recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Βόρεια Λεωφόρος** (αρμενικά: Հյուսիսային պողոտա‎ *Hyusisayin poghota*), είναι πεζόδρομος στο Ερεβάν της Αρμενίας, που εγκαινιάστηκε το 2007. Βρίσκεται στην κεντρική περιοχή Κέντρον και συνδέει την οδό Αμποβιάν με την πλατεία Ελευθερίας στην οδό Τουμανιάν. Έχει μήκος 450 μέτρα και πλάτος 27 μέτρα.

Η Βόρεια Λεωφόρος φιλοξενεί κυρίως πολυτελή κτίρια κατοικιών, εμπορικά καταστήματα υψηλής ποιότητας, εμπορικά γραφεία, καφετέριες, ξενοδοχεία, εστιατόρια και νυχτερινά κέντρα.

Ιστορία
-------

Το συμβολικό κλειδί του Ερεβάν
Η λεωφόρος τη νύχτα
Αν και σχεδιάστηκε από τον κύριο αρχιτέκτονα του Ερεβάν Αλεξάντερ Ταμανιάν το 1924, το πραγματικό σχέδιο δεν εφαρμόστηκε ποτέ κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου. Μια δεκαετία μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, το Δημοτικό Συμβούλιο του Ερεβάν αποφάσισε να ψηφίσει την κατασκευή της λεωφόρου. Σύμφωνα με τα αρχικά σχέδια, η Εθνική Πινακοθήκη και το Μουσείο Ιστορίας στην πλατεία Δημοκρατίας δεν προορίζονταν ποτέ να χτιστούν στην σημερινή τοποθεσία, έτσι η Βόρεια Λεωφόρος τελειώνει κοντά στα δύο κτίρια αντί να φτάνει στην Πλατεία Δημοκρατίας.

Η κατασκευή της λεωφόρου άρχισε στις 26 Μαρτίου 2002, με βάση το αρχικό σχέδιο του Αλεξάντερ Ταμανιάν, το οποίο αναπτύχθηκε και ανασχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Νάρεκ Σαργκσιάν.

Η κατασκευή της λεωφόρου χρηματοδοτήθηκε από τον ιδιωτικό τομέα. Πρώτον, η κυβέρνηση αγόρασε όλες τις μικρές άτυπες ιδιοκτησίες κατά μήκος της διαδρομής του δρόμου, εδραίωσε τη γη σε μεγαλύτερες, πιο εφικτές περιοχές για πολυώροφα κτίρια και έγιναν πλειστηριασμοί για αυτούς. Η διαδικασία αυτή έγινε κατά τμήμα και αντιμετώπισε πολλές καταγγελίες από τους προηγούμενους ιδιοκτήτες.

Με βάση τον αναθεωρημένο σχεδιασμό της, η Βόρεια Λεωφόρος φιλοξενεί 4 μικρά τετράγωνα και 11 κτίρια με μέσο ύψος 9 ορόφων. Στην κατασκευή χρησιμοποιήθηκαν πολλοί τύποι πέτρας, όπως βασάλτης, γρανίτης, τραβερτίνη και τούφα. Η λεωφόρος διαθέτει 2 υπόγειους χώρους στάθμευσης.

Τα επίσημα εγκαίνια της λεωφόρου έλαβαν χώρα στις 16 Νοεμβρίου 2007. Ωστόσο, ανακαινίστηκε πλήρως το 2014 και ο χώρος στάθμευσης 2 ορόφων μετατράπηκε εν μέρει σε υπόγειο εμπορικό κέντρο με κυλιόμενες σκάλες που οδηγούν στη Βόρεια Λεωφόρο.

Καταστήματα
-----------

Το μαγαζί της Emporio Armani στη Βόρεια Λεωφόρο
Η Βόρεια Λεωφόρος φιλοξενεί μια σειρά από μάρκες μόδας. Πολλά εστιατόρια και καφετέριες λειτουργούν επίσης στη λεωφόρο.

Στις 14 Μαΐου 2016 εγκαινιάστηκε κατά μήκος της Λεωφόρου η υπόγεια "Γκαλερί Αγορών Τασίρ" δύο επιπέδων, με το πρώτο επίπεδο να περιλαμβάνει το εμπορικό κέντρο και το δεύτερο το χώρο στάθμευσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Yerevan History Museum: the Northern Avenue
2. ↑  «Underground parking of the Northern Avenue». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2018.
3. ↑  Երևանի 300 քաղաքացի կունենա մշտական աշխատատեղ. տեղի ունեցավ Tashir Street Shopping Gallery-ի պաշտոնական բացման արարողությունը
Αλυσέλικτρα βαρούλκου άγκυρας βαμμένα κόκκινα. Οι κίτρινες στεφάνες είναι τα φρένα
Το **Αλυσέλικτρο** είναι ένας ειδικός τύπος κυλίνδρου βαρούλκου, κατάλληλος για ανύψωση ή έλξη φορτίων με χρήση αλυσίδας. Αποτελείται από ειδικό μεταλλικό (από χυτοσίδηρο) κύλινδρο που φέρει περιφερειακές "γλυφές" μέσα στις οποίες "φωλιάζουν" οι κρίκοι της αλυσίδας (καδένας) της άγκυρας. Αν η αλυσίδα τυλίγεται και παραμένει επάνω στο αλυσέλικτρο, τότε αυτό συνήθως αποκαλείται **τύμπανο αλυσίδας** και έχει σχετικά μεγάλο μήκος.

Το αλυσέλικτρο επινοήθηκε από τον Γάλλο υποπλοίαρχο Μπαρμπστέν στην αναζήτηση απόλυτης ασφάλειας και σταθερότητας. Έτσι κατασκεύασε αυτό το δίσκο (τύμπανο), με οκτώ *εγκαθήσεις* μέσα στις οποίες φωλιάζουν οι κρίκοι της αλυσίδας (περίπου τέσσερις ανά στροφή). Οι εγκαθήσεις αυτές δεν είναι στερεότυπες αλλά κατάλληλες για το μέγεθος και σχήμα των κρίκων της αλυσίδας για την οποία χρησιμοποιείται. 

Στην ναυπηγική το αλυσέλικτρο συναντάται χαρακτηριστικά στο βαρούλκο αγκύρας ή στον λεγόμενο εργάτη άγκυρας. Σε διάταξη φέρεται πριν ή κάτω από το τύμπανο χειρισμών ναυτικών σχοινιών (κάβων). Αλυσέλικτρα έχουν όλα τα ανυψωτικά μηχανήματα που χρησιμοποιούν αλυσίδες όπου όσο μικρότεροι είναι οι κρίκοι τόσο περισσότερες εγκαθήσεις φέρουν. Στις βιομηχανικές εγκαταστάσεις σε διακόπτες σωληνώσεων (βάνες) που βρίσκονται σε μεγάλο ύψος η χειρολαβή (στρόφαλος) αντικαθίσταται από αλυσέλικτρο ώστε να είναι δυνατός ο χειρισμός από το επίπεδο του εδάφους με ατέρμονη αλυσίδα.

Βιβλιογραφία
------------

1. ↑  Π. Χαρώνης (2000). *Ανυψωτικά Μηχανήματα (2η Έκδοση)*. Εκδόσεις "ΙΩΝ" Στέλλα Παρίκου & Σια Ο.Ε. σελ. 69. ISBN 960-411-095-0.
2. ↑  Γ.Φ. Δανιήλ και Κ. Η. Μιμηκόπουλος (1993) [1974]. *Βοηθητικά Μηχανήματα Πλοίων*. Ίδρυμα Ευγενίδου. σελίδες 401–406.
Ο **Βλαχομιχάλης** (ή Γερο-Βλάχος) (Ιερισσός 1778 - Αταλάντη 1845) ήταν αγωνιστής της επανάστασης του 1821.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Βλαχομιχάλης *ή Μιχαήλ Βλάχος* γεννήθηκε το 1778 στην Ιερισσό Χαλκιδικής. Ήταν ένας από τους πρωτεργάτες της επανάστασης στο Άγιο Όρος και στη Χαλκιδική το 1821, στην οποία συμμετείχαν και οι γιοί του Αθανάσιος και Κωνσταντίνος. Μετά την καταστολή της επανάστασης στην Μακεδονία κατέφυγε στην νότια Ελλάδα και πήρε μέρος στην Μάχη στα Βρυσάκια της Εύβοιας τον Ιούνιο του 1822, πολέμησε εναντίον του Δράμαλη στην Πελοπόννησο υπο τις διαταγές του Ηλία Κατσάκου Μαυρομιχάλη και πήρε μέρος στις μάχες του Νεοκάστρου και της Σχινόλακκας της Πυλίας όταν ο Ιμπραήμ εισέβαλε στην Πελοπόννησο. Πολέμησε επίσης στην Αταλάντη εναντίον του Πασόμπεη. Συχνά αναφέρονταν και ως *Ολύμπιος*, εσφαλμένα. Μετά την απελευθέρωση κατατάχθηκε στους αξιωματικούς πέμπτης τάξεως.

