recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Βένριχ του Τριρ** ήταν Γερμανός εκκλησιαστικoπολιτικός συγγραφέας του ενδέκατου αιώνα.

Τίποτα δεν είναι γνωστό για τον τόπο καταγωγής ή γέννησής του, ούτε πληροφορίες για την πνευματική ή εκκλησιαστική του συγκρότηση.

Βιογραφία
---------

Ήταν ιερέας στο Βερντέν και στη συνέχεια σχολαστικός στο Τρίρ. Ο Σιγκεμπέρτος του Γκεμπλού (Patrologia Latina, CXL, 584 sq.) τον αποκαλεί επίσης Επίσκοπο του Βερτσέλλι, αλλά τα πρώτα έγγραφα της επισκοπής δεν τον κατατάσσουν στον κατάλογο των επισκόπων.

Έργα
----

Ο Βένριχ είναι ο συγγραφέας μιας αμφιλεγόμενης πραγματείας για λογαριασμό του αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Ερρίκου Δ' κατά τη διάρκεια της αντιμαχείας του με τον Πάπα Γρηγόριο Ζ' (Έριδα της Περιβολής). Πιθανότατα γράφτηκε το καλοκαίρι του 1081, κατόπιν κατεπείγοντος του επισκόπου Ντίτριχ του Βερντέν, στον οποίο έχει επίσης αποδοθεί.

Η μορφή είναι ανοιχτής επιστολής προς τον πάπα. Ο τόνος είναι φιλικός, παρόλο που ήταν οδυνηρό αυτό που είχε να πει για τον συγγραφέα. Ο Βένριχ αμφισβητεί την αποτελεσματικότητα του αφορισμού του αυτοκράτορα (1080), εναντιώνεται στους νόμους της αγαμίας που εξέδωσε ο πάπας, καταδικάζει την υποκίνηση του λαού εναντίον του αυτοκράτορα, υπερασπίζεται τις περιβολές με κείμενα της Γραφής και την ιστορία της Εκκλησίας, επιπλήττει τον Γρηγόριο ότι είναι συνεργός στη συγκρότηση ενός αντίπαλου βασιλιά και υπενθυμίζει στον πάπα ότι ο ίδιος έχει κατηγορηθεί για σιμωνία, και για χρήση βίας για την επίτευξη των σκοπών του. Μια απάντηση γράφτηκε από τον Μάνεγκολντ του Λάουτενμπαχ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «εκκλησιαστική εγκυκλοπαίδεια».
2. ↑  «Christian classic etherial library».

Βιβλιογραφία
------------

a. fliche, *La Réforme grégorienne,* 3 v. (Louvain 1924–37), Index. É. amann, *Dictionnaire de théologie catholique* 15.2:3528–29. a. hauck, *Kirchengeschichte Deutschlands* 3:828, 852.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 25007387
* LCCN: no2011072836
* ISNI: 0000 0004 0273 8877
* GND: 103156984
* SUDOC: 168216507
* BNF: cb167186151 (data)

 |

 |
Το άδυτο. Λεπτομέρεια σε κάτοψη περίπτερου ναού.
Το **άδυτον** ήταν ένας από τους εσωτερικούς χώρους των αρχαίων ναών.

Ήταν ένας ιδιαίτερος χώρος, τμήμα του κυρίως ναού, αλλά με ενδιάμεσο τοίχο, έτσι ώστε να μην είναι προσβάσιμος. Ορισμένοι μόνο ναοί είχαν άδυτο, ιδιαίτερα εκείνοι που φιλοξενούσαν μαντείο ή θεούς με ιαματικές ικανότητες είχαν το άγαλμα της θεότητας μέσα στο άδυτο κάνοντάς το με αυτό τον τρόπο πιο απομονωμένο από τους θνητούς. Στο άδυτο επιτρεπόταν η είσοδος μόνο στους ιερείς του ναού.

Χαρακτηριστικό είναι το άδυτο του ναού του Απόλλωνα στους Δελφούς, όπου η Πυθία καθισμένη στον τρίποδα ανακοίνωνε τον χρησμό του Θεού, τον οποίο εν συνεχεία οι ιερείς μετέφεραν στον εκάστοτε πιστό που είχε ζητήσει την βοήθεια. 

Ξέρουμε ότι το άδυτο ήταν χωρισμένο από τον σηκό, αφού έτσι το αναφέρει ο Μάρκος Ανναίος Λουκανός.

Στην Ελλάδα οι αρχαίοι ναοί είχαν άδυτο μόνο στην αρχαϊκή εποχή, ενώ στην Μεγάλη Ελλάδα συναντάμε άδυτο και σε ναούς της κλασικής εποχής, π.χ. στην Σελινούντα.

Δείτε επίσης
------------

* Πρόναος
* Σηκός
* Οπισθόδομος
* Αρχαίος ελληνικός ναός (αρχιτεκτονική)

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Caes. B. C. III, 105; Virg. Aen. VI, 98)
2. ↑  (Phars. V, 141-161)

Βιβλιογραφία
------------

* René Ginouvès, Roland Martin: *Dictionnaire méthodique de l’ architecture grecque et romaine*. Bd. 3, 1998, S. 43.
* Gottfried Gruben: *Die Tempel der Griechen*. 5. Auflage. Hirmer, München 2001, ISBN 3-7774-8460-1

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4629845-9

 |

 |
Ο **Κόροιβος ο Ηλείος** ήταν «μάγειρος» στο επάγγελμα -θυσιαστής ιερών σφαγίων- και αθλητής από την Ήλιδα.

Σταδιοδρομία
------------

Κέρδισε τον αγώνα δρόμου ενός σταδίου στους πρώτους καταγεγραμμένους Ολυμπιακούς Αγώνες, το 776 π.Χ.. Ο αγώνας αυτός αποτελούσε το μοναδικό αγώνισμα στίβου στις πρώτες 13 Ολυμπιάδες και ο Κόροιβος υπήρξε ο πρώτος καταγεγραμμένος ολυμπιονίκης. Ο τάφος του βρισκόταν στα σύνορα της Ήλιδας και πάνω του υπήρχε επιγραφή αναφερόμενη στη νίκη του αυτή.

Ο Κόροιβος αυτός ταυτίζεται κάποτε με τον Κόροιβο τον ήρωα, πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας.

Σύμφωνα με τον Παυσανία
-----------------------

>   **[5.8.6.] δῆλον δέ: ἐξ οὗ γὰρ τὸ συνεχὲς ταῖς μνήμαις ἐπὶ ταῖς Ὀλυμπιάσιν ἐστί, δρόμου μὲν ἆθλα ἐτέθη πρῶτον, καὶ Ἠλεῖος Κόροιβος ἐνίκα: εἰκὼν μὲν δὴ οὐκ ἔστιν ἐν Ὀλυμπίᾳ τοῦ Κοροίβου, τάφος δὲ ἐπὶ τοῖς πέρασι τῆς Ἠλείας. Ὀλυμπιάδι δὲ ὕστερον τετάρτῃ καὶ δεκάτῃ προσετέθη σφίσι δίαυλος: Ὕπηνος δὲ ἀνὴρ Πισαῖος ἀνείλετο ἐπὶ τῷ διαύλῳ τὸν κότινον, τῇ δὲ ἑξῆς ἐπὶ τῷ δολίχῳ Ἄκανθος Λακεδαιμόνιος. Από Βικιθήκη Παυσανίας -Ἠλιακῶν Α'**
> 
> 
> 

>   *[5.8.6.]. Και αυτή είναι η απόδειξη. Την εποχή που διατηρούσαν την παράδοση των ολυμπιάδων, το έπαθλο ορίστηκε για πρώτη φορά για τον αγώνα δρόμου και το κέρδισε ο Ηλείος Κόροιβος. Δεν υπάρχει ανδριάντας του Κοροίβου στην Ολυμπία, αλλά ο τάφος του βρίσκεται στα σύνορα της Ηλείας. Στη δέκατη τέταρτη ολυμπιάδα, πρόσθεσαν και τον δίαυλο, στον δίαυλο ο Πισαίος 'Υπηνος κέρδισε τον κότινο και την επόμενη φορά ο Λακεδαιμόνιος Άκανθος νίκησε στον δόλιχο.* 
> 
>

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) Golden, Mark (2003). *Sport in the ancient world from A to Z*. London: Routledge. σελ. 44. ISBN 0-203-49732-5.
2. ↑  Παυσανίας. «Ἐλλάδος περιήγησης». perseus.tufts.edu. σελ. 5.8.5. 
 και Παυσανίας. «Ἐλλάδος περιήγησης». perseus.tufts.edu. σελ. 5.8.6.
3. ↑  -Από Βικιθήκη Παυσανίας -Ἠλιακῶν Α

