
-----

* Ιστορία του Αρχαίου Κόσμου Α΄ Λυκείου ΟΕΔΒ
* ΧΑΙΡΩΝΕΙΑ 338 π. Χ. - ΤΟ ΒΗΜΑ
Συντεταγμένες: 17°29′3″N 92°2′47″W﻿ / ﻿17.48417°N 92.04639°W﻿ / 17.48417; -92.04639


Το **Παλένκε** (ισπανικά: *Palenque*, γλώσσα Μάγια του Γιουκατάν: *Bàakʼ*), γνωστό κατά το παρελθόν ως **Λακάμχα** (*Lakamha*, κυριολεκτικά επίπεδο-μέρος-ποτάμι) είναι πόλη-κράτος των Μάγια στην πολιτεία Τσιάπας στο νότιο Μεξικό. Η πόλη άκμασε μεταξύ του 3ου αιώνα π.Χ. και τον 8ου αιώνα μ.Χ. οπότε και εγκαταλείφθηκε. Στη συνέχεια ο χώρος καλύφθηκε από ζούγκλα, γεγονός που συνέβαλε στη διατήρησή του. Το Παλένκε πλέον έχει ανασκαφεί και αποκατασταθεί. Βρίσκεται κοντά στον ποταμό Οσουμασίντα, περίπου 130 χιλιόμετρα νότια από την πόλη Σιουδάδ ντελ Κάρμεν, σε υψόμετρο 150 μέτρα. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 26°C και δέχεται περίπου 2.160 χιλιοστά βροχής ετησίως.

Το Παλένκε ήταν μία πόλη μεσαίου μεγέθους, μικρότερη από το Τικάλ, το Τσιτσέν Ιτζά ή το Κοπάν, αλλά περιέχει μερικά από τα ωραιότερα δείγματα αρχιτεκτονικής, γλυπτικής και αναγλύφων των Μάγια. Μεγάλο μέρος της ιστορίας του Παλένκε έγινε γνωστό από την ανάγνωση των ιερογλυφικών επιγραφών στα πολλά μνημεία. Οι ιστορικοί έχουν μια μακρά ακολουθία της κυρίαρχης δυναστείας του Παλένκε τον 5ο αιώνα και εκτενή γνώση του ανταγωνισμού της πόλης-κράτους με άλλα κράτη όπως το Καλακμούλ και το Τονινά. Ο πιο διάσημος ηγεμόνας του Παλένκε ήταν ο Κίνιτς Χανάμπ Πακάλ, ή Πακάλ ο Μέγας, του οποίου ο τάφος βρέθηκε και ανασκάφηκε στον Ναό των Επιγραφών.

Ο αρχαιολογικός χώρος του Παλένκε καλύπτει περίπου 2,5 τετραγωνικά χιλιόμετρα, από τα οποία λιγότερο από το 10% έχει ανασκαφεί, ενώ χιλιάδες κτίρια παραμένουν καλυμμένα από ζούγκλα. Το Παλένκε έχει χαρακτηριστεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 1987. Το 2017 δέχθηκε 920.470 επισκέπτες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Boot, Erik, "A Short Itza Maya Vocabulary," 2003
2. ↑  Schrom, Michael. «Palenque». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Ιανουαρίου 2004. Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2011.
3. ↑  «Estadística de Visitantes» (στα Ισπανικά). INAH. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 25 Μαρτίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Παλένκε** |

* Το Παλένκε στην ιστοσελίδα του Εθνικού Ανθρωπολογικού Ινστιτούτου του Μεξικού Αρχειοθετήθηκε 2022-03-20 στο Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 154759905
* LCCN: n79104298
* GND: 4044399-1
* SUDOC: 027557499
* BNF: cb11957247s (data)
* NKC: ge924064

 |

 |
Ο **Πέτρος**, γαλλ.: *Pierre de Genève* (απεβ. το 1392) από τον Οίκο της Γενεύης ήταν ο τέταρτος από τους πέντε γιους του Αμεδαίου Γ΄ κόμη της Γενεύης και διαδέχθηκε τον αδελφό του Ιωάννη Α΄ ως κόμης της Γενεύης το 1370.