Πηγή
----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικκα, τ.12
* Άγνωστοι Ιερισσιώτες αγωνιστές κατά την επανάσταση του 1821 Αρχειοθετήθηκε 2014-07-14 στο Wayback Machine. Κύτταρο, ανακτήθηκε στις 23/03/2016.
Η **Βιομηχανική Φωτογραφία** είναι ο τομέας της εφαρμοσμένης φωτογραφίας που ασχολείται με την εξυπηρέτηση των επιχειρήσεων του βιομηχανικού τομέα. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει μηχανολογικές εταιρείες, κατασκευαστικές εταιρίες, εργοστάσια μεταποίησης, επιχειρήσεις υψηλής τεχνολογίας κ.α. 

Η **Βιομηχανική Φωτογραφία** καταγράφει τις διαδικασίες παραγωγής, την οργάνωση της εργασίας, τους εργαζόμενους, τον εξοπλισμό, τους χώρους και άλλα στοιχεία μιας επιχείρησης. Έτσι ενσωματώνει πολλούς τομείς της φωτογραφίας όπως το ρεπορτάζ, το πορτραίτο και την αρχιτεκτονική φωτογραφία. Χρησιμοποιείται συνήθως για εσωτερικούς διαχειριστικούς σκοπούς ή και για διαφημιστικούς λόγους (ιστοσελίδες, social media και διαφημιστικά έντυπα).

Είτε ως εργαζόμενος σε μία εταιρεία είτε ως ελεύθερος επαγγελματίας, ο βιομηχανικός φωτογράφος χρειάζεται όχι απλώς να γνωρίζει τις διαφορετικές τεχνικές της παραδοσιακής φωτογραφίας αλλά και τον ρόλο που μπορεί να παίξει η κινηματογραφία και η βιντεοσκόπηση, όπως επίσης και η ηλεκτρονική επεξεργασία της φωτογραφίας στη δοκιμή, την καταγραφή και τη διαφήμιση προϊόντων αλλά και όψεων ενός επαγγέλματος.

Σημειώσεις-παραπομπές
---------------------

1. ↑  "industrial photography." The Oxford Companion to the Photograph. Oxford University Press, 2005. *Answers.com* 20 Sep. 2010.
2. ↑  «Industrial Photography». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Αυγούστου 2010. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2010.
Συντεταγμένες: 34°54′00″N 33°37′00″E﻿ / ﻿34.9°N 33.6167°E﻿ / 34.9; 33.6167

Η **Αλυκή Λάρνακας** βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της πόλης της Λάρνακας, ανατολικά των χωριών Μενεού και Δρομολαξιάς, παρά του αεροδρομίου Λάρνακας. Αποτελείται από ενα δίκτυο τεσσάρων αλμυρών λιμνών διαφόρων μεγεθών τρεις από τις οποίες είναι συνδεδεμένες. Οι τέσσερις κυρίως λίμνες ονομάζονται Αλυκή, Σορός, Ορφανή και η τέταρτη είναι μια μικρή λίμνη, η οποία ήταν μέρος της Ορφανής αλλά αποκόπηκε από αυτή έπειτα από την κατασκευή του δίαυλου του αεροδρομίου της Λάρνακας. Η αλυκή θεωρείται ως υδροβιότοπος διεθνούς σημασίας και προστατεύεται από τη σύμβαση Ραμσάρ από το 2001, ενώ έχει χαρακτηριστεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας από το 2005 .

Κάθε χρόνο, την ίδια εποχή, η Αλυκή της Λάρνακας βάφεται ροζ από τα χιλιάδες φλαμίνγκο *(Phoenicopterus roseus)* που ξεχειμωνιάζουν στις όχθες της. Στη δυτική όχθη είναι χτισμένο το Τέμενος Χαλά Σουλτάν Τεκκέ (Ουμμ Χαράμ τούρκικη εκκλησία).

  

**Μύθοι και Παραδόσεις**

Η παράδοση του νησιού θέλει την Αλυκή της Λάρνακας να συνδέεται με τον Άγιο Λάζαρο και συγκεκριμένα με τον ερχομό του στο νησί. Σύμφωνα με την παράδοση, στη θέση της λίμνης υπήρχε ένας αμπελώνας. Περνώντας μια μέρα από εκεί ο Άγιος Λάζαρος, κουρασμένος όπως ήταν, ζήτησε λίγο σταφύλι από την ιδιοκτήτρια. Εκείνη του αρνήθηκε και τότε ο  Άγιος Λάζαρος για να την τιμωρήσει μετάτρεψε τον αμπελώνα της σε αλυκή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  The Annotated Ramsar List: Cyprus
2. ↑  «Αλυκή Λάρνακας».
3. ↑  «Υγροβιότοπος στην Αλυκή της Λάρνακας». *Ερευνητική Ομάδα Μάθησης στις Φυσικές και Περιβαλλοντικές Επιστήμες*. Πανεπιστήμιο Κύπρου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Σεπτεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2008.
4. ↑  «Αλυκές Λάρνακας». *BirdLife Cyprus*. Πτηνολογικός Σύνδεσμος Κύπρου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Αυγούστου 2008. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2008.
5. ↑  «BirdLife IBA Factsheet - Larnaca salt-lake». BirdLife International. 2006. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2008.
6. ↑  «Μυθος και παραδοση». *Η αλυκη της Λαρνακας*. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2023.
Ο **Γιώργος Αντωνακόπουλος** (19 Απριλίου 1944 - 14 Φεβρουαρίου 2016), ήταν Έλληνας καλαθοσφαιριστής και προπονητής. Αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1964 μέχρι το 1973.

Καριέρα
-------

Ο Αντωνακόπουλος αγωνίστηκε στην ομάδα του Άρη από το 1964, καταλαμβάνοντας με τους "κίτρινους" την δεύτερη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος, πετυχαίνοντας 38 πόντους σε δέκα αγώνες. Ο Άρης επανέλαβε την ίδια επιτυχία το 1965-66, με τον Αντωνακόπουλο να πετυχαίνει ρεκόρ πόντων για εκείνη την σεζόν στις 18 Ιουνίου 1966, όταν με τους 20 που πέτυχε βοήθησε την ομάδα της Θεσσαλονίκης να επιβληθεί εκτός έδρας του Σπόρτιγκ με 86-87.

Στην συνέχεια, καθιερώθηκε ως ο βασικός σέντερ της ομάδας του και κατέκτησε την τρίτη θέση του πρωταθλήματος για δύο συνεχόμενες χρονιές, ενώ αγωνίστηκε και στην πρώτη ευρωπαϊκή έξοδο των "κίτρινων", όταν για την πρώτη φάση του κυπέλλου Κυπελλούχων του 1967 ο Άρης αποκλείστηκε από την ισραηλινή Μακάμπι Τελ Αβίβ.
Παρέμεινε στον Άρη μέχρι το 1972-73, έχοντας ως καλύτερη χρονιά το 1970-71, όταν σημείωσε 351 πόντους σε 26 παιχνίδια, με μέσο όρο 13,5 ανά αγώνα. Στην τελευταία του χρονιά αγωνίστηκε μόλις στα πέντε πρώτα ματς της σεζόν πριν αποχωρήσει από τους "κίτρινους" και την ενεργό δράση.

Αργότερα, ανέλαβε ως προπονητής την ομάδα του Πιερικού, οδηγώντας την στην άνοδο στην Α' εθνική κατηγορία το 1982-83.

Πέθανε σε ηλικία 72 ετών τον Φεβρουάριο του 2016.

Διακρίσεις
----------

**Άρης**

* Δευτεραθλητής Ελλάδας: 1965, 1966
* Τριταθλητής Ελλάδας: 1967, 1968

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 30/4/1964, Σελίδα: 4
2. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 21/6/1966, Σελίδα: 5
3. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 22/1/1967, Σελίδα: 13
4. ↑  1982: Η χρονιά που σημάδεψε την ιστορία του μπάσκετ της Κατερίνης - Ο Πιερικός στο μπαράζ της Λάρισας και η άνοδος στην Ά εθνική
5. ↑  ««Έφυγε» ο Γιωργος Αντωνακοπουλος». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 1 Μαρτίου 2016.