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αρχαίοι ολυμπιακοί αγώνες |
| --- |
|  |
| Αθλήματα | 

|  |  |
| --- | --- |
| Δρόμου | 
Στάδιον • Δίαυλος • Οπλίτης δρόμος • Δόλιχος |
|  |
| Ιππικά | 
Ιππικά αγωνίσματα στην αρχαία Ελλάδα#Κέλης • Κάλπη • Πώλος • Απήνη • Συνωρίς • Τέθριππο • Άρμα |
|  |
| Συμπλοκής | 
Πάλη • Πυγμαχία • Παγκράτιο |
|  |
| Ειδικά | 
Πένταθλον • Κήρυκες και σαλπιγκτές |

 |  |
|  |
| Θέματα | 

|  |  |
| --- | --- |
| Αθλητές | 
Κατάλογος αρχαίων ολυμπιονικών • Περιοδονίκες • Τριαστές |
|  |
| Διοργανώσεις | 
Αρχαίοι ολυμπιακοί αγώνες • Αρχαίοι ολυμπιακοί αγώνες σε διάφορες περιοχές • Ολύμπια (19ος αιώνας) • Σύγχρονοι ολυμπιακοί αγώνες |
|  |
| Άλλα | 
Ολυμπία • Ακονιτί • Κότινος • Ολυμπιακή εκεχειρία • Ελλανοδίκες • Ζάνες |

 |

 |
Η **θανατική ποινή στο Καζακστάν** έχει καταργηθεί για τα κοινά εγκλήματα, αλλά χρησιμοποιείται ακόμη για εγκλήματα σε ειδικές περιπτώσεις (όπως για εγκλήματα πολέμου). Το Καζακστάν και η Λευκορωσία είναι οι μόνες ευρωπαϊκές χώρες που δεν έχουν καταργήσει την θανατική ποινή για όλα τα εγκλήματα (η Λευκορωσία την χρησιμοποιεί επίσης για κοινά εγκλήματα, και την χρησιμοποιεί ενεργά). Η νόμιμη μέθοδος εκτέλεσης στο Καζακστάν είναι ο πυροβολισμός. 

Το Καζακστάν δεν είναι μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης (το οποίο απαγορεύει τη χρήση της θανατικής ποινής).

Στις 17 Δεκεμβρίου 2003, ο πρόεδρος Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ εισήγαγε ένα μορατόριουμ στις εκτελέσεις. Το 2007, το Καζακστάν τροποποίησε το Σύνταγμά του καταργώντας την θανατική ποινή για όλα τα εγκλήματα εκτός από τις τρομοκρατικές πράξεις που προκαλούν απώλεια ζωής και εξαιρετικά σοβαρά εγκλήματα στην διάρκεια πολέμου.

Η τελευταία γνωστή εκτέλεση στο Καζακστάν έγινε το 2003. Η Διεθνής Αμνηστία κατατάσσει το Καζακστάν ως "χώρα κατάργησης της θανατικής ποινής μόνο για κοινά εγκλήματα".

Το 2006, ο πρώην αξιωματικός της αστυνομίας Ρουστάμ Ιμπραγκίμοφ καταδικάστηκε σε θάνατο ως εγκέφαλος της δολοφονίας του διακεκριμένου πολιτικού Αλτινμπέκ Σαρσενμπαγιούλι. Το 2014, η καταδίκη του μετετράπη σε ισόβια κάθειρξη.

Το 2008, το Καζακστάν ψήφισε υπέρ του μορατόριουμ του ΟΗΕ για την θανατική ποινή. 

Το Νοέμβριο του 2016, ένα δικαστήριο στο Καζακστάν καταδίκασε σε θάνατο τον κατά συρροή δολοφόνο Ρουσλάν Κουλεκμπάγιεφ για τρομοκρατία αφού ομολόγησε ότι σκότωσε δέκα ανθρώπους (συμπεριλαμβανομένων και 8 αστυνομικών) σε πυροβολική επίθεση κατά αστυνομικών στο Αλμάτι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «HANDS OFF CAIN against death penalty in the world». Handsoffcain.info. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2014.
2. ↑  «Abolitionist and retentionist countries | Amnesty International». Amnesty.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Φεβρουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2014.
3. ↑
4. ↑
Η **Πριμέρα Β Νασιονάλ** (ισπανικά: *Primera B Nacional*) αποτελεί τη δεύτερη κατά σειρά εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών της Αργεντινής. Διοργανώνεται από την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Αργεντινής (AFA). Συμμετέχουν 20 σύλλογοι και διεξάγεται κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα, δηλαδή τους ενός πρωταθλήματος δύο γύρων ανά αγωνιστική περίοδο, το οποίο ξεκινά το Σεπτέμβριο και τελειώνει τον Ιούνιο.

Σύστημα διεξαγωγής
------------------

Προβιβασμός: Οι δύο πρώτοι προβιβάζονται απευθείας, ενώ ο 3ος και ο 4ος δίνουν διπλό αγώνα μπαράζ με το 18ο και 17ο του ειδικού πίνακα υποβιβασμού της Πριμέρα Ντιβιζιόν.

**Υποβιβασμός**: Κάθε χρονιά υποβιβάζονται τουλάχιστον δύο και το πολύ τέσσερις ομάδες. Αποφασίζεται με ένα μικτό βαθμολογικό - γεωγραφικό σύστημα.

Η χειρότερη ομάδα με προέλευση από το Μπουένος Άιρες και τις όμορες περιφέρειες, υποβιβάζεται απευθείας στο Μητροπολιτικό Όμιλο (βλ. παρακάτω), ενώ η δεύτερη χειρότερη δίνει διπλό αγώνα μπαράζ με το νικητή των πλέι-οφ του Μητροπολιτικού Ομίλου.
Παρομοίως, η χειρότερη επαρχιακή ομάδα υποβιβάζεται απευθείας στο Τορνέο Αρχεντίνο, ενώ η δεύτερη χειρότερη δίνει διπλό αγώνα μπαράζ με το δεύτερο των πλέι-οφ του Τορνέο Αρχεντίνο.

Δείτε επίσης
------------

* Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Αργεντινής

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Επίσημη ιστοσελίδα της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Αργεντινής (Ισπανικά) (Αγγλικά)


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Primera B Nacional  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Σκήτη του Αγίου Σπυρίδωνα** βρίσκεται στη νοτιοανατολική πούντα της Χάλκης, το απότομο ακρωτήρι που οριοθετεί το λεγόμενο «Τσαμλιμάνι» του νησιού, λόγω του πυκνού πευκώνα που φτάνει ως την ακτή (τουρκ. *çam: πεύκο*). Κτίστηκε στο β΄ μισό του 19ου αιώνα από τον αναχωρητή Αρσένιο.

Ο καλόγερος Αρσένιος Γανοχωρίτης ζούσε σε ένα αγιορείτικο μετόχι στο Φανάρι. Το 1862 αποφάσισε να έρθει στη Χάλκη, στα δασωμένα βουνά της οποία ζούσαν αρκετοί ασκητές γύρω από έναν φημισμένο πνευματικό, τον Ευστράτιο. Έμεινε πέντε χρόνια κοντά του και το 1868 αποφάσισε να χτίσει δική του σκήτη στο ακρωτήρι πάνω από το «*Λιμένα της Παναγίας*», όπως λεγόταν τότε το σημερινό Τσαμλιμάνι.

Αρχικά, έφτιαξε μια ταπεινή καλύβα. Έπειτα, ανέγειρε ξύλινο ναΐσκο με δυο κελιά, άνοιξε στέρνες και πηγάδια και ισοπέδωσε το χώρο, με την ενίσχυση κυρίως του εθνικού ευεργέτη Γεωργίου Ζαρίφη. Σύντομα, άρχισαν να καταφθάνουν προσκυνητές αναζητώντας την ευλογία του.

Στο μεγάλο σεισμό του 1894 η σκήτη ισοπεδώθηκε. Αλλά με τη συνδρομή πολλών εύπορων πιστών, ο Αρσένιος έκτισε ξανά τη σκήτη, στη μορφή που έχει σήμερα. Η φήμη του ήταν τόση, ώστε ακόμα και ο σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ Β΄ συνέδραμε οικονομικά με 200 χρυσές λίρες. Τον Αρσένιο σέβονταν και οι μουσουλμάνοι και στο ραμαζάνι τού έστελναν πεσκέσια. Ο Αρσένιος πέθανε το 1906. Το 1913 το λείψανό του μεταφέρθηκε στην Αγία Τράπεζα του καθολικού της σκήτης, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα.

Στη σκήτη τον διαδέχθηκε ο Σωφρόνιος, καλόγερος και αγιογράφος, που έζησε εκεί πολλά χρόνια. Ακολούθως, ασκήτεψε ο αρχιμανδρίτης Κυπριανός Στυλιανίδης από την Καισάρεια της Καππαδοκίας, τον οποίο τραυμάτισαν θανάσιμα ληστές το 1964 και πέθανε σε ηλικία 84 ετών. Από τότε στη Σκήτη μένει μόνο ένας φύλακας, ο Θεόδωρος Ρόκκας.