Βιογραφία
---------

Ο Πέτρος ηγήθηκε μίας ομάδας κατοίκων της Γενεύης σε μία εισβολή στο βασίλειο της Νάπολης το 1382. Η εισβολή ηγήθηκε από τον επικυρίαρχό του, Aμεδαίο ΣΤ΄ κόμη της Σαβοΐας, και από τον Λουδοβίκο Α΄ των Βαλουά δούκα του Aνζού, τον υιοθετημένο γιο και κληρονόμο της φυλακισμένης βασίλισσας Ιωάννας Α΄ της Νάπολης, όλοι υποστηρικτές της αξίωσης του αδελφού του για τον παπικό θρόνο.  Ήταν παρών στην επιθανάτιο κλίνη του Aμεδαίου ΣΤ΄ στο Καστροπινιάνo την 1η Μαρτίου 1383. Ο θησαυροφύλακας της Σαβοΐας Πιέρ Βουαζέν, στην τελική του αφήγηση, περιέγραψε ότι το τέλος του Aμεδαίου συνέβη «την πρώτη ημέρα του μήνα Μαρτίου ... περίπου τα μεσάνυχτα, παρουσία του Λουδοβίκου δούκα του Ανζού και της Καλαβρίας, του Πέτρου κόμη της Γενεύης ..." 

Γύρω στο 1377 ο Πέτρος απασχολούσε έναν Εβραίο γιατρό, τον Ισαάκ ντε Πορτίς.  Όταν απεβίωσε χωρίς γιο για να τον διαδεχθεί το 1392, η κομητεία πέρασε στον πέμπτο από τα αδέλφια, τον τότε αντίππα Κλήμη Ζ΄.

Σημειώσεις
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*. Ανακτήθηκε στις 10  Φεβρουαρίου 2016.
2. 1 2 3 4 5 6  books.google.fr/books?id=AESUcVqOZz8C&pg=PA302#v=onepage&q&f=false.
3. 1 2  Cox (1967), 331–33.
4. ↑  Isaac Alteras (1978), "Jewish Physicians in Southern France during the 13th and 14th Centuries", *The Jewish Quarterly Review*, New Series, 68(4), 217.
5. ↑  Eugene L. Cox (1967), *The Green Count of Savoy: Amadeus VI and Transalpine Savoy in the Fourteenth Century* (Princeton, New Jersey: Princeton University Press), 316n.
**Ο Αββάς Κωνσταντίνος** (γαλλ. *L'Abbé Constantin*) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου θεατρικού συγγραφέα και μυθιστοριογράφου Λουδοβίκου Αλεβύ (Ludovic Halévy), δημοσιευμένο το 1882. Το μυθιστόρημα γνώρισε μεγάλη επιτυχία εκείνη την εποχή, και έκτοτε έκανε αμέτρητες εκδόσεις. Μάλιστα, άνοιξε και την πόρτα της Γαλλικής Ακαδημίας στον συγγραφέα του, ο οποίος την πέρασε το 1884.   

Το 1877 διασκευάστηκε σε θεατρικό έργο, ενώ έγινε και κινηματογραφική ταινία, την περίοδο του βωβού κινηματογράφου και μάλιστα τρεις φορές (1916 Η.Π.Α, 1925 (Γαλλία), 1933 Γαλλία).

Υπόθεση
-------

Ένας αγαθός εφημέριος, στο χωριό Λουγκβάλ, ο αββάς Κωνσταντίνος, ασκεί επί 30 χρόνια τα καθήκοντα του πνευματικού πατέρα και προστάτη των χωρικών, όταν ξαφνικά πληροφορείται ότι κληρονόμος της σεβαστής φίλης του της Μαρκησίας του Λουγκβάλ είναι μια νεαρή Αμερικανίδα, η κυρία Σκωτ, άλλοτε ηθοποιός του ιπποδρόμου και φυσικά «αιρετική», (τύγχανε Διαμαρτυρόμενη), και η οποία όμως από μια ιδιαίτερη ιδιοτροπία αγόρασε από τους πραγματικούς κληρονόμους τα κτήματα της Μαρκησίας και μαζί μ΄ αυτά σχεδόν και ολόκληρο το χωριό.  

Το πολύ χειρότερο όμως ήταν ότι η αιρετική ηθοποιός που εν τω μεταξύ απέκτησε ήδη θαυμαστή της κάποιο νεαρό «γλετζέ», τον Πωλ Λαβαρδέν, αποφάσισε να εγκατασταθεί στον πύργο του Λουγκβάλ και να «δηλητηριάσει» έτσι, με το πιο ύπουλο τρόπο τα χρηστά και αγνά ήθη της τοπικής κοινωνίας των χωρικών.  