Πηγές
-----

* *"Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000)"*, Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση *συνδέσμου οπαδών «SUPER-3»* (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004
* Ο Σούλης, οι "Διόσκουροι" και ο "Σπόρος" - BasketNews.gr
Το **Αλκέθαρ** (ισπανικά*: Alquézar, αραγωνικά: Alquezra*) είναι ένας δήμος στην επαρχία της Ουέσκας, στην αυτόνομη κοινότητα της Αραγωνίας, στην Ισπανία. Το 2012, ο πληθυσμός του ήταν 301 κάτοικοι.

Επισκόπηση
----------

Βρίσκεται σε ένα ασβεστολιθικό βράχο της Ηωκαινικής εποχής δυτικά από το φαράγγι του ποταμού Βέρο στο Φυσικό πάρκο της οροσειράς και των φαραγγιών της Γουάρα (*Sierra y Cañones de Guara*). Tο χωριό αναπτύχθηκε γύρω από το κάστρο και την Κολεγιακή εκκλησία της Σάντα Μαρία, η οποία χτίστηκε το 1099.

Το όνομα του χωριού προέρχεται από την αραβική λέξη Αλ Κσάρ (القصر *al qaçr)* που σημαίνει "φρούριο" ή "κάστρο" (μετονομάστηκε ως Αλκάζαρ στα ισπανικά). Το κάστρο έγινε το κύριο σημείο άμυνας από την κοντινή πόλη Μπαρμπάστρο.

Καθώς το Αλκέθαρ βρίσκεται στο Φυσικό πάρκο της οροσειράς και των φαραγγιών της Γουάρα, υπάρχουν διάφορα κάμπινγκ στην περιοχή για τους λάτρες των υπαίθριων δραστηριοτήτων. Δημοφιλείς δραστηριότητες περιλαμβάνουν κανό, ορειβασία, αναρρίχηση και καταρρίχηση, καθώς και ορνιθολογία (καθώς φωλιάζουν αετοί στα απόκρημνα βράχια του φαραγγιού του ποταμού Βέρο).

Η γύρω περιοχή προς νότια προς το Μπαρμπάστρο, προς την κατεύθυνση που ανοίγει η λεκάνη του ποταμού Έβρου, αποτελεί τμήμα της περιοχής Σομοντάνο, μια περιοχή γνωστή για τα εκλεκτά της κρασιά. Υπάρχουν περισσότερες από 60 ασβεστολιθικές σπηλιές με προϊστορικές βραχογραφιές σπηλαίου στη γύρω περιοχή, που έχουν συμβάλλει στο να ανακηρυχθεί η περιοχή μνημείο Παγκόσμιας πολιτιστικής Κληρονομιάς από την ΟΥΝΕΣΚΟ το 1998. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το σπήλαιο στο Αρπάν επί του δρόμου Α-2205 με κατεύθυνση βόρεια προς το Μπάρκαμπο.

Φωτογραφίες
-----------

* Άποψη της εκκλησίας του Αγίου Μιχαήλ από την Κολεγιακή εκκλησίαΆποψη της εκκλησίας του Αγίου Μιχαήλ από την Κολεγιακή εκκλησία
* Θέα του χωριού από ψηλάΘέα του χωριού από ψηλά
* Κολεγιακή μονήΚολεγιακή μονή
* Πύργος του αρχαίου κάστρουΠύργος του αρχαίου κάστρου
* Κολεγιακή εκκλησία της Σάντα ΜαρίαΚολεγιακή εκκλησία της Σάντα Μαρία
* Γενική άποψη του χωριούΓενική άποψη του χωριού

Αναφορές
--------

1. ↑  (Ισπανικά)Αραγωνικά τοπωνύμια σχετικά με την *Gran Enciclopedia Aragonesa* Αρχειοθετήθηκε 2012-01-11 στο Wayback Machine.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αλκέθαρ** |

* Ιστοσελίδα του Τουριστικού Γραφείου του Αλκέθαρ (ισπανικά)
* Σομοντάνο ιστοσελίδα πληροφοριών
* Αλκέθαρ ιστοσελίδα για πληροφορίες
* Σομοντάνο προϊστορικές βραχογραφίες

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 133689662

 |

 |
απεικόνιση αλυσοδεμένης ομάδας του 1894
Η **αλυσοδεμένη ομάδα** (**chain gang**) ήταν και εν μέρει εξακολουθεί να είναι ομάδα αλυσοδεμένων καταδίκων, οι οποίοι όφειλαν να παράγουν φυσικό έργο ως μορφή ποινικού κολασμού. Καθήκον τους ήταν η διάνοιξη και κατασκευή δρόμων, η διάνοιξη καναλιών και το σπάσιμο της πέτρας. Το σύστημα εφαρμόστηκε αρχικά στις ΗΠΑ έως το 1955, οπότε εγκατέλειψε την πρακτική και η τελευταία πολιτεία της Τζόρτζια.
Οι αλυσοδεμένες ομάδες επανεμφανίστηκαν σε κάποιες πολιτείες με πρώτη την Αλαμπάμα υπό μορφήν «κοινωνικού πειράματος» το 1995. Το πείραμα τελείωσε σε ένα περίπου χρόνο σε όλες τις πολιτείες πλην της Αριζόνα, όπου στην κομητεία Μαρικόπα, τρόφιμοι μπορούν να αναλάβουν ακόμη εθελοντικά εργασία σε αλυσοδεμένη ομάδα, προκειμένου να κερδίσουν μόρια προς την κατεύθυνση απόκτησης απολυτηρίου Γυμνασίου ή να αποφύγουν πειθαρχικές διώξεις για παραβάσεις κανονισμών.

Παραπομπές-σημειώσεις
---------------------

1. ↑  Roth, Mitchel P (2006). *Prisons and prison systems*. Greenwood Publishing Group. σελίδες 56-57. ISBN 0313328560.
2. ↑  Banks, Cyndi (2005). *Punishment in America: a reference handbook*. ABC-CLIO. σελίδες 154-156. ISBN 1851096760.
3. ↑  CNN (March 10, 2004). «Anderson Cooper 360 transcript». CNN.. Ανακτήθηκε στις 2009-06-07.

Δείτε επίσης
------------

* Ενοικίαση καταδίκων
Ο **Βρατίσλαος Γ΄**, λατιν. Bretislaus, τσεχ. Břetislav (απεβ. 15/19 Ιουνίου 1197) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας της Βοημίας (1193-97) και πιο πριν επίσκοπος της Πράγας (1182-).

Βιογραφία
---------

Ο Ερρίκος-Βρετίσλαος ήταν γιος τού Ερρίκου (γιου τού Βλαδισλάου Α΄ δούκα της Βοημίας) και της Μαργαρίτας.

Έπειτα από λαμπρές σπουδές στο Πανεπιστήμιο τού Παρισιού επέστρεψε στη Βοημία και ονομάστηκε κοσμήτορας τού Συλλόγου της βασιλικής των Αγ. Πέτρου & Παύλου στο Βυσιεχράτ. Το 1182 αποδέχθηκε τη διακονία από τα χέρια τού εξαδέλφου του Αδαλβέρτου Γ΄ αρχιεπισκόπου τού Ζάλτσμπουρκ. Εξελέγη τον Μάρτιο τού ίδιου έτους ως διάδοχος τού αποβιώσαντος Βαλεντίν επισκόπου της Πράγας και μετέβη στο Μάιντς για να λάβει την επικύρωση από τον Χριστιανό Α΄ αρχιεπίσκοπο της πόλης. Χειροτονήθηκε ιερέας τον Μάιο τού 1182 και στέφθηκε επίσκοπος την επόμενη ημέρα.

Ο Βρατίσλαος Γ΄ σύντομα συγκρούστηκε με τον Φρειδερίκο (αδελφό τού Αδαλβέρτου Γ΄), που έγινε δούκας της Βοημίας το 1178 και σφετερίστηκε διακριτές εξουσίες επί των εκκλησιαστικών ιδιοκτησιών. Το 1187 απευθύνθηκε επίσημα στον Φρειδερίκο Α΄ της Γερμανίας για τις παραβιάσεις τού δούκα. Ο βασιλιάς τον αναβάθμισε σε πρίγκιπα τού βασιλείου της Γερμανίας και τον έκανε υπόλογο μόνο στον βασιλιά. Αυτή η άμεσα στον βασιλιά υποτέλεια δεν διατηρήθηκε μετά από τον Βρατίσλαο Γ΄.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Czech National Authority Database*. xx0164202. Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2019.
2. ↑  p11393.htm#i113929.
3. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. bretisla. Ανακτήθηκε στις 22  Οκτωβρίου 2020.
4. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
5. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. bretisla. Ανακτήθηκε στις 1  Ιουλίου 2021.
6. ↑  bretisla.
7. ↑  prah.
8. ↑  WIAG-Pers-EPISCGatz-04724-001.