Οι λιγοστοί Ρωμιοί της Χάλκης δεν επισκέπονται συχνά τη Σκήτη, αλλά έρχονται πολλές Τουρκάλες με τάματα, βάζουν λάδι στην καντήλα του Αρσενίου και ανάβουν τα κεριά του ναού.

Πηγές
-----

* Ακύλα Μήλλα, «Πριγκηπόνησα», εκδ. ΤΑ ΝΕΑ, 2008.
Τα **12α Βραβεία της Εθνικής Ένωσης Κριτικών των ΗΠΑ**, που απονεμήθηκαν στις 19 Δεκεμβρίου 1977, τίμησαν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1977.

Νικητές
-------

### Καλύτερη Ταινία

1. ***Ο νευρικός εραστής***</br> 2. *Το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου*</br> 3. *Στενές επαφές τρίτου τύπου*

### Καλύτερος Σκηνοθέτης

1. **Λουίς Μπουνιουέλ – *Το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου***</br> 2. Στίβεν Σπίλμπεργκ – *Στενές επαφές τρίτου τύπου*</br> 3. Γούντι Άλεν – *Ο νευρικός εραστής*

### Καλύτερος Ηθοποιός

1. **Αρτ Κάρνεϊ – *Η γάτα είδε τον δολοφόνο***</br> 2. Τζον Γκίλγκουντ – *Providence*</br> 3. Φερνάντο Ρέι – *Το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου*</br> 3. Τζον Τραβόλτα – *Πυρετός το Σαββατόβραδο*

### Καλύτερη Ηθοποιός

1. **Ντάιαν Κίτον – *Ο νευρικός εραστής***</br> 2. Σέλεϊ Ντιβάλ – *3 γυναίκες*</br> 3. Τζέιν Φόντα – *Τζούλια*

### Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος

1. **Έντουαρντ Φοξ – *Η γέφυρα του Άρνεμ***</br> 2. Μπιλ Μέισι – *Η γάτα είδε τον δολοφόνο*</br> 3. Ντέιβιντ Χέμινγκς – *Οργισμένα κύματα*</br> 3. Μαξιμίλιαν Σελ – *Τζούλια*

### Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος

1. **Αν Γουέτζγουορθ – *Handle with Care***</br> 2. Μάρσια Ροντ – *Handle with Care*</br> 3. Σίσι Σπέισεκ – *3 γυναίκες*

### Καλύτερο Σενάριο

* Γούντι Άλεν και Μάρσαλ Μπρίκμαν – *Ο νευρικός εραστής*

### Καλύτερη Φωτογραφία

* Τόμας Μοχ – *Αγκίρε, η μάστιγα του Θεού*

Παραπομπές
----------

1. ↑  «‘Annie Hall’ Picked as Best of '77 By National Film Critics Society». *The New York Times*. 20 December 1977.. Ανακτήθηκε στις 3 January 2018.
2. ↑  «'Annie Hall' Wins 3 Major Film Awards». *The News and Courier*. . [*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προηγούμενα Βραβεία
Ο **αβλέφαρος** είναι είδος σαύρας της οικογένεια των Σκιγκιδών.

Αυτή η μικρή σαύρα μεγαλώνει σε μήκος έως και 13 εκ. μαζί με την ουρά η οποία είναι περίπου 1,5 φορά μεγαλύτερη του σώματος.

Είναι ιθαγενές σε χώρες την Ανατολικής Ευρώπης και της νοτιοδυτικής Ασίας, συγκεκριμένα ζει στην Ελλάδα, Κύπρο, Ρουμανία, Βουλγαρία, πρώην Γιουγκοσλαβία, Ουγγαρία, Αλβανία, Σλοβακία, στην οροσειρά του Καυκάσου, Τουρκία, Συρία, Ισραήλ, Ιορδανία, Λίβανο, στην Χερσόνησο του Σινά, Αίγυπτο και πιθανώς στο Ιράκ.

Είναι ένα ντροπαλό ερπετό που προτιμά συνήθως περιοχές με σχετική υγρασία έως και 800m υψόμετρο και κρύβεται κάτω από πεσμένα φύλλα, ξύλα, πέτρες και μέσα σε χαμηλή βλάστηση.

Χρησιμοποιεί σπάνια τα ατροφικά του πόδια και κινείται κυματοειδώς, όπως τα φίδια. Δεν διαθέτει βλέφαρα αλλά διάφανο προστατευτικό δέρμα. Τρέφεται με μικρά αρθρόποδα. Ζευγαρώνει από τα μέσα της άνοιξης και τα θηλυκά γεννούν 2-4 αυγά. Είναι ημερόβια σαύρα που αποφεύγει όμως τις υψηλές θερμοκρασίες του καλοκαιριού. Κατά το καλοκαίρι ενδέχεται να παρατηρηθεί και στο λυκόφως.

Πηγές
-----

* 

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αβλέφαρος** |


|  |  |
| --- | --- |
| Wikispecies logoWikispecies logo | Τα Βικιείδη έχουν πληροφορίες για το θέμα:   **Ablepharus kitaibelii** |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ablepharus kitaibelii  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Συντεταγμένες: 39°6′22″N 26°33′25″E﻿ / ﻿39.10611°N 26.55694°E﻿ / 39.10611; 26.55694

Το **Αρχαιολογικό Μουσείο της Μυτιλήνης** είναι μουσείο στην Μυτιλήνη της Λέσβου, στην Ελλάδα. Στεγάζεται σε δύο κτήρια, το Παλαιό και το Νέο.

Παλαιό κτήριο
-------------

Το κτήριο του Παλαιού Αρχαιολογικού Μουσείου Μυτιλήνης στεγάζεται στην οδό Αργύρη Εφταλιώτη 7 και χτίστηκε το 1912. Το κτήριο ανήκε στην οικογένεια Βουρνάζου και σχεδιάστηκε από τον Σμυρνιό αρχιτέκτονα Σ. Βαφειάδη. Τον Δεκέμβριο του 1965, το κτήριο πέρασε στην ιδιοκτησία του Υπουργείου Πολιτισμού έπειτα από τις ενέργειες του τότε Γενικού Διευθυντή των Αρχαιοτήτων Ιωάννη Κοντή. Το 1967,ο Βασίλειος Πετράκος, ο οποίος ήταν εκείνη την περίοδο έφορος αρχαιοτήτων, δημιούργησε στο κτήριο αρχαιολογική έκθεση, η οποία όμως συρρικνώθηκε σε δύο αίθουσες το 1974. Όταν το 1985 εγκαταστάθηκε στο κτήριο το Υπουργείο Αιγαίου, τα αρχαία μεταφέρθηκαν στο υπόγειο. Τον Αύγουστο του 1990 το κτήριο επεστράφη στο Υπουργείου Πολιτισμού και η έκθεση των αρχαιοτήτων επέστρεψε στο μουσείο.

### Εκθέματα στο Παλαιό Κτήριο

Τα εκθέματα του μουσείου αναφέρονταν κυρίως στην μακραίωνη ιστορία της Λέσβου. Χρονολογούμενα από τα προϊστορικά χρόνια έως την αρχαιότητα, ειδώλια, κοσμήματα αλλά και κεραμικά αντικείμενα κοσμούν το εσωτερικό του μουσείου. Ενώ στο εξωτερικό έχουν τοποθετηθεί τα μοναδικά αιολικά κιονόκρανα από τους αρχαϊκούς ναούς της Κλοπεδής, επιτύμβιες στήλες, αρχιτεκτονικά μέλη, αγάλματα και βωμοί.

Από το 2014 το μουσείο παραμένει κλειστό εξαιτίας των σοβαρότατων φθορών που υπάρχουν.

Νέο Κτήριο
----------

Το νέο κτήριο οικοδομήθηκε το 1990 και βρίσκεται στην περιοχή Κιόσκι, είναι πολυεπίπεδο, στεγάζει γραφεία αρχαιολόγων, εργαστήρια συντήρησης κεραμικής και μετάλλων αλλά και αποθήκες. Στο σημείο όπου έχει χτιστεί το νέο αυτό κτήριο υπήρχε το πρώτο Αρχαιολογικό Μουσείο της Μυτιλήνης, το οποίο χτίστηκε το 1935 από την Αμερικανική Σχολή Κλασσικών Σπουδών.

### Εκθέματα στο Νέο Κτήριο

Η έκθεση περιλαμβάνει ψηφιδωτά δάπεδα, τοιχογραφίες ελληνιστικών και ρωμαϊκών κτηρίων, γλυπτά και ποικίλα πήλινα αντικείμενα.