Ο Αββάς Κωνσταντίνος απαρηγόρητος και απελπισμένος αναμένει τη μοιραία καταστροφή. Παρ΄ όλους όμως τους φόβους του, τελικά η μοιραία κυρία Σκωτ κατακτά και αυτόν, και μάλιστα πολύ ευκολότερα, αφού αποδεικνύεται στη συνέχεια ότι δεν είναι μόνο χαριτωμένη, ελεήμων και γενναιόδωρη αλλά συμβαίνει, κατόπιν αποκάλυψης, να είναι και Καθολική, καταγόμενη από Καθολικούς γονείς του Καναδά και όχι αιρετική όπως νόμιζαν όλοι.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  1911 Encyclopædia Britannica, λήμμα για τον Halévy Ludovic,
**Προεδρικές εκλογές** διεξήχθησαν στο Σάο Τομέ και Πρίνσιπε στις 17 Ιουλίου 2016 και ο δεύτερος γύρος στις 7 Αυγούστου. Πρόεδρος από τον πρώτο γύρο εξελέγη ο πρώην πρωθυπουργός, Εβαρίστο Καρβάλιο από την Ανεξάρτητη Δημοκρατική Δράση, επικρατώντας του έως τότε προέδρου, Μανουέλ Πίντο ντα Κόστα. Ωστόσο, τα αποτελέσματα τελικά ακυρώθηκαν και κρίθηκε απαραίτητη η διεξαγωγή και δεύτερου γύρου, στις 7 Αυγούστου ανάμεσα στον Καρβάλιο και στον Κόστα. Ο Πίντο ντα Κόστα δεν πήρε μέρος στον δεύτερο γύρο, με αποτέλεσμα ο Καρβάλιο να εκλεγεί χωρίς αντίπαλο.

Εκλογικό σύστημα
----------------

Ο Πρόεδρος του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε εκλέγεται με τη χρήση του συστήματος δύο γύρων. Επειδή κανείς από τους υποψήφιους δεν έλαβε περισσότερο από το 50% των ψήφων, ο νικητής θα κριθεί σε τελικό γύρο ανάμεσα στους δύο πρώτους υποψηφίους του 1ου γύρου. Ο δεύτερος γύρος θα διεξαχθεί στις 7 Αυγούστου. Στις εκλογές ψήφισαν και οι απόδημοι της χώρας, ιδίως αυτοί που βρίσκονται στην Πορτογαλία, στην Γκαμπόν, στη Ισημερινή Γουινέα και στην Αγκόλα.

Υποψήφιοι
---------

Στις εκλογές έλαβαν μέρος πέντε υποψήφιοι, συμπεριλαμβανομένων του προέδρου Μανουέλ Πίντο ντα Κόστα, και δύο πρώην πρωθυπουργών, του Εβαρίστο Καρβάλιο από την Ανεξάρτητη Δημοκρατική Δράση και τη Μαρία ντας Νέβες από το MLSTP/PSD, καθώς και δύο ανεξάρτητων υποψηφίων.

Αποτελέσματα
------------

| Υποψήφιος | Κόμμα | Πρώτος γύρος | Δεύτερος γύρος |
| --- | --- | --- | --- |
| Ψήφοι | % | Ψήφοι | % |
| Εβαρίστο Καρβάλιο | Ανεξάρτητη Δημοκρατική Δράση | 34.522 | 49,88 | 42.058 | 100 |
| Μανουέλ Πίντο ντα Κόστα | Ανεξάρτητος | 17.121 | 24,8 |
| Μαρία ντας Νέβες | MLSTP/PSD | 16.828 | 24,31 |  |
| Μανουέλ ντο Ροζάριο | Ανεξάρτητος | 488 | 0,7 |
| Έλντερ Μπάρος | Ανεξάρτητος | 194 | 0,3 |
| Άκυρα/λευκά |  | – |
| **Σύνολο** | **69.070** | **100** |
| Εγγεγραμμένοι/συμμετοχή |  |  |
| Πηγή: CEN |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Global elections calendar NDI
2. ↑  São Tomé/Eleições: Evaristo Carvalho eleito Presidente à primeira volta Correio de manhã, 18-7-2016
3. ↑  Sao Tome presidential election results canceled for a second round Africanews, 22-7- 2016
4. ↑  News, Reuters. «Reuters News - Sao Tome election goes to second round after court ruling». *Townhall*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιουλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2016.
5. ↑  Sao Tome and Principe president boycotts own run-off vote BBC News, 8-8-2016
6. ↑  Resultado Geral Provisórios das Eleições Presidenciais 2016 2ª Volta Αρχειοθετήθηκε 2019-05-18 στο Wayback Machine. CEN
7. ↑  Democratic Republic of Sao Tome and Principe IFES
8. ↑   Nii Akrofi Smart-Abbey, Sao Tome and Principe votes in presidential election, africanews, 17-7-2016.
9. ↑  Des élections pour l’archipel africain Sao Tomé et Principe Le Monde, 15-7-2016
Ο **Πάουλο Ενρίκε Σάγκας ντε Λίμα** (*Paulo Henrique de Chagas Lima*, 12 Οκτωβρίου 1989), γνωστός και ως **Πάουλο Ενρίκε Γκάνσο** (*Paulo Henrique Ganso*) ή **Γκάνσο**, είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη Σεβίλλη ΦΚ και στην εθνική Βραζιλίας ως επιθετικός μέσος.