Πηγές
-----

* Mahoney, William (2011). The History of the Czech Republic and Slovakia. ABC-CLIO. ISBN 978-0313363061.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 295360050
* GND: 1074926722
* NKC: xx0164202

 |

 |
Χημικός τύπος
Το **αλοθάνιο** είναι αλογονομένος υδρογονάνθρακας με αναισθητική δράση το οποίο αν και δεν χρησιμοποιείται πλέον λόγω των πολλών παρενεργειών, αποτελεί το μέτρο σύγκρισης για τα εισπνεόμενα αναισθητικά. Είναι το μόνο εισπνεόμενο αναισθητικό το οποίο περιέχει ένα άτομο βρωμίου, πολλά άλλα αλογομένα αναισθητικά έχουν άτομα φθορίου και χλωρίου. Ο μηχανισμός δράσης του φαίνεται ότι είναι η αύξηση του χρόνου σύνδεσης του GABA, ενός κατασταλτικού νευροδιαβιβαστή, με τον υποδοχέα του. Το αλοθάνιο έχει σχετικά ασθενή αναλγητική δράση. Μπορεί επίσης να προκαλέσει χαλάρωση των σκελετικών μυών και των μυών της μήτρας. Έχει ευχάριστη οσμή. Το αλοθάνιο μπορεί να προκαλέσει συμπτώματα δηλητηρίασης (πυρετό, ναυτία, εμετούς, ανορεξία) σε μερικούς ανθρώπους. Επίσης προκαλεί πτώση της αρτηριακής πίεσης και βραδυκαρδία ενώ σε μικρό ποσοστό ανθρώπων έχει παρατηρηθεί κακοήθης υπερθερμία. Το αλοθάνιο συμπεριλαμβάνεται από το Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας στο κατάλογο απαραιτήτων φαρμάκων, φάρμακα τα οποία θεωρούνται απαραίτητα για την παροχή βασικών υπηρεσιών υγείας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Xiaoshen Li, Robert A. Pearce (Φεβρουάριος 2000). «Effects of halothane on GABA(A) receptor kinetics: evidence for slowed agonist unbinding». *Journal of Neuroscience* **20** (3): 899-907. .
2. ↑  Richard A. Harvey, Pamela C. Champe (2007). *Φαρμακολογία* (3η έκδοση). Εκδόσεις Παρισιάνου. σελίδες 139–140. ISBN 978-960-394-502-4.
3. ↑  «WHO Model List of Essential Medicines» (PDF). World Health Organization. Μαρτίου 2011. Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2011.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85058513
* GND: 4158919-1
* BNF: cb12289405f (data)

 |

 |
Η **αλυσιδωτή θωράκιση** ή **αλυσιδωτός θώρακας** αποτελούσε πρόχειρο αμυντικό μέσον που κατέφευγαν κατά τις ναυμαχίες τα άλλοτε ξύλινα πολεμικά πλοία ή αθωράκιστα μεταλλικά για τη προφύλαξη των πλευρών τους από εχθρικά βλήματα.

Ό πρόχειρος αυτός τύπος θωράκισης συνίστατο στην επικάλυψη των πλευρών του σκάφους, όχι ακριβώς εφαπτόμενα, με τις αλυσίδες (καδένες) των αγκυρών οι οποίες ανακρέμονταν από πλώρη μέχρι πρύμη σε μορφή επάλληλων "αλυσοειδών καμπύλων" όπως φέρονται τα περιδέραια. Με τη διάταξη αυτή μειώνονταν η δύναμη πρόσκρουσης των βλημάτων στα πλευρά των πλοίων.

* Χάρη σε αυτήν τη θωράκιση τα ξύλινα πλοία του Αυστριακού στόλου του Τέγετωφ προστατεύθηκαν από τα βλήματα του Ιταλικού στόλου του Περσάνο στις 20 Ιουλίου 1866 (Ναυμαχία της Λίσσης).
* Επίσης αλυσιδωτή θωράκιση χρησιμοποίησε και το Κήσερτς όταν ήλθε σε ναυμαχία προ του Χερβούργου με το Αλαμπάμα κατά τον Ανθενωτικό πόλεμο.
Ο **Γεώργιος Μπάστας** ήταν πολιτικός, δήμαρχος και πληρεξούσιος της περιοχής της Κορώνης. Ήταν μέλος της Φιλικής εταιρείας και συμμετείχε πολιτικά στον Απελευθερωτικό αγώνα. Σε αυτόν οφείλεται και η παροιμιώδη φράση "Έχω μπάρμπα στην Κορώνη" που χρησιμοποιείται και σήμερα.

Είχε εκλεγεί τον Ιανουάριο του 1847 στις δημοτικές εκλογές του 1847 δήμαρχος Κολωνίδων στον νομό Μεσσηνίας. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους πήρε μέρος στις βουλευτικές εκλογές του 1847 και εξελέγη πληρεξούσιος στην εθνοσυνέλευση της Αθήνας. Μετά την εκλογή του έως πληρεξούσιος παραιτήθηκε από το αξίωμα του δημάρχου και θέλοντας να τον αντικαταστήσει ο ανιψιός του Κώστας Δαρειώτης έστειλε στο λιμάνι της Κορώνης, έδρα του δήμου Κολωνίδων, ένα πολεμικό πλοίο εκβιάζοντας τους κατοίκους. Έτσι ο Δαρειώτης εξελέγη δήμαρχος και έμεινε η παροιμιώδης φράση "Έχω μπάρμπα στην Κορώνη".

Αναφορές
--------

* The Best news, «Εχω μπάρμπα στην Κορώνη»: Η γνωστή φράση βγήκε από προεκλογικό αγώνα, ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2014
* News It, Απ' τις δημοτικές εκλογές βγήκε η φράση "έχει μπάρμπα στην Κορώνη", ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2014
Στην ελληνική μυθολογία η **Βραισία** ήταν μια Κύπρια πριγκίπισσα, κόρη του βασιλιά Κινύρα και της Μεθάρμη. Η θεά Αφροδίτη, τιμώρησε τη Βραισία και τις αδελφές της (Λαογόρη και Ορσεδίκη) να εξασκούν την πορνεία στα περίχωρα της Αιγύπτου. Μετά την τιμωρία τους επέστρεψαν στην Κύπρο. Ο Κινύρας τις συγχώρεσε.

Η Βραισία ζήτησε από τον πατέρα της να της φτιάξει ένα δικό της παλάτι. Ο Κινύρας έφτιαξε ένα οικισμό τον οποίο ονόμασε *Βραισία* (σημερινά Βρέτσια). Στο κέντρο του οικισμού κατασκεύασε ναό της Αφροδίτης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Βρέτσια - Πάφος». 29 Οκτωβρίου 2017. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2019.
Ένα ρολό από αλουμινόχαρτο
Ένα ρολό αλουμινόχαρτου, με μικρόμετρο που δείχνει πάχος 13 μm (0,5 mils)
Το **αλουμινόχαρτο** είναι αλουμίνιο παρασκευασμένο σε λεπτά μεταλλικά φύλλα με πάχος μικρότερο από 0,2 mm. Χρησιμοποιούνται επίσης λεπτότεροι μετρητές έως 6 μικρόμετρα (0,24 mils). Το τυπικό αλουμινόχαρτο έχει τυπικό πάχος 0,016 mm και το αλουμινόχαρτο βαρέως τύπου είναι συνήθως 0,024 mm. Το φύλλο είναι εύκαμπτο και μπορεί εύκολα να λυγίσει ή να τυλιχτεί γύρω από αντικείμενα. Τα λεπτά φύλλα είναι εύθραυστα και μερικές φορές ελασματικοποιούνται με άλλα υλικά όπως πλαστικό ή χαρτί για να τα καταστήσουν ισχυρότερα και πιο χρήσιμα.