Το Νέο Κτήριο αποτελεί επίσης και Κέντρο Πολιτισμού και Διανόησης.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αρχαιολογικό Μουσείο Μυτιλήνης** |

1. ↑  «Παλαιό Κτίριο Αρχαιολογικού Μουσείου Μυτιλήνης». *Εφορεία Αρχαιοτήτων Λέσβου*. 16 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2021.
2. ↑  «Παλαιό Κτίριο Αρχαιολογικού Μουσείου Μυτιλήνης». *Εφορεία Αρχαιοτήτων Λέσβου*. 16 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2021.
3. ↑  «Νέο Κτίριο Αρχαιολογικού Μουσείου Μυτιλήνης». *Εφορεία Αρχαιοτήτων Λέσβου*. 11 Ιανουαρίου 2017. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουνίου 2021. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2021.
4. ↑  «Νέο Κτίριο Αρχαιολογικού Μουσείου Μυτιλήνης». *Εφορεία Αρχαιοτήτων Λέσβου*. 11 Ιανουαρίου 2017. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουνίου 2021. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2021.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 136373115
* LCCN: no2001089365
* GND: 10023979-1
* ULAN: 500302998

 |

 |
Φυσικοθεραπεία 
Η **Φυσικοθεραπεία** ή **φυσιοθεραπεία** είναι η θεραπευτική προσέγγιση που βασίζεται στα φυσικά μέσα (κίνηση, φως, νερό, ηλεκτρικό ρεύμα κ.λπ.) που χρησιμοποιούνται από τον εξειδικευμένο επαγγελματία υγείας πτυχιούχο Φυσικοθεραπευτή ή Φυσιοθεραπευτή, για θεραπευτικούς σκοπούς. Η Φυσικοθεραπεία ή Φυσιοθεραπεία έχει εφαρμογή σε ασθενείς όλων των ιατρικών ειδικοτήτων (Ορθοπαιδική (ή Ορθοπεδική), Νευρολογία, Γενική Χειρουργική, Νευροχειρουργική, Καρδιοχειρουργική, Παιδιατρική, Πνευμονολογία, Παιδιατρική, Ουρολογία κ.λπ.).

Γλωσσολογικά, ακούγεται η άποψη ότι ο όρος "φυσιοθεραπεία" είναι γλωσσικό σφάλμα και ότι μόνο ο όρος "φυσικοθεραπεία" ειναι ο σωστός. Παρόλαυτά, και οι δυο όροι ειναι αποδεκτοί από τα περισσότερα μεγάλα ελληνικά λεξικά και χρησιμοποιουνται εξισου στα Ελληνικά.

Πανελλήνιος Σύλλογος Φυσικοθεραπευτών (ΠΣΦ)
-------------------------------------------

Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Φυσικοθεραπευτών, ο οποίος πρόσφατα και με μεγάλη καθυστέρηση σε σχέση με τα υπόλοιπα κράτη της Ευρώπης αναβαθμίστηκε σε Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, αποτελεί το συλλογικό όργανο το οποίο αντιπροσωπεύει τους φυσικοθεραπευτές και στοχεύει στη συνολική και κυρίως επιστημονική αναβάθμιση του επαγγέλματος και των παρεχόμενων υπηρεσιών προς τους ασθενείς.

Ιστορία της Φυσικοθεραπείας
---------------------------

Επί αιώνες ο άνθρωπος χρησιμοποιούσε τις ιδιότητες του ήλιου, της κίνησης και του νερού για να θεραπεύσει τις παθήσεις του. Ωστόσο η φυσικοθεραπεία αναπτύχθηκε σε αυτοτελή θεραπευτικό κλάδο κυρίως μετά τον Α' και περισσότερο τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο εξαιτίας της παρουσίας μεγάλου αριθμού ανθρώπων με σοβαρές αναπηρίες οφειλόμενες αφενός στις πολεμικές κακώσεις και αφετέρου σε ένα βαρύ λοιμώδες νόσημα, την πολιομυελίτιδα για την οποία έως το 1960 περίπου δεν γίνονταν προστατευτικός εμβολιασμός.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πανελλήνιος Σύλλογος Φυσικοθεραπευτών
* physiotherapy.gr Ηλεκτρονικό περιοδικό
* (Αγγλικά) European Region of the World Confederation for Physical Therapy
* (Αγγλικά) World Confederation for Physical Therapy
* (Αγγλικά) Chartered Society of Physiotherapy
* (Αγγλικά) American Physical Therapy Association
Ο **Αρτύρ Ονεγκέρ** (γαλλ. *Arthur Honegger*, 10 Μαρτίου 1892 – 27 Νοεμβρίου 1955) ήταν Ελβετός συνθέτης, που γεννήθηκε στη Γαλλία και πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του στο Παρίσι. Υπήρξε μέλος της ομάδας «Οι 6« (*Les Six*) και το γνωστότερο έργο του είναι ίσως η όπερα *Αντιγόνη*, που συντέθηκε ανάμεσα στο 1924 και το 1927 σε γαλλικό λιμπρέτο του Ζαν Κοκτώ βασισμένο πάνω στην ομώνυμη τραγωδία του Σοφοκλέους. Η πρεμιέρα του έργου αυτού έγινε στις 28 Δεκεμβρίου 1927 στο *Théâtre Royal de la Monnaie* των Βρυξελλών, με σκηνικά του Πάμπλο Πικάσο και ενδύματα σχεδιασμένα από την Coco Chanel. Ωστόσο, το συχνότερα εκτελούμενο έργο του Ονεγκέρ είναι μάλλον το ορχηστρικό έργο *Pacific 231*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Arthur Honegger». *Oxford Reference*. .
2. ↑  «Honegger, Arthur». *encyclopedia.com*.
Συντεταγμένες: 42°21′00″N 3°42′24″W﻿ / ﻿42.35000°N 3.70667°W﻿ / 42.35000; -3.70667

Το **Μπούργος** (*Burgos*, ισπανική  προφορά ΔΦΑ: [ˈburɣos]) είναι πόλη στη βόρεια Ισπανία, ιστορική πρωτεύουσα της Καστίλης. Η πόλη σήμερα είναι ταυτόχρονα και δήμος και βρίσκεται στην αυτόνομη κοινότητα Καστίλη και Λεόν και είναι πρωτεύουσα της επαρχίας Μπούργος. Το Μπούργος το 2012 είχε 179.906 κατοίκους. Βρίσκεται στη συμβολή των παραποτάμων του Αρλανθόν, στην άκρη του κεντρικού ιβηρικού οροπεδίου, σε υψόμετρο περίπου 800 μέτρων. Η πόλη βρίσκεται πάνω στη Διαδρομή του Αγίου Ιακώβου.

Η πόλη ιδρύθηκε το 884 ως φυλάκιο των Αστουριών από τον Ντιέγο Ροδρίγκεθ Πορθέλος και στη συνέχεια πρωτεύουσα της κομητείας και στη συνέχεια του βασιλείου της Καστίλης. Ο Καστιλιάνος ευγενής, πολιτικός ηγέτης και διπλωμάτης Ελ Σιντ είναι μια ιστορική φιγούρα για την πόλη, καθώς γεννήθηκε μερικά χιλιόμετρα μακριά από το Μπούργος και μεγάλωσε και μορφώθηκε σε αυτό. Η πόλη είχε το γόητρο της πρωτεύουσας μέχρι το 1560, όταν η Μαδρίτη ορίστηκε ως η μόνη αυλή. Η πόλη αναπτύχθηκε ξανά τον 19ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου, το Μπούργος ήταν έδρα της εθνικιστικής κυβέρνησης του Φράνκο.

Η πόλη διαθέτει πολλά ιστορικά μνημεία: ο Καθεδρικός του Μπούργος (ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO το 1984), τη Μονή Λας Ουέλγας Ρεάλες και το αββαείο Καρτούχα ντε Μιραφλόρες. Ένας μεγάλος αριθμός εκκλησιών, παλατιών και άλλων κτιρίων από τη μεσαιωνική περίοδο σώζονται μέχρι σήμερα. Η πόλη περιβάλλεται από τα πάρκα Φουέντες Μπάνκας και Πασέο ντε λα Ίσλα.

Έχει καλά ανεπτυγμένο συγκοινωνιακό σύστημα και αποτελεί σημαντικό συγκοινωνιακό κόμβο στη βόρεια Ισπανία. Το 2008 το Διεθνές Αεροδρόμιο του Μπούργος άρχισε να δέχεται πολιτικές πτήσεις. Στην πόλη από το 2010 λειτουργεί το Μουσείο της ανθρώπινης εξέλιξης. Το μουσείο βρίσκεται κοντά στα όρη Αταπουέρκα, στα οποία έχουν βρεθεί λείψανα ανθρωποειδών ηλικίας 800.000 ετών που εκπροσωπούν τους πρώτους Ευρωπαίους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών της Ισπανίας: «Municipal Register of Spain of 2022» 16  Μαΐου 2022. σελ. 1,235.
2. ↑  Burgos *Encyclopædia Britannica*.
3. ↑  «World Heritage List». UNESCO.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Μπούργος**  |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 143749503
* LCCN: n80049581
* GND: 4080584-0
* NKC: ge376274

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Ισπανία
 |

 |
Συντεταγμένες: 35°39′31″N 139°44′44″E﻿ / ﻿35.65861°N 139.74556°E﻿ / 35.65861; 139.74556


Ο Πύργος του Τόκιο
Ο **Πύργος του Τόκιο** (ιαπωνικά: 東京タワー‎‎) είναι πύργος τηλεπικοινωνιών και παρατηρητήριο ο οποίος βρίσκεται στο Τόκυο. Είναι ένα από τα πιο δημοφιλή αξιοθέατα της πρωτεύουσας της Ιαπωνίας. Από το 1958 που κατασκευάστηκε μέχρι σήμερα τον έχουν επισκεφτεί περισσότεροι από εκατόν πενήντα εκατομμύρια άνθρωποι. Ο πύργος έχει ύψος 333 μέτρα και είναι η δεύτερη ψηλότερη κατασκευή στην Ιαπωνία. Το βάρος του είναι περίπου 4000 τόνοι. 