Καριέρα
-------

### Σάντος

Ο Γκάνσο ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από τη Σάντος το 2008, προαγόμενος από τις ακαδημίες της. Ο ίδιος ήθελε το νούμερο 10 στην φανέλα του και το πήρε. Τον Αύγουστο του 2010 ένας τραυματισμός τον έβγαλε εκτός δράσης για 6 μήνες, ενώ υποβλήθηκε σε χειρουργείο. Οι καλές σεζόν συνεχίστηκαν, καθώς δημιουργούσε πολλές ευκαιρίες για γκολ. Σκόραρε συνολικά 36 φορές σε 162 ματς.

### Σάο Πάολο

Μετά από μακρόσυρτες διαπραγματεύσεις, ο Γκάνσο πήγε στη Σάο Πάολο έναντι 23.900.000 ρεάλ Βραζιλίας. Αυτό δεν άρεσε στους φίλους της Σάντος, καθώς υπάρχει μεγάλη αντιπαλότητα ανάμεσα στις δύο ομάδες.

Εθνική Ομάδα
------------

Ο Γκάνσο κλήθηκε στην Εθνική Βραζιλίας στα πλαίσια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010. Έχει αγωνιστεί μόνο σε 8 αγώνες χωρίς να έχει σκοράρει.
***Ο Αντίχριστος*** (γερμανικά: Der Antichrist‎) είναι βιβλίο του φιλοσόφου Φρίντριχ Νίτσε, το οποίο δημοσιεύθηκε το 1895. Αν και γράφτηκε το 1888, το πολεμικό περιεχόμενο του ανάγκασε τους φίλους του Νίτσε, Franz Overbeck και Heinrich Köselitz να καθυστερήσουν την έκδοση του βιβλίου. Ο γερμανικός τίτλος μπορεί να μεταφραστεί σαν «Αντίχριστος» ή «Αντιχριστιανός», αναλόγως με το πως μεταφράζεται η γερμανική λέξη *Christ*.

Περιεχόμενo
-----------

Στον πρόλογο ο Νίτσε ξεκαθαρίζει πως το βιβλίο του προορίζεται για τους λίγους αναγνώστες που έχουν το θάρρος να αντέξουν την σοβαρότητα του και το πάθος του. Ο αναγνώστης θα πρέπει να είναι, σύμφωνα με τον Νίτσε, υπεράνω πολιτικής και εθνικισμού. Επίσης, η χρησιμότητα ή βλαπτικότητα της αλήθειας, δεν πρέπει να απασχολούν τον αναγνώστη. Απέρριψε όλους τους άλλους αναγνώστες.

Στο βιβλίο του "Ο Αντίχριστος", καταγγέλνει όχι μόνο τον Χριστιανισμό ως πίστη, θρησκεία και πρακτική, αλλά και το ηθικό σύστημα αξιών που κληρονόμησε ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός. Ο Νίτσε εκτιμά πως ο Χριστιανισμός έχει καταστήσει τους ανθρώπους αδύναμους και άβουλους, ενώ θέτει την ελεημοσύνη και παρόμοια συναισθήματα ως υψηλές αρετές. 