Περιβαλλοντικό ζήτημα
---------------------

Ορισμένα προϊόντα από αλουμινόχαρτο μπορούν να ανακυκλωθούν περίπου στο 5% του αρχικού κόστους ενέργειας, αν και πολλά είδη αλουμινόχαρτου δεν ανακυκλώνονται λόγω δυσκολιών στον διαχωρισμό των εξαρτημάτων και της χαμηλής απόδοσης αλουμινίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Facts - EAFA - The home of aluminium foil». *web.archive.org*. 25 Μαρτίου 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 19 Μαρτίου 2021. CS1 maint: Unfit url (link)
2. ↑  «Asia-Pacific Partnership on Clean Development and Climate» (στα αγγλικά). *Wikipedia*. 2020-09-26. .
Το Βασίλειο της Ιλλυρίας
Το **Βασίλειο της Ιλλυρίας** (*γερμανικά : Königreich Illyrien*), ήταν ένα από τα συστατικά κρατίδια της Αυστριακής Αυτοκρατορίας από το 1816 έως το 1849. Αποτελούσε τμήμα της αυτοκρατορίας του Ναπολέων Α΄ σαν επαρχία της Ιλλυρίας. Διοικητικό κέντρο της ήταν στην Λιουμπλιάνα (επίσημα γερμανικά : Laibach )

Μετά τις επαναστάσεις του 1848 , το βασίλειο διαλύθηκε και χωρίζεται ανάμεσα στο Δουκάτο της Καρνιόλα, Δουκάτο της Καρινθίας και την Αυστριακή Λίτοραλ.

Ιστορία
-------

Το Βασίλειο της Ιλλυρίας ιδρύθηκε επίσημα στις 3 Αυγούστου 1816. Κατά τα πρώτα χρόνια περιελάμβανε εδάφη της Σλοβενίας και της Κροατίας. Ήδη στις αρχές της δεκαετίας του 1820, όμως, το προ-Ναπολέοντιο βασίλειο της Κροατίας επανιδρύθηκε, στην οποία είχαν συμπεριληφθεί α εδάφη που αποτελούν μέρος του Βασιλείου της Ιλλυρίας.

Το Βασίλειο της Ιλλυρίας σταδιακά αναφέρεται όλο και λιγότερο και για τελευταία φορά επίσημα εμφανίστηκε το 1849 ως γη του στέμματος στης Αυστρίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Vidic, Marko, επιμ. (2000). «Ilirsko kraljestvo». *Ilustrirana zgodovina Slovencev* [*The Illustrated History of the Slovenes*]. Mladinska knjiga. σελ. 213. ISBN 86-11-15664-1.  Unknown parameter `|trans_chapter=` ignored (βοήθεια)
2. ↑  «3. avgust [3 August]» (στα Slovene). *Delo.si*. 2 August 2006. .

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Kingdom of Illyria (1816–49)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Βραστό της Ίστρια
Το **Βραστό της Ίστρια** ή **jota** (στα κροατικά: **Istarska jota**; στα σλοβένικα: **Jota**, στα ιταλικά: **Jota**) είναι ιδιαίτερα δημοφιλές πιάτο στην Ίστρια και σε μέρη της βορειοδυτικής Κροατίας, στα παράλια της Σλοβενίας και στις επαρχίες Γκορίτσια και Τεργέστης καθώς και σε ορισμένες περιοχές του βορειοανατολικού Φρίουλι, στη βορειοανατολική Ιταλία.

Το εν λόγω πιάτο έχει επιρροές τόσο από τη κουζίνα της Κεντρικής Ευρώπης όσο και από τη Μεσογειακή κουζίνα. Φτιάχνεται με φασόλια, ξινό λάχανο ή ραπάνι, πατάτες, μπέικον, χοιρινά παϊδάκια και σκόρδο. Μαγειρεύεται με ελαιόλαδο. Στη Σλοβενική Ίστρια τρώγεται συχνά μαζί με πολέντα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

*
*Δεν πρέπει να συγχέεται με το σύγχρονο ολλανδικό κράτος που υφίσταται από το 1815 υπό την ονομασία Βασίλειο των Κάτω Χωρών.*

Το **Βασίλειο της Ολλανδίας** (Ολλανδικά: *Koninkrijk Holland*, γαλλικά: *Royaume de Hollande*) ιδρύθηκε από το Ναπολέοντα Βοναπάρτη ως κράτος-μαριονέτα
για να προσφέρει το θρόνο του νεοσύστατου βασιλείου στον αδελφό του Λουδοβίκο και να ελέγχει έτσι καλύτερα τις Κάτω Χώρες. Το όνομα της σημαντικότερης επαρχίας, της Ολλανδίας, δόθηκε σε όλη τη χώρα. Το 1807 η πρωσική Ανατολική Φρισλάνδη και η πόλη Γιέφερ προστέθηκαν στο βασίλειο, το 1809 όμως, μετά από μια βρετανική εισβολή, το Βασίλειο υποχρεώθηκε να εκχωρήσει τις περιοχές νότια του ποταμού Ρήνου, στη Γαλλία. Την ίδια χρονιά επίσης, ολλανδικές δυνάμεις που πολεμούσαν στο πλευρό των Γάλλων, συμμετείχαν στην καταστολή της αντι-βοναπαρτικής γερμανικής εξέγερσης του Φερδινάνδου φον Σιλλ, στη Μάχη του Στράλσουντ.

Ο βασιλιάς Λουδοβίκος δεν αναταποκρίθηκε στις προσδοκίες του Ναπολέοντα, προσπαθώντας να υπηρετήσει μάλλον τα ολλανδικά συμφέροντα παρά αυτά του αδερφού του και έτσι το βασίλειο διαλύθηκε με απόφαση του Ναπολέοντα το 1810, με τις Κάτω Χώρες να προσαρτώνται στη Γαλλία μέχρι την ήττα της το 1813. Το Βασίλειο της Ολλανδίας κάλυπτε την περιοχή των σημερινών Κάτω Χωρών, με την εξαίρεση της επαρχίας τής Λιμβουργίας και τμήματα της επαρχίας τής Ζηλανδίας, τα οποία ήταν από την αρχή υπό γαλλική κατοχή. Η Ανατολική Φρισλάνδη (τμήμα της σημερινής Γερμανίας) ήταν επίσης μέρος του βασιλείου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Jacques (2006), p.973

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Kingdom of Holland στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 149788793
* LCCN: n81082591
* GND: 5245328-5

 |

 |
O **Βρατίσλαος**, λατιν. Wratislaus, τσεχ. Vratislav (απεβ. 1146) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας τού Μπρνο στη Μοραβία (1125-29, 30-46).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μόνος γιος τού Όλντριχ πρίγκιπα τού Μπρνο και μίας αγνώστου ονόματος πριγκίπισσας, ίσως Σλάβας.

Ο πάππος του Κορράδος Α΄ κατείχε το δυτικό ήμισυ της Μοραβίας (Μπρνο). Ο Όλντριχ κράτησε το Μπρνο και παραχώρησε το Ζνόιμο στον αδελφό του Λεοπόλδο. Ο Βρατίσλαος διαδέχθηκε τον πατέρα του στο Μπρνο και κυβερνούσε ως το 1129, όταν τον εκδίωξε ο Μπρέτισλαβ Β΄ (εξάδελφος τού Όλντριχ), όμως το 1130 επέστρεψε.

Ο πατέρας του και ο θείος του Λεοπόλδος ίδρυσαν τη μονή Βενεδικτίνων στο Τρέμπιτς, όπου έκτισαν τη βασιλική τού Αγ. Προκοπίου και την προόρισαν για μαυσωλείο τού κλάδου τους. Πράγματι ο Όλντριχ και ο αδελφός του τάφηκαν εκεί.

Τον Βρατίσλαο διαδέχθηκε ο πρώτος γιος του Σπυτίνιεφ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε μία πριγκίπισσα των Ρως από τον Οίκο των Ρουρικιδών και είχε τέκνα:

* Σπυτίνιεφ απεβ. 1146, πρίγκιπας τού Μπρνο στη Μοραβία (1125-29, 30-46).
* Σβατοπλούκ, ίσως πρίγκιπας του Γιεμνίτσε.
* Αγνή (;)

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Ανακτήθηκε στις 11  Ιουλίου 2019.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 11  Ιουλίου 2019.
3. 1 2 3  Ανακτήθηκε στις 11  Ιουλίου 2019.
Η **Αλυπία** ήταν αριστοκράτισσα της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, κόρη του αυτοκράτορα Ανθέμιου και της Μαρκίας Ευφημίας.