Ο Πύργος του Τόκυο έχει δύο παρατηρητήρια. Το κυρίως παρατηρητήριο βρίσκεται στα 150 μέτρα και το δεύτερο και μικρότερο στα 250 μέτρα. Όταν ο ουρανός είναι καθαρός φαίνεται και από τα δύο παρατηρητήρια το όρος Φούτζι. Στη βάση του Πύργου υπάρχει η Foot Town. Ένα κτήριο 4 επιπέδων με μουσεία, εστιατόρια, μαγαζιά κλπ. Εκεί μπορείτε να επισκεφτείτε το Ενυδρείο για να δείτε μια μεγάλη ποικιλία πανέμορφων και σπάνιων ψαριών από διάφορες θάλασσες του πλανήτη, το Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων με γνωστές φιγούρες όπως οι Beatles, Ιάπωνες αστροναύτες, ακόμα και ο Χριστός με τους μαθητές του στο Μυστικό Δείπνο και το Μουσείο των παγκόσμιων ρεκόρ Γκίνες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «東京タワー». (Ιαπωνικά) All-Japan Tower Association. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5  Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2017.
2. ↑  www.tokyotower.co.jp/towerpedia/en.html.
3. ↑  kunishitei.bunka.go.jp/heritage/detail/101/00009591.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 251876111
* NDL: 01058938

 |

 |
Το **συμφωνικό ποίημα** είναι μια εκτενής σύνθεση για συμφωνική ορχήστρα που προσπαθεί να αποδώσει με μουσικά μέσα εξωμουσικό περιεχόμενο, για παράδειγμα εντυπώσεις από ανθρώπους, τοπία, ζωγραφικούς πίνακες ή λογοτεχνικά έργα. Είναι μια μορφή προγραμματικής μουσικής και έπαιξε ιδιαίτερο ρόλο στη Ρομαντική μουσική του 19ου αι. Το συγκεκριμένο είδος είχε επίσης σημαντική επίδραση στη δημιουργία των εθνικών σχολών, γιατί έδινε τη δυνατότητα στον συνθέτη να ενσωματώνει άμεσα εθνικά ή και λαϊκά στοιχεία στην μουσική του και να τα επεξεργάζεται κατάλληλα, έτσι ώστε να παραπέμπουν σε ένα εθνικό περιεχόμενο.

Το συμφωνικό ποίημα, έδινε επίσης την δυνατότητα στον συνθέτη να διαμορφώνει ελεύθερα την σύνθεσή του, ακολουθώντας το θέμα που είχε επιλέξει ως εξωμουσικό περιεχόμενο και όχι αναγκαστικά τις παραδεδομένες μουσικές μορφές της εποχής. Η εξέλιξη αυτή σχετίζεται και με την πεποίθηση πολλών ρομαντικών συνθετών ότι η φόρμα της συμφωνίας, η οποία προερχόταν από την κλασική σχολή της Βιέννης, δεν μπορούσε να οδηγήσει σε καμία περαιτέρω εξέλιξη την συμφωνική μουσική. Κάποιοι συνθέτες όμως, με κύριο εκπρόσωπο τον Μπραμς, συνέχιζαν να χρησιμοποιούν τη φόρμα της συμφωνίας, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν δύο σχολές, ο διαχωρισμός των οποίων ήταν εμφανής από την διαμάχη που αναπτύχθηκε ανάμεσα στους οπαδούς των Σούμαν και Μπραμς από τη μία, και των Βάγκνερ και Λιστ από την άλλη.

Ο εμπνευστής
------------

Δημιουργός του συμφωνικού ποιήματος και εμπνευστής του όρου είναι ο Φραντς Λιστ, ο οποίος συνέθεσε 13 συμφωνικά ποιήματα. Το καθένα από αυτά έχει ένα μόνο μέρος, αντί για τρία ή τέσσερα που έχουν συνήθως οι συμφωνίες, ενώ η μορφή τους δεν ακολουθεί κάποιο συγκεκριμένο μορφολογικό πρότυπο της εποχής, όπως η φόρμα σονάτας, αλλά η δομή της μουσικής προσπαθεί να ακολουθήσει ένα εξωμουσικό περιεχόμενο, το οποίο σχετίζεται συνήθως με κάποιο ποίημα ή άλλο λογοτεχνικό έργο και υποδηλώνεται στον τίτλο του συμφωνικού ποιήματος. Κάποια από τα γνωστότερα συμφωνικά ποιήματα του Λιστ είναι τα *Les Preludes* (σχετίζεται με ομώνυμο ποίημα του Αλφόνς ντε Λαμαρτέν), *Άμλετ* (εμπνευσμένο από το έργο του Σαίξπηρ), *Mazeppa* (από ποίημα του Ουγκώ), και «Προμηθέας» (από τον αρχαιοελληνικό μύθο αλλά και από ομώνυμο ποίημα του Χέρντερ).

Διάσημα συμφωνικά ποιήματα
--------------------------

* *Νύχτα Στο Φαλακρό Βουνό*, του Μοντέστ Μουσόργκσκι
* *Η πατρίδα μου*, κύκλος έξι συμφωνικών ποιημάτων με γνωστότερο τον «Μολδάβα» του Μπέντριχ Σμέτανα
* *Φινλανδία* του Γιαν Σιμπέλιους
* *Τάδε έφη Ζαρατούστρα* του Ρίχαρντ Στράους
Παλαιογεωγραφική αναπαράσταση της υπερηπείρου Παγγαίας, συμπεριλαμβανομένων των Κεντρικών Ορέων της Παγγαίας, από τα οποία δημιουργήθηκε, εν μέρει, η Ζώνη της Μαυριτανίας.
Η **Ζώνη της Μαυριτανίας** (*αγγλικά: Mauritanide Belt‎‎*) είναι μία αρχαία ορογένεση που πραγματοποιήθηκε παράλληλα της δυτικής ακτής του Μαρόκου, προς τη Γουινέα-Μπισσάου. Η ορογένεση που δημιούργησε τη Ζώνη της Μαυριτανίας ήταν ενεργή πριν από 320 με 270 εκατομμύρια χρόνια, κατά τη Λιθανθρακοφόρος και την Πέρμια περίοδο. Κατά τη διάρκεια του συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος, τα ανατολικά πετρώματα συγκρούστηκαν με άλλα της Δεβόνιας περιόδου, στη Λεκάνη Ταουντένι. Κατά τη διάρκεια της Τριαδικής περιόδου, η Ζώνη της Μαυριτανίας χωρίστηκε από τα Απαλάχια Όρη (με τα οποία ήταν προηγουμένως μία αυτούσια ορογένεση), καθώς δημιουργούνταν ο Ατλαντικός Ωκεανός

Παραπομπές
----------

1. ↑  Villeneuve, Michel (2005). «Paleozoic basins in West Africa and the Mauritanide thrust belt». *Journal of African Earth Sciences* **43** (1–3): 166–195. doi:10.1016/j.jafrearsci.2005.07.012. .
Συντεταγμένες: 34°2′2.602″N 134°27′47.099″E﻿ / ﻿34.03405611°N 134.46308306°E﻿ / 34.03405611; 134.46308306

**Το Κάστρο της Ιτσινομίγια** είναι ένα κάστρο στην κορυφή του βουνού στην Τοκουσίμα της Ιαπωνίας.

Ιστορία
-------

Χτισμένο το 1338, το κάστρο χτίστηκε σε μια στρατηγικής σημασίας τοποθεσία, με ένα ποτάμι μπροστά και πάνω σε ένα βουνό, και τα δύο χαρακτηριστικά του δίνουν κάποια προστασία ως φυσική άμυνα. Κατασκευάστηκε αρχικά από τη φυλή Οσαγκαβάρα, η οποία διορίστηκε να κυβερνά τον τομέα Άβα. Στη σύγκρουση μεταξύ του αυτοκράτορα ΓκοΝτάιγκο και του Ασικάγκα Τακαούτζι, του ιδρυτή του σογκουνάτου Μουρομάτσι, οι Οσαγκαβάρα υποστήριξαν τον Αυτοκράτορα. Με την ήττα του, οι Οσαγκαβάρα έχασαν το κάστρο, το οποίο στη συνέχεια δόθηκε στη φυλή Ιτσινομίγια. 