Περαιτέρω στο βιβλίο, ο Νίτσε συγκρίνει τον Χριστιανισμό με τον Βουδισμό και ισχυρίζεται πως ενώ ο Ιησούς της Ιστορίας έζησε με ένα Βουδιστικό τρόπο, ο Απόστολος Παύλος δημιούργησε τον Ιησού τον "Χριστό". Ο Νίτσε καταλήγει πως η Χριστιανική μεταφυσική και ιδεολογία έχουν διαβρώσει τόσο πολύ το αξιακό σύστημα της ευρωπαϊκής φιλοσοφίας ώστε οι φιλόσοφοι υπερασπίζονται τις χριστιανικές αξίες, ακόμη και όταν ο θεός βγει από την εξίσωση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Nietzsche Chronicle: 1889 Αρχειοθετήθηκε 2017-07-17 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)
2. ↑  The English word "*Christian*" is called a weak noun in German and, in the singular nominative case, it is translated as "*der Christ*". "... in German *Der Antichrist* can mean either *The Anti–Christ* or *The Anti–Christian*", ( Nietzsche, Friedrich, *The Anti–Christ*, Introduction by Michael Tanner, Translated by R.J. Hollingdale, Penguin Books, 1990, (ISBN 0-14-044514-5))
3. 1 2  *The Antichrist*, Foreword.
4. ↑  "...Such men alone are my readers, my right readers, my predestined readers: what matter the rest? The rest—that is merely mankind. One must be above mankind in strength, in loftiness of soul—in contempt.", *The Antichrist*, Preface
5. ↑  Denneson, Travis (1999). «Nietzsche's The Antichrist». *infidels.org* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2017.
Ο πρώτος γύρος των προεδρικών εκλογών πραγματοποιήθηκε στη Βόρεια Μακεδονία στις 21 Απριλίου του 2019. Κανείς από τους τρεις υποψηφίους δεν έλαβε την πλειοψηφία των ψήφων, άρα πραγματοποιήθηκε δεύτερος γύρος στις 5 Μαΐου 2019. Ο Πρόεδρος Γκιόργκε Ίβανοφ απαγορευόταν συνταγματικά να επιδιώξει τρίτη θητεία, αφού είχε προηγουμένως εκλεχθεί το 2009 και το 2014.

Πληροφορίες
-----------

Ο Πρόεδρος της Βόρειας Μακεδονίας εκλέγεται σε δύο γύρους. Ο υποψήφιος μπορεί να περάσει στον δεύτερο γύρο ψηφοφορίας μόνο εάν λάβει το 50% των ψήφων όλων των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων. Στον δεύτερο γύρο, η συμμετοχή των ψηφοφόρων πρέπει να είναι τουλάχιστον 40% για να θεωρηθεί έγκυρο το αποτέλεσμα. Πριν από το 2009, το Σύνταγμα απαιτούσε συμμετοχή στον δεύτερο γύρο να είναι 50% για την επικύρωση του αποτελέσματος. Ωστόσο, η τροπολογία XXXI που εγκρίθηκε στις 9 Ιανουαρίου 2009 μείωσε το όριο στο 40%. Στις προεδρικές εκλογές του 2009, η προσέλευση δευτέρου γύρου ήταν μόλις 42,6%.

Το Σύνταγμα ορίζει ότι ο Πρόεδρος πρέπει να είναι πάνω από 40 ετών και να έχει ζήσει στη χώρα τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια.

Συμφωνία των Πρεσπών
--------------------

Οι εκλογές ήταν πρώτες στη Βόρεια Μακεδονία μετά τη συμφωνία των Πρεσπών που υπεγράφη στις 17 Ιουνίου 2018. Στις 30 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε δημοψήφισμα στο οποία η πλειοψηφία των ψηφοφόρων ενέκρινε τη συμφωνία, αν και η προσέλευση ήταν πολύ χαμηλότερη από την απαιτούμενη την επικύρωση του αποτελέσματος, κυρίως λόγω οργανωμένου μποϊκοτάζ. Η Συνέλευση ενέκρινε τη μετονομασία της χώρας σε «Βόρεια Μακεδονία» στις 11 Ιανουαρίου 2019.
Συντεταγμένες: 44°25′46″N 34°5′40″E﻿ / ﻿44.42944°N 34.09444°E﻿ / 44.42944; 34.09444

Το Παλάτι Ντούλμπερ το 2013
Το **Παλάτι Ντούλμπερ** (ρωσικά: *Дворец Дюльбер*) είναι παλάτι μαυριτανικής αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής, που σχεδιάστηκε από τον Νικολάι Κρασνόφ στο Κορέιζ, κοντά στην Γιάλτα της Κριμαίας. Γνωστό και ως το **Παλάτι του Μεγάλου Δούκα Πέτρου Νικολάγιεβιτς της Ρωσίας**, το Ντούλμπερ πήρε το όνομά του από την τατάρικη λέξη *dülber* που σημαίνει «όμορφο» και προέρχεται από την περσική *delbar*. Είναι ένα ασύμμετρο αρχιτεκτονικά κατασκεύασμα με τοίχους με κρελλωτούς τοίχους, ασημένιους θόλους και περισσότερα από 100 δωμάτια, εμπνευσμένα από την αρχιτεκτονική των Μαμελούκων του Καΐρου του 15ου αιώνα. Η κατασκευή του διήρκησε από το 1895 έως το 1897.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
Συντεταγμένες: 59°56′58.88″N 30°23′12.12″E﻿ / ﻿59.9496889°N 30.3867000°E﻿ / 59.9496889; 30.3867000