Ο Ανθέμιος πάντρεψε την κόρη του με τον Ρικίμερ, στρατιωτικό. Ο στόχος αυτού του δεσμού ήταν να ενισχυθεί η σχέση του Ρικίμερ και του Ανθέμιου. Ωστόσο, ο γάμος της Αλυπίας δεν έφερε ειρήνη μεταξύ του αυτοκράτορα και του στρατηγού του, πιθανώς επειδή δεν έκαναν παιδιά. Τον Απρίλιο του 472, ο Ρικίμερ διόρισε τον Ολύβριο αυτοκράτορα, σε αντίθεση με τον Ανθέμιο, ο οποίος, μαζί με την οικογένειά του, πολιορκήθηκε στη Ρώμη. Περίπου στα μέσα του Ιουλίου, ο Ανθέμιος και η οικογένειά του αιχμαλωτίστηκαν από τον Ρικίμερ: ο Ανθέμιος αποκεφαλίστηκε, ενώ η τύχη της Αλυπίας είναι άγνωστη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  David L. Vagi, Coinage and History of the Roman Empire, Taylor & Francis, 1999, ISBN 1-57958-316-4, p. 573.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Alypia (daughter of Anthemius)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Βυρτεμβέργη** (γερμ. Württemberg) είναι ιστορική περιοχή της ΝΔ Γερμανίας, η οποία στο παρελθόν υπήρξε κράτος-μέλος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Παραδοσιακή της πρωτεύουσα θεωρείται η Στουτγάρδη, ενώ στις μέρες μας η Βυρτεμβέργη ανήκει διοικητικά στο ομόσπονδο κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Η Βυρτεμβέργη υπήρξε Δουκάτο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέχρι και το 1806, οπότε και η Αυτοκρατορία διασπάστηκε. Το νεότευκτο *Βασίλειο της Βυρτεμβέργης* διήρκεσε μέχρι το 1918, οπότε και λαμβάνει νέα μορφή και μετονομάζεται σε *Λαϊκή Δημοκρατία της Βυρτεμβέργης*.

Με το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η Βυρτεμβέργη καταλαμβάνεται από τα αμερικανικά και τα γαλλικά στρατεύματα. Τα διαιρεμένα μέρη θα αποτελέσουν εδάφη δύο νεότευκτων κρατών: *Βυρτεμβέργη-Βάδη* και *Βυρτεμβέργη-Χοεντσόλερν*. Το 1949, με τη δημιουργία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, τα κρατίδια αυτά εντάσσονται εδαφικά στο κρατίδιο της Βάδης, συναποτελώντας από το 1952 το σύγχρονο κράτος Βάδης-Βυρτεμβέργης.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 123144371
* LCCN: n79084454
* GND: 4067029-6
* SELIBR: 162697
* SUDOC: 027251500
* HDS: 006648
* NKC: ge131414
* BNE: XX451806

 |

 |
Ο **Αμπού Μουχάμαντ αμπντ Αλλάχ ιμπν Γιουσούφ** (1151-1171), γνωστότερος με το μοναρχικό του όνομα **αλ-Αντίντ λι-Ντίν Αλλάχ** (αραβ. العاضد لدين الله), που σημαίνει κατά λέξη «ο υποστηρικτής της πίστεως του Θεού», ήταν ο δέκατος τέταρτος και τελευταίος χαλίφης της Δυναστείας των Φατιμιδών, και ο 24ος Ιμάμης των Χαφιζί Ισμαηλιτών, από το 1160 μέχρι τον θάνατό του το 1171.

Ανήλθε στον θρόνο του Καΐρου ως παιδί και κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ήταν ουσιαστικά μια μαριονέτα στα χέρια διάφορων ισχυρών ανδρών, οι οποίοι ασκούσαν εξουσία βεζίρη. Ο αλ-Αντίντ παρακολούθησε σχεδόν άπραγος την κατάρρευση του χαλιφάτου. Κατά τα έτη της βασιλείας του, τόσο το Σταυροφορικό Βασίλειο της Ιερουσαλήμ όσο και ο Σύρος κυβερνήτης Νουρ αλ-Ντιν επωφελήθηκαν από τις συγκρούσεις για την εξουσία στο Κάιρο και την εξασθένηση του κράτους των Φατιμιδών προκειμένου να καλλιεργήσουν τις δικές τους διεκδικήσεις στη χώρα. Για λίγο ο βεζίρης Σαουάρ επεχείρησε να στρέψει τις δύο πλευρές τη μία εναντίον της άλλης, αλλά τον Ιανουάριο του 1169 ένας Κούρδος στρατηγός του Νουρ αλ-Ντιν, ο Σιρκούχ, κατόρθωσε να ανατρέψει τον Σαουάρ και να καταλάβει το Κάιρο. Ο Σιρκούχ απεβίωσε λίγο αργότερα, αλλά τον διαδέχθηκε ο ανεψιός του, ο περίφημος Σαλαδίνος, που όχι μόνο εδραίωσε την κυριαρχία του επί της Αιγύπτου, αλλά προχώρησε στη διάλυση του καθεστώτος των Φατιμιδών. Οι πιστοί σε αυτό το καθεστώς εκκαθαρίσθηκαν από το στράτευμα και ο Ισμαηλισμός καταργήθηκε από τη θέση της κρατικής θρησκείας, αντικαθιστάμενος από το σουνιτικό Ισλάμ. Το αποκορύφωμα ήταν η επίσημη ανακήρυξη της κυριαρχίας των Αββασιδών τον Σεπτέμβριο του 1171. Ο αλ-Αντίντ πέθανε λίγες ημέρες αργότερα και η οικογένειά του τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό, ενώ ο Ισμαηλισμός διώχθηκε από το νέο καθεστώς και μέσα σε έναν αιώνα μετά την πτώση των Φατιμιδών είχε σχεδόν εξαφανισθεί στην Αίγυπτο.

Πηγές
-----

* Brett, Michael: «The Fatimid Empire» στο *The Edinburgh History of the Islamic Empires*, Edinburgh University Press, Εδιμβούργο 2017, ISBN 978-0-7486-4076-8
* Daftary, Farhad: *The Ismāʿı̄lı̄s: Their History and Doctrines*, β΄ έκδοση, Cambridge University Press, Cambridge 2007, ISBN 978-0-521-61636-2
Η **Αλ-Τανζίμ** (αγγλικά: Al-Tanzim, αραβικά: حركة المقاومة اللبنانية - التنظيم‎, μετάφρ. **Η Οργάνωση**) ήταν μία υπερεθνικιστική μυστική οργάνωση και πολιτοφυλακή που ιδρύθηκε από ακροδεξιούς χριστιανούς ακτιβιστές στο Λίβανο στις αρχές του 1970, και η οποία πήρε μέρος στον Εμφύλιο Πόλεμο του Λιβάνου.

Προέλευση
---------

Η **Αλ-Τανζίμ** σχηματίστηκε αρχικά το 1969 από μια μικρή ομάδα νεαρών αξιωματικών του Λιβανέζικου Στρατού, που αντιτιθέμενοι στη Συμφωνία του Καΐρου (συμφωνία που ρύθμιζε τους όρους παρουσίας των Παλαιστινίων στο Λίβανο) αποχώρησαν από το Κόμμα Καταέμπ ή *Φαλαγγίτες* στα τέλη του 1960, διαμαρτυρόμενοι για την αρχική άρνηση αυτού να προχωρήσει σε πανεθνική στρατιωτική εκπαίδευση και εξοπλισμό του λιβανέζικου πληθυσμού προκειμένου αυτός να υπερασπιστεί τη χώρα από τη θεωρούμενη απειλή των Παλαιστινίων. Υπό την ηγεσία του Ομπάντ Ζουέιν, η αποσχισθείσα ομάδα περιελάμβανε τον Αζίζ Τορμπέυ, τον Σαμίρ Νασσίφ, και τον Φαουζί Μαχφούζ (γνωστό επίσης ως Αμπού Ρόυ) - όλοι τους πρώην παραστρατιωτικοί της νεολαίας των Φαλαγγιτών και βετεράνοι της εμφύλιας κρίσης του 1958 - που αποφάσισαν να συστήσουν μια μυστική παραστρατιωτική οργάνωση προς υποστήριξη του Λιβανέζικου Στρατού για την άμυνα της χώρας.