Από τον 14ο έως τον 16ο αιώνα, γενιές της οικογένειας Ιτσινομίγια κυβέρνησαν το κάστρο. Ο Χατσισούκα Ιεμάσα έγινε κύριος του κάστρου μετά από αυτό. Το κάστρο διαλύθηκε το 1615.  Ήταν ένα κάστρο στην κορυφή του λόφου και χτίστηκε στην ίδια τοποθεσία που αρχικά βρισκόταν το Κάστρο Ιτσινομίγια.  Σε μια σύγκρουση μεταξύ του Motochika Chosokabe και των Miyoshi, παρόλο που οι Ιτσινομίγια 1φτον υποστήριξαν, ο Motochika δεν εμπιστεύτηκε τη φυλή και αφαίρεσε το κάστρο από τον έλεγχό τους, ελέγχοντάς το άμεσα ο ίδιος.  Το κάστρο τελικά κατεδαφίστηκε υπό την πολιτική του *Ikkoku Ichijyo Rei*, ή «ένας θόλος ένα κάστρο κανόνας» του 1615.

### Εκστρατεία Σικόκου

Το 1585, ο Toyotomi Hideyoshi ξεκίνησε μια εκστρατεία εναντίον του Chosokabe Motochika και της φυλής του. Ο Hideyoshi βάδισε με 100.000 στρατιώτες εναντίον του Motochika, ο οποίος είχε 40.000. Ο Toyotomi Hidenaga, ο μικρότερος αδελφός, οδήγησε 40.000 στρατιώτες να πολιορκήσουν το κάστρο. Αφού αρχικά του επιτέθηκαν, στη συνέχεια κινήθηκαν για να καταστρέψουν την πηγή νερού για το κάστρο. Λαμβάνοντας υπόψη ότι ήταν υπεράριθμοι και δεν είχαν παροχή νερού, το κάστρο παραδόθηκε στην Toyotomi. Με την παράδοση του κάστρου, ο ίδιος ο Chosokabe Motochika παραδόθηκε. Η μάχη γύρω από το κάστρο ήταν το κεντρικό μέρος της εκστρατείας.

Τρέχουσα τοποθεσία
------------------

Επί του παρόντος, τα περισσότερα από τα ερείπια του κάστρου που σώζονται ακόμη είναι μερικοί τοίχοι και σκαλοπάτια. Ο χώρος έχει σήμανση και είναι προσβάσιμος για τους τουρίστες. 

Το Κάστρο συμπεριλήφθηκε ως ένα από τα συνεχιζόμενα κορυφαία 100 ιαπωνικά κάστρα το 2017.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Ichinomiya Castle" Japancastle
2. ↑  "Ichinomiya-Castle" J Castle  Αρχειοθετήθηκε 2016-04-14 στο Wayback Machine.
3. ↑  "Ichinomiya Castle" gojapango  Αρχειοθετήθηκε 2018-03-28 στο Wayback Machine.
4. ↑  "Ichinomiya Castle" Japancastle
5. ↑  "Ichinomiya Castle" Japancastle
6. ↑  Turnbull, Stephen (1998). *The Samurai Sourcebook*. London: Cassell & Co. σελ. 236. ISBN 9781854095237.
7. ↑  "Ichinomiya-Castle" J Castle  Αρχειοθετήθηκε 2016-04-14 στο Wayback Machine.
8. ↑  «続日本100名城» (στα Ιαπωνικά). 日本城郭協会. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Ichinomiya Castle (Awa) στο Wikimedia Commons

  



|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ασία
* Πύλη:Ιαπωνία
 |

 |
Ο Μεγάλος Σεισμός του Κάντο (ιαπωνικά: 関東大地震 ),ήταν ένας σεισμός, που έπληξε την πεδιάδα του Κάντο στις 11:58:44 ,ώρα Ιαπωνίας, (02:58:44 , συντονισμένη παγκόσμια ώρα) του Σαββάτου της 1ης Σεπτεμβρίου, του 1923. Από διάφορες μαρτυρίες, υπολογίζεται ότι η διάρκεια του σεισμού ήταν από τέσσερα έως δέκα λεπτά. Εκτεταμένες καταιγίδες, μέχρι και στρόβιλος φωτιάς, έπληξαν την περιοχή. Μετά την καταστροφή, η περιοχή πλήγηκε από φονικές αναταραχές (γνωστές και ως «Σφαγή του Καντό»). Η ισχύς του σεισμού υπολογίζεται περίπου στα 7.9 στην κλίμακα Ρίχτερ και φαίνεται να είχε ως επίκεντρο σημείο σε μεγάλο βάθος κάτω από το ηφαιστειογενές νησί  Izu Ōshima, στον κόλπο Sagami.

Ο Σεισμός
---------

Αυτόπτης μαρτυρία, από τον καπετάνιο του SS Angola, πλοίου που ήταν αγκυροβολημένο στο λιμάνι της Γιοκοχάμα:

«Στις 11:55 το πλοίο ξεκίνησε να τρέμει και να δονείται βίαια. Κοιτώντας προς την ακτή, συνειδητοποίησα ότι ένας φρικτός σεισμός ήταν σε εξέλιξη, κτήρια κατέρρεαν προς όλες τις κατευθύνσεις και σε λίγα λεπτά δεν μπορούσα να διακρίνω τίποτα, καθώς όλα είχαν κρυφτεί από ένα σύννεφο σκόνης. Όταν η σκόνη υποχώρησε, μπορούσα να διακρίνω φωτιές να ανάβουν σε διάφορα σημεία της πόλης, ενώ σε σχεδόν μισή ώρα, ολόκληρη η πόλη είχε τυλιχθεί στις φλόγες.»

Ο σεισμός, προκάλεσε τεράστιες καταστροφές στις πόλεις του Τόκιο και της Γιοκοχάμα, αλλά και στους γύρω νομούς , Τσίμπα, Καναγκάουα και Σιζουόκα, πλήττοντας και προκαλώντας καταστροφές σε όλο το εύρος της περιφέρειας του Κάντο. Η ισχύς του σεισμού ήταν τέτοια, ώστε στην πόλη Καμακούρα, που βρίσκεται περίπου 60 χιλιόμετρα μακριά από το επίκεντρο του σεισμού, μετακίνησε κατά περίπου 60 εκατοστά το τεράστιο άγαλμα του Βούδα, που ζυγίζει σχεδόν 121 τόνους. Οι απώλειες από τον σεισμό, υπολογίζονται κάπου στους 142.800 θανάτους, εκ των οποίων οι 40.000 ήταν αγνοούμενοι, που μετέπειτα δηλώθηκαν ως νεκροί. Σύμφωνα με την ιαπωνική κατασκευαστική εταιρεία Kajima, και έρευνα, που έγινε τον Σεπτέμβριο του 2004, οι επιβεβαιωμένοι θάνατοι από τον σεισμό είναι 105.385.

Ο σεισμός αυτός, αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες φυσικές καταστροφές, που έπληξαν την χώρα της Ιαπωνίας. Το 1960, η κυβέρνηση της χώρας, κήρυξε την 1η Σεπτεμβρίου, στην 37η επέτειο από τον σεισμό, ως ετήσια «Ημέρα Πρόληψης Καταστροφών».

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Tsunami - New World Encyclopedia». *www.newworldencyclopedia.org*. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2021.

 

 

 

 

1. ↑  Hammer, Joshua. «The Great Japan Earthquake of 1923». *Smithsonian Magazine* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2020.
2. ↑  «Tokyo-Yokohama earthquake of 1923 | Death Toll & Facts». *Encyclopedia Britannica* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2020.
3. ↑  «The Great Kanto Earthquake of 1923». *library.brown.edu*. Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2020.
4. ↑  «関東大震災時の朝鮮人虐殺とその後―虐殺の国家責任と民衆責任». *Harvard Yenching Institute* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2020.
Ο **Αμβρόσιος ο Σιναΐτης** (19ος αιώνας) ήταν ηγούμενος της Μονής των Ταξιαρχών, που ήταν μετόχιο (στην τότε Επαρχία Κορίνθου) της Ιεράς Μονής της Αγίας Αικατερίνης του Σινά, από όπου και η επωνυμία του Αμβροσίου. Ως εγγράμματος ιερομόναχος, κατείχε το αξίωμα του πρωτοσυγκέλλου.

Στις παραμονές της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 ο Αμβρόσιος μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και έγραψε επιστολές στους προύχοντες της Κορίνθου να εξεγερθούν εναντίον των Τούρκων. Επειδή όμως οι Κορίνθιοι ανέβαλλαν τη συμμετοχή τους στην εξέγερση εξαιτίας της συλλήψεως του Σωτήρη Νοταρά στην Τριπολιτσά (Μάρτιος 1821), ο Αμβρόσιος πήγε νύχτα στην Περαχώρα, τα Μέγαρα και τα Βίλια, και συγκρότησε ένοπλο σώμα από 2.200 άνδρες. Με το «προσωπικό» του αυτό στρατιωτικό σώμα έλαβε μέρος σε πολλές μάχες και πολιορκίες του Αγώνα, κυρίως όμως διακρίθηκε στην άλωση του Ακροκορίνθου. Για τη μεγάλη του ικανότητα στις πολιορκίες, και γενικότερα για τη σημαντική συμβολή του στην Επανάσταση του 1821, έμεινε γνωστός με το προσωνύμιο **«Ράσο της φωτιάς»**.