Το **Παλάτι Κίκιν** (ρωσικά: Кикины палаты) είναι μία από τις παλαιότερες κτιριακές κατασκευές στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας. Η μικρού μεγέθους αυτή κατοικία παραγγέλθηκε από τον Αλεξάντερ Κίκιν το 1714. Το όνομα του αρχιτέκτονα είναι άγνωστο, ωστόσο οι ομοιότητες με το Παλαιό Παλάτι του Πέτερχοφ είναι αρκετές, πιθανολογώντας την αρχιτεκτονική του πατρότητα στον Αντρέας Σχλύτερ.

Η ανέγερση του παλατιού δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί, όταν ο Αλεξάντερ Κίκιν έπεσε σε δυσμένεια και, κατόπιν, εκτελέστηκε το 1718. Το κτίριο κατασχέθηκε από το Στέμμα και χρησιμοποιήθηκε για την φιλοξενία της βασιλικής βιβλιοθήκης και του ερμαριού αξιοπερίεργων αντικειμένων της Ακαδημίας των Επιστημών (αργότερα μεταφέρθηκε στο Κτίριο Κουνστκάμερ). Η αρχική διώροφη κατοικία επεκτάθηκε, με την προσθήκη ενός τρίτου ορόφου κάποια στιγμή στην διάρκεια της δεκαετίας του 1720.

Μετά το 1733, το κτίριο φιλοξένησε το διοικητικό γραφείο της Ιππικής Φρουράς, καθώς και το νοσοκομείο της. Ανακατασκευάστηκε πλήρως το 1829, ενώ η μπαρόκ αρχιτεκτονικού ρυθμού διακόσμησή του απομακρύνθηκε. Το ερειπωμένο κτίριο καταστράφηκε περαιτέρω από σειρά αεροπορικών βομβαρδισμών στην διάρκεια της δεκαετίας του 1940.

Ήταν η Ίρινα Μπενουά, μέλος της γνωστής οικογένειας Μπενουά, η οποία ανέλαβε την ανακαίνιση του κτιρίου στην θεωρούμενη ως Πετροβιανού Μπαρόκ μορφή του, σε μία διαδικασία η οποία διήρκεσε από το 1952 έως το 1956. Το Παλάτι Κίκιν φιλοξενεί, σήμερα, μουσική σχολή.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  The Encyclopaedia of St. Petersburg
2. ↑  Γκαζή, Α.· Νούσια, Τ. (2003). *Αρχαιολογία στον Ελληνικό Χώρο: Μουσειολογία, Μέριμνα για τις Αρχαιότητες*. **Γ΄**. Πάτρα: ΕΑΠ. σελίδες 27–28. ISBN 960-538-498-1.
3. ↑  Eugene Schuyler. *Peter the Great; Part II*. ISBN 978-1-4179-7143-5. p. 541.
4. ↑  *The Companion Guide to St Petersburg.* ISBN 978-1-900639-40-8. p. 218.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Παλάτι Κίκιν** |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Ρωσικά) Ιστοσελίδα του Παλατιού Κίκιν
Ο **Παναθηναϊκός αμφορέας με αριθμό καταλόγου 1832** που φιλοξενείται στο παλαιό αρχαιολογικό Μουσείο του Βερολίνου, είναι αρχαιολογικό εύρημα από τη Νόλα της Καμπανίας της Ιταλίας.