Λίγο μετά την ίδρυσή της, η ομάδα μετακόμισε στη Βηρυττό όπου άνοιξε γραφεία στην κατά βάση ελληνορθόδοξη συνοικία Ασραφίγιε, και άρχισε να στρατολογεί πολίτες κυρίως από την ανώτερη τάξη και τη μεσαία τάξη επαγγελματιών, περιλαμβάνοντας πρώην μέλη της Μαρωνίτικης Ένωσης. Το 1970-71 ο στρατολογημένος πυρήνας πολιτών αποδείχθηκε κρίσιμος για την παροχή μιας πολιτικής δομής και προγράμματος στο κίνημα, οπότε και δημιουργήθηκε το πολιτικό σκέλος της *Αλ-Τανζίμ*, που ξεκίνησε τις δραστηριότητές του υπό τον συγκεκαλυμμένο τίτλο *Κίνημα των Κέδρων* (στα αραβικά: Χαρακάτ αλ-Αρζ).
Η **Γιανίνα Αντονίνα Λεβαντόφσκα** (πολωνικά: *Janina Antonina Lewandowska*‎, 22 Οκτωβρίου 1908 - 1940) ήταν Πολωνή πιλότος και αξιωματικός της πολεμικής αεροπορίας. Ήταν η μοναδική γυναίκα αιχμάλωτη πολέμου που εκτελέστηκε από την NKVD στη σφαγή του Κατύν.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1908 στο Χάρκοβο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (νυν έδαφος της Ουκρανίας) και ήταν ένα από τα τέσσερα παιδιά του Πολωνού στρατηγού Γιούζεφ Ντόφμπορ-Μουζνίτσκι, ο οποίος σταδιοδρόμησε πρώτα στον Ρωσικό και αργότερα στον Πολωνικό στρατό.

To 1918 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στο Λούσοβο κοντά στο Πόζναν. Εξαιρετικά ανεξάρτητη προσωπικότητα, ασχολήθηκε από νεαρή ηλικία με την οδήγηση ανεμόπτερων και με την ελεύθερη πτώση (συγκεκριμένα έγινε η πρώτη γυναίκα αλεξιπτωτίστρια που πραγματοποίησε ελεύθερη πτώση από ύψος ανώτερο των 5.000 μέτρων) και ήταν ενεργό μέλος της αερολέσχης του Πόζναν. Το 1937 εκπαιδεύτηκε στη Στρατιωτική Σχολή Ραδιοτηλεγραφητών του Λβιβ, ενώ τον Ιούνιο του 1939, λίγο πριν το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, παντρεύτηκε τον εκπαιδευτή της πολεμικής αεροπορίας Μιέτσισλαφ Λεβαντόφσκι. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους, μετά την επιστράτευση έλαβε τον βαθμό της υποσμηναγού και τοποθετήθηκε σε αεροπορική βάση του Πόζναν και την 1η Σεπτεμβρίου μετά την γερμανική επίθεση κατά της Πολωνίας κατευθύνθηκε στα ανατολικά της χώρας. 

Στις 22 Σεπτεμβρίου αιχμαλωτίστηκε από τα σοβιετικά στρατεύματα που είχαν εισβάλει με τη σειρά τους στην Πολωνία λίγες μέρες νωρίτερα. Κατά τη διάρκεια της ομηρίας της φέρεται να έδωσε ψευδή στοιχεία στους ανακριτές της, λόγω του γεγονότος πως ο πατέρας της ήταν μισητή προσωπικότητα για τους Σοβιετικούς εξαιτίας της αντικομμουνιστικής δράσης του. Αφού μεταφέρθηκε διάφορα στρατόπεδα αιχμαλώτων πολέμου υπολογίζεται πως εκτελέστηκε από την NKVD στο δάσος του Κατύν την 21η ή 22α Απριλίου του 1940.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Michael Parrish, *The Lesser Terror. Soviet State Security, 1939-1953*, Greenwood Publishing Group, Westport Connecticut, 1996, σελ. 53.
2. 1 2  Walter J. Boyne (επιμ.), *Air Warfare. An International Encyclopedia: A-L*, ABC-CLIO, 2002, σελ. 366.
3. 1 2 3 4  «Janina Lewandowska». *polishairforce.pl* (στα Πολωνικά). Polish Air Force. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2018.
4. ↑  George Sanford, *Katyn and the Soviet Massacre of 1940. Truth, Justice and Memory*, Routledge, 2007, σελ. 49.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Janina Lewandowska στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 134198667
* LCCN: no2018171322
* ISNI: 0000 0000 9169 2380
* GND: 1051759382
* NKC: xx0126848

 |

 |



|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
 |

 |
Το **Βοστάνι Σέρμπιγε** (*σερβικά : Востани Сербије*, "Σήκω Σερβία") είναι γνωστό πατριωτικό τραγούδι της Σερβίας. Ήταν ο εθνικός ύμνος της Ηγεμονίας της Σερβίας και γράφτηκε από τον Ντοσιντέι Ομπράντοβιτς. Έχει τρεις μουσικές εκδόσεις γραμμένες από τους Βαρτκές Μπαρονίαν, Ζλάταν Βάουντα και τον Λιούμπα Μανασίεβι.

Στίχοι
------

Востани Сербие! Востани царице!  

И дај чедом твојим видет твоје лице.  

Обрати серца их и очеса на се,  

И дај њима чути слатке твоје гласе.  

Востани Сербие!  

Давно си заспала,  

У мраку лежала  

Сада се пробуди  

И Сербље возбуди!  

Ти воздигни твоју царску главу горе,  

Да те опет позна и земља и море.  

Покажи Европи твоје красно лице,  

Светло и весело, како вид Данице.  

Востани Сербие!  

Давно си заспала,  

У мраку лежала  

Сада се пробуди  

И Сербље возбуди!  

Босна Сестра твоја на тебе гледа  

и не жели теби никакова вреда.  

Ко тебе ненавиди, не боји се Бога  

Oд којег теби иде помоћ многа.  

Востани Сербие!  

Давно си заспала,  

У мраку лежала  

Сада се пробуди  

И Сербље возбуди!  

Херцегова земља и Чернаја Гора  

Далеке државе и острови мора -  

сви теби помоћ небесну желе,  

Све добре душе теби се веселе.  

Востани Сербие!  

Давно си заспала,  

У мраку лежала  

Сада се пробуди  

И Сербље возбуди!

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Iz licnog ugla». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Недељник „Време" Αρχειοθετήθηκε 2021-01-14 στο Wayback Machine.
* Текст песме


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Востани Сербије  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Vostani Serbije  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Για τον ομώνυμο πρώην πρωθυπουργό, δείτε: Ανδρέας Ζαΐμης.  
Ο **Ανδρέας Ζαΐμης** (1818-1883), γόνος της ιστορικής οικογένειας των Ζαΐμηδων, υπήρξε πολιτικός και βουλευτής Άργους.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Κερπινή Καλαβρύτων και ήταν γιος του προεστού Δημητράκη Ζαΐμη και της Ευδοκίας Περρούκα. 

Ο Ανδρέας Ζαΐμης διακρίθηκε ως πληρεξούσιος της επαρχίας Άργους στη Β΄ Εθνοσυνέλευση της Αθήνας του 1862 και βουλευτής της πόλης μόνο μια φορά (1869). Η πολιτική του σταδιοδρομία δε θεωρείται ιδιαίτερα εντυπωσιακή. Διακρινόταν ωστόσο για το πολιτικό του ήθος. Ο ιστορικός Δημ. Βαρδουνιώτης επισημαίνει στον επικήδειό του προς τον Α. Ζαΐμη ότι η τριαντάχρονη παρουσία του τελευταίου στο Άργος ήταν λαμπρή, ότι έκανε αγαθοεργίες και κοινωφελείς πράξεις και ότι συνέτρεχε τους πτωχούς και πάσχοντες.

Για όλους αυτούς τους λόγους ήταν ιδιαίτερα αγαπητός και ο αιφνίδιος θάνατός του συγκλόνισε την κοινωνία του Άργους. Η μεγάλη πλατεία, όπου κτίστηκε ο ναός του Αγίου Πέτρου, πρώην πλατεία Ομονοίας, είναι δωρεά του Ζαΐμη προς την πόλη. Εκεί υπήρχε παλιότερα ιδιωτικός ναός του Αγίου Νικολάου, που ανήκε στην οικογένεια Περούκα.

Ο Ανδρέας Ζαΐμης πέθανε το 1883 από εγκεφαλικό σε ηλικία 65 ετών. Είχε σπουδάσει πολιτικές επιστήμες. Μετά το θάνατο της αδελφής του Παρασκευής, η οποία διακρίθηκε για τη φιλανθρωπία της, αλλά πέθανε πάμπτωχη το 1903, έσβησε και η οικογένεια Ζαΐμη από το Άργος.

Πηγές
-----

* Οδυσσέας Κουμαδωράκης. Ἐκδόσεις ἐκ Προοιμίου. Ἄργος 2007.
* ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΑΡΓΕΙΑΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ - Τσάγκος Αναστάσιος
Ο **Γιαν φαν Έσσεν** (φλαμανδικά: **Jan van Essen** (περ. 1640, Αμβέρσα - 1684 Νάπολι) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος τοπίων με ύφος μπαρόκ.