Παραπομπές
----------

1. ↑  [ Ο Αμβρόσιος ο Σιναΐτης στο *Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό* της Εκδοτικής Αθηνών, τόμ. 1

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Αμβρόσιος Σιναΐτης» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 713

Πρότυπο:Ορθόδοξη Ελλησία-επέκταση
Το **γεννητικό φύμα** ή **φαλλικό φύμα** είναι σώμα ιστού που σχηματίζεται κατά την ανάπτυξη του αναπαραγωγικού συστήματος στα έμβρυα των θηλαστικών και των δύο φύλων με την μορφή ενός πρωταρχικού φαλλικού σώματος. Στο ανθρώπινο έμβρυο το γεννητικό φύμα αναπτύσσεται από την τέταρτη εβδομάδα της κύησης και έως την ένατη εβδομάδα έχει πάρει διακριτά χαρακτηριστικά πέους ή κλειτορίδας. Μετά την ανάπτυξη του φαλλού η ονομασία 'γεννητικό φύμα' αναφέρεται στο τελικό άκρο του οργάνου που αποτελείται από την κλειτορίδα ή την βάλανο του πέους.

Το γεννητικό φύμα είναι ευαίσθητο στην έκκριση διυδροτεστοστερόνης και πλούσιο στο ένζυμο 5α-ρεδουκτάση, ώστε η ποσότητα τεστοστερόνης που εκκρίνεται από τον δεύτερο μήνα να είναι καθοριστικός παράγοντας για το μέγεθος του φαλλού στην γέννα.

Δείτε επίσης
------------

* Σεξουαλική διαφοροποίηση στους ανθρώπους

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The University of North Carolina at Chapel Hill - Embryo images nr 024». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Απριλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2022.
2. ↑  Netter, Frank H.· Cochard, Larry R. (2002). *Netter's Atlas of human embryology*. Teterboro, N.J: Icon Learning Systems. σελ. 159. ISBN 0-914168-99-1.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Overview at mcgill.ca
Η **Επιστήμη Έργου** είναι ένα διεπιστημονικό πεδίο των κοινωνικών και συμπεριφορικών επιστημών αφιερωμένο στη μελέτη του ανθρώπου ως «ον έργου» (occupational being). Όπως χρησιμοποιείται εδώ, ο όρος «έργο» αναφέρεται στις στόχο-κατευθυνόμενες δραστηριότητες οι οποίες χαρακτηρίζουν την καθημερινή ζωή του ανθρώπου καθώς και στα χαρακτηριστικά και στα πρότυπα της σκόπιμης δραστηριότητας που λαμβάνουν χώρα κατά την διάρκεια της ζωής, καθώς αυτές επηρεάζουν την υγεία και την ευημερία.

Ιστορία
-------

Η Επιστήμη Έργου εξελίχθηκε ως αόριστα οργανωμένη προσπάθεια από πολλούς μελετητές σε διάφορους κλάδους για να κατανοήσουν την αξιοποίηση του χρόνου του ανθρώπου. Πήρε το όνομά της και της δόθηκε περαιτέρω ώθηση το 1989 από μια ομάδα της σχολής του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας με επικεφαλής την Elizabeth Yerxa, η οποία είχε επηρεαστεί από το έργο των μεταπτυχιακών φοιτητών υπό την επίβλεψη της Mary Reilly.

Ακαδημαϊκή εφαρμογή
-------------------

Στις μέρες μας, πλέον, η Επιστήμη Έργου περιλαμβάνει ακαδημαϊκά προγράμματα πανεπιστημιακής βάσης που οδηγούν σε προπτυχιακούς και πτυχιακούς τίτλους σε αυτόν τον τομέα. Οι επιστημονικοί κλάδοι εντός των οποίων μπορούν να βρεθούν οι επιστήμονες έργου περιλαμβάνουν την εργοθεραπεία, την αρχιτεκτονική, τη μηχανική, την εκπαίδευση, το μάρκετινγκ, την ψυχολογία, την κοινωνιολογία, την ανθρωπολογία, τα οικονομικά, την δημόσια υγεία και τη γεωγραφία. Υπάρχουν διάφορες εθνικές, περιφερειακές και διεθνείς κοινότητες αφιερωμένες στην προώθηση της εξέλιξης του εν λόγω εξειδικευμένου τομέα της ανθρώπινης επιστήμης. Επιστημονικά περιοδικά με περιεχόμενο που σχετίζεται άμεσα με την επιστήμη έργου είναι το *Journal of Occupational Science,* *OTJR: Occupation, Participation and Health,* *The Journal of Leisure Research*, *Journal of Happiness Studies*, *Quality of Life Research*, *Applied Research in Quality of Life*, καθώς και διάφορα περιοδικά εργοθεραπείας.

Δείτε επίσης
------------

* Εργοθεραπεία
* Εργοθεραπευτής

Βιβλιογραφία
------------

1. ↑  Zemke, R. & Clark, F.(1996). Occupational Science: The evolving discipline. Philadelphia, F.A. Davis.
2. ↑   Christiansen, C.H. & Townsend, E.A. (Eds) An introduction to occupation: The art and science of living.(2nd Ed).Upper Saddle River, NJ, Pearson
3. ↑  Yerxa, E. Clark, F. Jackson, J. Parham, D. Pierce, D. Stein, C. et al. (1989). An introduction to occupational science, A foundation for occupational therapy in the 21st century. Occupational Therapy in Health Care, 6(4), 1-17.
4. ↑  Reilly, M. (1962)Occupational therapy can be one of the great ideas of 20th Century medicine. American Journal of Occupational Therapy, 16, 1-9)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Journal of Occupational Science
* Society for the Study of Occupation: USA
* Occupation UK
* Canadian Society of Occupational Science
* About Occupational Science
Η **Αθηνά Μαξίμου** είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

Είναι απόφοιτη της Δραματικής Σχολής Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας. Παρακολούθησε για τρία χρόνια μαθήματα φωνητικής και κλασικού τραγουδιού, καθώς και μαθήματα κλασικού και μοντέρνου χορού για έξι χρόνια.

Το πραγματικό της επώνυμο είναι Τσαμκοσίδου (νωρίτερα Τσαμκοσόγλου) ενώ το Μαξίμου προήλθε από το όνομα του πατέρα της, Μάξιμος.

Θέατρο
------

Συνεργάστηκε με σκηνοθέτες όπως ο Βασίλης Παπαβασιλείου ("*Όπως σας αρέσει*" του Σαίξπηρ, "*Φίλος όχι αστεία*" του Κάρλο Γκολντόνι, "*Η Ψευτοϋπηρέτρια*" του Μαριβώ), ο Γιάννης Ιορδανίδης ("*Dolly*"), ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος ("*Οθέλλος*") σε παραγωγές του Εθνικού Θεάτρου, του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, του Θεσσαλικού Θεάτρου και του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας. Με την παράσταση "Οθέλλος" συμμετείχε στο Ελληνικό Φεστιβάλ στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού το καλοκαίρι του 2006.

Κινηματογράφος
--------------

Για τη συμμετοχή της στην κινηματογραφική ταινία "*Αυτή η νύχτα μένει*" σε σκηνοθεσία Νίκου Παναγιωτόπουλου, κέρδισε το βραβείο Α΄ Γυναικείου Ρόλου στα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (2000). Συμμετείχε επίσης στις ταινίες: "*Beautiful People*" σε σκηνοθεσία του Νίκου Παναγιωτόπουλου (2001), "*Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου*" σε σκηνοθεσία του Νίκου Παναγιωτόπουλου (2002) και "*Το μυστικό του Νοέμβρη*" σε σκηνοθεσία του Τάκη Παπαγιαννίδη (2003).

Προσωπική ζωή
-------------

Είναι παντρεμένη με τον επίσης ηθοποιό Αιµίλιο Χειλάκη.