Περιγραφή
---------

Η ζωφόρος του λαιμού είναι εντελώς μελανή. Στην έμπροσθεν όψη εικονίζεται η Αθηνά που φοράει χιτώνα αρχαϊκού ρυθμού. Είναι ζωγραφισμένος με σταυρούς, κύκλους και αστέρες. Η Αιγίδα είναι ερυθρή και έχει σχήμα ημισελήνου. Το σώμα της Αθηνάς είναι ζωγραφισμένο λευκό. Η ασπίδα της φέρει ερυθρό γοργόνειο με λευκή κόμη. Η όπισθεν όψη εικονίζει μια σκηνή αγώνα δρόμου. Τέσσερις γυμνοί δρομείς τρέχουν προς αριστερά. Ο μπροστινός φέρει γενειάδα και κοντά μαλλιά. Τα δάχτυλα του ενός ποδιού ακουμπούν το έδαφος, ενώ με το άλλο κάνει άλμα προς τα εμπρός. Οι δύο ακριανού δρομείς τρέχουν με το δεξί πόδι εμπρός, ενώ οι άλλοι δύο με το αριστερό. Και οι τέσσερις υψώνουν το δεξί χέρι.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Γκέοργκ φον Μπράουχιτς (1885-1940) (1910). *Die panathenäischen Preisamphoren*. Λειψία: Teubner. σελίδες 32. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* στοιχεία του αμφορέα από το Μουσείο του Βερολίνου[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο Ναλμπαντιάν και ο Νταβούτογλου υπογράφουν τα πρωτόκολλαΤα **Πρωτόκολλα της Ζυρίχης** είναι δύο διμερή πρωτόκολλα που υπεγράφησαν από τις κυβερνήσεις της Αρμενίας και της Τουρκίας το 2009. Στόχος των πρωτοκόλλων ήταν η ομαλοποίηση των σχέσεων των δύο χωρών. Τελικά όμως η συμφωνία αποδείχθηκε αναποτελεσματική. Για την υπογραφή της μεσολάβησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία και η Γαλλία.

Στις 10 Οκτωβρίου 2009, οι υπουργοί εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου (Τουρκία) και Εντουάρντ Ναλμπαντιάν (Αρμενία) συναντήθηκαν στην Ζυρίχη όπου υπέγραψαν τα δύο πρωτόκολλα της Ζυρίχης. Στην τελετή υπογραφής ήταν επίσης παρόντες η υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον, ο Ύπατος Εκπρόσωπος της Ένωσης για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας Χαβιέ Σολάνα, ο Γάλλος υπουργός εξωτερικών Μπερνάρ Κουσνέρ και ο Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ.

Για να ισχύσουν, τα Πρωτόκολλα έπρεπε να επικυρωθούν από τα κοινοβούλια των δύο χωρών. Σε μια προσπάθεια να προχωρήσουν οι συζητήσεις, ορισμένα προβλήματα δεν αναφέρονται στα πρωτόκολλα (π.χ. η αρμενοαζερική σύγκρουση για τον έλεγχο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ). Επίσης δεν υπήρχε προθεσμία για την επικύρωση των εγγράφων.

Τα πρωτόκολλα επικρίθηκαν έντονα και από τις δύο χώρες. Μερικοί Αρμένιοι κατηγόρησαν την κυβέρνηση τους για ξεπούλημα της χώρας, ενώ μερικοί Τούρκοι αναστατώθηκαν από το γεγονός ότι τα πρωτόκολλα δεν αναφέρονταν καθόλου στο ζήτημα του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Έτσι, τα πρωτόκολλα έχουν ξεχαστεί από τις κυβερνήσεις των δύο χωρών, ενώ καμία από τις δύο υπογράφουσες χώρες δεν έχουν επικυρώσει τα πρωτόκολλα. 

Τον Φεβρουάριο του 2015, η αρμενική πλευρά υπό τον πρόεδρο Σαρκισιάν ανακάλεσε την ισχύ των πρωτοκόλλων, ισχυριζόμενος την έλλειψη πολιτικής θέλησης από την Άγκυρα. Στη συνέχεια, τον Δεκέμβριο του 2017, ισχυριζόμενος την έλλειψη οποιασδήποτε θετικής προόδου όσον αφορά την εφαρμογή των πρωτοκόλλων, η Αρμενία υποσχέθηκε να ακυρώσει την νομική ισχύ των πρωτοκόλλων, κάτι το οποίο έπραξε στις 1 Μαρτίου 2018.