Βιογραφία
---------

Ο φαν Έσσεν γεννήθηκε στην Αμβέρσα περίπου το 1640. Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, ο οποίος αναφέρει ότι το οικογενειακό του όνομα ήταν Σαντρόιτερ (Zantruiter ή Santruyter), ταξίδεψε με τον ζωγράφο Πίτερ Χόφμαν στην Τουρκία. Ήταν γνωστός ως τοπιογράφος.

Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης το 1659 ήταν μαθητής του ζωγράφου Σεμπαστιέν ντε Μπρόιν (Sebastiaen de Bruyn). Στην Ιταλία έγινε μέλος των *Bentvueghels*, συντεχνίας των Φλαμανδών ζωγράφων που δραστηριοποιούνταν στη Ρώμη. Πιθανόν να είναι το ίδιο άτομο που αναφέρεται ως "Giovanni Vanes, pittore fiammingo" που ενεπλάκη σε καυγά στη Ρώμη στις 30 Οκτωβρίου 1669. Ο καλλιτέχνης απεβίωσε στη Νάπολι το 1684.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ολλανδικά) *RKDartists*. rkd.nl/explore/artists/26688. Ανακτήθηκε στις 23  Αυγούστου 2017.
2. 1 2   Zantruiter mentioned in *De groote schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen* (1718) by Arnold Houbraken, courtesy of the Digital library for Dutch literature (Ολλανδικά)
3. 1 2  Jan van Essen[*νεκρός σύνδεσμος*] in the RKD

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 313279087
* GND: 1064861350
* BPN: 23872641
* RKD: 26688

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
Αργή αιολική μηχανή
Η **αργή αιολική μηχανή** είναι τύπος αιολικής μηχανής οριζόντιου άξονα περιστροφής, που χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα στην Αμερική (είναι ο γνωστός ανεμόμυλος που βλέπουμε συχνά σε φάρμες), γι'αυτό και είναι γνωστή και σαν **αμερικανικός ανεμόμυλος**. Σχεδιάστηκε αρχικά στη Λειψία το 1724 και χρησιμοποιήθηκε στις ΗΠΑ στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.

Αποτελείται συνήθως από ξύλινη φτερωτή με 12 ή και περισσότερα πτερύγια και διάμετρο γύρω στα έξι μέτρα, που είναι αναρτημένη σε ξύλινο ή σιδερένιο σκελετό ύψους περίπου 10-15 μέτρων. Στο πίσω μέρος διαθέτει και πτερύγιο (ανεμοδείκτη) για να μπορεί να ακολουθεί αλλαγές στη φορά του ανέμου. Μπορεί να λειτουργεί με μικρές ταχύτητες ανέμου (5 m/sec), το μεγάλο δε βάρος της κατασκευής περιορίζει τον αριθμό στροφών ανά λεπτό, εξ ου και η ονομασία "αργή". Συνέπεια της αργής αυτής περιστροφής είναι και η μικρή απόδοση της μηχανής, που είναι γύρω στο 0,3-0,5 και που τις περιόρισε στη χρησιμοποίησή τους για την άντληση νερού.
*The Length of a Capitalist's Drool*, 1924.
Ο **Γιανάσε Μασάμου** (ιαπωνικά: 柳瀬 正夢, 12 Ιανουαρίου 1900, Εχίμε, Σικόκου, Ιαπωνία - 25 Μαίου 1945, Τόκιο, Ιαπωνία) ήταν Ιάπωνας σκιτσογράφος-σχεδιαστής μάνγκα. Ύστερα από μερικά δύσκολα χρόνια διαβίωσης, μετακόμισε στο Κιτακιούσου το 1911. Αργότερα, μετακόμισε στο Τόκιο, ελπίζοντας να σπουδάσει ζωγραφική, αλλά δεν βρήκε θέση διδασκαλίας και έπρεπε να μάθει τις δικές του καλλιτεχνικές δεξιότητες. Αργότερα εργάστηκε στην επιμέλεια, συγγραφή και διάδωση βιβλίων, φυλλαδίων και συναφή βιβλιογραφικού υλικού. Επίσης έγινε εκπρόσωπος του κινήματος Mavo, εκπρόσωπο του Ντανταϊσμού στην Ιαπωνία. Το 1920 άρχισε να εργάζεται στην Γιομιούρι Σίμπουν εργάζεται ως σκιτσογράφος. 

Γύρω στο 1938, ο Γιανάσε, ο οποίος συνελήφθη αρκετές φορές στη σταδιοδρομία του, αναγκάστηκε να παραιτηθεί από την πολιτική κριτική στις εκδόσεις του. Αντ 'αυτού, δημιούργησε εικονογραφήσεις και τοπία για το αγγλόφωνο περιοδικό *A Friend of Children*.

Απεβίωσε στις 25 Μαΐου του 1945 λόγω αεροπορικής επιδρομής στο Σιντζούκου στο Τόκιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.degruyter.com/view/AKL/\_40148801.
2. ↑  www.tobunken.go.jp/materials/bukko/8680.html.
3. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Yanase Masamu στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 34329932
* LCCN: nr93026022
* ISNI: 0000 0000 8439 2507
* GND: 1066101493
* SUDOC: 189915129
* ULAN: 500335134
* NDL: 00095202

 |

 |
Ο **Βασίλης Αλεξίου** (γεν. 1957, Πηγή Τρικάλων, ύψος 1,85 μ.) είναι παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του γκολκίπερ, με πολυετή καριέρα στα Εθνικά μας Πρωταθλήματα.

Ξεκίνησε την αγωνιστική του σταδιοδρομία από την Δήμητρα Τρικάλων στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ομάδα τότε Β΄Εθνικής κατηγορίας.

Το 1976 μεταγράφηκε ως ερασιτέχνης στον ΠΑΟ και αγωνίσθηκε στην πρώτη του ομάδα έως το 1982

Το καλοκαίρι του 1982 μεταγράφηκε στον ΠΑΣ Γιάννινα, συμπληρώνοντας έως το 1984 40 ακόμη επίσημες συμμετοχές στην Α΄Εθνική.

Ακολούθως, αγωνίσθηκε και με τον Πιερικό στην Α΄ (1984-85) και μετά ακόμη δυο χρονιές στη Β΄Εθνική, με τα χρώματα του Ατρομήτου Περιστερίου (1985-86 και 1986-87), οπότε ολοκλήρωσε την επαγγελματική του πορεία.

Πηγές
-----

* "40 ΧΡΟΝΙΑ ποδόσφαιρο & ΠΡΟ-ΠΟ", έκδοση εφημερίδας "ΠΡΟΠΟΡΑΜΑ" (2000)
* Ανδρέας Μπόμης, "Αλμανάκ Ποδοσφαίρου", έκδοση περιοδικού "Εικόνες" (1991)
* Γεώργιος Παγιωτέλης, "Το Έπος της Α΄Εθνικής", ένθετο περιοδικού "Οι Παγκόσμιοι", τεύχη ετών 1994-1998, έκδοση Κλεομένης Γεωργαλάς Ε.Π.Ε.
* Διεθνής ποδοσφαιρική ιστοσελίδα

Παραπομπή
---------

1. ↑  Οι 24 τερματοφύλακες του Παναθηναϊκού
2. ↑  Περίοδος 1971 – 80
Το **Αργανθώνιο** ή **Αργανθώνειο** όρος, αναφερόμενο και ως **Αργανθών**, είναι μακρόστενο, όχι πολύ ψηλό βουνό της Βιθυνίας στη Μικρά Ασία, το σημερινό **Σαμανλί-Νταγ** (ύψος 900 μέτρα). Σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές, εκτείνεται κατά μήκος της Αστακηνής Χερσονήσου και απολήγει στο Ποσείδιο Ακρωτήριο (το σημερινό Μπαζ-Μπουρνού) της Προποντίδας. Πήρε το όνομά του από την Αργανθώνη.

Σύμφωνα με την παράδοση, στο Αργανθών(ε)ιο όρος άρπαξαν οι Νύμφες τον `Υλαντα, σύντροφο του Ηρακλή, κατά την Αργοναυτική Εκστρατεία (Στράβων ΙΒ΄ 564). Στις θερμές πηγές του, προς την πλευρά της Προποντίδας, οι αρχαίοι ελληνικοί πληθυσμοί είχαν ιδρύσει Ασκληπιείο, το οποίο κατεδάφισε η μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, η Αγία Ελένη, και έκτισε στη θέση του τη λουτρόπολη Ελενούπολη. Οι θερμοπηγές αυτές λειτουργούν και σήμερα (Νταγ-χαμάμ).

Πηγή
----

* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 6 (1973), σελ. 461