Τηλεόραση
---------

| Έτος | Τίτλος | Κανάλι | Ρόλος | Σημειώσεις |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2002-2003 | Χορεύοντας στη σιωπή | ALPHA | Έλενα Δελή | Πρωταγωνιστικός ρόλος |
| 2004-2005 | 10η εντολή | ALPHA | Αντωνία | Επεισόδιο: "Απλή οικογενειακή ιστορία" |
| Χριστίνα | Επεισόδιο: "Η συμφωνία του αίματος" |
| Αγγελική | Επεισόδιο: "Ο τοίχος" |
| 2006 | Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα | ALPHA | Έλλη Γεωργιάδη | Επεισόδιο: "Αμφιβολίες" |
| 2011 | Steps | ANT1 | Άντζελα Πατρικίου | Πρωταγωνιστικός ρόλος |
| 2023-2024 | Οι Πανθέοι | ΣΚΑΪ | Μερόπη Μονογιού |

Παραπομπές
----------

1. ↑   *Αθηνά Μαξίμου σε Αιμίλιο Χειλάκη: Έχεις πλουτήνει τη ρίζα μου στη ζωή | Εμείς 9/9/2022 | OPEN TV*, ανακτήθηκε στις 2022-09-09
Η μεντίνα της Χαμμαμέτ στην Τυνησία
Τμήμα της μεντίνας στη Ταγγέρη του Μαρόκου
Η **Μεντίνα** (***medina***, Αραβικά: حي, مدينة, κυριολεκτικά "πόλη") είναι ένα χαρακτηριστικό πολεοδομικό τμήμα που απαντάται σε πολλές πόλεις του ισλαμικού κόσμου αλλά κυρίως στη Βόρεια Αφρική. Συνήθως περιβάλεται από τείχη και περιέχει πολλούς στενούς και λαβυρινθοειδείς δρόμους. Κατασκευάζονταν από τους Άραβες ήδη από τον 9ο αιώνα. 

Οι μεντίνες συχνά περιέχουν ιστορικά μνημεία, παλάτια και τζαμιά. Τα μνημεία αυτά διατηρούνται τόσο για την ιστορική τους σημασία όσο και για την τουριστική τους αξία. 

Λόγω των πολύ στενών δρόμων τους οι μεντίνες είναι συχνά ελεύθερες από την κυκλοφορία των αυτοκινήτων, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις απαγορεύονται οι μοτοσυκλέτες και τα ποδήλατα. Οι δρόμοι τους μπορεί να είναι στενότεροι ακόμα και από ένα μέτρο, γεγονός που τις καθιστά μοναδικές συγκριτικά με τα υπόλοιπα αστικά κέντρα της εποχής. Η σκοπιμότητα των στενών δρόμων συνήθως ήταν να αποπροσανατολίσουν και να καθυστερήσουν τους εισβολείς.

Διατηρημένες μεντίνες
---------------------

* Αλγερία Αλγερία :
	+ Αλγέρι: Το Κάσμπαχ στο Αλγέρι είναι μία μεντίνα που φέρει το όνομα του φρουρίου της
* Μαρόκο :
	+ Καζαμπλάνκα
	+ Σεφσάουεν (Chefchaouen)
	+ Εσαουίρα
	+ Φες
	+ Μαρρακές
	+ Μεκνές
	+ Τανγκέρη
	+ Τετουάν
* Τυνησία Τυνησία :
	+ Χαμμαμέτ
	+ Καϊρουάν
	+ Μαχντία
	+ Σους
	+ Τύνιδα
	+ Τοζέρ
* Μάλτα:
	+ Μντίνα
* Λιβύη Λιβύη :
	+ Τρίπολη
* Σενεγάλη Σενεγάλη :
	+ Ντακάρ

Ερειπωμένες Μεντίνες
--------------------

* Ισπανία:
	+ Αλάμπρα
	+ Αζαχάρα

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Ο χάρτης της μεντίνας της Τύνιδας Αρχειοθετήθηκε 2004-10-10 στο Wayback Machine.
* Ορίσμος της μεντίνα
Τα **18α Βραβεία της Εθνικής Ένωσης Κριτικών των ΗΠΑ**, που δόθηκαν στις 4 Ιανουαρίου 1984, τίμησαν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1983.

Νικητές
-------

### Καλύτερη Ταινία

1. ***Η νύχτα του Σαν Λορέντζο***</br> 2. *Berlin Alexanderplatz*</br> 2. *Φάνι και Αλέξανδρος*

### Καλύτερος Σκηνοθέτης

1. **Αδερφοί Ταβιάνι – *Η νύχτα του Σαν Λορέντζο***</br> 2. Φίλιπ Κάουφμαν – *Οι κατάλληλοι άνθρωποι*</br> 3. Ίνγκμαρ Μπέργκμαν – *Φάνι και Αλέξανδρος*

### Καλύτερος Ηθοποιός

1. **Ζεράρ Ντεπαρντιέ – *Υπόθεση Δαντών* και** ***Le retour de Martin Guerre***</br> 2. Ρόμπερτ Ντιβάλ – *Τρυφερές σχέσεις*</br> 3. Γκούντερ Λάμπρεχτ – *Berlin Alexanderplatz*

### Καλύτερη Ηθοποιός

1. **Ντέμπρα Ουίνγκερ – *Σχέσεις στοργής***</br> 2. Τζοάνα Κάσιντο – *Αποστολή στη Νικαράγουα*</br> 3. Μπόνι Μπεντέλια – *Heart Like a Wheel*</br> 4. Σίρλεϊ Μακ Λέιν – *Σχέσεις στοργής*

### Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος

* Τζακ Νίκολσον – *Σχέσεις στοργής*

### Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος

1. **Σάντρα Μπέρνχαρντ – *Βασιλιάς για μία νύχτα***</br> 2. Cher – *Η εξαφάνιση της Κάρεν Σίλκγουντ*</br> 3. Λίντα Χαντ – *The Year of Living Dangerously*

### Καλύτερο Σενάριο

1. **Μπιλ Φορσάιθ – *Το ίνδαλμα της πόλης***</br> 2. Κλέιτον Φρόμαν και Ρον Σέλτον – *Αποστολή στη Νικαράγουα*</br> 3. Τζέιμς Λ. Μπρουκς – *Σχέσεις στοργής*

### Καλύτερη Φωτογραφία

1. **Χίρο Ναρίτα – *Never Cry Wolf***</br> 2. Γκόρντον Γουίλις – *Ζέλιγκ*</br> 3. Τζων Άλκοτ – *Αποστολή στη Νικαράγουα*

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Tavianis win film award». *The New York Times*. 4 January 1984.. Ανακτήθηκε στις 3 January 2018.
2. ↑  Benson, Sheila (4 January 1984). «Foreign twist to critics' 1983 ballots». *Los Angeles Times*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 March 2016.. Ανακτήθηκε στις 3 January 2018.
3. ↑  Carroll, Kathleen (5 January 1984). «US Critics vote 'Shooting Stars' best film of '83». *The Boston Globe*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 March 2016.. Ανακτήθηκε στις 3 January 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προηγούμενα Βραβεία
Τα **17α Βραβεία της Εθνικής Ένωσης Κριτικών των ΗΠΑ**, που δόθηκαν στις 2 Ιανουαρίου 1983, τίμησαν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1982.

Νικητές
-------

### Καλύτερη Ταινία

1. ***Τούτσι***</br> 2. *Ε.Τ. ο εξωγήινος*</br> 3. *Στο φως του φεγγαριού*

### Καλύτερος Σκηνοθέτης

1. **Στίβεν Σπίλμπεργκ – *Ε.Τ. ο εξωγήινος***</br> 2. Σίντνεϊ Πόλακ – *Τούτσι*</br> 3. Ζαν-Ζακ Μπενέξ – *Ντίβα*</br> 3. Φραντσέσκο Ρόσι – *Τα τρία αδέλφια*

### Καλύτερος Ηθοποιός

1. **Ντάστιν Χόφμαν – *Τούτσι***</br> 2. Μπεν Κίνγκσλεϊ – *Γκάντι*</br> 3. Πίτερ Ο' Τουλ – *Η αγαπημένη μου χρονιά*

### Καλύτερη Ηθοποιός

1. **Μέριλ Στριπ – *Η εκλογή της Σόφι***</br> 2. Τζέσικα Λανγκ – *Φράνσις, μια αδέσμευτη γυναίκα* and *Τούτσι*</br> 3. Ντάιαν Κίτον – *Διάσταση*

### Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος

1. **Μίκι Ρουρκ – *Μια απίθανη τρελοπαρέα***</br> 2. Τζον Λίθγκοου – *Ο κόσμος μέσα από τα μάτια μου*

### Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος

1. **Τζέσικα Λανγκ – *Τούτσι***</br> 2. Γκλεν Κλόουζ – *Ο κόσμος μέσα από τα μάτια μου*</br> 3. Τέρι Γκαρ – *Τούτσι*

### Καλύτερο Σενάριο

1. **Μάρεϊ Σίσγκαλ και Λάρι Γκέλμπαρτ – *Τούτσι***</br> 2. Μπάρι Λέβινσον – *Μια απίθανη τρελοπαρέα*

### Καλύτερη Φωτογραφία

* Φιλίπ Ρουσλό – *Ντίβα*

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Critics group picks 'Tootsie'». *The New York Times*. 4 January 1983.. Ανακτήθηκε στις 3 January 2018.
2. ↑  Carroll, Kathleen (6 January 1983). «Film Critics Vote 'Tootsie' Best Film». *Youngstown Vindicator*.. Ανακτήθηκε στις 3 January 2018.
3. ↑  «Tootsie acclaimed best film of '82; Hoffman best actor». *The Phoenix*. 5 January 1983.. Ανακτήθηκε στις 3 January 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προηγούμενα Βραβεία