Παρόλο που τα πρωτόκολλα δεν κατάφεραν να εξομαλύνουν τις αρμενοτουρκικές σχέσεις, μερικοί αναλυτές υποστιρίζουν ότι τα πρωτόκολλα της Ζυρίχης μπορούν ακόμη να βοηθήσουν στην συνέχιση της διαδικασίας της εξομάλυνσης των αρμενοτουρκικών σχέσεων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Turkey, Armenia sign deal on normalising relations». *The Sofia Echo*. 10 Οκτωβρίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2009.
2. 1 2  Armenian president creates coalition with anti-Turkish party - Al Arabiya English
3. ↑  Clinton to Attend Protocols Ceremony in Zurich Asbarez.com
4. 1 2 3  David Phillips· Amb. Michael Lemmon· Thomas de Waal. «Diplomatic History: The Turkey-Armenia Protocols». *Carnegie Endowment for International Peace*.
5. ↑  Armenia Recalls the Zurich Protocols The Jamestown Foundation
6. ↑  Ayla Jean Yackley (21 Δεκεμβρίου 2017). «Armenia, Turkey Trade Blame After Yerevan Abandons Protocols». *Eurasianet.org*.
7. ↑  Armenia Annuls Normalization Protocols With Turkey NYT, 1 Ma018
Ο **Πάβλιος Κορνέλιος Ανουλίνος** (*Publius Cornelius Anullinus*), ή, περιστασιακά, **Ανουλίνος** (*Anulinus*), ήταν ένας από τους στρατηγούς του Ρωμαίου αυτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου. Ήταν από την πόλη Ιλιβερία (Γρανάδα, ή όπως έχει αναγνωριστεί από τους σύγχρονους μελετητές, πιθανόν να βρίσκεται μέσα ή κοντά στο Αλμπαϊσίν) και, ενώ δεν υπάρχουν σαφείς πληροφορίες γύρω από αυτό, πιστεύεται ότι δεν ήταν από πατρίκια οικογένεια, αλλά ήταν ένα από τους ιππείς*.*

Ο Ανουλίνος υπηρέτησε ως κυβερνήτης της ρωμαϊκής επαρχίας Βαιτικής το 170 και ο μετέπειτα αυτοκράτορας Σεβήρος θα υπηρετούσε κάτω από αυτόν ως *κυαίστωρας*. Πιστεύεται (αν και δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία για αυτό) ότι οι δύο τους είχαν συναντηθεί νωρίτερα στη Ρώμη, και ο Σεβήρος υπηρέτησε ύστερα από αίτημα του Ανουλίνου. Μπορεί (ή μπορεί και όχι) να ήταν λεγάτος της ρωμαϊκής επαρχίας της *Αφρικής* το 193.

Ο Ανουλίνος ανέλαβε τη διοίκηση από τον Τιβέριο Κλαύδιο του στρατού του Σεβήρου στον πόλεμο κατά του Pescennius Niger το 193. Την επόμενη χρονιά, έδωσε μία συντριπτική ήττα στον Νίγηρα στη μάχη της Ισσού, κατά τη διάρκεια του Έτους των Πέντε Αυτοκρατόρων. Ο Ανουλίνος πρέπει να έχει φτάσει στον προξενικό βαθμό πριν από το έτος 196, αφού εκείνη τη χρονιά ήταν *πολίαρχος*. Στη συνέχεια, διέταξε ένα από τα τμήματα του στρατού που έστειλε ο Σεβήρος ενάντια στην πόλη Αδιαβηνή, το 1978. Έγινε ύπατος για δεύτερη φορά το 199.

Η οικογένειά του πρέπει να είχε διατηρήσει την εύνοια του γιου του Σεβήρου και διαδόχου του Καρακάλλα, δεδομένου ότι ένας άλλος Πάβλιος Κορνέλιος Ανουλίνος ήταν *ύπατος* με τον Πάβλιο Κάτιο Σαβήνο το έτος 216.

Σημειώσεις
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12  23707/publius-cornelius-anullinus.
2. ↑  «Cornelius Anullinus, Publius». *Cornelius Anullinus, Publius*. Oxford University Press. 2012. ISBN 9780199545568.
3. ↑  Birley, Anthony R. (2002). *Septimius Severus: The African Emperor*. Roman Imperial Biographies (στα Αγγλικά). Routledge. ISBN 9781134707454.
4. 1 2 3  Μένεν, Ίνγκε (2011). *Power and Status in the Roman Empire, AD 193-284*. Impact of Empire (Roman Empire, c. 200 B.C.-A.D. 476) (στα Αγγλικά). **12**. Brill Publishers. σελ. 198. ISBN 9789004203594.
5. ↑  Harrer, Gustave Adolphus (1915). *Studies in the History of the Roman Province of Syria* (στα Αγγλικά). Princeton University Press. σελίδες 88.
6. ↑  Μπάνσον, Μάθιου (2014). «Anullinus, Publius Cornelius». *Anullinus, Publius Cornelius*. Facts on File Library of World History. Infobase Publishing. ISBN 9781438110271.
7. ↑  Cassius Dio, *Roman History* 74.7, 75.3

Πηγές
-----

* "Anulinus, Ρ. Cornelius". Στο Smith, William (ed. ). *Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας*. **1**. Π.   218.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 30154257875424151748
* GND: 1171500785

 |

 |